Rozdział V - Stowarzyszenie KONSOLATAStowarzyszenie KONSOLATA\nDoskonałość życia miłości w doskonałości nieustającego aktu miłości\nKonieczne jest słowo wprowadzające, aby osoby, pragnące naśladować siostrę Konsolatę w zdobywaniu najwyższej doskonałości, do której ona została wezwana przez Boga na drodze miłości, nie przerażały się. Na pierwszym miejscu należy zauważyć, iż nie trzeba dziwić się, że Jezus wzywa ludzi do najwyższej doskonałości, skoro w Ewangelii powiedział: „Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski” (Mt 5,48).\nNastępnie należy podkreślić, że to, iż Jezus zaproponował siostrze Konsolacie tak wzniosłą świętość, nie oznacza, że osiągnęła ją ona w sposób absolutny i definitywny, tak że nie pozostało jej już nic w tym względzie do zrobienia. Siostra Konsolata podczas całego swego życia nie zaprzestała nigdy wysiłku, co dowodzi, że nigdy nie uważała, iż osiągnęła już najwyższy szczyt, chociaż ten, na który weszła, był wzniosły.\nPłynie z tego wniosek – i to jest trzecia uwaga – że u Boga liczy się nie tyle sukces, który zależy wyłącznie od Niego, co wysiłek człowieka, który naprawdę chce się poprawić oraz skutecznie i niestrudzenie pracuje nad sobą, zawsze podtrzymywany oczywiście przez łaskę Bożą, której nie może mu zabraknąć. Łaska ta nie jest udzielana wszystkim w jednakowej mierze, ale według miłosiernych planów Bożych. Siostra Konsolata została wybrana przez Boga, by wskazywać światu drogę życia nieustannym aktem miłości ku Niemu. Ona jako pierwsza miała przejść tą drogą. Zrozumiałe jest więc, że Bóg obdarzył ją łaskami nadzwyczajnymi w odniesieniu do jej powołania i misji, aby mógł ją w ten sposób ukazać jako wzór wszystkim duszom wezwanym do jej naśladowania.\nJest więc jasne, że Boże wymagania odnoszące się do siostry Konsolaty nie są w jednakowym stopniu skierowane do wszystkich ludzi, nawet jeśli są oni wezwani do kroczenia tą samą drogą. Wystarczy, że będą wpatrywać się w przykład dany im przez Boga w osobie siostry Konsolaty i starać się, odpowiadając wspaniałomyślnie na głos łaski, naśladować ją, zawsze pamiętając, że Bóg nagradza nie sukces, ale wysiłek.\nCiągłość miłości w nieustannym akcie miłości\nDoskonałość miłości polega na czystości, dzięki której kocha się Boga dla Niego samego, i przede wszystkim na ciągłości efektywnej. Chodzi o miłość aktualną, a nie tylko habitualną. Do tego więc musi dążyć każdy, pragnący doskonalić się coraz bardziej w życiu miłości. W jaki sposób urzeczywistniać taką ciągłość? Jezus przez siostrę Konsolatę wskazuje praktyczny sposób, dostępny wszystkim ludziom dobrej woli. Jest nim nieustanny akt miłości.\nJuż w poprzednich pouczeniach, w których Jezus mówi do siostry Konsolaty o wewnętrznym charakterze miłości do Niego, zawsze odnosi się do aktu miłości. Powiedział do niej wyraźnie (22 sierpnia 1935 r.):\nW tym ustawicznym kontakcie ze Mną, będącym wynikiem trwania w miłości, zauważysz małe niedoskonałości, które chciałyby cię odciągnąć od tej Bożej jedności, ale tyje oddalisz; i dzień stanie się w ten sposób ustawicznym pulsowaniem miłości, od chwili obudzenia się aż do zaśnięcia, więcej, będzie trwać wiecznie.\nInnym razem, odnosząc się do faktu, że siostra Konsolata cieszyła się odczuwalną obecnością Jezusa we własnym sercu (widziała Go w postaci „Najświętszego Serca’- jak na obrazach – lub Ukrzyżowanego), mówił do niej (29 października 1935 r.):\nNie tylko twoja cela jest dla ciebie tabernakulum, w którym zawsze znajdujesz Jezusa – Jego Boskie Serce albo jako Ukrzyżowanego – ale ty sama bądź tabernakulum, gdziekolwiek się znajdujesz.\nI tak jak do swojej celi pozwalasz wejść jedynie nieustannemu aktowi miłości, tak samo, gdziekolwiek się znajdujesz, jakąkolwiek pracą jesteś zajęta, niech twoje serce trwa w nieustannej miłości.\nTakże normy dotyczące milczenia, jakie jej podał Jezus, miały na celu jedynie to, aby od niej otrzymać ciągłość miłości. O rekreacji powiedział (12 listopada 1935 r.):\nWidzisz, Konsolato, dopóki trwasz we Mnie poprzez ustawiczny akt miłości, żyjesz życiem cudownym, Bożym. Wtedy wierzysz w całą objawioną ci przyszłość, żadna wątpliwość nie dotyka twojej duszy.\nAle kiedy podczas rekreacji opuszczasz Mnie i pogrążasz się w rozmowach ze stworzeniami, wtedy czujesz się i ty tylko biednym stworzeniem, a po zakończeniu rekreacji w duszy twojej powstaje wątpliwość: czy to wszystko, tak wielkie, co czuję w sobie, nie jest przypadkiem złudzeniem? Dlatego więc nie opuszczaj Mnie więcej dla stworzenia, nawet na dwadzieścia minut. Mów, albo raczej odpowiadaj, tymczasem jednak sercem kochaj.\nNasuwa się pytanie, do jakiego stopnia siostra Konsolata osiągnęła w sobie tę ciągłość miłości? Ciągłość efektywna i absolutna nie jest możliwa do osiągnięcia dla stworzenia bez Bożego przywileju.\nTaki przywilej miała z pewnością Najświętsza Maryja Panna i może także św. Józef, chociaż w różnym stopniu intensywności. Jeśli chodzi o siostrę Konsolatę, powiemy, że tak jak Jezus niezmordowanie prosił ją o nieustanny akt miłości, tak również ona nie pominęła żadnego wysiłku, aby odpowiedzieć w sposób możliwie najdoskonalszy na Boże żądania.\nW dzienniku, pod datą 16 września 1935 roku, w związku z ciągłością aktu miłości, znajdujemy następujące stwierdzenie Jezusa:\nWidzisz, od dnia obłóczyn, kiedy zażądałem go od ciebie, nie osiągnęłaś jeszcze tego, by dawać mi go zawsze; jeden czy drugi dzień, owszem, ale było ich niewiele.\nJak z tego wynika, już wtedy (od obłóczyn minęło pięć lat) siostra Konsolata doszła, przynajmniej w niektóre dni, do efektywnego praktykowania nieustannego zjednoczenia z Jezusem. Jeśli w większej części dni były jeszcze puste chwile, trwały one bardzo krótko i prawie zawsze nie były w pełni dobrowohie 98. Jednakże i one powinny zniknąć całkowicie, dlatego Jezus mówił do niej:\nOtóż, co jest ci potrzebne, abyś mogła być ze Mną nieustannie zjednoczona? Podwójne milczenie myśli i słów w stosunku do wszystkich oraz widzieć Mnie we wszystkich i wszystkich traktować jak Mnie.\nJa będę myślał przez ciebie, będę mówił przez ciebie, będę pisał przez ciebie, a ty troszcz się jedynie o to, by Mnie kochać, ale kochać zawsze; i niech to będzie jedyna twoja mys”l, gdy tylko wstaniesz rano aż do zaśnięcia wieczorem.\nPrzywiązując większą wagę do dziewictwa umysłu, koniecznego dla praktykowania nieustannego aktu miłości, wyjaśniał jej (25 listopada 1935 r.):\nAkt miłości jest jak pociąg pośpieszny, poruszający się po szynach; jeśli tory są zajęte myślami bezużytecznymi, pociąg nie może jechać i musi się zatrzymać.\nWidzisz, jak bardzo potrzebne ci jest dziewictwo umysłu! Żadnej więcej myśli, ani jednej. Jak wiele pokoju, nieprawdaż, Konsolato? Tylko Ja w twoim umyśle.\nOsoba, która poświęciła się Miłości poprzez nieustanny akt miłości, musi ćwiczyć się bez skrupułów, ale wspaniałomyślnie i zdecydowanie, w milczeniu zewnętrznym i wewnętrznym, mając zawsze na uwadze wartość aktu miłości. Musi do siebie odnosić następujące słowa Jezusa (13 września 1935 r.):\nKonsolato, czas, jaki ci pozostał do końca życia, poświęciłem cały jako jeden akt miłości ku Mnie. Jeśli przestaniesz kochać, by pójść za jakąś myślą, by wypowiedzieć jakieś zdanie, niekoniecznie potrzebne, popełnisz wobec Miłości kradzież.\nTak doskonała stałość miłości wprowadza duszę w stan ciągłej immolacji [nieustannego składania siebie w ofierze – przyp. tłum.]. Jezus nie ukrywał tego przed siostrą Konsolatą (15 listopada 1935 r.):\nKonsolato, Jezus wziął na ramiona krzyż i skierował się na Kalwarię. Czy wiesz, jaki jest twój krzyż? Nie utracić ani jednego aktu miłości. To będzie odtąd na przyszłość twoim programem. Nie chodzi o to, że sam akt miłości jest krzyżem; krzyżem jest nie utracić żadnego, niezależnie od sytuacji, w jakiej się znajdujesz. Jezus jednak pomaga ci dźwigać wszystkie inne krzyże.\nDaję ci krzyż: nie strać ani jednego „Jezu, Maryjo, kocham Was, ratujcie dusze!”, ale daję ci także łaskę niesienia tego krzyża wiernie aż do ostatniego tchnienia.\nKocham cię, Konsolato, ten zaś krzyż, który wkładam na twoje ramiona, unicestwia w tobie wszystko, gdy prowadzi cię do skrupulatnego zachowywania każdego drobnego punktu Reguły, Konstytucji, Dyrektorium.\nNastępnego dnia, podejmując ten sam temat, Jezus dodał:\nPodoba ci się krzyż, który ci dałem? Jesteś zadowolona? (…) Jest on bardzo płodny. Dla Mnie i dla dusz krzyż miłości jest płodniejszy od każdego innego krzyża.\nWłaśnie to ciche, ale nieustanne zaparcie się siebie z miłości sprawi, że siostra Konsolata stanie się rzeczywistą ofiarą miłości. Odpowiadając na Boże żądanie, złożyła siebie jako dar ofiarny w dniu swojej uroczystej profesji (8 kwietnia 1934 r.). Jednakże oficjalna konsekracja ofiary przez Jezusa miała miejsce dopiero w pierwszy piątek grudnia 1935 roku. Jezus uroczyście utwierdził ją w nieustannym akcie miłości ku Niemu, a ona wyraziła na to zgodę.\nW wieczór poprzedzający pierwszy piątek, podczas Godziny świętej, przygotowując serce siostry Konsolaty do nowego aktu konsekracyjnego, Jezus powiedział:\nKonsolato, czy Jezusowe pragnienie miłości, Jego żądanie zadośćuczynienia za twoich [braci i siostry] nie mówi ci wszystkiego?\nTak, Ja dałem tobie wszystko, teraz ty daj wszystko Mnie: całą twoją miłość, wszystkie uderzenia twego serca trwającego w nieustannej miłości. Nie chcę niczego innego, ponieważ tylko w tym nieustannym akcie miłości dajesz mi wszystko, wszystko dla ciebie i dla twoich [braci].\nOto, w czym chcę, abyś okazała Mi swoją wierność i wspaniałomyślność: w całkowitym wyrzeczeniu się wszelkiej myśli, wszelkiego słowa, aby nie przerywać nigdy swojej pieśni miłości. Zawsze kochać, akceptując wszystkie konsekwencje, nigdy nie przestając.\nWiem, że to słodko wyniszcza, zabija moją Konsolatę… oto ofiara miłości!\nNastępnie, odpowiadając na zrozumiały niepokój siostry Konsolaty, lękającej się ciągle o to, że nie odpowiada w pełni na Boże plany, i wyrzucającej sobie małe i niedobrowolne niewierności w miłości, Jezus z ojcowską czułością mówił do niej:\nKonsolato, moja wszechmoc jest wielka; udzieli ci łaski, abyś mogła dać mi to, o co cię proszę (por. Pwt 30,11.14).\nChcesz mego błogosławieństwa, aby wyzwoliło twoją wolę, które uczyniłoby cię nieustępliwą, abyś mogła w końcu wytrwać, nie przerywając nigdy tego aktu miłości żadną myślą czy słowem?\nOtóż tak, błogosławię ci i już go więcej nie przerwiesz: oto mój dar dla ciebie, dar pierwszego piątku grudnia.\nRankiem następnego dnia Jezus dokonał obiecanej konsekracji; wszystko odbyło się we wnętrzu siostry Konsolaty, w jej duszy. Na zewnątrz nie było niczego nadzwyczajnego:\nDziś konsekruję cię jako ofiarę miłości. Nie ranię cię strzałą, ale rozpalam cię w milczeniu, i nawet gdybyś chciała zrezygnować ze zjednoczenia ze Mną, nie potrajisz już tego zrobić.\nCzas, który ci jeszcze pozostał do końca życia, od dziś aż do ostatniej godziny, złączymy z tym nieustannym aktem miłości. Bądź przekonana, że w nim dajesz mi wszystko.\nTak, Konsolato, zlekceważymy, zdepczemy każdą przeszkodę i będziemy kochać zawsze, nieustannie, aż do ostatniego tchnienia… Ja biorę na siebie odpowiedzialność za to.\nOdpowiedzialność, jaką Jezus wziął na siebie za ciągłość miłości w siostrze Konsolacie, nie oznacza spokojnego posiadania tego daru przez duszę. Nigdy tak nie będzie. Jednakże ogarnięta konsekracyjnym ogniem miłości,będzie się odtąd czuła mocniejsza w całopaleniu miłości. Już w czerwcu 1936 roku, na święto Najświętszego Serca Jezusa, siostra Konsolata czuła się gotowa, by złożyć ślub nieustannego aktu miłości. To Jezus chciał tego od niej. Przygotowała się do tego żarliwą Nowenną, medytując codziennie nad jedną z konferencji ojca Matteo Crawley do zakonnic”. Tego rodzaju ślubu nie można oczywiście zlekceważyć. Zdawała sobie z tego sprawę ona, która codziennie doświadczała, ile kosztuje naturę nie utracić w ciągu dnia ani jednej chwili. Na początku Nowenny napisała (10 czerwca 1936 r.):\n„W pracowni tego ranka byłam sama, ale czułam się złączona z Sercem Jezusa. Choć pragnęłam związać się z Nim oficjalnie (otrzymawszy pozwolenie ojca duchownego) ślubem niezmarnowania ani jednego aktu miłości, to jednak natura, przeciwna temu ślubowi, który ją całkowicie krzyżuje, próbowała stawiać opór. Zaczynam rozumieć, że nieustanny akt miłości oddaje wszystko Bogu, ponieważ Jemu składa w ofierze myśli, słowa, wyobraźnię itd. To jest śmierć natury!”.\nZnajdujemy się więc nie wobec jakiegoś chwilowego entuzjazmu, ale wobec świadomości ślubu, który krzyżuje, co potwierdza sam. Jezus. 13 czerwca, podczas jednej ze wspomnianych konferencji, siostrę Konsolatę zastanowiło zdanie: „Bądźcie dzielne jak Najświętsza Maryja; uczcie się śpiewać zwłaszcza wtedy, gdy jesteście ukrzyżowane z Jezusem”. I oto Jezus powiedział jej w sercu:\nTaką cię chcę i dlatego w piątek, gdy Miłość złoży cię całkowicie w ofierze, ty połączysz się ze Mną ślubem nie utracenia ani jednego aktu miłości. Chcę cię taką, zawsze taką.\nWieczorem 18 czerwca, w wigilię święta, złożyła ten wymagający ślub.\n„Tego wieczoru, w chórze, wystawiony był Jezus [w Najświętszym Sakramencie – przyp. tłum.]. Pomyślałam, że podarunki daje się w wigilię świąt. Jutro jest Jego święto, święto Jego Serca. (…) Medytacja mówiła o Sercu, które tak bardzo umiłowało ludzi, którzy odpłacają Mu się jedynie niewdzięcznością. Dusza moja, wyznaję, nie była gotowa złożyć wymaganego ode mnie ślubu miłości. Ukorzyłam się, wyznałam Boskiemu Sercu winy, których nie mogłam złożyć u stóp Jego ministra”‚, było mi z tego powodu przykro. ( … ) Walka ustąpiła głębokiemu pokojowi. Poprosiłam o pomoc moich świętych Patronów. Potem Bogu w Trójcy Świętej Jedynemu uwielbianemu, przez wstawiennictwo mojej Mateńki Niepokalanej i św. Józefa, w całkowitym zawierzeniu Sercu Jezusa, złożyłam ślub nieustannego aktu miłości, bez jakiejkolwiek chwili ulgi ani przy stole, ani przy pracy, ani podczas rekreacji. ( … ) Radość wewnętrzna i pełna pokoju ufność, że zostanie mi dane wytrwać [w tym ślubie – przyp. tłum.], i tyle innych darów wypełniły moją duszę. Jezu, ufam Tobie!”.\nZwróćmy uwagę na zakres, jaki daje swojemu ślubowi siostra Konsolata. Akt miłości ma być tak nieustanny, że nie pozwoli sobie ona nigdy na jakąkolwiek chwilę odpoczynku, w jakiejkolwiek chwili dnia. Z pewnością potrzeba do tego szczególnego powołania Bożego, które jest właśnie powołaniem do miłości, a także szczególnej łaski. Łaski tej nie odmawiał Pan wybranej przez siebie duszy, by przekazać światu naukę i praktykę nieustannego aktu miłości.\nNie zmienia to faktu, że złożony przez nią ślub był czymś więcej niż zwykłym dźwiganiem krzyża. Polegał na pozostawaniu na krzyżu, aby na nim składać ofiarę całopalną miłości. „Dzisiaj – napisała w dzienniczku (23 maja 1936 r.) – ustawicznie odczuwałam pragnienie cierpienia, a wieczorem, kładąc się na spoczynek, zrozumiałam: <<O, gdybym poznała, jak cenny jest jeden akt miłości! ( … ) I zrozumiałam, że to ten nieustający akt miłości wyniszczy mnie, doprowadzając wszystko do pełni>>.\nPo tym, jak złożyła ślub, Jezus powiedział jej wyraźnie (8 lipca 1936 r.):\nTeraz już nie dźwigaj krzyża, ale żyj na krzyżu, trwaj na krzyżu poprzez nieustanny akt miłości. Odwagi, Konsolato!\nTo wszystko wymagało heroizmu, jednakże siostra Konsolata nie bała się tego. „Czy jest heroiczna – pytała siebie (16 września 1936 r.) – moja wierność nieustannemu aktowi miłości? Nie. Co mam czynić, by taką się stała?”. Boska odpowiedź była następująca: Trzeba chcieć, mocno chcieć, zawsze chcieć!\nBył to prawdziwy program życia duchowego siostry Konsolaty. Program ten streściła w następujących słowach: „Prawdziwie Ciebie kochać, Jezu, to raczej umrzeć, aniżeli pozwolić na jakąkolwiek bezużyteczną myśl; raczej umrzeć, niż nieproszona wypowiedzieć niepotrzebne zdanie; raczej umrzeć, niż przerwać akt miłości”.\nW tym, co mówiła i pisała, była głęboko szczera.\nDziewictwo miłości w dziewictwie aktu miłości\nPowiedzieliśmy, że nikt nie może praktykować nieustannego aktu miłości bez ścisłego milczenia myśli i słów. Dodajmy, że nieustanny akt miłości jest z kolei bardzo wielką pomocą (nieodzowną dla większości osób), by utrzymać się zarówno w dziewictwie myśli, nie pozwalając im na rozproszenia, jak również w dziewictwie serca, nie pozwalając na zwrócenie się ku jakimś rzeczom ziemskim, a także w dziewictwie języka, utrzymując duszę w ciągłym i pełnym cnoty milczeniu.\nJeśli chodzi o dziewictwo umysłu i języka, Jezus mówił jej (16 września 1936 r.):\n( … ) trzeba, abyś tak panowała nad swoimi myślami i słowami, by szatan nie mógł niczego przeciw tobie zdziałać. To zaś panowanie nad sobą daje ci akt miłości.\nOdnośnie do dziewictwa serca (1 grudnia 1935 r.): Tylko ciągłość aktu miłości zapewnia dziewictwo twemu sercu.\nJednakże Jezus żądał od siostry Konsolaty nie tylko ciągłości aktu miłości, ale także dziewictwa aktu miłości. Tak więc nie tylko tego, by nie straciła w ciągu dnia ani jednego „Jezu, Maryjo, kocham Was, ratujcie dusze” (sercem), ale również, aby nie odrywała nigdy umysłu od tej miłości. To jest prawdziwe dziewictwo miłości.\nJuż 17 października 1935 roku, ostrzegając siostrę Konsolatę przed nieprzyjaciółmi w odniesieniu do ciągłości aktu miłości, Jezus mówił do niej:\nWidzisz, nieprzyjaciel chce ci przeszkodzić w nieustannym życiu miłością. Oto jest powód tej wyczerpującej walki myśli. Jemu wystarczy jakakolwiek myśl, nawet dobra, bylebyś nie kochała.\nPrzechodząc z kolei do wyjaśnienia jej, na czym polega dziewictwo miłości, mówił (6 grudnia 1935 r.):\nCzy wiesz, na czym polega czystość twego aktu miłości? Na tym, byś nie mieszała z nim nawet jednej myśli, ponieważ możesz w tym samym czasie kochać sercem, a umysłem myśleć o czymś innym.\nOtóż, czystość aktu miłości wyklucza wszelką • myśl, wymaga dziewictwa umysłu. Zrozumiałaś? Takiej miłości chcę od ciebie.\nNie bój się jednak, pomogę ci dać mi ją w całej czystości. W ten sposób, nie dopuszczając niczego innego, kochając Mnie, dajesz mi wszystko.\nJezus wyjaśniał jej również, jak to się dzieje, że myśli obce miłości mogą przyćmić czystość aktu miłości (6 grudnia 1935 r.):\nWidzisz, do myśli, także dobrych, które przenikają cię, zawsze wchodzi coś z miłości własnej, z upodobania w sobie, i w ten sposób oszpecają one akt miłości.\nJeśli jednak ty, ufając ślepo, że la pamiętam i będę pamiętał o wszystkim, nie pozwolisz nawet na jedną myśl, to twój akt miłości będzie odznaczał się czystością dziewiczą.\nW odpowiedzi na uczynioną przez siostrę Konsolatę obietnicę, że chce być wierna dziewictwu miłości, tak dodawał jej odwagi (8 grudnia 1935 r.): Przyrzekasz mi dziewictwo miłości, Ja zaś w zamian obiecuję ci, że je skrupulatnie zachowasz.\nNieco później Jezus umocni ją w łasce ciągłości aktu miłości i w dziewictwie miłości. Jednakże nawet ta szczególna łaska nie zwolni jej z walki i dogłębnego zaangażowania wszystkich jej sił duchowych (15 grudnia 1935 r.):\nJeśli umacniam cię w łasce odnośnie do dziewictwa miłości i twego nieustannego aktu miłości, to nie sądź, że miłość do Mnie nie będzie cię już więcej kosztowała wysiłków. Och, nie! Moje umocnienie w łasce nie wyklucza walki i wysiłku.\nWalka jest cierpieniem. Dla siostry Konsolaty będzie to cierpienie ustawiczne, tak jak ustawiczna będzie walka. Oto cenny owoc dziewictwa miłości: dziewictwo cierpienia! Osoba w ten sposób utwierdzona w nieustannym akcie miłości dziewiczej potrafi skierować ku Bogu wszelką woń swoich cierpień, nie rozpraszając się w bezpłodnych narzekaniach czy niebezpiecznym skoncentrowaniu się na sobie samej. Nie przyjmuje zewnętrznie postawy ofiary i żadnej z tych umyślnie chcianych czy wyszukanych postaw, właściwych wydumanym, a nie rzeczywistym ofiarom. Wszystko to Jezus potwierdził jej, mówiąc (9 grudnia 1935 r.):\nWidzisz, dziewictwo miłości idzie w parze z dziewictwem umysłu.\nKiedy dusza utwierdza się w dziewictwie miłości, nic już więcej nie może jej zaniepokoić; będzie jakby utwierdzona w pokoju.\nSpójrz na Najświętszą Dziewicę u stóp krzyża. Tak, cierpi, ale ile jest godności wlej cierpieniu! Widzisz to? (…) W morzu cierpienia ani jednego uskarżania się; nie załamuje się, nie upada, nie ma nic z takich postaw. (…) Godzi się, cierpi, składa ofiarę aż do consummatum est [wypełniło się – przyp. tłum.], ze spokojem i mocą. Chcę, abyś taka była w dniach boleści, a dziewictwo miłości pomoże ci być taką.\nJezus wyjaśnił jej poza tym, dlaczego dziewictwo miłości utwierdza duszę w tak doskonałym i trwałym pokoju (10 grudnia 1935 r.):\n„Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Każdy, kto popełnia grzech, jest niewolnikiem grzechu” (J 8,34). Podobnie i ty, jeśli pozwolisz na jakąś myśl, jeśli nieproszona wypowiesz zdanie, pozostajesz niewolnicą twojej niewierności.\nSłużebnica jest niewolnicą. Niewolnictwo jest ciężarem. Oto dlaczego po jakiejś niewierności czujesz, że twoja dusza jest napełniona smutkiem i nie potrafisz podnieść się inaczej, jak tylko uciekając się do Jezusa.\nI odwrotnie. Jeśli oprzesz się pokusie, jeśli jesteś wierna, czujesz się wolna, mocna i gotowa do jakiejkolwiek ofiary. Zrozumiałaś, Konsolato? Pamiętaj o tym!\nRazem z mocą w cierpieniu, dziewictwo miłości daje duszy prawdziwą radość, której nikt i nic nie może jej odebrać. Jest ona jakby utwierdzona w radości, podobnie jak w pokoju (13 grudnia 1935 r.):\nKonsolato, czy widzisz biel śniegu, który cię otacza? ( … ) Otóż, pozostań taka w dziewictwie umysłu, języka i serca, a cierpienie będzie dla ciebie zawsze słodkie. Ponieważ tylko niewierność sprawia ci ból, reszta – nie. Cierpienie ze względu na miłość do Jezusa i do dusz jest radością.\nOdwołanie się Jezusa do bieli śniegu bardzo dobrze ukazuje inny owoc dziewictwa miłości, którym jest doprowadzenie duszy do najwyższej czystości. Chodzi przede wszystkim o czystość umysłu (2 grudnia 1935 r.):\nWidzisz, kiedy ty kochasz, demon nie może wprowadzić w twoje wnętrze jakiejś złej myśli, gdyż wszystkie twoje władze są przeniknięte miłością. Jeśli jednak przestaniesz kochać, wtedy jest on to w stanie uczynić. Dlatego więc kochaj zawsze.\nDalej mówi o czystości duszy i ciała (11 czerwca 1936 r.):\nTo nieustanne trwanie w miłości daje ci potrójne dziewictwo: serca, ciała, ducha.\nDzieje się tak dlatego, że Jezus, wierny swoim obietnicom, wiewa wduszę, która wewnętrznie jest z Nim złączona, swoją dziewiczą czystość (25 listopada 1935 r.):\nKonsolato, dziewictwo umysłu: tak, tylko Ja! (…) Dziewictwo serca: tak, tylko Ja! (…) Dziewictwo cierpienia: dla Mnie jedynie! (…) Dziewictwo języka: mów do Mnie tylko!… Dziewictwo ciała: przekazuję je tobie!\nRzeczywiście, wielka będzie. czystość duszy, która od rana do wieczora, bez przerwy; wszystkimi swoimi władzami duszy jest skoncentrowana na ustawicznym i dziewiczym akcie miłości. Urzeczywistni się to, co Jezus powiedział do siostry Konsolaty; a co odnosi się do wszystkich dusz (30 listopada 1935 r.):\nDziewictwo umysłu czyni cię piękną i nieskalaną, „Jezu Maryjo, kocham Was, ratujcie dusze”, czyni cię żarliwą, jak tego pragnę!\nTakimi pouczeniami, dotyczącymi dziewictwa miłości, Jezus przygotowywał siostrę Konsolatę do ślubu miłości dziewiczej. Oto fragment dzienniczka (6 sierpnia 1936 r.):\n„Zrozumiałam, że Jezus pragnie miłości. Poić Go wodą brudną jest zniewagą, której nie może znieść serce oblubienicy; stąd mój akt miłości, który ma zaspokoić pragnienie Jezusa, musi osiągnąć taką czystość, która nie pozwala na pomieszanie go z jakimikolwiek myślami obcymi, nawet dobrymi. Niczemu, absolutnie niczemu nie pozwolić wejść, ale pozwolić, aby o wszystko troszczył się Jezus. ( … ) On pozwolił mi zrozumieć, że w tych dniach przygotuje mnie do ślubowania nieustannego aktu miłości dziewiczej, który wyklucza wszelką, nawet dobrą, myśl i wszelkie zdanie, ściśle niewymagane. Zrozumiałam,. że Jego pragnieniem jest, żebym złożyła ten ślub tego wieczoru, i ja go złożyłam we wnętrzu Jego Serca. Zapytał mnie, czego pragnę w zamian? A ja odpowiedziałam: Wierności w zachowywaniu go aż do śmierci. Zrozumiałam, że wziął na siebie odpowiedzialność za to, bym go zachowała”.\nJak widać, chodzi o dwa śluby, bardzo wymagające i najwyższej doskonałości101. Ma bowiem ukierunkować własne wysiłki już nie tylko ku ciągłemu aktowi miłości, ale ku czystości dziewiczej tegoż aktu, nie słabnąc nigdy w całkowitym darze z siebie w jakiejkolwiek chwili dnia. Oto ofiara miłości! „Tym, kim Jezus jest dla mnie – pisała siostra Konsolata (1 stycznia 1936 r.) – chcę także i ja być dla Niego: małą białą hostią w potrójnym dziewictwie umysłu, języka, serca!”.\nI rzeczywiście jest nią, co potwierdza Jezus (19 lipca 1936 r.):\nJesteś już hostią poświęconą Miłości przez Miłość nieskończoną!\nIntensywność miłości w intensywności aktu miłości\nTrzecim warunkiem doskonałości miłości jest nadanie jej możliwie największej intensywności: Kochaj Pana, twego Boga… całą twoją mocą (por. Mk 12,30). Jeśli mamy kochać bliźniego, jak Jezus nas umiłował, to o ileż bardziej tą samą miłością powinniśmy kochać Jego samego, aby odpowiedzieć na Jego miłość. Jedyną miarą w miłości Boga – mówi św. Bernard – jest miłować Go bez miary112. Owo pragnienie kochania Jezusa „tak jak nikt nigdy Go nie kochał”. które jest cechą wszystkich świętych, powinno ogarniać wszystkie dusze, przynajmniej w pragnieniu i wysiłku.\nJeśli chodzi o siostrę Konsolatę, należy powiedzieć, że Jezus kochał ją najintensywniejszą miłością upodobania, na którą ona odpowiedziała również najintensywniejszą miłością. Jesteśmy przekonani, że nie jest przesadą twierdzenie, że z trudnością w hagiografii chrześcijańskiej przyszłoby znaleźć duszę, która by bardziej od siostry Konsolaty kochała Jezusa miłością nieustanną, dziewiczą i intensywną. Ograniczamy się w tym momencie do krótkich cytatów, wiążących się ściśle z rozważanym tematem, czyli nieustannym aktem miłości.\nJezus powiedział do niej (10 listopada 1936 r.):\nKonsolato, nie powinnaś myśleć tylko o unikaniu braków, ale twój wysiłek musi zmierzać do tego, by kochać Jezusa do szaleństwa. Chcę być przez ciebie kochany do szaleństwa.\nKochać Jezusa aż do szaleństwa jest możliwe dzięki łasce Bożej. Jezus obiecał to siostrze Konsolacie (11 listopada 1935 r.):\nUfaj, Konsolato, Jajęstem Wszechmogący i kocham cię aż do szaleństwa, i ty także będziesz Mnie kochać do szaleństwa. Obiecuję ci to.\nJaki jest środek do osiągnięcia tak intensywnej miłości? Jest nim nieustanny akt miłości. 22 lipca 1936 roku Jezus dał odczuć siostrze Konsolacje swoje naglące wołanie: Kochaj Mnie, Konsolato, kochaj Mnie bardzo! Na jej pytanie, co ma robić, by kochać Go tak bardzo, odpowiedział: Kocha się Mnie bardzo pop rzez nieustanny akt miłości. Za kilka dni dodał (2 sierpnia 1936 r.): Poprzez nieustanny akt miłości będziesz Mnie kochać aż do szaleństwa!\nSekret polega na tym, aby ten nieustanny akt miłości połączyć z jak największą intensywnością. Najświętsza Maryja Panna również pouczała siostrę Konsolatę, jak to wynika z dziennika (14 lipca 1936r.):\n„Podczas rekreacji powiedziano, że kto składa więcej ofiar, ten bardziej kocha Jezusa. Myśląc tego wieczoru podczas medytacji o tych słowach, byłam trochę smutna, ponieważ nie czynię wielkich ofiar dla Jezusa, choć pragnienie kochania Go aż do szaleństwa jest tak intensywne. Czyż więc nie jestem może godną politowania marzycielką? ( … ) Podniosłam wzrok. Przede mną znajdowała się figura Najświętszej Dziewicy. Gdy na Nią patrzyłam, przeniknęła mnie pocieszająca myśl. Co wielkiego czyniła Madonna podczas swego ziemskiego życia w Nazarecie? A przecież żadne stworzenie nie przewyższy Jej w miłości ku Bogu. Gdy myślałam o Niej, przyrzekając sobie, że będę Ją naśladować, usłyszałam: Aby bardzo kochać Jezusa, trzeba żyć nieustannym aktem miłości z jak największą intensywnością.\nTo, że siostra Konsolata poprzez nieustanny akt miłości kochała w sposób możliwie najintensywniejszy, można wywnioskować z faktu, że nawet Bóg musiał interweniować, aby powstrzymać ją w jej miłosnych porywach. Rzeczywiście, Bóg Ojciec mówił do niej (29 listopada 1935 r.):\nTakże w twoim akcie miłości zachowaj spokój, ponieważ jeśli nie będziesz postępowała spokojnie, jeśli będziesz zadawać gwałt swemu sercu, ono, wyczerpane, nie będzie w stanie kontynuować swojej pieśni.\nNie sądź, że jest mniej żarliwe, jeśli jest spokojniejsze; tę żarliwość zapewnia ciągłość trwania w miłości. Zrozumiałaś? Miłość sama z siebie jest ogniem, pozwól, aby spokojnie strawiła moją małą hostię.\nKochaj w pokoju, pozwól, by miłość spalała łagodnie, nieporywczo i gwałtownie, co upokarza cię potem i przeszkadza mi radować się twoim śpiewem.\nInnym razem Jezus upominał ją:\nWidzisz, Konsolato, jeśli nadal będziesz Mnie kochała ze spokojem, możesz ofiarowywać Mi ten nieustanny akt; jeśli zaś przeciwnie, będziesz chciała zmuszać swoje serce, by kochało Mnie gwałtownie, będziesz zmuszona do ztrzymywania się, bo nie będziesz miała więcej sił, aby kontynuować.\nTrzeba by zresztą przytoczyć większą część jej listów, a także osobistych zapisków z dziennika, aby zrozumieć ten płomień miłości, który stopniowo rozpalał się w sercu tej wspaniałomyślnej ofiary poprzez nieustanny akt miłości. Jest jednak faktem, że jej biedne serce, zbyt małe, by pomieścić tak wielki pożar miłości, cierpiało również fizycznie.\nOto zapiski z 4 lipca 1936 roku:\n„Tego wieczoru mogłam zatrzymać się nieco przed świętym tabernakulum (moje biedne serce zaczyna wyczerpywać się i nie może pomieścić pragnień i porywów miłości). Poczułam się przeniknięta nieskończoną potrzebą kochania Jezusa, który kocha mnie do szaleństwa, miłością równą szaleństwu. Poczułam też, że nieskończone pragnienia kochania Jezusa wyrażało Mu jakby inne serce obecne w moim: Serce Boże. Ono mogło wypowiadać się w nieskończoność bez udręczenia natury!”°3.\nMiłość zawierzenia i nieustanny akt miłości\nJest to najwyższy wyraz życia miłości i logiczne uzupełnienie tego, co zostało powiedziane dotychczas. Akt miłości powinien być do tego stopnia nieustanny, że nie traci się dobrowolnie ani jednego w ciągu dnia, i tak dziewiczy, iż nie wkrada się weń żadna myśl. Żeby tak było, człowiek koniecznie musi doprowadzić swoją wiarę w Miłość do takiego stopnia, że jest niesiona przez Miłość tak jak piórko niesione jest przez wiatr. Inaczej mówiąc, że zdaje się bezgranicznie na Miłość, wyrzekając się nie tylko wszelkiej myśli o stworzeniach, ale także wszelkiej myśli o sobie. To jest zapomnienie o sobie, to jest śmierć dla siebie samego. Jest to rzecz trudna, mało zrozumiana przez większość ludzi, jednak konieczna, jeśli chce się, aby Jezus mógł w sposób wolny działać w duszy.\nPowiedzieliśmy już, że zapomnieć o sobie i zdać się na Boga nie oznacza, że człowiek może zaniedbywać własną formację duchową, pogrążając się w nagannej obojętności. Powinien unikać kierowania się własnymi kaprysami i upodobaniami, iść natomiast w posłuszeństwie za działaniem Jezusa w nim. Hasłem Jezusa dla wszystkich dusz powołanych do wyższej doskonałości na drodze miłośći są zawsze te słowa: „Pozwól Mi działać”\nNikomu bardziej niż Jemu nie leży na sercu sprawa uświęcenia duszy. Nikt, oprócz Niego, nie może jej uświęcić. Nikt, tak jak On, nie znajej prawdziwych potrzeb. Tylko On zna plany Boże wobec niej. Będąc wszechmogącym, może wszystko; będąc wiernym, dotrzymuje wszelkich obietnic. Dlaczego więc nie zaufać Mu i nie dać Mu wolnego poła, by mógł działać w duszy w sposób wolny i bez przeszkód? Dlaczego nie oddać Mu w ofierze własnego punktu widzenia, własnych myśli, dążeń, pragnień, trosk, i ufać Mu godzina po godzinie, zawierzać się Jego działaniu, które zawsze i jedynie jest uświęcające? Tego chciał Jezus od siostry Konsolaty (22 września 1935 r.):\nWidzisz, Konsolato, świętość jest zapomnieniem o sobie samej we wszystkim: w myślach, pragnieniach, słowach. (…) Pozwól mi działać; Ja uczynię wszystko, ty zaś, chwila po chwili, dawaj mi z wielką miłością to, o co cię proszę,\nMiłość zawierzenia realizuje się w praktyce w miłości uległej. Jezus, przemawiając do tłumów, przypominał im to, co zostało powiedziane przez proroków: „Wszyscy będą uczniami Pana” (Iz 54,13; J 6,45). Jezus jest jedynym nauczycielem wszystkich dusz (por. Mt 23,8); nauczycielem, który posiada wiedzę o świętości w stopniu nieskończonym oraz chce i może przekazywać ją duszy, byleby tylko ona była gotowa przyjąć pouczenie i z gotowością odpowiadała na każde Boże wezwanie, na wszelkie Boże działanie, wzywające do miłości i cierpienia, na każdy przejaw Bożej woli. Jezus mówił do siostry Konsolaty (24 września 1935 r.):\nKonsolato, mam wszelkie prawa do ciebie, ty zaś masz jedno: być Mi posłuszną. Potrzebuję woli uległej, która pozwoli Mi działać, która jest gotowa na wszystko, która ufa Mi, która zawsze Mi służy, w każdej sytuacji, w pokoju i z radością.\nJezus jest Bogiem, i to, co czyni, czyni jako Bóg, a więc w sposób Boży, dobrze, czyli zawsze dla większego dobra osoby, chociaż ta nie zawsze dostrzega w sobie to Boże działanie i jego skutki (18 listopada 1935r.):\nDo tego całkowitego i ufnego zawierzenia się może doprowadzić duszę jedynie miłość. Jak mogłaby dusza wyrzec się wszelkich myśli, pragnień, osobistych trosk, gdyby nie zaufała Miłości, gdyby nie pozwoliła, by myśli, pragnienia i troski zostały wchłonięte przez miłość? Jeśli Jezus gotów jest czynić wszystko w duszy, to dzieje się tak dlatego, że ona skupia się całkowicie na miłowaniu Go. Potwierdził to sam, mówiąc do siostry Konsolaty (8 listopada 1935 r.):\nBłąd, w który-popada wielu ludzi, polega na przekonaniu, że to oni sami siebie uświęcają. Dlatego chcą sami działać, zamiast pozwolić działać Jezusowi; chcą sami wybierać drogę, sposoby, środki itd., jednym słowem, chcą sami pouczać Mistrza. Z tego bierze się najczęściej świętość oparta na ideach i osobistych punktach widzenia, która, ponieważ nie jest świętością Jezusową – który jedynie jest Święty – nie jest świętością. On jest uświęcicielem, dusza zaś jest przez Niego tym szybciej uświęcana, im szybciej uda się jej wyrzec w drodze do świętości siebie samej; im bardziej okazuje się uległa na działanie Boskiego Mistrza, co świadczy o obecności darów Ducha Świętego. Trzeba koniecznie zrozumieć – i nie wypaczyć – to, co Jezus powiedział do siostry Konsolaty (22 sierpnia 1934 r.):\nNie myśl więcej o sobie samej, o swojej doskonałości, świętości do zdobycia, o swoich brakach, o swoich obecnych i przyszłych nędzach. Nie! Ja pomyślę o twoim uświęceniu, o twojej świętości. Ty myśl tylko o Mnie i o duszach; o Mnie, aby Mnie kochać, o ludziach, aby ich zbawić.\nTo jest właśnie to, co siostra Konsolata czyniła poprzez nieustanny akt miłości dziewiczej: miłość i dusze, nic ponad to. Nieustanny akt miłości – oprócz tego, że jest najskuteczniejszym środkiem do osiągnięcia doskonałej miłości, dziewictwa i intensywnej miłości – jest również najwyższym środkiem do osiągnięcia doskonałej miłości zawierzenia. Jezus mówił do siostry Konsolaty (15 października 1935 r.): \nPonieważ dusza, aby dać Jezusowi nieustanny i dziewiczy akt miłości, wyrzeka się siebie samej, aż po własne myśli, Jezus ogarnia ją swoją opieką, opieką pełną miłości, jaką nie może żadna ziemska matka otoczyć własnego dziecka, spoczywającego z miłością na jej piersi (21 maja 1936 r.):\nSiostra Konsolata była osobą czynu. Jej świętą ambicją było tak przeżyć dzień, by wieczorem móc sobie powiedzieć, że poświęcała się całkowicie wszystkim. Pracy jej nie brakowało. Pracowała jako sekretarka, kucharka, furtianka i szewc. Zawsze była gotowa do podjęcia posług, o które ją proszono. Zdarzało się, że z powodu wielu różnych obowiązków martwiła się, że nie zdąży ze wszystkim na czas. Oto, jak upomniał ją Jezus w jednej z takich sytuacji (8 września 1936 r.):\nUcisz [w sobie] każdy głos, oprócz, „Jezu, Maryjo, kocham Was, ratujcie dusze!”, będąc pewna, że Ja myślę i troszczę się o wszystko, także o to, by znaleźć ci czas na naprawienie sandałów.\nWidzisz, to szatan usiłuje przygnębić cię pracą i chce cię zadręczyć tym, że naraz otrzymujesz kilka różnych obowiązków. Tymczasem Ja pomyślę o wszystkim, postaram się, abyś znalazła potrzebny czas na wszystko.\nW ostatnich latach siostra Konsolata przeczuwała zbliżającą się śmierć. Było więc zrozumiałe, że mimo woli zatrzymywała czasem swe myśli na okolicznościach, które będą jej towarzyszyły. Jezus zaś mówił jej (21 marca 1942 r.):\nŻyj życiem całkowitego zdania się na Boga. o twojej śmierci, o jej dniu, godzinie i minucie myśli i przygotuje cię do niej Jezus, Najświętsza Maryja Dziewica i św. Józef. Ty troszcz się jedynie o to, by Mnie kochać i ratować dla Mnie dusze.\nO tym, że siostra Konsolata poprzez nieustanny akt miłości dziewiczej osiągnęła wysoki stopień zdania się na Miłość, wiemy ze słów samego Jezusa (8 grudnia 1935 r.): Konsolato, raduję się w tobie, ponieważ mogę czynić wszystko, co chcę, i ponieważ Ja wszystko czynię.\nMożemy jednak uczyć się także od niej. Oto niektóre jej myśli i postanowienia, które potwierdzając i objaśniając coraz lepiej ten ważny temat, uwypuklają również wewnętrzną uległość tej duszy wobec działania łaski:\n„Zapomnieć o sobie, a więc nigdy już nie myśleć, nie troszczyć się o samą siebie, nigdy nie żądać, aby inni o mnie myśleli. Och, Jezus, pomyśli o wszystkim!”.\n„Umrzeć to więcej nie istnieć. Otóż, myśleć o sobie, mieć nawet jakieś dobre pragnienie, troskę, mówić o sobie (także o rzeczach obojętnych) nie jest śmiercią, ale jest zachowywaniem życia dla mnie samej. To wszystko nie oznacza zawierzenia Jezusowi, a przecież On myśli i troszczy się o Konsolatę aż do najmniejszych szczegółów”.\n„Przypominać sobie, że jestem dzięki miłosiernemu Bożemu wybraniu ofiarą miłości. Otóż ofiara jest istotą oddzieloną. Faktycznie, Jezus ofiarował wszystko i pozostawił mi swoją ranę boku oraz nieustanny akt miłości, nic innego. Ofiara musi umrzeć dla wszystkiego i dla siebie samej, zabiegać i troszczyć się o jedno: zawsze i tylko kochać. Wobec wszystkiego innego – wyniszczenie i obojętność. Jezu, daj mi żyć jako prawdziwej ofierze miłości, umiłować ten stan i być wspaniałomyślną, abym Ci niczego nie odbierała: ani jednej myśli, ani jednego słowa, ani jednego aktu miłości dziewiczej. Jezu, ufam Tobie!”.\n„W Bożym świetle dostrzegłam, że Jezus pragnął, abym doprowadziła zawierzenie aż do granic możliwości; jednym słowem, abym zawierzyła moją duszę całkowicie, bym już więcej o tym nie myślała. Czy możliwe, że Bóg nie wystarcza Konsolacie, że Konsolata nie ufa Bogu, iż musi powierzyć Mu całkowicie własną duszę, nie wracając więcej do tego nawet jedną myślą, nawet jednym zatroskaniem? ( … ) Tak, pozwolić Mu działać i żyć we mnie, nie myśląc o czasie w odniesieniu do wszystkiego; nic, nic, tylko zawsze śpiewać, że Go kocham. Tak jakbym nie istniała więcej, a zamiast Konsolaty istniał tylko ten nieustanny akt miłości!”.\nDo tego życia doskonałego zawierzenia siostra Konsolata, z woli Bożej i za zgodą ojca duchownego, zobowiązała się ślubem w święto Najświętszego Serca Jezusowego w 1937 roku następującą formułą: „Serce Jezusa, poprzez czułe Serce naszej Bożej Matki ślubuję Tobie całkowite zdanie się na Ciebie, na Twoją wolę, pewna, że Ty pomyślisz o wszystkim, aż do najmniejszych szczegółów; obiecuję Ci w całkowitym wyniszczeniu siebie samej (myśli, pragnienia itd.) starać się jedynie o oddawanie Ci nieustannego aktu miłości dziewiczej, dostrzegania i traktowania Ciebie we wszystkich, oraz że będę mówiła zawsze <<tak>> we wszystkich sprawach. Jezu, ufam Tobie!”.\nHeroiczna wierność temu ślubowi zapewniła jej głęboki i trwały pokój ducha, chociaż pośród nieustannej walki. „Już nie wiem, jak to wyrazić Jezusowi – pisała później – że modląc się wypełnia się Jego świętą wolę. Czuję się tak obojętna, tak obca wszystkiemu, iż ośmielam porównać się do małego dziecka śpiącego na Sercu Bożym. Och, od dnia, w którym zdałam się na Niego, prosząc, by zechciał zająć się we wszystkim Konsolatą, cieszę się godnym pozazdroszczenia pokojem i doświadczam stałej radości. Jezus myśli o wszystkim, o wszystkim, w taki sposób, że nie mogę mieć już żadnego pragnienia. Obecne życie w zawierzeniu uwalnia mnie od zniechęcenia, gdy widzę, że nic nie daję Bogu, właśnie nic!”.\nW rzeczywistości przez swój nieustanny i dziewiczy akt miłości, przez swoje „tak” wszystkim i na wszystko, dawała wszystko.\nW tym doskonałym zdaniu się na Miłość, w tym nieustannym pragnieniu zbawienia wszystkich dusz, siostra Konsolata żyła, działała i zmarła. Jeszcze na łożu śmierci, gdy ciało cierpiało, a duch jęczał w udrękach wielkich ciemności, wspaniałomyślna ofiara nie przerwała nawet na chwilę swej pieśni miłości dziewiczej, dopóki z ostatnim jej oddechem „Jezu, Maryjo, kocham Was, ratujcie dusze!” nie przeniknęła nieba i nie uwieczniła się w nim, zgodnie z tym, co jej obiecał Jezus (7 listopada 1935 r.):\nNie, twój akt miłości nie zgaśnie z chwilą twej śmierci, ale uwieczni się w Niebie!


Którą Wyspę Kanaryjską wybrać (i czym się różnią)? | Ready for Boarding\nKtórą Wyspę Kanaryjską wybrać (i czym się różnią)?\nNa pewno niejedna osoba zadawała sobie to pytanie, gdy na cel swojej podróży wybrała Wyspy Kanaryjskie. I nie jest to łatwe pytanie, ponieważ cały archipelag składa się z 7 głównych wysp, które różnią się i to dość sporo pomiędzy sobą, a każda jest na swój sposób atrakcyjna.\nMy byliśmy na 4 z nich, Teneryfie, Gran Canarii, Fuerteventurze oraz Lanzarote, czyli tych zdecydowanie najbardziej popularnych. W tym wpisie postaramy się Wam nakreślić w krótkich punktach główne różnice, plusy i minusy każdej wyspy z osobna, abyście łatwiej mogli podjąć decyzję, na którą wyspę się wybrać.\nPodróżowanie między wyspami\nNie ukrywając, jest to zdecydowanie nasz numer 1 jeśli chodzi o Wyspy Kanaryjskie. Od razu podkreślę, że jest to nasz wybór, dla Was wcale ta wyspa nie musi być taka super ;) Czemu?\nPrzede wszystkim klimat, widoki, fauna i flora :) Teneryfa w każdym miejscu wyspy potrafi nas zaskoczyć, oferując widoki od księżycowych, przez prawie pustynne i plaże z czarnym piaskiem, po piękne zielone tereny.\nW odróżnieniu od innych wysp, Teneryfa nie jest mocna jeśli chodzi o plaże. Tutaj zdecydowanie przegrywa z Fuerteventurą czy nawet Lanzarote. Choć nie można zapomnieć o Las Teresitas, czyli najładniejszej plaży na Teneryfie. Teneryfa ma jednak do zaoferowania znacznie więcej.\nNiewątpliwym plusem tej wyspy jest wulkan Teide. Najwyższy punkt Hiszpanii i najważniejszy naszym zdaniem punkt na Wyspach Kanaryjskich. Nocując nad oceanem praktycznie wzbijacie się do prawie 4 000 m.n.p.m. Mega wrażenie! Do tego te księżycowe widoki :) Polecamy naszą relację z pieszego wejścia na Teide.\nTeneryfa oferuje również Loro Park (jeden z najlepszych ogrodów zoologicznych świata wg. TripAdvisor), czy Siam Park (największy w Europie Park wodny). Mamy więc sporo atrakcji co najmniej na dwa pełne dni pobytu, a jeżeli podróżujecie z dziećmi to na pewno będą zachwycone. Chociaż w Siam Parku można by spędzić i kilka dni ;)\nDo plusów można dodać jeszcze górzyste tereny, pełne pięknych widoków jak Masca i okolice, czy Góry Anaga (pomijając oczywiście wspominane już wcześniej Teide).\nJak każdą wyspę, zarówno i Teneryfę można zjechać dookoła w jeden dzień (najlepiej wynajętym samochodem – jak jeździć autem po Teneryfie możecie poczytać w tym wpisie). Jednak naszym zdaniem to właśnie ta wyspa oferuje największą ilość miejsc “do zobaczenia” :)\nNa miejscu dostępne są wszystkie znane sklepu, dużo większych i mniejszych marketów, a nawet Primark ;) Na wyspie znajdują się również dwa lotniska, dzięki czemu mamy wiele opcji podróży zarówno między wyspami jak również do/z Polski (Wizz Air, Ryanair, czartery, czy chociażby Air Berlin przez Niemcy).\nMinusy? Jeśli szukacie mocnych wrażeń na wodzie (surfing itp), bądź zamierzacie większość czasu spędzić na plaży, to nie będzie to idealne miejsce dla Was. Są oczywiście miejsca, gdzie możecie i plażować i szaleć na wodzie, ale nie jest to mocna strona Teneryfy.\nWarto jednak przyjechać tutaj minimum na dwa dni aby zobaczyć Teide oraz wybrać się do Siam Parku lub Loro Parku. Chociaż przez 2 tygodnie też nie będziecie się tutaj nudzić :)\nPodsumowując: polecamy! :)\nWszystkie wpisy o Teneryfie możesz zobaczyć tutaj.\nTutaj, nie ukrywając, Gran Canaria spodobała się nam najmniej ze wszystkich wysp. Jest to oczywiście nasze subtelne odczucie. Na tej wyspie byliśmy tylko jeden dzień, zjechaliśmy ją jednak wzdłuż i wszerz o czym możecie poczytać w naszym wpisie o Gran Canarii.\nOdpowiadając Wam od razu na pytanie, które się nasuwa: nie, jednodniowy pobyt nie wpłynął raczej na nasze odczucia. Czemu? Ponieważ za pierwszym razem również na Fuerteventurze byliśmy tylko jeden dzień i mieliśmy zupełnie inne wrażenia i odczucia co do tej wyspy ;)\nW dużym kontraście od Teneryfy, Gran Canaria była dla nas głównie wyspą pustą, bez zieleni. W dodatku bez super widoków. Fakt, znajdziemy tutaj kilka ciekawych miejscowości, jak chociażby stolica Las Palmas, czy Agaete, Arucas lub Maspalomas. Jednak gdybyśmy mieli być tutaj tydzień, zdecydowanie byśmy się zanudzili.\nPlaże nas również nie zachwyciły, ale to może akurat kwestia pogody na jaką trafiliśmy, bo nie było dla nas przyjemnością leżeć na piasku i tylko zastanawiać się jak tu ochronić się przed wiatrem i piaskiem (nie zachowaliśmy się jak typowi Polacy i nie zabraliśmy ze sobą parawanu… ;-)).\nW naszej opinii Gran Canaria to taka wyspa na jeden dzień ;)\nFuerteventura bije się z Teneryfą o pozycję numer 1 na naszej liście ;) Chociaż nawet dla nas pod kilkoma względami jest lepsza od Teneryfy. Gdybyśmy chcieli wrócić na Kanary, aby bardziej odpocząć niż jeździć w teren, ale zarazem nie nudzić się w jednym miejscu, zdecydowanie wybrali byśmy Fuerteventurę.\nNajwiększym plusem tej wyspy są jej plaże. Wszystkie! Z Parkiem Naturalnym Corralejo na czele. Duży wybór, spore przestrzenie, piękna pogoda, czysta i ciepła woda. Fuertę można spokojnie uznać za plażową wyspę Europy :)\nDodatkowo miłośnicy sportów wodnych znajdą tutaj dużo miejsc do surfowania oraz jego nauki (liczne szkoły).\nCiekawe i ładne widoczki można znaleźć praktycznie w każdym zakątku wyspy, więc warto wynająć samochód aby objechać sobie na spokojnie całą wyspę, przy okazji testując każdą napotkaną plażę :)\nWięcej o Fuerteventurze pisaliśmy tutaj i tutaj :)\nLanzarote to nasze największe (pozytywne) zaskoczenie jeśli chodzi o Kanary. Znając już dobrze Teneryfę i Fuerteventurę, nie spodziewaliśmy się, że mała Lanzarote będzie w stanie zaoferować nam coś super. O jak się myliliśmy! :)\nJest to zarówno miejsce na sporty wodne (doskonałe warunki do surfingu), jazdę na rowerze, zwiedzanie jak również i plażowanie. Do tego Lanzarote oferuje całkiem przyzwoite plaże, tereny powulkaniczne i bazy noclegowe. Jest na niej równie zaskakująco dużo zieleni (szczególnie w porównaniu do Fuerteventury).\nGdy dodamy do tego połączenie promem z Fuertą (podróż trwa około 30 minut), to mamy kolejną wyspę na podium ;)\nO naszym pobycie na Lanzarote przeczytacie tutaj.\nJak podróżować pomiędzy wyspami? Mamy dwie opcje: promem lub samolotem. O lotach między wyspami już trochę pisaliśmy. Polecamy Wam świetne linie Binter Canarias, gdzie kupując bilet z odpowiednim wyprzedzeniem podróż nimi pomiędzy wyspami będzie tańsza niż promem.\nPomijając już czas podróży :) Samolotem podróż zajmuje od pół godziny (Teneryfa-Gran Canaria) do godziny (Teneryfa-Fuerteventura). Promem podróż może trwać nawet ponad 8 godzin! Wyjątkiem jest tutaj oczywiście połączenie pomiędzy Fuerteventurą i Lanzarote, gdzie promy pływają często, a podróż zajmuje około 30 minut.\nCzy warto podróżować miedzy wyspami? Tak! Aby będąc w tym rejonie zobaczyć jak najwięcej (oczywiście jeśli macie na to czas i pieniądze). Warto jednak rozważyć pobyt na kilku wyspach. Np. tydzień na Teneryfie i tydzień na Fuerteventurze, lub tydzień na Fuerteventurze i tydzień na Lanzarote. Koszty wyprawy nie wzrosną aż tak bardzo, a można zobaczyć znacznie więcej :)\nTeneryfa lub Fuerteventura połączona z Lanzarote :) Teneryfa jest zdecydowanym numerem jeden dla tych, którzy nie lubią się nudzić. Jednak Fuerteventura połączona z Lanzarote również oferuje całkiem sporo. Aczkolwiek wybór i tak należy do Was ;-)\nZachęcamy Was również do zapoznania się z naszymi TOP 10 z Wysp Kanaryjskich oraz podsumowaniem naszej wizyty w tym rejonie. Na pewno pomoże Wam to w podjęciu decyzji.\nA Wy, którą Wyspę Kanaryjską lubicie najbardziej i dlaczego?\nDajcie znać koniecznie w komentarzach :)\nWyspy Kanaryjskie – TOP 10\nTeneryfa – podsumowanie wakacji na Wyspach Kanaryjskich\nWyspy Kanaryjskie – zima w pełni słońca\nTags Binter Canarias Fuerteventura Góry Anaga Gran Canaria Kanary Lanzarote Loro Park Plaża Las Teresitas podróż podróże samochodem porady praktyczne Siam Park Teide Teneryfa wskazówki Wyspy Kanaryjskie zwiedzanie\nWyspy Kanaryjskie - TOP 10\nTeneryfa - podsumowanie wakacji na Wyspach Kanaryjskich


Awaryjne wyjście dla wody - e-Grajewo.pl - Portal Internetowy Grajewo i okolice\nAwaryjne wyjście dla wody\nPęknięcie przewodu wody surowej doprowadzanej do stacji uzdatniania było przyczyną wczorajszej awarii, która na kilkanaście godzin pozbawiła mieszkańców Grajewa bieżącej wody. Na środę zaplanowano spotkanie z wykonawcami połączeń, którzy mają przedstawić plan naprawczy.\nW związku z awarią pracownicy wrocławskiej firmy „Funam” wykonali w ramach gwarancji tzw. obejście awaryjne, które tymczasowo gwarantuje dostawę wody do mieszkańców oraz pozwala na zgromadzenie jej w zbiornikach.\n- Jest to rozwiązanie tymczasowe, ponieważ sklejanie całego przewodu, który znajduje się wewnątrz budynku wymaga od firmy, która wykonywała całość połączeń zgromadzenia materiałów i odpowiedniego przygotowania logistycznego – poinformował Grzegorz Purwin, dyrektor Zakładu Wodociągu i Kanalizacji w Grajewie.\nNa środę (godz. 11.00) w siedzibie ZWiK zaplanowano spotkanie z przedstawicielami wrocławskiej firmy. Jak dodał Grzegorz Purwin – mają oni przedstawić plan działania, który będzie zmierzał do odnowienia uszkodzonej instalacji.\nTymczasowa mieszkanka Miasta Grajewo\nNowo modernizowana instalacja powinna posiadać atesty na jej wytworzenie. Czy istnieją protokoły prób cisnieniowych tej instalacji?\nA jeżeli chodzi o brak wody, to jest żenujace, że jedyna w mieście stacja wodociągowa nie posiada zasilania awaryjnego. Przecież nic nie jest trwałe wiecznie.\nPiękny tekst. Piękne słowa, ale brak spójności tekstu. Bełkot. Ludzi dajcie już spokój ! Wiecznie jakieś bezsensowne komentarze. Przecież taka rura to rzecz martwa, ma prawo zastrajkować.


Ogłoszenie nr 5/2022 stanowisko ds. obsługi klienta\nWielkopolski Fundusz Rozwoju spółka z o.o. w Poznaniu poszukuje kandydata na stanowisko: Specjalista/-ka ds. obsługi klienta\nOgłoszenie nr 4/2022 stanowisko ds. informacji i promocji\nWielkopolski Fundusz Rozwoju spółka z o.o. w Poznaniu poszukuje kandydata na stanowisko: Specjalista/-ka ds. informacji i promocji\nOgłoszenie nr 3/2022 Radca Prawny\nWielkopolski Fundusz Rozwoju spółka z o.o. w Poznaniu poszukuje kandydata na stanowisko: Radca Prawny\nOgłoszenie nr 2/2022 Specjalista ds. planowania i rozwoju wsparcia finansowego\nWielkopolski Fundusz Rozwoju spółka z o.o. w Poznaniu poszukuje kandydata na stanowisko: Specjalista ds. planowania i rozwoju wsparcia finansowego od Młodszego specjalisty do Głównego specjalisty\nOgłoszenie nr 1/2022 Specjalista ds. planowania i rozwoju wsparcia obszarów miejskich\nWielkopolski Fundusz Rozwoju spółka z o.o. w Poznaniu poszukuje kandydata na stanowisko: Specjalista ds. planowania i rozwoju wsparcia obszarów miejskich od Młodszego specjalisty do Głównego specjalisty\nOgłoszenie nr 2/2021 Zastępca Dyrektora ds. Promocji i Rozwoju\nWielkopolski Fundusz Rozwoju spółka z o.o. w Poznaniu poszukuje kandydata na stanowisko: Zastępca Dyrektora ds. Promocji i Rozwoju\nOgłoszenie 1/2021 Specjalista ds. informacji i promocji\nWielkopolski Fundusz Rozwoju spółka z o.o. w Poznaniu poszukuje kandydata na stanowisko: Specjalista ds. informacji i promocji\nOgłoszenie nr 3/2020 – Specjalista ds. planowania i rozwoju instrumentów finansowych\nWielkopolski Fundusz Rozwoju spółka z o.o. w Poznaniu poszukuje kandydata na stanowisko: Specjalista ds. planowania i rozwoju instrumentów finansowych.\nOgłoszenie nr 2/2020 – Młodszy Specjalista ds. Umów\nWielkopolski Fundusz Rozwoju spółka z o.o. w Poznaniu poszukuje kandydata na stanowisko: Młodszy Specjalista ds. umów.\nWielkopolski Fundusz Rozwoju spółka z o.o. w Poznaniu poszukuje kandydata na stanowisko: Specjalista ds. umów. Szanowni Państwo, w związku z bieżącą sytuacją i w trosce o Państwa zdrowie, wszystkie toczące się procesy rekrutacyjne zostały czasowo zawieszone. Załączniki:


Muzeum Książki Artystycznej w Łodzi – Wydarzenia, imprezy dla dzieci Miastodzieci.pl\nKatalog Miasta Dzieci > muzea > Muzeum Książki Artystycznej w Łodzi\nUrok Muzeum wynika z naturalnego łączenia historii i przyszłości książki. Można tu zobaczyć książkę w mnogości form, dotknąć różnych materiałów w niej użytych, obserwować proces realizacji na różnych urządzeniach, zrozumieć istotę przemian jakich książka od wieków doświadcza. W muzeum powstają nowe książki, projekty wystaw, programy wykorzystujące technologie komputerowe dla celów edukacyjnych i promocyjnych. Równolegle zbierane i remontowane są zabytkowe urządzenia do realizacji książek. Powstaje też biblioteka książek artystów polskich i zagranicznych i „książek o książkach”.\nMUZEUM KSIĄŻKI ARTYSTYCZNEJ stało się ucieleśnieniem misji FUNDACJI CORRESPONDANCE DES ARTS : prowadzenia i wspierania wszelkiej działalności edytorskiej związanej z książką artystyczną oraz wszelkich inicjatyw związanych z ideą „korespondencji sztuk” . W statucie MKA zatwierdzonym przez Ministerstwo Kultury i Sztuki w lutym 1999 r. jako główne zadania wymienione są:\ngromadzenie dóbr kultury technicznej w zakresie drukarstwa, papiernictwa, introligatorstwa,\ntworzenie kolekcji książki artystycznej,\ninwentaryzacja, katalogowanie, naukowe opracowanie zgromadzonych muzealiów,\nprzechowanie zgromadzonych muzealiów w warunkach zapewniających im pełne bezpieczeństwo i udostępnianie ich do celów naukowych,\norganizacja wystaw, warsztatów, praktyk, wykładów, itp.,\npublikowanie katalogów, informatorów, itp. z zakresu działania muzeum,\nwspółpraca z podobnymi muzeami w kraju i za granicą.\nRealizacja powyższych zadań w naturalny sposób związana jest z promocją sztuki książki w Polsce i za granicą. Misję tę fundatorzy Muzeum Książki Artystycznej podjęli od pierwszych dni, gdy w Polsce po 1980 roku umożliwiona została prywatna działalność wydawnicza i poligraficzna. Podejmując zadanie gromadzenia zabytkowych urządzeń drukarskich, muzeum pozwoliło zachować w kraju dobra kultury materialnej, masowo złomowane w ostaniej dekadzie XX wieku. Wywodząc się z artystycznej oficyny książkowej, muzeum nawiązuje do podobnych polskich oficyn emigracyjnych. Pozostając przybytkiem sztuki książki otwartej na różne dyscypliny i rozwój techniki – Muzeum Książki Artystycznej zachowuje zdolność do życia i twórczości książkowej w czasie przełomu komputerowego, porównywalnego z gutenbergowskim.\nZOBACZ TAKŻE:książki dla dzieciksiążki dla rodzicówmuzeum\nDzień Dziecka w książkowym klimacie\nKSIĄŻniczka i KSIĘGOzbir zapraszają na obchody Dnia Dziecka w mocno książkowym klimacie.\nWierzymy, że książka dla dzieci kształtuje nie tylko przyszłych dorosłych – ich wrażliwość, gusta, umiejętność odczytania świata, ale i naszą przyszłość. Przyszłość naszej planety.\nWiarę przekładamy na działanie. Zapraszamy w podróż po niezwykłym świecie książek, które zadają pytania i prowokują do poszukiwania odpowiedzi. Brzmi poważnie, ale droga do prawdy jest także poprzez zabawę. Wstęp wolny!\nArtstrefa w ŁSSE zaprasza!\nArtstrefa w Łódzkiej Specjalnej Strefie Ekonomicznej oraz Muzeum Książki Artystycznej zapraszają dzieci i dorosłych na majówkę „Dzień Dziecka w Republice Książki” do Hydrofornii i Willi Henryka Grohmana w Łodzi. Warto zabrać: ulubioną książkę, kocyk, materiały piśmienne, zmysły do słuchania i czytania, chęci do zabawy z książką, siły do robót artystycznych, itp.


Yatzek Outdoor: Szlak Niebieski Graniczny (Karpacki) - Część 2 - Bieszczady\nSzlak Niebieski Graniczny (Karpacki) - Część 2 - Bieszczady\nDzień ósmy - Łupków - Balnica - Wołosate.\nBieszczady... Gdy jeździłem samochodem w Bieszczady, od Komańczy się z nimi witałem.\nDrogę prowadzącą do Ustrzyk Górnych znałem w szczegółach, a jadąc rozglądałem się w prawo i lewo zastanawiając się, czy kiedyś lepiej poznam te okolice. Poznałem je idąc Głównym Szlakiem Beskidzkim - z jednej strony, teraz je poznaję z drugiej strony.\nW Szwejkowie zgadaliśmy się przy kolacji, że Krysia, Marek i Ula jadą do Nowego Łupkowa i mogą nas podrzucić. Dobrze się składało, bo zaopatrzenie wymagało uzupełnienia, a za Łupkowem czekał nas długi przeskok aż do Ustrzyk Górnych.\nObfotografowałem zatem nasz hotel, po czym śmignęliśmy do "miasta", a Marek dostarczył nas jeszcze do szlaku. Wielkie dzięki!\nW czasie rozmowy o okolicy, dowiedzieliśmy się, że pogłowie dzikiej zwierzyny systematycznie w Bieszczadach rośnie. Łącznie z Beskidem Niskim, po polskiej stronie granicy doliczono się około dwustu niedźwiedzi. Idąc zatem szlakiem, co chwila wypatrywaliśmy przynajmniej dziesięciu ;-)\nZamiast tego na Wysokim Groniu znaleźliśmy mogiłę ofiar bardziej krwiożerczych dwunożnych istot w mundurach i z karabinami...\nTaaak... Mogił pierwszowojennych tu nie brakowało... Jednak ilość zniczy świadczy, że nie są bynajmniej zapomniane.\nSłowacy często nadają swoje własne nazwy szczytom które znamy z polskiego miana. Ichniejszy Kycersky Grun to nasz Gmyszów Wierch (876m).\nTakich różnic było sporo i będą dalej. Za Rydoszową (880m) powoli zbliżaliśmy się do jednej z nielicznych osad ludzkich. Widoki na dalszą okolicę były niemal rarytasem.\nPrzeszliśmy brzegiem słowackiego rezerwatu. Powalone drzewa i trochę dzikości świadczyły o królowaniu przyrody. Jednak niebieskie znaki prowadziły piękną i wygodną drogą, którą maszerowaliśmy z prawdziwą przyjemnością.\nOstatnie łagodne podejście bardzo mi się podobało. Stare buki w świetle słońca ocieniały wąską wijącą się pod górkę ścieżynę. Po chwili grzbiet się wyrównał i doprowadził nas do leśnego przystanku. Przystanku nie tylko w lesie, ale i na jego skraju. Oto bowiem doszliśmy do Balnicy (712m).\nW Balnicy znajduje się końcowa stacja wąskotorowej kolejki leśnej. Przed sezonem ciuchcia z wagonikami jeździ tu tylko w weekendy, więc dzisiaj nie powinna się pojawić. Jednak na stacyjce widać kramy z przekąskami i pamiątkami. Gdy spoglądam na rozkład i zastanawiam się co jest grane, słyszę gwizd parowozu i po kilku chwilach na peron wtacza się skład wypełniony głównie rozwrzeszczaną młodzieżą. Czarter!\nTowarzystwo wysypuje się po okolicy, a my zaglądamy na stoiska. Po chwili pałaszujemy chleb ze smalcem i ogórka kiszonego, a na deser czeka kuszące ciasto z borówkami w galaretce. Pychota!\nRobimy naradę sztabową. Optymistyczny plan zakładał dojście do Przełęczy nad Roztokami. Optymalny - kimanie w Balnicy. Idę zatem do jedynego budynku mieszkalnego z minisklepikiem zasięgnąć języka.\nMieszka tu Wojtek Juda, człowiek-legenda. O okolicy, jej faunie i florze wie więcej niż Wikipedia. W ciągu kilku minut przewałkowaliśmy temat niedźwiedzi i dowiedziałem się o warunkach noclegu. Zdecydowanie trzeba tu powrócić na co najmniej dzień, może nawet dłużej.\nZa kilka minut kolejka wraca do Majdanu koło Cisnej. Zdecydowaliśmy się zmienić plan wędrówki. Z moimi kolanami i większymi niż zazwyczaj zapasami paszy, nie było szans na przejście całego szlaku w dwa tygodnie. Skracamy zatem wędrówkę i dzisiaj staramy się dotrzeć do Wołosatego kombinowanym transportem.\nPo chwili kolejka rusza, a my z nią w trzecim wagoniku. Pokonujemy zjazd z zakosami i pięknymi widokami. Zawsze chciałem się wybrać kolejką do Balnicy - bo na Przysłop pojechałem drezyną, a tu okazja w jedną stronę trafiła się w sam raz.\nMałżeństwo z kolejki jedzie właśnie do Cisnej. Znajdzie się miejsce i dla nas, więc korzystamy i pięknie dziękujemy. W Cisnej komercha i ludożerka. Pod czerwonym znakiem GSB kiwamy na okazję i dostajemy się do Przysłopu. Stąd młodzi przesympatyczni ludzie zabierają nas na pakę dostawczaka i wykonują dostawę do Wetliny. Na drogę dostajemy jeszcze dwa piwa! Wypiliśmy je kochani za Wasze zdrowie.\nW Wetlinie lisica przed przejściem przez asfalt czujnie rozgląda się w obydwie strony, niemal jak pierwszak zdążający do szkoły. W pobliskiej opuszczonej chacie mieszka jej przychówek, któremu przyniosła zdobycz. Po chwili chodnikiem spokojnie wybiera się na dalsze łowy, a nas przechwytuje sympatyczna lekarka zamykająca "koło dobrych uczynków" i za podwożenie wcześniej przez innych, wiezie nas do Wołosatego prosto do Jośki! Także i my wchodzimy w krąg dobra, a gdy przyjdzie sposobność, będziemy zabierać kiwających plecakowiczów.\nTym samym przed wieczorem osiągamy cel dnia dzisiejszego.\nW Wołosatem mieszka Jośka, która jest znajomą Małgorzaty. Przyjmuje nas serdecznie i po chwili rozbijamy namiot za budynkami, bo pokoje są wszystkie zajęte. To tutaj jest czerwona kropka - kończy się bądź rozpoczyna Główny Szlak Beskidzki. Małgosia tu zaczynała, ja kończyłem. Jutro zaś będziemy kontynuować wędrówkę szlakiem niebieskim, a tymczasem po kolacji zbieramy się do spania. W samą porę, bo właśnie zaczyna padać - i to na poważnie.\nDzień dziewiąty - Wołosate - Widełki.\nW nocy padało, nad ranem nie przestało... Do południa klarowaliśmy obóz, na szczęście mieliśmy do dyspozycji kuchnię i ganek. Koło południa deszcz ustał, choć chmury niemal pełzały po zalesionych zboczach gór. Zarzuciliśmy plecaki, a pożegnaniom z Jośką nie było końca.\nDo punktu kasowego pod Tarnicą było kilka kroków. Na sąsiednim straganie Małgosia kupiła dzwonek na niedźwiedzie. Miał informować je o naszej bliskości. Bilety tez trzeba było nabyć, po czym ruszyliśmy w kierunku królowej polskich Bieszczadów.\nChoć szlak na Tarnicę był mi znany, to jednak widać, że się zmienił. W niektórych miejscach ma inny przebieg, dodano też nowe barierki i poręcze.\nTo zapewne przez wzmożony ruch turystyczny na tym odcinku szlaku niebieskiego.\nPo wyjściu powyżej granicy lasu także widać zmiany. Nowe stopnie udające schody i taśmy odgradzające pomiędzy ścieżką a połoniną. Nie sprawdzałem czy aby pod napięciem...\nCoraz bliżej do Tarnicy. Ruch, mimo marnej pogody, całkiem spory. Chmury nieco się podniosły, ale ciągle wiszą nad głowami i straszą. No, ale my się nie boimy... Obawiam się tylko o skąpe widoki z góry, choć w tej kwestii nie zakładam zmian w zawartości krajobrazu.\nNa siodle pod Tarnicą spory tłumek, bodaj jakaś zorganizowana wycieczka. Dochodzi mnie rozbieżność zdań, - ktoś chce, inni nie, bodaj chodzi o przebieg powrotnej trasy. My nie wracamy, - nasz kierunek - napierać dalej.\nPoprzednio szedłem szlakiem czerwonym i Tarnicy nie odwiedziłem, tym razem postanowiłem wejść. Wychodzi na to, że co druga moja wędrówka zalicza szczyt. Było ich już kilka.\nNa szczycie mniej luda, gdzieś koło tuzina. Wieje nieźle, więc naciskam czapkę mocniej i strzelam foty. Zaczyna kropić, więc obiektyw zbiera kropelki, które teraz widać na panoramach. Ale przecieranie szkła w takich warunkach na niewiele by się zdało. Robię zatem co mogę i zbieram się do odwrotu, bo deszczyk nabiera rozpędu.\nCoś pogoda się psuje, a czeka nas zejście do Przełęczy Goprowskiej. Kiedyś byłoby tam bardzo ślisko, teraz stopnie trochę ratują sytuację, Zakładam poncho i noga w nogę na dół.\nDeszczyk na szczęście ustaje. Wiatr nadal szumi w dolinie, ale jest dość ciepły, w sam raz na podejście Ścianą Płaczu pod Krzemień. Spoglądam na Tarnicę, ale spowija ją obłok, który szybko się przemieszcza, niekiedy odsłaniając fragment masywu.\nDrepcząc pod górę po stopniach, nucę sobie Zeppelinowskie "Stairway to Heaven". Nucę w myślach, bo na głos strasznie fałszuję... :)\nKrzemień zdobyty, a dokładniej jego zbocze ze szlakiem. Sam szczyt jest niedostępny dla ruchu turystycznego, ale wystarczy spojrzeć na wydeptane ścieżki... Teraz trochę górdolenia (górdolenie - małe zejścia i małe podejścia, - takie górki i dołki, falowanie pod butami) i podejście na widoczny w pięknej ekspozycji grzbiet Bukowego Berda, a na zachodzie chmury mącą oczekiwane widoki.\nPodejście pod górny punkt Bukowego Berda jest takie w sam raz. Lekkie zmęczenie i stoimy na grani. A po kilku krokach dalej, spoglądając na prawo, zauważamy nikłą ścieżynę. Kiedyś schodziłem nią do Mucznego przez Obnogę i Grandysową Czubę. Wtedy też było wietrznie, mokro i błotniście...\nLubię Bukowe Berdo. Najbardziej z całych Bieszczadów Wysokich. Choć zawsze tu mocno wieje, to i te wichry polubiłem, bo czuję się jak w drzwiach samolotu przed skokiem, a i widoki są podobne, bo z wysoka, choć nie tak jak z aeroplanu...\nNa Bukowym jest zaczarowany ogród - widać go dopiero z bliska. Z bardzo bliska.\nGrzbiet Berda ciągnie się długo. To jego kolejna zaleta, bo można się nim nacieszyć i nasycić w czasie jego pokonywania. Są zagajniki z pokrzywionymi od wichur drzewkami, są małe zejścia i podejścia. Można usiąść na kamieniu i sycić się widokami, a czasem i ...kanapką :)\nPowoli zbliżamy się na wysokość Mucznego. Ta ciekawa osada ma swoją niebywałą historię, gdyż kiedyś była zamkniętym ośrodkiem wypoczynkowym Urzędu Rady Ministrów. Wierchuszka partyjna i reszta aparatczyków tu wypoczywała, imprezowała i polowała. Dzisiaj Muczne są dostępne dla wszystkich, a niedawno położono tu nowy asfalt od Stuposian. Wypas!\nTyle naopowiadałem Małgosi o Mucznem, Tarnawie Niżnej i całym Worku Bieszczadzkim, że padła propozycja, by przy najbliższej okazji odwiedzić ten magiczny zakątek Polski.\nChmury się trochę podnoszą, a chylące się powoli słońce zaczyna grać swymi promieniami na tle gór. Taaak... Z Bukowego Berda wszystko dookoła jest piękne. Dzisiaj szczególnie patrzę w stronę Połoniny Caryńskiej, za którą po prawej ustawia się Wetlińska, a jeszcze dalej majaczy Smerek. Gra świateł i słonecznych smug wprost oczarowuje, szkoda, że zdjęcia przekazują tę magię zaledwie w części...\nWokół góry, góry i góry... I całe moje życie w górach... Tak sobie właśnie myślę za Harasymowiczem...\nPowoli schodzimy do Widełek. Wchodzimy w las, ale dzień jest na tyle długi, że nie musimy się spieszyć. Na dłuższy czas żegnamy piękne widoki z wysokości. Znowu będziemy wędrować leśnymi ścieżkami, z których z rzadka otworzą się przeziory.\nDochodzimy do potoku. Nieomylny to znak, że niebawem powita nas jakiś przejaw cywilizacji.\nW Widełkach są dwa domy. W tym pierwszym na dojściu od szlaku do asfaltu zapytaliśmy o nocleg. Zostaliśmy przyjęci bardzo gościnnie, a że akurat byliśmy jedynymi gośćmi, to mieliśmy pół domostwa do dyspozycji oraz zadaszony taras do przesuszenia prania. Gdybyż tak jeszcze w pobliżu był sklep... Ale mieliśmy jeszcze zapasy, więc w sumie niczego nie brakowało. Od gospodarzy za to się dowiedzieliśmy, że kiedyś pan wyszedł z pieskiem na spacer i niedaleko od domu spotkali niedźwiedzia. Zakup dzwonka był zatem słuszny... :)\n...a wieczorny Strogonoff - choć z torebki - był bardzo smaczny!\nDzień dziesiąty - Widełki - Polana.\nW nocy było cicho jak w rezerwacie. No, w sumie prawie racja... Do drogi na tyle daleko by nie było słychać pojazdów, a inne odgłosy z lasu są tak samo kojące jak cisza.\nPozbieraliśmy się dość wcześnie. Plan był by dojść do Chaty Socjologa na Otrycie. Jakoś nigdy tam mnie nogi nie zaniosły, więc była okazja by wreszcie w tym miejscu zagościć.\nPodziękowaliśmy miłym gospodarzom i przeszedłszy potok Wołosaty, dochodzimy do asfaltu. I tu od razu uwaga! Jeśli chcecie suchą nogą iść dalej szlakiem niebieskim, nie skręcajcie w lewo, bo szlakowskaz wpakuje Was w niezłe porośnięte trawą i chaszczem bagnisko. Lepiej pójść na wprost drogą leśną, która po krótkim odcinku dochodzi do szlaku.\nMyśmy poszli za znakami i niemal brodziliśmy po moczarach, a przecież przez noc niewiele polało. Po większych deszczach trzeba by sklecić tratwę...\nDalej szlak prowadzi pod górę dość żmudnym ale nie nudnym podejściem. Kiedy wydaje się że to już, wyłania się następne podejście i trzeba dreptać dalej.\nOd czasu do czasu pojawia się jakieś skąpe źródło wody, przechodzi się przez jedną polanę i wreszcie jest szczyt. Nie jest to jeszcze szczyt Magury Stuposiańskiej, a punkt z którego można dojść do koliby na Przysłopie Caryńskim.\nNa niewielkim siodle spotykamy dwóch nieco starszych wędrowców. W trakcie rozmowy okazuje się, że jeden z nich także miał spotkanie z niedźwiedziem w Bieszczadach. Nasz dzwoneczek dzwoni wytrwale... :)\nKolejne podejście, - ta góra nigdy się nie skończy! ;-) Ale jednak się kończy - szczytem, a tym razem jest to wierzchołek Magury Stuposiańskiej (1016m). Stawiam stopę na reperze i obejmuję ten masyw we władanie :)\nPodejście było zacne, to i odpoczynek się należy. Do Dwernika już niedaleko, a i coś da się zobaczyć na kierunku naszego dalszego marszu, bo przez horyzont ciągnie się właśnie pasmo Otrytu. Nie wydaje się jakość szczególnie daleko, ale w dziesiątym dniu na szlaku, czy gdzieś może być dla nas za daleko...?\nSchodzimy początkowo dość stromo, później nachylenie nieco maleje, za to las staje się gęsty i ciemny. Meandrujemy między drzewami, droga wyraźnie szybciej schodzi niż na podejściu. Niebawem opuszcza las i prowadzi otwartym terenem. Stąd już niedaleko do asfaltu.\nMaszerowanie asfaltem to żadna atrakcja. Jednak okazji nie widać wiele, toteż trzeba do skrzyżowania drzeć buty. A za skrzyżowaniem będzie sklep z szopą, gdzie zajrzymy na mały szoping. ;-)\nKupujemy któryś z przysmaków w słoiku, już nie pamiętam czy pulpety czy jakiś gulasz. Po podgrzaniu było zjadliwe, - nawet smaczne. Tym bardziej, że popijane zimnym Kasztelanem :) Oczywiście do plecaków powędrowało coś tam jeszcze, po czym wyszopowaliśmy się marketu i powróciliśmy na szlak, jako że sklep znajduje się jakieś 150 metrów na wschód od skrzyżowania.\nDo Chaty Socjologa już niedaleko. Znaki mówią, że tylko trzy kwadranse. Jednak po sytym obiedzie tempo nie było zbyt porywające, choć też nie wlekliśmy się jakoś szczególnie. Niemniej jednak nie zamierzaliśmy się przesiąść na ciężarówkę... ;-) Dróżka była wygodna, a że pod górę, - no cóż - taki urok chadzania po górach...\nPojawiają się znaki. Wkraczamy w Otrycką Republikę Wolnej Myśli i Słowa. Faktycznie, - przez to zmęczenie coraz wolniej myślę... Nawet słowa cedzę powoli... ;-)\nKolejna tabliczka zachęca bądź nakazuje: "Idziesz z psem - zadzwoń". No tak - nasz anty-niedźwiedzi dzwonek cały czas pracuje, pomyślą jeszcze że z całą sforą idę...\nZa węzłem szlaków wreszcie pojawia się Chata Socjologa. Na spotkanie wybiegają dwa spore psy, wyraźnie rozradowane, wręcz ucieszone. Nie za bardzo wiem z czego się tak cieszą, liczę, że uznają nas za niejadalnych. Skończyło się na lizaniu...\nZastanawiamy się czy tu zostać. Gospodarza nie widać, pora jeszcze dość wczesna, więc może by pójść dalej...? Spoglądamy na diagram szlaków, uzupełniamy zapasy wody w pobliskim źródle i rzucam hasło: Jeśli mamy iść, to ruchy, a o odpoczynku nie myślimy. Wypada bowiem do Polany dojść przed zapadnięciem nocy. No i poszliśmy.\nPasmo Otrytu jest o tyle wygodne do przejścia, że niemal równe. Owszem, są podejścia i zejścia, ale tak niewielkie, że można je traktować jako urozmaicenie trasy. Standardowe górdolenie... :)\nW lesie już widać było, że dnia nie za wiele zostało. A gdy natknęliśmy się na pierwsze ślady misia, to jeszcze nasz krok nabrał energii. Wyglądało na to, że zwierz dopiero co tędy przechodził i chyba go gonimy. Po dłuższej chwili wypatrzyliśmy kolejne ślady, równie świeże jak poprzednie. Dzwonek nie przestawał dzwonić...\nWreszcie po niespełna dwóch godzinach doszliśmy do miejsca gdzie szlak krzyżuje się z leśną drogą i schodzi do wsi. Według znaków, za półtorej godziny powinniśmy być w Polanie.\nTeraz schodziliśmy już tylko w dół, wygodną, szeroką drogą. Zaczęło się zmierzchać, ale mieliśmy dobry czas i gdy doszliśmy do krzyżówki z ścieżką rowerową, zatrzymaliśmy się by uwiecznić spektakl zachodzącego słońca. Niemal dokładnie po czasie podanym na znakach, doszliśmy do skrzyżowania w Polanie.\nTego dnia machnęliśmy słuszny dystans, wykorzystując długi czerwcowy dzień aż poza zachód. W pobliżu było agro, a gospodarze choć już zbierali się do spania, zakwaterowali nas jeszcze na piętrze.\nTej nocy spałem jak mały miś... :)\nDzień jedenasty - Polana - Teleśnica Oszwarowa - Lutowiska.\nWyspawszy się do syta, z rana nie spieszyliśmy się zbytnio. Gospodarze gdzieś wyszli, ale pojawiła się ich mama. Ona także miała przygodę z niedźwiedzicą na drodze, a więc nie gdzieś przy gawrze. Na szczęście skończyło się na emocjach.\nŻegnamy się dziękując za nocleg i kierujemy się za znakami. Te początkowo prowadzą asfaltem, by w Chrewcie po dwóch kilometrach skręcić w drogę polną.\nTu zaczyna się wędrówka terenowa, bardo przyjemna, choć potok Czarny jest do tego niezbyt czysty. Ale idzie się dobrym tempem, tylko znaków jakby coraz mniej. Rozglądając się tak za niebieskim malunkiem, o mało nie nadepnąłem na żmiję. Ta wolała się ewakuować, ale jeszcze zdążyłem zrobić jej fotę. Znaki gdzieś zniknęły (jak się później okazało, to niewidzialnie skręciły w lewo w stronę potoku), więc uruchomiłem czuja, a po chwili nawigację w smyrfonie. Ta zaś pokierowała nas alternatywną drogą do szlaku. Z tego błądzenia mieliśmy choć malowniczy ogląd na okolicę.\nSzlak odnaleziony. Co kawałek połacie lasu, czasem teren się na chwilę otwiera. Znaki prowadzą drogą, więc tylko trzeba sprawdzać, czy gdzieś nie odchodzą. No i czasem gdzieś się gubią, by po chwili wrócić na drogę. Komfort nawigowania nie jest najlepszy.\nJest sucho - i na szczęście. Droga bowiem jest rozjeżdżona, więc w czasie i po deszczu byłoby tu niezłe błoto. Nawet widać na jakich oponach jechał tu leśny ciągnik. Idziemy dalej kontrolując oznakowanie szlaku, które zdecydowanie mogłoby być czytelniejsze.\nNa małej leśnej krzyżówce na szczęście są znaki. Ledwo za nimi poszliśmy, a na jeszcze niezaschniętym błotku wypatrzyliśmy piękny ślad niedźwiedzia. Oj, musiała to być dorodna sztuka...\nMaszerujemy raz lasem, to znowu łąką. Przynajmniej coś widać. Ale i misiaczek lubi chadzać drogą, co też się objawia pięknie odbitą łapą z pazurami. Już prawie nie reaguję na takie "znaki ostrzegawcze". Przyjmujemy do wiadomości, że niedźwiedzie tu są i już... A droga prowadzi dalej...\nJest pięknie. Widoki jak malowane, cisza i spokój, pogoda w sam raz a niedźwiedzie drzemią w młodnikach. Nawet znaki prowadzą niebieskim szlakiem, toteż kilometry szybko znikają i po chwili ze zbocza widzimy w dolinie małą osadę. To Teleśnica Oszwarowa.\nTuż za zejściem ze szlaku napotykamy na sklep z zadaszonym tarasem, więc robimy przerwę obiadową. Dowiadujemy się, że zimą niedźwiedź często zachodzi do wioski, a latem żeruje w pobliżu. Trwa też narada, bo zbliżamy się do Ustrzyk Dolnych, a te okolice jakoś nieszczególnie nas interesują. Nawet powstaje plan, by je przeskoczyć okazją i kontynuować marsz gdzieś dalej.\nAle posiliwszy się nieco, ruszamy dalej.\nMarsz asfaltem coraz bardziej skłania nas do zmiany planów. Wreszcie stajemy przed zejściem na drogę polną i decyzja się utwierdza - przerywamy wędrówkę szlakiem niebieskim, bo i tak jej do końca dwutygodniowego terminu nie ukończymy, a za to pakujemy się do Worka Bieszczadzkiego i napieramy do źródeł Sanu. Chyba moje opiewanie uroku tego zakątka było sugestywne... :)\nWracamy do Teleśnicy i nieco dalej do skrzyżowania. Kolejne kilometry asfaltem... Łapiemy okazję do Ustrzyk Dolnych, a sympatyczny człowiek zawozi nas na ulicę wylotową, żeby łatwiej zatrzymać coś do Lutowisk. Po dłuższej chwili zatrzymuje się dostawczak z równie sympatycznym młodym mężczyzną i dowozi nas do Lutowisk. Wielkie dzięki panowie!\nW Lutowiskach po małych poszukiwaniach trafiamy na fantastycznych ludzi. Pakują nas do stacjonarnej wielkiej przyczepy kempingowej, w której brakuje jedynie klimatyzacji. Ale i bez tego jest bajecznie - mamy do dyspozycji cały dom w pigułce. To już jednak inna bajka, którą opiszę w kolejnym wątku.\nDo widzenia Niebieski Szlaku! Wrócimy jeszcze na Twoje ścieżki... :)\nUnknown 18 sierpnia 2016 13:32\nJak zawsze świetna relacja. Świetny opis i cudowne zdjęcia. Gratuluje przejścia:) A co będziesz robił jak już wszystkie długodystansowe szlaki przejdziesz?\nUnknown 18 sierpnia 2016 22:50\nmoże dalekobieżny szlak europejski E3 na terenie Polski...? :)\nYatzek L. Piotrowski 21 sierpnia 2016 12:12\nPanowie - dzięki za uznanie :)\nSzlak europejski E3 mnie nie interesuje. Jest zaprojektowany trochę sztucznie i jakby niejednorodnie. Przeszedłem większość górskich szlaków dalekobieżnych w Polsce, w tym górską część Niebieskiego Szlaku Granicznego / Karpackiego / im. Pułaskiego. Zostaje do uzupełnienia i dokończenia ten ostatni - niebieski.\nWczoraj wieczorem wróciłem z Szlaku Czterech Wież w Gorcach i Sądeckim (sam go sobie tak nazwałem), więc przepraszam za opóźnienia w odpowiedzi. To były cztery nowe wieże widokowe na Magurkach, na Gorcu, na Lubaniu i ostatnia w Sądeckim - na Koziarzu. Zaliczyłem je w nieco szybszym tempie, bo w sobotę odbierała mnie z pod Łącka siostra, a w niedzielę musiałem być w domu.\nNa razie trzymam się gór. Szlaki nizinne mnie nie ekscytują, chociaż czasem coś dłuższego na płaszczyznach się trafi, jak Nadbużański i tegoroczny Kaszubski, będący konglomeratem trzech szlaków. Jednak w góry ciągnie i to skutecznie.\nCały czas czeka wschodni odcinek GSB na Ukrainie, jednak kolana trochę niepokoją.\nEuropa jest dla mnie zbyt droga, więc ze względów ekonomicznych odpada...\nTym samym rozglądam się, co tu jeszcze ciekawego i w miarę długiego w Polskich górach zostało, na szczęście trochę szlaków jest, a jeśli je połączyć, to na dwa tygodnie wystarczy.\nOby tylko zdrowie było, czego Wam panowie, jako i sobie i innym wędrowcom życzę... :)\nP.S. Jeśli nie będę przez jakiś czas odpowiadał - znaczy, - jestem w górach :)\nUnknown 22 sierpnia 2016 07:08\nOj widzę, że sił i pomysłów Ci nie brakuje na wycieczki. Ja sobie kiedyś wymyśliłem, aby np. na mapa-turystyczna.pl zaznaczyć Ustroń i końcowy na Wołosate i wybrać opcję najszybszy:) i iść. Zobaczyć jaka jest różnica czasowa między GSB. To taki mój pomysł:)\nA ostatni weekend był faktycznie super na wycieczki. Ja też korzystając z możliwości pogodowych byłem w moich ulubionych Bieszczadach. Dwie krótkie wycieczki, z zoną i córką 7-letnią. Spaliśmy w Dwerniku i wybraliśmy się do chaty socjologa niebieskim szlakiem. Nie wiem jak było jak szedłeś, ale na samym początku trasy w lesie straszliwe błotko nas spotkało, oj było ciężko przejść, później już było ok. Chatka jak to chatka, w środku dość klimatycznie. A propo nie spotkałeś na Otrycie węży Eskulapa? Czytałem, że można je tam spotkać. Nam się nie udało ich zobaczyć.\nPozdrawiam i do zobaczenia na szlaku.\nYatzek L. Piotrowski 22 sierpnia 2016 09:59\nSiły jeszcze są, choć to nie to samo, co choćby przed pięciu laty. Ale napierać trzeba!\nTylko coraz więcej trzeba kombinować z wyszukiwaniem szlaków, - zwłaszcza tych dłuższych. Na szczęście jeszcze sporo zostało, a i kombinowanie na kierunku docelowym z mieszaniem kolorów też jest dozwolone :)\nOtryt przeszliśmy ekspresem, bo się ściemniało... ;-) Bardziej patrzyliśmy na niedźwiedzia niż na eskulapa, któren wieczorem już pewnie zwinięty pod korzeniem czy głazem... Ale żeby tak Gniewosza panie, Gniewosza... :)\nZresztą co tam węże, - jak człowiek za znakami wygląda, to i gada by niechcący rozdeptał... ;-)\n...no ale Grześka to bym z daleka wypatrzył! :)\nDo spotkania na szlaku,\nŁukasz Supergan 1 października 2016 07:18\nŁukasz Supergan 1 października 2016 07:21\nJacku! Napaliłem się ostatnio na GSS (nie zdążyłem, nadrobię), a po drodze dowiedziłem się, że nie jest on jedynym długim szlakiem w Sudetach. Istnieje obok niego niebieski szlak Szklarska Poręba (Góry Izerskie) - Karłów (Góry Stołowe). Długość to 361,5 km, więc o 80 km mniej, ale wiesz... :D\nYatzek L. Piotrowski 1 października 2016 11:10\nŁukaszu! Śledzę oczywiście Twoje wędrówki i ostatni projekt także. GSS zaliczyłem nie tak dawno, więc Sudety są mi bliskie. Oczywiście po powrocie wiedziałem, że znowu tam wrócę i wracam w najbliższy czwartek do niedzieli. Ale będzie to fragment szlaku niebieskiego w okolicach Gór Sowich i Wałbrzyskich. Do tego rekonesans po drodze. Co prawda prognozy się psują, ale i tak kierunek został zatwierdzony, co najwyżej będzie to objazd a nie obchód.\nTym samym za Twoją sugestią włączam Niebieski Szlak Sudecki do listy planowanych przejść, zaraz po uzupełnieniu przejścia Niebieskim Granicznym Karpackim.\nWłaśnie długich szlaków niezrobionych mam coraz mniej, a skupiam się tylko na Polsce, ale także na przedwojennych obszarach Polski, czyli Ukraiński odcinek GSB.\nDzięki za sugestię, powodzenia i wytrwałości w wędrówkach,\ndo spotkania na szlaku. :)\nŁukasz Supergan 11 października 2016 15:13\nDzięki Jacku! Może więc na ukraińskim GSB? Mam go także w planach, ale dość nietypowo, bo zimą. Uda się czy nie - byłby to kawał mocnej przygody.\nYatzek L. Piotrowski 11 października 2016 15:40\nSudety właśnie nieco przedeptane. Pierwszy dzień, a właściwie popołudnie to pałac w Kamieńcu Ząbkowickim, drugi dzień to przejście pętli od schroniska Andrzejówka przez Waligórę do wieży na Ruprechticky Spicak i zawinięcie zakolem do schroniska, w trzecim dniu kompleks podziemny Osówka "Riese" który mijałem idąc właśnie GSS i po południu zamek Książ, zaś ostatniego dnia Wielka Sowa i Mała Sowa w mżawce i mgle.\nTym samym Niebieski Sudecki rozpoznany i dopięty do planów.\nCo do Ukraińskiego GSB, to dysponuję śladem .gpx i kontaktem do Leszka R. - najbardziej zorientowanego i obeznanego z tym odcinkiem szlaku. Oznakowania samego GSB z lat przedwojennych tam już nie ma, więc nawigacja nie jest łatwa, bo i przebieg dróg i ścieżek się zmienił. Na mapach także brak oznaczeń, więc aby przejść ten odcinek, trzeba mieć własną wiedzę i pomoce nawigacyjne. Chciałem z Leszkiem przejść ten szlak od Przełęczy Użockiej do Stocha i maksymalnie dokładnie go zinwentaryzować, by na tej podstawie stworzyć mapę i przewodnik dla chętnych do takiej wędrówki. Co innego samemu sobie wytyczyć wygodną trasę, co innego jednak w miarę wiernie odtworzyć jego przedwojenny przebieg. Na razie walczę o powrót do formy, bo coś mi się w nogach przyplątało (Borelioza...?), ale Ukraiński odcinek GSB mocno mi leży na sercu.\nZimą to już prawdziwe niedźwiedzie mięso, krótki dzień, braki zaopatrzenia i surowy ukraiński klimat, ale po Twoim przejściu Cesty SNP, także i to przejście jest w zasięgu ręki, a właściwie nogi ;-)\nŁukasz Supergan 13 października 2016 16:38\nJacku, a jest jakaś mapa z zaznaczoną trasą GSB na Ukrainie? Albo przynajmniej opis słowny? Jeśli tak i gdybyś mógł mi podesłać - tu czy na maila - byłoby super. Mam tylko pobieżne informacje, ale dokładnego śladu nie znalazłem, a strona Leszka niewiele wyjaśnia. Pytanie: jak On sam ustalił historyczny przebieg szlaku?\nYatzek L. Piotrowski 15 października 2016 00:46\nŁukaszu, odpowiedziałem na maila.\nmenel 11 grudnia 2017 17:55\nmam rozumieć, że całości nie przeszliście?\nYatzek L. Piotrowski 11 grudnia 2017 18:20\nZgadza się. Gdybyśmy napierali ostrzej, to i tak mogłoby zabraknąć trochę czasu. Więc utrzymywaliśmy rozsądne tempo i na dodatek pod koniec dwutygodniowego urlopu Gosi, stwierdziliśmy, że skoro nie przejdziemy całości za jednym zamachem, to końcówkę trochę przemodelujemy w Bieszczadach. I tak właśnie zrobiliśmy.\nNa rok 2018 zostanie nam połatać dziurę bieszczadzką i od Teleśnicy machnąć część nizinną szlaku. Nawet może bym ją i odpuścił, ale skoro to długi szlak, to choćby wypada mieć go zrobiony w całości.\nNo i mieliśmy już kolejne plany, więc realizowaliśmy je w 2017-tym, dokończenie zostawiając na następny rok.\nJa już mam i tak ciasny harmonogram na przyszły sezon, ale honorowo Niebieski Graniczny trzeba będzie dokończyć.\nSzlak Niebieski Graniczny (Karpacki) - Wątek sprzę...\nWorek Bieszczadzki - czerwiec 2016\nSzlak Niebieski Graniczny (Karpacki) - Część 2 - B...\nSzlak Niebieski Graniczny (Karpacki) - Część 1 - B...\nSzlak Niebieski Graniczny (Karpacki) - Wstęp


Niezwykle dorodna Tess Holliday wyłania się z piany na plaży w Malibu (ZDJĘCIA) - Pudelek\nGdy w połowie obecnej dekady Ashley Graham zaczęła odnosić pierwsze sukcesy w modelingu plus size, na horyzoncie błyskawicznie pojawiło się wiele chętnych na "kawałek tortu". Dziś wiadomo, że jedną z najpoważniejszych konkurentek dla najpopularniejszej modelki XXL jest Tess Holliday. W przeciwieństwie do koleżanek po fachu, blogerka nie stroni od skandali i uwielbia być bohaterką tabloidowych sensacji. Na tle konkurencji wyróżnia ją też niezwykle dorodne ciało, które Holliday postanowiła "podrasować" przy pomocy wielu zróżnicowanych tatuaży.\n34-latka w ostatnich miesiącach ciężko pracowała na Instagramie, na którym śledzą ją już prawie 2 miliony fanów. Nic dziwnego, że kilka dni temu postanowiła zafundować sobie zasłużony wypoczynek w Kalifornii. We wtorek wybrała się na plażę w Malibu, co nie umknęło uwadze miejscowych paparazzi. Na wakacyjną stylizację Holliday składał się wydekoltowany, jednoczęściowy kostium w tropikalne nadruki, sukienka z siatki i bejsbolówka. Zadowolona z obecności fotografów, modelka zrzuciła kreację i wykąpała się w oceanie. Wynurzając się z piany, zalotnie zarzuciła mokrymi włosami i zaprezentowała swoje słynne krągłości w całej okazałości. Po wrzystkim stworzyła okolicznościowy post na Instagram, który skwitowała w typowy dla siebie sposób.\nChrzanie wasze kanony piękna - napisała.\nZobaczcie Holliday i jej słynne krągłości. Tak wygląda rasowa top modelka XXL?\nJej nogi mnie przerażają.\nOna nie jest dorodna, jest po prostu chorobliwie otyła. Nazywajmy po prostu rzeczy po imieniu.\ntego sie nie da odzobaczyć...\nOna jest chora na umyśle.\nMASAKRA PO CO WY COŚ TAKIEGO TU DAJECIE?\nojoj...miała piękna szczupłą twarz która kompensowała ciało ale to już chyba minęło\nNo cóż, waleń wynurzył się z oceanu. Tyle, że walenia natura to gigantyzm, a kobiety?\nsam nie lubię chudych kobiet. ale promowanie tak ogromnej nadwagi jest chore i chorobotwórcze. a za 10-15 lat jak dożyje, może już być kaleką. jak w pijaństwie szalone zasługi maja tzw setki, małpki czy jak je tam zwał. to w nadwadze kobie takie zasługi maja tzw leginsy, kobiety w rozmiarze xxxxxxxxxxxl zakładając leginsy wierzą chyba, że nie jest tak źle skoro mieszczą swoje cztery litery w rozmiarze s. pozdrawiam.\nWyglada jak wyglada, ale podziwiam ja za takie podejcie! Sama man nadwage ok 20 kg i od lat juz nie bylam na plazy...\nBiednego walenia wyrzuciło morze na plażę. Plażowicze powinni mu pomóc w wepchnąć go z powrotem do wody.\no jaki piekny ...wieloryb nawet tatulaz niebieski\npropagacja dewiacji i chorób - wzywam generała jaruzelskiego by wócił i zrobił porządek z tym syfem\nkolejna body positive .... jasne.


2 maja na Jasnej Górze będzie obradować Rada Stała Episkopatu – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Kościół / Polska / 2 maja na Jasnej Górze będzie obradować Rada Stała Episkopatu\n1 maja 2020 17:11 /w Kościół, Polska\nW związku z trwającym w Polsce stanem epidemii, nadal obowiązują ograniczenia państwowe dotyczące m.in. życia religijnego oraz dostosowane do nich wytyczne księży biskupów. W Eucharystii może brać udział tylko określona przez każdą parafię liczba wiernych zgodna z zarządzeniem: 1 osoba na 15 metrów kwadratowych powierzchni kościoła.\n„Między innymi ograniczenia sanitarne i ich przeżywanie przez wiernych będzie tematem obrad Rady Stałej” – powiedział rzecznik Episkopatu. Dodał, że biskupi omówią też propozycje działań pomocowych Kościoła w czasie epidemii.\n18 maja br. przypada 100. rocznica urodzin św. Jana Pawła II. Księża biskupi zajmą się kwestią jej obchodów w sytuacji pandemii, która uniemożliwia organizację dużych publicznych uroczystości i wydarzeń. Jak zapowiedział rzecznik Episkopatu, księża biskupi zastanowią się nad tym, jak w tym czasie najlepiej wyrazić wdzięczność Bogu za Papieża Polaka i zapoznają się z planowanymi w tym czasie inicjatywami m.in. w mediach społecznościowych.\nZe względu na to, że w tym roku 3 maja przypada w niedzielę wielkanocną, uroczystość Matki Bożej Królowej Polski będzie obchodzona 2 maja. W tym dniu jest również Dzień Polonii i Polaków za Granicą. Księża biskupi będą się modlić przed Cudownym Obrazem Matki Bożej Częstochowskiej w intencji wszystkich Polaków w Polsce i za granicą. Tego dnia modlitwie Apelu Jasnogórskiego o godz. 21.00 będzie przewodniczył ks. abp Stanisław Gądecki, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski.\nW niedzielę 3 maja podczas Mszy św. o godz. 11.00 na Jasnej Górze aktu zawierzenia Polski Najświętszemu Sercu Jezusa i Maryi Królowej Polski dokona Przewodniczący Episkopatu ks. abp Stanisław Gądecki.\nAmerykańscy i kanadyjscy księża biskupi w obliczu pandemii powierzą swoje... Redemptorysta służy zakażonym koronawirusem w szpitalu zakaźnym


Drugie spotkanie z przedsiębiorcami - Piekary Śląskie informacje\nDodano: 2016-06-30 11:30\nPo raz drugi odbędzie się spotkanie konsultacyjne w ramach Programu Wspierania Przedsiębiorczości Miasta Piekary Śląskie. Spotkanie zaplanowano na 7 lipca (czwartek) na godz. 16 w sali nr 201 Urzędu Miasta przy ulicy Bytomskiej 84.\nBędzie to kolejna okazja do wymiany poglądów i doświadczeń oraz nawiązania nowych kontaktów biznesowych. Kluczowym elementem spotkania będzie wspólne wypracowanie pomysłów do zrealizowana na terenie Piekar Śląskich, by sukcesywnie rozwijać lokalny rynek pracy i stwarzać jak najlepsze warunki do prowadzenia działalności gospodarczej.\nPrzedsiębiorcy wyrażą własną opinię i wypowiedzą się co do kształtu planowanej przez miasto uchwały w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości w ramach regionalnej pomocy inwestycyjnej na terenie Piekar. Podczas spotkania głos zabiorą także eksperci z Powiatowego Urzędu Pracy w Piekarach Śląskich, którzy omówią aktualne formy wsparcia dla przedsiębiorców w ramach Funduszu Pracy.


O cenie ropy « rewolucja energetyczna\nStrona główna » energia elektryczna » O cenie ropy\nAle ja z okna mam na przykład taki widok.\nTo jest elegancko kopcąca w trakcie rozruchu elektrownia na ropę. Po rozgrzaniu kopci trochę mniej. Jako że zdjęcie jest prosto z mojego okna i widzę ją codziennie, to z całą pewnością mogę podać rytm pracy tego bloku. Otóż jest uruchamiany około 9-10 rano, następnie kopci, co wskazuje na nieoptymalną prace, następnie do popołudnia pracuje równym rytmem i potem jest wyłączany. Oznacza to, że jest to względnie elastyczny blok, to po pierwsze, a po drugie i ciekawsze, że jego rytm pracy praktycznie dokładnie pokrywa się z poborem przez biura i klimatyzacje. To akurat nie jest dziwne, bo jest bardzo blisko zarówno portu, jak też dzielnicy biurowo-rządowej.\nSympatyczne miasteczko częściowo widoczne na tym zdjęciu to Montevideo, w którego okolicach znajduje się mały, sympatyczny i senny kraik z całkiem sporym usłonecznieniem. Kraik, w którym jest pełno państwowych monopoli, a dostarczanie prądu jest jednym z nich. Dostarczanie, ale nie produkcja. Każdy może produkować prąd, który państwowy monopol kupi, jeśli oczywiście ten prąd jest potrzebny. O tyle przyjemnie, że za prąd z energetyki odnawialnej płacą także wtedy, gdy akurat nie mogą go przyjąć. A przechodząc do konkretów, to za prąd z energetyki słonecznej płacą około 110 dolarów za MWh. Jest to o tyle ważna kwota, że jest rozsądna, tzn. można postawić elektrownię, sprzedawać prąd za tyle, spłacać kredyty i jeszcze jakoś żyć, choć jest to bardzo dalekie od zysków obiecywanych przez piramidy finansowe. Krótko mówiąc cena w miarę opłacalna dla wszystkich, albo inaczej – każdy będzie narzekać. Gwarantowana na 25 lat, czyli wystarczająco aby spłacić kapitał, a potem zbierać pieniądze.\nTo pozwala nam bardzo ładnie przejść do tytułowego zagadnienia. Obłędnie skomplikowane zagadnienie sprowadzone jest do zaledwie paru zmiennych. Mamy elektrownię na ropę, która może być w swoim rytmie pracy praktycznie bezpośrednio i prawie w całości zastąpiona elektrownią słoneczną. Cena prądu z elektrowni słonecznej wynosi 110 US$/MWh. W takim razie cena prądu z elektrowni na ropę nie może być większa. Inaczej zostanie ona zastąpiona słoneczną (ta konkretna i tak zostanie, niezależnie od ceny prądu). Nie udało mi się dokopać do informacji jak konkretnie działa ten blok, tzn. czy to test obieg parowy, czy gazowy czy diesla. Parowo-gazowy chyba nie. To ma wpływ głównie na jakość potrzebnego paliwa, bo sprawności w każdym przypadku byłyby w granicach 35-40%. To oznacza, że biorąc pod uwagę wartość opałową ciężkiego oleju (w terminologii wschodniej- mazutu) mamy około 4 kwh elektryczności z 1 kg oleju. Taki olej jest tańszy od nieprzerobionej ropy naftowej, dla uproszczenia przyjmijmy cenę baryłki ropy minus 10%, to jest gdzieś w okolicach prawdziwych notowań. W pewnym przybliżeniu daje to nam równowartość ceny 1,5 baryłki na wyprodukowanie jednej MWh. Dziś to jest 50,8 US$ dla ropy WTI i 56,6 US$ dla Brent. Jak wiadomo są to jedne z najniższych cen od lat. To oznacza koszt produkcji 1 MWh w okolicach 85-100 US$, bo utrzymanie trochę kosztuje, jakieś marże też muszą być. Przy założeniu takich cen bardzo niskie marże, na granicy głodowej dla zakładów energetycznych na wolnym rynku. Ale akurat w Urugwaju żadnego wolnego rynku elektryczności nie ma.\nLicząc w drugą stronę, przy cenach ropy w okolicach 65-70 US$ za baryłkę w całej strefie podzwrotnikowej/śródziemnomorskiej energia słoneczna jest porównywalna cenowo z elektrowniami opalanymi ropą. Co oznacza, że jeśli cena ropy wzrośnie powyżej tej wartości, to inwestycje w zastępowaniu ropy w energetyce energią słoneczną będą po prostu i na czysto opłacalne. Zauważmy, że nawet nie wspominam o cenie z ostatnich lat, czyli 110- 120$.\nProdukcja tych śmiesznych paneli fotowoltaicznych już zabiła koncerny naftowe. I niektóre państwa naftowe. Można oczywiście twierdzić, że ta teza jest przesadą, w końcu to porównanie mówi tylko o ropie spalanej w elektrowniach. Tylko w ten sposób mówimy o pierwszym elemencie, najłatwiej zastępowalnym. W samolotach i statkach zostanie najdłużej. I co z tego, skoro po elektrowniach drugie w kolejce czeka zużycie paliwa do codziennych dojazdów do pracy, bez wątpienia najpoważniejszy element zużycia w pierwszym świecie.\nCo ważniejsze, energetyka słoneczna jest postrzegana znacznie lepiej niż spalanie ropy w elektrowniach, co należy tylko poprzeć, i wiele społeczeństw zgodzi się na drobne dopłacanie do prądu w imię niezależności energetycznej. Bo taki np. Urugwaj nie produkuje ani jednej baryłki ropy i nawet nie posiada sieci gazowniczej. O źródłach gazu ziemnego nie mówiąc. Poprawa bilansu energetycznego i tak jest warta tych głupich 20$/MWh ceny hurtowej. Zwłaszcza, że decyduje o tym państwowy monopol realizujący rządową politykę.\nStąd wracając do zasadniczego pytania. Przy obecnych cenach ropy koncerny niespecjalnie mają środki na nowe inwestycje w wydobycie, więc będzie ono spadać. Ale tak samo, a nawet szybciej spada zużycie zastępowane energią słoneczną i wiatrową. Słoneczna wyrównuje się przy około 65-70 US$ w przeciętnych światowych warunkach i dobrych europejskich. Wiatrowa w wyraźnie niższych cenach. Patrząc na to, że obecne ceny około 50 US$/bbl trzymają się dość dobrze, oznacza to że na jakimś dużym rynku właśnie tyle potrzeba dla zamiany spalania ropy na energetykę wiatrową. Na jakim – nie wiem. I nie ma to dużego znaczenia. Taki jest mechanizm. Jak ropa zostanie wyeliminowana z energetyki to dopiero wtedy jej cena zacznie rosnąć, aż do rozpoczęcia eliminacji z pojazdów. I zatrzyma się przy wyrównaniu kosztów z elektrycznymi.\nA koncerny i państwa paliwowe będą istnieć, ale stopniowo karłowacieć. Czego im chyba wszystkim powinniśmy życzyć. Lepiej niech jeszcze popłacą trochę odszkodowań za zniszczenia środowiska i wojenne zanim upadną.\nTagi: energia sloneczna, energia wiatrowa, Urugwaj\nNapisane przez RewolucjaEnergetyczna w energia elektryczna, ropa naftowa dnia 10 kwietnia 2015 .\n← Kolejne części nowoczesnego systemu grzewczego – kolektory słoneczne trochę inaczej\tRequiem dla węgla →\nTowarzyszu Maczeto czy Wy w blogu Towarzyszki Futrzak jesteście ów chłop od przecierania styków RAM’u ?\n10 kwietnia 2015 o 19:29\nZ tego czytałem gdzie indziej Kostaryka uruchamia elektrownie na ropę wyłącznie w porze suchej.\nW sumie to żadna wiadomość, bo nie jeden kraj utrzymuje się w całości z hydroenergetyki. Jakimś dziwnym zbiegiem okoliczności to się zrobiło wszędzie powtarzanym newsem. Brazylia jest znacznie ciekawsza, bo w porze suchej działają cukrownie, które sprzedają prąd ze słomy trzcinowej.\n11 kwietnia 2015 o 11:35\nOczywiście ale ile krajów może być Norwegią czy Islandią?\nWłaśnie o to chodzi, że niewiele i te, które mogą już są. Znacznie ciekawsze są te, które nie mogą a są, jak Dania, czy niektóre wyspy.


Regały półkowe, zastosowania specjalne – Najlepszy regał metalowy\nRegały półkowe są przeznaczone do kompaktowego i systematycznego składowania różnych ładunków. Są one dostępne w różnych typach i konfiguracjach, ale najbardziej powszechne i znane są regały półkowe z metalu. Są one stosowane praktycznie we wszystkich sferach działalności, począwszy od dużych obiektów przemysłowych, a skończywszy na małych warsztatach, archiwach, a nawet w życiu.\nRegały półkowe, konstrukcja i cechy użytkowe\nTego typu metalowe regały półkowe charakteryzują się uniwersalnością, praktycznością oraz prostą i niezawodną konstrukcją. Obejmuje on następujące elementy:\nPółki i belki;\nWsporniki; słupki stojące; podpory.\nRegały półkowe o dowolnej konstrukcji dostosowanej do potrzeb\nRegały półkowe służą do usystematyzowanego rozmieszczania i przechowywania różnych ładunków. Mogą to być towary na sztuki lub produkty zapakowane w różnego rodzaju pojemniki, pudełka, kontenery, pudełka, worki. Ten typ urządzeń magazynowych jest najbardziej rozpowszechniony i pożądany. Wynika to z uniwersalności i maksymalnej łatwości użycia.\nBudowa i podstawowe funkcje regałów\nPomimo dość prostej konstrukcji regałów metalowych tego typu, są one bardzo niezawodne i praktyczne. Wynika to z faktu, że wszystkie konstrukcje realizowane przez polskich i zagranicznych producentów są wykonane z wysokiej jakości metalu i zabezpieczone antykorozyjnie zgodnie z międzynarodowymi normami i standardami. Zapewnia to wysoki stopień niezawodności i długi okres eksploatacji.\nRegały metalowe do magazynów, obszarów produkcyjnych lub sklepów mogą być opcjonalnie wyposażone w dodatkowe elementy, zgodnie z życzeniem klienta. Należą do nich korki, odbojniki, przekładki i inne.\nZalety tego typu regałów magazynowych są następujące:\nNiezawodność i stabilność;\nWytrzymują one duże obciążenia;\nWygodny dostęp do towarów;\nŁatwość odnalezienia żądanego elementu;\nWysoki poziom bezpieczeństwa;\nPonadto regał półkowy ma długą żywotność, ponieważ jest wykonany z wysokiej jakości stali, zgodnie z normami i standardami europejskimi, i pokryty polimerową farbą proszkową, która chroni elementy metalowe przed korozją.\nDlatego taki solidny i tani regał magazynowy można łatwo zdemontować i zainstalować w nowym miejscu lub sprzedać w celu wykorzystania w przyszłości, na przykład w przypadku zmiany działalności firmy lub rozszerzenia działalności w celu zastąpienia jej. Innym ważnym aspektem jest to, że metalowe regały magazynowe można łączyć z innymi sekcjami bez zatrzymywania procesów roboczych.


Litwa, Łotwa i Estonia przekażą Ukrainie uzbrojenie. To odpowiedź na rosyjskie zagrożenie - TVN24\nW związku z rosyjskim zagrożeniem, Litwa, Estonia i Łotwa przekażą Ukrainie uzbrojenie o charakterze defensywnym wyprodukowane w USA - poinformowali w piątek wieczorem, we wspólnym komunikacie, ministrowie obrony tych trzech państw nadbałtyckich. "Przyczyni się to do wzmocnienia zdolności obronnych Ukrainy" - podkreślili ministrowie.\nLitwa, Łotwa i Estonia przekazują Ukrainie uzbrojenie\nEstonia dostarczy na Ukrainę pociski przeciwpancerne Javelin, a Litwa i Łotwa - rakiety przeciwlotnicze Stinger. Departament Stanu USA pozwolił w czwartek władzom tych krajów na przekazanie uzbrojenia amerykańskiej produkcji Ukrainie.\n"Niemcy blokują sojusznika z NATO w udzieleniu wsparcia militarnego Ukrainie"