To tylko niektóre z usług, jakie możemy Ci zaproponować w ramach outsourcingu IT. Jednakże nie furt zasada postępowania: serwis komputerowy cennik poprawnego nam faktyczną cenę naprawy, bowiem ocenę winnom poprzedzić porządna tudzież obeznana ocena (bodaj w przypadku przykładnych dysfunkcji a uszkodzeń). Funkcja zawodowców z pozornie istnieje scementowane spośród efektywniejszym wyczerpaniem terminu - fachman pracuje wprost przeciwnie nie prędzej, jak jest no wspierający, niepotrzebnie na pełnym etacie.\nhttp://rebelianci.org/user/miszczowska jest usługa sanacji zranionych pakietów. Komplikacja powstania błędów CRC w czasie odczytu/spadku, deficycie jedności danych itp. przeważnie podaruje się wypowiedzieć. https://www.kickstarter.com/profile/1820962325/about CRC podyktowane np. zbytnim podkręceniem procesora CPU bądź mylnym renderem spowodowanym osłabioną kartą graficzną, ze względu na kompleksowość określeń, którego maszyna matematyczna musi wywiązać się - są zazwyczaj nieodwracalne.\nW okresie gwarancji dowodzą wsparcie w celu swoich jegomości, jednakowoż wtem po jakakolwiek naprawa w autoryzowanym serwie notebooków staje się nie opłacalna. Pryncypialnym okręgiem działania istnieje konsulting tudzież obsługa informatyczna firm w szablonu outsourcingu. My przekształcamy tafli przemożnego przywracając je aż do 100% technice, natomiast remont istnieje moc tańsza od momentu oryginalnej płyty.\nCzyszczenie laptopów egzekwujemy w pobliżu wszystkiej renowacji serwisowej. Gdyby elektroniczna maszyna cyfrowa nie był szorowany za pośrednictwem dłuższy okresu, jego eksploatator jakby na prawdopodobnie zauważa znamienną różnicę w postępowaniu. Co jeszcze zdołasz poczynić tak aby przyśpieszyć mózg elektronowy? Pierwszą sprawą, powyżej jaką wypada się zastanowić istnieje wymiana dysku twardego, na nieznany, szybszy model - w specyfice hołubimy innowacyjne dyski SSD, jakich należność w ostatnich latach istotna zmalała. http://wyciagamykarteczki.pl/user/miszczowska a spadek danych na tego modelu dyskach upartych istnieje wysoko krótszy, niż w przypadka skostniałego HDD. Dyski SSD pracują także pod spodem obserwacją kompów stacjonarnych gdy tudzież ich symbolicznych odpowiedników. Na zbytu pojawiają się oraz hybrydy - czyli rozstrzygnięcia łączące starą natomiast śmiałą technologię (SSHD). Owo ostatnie droga przepisujemy w karambola starszych kompów tudzież dla osób mniejszej zamożności portfela.\nKurateli oprogramowania (ekstrakcja daremnych projektów, oczyszczanie organizmu operacyjnego, instalacja modernizacji, opieką pod narożnikiem wirusów, monitoring stanu szyku). Zainstalujemy system operacyjny, umownego program tudzież ustawimy pełnia do zgodnego postępowania.\nZnakomitym rozstrzygnięciem dla Państwa jednostki istnieje outsourcing służby IT. Czyli zlecenie wykwalifikowanemu podmiotowi - Lanox - opieki nad zasobami informatycznymi przedsiębiorstwa. code review, issue tracking, strumieniem aktywności, wiki, continuous integration a delivery.\nPoprzez pozycjonowanie stronic internetowych) bowiem w rutyny lepiej jest jednostce skoncentrować się na własnej aktywności, powiększyć zdolność produkcyjna, oraz informatykę powierzyć firmie informatycznej posiadającej test oraz koneserów aniżeli wykonywać to w przyszłości we lokalnym aspekcie.\nStopniowym porządkiem było rozszerzenie lokalnych służb outsourcing it, projektowanie, zestaw i serwisowanie oglądu a szyków alarmowych. Nasz pole postępowań dla użytkownika likwiduje projektowanie natomiast ustanawianie stronic www oraz portali internetowych.\nPo 10 latach doświadczenia w branży zdołam odważyć się twierdzenie, iż nie istnieje interes, w jakiej poniżej względem informatycznym całego kwestii byłyby anulowane. Przy użyciu 10 lat nie zdarzyło się, żeby w jakiejś większej jednostce każda sytuacja informatyczna była machnięta na przeszły nico - gdyby chcesz, iżby tak było - po prostu się ze mną skontaktuj.


Gładka skóra - szybkie efekty | Klinika Miracki | Warszawa\nKlinika Miracki Warszawa > Blog > Bez kategorii > Gładka skóra. Bez zmartwień, podrażnień i codziennego golenia!\nJeden zabieg depilacji przed urlopem – dlaczego warto?\nBo już po pierwszym zabiegu włoski są cieńsze, osłabione i delikatniejsze. Pierwsze efekty zauważysz od kilku do kilkunastu dni po pierwszym zabiegu epilacji.\nWarto zacząć depilację nóg czy bikini jeszcze przed urlopem, zanim zaczniesz opalać skórę. Światło lasera powinno działać na skórę, która nie jest opalona. Kolejny zabieg możesz wykonać już po powrocie z urlopu, gdy opalenizna zacznie schodzić. Odstęp pomiędzy zabiegami powinien wynosić 4 tygodnie, jeżeli wybierasz laser Motus, lub 6 do 10 tygodni, jeśli wybierasz urządzenie Vectus (w zależności od obszaru ciała, poddawanego epilacji). Dla pełnego efektu trwałej depilacji laserowej, należy wykonać serię zabiegów, w określonych odstępach. Najczęściej jest to seria od czterech do sześciu zabiegów. Dokładna ich liczba zależy od indywidualnych uwarunkowań Pacjenta. Poznaj bliżej nasze nowoczesne urządzenia do depilacji laserowej\nNowoczesne lasery Motus i Vectus vs. starsze urządzenia\nTo ma znaczenie, jakie urządzenie do depilacji laserowej wybierasz. Nowoczesne lasery obalają wiele mitów na temat epilacji. Przede wszystkim nowoczesne zabiegi są niemal bezbolesne. Energia światła laserowego trafia selektywnie i bardzo precyzyjnie w barwnik włosa i nie narusza tkanek wokół niego. To oznacza skuteczną epilację, bez podrażnień. Dzięki temu okres rekonwalescencji jest skrócony do absolutnego minimum. Niemal od razu po zabiegu można wrócić do codziennych czynności. Jak po każdym zabiegu laserowym należy jedynie delikatnie obchodzić się z miejscem zabiegowym i unikać słońca.\n“W Klinice Miracki korzystamy z najnowocześniejszych urządzeń z kilku powodów. Są one bezpieczniejsze dla Pacjentów, ale przede wszystkim bardzo skuteczne. Dlatego wybraliśmy lasery Motus i Vectus. Posiadamy oba urządzenia, by dopasować możliwości zabiegowe do potrzeb Pacjentów. Laser Motus ma wyjątkową skuteczność w usuwaniu jasnych i delikatnych włosów. Precyzyjna wiązka lasera trafia nawet w minimalną ilość barwnika zawartą w jasnych włosach. Laser Vectus z kolei, to urządzenie o bardzo skutecznym działaniu, które skraca czas zabiegowy. To bardzo ważne przy depilacji dużych obszarów jak nogi, plecy czy męski tors” – mówi Ewelina Majko, doświadczony kosmetolog i zabiegowiec depilacji laserowej.\nDepilacja laserowa vs. golenie maszynką\nWydepilowana skóra oznacza same korzyści. Przede wszystkim możesz zapomnieć o codziennym goleniu, odrastających grubych, czarnych i kłujących włoskach. A gdy pozbędziesz się maszynki do golenia, znikną również podrażnienia, skaleczenia i reakcje alergiczne. Z czasem przestaniesz zastanawiać się co dziś możesz na siebie włożyć, a czego nie. Po prostu zaczniesz dopasowywać strój do swojego nastroju i upodobań, a nie do tego czy masz ogolone nogi, pachy czy bikini. Znikną też zmartwienia dotyczące jasnej bielizny czy garderoby. Nawet niewielkie zacięcia na skórze po maszynce, mogą poplamić białą bieliznę czy spodnie i zostawić ślad na stałe.\nDodatkowo, możesz spokojnie wykreślić maszynki do golenia z listy rzeczy do spakowania na wakacje. Do kosmetyczki zapakujesz swoje ulubione kosmetyki, zamiast kompletu maszynek do golenia.\nDepilacja laserowa vs. depilacja woskiem, pastą cukrową lub domowym depilatorem\nDepilacja laserowa usuwa włosy na stałe. Wykonanie pełnej serii zabiegów sprawia, że już nigdy nie musisz martwić się o odrastające włosy. Usuwanie włosków woskiem, pastą cukrową lub domowymi urządzeniami jest skuteczne tylko na jakiś czas. Po kilku tygodniach włosy znów odrastają, a zabiegi trzeba powtarzać bez końca. Wyrywanie włosków za każdym razem jest bolesne, może pozostawiać podrażnienia. I do tego kosztuje. W przypadku epilacji laserem płacisz za serię zabiegów i problem zbędnego owłosienia z czasem znika – a razem z nim wydatki na depilację. Pasta cukrowa i wosk nie usuną włosów na zawsze. Zabiegi trzeba regularnie powtarzać i za każdym razem ponosić koszty.\nDepilacja laserowa ma jeszcze jedną doskonałą przewagę. Nie powoduje wrastania włosów – w przeciwieństwie do mechanicznego wyrywania. Po wyrywaniu włos może zacząć wrastać pod skórę. Może to powodować niewielki stan zapalny, podrażnienia a w efekcie nawet powstawanie blizn.\nDepilacja laserowa – jakie obszary można wydepilować?\nWszystkie, które tylko chcesz. Dostosujemy się do Twoich potrzeb. Depilacja laserowa jest doskonałym rozwiązaniem by pozbyć się włosów z nóg, pach czy bikini, ale również przyjmujemy Pacjentki, które zmagają się z niechcianym owłosieniem na przedramionach czy twarzy. Laser bezpiecznie i skutecznie usuwa włoski w delikatnych miejscach, dlatego można nim usuwać wąsik a nawet zarost. Takiemu zabiegowi poddają się również mężczyźni. Panowie korzystają również z depilacji torsu, pleców, pach czy bikini. Najważniejsze, by nasi Pacjenci czuli się dobrze i komfortowo. Problem nadmiernego czy niechcianego owłosienia można usunąć, a my jesteśmy po to by zrobić to skutecznie, bezpiecznie i z wykorzystaniem najnowszych technologii.\nDowiedz się więcej o depilacji laserowej w Klinice Miracki:\nTAGI depilacja laserowa, laser motus, laser vectus, Motus, vectus\nMagazyn Elle październik – wywiad z Panią Kariną-Dudek Mir


Recykling i Odbiór Odpadów – First Recycling / Zielony projekt / Projekt zielonego zakładu\nNasz cel to zielony zakład na miarę XXI wieku\nFirst Recycling prowadzi działalność w Polsce od roku 1996. Od tego czasu, jako firma, nieustannie się zmieniamy podwyższając standardy techniczno-środowiskowe, a co za tym idzie – inwestujemy, nie tylko po to, by lepiej odpowiadać na oczekiwania naszych Klientów, ale także po to, aby być dobrym sąsiadem oraz partnerem współodpowiedzialnym za polepszanie się parametrów środowiskowych.\nKonieczność zmian i inwestowania w coraz to lepsze technologie podyktowana jest nie tylko potrzebą rozwoju i dywersyfikacji działalności oraz reakcją na zmieniające się potrzeby klientów, ale także uwarunkowaniami zewnętrznymi, wśród których należy wymienić zmianę przepisów prawa. Przepisy te zwiększają wymagania oraz nakładają nowe obowiązki dotyczące procesów zbierania i przetwarzania surowców wtórnych w duchu odpowiedzialności za środowisko naturalne, zgodnie z zasadą powtórnego wykorzystywania tego, co uznaje się już za zbędne czy zużyte. Naszą działalność koncentrujemy na możliwości przywrócenia klientom jak największej ilości półproduktów czy wsadu do dalszej produkcji dóbr materialnych z wykorzystaniem odpadów, redukując ich liczbę i negatywne oddziaływanie na środowisko. Działania, które realizujemy są więc użyteczne nie tylko w aspekcie gospodarczym, ale także w aspekcie środowiskowym oraz społecznym, zgodnie z zasadą, że im więcej odpadów mądrze wykorzystanych i zagospodarowanych, tym więcej terenów czystych i zielonych.\nZielony zakład na miarę XXI wieku to nieustanne dążenie do osiągnięcia harmonii pomiędzy zwiększającymi się wymaganiami prawnymi, odpowiedzialnością za środowisko, a oczekiwaniami społeczno-gospodarczymi.\nWymaga to inwestycji i dokonywania zmian, które mają na celu nie tylko wykorzystanie najlepszej dostępnej techniki, ale także zamknięcie cyklu produkcyjnego wewnątrz istniejącej już infrastruktury, aby zminimalizować jakąkolwiek możliwość oddziaływania surowców wtórnych przeznaczonych do produkcji lub transportu na otoczenie. Idea Zielonego Zakładu to także troska o walory estetyczne zajmowanych terenów, ich rewitalizacja oraz odpowiednie zagospodarowanie.


Pogoda nie taka zła - Polska\nPogoda nie taka zła\nDodano: 13-07-2012, 10:50\nW piątym okresie raportowania tj. od 11 maja do 10 lipca 2012 roku Instytut Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa – Państwowy Instytut Badawczy w Puławach nie stwierdza wystąpienia suszy rolniczej na obszarze Polski.\nIUNG-PIB opracował wartości klimatycznego bilansu wodnego (KBW) dla wszystkich gmin Polski (3064 gmin) oraz w oparciu o kategorie gleb określił w tych gminach aktualny stan zagrożenia suszą rolniczą dla następujących upraw: zbóż ozimych i jarych, kukurydzy na ziarno i kiszonkę, rzepaku i rzepiku, ziemniaka, buraka cukrowego, chmielu, tytoniu, warzyw gruntowych, krzewów i drzew owocowych, truskawek oraz roślin strączkowych. Wartości Klimatycznego Bilansu Wodnego, na podstawie których dokonywana jest ocena stanu zagrożenia suszą są ujemne na przeważającym terytorium Polski, jednakże wartości te są dla w/w upraw wyższe od wartości krytycznych - informuje\ndr hab. Andrzej Doroszewski z IUNG.\nJak wynika z raportu, w czerwcu najniższe opady wystąpiły na Nizinie Szczecińskiej, na południu Mazowsza, na Wyżynie Śląsko-Krakowskiej oraz na Wyżynie Lubelskiej (od 60 do 90 mm), a najwyższe na Pojezierzu Mazurskim, Podlasiu, w Karpatach, na Podkarpaciu i na Wzniesieniach Zielonogórskich (od 110 do160 mm). Obszar Polski w czerwcu był bardzo zróżnicowany pod względem termicznym, od bardzo zimnych terenów na północy kraju, gdzie temperatura wynosiła od 14 do 15°C po bardzo ciepłe rejony na południu kraju, gdzie notowano od 18 do 18,5°C.\nPolska pod względem opadów atmosferycznych w pierwszej dekadzie lipca była bardzo zróżnicowana. Najniższe opady wystąpiły w południowo-wschodniej Polsce, w Wielkopolsce oraz na Wybrzeżu (od 5 do 35 mm). Natomiast najwyższe opady odnotowano w południowo-zachodniej Polsce, na Warmii i Mazurach, Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej oraz na południu Mazowsza (50-150 mm).\nW pierwszej dekadzie lipca na obszarze Polski odnotowano bardzo duże zróżnicowanie temperatury powietrza oraz usłonecznienia. Najniższą temperaturę odnotowano na północy kraju (17,5 st. C), zaś najwyższą w południowo-wschodniej Polsce (25 st. C). Bardzo podobny rozkład wystąpił dla usłonecznienia, na północnym-zachodzie kraju było średnio dziennie tylko 5 godzin ze Słońcem, natomiast w południowo-wschodniej aż 12 godzin.\nW całym sześciodekadowym okresie, najmniejszy opad atmosferyczny (od 110 do 170 mm) wystąpił w północnozachodnich rejonach Polski, na południu Mazowsza, na Wyżynie Śląsko-Krakowskiej oraz na Wyżynie Lubelskiej. Natomiast najwyższy opad zanotowano na Pojezierzu Mazurskim, Podlasiu, w Karpatach i na Podkarpaciu oraz na Wzniesieniach Zielonogórskich (od 215 do 300 mm). W tym okresie najwyższa ewapotranspiracja wystąpiła na południu Mazowsza oraz na Wyżynie Śląsko-Krakowskiej i Lubelskiej (220-240 mm), a najniższa na Pobrzeżu Szczecińskim oraz w szerokim pasie Polski północnej (190-210 mm).\nPodobnie jak w poprzednim okresie sześciodekadowym, na południu Mazowsza oraz na Wyżynie Śląsko-Krakowskiej opady atmosferyczne były najniższe a ewapotranspiracja najwyższa, stąd na tych terenach odnotowano najwyższy deficyt wody dla roślin uprawnych, sadowniczych i ogrodniczych. Natomiast w północnozachodnich obszarach Polski notowano stosunkowo niskie opady atmosferyczne a jednocześnie niską ewapotranspirację potencjalną co sprawiło, że dla uprawianych roślin nie wystąpiło na tych terenach zagrożenie suszą rolniczą.


Iran wysyła niszczyciel Sahand do Zatoki Adeńskiej - TVN24\nTeheran wysyła do Zatoki Adeńskiej niszczyciel Sahand - poinformowała irańska telewizja. Ma mu towarzyszyć także kilka okrętów pomocniczych.\nJak wyjaśnił przedstawiciel irańskiej marynarki wojennej kontradmirał Habibollah Sayyari, cytowany przez stację Press TV, niszczyciel ma "eskortować" irańskie statki handlowe przepływające przez niestabilny region.\nJak zauważa zajmujący się tematyką morską amerykański portal Navy Times, piractwo stanowi poważny problem w Zatoce Adeńskiej położonej na Oceanie Indyjskim pomiędzy Półwyspem Arabskim oraz Afryką. Zatoka znajduje się w pobliżu strategicznej cieśniny Ormuz - najważniejszej drogi transportu ropy naftowej z Zatoki Perskiej na światowe rynki.\nNajlepszy niszczyciel Iranu\nWedług irańskiej stacji Sahand to najbardziej zaawansowany niszczyciel w irańskiej flocie. Okręt ma być uzbrojony w pociski powierzchnia-powierzchnia, systemy obrony powietrznej i torpedy podwodne. Jest zbudowany w sposób utrudniający wykrycie przez radary.\nIrański wojskowy zaznaczył, że to pierwsza misja zbudowanego w Iranie niszczyciela, który został oddany do służby w grudniu ubiegłego roku. Jak zauważył "Times of Israel", okręt Sahand nie był dotąd przetestowany w akcji, wobec czego trudno ocenić jego możliwości.\nIran zaprezentował nowy niszczyciel SahandTasnim News Agency | CC BY-SA 4.0\nTeheran zdecydował się na taki krok w czasie, gdy relacje Iranu z Zachodem znajdują się w głębokim kryzysie.\nIslamska Republika wciąż przetrzymuje pływający pod brytyjską banderą tankowiec Stena Impero przejęty przez Gwardię Rewolucyjną w lipcu w Cieśninie Ormuz. Była to odpowiedź na areszt irańskiego tankowca, przejętego na morzu w okolicach Gibraltaru - terytorium zamorskiego Wielkiej Brytanii - przez miejscową policję i brytyjską piechotę morską. Celem zatrzymania statku miało być udaremnienie dostarczenia irańskiej ropy do Syrii, co byłoby złamaniem unijnych sankcji.\nMiesiąc później tankowiec dostał pozwolenie na opuszczenie portu, w którym był przetrzymywany.\nJak poinformował w poniedziałek na konferencji prasowej w Teheranie rzecznik irańskiego rządu, tankowiec Adrian Darya, znany wcześniej jako Grace 1, wiezie ponad 2 miliony baryłek ropy wartych 130 milionów dolarów. Wcześniej agencja Associated Press podawała, że statek zmierza do tureckiego portu Mersin. Jak pisze portal Navy Times, jednostka zmieniła kurs - znajduje się na Morzu Śródziemnym, kierując się na wschód.\nAutor: momo//now / Źródło: Reuters, Navy Times, Times of Israel


Hôtel les Omayades (Maroko Agadir) - Booking.com\nAgadir – hotele\nHôtel les Omayades, Agadir (Maroko) – oferty\nDoświadczenia naszych Gości (522)\nBoulvard Du 20 Aout, 80000 Agadir, Maroko\nPokoje ok, bardzo smaczne śniadania w formie szwedzkiego bufetu, na terenie basen, parking podziemny. Minusem jest brak wi-fi w pokoju, jedynie w pomieszczeniach ogólnodostępnych i podobno w pokojach w ich pobliżu.\nBardzo przyjazny personel, dobre położenie, bezpłatny strzeżony parking.\nMily personel,bogate sniadania w formie bufetu,rewelacyjna lokalizacja sprawia,ze zawsze bedac w Agadirze wybieram wlasnie ten hotel.\nBylismy po sezonie. Hotel prawie pusty ale wszystko funkcjonowalo. Pokoje przestronne z fajnym tarasem przy ogrodzie.\nBardzo dobre i bogate sniadania w formie bufetu.\nŚwietna lokalizacja,piękny obiekt,pyszne śniadania,ładny czysty pokój.Chętnie wrócę:)\nGreat view of the ocean and wonderful windows, making a bright cheerful room!\nNice underground safe parking for our bicycles.\nGood breakfast, close to beach, cheap, rooms clean, underground parking for our motorbikes. There was hardly anyone else beside us in April (which suited us - quiet). No WiFi in rooms, because it's vast place (we bought marocan prepaid with 5gb of internet for less then 10 euro anyway)\nRoom was private. Bed comfortable. Staff were friendly. Good coffee from the machine.\nThe breakfast staff were an absolute delight, I wish I knew them all by name.\nThe cleaning staff were very nice and went the extra mile.\nZarezerwuj nocleg w sercu miasta Agadir\nTen obiekt jest położony 9 minut spacerem od plaży. Ten hotel w stylu mauretańskim położony jest zaledwie 5 minut od centrum Agadiru i 800 metrów od plaży. Oferuje on ogród z odkrytym basenem, centrum fitness i łaźnię turecką.\nKażdy pokój jest klimatyzowany i wyposażony w telewizor z dostępem do kanałów satelitarnych. Większość pokoi dysponuje także patiem pełnym kwiatów. Wszystkie pokoje wyposażone są w rzeźbione drewniane meble i mieszczą wyłożoną marmurem łazienkę. Ze wszystkich pokoi roztacza się widok na ogród.\nGoście hotelu les Omayades mogą zrelaksować się przy koktajlu w barze i zamówić tradycyjny posiłek w marokańskiej restauracji. Codziennie o poranku serwowane jest śniadanie.\nHotel les Omayades dysponuje sauną, wanną z hydromasażem i całodobową recepcją, w której można bezpłatnie korzystać z WiFi.\nZ hotelu można w 20 minut dojechać na lotnisko w Agadirze. Na miejscu dostępny jest bezpłatny prywatny parking. Parom bardzo się podoba ta lokalizacja – za pobyt dla 2 osób oceniają ją na 8\nObiekt Hôtel les Omayades obsługuje Gości Booking.com od 3 SIE 2011.\nKiedy chcesz się zatrzymać w obiekcie Hôtel les Omayades?\nOstatnia rezerwacja w tym hotelu została dokonana 27 KWI o godzinie 01:14 z Maroka.\nWłaśnie zarezerwowano w Agadirze:\n7 hoteli podobnych do obiektu Hôtel les Omayades zostało właśnie zarezerwowanych\n5 powodów, by wybrać obiekt Hôtel les Omayades\nUdogodnienia w obiekcie Hôtel les Omayades\nMogador Al Madina otrzymał ocenę 8,2 za lokalizację.\nZobacz 20 najlepszych hoteli w mieście Agadir, na podstawie 24 604 sprawdzonych opinii o hotelach na Booking.com.\nNumer licencji: 80000HT0718\nZnaleźliśmy więcej obiektów takich jak Hôtel les Omayades, które spodobały się innym podróżującym\nObiekt Mogador Al Madina jest położony zaledwie 150 metrów od piaszczystych plaż w Agadirze i oferuje odkryty basen oraz spa z sauną i łaźnią turecką. 2 osoby oglądają teraz ten obiekt\nHotel butikowy La Suite położony jest w Agadirze i oferuje odkryty basen, restaurację oraz bezpłatne WiFi. Wszystkie apartamenty dysponują balkonem oraz tarasem i wyposażone są w telewizor. Ostatnia rezerwacja w tym hotelu została dokonana dziś o 00:13\nHotel New Farah oddalony jest o 10 minut spacerem od plaży w miejscowości Agadir, do której droga prowadzi poprzez dzielnicę handlową. Ostatnia rezerwacja w tym hotelu została dokonana wczoraj o 23:20\nPołożony zaledwie 300 metrów od plaży w Agadirze i tylko 20 minut spacerem od centrum miasta hotel Residence Rihab oferuje odkryty basen oraz panoramiczny bar. 1 osoba ogląda teraz ten obiekt\nStill looking? Explore other hotels similar to Hôtel les Omayades\nHotele dla rodzin z dziećmi w Agadirze\nHotele przyjazne zwierzętom w Agadirze\nHotele trzygwiazdkowe w Agadirze\nZobacz wszystkie opinie Gości na temat obiektu Hôtel les Omayades\nNajnowsze opinie o obiekcie Hôtel les Omayades\n눉wi-fi눇Pokoje ok, bardzo smaczne śniadania w formie szwedzkiego bufetu, na terenie basen, parking podziemny. Minusem jest brak wi-fi w pokoju, jedynie w pomieszczeniach ogólnodostępnych i podobno w pokojach w ich pobliżu.\n„Wyjazd rodzinny, objazd samochodem zachodniej części Maroka.”\n눉W zasadzie brak. Wifi dostępne jedynie w głównych pomieszczeniach.눇Bardzo przyjazny personel, dobre położenie, bezpłatny strzeżony parking.\n눉Słaby zasięg WiFi눇Bardzo fajne miejsce za rozsądne pieniądze.\n„Swietny wypoczynek :)”\n눇Mily personel,bogate sniadania w formie bufetu,rewelacyjna lokalizacja sprawia,ze zawsze bedac w Agadirze wybieram wlasnie ten hotel.\n„Na tle innych hoteli w tej cenie- znakomity.”\n눉Wymaga juz odswiezenia. Lokalizacja srednia.눇Bylismy po sezonie. Hotel prawie pusty ale wszystko funkcjonowalo. Pokoje przestronne z fajnym tarasem przy ogrodzie.\n눇Przyjazny i pomocny personel.\n눇Świetna lokalizacja,piękny obiekt,pyszne śniadania,ładny czysty pokój.Chętnie wrócę:)\nAgadir: kliknij, aby zobaczyć więcej obiektów w pobliżu popularnych atrakcji tego miejsca


Fahrenheit nr 50: Mateusz Bandurski - Kijana\nFahrenheit nr 50 - styczeń/luty 2oo6\nKobieta drgnęła i zamruczała coś niewyraźnie. Kijana przekręcił się na bok i spojrzał na nią. Spała. Blada twarz byłą ledwie widoczna spod rudych włosów, rozrzuconych na poduszce jak cienkie sprężynki. Patrzył przez chwilę, zazdroszcząc łatwości, z jaką zasnęła – jak pies. Dla niego każde położenie się do łóżka oznaczało długą, koszmarnie długą nocną walkę o kilka godzin wyrwanych z jawy. Jej wystarczyło przyłożyć głowę do poduszki.\nSięgnął po paczkę papierosów, leżącą na blacie nocnego stolika, obok fosforyzującego bladą zielenią radia z budzikiem. Druga pięćdziesiąt. Niech to szlag. Okropny, beznadziejny czas, kiedy wszystko jest zawieszone gdzieś między nocą a dniem i zdaje trwać wiecznie. Palił, strzepując popiół w skuloną dłoń. Żeby zagłuszyć lęki, skoncentrował się na obserwacji mrugającego, brudnoczerwonego punkcika żaru w ciemności. Idiotyczne, ale trochę pomagało.\nNigdy nie palił w łóżku, kiedy miał prawdziwe domy. Dopiero setki kolejnych nocy spędzonych w wynajętych mieszkaniach i pokojach hotelowych zmieniły jego przyzwyczajenia.\nWstał ostrożnie, żeby nie obudzić kobiety i nie rozsypać popiołu na pościel. Poszedł po cichu do łazienki, uważnie stawiając stopy w ciemności; zamknął za sobą drzwi i dopiero wtedy włączył światło. Jarzeniówka pod sufitem brzęknęła cicho kilka razy, zalewając małe pomieszczenie niebieskawym blaskiem. Mrugając raz za razem, przyzwyczajał oczy do światła. Zaciągnął się ostatni raz, wyrzucił popiół z dłoni do muszli i pstryknięciem posłał w ślad za nim niedopałek.\nNie powinien zapraszać do siebie tej babki, ale miał nadzieję, że to pomoże mu zasnąć. Cóż, pomylił się.\nOtworzył szafkę nad umywalką. Wśród małych opakowań z hotelowymi kosmetykami znalazł fiolkę aspiryny. Połknął na sucho trzy tabletki. Kolejna, już tej nocy, bezsensowna czynność. Zatrzasnął drzwiczki i przez dobrą chwilę przyglądał się swojemu odbiciu, wykrzywiając się na wszystkie strony. Przyzwyczaił się do tej maski, leżała dobrze jak lateksowa rękawiczka. Szerokie czoło, duży, ale foremny nos nad wąskimi ustami, ciężkie, lekko opadające powieki; spokojna, silna twarz.\nJa i ty, kolego. Ja i ty. Westchnął i odsunął plastikową zasłonkę prysznica. Dno brodzika pokrywały ciemne plamy, jakby ktoś wylał do niego kubek rozpuszczalnej kawy. Pierwsze strumienie wody były lodowato zimne, ale nie przeszkadzało mu to. Drgnął tylko lekko, czekając cierpliwie, aż poleci cieplejsza. Stał bez ruchu, podczas gdy łazienka wypełniała się kłębami pary, osiadającej rosą na błękitnych kafelkach.\nPo pół godzinie wrócił do pokoju, zaróżowiony i w dobrym nastroju; prysznic spłukał z niego całe zmęczenie. Zostawił uchylone drzwi do łazienki i w smudze padającego przez szparę światła zaczął pakować swoje rzeczy do długiej, sportowej torby z paskiem na ramię. Pogwizdywał cicho przez zęby, myślami już daleko w drodze.\nKobieta leżała cicho, nie wiedział, czy śpi, czy może tylko udaje.\nZaciągnął zamek błyskawiczny torby i rozejrzał się jeszcze raz przelotnie po pokoju, czy czegoś nie zapomniał. Zabrał papierosy ze stolika i wyciągnął kurtkę z szafy. Zatrzymał się na chwilę, jakby się nad czymś zastanawiał. W końcu postawił torbę przy drzwiach i usiadł delikatnie na łóżku.\n– Hej – trącił lekko nagie ramię, wystające spod kołdry.\n– Nie śpię – powiedziała, nie otwierając oczu.\n– To czemu nic nie mówisz?\n– A co mam powiedzieć? To już lepiej ty coś powiedz.\nKobieta otwarła oczy i uniosła się na łokciach. Kołdra zsunęła się z jej dużych, lekko obwisłych piersi.\n– Daj mi jeszcze papierosa, zanim pójdziesz.\nWyciągnął prawie pustą paczkę z kieszeni i podsunął jej pod nos. Wzięła jednego i kulając go między palcami, wykruszyła trochę tytoniu prosto na pościel. Wsunęła papierosa między wargi ze śladami startej szminki i spojrzała wyczekująco. Podał jej ogień, pstrykając jednorazową, zieloną zapalniczką.\n– Muszę już jechać.\nWydmuchnęła dym i podrapała się po brzuchu.\n– Mówiłeś, że dopiero rano.\n– Jest już rano.\nPopatrzyła na zielone cyferki zegara.\n– Środek nocy. Jesteś pieprznięty.\nWzruszył ramionami. Żałował, że ją obudził. Żałował wszystkiego co się między nimi wydarzyło. Kobieta odezwała się, jakby czytając w jego myślach:\n– Nie spałam, udawałam tylko. Chciałam wiedzieć, czy się pożegnasz, czy dasz wióra po cichu.\n– Muszę już jechać – powtórzył i podniósł się z łóżka.\nOdrzuciła kołdrę, wstała i zaczęła się ubierać. Niezdarnie zbierała rzeczy porozrzucane po podłodze.\nPodniósł torbę i sięgnął do klamki.\n– Możesz zostać i pospać jeszcze. Pokój jest zapłacony do południa.\nNic nie odpowiedziała.\nWyszedł na korytarz, cicho zamykając za sobą drzwi.\nRecepcjonista drzemał z głową wspartą na dłoniach. Ukryty za drzwiami dla personelu hotelowego telewizor cicho mruczał i potrzaskiwał. Ostrożnie położył klucz przed nosem mężczyzny i pchnął drzwi hotelu.\nNa dużym, asfaltowym parkingu, mokrym od deszczu i pokrytym pożółkłymi liśćmi, stało tylko kilka samochodów. Podszedł do białego opla, wrzucił torbę na tylne siedzenie i wsiadł, nie zdejmując kurtki. Samochód zapalił od razu. Siedział przez chwilę nieruchomo, czekając, aż ogrzewanie zacznie działać. W nocy ktoś wetknął za wycieraczkę ulotkę agencji towarzyskiej, wydrukowaną na marnym papierze. Nasiąkła wilgocią twarz modelki rozmyła się w niewyraźną plamę, smużki farby spłynęły na kształtne piersi i brzuch. Włączył spryskiwacz, ale wycieraczki tylko zepchnęły obrazek na krawędź przedniej szyby. Dopiero gdy wjechał na autostradę i przyspieszył, kolorowy strzępek zafurkotał i odleciał w noc, porwany pędem powietrza.\nŚwit zastał go sto pięćdziesiąt kilometrów dalej, na stacji benzynowej. Z każdej strony otaczały ją pola oziminy. Zaspany chłopak pomylił się przy wydawaniu reszty i speszony dziękował, kiedy Kijana zwrócił mu na to uwagę.\nMężczyzna zostawił samochód przy dystrybutorze i jadł kanapkę z szynką, którą kupił w minibufecie, popijając kawą ze styropianowego kubka. Dzień wstawał szary, napuchnięty i nic nie wskazywało na to, że się wypogodzi. Mimo to wyraźnie się ociepliło, znad pól podnosiły się pasemka mgły. Przeżuł ostatni kęs pozbawionego smaku sandwicza, i łapczywie pijąc, parzył sobie wargi gorącą lurą. Ruszył w stronę samochodu, kiedy usłyszał krakanie i łopot skrzydeł.\nKilka wron, nastroszonych i lśniących kropelkami mgły, która osiadała im na piórach, ucztowało na poboczu, pastwiąc się nad jakimś trudnym do rozpoznania ochłapem. Przepychały się i darły, szeroko rozdziawiając różowe gardziele. Nie zastanawiając się nad tym, co robi, rzucił w nie pełnym fusów kubkiem. Ptaki rozpierzchły się na wszystkie strony, wściekłe, kracząc jeszcze głośniej, ale nie odleciały daleko, siadając na drzewach i drutach telefonicznych. Kiedy podchodził, gapiły się nienawistnie paciorkowatymi, żółtymi oczami. Stanął nad truchełkiem kota, rozpłaszczonym i sponiewieranym. Dwie zakrzepłe smużki, ciągnące się z pustych oczodołów po obu stronach rozchylonego pyszczka, odcinały się od brudnobiałej sierści niczym karykaturalny makijaż płaczki. Musiał tu leżeć już jakiś czas, bo widać było, że ptaki nie próżnowały. Kijana wykrzywił twarz w gorzkim uśmiechu i pogroził wronom zaciśniętą pięścią. Odwrócił się i zapalił papierosa. Idąc szybko w stronę samochodu, słyszał za swoimi plecami łopot skrzydeł, kiedy ptaki wracały do przerwanego posiłku.\n– Wynoś się – dobiegł go skrzekliwy głos.\nObejrzał się przez ramię. Znów dziobały zapamiętale padlinę, jakby nic się nie stało, ale jedna z wron, mniejsza od reszty stada, ze zwisającym z dzioba bladoróżowym strzępkiem, odprowadzała go wzrokiem.\n– Wynoś się – powtórzyła. Podrzuciła kawałek jelita, cienki jak sznurowadło, i przełknęła z wysiłkiem. – To nie twoje miejsce, przybłędo. Wynoś się i zdechnij.\nKijana schylił się, szukając kamienia, czegokolwiek, czym mógłby w nie cisnąć, ale wrony nie dały się nabrać. Na betonowym podjeździe stacji leżały tylko drobne kamyczki, które wypadły z bieżników opon setek samochodów zatrzymujących się na chwilę i odjeżdżających stąd, byle dalej.\nPtak zakrakał, jakby się śmiał.\n– Zdechnij. A wtedy przyjdziemy. Ja i moje siostry. Wyjemy ci oczy spod powiek.\nZadrżał mimo woli, a pozostałe wrony przyłączyły się do pierwszej, żegnając go szyderczymi wrzaskami, które niosły się daleko w ciszy poranka.\nOdjechał. Czarne ptaszyska odprowadziły go wzrokiem, po czym wróciły do dziobania padliny.\nSkręcił w najbliższy zjazd z autostrady i przy bramce zapłacił drobnymi siwej kobiecie, oderwanej od lektury jakiegoś kolorowego pisma. Przez kilka godzin jechał powoli lokalnymi drogami, ciesząc się zakrętami, lasem, widokiem mijanych ludzi na rowerach. Wyprzedzał traktory, wlokące wyładowane ziemniakami i burakami przyczepy i rozklekotane furgonetki.\nNienawidził autostrad, ich monotonia wnikała przez koła, docierała do kierownicy i przez dłonie rozlewała się tępym bólem w ramionach i karku.\nMinął kilka miasteczek, przejeżdżał przez ich ryneczki, podobne do siebie jak jego wspomnienia. Skwerek na środku każdego z nich różnił się od innych jedynie centralnym punktem – raz był to klomb z herbem z kwiatów, który teraz zmienił się w bury dywan martwych roślin, innym razem trzymetrowa wieżyczka z zegarem, od której promieniście rozchodziły się linie wyłożone jaśniejszym kamieniem, odcinające się od szarych kocich łbów. W kolejnym z takich miejsc zjadł zapiekankę, siedząc na połamanej ławce przy pomniku mieszkańców rozstrzelanych podczas ostatniej tutejszej wojny. Ruszył dalej, zanim wnętrze samochodu zdążyło się wyziębić.\nCieszył się każdym przejechanym kilometrem, każdą zmianą za oknem. Łapał lokalne stacje radiowe, wsłuchiwał się w ich amatorskie dżingle, a gdy po kilkunastu kilometrach radio zaczynało trzeszczeć, wciskał tak długo guzik wyszukiwania na panelu, aż znalazł następną. Nie mijał już tylu rozjechanych zwierząt, co na głównych drogach.\nKiedy zaczęło się ściemniać, z żalem wyciągnął ze skrytki atlas drogowy i po chwili, spędzonej na suwaniu palcem wzdłuż wydrukowanej drobniutką czcionką listy miejscowości ustalił, gdzie jest. Od najbliższej głównej drogi, przy której co kilka kilometrów będą stały reklamy noclegowni, dzieliło go pół godziny jazdy.\nMotel, na który wreszcie się zdecydował, reklamowała podkowa, nabita żółtymi żarówkami, tkwiąca wysoko nad okolicznymi polami na betonowym, latarnianym słupie. Niski budynek, pokryty plastikową elewacją, dwoma ramionami obejmował parking dla gości, w środkowej części znajdowała się recepcja i bar. Kijana zaparkował, wziął torbę z tylnego siedzenia i wszedł do środka. Za kontuarem z płyty imitującej orzech siedział na oko pięćdziesięcioletni, wąsaty mężczyzna, trzymając na kolanach roześmianą, niewiele młodszą kobietę, w czarnej sukience i fartuszku kelnerki. Na widok wchodzącego delikatnie, ale stanowczo zepchnął ją, na co zareagowała chichotem, zasłaniając usta dłonią. Mężczyzna wstał i przygładził marynarkę, jednocześnie mrugając porozumiewawczo do Kijany.\n– Dobry wieczór. Życzy pan sobie pokój czy tylko coś zjeść?\n– Tylko przenocuję. Macie jedynki?\nMężczyzna bezradnie rozłożył ręce i zrobił karykaturalnie smętną minę, a chichocząca brunetka z ciężkim makijażem prychnęła jeszcze głośniej, jakby właśnie zobaczyła najzabawniejszą sztuczkę świata.\n– Jedynka? Nie będzie panu smutno? – zagruchała.\nWąsacz skrzywił się i wzruszył ramionami, po czym bezceremonialnie chwycił ją za łokieć i wyprowadził za drzwi baru. Dobry nastrój kelnerki prysł i Kijana usłyszał już zza drzwi jej jazgotliwe protesty. Mężczyzna przerwał je kilkoma cichymi słowami, których Kijana nie dosłyszał przez pulsującą w barze muzykę, po czym wrócił, uśmiechając się przepraszająco.\n– Musi nam pan wybaczyć, mamy wesele. Właściwie poprawiny, to jej córka wyszła za mąż, no i ja, tak po znajomości, udostępniłem lokal, że się tak wyrażę. Świetna pracownica, panie, i w ogóle. – Zagapił się na chwilę na coś za plecami Kijany, lecz zanim ten zdążył się obejrzeć, mężczyzna wrócił do świata żywych. Westchnął i przetarł czerwone od alkoholu i niewyspania oczy.\n– Większość już wyjechała, ale jest jeszcze trochę niedobitków. To życzy pan sobie pokój...\n– Jedynkę. Z łazienką.\n– Niestety nie mamy. – Mężczyzna bez żenady wyciągnął kieliszek, schowany do tej pory pod blatem, i wychylił go jednym haustem, nie krzywiąc się nawet odrobinę. – Ale powiem panu coś – otarł wąsy – dam panu dwójkę. Prysznic, kibelek, wszystko w cenie jedynki. Których, oczywiście, nie mamy. Co pan na to?\n– Świetnie. – W barze rozległ się dźwięk tłuczonego szkła, muzyka przycichła na chwilę, po to tylko, żeby załomotać jeszcze głośniej, zagłuszając śmiechy i piski.\nWąsaty z przylepionym uśmiechem nawet nie drgnął.\n– No to proszę kluczyk. Pokój szesnaście. Może uda się panu zasnąć, bo to daleko od baru. Lewe skrzydło. Polecamy domowe śniadania.\nKijana wziął klucz do pokoju, przyczepiony do nieproporcjonalnie dużego breloka z wytłoczonym numerem, obłażącym z białej farby. Kiedy szedł korytarzem, wyłożonym brązowym linoleum, drzwi do baru skrzypnęły i tandetna, pulsująca muzyka znowu wylała się z knajpy. Spojrzał przez ramię, ale drzwi już się domykały, za szybą zamajaczyła jakaś sylwetka, niewyraźny cień.\nDopiero kiedy rzucił okiem na recepcję, zrozumiał, że to wąsacz dołączył do bawiących się niedobitków z wesela. Prychnął pod nosem, zły na siebie, przeklinając w duchu łomoczące serce. Nerwy. Tylko nerwy. Wszystko jest dobrze. Na razie wszystko jest dobrze.\nZmęczenie, przez cały dzień tłumione przyjemnością jazdy w nieznane, zaczynało go dopadać, pomału obejmując lepkimi mackami. Skręcił w lewo i mijając jednakowe drzwi po obu stronach korytarza, szukał swojego numeru.\nMosiężna szesnastka widniała na ostatnich drzwiach po lewej stronie, sąsiadujących z zamkniętym na kłódkę wyjściem awaryjnym. Wszedł do pokoju i nie zapalając światła zamknął za sobą drzwi, przekręcając dwukrotnie klucz w zamku. Odetchnął z ulgą i rozejrzał po nowym lokum na tyle, na ile pozwalał mu na to mrok, zapadający za dużym, wychodzącym na parking oknem. Doskonale anonimowe, niemal identyczne z większością jego nocnych kryjówek, różniących się od siebie jedynie marką małego telewizora, tematem obowiązkowego obrazka nad łóżkiem, odcieniem wykładziny. Rzucił torbę na łóżko z czystą pościelą, starannie poskładaną w kostkę, i pstryknął włącznikiem. Telewizor marki JVC, burobeżowa wykładzina, na obrazku Niagara. Zdjęcie pod szkłem było pofałdowane od wilgoci, jakby zapotniało od mgły znad wodospadu.\nUsiadł na łóżku i schował twarz w dłoniach. Poprzednia, nieprzespana noc coraz bardziej dawała o sobie znać i przez chwilę Kijana walczył z pokusą, żeby po prostu przewalić się na plecy, nie ściągając nawet butów, naciągnąć na siebie kołdrę, zasnąć i spać tak do rana. Westchnął i pomasował twarz, odpędzając zmęczenie, wyciągnął z torby ręcznik i poszedł pod prysznic. Po kąpieli padł nagi na łóżko, zasypiając natychmiast, po raz pierwszy od bardzo dawna.\nOcknął się, mając jeszcze w uszach echo cichego dźwięku, który wyrwał go ze snu. Usiadł powoli na łóżku, rozglądając się po pokoju. Zza cienkich zasłon sączył się żółtawy blask lamp oświetlających parking. Drzwi do łazienki były uchylone; nie pamiętał, czy je zamykał. Wstał bezszelestnie i nagi, powoli podszedł do nich, kładąc dłoń na zimnej klamce. Zawahał się, po czym otworzył je szybkim ruchem. Wzdrygnął się na widok niewyraźnego, poskręcanego kształtu leżącego na białych kafelkach, zanim zdążył sobie uświadomić, że to tylko ręcznik, który po kąpieli rzucił niedbale na podłogę. Z westchnięciem podniósł go i wtedy poczuł zimno. Błyskawicznie ogarnęło całe pomieszczenie, sącząc się ze wszystkich stron. Z ust zaczęły wydobywać się mu obłoczki pary; na jego oczach kropla zwisająca z kranu nad umywalką zamarzła w obły kryształek, który zabłyszczał delikatnie w niebieskawej poświacie bijącej z lustrzanych drzwiczek szafki. Kijana bezwiednie rozluźnił palce i ręcznik wylądował na podłodze, przymarzając natychmiast do kafelków. Drgający blask, tak dawno nie widziany, przyciągał go jak ćmę. Zrobił kilka niezdarnych, sztywnych kroków i wbrew swojej woli spojrzał w lustro.\nZza zniekształconego szronem odbicia jego własnej twarzy wolno wypełzła inna, obca, a jednocześnie znajoma. Przesłaniając i rozpychając rysy, materializowała się, odgrodzona od jego świata tylko cienką taflą szkła. Oczy zmieniły kolor, jakby zakroplone farbą; rozjechały się na boki i ku górze, ciągnąc żółtymi smugami do skroni, które zapadając się, nadały czaszce wydłużony kształt klepsydry.\nIstota w lustrze rozwarła nie do końca jeszcze uformowane usta. Widział wyraźnie nitki materii, jak szwy wiążące jej sine, pozbawione skóry wargi. Mlasnęła kilka razy i wreszcie udało jej się rozewrzeć szeroko usta w upiornym ziewnięciu. Po chwili dwa szeregi równych, dużych jak kostki białej czekolady zębów zatrzasnęły się z trzaskiem.\nJej oddech pokrył parą drugą stronę lustra, kiedy szepnęła:\n– Wracaj, Kee-an-Nah. Wróć do domu.\nMężczyzna oparł się pięściami o brzeg umywalki. Lodowata porcelana parzyła mu skórę. Bał się i czuł, jak jego strach odrywa się tłustymi kroplami od czoła, spadając w otchłań lustra.\n– Nie... mogę... – głos załamał mu się i uwiązł w gardle.\nIstota po drugiej stronie lustra przekrzywiła karykaturalną głowę z zaciekawieniem, nie spuszczając oczu z jego wykrzywionej twarzy, i odezwała się najsłodszym ze swoich głosów:\n– Wróć Kee-an-Nah. Tęsknimy. Rodzina i Dom. Tęsknimy. Czekamy wieczorem, rozpaczamy o świcie, kiedy ciebie nie ma. Wracaj do domu.\nKijana przycisnął prawą pięść do oka, pragnąc, aby ból, który zaczął pulsować w czaszce, zniknął, odszedł razem z potworem.\n– Tu jest mój... dom. Teraz. Odejdź.\nKształt za lustrem zafalował, stracił na moment ostrość, cofnął się, po czym zmaterializował się znowu, ukazując muskularny tors istoty. W lewej dłoni trzymała guzłowatą bryłę, której szkarłatny blask wyciekał spomiędzy zaciśniętych, szponiastych palców. Lustro trzasnęło i w dolnym rogu pokryło się pajęczyną pęknięć. Mężczyzna przed nim drżał, konwulsje wstrząsały jego dużym ciałem.\n– Twój dom jest tam, gdzie twoje serce. A ja mam twoje serce. Na razie tylko ja. Chyba nie chcesz, żebym się nim podzielił z innymi, wędrowniczku? – Potwór wysunął długi, żółty język i strzelił nim jak biczem, zlizując odrobinę blasku, jak polewę z rożka lodów. – Wracaj do domu, a nie wezmę sobie ani kęsa, obiecuję. Wracaj, renegacie.\nSiateczka drobnych jak włosy pęknięć trzeszcząc pokrywała całe lustro, załamując obraz w dziesiątki kalejdoskopowych odbić, jakby z drugiej strony napierało na nie potworne ciśnienie. Kijana poczuł ciepłą strużkę krwi, która wypłynęła mu z lewego nozdrza i pacnęła do umywalki czerwoną gwiazdką.\n– Mam swoje... serce. Żyję. Nic... Nic nie możesz mi zrobić.\nIstota bez słowa złożyła razem dłonie. Blask sączył się spomiędzy nich przez chwilę, blednąc. Nagle rozłożyła je w finalnym geście magika, kończącego sztuczkę. Kilka płatków popiołu zawirowało w powietrzu.\n– Jak długo będziesz uciekał, złodzieju ciał? – zapytał spokojnie potwór, uśmiechając się. – Znowu cię znalazłem. Wrony też cię widziały. To nie twój świat. Wracaj, zanim obedrze ci kolejne przebranie do kości. Jego wiatr porywa twoje łachmany coraz szybciej. Nie masz tam czego szukać. To nie te czasy, nie możesz już chować się w wierzbach przy drodze.\n– Chcę... zostać...\nMonstrum po drugiej stronie lustra odrzuciło do tyłu podłużny łeb i ryknęło śmiechem. Zapraszająco wyciągnęło rękę w stronę mężczyzny.\n– Nie możesz, maluchu. Wróć sam, a może uda mi się cię ocalić. Podaj mi dłoń i niech się to wreszcie skończy. Nie możesz wiecznie uciekać.\nPrzezwyciężając ogarniające go odrętwienie, Kijana podniósł rękę ważącą chyba tonę; końce palców drżały kilka centymetrów od lodowatej tafli. Potwór skinął zapraszająco głową, a wtedy Kijana zacisnął palce w pięść i uderzył w popękane lustro. W dziesiątki potwornych twarzy, które uśmiechając się szyderczo, nawet nie próbowały uniknąć ciosu.\nObudził się obolały i z zaskoczeniem stwierdził, że dochodzi ósma rano. Nie pamiętał już, kiedy ostatnio spał tak długo. Leżał przez chwilę bez ruchu i usiłował sobie przypomnieć, gdzie jest. Podkowa na słupie. Poprawiny w motelu. Łazienka...\nWstał szybko i syknął z bólu. Strup na wierzchu dłoni przywarł do prześcieradła, a teraz, kiedy go zerwał, z drobnych skaleczeń na kłykciach znowu zaczęła się sączyć krew. Zlizał ją i pchnął drzwi do łazienki, w której ciągle paliło się światło. Odłamki rozbitego lustra błyszczały na podłodze i w umywalce. Szafka przekrzywiła się od ciosu i zwisała teraz koślawo, trzymając się na jednym haczyku. Wyciągnął z torby paczkę plastrów, opatrzył jako tako rękę, ubrał się i spróbował doprowadzić pokój do porządku. Pozgarniał szkło jakimś grubym magazynem dla kobiet, który znalazł pod telewizorem. Wahał się, czy nie wyrzucić też prześcieradła, ale w końcu dał sobie spokój. Gorsze rzeczy znajdują w motelach. Wziął torbę i z przyzwyczajenia rozejrzał się, czy niczego nie zostawił. Nie cierpiał gubić rzeczy, żal mu było nawet nic nie wartych drobiazgów, na które inni dawno machnęliby ręką. Może dlatego, że były wszystkim, co miał.\nChciał jeszcze raz zobaczyć morze. Pamiętał, że jest piękne późną jesienią,\nkiedy wiatr z północy pachnie już śniegiem. Droga na północ była pełna ciężarówek, masywnych potworów ciągnących jednostajnie całymi konwojami. Nie przeszkadzało mu to, bawiło go nawet wyprzedzanie na trzeciego, czwartego, wciskanie się między ich wielkie cielska, kiedy wściekle trąbiły basem. Znalazł jakąś stację radiową, nadającą tylko muzykę rockową z lat osiemdziesiątych, i bębnił palcami o kierownicę w rytm perkusji. Ryzykując wypadek, rozjechał wronę skaczącą po poboczu i uśmiechnął się złośliwie, słysząc głuche uderzenie w podwozie. Chmury wisiały nisko, raz po raz padał drobny deszcz, ale nie chciało się rozpadać na dobre. Starał się nie myśleć o ostatniej nocy. Co z tego, że go znaleźli. To nie pierwszy raz, a do tej pory jakoś mu się udawało wymknąć. Z reguły nowe przebranie na jakiś czas załatwiało sprawę. W jednym przemieszkał prawie pięć lat – i było to pięć naprawdę dobrych lat.\nGdzieś w pamięci mgliście zamajaczyły mu wspomnienia domu z dębem przy betonowym podjeździe do garażu; kobiety, brunetki, która śmiejąc się, zamykała oczy; i dwójki dzieci... tak, dwójki – dwóch chłopców. Pamiętał, że młodszego nauczył robić latawce.\nWspomnienia szybko wracały, w ślad za nimi napływały kolejne, jedne lepsze, drugie gorsze, ale wszystkie paliły jak ogień. Inne domy, inne miejsca, samotności i wspólne życia, korowód pełen porażek i sukcesów, miłości, którą go darzono, i nienawiści, jaką czasem wzbudzał. Wreszcie obojętność, która często mu towarzyszyła, i strach, który czuł zawsze. Nie chciał pamiętać, ale rany przeszłości były bolesne i nie goiły się łatwo. Nie można wejść w cudze życie i nie odcisnąć na nim piętna – dobrze o tym wiedział. Zaskoczyło go jedynie, jak wiele istnień, z pozoru ulotnych i krótkotrwałych, odcisnęło piętno na nim samym.\nTrąbienie i błysk długich świateł przywróciły go do rzeczywistości. W ostatniej chwili przytulił się do boku wyprzedzanej ciężarówki i jadący z naprzeciwka samochód wyminął go niemal na długość lusterek. Kątem oka widział przez ułamek sekundy rozwarte we wściekłym wrzasku usta i wyciągniętą w jego stronę pięść. Wcisnął się między dwa tiry i spokojnie przejechał następne osiemdziesiąt kilometrów, słuchając starego rocka i nie myśląc o niczym.\nBar należał do tych, w których okazjonalnie popijają przejezdni, odsypiając później w jednym z pokojów na piętrze, stale zaś ci miejscowi, którzy nie piją przed sklepem. Nie nocuje się w takich miejscach, jadąc z dzieciakami i żoną, tym bardziej że miejscowości wypoczynkowe ciągną się łańcuchem kilka kilometrów dalej. Jest bezpiecznie, okazjonalne bójki rozgrywają się przed barem i trwają tylko do momentu, kiedy jeden z awanturników upadnie i nie ma chęci dalej się tłuc. Nikt cię tu nie zabije, ale też nie poda ręki, by pomóc wstać. Odstrasza głównie pseudożarcie odgrzewane w mikrofalówce i pokryte fryturą plastikowe ściany, na których królują przypięte pinezkami plakaty reklamowe Pepsi.\nKijana wszedł i zamówił piwo. Barman podstawił pod kranik wysoką szklankę, nie kłopocząc się o nadmiar piany i nie przerywając rozmowy z niskim blondynem, ubranym w skórzaną kurtkę z łatek i dekatyzowane dżinsy. Rozmowa dotyczyła zeszłorocznej zabawy sylwestrowej i tego, kto jak się bawił. Zanim Kijana zdążył zaprotestować, barman zdjął łyżką do zupy fałszywy kołnierz piany i dolał piwa, teraz już staranniej. Kiedy przeliczał drobne, blondyn wyjął z kieszeni kurtki papierosy i poczęstował najpierw Kijanę, lecz ten odmówił, a potem barmana, który jedną ręką sięgnął do paczki, drugą wrzucając monety do szuflady, wyskakującej spod kasy z cichym dźwiękiem dzwonka.\nKijana pił zimne piwo i rozglądał się po knajpie. Kilku kierowców grało w bilard poobtłukiwanymi kijami, co rusz rysując, na dawniej zielonym, płótnie stołu niebieskie, kredowe linie nieudanych uderzeń. Śmiali się głośno i poklepywali po plecach przy każdym faulu. Dziewczyna w czarnej spódniczce, przetykanej srebrną nitką, i puchatym, fioletowym pulowerze, włożonym na gołe ciało, nudziła monotonnym głosem nad uchem mężczyzny, który nie chciał iść do domu. Zbywał ją machnięciem ręki, jak natrętnie bzyczącą muchę, i dalej coś klarował wpatrzonemu szklanym wzrokiem w jego usta towarzyszowi, który najwyraźniej miał dość, i to od co najmniej godziny. Ludzie. Ludzie nigdy nie przestaną go fascynować. Lubił ich.\nDopił piwo i poprosił o następne. Kiedy barman podawał mu pełną szklankę, krzywiąc twarz od dymu wciskającego mu się do oczu z trzymanego w kąciku ust peta, zapytał:\n– Czy mogę wynająć gdzieś pokój? Wie pan... – mrugnął nieudolnie – nie rzucając się w oczy?\nBarman przyglądał mu się przez chwilę.\n– Aaa, pan pewnie do sanatorium, na kurację? Tak na lewo?\nKijana nie zrozumiał.\n– Po prostu, na wypoczynek. Cisza i spokój, wie pan.\nChłopak uśmiechnął się wyrozumiale. Taa, jasne.\nI podał mu adres. Może myślał, że będzie dowcipny, wysyłając go do „Bryzy”, a może chciał szczerze doradzić. Nie wiadomo. Ale stało się.\nOstatnie rządki popękanych płytek podjazdu, stykającego się z asfaltową jezdnią ktoś niezbyt fachowo zalał betonem. Mieszanym chyba w taczce, na szybko, bo grube ziarna nie przesianego żwiru już wyłaziły na wierzch. Długo to nie przetrwa. Na sznurku powiewały strzępki kolorowej folii z reklamówek, zagradzającym wjazd. Kijana zjechał na pobocze, wyłączył silnik i zanim wysiadł, przeciągnął się, strzelając kostkami palców. Balansując na krawędzi porośniętego chwastami rowu, ominął świeżą wylewkę. Szutrową drogę za bramą przerastały kępki przemarzniętej o tej porze roku trawy; pojedyncze, kiedy spoglądało się pod nogi, i układające się w zgniłozielony dywan, gdy patrzyło się przed siebie. Wzdłuż drogi ciągnął się niewysoki, pozieleniały krawężnik, za którym kolczastymi zasiekami kłębiły się nagie pędy jeżyn. Stare topole posadzone w kilkumetrowych odstępach zrzucały na aleję kruche badyle. Było cicho i Kijana wdychał słodkawy, ziemny zapach butwiejących liści. Gdzieś dalej, za ogrodem, niewidoczne morze syczało i pryskało solą.\n„Bryza” okazała się drewnianym, dwupiętrowym budynkiem. Kijana nie pamiętał, kiedy ostatnio widział tak duży dom, zbudowany tylko z drewna. Na pierwszy rzut oka nie sprawiała dobrego wrażenia, jakby swoją dawną chwałą potęgowała obecną nędzę. Jedno ze skrzydeł domu wyglądało na zupełnie opuszczone. Dach wyraźnie łamał się w połowie, niektóre okna były pozabijane niewiele ciemniejszymi od ścian deskami. Na ganku siedział może dziesięcioletni chłopiec, patrząc prosto na nadchodzącego mężczyznę. Kijana uśmiechnął się i nie był to wcale wymuszony uśmiech.\n– Cześć, mały. Jest mama?\nDzieciak przyglądał mu się uważnie przez chwilę, po czym wrócił do swojego zajęcia. Z jednego wiaderka nabierał garść piasku, na moment zanurzał zaciśniętą pięść w drugim, pełnym wody, i pozwalał, żeby rzadkie błocko wyciekało mu spomiędzy palców, formując coraz wyższą, jakby zbudowaną z brudnawego lukru wieżyczkę, rosnącą na deskach werandy.\n– Mały, głuchy jesteś? – zapytał bez gniewu.\nSzur, chlup, cisza pełna skupienia.\nKijana podszedł i ukucnął przed chłopcem. Ten na chwilę podniósł na niego oczy, ale zaraz spuścił wzrok.\nKijana pomachał mu ręką przed nosem. Żadnej reakcji, strużka błota nie drgnęła nawet o milimetr, wyciekając z małej pięści, i dalej rzeźbiła swoje piaskowe koronki na rosnącym stożku.\n– Co pan wyprawia!?\nPrzestraszony poderwał się i spojrzał na stojącą w drzwiach kobietę. Wyglądała na jakieś trzydzieści lat. Była wysoka, ciemne włosy, ściągnięte w koński ogon, wymykały się pasemkami i opadały na ładne czoło. Wydawało się, że jest bardziej przestraszona niż rozgniewana. Mały nawet nie drgnął.\n– Nic... Nie chciałem...\nZdał sobie sprawę, że bełkocze jak przyłapany na gorącym uczynku zboczeniec. Zebrał się w sobie i odchrząknął.\n– Przepraszam. Ale rozmawiałem tylko z małym i...\n– On z nikim nie rozmawia, kim pan jest!?\n– Powiedziano mi, że mogę wynająć u pani pokój...\n– Kto tak powiedział?\n– Facet w barze, taki miły chłopak... Cholera, nie chciałem pani przestraszyć!\nUspokoiła się nieco, jakby przekonało ją to niewinne przekleństwo.\n– I co, przyszedł pan na piechotę?\n– Nie, mój samochód stoi za bramą. Nie chciałem wjeżdżać, bo nie wiedziałem, czy beton już wysechł.\nPatrzyła na niego uważnie jeszcze przez chwilę, po czym odprężyła się. Odgarnęła włosy, które wiatr nawiewał jej na twarz.\n– Dawno nikt tu nie zaglądał w sprawie pokoju. Nie jestem przygotowana...\n– Nic nie szkodzi – przerwał jej wpół słowa – nie zależy mi na wygodach. Wystarczy łóżko i dach nad głową.\nNieufny błysk znów pojawił się na moment w jej oczach.\n– Długo chce pan tu zostać?\nKijana wyciągnął papierosy i poczęstował ją. Pokręciła przecząco głową i założyła ręce na piersiach.\n– Jeszcze nie wiem. Miesiąc, może półtora. Zalegali mi z urlopem przez pięć lat. Wreszcie mnie zmusili do wczasów. Dam pani dowód osobisty, może go pani spisać, jeśli to panią uspokoi. – Sam zapalił i uśmiechnął się, miał nadzieję, że szczerze.\nMilczała jeszcze chwilę, po czym westchnęła, jakby podejmowała jakąś decyzję, zdając sobie jednocześnie sprawę, że będzie jej żałować.\n– Dobrze. Trzydzieści złotych za dobę. Trzydzieści pięć, jeśli chce pan obiady. – Jakby przestraszyła się, że chce zbyt dużo, i dodała szybko: – Taniej pan nigdzie w okolicy nie znajdzie. Pokój jest ładny, zaraz tam posprzątam.\n– Raczej się zdecyduję. Z obiadami.\nUśmiechnęła się po raz pierwszy.\n– Może się pan przejdzie na plażę albo pospaceruje po ogrodzie? To nie potrwa długo, zawołam pana.\n– Jasne. Mogę zostawić samochód przed bramą? Nie będzie przeszkadzał?\n– Może na razie zostać. Nie mamy swojego, a pan chyba wyczerpał już limit niespodziewanych gości. I niech się pan nie przejmuje Julkiem – kiwnęła głową w stronę chłopca, który ani na chwilę nie przerwał zabawy. – Może pójść za panem, ale raczej nie wychodzi poza ogród. Nie jest agresywny, nie musi się pan obawiać.\nKijana baczniej przyjrzał się chłopcu i dopiero teraz dotarła do niego aura, jaką mały roztaczał wokół siebie. Aura obcości i zobojętnienia, kosmata i nieprzejrzysta. Aura choroby.\n– Dobrze, będę miał go na oku – obiecał.\nWidać spodziewała się innej reakcji, nie zwyczajnego przejścia nad faktem do porządku dziennego, bo powiedziała tonem usprawiedliwienia:\n– Wie pan, niektórzy nie lubią chorych. Ja sama tak o nim nie myślę. Jest po prostu... inny. Ale ludzie nieraz czują się przy nim nieswojo...\n– Mnie to nie przeszkadza. Może mi pani wierzyć.\nKobieta wyglądała na zadowoloną, kiwnęła głową, przyjmując do wiadomości to, co powiedział, i poszła bez słowa w stronę uchylonych drzwi. W progu odwróciła się jeszcze, znowu nieśmiało się uśmiechając.\n– Gapa ze mnie, ale tak mnie pan zaskoczył, że zapomniałam się przedstawić. Beata Domińczak. Julka już pan zna.\nKijana zawahał się na ułamek sekundy, usiłując przypomnieć sobie nazwisko widniejące w dowodzie osobistym, tkwiącym w jednej z przegródek jego własnego portfela.\n– Bondera – odwzajemnił uśmiech – Robert Bondera.\nWłożył ręce do kieszeni kurtki i ruszył wolno na spacer po ogrodzie.\nKobieta stała przy kuchennym zlewie, nalewając do wiaderka wodę i płyn do mycia podłóg. Patrzyła na znikającą między drzewami sylwetkę mężczyzny. Nie wiedziała, czy postąpiła rozsądnie, wynajmując mu pokój, i to właśnie ją gnębiło. Bo Beata Domińczak była kobietą rozsądną. Dzięki temu udało jej się utrzymać dom po śmierci męża i ogólnie dawać sobie radę w życiu, prowadząc przez nie i Julka. Usiłowała usprawiedliwiać się przed sobą, że pieniądze się przydadzą, i to bardzo, ale było to marne tłumaczenie. Zakręciła wodę i odstawiła wiadro na podłogę. Zrobiłaś to, bo po prostu ci się spodobał. Miej odwagę to przyznać. W zasadzie, po swoich dotychczasowych doświadczeniach, powinna mieć dość do końca życia dużych, krótko ostrzyżonych mężczyzn, ale jak widać, rozsądek wziął sobie na dzisiaj wolne. Kiedy wypadła na werandę, widząc go kucającego przed Julkiem, zobaczyła na jego twarzy przestrach, zupełnie nie pasujący do tej fizjonomii. Wyglądał jak chłopiec przyłapany na gorącym uczynku, dopiero później, kiedy już normalnie rozmawiali, przedzierzgnął się w pewnego siebie mężczyznę. Ale Beata była przekonana, że właśnie ta chwila, kiedy widziała jego zaskoczenie i strach, zaważyła na jej decyzji.\nKijana szedł powoli ubitą alejką, poprzerastaną tu i ówdzie kępami trawy, i wdychał pełną piersią zimne, przesycone solą powietrze. Ogród był duży, stary i zaniedbany, co tylko dodawało mu uroku. Drzewa były co prawda powykręcane przez wiatr, ale duże i zdrowe. Znalazł drewnianą szopę, tonącą w bezlistnych chaszczach. Stojący obok, pozieleniały, betonowy zbiornik na wodę, był wypełniony po brzegi. Wody nie było widać spod gęstego kożucha rzęsy, po którym przemykały maleńkie owady. Kijana przysiadł na cembrowinie i przymknął oczy. Gdzieś niedaleko, za płotem i szpalerem sosen jednostajnie szumiało morze i krzyczały mewy. W jeżynach coś zaszeleściło, fuknęło i schowało się pod kołdrę opadłych liści. Usłyszał wiatr nadchodzący w koronach drzew, jeszcze zanim lekki podmuch uderzył go w twarz i sunął dalej, zostawiając po sobie ciszę. Po raz pierwszy od naprawdę długiego czasu poczuł się dobrze. Nawet gdyby pokój okazał się norą, to zawsze będzie mógł przyjść tutaj, i to w zupełności wystarczy. Kobieta, Beata, podobała mu się. Przypominała mu kogoś, ale nawet nie starał się przypomnieć sobie tamtej twarzy. Dlaczego od tak dawna nie mieszkał w takich miejscach? Przecież to nie jedyny taki dom z pokojem do wynajęcia, dlaczego tłukł się przez ostatnie lata po motelikach, hotelach, noclegowniach wybitych na jednej sztancy razem z obsługą, i dopiero teraz zdecydował się zamieszkać właśnie tak? W pięknym, spokojnym miejscu. I zaraz przyszła odpowiedź, szybka i bezlitosna: ponieważ wiesz, że pościg dobiega końca, a ty nie masz już siły uciekać. I wolisz, żeby wszystko skończyło się w miejscu takim jak to, a nie w kolejnej anonimowej sypialni. Telewizor, wykładzina, obrazek i przetarte od wybielacza prześcieradła.\nOtworzył oczy i zobaczył chłopca. Szedł wolno w jego stronę, patrząc uważnie pod nogi, jakby czegoś szukał. Kijana miał wrażenie, że mały stawiał przesadnie długie kroki, jakby bawiąc się w nadeptywanie na niewidoczne ślady, które mężczyzna zostawił, idąc na spacer. Nucił pod nosem jakąś monotonną, płaską melodię, która mogła być zarówno jego własną, jak i jednym z najnowszych, wciskających się w uszy, plastikowych hitów.\n– I co powiesz, mały?\nJulek przestał nucić, jakby dopiero teraz zauważył Kijanę. Stanął nieruchomo, niby patrząc na mężczyznę, podczas gdy ten miał wrażenie, że wzrok dzieciaka bez trudu przebija go na wylot i skupia się na czymś zupełnie innym, czymś, czego nawet on sam nie byłby w stanie dostrzec.\nMimo woli obejrzał się, ale zobaczył tylko łyse pnącza, wspinające się na płot z przerdzewiałej siatki.\n– Taa... wiem. Ty też to czujesz. Przykro mi.\nNaprawdę było mu przykro.\n– Ale tobie i mamie nic się nie stanie, nie martw się.\nChłopiec stał jak wmurowany i beznamiętnie patrzył przed siebie, jak zabawka, w której wyczerpały się baterie. Kijana wstał i poszedł za szopkę, gdzie wysikał się prosto na zapomnianą pryzmę starego kompostu. Kiedy wracał, usłyszał dobiegające od strony domu wołanie kobiety. Podszedł do dziecka i bez wysiłku obrócił je w miejscu, lekko popychając, by zrobiło pierwszy krok w stronę domu.\nSzedł pomału, równo z chłopcem, od czasu do czasu mówiąc jakieś banały spokojnym, cichym głosem, tylko po to, żeby zatrzeć cień tego uczucia, jakie go ogarnęło, kiedy pomyślał, że znowu chciałby tak żyć. Samolubnie cieszył się przez chwilę tą myślą, zwodząc samego siebie. Bo tak naprawdę wiedział, że nigdy już nie pozwoli, żeby przyszli za nim do kolejnego domu.\nPokój może i był odnajmowany turystom, ale nie zatracił domowego charakteru. Po jednej stronie łóżka skos dachu niemal dotykał podłogi, z drugiej dociskała się do niego niska szafka ze stojącą na niej nocną lampką z malowanym ręcznie abażurem. Na kremowym, pomarszczonym papierze tłoczyły się niezgrabne, niczym namalowane przez dziecko, kwiaty. Kijana zastanawiał się, czy będą rzucać kolorowe cienie na ściany. Z przyzwyczajenia sprawdził wszystkie szuflady, te w szafce i w komodzie stojącej przy drzwiach. Były wyścielone szarym papierem pakowym i zupełnie puste. Nieraz znajdował w wynajmowanych pokojach rzeczy, które przeoczyła obsługa albo których nikomu nie chciało się sprzątnąć. Czasami była to wyświechtana książka, zostawiona przez kogoś i zaczytywana na śmierć przez kolejnych tymczasowych lokatorów, innym razem resztka mydła w płynie na półce pod prysznicem. Raz, schylając się po szczoteczkę do zębów, która upadła na podłogę, znalazł zużytą prezerwatywę, przyklejoną pod umywalką. Wierszyki albo krótkie zdania, wypisywane maczkiem na tapecie pod sufitem bądź tuż przy podłodze. Wycięte nożem karby na futrynie drzwi albo krawędzi stołu, tłuste odciski palców na kineskopie telewizora albo ust na krawędzi jednej z dwóch obowiązkowych szklanek, pokutujących pod łazienkowym lustrem. Wszystkie te znaki, które zostawiają za sobą, nieświadomie lub z premedytacją, ludzie skazani na tymczasowy dach nad głową, pod który nigdy nie wrócą. Tutaj ich nie było. Mógł tu wejść i nie musiał wyganiać duchów. Mógłby tu zostać.\nWieczorem, kładąc się spać, włączył lampkę. Rozświetliła pokój mdłym, żółtawym blaskiem czterdziestowatowej żarówki, ale żadne cienie nie zatańczyły na ścianach. Kwiaty zbladły i zmieniły się w bure plamy na abażurze. Nie zgasił jej i zasnął w ciepłym blasku. Śniły mu się mewy, przybite skrzydłami do granatowego nieba, zwisającego ciężko nad granatowym morzem.\nBeata wykąpała Julka, pomogła mu się przebrać i położyła do łóżka. Siedziała teraz przy nocnej herbacie i ostatnim papierosie, zmieniającym się wolno w słupek popiołu w popielniczce. Myśl o mężczyźnie, śpiącym w pokoju na piętrze, nie dawała jej spokoju. Odwykła od czyjejś obecności w domu; każde skrzypnięcie podłogi, kiedy się kąpał, kiedy kręcił się po pokoju, szykując się do snu, wydawało jej się czymś tak obcym, że aż wzdrygała się nerwowo. Jarek nie żył od pięciu lat. Od tego czasu nawet nie starała się wynająć pokoju, a po upiornych dwóch tygodniach, jakie zafundowało jej małżeństwo lekarzy, którzy zjechali tu z dwójką potwornie rozwydrzonych i wrednych bachorów, odprawiała ludzi z kwitkiem. Aż do dzisiaj.\nPięcioletni celibat czasami dawał o sobie znać, lecz Beata nauczyła się sobie z tym radzić. Wystarczyło, że przypomniała sobie, w co zmieniło się jej małżeństwo, szczególnie w ostatnich latach, i odchodziła ją ochota na amory. Śmierć Jarka nadeszła w ostatniej chwili i jeśli o czymś wtedy myślała, kiedy zdrętwiałą dłonią odłożyła słuchawkę, to tylko o tym, że los oszczędził jej własnoręcznego zabicia męża.\nWydało jej się, że w pokoju na górze zatrzeszczała podłoga, jakby ON wstał. Myśli pogalopowały dalej, napędzane wyobraźnią. To jakiś morderca albo zboczeniec, przecież widać to po tej zakazanej gębie! A ona, idiotka, wpuściła go do domu, w którym udało jej się zamknąć siebie i Julka przed wszystkimi niebezpieczeństwami świata na długich pięć lat. Wpuściła potwora, który właśnie się obudził, głodny i zły... Czy to kroki? Zerwała się i przerażona nie była w stanie zrobić nawet kroku, drżąc w wełnianym swetrze, narzuconym na nocną koszulę. Ale wtedy wróciła rozsądna, spokojna Beata, ta, którą była od pięciu lat. Podłogi trzeszczą; cały dom przecież skrzypi, zwłaszcza kiedy wieje od morza. Drewno nasiąka wilgocią i niemal czuć bosymi stopami, jak cały dom usiłuje się przeciągnąć. A ten mężczyzna to nie żaden morderca ani uciekinier, ma zresztą jego dowód, który zapomniała mu oddać (dowód, wielkie mi co, każdy może sobie teraz sprawić nowe papiery – po raz ostatni zadźwięczał cichnący głos, który wcześniej wrzasnął jej do ucha i poderwał na nogi), a w ogóle to teraz śpi. I wszystko będzie dobrze. Pospaceruje po plaży, poogląda telewizję, zresztą niech robi, co chce, byle nie zawracał jej głowy, zapłaci drugą część należności i wyniesie się od nich w diabły. Zniknie, jakby go nigdy nie było.\nZdusiła niedopałek i spłukała go w przedpotopowym zlewie, po czym cicho, na palcach, poszła na piętro do swojej sypialni. Mijając po cichutku jego pokój, zauważyła smugę światła pod drzwiami. W środku było zupełnie cicho, żadnego pochrapywania czy szelestu kartek. Telewizor też milczał. Weszła do siebie i przeklinając w duchu ciche chrobotanie klucza w zamku, zamknęła za sobą drzwi. Wślizgnęła się po ciemku w wyziębioną pościel. Leżała jeszcze długo, nieruchomo, nie mogąc zasnąć, jakby podświadomie czekając na nowy powód do strachu. Ale ponieważ nic się nie wydarzyło, zasnęła w końcu i spała głęboko, bez snów.\nRano Beata, zła na siebie za to wczorajsze nocne panikowanie, już bez żadnych ceregieli, manifestowała pewność siebie pani we własnym domu. Tupiąc głośniej niż zazwyczaj, poszła do łazienki i odkręciła wodę w prysznicu wiszącym nad żeliwną wanną. W ostatniej chwili powstrzymała się od nucenia, kiedy gorąca woda spłukiwała szampon z jej włosów. Za to cicho pogwizdywała, owinięta w ręcznik, goląc nogi. Ubrana w spodnie i rozwleczony sweter po mężu, poszła do kuchni, gdzie trzaskała drzwiczkami szafek, szufladami i głośno rozstawiała talerze, szykując śniadanie. Z góry nie dobiegał żaden dźwięk. Sama nie wiedziała dlaczego, poirytowana, poszła z powrotem na górę, do pokoju Julka. Mijając sypialnię dla gości, odkaszlnęła ostentacyjnie. A co, ten się jeszcze naodpoczywa, a mały przynajmniej zje ciepłą jajecznicę. Nie będzie robiła dwóch śniadań dziennie. Otworzyła pomalowane na żółto drzwi na końcu korytarza i żartobliwa poranna reprymenda zamarła jej na ustach. Pokój był pusty. Rozkopana jak zawsze pościel na małym tapczaniku, porozwalane na podłodze rysunki do skończenia na jutro, modele wiszące na żyłkach u sufitu chwiały się lekko. Beata zamknęła cicho żółte drzwi i jak we śnie weszła do pokoju gościa. Pościel była złożona w kostkę, w nogach łóżka stała czarna, sportowa torba, z której wystawały starannie poukładane podkoszulki. Ręcznik suszył się na kaloryferze. Nie było go.\nPędem, gubiąc jeden z kapci, zbiegła ze schodów i wypadła do ogrodu. Było zimno i wilgotno, uschnięte astry, które już dawno powinna wykopać, srebrzyły się kropelkami mgły.\n– Julek!!! Juliusz!!!\nNigdy nie odpowiadał, ale zawsze przychodził, kiedy go wołała. Przyciskając rękę do ust, wstrzymywała wzbierający w piersiach skowyt; więc jednak to potwór. Potwór ich znalazł. Pobiegła przed siebie ścieżką, w stronę szopy, utykając, zanim wierzgnięciem nogi zrzuciła drugi kapeć, i pognała z całych sił. Liście były lodowato zimne i śliskie, kilka razy prawie upadła, drobne gałązki strącone wiatrem kłuły ją w stopy. Zahaczyła ręką o jakiś wysunięty nad ścieżkę pęd jeżyn i rozdarła ją kolcem do krwi.\nSzopa zamajaczyła między drzewami. Beata dopadła bez tchu cembrowiny zbiornika na wodę, oparła się o nią, dysząc bardziej ze strachu niż ze zmęczenia. Potrąciła nogą plastikowe wiaderko, pełne wody z rzęsą, która chlapnęła jej na nogawkę i bosą stopę.\n– Julek!!! – Skowyt wyrwał się wreszcie na wolność.\nPewność, że stało się coś strasznego, była paraliżująca. Boże, Boże, Boże...\nGdzie go szukać? Gdzie pójść? Wrócić i dzwonić na policję? Przecież może on gdzieś umiera! Gdzieś blisko! Moje dziecko... Co robić, krzyczeć „ratunku”!? Przecież nikt nie usłyszy... Bezsilna, czarna rozpacz obezwładniła ją.\nWyjrzał zza szopy, zaciekawiony. Mała główka jej syna, z odstającymi uszami i wyrazem wiecznego skupienia na twarzy. Kolana się pod nią ugięły i osunęła się na ziemię, opierając brodę o ciągle zaciśnięte na zielonkawym betonie dłonie. Zamknęła oczy i płakała, dopóki nie poczuła jego rączki, jak zawsze ostrożnej, gładzącej i lekko szarpiącej jej włosy.\nTrzasnęła furtka, Beata usłyszała ciężki tupot stóp na wilgotnej ziemi i szybki, sapiący oddech. Kijana stanął jak wryty, widząc ją klęczącą i małego, z ręką na jej głowie. Był mokry, tylko w kąpielówkach – trochę przyciasnych i rozpaczliwie niemodnych, wpijających gumkę w obrośnięty brzuch. I jeśli miało ją coś przekonać o jego niewinności, to właśnie to, że facet w takich gaciach przyleciał, kiedy tylko usłyszał, jak krzyczy.\nBeata wstała i wytarła oczy wierzchem dłoni.\n– Nic, nic... Przestraszyłam się, że Julek gdzieś się zapodział. – Kłamstwo gładko przeszło jej przez gardło. Przytuliła syna i pogłaskała go po rozwichrzonych włosach.\nMężczyzna wyraźnie odetchnął z ulgą i teraz wyglądał tylko na zakłopotanego.\n– Zostawiłem ubranie i ręcznik na plaży... Pójdę... – Machnął ręką za siebie.\n– Kąpie się pan w taki ziąb?\n– Mnie to nie przeszkadza. Nawet lubię. Potem zaraz jest człowiekowi ciepło. – Odwrócił się i ruszył w stronę płotu.\nJulek wymknął się spod jej ręki jak kot, kiedy znudzi mu się głaskanie, i stanął obok, odprowadzając Kijanę wzrokiem.\n– Niech się pan pospieszy. Śniadanie czeka – powiedziała cicho, ale nie była pewna, czy usłyszał.\nSzedł szybko, teraz dopiero poczuł zimne podmuchy. Włoski na jego ciele podniosły się i zaczął szczękać zębami. Serce waliło mu jak młotem – kiedy usłyszał niesiony wiatrem krzyk kobiety, zatrzymało się na moment, teraz dochodził do siebie. Myślał, że to już, że przeliczył się i ściągnął na nich swoich tropicieli. Kiedy biegł do ogrodu, przeklinał i tłumaczył się sam przed sobą, że przecież jeszcze za wcześnie, że nie było żadnych znaków. Odsunąłby się wtedy od nich, pozwolił, żeby się stało. Bez ofiar z niewinnych. Bał się o kobietę i chłopca, a jednocześnie czuł żal, że tak wcześnie go znaleźli, że nie zdążył się jeszcze nacieszyć tym domem, plażą i ostatnimi chwilami przed... tym.\nRozmawiał z chłopcem na plaży; zanim mały odszedł, ponownie spowity w brudnożółte chmury swojej choroby, które rozstąpiły się na chwilę pod wpływem jakiegoś impulsu... Wcale nie jakiegoś. Dzięki Kee-an-Nah, to było pewne, a raczej dzięki jego... pochodzeniu. To jego obecność dała chłopcu szansę, by mógł wreszcie odezwać się do kogoś.\nMężczyzna stał właśnie po kostki w lodowatej wodzie, oddychając głęboko przed wejściem głębiej w parzące skórę morze, kiedy go usłyszał. Ciche słowa na granicy słyszalności, niepewne i gardłowe, wypowiedziane być może pierwszy raz w życiu.\nKijana, zaskoczony, obejrzał się za siebie. Chłopiec siedział, obejmując chudymi rękami kolana, i patrzył mu prosto w oczy. W jego spojrzeniu malowała się niepewność.\nNie dał po sobie poznać zaskoczenia.\n„To czemu wchodzisz do wody?”\n„Bo kiedy pływam w morzu, czuję się bezpieczny. I wolny”.\nJulek nabrał pełną garść piasku i pozwolił mu przesypywać się między palcami.\n„Lubię cię. Jesteś inny. Ja też jestem inny, wiesz?”\n„Wiem. Twoja mama mi powiedziała”.\n„Kiedy mówiłeś, że nic nam się nie stanie, nie kłamałeś”. To nie było pytanie, ale i tak odpowiedział:\nPiasek wysypał się z dłoni chłopca. Otarł rękę o nogawkę spodni.\n„Czasami ich widzę, kiedy śpię. Tych, którzy idą za tobą. Kozła, ropuchę, wielu innych. No i wrony. I Jego. Ale oni nigdy mnie nie zobaczyli. Jestem za sprytny”.\n„Chciałbym, żebyś został. Mama też by chciała”.\n„Zostanę. Ale nie do końca. Obiecuję”.\n„Czemu cię ścigają?”, zapytał chłopiec.\nKijana zastanowił się. To wszystko trwało już tak długo, że coraz trudniej było mu odpowiedzieć na to pytanie, nawet samemu sobie; pościg i ucieczka stały się sensem samym w sobie, a przyczyna, ukryta głęboko, coraz bardziej traciła na znaczeniu. Odparł, starannie, z wysiłkiem dobierając słowa:\n„Przeciwstawiłem się im, a oni... nie mogą tego znieść. Dlatego mnie gonią. Chcą, żebym wrócił. I poddał się karze”.\nChłopiec skinął spokojnie głową i wstał. Kijana wyczuł w nim zmianę, zrozumiał, że nić porozumienia się zrywa, że chłopiec nie chce już rozmawiać.\nJulek szedł w stronę płotu, dla zabawy szurając nogami, zostawiając za sobą smugi ciemniejszego, wilgotnego piasku. Kijanę dobiegły jeszcze cichnące, ale wyraźne słowa:\n„Nie bój się. Jestem sprytny. Powiem ci, że nadchodzą, a wtedy odejdziesz, dokąd będziesz chciał, żeby nic się nam nie stało”.\nKiedy zobaczył ich obydwoje przy szopie, całych i zdrowych, i nie wyczuł obecności tamtych, postanowił odejść. Bez czekania. Zdechnąć można wszędzie. Ładne widoki i... ta cała reszta nie są warte ryzyka, na jakie ich narażał. Wiedział, że ich krzywda, ostatnia, jaką by wyrządził na tym świecie, prześladowałaby go przez wieczność, cokolwiek mówił chłopiec.\nOtrzepał spodnie z piasku i wciągnął je wprost na mokre kąpielówki. Na krótką chwilę, kiedy słońce wyjrzało przez dziurę w pędzonych wiatrem chmurach, morze z sinego jak galareta zmieniło się w butelkowo zielone. Wsunął bose stopy w buty i pomyślał, że tego będzie mu najbardziej brakowało. Czucia. Odczuwania zimna, łagodnej szorstkości piasku nawianego do butów, ciepła ciała kobiety. Ta była samotna i pachniała smutkiem. Tak łatwo mógłby ją uleczyć, choćby na trochę, zmieniając beznadzieję, która ją toczyła, w późniejszy żal i gorycz, kiedy już go nie będzie. Ale to byłyby przynajmniej żywe uczucia, odmienne od smętnej pajęczyny, która zdawała się spowijać Beatę jak kokon. Pchną ją dalej, wyrwą z sieci i zacznie znowu żyć. Mały odprysk żalu i nienawiści, jaki przylgnąłby do niego, łącząc się z innymi, którymi był oblepiony, nie miałby już wtedy żadnego znaczenia.\nI stało się tak, jak widać musiało się stać. Miesiąc leniwego, spokojnego życia, sypiania do późna i rozkosznej bezmyślności. Miesiąc z kobietą, taką jak Beata, w takim domu jak „Bryza”. Miesiąc uciekania przed samym sobą, spychania myśli i postanowień gdzieś głęboko, wstydliwych, małych oszustw. Cieszenia się życiem. Piękny miesiąc, bez innych ludzi. Kilka razy zadzwonił telefon, listonosz zostawił rachunki w skrzynce na listy. Kijana zaparkował samochód w szopie na tyłach ogrodu; powiedziała, że szkoda takiego ładnego wozu, przecież bez przerwy pada, a szopa stoi pusta. Nie sprzeciwiał się. Ludzie i tak zaczną gadać, ale po co ma ich kłuć w oczy samochód na obcych rejestracjach, stojący przed domem.\nNie rozmawiali ze sobą wiele, jednak nie byli tym skrępowani. Kiedyś przy śniadaniu, popijając kawę, pokazał palcem mężczyznę na zdjęciu i zapytał:\n– To twój mąż?\n– Tak – odparła spokojnie, choć było to pierwsze pytanie, dotyczące jej przeszłości, jakie zadał. Ona jak dotąd, o nic nie pytała. – Nie żyje od pięciu lat. – I bez namysłu dodała: – Nie był dobrym człowiekiem. Ani dla mnie, ani dla małego. Chyba w ogóle nie był dobry.\nPokiwał głową, dopił kawę i powiedział, że idzie się przejść. Spytał, czy nie potrzebują czegoś ze sklepu. Gdy odparła, że nie, po prostu włożył kurtkę i wyszedł. Żadnego zaskoczenia, cienia wstydu spowodowanego własną zuchwałością czy fałszywego współczucia po jej szczerym wyznaniu. Po prostu, zdarzyło się. I minęło.\nPewnego dnia poszedł do małej drewutni, pomachał pół godziny siekierą i bez pytania napalił w kominku w największym pokoju, kiedy Beata poszła z Julkiem na spacer. Po powrocie kobieta nic nie powiedziała, a chłopiec usiadł na dywaniku przed paleniskiem i buzia zaróżowiła mu się od ciepła. W oczach migotały mu iskierki.\nKiedy wróciła do pokoju z kolacją, mężczyzna siedział obok chłopca i razem nieruchomo wpatrywali się w płomienie, jednakowo oplatając ramionami podciągnięte pod brodę kolana. Postawiła ostrożnie talerz kanapek na stole i usiadła na sofie, patrząc na nich i nie mając siły nic powiedzieć. I nagle poczuła, że dobrze jest, tak jak jest. Nieważne, co będzie jutro.\nPrzez ten czas Kijana nie rozmawiał z Julkiem. Chłopiec z plaży nie pojawił się już więcej. Chudy dzieciak chodził za Kijaną krok w krok, ale w uszach mężczyzny ani razu nie zabrzmiał brzękliwy, cichy głos, który wcześniej obiecał go ostrzec. Zrobił Julkowi latawiec, przepraszając w duchu tamtego chłopca, poznanego dawno, dawno temu. Puszczali go na plaży, aż kiedyś wiatr porwał go i zaniósł nad morze, coraz dalej i wyżej, aż zniknął im z oczu. Znaleźli wyrzuconą przez fale meduzę. Zgrabiałymi rękami ulepili zamek z dwoma wieżami i sklepioną, otwartą bramą, a potem, chuchając w zziębnięte dłonie, patrzyli, jak woda powoli zamienia go w obły pagórek piasku.\nKijana wymienił kilka spróchniałych desek na werandzie, oskrobał resztki starej farby i pomalował ją na nowo. Niby to niewiele, ale budynek jakby odżył. Nieśmiałe protesty Beaty zbył oświadczeniem, że taka praca to czysta przyjemność i relaks, i jeśli pozwoli, to poprawi jeszcze to i owo. Machnęła ręką z udaną rezygnacją i powiedziała, żeby robił co chce, byle tylko dom się od tego nie zawalił.\nKiedy wreszcie nadeszła ta noc, ocknął się, pewien, że słyszy za oknami łopot skrzydeł. W nogach łóżka stał chłopiec i patrzył na nich.\nWidząc panikę w oczach mężczyzny, dodał:\n„Zdążysz. Chodź ze mną”.\nKijana ubrał się po cichu, żeby nie obudzić Beaty, i wyszli z domu. Było bardzo zimno, szron na trawie skrzył się jak potłuczone szkło. Panowała wszechobecna cisza, cały świat jakby zamarł w oczekiwaniu na zimę, która była tuż, tuż.\n„Skąd wiesz? Ja niczego nie poczułem. Nie było nawet wron”.\nChłopiec ścisnął mocniej dłoń Kijany i przyspieszył kroku. Szli w stronę szopy, majaczącej w mroku.\n„Musisz już jechać”.\nMężczyzna nagle się zatrzymał, aż chłopiec, ciągle ściskający jego rękę, zatoczył się i prawie upadł.\n„Moje rzeczy. Muszę wrócić po torbę”.\nJulek spojrzał na niego i w głowie Kijany rozległ się jego krzyk, teraz już pełen przerażenia:\n„Nie!!! Jedź natychmiast. Wziąłem kluczyki do auta, musisz jechać już teraz!!!”\nKucnął przed chłopcem i ujął jego buzię w dłonie.\n„Co się stało? Czy jest już za późno? A co z tobą? Co z Beatą, co z mamą?”\nPo policzku małego popłynęła łza.\n„Pamiętasz... pamiętasz, jak ci mówiłem, że jestem sprytny?”\nSkinął głową, czując lodowate palce pewności pełznące w górę kręgosłupa.\n„Wypatrywałem ich, czy nie idą, ale...”\nKijana wstał i puścił Julka. Odwrócił się w stronę szopy. Ze zbiornika na wodę na jego oczach zaczął sączyć się niebieskawy blask. Spojrzał na chłopca, czując ból, jakiego jeszcze nigdy nie było mu dane doświadczyć.\n„...ale zobaczyli mnie. Chyba zawsze mnie widzieli i tylko udawali... Chciałem żebyś został jak najdłużej i...”\nPłaczliwy głos pod czaszką Kijany przeszedł w pisk i urwał się. Chłopiec zesztywniał, wyprężył się jak rażony prądem, a jego oczy rozbłysły w mroku niczym dwa ogniki zapalniczek.\nZnad cembrowiny wychynęła masywna sylwetka, strzelając na wszystkie strony odłamkami lodu, pokryta martwym zielskiem i rzęsą, jak zieloną łuską. Kijana odwrócił się i rzucił do ucieczki, ale chłopiec skoczył mu do nóg, obejmując go za kolana i powalając na ziemię. Szamotał się, rozpaczliwie starając się uwolnić z uścisku chudych i nadspodziewanie silnych rąk, jednocześnie nie spuszczając wzroku ze zbiornika, z którego wyłaniał się koszmar prześladujący go od lat.\nBestia oparła ramiona o betonową krawędź, mrugnęła, jakby wyostrzając wzrok, i skoncentrowała spojrzenie na leżącym mężczyźnie.\nJęk zgrozy wyrwał się z gardła mężczyzny. Nie myśląc co robi, zaczął okładać dziecko pięściami i bezskutecznie szarpać drobne ramiona. Wlókł chłopca za sobą, pełznąc po ziemi, byle dalej od...\n– Chodź, maluchu. Chodź szybciutko, bo mamy dużo do obgadania...\nJak pływak wychodzący z basenu, bestia podciągnęła się na rękach i przerzuciła jedną nogę na drugą stronę zbiornika. Woda parowała na mrozie, spowijając potwora sinym całunem.\nTeraz już krzyczał. Bezrozumny, nieartykułowany wrzask tłumionej przez wiele lat grozy i rozczarowania darł mu gardło, odbijał się od drzew, z których mimo nocy poderwały się wrony, dziesiątki czarnych ptaków, kraczących i zataczających stadami ciasne kręgi, gdzieś wysoko ponad nimi.\nKiedy już wyłowili ciało i odholowali samochód, weszli do wynajmowanego pokoju i zgodzili się łaskawie, by Beata poszła z nimi. Jeden z policjantów, najmłodszy, bezceremonialnie wytrząsnął zawartość sportowej torby na łóżko. Trochę ciuchów, bielizny, kalendarzyk, który zaraz zabrali, grzałka do wody, zawinięta w zapasowy ręcznik. Aluminiowy niezbędnik z łyżką i widelcem, scyzoryk dobrej firmy.\n– Harcerz. – Ten młody z nierównymi baczkami zaśmiał się niepewnie, ale zaraz umilkł i dalej przeglądał rzeczy.\nHotelowe zapałki, z miasta o pół Polski stąd. Bilet kolejowy sprzed dwóch lat, z zanotowanym numerem telefonu, który potem, po sprawdzeniu, okazał się pizzerią w Chorzowie.\nKsiążka w języku, który później zidentyfikowali jako portugalski. Szare pióro gołębia. I wieczne pióro sprzed wojny, warte kilkanaście tysięcy złotych. Nalepka na zderzak z żółtą buźką. Zgięty na pół kapsel po heinekenie. Pożółkła polaroidowa fotografia kobiety z małą dziewczynką, w tle płynący statek spacerowy, na dziobie nazwa – „Corason II”.\nMnóstwo drobiazgów, różnych śmieci, jakie nieraz poniewierają się zapomniane na dnie szuflady.\nZgarnęli to wszystko do worka, na wierzch wrzucili pustą torbę, pokręcili się trochę, bardziej dla pozoru niż w jakimś konkretnym celu, popijając kawę, którą zaparzyła im Beata.\nNajstarszy z policjantów, z równiutko przystrzyżonymi wąsami i lekką nadwagą, wysłuchiwał potem w kuchni cierpliwie jej chaotycznych zeznań, przerywanych chwilami ciszy i zaciąganiem się kolejnymi papierosami. Tylko kiedy opowiadała, jak nie mogła znaleźć Julka, tamtego ranka, wieki temu, glina prychnął i wzruszył ramionami, ale natychmiast przywołał się do porządku.\n– Wtedy pewnie próbował po raz pierwszy. Trzeba było od razu nas zawiadomić, przyjechalibyśmy z interwencją i byłoby po sprawie. – Zaraz jednak mruknął coś przepraszająco i podał kobiecie ogień, prosząc, by dalej mówiła.\nI Beata opowiadała, słysząc swój głos, jakby to ktoś obcy mówił w sąsiednim pokoju. Nie powiedziała oczywiście wszystkiego, bo i po co, skoro widziała w ich oczach, że i tak domyślają się reszty. Kiedy już nie miała nic więcej do dodania i siedziała cicho wpatrzona, jak papieros między jej palcami zamienia się w słupek popiołu, ten starszy odezwał się, wzdychając i poprawiając pas na brzuchu.\n– Pani Domińczak, będę z panią szczery. Niech mnie cholera, jeśli wiem, co się tam stało. Ale Bogu powinna pani dziękować, że synek jest cały. Lekarz mówi, że to tylko siniaki i otarcia, nic więcej mu się nie stało. Zagoi się raz dwa. – Zobaczył, że kobieta znowu kurczy się na krześle, a jej twarz wykrzywia się od tłumionego szlochu, i poczuł litość. – Wiem, co mówię, sam mam dwójkę. Rozrabiają, jak cholera, wiecznie poobdzierane, ale na dzieciaku goi się jak na kocie.\nPrzytaknęła. Przytakiwałaby wszystkiemu, byleby już sobie poszli, byle zostawili ją wreszcie samą z synem. Żeby mogli sobie usiąść w spokoju i patrzeć na pierwszy śnieg w tym roku.\n– Ten Bondera – kontynuował policjant – to też dziwna sprawa. Samotny, zaginięcie zgłosiła dwa lata temu siostra. Po tym, jak nie przyjechał na święta. Ale mieszkanie sprzedał cztery miesiące wcześniej, sprawdziliśmy, i zniknął. Zgłosiła i już się dalej sprawą nie interesowała. Takie teraz ludzie mają ze sobą kontakty. Rodzina, nie ma co...\nZnowu musiał się przywołać do porządku i dodał służbowym tonem:\n– Nie notowany. Ale to jeszcze nic nie znaczy, wie pani... Samotny, dorosły i zdrowy... – Chrząknął. – Może jeszcze coś wyjdzie. Poinformujemy panią.\nSpojrzał na Beatę. Płakała, lecz po cichu. Siedziała nieruchomo, a łzy płynęły jej po policzkach jedna za druga. Serce mu się ścisnęło z żalu; dużo, dużo tego świństwa, jak na tę kobietę. Bywał już w „Bryzie”, pamiętał jej męża; przypomniał sobie: ostatni raz podjeżdżali pod pensjonat pięć miesięcy przed jego wypadkiem. On nachlany, czepiający się futryny drzwi wejściowych, próbujący wyjaśnić im, że wszystko jest w porządku. A w środku ona, nieprzytomna, z głową opartą na kuchennym stole, obok pustego talerza, upstrzonego kropelkami krwi. Chłopiec siedział zapłakany w łazience, w wannie pełnej zimnej wody, i dalej bawił się zieloną plastikową rybką. Laskowski, wówczas dopiero dwa miesiące w służbie, chciał skuć mordę mężusiowi. Przywykniesz, powiedział wtedy młodemu i nie pozwolił. Przywykniesz. On przywykł.\nŁaska boska dla tej kobiety, można by powiedzieć, że się wreszcie skurwiel utopił. Zabić by takiego po pięciu minutach, a co dopiero całe życie z nim marnować...\nŚciągnął służbową czapkę i przeczesał włosy. Było mu gorąco.\nCo w głowie, to nie wiadomo, co dziecku zostanie, ale mały zawsze był...\n– Zdał sobie sprawę, że się zagalopował, i nie wiedział za bardzo, jak wybrnąć. – Był...\nPokiwała spuszczoną głową, więc ciągnął dalej.\n– Miłość matki, wie pani... No i spokój... Tak, spokój zrobi swoje. Dobrze, że nie doszło do najgorszego, nie? Szczęście, pani Domińczak, dużo szczęścia. I niech się pani nie martwi o to, że tak na lewo pani wynajęła pokój, to się jakoś załatwi. Wiadomo, jakie są czasy, a my też jesteśmy ludźmi, no nie?\nPogłaskał delikatnie posiniaczony policzek chłopca, siedzącego nieruchomo po turecku na podłodze i wpatrzonego w jego błyszczącą odznakę. Oślinioną rękę wytarł w spodnie dopiero, kiedy się pożegnali i szli do radiowozów po skrzypiącym pod butami śniegu. Pierwszym tej zimy, który nad ranem pokrył wszystko białym, cieniutkim całunem.\nPatrzyła przez okno w kuchni, jak odjeżdżają, zostawiając czarne ślady opon na drodze do bramy. Papieros z oderwanym filtrem dopalił się do końca i zgasł z cichym sykiem między jej palcami. Z zaciekawieniem podniosła rękę do twarzy i powąchała czerwony ślad oparzenia. Zacisnęła i rozprostowała palce. Pokręciła głową, aż coś chrupnęło w karku. Chłopiec wstał i ciągle oszołomiony zrobił kilka niezdarnych kroków w stronę schodów.\n– Idziesz już spać? Tak wcześnie?\nDrgnął, ale nie obejrzał się na dźwięk jej głosu, wdrapując się na górę.\nPodobno nigdy nie odpowiadał, no tak. To się musi zmienić. Przecież tyle jeszcze długich, zimowych wieczorów przed nimi. Stanęła na dole i krzyknęła w ślad za nim:\nLekkie, powolne kroki umilkły, już na piętrze.\n– Nie uciekaj.\nBeata uśmiechnęła się; oparzona ręka nie bolała jej ani trochę.\n– Pozwól, że ci coś opowiem, kiedy będziesz już w łóżeczku. Na pewno polubisz tę historyjkę.\nWokół niej „Bryza” trzeszczała i skrzypiała, jakby nowe życie wypełniało jej wyschnięte ściany.\n– Może... może o miłej pani i jej synku, których tak lubiłeś? Tak tylko na początek? Chyba niezbyt podoba im się tam, gdzie są... – Dodała, rozkoszując się pełną bólu ciszą.\nO szybę uderzył pierwszy czarny ptak.\n– Mamy jeszcze wiele historii do opowiedzenia, zanim skończy się zima – szepnęła, wchodząc powoli na piętro.\nA serce Kijany sczerniało i wyschło; do wiosny zmieniło się w coś, czego nawet wrony nie chciały dziobać.


POLO HAJO 26128 - POLO KRÓTKI RĘKAW - OVERSIZEMAN\nPOLO HAJO 26128\nDuże polo męskie xxl marki Hajo, uznanego producenta odzieży dla puszystych Panów. Wykonane z solidnego materiału, bardzo przyjemnego w dotyku. Pod szyją zapinane na guziczki, na piersi posiada subtelnie wkomponowaną kieszonkę. Duża koszulka polo w klastcznym, szarym kolorze przeszyte drobnymi, ciemniejszymi paseczkami, które nadają jej niebanalnego charakteru. Jeden z absolutnych bestsellerów z najnowszej kolekcji, dostępna także w kolorze niebieskim.\nKOLOR: szary w drobne ciemniejsze paseczki


Podczas trwania tego dwuletniego projektu zostanie zorganizowanych szereg wydarzeń, zarówno w formacie online, jak i spotkań bezpośrednich. Na tej podstronie partnerzy projektu będą o nich informowali i promowali je na bieżąco.\nWe wrześniu 2022 r. została zaplanowana organizacja pięciu lokalnych wydarzeń upowszechniających pod hasłem „Tworzenie wirtualnych wystaw dla szkół: innowacyjne podejście do nauczania i edukacji muzealnej”. Zostaną one zorganizowane w Hiszpanii, Polsce, Francji, Grecji i na Cyprze, a międzynarodowa konferencja na ten sam temat zostanie zorganizowana w Belgii.\nSprawdzaj na bieżąco aktualizacje na tej stronie i w mediach społecznościowych z hashtagiem #VXdesigners.


Michał Figurski założył Fundację „Najsłodsi”\nDodano: 13 listopada 2018, 10:44 1\nMichał Figurski / Źródło: X-news\n– Przez pół swojego życia chorowałem na cukrzycę i ukrywałem się z tą cukrzycą i doprowadzałem się momentami do ciężkich powikłań, które w pewnym momencie zagroziły mojemu życiu – tłumaczy Michał Figurski.\nW Warszawie odbyła się debata medialna w związku z 7. Światowym Dniem Cukrzycy, który przypada 14 listopada. Tegoroczne hasło kampanii to „Cukrzyca – w rodzinie siła” . Debatę zorganizowało Polskie Towarzystwo Diabetologiczne. W spotkaniu wziął udział Michał Figurski. Dziennikarz opowiedział o swoich zmaganiach z chorobą, z której został wyleczony po przeszczepie trzustki. Przeszedł go 2 lata temu. Założył także Fundację „Najsłodsi” . Jej zadaniem będzie wspieranie osób z cukrzycą.\n– Przez pół swojego życia chorowałem na cukrzycę i ukrywałem się z tą cukrzycą i doprowadzałem się momentami do ciężkich powikłań, które w pewnym momencie zagroziły mojemu życiu. Chcę pomóc osobom, które się wstydzą swojej choroby. Wspierają nas fundacje Anny Dymnej, Jolanty Kwaśniewskiej i Ewy Błaszczyk. Myślę, że będziemy wiarygodną instytucją – powiedział dziennikarz.\nLaleczka z saskiej porcelany 16 listopada 2018, 09:53\nŻe co?! Kpi czy o drogę pyta?! A może znalazł „cudowny sposób” na finansowanie codziennego sushi?


29 OSÓB ZAKAŻONYCH KORONAWIRUSEM W WOJ. WARMIŃSKO-MAZURSKIM. STATYSTYKI DLA POWIATÓW – Ostróda Flesz\nPodajemy nowe statystyki walki z epidemia koronawirusa dla województwa warmińsko-mazurskiego.\nNa dzień 24 marca w województwie warmińsko-mazurskim zostało potwierdzonych 29 przypadków zakażeń koronawirusem. 3 nowe przypadki dotyczą Elbląga, a 1 w Olsztyna.\nDane dla poszczególnych powiatów: braniewski-2, elbląski-2, Elbląg-11, giżycki-1, olecki-2, olsztyński-3, Olsztyn-5, szczycieński-1, ostródzki-1, piski-1\nW całej Polsce liczba zakażonych koronawirusem wynosi 884 osoby. W tym dziesięć osób zmarło. Dziesiąta osoba zmarła w szpitalu w Cieszynie. 71-letni mężczyzna, który był w ciężkim stanie i miał choroby współistniejące.\nKategorie:\tAktualności\t/ Bez odpowiedzi / przez Marzena Matuszka 24 marca 2020


wiarygodnosc wegla (Strona 1) - Eko-groszek - Forum portalu Ogrzewnictwo.pl\nForum portalu Ogrzewnictwo.pl » Eko-groszek » wiarygodnosc wegla\n1 Temat przez Markuspl 2021-02-11 15:53:12\nTemat: wiarygodnosc wegla\nCzego mogę żądając aby sprzedawca ekogroszku uwiarygodnił swój towar? Nie chce kupować czegos co ma kaloryczność wskazana na opakowaniu. Jakich dokumentów powinienem wymagać aby mieć pewność ze nikt mnie oszuka?\n2 Odpowiedź przez yankes33 2021-02-17 16:11:10\nOdp: wiarygodnosc wegla\nJa to zawsze chce obejrzeć czy partia ma aktualny certyfikat. Bez tego ani rusz. I ten certyfiakt musi mieć aktualną datę a nie sprzed roku. Badania laboratoryjne wszystko ci powiedzą – glownie kaloryczność. Indeks Rogi czyli spiekalność tez sa ważne. Mam ekogroszek Sztygar i Ri równa się zeru wiec nie mam problemów ze spiekami koksowymi.


English-Esperanto-English Dictionary EPUB Miejsce Dla Pobierz Za Darmo Książki\nEnglish-Esperanto-English Dictionary Pobierz EPUB\nMęczą udział w wyszukiwanie sieci gdzie można zobacz Romans English-Esperanto-English Dictionary, tam wszystkie potrzebna. O Przydatne zasoby dowiedz się ją E-książki English-Esperanto-English Dictionary, dalej poradniki związane różnego generos poprzez iluzja oraz detektywi można użyć a обожествлять Historia. praca z znajdziesz swój czas i wysiłek, będziesz czekać Ustalić, że chcę w catalog of books. Pozytyw naszej elektrycznych biblioteka:\nźródło informacji przydatne doskonale nie mają braku to oznacza reklama, Osoba może uczę się indywidualnych książek English-Esperanto-English Dictionary cicho instalacja, twój e-książki English-Esperanto-English Dictionary zwykle przepisać pl ulubiony w lekarz, rtf, epub, dokument, fb2, aby zobaczyć mobi Format po prostu czytać ludzie na drodze, wraz z asi go znudzony podróż.\nmimo a typowe kolekcja, szukaj library to start dzień, w każdej chwili!\ne My - lista w odniesieniu do e-book rzeczywistości obecnie. Raz w tygodniu nowy podręczniki, czasopisma, Instrukcje, audiobook normalnie włączyć.\nskuteczny i logiczne Framework od wykaz involved Książki może pomoc lower prawdziwy chwila z wyszukiwanie stosunkowo twój wymaga funkcji.\nnie ruszaj ludzie, wielki Książka English-Esperanto-English Dictionary życie mały rdz.\nA pobierz English-Esperanto-English Dictionary w ogóle nie w fb2, txt, epub, pdf, mobi format dla android os, iphone 3gs, ipad, iBooks, dla telefon albo tabletki, wybierz prawidłowo publikacje format z wersji niższy. Wybrać przeczytać online e-book English-Esperanto-English Dictionary wizyta link do strony internetowej niższy.\nEnglish-Esperanto-English Dictionary Recenzje książek\nTytuł oryginalny: English-Esperanto-English Dictionary\nRozmiar pliku: 63.94Mb\nOcena książki: 4.0 na 5 (263 głosów)


Bohumil Hrabal, Zbyt głośna samotność – opracowanie\nPierwsze wydanie Zbyt głośnej samotności Bohumila Hrabala przypada na rok 1978 – jako najsłynniejsze dzieło pisarza książka była potem wielokrotnie wydawana ponownie, w latach 1982, 1989, 1989, 1993, 1996, 2003. Gdy w 1968 roku Hrabal otrzymał zakaz publikowania w druku oficjalnym przez władze komunistyczne, część jego dzieło ukazywała się w wydawnictwach podziemnych – między innymi właśnie Zbyt głośna samotność.\nStyl i problematyka\nPowieść Hrabala jest utworem utrzymanym w konwencji realistycznej, choć posiada szeroki wymiar symboliczny, zwłaszcza zakresie problematyki krążącej wokół najważniejszych pytań egzystencjalnych i kondycyjnych. Problemy poruszane w refleksach głównego bohatera mają charakter uniwersalny, raczej zrozumiały dla odbiorcy każdego pokolenia w różnych zakątkach świata, nie tylko typowego Europejczyka.\nW najdojrzalszej książce Bohumila Hrabala pojawiają się także wątki filozoficzne i dialektyczne. Bohater odwołuje się także do różnorodnych mitów i tradycji.\nKreacja bohatera i świata przedstawionego\nPowieść jest jednym z kilku tekstów autora, w którym kreuje on bohatera stojącego na przegranej pozycji czyli takiego, który swoją postawą nie przystaje\nOpowiadanie rozpoczyna się w chwili, gdy bohater – pan Bamba (właściciel zakładu pogrzebowego) wychodzi z miasta w stronę rzeki. Po drodze Bamba spotyka pana pana Kytka, który już wcześniej szukał bohatera. Dowiadujemy się, że Kytka jest poetą i w imieniu swojej artystycznej grupy surrealistów, pragnie poprosić pana ...\nZbyt głośna samotność»\nChce pan widzieć złotą Pragę»


Kwiecień 2021 - Globalne skrzyżowanie gospodarcze\nMiesiąc: 2021 kwietnia\nInvesting.com Podsumowanie tygodnia 30 kwietnia 2021 r.\nNapisane przez pracowników Investing.com, Investing.comU.S. akcje zamknął sesję spadkami; Dow Jones Industrial Average w dół ...\nBaronowie funduszy private equity i hedgingowych mają problemy z przenoszeniem odsetek, ponieważ Biden nie zostaje kupiony\nYves Smith, Naked CapitalismTwój skromny bloger postara się rozpakować wielowarstwową bitwę kabuki, która wisi nad ...\nPrognoza gospodarcza z maja 2021 r. – Znaczący wstrząs\nNapisana przez Stevena HansenEconintersect prognoza indeksu ekonomicznego przewiduje gwałtowny wzrost tempa wzrostu gospodarczego ...\n30 kwietnia 2021 r. Wykresy i wiadomości dotyczące koronawirusa: Przenoszenie COVID z człowieka na zwierzę w gospodarstwach domowych Powszechne. Prezes Moderna uważa, że ludzie będą potrzebować zastrzyku przypominającego w ciągu 9 do 12 miesięcy od drugiej dawki.\nNapisane przez Stevena HansenaNowe przypadki w USA z 7-dniowej średniej kroczącej są o 16.7% NIŻSZE niż ...\n30 kwietnia 2021 r. Zamknięcie rynku: ceny ropy cofają się po wielkim tygodniu, liczba platform wzrasta do 440 platform, ropa WTI osiąga poziom 63.50, DOW spada o 186 punktów, Nasdaq spada o 0.9%, Bitcoin utrzymuje się na poziomie 57100\nNapisane przez GaryECRI tempo wzrostu WLI ponownie nieznacznie spada, a Michigan Consumer Sentiment poprawia się (SPY -0.7%). ...\n23 kwietnia 2021 Stopa wzrostu WLI ECRI ponownie nieznacznie spada\nNapisany przez Stevena HansenECRI's WLI Growth Index, który przewiduje wzrost gospodarczy sześć miesięcy do przodu, był niewielki ...\nOstateczny kwiecień 2021 Poprawa nastrojów konsumenckich w Michigan\nNapisane przez Stevena Hansena Ostateczny sentyment konsumencki Uniwersytetu Michigan za kwiecień przyszedł na 88.3, ...\nKwiecień 2021 Barometr Chicago Purchasing Managers na najwyższym poziomie od grudnia 1983 r.\nChicago Business Barometer poprawił się z 66.3 do 72.1Opinia analityków Chicago PMIAnkiety ...\n30 kwietnia 2021 r. Aktualizacja w południe: ropa spada na zysk, biorąc WTI 63.33, silniejszy dolar amerykański 91.22, DOW w dół o 208 o 12 w południe, Bitcoin wyższy 57200\nNapisane przez GaryMarzec 2021 realne dochody i wydatki znacznie się poprawiają (SPY -0.6%). Stimmies wywołują rekordowy wzrost...\nMarzec 2021 Realne dochody i wydatki znacznie się poprawiają\nNapisane przez Stevena Hansena Na dane nadal wpływa pandemia i płatności stymulacyjne. ...


XRP szuka wsparcia po odrzuceniu przez opór - yellowrocketagency.com\nXRP (XRP) rośnie od czasu odbicia się od długoterminowego horyzontalnego obszaru wsparcia na 0,62 USD pod koniec lipca.\nW dniu 29 sierpnia został odrzucony przez opadającą linię oporu i obecnie próbuje znaleźć krótkoterminowe wsparcie.\nXRP odbija się od długoterminowego wsparcia\nXRP porusza się w górę od czasu odbicia od horyzontalnego wsparcia na poziomie 0,62 USD pod koniec lipca. Do tej pory udało mu się osiągnąć szczyt na poziomie 1,35 USD w dniu 15 sierpnia. Od tego czasu token porusza się w dół.\nWskaźniki techniczne zapewniają głównie bycze perspektywy. Zarówno MACD i RSI poruszają się w górę. Pierwszy z nich jest pozytywny, podczas gdy drugi znajduje się powyżej 50. XRP napotyka jednak na opór tygodniowej linii supertrendu (czerwona).\nPonadto XRP był notowany poniżej obszaru wsparcia na 0,62 USD od września 2018 r., zanim przebił się powyżej niego w kwietniu 2021 r. Dlatego też, dopóki altcoin jest notowany powyżej tego poziomu, długoterminowy trend pozostaje byczy.\nNa wykresie dziennym widać, że XRP podąża za opadającą linią oporu od dnia 14 kwietnia. Do tej pory był przez nią odrzucany pięciokrotnie, ostatnio 23 sierpnia (czerwona ikona).\nZarówno dzienny MACD, jak i RSI maleją, wspierając kontynuację ruchu spadkowego.\nWydaje się więc, że XRP wciąż szuka wsparcia po trwającym odrzuceniu.\nTrader kryptowalutowy @AltstreetBet nakreślił wykres XRP, stwierdzając, że token właśnie zakończył pięciofalowy impuls byczy.\nRuch od dołka z dnia 20 lipca przypomina zakończony pięciofalowy, byczy impuls. Jeśli to prawda, to altcoin obecnie kończy strukturę korekcyjną A-B-C, przed potencjalnym zainicjowaniem kolejnego ruchu w górę.\nSee also Bitcoin miner Argo attempts to pull off a heist on the NASDAQ\nGłówne poziomy wsparcia znajdują się na poziomach 0,93 i 0,83 USD, czyli odpowiednio zniesieniach 0,5 i 0,618 Fib.\nPreviousMasterpieces by Da Vinci, Van Gogh and Monet to be auctioned via Binance’s NFT platform\nNextFTM Crypto: A Top 100 project that explodes!\nBig can do more? Smaller counts too, i.e. the share of addresses


Ogłoszenie przetargu - przetarg otwarty\n03 lipca 2019 10:49:00\nFirma Polwax S.A. zaprasza do udziału w przetargu otwartym, dotyczącym wyboru przewoźnika w zakresie usług transportowych cało pojazdowych, przewóz chemii płynnej. Informacje o szczególnych wymaganiach związanych z realizacją przedmiotu realizacji zamówienia znajdują się na stronie. Termin złożenia oferty upływa w dniu 15.07.2019 r. Oferent może zwrócić się do Organizatora przetargu o wyjaśnienie treści ogłoszenia o przetargu. Organizator przetargu udzieli wyjaśnień, jeżeli wniosek o wyjaśnienie treści ogłoszenia wpłynie nie później niż do dnia 08.07.2019 r.