Mercedes E Coupe - piękna perfekcja | TEST - Top Garage\nTop Garage › Testy › Pierwsza jazda › Mercedes\n14 slajdów Foto: Mercedes / TopGarage\nKolejne coupe w ofercie Mercedesa, które zachwyca urodą, jakością wykończenia i komfortem, jest już dostępne w salonach marki. Do wyboru wersje o mocach od 184 do 333 KM i lista opcji mogąca przyprawić o zawrót głowy.\nCoupe klasy E zadebiutowało oficjalnie podczas styczniowego salonu samochodowego w Detroit, a teraz startuje jego sprzedaż. Tym samym gama wersji klasy E liczy już 5 modeli obejmujących sedana, kombi, uterenowioną odmianę All-Terrain, coupe i cabrio, które premierę miało na początku marca na salonie genewskim.\nMercedes E Coupe – czy na żywo jest tak pociągające jak na zdjęciach?\nTak. To bez wątpienia najładniejsza klasa E w ogóle i jedno z najładniejszych obecnie produkowanych coupe segmentu premium. Ma świetnie dobrane proporcje nadwozia, smukłe linie i detale podkreślające prestiżowy charakter oraz sportowy styl.W porównaniu z poprzednikiem jest minimalnie dłuższe (+123 mm) i szersze (+74 mm). Ma także większy rozstaw kół (+68 mm) i osi (+113 mm). Dodatkowe milimetry z jednej strony wywołują wrażenie, że auto pewniej stoi na kołach, a z drugiej przynoszą wymierne efekty w postaci lepszej przestronności wnętrza. Zwłaszcza na tylnych dwóch miejscach.\nMercedes E 400 4MATIC Coupe Foto: Mercedes / TopGarage\nPotężna atrapa z dużą gwiazdą Mercedesa oraz przetłoczenia na masce silnika sugerują siłę, a opadająca linia dachu i zgrabny tył – wdzięk oraz zwinność. Przyznam szczerze, że stylistyka modelu zrobiła na mnie piorunujące wrażenie, podobne do tego, jakie wywołała klasa S Coupe – pod względem urody mój dotychczasowy faworyt. Obydwa modele są zresztą do siebie podobne, ale teraz to mniejsza klasa E, przynajmniej dla mnie, wydaje się lepiej skrojona do codziennej jazdy. I nie chodzi tylko o to, że łatwiej nią poruszać się po zatłoczonych ulicach. Jest po prostu jak szyty na miarę sportowy garnitur, podczas gdy S Coupe bardziej można porównać do wytwornego fraka (no może z wyjątkiem wersji AMG). Obydwa jednak zrobione z doskonałej jakości materiałów.\nMercedes E Coupe – czy porównanie do S Coupe to nie przesada?\nW pewnym sensie owszem, to przecież rożne segmenty. Do tego topowa wersja silnikowa, czyli V6 biturbo w klasie E 400 ma 333 KM, a flagowy model w najsłabszej odmianie S 400 dysponuje mocą 367 KM. Chodzi mi bardziej o zwrócenie uwagi na to, jak dobrze przemyślanym i wykonanym samochodem jest nowe coupe niemieckiej marki.\nMercedes E Coupe – co ma zatem pod maską?\nObecnie klienci mogą wybierać spośród czterech wersji silnikowych, benzynowych E 200/184 KM, E 300/245 KM i E 400 4MATIC/333 KM, a także diesla E 220d/194 KM. Jesienią do oferty dołączy jeszcze 6-cylindrowa odmiana wysokoprężna E 350d/258 KM. W najmocniejszej benzynowej standardem jest stały napęd na obydwie osie 4MATIC. Wszystkie motory współpracują też z nową 9-biegową skrzynią automatyczną 9G-Tronic. Manualna 6-biegowa przekładnia dostępna będzie tylko z bazowym silnikiem benzynowym.\nPodczas jazd testowych w okolicach Barcelony do dyspozycji miałem niemal wszystkie dostępne obecnie odmiany (zabrakło tylko E 200) i muszę przyznać, że żadna mnie nie rozczarowała. Nawet bazowy 194-konny diesel zapewnia przyzwoite przyspieszenie do setki w 7,4 s, a jego 400 Nm momentu obrotowego sprawia, że chętnie reaguje na ruchy przepustnicą i to w dużym zakresie obrotów (maksymalna wartość momentu między 1600 a 2800 obr./min). Nie jest co prawda typem agresywnego sprintera, ale do cruisingu nadaje się pierwszorzędnie. Podejrzewam, że ta wersja w gamie E Coupe będzie się cieszyć sporą popularnością, tym bardziej że da się ją zamówić również z napędem 4MATIC.\nTopowa E 400 jest znacznie bardziej impulsywna. To oczywiście zasługa 333-konnego V6 z turbo, który nie tylko gwarantuje dynamiczne usposobienie modelu lecz także brzmi soczyście, tak jak można tego oczekiwać od sportowego auta. Nie jest to co prawda bulgot w stylu AMG, tylko przyjemne basowe mruczenie, ale i tak podczas przyspieszania mile pieści zmysł słuchu. W tej wersji auto potrafi przyspieszać do setki w 5,3 s, a potężna dawka momentu obrotowego – 480 Nm – jest do dyspozycji od 1600 do 4000 obr./min. czyniąc z klasy E perfekcyjne narzędzie do dostarczania przyjemności. Pod tym względem niewiele też odstaje topowy diesel V6. Jego 620 Nm i 258 KM zapewniają przyspieszenie do setki w niespełna 6 s i cudowną wręcz elastyczność.\nMercedes E Coupe – komfort jazdy też zachwyca?\nPo raz kolejny muszę potwierdzić. Przyznam nawet, że komfort jazdy miał priorytet nad sportowymi nastawami zawieszenia. Owszem można wybierać spośród pięciu programów pracy układów jezdnego i napędowego (Comfort, Sport, Sport+, Indyvidual i Eco) i dwóch stopni amortyzacji (Comfort i Sport), ale nawet w tych najbardziej odpowiadających sportowemu stylowi, auto „płynie” po drodze obchodząc się z nierównościami w sposób godny luksusowej limuzyny. Dostępne w opcji rozwiązania takie jak Air Body Control czyli pneumatyczne zawieszenie, czy Dynamic Body Control ze zmienną amortyzacją, jeszcze bardziej izolują pasażerów od nawierzchni. Co jednak w żadnym stopniu nie oznacza, że prowadzenie E Coupe pozbawione jest emocji. Bezpośredni, komunikatywny układ kierowniczy i doskonała zachowanie w zakrętach dodatkowo wspierane całą armią elektronicznych asystentów, sprawiają że kierowca może czuć się pewnie i ma wrażenie panowania nad perfekcyjnie działającym organizmem.\nMercedes E Coupe – cud techniki?\nI to jaki. Mercedes w przypadku tego modelu poszedł na całość i ze swojego działu najnowszych technologii wziął chyba wszystkie dostępne rozwiązania. Już debiutujący rok temu sedan wyróżniał się pod tym względem na tle konkurencji, a bazujące na nim coupe idzie dokładnie tą samą drogą. W zależności zatem od wersji i wybranych opcji na pokładzie nowego modelu znajdziemy m.in. system multimedialny z dwoma panoramicznymi ekranami o przekątnej 12,3 cala każdy, system audio Burmester, dotykowy panel sterujący na konsoli środkowej i przyciski na kierownicy, pilot zdalnego parkowania przy pomocy smartfona,kamery 360 stopni, hot spot wi-fi, usługi consierge, zestaw rozwiązań odpowiedzialnych za bezpieczeństwo i półautonomiczną jazdę, aktywne diodowe reflektory czy wycieraczki MAGIC VISION CONTROL z dyszami spryskiwaczy umieszczonymi bezpośrednio w piórach. To tylko wybrane pozycje, bowiem pełna lista opcji liczy ich kilkaset. Dzięki temu można liczyć na pełną personalizację każdego egzemplarza. Wszystko zależy tylko od zasobności portfela.\nMercedes E Coupe – podsumowując...\nMercedes po raz kolejny zrobił świetne auto. Niepozbawione z pewnością wad, ale ich doszukiwanie się to zwykła strata czasu. E Coupe jest pięknym eleganckim autem, którego posiadanie świadczy z jednej strony o pozycji społecznej właściciela, a z drugiej o jego dobrym guście. Prowadzenie go daje unikalne poczucie jedności człowieka i maszyny. Do tego okazuje się dość funkcjonalny – ma przestronne wnętrze dla 4 osób i bagażnik o pojemności 425 l.\nCeny zaczynają się od 203,4 tys. zł. Za bazową wersję E 200, po 316 tys. za E 400 4MATIC. To poziomy wyjściowe, bowiem przy uwzględnieniu opcji łatwo do każdego dołożyć kolejne kilkadziesiąt tysięcy. Ale to i tak dopiero przedsmak tego, czego można spodziewać się po wersji E 63 AMG, która powinna dołączyć do oferty za kilka miesięcy.\nMercedes E Coupe: dane techniczne\nLiczba cylindrów i układ R4 R4 R4 V6\nPojemność (cm3) 1950 1991 1991 2996\nMoc (kW/hp) 143/194 135/184 180/245 245/333\nMoment (Nm) 400 300 370 480\nŚrednie spalanie (l/100 km) 4.0 6.0 6.4 8.1\nMaks. (km/h) 242 240 250 250\nCeny od (zł) 209400 203400 232000 316000\nTagi: Mercedes | Mercedes klasy E\njest nijaki, taki unisex\n16 mar 12:46 | ocena: 67%\n~mieciu Użytkownik anonimowy\ntył jak laguna coupe ;)\n16 mar 10:11 | ocena: 80%\n2x12,3 cała ekran to opcja, jeśli komuś się to nie podoba to może zrezygnować.\n16 mar 12:32 użytkownik ~slawek napisał\njezus znowu ten wide screen monitor w srodku, hahahhaa, szkopy to buraki\n...hahahhaa, znajdziesz lepsze auto w tej kategorii ??????????\n16 mar 12:49 | ocena: 100%\n~bezdomny2017 Użytkownik anonimowy\nI tak puidzie na złom\n16 mar 12:48 | ocena: 100%\n16 mar 12:32 | ocena: 100%\nza jakie pieniadze pan pracuje dla merca??????\n16 mar 10:31 | ocena: 100%\nTo bez wątpienia najładniejsza klasa E w ogóle i jedno z najładniejszych obecnie produkowanych coupe segmentu premium. Ma świetnie dobrane proporcje nadwozia, smukłe linie i detale podkreślające prestiżowy charakter oraz sportowy styl.\nMercedes E Coupe - piękna perfekcja | TEST (slajd 1 z 14)


Przewodnik po strategii gry w pokera ljgjv\nPrawdą jest, że zasady gry w pokera są ściśle związane z matematyką, więc jedną ze strategii jest właśnie korzystanie z matematyki, jako tajnej broni w pokerze. Co musisz zrobić, to oszacować, jakie masz możliwości, jaki jest procent, że dana karta znajduje się na stole lub w ręce przeciwnika.\nPrzewodnik po strategii blefowania: pięć cennych wskazówek dla pokerzystów uczestniczących w turniejach Poznaj pięć przydatnych wskazówek związanych z tą strategią! Opanowanie odpowiedniej Strategii Blefu jest podstawową umiejętnością w każdej odmianie pokera. W sekcji poświęconej strategii gry w pokera znajdziesz wiele informacji, które pomogą Ci odnosić zwycięstwa przy stołach pokerowych. Na tej stronie znajdują się ogólne porady i strategia gry w pokera, a także łącza do porad i strategii dotyczących innych gier pokerowych. Oczywiście zasady gry w pokera na pieniądze umożliwiają w trakcie rozdania Texas Holdem spasować karty lub podbić stawkę. Rozgrywka wymaga odpowiedniej strategii i wprawnego liczenia prawdopodobieństwa. Warto wspomnieć, że w Energy Casino oraz Unibet organizowane są duże turnieje poker na kasę przez Internet. Aby mieć w nich Innym rodzajem pokera online jest gra cashowa, która jest klasyczną formą pokera, w której gracz wkupuje za gotówkę i otrzymuje żetony o wartości prawdziwych pieniędzy. Najlepsze strategie gry w pokera. Najlepsze w tej grze jest to, że im lepiej się w nią zagłębisz tym więcej będziesz czerpał z niej zabawy. Nie zmienia to jednak faktu, że większość (wręcz prawie całość) rozdań nie opiera się na szczęściu, a na dobrze przemyślanej strategii gry. Ten, kto sądzi, że szczęście w pokerze jest najważniejsze powinien jeszcze raz przeczytać wszystkie porady dla początkujących i powrócić do gry na wirtualne pieniądze żeby nie Poniżej znajduje się przewodnik po Zoom Pokerze zawierający informacje wprowadzające oraz podstawowe wskazówki dotyczące strategii. Kieruj się tymi wskazówkami, a wkrótce będziesz wchodzić do gry z mocą w stylu gracza Isildur-1.\nW kasynie w Cannes rozgrywane są dość często duże turnieje i festiwale pokerowe (choćby sporo imprez organizowanych przez Unibet), znajdziecie tam również stoliki do gry cashowej. Więcej informacji znajdziecie na pewno na Facebooku, gdzie kasyno prowadzi specjalny fanpage dotyczący tylko pokera . Gry kasyno – poradnik dla początkujących. To świetne, że mamy tyle gier kasynowych do wyboru, ale z drugiej strony wybranie tej, która będzie nam najbardziej odpowiadać, może być nie lada problemem. Zwłaszcza jeśli jesteś nowy w świecie gry w kasynie.\nChociaż po przeczytaniu tych informacji może wydawać ci się wszystko jasna, w samej grze może to wyglądać inaczej. Dlatego polecamy najpierw poćwiczyć strategie pokera i prawdopodobieństwo w grze w pokera za darmo. Gra w pokera na internecie ma tę zaletę, że możesz grać w texas holdem poker za darmo jak długo zechcesz.\nPoniżej prezentujemy pierwszą część cyklu artykułów SithJarra na temat gier Heads Up Sit and Go. SnG HU to bezdyskusyjnie moja ulubiona odmiana pokera. Są też pewne kluczowe aspekty strategii, które w zasadzie niezmiennie .. Poker online - najbardziej wszechstronny przewodnik online ze świetnymi bonusami w Aby poznać tajniki gry poker online pl możesz czytać książki, oglądać filmy na aspektem optymalnej strategii dla każdej konkurencyjnej gry w poker 4 Sty 2020 Poker dostępny w Betgames w STS to symulowana gra w czasie rzeczywistym o To, co uważamy za dobrą strategię do wygrania w Wojnie, Poker. Przygotowaliśmy ten przewodnik pokerowy, aby nauczyć graczy aby dowiedzieć się wszystkiego, co musisz wiedzieć o grze i całej strategii, nic nie 12 Sty 2015 Teoria gier wyróżnia ich dwa rodzaje. Gry o doskonałej i niedoskonałej informacji . W tych pierwszych wszystkie dane, potrzebne uczestnikowi do\nO to najlepsza strategia turniejowa – Sprawdź nasz przewodnik! się tutaj najważniejsze pokerowe strategie do stworzenia solidnej podstawy Twojej gry. Z nią\n2018. 9. 16. · Przedstawienie wszystkich najważniejszych strategii do gry w poker i poker texas holdem. Strategie gry w pokera. Już po 48 godzinach na konto pań, które wyeliminowały pokerzystki z Teamu PokerStars Pro będą przekazane nagrody pieniężne w wysokości 50 USD.\nPoker, niewątpliwie, to interesująca i emocjonująca gra, w której wiele zależy nie tyle od szczęścia gracza, ile od wybranego przez niego stylu i strategii gry. W\nChociaż jest to prawdopodobnie pierwszy właściwie udokumentowany przypadek rozgrywanej gry, istnieje wiele gier, które przypominają współczesnego pokera, w który gramy. W tamtych czasach popularną metodą podróżowania po rzece Mississippi były statki rzeczne, a podróżnicy często spędzali czas grając w pokera.


W "czwórce" bili rekord w prowadzeniu RKO - KCI Kutno - Kutnowskie Centrum Informacyjne. Kutnowski portal internetowy.\nW "czwórce" bili rekord w prowadzeniu RKO\nOpublikowano: 16 października 2017 16:21 2017-10-16T16:21:00.000Z\nWydarzenia Dziś uczniowie, nauczyciele, rodzice i goście Szkoły Podstawowej nr 4 im. Mikołaja Kopernika w Kutnie wzięli udział w biciu rekordu w jednoczesnym prowadzeniu resuscytacji krążeniowo - oddechowej przez największą liczbę osób.\nNa uwagę zasługuje fakt, iż szkoła ta jako jedyna w Kutnie już po raz piąty podjęła się wyzwania i przystąpiła do próby bicia rekordu. Dzień, w którym podjęto tę próbę nie jest przypadkowy, gdyż 16 października Europejska Rada Resuscytacji ogłosiła „Europejskim Dniem Przywracania Czynności Serca”. Dlatego też tego dnia w samo południe w szkołach i instytucjach w całej Polsce rozpoczęła się półgodzinna akcja resuscytacyjna. Wykonowano ją na fantomach. W „czwórce” w akcji tej wzięło udział 69 uczestników. Wszyscy z dużą wprawą i zaangażowaniem wykonywali czynności obejmujące przywracanie akcji serca (reanimację krążeniowo-oddechową).\nDzięki takim akcjom dzieci jak i pozostali uczestnicy bicia rekordu obok praktycznych umiejętności i wiedzy nabywają również świadomość, że każdy z nas może uratować życie drugiemu człowiekowi. Poza tym, prócz integracji, jest to okazja do świetnej zabawy oraz nauki pierwszej pomocy.\nBrawo "czwórka"! Świetna akcja! Tyle się mówi o edukacji w zakresie pierwszej pomocy i tylko jedna szkoła w Kutnie podejmuje wyzwanie. Trochę szkoda...


 320GB (2)\nPoniżej prezentujemy Laptopy Latitude . Przy pomocy filtrów oraz wyszukiwarki możesz skonfigurować swoje Laptopy. Na Laptopy (Latitude ) udzielamy gwarancji określonej w parametrach produktu. Potrzebujesz większych ilości sprzętu? Skontaktuj się z działem handlowym! firebit@firebit.pl\nSeria: Latitude 


Hydroterapia dla kobiet w ciąży - Dzieci przede wszystkim\nNiektóre kobiety decydują się również na poród w wodzie, by m.in. zmniejszyć poziom bólu. Jak jeszcze hydroterapia może pomóc w czasie ciąży? Lecznicze kąpiele pomagają likwidować stany zapalne oraz poprawiają krążenie, wzmacniają odporność i rozluźniają napięte mięśnie. Wszystko to jest bardzo istotne, bo kobiety w tym wyjątkowym okresie potrzebują szczególnej opieki.\nPo pierwsze, ciepła kąpiel, która jest doskonałym odprężeniem. A dodając do wody aromatyczne olejki zapewnimy sobie ucztę dla zmysłów i relaks dla zmęczonego ciała. Odprężająca kąpiel przyniesie nie lada ulgę dla bardzo obciążonego przez duży brzuch kręgosłupa. Ważne jednak, zwłaszcza pod koniec ciąży, by woda nie była za gorąca, bo może to doprowadzić do przedwczesnego porodu. W wodzie należy przebywać nie dłużej niż kwadrans, gdyż zbyt długa kąpiel osłabi organizm.\nWoda to sprzymierzeniec aktywnych kobiet w ciąży. Większość ćwiczeń jest zakazana, ale w wodzie, gdzie opór wody ułatwia poruszanie się, można wykonać w bezpieczny sposób różne ćwiczenia. W wodzie można m.in. uczyć się napinania mięśni miednicy, poprawnego oddychania, można też wykonywać skręty bioder oraz unoszenia nóg. Taki wodny trening zapewni formę przed porodem i wzmocni najważniejsze mięśnie. A po narodzinach dziecka łatwiej będzie wrócić do codziennej aktywności.\nPrzebywając w wodzie otrzymujemy zastrzyk endorfin, co poprawia nasze samopoczucie. Inną zaletą jest poprawa krążenia, dzięki czemu dziecko w łonie matki jest lepiej dotlenione. Ten fakt jest bardzo ważny przy porodzie wodnym, na który decyduje się coraz więcej kobiet. W wodzie łatwiej bowiem o przyjęcie pozycji do rodzenia, skurcze stają się mniej bolesne, a akcja porodowa rozpoczyna się szybciej. Kobieta rodzi w specjalnie przygotowanej wannie, w której falowanie wody działa rozluźniająco i łatwiej jest przeć. Środowisko wodne dla noworodka jest bardziej naturalne, co zapewnia mu poczucie bezpieczeństwa.\nJeżeli jednak wolimy typowy poród również można wykorzystać elementy hydroterapii. W czasie akcji porodowej wskazane są łagodzące kompresy na czoło i twarz. Zimne okłady zmniejszą bowiem stres. Natomiast ciepła kąpiel lub kompres położone na podbrzusze czy okolice krzyża zmniejszą ból. Zalet terapii wodą jest ogromnie wiele. Nic więc dziwnego, że tak dużo kobiet korzysta z hydroterapii przez okres całej ciąży oraz w czasie porodu. Wodolecznictwo jest wskazane również po urodzeniu dziecka, gdyż szybciej można wrócić do pełni sił.


Jason Wynyard z Nowej Zelandii ponownie Mistrzem Świata STIHL TIMBERSPORTS - WP Facet\n14 listopada w pawilonie 3A na terenie Międzynarodowych Targów Poznańskich odbyły się Indywidualne Mistrzostwa Świata STIHL TIMBERSPORTS® 2015. Przed trzema tysiącami żywiołowo reagującej publiczności walczyło 12 najlepszych drwali świata, reprezentantów takich krajów jak: Nowa Zelandia, Kanada, Szwecja, Stany Zjednoczone, Niemcy czy Polska. Mistrz został wyłoniony po ostatniej konkurencji, jaką była Hot Saw, która polegała na odcięciu potężną piłą spalinową o mocy 80 KM 3 krążków drewna tzw. „cookies” od poziomo umocowanej drewnianej kłody. Po raz kolejny tytuł mistrzowski trafił do Jasona Wynyarda z Nowej Zelandii. – Ciężka praca i mordercze treningi przyniosły zamierzone rezultaty. Poziom rywalizacji z roku na rok jest coraz wyższy i trudniej odnosić sukces. Lata lecą i coraz bardziej czuję na plecach oddech młodych i utalentowanych sportowców. Cieszę się z kolejnego sukcesu, ale nie powiedziałem jeszcze ostatniego słowa – mówi zadowolony ze zwycięstwa Jason Wynyard, który na swoim koncie ma już 7 tytułów\nMistrza Świata STIHL TIMBERSPORTS® SERIES. Drugie miejsce zajął Christophe Geissler ze Szwajcarii, który uzyskał najlepszy czas w konkurencji Hot Saw, przecinając niemal półmetrową kłodę w 6.11 sek. Podium dopełnił najmłodszy uczestnik Mistrzostw, 20-latek z Australii, Brayden Meyer, dla którego występ na Mistrzostwach Świata drwali w Polsce był debiutem – W finałowym starciu miałem problemy z Hot Saw. Nie mogłem rozgrzać piły. Jestem jednak zadowolony z 3 miejsca i patrzę z nadzieją w przyszłość – mówił zaraz po zejściu ze sceny podekscytowany Brayden. Nasz reprezentant Arkadiusz Drozdek stracił cenne punkty z powodu falstartu w konkurencji Underhand Chop. Pomimo tego, że w Stock Saw poradził sobie świetnie i miał 4 czas, rywale okazali się minimalnie lepsi. – Atmosfera zawodów była wspaniała. Dałem z siebie wszystko i dziękuję kibicom za wsparcie i gorący doping. Mam nadzieję, że niebawem uda się organizatorom wrócić do Polski z kolejnym finałem – mówi Arek Drozdek z Zielonej Góry.\nMistrzem Świata STIHL TIMBERSPORTS® zostaje sportowiec, który zgromadzi największą liczbę punktów we wszystkich sześciu rozgrywanych w trakcie finałów konkurencjach. Podczas zawodów w Poznaniu w pierwszej rundzie walczyło 12 zawodników, którzy zmierzyli się w następujących konkurencjach: Underhand Chop (siekiera), Stock Saw (pilarka) i Standing Block Chop (siekiera). Do drugiej rundy awansowało 8 drwali z najlepszymi wynikami. W kolejnym etapie musieli zmierzyć się w konkurencjach Single Buck (piła ręczna) i Springboard (siekiera). 6 najlepszych zawodników przeszło do trzeciej i finałowej rundy, w której każdy z nich musiał poradzić sobie z ciężką spalinową piłą Hot Saw. Na te starcie czekała cała publiczność. Emocje sięgnęły zenitu, gdy lider tabeli, Jason Wynyard, miał problem z rozgrzaniem swojej 80-konnej piły mechanicznej. Udało mu się to dopiero za 3 razem, tuż przed komendą startową sędziego: „Hands on the wood”. Takiego scenariusza nie napisałby nawet Alfred Hitchcock. Ostatecznie piła odpaliła,\npubliczność oszalała, a Jason sięgnął po 7 tytuł Mistrza Świat.


W The Plan najbardziej pociągający jest sposób prowadzenia rozgrywki. Użytkownik kontroluje do trzech postaci jednocześnie. Żeby ułatwić zadanie, ekran został podzielony na trzy części. Główne okno służy do wydawania poleceń wybranej postaci, natomiast w dwóch pozostałych można śledzić poczynania reszty drużyny. Oczywiście okna można przełączać między sobą – w tym cały urok rozgrywki. Dzięki zastosowaniu takiego rozwiązania można zapomnieć o bieganiu po całym budynku. Dobre zgranie drużyny, odpowiedni przydział zadań i ich wykonanie z precyzją do ułamków sekundy – to przepis na udany skok.\nkod EAN 5903034003601\nLEM The Plan PC


Problem z odpaleniem Ursus C-330. - Strona 23 - Silnik i osprzęt - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nNo właśnie pompę sprawdziliśmy wraz z wtryskarkami i podaje paliwo były wymienione sekcje ustawiona a wtryskiwacze ładnie rozpylaja. Podejrzewam właśnie to samo że zapłon jest źle ustawiony. Bo teraz ustawiłem kat wyprzedzania na równe 0 do 0. Możliwe jest to że znaki są tam zastosowane jako odnośnia? I czy trzeba również regulować pochyleniem pompy?\nKolega napisał wcześniej przyśpiesz początek wtrysku, a jak się ustawia trzeba poszukać\nOk jutro postaram się przyspieszyć wtrysk. I Dodam filmik z efektów.\nKolego posłuchaj jak on drętwo zapala tylko na 1 cylinder. I teraz masz sprawdzić na który.\nPrzyczyny połamane te nowe pierścienie słabe sprężanie. Podparty zawór. Walnięty wtrysk w co wątpię. Wspaniale zrobiona pompa co jest prawie pewne że to jej wina.\nDla mnie walnięty ząbek na rozrządzie na o 1 podobną pracę miałem w c-360,a czy pompa dobrze zrobiona nie masz pewności okaże się podczas pracy i dwa czy są równe obroty bo u nie jednego po regeneracji było gorzej niż przed\nNie rozrząd jest ustawiony idealnie sprawdzałem to. A pompa była regenerowana w pom-e niedaleko Rzeszowa "wymienili" sekcje i ja wyregulowali. Mozna jej peawidlowe dzialanie sprawdzik jakos w domu ??Dodam że jak silnik się rozgrzeje to już równo pracuje.\nEdytowano 12 Listopad przez dawca936\nCzyli to się zaczęło po regeneracji? Czy wcześniej też tak było?\nU mnie gdyby nie ropa w oleju, to pompy bym nie naprawiał i pewnie miałbym dalej równe małe obroty.\nKupiłem traktorek w sierpniu było Ciepło palił dobrze tylko w pracy w polu kopcil na czarno był słabszy i miał przedmuchy. Więc przeprowadziliśmy powyższy remont wraz z planowaniem głowicy wymiana zaworów i regeneracja pompy bo wszystkie plomby były zdarte tak jak by ktoś przy niej grzebal.\nPracuje tak jakby na jeden cylinder kąt wtrysku też jest dobrze ustawiony na pewno? Bo w c-360 też zrobiłem wszystko ciągnik mial jeszcze tej mocy ale klepał i brał olej i popełniłem błąd oddajac pompę dymił ale była wina głowicy i wtryskiwaczy a ropy w pompie trochę było ale była dobrze ustawiona.Teraz mam nieco skaczące obroty jakby dawka jest za krótka.Powiedz na każdych obrotach jest równa dawka i czy jak schodzi z obrotów i jak ma złapać wolne obroty to jakby zawiecha czy od razu łapie?.Pompy nie sprawdzisz w domu trzeba na stół pobierczy\nMusi zacząć od właściwego ustawienia początku wtrysku, można zerknąć też do zaworów. Skoro ciepły chodzi ok to winne może być zbyt niskie ciśnienie sprężania jak już ktoś wspominał wcześniej sama wymiana pierścieni mogła nie przynieść poprawy tylko pogorszenie. Choć właśnie nowe pierścienie tez potrzebują dotarcia. Kiedyś jak zaczynałem zabawę z naprawami w C-330 to też tak zrobiłem i niestety był to błąd teraz jak już co to daję cały zestaw nowy. Przy niskim ciśnieniu właśnie może być problem z odpaleniem zimnego silnika. Nawet po planowaniu głowicy można we własnym zakresie sprawdzić szczelność czy naprawa została wykonana prawidłowo zalewając kanały naftą bo nie znaczy że jak splanowana to szczelna. Najlepiej sprawdzić sprężanie zegarem, trzeba poszukać może kto ma pożyczyć lub zrobić sobie po prostu samemu. U siebie mam zrobiony ze starego wtryskiwacza i co jakiś tam czas podczas sprawdzania wtryskiwaczy zazwyczaj sprawdzam i to ciśnienie i widzę jak się zmienia wraz ze wzrostem przepracowanych mth od remontu. Jeśli wszystko z ciś ok pozostanie sama pompa lub wtryskiwacze\nKoledzy dzisiaj pobawilem się z zapłonem wyprzedziłem go troszkę. Pali dużo lepiej. Zawory sprawdzałem mają prawidłowe luzy. Jutro dodam filmik z pracy mojego Ciapka. Wydaje mi się że nie pracuje do końca równo. Ale to chyba kwestia jeszcze dotarcia się pierścieni.\nEdytowano 13 Listopad przez dawca936\nWstaw ujęcie odpalania zimnego, pewnie nie trafiłeś z pochyleniem pompy? Sprawdź poziom oleju w pompie. U mnie po regeneracji pompy właśnie nierówno pracuje, ale waham się, czy coś poruszać, bo ma kopa jak trzeba i dobrze odpala.\nEdytowano 16 Listopad przez LTZ55a\nNapisano 27 Listopad (edytowany)\nPrzepraszam Koledzy że tak długo to trwało ale byłem w delegacji i dopiero znalazłem kilka chwil wolnego czasu. W Filmiku Poniżej dodaję odpalanie zimnego silnika po ustawieniu zapłonu. Oceńcie czy jest ok. Dodam Tylko że w Mojej c-335 nie ma świec żarowych bo to wersja eksportowa. Był tylko przed rozruchem chwilę podłączony podgrzewacz płynu. Wydaję mi się że jest o wiele lepiej.\na Tutaj Koledzy jak wkręca się na obroty i jak z Nich schodzi . Pozdrawiam\nEdytowano 27 Listopad przez dawca936\nNa moje niewprawne oko, jest ok. Sprawdź sobie jeszcze, jak odpali całkiem na zimno.\nEdytowano 27 Listopad przez LTZ55a\nNo jak zimny i temperatuta tak jak teraz to bez świec tak nie odpali tylko będzie parę razy kręcił wałem.\nNie zauważyłem, że nie masz świec żarowych, bez nich teraz ciężko ruszyć 330.\nNo ja nie mam świec zarowych nawet w kolektorze nie ma otworów na nie ponieważ moj c 335 był w eksporcie na Słowenie. Podgrzalem przed paleniem tylko płyn podgrzewaczem tak z 30 minut. I tak oto zapalił. Więc myślę że jest już ok i nie mam co szukać dziury w całym. Tym bardziej że równo pracuje.\njeszcze niema dużych mrozów by c 330 nie odpaliła bez świec\nRacja, ale jak rozklekotana to bez nich nie da rady nawet złapać, świece dobra sprawa.. A świece nie problem wstawić, kolektor ssący do C-330 z otworami pod świece to kosz jakieś 30 - 40 zł, do tego świece koszt z 30 zł, trochę pomyślunku i podłączenia bez kupowania stacyjki z przełącznikiem na żarowe świece, tylko podłączyć pod inny przełącznik lub włącznik i gotowe, ja mam tak w C-328 i w jesienne dni i jak i daje rade palić. Niby taka drobnostka, a ile wygody daje.\nNo odpali bez świec, ale nie jak nowy jd.


WRZEŚNIA - Miasto w centrum zainteresowania Budowa hali sportowej przy Zespole Szkół nr 1 we Wrześni\nJesteś tutajPortalInformacje i ogłoszeniaŚrodki krajoweBudowa hali sportowej przy Zespole Szkół nr 1 we Wrześni\nDodano: 03-03-2017 | Jakub Goc\nGmina Września realizuje projekt pn.:,,Budowa sali gimnastycznej przy Gimnazjum nr 1 we Wrześni”. Inwestycja dofinansowana jest przez Ministra Sportu i Turystyki ze środków Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej (FRKF) w ramach Programu Rozwoju Regionalnej Infrastruktury Sportowej – edycja 2016. Gmina pozyskała środki na ten cel w wysokości 947 600,00 złotych.\nW ramach tego przedsięwzięcia przy Zespole Szkół nr 1 we Wrześni powstaje sala portowa\n12 stycznia gmina ogłosiła przetarg nieograniczony na budowę sali sportowej przy Zespole Szkół nr 1, przy ulicy Kosynierów we Wrześni. Obiekt ma powstać do końca kwietnia przyszłego roku.\nZgodnie z opracowaną dokumentacją techniczną w nowym budynku przewidziano m.in.: główną salę gimnastyczną o powierzchni ok 740 m², zaplecza szatniowe, pomieszczenia sanitarne, pokój trenerów, dodatkową salkę gimnastyczną o powierzchni ok 40 m². W ramach zadania przewidziano wyposażenie obiektu w składane trybuny dla 100 osób oraz kompletny sprzęt sportowy.\nNa realizację tego zadania gmina planuje pozyskać środki zewnętrzne w ramach Programu Rozwoju Bazy Obiektów Sportowych Województwa Wielkopolskiego w latach 2015 - 2018, dofinansowywanego ze środków Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej.\nW wyniku realizacji inwestycji powstanie kolejny obiekt sportowy, w którym będzie można w sposób aktywny spędzać swój wolny czas.\nBudowa nowej sali sportowej umożliwi aranżowanie zajęć szkolnych i pozaszkolnych dzieci i młodzieży z Zespółu Szkół nr 1. Ponadto w godzinnach popołudniowych i w dniach wolnych od zajęć sala będzie mogła być wykorzystywana na organizację imprez sportowych i rekreacyjnych. Tym samym powstanie nowego obiektu umożliwi rozwijanie sportowych pasji i umiejętności.


26 marca 2019 – oblaci.pl\nTROSZCZYĆ SIĘ O MŁODYCH CZŁONKÓW\nPrześledziliśmy trudne wydarzenia, jakie Eugeniusz napotkał ze strony rządu francuskiego. Skupiłem się na nich jedynie przez kilka tygodni, gdy to wszystko działo się, Eugeniusz był Superiorem Generalnym misjonarzy oblatów. Dzisiaj chcę cofnąć się w porządku chronologicznym, aby odnaleźć i opowiedzieć o relacjach, jakie utrzymywał z członkami misyjnej, oblackiej rodziny.\nGdy Eugeniusz przebywał w Rzymie, jego wikariuszem we Francji był ojciec Tempier, który codziennie zajmował się sprawami zgromadzenia. Korespondencja Eugeniusza z jego wikariuszem ukazuje nam jego ojcowska troskę:\n… Przy przemieszczaniu ludzi trzeba zawsze rozważyć, czy nie przeszkodzi się zadaniu, jakie ma do wykonania ten, którego się przenosi. To dobry pomysł, by wymienić Pelissiera, który niewiele zyska w Marsylii, ale wątpię, czy będzie w stanie znieść samotność w Billens. Jego powołanie jest bardzo młode na taką próbę…\nDobrze ojciec zrobił, pozwalając trochę zmienić klimat anielskiemu Aubertowi. Mam nadzieję, że chciał mu ojciec tylko przynieść ulgę i że nie było to posunięcie konieczne. Ciągle bardzo denerwuję się, jeśli chodzi o to dziecko, obawiam się, żeby jego zdrowie nie ucierpiało na skutek ogromnej pracy, jaką wykonuje… Jestem szczęśliwy, że Vincens się utrzymał, kilku takich jak on bardzo by się ojcu przydało.


Zjeść Poznań: kwietnia 2010\nARTEMIS / KAPETANIS tawerna (po "Kuchennych rewolucjach") / ocena 3.81\nCzasami do restauracji wybieramy się kilka razy, ponieważ szukamy najdogodniejszej okazji do swobodnego robienia zdjęć. Taka okazja pojawia się wtedy, kiedy w lokalu jest mało gości (rozumiemy, że nie każdy chciałby znaleźć się na zdjęciu zamieszczonym na blogu). Do tawerny Artemis/Kapetanis mieliśmy chyba najwięcej podejść, bowiem od czasu "Kuchennych rewolucji" gości tam nie brakuje. Relację z naszej wizyty możecie przeczytać poniżej, a jeżeli przegapiliście poznański odcinek programu, to powtórkę obejrzeć można na tvnplayer.pl.\nWspominając wrażenia z naszej ostatniej wizyty w greckiej tawernie Artemis nie sposób pominąć osobę pewnej charyzmatycznej pani o anielskim obliczu. Sam lokal znaliśmy już wcześniej, jednak dopiero ona (wspomniana pani) zmobilizowała nas do skosztowania specjałów z Grecji rodem. Przywołuję tutaj oczywiście panią Magdę Gessler i Kuchenne Rewolucje, bo to właśnie tawerna Artemis jako pierwsza z poznańskich restauracji zdecydowała się na udział w programie.\nPrzyznam szczerze, że wizyty trochę się obawiałam. W sumie może mniej samej wizyty (choć i charakterny właściciel restauracji budził mój niepokój – kto widział program, ten wie ;)), a bardziej o to co miało nastąpić później – czyli opisanie wrażeń. Wydawało mi się, że to trochę jak wejście na minę – cokolwiek nie napiszę będzie źle. Jeśli skrytykuję, pomyślicie, że się wymądrzam, bo skoro osoba znająca się na rzeczy znacznie lepiej ode mnie zreformowała ten lokal, to znaczy, że czepiam się wyłącznie dla zasady. Jeśli natomiast zaczęłabym przesadnie wychwalać, moglibyście zarzucić mi brak własnego zdania i tanie pochlebstwa. No cóż, zacznijmy jednak od początku. Po przekroczeniu progu restauracji, bardzo szybko przywitała nas rozmowna, młoda osoba, która wyraziła zgodę na robienie zdjęć (w sumie dziwne byłoby gdyby się nie zgodziła, bo przecież zaledwie kilka tygodni wcześniej, do restauracji wpuszczono telewizję z całym entouragem). Odświeżone wnętrze sprawiało bardzo przyjemne wrażenie. Zestawienie zimnych kolorów bieli i błękitu w połączeniu z ogromnym lustrem wcale nie wiało chłodem. Było bardzo przytulne i przywoływało przyjemne skojarzenia z wakacjami na greckiej wyspie. Niesamowite jak proste, białe meble, zwykłe pasiaste serwetki i niebieskie szklane świeczniki mogą wytworzyć przyjemny klimat. Jedyne do czego mogłabym się przyczepić to podłoga i średnio pasujące lampy, ale przyznaję bez bicia, że będąc w Artemisie nie zwróciłam na to uwagi, te niewielkie defekty zauważyłam dopiero na zdjęciach, więc chyba się nie liczy. Z menu wybrałam kilka przystawek. Tak już mam, że w kuchni greckiej to one wydają mi się najbardziej pociągające i z łatwością rezygnuje z dania głównego na rzecz kilku drobniejszych przysmaków (tak samo postąpiłam w Mykonos). Na początek wybrałam sałatkę z gorącymi pomidorami i gravierą. Uwielbiam greckie sery i miałam naprawdę duży problem żeby odmówić sobie przystawki z haloumi, no ale ostatecznie skusiła mnie równie smaczna graviera. Całość nie prezentowała się powalająco, przypominała trochę taki niezgrabny stosik, urzekła mnie jednak spora porcja sera i to on był zdecydowanym numerem jeden w tym daniu. Grillowanie z rozmarynem pomidory były, jak to na pomidory na przednówku przystało, prawie bezsmakowe. Silnie natomiast akcentowały swoja obecność kapary i czosnek, będący istotnym składnikiem dressingu którym polano sałatę. Uff, posmak czosnku towarzyszył mi jeszcze długo po posiłku. Zostawię jednak te wstydliwe wyznania i wrócę do kolejnych dań, czyli do greckich dolmades na ciepło i krewetek gotowanych w białym winie. Dolmades (greckie „gołąbki” w liściach winogron) prezentowały się arcyapetycznie. Podane na oliwie i sosie z białego wina oraz czosnku, zgrabne małe roladki, aż prosiły się o zjedzenie. Niestety smakiem już tak nie powalały i gdyby nie to, że Magda Gesller zwróciła kucharzom uwagę, że nie powinni podawać dolmades z puszki, dałabym głowę, że moje właśnie takie były. Dalej przyszła pora na krewetki w gęstym śmietanowo - winnym sosie. Tu było dość smacznie, choć ewidentnie brakowało mi, jakiegoś dodatku – np. pieczywa. Nie nazwałabym tego dania krewetkami w sosie, tylko sosem z krewetkami. Różnica wydawać by się mogła bez znaczenia, niemniej jedzenie samego sosu, trochę zbyt słonego sosu jakoś do mnie nie przemawia. Dodam przy tym, że sos w którym pływały krewetki smakował niemal identycznie jak ten na którym podano dolmades. Na koniec, najprzyjemniejszy akcent. Baklava, świeżutka, ciepła i wyjątkowo dobra. Ciasto filo, orzech, cynamon, miód i syrop na bazie metaxy – kompozycja tradycyjna (z bardzo ciekawym akcentem w postaci syropu właśnie) i jak najbardziej na plus. Trochę gorzej sprawy się miały z „obsługą” tego deseru. To była prawdziwa wojna na widelce i łyżki, wynikająca być może z braku wprawy w jedzeniu baklavy. Trudno mi tu znaleźć najwłaściwsze słowa, bo nieugięty opór jaki stawiał deser, nie był wynikiem tego, że baklava była za twarda, po prostu chyba wygodniej byłoby ją zjeść palcami, nawet kosztem oblepienia się gęstym syropem.\nŻałuję trochę, że nie mam punktu odniesienia do tego co było w lokalu przed programem. Tak zupełnie szczerze, to po Artemisie spodziewałam się chyba jednak czegoś więcej. Nie zrozumcie mnie źle, było przyjemnie, oczekiwałam jednak, że wyjdę zachwycona, a byłam po prostu najedzona i dość zadowolona. Cieszę się, że w chwili obecnej klientów w tawernie nie brakuje, bo miejsce jest na tyle ciekawe, że nie chciałabym żeby zniknęło z kulinarnej mapy Poznania. A co do samego programu, to nawet mimo tego, że widzę jego wady, to przyznaję, że mnie „wciągnął” i cieszę się, że mamy słowiańskiego (i bardziej urodziwego rzecz jasna) „Gordona Ramsaya” na własnym podwórku.\nPS O obsłudze napisałam niewiele, była sympatyczna, zorientowana w temacie i chętna do rozmowy, niemniej zamiast zamówionej przeze mnie zielonej herbaty dostałam herbatę z czerwonych owoców, być może jednak to tylko drobiazg.\nPrzyznam, że nie do końca spodobał mi się pomysł Magdy Gessler, aby zmienić nazwę Artemis (imię szefa kuchni) na Kapetanis (jego nazwisko). Raz, że nie za bardzo widzę sens tej zmiany, a dwa, że Artemis wydaję mi się nazwą łatwiejszą do zapamiętania. Wyprzedzając jednak fakty, dopytałem właścicielkę przy jakiej nazwie zamierzają pozostać. Okazało się, że formalności związane z przerejestrowaniem firmy skłaniają do rozwiązania salomonowego - Artemis/Kapetanis. Sama restauracja podzielona jest wyraźnie na trzy części. Wprost z ulicy wchodzimy do wąskiej śnieżnobiałej sali (dla palących), na której końcu znajduje się bar oraz wyjście na wybetonowany ogródek, a w połowie schody prowadzące do sklepionej sali piwnicznej (dla niepalących). Miejsca nie jest za wiele, niemniej efekt przestrzeni wydobyły zamontowane przy okazji programu lustra.\nW tawernie przywitała nas, a następnie obsługiwała sympatyczna kelnerka, której pomagał równie sympatyczny kelner. Uśmiech na ich twarzach pojawiał się znacznie częściej niż miało to miejsce w przypadku szefa kuchni oraz właścicielki. Jest to o tyle dziwne, że w programie "Kuchenne rewolucje" tłumaczyli się, iż niedostatki w atmosferze lokalu są spowodowane brakiem klienteli, a co za tym idzie słabszą kondycją finansową. Teraz jednak do tawerny schodzą się prawdziwe tłumy, a wciąż to obsługa nadrabia gościnnością za szefostwo. Tak jak i początkowe zdystansowanie właścicielki nie budziło moich obaw, to wręcz przeciwnie było z cholerycznym szefem kuchni. Nie wiem, czy to sugestia telewizji, gdzie widziałem non-stop klnącego Greka, ale gdy podczas fotografowania usłyszałem jego krzyki do kelnerki, z których zrozumiałem jedynie "man", "photos", "newspaper" - zbladłem i postanowiłem nie robić już żadnych dubli ;)\nMagda Gessler charakteryzując mnogość dań w menu użyła w programie wymownego określenia "taaaka karta". Rzeczywiście tak jest. Oprócz całej Grecji mamy bowiem także dania spolszczone, jak kotlet schabowy z ziemniakami po grecku. Ja z tej przepastnej karty zamówiłem trzy dania, które w swojej nazwie odnosiły się do domowej kuchni - domową zupę szpinakową, domową moussakę z frytkami i sałatką, a także baklavę domowego wypieku (po połowie z moją partnerką). Pani kelnerka zaproponowała także za skromną dopłatą pieczywo z oliwą z oliwek i octem balsamicznym, na co przystaliśmy. Szczerze jednak mówiąc, pieczywo nie powalało i na moje oko powinno być jak najbardziej darmowe. Za dodatkową opłatą oczekuję bowiem czegoś więcej, aniżeli pięć kromek białego chleba. Każda kolejna potrawa była jednak coraz lepsza. Z całkiem przyzwoitą zupą był problem tego typu, że choć dobrze doprawiono ją czosnkiem, to wyraźnie czuło się mrożony szpinak. W żadnej mierze nie rozczarowała za to moussaka, a więc zapiekanka ze smażonych ziemniaków, bakłażanów, mięsa mielonego i sosu beszamelowego. W smaku była delikatna, niemniej wcale nie mdła. Gorzej z towarzyszącymi jej dodatkami - frytki niczym się nie wyróżniały, a sałatka była równie blada, co bez wyrazu. Przejdźmy jednak do deseru, bowiem baklava domowego wypieku była prawdziwym majstersztykiem. Ciepłe ciasto filo przełożone orzechami w słodkim syropie (na bazie metaxy, miodu i cynamonu) rozpływało się w ustach, a jedyny trudność polegała na tym, aby je sprawnie podzielić i do tych ust dostarczyć. Sugeruję zatem szefowi kuchni rozważyć porcjowanie tegoż deseru na drobniejsze kawałki, bowiem sam jego smak zasługuję na ocenę 6. Ostatecznie jednak w kwestii jedzenia przyznaję 3+ za zupę, 4- za moussakę oraz 5- za baklavę.\nCzego możecie się spodziewać po wizycie w tawernie Artemis/Kapetanis? Oprócz odniesień do telewizyjnego show - przyzwoitej strawy w przyzwoitej cenie w przyzwoitym wnętrzu! Czego natomiast tam jeszcze brakuje? Moim zdaniem przydałoby się więcej gościnności, spokoju i pogody ducha :)\nPS Porcje są naprawdę sycące. Mimo, iż byłem bardzo głodny, to po dwóch i pół daniach - nie zmieściłbym nic więcej.\nPieczywo - 5 zł.\nSałatka z gorącymi pomidorami i gravierą - 15 zł.\nDomowa zupa szpinakowa - 8 zł.\nKrewetki gotowane w białym winie z czosnkiem i ziołami w sosie śmietankowym - 12 zł.\nGreckie dolmades na ciepło w sosie z białego wina z czosnkiem - 10 zł.\nTradycyjna grecka domowa Moussaka z frytkami i sałatką - 28 zł.\nBaklava domowego wypieku - 10 zł.\nDzbanuszek herbaty x 2 (miętowa / z czerwonych owoców) – 10 zł.\nSuma: 98 zł.\nŚREDNIA NASZYCH OCEN: 3.81\nADRES: Poznań, ul. Wroniecka 21\nTagi: centrum miasta, koszt od 50 do 100 zł, kuchenne rewolucje, kuchnia europejska, kuchnia grecka, na starówce, ocena od 3 do 4, restauracja\nPRACOWNIA cafe restaurant - cz. II / ocena 3.84\nZałożyliśmy sobie, że od czasu do czasu będziemy wracać do restauracji już wcześniej przez nas opisywanych. Tym razem padło na Pracownię. Z jednej strony dlatego, że lokal stał się naprawdę popularny, a z drugiej strony dlatego, że sami mieliśmy ochotę na dania tutejszej kuchni.\nPS Opis pierwszej wizyty znajdziecie tutaj.\nTym razem daruję sobie opis wnętrza lokalu, ponieważ od naszej ostatniej wizyty niewiele się tu zmieniło. Ciekawy klimat wnętrza niedokończonego, jest już jednak mniej świeży niż na początku. Nie jest to żaden zarzut, ponieważ każde oryginalne wnętrze, które ujmuje na początku, potrafi ”opatrzyć się” zdecydowanie szybciej niż to klasyczne. Podobne odczucia mam względem restauracji Mosaica.\nBez względu na porę dnia i dzień tygodnia w lokalu panuje spory ruch i czasem dość trudno znaleźć tu wolny stolik. Ten duży ruch ma również przełożenie na poziom zadymienia Pracowni. I o ile osobiście nie mam z tym dużego problemu, o tyle, jak już wspominałam wcześniej, jedzenie w oparach dymu skutecznie mnie do wszystkich zniechęca. Tym razem udało nam się jednak trafić do Pracowni o takiej porze, że nikt naszego posiłku dymem nie zakłócił. Zajęliśmy miejsca przy oknie z widokiem na ulicę Woźną i poczekaliśmy chwilkę na bardzo uprzejmą, młodą i sympatyczną osobę z obsługi. W tle usłyszeć można było jazzujące wariacje na temat kołysanki z filmu Dziecko Rosmary, dopóki obsługująca nas osoba nie została zmieniona przez inną, równie sympatyczną, choć o nieco odmiennym od mojego guście muzycznym (muzyka zmieniła się natychmiast i usłyszeliśmy piosenkę Teardrop, a później inne zmierzające bardziej w kierunku lekkiego rocka). Moje obserwacje w tej kwestii są tym razem dość szczegółowe, ponieważ Pracownia zapisała się w mojej pamięci jako miejsce z interesującą muzyką, poza tym, już dawno nie przyszło nam czekać na jedzenie tak długo (pierwsze dania pojawiły się po około 45 minutach). Na początek zamówiłam sałatkę "Trzy kolory". Była pyszna. Świeży szpinak w połączeniu z delikatną słodyczą pieczonej papryki, prażonymi orzeszkami pinii, pomidorkami koktajlowymi, kawałkami rokpolu i dressingiem miodowo – musztardowym, sprawił moim kubkom smakowym dużo radości. Do pełni szczęścia brakowało jeszcze pieczywa. Zdaję sobie sprawę, że niektóre osoby za porównanie walorów smakowych Rokpolu z Roquefortem postawiłyby mnie przed plutonem egzekucyjnym, jednak ja nie jestem w tej kwestii aż tak bardzo ortodoksyjna i potrafię czerpać przyjemność z jedzenia naszej rodzimej wersji kultowego, francuskiego sera. Po wybornej sałatce i znów dość długim czasie oczekiwania, na stole postawiono przede mną danie główne – Pad Thai. Jest to klasyka gatunku jeśli chodzi o dania tajskie, choć przyznaję, że nie miałam okazji próbować go nigdy wcześniej. Porcja była naprawdę imponująca, myślę, że spokojnie zaspokoiłaby dwie osoby. Wstążki makaronu ryżowego w sosie z tamaryndowca (praktycznie przeze mnie niewyczuwalnym) i sosie rybnym (ten czułam wyraźnie) usmażone zostały z krewetkami, chili, czosnkiem, strzępkami jajka i prażonymi orzeszkami ziemnymi. Danie przyozdobione zostało kawałkiem limonki, trójkątami smażonego tofu i zmielonymi orzechami ziemnymi. To bogactwo składników i orientalny przepis nie przełożyły się jednak na bogaty i orientalny smak. Całość wypadła jałowo, a ja po zasyceniu sałatką i wyłowieniu z dania wszystkich krewetek, niespecjalnie miałam ochotę jeść dalej. Dodam, że jeżeli ktoś obawia się spróbować Pad Thai ze względu na dodatek chili, to uspokajam, że danie zupełnie nie było pikantne. Całość popiliśmy smacznym, białym sauvignon blanc. Tradycyjnie chcieliśmy jeszcze zamówić deser, niestety zabrakło brownie, a na nic innego nie mieliśmy akurat ochoty.\nPomiędzy dwoma umieszczonymi na blogu recenzjami Pracownię odwiedziliśmy już kilka razy. Były to jednak szybkie posiłki np. zupa lub deser. Wspomniane wcześniej brownie miałam okazję spróbować już wcześniej i przyznaję, że jest bardzo smaczne - tak samo, jak wszystkie zupy dnia, które dotychczas przyszło mi tutaj skosztować. Mam też wrażenie, że pracujący w Pracowni kucharz (kucharze) jest naprawdę dobry w małych formach – zupy, przekąski, desery, sałatki (choć „ciepła koza” trochę mnie kiedyś rozczarowała). Z mojego punktu widzenia, dania główne wypadają trochę słabiej – choć i tu zdarzają się bardziej i mniej udane propozycje (ja ostatnio trafiłam trochę gorzej). Wizyta w Pracowni jest zatem pewnego rodzaju loterią. Przyznaję jednak, że ja dość często kupuję na nią kupony ;)\nPS Długo wahałam się nad ostateczną oceną jedzenia. Kiedy pomyślę o sałatce oraz innych daniach, które wypróbowałam tutaj już wcześniej, bardziej skłaniam się w kierunku 4. Wspomnienie Pad Thai sprowadza mnie jednak trochę na ziemię. Tym samym chcąc być konsekwentną (oceniam jedzenie z konkretnego wyjścia) stawiam „poprawnie z plusem”, czując jednak pewien niedosyt.\nPo pół roku wracamy z blogiem do Pracowni. Październikowa wizyta była drugim, a obecna jest naszym trzydziestym siódmym wyjściem. Spróbuję skonfrontować ze sobą te wizyty tak, jak chcąc, nie chcąc - skonfrontowałem dwie wizyty w Kuchni Chrisa - jedynej restauracji, do której powróciliśmy przed Pracownią. Warto przy tym zauważyć, że już sama chęć powrotu, to dla lokalu pewne wyróżnienie. Któż bowiem z Was chciałby wracać do miejsca, które mu nie odpowiada? Ja na pewno nie! Skoro jednak w Pracowni mi odpowiadało, to chętnie tam wróciłem. Zresztą wrócić zamierzaliśmy już wcześniej, ale gdy tam dotarliśmy w pewne popołudnie, to jedyny wolny stolik był w tak gęstej chmurze dymu papierosowego, że spożywanie posiłku wydawało się nieprawdopodobne. Wyszliśmy zatem, aby przybyć ponownie w weekend, który podobnie jak i pora lunchu - jest najwłaściwszym czasem, aby w Pracowni zamawiać posiłki. Wieczorami bowiem, tak i późnymi popołudniami - "cafe restaurant" zamienia się w typowy pub.\nZamówiłem kremową zupę dnia oraz krewetki w tempurze. Domówiliśmy też po lampce białego wina domu. Krem ze szpinaku z serem feta przypominał mi trochę w konsystencji i smaku zupę szczawiową. Był przy tym bardzo delikatny i chciałoby się, żeby feta nadawała mu trochę więcej wyrazistości, niż miało to miejsce. Zupa dnia w Pracowni to zawsze dobry wybór niemniej wszystkie przeze mnie próbowane do tej pory (pomidorowe cappuccino, krem z dyni, czy krem z selera) były lepsze, aniżeli tym razem. I choć bardziej odpowiada mi zupa szpinakowa serwowana w Meze, to i tak fajnie jest być każdorazowo zaskakiwanym inną zupą dnia. Przechodząc do dania głównego, wspomnę, że tempura była do wyboru z warzywami, piersią z kurczaka lub krewetkami. Ja wybrałem krewetki, które zostały usmażone w panierce i podane z miseczką ryżu z sosem sojowym, dwoma liśćmi sałaty oraz dwoma sosami (cytrynowym ponzu i chilli aioli). Choć i tej potrawie zabrakło wyrazistości - delikatna i trochę bladawa tempura, mało pikantny chilli aioli, a także niedoprawiona niczym sałata - to stało poziom wyżej od zupy. Naprawdę oczarowany byłem jednak dopiero winem. Zazwyczaj w polskich warunkach wino domu jest mało wymagającym trunkiem z niższej półki. Jednak nie tym razem! Co prawda wino domu nie było tym które znajduje się w karcie (francuskie La Devoy z winnicy Andre Aubert), niemniej zaproponowane w zastępstwie hiszpańskie sauvignon blanc było kwiatową rozkoszą dla podniebienia. Ostatecznie przyznaję 4- za krem ze szpinaku, 4 za krewetki w tempurze oraz 5- za wino. Najsłabszym ogniwem była tym razem obsługa, bo choć wszystkie panie były bardzo sympatyczne, to efekt nie może być zadawalający, gdy jeden stolik obsługują trzy różne kelnerki (pierwsza zakończyła zmianę, drugą ją zaczęła, a trzecia dopiero się szkoliła). Summa summarum - na danie główne czekaliśmy godzinę, a i pozostałe przestoje były dość długie. Ponadto pod koniec wizyty panowały w lokalu niemalże egipskie ciemności, jednak nie kwapiono się, aby włączyć dodatkowe oświetlenie (od początku paliła się 1/4 zamontowanych lamp). No i po rachunek było trzeba pofatygować się samemu.\nPodobnie, jak w przypadku Kuchni Chrisa - moje drugie podejście do Pracowni okazało się nieco słabsze, aniżeli wcześniejsze. Sam nie wiem, czy jest to kwestia wysokiej pozycji, z jakiej lokal startował przy pierwszej ocenie, a może doświadczenia, jakiego ja z czasem nabrałem w kwestii kulinarnej, czy też regularnego obniżania lotów przez lokale, które ugruntowały swoją pozycje na lokalnym rynku gastronomicznym. Jakby nie było, to pozostaję optymistą i mam nadzieję, że już wkrótce zdarzy się okazja, aby wrócić do któregoś z recenzowanych wcześniej lokali i przyznać ocenę wyższą, niż przy pierwszym podejściu :)\nPS Może się powtarzam, ale naprawdę ilekroć tam jestem, zastanawiam się kto wymyślił stoły z tak niepraktyczną i ograniczającą ruchy metalową ramą?\nSałatka Trzy kolory: 18 zł.\nKremowa zupa dnia: 8,5 zł.\nPad Thai: 29 zł.\nKrewetki w tempurze: 28 zł.\nWino domu 0,125 x 2: 15 zł.\nSuma: 98,5 zł.\nŚREDNIA NASZYCH OCEN: 3.84\nADRES: Poznań, ul. Woźna 17\nTagi: centrum miasta, kawiarnia, koszt od 50 do 100 zł, kuchnia fusion, kuchnia wegetariańska, na starówce, ocena od 3 do 4, powroty, pub, restauracja\nGIRASOLE trattoria / ocena 3.63\nTym razem nie mieliśmy sprecyzowanych planów co do restauracji, którą chcemy odwiedzić. Początkowo udaliśmy się w kierunku Pracowni – wnętrze było jednak bardzo zatłoczone, a jedyny wolny stolik znajdował się w najbardziej zadymionym miejscu. Wycofaliśmy się zatem i postanowiliśmy sprawdzić ruch w tawernie Artemis/Kapetanis. Spodziewaliśmy się, że po świątecznym programie "Kuchenne rewolucje", knajpka będzie pękać w szwach. Nie pękała, natomiast na drzwiach zawieszono kartkę, że zostanie otwarta dopiero o godzinie 19:00. Poszliśmy więc dalej – za cel wybierając Czeską Gospodę. Tam z kolei nie uzyskaliśmy zgody na fotografowanie. Nie był to jednak problem, bowiem ulica Żydowska, na której się znajdowaliśmy, knajpkami jest przepełniona. W ten oto sposób dotarliśmy przed wejście trattorii Girasole i przypomniało nam się, że polecał ją jeden z czytelników bloga.\nPo dość długim spacerze spędzonym na poszukiwaniu restauracji, byłam już naprawdę diablo głodna. Dlatego też wcześniej niezauważona przeze mnie trattoria Girasole zaczęła mi się jawić niczym ziemia obiecana. Pod wpływem głodu bywam niecierpliwa, dlatego dalsze poszukiwania uznałam za zbyteczne.\nWnętrze lokalu nie zaskakuje - ciepłe kolory, dużo drewna, słoiki i butelki wypełnione zaprawami, oliwami i makaronem. Znajdzie się tu także miejsce dla kilku dekoracji ze sztucznych kwiatów, butelek i drewnianych skrzynek po winie. Jest w tym wszystkim jakiś umiar i porządek, a wnętrze nie sprawia wrażenia zaśmieconego. W sali panuje lekki półmrok, co utrudnia robienie zdjęć i niespecjalnie zachęca w wiosenny dzień. Dlatego też wybraliśmy miejsce na tyłach lokalu, w swoistym ogrodzie zimowym (w rzeczywistości wygląda ciekawiej i słoneczniej niż na zdjęciu). Duże okna, mnóstwo zieleni, kącik z hodowlą ziół, kolorowe poduszki i estetyczne dodatki tworzyły swojską i przytulną atmosferę. Muszę przy tym zauważyć, że przez całą wizytę miałam przyjemne wrażenia panującej tu czystości (nie mylić ze sterylnością) – podwiązane wzdłuż ścian poduszki nie były ani odrobinę zakurzone, tak samo jak inne drobne sprzęty, których było całkiem sporo. We wnętrzach przeładowanych dodatkami bardzo łatwo o „przykurzoną” atmosferę, tutaj jednak nie było o tym mowy. Fajnie. Niewiele mogę niestety powiedzieć o obsłudze. Pani dość sprawnie przyjęła zamówienie, dostarczyła wino i potrawy (było trochę zamieszania – danie główne pojawiło się zanim zjadłam przystawkę, rachunek zapłaciliśmy przy barze itd.), ale ogólnie nie wydarzyło się nic nagannego, ani szczególnie pozytywnego. Na początek poczęstowano nas wytrawnymi, drożdżowymi buchtami z masłem czosnkowym – bardzo miły akcent. Były smaczne, więc zaoponowałam, kiedy po przyniesieniu przystawki Pani kelnerka, usiłowała zabrać mi talerzyk z niedojedzoną bułeczką. Tym bardziej, że pieczywo było dobrym uzupełnieniem mojego dania, czyli sałatki mieszanej. Zgodnie z nazwą, na talerzu ułożono dwa rodzaje sałaty (lodowa i rukola) polano dressingiem na bazie ziół i oliwy oraz dość obficie posypano płatkami parmezanu. Całość wypadła przyjemnie. Być może sałaty były już delikatnie nadwiędłe, ale ten fakt rekompensował parmezan w płatkach (szczerze mówiąc spodziewałam się najtańszej, sproszkowanej jego wersji). Do sałatki podano jeszcze dwa trójkąty zgrillowanego pieczywa – potraktowanego obfitą porcją oliwy. Na danie główne wybrałam natomiast lasagne wegetariańskie. To danie wypadło najgorzej. W żadnym wypadku nie było niesmaczne, ale trochę przeszkadzał mi fakt, że wszystkie składniki przejęły smak sosu pomidorowego, przez co cukinia i bakłażan były tu prawie niezauważalne. Danie nie powalało też wyglądem – po prostu taka bezkształtna pływająca w pomidorach masa podana w nieciekawym, żaroodpornym naczyniu. Najsłabiej poradził sobie w tym wszystkim makaron – był twardy i przesuszony (mimo, że przebywał w soczystym towarzystwie). Uprzedzając uwagi, z pewnością jego twardość nie była kwestią przygotowania go na sposób al dente. Podsumowując, ta jednolita masa makaronowo – warzywna nie była ostatecznie najgorsza w smaku i gdyby nie poprzedzające ją bułeczki i sałata, które zasyciły pierwszy głód, z pewnością byłabym wobec niej znacznie mniej krytyczna. Po wszystkim domówiliśmy jeszcze creme brulee, bo spośród sernika, ciasta czekoladowego i deserów lodowych, to on kusił najbardziej. Wypadł poprawnie, choć i tu mam pewne zastrzeżenia. Cukier został skarmelizowany w taki sposób, że skorupka, która utworzyła się na wierzchu była zbyt miękka, natomiast najbardziej wystające kryształki cukru zostały przypalone niemal na czarno, zostawiając tym samym w ustach delikatny posmak spalenizny. Sama konsystencja kremu była idealna – kremowa i gładka. Deser podany został w bardzo głębokich kokilkach – z pewnością była w tym dobra wola kucharza (większa porcja deseru) - ja jednak wolę creme brulle w standardowym rozmiarze, dzięki czemu smak kremu komponuje się ze smakiem podpalanej skorupki w dobrych proporcjach. Całość popiłam kieliszkiem, nie pozostającego na dłużej w pamięci, lekkiego, białego wina domowego.\nMoje pierwsze wrażenie, po zajęciu miejsca za stołem i skubnięciu kilku kęsów domowej, drożdżowej buchty, było baaaaardzo pozytywne. Im dalej w las, zaczęłam się trochę z tego wycofywać. Być może wraz z zaspokojeniem pierwszego głodu stałam się bardziej krytyczna. Po czasie stwierdzam, że Girasole nie wybija się specjalnie ponad przeciętną, ale z odwiedzonych wcześniej trattorii (Umberto, Donatello, Paparazzi) na ponowny obiad najchętniej wybrałabym się właśnie tu (no może na równi z Umberto).\nPs. Dla zainteresowanych muzyką - w ogrodzie zimowym panowała względna cisza, opuszczając lokal do moich uszu dotarł jednak jeden z przebojów Bajmu.\nNie ma u nas bardziej popularnego typu lokali, aniżeli pizzerie. Jest ich w Poznaniu około 80, a trattorie i osterie, to w naszych warunkach wyłącznie kwestia nazewnictwa. Teoretycznie powinienem się z tego cieszyć, gdyż bardzo lubię pizzę. Wciąż jednak jestem nienasycony jej jakością w Poznaniu i wciąż tej jakości szukam. Dotychczasowe degustacje blogowe nie przyniosły zadowalającego rezultatu, zatem z chęcią podjąłem kolejną próbę w Griasole.\nWnętrze trattorii to cztery przestrzenie - ascetyczna i chłodna w odbiorze sala przy wejściu, ciemny przedsionek z barem, niewielka piwnica z kilkoma stolikami oraz jasny i zadbany ogród zimowy, który wychodzi na obszerny ogródek. Nam najbardziej przypadł do gustu ogród zimowy i tam zajęliśmy miejsce. Tego popołudnia miałem ochotę na zupę, pizzę i deser. Po przejrzeniu menu wiedziałem, że mogę wybierać z dwóch zup, trzydziestu pizz oraz siedmiu deserów. Zdecydowałem się na zupę cebulową i pizzę Diavolo. Wspólnie zamówiliśmy też creme brulee. Miłym akcentem na początek było podanie bułeczek z masłem czosnkowym. Ponoć darowanemu koniowi nie patrzy się w zęby, niemniej chciałoby się, aby porcja masła była trochę większa i słabiej zmrożona. Przystawałaby wówczas bardziej do porcji pieczywa, a rozsmarowywanie nie byłoby prawdziwą sztuka. Przejdę jednak do właściwego posiłku, a co za tym idzie - solidnej i dobrze podgrzanej porcji zupy cebulowej. Prezentowała się całkiem nieźle i tak też smakowała. Klasycznego charakteru dodawała jej usmażona na złotobrązowy kolor cebula oraz odpowiednia proporcja tymianku. Problemem była tylko mało efektowna grzanka, a właściwie kromka chleba z serem, która ją imitowała. W bardzo krótkim czasie całkowicie rozmokła od spodu i musiałem ją pospiesznie zjeść, aby zapobiec dalszemu namoczeniu. Degustacja ta nie była łatwa, bowiem nasiąknięty chleb przejął temperaturę zupy, co groziło poparzeniem podniebienia. Poradziłem sobie jednak i zabrałem się za pizzę Diavolo - kompozycję ciasta, sosu pomidorowego, sera, salami, pepperoni oraz czarnych oliwek. W oczy rzucił mi się kontrast między wyrazistym kolorem sera i sosu pomidorowego, a przyblakłymi nieco papryczkami. Miało to swoje odzwierciedlenie w smaku, bowiem jakość sera i sosu była bez większego zarzutu, w przeciwieństwie do ostrości papryczek, które z natury powinny takie właśnie być. Lekko rozczarowywała też ilość salami w tej kompozycji. Pizza wyróżniała się przy tym brakiem szerokich, chrupiących boków, co akurat mi odpowiadało. Jednak mimo to, patrząc na nią na talerzu spodziewałem się lepszego ciasta, niż to które odczuwałem na podniebieniu. Ogólnie - nie zachwyciła, ale też i nie rozczarowała. Tak zresztą, jak i creme brulee, który dla odmiany gorzej wyglądał, aniżeli smakował. Ewidentnie nie wyszła kucharzowi karmelizacja cukru, niemniej sam krem, choć trochę bladawy - smakował całkiem, całkiem. Ostatecznie przyznaję 4- za zupę cebulową, 4= za pizzę oraz 4- za creme brulee. Na podobnym poziomie oceniam też obsługę lokalu, która ani ziębi, ani parzy.\nPrawie każdy ma jakąś ulubioną knajpkę włoską i dla części z Was jest nią zapewne Girasole. Mimo kilku krytycznych uwag nie zamierzam Wam odbierać tej radości, ani z nią polemizować. Po prostu zadanie jakie sobie postawiłem, to możliwie rzetelnie ocenić - jedzenie, wystrój, obsługę i jakość do ceny. Wspomnę też, że trzykrotnie podchodziłem blogowo do pizzy i były to kolejno noty 4-, 3 i 4=. Żadna zatem rewelacja, ale jest światełko w tunelu. Wciąż bowiem pozostaje do odwiedzenia ponad 70 lokali, a już teraz polecono nam kolejny. Z chęcią go sprawdzę, tak jak sprawdziłem Girasole.\nPS W lokalu panuje całkowity zakaz palenia.\nInsalata mista (sałata mieszana, rukola, parmezan, sos vinegret): 15 zł.\nZupa cebulowa: 9 zł.\nLasagne Vegetariana (z bakłażanem, cukinią i sosem pomidorowym): 22 zł.\nPizza Diavolo (sos pomidorowy, ser, salami, pepperoni, oliwki): 21 zł.\nCreme brulee: 15 zł.\nWino domu (białe) 0,25: 11 zł.\nSuma: 93 zł.\nŚREDNIA NASZYCH OCEN: 3.63\nADRES: Poznań, ul. Żydowska 27\nTagi: koszt od 50 do 100 zł, kuchnia europejska, kuchnia włoska, na starówce, ocena od 3 do 4, pizzeria, restauracja\nEKOWIARNIA organic cafe / ocena 4.25\nCałkiem niedawno zorientowaliśmy się, że przy wystawianiu ocen kierujemy się różnymi przesłankami. Ona ocenia każdy lokal w swojej kategorii, zakładając, że tak jak nie można porównać dobrej komedii z filmem Bergmana (choć oba w swoim czasie mogą dostarczyć nam sporą dawkę emocji i przyjemności), tak samo nie można porównać eleganckiej restauracji z przytulną kawiarenką. On natomiast wychodzi z założenia, że oceny mają sens tylko wtedy, gdy odnoszą się do całości. Stosuje zatem tę samą skalę, dla wszystkich odwiedzanych miejsc. Co ciekawe, mimo odmiennych metodologii w Ekowiarnii przyznaliśmy niemal identyczne oceny.\nEkowiarnia początkowo budziła moje wątpliwości i chyba jakoś podświadomie wzbraniałam się przed przekroczeniem jej progu. Nie to żebym miała coś przeciwko byciu ”eko”, sama przykładnie segreguję śmieci, staram się ograniczać zużycie wody i energii, popieram wybiegane kury i warzywa bez pestycydów, ale jednocześnie mam problem z wszelkimi ekstremizmami i silną identyfikacją z grupą lub ideą. Chyba właśnie tego obawiałam się najbardziej. Tego, że za progiem czekać będzie na mnie ubrana w zgrzebny wór ekosiostra, która zaproponuje mi klęczenie na grochu, za to, że w drodze do Ekowiarni zdeptałam kilka mrówek. Ehhh niedobrze być ofiarą stereotypów…\nŚpieszę zaznaczyć, że żadna z moich czarnych wizji się nie sprawdziła. Chwilę po wejściu do lokalu przywitała nas bardzo sympatyczna, młoda i uśmiechnięta osoba. Po wstępnych formalnościach – pytanie o zdjęcia, menu itd. zajęliśmy miejsca w fotelach. No właśnie – foteli i kanap tu pod dostatkiem, pewnie nawet nieco za dużo jak na tak niewielką przestrzeń. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że nie jest to elegancka restauracja, tylko miejsce na nieformalne i swobodne spotkanie to właściwie specjalnie to nie przeszkadza. Tak samo jak nie przeszkadza zbieranina mebli i lamp z różnych okresów. Powiem nawet, że tworzy to jakiś fajny, swojski klimat. Na ścianach zawieszono serigrafie Teodora Durskiego, jak się później dowiedziałam (na stronie WWW lokalu), nie jest to jednak stały element wystroju, a jedynie wystawa powstała we współpracy z Galerią ABC. Jest poprawnie, mam jednak pewne uwagi. Po pierwsze bardzo brudny sufit, po drugie odsłonięte okna, całkowicie obnażające bardzo nieciekawy widok na tyłach Ekowiarni i to, że niektóre kanapy stworzone zostały do tego, aby stać pod ścianą, a nie tak jak tu - pośrodku sali (obity płótnem tył mebli). Przejdźmy jednak do menu, które choć dość mocno rozbudowane, koncentruje się przede wszystkim wokół napojów (jak na kawiarnię przystało). Propozycji jest wiele – od kompozycji herbat, kaw (z mlekiem sojowym lub zwykłym), czekolad, koktajli przez soki owocowe i warzywne (z kwaszonej kapusty, buraczków, pietruszki). Chciałoby się spróbować wszystkiego. Ja zdecydowałam się na smoothie owocowy (sok z czarnego bzu, kiwi, banan). Z wyborem jedzenia jest nieco prościej - tu wybieramy spośród kilku sałatek i zapiekanek (na bazie ziemniaków lub kaszy gryczanej). Jest jeszcze zupa dnia i lista deserów, wśród których dominują ciasta. Z tych dań wybrałam sałatkę z kozim serem i buraczkami oraz gryczanego czekoladowca. Sałatka była wyśmienita. Przede wszystkim bardzo ładnie podana (czego nie widać na zdjęciu) – w koszyczkach z sałaty lodowej umieszczono kawałki koziego sera i kuleczki z gotowanych buraków. Całość obłożono kawałkami pomidorów, posypano prażonymi pestkami dyni, słonecznika, świeżymi ziołami, rodzynkami, malinami i polano musztardowym vinaigrettem. Sałatka podana została z dwoma kromkami ciepłego razowca, masłem i kiełkami rzodkiewki. Dodany do sałatki kozi ser był wyjątkowo delikatny w smaku, ale w połączeniu (jedno z moich ulubionych) z gotowanymi buraczkami sprawdzał się doskonale. Na pierwszy rzut oka różnorodność składników mogłaby się wydawać przytłaczająca. Ta cecha została jednak umiejętnie zrównoważona przez umiar w ilości, przez co sałatka nie smakowała jak „wrzuć na talerz wszystko co masz w lodówce”, ale jak przemyślane danie, w którym żaden składnik nie grał pierwszych skrzypiec, wszystkie były równouprawnione, zgrabnie się przy tym uzupełniając. Z racji pory roku najsłabszym elementem były pomidory, ale to na pewno diametralnie zmieni się latem. Sałatkę popiłam smakowitym owocowym koktajlem, zagryzłam razowcem z oliwą i octem balsamicznym i w zasadzie byłabym spełniona i nasycona, czekał mnie jednak jeszcze deser (tradycyjnie na pół). I tu przyjemny akcent, ten sam, który spotkał nas w Bażanciarni – a mianowicie pytanie o to czy deser ma zostać podany na jednym, czy dwóch talerzach. Ciasto było ciekawe i dość smaczne jednak dodatek kaszy (lub mąki) gryczanej w cieście, nie został zaliczony do moich ulubionych. Spróbowałam i wystarczy. Jestem na tak dla kaszy gryczanej w wersji wytrawnej, ale w wersji czekoladowo - deserowej raczej nie. Nie zniechęciło mnie to jednak zupełnie. Mogę spokojnie stwierdzić, ze jedzenie trzyma tutaj poziom, a ja bardzo chętnie spróbowałabym kolejnych sałatek lub ciast, które mogłyby bardziej przypaść mi do gustu.\nŻałuję, że tak długo się przed Ekowiarnią wzbraniałam. Lokal ma w sobie to coś. To coś to fajny klimat, ciekawy wybór smakołyków (polecam raczej na lekki posiłek lub podwieczorek) i sympatyczna załoga. Co do wystroju miejscami można się przyczepić, ale ja mam szczerą ochotę tam wracać i pewnie wybiorę się też na sobotnie ekotargowisko.\nLubię wyraziste miejsca z jasnym i czytelnym przesłaniem. Cenię też gdy młodzi ludzie podejmują ryzyko, realizują świeże pomysły i tworzą coś z prawdziwą pasją. Niestety stosunkowo mało jest takich miejsc na kulinarno-gastronomicznej mapie Poznania, czego przyczyną są zapewne pieniądze, a raczej ich brak. Z kolei, jak już są pieniądze, a nawet ogromne pieniądze, to często brak świeżości, wyrazistości lub pasji. Jakoś podskórnie jednak czułem, że potencjał takich oto utraconych wartości mijałem podczas naszych wcześniejszych wyjść do Fast Woku, czy Restauracji Metro. Wróciłem zatem do Pasażu Apollo, aby się przekonać, czy Ekowiarnia jest tym, czego szukam i tym, czego w naszym mieście wciąż mi brak.\nPrzyznam, że wnętrze trochę mnie zaskoczyło. Mamy bowiem klockowatą dobudówkę do kina Apollo, a w niej z jednej strony - nieodmalowane ściany oraz podłogę z szarych, beznadziejnych kafelków, a z drugiej - zabytkowe meble i lustra. Za oknem straszy bezduszny widok (potęgowany przez deszczową pogodę), z głośników sączy się smooth jazz, a na ścianach koją nas obrazy i grafiki. Do tego dochodzą lampy - od futurystycznych podwieszanych, poprzez antykwaryczne stojące do tekturowych na stolikach. Jednym słowem - miszmasz. Wrażenie jest jednak takie, że mamy do czynienia z miszmaszem, w którym wyraźnie zwycięża pomysł, nad niedostatkami finansowymi.\nPozycji stricte obiadowych jest niewiele i zajmują one ostatnią stronę menu. Na spiętych różowych kartkach odnajdziemy natomiast bogactwo soków, koktajli, sałatek oraz deserów. Jest też dość ciekawa oferta śniadaniowa. Tym co jednak mnie najbardziej zaciekawiło, to specjalne oznaczenia na kartach menu. Tak jak bowiem w większości restauracji oznaczane są produkty ekologiczne, tak w Ekowiarni oznacza się gwiazdką produkty konwencjonalne, których obecnie właściciele nie są w stanie zastąpić ekologicznymi. Specjalnie oznaczono także dania - bez jaj, vegan, bezglutenowe i bezmleczne. Ja zamówiłem koktajl bananowo-malinowy, zapiekankę ziemniaczana z sosem pomidorowym, łososiem i serem mozzarella oraz pół kawałka czekoladowca z powidłami śliwkowymi. Najpierw podano koktajl i był on dokładnie taki, jak sobie wymarzyłem. Składając bowiem zamówienie można wybrać, czy ma być przyrządzony na mleku zsiadłym, czy może sojowym oraz, czy ma być osłodzony. Zdecydowałem się na mleko zsiadłe i delikatne osłodzenie, co też było strzałem w dziesiątkę względem mojego smaku. Zdecydowanie dłużej czekaliśmy na drugie danie, co uświadomiło mi, że bynajmniej nie jest to miejsce na szybki lunch. Warto jednak znaleźć dłuższą chwilę, bowiem zapiekanka była rewelacyjna. Na wierzchu roztopiony ser mozzarella posypany pietruszką, pod nim płaty wędzonego łososia na ciepło oraz plastry zapieczonych ziemniaków, a wszystko to w delikatnym i aksamitnym sosie pomidorowym. Z pewnością będę wracał dla tych zapiekanek i kosztował je we wszystkich dostępnych wariacjach. Niestety tylko deser nie dorastał smakiem do reszty. Gryczane ciasto nie jest widać moim ulubionym, ale i tak się cieszę, że miałem okazję spróbować czegoś nowego. W kwestii degustacji przyznaję ostatecznie 4+ za koktajl, 5- za zapiekankę oraz 3+ za czekoladowiec. Należy się także duży plus za takie inicjatywy, jak działający już ekosklepik oraz planowane od kwietnia ekotargowisko.\nJestem daleki od przynależności do wszelkich ruchów typu wege, organic i eko, niemniej Ekowiarnia ujęła mnie od A do Z. Nie wszystko jest tam idealne, ale powietrze emanuje świeżością, wyrazistością, pasją i ryzykiem. Ja to lubię i ja w to wchodzę :)\nPS Ekosiostry na swoim koncie Facebook podjęły dyskusję na temat ewentualnych zmian w Ekowiarni. Zastanawiają się między innymi, czy wbrew sobie pozwolić palić przy jedynym stoliku sali barowej. Mój osobisty głos w tej dyskusji - nie zezwalajcie!\nSałatka (ser kozi, buraczki, sałata, ogórek, pomidor, cebula, kiełki, pestki dyni i słonecznika, sezam, siemię lniane): 20 zł.\nZapiekanka ziemniaczana z sosem pomidorowym, łososiem i serem mozzarella: 16 zł.\nCzekoladowiec (gryczane ciasto czekoladowe, muśnięte powidłami śliwkowymi): 10 zł.\nSmoothies (kiwi, banan, jabłko i sok z czarnego bzu): 11,5 zł.\nKoktajl bananowo-malinowy na zsiadłym mleku: 10 zł.\nSuma: 67,5 zł.\nŚREDNIA NASZYCH OCEN: 4.25\nADRES: Poznań, ul. Ratajczaka 18 (Pasaż Apollo/budynek kina Apollo)\nTagi: centrum miasta, kawiarnia, koszt od 50 do 100 zł, kuchnia wegetariańska, ocena od 4 do 5\nARTEMIS / KAPETANIS tawerna (po "Kuchennych rewolu...


Filmy sędzia - FDB\nFilmy sędzia Przeszukaj katalog\nZestawienie najlepszych i najpopularniejszych filmów w których występuje sędzia. Zobacz zwiastuny, oceny, oraz dowiedz się kto reżyserował i jacy aktorzy występowali w tych filmach.\nPrawo zemsty 7.6\nDetektyw Murdoch 7.3\nPamiętacie historię jak Mikołajek kupował mamie kwiaty? Albo jak dostał od taty rower? A pamiętacie wizytę u Ananiasza i eksperymenty w wannie? Albo Ludwinię, która pokazała, że dziewczyny też potrafią grać w piłkę. I to jak ! Mikołajek przypomina jak można ciekawie spędzać wolny czas bez komputera: grając w piłkę, gry planszowe, kapsle, kulki, zbierając znaczki lub bawiąc się w Indian, kowbojów i detektywów. Tu znajdziemy wszystko to, za co ceniliśmy przezabawną serię o małym łobuziaku: ponadczasowy humor, trafne spostrzeżenia i cięte riposty plus idealnie dopasowaną klimatem animację.\nfałszywe oskarżenie (38)\npalenie papierosa (45)\nproces sądowy (81)\nrelacja matka-syn (60)\nrelacja mężczyzna-kobieta (82)\nsala sądowa (96)


Pyłomierze zewnętrzne PMSense i PMBSense – w katalogu produktów – Automatyka.pl\nPrzetwornik pyłów zawieszonych (PM1.0, PM2.5, PM10) PMSense i PMBSense\nPyłomierz PMSense i PMBSense\nPyłomierze z serii PMSense (przetworniki do pomiaru pyłów zawieszonych) przeznaczone są głownie do kontroli jakości powietrza, t.j. pomiaru ilości pyłów zawieszonych PM1.0, PM2.5, PM10 w powietrzu oraz opcjonalnie dwutlenku węgla CO2. Pyłomierze PMSense znajdują zastosowanie głównie w rożnego rodzaju stacjach pomiarowych do monitoringu jakości powietrzna (ilość pyłów zawieszonych w powietrzu (PM)) oraz stacjach meteorologicznych. Przetworniki PMsense umożliwiają pomiar jakości powietrza w sposób ciągły oraz sygnalizację przekroczenia dopuszczalnych progów.\nOkreślenie PM (PM1.0, P2.5 lub PM10) pochodzi od zawrotu "Particulate Matter", nazywanym również zamiennie zanieczyszczeniem cząsteczkowym. PM to mieszanina cząstek stałych i kropelek cieczy znajdujących się w powietrzu. Niektóre cząsteczki stałe, takie jak drobiny kurzu, brudu, sadzy i dymy są na tyle duże, że można je zobaczyć gołym okiem, inne cząsteczki są tak małe, że można je wykryć tylko pod powiększeniem. Określenie PM odnosi się do cząsteczek, których wielkość jest wyrażana w mikrometrach. Np. PM1.0 oznacza cząsteczki o średnicy 1µm lub mniejszej. Wdychanie tak małych cząsteczek może mieć bardzo duże konsekwencje dla zdrowia człowieka. Najbardziej niebezpieczne są cząstki mniejsze od PM2,5, które mogą dostać się głęboko do płuc lub nawet do krwiobiegu człowieka.\nPrzetworniki pyłów zawieszonych z serii PMSense są urządzeniami gotowymi do pracy, łatwymi do integracji z różnego rodzaju stacjami meteorologicznymi (pogodowymi) i systemami pomiarowymi. Przetworniki PMSense do pomiaru cząstek stałych PM mogą być używany jako samodzielne urządzenia lub mogą być połączony z różnego rodzaju rejestratorami cyfrowymi (dataloggerami), itp., Pyłomierze z serii PM standardowo posiadają wbudowany interfejs komunikacyjny RS485 (protokół Modbus-RTU), opcjonalnie mogą być również wyposażone w dwa wyjścia analogowe (np. 4...20mA). Pyłomierze z serii PMSense mogą również współpracować z jednym z naszych bezprzewodowych rejestratorów danych z serii HD33MT lub innymi systemami, które umożliwiają komunikację po RS485 (Modbus RTU) lub posiadają wejścia analogowe.\nPrzykładowe wersje mierników i przetworników pyłów zawieszonych PMSense (pyłomierzy):\nPryłomierz PMSense-M: Miernik i przetwornik pyłów zawierzonych PM1.0, PM2.5 i PM10 (wielkość mierzonych cząstek 0.3...10μm i zakres pomiarowy 0...1000μg/m3) z wyjściem cyfrowym RS485 (ModBus RTU).\nPyłomierz PMBSense-A: Miernik i przetwornik pyłów zawierzonych PM1.0, PM2.5 i PM10 oraz dwutlenku węgla CO2 (wielkość mierzonych cząstek ø0.3...10μm / 0...1000μg/m3, 0...5000ppm) z wyjściem cyfrowym RS485 (ModBus RTU) oraz dwoma wyjściami analogowymi.\nPyłomierze z serii PMSense mogą współpracować z naszym bezprzewodowym rejestratorem danych z komunikacją 4G / 3G / GSM (2G) / GPRS (np. rejestrator bezprzewodowy HD33LMT.4).\nZobacz inne nasze urządzenia pomiarowe np. rejestratory temperatury , stacje pogodowe, itp.\nMiernik pyłów zawieszonych PMsense i PMBsense\nStacja pogodowa (meto) HDMCS\nRejestratory bezprzewodowe do stacji pogodowej HD33MT\nPrzetwornik temperatury FLEXTOP2202\nPrzetwornik wilgotności, temperatury, ciśnienia barometrycznego i prędkości HD2001


Tanie loty do Hughes z Polski\nz Hughes do Polski\nCeny lotów zmieniają się z godziny na godzinę. Bilety lotnicze Polska Hughes warto rezerwować jak najwcześniej.\nW naszym serwisie dane o połączeniach lotniczych zbierane są z wielu różnych systemów rezerwacyjnych. Umożliwia to wyszukanie połączenia lotniczego do Hughes z dowolnego miasta lub kraju, bez konieczności szczegółowego określania lotniska wylotu i przylotu. Bluesky.pl to najlepsza wyszukiwarka tanich lotów z Polski do Hughes. Pamiętaj, że oprócz połączeń do Hughes zawsze warto sprawdzić czy bilety lotnicze Polska Stany Zjednoczone nie będą tańsze, gdy wybierzesz inne lotnisko docelowe niż Hughes. Podane ceny są orientacyjne.


Kiedy wchodzisz na strony naszych witryn, na dysku Twojego komputera mogą być zapisywane tzw. ciasteczka (ang. cookies), czyli niewielkie pliki tekstowe wysyłane przez nasz serwer albo serwisy, do których odwołujemy się w naszych witrynach, np. pokazując multimedia. Ciasteczka i podobne technologie używane są w witrynach internetowych przede wszystkim ze względu na wygodę użytkowników, m.in po to, by jak najlepiej dostosować treści i funkcje witryny do ich potrzeb i oczekiwań, a także w celach statystycznych.\nOprócz ciasteczek wysyłanych z naszego serwera za pośrednictwem naszych witryn, pliki cookies mogą być wysyłane także z serwerów stron, do których się odwołujemy, np. serwisów społecznościowych.\nJeżeli zdecydujesz się na odrzucenie wszystkich ciasteczek, nie będzie możliwe korzystanie z niektórych treści i usług udostępnianych w naszych witrynach. Wyłączenie ciasteczek nie powoduje natomiast braku możliwości przeglądania stron w naszych witrynach.


Po udanej ofensywie Imperator Smaku Ser Dog Wspaniały, pogromca mięsożernej rosiczki, na dobre zagości w Żabce. Ser Dog to więcej niż hot dog z parówką. To hot dog z „parówką” serową powstałą m.in. z serów cheddar i maasdamer, przygotowaną przez Hochland. Ser Dog Wspaniały przybył z odsieczą tym, którzy wolą jeść bezmięsnie. Dołączy do królestwa Hot Dogów z oferty ciepłych przekąsek Żabka Café. Ser Doga można już spotkać we wszystkich 7000 sklepów Żabka.


Van Helsing – serial od Syfy – moja opinia – GrimFiction\n26 września, 2017 16 listopada, 2017 grimfictionRecenzje, Seriale\nPrzebrnąłem przez pierwszy sezon postapokaliptycznego serialu Van Helsing. Tak – przebrnąłem, bo początek był siermiężny i kiczowaty maksymalnie, ale po kilku odcinkach zrobiło się ciekawiej. Dlaczego w ogóle oglądałem coś, co robi raczej słabe pierwsze wrażenie? Uwielbiam klimat postapokalipsy, a w Van Helsingu ludzkość została zdeptana, splugawiona i zniewolona przez wampiry, które rozpoczęły swą supremację, dzięki znacznemu zmniejszeniu ilości światła słonecznego docierającego do powierzchni planety (wulkaniczny pył po erupcji bydlaka z Yellowstone bodajże). Setting przypadł mi do gustu, a mając na względzie dość miłe wrażenia z lektury i seansów Jestem legendą i Stake Land, postanowiłem dać VH szansę.\nVan Helsing to serial sprzeczności. Trafiają się epizody naprawdę ciekawe, z małą ilością bzdur i nieźle poprowadzoną fabułą, ale są też i takie, że kijem przez szmatę nie tykać – są wręcz naszpikowane kretyńskimi zachowaniami i niedorzecznościami albo tak kiczowatymi scenami, że aż przyprawiają o odruch wymiotny (bohaterka po przebudzeniu otrzymuje fatałaszki do przebrania – obowiązkowo obcisłe spodnie i wysokie buty z klamerkami – no ja jebię, najwygodniejszy strój na wampirzą apokalipsę). Laski z ułożonymi włosami i make-upem też się zdarzają, ale nie są tak cukierkowe, jak te z niby-postapo produkcji 100, której pierwszy odcinek wyłączyłem po 25 minutach.\nSami krwiopijcy też wzbudzają mieszane odczucia. Twórcy trochę przekombinowali i zbyt mocno zainspirowali się grą fabularną Wampir: Maskarada, bo zamiast postawić na pierwotną dzikość drapieżników, dostajemy intrygi różnych frakcji czosnkosceptyków [aż takich betonów nie ma;)]. Z drugiej strony dodaje to serialowi pikanterii i stwarza trochę możliwości dla scenariusza. Przeciwnicy solarium wyglądają różnie. Niektórzy są ciekawie ucharakteryzowani, inni mogą startować w castingu na clowna. Żenujące jest wciśnięcie pijawek w glany, skóry i lateksy ozdobione ćwiekami. To jest arcytanie zagranie.\nNa razie tylko narzekam, czas więc przejść do plusów:\nPo obejrzeniu całego sezonu fabuła zyskuje na wartości i intryguje. Blade stwory wiedzą, że pył kiedyś opadnie i ich czas minie. Starają się znaleźć panaceum na swoje słabości, a droga ku temu jest dość brutalna i ohydna.\nVanessa VH powolutku poznaje swoje słabe i mocne strony oraz odkrywa strzępki informacji o tym kim, tudzież czym jest.\nPrzywiązywanie się do bohaterów jest niewskazane i twisty z tym związane są spoko loko.\nStrugi krwi, latające flaki i kończyny.\nPostapo as fuck. Obozy pracy dla ludzi i farmy krwi, ruch oporu, scenerie.\nI tak lepszy niż oglądanie beczących przez cały sezon: Ricka, emo Corala i tego wielkiego bambo z The Walking Dead.\nDaję temu serialowi 6,5/10 i… czekam na drugą serię, która z tego co wiem, już powstaje. Zakończenie jedyneczki zaostrzyło apetyt na pustkowia splamione krwią, hektolitrami krwi.


Schodzenie się dzieci. Zabawy wynikające z własnej aktywności i potrzeb dziecka, swobodne, inspirowane przez nauczyciela. Kontakty indywidualne  rozmowy, praca wyrównawcza , obserwacja zachowań i działań dzieci. Utrwalanie wcześniej poznanych treści dydaktycznych. Wprowadzenie do zajęć, gimnastyka poranna, zabawy ruchowe.\nPrzygotowanie do śniadania. Kształtowanie i utrwalanie nawyków higienicznych i zachowań prozdrowotnych. Czynności samoobsługowe, porządkowe.\nŚniadanie. Usprawnianie techniki samodzielnego jedzenia.\nZajęcia dydaktyczne wynikające z Programu Wychowania Przedszkolnego. Aktywność zbiorowa i indywidualna inspirowana przez nauczyciela (w terenie i w budynku) - edukacja przez ruch: sport, sztukę, obserwacje i zajęcia ekologiczno-przyrodnicze, spacery, wycieczki itp. Wielozmysłowe poznawanie "świata". Projektowanie działań, doświadczanie, poszukiwanie rozwiązań problemów.\nDrugie śniadanie. Mała przekąska: owoc, warzywo.\nSwobodne zabawy dziecięce w sali lub w ogrodzie przedszkolnym (w zależności od warunków atmosferycznych), wynikające z własnej aktywności i potrzeb dziecka. Wspieranie przez nauczyciela twórczych inicjatyw dzieci. Kontynuowanie rozpoczętych wcześniej zadań - zgodnie z potrzebami i indywidualnym tempem pracy dzieci. Czytanie literatury dziecięcej. Praca indywidualna: kompensacyjno-terapeutyczna prowadzona przez wychowawców.\nPrzygotowanie do obiadu. Kształtowanie i utrwalanie nawyków higienicznych i działań prozdrowotnych.\nObiad. Utrwalanie techniki samodzielnego jedzenia.\nPrzygotowania do odpoczynku. Kształtowanie nawyków higienicznych. Utrwalanie umiejętności samoobsługi.\nOdpoczynek poobiedni. Słuchanie muzyki relaksacyjnej, bajek z płyty lub czytanych przez nauczyciela.\nDziecięce zabawy dowolne wynikające z własnej aktywności i potrzeb dziecka (w budynku i poza nim), twórcza aktywność ruchowa: sportowa, plastyczna, muzyczna, werbalna. Praca terapeutyczno-kompensacyjna z dziećmi o specjalnych potrzebach edukacyjnych oraz z dziećmi zdolnymi. Indywidualna praca wyrównawcza. Utrwalanie wcześniej poznanych treści dydaktycznych. Czytanie literatury dziecięcej.


Clipboard czyli deska, podkładka z klipsem | sklep Biurwa - str 1\nNa pewno widziałeś nie raz osobę, która chciała coś zaprezentować i miała odpowiednie kartki podpięte do zgrabnego kawałka tekturki. Zastanawialiście się co to za magiczne przedmioty. Otóż są to Clipboardy. Bardzo wygodne akcesoria. Na sztywnym kawałku tekturki umieścicie kartkę lub ich cały plik. Potrzebne materiały będziesz miał pod ręką. Będziesz chciał coś zaprezentować? Nie ma problemu. Możesz stać i odczytać coś z kartki. Możesz również coś zanotować. Na stojąco. Takie coś to rewelacyjna pomoc w trakcie szkoleń, prezentacji itp. Bez problemu umieścisz tam papier i długopis. Przyciśniesz kartkę – pstryk i gotowe. Solidne – wręcz niezniszczalne, estetyczne i mega praktyczne. Z nimi będziesz gotowy na każde szkolenie.


Basic Elektrozaczep Standardowy\nElektryczny osprzęt do drzwi Basic\nElektrozaczep Basic zapewnia wygodną i niezawodną kontrolę dostępu w drzwiach standardowych. Dzięki różnym funkcjom regulacyjnym, system skraca czas montażu do minimum. Standardowe elektrozaczepy Basic są dostępne dla wszystkich typowych napięć zasilania, dodatkowo posiadają szeroki zakres akcesoriów.\nDostępny dla napięć zasilania 6 - 12 V, 12 V oraz 24 V\nTolerancja montażu dzięki regulacji zatrzasku\nWersje z odblokowaniem, funkcją podtrzymania oraz sygnałem zwrotnym\nStandardowy elektrozaczep Basic wygodnie odblokowuje drzwi i może być używany z domofonami oraz innymi podobnymi systemami.\nPonieważ elektrozaczepy są dostępne dla wszystkich typowych napięć zasilania, doskonale nadają się gdy niezbędna jest kontrola dostępu, bezpieczeństwo oraz wygoda.\nSymetryczna budowa niezależna od kierunku otwierania drzwi ułatwia dobór i redukuje czas montażu. Dzięki współpracy ze wszystkimi typowymi napięciami, jednolitym wymiarom, regulowanym zatrzaskom, elektrozaczepy Basic dają się łatwo montować nawet w niestandardowych warunkach.\nElektrozaczep Basic współpracuje z wieloma rodzajami zamków do drzwi. Dzięki zabezpieczeniu przed przeciążeniem, praktycznie nie występuje ryzyko zwarcia w połączniu z kontrolą dostępu lub innymi urządzeniami. Dodatkowo może być stosowany do drzwi bezprzylgowych.\nElektrozaczep Basic jest dostępny w wersji standardowej dla napięcia 6 - 12 V AC/DC, 12 V DC i 24 V DC oraz w wersji rewersyjnej dla napięcia 12 V DC i 24 V DC. Dodatkowo elektrozaczepy występują w wersji z sygnałem zwrotnym, funkcją odblokowania i funkcją podtrzymania. Basic występuje też z regulacją zatrzasku w technologii Easy Adapt.


Dysk zewnętrzny i zamieranie systemu - Sprzęt komputerowy - dobreprogramy - forum\nDysk zewnętrzny i zamieranie systemu\nWODZU (WODZU) 2009-01-28 08:22:51 UTC #1\nJestem posiadaczem zewnętrznego dysku Western Digital My Book 320GB podłączany przez USB 2.0. Domyślnie dysk posiada partycję FAT32 ale producent zaleca przekonwertowanie jej na NTFS co w moim przypadku ma sens ze względu na przechowywanie na nim plików z kamery których rozmiar przekracza 2GB. Usunąłem więc partycję i utworzyłem nową w NTFS. Niestety zauważyłem że teraz podczas kopiowania plików inne aplikacje, jak np. Firefox w którym teraz piszę ten post zamierają co 1-2 minuty na około 30 sekund. Co ciekawe w menedżerze zadań użycie procesora kształtuje się na poziomie 10-20% i w czasie zamierania systemu nie skacze drastycznie, a właściwie wcale się nie podnosi się wcale. Gdy dysk miał FAT32 nie było tego problemu. Z czym jest to związane i czy jakoś da się rozwiązać ten problem? Charakterystyka mojego komputera znajduje się w stopce.\nboger (boger) 2009-01-28 09:26:57 UTC #2\ntroche lepszy niz manager zadan\ndodaj pare kolum i powinno pokazac co jest nie tak\nview -> select columns -> zakladka process performance\nWODZU (WODZU) 2009-01-29 10:11:09 UTC #3\nMam ten program i idąc za Twoją radą sprawdziłem jak to wygląda z jego perspektywy ale nie zauważyłem niczego niepokojącego. Może to dlatego że kopiowałem dane przez FreeCommander'a. Spróbuję Eksploratorem systemowym i zobaczę co będzie.\nboger (boger) 2009-01-29 17:37:03 UTC #4\na sprawdz w total commanderze (nie wiem czy we freecommanderze to jest) jaki masz transfer na tego WD, bo jak z 30mb/s i jak kopiujesz z dysku na ktorym jest system to komp/dysk zawalu dostaje, u mnie tez tak jest :), ale nie na 30 sek tylk ona 1-2 (jak kopiuje duzy plik i zmieniam piosenke w foobarze to trwa to jakies 2sek zanim sie zmieni)\nWODZU (WODZU) 2009-01-29 17:45:58 UTC #5\nTransfer jest około 30MB/s ale to nie ma znaczenia bo komputer pracuje na macierzy RAID0 więc wyciska 117MB/s. Jak na razie kopiowałem pliki z dysku zewnętrznego na macierz i komputer nawet nie zająknął się ale robiłem to przez eksplorator windows. Jak będę maił chwilę sprawdzę w drugą stronę. Poza tym włączyłem dla tego dysku opcję zwiększonej wydajności zamiast szybkiego odłączania od USB.


Iran - Tabriz - Hooltaye w podróży\nTabriz jest bramą do Iranu, pierwsze duże miasto po przekroczeniu irańsko-tureckiej granicy. Raczej nie jest znane ze swej urody. Możemy nawet stwierdzić, że jest wręcz paskudne, jak większość dużych irańskich miast. To prawie dwumilionowa, betonowa, śmierdząca dżungla. Jadąc na południe z Ardabil, musieliśmy jednak gdzieś przenocować. Trochę czasu zajęło nam poszukiwanie hotelu, bo niby są, ale bardzo drogie. W końcu zrobiło się tak późno, że zdecydowaliśmy się na jeden z nich. Nie mieliśmy rano najmniejszej ochoty spacerować po mieście, w którym się nie da oddychać, ale z hotelu trzeba było wyjść, więc postanowiliśmy zwiedzić Błękitny Meczet, jeden z najstarszych zabytków w mieście. Wielokrotnie niszczony przez trzęsienia ziemi, obecnie jest odnawiany. Warto go zobaczyć i wyobrazić sobie, jak wyglądał w czasach świetności. Niestety, region Zachodniego Azerbejdżanu w którym położony jest Tabriz, od zawsze nawiedzały trzęsienia ziemi. Błękitny Meczet zbudowany został w 1465 roku, lecz po trzęsieniu ziemi w 1779 roku pozostał z niego tylko wejściowy iwan. Od lat trwa jego renowacja. Obok Błękitnego Meczetu znajduje się Muzeum Azerbejdżanu. Tabriz to stolica prowincji Azerbejdżan Wschodni. W Tabriz jest kilka miejsc, które warto zobaczyć. Polecamy ogromny bazar, wpisany na listę UNESCO. Można się po nim włóczyć godzinami i zobaczyć świat, jakiego dotąd nie znaliśmy.\nW czasie zwiedzania możemy wstąpić do któregoś ze sklepików, oferujących świeżo wyciskane soki. Najlepszy jest z granatów, bez cukru.\nTuż przy głównej bramie bazaru znajduje się informacja turystyczna, w której pracuje Nasser Khan. Niezwykle sympatyczny człowiek, znający wiele języków. Zna również trochę słów po polsku, w tym przekleństwa, które wypowiada z uśmiechem na ustach. Warto tam zajrzeć, napić się herbaty i wpisać do księgi pamiątkowej.\nTags: architekturaAzjaBłękitny MeczetIranTabriz\nOj, poznaliście P. Nassera! Kapitalny człowiek. W zasadzie to żywa legenda, ma mnóstwo ciekawych kontaktów na północy i pomoże otworzyć wiele bram i wiele gościnnych serc! Fajnie że o nim wspominacie 😉 Bazar w Tebrizie, hmmm, do niedawna powiedziałbym że ustępujacy temu w Isfahanie, ale teraz nie chcę się już bawić w takie porównania. To zwyczajnie inne miejsca, w dodatku szybko się zmieniają i woluują, nie tracąc przy tym swojego charakteru.\nTak,poznaliśmy Nassera Khana, przesympatyczny facet! Zaprosił nas do swojego biura na herbatkę.\nZanim pojechaliśmy drugi raz do Iranu przestudiowałam, co się tylko dało i znalazłam namiary na informację turystyczną w Tabriz.\nNiestety na polskim rynku był dostępny wtedy tylko przewodnik o Iranie, autorstwa Szczepana Lemańczyka, niezbyt dobry, dużo w nim nieścisłości i nieaktualnych informacji.Udało mi się kupic nieco później przewodnik Bartosza Gila i ten okazał się bardzo przydatny.\nZresztą i tak najwięcej miejsc w Iranie odkryliśmy sami.\nCo do bazaru, jest wielki i wyjątkowo klimatyczny, jednak najbardziej podobał nam się bazar w Isfahanie.Rzecz gustu, każdy z nich jest inny.\nTe rejony świata jednocześnie mnie przerażają i fascynują. Przerażają z powodu medialnych doniesien, a fascynują z powodu tej pięknej architektury 🙂\nGdyby czytać wszystkie medialne doniesienia, siadziałoby się w domu i czekało na koniec świata.\nW Iranie czuliśmy się bezpiecznie, trzeba tam przestrzegać tylko zasad obowiązujących w tej islamskiej republice.Kraj ten ma przepiękne zabytki,krajobrazy i wspaniałych mieszkańców.\nCoś w tym właśnie jest i to jest właśnie też piękne\nPiękne miejsce. Oby zachowały się jak najdłużej.Co do tego pana – wygląda na sympatycznego. Piszecie, że nauczył się troszkę po polsku przekleństw, a mi się przypomniała taka moja historia jeszcze z czasów szkoły średniej.Już od pierwszej klasy technikum włączyłam się w stopniu intensywnym do projektu szkolnego Socrates-Comenius. Współpracowaliśmy z jedną w szkole w Brnie (Czechy) oraz ze szkołą w Finlandii (nie pamiętam dokładnie miejscowości 🙁 ). Zostałam najmłodszą osobą, która pojechała do Czech w nagrodę na wymianę (pierwszoklasiści nigdy nie jechali). Przez wzgląd, że mieszkam blisko Czech, język nie był mi aż tak obcy. Coś niecoś znałam. Na dworcu pkp… Czytaj więcej »\nCiekawa historia z tym pobytem w Czechach-)\nTen pan z informacji turystycznej zna nie tylko brzydkie słowa,ale jest kopalnią wiedzy o Tabriz i o Iranie.Niezwykle sympatyczny.\nBłękitny meczet jest bardzo ciekawym zabytkiem,samo miasto już nie.\nDziękujemy za komentarz i serdecznie pozdrawiamy!\nArchitektura jest niebywała! Kraj piękny, choć jak wiadomo bardzo niebezpieczny\nGosiu, tak bym nie dramatyzowała:D\nCzuliśmy się tam bezpiecznie, turyści nadal tam jeżdżą.Iran jest w ofercie wielu biur podróży.\nKażdy wraca wręcz zachwycony.\nDla mnie wciąż do odkrycia, z pewnością się zdecyduję, choć jeszcze nie teraz, bo inne kierunki mają większy priorytet. 🙂 Ale poczytam ciekawe rzeczy, jak to u Was bywa, jak najbardziej mam chęć. 🙂\nWszystkiego się nie zwiedzi.\nIran jest jednym z najciekawszych krajów, w jakich byliśmy.\nTrochę bałabym się tutaj przyjechać. Nie wiem czemu, mam jakieś chyba uprzedzenia. Bałabym się sytuacji jaka tam panuje. Jednak zdjęcia są magiczne!\nIran jest jednym z najbezpieczniejszych państw w jakich byliśmy.\nMieszkańcy niezwykle serdeczni.\nNie wiem,czego się bać, chyba trzęsienia ziemi, bo to tereny sejsmiczne.\nKolejne przepiękne zdjęcia, dzięki którym można się przenieść do innego świata.\nPierwsze co rzuciło mi się w oczy to niezwykła architektura tego miejsca. Pan N. wygląda sympatycznie, no i nie zdziwił mnie fakt, że zna przekleństwa polskie 😉 U mnie irlandczycy po polsku umieją przeważnie tylko przekleństwa.\nZabytki w Iranie są bardzo ciekawe i każdy wzbudzał nasz zachwyt.\nZawsze zdumiewał nas talent cudzoziemców do uczenia się polskich przekleństw.\ndżungla Iran port Australia Maroko bazar Azja Atlas Wysoki Myanmar medyna pustynia Europa Tajlandia Laos Afryka


W Krzanowicach bez zmian, przewodniczący i zastępca ten sam\nNa zwołanej na 20 listopada pierwszej sesji nowej kadencji Rady Miejskiej w Krzanowicach burmistrz Andrzej Strzedulla został zaprzysiężony, a radni złożyli ślubowanie. Wybrano również szefa rady i jego zastępcę. Zgodnie z przepisami obrady do czasu wyboru nowego przewodniczącego prowadził radny–senior Józef Kocem.\n52–letni Jan Długosz z Krzanowic ponownie zasiądzie w fotelu przewodniczącego, 14 radnych poparło jego kandydaturę, jedna osoba się wstrzymała. Podobnie było z jego zastępcą, 58–letnim Romanem Sonnkiem z Borucina. W trakcie obrad wybrano również skład komisji rewizyjnej, na jej czele stanął Damian Kurka, a członkami zostali Piotr Nachlik oraz Bogusława Heiduczek.\n– Mam nadzieję, że współpraca państwa ze mną, będzie układała się w sposób prawidłowy – mówił do radnych burmistrz Andrzej Strzedulla, następnie zachęcał do dzielenia się pomysłami. – Mam nadzieję, że te pięć lat będzie czasem pomocnym dla całej naszej gminy i wszyscy wspólnie będziemy pracować w zgodzie dla lepszej przyszłości – dodał.\nPrzypomnijmy, Andrzej Strzedulla w wyborach o urząd burmistrza Krzanowic nie miał konkurenta, jednak aby objąć władzę, musiał uzyskać więcej głosów za. Tak też się stało. 1320 wyborców poparło jego kandydaturę, 201 osób było na „nie”. Konkurentów nie mieli również radni, na 15 miejsc, zgłosiło się 15 kandydatów, wszyscy z KWW Wspólna Gmina. To ten sam komitet z którego startował burmistrz.


Perfumy damskie Yves Saint Laurent w Domodi\nKup w sklepie Faldo »\nYves Saint Laurent Manifesto to ekskluzywny zapach dla kobiet, który symbolizuje kreatywność, tajemniczość i pasję. Kobieta, która używa tych perfum, jest oryginalna, tajemnicza i wyrafinowana. Gdziekolwiek się pojawi pozostawia po sobie wyjątkowe wrażenie. Zapach Manifesto symbolizuje urok i tajemniczość fioletowego koloru, który ukazuje się również na flakonie perfum. Sam wstęp zapachu Yves Saint Laurent Manifesto składa się z nut wyjątkowej bergamoty i soczystej czarnej porzeczki, która jest dopełniona orzeźwiającymi tonami zieleni. Serce reprezentują esencje aksamitnego jaśminu i figlarnej konwalii. Podstawa zapachu składa się z ciepłego drzewa sandałowego i cedrowego. Fascynująca fasola tonka doskonale łączy się ze słodkim aromatem wanilii. Uwodzicielskie perfumy damskie marki Yves Saint Laurent możesz nosić na sobie bez obaw przez cały dzień. Otulona w ich aromat sprawdzisz się w każdej sytuacji. Zapach dla kobiet Yves Saint Laurent Manifesto jest zaprojektowany specjalnie tak, by żaden mężczyzna nie pozostał chłodny gdy go poczuje! Aromat tych perfum obudzi w Tobie nowe możliwości i perspektywy. Zapach Manifesto podkreśli Twój charakter i uwydatni wszystkie Twoje zalety. Skład Głowa bergamotka, czarna porzeczka, zielona nuta Podstawa cedr, drzewo sandałowe, fasola tonka, wanilia Serce jaśmin, konwalia Grupy zapachów kwiatowe, orientalne Testery są pełnowartościowym produktem w opakowaniu technicznym, czasami nie posiadają korka. Ze względów strategii reklamowej większość producentów stosuje trwalsze, bardziej skondensowane zapachy o przedłużonej trwałości. Jednocześnie testery są oferowane w niższych cenach. Do każdego zamówienia próbka perfum gratis\n408 zł 583 zł\nPerfumy damskie Sensai\n246 zł 376 zł\nPerfumy damskie Rihanna - Perfumy.pl\n222 zł 376 zł\nPerfumy damskie Reminiscence\n136 zł 207 zł\nPerfumy damskie Boucheron\n143 zł 285 zł\n194 zł 419 zł\n308 zł 415 zł\nPerfumy damskie Chloé - Perfumy.pl\n348 zł 402 zł\nPerfumy damskie Hanae Mori\n199 zł 492 zł\n175 zł 302 zł\n153 zł 289 zł\nSpodnie damskie Bonprix bez wzorów z jerseyu\nSpodnie damskie Pepe Jeans bez wzorów casual\nSpodnie damskie BPC Collection\nNiebieskie spodnie damskie Bonprix gładkie\nSpodnie damskie Urban Classics z poliestru\nInne perfumy damskie od Yves Saint Laurent\n258 zł 295 zł\n374 zł 570 zł\n241 zł 295 zł\n260 zł 280 zł\n270 zł 435 zł\n286 zł 435 zł\nZobacz wszystkie Perfumy damskie yves-saint-laurent


dzieci - Artykuły na temat 'dzieci' - Strona 8 - Sektor publiczny - samorząd terytorialny, administracja publiczna, prawo administracyjne, finanse publiczne - INFOR.PL\nLiczba miejsc opieki nad najmłodszymi dziećmi w latach 2010-2012 zwiększyła się o 7,5 tys. do blisko 40 tys. W porównaniu do 2010 r. odnotowano wzrost o około 23%. Wzrosła również liczba żłobków. W porównaniu do 2010 r. ich liczba zwiększyła się o 55%. »\nSkładki na ubezpieczenia emerytalne oraz rentowe dla sprawujących opiekę nad dzieckiem i z tego tytułu rezygnujących z dotychczasowej aktywności zawodowej opłaci budżet państwa. Składki te finansować będzie w całości budżet państwa za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. »\nUrlopy rodzicielskie jednomyślnie przyjęte przez Sejm. Zmiany w Kodeksie pracy mają wejść w życie 17 czerwca 2013 r. »\nOferty na leczenie niepłodności metodą in vitro złożyło dotychczas 7 klinik. Termin na zgłoszenia mija jutro. »\nUrlop rodzicielski to nowe rozwiązanie proponowane przez rząd. W Sejmie trwa debata nad nowelizacją Kodeksu pracy, wprowadzającą w życie roczne urlopy dla rodziców. »\nNajwyższa Izba Kontroli negatywnie oceniła funkcjonowanie domów dziecka w Polsce. Największy problem to ciasnota, a mała liczba wychowanków to podstawowy wymóg w unijnych standardach, które polskie placówki muszą spełniać. »