Rozkład po korekcie już dostępny\nPosted on 23/05/2017 by JG\nNa stronach internetowych i w aplikacjach PKP PLK została już opublikowana wersja rozkładu jazdy pociągów obowiązująca od 11 czerwca bieżącego roku, czyli po drugiej korekcie w obowiązującym harmonogramie.\nZerknęliśmy na to co się zmieni i co nas czeka szczególnie w temacie wyłączeń ruchu z racji planowanych remontów. Delikatnie rzecz ujmując trochę się będzie działo a w ślad za tym pójdą niekonwencjonalne rozwiązania w ruchu pasażerskim.\nNajbardziej uciążliwy dla podróżnych będzie czas remontu torowiska pomiędzy Katowicami a Katowicami Ligotą na linii kolejowej nr 139. Bądźmy szczerzy – kiedyś to musiało nastąpić, bo ta część szlaku aż nie pasuje jakością w porównaniu z resztą tej linii. Część pociągów zostanie odwołana na tym dystansie, natomiast niektóre pojadą drogą okrężną przez Hajduki. Czas przejazdu z Ligoty do głównego katowickiego dworca wyniesie.. 30 minut. Od przewoźników taka sytuacja wymaga sporej gimnastyki logistycznej, a szczegóły całej operacji już niedługo przedstawią Koleje Śląskie w stosownym komunikacie.\nW tym czasie mają również rozpocząć się prace na innym fragmencie linii 139, pomiędzy głównym bielskim dworcem a Wilkowicami Bystrą. Remontowane mają być tory na odcinku pomiędzy posterunkami odgałęźnymi Ochodza a Wisła Most. Także na szlaku między Raciborzem a Rybnikiem ma się coś dziać, więc trzeba będzie w tym okresie bardzo uważnie sprawdzać swoje połączenie. No i ten nieszczęsny remont w Wiśle, do którego w tym tygodniu jeszcze wrócimy.\nOd 10 lipca do 10 sierpnia z ruchu wyłączona zostanie Centralna Magistrala Kolejowa. Spowoduje to wydłużenie przejazdu pociągów kwalifikowanych z Katowic do Warszawy do trzech godzin, a ilość kursów z naszego regionu do stolicy kraju drastycznie spadnie. Za to oprócz awizowanych przez nas zmian czyli ściągnięcia jednostki ED161 na obsługę IC Wysocki i urzeczywistnienia kursowania pociągów PKP Intercity do Zwardonia, to także cieszący się dużą popularnością pociąg Górnik z Bielska-Białej do Warszawy zyska status IC. Pozostaje jeszcze kwestia połączeń sezonowych, ale im poświęcimy osobny artykuł.\nDzisiaj tylko sygnalizujemy fakt opublikowania nowego rozkładu, natomiast o zmianach wynikających z prowadzonych prac będziemy Was informować później na bieżąco.\nKoleje ŚląskiePKP IntercityRozkład jazdy 2016/17\n« Darmowy przejazd na mecze Mistrzostw Europy U-21\nNie będzie kolejnych Dartów »\n24/05/2017 o 20:30\nZ ciekawostek: IC Ślęża z Wrocławia do Warszawy przez Gliwice, Katowice i wiedenkę.


Chwilówki krok po kroku | Rynek pracy w Polsce\n19 października 2018 Redakcja 0 Komentarzy\nCzy chcemy tego, czy nie nasze życie kręci się wokół pieniędzy. Spędzamy kilkadziesiąt godzin tygodniowo, żeby mieć za co żyć. Potrzebujemy pieniędzy na czynsz, jedzenie, spotkania ze znajomymi, hobby itd. Czasem nasze pensja nie wystarczy na nasze potrzeby lub zdarzy się nieprzewidziany wydatek. Wtedy zastanawiamy się jak związać koniec z końcem i znaleźć brakujące pieniądze. Czasem jest to 500 złotych, a czasem 10 tysięcy. Nie zawsze mamy możliwość szybkiego pożyczenia pieniędzy od rodziny lub znajomych. Wtedy zastanawiamy się nad skorzystaniem z usług różnych instytucji finansowych. To właśnie dla takich sytuacji przygotowane są szybkie pożyczki, czyli tzw. chwilówki. Są to mniejsze kwoty niż przy większości kredytów bankowych, a do tego okres spłaty jest dużo krótszy.\nKwota szybkich pożyczek\nNajważniejszym aspektem chwilówek jest ich wielkość. Zwykle maksymalną kwotą, jaką uzyskamy na szybko od pożyczkodawcy to 5-10 tysięcy. Zanim pożyczymy takie pieniądz, warto rozważyć jaką kwotę w rzeczywistości potrzebujemy. Miło mieć pieniądze, ale pożyczki mają to do siebie, że trzeba je spłacać. Dlatego dokładnie obliczmy jaka kwota jest dla nas niezbędna, dodajmy do tego mały zapas i ubiegajmy się o taką sumę. Im mniej pożyczymy, tym mniej będziemy musieli spłacać. A do tego koszty samej chwilówki też będą mniejsze.\nKolejną ważną rzecz jest termin spłaty. Większość firm ustala go na maksymalnie 30 dni, niektóre oferują 60 dni (np. Wonga, SzybkaGotówka, MoneyMan). Zastanówmy się, kiedy będziemy mieć pieniądze na spłatę chwilówki. Każde opóźnienie w spłacie to kolejne koszty, dlatego należy bym pewnym swojej wypłacalności. Czasem będzie to tydzień lub nawet jeden dzień. W takim wypadku za długi termin spłaty to większe odsetki. Ważną informacją są opłaty w przypadku nieterminowego spłacania chwilówki. Lepiej wybrać takiego pożyczkodawcę, u którego nie będą one horrendalne.\nWymagania dotyczące udzielenia chwilówek\nKażda firma ma swoją politykę udzielania pożyczek. Jedne podchodzą do potencjalnych klientów restrykcyjnie, inne idą im na rękę. Pierwsze co robią pożyczkodawcy to sprawdzają, czy widniejemy w głównych rejestrach długów (KRS, BIK itd.). Jeśli mamy długi, które są tam odnotowane, to większość firm odmówi nam rozpatrzenia wniosku pozytywnie. Znajdą się, jednak pożyczkodawcy dla których nie będzie to duża przeszkoda. Pamiętajmy jednak, że nie brakuje oszustów żerujących na ludzkiej desperacji. Omijamy szerokim łukiem firmy krzaki, które mają negatywne opinie na forach internetowych.\nSetki ofert i jak tu zdecydować się na tą jedną jedyną? Tu z pomocą przychodzi portal chwillowki.pl, który w łatwy sposób pozwoli nam na porównanie kilkudziesięciu pożyczkodawców. Potrzebujemy tylko zaznaczyć kwotę, jaką potrzebujemy i kiedy chcemy ją spłacić, a także określenie czy jest to pierwsza pożyczka, czy kolejna. To ograniczy nam wyniki to firm, które udzielają pożyczek o wielkości jakiej potrzebujemy z odpowiednim dla nas terminem spłaty. Chwillowki.pl to również skarbnica wiedzy na temat szybkich pożyczek i forum dyskusyjne, dostępne dla każdego.\n← Pomóż swoim pracownikom prowadzić rozmowy biznesowe w obcych językach\nWycieczki służbowe – w jaki sposób je rozliczać? →


Miłość, Przyjaźń i Rodzina - str 7 - Porady Zaradni.pl\nJak kłócić się w związku cz.I?\nJak poznać i zaimponować jej rodzicom?\nJak pokonać choleryka?\nZ reguły choleryk jest spokojny, można rzec oaza spokoju, ale do momentu, gdy coś lub ktoś nie wyprowadzi z równowagi emocjonalnej. Sieje terroryzm pośród znajomych i nie liczy się z nikim. Biada temu,...\nJak pokonać egoistę?\nEgoista to typ człowieka, który charakteryzuje się tym, że nie ma rzeczy, która nie należałaby się mu. To przekonanie jest tak ogromne, że doprowadza do konfliktów. Stawia warunek i nie znosi sprzeciwu....\nJak pokonać intryganta?\nNasuwa się pytanie, czy można żyć w zgodzie z intrygantem? Jak uzbroić się w cierpliwość, by rozbroić własną bronią intryganta? Ten typ ludzi bardzo dobrze potrafi się kamuflować i czeka tylko na odpowiedni...\nPrzyjaźń to coś pięknego,mamy kogoś kto nas rozumie i my jego, przyjaźń to dwie bratnie dusze, "papużki nierozłączki". Przyjaciel to ktoś kto uszlachetnia naszą duszę, ktoś kto nam zawsze pomoże nawet...\nCzęsto ciężko znaleźć dalsze informacje o rodzinie, zwłaszcza gdy już wszyscy najbliżsi znani nam członkowie rodziny nie wiedzą kogo wprowadzić do rodziny.\nJak miło spędzić czas z mężem?\nTy w kuchni on przed telewizorem? Razem a jednak osobno? Tak nie musi być. Namów męża na chwilę razem. \_nOto moje sposoby jak spędzić czas z mężem bez wychodzenia z domu i małym nakładzie finansowym.


Samoocena jako istotny motyw działania człowieka | Piękna Miłość - psychologia miłości\nSamoocena jako istotny motyw działania człowieka\nSamoocena jest tematem złożonym. A przy tym niezmiernie ważnym, co staraliśmy się przedstawić w poprzednich artykułach. Nie może więc zabraknąć małej dyskusji o zasięgu jej oddziaływania.\n„Samoocena jest uznawana za jeden z najważniejszych regulatorów zachowania, a dążenie do jej podwyższania – za jeden podstawowych motywów kierujących działaniami człowieka.” (Kinga Lachowicz-Tabaczek i Justyna Śniecińska w „Poznaj samego siebie, czyli o źródłach samowiedzy”)\nAutorki przytaczają jednocześnie inne źródła badań, z których wynika, że „samoocena nie wpływa na tak wiele obszarów funkcjonowania jednostki, jak dotychczas sądzono.”\nDyskusja wokół samooceny wciąż trwa! I nawet jeśli nie wpływa na „tak wiele obszarów”, to jednak działa na pewne obszary. I działa na tyle znacząco, współwystępując przy problemach psychologicznych osoby, że przyjrzenie się poczuciu własnej wartości u siebie staje się istotne. Czytelniczka Edyta pisze o swoich kłopotach z poczuciem własnej wartości – „(…) teraz wiem, że jakość mojego życia mogła być o wiele lepsza gdybym zaczęła pracę nad sobą wcześniej. Być może dlatego, że nie do końca zdawałam sobie sprawę ze skali problemu.”\nWidać więc, że dzięki pogłębieniu samoświadomości, można wyraźniej zobaczyć jak własny obraz, ocena siebie wpływa na jakość życia.\nDo psychologa przychodzą osoby niepewne co do swojej samooceny. Pisałem o tym w poście „Co to jest poczucie własnej wartości?”. Dlatego psychologowie – terapeuci, ze swojej perspektywy, widzą skalę problemu.\nPodczas spotkania – konsultacji – terapii ważny jest ten człowiek, który siedzi przed psychologiem i opowiada o swoich kłopotach, jednocześnie źle mówiąc o sobie. Dla niego praca nad samooceną stanowi NIEZBĘDNY etap wyjścia z kryzysu!\nNa przykład – jeśli sprawy zawodowe funkcjonują u niego wyśmienicie, ale sprawy domowe nie, to mocno koncentrując się na swoim problemie w małżeństwie, powoduje przenoszenie sądu o sobie samym na inne dziedziny. I wtedy mówi generalizując: „nic mi nie wychodzi”, „do niczego się nie nadaję”, „ze mną są same problemy”. Pogorszenie samooceny, jeśli jest długotrwałe, może spowodować spadek motywacji w obszarze zawodowym, przejawianie apatii, irytację, co w efekcie spowoduje, że i w pracy zacznie się wieść gorzej.\nObszar związany z JA jest niezmiernie wrażliwy, bo JA – to coś bardzo, bardzo dla mnie ważne! Najbliższe i prawdopodobnie najważniejsze. Dlatego samoocena pozostanie tematem, któremu wciąż będą psychologowie i psychoterapeuci poświęcali wiele uwagi.\nZajęcie się samooceną podczas terapii okazuje się niezwykle trafnym działaniem a Klienci przekazują, że jest to dla nich wartościowa i skuteczna pomoc!\nBy Tomasz Kurzydłowski| 2011-08-27T12:23:46+00:00\t16.10.2009|Categories: poczucie własnej wartości|0 komentarzy\nBóg atrakcyjność optymizm terapia związków i małżeństw pozytywne myślenie związek motywacja asertywność lęk toksyczna miłość relaksacja finanse psychologia pozytywna rozwój związku kryzys w związku wychowanie książka śmierć nerwica Jacek Walkiewicz uczucia emocje wygląd kompleksy krytykujący partner zdrowie ciało akceptacja miłość rodzice szczęście samoocena poznanie odpowiedniego partnera rozwój osobisty sukces zazdrość film prawo przyciągania duchowość rozstanie ekologia otyłość Nick Vujicic samoakceptacja seks


Ciężarówki z wypożyczalni nie będą musiały mieć tachografów - USA wprowadza nietypowy wyjątek - 40ton.net - motoryzacja dla profesjonalistów | 40ton.net – motoryzacja dla profesjonalistów\nZacznę od przypomnienia, że już za niecałe trzy miesiące tachografy staną się w USA obowiązkowym wyposażeniem ciężarówek. Będą to urządzenia wyjątkowo trudne do oszukania, z racji zapisywania także lokalizacji pojazdu na mapie. Co jednak ciekawe, jeśli ktoś weźmie ciągnik siodłowy z wypożyczalni, tachografu w nim nie znajdzie…\nDwa dni temu amerykańska administracja poinformowała o wprowadzeniu nowego wyjątku od stosowania tachografów. Zgodnie z nim, ciężarówki wypożyczane na maksymalnie 8 dni nie będą musiały posiadać tachografów. Ma to dotyczyć także pojazdów z najcięższej klasy wagowej, w tym też ciągników siodłowych. Jednocześnie planuje się, że wyjątek ten zostanie utrzymany przez pięć lat, do jesieni roku 2022.\nAby udowodnić, że tachograf nie jest potrzebny, kierowca będzie musiał okazać umowę wynajmu. Istotna będzie też oczywiście data, aby wykazać, że nie dysponujemy danym autem dłużej niż od 8 dni. Dlaczego natomiast zdecydowano się na taką regułę? Ta ośmiodniowa furtka ma ułatwić wypożyczalnie ciężarówek na czas naprawy naszego własnego pojazdu.\nWięcej o tachografach w USA przeczytacie tutaj, tutaj i tutaj.\nCiężarowe , czas pracy , eld , tachograf , USA\n“pięć lat, do jesieni roku 2020”\n13 października 2017 o 13:28\nPrzepraszam, już poprawiam 😉\n13 października 2017 o 14:29\nCzyli standardem będą 8 dniowe kółka podwójnej obsady Meksykanów czy innych po 12000 km.\nAlbo co 8 dni nowa umowa wynajmu i cheja dalej\nDokładnie, a jeszcze wypożyczalnie będzie miał ktoś z rodziny właściciela firmy 😀 Oczywiście tylko na papierze 🙂\nNo to stare złomy będą w cenie. Będą stać w serwisie zawsze a te ślicznotki w trasę\nFilipie wiesz moze jakie normy czasowe tam maja miec ? U nas mamy jazde +-9,10godz i pauza +-9,11godz, week 45godz w uproszczeniu. A co tam za propozycje maja ?\nBędą mieli takie same normy jak mieli dotychczas. Jedynie zmieni się sposób rejestracji tego czasu – elektronicznie, a nie na papierze. A wygląda to następująco: 14 godzin pracy oraz 10 godzin przerwy. Wśród tych 14 godzin pracy na jazdę może przypadać 10 godzin.\nNo to zaraz się dowiemy ,że amerykańscy szefowie to dziad-transy bo z norm wynika ,że kierowca może pracować dłużej i odpoczywać krócej.\nSen o tej pięknej Ameryce pryśnie 🙂\nps.i jeszcze jest ważne jakie mają baseny i ile chat wybudowali dla potomstwa. O BMW nie wspomnę bo to oczywiste.


W aktualnych etapach budowa domu tworzy się z podjęciem wielu poważnych decyzji. Wybór właściwego planu, zakup dokumentów to zaledwie wybrane z dylematów stających przed nami. Możemy spotkać się z wieloma nowoczesnymi pomysłami, które stanowią zbyt zadanie ułatwić nasze działanie częste i ustanowić je bardziej komfortowym.\nJednym z takich wynalazków coraz łatwiejszym w własnym kraju są instalacje centralnego odkurzania. Jest wtedy świadomy system pomagający nam podpięcie węża odkurzacza lub rozwinięcie już zamontowanego w nieznanym miejscu domu, w którym dali złącze. Specjalny system rur odprowadza kurz i brud ze sprzątanego pomieszczenia. Rozwiązanie to potrzebuje zaplanowania obecnie na pokładzie budowy domu, ponieważ wymaga być dawane w okresie surowym wraz z własnymi instalacjami. Projektowanie instalacji centralnego odkurzania najlepiej powierzyć profesjonalnej firmie, która dobierze system najodpowiedniejszy do swego domu, doradzi sprawdzone rozwiązania oraz zrobi odpowiedni plan. Wtedy możemy być spokojni, że wszelkie fakty będą ze sobą optymalnie współpracowały, a odkurzacz będzie skutecznie usuwał zabrudzenia z znajomego domu.\nRozwiązanie to prawdopodobnie dawać się zbędnym wydatkiem, jednakże wiele osób posiadających je w domowych domach nie zamieniło żebym ich na tradycyjne odkurzacze. Musimy dokonać pod opiekę, że zlikwidowanie zatem będzie służyło nam przez duże lata dodatkowo jest toż inwestycja długofalowa. Niewątpliwym atutem systemu centralnego odkurzania jest wygoda sprzątania. W jakimkolwiek wybranym miejscu dysponujemy specjalnym miejscem, z jakiego rozwijamy wąż i bez zbytniego wysiłku możemy już je odkurzyć. Po przeprowadzonej pracy wystarczy tylko zwinąć wąż w głównie do tego danym miejscu złożonym w granicy. Stanowi obecne rozwiązanie bardzo eleganckie, jakie powoduje za sobą wygodę i oszczędność czasu. Oprócz walorów praktycznych szczególnie ważne są także atuty zdrowotne takiego systemu. Dzięki niemu wyjątkowy odkurzacz wydmuchuje zanieczyszczenia poza sprzątane pomieszczenie, dzięki dlaczego nie wdychamy kurzu poruszającego się w powietrzu.


Kraków - Kazimierz, kościół śś. Katarzyny i Małgorzaty, augustianów\nSzczegóły: | Opublikowano: 26 styczeń 2017 | Odsłony: 2600\nLokalizacja: Kraków - Kazimierz, ul. Augustiańska 7 (50.049352, 19.941188)\nStyl: 2. połowa XIV w.\nHISTORIA. Między ulicami Skałeczną, Augustiańską i Paulińską w dawnym mieście Kazimierz znajduje się rozległy zespół budynków klasztoru augustianów, którzy przybyli do Krakowa z Pragi w 1342 r. Pierwszy murowany kościół dla zakonników ufundował król Polski Kazimierz Wielki. Po pożarze i zniszczeniu tego kościoła w 1365 r. Kazimierz Wielki wydał ponownie akt fundacyjny. Do 1378 r. ukończono prezbiterium, zaś przed końcem XIV w. zakończono budowę korpusu. W 1443 r. trzęsienie ziemi zniszczyło sklepienie prezbiterium, które wkrótce odbudowano. Następnie w latach 1502-13 nakryto sklepieniem nawę główną. W 1556 r. w czasie pożaru spłonęła biblioteka, dwadzieścia cztery ołtarze, dzwony oraz sklepienia nawy, które odbudowane do 1562 r. W 1. połowie XIX w. zły stan budowli doprowadził do kolejnego zawalenia sklepień, od tego momentu rozpoczęły się prace rekonstrukcyjne i restauracyjne, które z przerwami trwały do początku XX w.\nARCHITEKTURA. Gotycki kościół złożony jest z trójnawowego, bazylikowego korpusu o czterech przęsłach oraz z czteroprzęsłowego prezbiterium zamkniętego pięciobocznie. Do korpusu przylegają od południa kruchta a od zachodu kaplica św. Moniki, pozostałe kaplice przylegające do prezbiterium, zostały wydzielone z krużganków. Nad nawą główną rekonstruowane sklepienie gwiaździste, nad nawami bocznymi sklepienia krzyżowe. Do kościoła prowadzi gotycka kruchta południowa o ciosowej elewacji, która dzięki bogatej dekoracji uważana jest za najpiękniejszy w Małopolsce przykład kamieniarki gotyckiej. Bogate obramienie ma też wewnętrzny portal w kruchcie, z laskowaniami i dekoracją roślinną. Kruchtę nakrywa sklepienie gwiaździste. Kaplica św. Moniki ufundowana została w 1402 r. przez Ścibora ze Ściborzyc, wojewodę siedmiogrodzkiego, polskiego magnata pozostającego na usługach Zygmunta Luksemburskiego, króla Czech i Węgier. Nakryta jest czteropolowym sklepieniem krzyżowo-żebrowym, wspartym na smukłym ośmiobocznym filarze.\nWYPOSAŻENIE WNĘTRZA. Dominującym elementem wyposażenie jest dużych rozmiarów manierystyczny ołtarz główny z 1634 r. o bogatej dekoracji snycerskiej z obrazem Mistyczne zaślubiny św. Katarzyny Aleksandryjskiej z 1674 pędzla Andrzeja Wenesty z 1674 r. W nawie północnej warto zwrócić uwagę na zawieszone na ścianie duże obrazy ze scenami z życia św. Augustyna, malowane przez Zachariasza Dzwonowskiego w latach 1631-36, zaś obok ołtarza św. Augustyna wmurowana jest manierystyczna płaskorzeźba Chrystus w Ogorojcu. W nawie południowej zwraca uwagę manierystyczny pomnik nagrobny Wawrzyńca Spytka Jordana (zm. 1568), kasztelana krakowskiego, wykonany na początku XVII w. w warsztacie pińczowskim, z leżącą postacią zmarłego oraz siedzącymi postaciami członków jego rodziny. W nawie tej wiszą dwa interesujące obrazy barokowe, oba malowane na desce, pierwszy nosi tytuł Koło Śmierci a drugi zawieszony nad wejściem do kaplicy św. Moniki przedstawia Matkę Boską z "kotwicą zbawienia" z 1647 r. W ołtarzu kaplicy znajduje się łaskami słynący obraz Matki Boskiej Dobrej Rady. Kaplica ta stanowi klauzurowe oratorium ss. augustianek i dostępna jest tylko raz w roku (26 IV - święto MB Dobrej Rady). Do sąsiedniego żeńskiego klasztoru prowadzi przejście przerzucone nad ulicą Skałeczną i wsparte na dwóch arkadach.\nKRUŻGANKI KLASZTORNE. Do kościoła przylegają krużganki klasztorne, w których zwracają uwagę gotyckie i renesansowe malowidła ścienne oraz portale. Oryginalny jest też pomnik nagrobny Jana Mrowińskiego, rajcy kazimierskiego (zm. 1580), wykonany około 1577 r. zapewne przez Hieronima Canavesiego. Z krużganków wyodrębniono kilka kaplic: św. Doroty, MB Pocieszenia i bł. Izajasza Bonera. Jako pierwszą mijamy gotycką kaplicę św. Doroty, nakrytą sześciopolowym sklepieniem krzyżowo-żebrowym. W kaplicy MB Pocieszenie warto obejrzeć malowidło ścienne z początku XVI w., ze sceną Świętej rozmowy Matki Boskiej ze śś. Augustynem i Mikołajem z Tolentynu. Obok znajduje się barokowa kaplica bł. Izajasza Bonera tutejszego zakonnika zmarłego w 1471 r. w opinii świętości, z jego doczesnymi szczątkami.\nKatalog Zabytków Sztuki w Polsce, T. IV, Miasto Kraków, cz. IV, Kazimierz i Stradom. Kościoły i klasztory, 1, pod red. I. Rejduch Samkowej i J. Samka, Warszawa 1987


Buraki Z Gruszkami - Smaker\nPrzepisy na temat: buraki z gruszkami\n...cynamonu, goździki i anyż. Będzie to nie tylko zabawa, ale i ukłon w stronę środowiska - owocowe ozdoby są ekologiczne. Buraki w wigilijnym barszczu Zupa, której nie trzeba przedstawiać. Jest niskokaloryczna i ma wiele wartości odżywczych. Za jej kolor, smak i aromat odpowiadają buraki. Warzywa te są źródłem potasu, który wspomaga prawidłowe funkcjonowanie układu nerwowego i charakteryzują się...\n..., pieprz, ksylitol, olej oraz ocet balsamiczny i dokładnie wymieszaj. Na koniec posyp wegańskim parmezanem i resztą natki. Jarmużowa z burakiem Sposób przygotowania 1. Na sos przeciśnij...\n...posmaruj olejem. Piecz na grillu (lub w piekarniku) przez kilka minut, często obracając. Chłodnik z buraka Sposób przygotowania 1. Botwinkę posiekaj, buraki obierz i zetrzyj na tarce...\n...i pozostaw tak do wystudzenia. Buraczki z czosnkiem Sposób przygotowania: 1. Buraki wyszoruj, opłucz, wraz ze skórką włóż do garnka. Zalej wodą, tak by były przykryte. Doprowadź do wrzenia, zmniejsz płomień i gotuj, aż będą al dente, czyli lekko twardawe (ok. 40 minut). Wtedy wyjmij buraki, przestudź je, polewając zimną wodą. Obierz z łupinek i odetnij końce. Resztę buraków pokrój...\n...zapleśnieniu i przenosimy w chłodne miejsce, by przerwać fermentację. Kiszone warzywa Do kiszenia najlepiej nadają się twarde warzywa. - Kisimy świeże warzywa obrane i pokrojone, np. buraki, rzepę...\nArtykuły na temat: buraki z gruszkami\n...tylko ogórki czy kapustę, ale też buraki. A robi się to podobnie jak w przypadku wspomnianych ogórków. - Do słoika wkładamy obrane i pokrojone buraki, kawałek chrzanu, koperek, czosnek, gorczycę, listek laurowy i zalewamy wodą z solą (łyżka na litr wody). Po kilku dniach buraki są gotowe - tłumaczy Bareła i przyznaje, że z tak przygotowanych warzyw następnie robi surówki do obiadu, a sam zakwas...\n...osłabienie apetytu, dlatego posiłki powinny być nie tylko dostosowane do ich potrzeb zdrowotnych, ale także smaczne. Dlatego propozycjana obiad to ryż zapiekany z gruszkami o lekkim posmaku wanilii(...) z białek. Wiele osób unika jadania warzyw w obawie przed nasileniem dolegliwości bólowych. Proponowana na kolację sałatka zawiera buraki, które są warzywem bogatym w antyoksydanty i rozpuszczalny błonnik...\n...z prostatą. Buraki Kolejnym warzywem, który powinniśmy włączyć do naszej jesiennej diety są buraki. Kwas foliowy, w który są bogate buraki, bardzo dobrze wspomaga rozwój płodu. Dodatkowo pomaga wydalać z organizmu homocysteinę - związek, który może powodować choroby serca. Buraki są też polecane dla ludzi mających problemy ze zbyt wysokim ciśnieniem. Buraki należą też do warzyw...\n.... nabiału), a za mała ilość krzemu przyczyniają się do chorób stawów. Uzupełnimy krzem, jedząc czosnek, szczypiorek, soczewicę, szparagi, cebulę, korzeń pietruszki, kaszę jaglaną, buraki i pijąc wody...\n...i nalewki. Żurawinę możemy zasuszyć. Wrześniowe warzywa Wśród warzyw, którymi trzeba urozmaicić wrześniowy jadłospis wymienić trzeba: buraki czerwone, marchew, natkę pietruszki, rukolę...\nNajzdrowsze dary jesieni\n...odsunąć na drugi tor. Zamiast nich mamy natomiast cały wachlarz pysznych i zdrowych produktów, idealnie nadających się do kulinarnych eksperymentów. Buraki czerwone na odporność Sezon na buraki(...) starzenia, zapobiegają anemii, a także mogą zapobiegać chorobom nowotworowym. Ponadto, buraki dbają o układ krwionośny i prawidłową wagę ciała. Powinny często sięgać po nie kobiety w ciąży - zawierają sporo...\nPodpowiadamy, jaki sprzęt wybrać i jak za niego nie przepłacać. Zobacz, co sprawdzi się lepiej w twoim domu!\nWideo na temat: buraki z gruszkami\nmagda gessler cielecin\npesto z kurczakiem przepis


Manicure hybrydowy w domu – zrób to sama - 123zdrowie.pl\nStrona Główna Dłonie i stopy Manicure hybrydowy w domu – zrób to sama\nPiękne dłonie są wizytówką kobiety. Piękne paznokcie są ich ozdobą. Gdy w 1982 roku bracia Revson wraz z Charlsem Lachmanem wyprodukowali pierwszy na świecie lakier do paznokci (nomen omen marka ta istnieje to dziś – to Revlon), kobiece dłonie nabrały koloru. W ciągu, bez mała, 90 letniej historii, lakier do paznokci stał się niezbędnym kosmetykiem dla większości kobiet. Niestety, zwykłe lakiery do paznokci nie są zbyt trwałe i po kilku dniach zaczynają odpryskiwać, dając bardzo nieestetyczny wygląd. By dłużej można się było cieszyć pięknie pomalowanymi paznokciami, powstały różne innowacyjne rozwiązania, w tym lakier hybrydowy, który zgodnie z zapewnieniami producentów, utrzymuje się na paznokciach od 2 do 4 tygodni. Manicure hybrydowy wymaga nieco większej pracy oraz specjalistycznego sprzętu, ale łatwo go wykonać samemu w domu.\nPrzed przystąpieniem do zrobienia manicure hybrydowego przygotuj:\ndwa pilniczki do paznokci – jeden drobnoziarnisty z małą gradacją (180/240) do wyrównania płytki paznokciowej (często takie pilniki występują w formie bloczków polerskich) oraz średnioziarnisty o gradacji 100 do nadawania kształtu paznokciom. Ceny pilników zaczynają się już od 1zł;\nobcinacz do skórek – w zależności od indywidualnych preferencji mogą to być cążki (cena 20-60 złotych) lub radełko (koszt około 2 złotych w Internecie);\ncleaner do paznokci – jest to płyn, który odtłuszcza paznokcie, przez co lakier lepiej się utrzymuje. Cleaner potrzebny jest również do przecierania kolejnych warstw hybrydy. Buteleczka cleanera o pojemności 200ml to koszt około 5zł. Przy zakupie należy zwrócić uwagę czy wybrany produkt posiada również właściwości odtłuszczające;\nbaza hybrydy – występuje w formie lakieru, który przed nałożeniem koloru wyrównuje i wygładza płytkę paznokciową, dzięki czemu hybryda lepiej przylega do paznokcia i dłużej się utrzymuje. W Internecie bazę pod hybrydę można kupić już za 7zł, natomiast warto zainwestować więcej i mieć produkt lepszy jakościowo;\nlakier hybrydowy – do wyboru do koloru. Na rynku jest ogromny wybór lakierów hybrydowych w przeróżnych kolorach, w przekroju cenowym od 2zł do nawet 80zł za 7ml. Co ważne, należy zwrócić uwagę, by na opakowaniu było napisane UV HYBRID, UV-LED, LED HYBRID, UV GEL POLISH itp.;\nutwardzacz tzw. top coat – kładzie się go na pomalowane paznokcie, by efekt utrzymał się jak najdłużej. Najtańszy top można kupić za 7zł. Można również kupić produkty 2 w 1, gdzie baza i top są ze sobą połączone;\nlampę UV, która utwardza kolejne warstwy nakładane na paznokcie. Ceny lamp w Internecie zaczynają się od 29zł, a za 180zł można nabyć profesjonalną lampę używaną w salonach kosmetycznych. Warto zwrócić uwagę, by lampa miała żarówki LED, co znacząco skraca czas malowania paznokci;\nolejek do skórek lub krem do rąk.\nNa początku należy przygotować płytkę paznokciową. W tym celu, za pomocą średnioziarnistego pilniczka nadajemy odpowiedni kształt paznokciom. Następnie wygładzamy płytkę blokiem polerskim drobnoziarnistym i obcinamy skórki za pomocą specjalnego radełka lub cążków. Należy uważać, by nie uszkodzić przy tym skórek. Kolejnym krokiem jest odtłuszczenie paznokci za pomocą cleanera.\nGdy płytka paznokciowa jest już przygotowana należy każdy paznokieć dokładnie pomalować bazą pod hybrydę i utwardzić pod lampą UV. W zależności od posiadanego sprzętu lakier utwardza się w czasie od kilku sekund do nawet 2 minut. Następnie na utwardzoną bazę nakłada się pierwszą warstwę lakieru w wybranym kolorze i znów wkłada się dłoń pod lampę. Zwróć uwagę na to, by lakier nie wylał się poza linię paznokci, a jeśli tak się stanie, usuń nadmiar lakieru przed włożeniem dłoni do lampy. Cały proces należy powtórzyć, aż do uzyskania pożądanego efektu. Zazwyczaj 2-3 warstwy lakieru wystarczą. Na koniec maluje się paznokcie topem i całość ponownie utwardza w lampie. Najwygodniej pomalować najpierw cztery paznokcie u jednej dłoni, następnie cztery paznokcie u drugiej, a na koniec dwa kciuki. Gotowe paznokcie przemywa się wacikiem nasączonym cleanerem, a skórki wokół paznokci pokrywa się olejkiem lub smaruje się dłonie kremem.\nZobacz również: Jak malować paznokcie?\nManicure hybrydowy nie jest trudny do wykonania, a czas do tego potrzebny to około 40 minut (przy użyciu lamp ledowych). Nie jest to też zabieg kosztowny, bo wszystkie niezbędne produkty można kupić już za kwotę 55zł. Należy pamiętać, że często wyższa cena idzie w parze z lepszą jakością, dlatego warto wydać kilka złotych więcej i kupić dobrą bazę, top i lakier.\nCzytaj także: Czy manicure hybrydowy jest szkodliwy dla zdrowia?\nPoprzedni artykułCo to jest brzuch tarczycowy i jak się go pozbyć?\nNastępny artykułZimne kąpiele dla zdrowia, czyli morsowanie – jak zacząć?


W dniu 11 lutego (sobota) we wspomnienie liturgiczne NMP z Lourdes obchodzimy Międzynarodowy Dzień Chorego. Wydarzenie to uwrażliwia nas na sprawy ludzi starszych i chorych, ale przede wszystkim mobilizuje nas do okazywania uczynków miłosierdzia wobec tych ludzi.\nW związku z zaleceniami powizytacyjnymi Ks. Biskupa porządkujemy i usprawniamy administrowanie naszego cmentarza. Wprowadziliśmy rejestr komputerowy grobów oraz miejsc zarezerwowanych i wolnych. Pomaga to nam w załatwianiu różnych spraw związanych z cmentarzem. Umożliwia nam to również zorientowanie się co do terminów opłat tzw. „pokładnego”, czyli za miejsce grobu. Przy okazji przypominamy, że w związku z pogrzebami miejsce jest opłacone na 20 lat. Po upływie tego czasu należy przedłużyć opłacenie tego miejsca na 10 lub 20 lat. Na stronie internetowej parafii są też sygnalizowane terminy upływu czasu opłaty. W najbliższym czasie odnotowane zostaną dokonane rezerwacje miejsc. W razie wątpliwości prosimy o zgłaszanie się w zakrystii lub w biurze parafialnym w Boluminku, które jest czynne w tygodniu po Mszach Św.


Council zmienił zdanie w sprawie darmowych posiłków dla dzieci w czasie ferii szkolnych | Anglia Praca, mieszkanie, nauka, ogłoszenia :: Polonia, Polacy w Southampton Wielka Brytania\nStart Polecane Council zmienił zdanie w sprawie darmowych posiłków dla dzieci w czasie ferii...\nCouncil zmienił zdanie w sprawie darmowych posiłków dla dzieci w czasie ferii szkolnych\nTysiące rodziców dotkniętych kryzysem boryka się z większymi trudnościami po tym, jak program bezpłatnych bonów na posiłki został zlikwidowany przed półroczem.\nOkoło 35.000 dzieci w Hampshire i Isle of Wight straci, gdy samorządy oświadczyły, że nie stać ich na sfinansowanie 15 funtów tygodniowego zasiłku na dziecko.\nZamiast tego rodzice są kierowani do społecznościowych banków z żywnością. Jednak na Isle of Wight jest tylko jedna taka placówka, a żadna w Hampshire nie jest otwarta do 6 czerwca – po wakacjach półsemestralnych.\nRada Hrabstwa Hampshire powiedziała, że spiżarnie/banki są „zrównoważoną metodą” dostarczania żywności potrzebującym rodzinom. „Za wkład w wysokości 5 funtów członkowie otrzymują żywność o wartości przekraczającej 15 funtów” – podała strona internetowa.\nW Hampshire 31 282 dzieci otrzymało w tym roku bony na posiłki, na Isle of Wight było to 3895 dzieci.\nRada wyspy zakłada pięć spiżarni, ale obecnie otwarta jest tylko jedna, w East Cowes. Jest to „podróż autobusem trwająca półtorej do dwóch godzin lub 45-minutowa podróż samochodem” – powiedziała jedna z mieszkanek.\nRada Hrabstwa Hampshire powiedziała: „Nie ma już wystarczających funduszy rządowych na darmowe bony na świąteczne posiłki w okresie majowym.”\n„Jednak korzystamy z nowego Funduszu Wsparcia Gospodarstw Domowych, aby od początku czerwca oferować wsparcie rodzinom za pośrednictwem wielu lokalnych organizacji, w tym wspólnotowych spiżarni”.\nPoprzedniRośnie liczba osób poważnie rannych w wypadkach z hulajnogami elektrycznymi\nNastępnyApel policji po napadzie z nożem przed szkołą w Southampton


Grobowce megalityczne w Europie Zachodniej i Południowej\nTunezja, Mi 1060\nUrugwaj, Mi 1894\nBudownictwo megalityczne, megalityzm, religia megalityczna — to jedne z najbardziej charakterystycznych cech neolitu europejskiego, choć konstrukcje megalityczne znane są także z innych kontynentów, jak pokazują to np. znaczki z Tunezji i Urugwaju. Prawie na całym świecie wznoszono te potężne budowle kamienne, zwane ogólnie megalitami. Terminu tego po raz pierwszy użył Algernon Herbert (1792–1855), angielski antykwariusz — jak kiedyś zwano miłośników starożytności — a wywodzi się on z greckich słów megas — wielki, duży i lithos — kamień. Były to przede wszystkim grobowce: dolmeny, groby korytarzowe i galeriowe, aleje menhirów, ale także i całe osady, forty (np. na terenie Półwyspu Iberyjskiego) i świątynie (np. na Malcie).\nNa terenie ziem polskich megality występują w postaci tzw. grobowców bezkomorowych — długich (niekiedy ponad 100 m) konstrukcji w kształcie silnie wydłużonego trapezu zbliżonego formą do trójkąta. Grobowce te otoczone były obstawami z wielkich głazów narzutowych, a na terenach gdzie tych kamieni brakowało, zastępowano je drewnem.\nNie każda konstrukcja kamienna może być określona mianem megalitycznej. Nie jest nią np. tzw. Dolmen Volkonskij (Волконский дольмен) znajdujący się w dolinie rzeki Godpik (Годпик), na terenie leśnictwa Lazarevskoe w Parku Narodowym Soczi (Сочинский национальный парк). Jest to jedyny zachowany na Kaukazie dolmen monolityczny, wykuty w jednym bloku skalnym. Niewielkie koliste wejście prowadzi do komory o wysokości ok. 1,5 m, zakończonej od góry półkulistym sklepieniem.\nNajliczniej spotykane formy budowli megalitycznych w Europie to:\nalignement (z francuskiego) — aleja kamienna, menhiry ustawione w równych odstępach w jednym lub kilku równoległych rzędach\ndolmen (z języka celtyckiego daul, taol, dol, podobnie bretońskie tol, dol, tj. stół i maen, men, tj. kamień) — grobowiec komorowy zbudowany z kilku/kilkunastu pionowo ustawionych kamieni tworzących ściany, nakrytych głazem/głazami stropowymi, przypominający wyglądem stół\ngrobowiec galeriowy — odmiana dolmenu, grobowiec o bardzo długiej i wąskiej komorze grobowej\ngrobowiec korytarzowy — odmiana dolmenu, grobowiec komorowy z prowadzącym do komory korytarzem (z reguły korytarz wchodził do komory w środku jednej z dłuższych ścian, najczęściej południowej)\nkromlech (z celtyckiego crom, tj. krzywizna, zakrzywiony, wygięty i lech, llech, tj. kamień) — zespół megalityczny złożony z pionowych bloków kamiennych ustawionych w kształcie koła\nmenhir (z celtyckiego maen, men, tj. kamień i hir, tj. wysoki, długi) — wysoki blok kamienny, zwykle nieobrobiony, ustawiony pionowo jak słup\ntumulus — kurhan, grobowiec w formie kopca, najczęściej kolisty\ntolos, tholos — grobowiec w formie komory zwieńczonej kopułą i prowadzącego do niej korytarza; w neolicie wykonywano wyłącznie tzw. fałszywe lub pozorne kopuły lub sklepienia, budowane w taki sposób, że kamienie każdej wyższej warstwy były lekko wysuwane poza kamienie warstwy niższej, co dawało w efekcie stopniowo zwężające się ku górze sklepienie wspornikowe\nPortugalia, Mi 1244\nDolmen (port. anta) z płyt kamiennych w Zedes (gm. Carrazeda de Ansiães, dystr. Bragança), zwany Casa da Moura. Nakryty jest jedną dużą płytą stropową wspartą na czterech z dziewięciu granitowych kamieni nośnych, szerokości ok. 1 m i wysokości ok. 2 m powyżej poziomu gruntu, tworzących ściany lekko podłużnej komory grobowej o wymiarach 3×2,4 m. Po ich wewnętrznej stronie znajdują ryty przedstawiające postacie ludzkie i zwierzęce oraz znaki geometryczne, np. faliste linie. Zlokalizowany od strony wschodniej korytarz wejściowy tworzą dwie leżące poziomo duże płyty kamienne.\nNa terenie Portugalii grobowce tego typu występują dość licznie. Już w 1733 r. Afonso da Madre Deus Guerreiro przedstawił Królewskiej Akademii Historii listę 315 takich obiektów (w gminie Carrazeda de Ansiaes znajdują się w sumie cztery dolmeny).\nNa odwrotnej (gumowanej) stronie tego znaczka znajduje się ochronny nadruk złożony z ciągów liter „CTT” i roku emisji „1974” — obok fragment w dużym powiększeniu (1200 dpi)\nPortugalia, MI 3973\nPortugalia, Mi 3677\n(6.07.1996 i 11.12.2000)\nWnętrze korytarza prowadzącego do komory grobowca megalitycznego (tolosu) nr 7 w Alcalar (gm. Portimão, dystr. Faro; w XIX w. miejscowość ta nazywała się Alcalá), przekrój przez ten obiekt oraz płytka z czarnego łupku ilastego z ornamentem zakratkowanych trójkątów, z grobowca 1 na tym stanowisku, odkryta przez Sebastiao Estácio da Veigę.\nTolos 7 to największy obiekt tego typu w regionie Algarve. Grobowiec ten został całkowicie przebadany w 1882 r., a obecnie jest zrekonstruowany i udostępniony do zwiedzania. Komora znajduje się w środku kamiennego kurhanu (karnu) o średnicy 27 m, otoczonego wieńcem ze starannie poukładanych kamiennych płytek. Ma on kształt koła spłaszczonego od strony ESE, gdzie w centrum fasady znajduje się wejście do korytarza. Korytarz, długości 12 m i wysokości 1,2 m, zwęża się od 88 cm szerokości przy wejściu do 45 cm przy komorze. Dodatkowo przedzielony jest w trzech miejscach monolitycznymi portalami, a nakrywają go duże płyty wapienne. Kolista komora średnicy ok. 3 m i wysokości 2,5 m, zamknięta od góry fałszywym sklepieniem, posiada dwie nisze (dł. 1,4–1,3 m, szer. 0,88–0,84 m), symetrycznie rozmieszczone od strony NE i SW. Wejścia do nich znajdują się 45 cm powyżej kamiennej posadzki komory. Grobowiec był wyrabowany, nie znaleziono w nim śladów pochówków. Zachowały się tylko resztki wyposażenia w postaci kamiennych siekier i toporów, żaren i gładzików, wiele fragmentów polerowanych płytek z łupku, cylindryczne przedmioty z wapienia (bransolety?), fragmenty ceramiki, kości bydła i ptaków, fragment poroża jelenia i dwa zęby dzika. Grobowiec został zbudowany w III tys. BC.\nCmentarzysko składało się pierwotnie z 18 grobowców, jednak w XVIII w. wapienne kamienie, z których były zbudowane, stały się źródłem surowca do wypalania wapna, co doprowadziło do zniszczenia większości z nich. Stanowisko odkrył w 1880 roku Antonio José Nunes da Gloria, proboszcz z pobliskiej wsi Mexilhoeira Grande. W latach 90. XIX w. S. Estácio da Veiga przebadał siedem grobowców (nr 1–7), a w 1903 r. J. Pereira Jardim odkrył następne dwa obiekty.\n(28.04.1990 i 4.10.2015)\nDolmen Sorginetxe (bask. Sorginetxe Trikuharria) znajdujący się na płn.-zach. od Arrizala (bask. Arrizabalaga), koło Salvatierra (bask. Agurain, Álava / bask. Araba, wsp. Kraj Basków), po raz pierwszy wspomniany w literaturze w 1831, a badany w 1890 roku. Składa się z 6 wielkich wapiennych płyt wysokości ok. 2,5 m i płyty stropowej, wspartej tylko na trzech najwyższych kamieniach tworzących ściany. Jego baskijska nazwa oznacza „Dom czarownic” (według miejscowych wierzeń został on zbudowany przez mityczne istoty, zwane Sorginak lub Lamiak, występujące w mitologii Basków). Dolmen wznosi się na szczycie lokalnej kulminacji, przez co jest doskonale widoczny z dużej odległości, także dzięki białej barwie kamieni, z których jest zbudowany. Wszystko to powoduje, że jest jednym z najczęściej odwiedzanych i fotografowanych obiektów megalitycznych Kraju Basków.\nDolmen San Adrián (ok. 3500 BC) koło wsi Granucillo de Vidriales (prow. Zamora, reg. Kastylia-León). Obiekt ten położony jest na małym wzniesieniu, bezpośrednio na południe od wzgórz Carpurias, skąd góruje nad całą doliną płynącej na południu rzeczki Arroyo de la Almucera. Wciąż jeszcze otacza go znacznych rozmiarów nasyp ziemny. Jego komora grobowa zbudowana jest z 11 stojących głazów, a prowadzący do niej korytarz został częściowo zrekonstruowany. Nazwa grobowca pochodzi od znajdującej się w pobliżu kaplicy w Granucillo.\nPrzekrój przez jeden z kilkudziesięciu tolosów w Los Millares koło Santa Fe de Mondújar (prow. Almería, reg. Andaluzja). Od lewej znajdują się: przedsionek, korytarz, boczna nisza i komora z pozornym sklepieniem kopułowym, nakryta kamienno-ziemnym kurhanem. O chronologii grobowców z Los Millares najlepiej świadczy data 14C uzyskana dla tolosu 19 — 3088±180 BC.\nGrobowiec galeriowy (wym. 25×5 m) Cueva de Menga w Antequera (prow. Málaga, wsp. Andaluzja). Jest to budowla wkopana w naturalne wzgórze i przykryta dodatkowo kurhanowym nasypem, przez co łączna wysokość całej konstrukcji wynosi 6 m. Butelkowatego kształtu komora grobowa mierzy 16,5 m długości i do 6 m szerokości. Jest ona zbudowana z 18 kamiennych płyt wysokości ok. 3 m i przykryta 4 płytami stropowymi grubości 2 m (największa waży ok. 180 ton), wspartymi wewnątrz pośrodku na trzech solidnych ortostatach (jeden z nich zdobiony jest liniami rytymi). Do środka komory prowadzi korytarz długości 8,5 m i szerokości 2,3 m, zbudowany z 10 płyt. Grobowiec jest dziełem ludności kultury grobów kopułowych. Otrzymano dla niego kilka dat radiowęglowych, które pozwalają określić czas użytkowania grobowca na lata ok. 3900–3730 BC.\nZbiory: Museo Arqueológico, Málaga.\nHiszpania, Mi 3247\nHiszpania, Mi 5187\nDolmen La Pedra Gentil koło miejscowości Vallgorguina (reg. Barcelona, wsp. Katalonia), który składa się z jednej dużej płyty stropowej wspartej na siedmiu pionowo ustawionych kamieniach tworzących ściany. Nie jest znany pierwotny kształt grobowca, gdyż obecną formę nadał Josep Pradell, ówczesny właściciel terenu, przeprowadzając w 1885 r. rekonstrukcję dolmenu.\nDolmen I z miejscowości Sagastieta (prow. Guipúzcoa / Gipuzkoa, wsp. Kraj Basków) — na datowniku umieszczono jego baskijską nazwę: Trikuarria Sagastietako lepua. Znajduje się on w kolistym kamiennym kurhanie o średnicy ok. 11 m i wys. ok. 2,5 m. Wymiary komory grobowej wynoszą 3,25×2,00×0,50 m. Jest ona zbudowana z pięciu kamieni, z których największym jest płyta stropowa mierząca 2,70×2 m.\n(2.02.2001, 3.06.2008 i 23.09.2013)\nObiekty megalityczne we Francji są szczególnie liczne i występują tu pod różnymi postaciami. Najczęściej są to grobowce: dolmeny, grobowce korytarzowe i galeriowe oraz menhiry i aleje menhirowe (fr. alignement), rzadziej sanktuaria megalityczne.\nSylwetki dolmenu i menhiru pokazane na tej frankaturach z Guingamp są trudne do identyfikacji, ponieważ w okolicy miasta Guingamp (dep. Côtes-d'Armor, reg. Bretania) jest kilka miejscowości, w których znajduje się wiele różnych obiektów megalitycznych, a każdy z nich mógł być inspiracją do wykonania tego schematycznego rysunku:\nBégard: menhir Kerguézennec\nBourbriac: dolmen Le Caveau de Kerivoa, zwany też Bar Menez lub de Kerivoa, grobowiec galeriowy Restes, menhir Coat an Ty, nazywany też Kerauffrédou i menhir Crec'h ar Argant, zwany też Menez Crec’h An Arhan lub Kerivoa\nKeramanac'h: grobowiec galeriowy Brohet i menhir\nKerien: menhir Cosquer Jehan\nLandebaëron: grobowiec galeriowy Ros Vras i menhir Menou Glas\nLouargat: menhir Pergat, znany też jako pointu de Pergat lub de Louargat\nPédernec: menhir Crec'h Coulm\nPlésidy: menhir Caillouan\nPommerit le Vicomte: grobowiec galeriowy Le Lit de L'Ermite\nSaint Connan: grobowiec galeriowy Park Kerdic\nSquiffiec: grobowiec korytarzowy Le Lit de Saint Jean i menhir Kerper\n(9.03.1998 i 21.10.2003)\nW miejscowości Plouharnel (dep. Morbihan, reg. Bretania) znajduje się wiele kamiennych konstrukcji megalitycznych różnych typów, dlatego trudno jest powiedzieć, kamienie którego z tych obiektów widnieją na frankaturze i wirniku z Plouharnel. Być może jest to jakiś alignement? A oto lista znanych i zachowanych z tego terenu obiektów megalitycznych:\nalignement Sainte Barbe\nalignement au Vieux Moulin\nkromlech prostokątny Crucuno\ndolmen Chapelle de Cosquer\ndolmen z korytarzem Crucuno (Krukuno)\ndolmen z korytarzem Kergavat (Kergarat)\ndolmen z korytarzem Kerroc'h\ndolmen z korytarzem Runesto\ndolmen z korytarzem Rondossec (Kopiec ropuchy)\nPodobnie przedstawia się sytuacja z datownikiem z Saint-Brevin-les-Pins (dep. Loire-Atlantique, reg. Kraj Loary). Na terenie tej miejscowości znajduje się nie mniej niż 9 obiektów megalitycznych. Najbardziej znane z nich to:\nmenhir z la Roche des Prés o nazwie „Pierre de Gargantua”\nmenhir nazywany „Pierre de Couche”\nW okolicy Gennes (dep. Maine-et-Loire, reg. Kraj Loary) występują różne typy budowli megalitycznych, np. dolmeny i groby galeriowe (Avort, de la Foret, La Pierre couverte, La Madeleine, La Pagerie) i menhiry (np. Pierre Longue du Bouchet, zwany też Pierre Longue de Gennes).\n(9.12.1986 i 24.10.1989)\nAmiens – Centre de Tri, Francja\nKonstrukcje megalityczne są dużą atrakcją turystyczną, dlatego też ich rekonstrukcje można oglądać w prehistorycznym parku rozrywki w Samarze (dep. Somme, reg. Pikardia), 15 km od Amiens. Obejmuje on obszar 25 hektarów i 1200 m2 wystaw. Prezentowane są tu dzieje człowieka od wynalezienia ognia do czasów gallo-rzymskich, czyli na przestrzeni ok. 600 tysięcy lat. Można tu zapoznać się m.in. z technikami rozpalania ognia, sposobami rzucania włócznią, strzelania z łuku i tradycyjnymi dziedzinami wytwórstwa, jak np. garncarstwo i obróbka krzemienia. Inne atrakcje to rekonstrukcje szałasów paleolitycznych, chat z okresu neolitu, celtyckiego oppidum, itp.\nDolmeny, to grobowce megalityczne z komorą zbudowaną z kilku kamieni ścian i nakrytą jednym lub kilkoma wielkimi głazami stropowymi (czasem o wadze kilkunastu ton). Przypominają wyglądem ogromny stół i od tego właśnie pochodzi ich nazwa (celtyckie daul, taol, dol, podobnie bretońskie tol, dol, tj. stół i maen, men, tj. kamień).\n(14.10.2009, 20.12.2011 i 15.09.2014)\nParyż 43, Francja\nFrancja, Mi 2014\nDolmeny są też we Francji po prostu symbolem Bretanii (por. frankaturę z Paryża) oraz trwałości i solidności (por. frankaturę z Tuluzy).\nTuluza – Pont des Demoiselles, Francja (18.07.2002)\nNa terenach wokół wsi La Cavalerie (dep. Aveyron, reg. Midi-Pyrénées) znajdują się cztery dolmeny: Jonquet (z kamieniem stropowym o wadze ok. 20 ton), La Baume, La Fabière (w nasypie z obstawą kamienną, zorientowanym na osi E-W, o wym. 22×7 m) i Vialamontels.\nLa Cavalerie, Francja\nLe Grand Dolmen de Bagneux lub po prostu Le Grand Dolmen, czyli dolmen w Bagneux koło Saumur (dep. Maine et Loire, reg. Kraj Loary), jest największym z ok. 4500 dolmenów występujących na terenie 60 (z 96) francuskich departamentów. Komora jest zbudowana z 16 potężnych płyt o długości do 6 m i mierzy od zewnątrz 23 m długości i 3,1 m wysokości, a wymiary wewnętrzne 18×7,3 m i 2,4 m wysokości (powierzchnia ma ok. 85 m2, a jej pojemność wynosi ok. 200 m3). Komorę nakrywają cztery gigantyczne bloki, z których największy mierzy 7,6×6,6 m i waży ok. 88 ton (różne źródła podają odmienne wymiary grobowca, w zależności od sposobu pomiaru). Wejście do komory zwrócone jest na płd.-płd.-wsch. Pierwsze badania wykopaliskowe miały tu miejsce już w 1775 roku! Nie znaleziono wtedy żadnych pochówków, wyrabowanych prawdopodobnie już wcześniej.\nWirniki z Bagneux, Francja\n(1.07.1967, 25.07.1970, 24.01.1974, 6.09.1979, 29.05.1980 i 15.11.1986)\nNiektóre wirniki różnią się między sobą tylko obecnością lub brakiem minut w kalendarzu.\nW Bougon (dep. Deux-Sèvres, reg. Poitou-Charentes) znajdują się grobowce megalityczne, datowane radiowęglowo głównie od ok. 4688±147 do ok. 4292±162 BC, w których znaleziono ceramikę wielu różnych ugrupowań neolitycznych, takich jak Cous, Chassey, Peu Richardien, a nawet z wczesnej epoki brązu.\n(10.04.1938 i 19.09.1951)\nNa południe od miejscowości Chaville, Meudon i Clamart (dep. Hauts-de-Seine, reg. Île-de-France) rozciąga się liczący ponad 1100 ha powierzchni kompleks leśny Forêt de Meudon, będący pozostałością dawnych terenów łowieckich królów Francji. W lesie tym, niedaleko Chaville, znajduje się menhir i trzy „sztuczne” dolmeny, a właściwie trylity, zbudowane w 1895 r. przez pochodzących z Bretanii misjonarzy z Meudon.\nAle w lesie Meudon można też znaleźć autentyczne zabytki neolityczne. W części lasu zwanej Bois de Clamart stoi kamień (menhir?) określany nazwami La Pierre aux Moines lub Pierre de Chalais. Ma on 2,5 m wysokości, ale znaczna jego część jest jeszcze zagłębiona w ziemi. Prawdopodobnie jest on pozostałością istniejących niegdyś w tym miejscu dolmenów. Ponadto na południe od miejscowości Meudon znajdował się dawniej grobowiec galeriowy Pierre de Rabelais, odkryty w 1845 r., ale został on znacznie zniszczony, a następnie przeniesiony w inne miejsce i tam częściowo zrekonstruowany. Grobowiec wzniosła ludność eneolitycznej kultury Seine-Oise-Marne.\n(30.06.1962 i 3.08.1988)\nDolmen la Pierre de la Fée („Kamienie wróżki”) znajdujący się na północ od Draguignan (dep. Var, reg. Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże). Obiekt ten składa się z trzech pionowo ustawionych kamieni o wys. od 2,2 do 2,4 m, przykrytych kamieniem stropowym długości ponad 5 m i wadze ok. 20 ton. Już w 1889 roku dolmen został prawnie uznany za zabytek historyczny. Mimo to w 1975 roku częściowo uległ częściowemu zniszczeniu przez materiały wybuchowe.\nNa terenie departamentu Ariège (reg. Midi-Pyrénées) znajduje się obecnie jeszcze 15 zachowanych dolmenów. Najbardziej znanym z nich (m.in. dzięki temu, że najłatwiej dojechać do niego samochodem) jest dolmen Cap del Pouech w Le Mas d'Azil. Składa się z on 4 kamieni nośnych i jednego stropowego. Podczas wykopalisk przeprowadzonych przez opata Jean-Jacques Pouech'a (1814–1892), który wsławił się przede wszystkim odkryciem w 1858 r. skorup jaj zauropodów (dinozaurów z okresu kredy), znaleziono w nim kości ludzkie.\n(24.10.1963, 20.08.1964, 9.05.1984 i 9.10.1995)\nW pierwszym datowniku źle nastawiona data!\nDolmen z Les Vans (dep. Ardèche, reg. Rodan-Alpy).\nDolmen z Méjannes-le-Clap (dep. Gard, reg. Langwedocja-Roussillon). Na terenie tej gminy znajduje się 7 dolmenów:\nTable des Turcs,\nCarcuignau A, C i D,\nCarcuignau B (Beaume des Fées).\nDolmen La Pierre aux Fées („Czarodziejskie kamienie”) z Reignier (dep. Haute-Savoie, region Rodan-Alpy).\nWielki granitowy głaz stropowy (wym. 4,9×4,5 m) tego grobowca opiera się tylko na trzech kamieniach nośnych. Wśród pozostałych porozrzucanych wokół głazów widać jeszcze pozostałości alei prowadzącej pierwotnie do dolmenu.\n(24.01.1979, 16.03.1981, 21.08.1996, 2.10.2000 i 29.08.2006)\nDolmen Kerporel (albo Kerporhell, Kerven) z Riantec (dep. Morbihan, reg. Bretania), mocno zniszczony, składa się obecnie z trzech kamieni nośnych przykrytych jedna wielką płytą kamienną.\n(11.12.1975 i 6.03.1976)\nDolmen znajdujący się na wschód od wsi Chez Moutaud koło Saint-Auvent (dep. Haute-Vienne, reg. Limousin).\nDolmen z Septfonds (dep. Tarn-et-Garonne, reg. Midi-Pyrénées). Prawdopodobnie jest to dolmen Tombe du Géant, znajdujący się na południowy-wschód od miejscowości, koło gospodarstwa Les Tombes. Dolmen ten, o długości 5 m, znajduje się w centrum częściowo zachowanego nasypu. Jego boki zbudowane są z dużych płyt kamiennych. Kamień stropowy uległ rozbiciu i obecnie zachowana jest jedynie jego połowa. Komora grobowa, z wejściem od strony wschodniej, ma wymiary wewnętrzne 4,5×1,5 m.\n(13.11.1987 i 26.08.2005)\nPrawdopodobnie jest to dolmen des Grèzes z Souillac (dep. Lot, reg. Midi-Pyrénées), z którego uzyskano datę 14C: 3910±100 BP, tj. 2384±144 BC.\nJeden z dolmenów z Tavers (dep. Loiret, reg. Centre). Na terenie tej miejscowości znajdują się trzy dolmeny, nazywane: Pierre Tournante, Pierre du Vert-Galant lub Ver-Valland oraz Ver lub Clos du Ver.\nDolmen z Tiergues koło Saint-Affrique (dep. Aveyron, reg. Midi-Pyrénées).\nGrobowiec ma długość 4 m, a jego szerokość i wysokość wynoszą po 2 m. Boczne głazy ścian i kamień stropowy są zachowane bardzo dobrze, natomiast kamień stanowiący tylną ścianę jest rozbity. Wejście do dolmenu zorientowane jest w kierunku płn.-wsch. (dokładnie 65°). Wokół widoczne są nikłe pozostałości nasypu ziemnego oraz kilka dużych fragmentów rozbitych głazów.\nWirniki z Saint-Affrique, Francja\n(30.06.1955, 24.10.1956, 7.12.1961, 10.02.1962, 8.05.1969 i 6.03.1970)\nPołożony ponad 2 km na płd.-wsch od Trégunc (dep. Finistère, reg. Bretania) dolmen Kermadoué, nakryty kamieniem stropowym o wymiarach ok. 3×4 m.\n(4.09.1969 i 13.01.1972)\nDolmen Pierre Alot z miejscowości Vitry lès Nogent, położony 5 km na południe od Nogent (dep. Haute-Marne, reg. Szampania-Ardeny).\nKomora dolmenu (wym. 2×1 m) o spągu wyłożonym małymi płytkami kamiennymi, otwarta jest na południe. Nakrywa ją wielka płyta kamienna o wadze ok. 9 ton i długości 3,2 m. Szerokość tej płyty od strony południowej wynosi 3,0 m, a na drugim końcu 2,5 m. Wysokość dolmenu od strony wejścia wynosi 1,2 m i obniża się w kierunku północnym. Grobowiec wpisany został na listę zabytków w 1887 roku.\n(1.08.1990 i 9.01.1997)\nDolmen ze stanowiska la Madeleine koło Saint-Remèze (dep. Ardèche, reg. Rodan-Alpy).\nMiniaturowa sylwetka dolmenu (na lewo od kościoła, na tle tarczy słonecznej).\nW Plouharnel (dep. Morbihan, reg. Bretania) znajduje się wiele różnych obiektów megalitycznych.\nDolmen du Parc z Saint-Nectaire-le-Bas, położony na granicy z Saint-Nectaire-le-Haut (dep. Puy-de-Dôme, reg. Owernia). Jego głaz stropowy, wsparty na pięciu kamieniach tworzących ściany, liczy 3,50 m długości, 2 m szerokości i 0,7 m grubości, a jego waga szacowana jest na ok. 13 ton.\nDolmen w herbie miasta Vauréal (dep. Val-d'Oise, reg. Île-de-France).\nW Vauréal, przy końcu Promenade du Dolmen, znajduje się grobowiec galeriowy (allée couverte) nazywany Cimetière des anglais. Stoi na skraju lasu, na krawędzi doliny rzeki Oise. W 1867 roku rozkopał go wicehrabia Amédée de Caix de Saint Aymour i odkrył szczątki co najmniej siedemdziesięciu pięciu ludzi, a także różne narzędzia (topory kamienne, siekiery, narzędzia krzemienne). Obiekt jest zorientowany na osi E-W i mierzy ok. 14 m długości i ok. 2,30 m szerokości. Jest mocno zniszczony, nie ocalał żaden z kamieni stropowych. Grobowiec składał się z trzech komór grobowych oddzielonych ścianami z płyt z piaskowca. Płyta zamykająca obiekt przechowywana jest w Musée Archéologique Départemental du Val d'Oise w Guiry-en-Vexin.\nDolmen z Beaulieu-sur-Layon (dep. Maine-et-Loire, reg. Pays-de-la-Loire) znajduje się ok. 60 m na południe od drogi D55 prowadzącej do Faye d'Anjou. Obiekt ten nazywany jest Pierre-Couverte, Loncheneau lub Mont-Benault (ze względu na położenie w między Beaulieu-sur-Layon a osadą o tej nazwie). Jest to dolmen poligonalny i składa się on obecnie z pięciu kamieni (szósty został zniszczony).\nFrancja (groby galeriowe)\nGrobowiec galeriowy (allée couverte) zwany „Bod er Mohet” z Cléguérec (dep. Morbihan, reg. Bretania), długości 27 m.\n(20.03.1991 i 2.08.1993)\nGrobowiec galeriowy La Roche-aux-Fées (Skała Wróżek) położony na SSE od Essé (dep. Ille-et-Vilaine, reg. Bretania) o wymiarach: dł. 19,5 m i szer. od 4 do 6 m, wysokość 4 m — to największy tego typu grobowiec na terenie Bretanii i jednocześnie jeden z najlepiej zachowanych w całej Europie. Składa się z 42 dużych, niemal prostokątnych, czerwono-brązowych bloków kambryjskich łupków, zapewne przytransportowanych z odległości ok. 4–5 km, w tym 26 kamieni ścian i jednej dużej płyty długości 5,4 m tworzącej jego tył. Wewnątrz znajduje się 6 podpór dzielących wnętrze na kilka części — symbolicznych, bo na żadnej nie opiera się strop, utworzony przez osiem bloków o wadze średnio ok. 20–30 ton, ale największy oceniany jest na 45 ton. Wejście do grobowca prowadzi od strony płd.-wsch. Cały obiekt przykryty był ziemnym kurhanem, z którego obecnie pozostały jedynie resztki. Grobowiec jest datowany na 2. poł. III tys. BC.\nWedług legendy w grobowcu tym spoczęły popioły miejscowych, cieszących się dużym szacunkiem czarodziejek. Często rozmawiały one z umarłymi, roztaczały dobroczynny wpływ na okolicę, zapewniały obfitość i pomyślność. Czarodziejki dawno zniknęły, ale megalit pozostał. Nocami, kiedy zrywa się bryza, słychać skargi zmarłych, którzy wzywają opiekuńcze czarodziejki. Skargi te będą powtarzane do czasu, aż one przybędą. Dolmen ten jeszcze do niedawna służył narzeczonym do wróżenia. Chodzili oni wokół grobowca i liczyli kamienie. Odpowiednia liczba dawała dobrą, albo złą wróżbę co do losów przyszłego małżeństwa.\n(14.01.1991 i 23.06.2005)\nSchematyczne przedstawienie megalitu z Laniscat (dep. Côtes d'Armor, reg. Bretania).\nW różnych częściach tej miejscowości znajdują się trzy grobowce galeriowe (allée couverte), oznaczone jako Liscuis 1, 2 i 3, wszystkie datowane radiowęglowo. Grobowiec 1: 5140±100 BP, tj. 3935±121 BC (Gif-3099). Grobowiec 2: 4450±110 BP, tj. 3143±165 BC (Gif-3944), 4170±110 BP, tj. 2730±137 BC (Gif-3585). Grobowiec 3: 4200±110 BP, tj. 2760±138 BC (Gif-4076), 3680±100 BP, tj. 2070±154 BC (Gif-4075).\n(6.02.1991 lub 1992, 17.12.1991 i 28.08.1995)\nGrobowiec galeriowy de Pierre Folle, położony ok. 2 km na płn.-wsch. od Montguyon (dep. Charente-Maritime, reg. Poitou-Charentes). Jest to grobowiec długości 16 m (wraz z korytarzem) i wysokości 4,20 m, zorientowany na linii ENE-WSW. Największym głazem jakiego użyto do jego budowy jest jeden z kamieni stropowych, o wadze ok. 30 ton.\nGrobowiec galeriowy „Pierre Turquaise” (Tureckie Kamienie, nazwa znana od XVII w.) w lesie Carnelle w Saint-Martin-du-Tertre (dep. Val-d'Oise, reg. Île-de-France), jeden z największych megalitów w rejonie Paryża (dł. 10,6 m, szer. 2,4 m, wys. 1,7 m), wzniesiony przez ludność kultury Seine-Oise-Marne. Na kamieniach ściennych komory grobowej znajdują się wizerunki przedstawiające tzw. boginię zmarłych lub boginię dolmenową.\nW 1842 roku został w dużej mierze rozebrany na potrzeby brukowania ulic Paryża, ale odbudowano go w 1970 r. W nocy z 14 na 15 grudnia 1985 roku stał się on obiektem ataku bombowego! Jest to jedyny znany w historii terrorystyczny zamach „antymegalityczny”. Grobowiec został obecnie zrekonstruowany. Jego kopia znajduje się w Musée d'Archéologie Nationale w Saint-Germain-en-Laye.\nFrancja, Mi 5941\nWejście do grobowca nazywanego „Dolmen des Pierres Plates” w Locmariaquer / bret. Locmaria-Kaër (dep. Morbihan, reg. Bretania), wraz z małym menhirem ustawionym współcześnie.\nJest to grobowiec galeriowy znajdujący się ok. 1500 m na południe od centrum Locmariaquer, prawie przy samej plaży na brzegu Zatoki Quiberon. Składał się z nasypu ziemnego średnicy ok. 26 m (na osi N-S), z którego zachowały się tylko resztki, nakrywającego długi korytarz przechodzący w słabo wyodrębnione rozszerzenie pełniące funkcję komory, o łącznej długości ok. 28 m. Wejście do korytarza jest zorientowane w kierunku SSE, jednak w połowie długości zagina się on pod kątem ok. 30° w lewo i dalej biegnie prosto na zachód. W miejscu zagięcia korytarza znajduje się krótkie 3-metrowe odgałęzienie, prowadzące na SSW. Całość była zbudowana z ok. 70 głazów, z których obecnie pozostało 50 (w tym 37 nośnych ścian i 12 stropowych). Na 12 z kamieni ścian znajdują się ryty, przypominające kształtem idole bez głowy lub dwie złączone dłuższym bokiem tabliczki o zaokrąglonych górnych krawędziach. W ich wnętrzach umieszczano najczęściej rzędy dołków, albo pojedynczych lub podwójnych kółek. Pierwsze badania wykopaliskowe grobowca przeprowadzono już w 1813 roku.\n(25.07.1986 i 17.10.1986)\nCairn Barnenez (zwany też tumulusem Barnenez, kurhanem Barnenez, a w języku bretońskim: Karn Barnenez) to wczesnoneolityczny grobowiec megalityczny usytuowany na półwyspie Kernéléhen w pobliżu Plouézoc'h (dep. Finistere, reg. Bretania). Jest to jedna z najstarszych budowli megalitycznych w Europie. Grobowiec był wtórnie wykorzystywany jeszcze w epoce brązu (III tys. BC). Po raz pierwszy został naniesiony na mapę w 1807 r., w ramach sporządzania planów podziałów gruntów dokonywanych przez Napoleona. Choć już w 1850 r. na kongresie w Morlaix burmistrz Plouézoc'h zaprezentował go jako pradziejową mogiłę, to aż do 1955 r. pozostawał własnością prywatną, a właściciel traktował go jako kamieniołom. Działalność ta, grożąca całkowitym zniszczeniem obiektu, została przerwana po odkryciu kilku komór grobowych. W latach 1954 1968 przeprowadzono rekonstrukcję grobowca, oczyszczono go z roślinności oraz przeprowadzono jego systematyczne badania archeologiczne.\nCairn ma obecnie 72 m długości, szerokość od 20 do 25 m i maksymalną wysokość blisko 9 m. Jego całkowitą objętość szacuje się na ok. 6,5–7 tys. m3. Do jego budowy użyto ok. 13–14 tys. ton kamienia. Były to dość małe bloki, jedynie same komory grobowe wzniesiono z prawdziwie megalitycznych głazów. Komór tych, które można nazwać dolmenami z długim korytarzem, w grobowcu znajduje się 11. Wyloty korytarzy wychodzą w kierunku południowo-wschodnim, na zatokę Morlaix, która w okresie neolitu była żyzną równiną nadmorską.\nGrobowiec wznoszony był przynajmniej w dwóch etapach. Początkowo (cairn 1: przed 4500, ok. 4850–4250 BC) zbudowano jego wschodnią partię, lekko trapezowatą, długości 32 m i szerokości od 9 m (w części wschodniej) do 13 m (w części zachodniej), otoczoną podwójnym suchym murem oporowym. Wewnątrz znalazło się miejsce dla pięciu komór grobowych. Tę część grobowca zbudowano z diabazu.\nW fazie drugiej (cairn 2: 4200–3900?, 4450–4000 BC) przedłużono grobowiec w części zachodniej, w której znalazło się sześć komór grobowych, a jednocześnie starszą część grobowca otoczono dodatkową obudową. W tej fazie stosowano niemal wyłącznie granit.\nWszystkie komory grobowe zbudowane są z dużych płyt z łupku i granitu. Wejście do każdej z nich prowadzi przez korytarz długości od 7 do 12 m. W kilku komorach występują różnego rodzaju ryty naskalne: łuki, linie faliste symbolizujące być może węża lub fale i powtarzające się symbole w kształcie litery „U”. Oblicza się, że do budowy 1 m3 grobowca trzeba było zużyć 1500 kg kamienia. Wydobycie, obróbka, transport i ułożenie takiej ilości kamienia jednemu człowiekowi musiało zająć około czterech dni, przy założeniu 10-godzinnego dnia pracy. Cairn 1 z Barnenez posiada objętość ok. 2000 m3 i jest zbudowany z ok. 3000 ton diabazu i 1000 ton granitu, a więc jego wzniesienie wymagałoby ok. 15–20 tys. dni roboczych, co oznacza trzy miesiące pracy ok. 200 ludzi.\nMateriał archeologiczny w postaci neolitycznej ceramiki, gładzonych kamieni i narzędzi krzemiennych znaleziono tylko w trzech komorach cairnu 2 (A, C i D). Na zewnątrz grobowca odkryto także materiały z eneolitu i epoki brązu.\nPodobne obiekty megalityczne znane są jeszcze z 22 innych stanowisk z terenu Francji (np. w Bretonii: Larcuste-Colpo Le Bono, Petit Mont Ty-Floc'h, Gavrinis, Île Carn, Ploudalmézeau i Guennoc) oraz wyspy Jersey.\nKamień z rytami z komory karnu nazywanego „La Table des Marchands” (bret. An Daol Varchant, nazwa pochodzi od nazwiska rodziny związanej z tym miejscem) w Locmariaquer (dep. Morbihan, reg. Bretania).\nGrobowiec został wzniesiony ok. 3900–3800 BC. Korytarz (dł. 7 m, szer. 1,50 m, wys. przy wejściu 1,4 m), którego wylot znajduje się od strony SE, prowadzi do wielokątnej komory (wym. 3,00×3,80 m, wys. 2,5 m). Jej kamień stropowy (dł. 7 m, szer. 4 m, grub. 0,8 m, waga ok. 65 ton) jest fragmentem rozłamanego menhiru o długości co najmniej 14 m (jego inną część znaleziono w pobliskim grobowcu „Er Grah”, a następną wykorzystano do budowy grobowca na wyspie Gavrinis w Larmor-Baden, odległego 5 km w linii prostej przez morze, co udowodniono w 1983 roku). Znajduje się na nim ryt przedstawiający siekierę ze styliskiem i fragment koziorożca (część rogów tego zwierzęcia znalazła się na fragmencie z Gavrinis). Także kamień tworzący tylną ścianę komory dolmenu (na kasowniku) pokryty jest prawie w całości rytami, m.in. tzw. pastorałami. Szeregi pastorałów ułożone są w dwie grupy po 27 i 29, pomiędzy którymi ukazane jest koło, a na dwu obrzeżeniach płyty występują rzędy półksiężyców, z których jeden liczy 19 łuczków.\nPierwsze badania wykopaliskowe prowadzono tu już w 1811 roku, ale wszystkie odkryte wtedy zabytki zaginęły. Kolejne prace archeologiczne miały miejsce w latach 1883, 1937 i 1985. Już w 1811 roku nasyp grobowca był zupełnie zniszczony. Badania Jeana L'Helgouac'ha (1933–2000) w latach 1985–1986 wykazały, że pierwotne wymiary karnu wynosiły ok. 18×20 m. Zbudowany był z dwóch suchych murów o wysokości sięgającej od 5 do 6 m, a przestrzenie między nimi były wypełnione mniejszych rozmiarów kamieniami. Grobowiec najprawdopodobniej został zniszczony w okresie galo-rzymskim, kiedy to pochodzące z niego kamienie posłużyły do budowy antycznego miasta. Pierwotny wygląd obiektu zrekonstruowano w latach 1991–1993, odbudowując kamienny nasyp.\nNa tym samym stanowisku co opisany karn znajdują się jeszcze dwa inne obiekty megalityczne: tumulus „Er Grah” długości ok. 140 m i największy na świecie menhir „Er Grah”, mierzący ok. 20 m wysokości i ważący ok. 280 ton, obecnie przewrócony i rozbity na kilka części.\nNa małej (750×400 m) i obecnie niezamieszkałej wyspie Gavrinis (w średniowieczu mieszkali tu mnisi, a resztki ich kaplicy rozebrano na pocz. XIX w.) w zatoce Morbihan koło Larmor-Baden (dep. Morbihan, reg. Bretania) znajduje się karn wzniesiony ok. 3500 BC, kiedy wyspa była jeszcze połączona z lądem.\nGrobowiec ten jest bardzo znany z powodu unikatowych dekoracji wewnętrznych (uproszczoną wersję spiralnych rytów z korytarza prowadzącego do komory grobowej prezentuje ilustracja na nakładce wirnika), niezwykle starannej budowy i dobrego stanu zachowania. Grobowiec pełnił swą funkcję w okresie ok. 3500−3000 BC, co potwierdza seria dat 14C: 4470±80 BP (Gif-6294) i 4470±80 BP (Gif-5766) ≈ 3164±139 BC. Później — 4060±70 BP (Gif-6295) ≈ 2647±136 BC — spaleniu uległy drewniane konstrukcje wejściowe, część karnu zapadła się i zablokowała wejście, a nawiewany przez wiatr piasek przykrył cały obiekt, który przekształcił się w zwykły pagórek. Grobowiec tworzy kamienny kopiec o średnicy ok. 50 m i wysokości ok. 7 m. Początkowo karn liczył ok. 3000 m³, a następnie został rozbudowany do ok. 5000 m³. W centrum znajduje się komora grobowa, prawie kwadratowa, zaskakująco mała w porównaniu do rozmiarów karnu (2,55×2,10−2,45 m i 1,7 m wysokości, ok. 10 m³). Każda z jej ścian zbudowana jest z dwóch wielkich, starannie obrobionych i zdobionych, płyt kamiennych. Największy jest głaz stropowy komory, ważący ok. 17 ton. Do komory wiedzie korytarz długości blisko 14 m, szerokości 0,8 m i wysokości ok. 1,5 m. Zbudowany jest z 12 kamieni po stronie płn.-wsch. oraz 11 po stronie płd.-zach., a przykrywa go 9 głazów stropowych. Z 29 pionowych bloków ścian aż na 23 występują ryte motywy dekoracyjne i znaki, z tego 21 kamieni jest prawie całkowicie pokrytych rytami. Niektóre z nich mogą symbolizować postacie ludzkie lub zwierzęta (bydło?), ale przeważnie są to tzw. tarcze, spirale, węzły, linie faliste (węże?), siekiery (31 wizerunków tych narzędzi na 6 kamieniach, z tego na głazie nr 21 aż 18 przedstawień), wyjątkowo występuje np. łuk. Grobowiec ten był badany wykopaliskowo już w 1832 roku, jednak nie znaleziono w nim żadnego wyposażenia, ani pozostałości pochówków, wyrabowanych już wcześniej.\nReplika zdobionego wnętrza grobowca znajduje się w Musée des Tumulus w Bougon.\nFrancja (grobowce bezkomorowe)\n(20.07.1992, 21.07.1993 i 19.09.2006)\nW Thouars (dep. Deux-Sevres, reg. Poitou-Charentes) pierwsze grupy ludzkie pojawiły się dopiero ok. 5000 BC i osiedliły się na brzegu rzeki Thouet, między obecnym zamkiem i starym miastem. Zamieszkana była też jaskinia Montsavard. Zmarłych chowano w dolmenie na wzgórzu Fleury oraz w wielkim grobowcu La Motte des Justices. Znajduje się on w obecnej strefie przemysłowej i jest bardzo słabo widoczny. Jego wymiary (nasyp długości 174 m i szerokości 15 m) sprawiają, że jest to najdłuższy grobowiec tego typu we Francji i jeden z największych w Europie. Cały nasyp otoczony jest obstawą megalityczną i rowem. Obiekt ten przypomina formą neolityczne grobowce z terenu Bretanii. La Motte des Justices datowany jest metodą 14C na latach 4570–3990 BC.\nW Thouars znajduje się też muzeum, utworzone w 1920 r., w zapisanym miastu w 1893 r. domu dr. Henri Barré. Jego zaczątkiem były zbiory gromadzone przez niego i jego brata Gustave'a. Muzeum gromadzi zabytki prahistoryczne, archeologiczne, etnograficzne i inne.\nFrancja, Mi 3255\nLancelot — według legend o królu Arturze najznamienitszy z rycerzy Okrągłego Stołu, to także bohater powieści Chrétiena de Troyes (ok. 1140–ok. 1190). A na drugim planie znaczka i znaku opłaty na całostce — menhir. Te neolityczne obiekty, mimo upływu tysięcy lat, nadal były żywe w celtyckich mitach i znajdywały swe miejsce w licznych obrzędach.\nFrancja, Mi U 159\nNa tym znaczku rysunek menhiru pokryty jest granitowym pyłem!\nPonieważ w powszechnej świadomości menhiry łączone są z Celtami/Gallami, dlatego nikogo nie dziwi menhir w rękach Obeliksa — postaci z cyklu komiksów Renégo Gościnnego i Alberta Uderzo o Gallu Asteriksie. Obeliks to nie tylko nieodłączny przyjaciel Asteriksa, ale i wytwórca menhirów.\nFrancja, Mi 4797 I\n(20.10.1998 i 8.02.2008)\nMenhiry na wirniku i frankaturze z Fismes (dep. Marna, reg. Szampania-Ardeny) nawiązują do postaci Alberta Uderzo, który urodził się w tej niewielkiej miejscowości w 1927 roku.\nW Aillant-sur-Tholon (dep. Yonne, reg. Burgundia) znajduje się menhir zwany „la Pierre Fitte”, niezbyt imponujący wysokością pojedynczy głaz.\nNa terenie Avrillé (dep. Vendée, reg. Kraj Loary), znajduje się kilka menhirów. Największy z nich, zwany „Roi des menhirs” (= Król menhirów), posiada wysokość 8,7 m (z tego 1,7 m pod ziemią), obwód 8,65 m i wagę ok. 85 ton.\n(8.06.1991, 14.06.1991 i 23.12.1998)\nWirniki z Avrillé różnią się nie tylko umiejscowieniem nakładki reklamowej. W datowniku z 8.06.1991 w miejscu godziny nadania znajduje się 8-ramienna gwiazdka\nMenhir zwany Men Marz lub Men Bras (w języku bretońskim Kamień Cudu lub Wielki Kamień) znajdujący się na północ od miejscowości Brignogan-Plage (dep. Finistère, reg. Bretania), czwarty co do wielkości (wys. ok. 8,20–8,50 m, waga ok. 80 ton) stojący menhir na terenie Francji. Wiązana jest z nim legenda o św. Aurelim.\n(16.08.1968, 29.05.1980, 10.12.1984 i 9.12.2004)\nRóżne wirniki z Brignogan-Plage, ale o tej samej treści propagandowej nakładki\nMenhir w Cinturat koło Cieux (dep. Haute-Vienne, reg. Limousin), wznoszący się 5,10 m powyżej poziomu ziemi (jego wysokość całkowita wynosi ok. 7 m).\nDwa menhiry stojące między wioskami d'Acq i d'Écoivres (dep. Pas-de-Calais, reg. Nord-Pas-de-Calais); w głębi między nimi widok na miejscowość Mont-Saint-Éloi z ruinami opactwa augustianów.\nTo dwa bloki porowatego piaskowca o wysokości 3 m i 3,3 m, każdy o wadze ok. 8 ton, stojące w odległości 8,9 m od siebie. Znane są pod różnymi nazwami: les Demoiselles d'Acq (panny z d'Acq), Pierres du Diable (kamienie diabła) lub les Pierres Jumelles d'Acq (kamienna lornetka z d'Acq).\nMenhir de la Roche w Gorron (dep. Mayenne, reg. Kraj Loary). Ten granitowy głaz wysokości 4,40 m stoi w połowie drogi między Gorron a Brécé, nad strumieniem Bourdaiserie.\nNa terenie Langon (dep. Ille-et-Vilaine, reg. Bretania), w miejscu zwanym Moulin, znajduje się alignement złożony z 37 menhirów nazywanych Les Demoiselles de Langon (Dziewczęta z Langon). To niewysokie i dość nieforemne menhiry z białego kwarcytu.\nW pobliżu Lussan (dep. Gard, reg. Langwedocja-Roussillon) stoi menhir „Pierre Plantée” (znany też pod nazwami Leque i Peyro Plantado) o wysokości 5,6 m. To najwyższy obiekt tego typu w południowej Francji.\n(18.01.1991 i 20.08.2004)\nNa nakładce wirnika pokazano schematyczne wizerunki dolmenu i menhiru, zapewne pochodzących z jednej z trzech wymienionych miejscowości: Guipry, Langon lub Messac (dep. Ille-et-Vilaine, reg. Bretania).\nNa terenie Langon zlokalizowanych jest kilka obiektów megalitycznych: a) w miejscu zwanym Moulin znajduje się grupa menhirów określana jako „Demoiselles” (tj. Dziewczęta), złożona z ponad 30 głazów, b) w Mouchaye stoi menhir zwany „Pierre-Daniel”, c) a w Chene-fort menhir „Mouchaye”.\n(3.08.1989 i 5.03.2003)\nMenhir Kerloas, zwany także Kervéatoux lub Lokournan, stojący w odległości ponad 3,5 km na ESE od centrum wsi Plouarzel (dep. Nord-Finistère, reg. Bretania), na południe od lasu Bois de Kervéatouz. Jego wysokość wynosząca 9,5 m (pierwotnie, zanim piorun odtrącił wierzchołek, było to ok. 12 m) powoduje, że jest on uznawany za najwyższy stojący menhir na świecie. Jego obwód na poziomie gruntu wynosi 6,2 m, a wagę szacuje się na ok. 150 ton. Został on przyciągnięty z odległości co najmniej 2,5 km i to w większości pod górę. Metr nad ziemią znajdują się na nim dwie wypukłości wielkości 30 cm w kształcie kobiecych piersi, co świadczy o związkach menhiru z kultem płodności. Przez wieki przychodziły do niego niepłodne kobiety oraz młode małżeństwa chcące doczekać się potomstwa płci męskiej — zabieg polegał na pocieraniu narządów płciowych o kamienne piersi.\nMenhir Lannoulouarn z Plouguin koło Ploudalmézeau (dep. Nord-Finistère, reg. Bretania).\nW Plougonven (dep. Finistere, reg. Bretania), na południe od Kerglaz, znajdują się dwa menhiry (Les deux menhirs), stojące w odległości 50 m od siebie. Zachodni liczy 4,9 m, a wschodni 5,8 m wysokości.\nSylwetki menhiru i dolmenu z Porspoder (dep. Finistère, reg. Bretania).\nOkolice tej miejscowości wyjątkowo, nawet jak na Bretanię, obfitują w różne rodzaje obiektów megalitycznych. Znajdują się tutaj menhiry: Cales (wysokość 3,60 m, szerokość 1 m, grubość 0,50 m, orientacja 175°), l'Île, Kerdelvas (znany też jako Kerenneur, Kérouézel lub Kerhouézel, wysokości 5,5 m), Kérivoret, Mesdoun, Traonigou, alignement Saint Denec, dolmeny: Beg-ar-Vir, Kérivoret, Mezou Poulyot i jeden kromlech — Pors-an-Toullou et Ar-Verret.\n(23.06.1990 i 5.02.2001)\nMapa Bretanii oraz sylwetki menhiru i dolmenu, jako symbole tego regionu.\n(14.06.1984 i 2.07.1984)\nDwa menhiry (widoczne u góry, w centrum nakładki wirnika) wysokości 1,8 m i 3,5 m, nazywane Menhirs de la Pierre Bouillante (Wrzące kamienie — nazwa pochodzi od znajdującego się tutaj gorącego źródła), stoją w rzeczywistości w odległości ok. 50 m od siebie, w lesie między miejscowościami Saint-Pierre-la-Cour i Port-Brillet (dep. Mayenne, reg. Kraj Loary).\nMenhir Saint Jean z Scaër (dep. Finistère, reg. Bretania), wysokości 8,3 m (uważany za 10. co do wysokości menhir we Francji). Obecnie stoi on samotnie, ale pierwotnie zapewne znajdowała się tu cała grupa menhirów, z której pozostał jeszcze tylko jeden, leżący w odległości 250 m menhir o długości 6 m.\n(16.10.1984, 2.12.1993, 28.12.2005)\nMenhir Kérangallou w Trégunc (dep. Finistere, reg. Bretania), stojący ok. 750 m na północ od wsi, przy Route de Melgven, na terenie prywatnym. Jego wysokość wynosi 7,5 m, bez dodanego we wczesnym średniowieczu krzyża (niektóre źródła podają 9,5 m).\nMenhir (na znaczku na prawo od wiatraka) zwany Russelet lub Pierre-qui-vire z Longeville-sur-Mer (dep. Vendée). To blok piaskowca o wysokości 3,8 m i średnicy 2,2 m.\nFrancja, Mi Atm 152\nLanguidic (dep. Morbihan, reg. Bretania). Znajdujący się tu alignement Kersolan zajmuje przestrzeń o wymiarach 500×120 m. W tutejszych lasach i wrzosowiskach stoi jeszcze 141 menhirów w trzech rzędach: północnym (29 kamieni), środkowym (69) i południowym (43 głazy). Na końcu ciągu menhirów usytuowane są dwa małe kurhany.\nBadania archeologiczne przeprowadzone tu w 1981 r. doprowadziły do ustalenia sposobu ustawiania menhirów — w wykopanych jamach wypełnionych gliną rozrobioną z wodą. Pod jednym z menhirów odkryto pozostałości paleniska. Węgle drzewne z niego wydatowano metodą radiowęglową na 5330±80 BP, tj. 4163±102 BC.\nAlignement Lagatjar koło Camaret-sur-Mer (dep. Finistère, reg. Bretania). Podwójna aleja menhirów o falistym przebiegu, zorientowana na osi E-W, pierwotnie licząca ponad 1500 m. Jeszcze w 1776 r. naliczono tu ponad 600 menhirów. Obecnie, po restauracji w 1928 roku, składa się on z 65 menhirów ustawionych na długości ponad 200 m.\n(14.01.1970, 2.09.1970, 23.10.1984, 26.08.1986, 15.01.1990 i 16.04.2004)\nPoszczególne wirniki różnią się między sobą pozycją datownika (z prawej lub lewej strony), szerokością nakładki reklamowej (od 47,5 mm do 50,5 mm), błędnym ułożeniem elementów datownika (np. z 1984 r.), a także brakami w kalendarzu pod nakładką wirnika (np. z 1986 r.)\nNa przestrzeni 7 hektarów, wzdłuż drogi prowadzącej z Malestroit do Guer (dep. Morbihan, reg. Bretania), znajduje się ponad 420 menhirów, ustawionych w sześciu równoległych rzędach biegnących ze wschodu na zachód na przestrzeni ponad 300 m. To największe ze stanowisk megalitycznych w centralnej Bretanii, nazywane alignements des Pierres Droites, odkryte w 1981 roku po pożarze wrzosowisk, który odsłonił setki przewróconych kamieni. Do tego czasu znane były jedynie 3 stojące menhiry, gdyż pozostałe zostały obalone, zapewne pod koniec I tysiąclecia, kiedy to władze kościelne walczyły z pozostałościami praktyk pogańskich, jeszcze pochodzenia celtyckiego (wspominają o tym źródła pisane, np. dekret rady miasta Nantes z 787 roku). W 1989 rozpoczęto tu prace archeologiczne pod kierownictwem Yannick Lecerf. Część z menhirów została już ustawiona ponownie. Największy liczy sobie prawie 5 m wysokości i waży ok. 38 ton. Prawie wszystkie głazy to łupki pochodzące z miejscowych wychodni, wyjątkowo rzadko występują inne skały, jak piaskowiec.\nFrancja (alignement w Carnac)\nSwego miejsca w filatelistyce doczekało się też jedno z najbardziej znanych stanowisk megalitycznych Europy — Carnac (dep. Morbihan, reg. Bretania), słynne ze znajdujących się w okolicy tej miejscowości licznych pól menhirowych, złożonych z rzędów pionowo ustawionych kamieni (alignement).\nFrancja, Mi 1519\n(próba barw formy drukarskiej)\nRéunion, Mi 457\nW pobliżu Carnac znajduje się sześć alignement. Idąc od zachodu są to: Ménec i prawie łączący się z nim Toul Chignan, Kermario, Le Manio (czasem uważany za część poprzedniego), Kerlescan i Petit Ménec. Razem tworzą one liczący blisko 4 km długości kompleks, złożony z blisko 3000 kamieni (trzeba jednak pamiętać, że wiele dalszych głazów zostało już dawniej usuniętych w celu oczyszczenia pól pod uprawę, albo wykorzystanych jako materiał budowlany) ustawionych w paralelne, czasem lekko łukowate, rzędy (do 13). Początek każdego rzędu, od zachodu, zaczyna się największymi menhirami, liczącymi po ok. 4 m wysokości (najwyższy, zwany Manio Giant, ma 6,5 m), a kamienie na wschodnim końcu linii wystają z gruntu już tylko na kilkadziesiąt centymetrów.\nDatowanie tych konstrukcji jest bardzo problematyczne, jednak najstarsze alignement w Carnac można odnieść do ok. 4500 BC, podczas gdy inne mogły powstać dopiero ok. 3300 BC.\nFrancja, Mi 5657\nNa znaczkach Francji z 1965 r. i Réunion z 1968 r. pokazano fragment środkowej partii alignement Ménec (widok od południowego-zachodu), łatwy do rozpoznania dzięki stojącym pomiędzy menhirami dwom współczesnym domom. Ten alignement znajduje się również na znaczkach Francji z 27.04.2009 r. i 6.09.2013 r. Na pierwszym z nich widać prawie dokładnie tę samą część (z domem) tego megalitu, co na poprzednich znaczkach. Aligmenet Ménec składa się z ok. 1100 menhirów (różne źródła podają nieco odmienne liczby) ustawionych w 11 rzędach o maksymalnej długości 1165 m. Bezpośrednio na zachód od tego założenia znajdują się pozostałości kromlechu, z którego do dziś ocalało jeszcze 71 głazów otaczających centrum wioski Ménec.\nFrancja, Mi 3977 (19.09.2005), jego jednobarwna próba (powyżej) i ten sam znaczek na kartce z zeszyciku znaczkowego (z lewej)\nNa tym znaczku znajduje się fragment południowo-zachodniej części alignement Kermario (widok od południa), a na ilustracji strony z zeszyciku znaczkowego pokazano centralną partię alignement Kerlescan (widok od strony wschodniej). W skład Kermario wchodzi ok. 980 kamieni ustawionych w 10 rzędach o długości 1300 m, a alignement Kerlescan składa się z ok. 555 głazów w 13 rzędach o długości ok. 800 m.\nIstnieje wiele legend wyjaśniających powstanie tych konstrukcji megalitycznych. Przez wieki wiązano je m.in. z Celtami.\nW 1796 roku Théophile Malo Corret de la Tour d'Auvergne (1743–1800), francuski oficer, z zainteresowań antykwariusz i miłośnik Celtów, który wprowadził do słownictwa archeologicznego terminy „dolmen” i „menhir”, zasugerował, że alignement w Carnac były miejscami spotkań druidów. Być może dlatego w centrum Carnac znajduje się ulica Druidów?\nObok menhirów tworzących alignement, w Carnac znajduje się wiele innych obiektów megalitycznych. Jeden z nich, ogromny kurhan Saint-Michel (dł. 217 m, szer. 59 m, wys. 12 m), został rozkopany w 1862 roku przez R. Gallesa. Znaleziono w nim naszyjniki z turkusu i kości oraz 40 płaskich siekier kamiennych, datowanych na późny neolit i początek epoki brązu (ok. 3000–2000 BC). Obecnie na kurhanie tym stoi współczesna kaplica.\nWirniki i frankatury mechaniczne z Carnac poza budowlami megalitycznymi reklamują inne atrakcje turystyczne tej małej miejscowości: plażę, klimat oraz muzeum\n(4.07.1984 i 10.11.1986)\n(26.01.1987 i 20.07.2000)\nVannes CTC, Francja\nFrancja (sanktuaria megalityczne)\nFrancja, Mi 2556\nZałożenie megalityczne Filitosa na wyspie Korsyce (dep. Corse-du-Sud, reg. Korsyka), stanowisko położone w dolinie rzeczki Taravo, w pobliżu jej ujścia do Zatoki Valinco.\nStanowisko odkrył w 1946 roku właściciel terenu, Charles-Antoine Cesari. W 1954 roku rozpoczęto systematyczne prace archeologiczne (badania wykopaliskowe od 1956 r.) pod kierownictwem Rogera Grosjeana, który prowadził je praktycznie do swojej śmierci w 1975 roku.\nPierwsi osadnicy pojawili się tutaj we wczesnym neolicie (V tys. BC). To skaliste wyniesienie ofiarowało dogodne schronienia, które były wykorzystywane do zamieszkania. Znalezione tutaj fragmenty naczyń ceramicznych zdobione odciskami krawędzi muszli sercówki, dołkami i dziurkami, pozwalają zaliczyć tych najstarszych mieszkańców Filitosy do kręgu z ceramiką impresso-cardium. Posługiwali się oni narzędziami z krzemienia i obsydianu. Ten ostatni surowiec, który nie występuje na Korsyce, musiał zostać sprowadzony z Sardynii, z okolic Monte Arci. Obecność materiału ceramicznego typu Basi poświadcza też okupację stanowiska w środkowym neolicie (IV–pocz. III tys. BC).\nNajstarsze konstrukcje megalityczne wzniesiono w III tys. BC. Były to grobowce dolmenowe oraz kilka rzędów menhirów typu sylwetowego (wys. do 2,95 m), przypominających zarysy postaci ludzkich (głowa, tułów), niekiedy z zaznaczonymi pewnymi szczegółami anatomicznymi (np. linią rytą podkreślano granicę między głową a szyją).\nSzczyt budownictwa megalitycznego wiąże się z początkiem II tys. BC, jednak większość zachowanych do dziś struktur powstała, według dat radiowęglowych, dopiero w drugiej połowie II tys. BC. Powstają wówczas menhiry antropomorficzne, które były ustawiane wokół wylepionych gliną miejsc, gdzie palono zmarłych (to jedne z najstarszych przejawów praktykowania tego nowego obrządku pogrzebowego w zachodniej części basenu Morza Śródziemnego). Nieco późniejsze są stele-menhiry przedstawiające zapewne najeżdżających wyspę napastników (reprezentujących tzw. „ludy morza”) uzbrojonych w sztylety i miecze z brązu, a cały kompleks sanktuariów i miejsc ciałopalenia w Filitosie został otoczony potężnym murem kamiennym. Nowi zdobywcy wyspy zniszczyli menhiry i dolmeny, rozpoczęli natomiast wznoszenie okrągłych świątyń megalitycznych.\nDolmen Sa Coveccada lub S'Accoveccada z Mores (prow. Sassari, reg. Sardynia), zbudowany z czterech olbrzymich płyt różowego trachitu. Dwie największe tworzą jego boki, trzecia front, a czwarta strop. Brak jest tylko kamienia zamykającego dolmen od tyłu i części płyty stropowej. Wymiary dolmenu wynoszą: 5×2,5 m i 2,7 m wysokości, a komory wewnątrz 4,18×1,14 m. Wagę zachowanej części płyty stropowej, o wymiarach 3,0×2,8 m, szacuje się na 27 ton, a brakująca część, sądząc po rozmiarach, musiała ważyć ok. 18 ton. W płycie frontowej znajduje się u dołu niewielki (0,5×0,7 m) otwór wejściowy. W płycie tworzącej prawą ścianę dolmenu wydrążona jest od wewnątrz spora nisza (1,3×0,9 m i 0,5 m głębokości). Spąg dolmenu stanowi naturalne skaliste podłoże. Wejście do grobowca jest zorientowane w kierunku ESE (w 1995 r. Edoardo Proverbio i Pino Calledda dokonali dokładnego pomiaru azymutu — 123,8°). Z braku jakichkolwiek znalezisk dolmen ten można datować jedynie szeroko na ok. 3300 2500 BC.\nMenhiry z Villa Sant'Antonio (prow. Oristano, reg. Sardynia).\nW okolicy tej miejscowości znajduje się wiele menhirów, także protoantropomorficznych i antropomorficznych, wskutek czego rejon ten jest nazywany Valle dei Menhir. Powstały one w okresie ok. 3300–2500 BC, kiedy to zostały wzniesione przez ludność kultury Ozieri. Najwyższy z nich, Curru Tundu, mierzy 5,75 m (to prawdopodobnie najwyższy menhir we Włoszech).\nVilla Sant'Antonio, Włochy\nMenhir z Lugnacco (prow. Turyn, reg. Piemont), miejscowości leżącej w dolinie rzeki Chiusella (Val Chiusella) oraz kilka sylwetek ludzkich ze skały nazywanej Pera dij Crus (12,2×10 m), położonej na wysokości 1620 m n.p.m. w dolinie rzeki Dondogna (powyżej Tallorno), na której znajduje się 136 rytów, w tym 57 antropomorficznych.\nMenhir z Lugnacco o wysokości 3,85 m, obwodzie u podstawy 1,20 m a 1,10 m u góry oraz wadze 1,8 tony, wykonany jest z gnejsu. Wykuto w nim osiem prostokątnych otworów, rozmieszczonych dość regularnie jeden nad drugim, z których pierwszy znajduje się na wysokości 1,55 m od ziemi. Sześć otworów ma wymiary 6×4 cm, a dwa (pierwszy i trzeci, licząc od dołu) są dużo mniejsze. Menhir został wykonany zapewne w okresie neolitu lub w epoce brązu. Jego stożkowaty kształt może sugerować związek z kultem fallicznym. Menhir odkryli członkowie Gruppo Archeologico Canavesano w pobliżu kościelnego cmentarza.\nMenhir antropomorficzny w herbie gminy Fivizzano (prow. Massa-Carrara, reg. Toskania).\nMenhir antropomorficzny z Carrara (prow. Massa-Carrara, reg. Toskania).


Koszulki - Odzież - Odzież i obuwie miejskie\nJuż od 132,65 zł\nKoszulka UA Live Novelty Silo SS 1369881 100\nKoszulka Nike Sportswear Tee AOP DQ3856 471\nKoszulka Nike Sportswear Tee Mascot Scoop DQ4380 530\nKoszulka 4F H4L22-TSD017 63A\nJuż od 101,51 zł\nJuż od 82,50 zł\nJuż od 28,03 zł\nT-Shirt 4F HJL22-JTSM003 10S\nT-Shirt 4F H4L22-TSM353 32S\nT-Shirt 4F H4L22-TSM353 10S\nT-Shirt 4F H4L22-TSM352 33S\nT-Shirt 4F H4L22-TSM352 32S\nWygodny t-shirt, modna polówka czy sportowy top to obowiązkowa część naszej codziennej garderoby. Koszulki są niezwykle praktyczne i doskonale sprawdzą się jako odzież wierzchnia, zwłaszcza podczas letniej aury oraz jako dodatek uzupełniający np.: pod sweter czy bluzę.\nSkąd się wzięły koszulki? Krótka historia\nSwoją popularność koszulki zawdzięczają dynamicznie zmieniającym się trendom w świecie mody.\nPoczątkowo nosili je wyłącznie mężczyźni jako bieliznę pod właściwym ubiorem, który najczęściej stanowiła elegancka koszula. W późniejszych latach te elementy odzieży zaczęły pojawiać się w popkulturze. Nosili je filmowi bohaterowie i gwiazdy muzyki. Dzięki temu wygodny t-shirt szturmem podbił branżę odzieżową i stał się nieodłącznym elementem codziennego ubioru, zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet. Niezliczona ilość kierunków, w jakich podążała moda na przestrzeni lat, sprawiła, że koszulki przybierały coraz to nowsze formy i style.\nDlaczego warto stawiać na sportowe koszulki?\nKoszulki są bardzo uniwersalne i pięknie współgrają z praktycznie każdą stylizacją. T-shirty oversize to niezwykle wygodne i przewiewne ubranie, które świetnie sprawdza się w przypadku osób aktywnych oraz tych, którzy z różnych powodów chcą ukryć niedoskonałości swojej sylwetki. Z kolei koszulki dopasowane oraz topy idealnie podkreślą walory wysportowanego ciała. Dla miłośników klasycznej elegancji połączonej z komfortem noszenia doskonałe będą koszulki polo z charakterystycznym kołnierzykiem. Bogate wzornictwo i kolorystyka nowoczesnych koszulek pozwala każdemu odnaleźć coś dla siebie. T-shirty w jednolitym kolorze są najbardziej wszechstronne, natomiast koszulki ze wzorem graficznym lub napisami są bardziej efektownie i rzucające się w oczy.\nPolo 63 przedmiotów\nTopy 1 produkt\nT-Shirt 493 przedmiotów\nBez rękawów 15 przedmiotów\nZ długim rękawem 5 przedmiotów


Weź starość w swoje ręce - Joanna Jureczko-Wilk - Portal OPOKA\nWeź starość w swoje ręce\nZamiast kanapy, pilota i narzekania — zdrowa dieta, spacer z psem, pogawędki ze znajomymi... Taka jest recepta na dobre zdrowie i samopoczucie aż do późnej starości. Tylko dlaczego tak mało emerytów bierze ją sobie do serca?\nW warszawskiej przychodni rehabilitacyjnej na Bielanach większość pacjentów to emeryci. Przychodzą na zabiegi, masaże, ćwiczenia. — Kiedy po serii zabiegów proszę, żeby pacjent sam codziennie gimnastykował się w domu, słyszę: „Ja nie mam do tego zdrowia!” — mówi jeden z pracowników. To typowe myślenie polskiego emeryta. Z badań przeprowadzonych przez Instytut Spraw Publicznych i Zakład Ubezpieczeń Społecznych wynika, że ponad połowa obecnych 40-, 50- i 60-latków boi się własnej starości, związanych z nią chorób, niedołężności i utraty pamięci. Prawie co piątego badanego niepokoi myśl, że na starość może być ciężarem dla innych.\nCo przyszli emeryci robią, żeby ich obawy się nie ziściły? Ponad połowa uważa, że wystarczająco dba o swoje zdrowie i kondycję, bo nie stosuje używek. Nieco mniej przyznaje, że się wysypia i stosuje do zaleceń lekarzy. A tylko co czwarty łączy zdrowie z uprawianiem sportu.\n— Nie bierzemy odpowiedzialności za własną starość — mówi prof. Lena Kolarska-Bobińska, dyrektor ISP. — Zrzucamy odpowiedzialność za własne zdrowie na lekarzy, a za samopoczucie na emeryturze na dzieci i dalszą rodzinę.\n— Tak wychował nas socjalistyczny slogan, że emerytura to zasłużony odpoczynek, który należy się po latach ciężkiej pracy. A to etap życia taki sam jak każdy inny i trzeba go przeżyć świadomie i ciekawie. Żeby potem nie narzekać, że ta starość się Panu Bogu nie udała — mówi Aleksandra Płochowska z Poznania, która ma 82 lata i która przestała pracować dopiero dwa miesiące temu.\nZ wykształcenia prawnik, z zamiłowania dziennikarz, na emeryturze mogła robić to, co lubi: najpierw pomagała organizacjom kobiecym, potem zorganizowała w Poznaniu samopomoc seniorów. Teraz — mimo wszystkich chorób typowych dla osiemdziesięciolatki — zajmuje się mieszkalnictwem dla osób starszych. W tej sprawie jeździ z Poznania do Warszawy — pociągiem, bez niczyjej pomocy.\nCo robią emeryci?\nWiększość Polaków po przejściu na emeryturę zamyka się we własnych ścianach i w gronie rodziny. Spora część opiekuje się wnukami albo starzejącymi się rodzicami. Tylko co czwarty działa na rzecz lokalnej społeczności, we wspólnocie mieszkańców udziela się 17 proc. badanych przez ISP, w organizacjach pozarządowych 8 proc., jeszcze mniej w partiach i jako wolontariusze. Z badań wynika także, że aktywność społeczna emerytów z roku na rok maleje.\nZdecydowana większość czas wolny woli spędzić przed telewizorem, spotykając się ze znajomymi lub rodziną. 43 proc. emerytów czyta książki, jedna trzecia oddaje się swojemu hobby, a tylko jeden na dziesięć chodzi do kina lub teatru. Zaledwie kilku badanych lubi spędzać czas wolny aktywnie na działce.\n— Można by się zastanowić, czy oferta kulturalna dla seniorów jest wystarczająca i zachęcająca — zaznacza dr Iwona Oliwińska z Uniwersytetu Warszawskiego. Ale, zdaniem ekspertów polityki społecznej, to się zmieni. W najbliższym ćwierćwieczu liczba emerytów wzrośnie o 60 proc. i tak dużej grupy trudno będzie nie zauważyć. Już teraz jak grzyby po deszczu pojawiają się uniwersytety trzeciego wieku, wkrótce o starszego klienta będą starały się też inne placówki kultury.\nSzybko się wyłączyć\nPolityków społecznych martwi jednak to, że Polacy szybko uciekają z pracy na rentę lub emeryturę. Polacy i Polki w wieku od 45 lat do emerytalnego charakteryzują się najniższym w Europie poziomem aktywności zawodowej i najniższym wiekiem przechodzenia na emeryturę. A chcieliby przechodzić jeszcze wcześniej: kobiety w wieku 56 lat, a mężczyźni po skończeniu 59 lat. Namowy, by pracowali dłużej, traktują jak próbę odebrania im zdobyczy socjalnych.\nZdaniem ekspertów, może to wynikać z tego, że zdecydowana większość po prostu nie jest zadowolona ze swojej pracy, zwłaszcza z jej wynagrodzenia. Sami 50- i 60-latkowie przyznają, że idą na emeryturę, bo zdrowie już nie to, co kiedyś albo dlatego, że czują presję pracodawcy. Co czwarty jest zmęczony pracą, a tyle samo boi się, że pracę tę może stracić. Tylko co dziesiąty emeryt — najczęściej wykształcony, zajmujący wysokie stanowisko — chce nadal pracować po osiągnięciu wieku emerytalnego.\nCo mogłoby zachęcić starszych pracowników do pozostania na rynku pracy? Odpowiedzi zaskoczyły samych pytających, bowiem trzy czwarte badanych chciałoby oprócz pensji otrzymywać emeryturę w pełnej wysokości. Tyle samo uznało, że zadowoliłaby ich wyższa pensja. 60 proc. pozostałoby w pracy, gdyby mogli wykonywać ją w niepełnym wymiarze, nieco mniej odpowiedziało, że chciałoby pracować w domu. — Elastyczne formy zatrudnienia, jakie proponuje się młodym mamom, mogłyby sprawdzić się także w przypadku emerytów — mówi dr Piotr Szukalski z Uniwersytetu Łódzkiego.\n— Być może warto pomyśleć też o urlopach opiekuńczych — na wzór urlopów wychowawczych — bo sporo pracujących kobiet ucieka na emeryturę, żeby móc zająć się swoimi starymi rodzicami — mówi Elżbieta Bojanowska z Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie.\nWiększość osób zbliżająca się do wieku podeszłego chciałaby, żeby na starość zaopiekowali się nimi bliscy: dzieci lub rodzina. Starsi emeryci i ci, którzy mieszkają na wsiach, chcieliby zamieszkać z rodziną, która by się nimi zajęła. Osoby stające u progu starości, mieszkające w mieście i te bardziej wykształcone, stawiają na samodzielność: wolałyby mieszkać we własnym mieszkaniu, a tylko w razie konieczności korzystać z pomocy innych, w tym z płatnej opieki. Zarówno mieszkańcy wsi, jak i miast zgodnie uważają, że domy opieki są bolesną ostatecznością dla tych, którzy nie mają rodzin albo którymi krewni zająć się nie mogą.\nPolacy wyobrażają sobie starość pod opieką bliskich, ale z demograficznego punktu widzenia będzie to w przyszłości coraz trudniejsze. Rodziny są mniej liczne, rozproszone po świecie. Dlatego do polityków społecznych należy opracowanie takich udogodnień, które pomagałyby bliskim w sprawowaniu opieki nad starzejącymi się członkami rodziny. Zdaniem mieszkańców miast, w opiece nad starymi rodzicami pomogłyby im płatne opiekunki, wynajmowane na czas pracy albo wyjazdów na urlop. Przydałoby się też więcej domów dziennej pomocy. Mieszkańcy wsi opiekujący się swoimi seniorami woleliby dostawać od państwa pomoc finansową.\nCzterdziestolatku, pomyśl o emeryturze\n— O starości trzeba myśleć już w wieku 40 lat — uważa Ewa Kozdroń z Europejskiego Stowarzyszenia Promocji Aktywności Ruchowej 50+, które promuje zdrowy styl życia wśród osób dojrzałych. — Według badań Państwowego Zakładu Higieny, załamanie zdrowia następuje już w wieku 46—54 lat. To pierwszy sygnał ostrzegawczy. Podobnego zdania jest Ewa Stanisławska z Instytutu Reumatologii w Warszawie. Jej zdaniem, wielu chorób dających o sobie znać w starszym wieku — jak zwyrodnienia stawów, bóle pleców — można by uniknąć, gdyby pacjenci wcześniej pilnowali badań profilaktycznych, więcej się ruszali, zrzucili zbędne kilogramy i prowadzili zdrowy tryb życia. — Dbajmy o siebie, bo jest to nie tylko w naszym interesie, ale też naszych dzieci i wnuków, które chcą nas widzieć w dobrym zdrowiu jak najdłużej — podkreśla Stanisławska.\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: praca zdrowie rodzina emeryt starość emerytura stary wiek podeszły tryb życia gerontologia zdrowy styl życia zwyrodnienia stawów


Rins | Świat Motocykli\nMotoGP. Kto jest największym dżentelmenem w stawce?\nRedakcja Świat Motocykli 17 grudnia 2019\nCzy w sporcie zawodowym jest w jeszcze miejsce i czas na bycie miłą, kulturalną i przyjazną osobą? A jeśli tak, to kto jest największym dżentelmenem w MotoGP? Odpowiadają sami zawodnicy oraz legendy wyścigów.... Czytaj cały...\nMarc Marquez zwycięża MotoGP Katalonii, drugi do mety dojeżdża Fabio Quartararo. Na najniższy stopnień podium wskoczył Danilo Petrucci. Ale to nie to było najciekawszym punktem wyścigu. Za plecami Hiszpana rozegrał się prawdziwy dramat.... Czytaj cały...\nRok 2018 był najbardziej udanym dla Suzuki w historii startów od powstania klasy MotoGP. Zawodnicy Alex Rins #42 i Andrea Iannone #29 aż dziewięciokrotnie stawali na podium. Dzięki imponującym innowacjom w motocyklu GSX-RR, całemu zespołowi oraz zaan... Czytaj cały...


HOTEL 2D RESORT AND SPA NEPTUN - Neptun, Rumunia\nHotel 2D Resort And Spa jest 3-gwiazdkowym obiektem usytuowanym mniej więcej w 9 km od Acvamania Marina Limanu. Hotel otworzył po raz pierwszy swoje drzwi w 2001 i został przebudowany w 2010.\nTen hotel znajduje się w 10 km od The Costinesti Obelisk. Obiekt jest położony w odległości 10-minutowego spaceru od centrum Neptun.\nHotel składa się z 321 pokoi wyposażonych w indywidualną kontrolę parametrów klimatycznych, mini bar, sejf na laptop, TV i prywatny balkon. Goście mogą korzystać z wanny do hydromasażu, prysznica i ręczników kąpielowych, które są dostępne w każdej łazience.\nZjeść kolację można w Terasa Antik, ulokowanych w 450 metrach od obiektu.\nHotel 2D Resort And Spa powstał w 60 km od lotniska Kogalniceanu.\nObiekt oferuje centrum wellness, gabinet kosmetyczny i łaźnię parową oraz zabiegi kosmetyczne, masaż całego ciała i peeling ciała, aby umożliwić swoim gościom pełny relaks. Lubiącym aktywny wypoczynek hotel oferuje badminton, tenis stołowy i grę w rzutki.\nHotel 2D Resort And Spa, Rumunia


Meksyk od kuchni. Książka niekucharska - Susana Osorio - Mrożek - opinia o książce (64329) - Lubimyczytać.pl\nMeksyk od kuchni. Książka niekucharska /\nNieprawdą jest, jakoby nie była to książka kucharska, gdyż kilkanaście przepisów w niej znajdziemy (choćby na Pijane kurczaki), natomiast zamiarem autorki nie było uporczywe kolekcjonowanie przepisów. Za to możemy naczytać się do woli o ludożerstwie obrzędowym i sposobach przyrządzania ofiar, które wpierw myto, dzielono na kawałki i dopiero gotowano, ale za to nieodzownie z kukurydzą! Pozycja bogato ilustrowana, nie tylko dla zagorzałych wielbicieli "chilijskich" (morderczych) wrażeń podniebienia.\nNa półkach: Naukowe/Popularnonaukowe, Te najlepsze, Przeczytane, Posiadam, Muy bonita Latinoamérica\nBardzo lubię tą książkę. W jasny i ciekawy sposób przedstawia zwyczaje kulinarne samych Azteków, ale także nowości jakie stosowali na tych terenach napływający mieszkańcy Starego Kontynentu.


Forum Mleczarskie: Magda (ZPJ): Rośnie popyt na gotowe produkty śniadaniowe\nMagda (ZPJ): Rośnie popyt na gotowe produkty śniadaniowe\nŹródło: Forum Mleczarskie Handel Dodano: 2011-08-09 21:05:54\nKategoria jogurtów łyżeczkowych z dodatkami rozwija się w kierunku coraz większej liczby produktów innowacyjnych. Maciej Kubit, Koordynator ds. Sprzedaży w Magda Zakład Produkcji Jogurtu dzieli się z Forum swoimi spostrzeżeniami w kwestii rozwoju rynku.\n- Jogurty z dodatkami to kategoria, która na polskim rynku rozwija się bardzo prężnie, już od dłuższego czasu można zaobserwować coraz to nowe dodatki do jogurtów, począwszy od płatków, musli z dodatkami owoców lub orzechów, a kończąc na cukierkach i czekoladkach w kolorowej polewie owocowej lub cukrowej, często o wymyślnych kształtach. Bardzo mile widziane przez klientów są również łyżeczki dołączane do kubków z produktem i tutaj pole do popisu mają producenci opakowań, którzy prześcigają się w projektach nowatorskich kubeczków, niejednokrotnie składających się z kilku części.\nŻycie staje się coraz szybsze, a ludzie z roku na rok mają coraz mniej czasu na posiłki. Pęd w jakim żyjemy sprawia, że na gotowe produkty śniadaniowe jest coraz większy popyt i w większości osoby bardzo zajęte, oraz ci którzy dbają o zdrowie i figurę najczęściej sięgają po jogurty śniadaniowe. Dzieci również mają szeroką gamę produktów ze słodkimi dodatkami do wyboru, co sprawia, że jest to klient do którego równie często kieruje się takie produkty. Coraz częściej można zauważyć dodatki warzywne do wsadów jogurtowych (np. marchew-pomarańcza), oraz te, które wzbogacają dietę w niezbędne dla organizmu witaminy, kwasy tłuszczowe itp.


Przepis na 83.azjatyckie szaszłyki z indyka i sałatka z mango - kuchnia+\n83.azjatyckie szaszłyki z indyka i sałatka z mango\n450g piersi z indyka\n15 cm patyczki bambusowe\nPokroić mięso w 1cm kostki. Nabić na patyczki tak, żeby mięso zajmowało tylko połowę długości patyczków. Wymieszać wszystkie składniki marynaty. Ułożyć szaszłyki w naczyniu, polać marynatą, przykryć folią spożywczą i trzymać w lodówce co najmniej 8 godzin. Rozgrzać patelnię żeberkową na średnim ogniu. Opiekać mięso 6-8 minut.