Figurka Wilk workowaty Animal Planet 7161 - sklep urwiskowo.pl\nStrona główna1 » Zabawki2 » Figurki3 » Animal Planet4 » Figurka Wilk workowaty Animal Planet 71615\nAligator Edukator Krokodyl V-Tech Światło Dźwięk\nNumer katalogowy: AP-7161\nKod producenta: F7161\nKod EAN: 5031923871618\n• Łacińska nazwa wilka to Canis Lupus.\n• Wszystkie psy wywodzą się genetycznie od wilków, które były pierwszymi udomowionymi przez człowieka zwierzętami. Miało to miejsce około 15 000 lat temu.\n• Wilki żyją w stadach zwanych watahami, które liczą do 20 osobników. Na ogół wataha liczy 4-8 osobników (dominująca para + potomstwo). Wataha ma ściśle określoną hierarchię, która decyduje o funkcji podczas polowania oraz kolejności jedzenia zdobyczy.\n• Są inteligentnymi drapieżnikami używającymi rozwiniętej strategii polowania: tropiciele lokalizują zdobycz i informują o niej resztę stada, naganiacze płoszą stado i zaganiają w kierunku reszty watahy, która zagradza drogę zmęczonemu zwierzęciu i atakiem kończy polowanie.\n• Wilk, jak mało które zwierzę, wpłynał na kulturę terenów, na których występuję. Motyw wilka jest powszechny w sztuce, jest obecny w przysłowiach i powiedzeniach. W wielu językach występuje także jako imię.\nWymiary figurki: 3 (szer.) x 6 (wys.) x 10 (dł.) cm\nFigurka Collecta Okapi 88532\nFigurka Animal Planet - Owieczka czarnogłówka\nFigurka Animal Planet - Baran czarnogłówka


Widma : powieść [Eliza Orzeszkowa] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00207 003465 21550356 na godz. na dobę w sumie\nWidma : powieść - ebook/epub\n[…] Redakcya i Administracya Warszawa, Warecka 14. we Lwowie, Plac Maryacki l. 4. Druk. Edward Nicz i S-ka, Nowy-Świat 70. Tel. 27-73. No. 544. Biblioteka Dzieł Wyborowych. Eliza Orzeszkowa.\nPowieść z przedmową Stanisława Krzemińskiego. Cena 40 kop. W prenum. 30 1/2 kop. Warszawa Redakcya i Administracya Warecka 14. Tel. 114. 30. 1908.\nWIDMA. Biblioteka Dzieł Wyborowych. Eliza Orzeszkowa.\nPowieść z przedmową Stanisława Krzemińskiego. Warszawa Drukarnia Ed. Nicz i S-ka, Nowy-Świat 70. 1908.\nPRZEDMOWA. I. Wiele rzetelnego przeczucia było w tem natchnieniu, które przed 27 laty wydało z siebie Widma. To, o co się Orzeszkowa w trwodze miłosnej lękała, przyszło. Sielanka nowego Pawła i Wirginii z Wilna rozpostarła się na wielki obszar ziemi naszej. Ale ta rzeczywistość, która nas wszystkich ogarnęła, nie zabawia się już w dziecinne rojenia: ryczy jak potwór, przeraża i odrętwia, zmiata i niszczy, posadami bytu wstrząsa. Sen o wiekuistem szczęściu człowieka, marzenie o niezachmurzonej pogodzie społecznej – uzbroiły się w żelazo ogniste i bombę i tą bronią walczą o jaśniejące wszechdobrem jutro ludzkiego ducha. Rewolwer, sztylet, topór powyrastały na samodzielne potęgi i władają losami i żywotami ludzkimi. Niemiłosierdzie okrutne przejmuje na wskroś złotą sielankę Julka i Lusi. Idą tłumy w przyszłość pod hasłem bratobójstwa; krwią zapływają oczy, we krwi broczą dłonie, krew obryzguje twarze; z przekrwionych mózgów wychodzą upiory, świeżej wciąż krwi żądne. Urzeczywistniając sen miłości wszechludzkiej, człowiek stał się dla człowieka hyeną: zbezczeszcza groby, znęca się nad trupami, śmierć nawet samą zaprawia srogością, hyenom nieznaną. Życie ludzkie utraciło już wszelką cenę – złamanej szpilki szekspirowskiej nie warte. Aby dziś człowieka zabić – z chciwości lub zemsty, dość tylko sięgnąć po narzędzie zabójcze. Rozhulała się sielarka i w wir swój wciągnęła wszystkie męty społeczne. A tych mętów jest może tyle, ile jasnego przezrocza: toć pracowały na nie długie lata ciemnoty. Gdy społeczeństwo trzymano w stanie anorganicznym, uniemożliwiającym życie i zaledwie zapewniającym trwanie, musiały te męty najpierwsze od wstrząśnienia się poruszyć – i wydobyć nawierzch. Z nich też głównie skorzystał bojowy socyalizm. Nie takich walk i czynów pragnęli przewódcy tłumów, prowadzonych w przyszłość po sytość, sprawiedliwość i wolność. Szturmując do nieba, nie myśleli wytwarzać piekła i samym sobie i tej ziemi, która ich z siebie wydała. Dla nich te gminoruchy krwawe miały być wspaniałą pracą nad przebudową świata i – w ścisłym z nią związku – pokuszeniem się o postęp polityczny państwa, w którem żyć musieli. Inną miała być armia wiekuistego szczęścia, innymi place boju, innemi zwycięztwa. Ale fizyczne narzędzie, twórcza metoda pracy i walki miały być odrazu te – mi samemi, jakich dziś używa dzicz do gwałtów, rozbojów i mordów: i tu właśnie tkwi przekleństwo ruchu. Walka na dwa fronty: z potężnem państwem i z potężniejszym jeszcze od niego ustrojem dzisiejszych społeczeństw ludzkich – z samą naturą czynną w dziejach – od taktyki krwiożercej znikczemniałą. Rewolucya polityczna zamieniła się w pompowanie rewolucyjnego powietrza; rewolucya socyalna – w jedno prawie nieprzerwane pasmo przestępstw i bezrządu. Z chwilą, gdy pacholęce nauczycielstwo, a częściej jeszcze oślepiająca pycha, sięgnąwszy po cel niedościgły, spotkały się z fatalizmem niemocy, nożowa metoda walki musiała i skalę czynów i dobór czynników potępieńczo obniżyć. Pod zawołaniem braterstwa przy takiej metodzie można było zorganizować tylko hordę, nie lud. Zaraźliwe hasło grabieży i mordu, wydane dla celów rewolucyjnych, padając w masy ciemne i chciwe, rozbudziło w nich instynkty zwierzęce. Raz wywołany prąd zgasił ideę; krew bratobójcza zalała teoretyczne ognisko miłości człowieka dla człowieka. Rewolucya zamieniła się w rozbój i coraz ohydniej się zwyradniała. Czarowny motyl wiekuistej szczęśliwości, za którym pognały tłumy, nie o przebudowaniu świata, ale o jaknajlepszem nasyceniu się marzące – uleciał w nieskończoność wieków, która sama jedna tylko zdoła podjęte zagadnienie rozwiązać. A na tej smutnej, biednej, ciemnej, tylu już strumieniami krwi i łez przepojonej ziemi po całej tej kampanii Czerwonego Sztandaru pozostanie – zniszczenie, większy niż przedtem niedostatek, mniej pracy, mniej jej owoców, bo i mniej ruchu, rzeczywistego wytwórcy bogactw społecznych. Nikt jeszcze dotąd nie wymyślił lepszej metody samobójstwa, prostszej drogi do niemocy i zagłady. Socyalizm, czyniąc sobie z kraju naszego pole doświadczalne, wiedział co czyni: żadne inne społeczeństwo w ludzkości całej nie było tak, jak nasze podatnem, bo żadne inne nie było tak, jak nasze ciemnem i słabem. I oto stoimy nad przepaścią: jedność narodowa rozbita, społeczeństwo wstrząśnięte, wzburzone, legenda naszego rozwoju przemysłowego rozwiana; ten sam robotnik, któy miał być zbawionym na początek przez wyższe zarobki, może nie znaleźć już i najniższego. Widmo głodu wyszczerza zęby – a Boga, któryby je odpędził niema. Lada chwila przeznaczenie strąci nas w przepaść, jeżeli to samobójstwo okrutne nie ustanie. Z położenia, które nam zgotowała jedna przemoc, nie wydobędzie nas druga. Rewolucya wraz z nieodstępnym rozwojem przejdzie w stan endemiczny i warunki bytu ogólnego coraz bardziej zaostrzać nam będzie. Takim jest bilans naszych gminoruchów socyalistycznych. Jeżeli o wartości społeczeństwa roztrzyga stopień poszanowania praw jednostki ludzkiej i samego jej istnienia; jeżeli je nad poziom hordy pierwotnej wynosi jedynie tylko suma jego codziennej pracy duchowej, fizycznej, materyalnej, umysłowej i moralnej, potęgująca jego własną istotę; jeżeli miarę siły społeczeństwa daje zwartość jego atomów – jakaś organiczna kohezya stanów, zawodów, grup i jednostek, której żadne przeciwieństwa i walki nie rozerwą – to nie było jeszcze w dziejach świata społeczeństwa tak bezsilnego, nędznego iak nasze w chwili obecnej. I tu owe trwogi Orzeszkowej, które dały natchnienie do Widm, pałają najżywiej, sprawdzają się najokrutniej. II. Ten ruch nieszczęsny porwał nam dziecko jako typ czystego, naiwnego istnienia. Dziś dzieci bywają wspólnikami band rozbójniczych; dziś dzieci jednych towarzyszów swoich wieszają, innych biorąc w obronę, dla solidarnego pomszczenia mniemanej krzywdy, katują ich rodziców. Dawne dziecięce uciechy znikają. Za najcięższych czasów Hurki chłopiec w ogrodzie Saskim zabawiał się ukradkiem w sztyftowanie wojska polskiego; dziś w parku Ujazdowskim najmilszym mu jest "Łapacz", odtwarzający sceny policyjne. Dzieci robotników na podwórzach domów wydrwiwają inne, przyodziane w strój uchodzący za narodowy. Trzynastoletnie podrostki w Nałęczowie wykrzykują na Macierz Szkolną polską "maciora"! Jedenastoletni odziomek w szkółce przygodnej zawodzi piosnkę dziecięcą, w której jedna zwrotka kończy się słowy: "Będziem narodowców rżnąć"! Ojciec robotnik zabrania terminatorowi bratać się z majstrem – wyzyskiwaczem, nie pozwala mu na dziecięcą przyjaźń w majstrowskiej rodzinie: w szkole nienawiści chce wykształcić okrutnika. Gąska, może czternastoletnia, spostrzegłszy w sklepie puszkę z napisem: "Na kościół Zbawiciela", gniewnie woła: "Precz z tem! nie potrze – ba kościołów". Wszystko to dojrzewa w słońcu naszego socyalizmu… A tymczasem przeczulenie dusz; jakaś histerya idealizmu, nakazuje czcić dziecko jak bóstwo. Do woli jego ma stosować się nauczyciel, bez odwołania się do jego rozumu nie może nadawać kierunku zadaniom i znojom szkoły. Piętastoletnie wyrostki z "partyi", bez elementarnej nawet nauki, prowadzą sprawy społeczeństwa, na ostrzu noża roznoszą programata społeczne; nasycone bibułą i frazesem, zwalają stare ustroje świata, wyłamują mury przesądów, odświeżają ludzkość zatęchłą tchnieniem przyszłości, w której nie będzie już ani bogatych, ani biednych, ani panów, ani sług, ani wyższych i niższych – lecz wszyscy równi, jak morze wiecznie spokojne, w jakie wpatrzył się młodzieniaszek, ale jakiego nie zna, nie znała nigdy Natura. Precz ze zgnilizną! a zgnilizną dla takiego mędrca jest wszystko, co było, zanim na świecie stanęła jego kołyska. Zgubna zarozumiałość poznieprawiała najlepsze, szczerą otuchę wzbudzające siły. Paradoks i sofizmat, wypierając logikę, uniezdalniają do wiedzy, ubożą społeczeństwo, tak właśnie wiedzy potrzebujące. Niedaleko odbiegł od prawdy jeden z najwybitniejszych ludzi w narodzie, gdy w rozmowie ze mną całą tę nawałnicę dzisiejszą nazwał paidokratią. Wraz z dzieckiem zaciągnęła się pod sztandar odrodzenia świata w Polsce kobieta. Kto przegląda ponury listy kaźni, tego uderza ogromna liczba kobiet, wyrywanych ze społeczeństwa. Jak charakterystyczną dla całego ruchu jest jego młodzieniaszkowość, tak znamieniem jego niestartem pozostanie wielkie w nim uczestnictwo kobiety. Nie tego chciała dla niej Orzeszkowa, kiedy ją wyrywała z odwiecznego niedołęztwa, usprawiedliwianego wątłością natury, potrzebą opieki męzkiej, która najczęściej, o ile nie była blagą czczego formalizmu, stawała się przemocą gnębiącego przywileju; nie o tem dla niej marzyła, kiedy ją zwracała ku światła i pracy, ku czynom, myślom i uczuciom społecznym; inną przyszłość i rolę w społeczeństwie jej wskazywała, kiedy z etatu życia męzkiego i władzy męzkiej przenosiła ją na etat życia własnego i władzy własnej nad sobą. I co? Życie odpowiedziało na marzenia chichotem. Lusia Otocka może nie znalazła ani jednego godnego siebie sobowtóra, ale tysiące młodych, zaledwie rozkwitających kobiet poszło tą samą drogą, z której ją student petersburski rwał do stolicy północnej. I jedno jeszcze rozczarowanie czyhało na wielką autorkę: żyd. Nie doczekała się Orzeszkowa Meirów Ezofowiczów, wskrzeszających legendową pamięć Zygmunta Starego i Wahla: dożyła ruchu odśrodkowego, który gwałtownie z więzi społecznonarodowej wydziera zastępy jako tako uświadomionych, a sięga coraz natarczywiej po masy ciemnych i biednych i przez biedę znieprawianych. Na wspaniałą scenę, zakończającą jedną z najpiękniejszych powieści polskich, odpowiada Syonizm zaparciem się tego wszystkiego, czem Meirowi zgotowała los tragiczny, szlachetność serca i rozległość umysłu. Tradycye pogrzebu Pięciu Ofiar przysłoniła już dawno żądza jakiejś mglistej, majaczącej samoistności, sama w sobie nierozumna, nieszczera, w nieuniknionych skutkach swych samobójcza. Do Syonu oni nie pójdą i gdyby nawet sam przyszedł do nich, nie chcieli by go. Z całego marzenia, jeżeli ono jest, tylko obca cywilizacya może mieć pastwę dla siebie, a nieuniknionem następstwem ruchu odśrodkowego będzie wzmożenie się antysemityzmu. Ale Oni o tem myśleć nie chcą. "Polak wyznania mojżeszowego", stał się dziś hańbą w oczach nowych wsteczników żydowskich, jak na wiele lat przedtem był już pośmiewiskiem starych wsteczników polskich. Na pogrzebie takiego Polaka, może już ostatniego z najpierwszych, Henryka Wohla, w maju r. b., nie było prawie wcale żydów: odstręczyła ich polskość. Zato przyciągnął ich odrazu do siebie socyalizm. W ryczącej sielance dni naszych, Żydzi ogromny biorą udział. Od wygnania ze zburzonej Jerozolimy, od wypędzenia z Cyrenaiki, od kiedy zawitali do Europy, poraz pierwszy w chwili obecnej na ziemi polskiej występują, już nie jako talmudyści i uczeni, nie jako lichwiarze i bankierzy – bodźce i zarazem pijawki ekonomiczne – ale jako siły współczynne wielkich gminoruchów, wypadków dziejowego już znaczenia. Wprawdzie pierwszy ten ich występ na widowni dziejów europejskich nie przyniósł nam szczęścia; ale nie zgotowała go też ojczyźnie swojej i młodzież najetnograficzniej polska, a o tem zapominać nie wolno, że dla żyda uczestnictwo w ruchach socyalistycznych jest jakby dyplomem, wprowadzającym go w życie ideowe Europy. Do burzliwej i burzącej pracy wnieśli, oni niezawodnie całą rasową swą zaciętość i niemiłosierdzie, które zKsię – gi Sędziów takim buchają żarem; mogli też wnieść gorący, szczery fanatyzm: ale przeważać wśród nich musi interes, wyprowadzony z jakichś niepojętych, rachunków w inteligencyi przewodniej, a wytryskujący, żywiołowo z naturalnej żądzy mas, rozkołysanych pożądliwością; przeważa upór wysysany z zagranicznej bibuły, którą chciwiej zawsze, jak każdą książkę, chwytają, niż etnograficzni Polacy. Nie pomyliła się Orzeszkowa, wskazując północ jako tę stronę świata, z której nadciągnie burza. Nie stroją się już Julki rzeczywistości naszej w kostium, który zadziwił Lusię, ale, jak on z Petersburga przywiózł swoje marzenie o robotniku – panie i władcy, tak pokolenie dziś, w nieszczęsną walkę uwikłane, duszę swą po socyalistach z roku 1884 wzięło ze Wychodu. Doktryny zachodnie, nie mogąc dać dążeniom socyalistycznym tego, czego same nie mają: oparcia w nauce, dają im przynajmniej dyalektyczne podścielisko, ale rozpęd żywy jak wyszedł tak idzie wciąż ze Wschodu. I nie osłabia tego przeświadczenia fakt, że cały jeden odłam socyalistów, ten właśnie, który żelaza nie wypuszczał z dłoni, polskim się mieni: to tylko późniejszy nalot, to dla wybranych tylko marzycieli dostępny artykuł wiary czy urojenia. Niedawne spory w Sztutgardzie i w Nancy wyciągnęły prawdę z czeluści. Można się ustroić we wszystko, w kostium, w manifest, w program, w doktrynę, nawet w przekonanie, ale w patryotyzm – nigdy; fałsz wyłazi tu odrazu. Socyalizm wojujący jako burzyciel starego świata – z istoty swej jest beznarodowym; naród jest dla niego tak samo przeżytkiem jak własność indywidualna. Zdobędzie się jeszcze na tolerowanie patryotyzmu, ale wyznawcą jego nie stanie się nigdy. I to również, co najboleśniej zranić musiało autorkę "Nad Niemnem", przeczuła już autorka "Widm" i, pisząc swą nowellę, właśnie widmom grozy dla narodu się opędzała.. Kto tak jak ona umiał ideę narodowości ukazać – "Pod światłem szczytowem", ten nawet z praw, zasad i żądz ogólnie ludzkich, z marzeń i tęsknot uniwersalnych, z samego poczucia człowieczeństwa w sobie ssać musiał polski ból. III. Najwierniejszy socyalizmowi sympatyk – forma dziś najdogodniejsza dla inteligencyi socyalistycznej – nie oskarży Orzeszkowej o pokrzywdzenie doktryny szyderstwem lub karykaturą. Bohaterkę swą ukazuje nam autorka "Widm" rzeczywiście jakby bohaterkę sielanki. Z uroczego pączka rozwija się kwiat niezwykłego wdzięku. On występuje w prawdzie natury młodzieńczej, całkowitej, niepodzielnej, z ideą ale i z chucią; ona jest samem tylko marzeniem i miłością ideału. W nim zmysłowość i duchowość, rzetelna żądza czynu i pycha, egoizm i altruizm, nerw i marzenie działają w nierozerwalnej jedności. Czuć w nim siłę, nie mającą względów na nic, czuć rozpęd do zwycięstwa, któremu obcą będzie litość. Wszelką ofiarę, poświęcenie, cierpienie dla jednostek wyrzucił już Julek ze swego słownika, jak wyrzucił z duszy. Nie będzie cierpienia w jego przyszłem społeczeństwie – przyszłem, ale nie dale – kiem; niema tez dziś i w nim samym powołania na męczennika. Ludzkość przerąbał na dwa połcie: jeden z robotników i biednych, drugi z ich wyzyskiwaczy. W pierwszych tylko uznaje prawa jednostki; drudzy niechaj cierpią i giną, bo zginąć muszą. W bezbrzeżnym oceanie ludów, cóż znaczą marne krople pojedynczych istot? Myśl jego zatacza same tylko wielkie łuki, kreśli linie biegnące w nieskończoność. Umysł nie zna oportunizmów i kompromisów; rzeczywistość musi być taką, aby odbiła w sobie marzenie całkowite z zupełną wiernością. Co się oprze – padnie: duch zbawienia pędzi jak dzik w kniei. Nie ma dla Julka wątpliwości, namysłów, wahań: wszystko już rozwiązał, rozciął; cały świat przyszły, gotowy już do stworzenia, czeka w jego duszy na wielką, prawdziwie już nieśmiertelną chwilę ewolucyi. Duch młody pożąda czynów jak błyskawice, pożąda tłumów błyskawicami olśnionych; chce sławy i chwały, a "widma osobistego szczęścia ścigają go wszędzie". W tem wszystkiem jest prawda, to wszystko jest w Julku. Inna jest żywiołowość w niej. Ona podczas roku uniwersyteckiego, który jemu przyniósł "sto prawd wspaniałych" i pozwolił stać się nowym człowiekiem – nie odrywała się od książki – oczywiście, zakazanej. Czytała i myślała, a wpatrując się w ciemność swej izdebki na poddaszu żółtego domu, miewała widzenia wielkich sztandarów, na sztandarach wielkich haseł – a pod hasłami – walk wielkich. Widywała tłumy bladych i nędznych, ręce wyciągających do nieba, do słońca – sprawiedliwości słońca: – wschodziło, jaśniało i znikało. Potem stawały przed nią stosy gorejące… na jeden z nich sama wstępowała z rozkoszą. Do życia potrzebowała właśnie tego, od czego Julek uciekał: ofiary; potrzebowała skrzydeł wielkiej miłości i wielkiej myśli, żyć mogła tylko na szczytach: same rysy czystego, czystością swą pociągającego idealizmu. Gdy Julek po roku wrócił, ona ma jedno tylko wołanie: "Ucz mnie, daj wiedzę, nasyć pragnienie, które mi każe żyć wzniośle wszystkiemi siłami". Uczył ją więc, dopóki w niej nie rozniecił żądzy "zjednoczenia się najdoskonalszego w wierze, wiedzy i dążeniach", aż wreszcie dla owego "życia wszystkiemi siłami" porwał ją z sobą do ponurej stolicy. Miała swe długie godziny idea; ma krótką chwilę natura. Z Julka wybucha miłość namiętna, prawdzie jego istoty odpowiadająca. Idealizm Lusi przebywa próbę ogniową i wychodzi nietknięty. Stają się znowu dla siebie bratem i siostrą – Pawłem i Wirginią czarnych borów przyszłości. Julek, pokonany podniosłością duszy dziewczęcej, choć realista – jak się mieni – powtarza za nią przysięgę, że do śmierci i na wieki będzie dla niej tylko bratem. Po ludzku biorąc, jest to wzgórze psychologiczne sielanki; odtąd już schodzić będą w dół. Chybionym byłby rysunek młodzieńca, gdyby już po przysiędze i pomimo niej, Julek nie prawił "siostrze" o wolnej miłości, o szczęśliwych parach petersburskich, wśród których są i księżniczki, skazujące się dobrowolnie na czarny chleb niedostatku i nędzy. Nie byłoby też prawdy w naiwnym idealizmie Lusi, gdyby przysięga, którą narzuciła była Julkowi, ją samą wstrzymała od ucieczki wespół z nim "z pod ołowianego nieba" – "z grobu" – z Wilna. Ona szczerze ucieka tylko z bratem w idei i dla idei. Jeśli swym listem zabije dziadka, uczyni to bezwiednie, w podnieceniu ideowem, który jest już stałym jej stanem. Jeden tylko rys w przejawie Lusi wydaje mi się zbytecznym, niepotrzebnym, odbiega od złotego cięcia doskonałej rzeźby: dziecięcy szept z dumy Niemcewicza – wtedy, gdy już drzwi od przeszłości były niepowrotnie zatrzaśnięte. A znowu w postaci Julka, który, nie będąc rozwiniętym charakterem, musi z konieczności występować jako typ, razi jeden rys, skłócony z całością, niesprawiedliwy, krzywdzący już nietylko jego samego, ale cały legion podobnych mu szaleńców. Gdyby wśród nich przeważało przekonanie Julka, że bez nadziei bogactw żyć nie warto, czyżby w biedzie szli na śmierć, niemającą już przecież żadnych bogactw do rozdania? I co znaczy to złote szczęście, stawające przed Julkiem? Dlaczego złote, dlaczego "o srebrnym dostatku dla siebie Julek nie mógł myśleć bez obrzydzenia?" Na co "snują mu się wciąż po głowie marmurowe pałace, lukullusowe uczty, błyskawiczne jazdy i wszelkie możliwe wytworności przemysłu i sztuki?" Gdyby, podając się za ideowca, pożądał tego wszystkiego dla siebie, byłby łotrem; gdy zaś pożąda dla całej ludzkości, jego żądza obraża nietylko jego ideę, ale i najpospolitszy rozsądek. Rzeczywiście socyalistycznem, w rdzeniu doktryny tkwiącem, jest użycie – powszechne i osobiste, które Orzeszkowa słusznie do charakterystyki Julka wprowadza, i to już wystarczyć było powinno. Wtedy byłby Julek typem z r. 1880, zupełnie prawdziwym. Kanony wspólnej własności, doskonałej równości, pracy bez znoju, szczęścia bez chmury i braterstwa ludów – usymbolizowane w krwawoczerwonej koszuli i pawiem piórku Polaka; zrównanie kobiety z mężczyzną wobec prawa obyczajowego; wskazanie rodziny jako instytucyi zbytecznej, a obowiązku jako gwałtu zadawanego wolności – są ściśle zdjęte z tego radykalizmu czy racyonalizmu bezwzględnego, który usiłuje sięgnąć do samego dna uspołecznienia przez bezdenność jednostki. Sztuka niczego tu nie dodała, nie spaczyła: co jest w życiu to i w niej. IV. Najpierwszy w czasie, odrazu masy za sobą porywający, zjawił się programat ekonomiczny, jedyny trzeźwy i poważny rozdział wielkiego cahier des doleances socyalizmu. Tak, trzeźwy i poważny, ale jakże po pijanemu i lekkomyślnie wykonywany! Czyli z tego programatu i z całego kłębu pojęć żądz i marzeń, ujmowanych w nazwę "socyalizm", nic nie wywołało dodatniego wzruszenia w Orzeszkowej – człowieku, a przez człowieka i w autorze? Czy ten świat był dla niej zawsze najlepszym ze światów i nigdy nie dolatywały do niej krzyki bólu, krzywdy i nędzy? Czy klasy posiadające i używające nigdy i za nic nie ściągały na siebie jej gniewu, potępienia, nawet przekleństwa? Już w jednej z najpierwszych powieści, słabo jesz – cze pisanej, ale obfitującej w rdzenne pomysły i momenta psychologiczne – w "Marcie" – temat nędzy jest zarazem tematem krzywdy i męki. I ciągnie się już to pasmo przez późniejsze utwory, ieśli nie w temacie głównym, to w pobocznych jego wsporach. A któż to napisał "Niziny" i "Chama"? Człowiek biedny u Orzeszkowej jest przedmiotem troski serdecznej, pobudzającym rozum do krytyki życia i świata – takiego życiego i takiego świata, jakie rzeczywiście są i przy danym poziomie moralności być muszą. Ten punkt moralny – uszlachetnienia serca – dla poety będzie zawsze pałał najmocniej, bo on sam, duchem narodziwszy się z serca, przez serce tylko świat pojmuje i wyczuwa. Miarę zła na świecie daje poecie nie to i czy taki lub owaki układ polityczny lub społeczny wytrzymuje próbę mądrości, zawsze pohopnej do uważania się za naukową i nieomylną, ale – czy w tym układzie człowiek nie cierpi niesprawiedliwości i czy może korzystać z tych dóbr, po które sięgać kazała sama natura pod grozą znikczemnienia, pod klątwą duchowego zaniku i materyalnej niedoli; czy jest wewnętrznie i zewnętrznie wolnym czy też niewolnikiem? Do tego pytania sprowadza się krytyka wszelkich urządzeń, organizacyi, ucisków, ciemnot i wszelkich nałogowych zboczeń Ludzkości. A że tylko światło wyzwala człowieka wewnętrznego, że bez niego wolność zewnętrzna może tylko zadowolić i zabawić, ale nie podniesie i nie wzmocni, więc Orzeszkowa wielkim głosem przez całe życie swoje wołała o światło dla społeczeństwa – najciemniejszego chyba w Europie. Lepszą przyszłością świata była dla niej przynajmniej taka, w którejby cywilizacya środek swej ciężkości odchyliła od osi materyi a zbliżyła do osi ducha. Lepszej przyszłości nie pojmowała nigdy bez lepszego człowieka: do tego, aby było rzeczywiście lepiej na świecie, potrzeba, aby się w nim wyrobił, utrwalił i rozrósł typ człowieka dobrego, aby dobroć z serc ludzkich, wszedłszy w obyczaje i instytucye, skutecznie już mierzyć się mogła z okrucieństwem egoizmu. Jest to polityka poetów – jedyna, do której nie potrzebują przebierać się za "lwów ryczących", w której nie błądzą, nie mówią i nie robią głupstw. Stanowisko człowieka wewnętrznego jest tak biegunowo przeciwne mechanicznemu i koszarowemu ideałowi socyalizmu, że już dla tego samego nie mogła Orzeszkowa sympatyzować z nowym sztandarem, z nowem wrzeniem dziejowem. Zdaje mi się, że dla niej wszystko, cokolwiekby przyjść mogło, choćby i wspólna własność, i obiad wspólny, i miłość bez doboru – musiałoby wyjść organicznie z wnętrza człowieka. Głowa, obejmująca tak rozległym promieniem, umysł na tym stopniu wiedzy nie może nie widzieć, że ukojenie się; burz dziejowych i zorganizowanie wiecznego pokoju, wytworzenie jednego typu istnienia dla milionów istot, pomiędzy któremi nie będzie dwu do siebie podobnych, jak na Górach Ponarskich nie było dwu liści jednakowych; że doskonała równość, przypominająca step ogolony z burzanów a miażdżąca idywidualność ludzką; wyborna wolność, wcielona we władzę, ale pozbawiona przedmiotu i celu, gdy wszystko, coby w sercu zadrżeć mogło, będzie już w rzeczywistości; że, dalej, nieskazitelna geometrya w podziale pracy społecznej i arytmetyka w podziale jej owoców; bezinteresowność wobec rzeczy, którąby człowiek swoją nazwać pragnął i mieć tylko dla siebie; osadzenie każdego we wskazanej mu, mniejsza o to czy właściwej, przegrodzie, ale za to zapewnienie mu w niej strawy, odzieży, dachu nad głową, szkoły, wiedzy i uciechy; wygnanie nazawsze głodu, jeżeli go sama natura nie sprowadzi – a wtedy już nie będzie ratunku dla systematu – że całe to niebo socyalistyczne, jeżeli kiedykolwiek zestąpi na ziemię, to tylko po długim procesie rozwoju, a nie w błyskawicznej ewolucyi, tylko po… wyeliminowaniu żądz przez idee, po cierpliwie przez Naturę samą spełnionem – że tak powiem – przetworzeniu tkanek Ludzkości. W naturze funkcya wszelka zjawia się wtedy, gdy ma dla siebie odpowiednią materyę – siłę, a ustaje dopiero z chwilą, gdy się ona wyczerpie, od posługi uchyli, aby pójść w służbę nowej, ale zgoła już odmiennej funkcyi. To samo jest i w świecie ludzkim; w naturze społecznej: własność indywidualna wygaśnie, gdy indywiduum przestanie ją cenić; praca stanie się lżejszą, gdy cięższą coraz bardziej brać będzie na siebie machina, a ogólna oświata i żądza wiedzy oderwie człowieka od pracy fizycznej do umysłowej; namiętności nie będą już wniecały pożarów, gdy się wypalą; zmysłowość – nie będzie zwiewała konstrukcyi prawodawców i humanitarystów, gdy człowiek zacznie żyć przeważnie umysłem i sercem, gdy się przez trwałe poczucie dobra wszystkich uspołeczni, a przez czystość pobudek swych umoralni; nie będzie wreszcie głodnych, gdy się praca wyróżniczkuje, na skali rozumu podniesie i rozpostrze a wrosła już w łudzi ludzkość ze wstrętem widmo głodu od innych odpędzać będzie. Wieki to jeszcze bardzo dalekie, ale pewniejsze od socyalistycznej przyszłości. Ster nad światem ujmie wtedy dobroć. Dziś już największą, choć utajoną, wagę dla świata ma człowiek dobry. Wszystko jednak, co się stać ma, stać się musi na całym globie jednocześnie i staje się wciąż w całej Ludzkości, w każdym momencie jej istnienia. Niema wyjątkowych pól doświadczalnych, któreby przyjęły w siebie siew przyszłości z zewnątrz przez marzycielstwo rzuconej. Nic nie poradzą wybuchy i wytryski, nic troski i cierpienia, gwałty i przekleństwa, niczego nie dokaże sztuka uszczęśliwiania Ludzkości, usiłująca wieki stłoczyć w jedną chwilę. Egipska Ese zdejmie zasłonę z oblicza dopiero wtedy, gdy w człowieku samym trud przetwórczy się spełni. A tymczasem obiecywanie ludowi rajów, a wtrącanie go w nędzę i zbrodnię, zaprawianie go już dziś do kiełznania burżujów, do zmiatania układów społecznych, kapitalistycznych, arystokratycznych i burżujskich, obrzydzanie mu pracy jako kary za biedę i nędzę, wychowywanie go w znieprawiającej idei szczęścia, w pysze praw nierównoważonej pokorą obowiązków, trzymanie go w ciemnocie, rozjaśnianej tylko płomieniami nienawiści, podejmowanie nad nim samej nawet pracy kulturalnej z jawną dążnością do rozsadzenia jedności narodowej i społecznej, sianie weń pogardy dla przeszłości narodowej, dla idei narodowości, dla żywego narodu – to wszystko, na co dowody złożyła sama prasa socyalistyczna, a składać nie przestają czyny wojującego socyalizmu – krwawą już dotychczas wyrządziło krzywdę i samemu robotnikowi i temu współistnieniu, które nas wszystkich – czy chcemy czy nie – w jeden solidarny naród zespala i pod koło wspólnego losu rzuca. Takiego socyalizmu jak obecny polski nie było jeszcze na ziemi. Wogóle mało oryginalni, do głupstwa mamy zawsze szczęście. Jesteśmy krainą widm i upiorów, dziś o wiele straszniejszych, niż wtedy, gdy je od nas z wyżyny talentu swego odpędzała kobieta, kochająca naród swój, nie ckliwem pochlebstwem, ale surową prawdą. I za to wdzięczni jej jesteśmy. W narodach, jak nasz, sztuka pisarska nieraz rycerskiem rzemiosłem być musi i powinna. Stanisław Krzemiński. Nigdy jeszcze żadne drzwi pod słońcem pochlubić się nie mogły tak pięknym odźwiernym, jakim był ten, który od roku 1868 ery naszej, przez lat dziesięć przeszło, przyozdabiał wnijście do najwspanialszego hotelu miasta Onwilu – hotelu, noszącego huczną nazwę Wszech-Krajów. Hotel to wspaniały, wnijście nie byle jakie i nazwa szumna. Jednakże wielu z pomiędzy przybywających do hotelu podróżnych, zamiast przypatrywać się krytemu blachą, a wysłanemu asfaltem podjazdowi, marmurowym schodom i zdobiącym je kobiercom i posągom, zatrzymywało wzrok na postaci i twarzy odźwiernego – wzrok, w którym przez chwilę objawiało się zdziwienie pewne, lub nawet zmieszanie. Rządca hotelu, pan Leonid Igorowicz (czytaj Lejba syn Icka) Rozenblatt, wytworny młodzieniec, z rzęsiście ufryzowanym czarnym włosem, z turkusowym pierścieniem na palcu i wiecznie towarzyszącym mu zapachem różanego listka, często bardzo z chlubą i rozkoszą słyszał zwrócone ku sobie wyrazy gości: – Ależ szwajcara macie… no! skądeście go sobie zapisali? Płacicie mu chyba sumy bajońskie… Niekiedy goście dodawali: – Nie dziw zresztą, że możecie sobie książąt udzielnych na Szwajcarów najmować… tęgo ludzi obdzieracie… Ostatnie przemówienia te, mniejszą, niż pierwsze, rozkoszą napawały pana Leonida Igorowicza. Ażeby więc ujmę tę wynagrodzić sobie, a przytem okazać gościom, jak dalece wyższym się czuje nad wychwalanego przez nich szwajcara, z całej siły szczupłej piersi swej i z wyniosłością największą, na jaką tylko zdobyć się mogła drobna istotka jego, wołać zaczynał: – Andrzeju, Władysławo… aj! jakie to imię! Otocki! Nu! Otocki czy ty ogłuchał? Otocki? Wołania te przecież pozostawały wołaniami na puszczy dopóty, aż pan Leonid lgorowicz, zmuszony istotną pilnością sprawy, albo żądzą pokazania obecnym, że bądź co bądź, szwajcar słuchać go musi, zdecydował się wprowadzić w mowę swą małą poprawkę i wołać zaczynał: – Panie Otocki! Wtedy przywoływany wychodził z oszklonego pokoiku, zwanego "lożą szwajcara", albo wracał z pod krytego podjazdu, gdzie z powozów wyjmował pakunki gości, albo jeszcze zbiegał z marmurowych schodów i, stając przed rządcą, wymawiał: – Słucham pana! Obecnym wydawało się wtedy, że to żart, i że wnet, pan Leonid lgorowicz ukłoni się nizko przed Otockim, mówiąc: – Co Wielmożny Pan rozkaże? Może kupca na pszenicę nastręczyć? Pochodziło to ztąd, że Otocki wyglądał tak, jakby przez całe życie swe siał, zbierał i sprzedawał pszenicę. Szlachcic z dziadów pradziadów, szlachcic rolnik z rycerską krwią w żyłach, patrzał mu z czoła i oczu, z postawy i ruchów ciała. Czoło to, wysokie, na pierwszy zaraz rzut oka przypominające podgolone czupryny, przerzynały dwie poprzeczne zmarszczki, blizny niby, nie z orężnego przecież boju wyniesione. Z dumnym smutkiem czoła tego zgadzał się dobrze wyraz jego oczu, smutnych także, lecz śmiałych, a niekiedy, jak stał na słońcu, błyszczących. Usta za to miał on łagodne, a niewieście ich uśmiechy napół kryły się pod ogromnym białym wąsem, który mu aż na pierś prawie opadał. Włosy jego daleko mniej były siwe, niż wąsy; przez cerę twarzy przeglądało życie, skąpane naprzód w swobodnych powiewach szerokich pól, a potem w długich, wielkich cierpieniach. Rosła i silna postać człowieka tego okrytą była obcisłym, do ziemi prawie długim, surdutem z granatowego sukna. Szeroka pierś jego błyszczała galonami i posrebrzanemi guzikami hotelowej liberyi. Boże, wszystko widzący! Ty jeden tylko wiedzieć możesz, co się z nim działo w chwili, gdy po raz pierwszy przywdziać miał granatowy surdut ów, z posrebrzanemi taśmami i guzikami! O miejsce odźwiernego w hotelu Wszech-Krajów starał się był usilnie i gorliwie, a dla otrzymania go przez dziesięć dni z rzędu po dwie lub trzy godziny przesiadywał w przedpokoju hrabiego X., który skutecznie zaprotegować go mógł, lecz którego przedpokojowa służba nie oznaczała się zbytnią uprzejmością dla tych, względem których pan jej miał wielostronne obowiązki. Przed tymi za to, względem których pan jej żadnych wcale nie miał obowiązków, służba ta czołem niemal o ziemię biła; ci też do salonów pana hrabiego wchodzili i wychodzili dumni, wielcy, silni; a Otocki, w kącie przedpokoju, na stołku lokajskim siedział, bladł bardzo niekiedy, jak stalą wyostrzoną błyskał szarą źrenicą – i czekał. Doczekał się nakoniec. Pan hrabia przypomniał sobie, że przecież coś tam… dla tego tam… uczynić trzeba; udzielił mu audyencyi i na karcie wizytowej skreśliwszy słów kilka, posłał ją właścicielowi hotelu Wszech-Krajów, który nie był wprawdzie ani hrabią, ani księciem, ale nie był też żadnym tym tam… bo miał miliony, a ochrzcił się święconą wodą (spytajcie go sami: w jakim kościele?) wtedy właśnie, kiedy Otockiego los bierzmował wielkim policzkiem. Właściciel hotelu Wszech-Krajów rozkazał mu stanąć przed oblicznością swoją, a gdy już stanął, rzekł: – Pan żądasz zgodzić się u mnie za szwajcara… no ja nie bardzo z tego kontent, bo w mojej służbie same porządne ludzie powinni być, a pan zrobiłeś głupstwo, wielkie głupstwo… – Za pozwoleniem pana! – drżącym głosem zaczął Otocki, ale właściciel hotelu wyprostował się i z dłonią, na marmurowym stoliku złożoną, mowę mu przerwał: – Kiedy ja gadam, to żadnego "za pozwoleniem" niema… Kiedy ja gadam, to wszyscy powinni milczeć! sza! i obydwoma uszami słuchać. Pan zrobiłeś głupstwo, pan byłeś waryat, od pana trzeba uciekać, jak od szalonego. No! ale ja jestem dobry człowiek; ja kiedyś byłem w Otoku i dawniejszy dwór pański widziałem: mnie pana trochę szkoda, że pan teraz bez chleba jesteś! I z hrabią Henryczkiem ja w wielkiej przyjaźni żyję, a on mnie za panem prosi. To już ja pana za szwajcara wezmę i tylko bardzo proszę, żebyś pan o wszystkich głupstwach zapomniał, a o tem tylko pamiętał, że moim służącym jesteś… i wszystko tak robić powinieneś, żeby mnie z tego największa korzyść była.. Otocki ukłonił się. O! cóż to był za ukłon! Kiedy oddawał go, patrzącemu z boku mogłoby się zdawać, że wszystkie kości jego, wszystkie, aż do najdrobniejszej, buntują się przeciw zadawanemu im gwałtowi i krzyczą z bólu. Ale właściciel hotelu Wszech-Krajów w najmniejszym stopniu nie znał się na niemych krzykach udręczonych kości ludzkich i gdy Otocki znajdował się już u progu wspaniałego salonu przywołał go jeszcze przed obliczność swoję. – Pan Leonid Igorowicz Rozenblatt rozmówi się z panem detalicznie, co do pana obowiązków, a pan będziesz jego słuchał; bo choć on jeszcze bardzo młody, ale on mój kuzyn i ja każę, żeby wszyscy moi słudzy szanowali go tak, jak gdyby on był ja… Pod przewodnictwem pana Leonida Igorowicza odbywszy parogodzinną podróż po wspaniałym hotelu, Otocki stanął nakoniec u drzwi izdebki, która mieszkaniem jego stać się miała. Ręką, na której podówczas nie świecił jeszcze pierścień z turkusem, wskazując mu izdebkę, pan Leonid Igorowicz rzekł: – Tam jest ubranie wasze… ja to ubranie kazałem tam położyć… niech pan ubierze się i będzie gotów przyjąć gości, co za parę godzin z pociągu przyjadą. Pan już wiesz wszystko co i jak robić… ja pana już uczyłem… Niech pan tylko dobrze sobie zapamięta: u nas edukacyą powinna pokazywać się we wszystkiem… My tu wszyscy edukowani i dlatego hotel tak idzie, że mój stryj jeszcze jedno skrzydło dobudować chce… A co dla niego znaczy! on taki bogaty dlatego, że edukowany. W teraźniejszym świecie… Jak panu imię? – Andrzej. – A imię waszego ojca? – Władysław. – W teraźniejszym świecie, Andrzeju Władysławo… aj! to trudne imię!… – Niech mi pan lepiej mówi: Otocki! – Dobrze. Mnie to tam wszystko jedno… W teraźniejszym świecie, mój panie Otocki, wszystko stoi na edukacyi: bez edukacyi człowiek głupi i nie wie, w którą stronę się obrócić. Ja bardzo szczęśliwy jestem, że mam edukacyę i bardzo żałuję tych, co jej nie mają… No, mnie wołają na górę do stryja! już ja muszę iść, a wy Andrzeju Władysł… aj! jakie to imię!… ubierajcie się w naszą liberyę, tylko geszwind! żeby jak goście przyjadą, być.. . fertig!… Co pan Leonid Igorowicz rozumiał pod wyrazem edukacya, o tem Otocki dowiedzieć się miał poźniej, teraz zaś, szczęśliwy, że choćby na krótką chwilę samotnym pozostał, obejrzał się po swym kącie. Kąt ów posiadał po pięć kroków rozległości wzdłuż i wszerz, jedną ścianę szklaną, trzy drewniane i jedno okno, wychodzące na kryty podjazd. Było to raczej złudzenie okna, gdyż przez dach podjazdu i podtrzymujące go kolumny światło się do niego dostać nie mogło. Że się zaś za szklaną ścianą rozpościerała sień, obszerna i ozdobna, lecz źle oświecona, dla rozproszenia panującej w izdebce Szwajcara wiecznej szarej godziny, palił się w niej dniem i nocą rożek gazu, na czarnym drucie nad biurkiem u okna stojącem zawieszony. Poco w izdebce szwajcara znajdowało się to stare biurko, niezmiernie skromnemi przyrządami pisania zaopatrzone? wiedział o tem pan Leonid Igorowicz, który je tam umieścić kazał. Zresztą było tam stołków parę, u ściany szklanej stał piecyk żelazny, a w kątku najciemniejszym, na żelaznem także łóżku, leżał granatowy surdut z błyszczącemi guzami i takaż czapka, oszyta srebrnym galonem. Otocki podniósł nieco surdut i nagle wypuścił go z rąk, bo dokoła niego powietrze napełniło się szumem, nie tym jednak, który składał się z turkotu i głosów miejskich, lecz toczącym się wysoko nad głowami ludzkiemi, szumem starych drzew, pośród którego, w oddali, w dalekiej dali, dawał się słyszeć czasem klekot bociana, a czasem śpiew skowronka. Otocki nie zdziwił się bynajmniej tem złudzeniem zmysłów, doświadczał go bowiem w każdej trudnej do przeżycia chwili oddawna, od czasu, gdy opuścił rodzinny swój Otok, aby udać się w po dróż daleką i długą. Z dalekiej i długiej podróży, z której wrócił przed kilku miesiącami zaledwie, przywiózł on dwa nabytki: mleczną białość ogromnych swych wąsów i lekką niemoc w nodze, co, nie nadwyrężając energii jego ruchów, rzucała na, nie cień wykwintnej niedbałości, którą z zadowoleniem zauważył właściel hotelu Wszech Krajów, a pan Leonid Igorowicz naśladować postanowił… Chwila była podobną do tej, która następuje po przejściu wielkiej burzy. Gromy uderzać przestały, chmury przerzedziły się i odsłoniły błękit i słońce; lecz w powjetrzu, którego zmącone warstwy nie ułożyły się jeszcze w ład należyty, rojami latają liście, od drzew swych oderwane, doskonale obrazy rozsypki, sieroctwa i obłędu. Kędy przedtem rosły wspaniałe drzewa, sterczą teraz nagie, zwęglone pnie; góry i wzgórza zamieniły się w głębokie rozdoły, a doliny wydęły się, urosły i szumiącą pianą oblewają upadłe wielkości. Biedne liście latają we wszystkie strony, szukają, nie znajdują, dziwią się, nierozumieją nic i spotykając się, szepcą, sobie, po cichu, że świat się kończy. Jest to jednak nieprawdą; świat wielce oddalonym jest końca swego, a tylko czas i wypadki zorały grunt jego i rzuciły w niego zasiew nieznanych przedtem zjawisk. Otocki był jednym z liści takich. Miał kiedyś wioskę cichą i piękną, z szumiącemi drzewy, klekocącym bocianem i skowronkami, zrywającemi się z nad zielonych runi, nie była już ona własnością jego. Posiadał znajomych, przyjaciół i krewnych… co się teraz z nimi działo? Bujali, jak on, w zmą – conem powietrzu, pośród obcych i niepojętych im obrazów, albo przypadli do ziemi, do samej ziemi i przylgnęli do niej mocno, cicho, tak, jakby pragnęli, aby świat o nich zapomniał, aby tylko końca swego w pokoju i bezpieczeństwie doczekać mogli. Nadewszystko przecież, nadewszystko Otocki pamiętał o tem, że był kiedyś ojcem, miał jedynego syna, który w czasie nieobecności jego, z szybkością nadzwyczajną dokonał z kolei wielu rzeczy: dorósł, w charakterze najniższego kancelisty pracować zaczął w jakiemś rządowem biurze, ożenił się, wpadł w nędzę, dostał suchot i – umarł. Żona jego, a Otockiego synowa, poszła wkrótce w ślady męża. Jeden ze strumieni, przez burzę wywołanych, ten mianowicie, który płynął sieroctwem przedwczesnem i ubóstwem niespodziewanem, porwał na fale swe dwa te liście bezdomne i słabe i uniósł je w nieznane krainy.\nWidma : powieść\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Widma___powiesc-ebookRO/p02025456i020" target="_blank" title="Widma : powieść [Eliza Orzeszkowa] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Widma : powieść [Eliza Orzeszkowa] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Noc Kupały | Kwidzyn.pl\nStrona główna Aktualności Informacje Noc Kupały\nKupalnocka, sobótki, palinocka lub noc świętojańska – pod wszystkimi tymi nazwami kryją się starosłowiańskie obrzędy odprawiane z okazji nadejścia lata.\nNoc Kupały to słowiańskie święto związane z letnim przesileniem. Obchodzone jest w czasie najkrótszej nocy w roku, która wypada około 21-22 czerwca. Święto było powitaniem lata i oddaniem czci siłom natury – żywiołom ognia i wody oraz płodności. Jest to też święto miłości, dlatego wiele osób kultywujących wiarę przodków traktuje Noc Kupały jako alternatywę dla Walentynek.\nJeden z najpopularniejszych obrzędów Nocy Kupały to wianki – dawniej pary kojarzyła głównie starszyzna. Noc Kupały była wyjątkiem od tej reguły i pozwalała zatriumfować miłości. Młode dziewczęta plotły wiec wianki, w które wpinały płonące łuczywo. Następnie puszczały je na rzece. W dole nurtu czekali chłopcy, którzy musieli wyłapać płynące w ich stronę wianki. Jeśli się to udało, wracali do świętującej wspólnoty i szukali właścicielki. Dzięki temu pary mogły się dobrać poza oficjalnymi swatami.\nPoprzedni artykułJazzik na deptaku\nNastępny artykułRuszaj w drogę do Kwidzyna i na Powiśle\nKoncert „Szare Miraże”


Bicz: Początek Legendy | Wojownicy Wiki | FANDOM powered by Wikia\nDan Jolley Bettina Kurkoski, Jędrzej Chełmiński\nBicz: Początek Legendy (ang. The Rise of Scourge) – manga opowiadająca o wczesnym życiu głównego antagonisty książki Czarna Godzina, Bicza.\nKiedy niepozorny, drobny nieostrożnie zapuszcza się na tereny patrolowane przez dzikie koty, szybko otrzymuje lekcję pokory. Wraca pokryty bliznami i z żądzą zemsty palącą jego duszę. Poprzysięga zemstę i zbiera innych sobie podobnych miejskich włóczęgów. Dni klanów leśnych kotów zdają się być policzone...\nKsiążka zaczyna się od narodzin Małego, jego brata i siostry: Skarpetka i Rubinki. Po kilku kłótniach z rodzeństwem, Skarpetek i Rubinka mówią, że nie lubią bawić się z nim, bo jest zbyt mały, a także przedstawiona jest pierwsza podróż na zewnątrz, przed wyjściem na zewnątrz Pigwa wskakuje na kanapę i wspomina o swoim partnerze.\nPóźniej, kiedy Pigwa zabiera ze sobą dzieci, Mały zauważa dziurę w ogrodzeniu i wychodzi. Po rozejrzeniu się i zauważeniu oczu, Mały wraca do swojej rodziny, gdzie mówi, że poszedł do lasu. Jednak za bardzo wyolbrzymia rzeczy ,takie jak mówienie, że wspiął się na "wieżę" w miejsce obserwacyjne i "zjadł lisa", podczas gdy tego nigdy nie zrobił, a jeszcze raz zignorowało go i jego rodzeństwo. Po powrocie do środka kilku ludzi, którzy chcą adoptować kociątka, wchodzą do domu, a przed przyjęciem do nowego domu Rubinki i Skarpetka, siostra straszy Małego, mówiąc mu, że niechciane kociaki trafiają do rzeki. Biorąc mocno do serca kłamstwo siostry, Mały próbuje zachowywać się uroczo, aby ludzie wzięli go do domu, ale zostaje zignorowany. Nie chce być wrzucony do rzeki, więc ucieka przez dziurę w ogrodzeniu.\nWędrując w lesie, Mały napotkał patrol Klanu Pioruna składający się z Tygrysiej Łapy, Błękitnego Futra i Ostowego Pazura. Tygrysia Łapa, zgodnie z rozkazem Ostowego Pazura atakuje Małego, łapiąc go za obrożę i prawie go zabijając, ale zostaje zatrzymany przez bardziej sympatyczną Błękitne Futro, która każe mu przestać. Tygrysia Łapa mówi, że po prostu broni ich terytorium. Patrol wraca do lasu. Mały, zmęczony strachem i potrzebą zemsty na Tygrysiej Łapie, ucieka na ulice miasta. Po dotarciu na miejsce i zaufaniu bezdomnej kotce, Mały usiłuje przetrwać przyjmując kawałek kurczaka od starszej kotki. Wędrując bez celu, kociak próbuje zdjąć obrożę, ale przypadkowo nosi ząb psa staruszka. W pobliżu koty zaczynają się śmiać, a on ucieka. Głodny, znalazłszy grupę kotów, które jadły, zapytał, czy mógłby do nich dołączyć. Pytany o ząb w obroży kłamie i mówi, że wyrwał go z psiego pyska, którego zabił i wkrótce, zaczął przechwalać się przed nimi, jego sztuczką, której nie widziano, ale koty mu uwierzyły. Następnego ranka odwiedza go Gnat - masywny czarny kot z białymi oznakowaniami oraz Cegła - cienki i chudy kocur. Koty wkrótce dołączają do Klanu Krwi, członkowie pytają Małego, czy wyprowadzi psa terytorialnego, który pilnuje śmietnika. Bał się, ale nie przyznał się do tego. Niechętnie wkroczył na teren zwierzęcia. Pies wydał się być przygotowanym do ataku, jednak się wzdryga pod wrażeniem powiększonego cienia Małego. Pochwalony przez koty, Mały pojawia się z nowym imieniem, które kiedyś użyła w zdaniu, Pigwa, jego matka: Bicz. Wkrótce potem Bicz nieco staje się przywódcą kotów ulicznych. Konsultowany jeszcze przez Gnata, spotyka się z gangiem kotów i wypędza je, zabijając jednego z nich. Teraz został całkowicie pochłonięty zemstą i komentuje, że zimno w jego krwi rośnie, a inne koty z zadowoleniem to przyjmują. Wkrótce potem odwiedzają jego rodzeństwo, opowiadając nieszczęsną historię o tym, że zostali porzuceni przez Dwunożnych. Gdy jego rodzeństwo pyta go, widząc, że są krewnymi, odpowiada im, że jedyną krwią, która go interesuje, jest krew płynąca od wrogów, że koty są skąpane w krwi, i że jego klan to Klan Krwi. Pozwala im jeść, ale potem na zawsze wyrzuca je ze swojego terytorium. Nigdy więcej ich nie widział.\nNa końcu książki, Tygrysia Gwiazda prowadzony przez Głaza, przychodzi do Bicza i prosi go o sojusz. Zanim poprowadzi Klan Krwi do lasu, Tygrysia Gwiazda i Bicz zaczynają walczyć, a książka kończy się na tym jak czarny kocur stoi triumfalnie nad martwym ciałem Tygrysiej Gwiazdy.\nJest zdecydowanie sugerowane, że Bicz to kot przedstawiony na środku okładci angielskiego wydania książki, a w jej dolnej części jest ukazana walka pomiędzy nim a Tygrysią Gwiazdą.\nKsiążka odbywa się podczas Czarnej Godziny, choć sceny z książki trwają podczas "Przepowiedni Błękitnej Gwiazdy" i "Serca Nakrapianego Liścia"


gdansk.gosc.pl → Zacumuj w przystani\nW Warsztatach dla Duszy wzięło udział kilkaset młodych ludzi\nPewnego dnia bp Wiesław Śmigiel stwierdził, że w diecezji pelplińskiej brakuje ciekawej, atrakcyjnej i wartościowej propozycji dla młodych ludzi. Postanowił to zmienić. Tak narodziła się idea spotkania ewangelizacyjnego „Przystań – Warsztaty dla Duszy” – opowiada ks. Zbigniew Gełdon, główny organizator wydarzenia.\nTaniec, śpiew i Słowo Boże\nW drugiej edycji „Przystani” wzięło udział kilkaset młodych osób z całego Pomorza. Spotkanie rozpoczęło się 20 czerwca katechezą biblijną i zawiązaniem wspólnoty. Potem odbyły się warsztaty grupowe, rozlokowane w kilku miejscach Pelplina. Młodzież pod okiem opiekunów duchownych i wolontariuszy uczestniczyła w zajęciach ze śpiewu, rękodzieła, wolontariatu ŚDM, tańca, teatru czy filmu. – Nie były to jedynie warsztaty praktyczne. Tegorocznym hasłem „Przystani” było „Przyjmij Słowo”. Dlatego młodzi ludzie mieli okazję wysłuchać nauki o tym, jak czytać i interpretować Ewangelię.\nWszyscy otrzymali także fragment Biblii dotyczący ośmiu błogosławieństw, nad którym mieli się zastanowić. Każdy mógł podzielić się swoimi przemyśleniami na temat przeczytanej części Pisma Świętego – wyjaśnia ks. Zbigniew. Po 5-godzinnej pracy uczestnicy warsztatów wzięli udział w uroczystej Eucharystii. Następnie przed bazyliką katedralną uformował się pochód, który idąc główną ulicą miasta, dotarł do historycznej Przystani króla Jana III Sobieskiego nad rzeką Wierzycą. Wówczas rozpoczęła się część integracyjna, połączona ze śpiewem zespołu kleryckiego CIS. Do wspólnej zabawy przyłączył się bp Wiesław Śmigiel.\n– Poprzez kolejne punkty przygotowanego przez nas programu zapraszamy wszystkich do radosnego Kościoła – zaznacza ks. Zbigniew. Z duchownym zgadza się Jacek Hoduń, uczestnik i współorganizator spotkania. – Wielu moich wierzących znajomych powtarza, że Kościół jest zbyt konserwatywny, nieprzystosowany do współczesności i nie ma nic ciekawego do zaoferowania. Takie wydarzenia jak „Warsztaty dla Duszy” są tego zaprzeczeniem – twierdzi. – Tegoroczna frekwencja mówi sama za siebie. Na zajęcia zapisało się dwukrotnie więcej osób niż w roku ubiegłym – dodaje. Jak podkreślają organizatorzy, „Warsztaty dla Duszy” mają nie tylko jednorazowo integrować młodzież podczas zabawy, ale przede wszystkim mobilizować ją do codziennej formacji. – Poprzez zawiązanie wspólnoty zachęcamy młodych ludzi do codziennego życia Ewangelią. Chcemy też, aby wszyscy poczuli, że są potrzebni Kościołowi – podkreśla ks. Zbigniew. – Jesteśmy nie tylko uczestnikami spotkania, ale także aktywnie przygotowujemy poszczególne elementy całego projektu. Razem budujemy naszą przystań i to sprawia, że jest ona wyjątkowa – tłumaczy Karolina Kornas, współorganizatorka.\nDlaczego „Przystań”? – To wezwanie do zatrzymania się i zastanowienia nad sobą, swoją wiarą, relacją z Jezusem Chrystusem – uważa Karolina. – Dla mnie jest to również podpowiedź, abym rozejrzała się dookoła i spróbowała dostrzec coś więcej oprócz czubka własnego nosa – uzupełnia. – Przystań jest bezpiecznym miejscem. Przybijamy do niej po długiej, męczącej podróży. Człowiek może zacumować tu swoją łódź, by uzupełnić zapasy albo schronić się przed wichurą, ulewą czy burzą – dodaje Jacek. – Nieodłącznym elementem przystani jest latarnia, która pokazuje kapitanowi statku właściwą drogę – mówi ks. Zbigniew. – Dla ludzi wierzących taką „latarnią” jest Jezus Chrystus.\nGość Gdański 26/2014


Obuwie damskie - Pinger.pl\nWpisy oznaczone tagiem "obuwie damskie" (153)\n#buty #obuwie damskie #adidasy\nBianciax: TOP trendy 2016 obuwie damskie\nButy adidas ZX FLUX K S74955\nNIKE AIR MAX 90 ESSENTIAL 616730-108\nNike Roshe Run 511881-116 Oreo\nNIKE ROSHE RUN - WMNS - 511882050\n#obuwie damskie #trapery #moda #www.supersklep.pl #Timberland #buty zimowe\nWiedźma1: O czym pamiętać kupując buty na zimę?\n*Różnorodność dostępnego w sklepach obuwia zimowego wcale nie ułatwia wyboru i zwykle sprzyja różnorodnym dylematom. Jakie buty zimowe kupić? Które fasony pozwolą podkreślić kobiecość i jednocześnie zapewnią wygodę niezależnie od pogody?*\nKupując *buty zimowe* większą uwagę przywiązujemy do ich praktycznego zastosowania. Idealne *obuwie zimowe* powinno zapewniać ciepło, gwarantować nieprzemakalność i dobrą przyczepność do podłoża oraz zachwycać lekkością i wygodą użytkowania. W zależności od okazji i własnego stylu możemy wybierać w rożnych propozycjach projektantów, jednak nie zawsze wiemy z czym łączyć konkretne typy *obuwia* i popełniamy modowe gafy wpływając na wygląd całej sylwetki.\n*Kobiece buty zimowe na każdą pogodę*\nZanim kupisz modne *buty* zastanów się czego tak naprawdę oczekujesz. Jeżeli szukasz *obuwia* na okazjonalne wyjścia możesz pokusić się o zakup niezwykle kobiecych, jednak często niewygodnych zimą kozaków lub botków na wysokim obcasie – sprawdzą się przy okazji formalnych spotkań oraz podkreślą eleganckie stylizacje, jednak mogą powodować dyskomfort, jeżeli zapragniesz wyjść na długi spacer.\nDo bardziej intensywnego użytkowania nadają się *buty* typowo miejskie lub outdoorowe, wśród których znajdziesz zawsze modne i stylowe *trapery*. O tym, że ten typ *obuwia* nigdy nie wychodzi z mody świadczy fakt, iż znane bywalczynie czerwonych dywanów od wielu sezonów prezentują się właśnie w kojarzonych zazwyczaj z mężczyznami traperach.\nAbsolutnym hitem tego sezonu są nieśmiertelne *buty Timberland* i wzorowane na nie modele, które możesz nosić na wiele różnych sposobów. Zaletą traperów jest przede wszystkim wysoka cholewka, która pozwoli przebrnąć przez każdą zaspę, nieprzemakalny materiał oraz antypoślizgowa podeszwa z porządnym bieżnikiem zapewniającym wyjątkowo dobrą przyczepność do zaśnieżonego i pokrytego lodem podłoża.\n1.(oryginalne Timberlandy supersklep.pl/i209576-buty-timberland-6-in-premi… )\n2. (model wzorowany na Timberlandach supersklep.pl/i212936-buty-smiths-work-056-wmn-camel )\nDecydując się na zakup traperów, zwłaszcza w niezwykle modnej miodowej barwie zyskasz nie tylko *buty* na każdą pogodę, ale także powiększysz swoją kolekcję *obuwia zimowego* o wygodną parę pasujących do wszystkiego *butów*. Przekonaj się, że elegancja wcale nie musi wiązać się z niewygodą, a sportowy i luźny styl może podkreślić Twoją osobowość równie dobrze, jak najbardziej elegancka kreacja. Jeżeli chcesz tej zimy wyglądać naprawdę modnie to koniecznie sprawdź ofertę sklepu internetowego *SuperSklep* supersklep.pl/, który w swojej szerokiej ofercie posiada wyjątkowo wygodne *damskie buty zimowe*(supersklep.pl/buty-zimowe/damskie), męskie i dziecięce, które trafią w każde gusta i pozwolą urozmaicić wygląd zimowej garderoby.\n/3 lata temu (23 grudnia) /28 komentarzy\nNajlepsze z YouTube: ooo jakie ładne traperki :) Takich właśnie szukam :)\nBourjois: świetne! i oryginały i ten model wzorowany na oryginałach :) Praktycznie nie widać różnicy :)\nM*A*R*C*e*p*a*n*ek: Bardzo ciekawy wpis. Kiedyś kierowałam się wyglądem butów. Raz kupiłam sexy szpilki a potem miałam spotkanie pierwszego stopnia z lodem i skończyło się to skręceniem kostki. Teraz kupuję tylko buty, które mają dobrą przyczepność i są na płaskiej podeszwie. Podobają mi się te traperki :) We wszystkich kolorach wyglądają świetnie :)\n#zakupy #obuwie damskie #poprawa nastróju\nCrystal Robinson: Kiedyś trzeba zacząć pisać\nW czasie zimowym bardzo wiele pań decyduje się na odświeżenie swojej garderoby i zakupienie nie tylko nowej, ciepłej odzieży, ale także zgodnych z najnowszymi trendami butów. Najpopularniejsze od lat są zdecydowanie kozaki ocieplane, których rozliczne wzory i modele pasują nie tylko do zimowej aury, ale także do wielu różnych zestawów ubrań. Wykonane z mocnej, naturalnej skóry nie przemakają i doskonale trzymają ciepło. Jest to szczególnie ważne, gdy pogoda daje się nam we znaki. Ponadto panie często sięgają po botki ocieplane, czyli nieco mniejszą wersję kozaków. Te sięgające do kostki obuwie od wielu sezonów bije rekordy popularności w sprzedaży. Idealnie dopasowane i często ozdobione np. futerkiem, świetnie nadają się nie tylko na codzienne wyprawy do pracy, ale też na szczególne okazje. Tego rodzaju botki zimowe są doskonałym uzupełnieniem garderoby każdej kobiety, która przywiązuje wagę do swojego wyglądu, a także do zmieniających się wciąż modowych trendów. Jak wiadomo, buty są w stanie poprawić nawet najbardziej nieciekawy nastrój.\n#nowa kolekcja #kozaki na deszcz #buty damskie #kalosze #kozaki #buty dla kobiet #obuwie damskie #obuwie dla kobiet #moda #pogoda #inspiracje #buty #obuwie\nSarenza.pl: Kozaki na deszczowe dni\nJuż deszcz nas przywitał! Oto kilka modeli kozaków z nowej kolekcji. Które najbardziej Ci się podobają?\nhttp://www.sarenza.pl/geox-d-inspir-st-c-s332-p0000086230 http://www.sarenza.pl/hunter-hunter-original-gloss-tall-w-s967-p0000024154 http://www.sarenza.pl/jonak-botia-s751495-p0000017992 http://www.sarenza.pl/kickers-ashighbis-s804850-p0000087874 http://www.sarenza.pl/latinas-mixco-s1475-p0000084210 http://www.sarenza.pl/ted-baker-farvel-s809475-p0000077084\nWiedźma1: Wszystkie mi się podobają :)\n#inspiracje #modne buty #miista #buty dla kobiet #obuwie damskie #buty miista #moda #modna marka #buty damskie #buty\nSarenza.pl: Buty Miista - nowe modele\nNowe modele butów Miista już są dostępne na Sarenza.pl! Na pewno spobobają się wszystkim fashionistkom!\n#inspiracje #modne buty #but dla kobiet #obuwie damskie #obuwie dla kobiet #moda #buty wojskowe #buty damskie #botki #obuwie\nSarenza.pl: Jesienne botki - styl wojskowy\nWojskowy styl cieszy się dużą popularnością i dlatego jest modny w tym sezonie!\nNa sarenza.pl znajdziesz szeroki wybór butów w stylu militarnym, oto kilka przykładów:\n#ugg australia #buty damskie #buty dla kobiet #obuwie damskie #obuwie dla kobiet #botki UGG australia #modne botki #buty #botki #obuwie\nSarenza.pl: Botki UGG Australia\nCzy zapoznałaś się z najnowszą kolekcją butów UGG Australia?\nJeśli nie, zajrzyj szybko na www.sarenza.pl/ugg-australia\n#kozaki sznurowane #buty damskie #kozaki dla kobiet #kozaki #buty dla kobiet #obuwie damskie #obuwie dla kobiet #kozaki damskie #modne obuwie #buty #buty sznurowane #obuwie\nSarenza.pl: Kozaki sznurowane\nSkuś się na modne kozaki sznurowane! Do kostki, do kolana, wybór na Sarenza.pl jest tak szeroki, że na pewno znajdziesz buty swoich marzeń!\n#oficerki #modne oficerki #kozaki #oficerki damskie #buty dla kobiet #obuwie damskie #kozaki damskie #modne kozaki #buty\nSarenza.pl: Buty - kozaki oficerki\nChłodniejsze dni już się zbliżają, czas zapoznać się z naszą ofertą oficerek - te eleganckie buty perfekcyjnie łączą klasykę z nowoczesnym stylem!\nZobacz modne modele na:\nhttp://www.sarenza.pl/vagabond-francine-riding-s149-p0000040650 http://www.sarenza.pl/moschino-cheap---chic-corset-luxe-s751232-p0000075267 http://www.sarenza.pl/geox-donna-natalie-e-s699-p0000061675 http://www.sarenza.pl/georgia-rose-suzette-s776022-p0000055562\nMysecretlife: piękne :d\n#LAMB #buty damskie #modne szpilki #buty dla kobiet #obuwie damskie #modne czółenka #szpilki #gwen stefani #buty #obuwie #czółenka #modne kolory\nSarenza.pl: Buty L.A.M.B.\nCzy znacie markę L.A.M.B.?\nGwen Stefani, była wokalistka zespołu "No Doubt", jest również uznaną projektantką! Uwiodła ona przemysł modowy, wprowadzając autorską kolekcję ubrań i dodatków pod nazwą L.A.M.B.\nMarka jest odzwierciedleniem stylu samej Gwen, która uwielbia kontrasty, najbardziej ceni sobie mieszankę nowoczesności z klasyką i luksusowych materiałów.\nMarka podbiła już serca fashionistek na całym świecie, a Twoje?\nEksentryczne modele butów L.A.M.B. są dostępne na Sarenza.pl\nhttp://www.sarenza.pl/l-a-m-b--janey-s752222-p0000084918 http://www.sarenza.pl/l-a-m-b--jean-s794396-p0000070761 http://www.sarenza.pl/l-a-m-b--jean-s752215-p0000070761 http://www.sarenza.pl/l-a-m-b--jane-s759504-p0000070760\n#buty damskie #obuwie damskie #obuwie dla kobiet #Georgia Rose #buty #sandały #sandałki\nSarenza.pl: Sarenza na wybiegu - Buty Georgia Rose\nCzy słyszeliście o Sopot Art and Fashion Week? To impreza, która łączy świat sztuki i mody pod słonecznym nadmorskim niebem! Pierwsza edycja odbyła się od 8 do 18 sierpnia i z niecierpliwością czekamy na kolejne wydarzenie tego typu!\nDzisiaj mamy przyjemność przedstawić zdjęcia z wybiegu - modelki noszą buty marki Georgia Rose!


Ławy w nowoczesnym salonie - Hord\nŁawy w nowoczesnym salonie\nby Antoni Jaworski\nWyposażenie minimalistycznego mieszkania powinno zapewniać jak najwięcej funkcji. Poza tym powinno być też estetyczne. Dlatego często wybiera się meble rozkładane, które zapewniają nie tylko odpowiedni efekt wizualny, ale są też szczególnie funkcjonalne, a nieużywane nie zabierają dużo miejsca. Należą do nich także ławy. Przez lata niechętnie kupowane, dzięki nowoczesnym projektom wracają do łask.\nŁawy z regulowaną wysokością\nWłaściciele małych mieszkań muszą liczyć się z ograniczoną przestrzenią. Aby jak najlepiej ją wykorzystać, decydują się często na minimalistyczny wystrój. Zakłada on ograniczenie liczby posiadanych rzeczy i wybieranie takich, które posiadają więcej niż jedną funkcjonalność. Zwłaszcza w kawalerkach styl ten sprawdza się doskonale. Ostatnio często można w nich więc zobaczyć ławy podnoszone. Kiedyś bardzo popularne, dzisiaj nieco zapomniane, lecz wracające do łask elementy wyposażenia. Służyć mogą przede wszystkim jako stoliki kawowe, postawione obok sofy. Po podniesieniu z łatwością można je jednak zamienić w wygodne, szerokie biurka, a w razie potrzeby stół z długim, rozkładanym blatem, przy którym zjeść można obiad razem z gośćmi. Nowoczesne projekty sprawiają, że dopasować je można do niemal każdego wnętrza. Jednokolorowa powierzchnia z drewna lub sklejki pokrytej okleiną świetnie sprawdzi się zarówno na tle białych, jak i kolorowych ścian.\nPodnoszone ławy wracają do łask po latach zapomnienia. Sprawdzają się one bardzo dobrze zwłaszcza w małych, minimalistycznych mieszkaniach, gdzie liczy się przede wszystkim funkcjonalność. Mogą one służyć za stolik kawowy, biurko, a nawet stół, przy którym można ugościć przyjaciół. Uniwersalny design sprawia, że łatwo je dopasować do każdego wnętrza bez względu na resztę wystroju.\n© Hord 2020. Businessx theme designed by Acosmin.


Groźny wypadek na drodze A361. Ojciec patrzył jak ginie jego cała rodzina!\nGroźny wypadek na drodze A361. Ojciec patrzył, jak ginie jego cała rod...\nGroźny wypadek na drodze A361. Ojciec patrzył, jak ginie jego cała rodzina!\nDo groźnego wypadku doszło na drodze A361 w okolicach Aller Cross w Devon. W wypadku zginęła dwójka 12-letnich bliźniąt oraz ich mama, a wszystkiemu przyglądał się ich bezsilny ojciec wraz z ich bratem, którzy jechali innym samochodem.\nDo dramatycznego wypadku doszło na drodze A361 w okolicach Aller Cross niedaleko Devon. Drogą jechały dwa rodzinne samochody, w jednym jechała Jane Baker-Lockett wraz ze swoimi dziećmi - 12-letnimi bliźniakami Jamesem i Amy, a w drugim jechał ojciec bliźniaków - Paul Lockett oraz ich brat Jack Gaskin.\nPrzypadkowy przechodzień udaremnił napad na bank w Londynie! [wideo]\nJadący z przodu Paul Lockett i Jack Gaskin byli naocznymi świadkami jak samochód kierowany przez Jane zderzył się czołowo z najeżdżającą z naprzeciwka ciężarówką. Policja, która zjawiła się na miejscu, potwierdziła, że mama bliźniaków i Jacka zginęła na miejscu, a bliźniaczka Amy zmarła w czasie drogi do szpitala w North Devon. Drugi z bliźniaków - James zginął wkrótce po przylocie karetką lotniczą do szpitala.\nOjciec Jamesa i były mąż Jane Baker-Lockett powiedział, że jego "syn podchodzi do tej tragedii jak dorosły człowiek". "Mam do niego w tym momencie ogromny szacunek, ponieważ właśnie stracił najlepszych przyjaciół, których miał i radzi sobie z tym bardzo dobrze" - powiedział Chris Gaskin.\n"To jest ogromna tragedia, te bliźnięta były świetnymi dzieciakami, a do tego trudno je było rozdzielić. Nasza strata jest ogromna i trudno wyrazić słowami to, co się teraz czuję. One przyszły razem na ten świat i razem go opuściły" - dodał.\nZaraz po wypadku, gdy na miejscu zjawiła się policja, droga A361 została zamknięta na około 9 godzin. Funkcjonariusze, którzy przybyli na miejsce, twierdzili, że był to najgorszy i najbardziej dramatyczny wypadek, z jakim mieli do czynienia w całym swoim życiu.\n"Samochód, który jechał jako drugi, z niewiadomych przyczyn zjechał nagle na przeciwległy pas i uderzył w nadjeżdżający z naprzeciwka samochód ciężarowy. Niestety oba samochody osobowe jechały od siebie w bliskiej odległości, więc ojciec bliźniaczek oraz ich brat byli naocznymi świadkami tego strasznego wypadku" - powiedział inspektor Richard McLellan.\nChwilę po wypadku, kierowca ciężarówki, w którą uderzył samochód, wyskoczył z niej, żeby pomóc zrozpaczonej rodzinie, która nie była w stanie otworzyć zakleszczonych przez impet uderzenia drzwi.\n"Oboje wyskoczyliśmy ze środka i chcieliśmy otworzyć drzwi w samochodzie, ale nie byliśmy w stanie tego zrobić, nawet łomem" - relacjonowała narzeczona kierowcy ciężarówki.


Polityka wywołuje aktualnie niemało kontrowersji : Ogrodnictwo\nPolityka, na pewno jest dziedziną tworzącą wśród mieszkańców każdego kraju sporo kontrowersji i też jest dziedziną opierającą się na dyskutowaniu i tworzeniu rozmaitych teorii. Jak najbardziej to dziedzina, która w pełni poświęcona jest wykonywaniu różnorodnych działań, dzięki jakim poszczególny kraj ma możliwość prosperować lepiej lub gorzej, ale dla wszystkich ustanowione są takie same przepisy i trzeba się do nich odnosić. Polityka w znacznym zakresie ma stworzyć w kraju jednolitość, żeby wszyscy byli traktowani tak samo. Obecnie jednak każde działanie polityczne jest zawsze negowane przez obywateli, gdyż sporo się dzieje w Polsce, ale i we wszystkich innych krajach. Zdecydowanie spory wpływ na to posiadają środki masowego przekazu, dlatego że umożliwiają każdemu nabyć duży zakres wiadomości, który przekłada się na reagowanie na działania w każdym kraju. Jednak także przeciwnicy zarządzającej partii podważają bardzo dużo działań, żeby w taki sposób po prostu uzyskać w niedługim czasie pełną władzę. Oczywiście taka jest ich rola, jednak w dzisiejszych czasach zamiast skoncentrować się na swojej pracy, to wszyscy politycy często zajmują się czynnościami niezbyt istotnymi, które wśród zwykłych obywateli powodują tylko oburzenie i gorycz.\nFrazy kluczowe: Nauka i Wiedza, Nauka i Informacje, Wiedza, Nauka i Edukacja.


Napisane: 1 cze 2014, o 00:47\nDo tej pory omawialiśmy i całą swoją uwagę skupiliśmy na omawianiu rozwiązań konstrukcyjnych schronu. Dzisiaj chciałbym post poświęcić załodze schronu. Dowódcą schronu do ognia bocznego dla broni maszynowej (PPK) był oficer w stopniu młodszego lejtnanta. Zajmował wydzielone pomieszczenie przy stanowisku obserwacyjnym - peryskopie. W pomieszczeniu dowódcy pełnił służbę szeregowi żołnierze na stanowiskach telefonisty i radiotelegrafisty.\nZ racji ilości uzbrojenia, przewidziano stanowisko pomocnika dowódcy schronu. Zazwyczaj był nim jeden z dowódców stanowisk bojowych a od 1941 roku zastępcy oficerów politycznych kompani. W tym schronie były trzy stanowiska bojowe ckm. Obsługę każdego ckm stanowił:\n- dwóch szeregowych.\nNad systemem chłodzenia czuwało dwóch szeregowych.\nW schronie znajdował się agregat prądotwórczy. Do obsługi tego urządzenia przeznaczono dwóch szeregowych.\nObsługę układu wentylacji prowadziło dwóch szeregowych.\nZałogę schronu uzupełniał instruktor sanitarno-chemiczny i wartownik.\nNapisane: 1 cze 2014, o 19:00\nCzy w takim razie mogę przyjąć, że PPK z dwoma zestawami NPS-3 miała załogę mniejszą o jednego podoficera i dwóch szeregowych żołnierzy?\nNapisane: 14 wrz 2014, o 22:39\nZałogę schronu należy zmniejszyć o obsługę jednego ckm, czyli tak jak napisałeś.


Wspierajmy Księdza Natanka ! – gloria.tv\n505K Jan 24, 2012\nUwaga wszyscy moderniści,heretycy i zdrajcy Pana Jezusa!Wszyscy szkalujący ks.Natanka!Nawróćcie się póki nie jest za późno! Pan Jezus:\n" Moi prześladowcy - to, że wyście suspendowali Mojego umiłowanego syna, to jeszcze nic - JA OŚWIADCZAM WSZEM I WOBEC, ŻE TO JA W TYM MOMENCIE WAS WSZYSTKICH SUSPENDUJĘ - TYCH, KTÓRZY NIE CHCĄ UZNAĆ MNIE BOGA ZA KRÓLA I UWIĘZILIŚCIE MNIE W CIEMNICY. …More\n" Moi prześladowcy - to, że wyście suspendowali Mojego umiłowanego syna, to jeszcze nic - JA OŚWIADCZAM WSZEM I WOBEC, ŻE TO JA W TYM MOMENCIE WAS WSZYSTKICH SUSPENDUJĘ - TYCH, KTÓRZY NIE CHCĄ UZNAĆ MNIE BOGA ZA KRÓLA I UWIĘZILIŚCIE MNIE W CIEMNICY.\nPrzecież wiecie, że umrzecie i przecież wiecie, że będziecie musieli spojrzeć Mi w oczy, jeśli zdążycie przed porwaniem do piekła".\nróżnią nas tylko szczegóły , które nie powinny mieć wpływu na wiarę .\nChrześcijanin nie powinien kłócić się z Chrześcijaninem .\nCo by było gdyby atakowali nas jeszcze ateiści?\nPoolak to nie nienawiść (daleko mi od niej)-to jedyny warunek -aby zawiesić broń ! inaczej wszystko pozostanie utopią i marzeniami.\nPanie Jezu proszę Cię bardzo powiedz swoje słowo odnośnie szkalowania ks. Piotra Natanka przez Episkopat.\n"Moi prześladowcy - to, że wyście zawiesili w posłudze kapłańskiej Mojego umiłowanego syna, to jeszcze nic - JA OŚWIADCZAM WSZEM I WOBEC, ŻE TO JA W TYM MOMENCIE WAS WSZYSTKICH SUSPENDUJĘ-UZNAJĘ ZA NIEWAŻNE SPRAWOWANE SAKRAME…More\n"Moi prześladowcy - to, że wyście zawiesili w posłudze kapłańskiej Mojego umiłowanego syna, to jeszcze nic - JA OŚWIADCZAM WSZEM I WOBEC, ŻE TO JA W TYM MOMENCIE WAS WSZYSTKICH SUSPENDUJĘ-UZNAJĘ ZA NIEWAŻNE SPRAWOWANE SAKRAMENTY,\nNIE TYLKO Z POWODU WASZEJ PYCHY I NIESPRAWIEDLIWOŚCI, LECZ ZAMYKANIA DRZWI KRÓLESTWA BOŻEGO TYM, KTÓRZY PRAGNĄ DO NIEGO WEJŚĆ. TYCH, KTÓRZY NIE CHCĄ UZNAĆ MNIE BOGA ZA KRÓLA I TYCH KTÓRZY UWIĘZILI MNIE W CIEMNICY.\nDO TEJ PORY SŁYSZĘ ICH KRZYKI ROZPACZY, bo nie wszyscy są potępieni. Są tacy, którzy będą w ogniu czyśćcowym do końca istnienia ziemi, a to jest niesamowity ból i niesamowite wasze wycie z rozpaczy, że mieliście NIEBO w zasięgu dłoni, a wybraliście ZDRADĘ.\nżycie ziemskie kiedyś się zakończy, a wieczność trwa wiecznie i każdy człowiek wybiera ją sam.\n<< BÓG JEST NIESKOŃCZONY I ŚWIAT JEGO >>\nSŁUCHAJCIE WY WSZYSCY NIEPOSŁUSZNI BOGU W TRÓJCY JEDYNEMU NIESKOŃCZONEMU –\nBĘDZIECIE ODPOWIADAĆ ZA TYCH, KTÓRYCH OSZUKUJECIE I KTÓRYCH W NIEŚWIADOMOŚCI POCHŁONIE OGIEŃ CZYŚĆCOWY, CZY PIEKIELNY NA WIEKI WIECZNE. AMEN.\n<< OBŁOŻĘ WAS KLĄTWĄ >>\nProsimy także, o powstrzymanie się z wyjazdami do Pustelni ks. Natanka. To miejsce, gdzie wiele osób zamiast odzyskać wiarę, weszło na drogę buntu, ostrzegają nas bowiem polscy biskupi. Rada Stała Episkopatu Polski po raz kolejny stanowczo przestrzega też katolików przed błędnym nauczaniem tego duchownego i prosi, aby nie korzystali z posługi …More\nProsimy także, o powstrzymanie się z wyjazdami do Pustelni ks. Natanka. To miejsce, gdzie wiele osób zamiast odzyskać wiarę, weszło na drogę buntu, ostrzegają nas bowiem polscy biskupi. Rada Stała Episkopatu Polski po raz kolejny stanowczo przestrzega też katolików przed błędnym nauczaniem tego duchownego i prosi, aby nie korzystali z posługi duszpasterskich ks. Natanka - nie kierowali się jego nauką i nie wierzyli w jego bezpodstawne zapewnienie o jego zgodności z nauczaniem papieży i biskupów oraz nie przystępowali do tworzonych przez niego kultów.\nProsimy także o nie angażowanie się w organizacyjne dzieła ks. Natanka i ostrzeżenie innych przed niebezpieczeństwem rozrywania jedności Kościoła.\nWszystkich przede wszystkim prosimy o modlitwę. O modlitwę, by sprawa ks. Natanka i rzekomych objawień została roztropnie zakończona, by wypowiadający posłuszeństwo kapłan wyzwolił się z pychy, nie stał się ofiarą własnych ambicji. By sprawa objawień została szczegółowo zbadana i przeanalizowana. A rozstrzygnięcia zaakceptowane. By wiele osób, które się zachwyciły osobą ks. Piotra Natanka i treściami tzw. orędzi przede wszystkim zachwyciły się osobą Jezusa Chrystusa oraz jego ewangelią\n"Kto zdradził Chrystusa?"K.Węgrzyn www.youtube.com/watch\nPROPOZYCJA -jednak proponuję powrót do apelu annyaurelii...amen i dobranoc:)\ncarpediem1 - czemu nie piszesz tutaj ?\ntylko ze swojego konta?\nmobok - bez agresji,\njeżeli słuchasz X Natanka to\npowinieneś wiedzieć co głosi ;\n" Żadnej nienawiści , jeżeli Cię atakują to im za to podziękuj "\nannaaurelia -wpierw niech sie prowokatorzy odizolują od naszych poglądów i naszego kaznodziei .\ncarpediem1 — 2012-01-24 19:31:35:\nPrzepraszam,że ośmielam się zabrać głos,ale poraz pierwszy widzę tu bardzo sensowną i pokojową wypowiedź - @annaaurelia,bardzo Pani dziekuję za tą mądrą propozycję.\nMyślę,że jak najbardziej warto pójść tym torem.\nannaaurelia mądrość przez Ciebie przemawia\nproponuję zamiast jałowych sporów modlitwę - zwolennicy księdza Piotra za episkopat, zaś przeciwnicy księdza Piotra, za za księdza Piotra, i tak wypełnimy wolę Ojca Niebieskiego - miłości bliźniego, Bóg w swojej wielkiej łaskawości pokaże, czyja droga mu milsza\nINTRONIZACJA CHRYSTUSA KRÓLA POLSKI cz.3\nBiada wam, gdyby dobrze o was mówili wszyscy ludzie; bo tak czynili fałszywym prorokom ojcowie ich.\nCzerwony , Twoje słowa:)\n"to wyciągają posłuszeństwo"\nBłogosławieni jesteście wy, ubodzy! bo wasze jest królestwo Boże.\nBłogosławieni jesteście, którzy teraz łakniecie; bo będziecie nasyceni.\nBłogosławieni jesteście, którzy teraz płaczecie; bo się śmiać będziecie.\nBłogosławieni będziecie, gdy was ludzie nienawidzieć będą, i gdy wyłączą, i będą was sromocić, i imię wasze wyrzucą jako złe, dla Syna człowieczego.\nRadujcie się dnia tego i weselcie się; …More\nAle biada wam bogaczom! bo już macie pociechę waszę.\nBiada wam, którzyście nasyceni! albowiem łaknąć będziecie.\nBiada wam, którzy się teraz śmiejecie! bo się smucić i płakać będziecie.\nnie zwracaj uwagi -pomijaj jej klamliwe posty..przyszla tu mieszac!\nA gdy zaczął pełnić swoją misję to też był posłuszny arcykapłanom ?\n392K Jan 27, 2012\n1549 Jan 27, 2012\n151.2K Jan 26, 2012\n1.2K Jan 26, 2012\n192.2K Jan 25, 2012\n82.6K Dec 23, 2011


Nowelizacja ustaw podatkowych: Zmiany podatkowe w biznesie bankowym : aleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów\naleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów NBS 2014/11 Nowelizacja ustaw podatkowych: Zmiany podatkowe w biznesie bankowym\nW cieniu dyskusji o terminie wejścia w życie zmian zasad opodatkowania dochodów z rajów podatkowych wprowadzono w Polsce kilka zmian przepisów podatkowych, które będą mieć konsekwencje dla prowadzenia biznesu, także w bankach.\nZwykle pod koniec roku są publikowane zmiany ustaw podatkowych, które będą obowiązywać od początku następnego roku. Różnica polega jednak tym razem na tym, że zmiany te zostaną wprowadzone na podstawie kilku odrębnych nowelizacji ustaw. Najszerszą wprowadza ustawa z dnia 29 sierpnia 2014 r., która została opublikowana dopiero 3 października br.\nZ punktu widzenia banków olbrzymie znaczenie, głównie w bankach komercyjnych, ma zmiana zasad tzw. niedostatecznej kapitalizacji. Rozszerza ona znacząco zakres powiązań, które zostały objęte ograniczeniami podatkowymi w tym zakresie. Dotychczas były one stosowane tylko w odniesieniu do odsetek od pożyczek udzielonej podmiotowi powiązanemu kapitałowo bezpośrednio z bankiem, teraz ta ...


Typy nośników licencji PROMOTIC\nJeżeli aplikacja podczas jej wytwarzania przekracza warunki licencji dla PmDevFree - Bezpłatne środowisko deweloperskie i warunki runtime dla PmRtFree - Bezpłatny licencja runtime, wtedy do jej dalszego wytwarzania lub użytkowania jest konieczny zakup odpowiedniej licencji PROMOTIC.\nOdpowiedni zakres i cenę licencji można stwierdzić w cenniku (Cennik systemu PROMOTIC ). Do wyboru jest również nośnik licencji. Nośnik licencji można ustawić w pliku Opis kluczy w sekcji [Licence].\nTypy nośników licencji PROMOTIC:\nPROMOTIC klucz sprzętowy\nPROMOTIC klucz sprzętowy jest najpowszechniejszym nośnikiem licencji. Jest to wyłączny sposób licencjonowania PmDev - Licencja środowiska deweloperskiego PROMOTIC a także najczęściej stosowany sposób licencjonowania Runtime licencji dla aplikacji PROMOTIC.\nLicencje zawarte w kluczu można w dowolnej chwili rozszerzyć przy pomocy metody:\nPlik licencyjny SWK powiązany ze sprzętem komputera\nPlik licencyjny SWK powiązany ze sprzętem komputera zawiera licencję programową. Ten plik licencyjny jest nieprzenaszalny i jest związany z komponentami sprzętowymi konkretnego komputera docelowego. Licencja ta jest przeznaczona do użytku w przypadkach, kedy nie można zastosować klucza sprzętowego.\nPlik licencyjny SWK związany z usługą Serwer licencyjny PmNetKey\nPlik licencyjny SWK związany z usługą Serwer licencyjny PmNetKey zawiera licencję sieciową. Ten plik licencyjny jest związany z konkretnym Serwer licencyjny PmNetKey. Licencja ta jest przeznaczona do użytku w przypadkach, kedy nie można zastosować klucza sprzętowego.\n- Plik licencyjny SWK związany z usługą Serwer licencyjny PmNetKey\n- Plik licencyjny SWK powiązany ze sprzętem komputera\n- Tryby systemu PROMOTIC w zależności od rodzaju licencji\n- Zmienne licencjonowane\n- UMOWA LICENCYJNA DLA KOMPONENTÓW PAKIETU PROGRAMOWEGO PROMOTIC\n- Runtime licencja PROMOTIC\n- Informacje dotyczące ekploatacji SZKOLNEJ WERSJI PROMOTIC


Rodzice odrobinę szaleni potrzebni od zaraz\n"Być jak Pippi" - reż: Lech Chojnacki - Teatr Kubuś w Kielcach\nGdyby tak głębiej zastanowić się nad najważniejszymi tematami współczesnej filozofii, niezależnie od jej nurtów, kierunków i dziedzin, to przebija się wszędzie, przynajmniej od kilkudziesięciu lat, problem dialogu, spotkania ludzi jako myślących i odczuwających podmiotów, sposobów porozumiewania się i wynikających stąd wartości. Nic dziwnego, skoro w czasach alienacji i wyobcowania w świecie paradoksalnie otwartym i możliwym do ogarnięcia dzięki zdobyczom techniki, tego rzeczywistego dialogu jest coraz mniej.\nPrzenosząc wielkie filozoficzne pytania na grunt najbliższy zwykłym ludziom, mamy do czynienia z zanikającymi coraz bardziej więziami rodzinnymi i taki jest też punkt wyjścia Lecha Chojnackiego, który sięgnął do bestsellerowej powieści "Pippi Pończoszanka" Astrid Lingren, by skomponować spektakl o dzieciach potrzebujących rodziców, a konkretnie ich twórczej obecności. Najciekawsze w tym wszystkim jest to, że akurat książkę szwedzkiej pisarki często interpretowano na odwrót. Bohaterką jest dziewczynka bez rodziców, bez ich stereotypowego i schematycznego wychowania, dzięki czemu zachowała w sobie świeżość dziecięcego postrzegania świata, brak jakichkolwiek uprzedzeń i niesamowitą siłę wyobraźni. Sztuka Lecha Chojnackiego jest próbą połączenia tych wykluczających się sądów o potrzebie i niepotrzebie rodziców.\nSprawa jest prosta, dzieci oczywiście potrzebują rodziców, ale nie takich, którzy duszą ich osobowość, tylko takich, którzy w dzisiejszych czasach po prostu są, fizycznie są, znajdują czas na to, by pobawić się z dzieckiem, by wysłuchać je, a przede wszystkim pobudzić do twórczego, kreatywnego, co w praktyce często oznacza wręcz szalonego myślenia. Jak to osiągnąć? Reżyser odpowiada tytułem swojego spektaklu: "Być jak Pippi". To rodzice powinni odejść od schematu zdawkowych pytań: "Co było dziś w szkole?", albo: "W co bawiliście się dziś w przedszkolu?" nawet nie wysłuchując za bardzo odpowiedzi, powinni odpuścić sobie od czasu do czasu rozmowę z dziećmi polegającą na ciągłym utyskiwaniu co wolno, a czego nie wolno. To rodzice powinni jak Pippi dać ponieść się w świat wyobraźni i zarazić nią dziecko, zainicjować pewien proces, który w bogatej dziecięcej wyobraźni na pewno się otworzy. Sam w ten sposób właśnie próbowałem odczytać ten spektakl, przypominając sobie jak szczęśliwe były moje własne, dziś dorosłe już dzieci, gdy wspólnie z nimi wymyślałem niestworzone historie o pacynce Kajtku ożywającym w mojej dłoni i pożyczającym ode mnie charakterystyczny skrzeczący głosik. Spośród kilku bezcennych rzeczy na świecie, jedną z nich jest śmiech dzieci wybuchający spontanicznie w takich sytuacjach.\nW pierwszej scenie kieleckiego przedstawienia Braciszek (Zdzisław Reczyński) i Siostrzyczka (Agata Sobota) są dziećmi pozostawionymi samym sobie, mimo że rodzice krzątają się obok zajęci całkowicie swoimi sprawami, niezauważający latorośli. Do takiego domu wprowadza się w drugiej scenie kolorowa szalona Dziewczynka (Jolanta Kęćko), która znudzone dzieci uczy po prostu bawić się. Jest cały czas przy nich, cały czas prowadzi z nimi ów dialog filozofów, który ma moc kreacji nowych fantastycznych światów. Nagle w domu ożywają przedmioty, a w spektaklu pięknie jest to ukazane dzięki zastosowaniu techniki czarnego teatru. Na oczach widzów smutne mieszkanie nabiera barw, ruchu i spontanicznej radości - ożyła wyobraźnia. Dopiero na końcu spektaklu dowiadujemy się, że ową kolorową dziewczynką była po prostu mama dzieci i że one od początku o tym wiedziały, z radością poddając się tej wspólnej grze, tej cudownej zabawie w kreowanie fantastycznych światów z niczego.\nDzięki zastosowaniu różnych technik teatru lalkowego rzeczywiście świat wyobraźni pobudzany przez wspólną zabawę rodziców z dziećmi staje się niezwykle dynamiczny i najzwyczajniej radosny, choć są też w nim elementy grozy i strachu, co tym bardziej uwiarygadnia przesłanie sztuki, bo przecież wszyscy wiemy, że dzieci uwielbiają się bać, pod warunkiem, że obok są opiekuńczy dorośli. Podkreśla tę moc wyobraźni doskonałe operowanie światłem w spektaklu i scenografia Dariusza Panasa łatwo ulegająca różnym transformacjom, wreszcie muzyka Roberta Kanaana od radosnej i skocznej po groźną skończywszy na melancholijnie zadumanej.\nSpektakl niezwykle udany i jak najbardziej familijny, opiekunów zachęca do spontanicznej zabawy z dzieckiem, dzieci zaś na widowni podczas przedpremierowego spektaklu co chwila wybuchały śmiechem, poddając się wyobraźni twórców, co w teatrze lalkowym zawsze jest najlepszą rekomendacją.\n"Być jak Pippi" - reż. Lech Chojnacki - Teatr Lalki i Aktora Kubuś w Kielcach


Coraz więcej osób decyduje się na instalację paneli fotowoltaicznych - Qpcorp.pl\nZ pewnością wiele osób zastanawia się, jak energia słoneczna przekształciła się z niszowego i drogiego produktu zależnego od dotacji rządowych w przyszłość pozyskiwania energii elektrycznej, która jest ekologiczna, odnawialna i tania.\nProjekty dotyczące energii słonecznej na całym świecie pokonują ceny paliw kopalnych bez dotacji, które są nieodnawialnym źródłem energii i w końcu ulegną wyczerpaniu. Panele fotowoltaiczne wykorzystują energię słoneczną do wytwarzania prądu, a słońce, jako odnawialne i tanie źródło energii, może być stosowane do różnych celów. Jednak wciąż wiele osób nie wie o licznych zaletach energii słonecznej. Na Ziemię co godzinę dociera wystarczająca ilość energii słonecznej, aby zaspokoić wszystkie potrzeby energetyczne ludzkości przez cały rok. Ropa naftowa, bryły węgla i gaz ziemny mogłyby pozostać w ziemi, gdybyśmy tylko mogli w sposób efektywny przechwytywać energię słoneczną i wykorzystywać ją do swoich celów. Produkcja energii słonecznej jest już tańsza niż wykorzystanie węgla, oleju napędowego, energii jądrowej, a w większości przypadków nawet gazu ziemnego. Panele słoneczne mogą działać 40 lat lub dłużej, w zależności od warunków wykorzystania. Kiedy instalowane są systemy paneli fotowoltaicznych, zwykle są one poparte umową zakupu energii z klientem, czyli zakładem użyteczności publicznej, firmą lub właścicielem domu, która obowiązuje od 20 do 25 lat. Ale to nie znaczy, że takie panele będą bezwartościowe dwie dekady później. Panele słoneczne nie tylko wytrzymają 40 czy 50 lat, ale również infrastruktura wokół nich zwiększa swoją wartość. Panele fotowoltaiczne można po jakimś czasie zastąpić nowymi, bardziej wydajnymi modułami po stosunkowo niskich kosztach, poprawiając w ten sposób wydajność pobierania energii, ale po założeniu instalacji ma ona bardzo długą żywotność. Energia słoneczna jest nie tylko opłacalna, ale może stanowić dużą część wykorzystywanej przez ludzkość energii elektrycznej, a fotowoltaika w Pile staje się coraz bardziej popularna. Każdego roku coraz więcej osób decyduje się na przejście na takie odnawialne źródło ekologicznej energii, a ponieważ koszty zakupu i instalacji paneli fotowoltaicznych spadają, coraz więcej przedsiębiorstw i osób prywatnych poszukuje energii słonecznej, i odsetek nowych instalacji prawdopodobnie jeszcze wzrośnie. W przypadku katastrofy naturalnej, jak burza lub huragan, żadne źródło energii elektrycznej nie może zostać odbudowane ani naprawione tak szybko, jak panele słoneczne z możliwością magazynowania energii w ciągu kilku tygodni. Żadna elektrownia na paliwa kopalne ani żaden inny obiekt wykorzystujący energię odnawialną nie może powstać tak szybko. Jeśli osobiście chcesz korzystać z energii słonecznej, system paneli fotowoltaicznych do zainstalowania na dachu domu czy budynku lub na działce może być dla ciebie odpowiednim wyborem. Jest to dobry sposób na zaoszczędzenie na rachunkach za energię elektryczną pobieraną z sieci energetycznej.\nNajważniejsze jest to, że energia słoneczna staje się coraz bardziej popularna na całym świecie, a trend nie wykazuje oznak spowolnienia.\nWiele firm sprzedających i instalujących systemy fotowoltaiczne montuje panele AC ze zintegrowanymi inwerterami. Jest to ogromna zaleta w porównaniu z systemami DC z pojedynczym falownikiem do zmiany prądu, który często jest pojedynczym punktem awarii całej macierzy paneli fotowoltaicznych, a inwerter sieciowy z pewnością ma wiele zalet. Zawsze, gdy jest to możliwe, korzystajmy z usług profesjonalnych producentów komponentów do paneli słonecznych równoważących system. Takie firmy oferują instalowanie paneli i inwerterów objętych nawet 30-letnią gwarancją wydajności, co wyróżnia takich producentów w branży fotowoltaicznej. Ale nie jesteśmy oczywiście ograniczeni do jednego producenta, możemy wybrać opcję, która najlepiej pasuje do naszej konkretnej sytuacji oraz potrzeb. Na rynku z pewnością znajdziemy takiego dostawcę instalacji paneli słonecznych, którego oferta będzie nam odpowiadała.\n« Niewielkie dekoracje nadadzą charakteru naszym pomieszczeniom\nJak działają drony? »


Drugi dom szefa - Styl życia - rp.pl\nAktualizacja: 18.06.2009, 00:15\nDrugi dom szefa\nAndrzej Walczak, współwłaściciel firmy Atlas, po godzinach zajmuje się malarstwem i architekturą. Jego gabinet doskonale odzwierciedla te pasje.\nGabinet prezesa nie służy już wyłącznie do pracy. Miejsce, gdzie spędza on większość czasu, musi być jak drugi dom. Wygodne, ale też zaskakujące, by każdy z gości długo był pod wrażeniem i wnętrza, i samego właściciela.\nKażdy, kto pierwszy raz przekracza próg gabinetu Krzysztofa Klickiego, właściciela firmy Kolporter, przez dłuższą chwilę oniemiały wpatruje się w potężne akwarium. Kiedyś mieszkał w nim ponadmetrowy rekin, ale często chorował, więc teraz za potężną szklaną szybą pływa stado piranii. Połyskliwe, niewielkie ryby pokazują prawdziwy charakter podczas ich karmienia. Widok drapieżców rzucających się na pożywienie jest podobno spektakularny. Poniżej dalsza część artykułu\nAkwariów w nowej siedzibie firmy zajmującej się m.in. dystrybucją prasy jest kilka. Prezes Klicki lubi ryby z charakterem. W jego poprzednim gabinecie wstawienie akwarium, w którym zmieściłby się nawet najmniejszy rekin, wymagało sporej przebudowy i wzmocnienia stropu, ale nawet to nie stanowiło problemu. Ryba oddychająca wyłącznie w ruchu idealnie odpowiadała upodobaniom jej właściciela. Tak samo zresztą jak piranie, które jak chyba żadne inne stworzenie potrafią cieszyć się ze zdobyczy.\nGabinet Klickiego na pewno jest oryginalny, ale nie jedyny w swoim rodzaju. Minęły już bowiem czasy, kiedy pokoje prezesów były wyposażone w standardowe biurko, krzesło, szafę na dokumenty i – jeśli powierzchnia na to pozwalała – niewielki stół. Funkcja użytkowa tych pomieszczeń jest tylko jednym z istotnych elementów. Stoły z rzędem krzeseł są potrzebne, ale w sali konferencyjnej. W gabinecie prezesa rozmawia się, siedząc miękko zatopionym w kanapach autorstwa najlepszych projektantów.\n– Klienci za wszelką cenę chcą zaznaczyć swoją indywidualność – mówi Marta Świrko, architekt wnętrz w pracowni GDB The Office Solution.\nI pewnie dlatego gabinet Andrzeja Walczaka, miłośnika sztuki, architekta, malarza, a przede wszystkim współwłaściciela produkującej kleje firmy Atlas, bardziej przypomina galerię, i to w trakcie zmiany ekspozycji, niż pomieszczenie służbowe. Siedziba Atlasu mieści się w secesyjnym pałacu należącym kiedyś do rodziny łódzkiego fabrykanta Biedermanna. Walczak nadzorował prace restauratorskie i przy okazji zwoził eksponaty do swojego gabinetu. I tak znalazło się tu miejsce dla kolekcjonowanych od lat obrazów i pamiątek z egzotycznych podróży, takich jak figurki z Jawy, które – jak twierdzi Walczak – pozwalają mu zachować dystans do samego siebie. Współwłaściciel Atlasu siedzi przy biurku wykonanym z elementów starych azjatyckich mebli, a za fotel służy mu oryginalna ażurowa konstrukcja projektu Charlesa Rennie Mackintosha.\n– Każde wnętrze musi mieć to „coś”, co powoduje, że chce się do niego wracać. Bez względu na to, czy będzie rozpasane, czy zupełnie ascetyczne – mówi Walczak.\nNic dziwnego więc, że coraz częściej służbowe gabinety zapracowanych prezesów niczym się nie różnią od tych domowych, jeśli chodzi o styl, funkcjonalność i użyte materiały. Wyjątkiem pozostają duże zagraniczne korporacje. Tu – zgodnie z polityką poprawności – szef ma zwykle meble tylko o klasę przewyższające te oddane do dyspozycji pracowników. Takie ekstrawagancje, jak wbudowane w ścianę potężne akwaria, nie mają racji bytu. Nie mówiąc już o prywatnych łazienkach czy przylegających pomieszczeniach, do których wstęp ma tylko właściciel gabinetu.\nMarek Olko, partner w pracowni architektonicznej O&O B&G European Design, nieraz projektował już podobne pokoje intymnego relaksu. – Takie izolatki mogą mieć zupełnie inny charakter niż cały gabinet. Nie służą bowiem do pracy – mówi Olko.\nJeden z klientów warszawskiego architekta chciał mieć pomieszczenie, w którym będzie mógł w ciągu dnia uciąć sobie trzydziestominutową drzemkę. Inny potrzebował pokoju do medytacji, a miłośnikowi jogi niezbędne było wyciszające miejsce do codziennych ćwiczeń.\nZaprojektowanie pomieszczeń spełniających najbardziej nieprawdopodobne oczekiwania właścicieli jest łatwiejsze, jeśli architekt ma do dyspozycji dużą powierzchnię. Największy gabinet, jaki projektował Olko, miał ponad 100 m2. Ale nawet skromniejsze przestrzenie dają pole do popisu, zwłaszcza, jeśli tak jak w przypadku pracowni O&O B&G European Design, która projektowała m.in. gabinet inwestora giełdowego i jednego z najbogatszych Polaków Zbigniewa Jakubasa, każdy element powstaje na indywidualne zamówienie.\n– Nigdy nie korzystamy z katalogów mebli czy dodatków – zaznacza Olko.\nJeśli klient za wszelką cenę chce mieć w gabinecie telewizor i głośniki, architekci projektują specjalne obudowy, np. w formie lampy czy piramidy, tak żeby nic nie zakłóciło harmonii.\nA o to nietrudno. Problemem dla wielu architektów są obrazy, które prezesi wyciągają w dniu wprowadzania się do nowego miejsca pracy i ku przerażeniu projektantów wieszają na ścianach. Olko, chcąc uniknąć takich sytuacji, proponuje zamówienie konkretnej pracy u uznanego artysty. To pozwala na dopasowanie nie tylko stylu, ale i rozmiaru obrazu do wnętrza. Rozwiązaniem są też wypożyczalnie dzieł sztuki. Działająca od 10 lat Art Office ma w stałej ofercie kilkaset obrazów i grafik, które wypożycza w cenie od 40 do około 100 zł miesięcznie. Pasujący do wnętrza obraz można wynająć minimum na rok.\nKolejnym utrudnieniem w przygotowaniu dobrego projektu jest aktualnie obowiązująca moda.\n– Zdarza się, że klienci proszą o metal i szkło, bo takie są trendy i tak mają ich znajomi, a nie dlatego, że taki styl rzeczywiście im się podoba – mówi Marek Olko.\nChcąc poznać charakter przyszłego właściciela, Olko korzysta z porad... numerologa.\nAnaliza numerologiczna, choć brzmi to zaskakująco, pozwala – według niego – poznać rzeczywiste upodobania.\nNic dziwnego więc, że od podpisania kontaktu do realizacji projektu gabinetu mija od kilku miesięcy nawet do roku. Zwłaszcza, jeśli zleceniodawca – tak jak Zbigniew Jakubas – musi osobiście zaakceptować każdy element wystroju. Dzięki temu jednak na ostatnim piętrze biurowca Multico powstało piękne i oryginalne pomieszczenie, które w niczym nie przypomina standardowego miejsca do pracy.\nCzęsto gabinety prezesów i właścicieli muszą być wizytówką nie tylko ich samych, ale także całej firmy, i dlatego powstają jako spójny projekt. Tak było w przypadku Piotra Skalskiego, właściciela grupy Skalski i kilku spółek z branży budowlanej. Ostatnie piętro krakowskiego biurowca będącego siedzibą firmy należy właśnie do niego. Całość została pomyślana tak, by budynek już od wejścia szokował gości. Wystarczy wspomnieć o tym, że bryła biurowca została oparta na planie wycinka pierścienia, który powstał w wyniku studium logo firmy. Dwupowłokowa, szklana elewacja budynku podłączona jest do systemu komputerowego, który steruje nachyleniem lameli żaluzji w zależności od natężenia światła. Królestwo Skalskiego ma być tylko kwintesencją możliwości jego grupy. Potężna przestrzeń gabinetu wydaje się jeszcze większa przez wszechobecne szkło ocieplone jedynie kolorem parkietu z egzotycznego drewna. Jedyna „normalna” ściana oddziela prezesa od sekretariatu, a drzewka rosnące wewnątrz gabinetu wydają się tworzyć jedną całość z ogrodem zimowym usytuowanym po południowej stronie pomieszczenia.\nPiotr Skalski lubi obserwować wyraz twarzy gości, którzy docierają do niego szklaną windą o napędzie hydraulicznym.\nBo gabinet prezesa to nie tylko komfortowe miejsce do pracy. Każdy, kto przekroczy jego próg, musi odnieść wrażenie, że ma do czynienia z człowiekiem jedynym w swoim rodzaju, z którym warto robić interesy.


Tradycja kolędowania w Szczakowej | MCKiS Jaworzno\nTradycja kolędowania w Szczakowej\nJuż po raz kolejny Dom Kultury im. Zdzisława Krudzielskiego w Szczakowej wypełnił się publicznością za sprawą “Koncertu kolęd i pastorałek”. W tym roku koncert odbył się w sobotę 11 stycznia. Przy dźwiękach muzyki zespołów śpiewaczych “Szczakowianki”, “Dobrzanki”, chórzystów chóru “Sokół” oraz zespołu “Razem”, blisko 200 osób świętowało okres bożonarodzeniowy, poprzez piękną tradycję śpiewania kolęd i pastorałek. Przed koncertem Przewodniczący Rady Miejskiej Tadeusz Kaczmarek razem z kierownikiem Referatu Kultury i Sportu Romanem Jońcą, złożyli życzenia wszystkim zgromadzonym.\nLegenda mówi, że pierwszą kolędę zaśpiewał święty Franciszek. Jest w tym ziarno prawdy -franciszkanie kultywowali śpiewanie pieśni o Narodzeniu Jezusa i rozpowszechniali ten zwyczaj w całej Europie. Pierwsze pieśni na Boże Narodzenie pojawiły się w Polsce w XV wieku. Znano ich raptem 9. Po stu latach było ich już blisko 100. Dzisiaj Polska posiada największą kolekcję kolęd i pastorałek, jest ich ponad 500 i cały czas powstają nowe.\nKolędy znane i nieznane, tradycyjne i w różnych aranżacjach – można było usłyszeć podczas sobotniego koncertu. Słuchacze przekonali się również, ilu kolęd jeszcze nie znali. Aby pobudzić apetyt, zgromadzona publiczność została zaproszona do wspólnego śpiewania kolęd, tych najbardziej znanych. Tak oto sala wypełniła się muzyką zespołów dając radość i mnóstwo pozytywnej energii publiczności.\n2020-01-14T13:04:57+01:0013/01/2020|Kategorie: Dom Kultury, MCKiS, W dzielnicach|Tagi: DK Szczakowa, koncerty, wydarzenia|