ww.polskietradycje.pl | Włodzimierz Spasowicz Etyka egoizmu\n[w:] Pisma, t. IX, Warszawa 1908, s. 199-217\nP. Zygmunt Balicki przyznaje na wstępie, że etyka społeczna opiera się na jednej zasadniczej idei – altruizmie: poświęcaj się dla innych ludzi, pracuj dla nich, wypieraj się siebie! Rozróżnia on jednak dwa gatunki altruizmu. Jest jeden altruizm – sercowy, albo zmysłowy; jest on bezwzględny, ma bezwarunkowe prawidła: nie zabijaj nawet i nieprzyjaciela na wojnie, nie kłam, chociażbyś miał wypowiedzeniem prawdy niewinnego człowieka zgubić, oddaj ostatnią swoją koszulę potrzebującemu, chociażbyś musiał sam nazajutrz żebrać!\nP. Balicki jest stanowczym przeciwnikiem takiego altruizmu, który utrwala między ludźmi lekkomyślność, rozluźnia poczucie obowiązku, pozbawia człowieka charakteru, wytwarza warstwy nieopatrznych i pasożytów. Zbijając ten bezwzględny altruizm o bezwzględnych nakazach i zakazach, autor robi, może i słusznie, wycieczkę przeciwko Leonowi Tołstojowi, dla którego istnieje przykazanie: nie sprzeciwiaj się złu! Takie przykazanie, wedle p. Balickiego, jest z gruntu niemoralne, bo każąc nam zło tolerować, czyni nas jego wspólnikami (str. 27). Daleko mniej słusznie obwinia autor stronników sercowego egoizmu, że dążą do arystokracji duchowej, że pną się do typu „nadczłowieka” a zapominają, że większą wartość moralną i społeczną przedstawia typ człowieka.\nJest jeszcze inny gatunek etyki altruistycznej: etyka idei, etyka społeczna i racjonalistyczna, gdy przy każdym postępku będziemy sobie uprzytomniali, jakie ona prowadzi za sobą skutki w warunkach miejsca i czasu, i jaki typ stosunków pod jej działaniem się wytwarza. Pierwiastek instynktowy, uczuciowy, objawiający się w popędach dobrego serca, może być poddany rozumowi i kierowany ku utożsamieniu naszych popędów z interesem ogólnym, z dobrem wyższej nad jednostkę całości, ku podniesieniu się na stanowisko tej całości. Takich nieskończonych grup ludzkich jest moc nieskończona, są to szczeble uspołecznienia i coraz wyższe poziomy solidarności. „Każda jednostka, powiada p. Balicki, może być punktem, w którym się przecina mnóstwo kół, grup i prądów społecznych”. Każda zbiorowa grupa ma swoją odrębną, autonomiczną etykę. Inne są obowiązki moralne mężczyzny, kobiety, kupca, kapłana, żołnierza. Obowiązki pojedynczej osoby względem mnóstwa grup, do których ona należy, gmatwają się co chwila, plączą i ścierają, ale nie ma takiego pogmatwania, które nie poddawałoby się prawidłowemu w danym przypadku rozwiązaniu; nie ma sytuacji, która by była bez wyjścia.\nAutor sam objaśnia (str. 19), jak się odbywa rozumowe podporządkowanie stopniowo niższych obowiązków pod wyższe: jak musi się stać, że człowiek bywa obowiązany zabijać innych, broniąc np. ojczyzny od najścia nieprzyjaciół, jak obowiązany jest nawet kłamać, „gdy prawda może zabić lub zgubić innych, albo gdy tego wymaga jego wewnętrzna niezależność i charakter”, jak obowiązany jest „sprzeciwić się złu, skoro to zło jest krzyczącym bezprawiem”. Jak się odbywa to podporządkowanie jednych obowiązków niższych pod drugie, mające racjonalnie przed niższymi pierwszeństwo? Są w nauce etyki najrozmaitsze teorie, są na przykład i takie, które biorą za podstawę egoizm i dla których moralność jest tylko rozumnie pojmowanym egoizmem. Autor przytacza wyznawców tych teorii: Epikura, Benthama, współczesnych utylitarystów (str. 15). Sam p. Balicki biorąc jednostkę odosobnioną i oderwaną od wszystkich grup zbiorowych, do których ona należy, wybiera jako pierwszy punkt wyjścia nie osobisty egoizm, ale poświęcenie się, ofiarność, altruizm.\nDotąd jesteśmy z p. Balickim w zupełnej zgodzie co do etyki indywidualnej, ale wnet poza pojedynczą osobą trafiamy na rozstajne drogi i żegnamy się, rozchodząc się w biegunowo przeciwnych kierunkach. Wedle naszego przekonania i z pojedynczej osoby i z każdego ludzkiego zbiorowiska, począwszy od rodziny, klasy, stanu, ziemi czyli kraju, i aż do wszechludzkości należy rugować egoizm jako zło, należy obchodzić się z nim, jak z nieprzyjacielem, bez względu na to, czy jest on osobisty czy zbiorowy, i czynić to, zacząwszy od ludzkiej niedziałki, a kończąc na wszechludzkości, to jest na największym, jakie może być pomyślane, zbiorowisku, na kresie wszelkiej podmiotowości, która nie może mieć egoizmu, bo za nią jest tylko próżnia i chyba tylko Bóg. P. Balicki mniema, że skoro jednostka działa nie z wręcz osobistych pobudek, ale tylko ze zbiorowych i przy tym nie z lada jakich, a z takich, które są nieco wyższego od innych rodzaju, już przez to samo stając się altruistą, pozbywa się sobkowstwa, odzwierzęca się i podnosi się, ulegając pewnemu egoizmowi zbiorowemu, zyskuje na poczuciu godności osobistej, na własnej wartości i na ambicji, pragnącej się zaznaczyć dodatnio w życiu zbiorowym (str. 15).\nCzy każdy gatunek i szczebel zbiorowiska nadaje się do takiego uszlachetniającego podniesienia samopoczucia? Autor domyśla się, że nie każdy. W dziejach naszego możnowładztwa, które dużo zawiniło, nie ma takiego bezeceństwa bezprawia i gwałtu, którego by nie można było wytłumaczyć altruistyczną, gorącą chęcią osoby uświetnienia i wyniesienia swojej rodziny, swego domu i krwi. Wrodzona miłość do swojej krwi jest uczuciem wspólnym i człowiekowi i zwierzętom. Nic ohydniejszego w historii nad ducha kasty, nad wyłączność stanu, przeszkadzającą wniesieniu prawdziwej myśli społecznej w bezecne nieraz środowisko obywatelskie. Sam p. Balicki podnosi do znaczenia bohaterstwa łamanie niby taranem autonomicznego egoizmu różnych szczebli i dla powołania do życia nowych czynników, zapisywanie się do mieszczańskiego stanu licznej szlachty po Konstytucji 3 Maja, powołanie ludu wiejskiego przez Kościuszkę do obrony kraju. Toteż p. Balicki przeskakuje jednym susem przez różne szczeble uspołecznienia, przez te, jak on nazywa, pojedyncze tony, nie stanowiące jeszcze muzycznego akordu, ale zatrzymuje się całkiem dowolnie na szczeblu wcale nie najwyższym, który bez najmniejszego cienia racji ogłasza jako końcowy. Za najwyższą indywidualność społeczną autor podaje naród (str. 36), zaś naród ma za podstawę swego działania egoizm narodowy, przed którym ustępować musi wszelki inny egoizm najbardziej uprawniony, bądź indywidualny, bądź zbiorowy. Całość narodowa sama sobie wystarcza, jednostka nie wybiera sobie narodu, ale w nim się rodzi. (Określenie niezupełnie ścisłe. Bywają i ojczyzny z wyboru). P. Balicki zbudował w ten sposób tron, osadził na nim, jako bożka, egoizm narodowy i przed tym bożkiem bije czołem. Postaramy się dowieść, że to nabożeństwo jest niedorzecznym bałwochwalstwem i bardzo szkodliwym szaleństwem. Stawiając na czele wszelkiego uspołecznienia naród, powodując się tylko egoizmem, p. Balicki nie może nie przyznać, że ten egoizm może być albo dobry, albo zły. Przyznaje, ale zaraz dodaje bardzo dowolne i naukowo nieumotywowane zastrzeżenie: są narody, mówi, u których bywa egoizm tylko szlachetny, nawet gdy prowadzą politykę zaborczą, tak, że nie poniżą się „nigdy” do nadużyć i gwałtu; do liczby takich społeczeństw zalicza autor Anglię i Stany Zjednoczone północnoamerykańskie. Inne zaś narody „są od natury” w takiż sam sposób wiarołomne i bezprawne, na przykład Prusy i Rosja.\nPisząc na str. 52 o różnogatunkowych egoizmach narodów autor widocznie zapomniał, że na str. 42 dopuszcza on istnienie nie tylko związkowe państwa, ale i federacji państw i narodów, wiążących się z sobą umowami, dzięki tożsamości swych potrzeb, wspólności wrogów i jedności dążeń. W państwie zbiorowym istnieje i ta zbiorowa egzekutywa, dla braku której w międzynarodowych stosunkach p. Balicki nie posuwa się na wyższy od narodu szczebel uspołecznienia. P. Balicki przypuszcza zatem, jeżeli nie istnienie, to formowanie się w czasie obecnym federacji europejskiej (str. 42), układanie się z mocarstw europejskich rodzaju Stanów Zjednoczonych. Skonsolidowanie się takiej federacji jest tylko kwestią czasu. Coraz to częściej i liczniej odbywają się zjazdy apostołów powszechnego pokoju, rozbrojenia się państw, wyrzeczenia się wojny. Gdyby takie postanowienia przeszły jako międzynarodowe uchwały, już by posiadły i egzekutywę, bo pierwszy, kto by się wbrew im porwał za broń, miałby przeciwko sobie wszystkie inne państwa.\nPrawdziwym sofizmatem jest założenie p. B. (str. 42), że federacja mocarstw jest sama w sobie egoistyczna, bo się odbywa w imię szerzej pojętego własnego interesu federujących się. Już sam fakt konfederowania się dowodzi, że skonfederowani przeszli na altruistyczne stanowisko i że zachowywać się egoistycznie mogą tylko względem ludów do konfederacji nie należących. Zadanie federacji rozwiązane być musi przez międzynarodowe ustosunkowanie wszystkich ludzkich samodzielnych zbiorowisk. Takie ustosunkowanie już zawierało się in potentia w religii chrześcijańskiej, w objawionej przez Chrystusa religii ludzkości.\nWobec perspektywy powszechnego ustroju federacyjnego, przygniatającej wszelki inny pomysł, jemu przeciwny, swoim ogromem, p. Balicki zdobywa się tylko na niezmiernie błahe zarzuty, wymierzone albo przeciwko kosmopolityzmowi politycznemu, który jest wedle niego nieszczery, bo maskuje wynarodowienie pod płaszczykiem humanizmu (str. 35), przy czym staje się niemoralny, kiedy pozwala sobie iść wbrew narodowemu egoizmowi, albo filantropii, która „wobec ojczyzny patriotyzmem nie jest” i „przyczynia się raczej do rozkładu własnej indywidualności narodowej” (str. 37). Polityczny kosmopolityzm uważamy nie jako rzeczywistość, ale jako chimerę, istniejącą tylko w wyobraźni. Każdy musi być obywatelem, jako obywatel należy do jakiegokolwiek państwa, ale płynące stąd obowiązki bynajmniej nie zwalniają go od obowiązków względem ludzkości. Z mocy tych obowiązków nie tylko nie powinien on pomagać swojej własnej ojczyźnie, gdyby postępowała „wiarołomnie i bezprawnie” względem innych narodów, ale obowiązany jest opierać się jej. Najszczytniejszym patriotą bywa niezaprzeczenie ten, kto z narażeniem się własnym, idąc wbrew opinii obałamuconej większości swojego narodu, nie pozwala, aby jego naród przestał być szlachetny, a stał się zaborcą i ciemiężycielem innych narodów.\nP. Balicki na str. 32, parafrazując i dopełniając zasadniczą formułę etyki Kanta, wyraża treść jej w następujący sposób: „Nie obniżaj samowolnie typu stosunków społecznych, dąż do stałej ich równowagi, a po jej osiągnięciu zmierzaj do podniesienia tego typu o szczebel wyżej”. Ta formuła obala całą etykę p. Balickiego, bo nie potrafił on sobie poradzić z dwoma pojęciami: naród i państwo, i nie zastanowiwszy się, która z tych dwóch grup społecznych stanowi szczebel wyższy, a która niższy, upodrzędnił bezwarunkowo państwo narodowi, co w pewnych wypadkach byłoby i niewłaściwe i niesłuszne. Postaramy się to objaśnić kilku najwspółcześniejszymi przykładami, Jest jeden kraik mały, ale samodzielny, zaludniony przez trzy, nie tylko narodowo, ale i rasowo, odrębne ludności (francuską, niemiecką i włoską), mające wspólny rząd i wspólną ojczyznę. Niedawno profesor uniwersytetu w Bernie Vetter na pewnym zjeździe uczonych w Niemczech zaliczył niemieckie kantony Szwajcarii do Niemiec, jako do ich naturalnej ojczyzny. Niemały huczek z tego powstał w Bernie. P. Vetter miał nieprzyjemności i podawał się nawet do dymisji. Wątpię, czyby p. Balicki przyszedł do wniosku, że Szwajcarowie nie mieli prawa oburzać się na Vettera.\nZwiązek szwajcarski był od samego początku rzeczpospolitalny, to jest powstał ze sprzymierzenia się przeciwko wspólnemu wrogowi kilku różnorasowych i różnojęzykowych sąsiadów. Takież same związkowe a nie narodowościowe pochodzenie miały Stany Zjednoczone północnoamerykańskie, nie dążące bynajmniej do narodowościowej jedności. Jedność ojczyźniana związkowa może być osnuta i na pierwiastku dynastycznym. Jeżeli się dynastia wyczerpie, wówczas związek z dynastycznego przechodzi w rzeczypospolitalny, jak to było w Polsce z jej obieralnymi królami, nie mającymi prawie żadnej władzy. Jeżeli dynastia trwa, może się przez to samo wstrzymywać i utrudniać wyrobienie się wspólnej związkowej ojczyzny, bo dynastia należy do pewnej krwi, rasy i języka, co nadaje pewną sztuczną przewagę jednemu ze związkowych żywiołów. Ta okoliczność nie przeszkadza jednak ostatecznie do wyrabiania się, nie od razu, ale w ciągu wieków, wspólnej związkowej ojczyzny.\nWyrobił się, na przykład, dziejowo, na wschodo-południu Europy najdziwaczniejszy polityczny zlep z kilkunastu nienawidzących się wzajemnie ras i narodowości, tak przeplatających się i powikłanych, że wyodrębnić się z masy nie mogą. Jeżeli narody w Austrii nie wytępiają się wzajem, to tylko dlatego, że w tej swojej wspólnej związkowej całości są równouprawnione i zostają pod rządem, który jest narodowościowo nijaki, a w każdym razie z natury swego położenia bynajmniej nie zaborczy, bo i sam związek państwowy z powodu domowych kłótni jest nietęgi i co chwila zachodzi obawa, czy się przypadkiem nie rozerwie. Przypuśćmy, że się rozerwał, że się całość rozbiła na kawały, te ostatnie staną się łatwo łupami dla dwu bardziej zaborczych i przedsiębiorczych mocarstw, których szczególniej nie lubi p. Balicki. Jeden tylko z tych kawałów obchodzi nas niemało, a mianowicie Galicja, już do monarchii Habsburgów wcielona przed 130 laty. Jak się ma zachować Galicja wobec tego przypuszczalnego rozbicia się całości? Ma-li do niego własną rękę przyłożyć? Może-li nawet pozostać obojętną wedle proponowanej przez Balickiego etyki narodowościowego egoizmu?\nGalicjanie całego polskiego narodu nie stanowią, z siebie samych państwa chyba nie wytworzą, zwłaszcza, że mają u siebie pod bokiem Rusinów, z którymi chyba zgody być nie może, skoro p. B. zaleca (str. 50), abyśmy „do tych Rusinów stosowali tę samą politykę, jaką do Polaków stosują moskale w ziemiach od Polski zabranych”. Nie jesteśmy bynajmniej tego zdania, aby stosunek Galicjan do monarchii Habsburgów był taki, jak stosunek do tejże monarchii Czechów, których zapewniał jeszcze Palacký, że gdyby nie istniała Austria, w interesie Czechów należałoby ją wymyślić. Ale bądź co bądź Galicja ma względem monarchii w swoim własnym interesie obowiązek stać przy niej mocno aż do końca, a względem innych narodowości austriackich ma interes w tym, aby sprzymierzać się z najbardziej pokrewnymi i prowadzić politykę słowiańską. Jesteśmy przekonani, że to poczucie będzie się rozwijało i potęgowało. W związku ludów austriackich w drugiej połowie XIX wieku narodowość polska znalazła najlepsze przytulisko dla wyższych duchowych swoich potrzeb narodowych: języka, literatury, sztuki, kultury w ogóle i dla wolności polskiego słowa. Mniej jest pomyślne stanowisko Polaków w Prusach a poza nimi i w związku niemieckim, chociaż i w Prusach i w całym związku niemieckim zmuszeni jesteśmy ściśle się rachować ze sprzymierzeńcami, bez których bylibyśmy całkiem bezwładni w parlamencie niemieckim: z centrum i nawet ze stronnictwem socjalistycznym. P. Balicki wystrzega się roztropnie okrzyku: hejże na Niemców! W broszurze jego figurują tylko Prusy i Rosja bez wyszczególnienia ich części składowych. Wszystkich w ogóle Rosjan mianuje autor „moskalami”, chociaż i pomiędzy nimi są lepsi i gorsi i choć tym lepszym pierwiastkom należy przyznać, że wpływają od czasu do czasu na względniejsze wobec Polaków postępowanie rządu i na ustanowienie znośniejszego sposobu obcowania.\nNie możemy nie przyznać autorowi „Egoizmu narodowego” pewnego rodzaju oryginalności. Ma on dziwnie uorganizowaną głowę, buduje swój system z najbardziej ostrych i krzyczących sprzeczności, tak, że co chwila praktyczne zastosowania jego założeń kłam zadają teoretycznym jego zasadom, skąd niechybnie wynika, że albo jedne albo drugie, a może i te drugie są fałszywe. P. Balicki w teorii potępia np. zmysłowy bezwzględny altruizm, to jest etykę dobrego serca i podnosi tylko etykę racjonalistyczną, uwzględniającą warunki miejsca i czasu, oraz praktyczne skutki każdego postępowania. Otóż następnie w praktycznej części swojego dzieła autor wcale nie zastanawia się nad tym, żeśmy trwałego, mocnego, jednolitego państwa w tegoczesnym stylu nigdy nie zbudowali, a utworzyliśmy tylko bardzo ciekawy, ale dość luźny związek państwowy federacyjny, z różnych krajów złożony, który przed wiekiem uległ rozbiciu się, poczym jego odłamy zostały wcielone do trzech bardziej ześrodkowanych mocarstw, że każde z nich ma wedle swej natury inny sposób obchodzenia się z nami. Stąd chyba wynika, wedle etyki racjonalistycznej, że i postępowanie Polaków względem tych państw, które ich pochłonęły i względem zamieszkujących w tych państwach narodów, musi ściśle stosować się do ich zachowania się z nami, to jest, że nasza etyka wedle tego obchodzenia się z nami, powinna się względem nich różnicować. Tę potrzebę różnicowania stosunków p. Balicki pomija, stawia zupełnie na jednej linii i trzy rządy i trzy społeczeństwa, z którymi sprzęgły nas losy, i traktuje je jako jednako nieprzyjacielskie.\nZachodzi dalej pytanie: czy możliwe jest, aby czy to pojedyncza osoba, czy jakakolwiek grupa ludzi, aż do narodu włącznie, mogła nie mieć nad sobą żadnego rządu, bądź swojego własnego, bądź cudzego. Z tego co p. B. mówi na str. 40, wnosić by należało, że wypiera się on anarchii i wszelkiej brutalnej przemocy nad sprawiedliwością i że broni egzekutywy. P. Balicki ma wstręt do „stanu społeczeństwa pierwotnego, pozbawionego wszelkich trwałych węzłów społecznych, w którym nie ma ani policji, ani sądów, gdzie każdy jest pozostawiony samemu sobie, a uprzedzenie i karanie wszelkich zamachów lub gwałtów jest rzeczą samego pokrzywdzonego”. A zatem zgodnie z teorią p. B., państwo, jako takie, obce czy cudze, ma swoje wielkie dla etyki znaczenie, bo w mniejszym czy większym stopniu zabezpiecza i każdej pojedynczej osobie i każdemu zbiorowisku ludzi porządek materialny, nietykalność osoby i mienia, prawa cywilne i ten stopień wolności, bez którego nie jest możliwe normalne ludzkie istnienie i rozwijanie się. Nic się nie dzieje na świecie za darmo, popłaca prawidło: do ut des [daję abyś dawał]. Za dobrodziejstwa, które państwo, jakiekolwiek ono jest, udziela i dostarcza, należy mu się od każdego z podwładnych pewne dobro czyli podatek, pełnienie pewnych nakazywanych służb i prestacji i powstrzymywanie się od pewnych czynów prawem zakazywanych.\nDla państwa jest rzeczą drugorzędną, czy to pełnienie powinności przez obowiązanego jest chętne czy niechętne, bo w ostatecznym razie odbędzie się i przymusowo, ale stosunek normalny wedle etyki, kwalifikujący obowiązanego na dobrego obywatela, jest stosunkiem takiego nałożenia się jego do prawności, które nie dopuszcza wyjątku. Kto to przyzwyczajenie posiada, jest już w porządku z państwem, chociażby był największym przeciwnikiem danego rządowego systemu i chociażby należał do najzaciętszej opozycji. Ta legalność, skoro się stała rysem charakteru i niby drugą naturą w człowieku, rozważana ze strony podmiotowej, nazywa się lojalnością albo uczciwością polityczną, i jedna trzymającemu się jej człowiekowi zaufanie nawet wśród obcego mu narodowo środowiska.\nTu, w tym punkcie, krzyżują się zapatrywania nasze i p. Balickiego, tu leży – wedle naszego przekonania – źródło jego nieustannych sprzeczności z sobą samym i jego pomyłek. Gdyby p. Balicki należał do jednego ze szczęśliwszych od nas, wielkich narodów europejskich, które wyrobiły w sobie nie tylko wybitną odrębność indywidualną, ale i własne państwo, tą indywidualnością przesiąknięte i zabarwione, wówczas naród i państwo stałyby się dlań pojęciami identycznymi, zlewającymi się w ogarniającej je społem ojczyźnie. Gdyby p. Balicki, znajdując się w tym błogim położeniu, zaczął układać etykę, napisałby rzecz nie o etyce wyjątkowej, specyficznej, ale o powszechnoludzkiej. P. B. ma wspólne jednak z nami nieszczęście, że naród jego posiadał wielkie i słynne państwo, które następnie postradał. To go natchnęło do napisania i podania czytelnikowi nie etyki ludzkiej, ale specyficznie polskiej i przy tym nie na wieczne czasy, ale tylko tymczasowo, póki się polski naród na odrębne państwo polskie nie zdobędzie. Jest to właściwie nie etyka albo nauka moralności, ale tylko przygodny traktacik polityczny, co zresztą p. B. na str. 39 sam przyznaje: „moralność narodu jest niczym innym, tylko jego polityką w stosunku do innych narodów”.\nTen traktacik polityczny ma pewne literackie zalety, jest dobrze napisany, tchnie w nim, o ile sądzić można, szczere i żywe przekonanie, gorący patriotyzm, ale do takiego stopnia nadmierny, że górą idzie narodowy egoizm, a za to ludzkość jest na bok usunięta i co chwila tratowana i pomiatana. Do zalet broszury p. Balickiego zaliczamy i ogromną otwartość, z którą autor ogłasza bez ogródek program polityki powstańczej. P. Balicki wprawdzie nie namawia bezpośrednio do anarchii, do wspólnego, masowego, nielegalnego postępowania natychmiast, ale twierdzi, nie oznaczając terminu, że musi nastąpić wywrót istniejącego legalnego porządku, więc w ciągłym oczekiwaniu tej chwili, każe być wszystkim w takim pogotowiu, w jakim znajdowali się Żydzi, kiedy, opasawszy biodra i spożywając jagnię paschalne, wybierali się z Egiptu – kraju niewoli do ziemi obiecanej. P. Balicki chciał (str. 55) urobić wszystkich Polaków wedle jednego typu na „żołnierzy-obywateli”, przysłuchujących się, kiedy zagrzmi trąba do boju. Znany nam jest dobrze, na nieszczęście, stan, do którego on nas zachęca i wielka szkodliwość tego stanu; nazywa się on polityczne bezrobocie, stokroć gorsze od politycznego próżnowania jednostek, bo bywa często nie dobrowolne, ale przymusowe, za pomocą nacisku obałamuconej masy, czyli tak zwanej „opinii publicznej”, na pojedynczych osobników. Dawniej tego rodzaju jawnie wypowiadane usposobienie budziło obawy i niepokoiło, ale dziś w tym kraju, gdzie p. Balicki drukuje swoją pracę, wywołuje ono tylko uśmiech swoim nieprawdopodobieństwem. W czwartej części Dziadów przypomina sobie Gustaw lata swoje dziecięce, kiedy w papierowym hełmie i z drewnianym pałaszykiem w ręku wyobrażał sobie, że jest Gotfrydem z Bouillonu, albo Janem III. Rachujący na powstanie, mogą być porównani do takich dzieciaków, hasających na kijach. Rozumowanie p. Balickiego o naszych powstaniach składa się z samych pomyłek i niedorzeczności. Narodowości jest strasznie dużo, a państw stosunkowo niewiele, nie wszystkie narodowości mają mocne poczucie swojej odrębności, jeszcze mniej takich, które pragną i dążą do politycznego samobytu. Z wielu różniących się rasowo, i nie mających jeszcze poczucia samoistności żywiołów, państwo wykuwa, albo spławia w ciągu wieków jeden wielki naród, niby masę z rozmaitych kruszców, mającą wspólny język i wspólne dziejowe tradycje. Do tej masy przyłączają się pochłaniane przez nią odłamy, dobrowolnie się garnące albo zdobyte, a posiadające nieraz własne cenne i nie kwalifikujące się do zniszczenia kulturalne tradycje. Niektóre z tych odłamów nie mają najmniejszych pretensji do samobytności politycznej, wymagającej strasznie wielkich wydatków i wysiłków, i podnoszą się, co najwięcej, do pożądania tylko autonomii prowincjonalnej. Znajdują się jednak i takie, które miały bardzo świetną przeszłość polityczną, o której nie mogą i nie powinny nawet zapominać. Żadnej narodowości, ani takiej, która nigdy nie posiadała politycznego bytu, ani takiej, która go miała i ciągle o nim marzy, nikt nie może zakwestionować prawa do dobijania się coraz lepszych warunków bytu. Oba gatunki narodowości, to jest i te, które posiadały przeszłość polityczną i o niej ciągle marzą, i te, które żadnej przedtem nie posiadały, równe są sobie w tym względzie, że muszą wszystko od fundamentu aż do stropu – nie odbudowywać, ale wprost na nowo zakładać i budować, bo o wskrzeszeniu tego, co było kiedyś, a potem zwaliło się i stliło, nie może być mowy. Pięknie byśmy się mieli, gdyby nam było dane urządzać się wedle Konstytucji 3 Maja 1791 roku, chociaż na swoje czasy była ona postępowa! Niepodobna nawet myśleć o takiej restauracji, jakiej dziś próbować będą Włosi na dzwonnicy św. Marka w Wenecji, wbijając nowe pale i używając nowego, lepszego materiału, zamiast tego, który się pokruszył, ale trzymając się rozmiarów i stylu renesansu. P. Balickiego bynajmniej nie interesuje pytanie, czy naród polski będzie mógł stworzyć państwo do życia uzdolnione, i jakie są warunki trwałego, społecznego państwa we wszystkich częściach jego organizmu, wedle zasad nowożytnej nauki politycznej. Nie chodzi mu nawet o to, aby naród w całości we wszystkich swych częściach powstał. Chodzi mu tylko, aby od czasu do czasu bywały tam lub ówdzie jakiekolwiek porywania się do powstania, chociażby czynione bez wszelkiej nadziei pomyślnego skutku, byle nie zaszło przedawnienie w „moralnym prawie” narodu do samoistnego bytu. Dalej na str. 45, p. Balicki uważa jako szkodliwy i potępia system polskiego narodu w czasach porozbiorowych liczenia na pomoc narodów europejskich. Skoro jednak jesteśmy tak słabi, że nie możemy ani prowadzić własnymi siłami walki na trzy fronty, by wywalczyć całemu narodowi niepodległość, ani nawet podołać jednemu, któremukolwiek z dwóch mocarstw, wskazywanych przez autora, jako głównych przeciwników, a uchylony jeszcze zostanie, upokarzający wprawdzie, ale nieraz skutecznie używany środek szukania pomocy u ludów i rządów innych, na cóż, pytamy, może liczyć p. Balicki, gdy mówi o powstaniu? Chyba na cud.\nW polityce nie ma cudów, ale są pouczające i nawet dość świeże przykłady. Dorobił się samoistności politycznej rozszmatowany na drobne kawałki naród włoski, który nigdy państwa własnego nie posiadał, bo tradycje jego sięgają tylko do tego miasta, które niegdyś cały świat ucywilizowany naokoło Morza Śródziemnego opanowało i posiadło. Potem w ciągu średniowiecza naród ten nie skleił w jedno swoich municypiów i pryncypatów, bo mu stanęła na zawadzie władza świecka papieska. Naród ten ma kulturę umysłową niezaprzeczenie wyższą od naszej, a jest przy tym tak sympatyczny, że przez cierpienia swoje, pochodzące z niezaspokojenia słusznych jego pożądań, cały świat ku sobie przyciągnął i w jego oczach ciemiężycieli swych zohydził. Potrafił on wynaleźć w sobie samym punkt środkowy – Piemont, około którego zaczął się krystalizować, i poza sobą drugi punkt dla oparcia się – wielkie mocarstwo pokrewnej rasy, któremu się przysłużył i na którego czynną, ale nie darmową pomoc zarobił. Zdarzyło się przypadkiem, że ów lud włoski wydał wówczas z siebie i wielkiego człowieka, że wielkość tego człowieka instynktowo wnet odczuł i do niego się przywiązał. Zdarzyło się jeszcze, że pozakrajowym protektorem tego narodu był panujący, wcale nie genialny, ale mistyk i marzyciel, kombinujący z lekka rewolucyjne cezarowe pomysły swego stryja z najnowszą teorią narodowościową dziś już może przeżytą, dążącą do zmasowywania pokrajanych na kawały współczesnych narodowości i do powoływania ich do wspólnego politycznego życia. Włochy upaństwowiły się jako niepodległe, ale z jakimże nadmiernym kosztem i wysiłkiem! Teoria narodowościowa zgubiła promotora Włoch, Napoleona III, i zachwiała Francją, bo poszła komu innemu na pożytek, a dała popęd germańskiej rasie do zjednoczenia się w związku niemieckim. Cios zadany Francji pod Sedanem, pozbawił polską narodowość ostatniej nadziei na pomoc zewnętrzną. Fałszywie tłumaczy p. Balicki (str. 46), że niechęć Francuzów ku nam datuje się dopiero od chwili, kiedy jacyś tam nasi anarchiści wzięli udział w komunie paryskiej. Ze strony Francuzów nastąpiła nie niechęć ku nam, ale co gorsza, stateczna względem nas obojętność od samego pogromu pod Sedanem, od zwrócenia przez Francję oczu ku Rosji, od poczęcia się zamiaru sprzymierzenia się z Rosją dla własnego ocalenia. Zapewniona od pogromu pod Sedanem przewaga w Europie rasy germańskiej obudziła do szaleństwa dochodzący egoizm wszechniemiecki, wyciągający polipowe swoje ramiona poza granice związku niemieckiego, dookoła kuli ziemskiej. Jako autor „Egoizmu narodowego wobec etyki” powinien byłby p. Balicki temu niemieckiemu egoizmowi się pokłonić, bo jest wcieleniem jego ideału, a on się przeciwnie oburza (str. 51), gdy go pomawiają o polski szowinizm albo hakatyzm.\nTen nie znający tamy ni hamulca egoizm zawisł dziś nad Europą, jako brzemienna piorunami chmura i zmusza rasy i narodowości nie germańskie, najbardziej z sobą powaśnione, jednoczyć się wobec tego niebezpieczeństwa i stawać w jednej linii frontowej przeciwko głównemu nieprzyjacielowi.\nMożemy teraz streścić nasze zarzuty przeciwko etycznej rozprawce p. Balickiego. Wyszczególniliśmy fakty z najnowszych dziejów świata, których on albo nie zna, albo które pomija i zamilcza, bo obalają jego teorię. Zarzuciliśmy mu więc albo grubą niewiadomość, albo złą wiarę w traktowaniu przedmiotu. Inny zarzut został przez nas z lekka uprzednio napomknięty, ale jest tak ważny, że trzeba się nad nim dłużej zastanowić. Oskarżamy p. Balickiego o systematyczne podburzanie do politycznego bezrobocia, jako o postępowanie czynnie szkodliwe, niweczące nasze siły, postępowanie, które jeżeliby się rozpowszechniło, przyniosłoby tylko wstyd i zgubę naszej narodowości. P. Balicki nie tylko zaprzecza, aby można było, poza obrębem tajnej, nielegalnej, z natury rzeczy nikłej roboty, pracować obecnie nad polepszeniem bytu, nad prawowitym, powolnym tworzeniem warunków, które by mogły doprowadzić do lepszych dla narodu losów, ale nawołuje do tego, aby wspólnymi siłami przeszkadzano tej pożytecznej robocie ludzi szczerych i patriotycznie usposobionych, tylko inaczej niż p. Balicki ten patriotyzm pojmujących.\nWszystkie pociski p. Balickiego wymierzone są przeciwko tym, których u nas dziś przyjęto nazywać „ugodowcami”. Wyciąganie ręki do zgody z nieprzyjacielem jest (str. 44), wedle autora, „odstępstwem narodowym i przyjęciem udziału w bezprawiu”. Początki tego grzechu „paktowania zamiast walki, celem zyskania znośnych warunków rozejmu”, upatruje autor w samodzielnych jeszcze przodkach naszych z XVII wieku, źródła jego odnajduje w miękkości polskiego charakteru, w niedostatecznej świadomości mocy egoizmu, w tym, że naród nasz miał zbyt mocne poczucie prawa obcego i zbyt słabe praw własnych (str. 54). O „paktowanie à outrance, graniczące ze zdradą” obwinia autor i głównych dowódców powstania 1830 roku i obecne Koła polskie parlamentarne w Wiedniu i Berlinie (str. 45). Podnosząc nas na poziom samowiednego narodowego egoizmu, autor twierdzi (str. 46), że ofiary narodu altruistyczne są dowodami niezdolności narodu do samoistnego bytu i proponuje, abyśmy po prostu przerodzili się narodowo i z odwiecznych jakimiśmy byli altruistów, stali się świeżymy egoistami, wyrzekając się „rozpanoszonych przesądów humanizmu” (str. 61).\nStawiamy pytanie: czy są pomiędzy ludźmi, niepodzielającymi przekonań p. Balickiego, ale uważającymi się za szczerych patriotów, tacy, którzy by zasługiwali na miano „ugodowców”, tak jak ich pojmuje i określa p. Balicki? W czasach pierwotnych barbarzyńskich, do których p. B. nie chciałby wrócić, pokrzywdzony człowiek, pojedynczy czy zbiorowy, uciekał się do siły własnej, używał odwetu. Skoro się świat na tyle ucywilizował, że wytworzyły się państwa, a w ich obrębie ustanowiono strzeżony przez rząd porządek prawny, wyrządzoną krzywdę można wetować, można jej prawnie dochodzić. Nie powinien być poczytywany za ugodowca, kto nie wchodzi w kompromisy z sumieniem, kto nie robi ustępstw ze swojej godności, a tylko dobija się prawa. Pokrzywdzonemu wypada upomnieć się o krzywdę, żeby ją stwierdzić. Pokrzywdzony, który milczkiem trawi żal w sobie, chociażby myśląc o zemście naraża się na to, że doń zastosują prawidło: qui tacet, consentire vide tur [ten kto milczy, zdaje się zezwalać]. Im spokojniej i beznamiętniej prowadzi się proces, tym pewniejszy skutek domagania się polepszenia legalnego bytu. P. B. twierdzi (str. 53), że bytu takiego nie mamy, skoro nie mamy bytu politycznego. Tu nadużycie słowa. O żadnej narodowości, nawet o takiej, którą krępują prawa wyjątkowe, nie można rzec, że jest „pozbawiona legalnego bytu” (str. 53). Sam p. B., wyszczególniając wyjątki, podkreśla tylko ogólne prawidło i stwierdza fakt bytu legalnego, chociaż upośledzonego w porównaniu z normą czyli z ideałem. P. B. twierdzi, że ponieważ narodowość polska pozbawiona jest legalnego bytu, zatem powinno być jej dozwolone używanie dla odzyskania politycznej samoistności wszelkich bez wyboru środków, i godziwych i niegodziwych. Cytujemy własne słowa autora na str. 53: „Etyka narodu pozbawionego legalnego bytu musi być inna niż u narodów niezależnych, gdyż jego położenie wyjątkowe daje mu takie prawa moralne, jakich tamte dać nie mogą”. Dotkniemy nieco później zasadniczej niemoralności takiej etyki, na razie weźmy na uwagę, że usposobienie, które p. Balicki stara się wśród ogółu polskiego rozpowszechnić, odbiłoby się w życiu w bardzo niekorzystny sposób, bo zabrania on Polakom (str. 36) „solidarności, współdziałania, zbliżania się do innych, nawet duchowego z nimi obcowania, wszelkich stosunków z podkładem sympatii i altruizmu, jako prowadzących do rozkładu własnej indywidualności narodowej”. „Zwyrodniała część młodzieży polskiej, powiada p. B. domaga się równouprawnienia moskali w życiu koleżeńskim” (str. 47). Są, o zgrozo, Polacy, którzy „posyłają ofiary na głodnych w Rosji”, są Czesi, którzy wspierali instytucje dobroczynne niemieckie (str. 36). Wypada z teorii p. Balickiego, że zawiniłby wobec swojego narodu Polak, któryby dał co do składki na Burów, kiedy prowadzili walkę o wolność z Anglikami, albo któryby posłał kilka sztuk monety na odbudowanie campanili św. Marka w razie, gdyby Włochom na ten cel pieniędzy zabrakło. Kto od innych stroni i dobrowolnie się osamotnia, myśli wszystkie skupiając na wyrządzonej mu krzywdzie, a nic nie przedsiębierze, by swoje położenie ułatwić i poprawić, ten musi się stać cierpki dla siebie, dla innych przykry i nieznośny. Jeden taki członek w rodzinie wystarczy nieraz na to, ażeby się rozpadła. Naród, któryby trzymał się tej metody, uprawniłby wieczne istnienie praw wyjątkowych i represyjnych, pobudzałby nieustannie do obmyślania i tworzenia nowych.\nTeoria narodowego egoizmu nie zjedna nam nigdzie przyjaciół; zachodzi pytanie, czy może się przyłożyć do tego, by Polaków spoić i zjednoczyć? Gdyby jej posłuchało Koło polskie w Berlinie, to by po ostatnich wypadkach opuściło protestując parlament, to jest popełniłoby zbrodnię przeciwko narodowości, rzucając broń pod nogi nieprzyjaciołom. Gdyby jej posłuchało Koło polskie w Reichsracie wiedeńskim, to by od razu postradało to decydujące znaczenie, które posiada dzięki właśnie swojemu „altruizmowi” w parlamencie i przyłożyłoby się do wydania Austrii na łup Wszechniemcom. Na teorię egoizmu p. Balickiego nie nawróci się żaden z ludzi szczerze pracujących nad wyprocesowaniem lepszego położenia Polaków w państwach, które się Polską podzieliły. Nie będą po jej stronie ludzie religijni chrześcijańskiego wyznania, ponieważ jest to etyka pogańska i łamie przykazanie Chrystusowe o miłości bliźniego. Są następnie ludzie wysoce ukształceni, ale bezwyznaniowi i tylko humanitarni, którzy skrupulatnie rachują się z etyką, ale jedyną, jaka być może, to jest nie z narodową, lecz z wszechludzką. Tych od razu odstręczy to wyjątkowe podług p. B. położenie narodu, który przez utratę swego bytu politycznego nabył takich praw, jakich inne narody mieć nie mogą, bo niby „ratującemu swe życie więcej wolno, aniżeli temu, który dąży do wzbogacenia się” (str. 53). Są pomiędzy humanistami i tacy purytanie, którzy się brzydzą tym, co nazywano: wyjątkami w myśli (restrictions mentales), to jest, „że cel wielki a szlachetny odwszetecznia podłe drogi” (Z. Krasiński). Niejeden człowiek, mający nieco delikatniejsze poczucie prostej uczciwości, zawaha się przy przyznaniu przez p. Balickiego w kilku miejscach prawa człowiekowi do kłamania (str. 19, 26, 29): „wypowiadania w głębokim poczuciu moralnego obowiązku świadomego kłamstwa, skoro wymaga tego dobro innych, albo wewnętrzna jego niezależność i charakter”.\nJest na koniec jeszcze jeden prąd nurtujący dziś głęboko w naszym społeczeństwie. Autor go nie nazywa po imieniu, ale go tak opisuje na str. 16: „stronnictwo, które twierdzi, że międzynarodowa solidarność proletariatu jest silniejsza niż solidarność narodowa”. Autor nie wdaje się w rozprawy z tym stronnictwem, ogranicza się tylko na powiedzeniu, że robota jego stanowi „duchowy rozbiór kraju”. Zgadzamy się z nim i co do tego sądu, i co do wielkiego niebezpieczeństwa, jakie grozi narodowości od tego stronnictwa, ale twierdzimy, że p. Balicki nie ma zgoła prawa stawiania zarzutu o duchowym rozbiorze kraju, bo sam dokonał tego rozbioru, bo ta narodowość, którą on propaguje, nie ma żadnych cech polskości, a jest tylko najczystszym szowinizmem, albo przenicowanym na wywrót hakatyzmem. Autor ubolewa, że nasz naród miał za mało egoizmu, a za wiele altruizmu. Wcielał on inne narodowości nie pięścią zaborczą, ale ponętą wolności, duchem swych swobodnych instytucji. Że się te narody polszczyły, do tego naród polski nie przyczyniał się przymusem. Ideał jego był nie unitarny, ale federacyjny i do takich federacyjnych związków dąży obecnie, dążyć musi ludzkość. P. Balicki wytyka wiele altruistycznych błędów i pomyłek naszych dziejowych, zarzuca brak energii w szczepieniu katolicyzmu na Rusi i zatrzymanie się na półśrodku – Unii, potępia równouprawnienie Litwy, prawie opłakuje odsiecz wiedeńską z r. 1683. Byt polityczny utraciliśmy z górą przed wiekiem, teraz nam p. Balicki wydziera i rozrywa najlepsze stronice z dziejów polskich. Cóż nam potem pozostanie?\n Zygmunt Balicki (1858-1916) – współtwórca i jeden z najważniejszych myślicieli ruchu narodowego, autor cenionych prac z pogranicza nauki i polityki (Parlamentaryzm 1900; Psychologia społeczna 1912) i licznych tekstów publicystycznych, ogłaszanych m.in. na łamach „Przeglądu Narodowego”.\n Lew Tołstoj (1828-1910) – rosyjski pisarz, autor m.in. Wojny i pokoju oraz Anny Kareniny; jego poglądy polityczne i społeczne zbliżały go do chrześcijańskiego anarchizmu, choć sam odżegnywał się od związków z myślą socjalistycznych anarchistów w rodzaju Proudhona.\n Epikur (341-271 p.n.e.) – filozof grecki, twórca epikureizmu.\n Jeremy Bentham (1748-1832) – angielski filozof, ekonomista i prawnik, współtwórca doktryny utylitaryzmu, prekursor pozytywizmu prawniczego, liberał.\n Tadeusz Kościuszko (1746-1817) – generał armii polskiej i amerykańskiej, uczestnik walk o niepodległość Stanów Zjednoczonych i wojny z Rosją 1792 r., przywódca powstania 1794 r.\n Immanuel Kant (1724-1804) – niemiecki filozof, związany niemal całe życie z Królewcem, twórca tzw. idealizmu transcendentalnego, jednego z najbardziej wpływowych nurtów filozoficznych.\n František Palacký (1798-1876) – czeski historyk, polityk, współtwórca i propagator austroslawizmu oraz współpracy Słowian w ramach monarchii Habsburgów, uchodzący za najważniejszą postać czeskiego odrodzenia narodowego.\n Centrum – partia niemieckich chadeków.\n Gotfryd z Bouillon (ok. 1058/1061- 1100) – książę Dolnej Lotaryngii, jeden z przywódców I krucjaty.\n Camilo Benso di Cavour (1810-1861) – hrabia, jeden z głównych architektów zjednoczenia Włoch. Był premierem i ministrem spraw zagranicznych Królestwa Sardynii (Piemontu) i po zjednoczeniu Królestwa Włoch.\n Napoleon III Bonaparte (1808-1873) – francuski polityk, prezydent Francji w latach 1848-1852, cesarz Francuzów w latach 1852-1870, stracił władzę po klęsce Francji w wojnie z Prusami.\n Zygmunt Krasiński (1812-1859) – poeta, dramaturg i powieściopisarz, jeden z czołowych myślicieli konserwatywnych XIX w., zaliczany do grona wieszczow narodowych. W swych dziełach – m.in. Nie-Boskiej Komedii (1835), Irydionie (1836), Psalmach przyszłości (1845) – dawał wyraz zaniepokojeniu stanem politycznym i kulturowym Europy.


Rodzaje interwencji zdrowia publicznego | Profibaza PZH\nRodzaje interwencji zdrowia publicznego\nInterwencje zdrowia publicznego według definicji Minnesota Department of Health z 2001 roku to działania podejmowane w imieniu i na rzecz jednostek, rodzin, systemów i społeczności w celu poprawy lub ochrony zdrowia.\nInterwencje zdrowia publicznego wdraża się za pomocą programów i projektów.\nProwadzenie interwencji zdrowia publicznego to mówiąc w uproszczeniu realizacja działań zmierzających do poprawy sytuacji zdrowotnej ludności. To troska o zachowanie i umacnianie zdrowia w wymiarze makrospołecznym, lokalnym i środowiskowym, uwzględniająca stan zdrowia i potrzeby zdrowotne zbiorowości oraz inicjowanie skoordynowanych wysiłków instytucji rządowych, samorządowych i pozarządowych.\nCel ten uzyskuje się poprzez tworzenie sprzyjających zdrowiu warunków społeczno-ekonomicznych, środowiskowych, zapobieganie chorobom zakaźnym i niezakaźnym o znaczeniu społecznym, powszechny i równy dostęp do opieki medycznej, a także kształtowanie zdrowego stylu życia w ramach edukacji zdrowotnej oraz realizacji programów w obszarze profilaktyki chorób i promocji zdrowia.\nInterwencje z zakresu zdrowia publicznego są zróżnicowane i obejmują działania odnoszące się zarówno do pojedynczych osób (np. pacjenta), grup, jak i całego społeczeństwa. Mają one na celu zapobieganie lub kontrolę danej choroby lub grupy chorób, urazu, niepełnosprawności lub zgonu. Często odnoszą się w sposób kompleksowy do wybranych problemów zdrowotnych.\nInformacje na temat zrealizowanych interwencji prozdrowotnych prezentowane w zbiorach danych mogą pomóc w tworzeniu efektywnych programów zdrowotnych / programów polityki zdrowotnej ukierunkowanych na poprawę sytuacji zdrowotnej ludności (w tym społeczności lokalnych) - uzyskanie efektów zdrowotnych o największej wartości oraz optymalne wykorzystanie dostępnych zasobów finansowych, kadrowych i rzeczowych.\nPublikacje oraz akty prawne dotyczące interwencji zdrowia publicznego znajdują się w w zakładkach: Publikacje, materiały edukacyjne oraz Akty Prawne.


Andriej Bogdan: ewentualny układ pokojowy z Rosją może zostać poddany pod głosowanie w referendum – Kresy24.pl – Wschodnia Gazeta Codzienna\nAndriej Bogdan: ewentualny układ pokojowy z Rosją może zostać poddany pod głosowanie w referendum\nWedług Bogdana, jeśli wynik rozmów z Federacją Rosyjską zostanie przez społeczeństwo przyjęty niejednoznacznie, to ta kwestia może zostać poddana pod referendum. Uważa on, że decyzja jednego lub drugiego polityka może podzielić społeczeństwo.\n– Sam Wołodymyr Zełenski deklarował w swoich wystąpieniach, że rozważamy kwestię sformalizowania niektórych umów i poddania ich referendum. W każdym bądź razie to nie tylko politycy powinni o takich sprawach decydować, ale naród. Rozważamy poddanie w ogólnokrajowym referendum kwestii dotyczącej układu pokojowego z Rosją, aby nie tylko deputaci to przegłosowali i nie tylko prezydent podejmował decyzję, ale aby naród Ukrainy podjął tę decyzję – stwierdził szef administracji prezydenckiej.\nDoradca Wołodymyra Zełenskiego uważa, że obecnie bezpośrednie rozmowy z Putinem nie mają sensu Rosyjski historyk: Donbas nie stanie się Abchazją i Osetią Putin nie będzie negocjował z Zełenskim w sprawie zakończenia wojny w Donbasie, bo to „konflikt wewnątrz Ukrainy” Zełenski zobowiązał się do zakończenia wojny w Donbasie i wznowienia wypłat emerytur mieszkańcom terytoriów niekontrolowanych Zełenski ma wszystko, aby zostać prezydentem, a Poroszence brakuje atutów – opinia ukraińskiego politologa\nTagi: referendum Ukraina wojna w Donbasie zakończenie Zełenski


GOK Łubnice zaprasza na spektakl - Wiadomości lokalneWiadomości lokalne\n← Powiatowy Urząd Pracy w Wieruszowie – oferty pracy\nV edycja „Festiwalu Smaku” – fotorelacja →\nGOK Łubnice zaprasza na spektakl\nGminny Ośrodek Kultury w Łubnicach serdecznie zaprasza na spektakl kabaretowy „Szał Menopauzy – czyli ech mała poszalej – masz 80 lat !” na podstawie hitu teatralnego Elżbiety Jodłowskiej „Klimakterium… i już” jednak w zupełnie nowym wydaniu oraz aranżacji.\nPremiera nowego Szału Manopauzy w wykonaniu grupy kabaretowej teatru KOMEDIA działającego przy Wołczyńskim Ośrodku Kultury odbyła się 16 marca 2019 r. i odniosła wielki sukces.\nNowo wystawiona sztuka z grą aktorską i prześmiesznymi tekstami opowiadającymi w humorystyczny sposób udręczeniach kobiet przeżywających menopauzę doprowadzają do łez.\nJuż dziś zapraszamy na nową odsłonę Szału Menopauzy, która odbędzie się 31 marca 2019 r. na sali widowiskowej Centrum Kultury Wsi Łubnice. Bilety wstępu w cenie 20 zł do nabycia w Gminnej Bibliotece Publicznej lub przed Spektaklem.


Wojsko planuje wycinkę setek drzew w Lesie Kabackim pod parking. Ursynów w szoku – POLSKA NEWS\nW środku Lasu Kabackiego na południu Warszawy wojsko chce wyrąbać pod parking aż 264 drzewa. Na ile samochodów i po co? Te informacje są tajne.\n– Zaczęło się od tego, że mieszkanka spytała mnie, dlaczego w Lesie Kabackim ktoś oznakował duże drzewa. Powiedziałem, że na ogół poprzedza to wycinkę – mówi „Stołecznej” Paweł Lenarczyk, ursynowski radny PL.2050. – Złożyłem interpelację do Lasów Miejskich, ale odpowiedziały, że nic o tym nie wiedzą. To oznaczało, że w grę wchodzi wojsko.\nBo w środku rezerwatu Las Kabacki, przy ulicy Leśnej, znajduje się jednostka wojskowa. Do 1996 r. była otoczona nimbem tajności.\nOkryta tajemnicą jednostka wojskowa w Lesie Kabackim\nDopiero ćwierć wieku temu armia przestało ukrywać jej istnienie. Ujawniono, że mieści się tam m.in. Szefostwo Służby Hydrometeorologicznej Sił Zbrojnych RP. Jednak do dziś w serwisach mapowych zarys budynków jest rozmazany.\nUrsynowscy radni zwołali w poniedziałek komisję, na którą zaprosili przedstawicieli armii. Wojskowi potwierdzili, że to oni oznakowali drzewa.\n– Przygotowujemy remont parkingu i drogi dojazdowej do kompleksu koszarowego. A także nowe miejsca postojowe dla samochodów, budowę oświetlenia, chodników dla pieszych i odwodnienie – wyliczał ppłk Paweł Zborowski z Centrum Operacji Powietrznych.\nLas Kabacki. Wojsko chce wyciąć pod parking 264 drzewa\nA Cezary Zygmuntowicz z wojskowego Stołecznego Zarządu Infrastruktury podał: – Planowana liczba drzew do wycięcia, kolidujących z przyszłą infrastrukturą wynosi 264.\nWojskowi przyznali, że podnieśli już planowane wydatki na inwestycję w Lesie Kabackim o 2 mln zł, szykując się na opłaty za wycinkę. Budowę parkingu planują w latach 2023-24.\n– Zmroziła mnie ta liczba 264 drzew – powiedział wiceburmistrz Ursynowa Bartosz Dominiak. – Wygląda na to, że to my będziemy wydawać decyzje w sprawie ich usunięcia. To byłaby największa jednorazowa wycinka, którą zajmowałby się nasz urząd w tej kadencji. Jeśli będziemy zmuszeni wydać zgody dotyczące wszystkich 264 drzew, to proszę się szykować na sfinansowanie nasadzeń kompensacyjnych. Jesteśmy gotowi wskazać miejsca na Ursynowie – powiedział wiceburmistrz.\nLas Kabacki. Wiceburmistrz: Czy naprawdę musi powstać betonowy parking jak przed supermarketem?\nI zachęcał wojskowych do przemyślenia inwestycji. – Przed chwilą przez Warszawę i Ursynów przeszła nawałnica, zalana była ulica Wąwozowa. To wszystko efekty zmian klimatycznych. To takie samo zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa jak militarne ze strony innych nacji. Wojsko, tak jak każdy, powinno myśleć o środowisku – przekonywał.\n– Skoro inwestycja ma powstać w 2024 r., to jest czas, by przemyśleć, czy to musi być parking wylany z betonu jak przed centrum handlowym. To obniżyłoby poziom wód gruntowych w Lesie Kabackim – przestrzegał Bartosz Dominiak. – Może chociaż wykonać go z ekokratek? I czy na pewno żołnierze muszą dojeżdżać samochodami? Nie mogą np. rowerem? Powinni przecież mieć tężyznę fizyczną.\nLas Kabacki. Ile aut zmieści parking? Wojsko: to tajne\n– Aż tyle drzew pod parking? To ile samochodów ma tam stać? Ile osób pracuje w jednostce? – pytał radny Krystian Malesa (Koalicja Obywatelska).\nTa informacja nie jest do udzielenia na tym forum – odparł płk Przemysław Mędziak, zastępca szefa sztabu ds. wsparcia w Centrum Operacji Powietrznych. – Liczba miejsc parkingowych wiąże się z liczbą osób pracujących w jednostce. Nie mogę jej ujawnić.\n– Gdybyście powiedzieli, że to wycinka na cele obronne, to by zakończyło dyskusję. Jednak parkingi to nie są cele obronne. Proszę o refleksję – apelował radny Lenarczyk. – Przecież tuż obok, przy ul. Kajakowej, jest druga jednostka wojskowa. Czy żołnierze nie mogą tam zostawiać aut? To 10-15 minut na piechotę.\n– To także nie jest do omawiania na tym forum, ale na Kajakowej znacząco wzrośnie liczba żołnierzy w latach 2024-25 – zdradził tylko płk Mędziak. – Tam też będzie budowany parking.\nProkuratura: Były szef GROM-u przyznał się do udziału w grupie przestępczej Sławomira Nowaka


Miejska Biblioteka Publiczna w Dobczycach » „Po bezdrożach Katalonii”\nMiejska Biblioteka Publiczna w Dobczycach > Aktualności > „Po bezdrożach Katalonii”\n„Po bezdrożach Katalonii”\n08.12.2017 Zobacz wszystkie z kategorii Aktualności\nKatalonia to nie tylko piaszczyste plaże Costa Brava, słynne opactwo w Montserrat, urokliwa Barcelona z zachwycającą architekturą Gaudiego, czy mekka fanów piłki nożnej – stadion Camp Nou. Pod wachlarzem rozmaitych atrakcji, które absorbują uwagę turysty kryje się autonomiczny region borykający się z wieloma problemami. Do serca Katalonii, oddalonej o ponad dwa tysiące kilometrów od Dobczyc, zabrała nas wczoraj dr Anna Dulska – mieszkanka Pampeluny.\nW obliczu ostatnich wydarzeń w Katalonii, o których szumnie informowały liczne media, niezwykle cennym było spotkać osobę na stałe mieszkającą w sąsiednim regionie Hiszpanii. Jeszcze cenniejszym było poznać bieg historii, która doprowadziła Katalończyków do miejsca, w którym się znajdują. Zupełnie innym zagadnieniem jest tu realny obraz tych niepodległościowych ruchów, który mieliśmy szansę poznać od tej „drugiej strony”.\nNa spotkaniu zadaliśmy sobie również pytanie, czy ewentualna niepodległość Katalonii będzie jej sukcesem czy też wyprowadzi ją na tytułowe bezdroża. Choć wciąż trudno o jednoznaczną odpowiedź to wczorajsze spotkanie uświadomiło nam, jak wiele płaszczyzn życia dotyka ten problem.\nźródło: Gmina i Miasto Dobczyce


Dlaczego Powinieneś Się Zwolnić - eMarketing NET\nCo byś zrobił, gdybyś odkrył, że sekret Twojego sukcesu online leży w zwolnieniu się? Zrobiłbyś to?\nZ tym pytaniem musiał zmierzyć się Alex, niezależny copywriter.\nAlex rozpoczął swoją działalność w zakresie copywritingu trzy lata temu, po tym, jak zamknięto lokalną gazetę, dla której pracował jako pisarz sztabowy.\nOd początku zaczął pisać prace, dotykał swojej sieci, przeszukiwał strony internetowe freelancerów i wysyłał zapytania za zapytaniem.\nMożliwości wkrótce zaczęły się dla niego otwierać, a on wziął każdy.\nPrzyjrzyjmy się specyfice jego historii …\nJaki jest prawdziwy koszt samodzielnego lotu?\nAlex napisał Artykuły do czasopism, posty na blogu, kopie reklam, treści internetowe, komunikaty prasowe, menu, broszury, instrukcje obsługi. Ty to nazwij, on to napisał.\nJego klientami były firmy i soloprenerzy wszystkich typów i rozmiarów. Małe start-upy, duży bank, sklepy osiedlowe, Przychodnia Lekarska, elektrownia słoneczna po drugiej stronie świata.\nDzięki podejściu take-any-client-with-a-pulse, udało mu się utrzymać pracę przez następne trzy lata.\nW rzeczywistości, wiele razy płynął zbyt mocno, a on logował długie godziny, dzień w dzień.\nKoncepcja weekendu szybko stała się odległym wspomnieniem.\nAlex w końcu się zmęczył i stracił miłość do pisania. W tym momencie znajomy zasugerowaĺ’, Ĺźeby zadzwoniĺ ‘ do mnie.\nKilka tygodni później Alex wcisnął się w telefonie ze mną, podczas gdy w drodze. Powiedział, że chce zacząć znów cieszy się swoją pracą, co prawdopodobnie wymagało mniej pracy i w jakiś sposób zarabiania więcej pieniędzy.\nPo tym, jak opowiedział mi o swoich interesach, powiedziałem mu, że może łatwo miał to, czego chciał, ale musiał cofnąć się na kilka dni, aby opracować biznesplan, zdecydować o niektórych celach i celach i nakreślić kilka konkretnych strategii.\nPowiedział mi, że nie ma na to czasu.\nBiegał, próbując nadążyć za wszystkim, co ma na talerzu.\n“Alex,” powiedziałem ,” jeśli szczerze chcesz pracować mniej i zarabiać więcej pieniędzy, powinieneś rozważyć zwolnienie się.”\nUsłyszałem długą przerwę na drugim końcu linii, zanim, ” Uh … co dokładnie masz przez to na myśli?”\nPowiedziałem mu. …\nIstnieją dwa podstawowe sposoby, w jakie działa właściciel małej firmy — na ich działalności lub on ich sprawy.\nPraca na biznes oznacza robienie wszystkich codziennych rzeczy, takich jak obsługa klientów.\nPraca on biznes oznacza odejście od codziennej pracy, aby wykonać planowanie i myślenie strategiczne.\nPułapka bycia właścicielem małej firmy\nWiększość właścicieli małych firm angażuje się w pracę na ich biznes cały czas i nigdy nie działa on ich sprawy.\nTo pułapka, ponieważ bez planowania i podejmowania strategicznych decyzji, firma może ucierpieć, podobnie jak właściciel. W jego przypadku Alex osiągnął pułap dochodów i jednocześnie niski poziom emocjonalny.\nDla wielu z nich pułapka jest trudna do wydostania, ponieważ jeśli są sami, to od nich zależy, czy wykonają wszystkie czynności serwisowe. Czują, że nie mogą przestać, ale jeśli nie przestaną, nic nigdy się nie poprawi.\nKreatywne myślenie na wysokim poziomie dla efektywności\nPowiedziałam Alexowi, że widziałam wiele sposobów na poprawę.\nPrawie nie miał klientów w tej samej branży.\nRobił każdy rodzaj pisma pod księżycem\nObie te rzeczy uczyniły go żałośnie nieskutecznym. Jeśli specjalizował się w niektórych branżach, oraz gdyby skoncentrował się na usługach o wyższej wartości, takich jak tworzenie treści, zamiast ugrzęznąć w takich rzeczach, jak opisy produktów, mógłby łatwo zarobić więcej pieniędzy w krótszym czasie.\nAle ustalenie, do jakich branż się kierować i jak przejść z niskopłatnej pracy, wymagałoby kreatywnego myślenia na wysokim poziomie.\nI nie możesz tego zrobić, gdy jesteś złapany na codziennej pracy, martwiąc się o całą pracę, którą musisz wykonać dla swoich klientów.\nZatrudnij siebie jako CEO, aby uratować swój biznes\nMusisz całkowicie oderwać się od codziennych spraw-pod każdym względem, w tym emocjonalnie. Nie możesz się martwić o interes.\nMusisz myśleć o tym obiektywnie. W końcu właściwa droga do przodu może oznaczać porzucenie klienta, którego naprawdę lubisz.\nNie zrobisz tego, jeśli będziesz w centrum uwagi faceta związanego z klientem.\n“Więc,” powiedziałem Alex, ” zwolnij się jako copywriter i zatrudnij się jako CEO.”\nChciał wiedzieć, kto będzie wykonywał całą robotę. “Nikt”, powiedziałem. “Ale ty, copywriter, nie musisz się o to martwić. Jesteś bez pracy. Niech dyrektor się tym zajmie.”\nKolejna pauza. “Jestem prawie pewien, że prezes byłby zaniepokojony.”\nZgadzam się. Ale daj mu szansę na rozwiązanie. Nie będzie jednak myślał tylko o tym, jak utrzymać biznes przez następny tydzień.\nJako CEO, planuje coś długoterminowego. I może podjąć trudne decyzje. Jednym z nich może być to, co zrobić z copywriterem, którego po prostu puścił.\nAle pewnie pomyśli, że dobrze ci idzie. Więc prawdopodobnie zatrudni cię z powrotem, być może z naciskiem, aby uzyskać równowagę między pracą a życiem prywatnym.\nAlex powiedział, że pomysł do niego przemówił, ale poważnie martwił się o znalezienie czasu i emocjonalnego dystansu.\nZasugerowałem, żeby zrobił, co mógł, żeby znaleźć czas, nawet jeśli to oznaczałoby odrzucenie trochę pracy. To może być trudne, ale prezes w nim zrozumie.\nJak skupić swój biznes i odzyskać zdrowie psychiczne\nAlex w końcu posłucha mojej rady. Zarezerwował sobie weekendowy wypad w domku, zabrał ze sobą zestaw do planowania biznesu i pracował przez cały weekend jako dyrektor generalny.\nJedną z jego decyzji było skupienie się na branży opieki zdrowotnej. Oboje jego rodzice byli specjalistami medycznymi, a on osobiście interesował się zdrowiem, cieszył się pracą i czuł, że jest to rozwijający się przemysł.\nPodjął również trudną decyzję o zaprzestaniu wykonywania niektórych rodzajów pracy, a także wszelkich prac poniżej określonej stawki wynagrodzenia.\nI postanowił zatrudnić się ponownie jako copywriter.\nAlex trzymał się decyzji swojego prezesa, choć często musiał walczyć ze strachem, że rezygnacja z pracy jest czymś złym.\nJego wytrwałość by się opłaciła. Dwa lata później stał się uznanym, wysoko opłacanym pisarzem w branży medycznej.\nPrzez większość czasu przestał pracować w szalonych godzinach i był o wiele szczęśliwszy.\nWielkie Jedzenie na wynos\nJeśli nie odnajdujesz sukcesu, którego szukasz, spróbuj tymczasowo zwolnić się jako dostawca usług swojej firmy i zatrudnić się jako dyrektor generalny.\nUpewnij się, że myślisz całkowicie obiektywnie o swojej działalności i bądź przygotowany na podejmowanie trudnych decyzji. Popchnij się do kreatywnego i strategicznego myślenia.\nPrawdopodobnie znajdziesz bycie CEO zabawne i satysfakcjonujące. Będziesz grubą rybą, przynajmniej przez jakiś czas, zanim wrócisz do grindstone.\nDobrą zasadą jest, aby zwolnić się na dzień lub dwa co kwartał.\nWyjazd na odosobnienie, tak jak Alex, to dobry pomysł. I nie musisz sam planować. Konsultacja z biznesowym przyjacielem lub praca z profesjonalistą może być tego warta.\nNotatka autora: Ten post jest oparty na właścicielu firmy, którego trenowałem. Zmieniłem jego nazwisko i szczegóły.\n7 strategii ucieczki” ja też ” premiery produktów\nCzy zauważyłeś w dzisiejszych czasach ogromną liczbę startów? Nie chodzi tylko o Ciebie. Jak wielu blogerów skacze off…\nOddane serca i umysły\nJeśli masz dzieci (lub byłeś dzieckiem) i świętujesz Boże Narodzenie, prawdopodobnie byłeś świadkiem interesującego zjawiska. Co roku jest…


Nadciśnienie tętnicze – czym jest spowodowane i jak je leczyć | Poradnia.pl\nNadciśnienie tętnicze – czym jest spowodowane i jak je leczyć\nSzacunkowe badania wykazują, że w Polsce nadciśnienie tętnicze dotyka prawie jedną czwartą dorosłych obywateli, co stanowi ok. 7 mln ludzi w naszym kraju. Zazwyczaj daje o sobie znać w czwartej i piątej dekadzie życia. Częściej ujawnia się u mężczyzn niż u kobiet. Powyższe liczby nie oddają jednak rzeczywistego stanu, ponieważ zwykle nie zdajemy sobie sprawy, że cierpimy na tę przypadłość. Stąd tak ważny jest pomiar ciśnienia tętniczego przynajmniej raz do roku.\nPlaga współczesnej cywilizacji\nNadciśnienie tętnicze, obok otyłości, palenia papierosów czy podwyższonego stężenia cholesterolu, zaliczamy do najistotniejszych czynników ryzyka chorób układu krążenia.\nStwierdzono, że w krajach wysoce uprzemysłowionych, gdzie zdobycze cywilizacji często idą w parze ze zdwojonym tempem życia, ciągłym stresem i napięciem, wytwarzają się dogodne warunki do rozwoju tej groźnej dla życia choroby. Dlatego też społeczeństw żyjących w zgodzie z naturą rzadko dotykają dolegliwości nadciśnienia tętniczego. Można więc pokusić się o stwierdzenie, że częstotliwość występowania nadciśnienia tętniczego wzrasta wprost proporcjonalnie do rozwoju cywilizacji.\nGrupa kanadyjskich naukowców z University of British Columbia w Vancouver po przeprowadzeniu badań na 60 osobach z nadciśnieniem tętniczym, dowiodła, że zmniejszenie podatności na stres stanowi skuteczny sposób niefarmakologicznego leczenia nadciśnienia tętniczego (odnotowano u badanych spadek ciśnienia o średnio 7 mm Hg).\nTo i wiele innych badań niezbicie dowodzą, że nasze samopoczucie, styl życia mają znamienny wpływ na funkcjonowanie organizmu. Unikanie sytuacji stresowych, choćby nawet związane z koniecznością zmiany środowiska bądź pracy na lżejszą, nie wymagającą od nas ciągłego sprawdzania się i bycia najlepszym, wpływają na zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi.\nPoczynione obserwacje nad ciśnieniem tętniczym u zakonnic przebywających w klasztorze zamkniętym, nie zezwalającym na kontakt ze światem zewnętrznym, w zestawieniu z kobietami w tym samym przedziale wiekowym, żyjących poza zakonem, wykazały, że ciśnienie rozkurczowe u tych pierwszych było o średnio 30 mm Hg niższe. Potwierdza się zatem przypuszczenie, iż określone warunki środowiska w znaczący sposób wpływają na rozwój nadciśnienia tętniczego.\nCzym jest i gdzie tkwi przyczyna\nPrzez nadciśnienie tętnicze należy rozumieć utrwalone podwyższenie ciśnienia tętniczego skurczowego i rozkurczowego powyżej normy.\nPrzyjmując zalecenia Światowej Organizacji Zdrowia, oparte na wynikach badań epidemiologicznych, za górną wartość ciśnienia tętniczego skurczowego przyjmuje się 140 mm Hg, natomiast dla dolnego ciśnienia rozkurczowego 90 mm Hg. Od tego poziomu zaobserwowano niepokojący wzrost ryzyka powikłań narządowych, stanowiących zasadniczy problem tej choroby i będących główną przyczyną śmiertelnych przypadków. Zbyt późno wykryte bądź zbagatelizowane nadciśnienie tętnicze może doprowadzić do:\nprzyspieszenia i nasilenia rozwoju zmian miażdżycowych w tętnicach wieńcowych, mózgowych, szyjnych i kończynach dolnych;\nprzerostu lewej komory serca, co wiąże się z poważnymi następstwami prowadzącymi m.in. do powstania choroby wieńcowej, zawału serca i groźnych dla życia arytmii;\nuszkodzenia ściany aorty (tętniak rozwarstwiający aorty);\nuszkodzenia siatkówki (retinopatia)\nniewydolności nerek na skutek zmian w tętniczkach nerkowych.\nW wyniku dogłębnych analiz, zestawiania zależności pomiędzy ciśnieniem a powikłaniami, odkryto, że ryzyko powikłań w znaczącym stopniu spada u chorych wykazujących niższe wartości ciśnienia od ogólnie przyjętych (czyli 140/90 mm Hg). Co więcej, okazało się, że przy niektórych powikłaniach nadciśnienia tętniczego, np. związanych z chorobami nerek, zagrożenie ich niewydolnością maleje przy jeszcze niższych wartościach ciśnienia (tj. 110/75 mm Hg). Stąd też zrodziła się potrzeba wprowadzenia pojęcia tzw. ciśnienia optymalnego, którego wartości nie przekraczają 120/80 mm Hg.\nWspominaliśmy już szerzej, że nadciśnienie tętnicze może być spowodowane warunkami środowiskowymi oraz nadmiernym stresem. Do tego dochodzi otyłość (najczęściej połączona z zaburzeniami lipidowymi i cukrzycą), palenie papierosów, nadużywanie alkoholu, zmniejszona aktywność fizyczna, nieodpowiednia, wysokokaloryczna dieta (zbyt duże spożycie sodu, tłuszczów, zwłaszcza zwierzęcych, cholesterolu). Epidemiolodzy wskazują też na współzależność występowania nadciśnienia tętniczego ze statusem społeczno-ekonomicznym. Otóż okazuje się, że choroba dotyka znacznie częściej osoby o niższym statusie społeczno-ekonomicznym. Prawdopodobnie wynika to z większej wiedzy i świadomości osób o wyższym statusie, a co za tym idzie prowadzenie odpowiedniego, zdrowego trybu życia.\nWymieniliśmy czynniki, na które mamy wpływ, bywa jednak, że zostajemy genetycznie obciążeni tą przypadłością. Przypuszcza się, że aż w 50% czynniki genetyczne wpływają na wartość ciśnienia tętniczego, to tłumaczy fakt rodzinnego występowania choroby nadciśnieniowej. Naukowcy zidentyfikowali szereg genów, które są w pewnym stopniu odpowiedzialne za wzrost ciśnienia tętniczego i zwiększenie powikłań narządowych.\nAż w 95% przypadków bezpośrednia przyczyna nadciśnienia tętniczego jest nieznana. Określamy je jako pierwotne nadciśnienie tętnicze. Przypuszcza się, iż w tym przypadku do powstania choroby przyczynia się wiele różnych mechanizmów, które wywołują wzrost ciśnienia krwi. Tu też ważną rolę odgrywają dziedziczne uwarunkowania. Stwierdzono, że u chorych cierpiących na pierwotne nadciśnienie tętnicze, częściej występują odmiany genów, zwiększające wchłanianie sodu w nerkach. A jak wiadomo, zbyt duże ilości sodu w organizmie powodują wzrost ciśnienia tętniczego. Ponadto wymienione wcześniej czynniki ryzyka (palenie papierosów, otyłość, stres, środowisko itp.) sprzyjają ujawnieniu się tego schorzenia. Jak dotąd nie znaleziono sposobu na całkowite wyleczenie pierwotnego nadciśnienia tętniczego.\nW pozostałych 5% przypadków utrzymujące się wysokie ciśnienie jest wyznacznikiem istniejącej choroby. Nazywamy je wtórnym nadciśnieniem tętniczym. I tak, może ono współistnieć z chorobami nerek, zwężeniem tętnicy nerkowej, chorobami naczyń czy też wadami serca. Odpowiednio szybkie ustalenie przyczyny pozwala na całkowite wyleczenie nadciśnienia.\nSzczególnie jednak niepokoi fakt, że zazwyczaj żyjemy w pełnej nieświadomości o trapiącej nas chorobie, gdyż wysokie ciśnienie z reguły nie daje o sobie znać. Towarzyszące nadciśnieniu bóle głowy dokuczają równie często zdrowym osobom. Nie stanowią więc dla nas powodu do niepokoju. Żyjemy dzień za dniem swoim rytmem i nie przypuszczamy nawet, że w naszym organizmie choroba wciąż postępuje, utrzymujące się nadciśnienie tętnicze uszkadza naczynia, serce, nerki… Najczęściej wykrywamy u siebie tę przypadłość podczas przypadkowego pomiaru ciśnienia, bywa jednak, że dopiero w obliczu choroby wieńcowej, udaru mózgu czy niewydolności nerek odkrywa się przed nami ich przyczyna.\nUstaliliśmy, że na wielkość ciśnienia ma wpływ wiele czynników, dodajmy jeszcze, że wykazuje ono zmienność dobową. W ciągu dnia jest wyższe, natomiast spada podczas snu. Dokonując oceny wartości pomiaru ciśnienia, należy określić tzw. ciśnienie podstawowe (pomiar na czczo, bezpośrednio po obudzeniu i oddaniu moczu). Rozpoznanie nadciśnienia tętniczego następuje jednak po wykonaniu wielokrotnych pomiarów, najlepiej o różnych porach i w różnych warunkach. Na niektóre bowiem sytuacje reagujemy zbyt emocjonalnie, wówczas wyniki pomiaru mogą być przekłamane. Dla wielu osób taką sytuacją może być już widok pielęgniarki bądź lekarza, a nawet sam pomiar ciśnienia. Ten stan określamy mianem „zespołu białego fartucha” lub bardziej wymowną nazwą – „nadciśnienia białego fartucha”.\nPamiętajmy, że pomiar ciśnienia tętniczego to jedno z nielicznych badań, które możemy samodzielnie wykonywać w domu. Regularna kontrola ciśnienia przekazuje choremu, jak i lekarzowi cenne wskazówki, gdyż pomaga podjąć odpowiednie leczenie oraz zorientować się, jaka jest skuteczność przepisanych leków. Skuteczna walka z chorobą to pełna współpraca dwóch stron: pacjenta i lekarza. Dlatego osoby cierpiące na nadciśnienie powinny zaopatrzyć się w odpowiedni aparat do jego pomiaru i oczywiście umieć się nim posługiwać. Godnym polecenia sposobem jest również prowadzenie notatek z dokonywanych pomiarów.\nNajbardziej popularną metodą pomiaru ciśnienia tętniczego jest użycie manometru (z użyciem uciskowego gumowego mankietu), wprowadzonego przez włoskiego lekarza Scipiona Riva Rocci w 1898 roku (od jego nazwiska pochodzi, często stosowany, skrót RR, oznaczający wartość ciśnienia tętniczego). W ostatnich latach popularność zdobyło również przenośne urządzenie do pomiaru ciśnienia, wyglądem przypominające walkmana. Bardzo wygodne, lekkie i praktyczne. Przyrząd zaopatrzony w zgrabny mankiet zakładamy na przegub dłoni, wystarczy nacisnąć odpowiedni guzik i wartość ciśnienia po chwili sama pokaże się na wyświetlaczu.\nNieocenioną metodą pomiaru ciśnienia jest ABPM, czyli tzw. pomiar całodobowy, dostępny w specjalistycznych ośrodkach rozpoznawania i terapii chorób z nadciśnieniem.\nJak obniżyć, jak leczyć\nJeśli cierpimy na tzw. wtórne nadciśnienie tętnicze (o którym wspominaliśmy wcześniej) we wczesnym stadium choroby istnieje możliwość pełnego wyleczenia. Natomiast w przypadku pierwotnego nadciśnienia, jak dotąd nie znaleziono sposobów na całkowite wyleczenie. Możemy je jednak znacznie obniżyć, zapobiegając powikłaniom narządowym.\nLeczenie nadciśnienia tętniczego to nic innego jak dążenie do obniżenia podwyższonych wartości ciśnienia. Wyróżniamy dwie drogi leczenia: farmakologiczną i niefarmakologiczną.\nW farmakoterapii leczenia nadciśnienia najczęściej stosuje się leki hipotensyjne, których podstawowe grupy stanowią: leki moczopędne (diuretyki); blokujące receptory beta-adrenergiczne (beta-blokery); blokujące receptory alfa-adrenergiczne (alfa-blokery); antagoniści wapnia; inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę; antagoniści receptora dla angiotensyny II; leki działające w ośrodkowym układzie nerwowym.\nPamiętajmy jednak, że o wyborze danego leku decyduje lekarz.\nNiefarmakologiczne leczenie nadciśnienia tętniczego, określane również zmianą stylu życia, przy łagodnych objawach choroby może być wystarczającym czynnikiem obniżającym ciśnienie. W poważniejszych przypadkach powinno być traktowane jako uzupełnienie farmakoterapii. Zaleca się wówczas redukcję wagi ciała, rzucenie palenia papierosów, unikanie stresów, nienadużywanie alkoholu, zwiększenie aktywności fizycznej oraz odpowiednie żywienie, tj. dietę pozbawioną produktów z dużą zawartością cholesterolu, tłuszczów zwierzęcych czy sodu. Jako niefarmakologiczne metody leczenia nadciśnienia stosuje się również techniki psychoterapeutyczne: jogę, medytacje, ćwiczenia rozluźniające.\nWażne jest, aby chory na nadciśnienie tętnicze miał tak dużą wiedzę na temat swojej choroby, by mógł efektywnie współdziałać z lekarzem w jej leczeniu.


Są jeszcze środki w programie „Mieszkanie dla Młodych” na 2017 rok, ale trzeba się spieszyć!\nSą środki w programie „Mieszkanie dla Młodych”!\n30.06.2016, godz. 07:12\nRządowy program „Mieszkanie dla Młodych” cieszy się ogromną popularnością. Środki na wypłaty skończyły się już w pierwszym kwartale 2016 roku, a wszystko wskazuje na to, że te przeznaczone na rok 2017 również znikną błyskawicznie.\nDzięki programowi „Mieszkanie dla Młodych” można otrzymać dopłatę do wkładu własnego na mieszkanie z rynku pierwotnego w Warszawie czy Łodzi lub też z rynku wtórnego. Dopłata ta wynosi od 10% w przypadku singli i rodzin bez dzieci aż do 30% dla osób i rodzin mających co najmniej trójkę dzieci. Dzięki niej można zakupić mieszkanie nawet o kilkadziesiąt tysięcy złotych taniej. Warunki, które należy spełnić, aby przystąpić do programu, nie są bardzo wymagające – wiek do 35. roku życia, brak mieszkania własnościowego teraz lub w przeszłości, konieczność zakupu lokalu na kredyt oraz jego odpowiednia cena mieszcząca się w limitach.\nNic więc dziwnego, że Polacy ochoczo korzystają z tego programu, aby podreperować swój budżet przy zakupie nieruchomości, które w naszym kraju należą nadal do dość drogich. Jeżeli planujesz zakupienie mieszkania na sprzedaż w Poznaniu, Szczecinie, Warszawie czy w innym mieście i spełniasz warunki programu, nie zwlekaj, ponieważ środki na „Mieszkanie dla Młodych” zarezerwowane na 2017 rok już się wyczerpują. Rezerwacje w Banku Gospodarstwa Krajowego dotyczą już większości środków przeznaczonych na przyszły rok i jego eksperci wskazują, że mogą wyczerpać się już w lipcu czy sierpniu - zależnie od tempa składania wniosków.\nJeżeli wobec tego zależy ci na zakupie mieszkania z dopłatą, nie warto zwlekać, ponieważ może się okazać, że wniosek złożony zbyt późno nie pozwoli na jej uzyskanie. Program „Mieszkanie dla Młodych” ma działać tylko do 2018 roku, a potem prawdopodobnie nie będzie kontynuowany. Obecny rząd nie ma takich planów i rozpoczyna prace nad swoim programem „Mieszkanie Plus”, który będzie jednak głównie skoncentrowany na osobach biedniejszych i rodzinach wielodzietnych, wobec tego wielu beneficjentów obecnego „Mieszkania dla Młodych” nie będzie mogło z niego skorzystać.


Bluza Y-3 - Czarne bluzy damskie Y-3, w paski, z długim rękawem, długie, bez kaptura. W wyprzedaży za 792,00 zł. - Bluzy damskie - Odzież damska - Odzież - myBaze.com\nCzarna, zakorzeniona w prostocie, bluza Y-3 nawiązująca do początków marki. Wysoki kołnierz w postaci stójki. Taliowany krój. Raglanowe, szerokie rękawy zakończone długim ściągaczem. Dwie, zapinane na zamek kieszenie. Bluza zakończona ściągaczem. Charakterystyczne trzy, białe paski z lewej strony i czarne z prawej. Wyszywane logo Y-3 z tyłu. Podszewka z siateczki.\ndługie bluzy damskie bez ramiączek długie bluzy damskie bez kaptura bluzy damskie bez kaptura y-3 bluzy damskie rozpinane y-3 bluzy damskie bez kaptura z długim rękawem odzież y-3 długie bluzy damskie długie bluzy damskie y-3 bluzy damskie bez kaptura bez kaptura długie bluzy damskie y-3


audi części kraków, sprawdzony sklep ? - Forum dla każdego o wszystkim\nStrona główna > Firmy > Samochody > audi części kraków, sprawdzony sklep ?\naudi części kraków, sprawdzony sklep ?\nHejka. Poszukuję dziś vw części kraków, które będą mogły zostać dostarczone do mnie w przesyłce. Które przedsiębiorstwo prowadzi sprzedaż części właśnie w ten sposób? :-)\nZ zainteresowaniem przeczytałem Wasze wypowiedzi. Mam nadzieję, iż kierując się Waszymi poradami uda mi się zaoszczędzić na opel częściach w Krakowie.\nMiędzy innymi dzięki Waszym poradom niezbędne w mojej pracy ford części kraków jestem w stanie zdobyć w świetnych cenach. Nie ukrywam, że wcześniej dosyć sporo przepłacałem, czego z perspektywy czasu niesamowicie żałuję. Bardzo dziękuję za rady! :)\nWidzę, iż audi części kraków dostępne są w niesłychanie wielu sklepach. Trudno mi oceniać ich ofertę cenową, albowiem dopiero od miesiąca mam auto tej marki. Wkrótce pewnie będę miał okazję przekonać się czy części dostępne są w konkurencyjnych cenach bądź wręcz przeciwnie.\nWidzę, że audi części kraków dostępne są w bardzo wielu sklepach. Trudno mi oceniać ich ofertę cenową, bo dopiero od miesiąca mam auto tej marki. Wkrótce pewnie będę miał okazję przekonać się czy części dostępne są w konkurencyjnych cenach bądź wręcz przeciwnie.\nMam namiary na zaledwie 2-3 sklepy, w których ford części kraków dostępne są w rozsądnych cenach. Nie ukrywam, że pozostałe sklepy, jakie oferują tego rodzaju asortyment zdecydowanie przesadzają z wysokością swoich marży. Pamiętajcie o tym.\nNie miałem nawet najmniejszego problemu, gdy chciałem nabyć vw części kraków. Dodam, iż konkurencja wśród sklepów z częściami do samochodów osobowych i ciężarowych jest na terenie Krakowa bardzo duża. Korzysta na tym zwłaszcza klient.\nZawsze wydawało mi się, iż renault części w Krakowie nie należą do najtańszych, a chciałem je mieć “od ręki”. Dopiero niedawno odnalazłem tańszy sklep...


zakup » Gazeta Edukacyjna\nCzy toaleta publiczna musi być czysta oraz funkcjonalna?\nPosted on 13/05/2019 7:43pm\nIstnieje wiele budynków publicznych, które codziennie nawiedza cała masa ludzi. Należą do nich rozrastające się wciąż, centra handlowe, hotele, szkoły. Tego rodzaju obiekty posiadają swoją specyfikę i wymagają starannego rozplanowania, tak żeby odwiedzający czuł się w nich dobrze.\nCzapka dla oseska – czym okryć główkę malutkiego dziecka?\nPosted on 01/05/2019 3:38am\nCzapka, kapelusik czy też chusta – to nakrycia głowy, jakie najczęściej kupujemy dla niemowlaka. Ale czy na pewno wiemy, kiedy które okrycie główki zakładać? I na co zwrócić uwagę w czasie zakupów, żeby dobrze je dopasować? Przeczytaj, kiedy czapeczka jest potrzebna, a kiedy można jej niemowlęciu nie zakładać.\nKiedy skonfrontujesz rozmiary główki noworodka z wielkością całego jego ciałka, zapewne zauważysz, że jest ona nieproporcjonalnie wielka.\nJeżeli szukamy stylowych ubrań dla najmłodszych, to z łatwością znajdziemy je w Internecie\nPosted on 28/04/2019 10:00pm\nModne firmy od dłuższego czasu szyją bardzo stylowe ubranka dla dzieci. Obecnie nie musimy kierować się jedynie funkcjonalnością, w sklepach internetowych jest wyjątkowo bogaty wybór Kolorowych ubranek dla najmłodszych.\nJeśli np. chcemy zobaczyć, jakie są dostępne czapki dla dziewczynek, to znakomitym rozwiązaniem może być zajrzenie do Netu.\nUbrania dla dzieci – czym w szczególności należy się dziś kierować podczas zakupów\nPosted on 26/04/2019 3:21pm\nUbrania dla dzieci – czym w szczególności wskazane jest się obecnie kierować podczas zakupów, by podjąć satysfakcjonującą decyzję?\nCiężko niekiedy wybrać dla swojej pociechy to, co najlepsze. Współcześnie idealnym pomysłem jest być na bieżąco z najnowszą ofertą sklepów, które sprzedają potrzebne dla matek przedmioty. Macierzyństwo, choć często tak wyczekiwane, niesie ze sobą pewne trudności i mnóstwo nieprzespanych nocy.\nW obecnych czasach w Polsce coraz więcej ludzi ma problemy ze znalezieniem nowej pracy. Jeżeli Ty również stanąłeś przed takim kłopotem, wówczas na pewno całkiem na serio powinieneś rozważyć wyjechanie za granicę, co może być naprawdę niezłym rozwiązaniem.\nJeśli chcesz nieźle zarabiać, a jednocześnie mieć blisko do domu, wówczas na pewno jednym z najlepszych rozwiązań będzie podjęcie pracy w Niemczech.\nChcemy ofiarować własnym dzieciom wszystko to co najlepsze i nikogo ten fakt nie zadziwia\nPosted on 26/02/2019 6:50pm\nNie ma znaczenia, czy chodzi w tym wypadku o odzie, posiłki czy zabawki. Chcemy, aby wszystko było jak bardzo dobrej jakości i stuprocentowo bezpieczne.\nTo jasne, ponieważ ponosimy całą odpowiedzialność za te dzieci To, co im damy oni przyjmą chętnie i dlatego między innymi powinniśmy przy kupowaniu zabawek zwłaszcza sugerować się nie jedynie bezpieczeństwem, ale także i tym, aby stymulowały one pomysłowość naszego malucha.\nPosted on 04/02/2019 1:51pm\nKażdy, młody osobnik z utęsknieniem czeka na dzień swych osiemnastych urodzin. Wówczas staje się dorosłą osobą, która samodzielnie może o sobie stanowić, może legalnie nabyć w sklepie produkty, które dotychczas zarezerwowane były dla osoby dorosłej.\nRozumie się samo przez się, że nowiutkie mieszkania, deweloperskie są w znacznym stopniu droższe o tym, da się powiedzieć używanych. Natomiast czy warto przepłacać mając do wyboru np.identyczny metraż, czy to samo piętro?\nPosted on 03/01/2019 7:51am\nKażda firma oferująca dowolny towar dąży do jego sprzedaży. To jest ogólnie znane. Tak samo wyglądają rzeczy jeżeli idzie o potrzebę dotarcia do potencjalnych klientów.\nWybieranie ubezpieczenia u agenta\nPosted on 26/03/2019 7:39am\nOczekiwania ludzi odnośnie ubezpieczeń są wygórowane. Za jak najmniejszą opłatą wymagają ochrony na najwyższym poziomie.\nPrzedstawiciel ubezpieczeniowy wiedząc o takich wymaganiach klientów winien zostać muliagentem.\nProblem odpowiedniego finansowania swojej firmy dotyczy wielu właścicieli firm. Na którymś z etapów rozwoju może się bowiem okazać, że są niezbędne jakieś większe środki, czy to na zatrudnienie nowych ludzi, czy na kupno wyposażenia, maszyn czy technologii.\nKsięgarnie internetowe - czyli, najlepsze książki w najbardziej odpowiednich cenach!\nPosted on 02/12/2018 7:19am\nMimo dość znaczącego spadku czytelnictwa poprzez ostatnie lata, rynek książek papierowych ani trochę nie zwolnił, rozszerzając swoje horyzonty nie wyłącznie do księgarni typu stacjonarnego, lecz i tych internetowych, w których posiadamy możliwość wykupić wszelkiego rodzaju literaturę, wewnątrz tego także coraz to mocniej popularne ebooki, które to obecnie coraz to częściej ukazują się w opcjach "solo", a więc bez opcji papierowej.\nRozwój kraju to wykorzystanie nowoczesnych rozwiązań. Ale czy to wszystko na co nas stać? Czego potrzeba, by czerpać pełnymi garściami.\nPosted on 04/09/2015 12:02pm\nPaździernikowe głosowanie to czas przemyśleń. Standardowo, jak co parę lat zaczniemy roztrząsać obietnice wyborcze - to spełnione i te pozostawione w sferze marzeń. Będziemy zastanawiać się na którego polityka zagłosować, kto w korzystny sposób wpłynie na nasze chwile. Jest to dobry moment, aby spojrzeć czy Polska mocno ruszyła gospodarczo naprzód czy jednak pewne kwestie mogliśmy rozwiązać efektywniej.


Mam wrażenie, że od jakiegoś czasu literatura kryminalna rozwija się i różnicuje w Polsce w stopniu fenomenalnym. To dobra wiadomość, ponieważ oznacza, że przynajmniej jedna z konwencji pozamainstreamowych ma wśród czytelników tak samo dobrą opinię, jak w oczach krytyki (czego o takiej na przykład fantastyce powiedzieć już nie sposób). Wielu autorów próbuje kopiować lub trawestować znane z zachodnich realizacji rozwiązania czy motywy – i choć niektóre z tych prób są niefortunne, inne w dość barwny sposób wytyczają nowe trendy artystyczne.\nW przypadku powieści Katarzyny Puzyńskiej „Łaskun”, kolejnej części bardzo obszernego cyklu o Lipowie, te próby inspirowania się znaną motywiką i łączenia jej ze specyficznym polskim krajobrazem obyczajowym i społecznym z jednej strony stanowią o sile tych utworów, z drugiej zaś jawią się jako słabość, bo autorce zdecydowanie lepiej wychodzi kreślenie grubą kreską rozmaitych typów zasiedlających nasz piękny kraj niż diatryby psychologiczne i intrygi kryminalne rodem zza europejskich granic. Fenomenalny jest bowiem pomysł osadzenia akcji powieści w kręgu niedużych miejscowości, ale już nieco pretensjonalne wtłaczanie w te ramy zbrodniczej egzotyki – co uważny czytelnik dostrzeże w zachowaniach, determinantach i modus operandi przestępców. Rzec by się chciało, że freak show przybył na polskie ziemie, aby gnębić porządnych obywateli, tyle że…\nPuzyńska świetnie rozpoznaje rodzime klimaty i tworzy z nich mapę ludzkich słabości, ujmując to wszystko w sympatyczne i czasem nieco przaśne ramy. O losach Daniela Podgórskiego, Weroniki Nowakowskiej i innych nie sposób zapomnieć, zwłaszcza kiedy autorka (zręczna manipulantka i doskonały strateg) w każdej powieści stawia na cliffhangery. Podobna jest w tym działaniu twórczym do Camilli Läckberg, która tą samą metodą (i podobnym sposobem konstrukcji świata przedstawianego) posługuje się, aby podsycić czytelniczą ciekawość i skłonić do lektury kolejnych części cyklu. Puzyńska z rozmysłem pozwala przyjrzeć się słabościom, zaletom, marzeniom i ambicjom bohaterów, tak plotąc ich życiowe ścieżki, aby stały się one dla odbiorcy na tyle swojskie (oswojone), że ten będzie dążył do zanurzenia się w danym świecie po raz kolejny.\nFeblikiem Puzyńskiej jest prowadzenie narracji w sposób urywany – poszczególne części intrygi widziane są oczami poszczególnych bohaterów. Ten zabieg, zwany fokalizacją, wspomaga intensywność współprzeżywania przygód protagonistów, służy również akcentacji motywów antagonistów. Jest to technika niełatwa do opanowania, ponieważ w optymalnej wersji autor zapewnia odbiorcy nie tylko wgląd w wydarzenia, ale w taki sposób konstruuje narrację, że wydarzenia te filtrowane są przez percepcję postaci, z punktu widzenia której opisywany jest świat. Puzyńska nie dość, że potrafi żonglować kilkunastoma opowieściami, to jeszcze w każdej z nich stara się odtworzyć cechy charakterystyczne dla osobowości, a nawet leksyki danego bohatera. I czyni to w udany sposób. Minusem jednak takich zabiegów jest pomnożenie punktów widzenia do ilości wręcz absurdalnej, ponieważ nie sposób zapamiętać, kto jest kim i z kim jest powiązany. Ten mętlik pogłębia się tym mocniej, im większa jest objętość tekstu. Po prostu – co za dużo, to niezdrowo.\nBardzo też konsekwentnie rozgrywa Puzyńska intrygę kryminalną, tradycyjnie wplatając w tok wydarzeń tajemnicę sprzed lat. O tym, że stare grzechy rzucają długie cienie, pisała już Agatha Christie, autorka korzysta więc z bogatej tradycji i czyni to bardzo fortunnie. Przyznam, że od powieści nie sposób się oderwać, mimo że jest nieprzyzwoicie opasła. Ostrzegam jednak lojalnie, że zakończenie może rozczarowywać tych, którzy zdecydowanie wolą prostotę od nieuzasadnionych elaboratów psychologicznych, bo wybrany przez Puzyńską motyw miał i nadal ma spore wzięcie zarówno wśród pisarzy, jak i scenarzystów. Ale! – że posłużę się retoryką jednej z bohaterek – czekam na kolejne części. Widać przecież, że autorka naprawdę włożyła mnóstwo pracy w skonstruowanie tekstu i zarówno ten rzemieślniczy, jak i artystyczny wysiłek muszą zostać absolutnie docenione.


Electra 06.08.2020 09:50:23\nPosty: 15 #2094673\nPosty: 842 #2094758\nPosty: 15 #2094773\nPosty: 842 #2094801\nPosty: 86 #2463063\nPosty: 86 #2485108\nPosty: 290 #2485256\nPosty: 36 #3264018\nWitajcie, W tym roku decyzja padła, że przynjamniej część urlopu 3-4 dni IIga połowa Sierpnia chcemy być na Skiathos lub Skopelos. Był ktoś może tu i tu i czy możecie polecić, która z nich będzie lepsza jako nocleg. Jakiś bar, restauracja, lody, czy jakieś atrakcje dla dzieci (4,8 lat). Same widoki to jeszcze nie dla nich .\nPosty: 683 #3298590\nSkopelos autorstwa Koleżanki.\nPosty: 36 #3397566\nDzięki za linka, przeczytałem cały wątek. Trafiłem także na bardzo dobrą relację ze Skopelos również na zaprzyjaźnionym forum cro.pl.\nZ opisów wynika, że Skiathos jest mocniej skomercjonalizowane, również przez fakt, że ma lotnisko. Skopelos bardziej spokojne i mniej oblegane przez turystów.


Przełom wieku XIX i XX dla nauki, kultury i przemysłu był bardzo owocnym okresem. Zaraz po nim nastąpił wiek pary i elektryczności. Czas ten przyniósł wiele istotnych odkryć i wynalazków, bez których niewyobrażalne byłoby funkcjonowanie społeczeństwa w obecnej formie. Kamień milowy dla medycyny – odkrycie promieni RTG – został zauważony w sposób przypadkowy. Trudno sobie wyobrazić, że przypadkowi ludzkość zawdzięcza tak ważną kwestię jak możliwość obejrzenia struktur tkankowych ludzkiego ciała bez konieczności „otwierania” pacjenta.\nPodobny przeskok technologiczny nastąpił na przełomie XX i XXI wieku. Mowa w tym przypadku o druku 3D. Jest to stosunkowo młoda branża zapoczątkowana w 1984 roku, która od połowy lat 90–tych nieustannie się rozrasta, znajdując zastosowanie w nowych zaskakujących dziedzinach.\nSam druk 3D ściśle związany jest z technologiami komputerowymi. Przed przystąpieniem do drukowania elementu, konieczne jest jego zaprojektowanie w programie graficznym typu CAD i wyeksportowanie pliku w formacie STL do drukarki. Idea działania drukarki 3D jest podobna do konwencjonalnej drukarki atramentowej, podobnie jak niektóre jej części składowe. Jednak formą, kształtem i sposobem działania bliżej jest jej do obrabiarki sterowanej numerycznie niż domowej drukarki. Po zaimportowaniu pliku do urządzenia możliwe jest wydrukowanie, warstwa po warstwie, żądanego obiektu. Stworzenie projektu w oprogramowaniu graficznym, wraz z połączeniem dokładnego warstwowego druku, daje możliwość wydrukowania elementu o założonych parametrach wytrzymałościowych i wysokiej dokładności.\nDruk trójwymiarowy początkowo wykorzystywany był do stwarzania prototypowych konstrukcji, elementów testowych, pośrednich ogniw w procesie opracowywania końcowego produktu. Wraz ze wzrostem dokładności odwzorowań możliwe stało się poszerzenie pola zastosowań tej metody. W obecnej formie metoda znajduje zastosowanie od produkcji prototypowych części, wymagających dodatkowej obróbki, aż po drukowanie produktów spożywczych i medycznych.\nPrzez lata technologia pierwszego laureata nagrody Nobla była udoskonalana i stymulowała kolejne rozwiązania w zakresie diagnostyki obrazowej. Obecnie w portfolio firmy Siemens, która jako jeden z pionierów diagnostyki obrazowej wprowadza najnowsze technologie do użytku, znajduje się kilka aparatów, które doskonale sprawdzają się w tworzeniu rekonstrukcji 3D.\nSiemens Arcadis Orbic 3D to operacyjne ramię C stworzone do interwencji ortopedycznych i traumatologicznych. Głębokość ramienia, duża przestrzeń wolna, oraz generator 2.3kW przekłada się na szybkość, jakość otrzymywanych obrazów oraz wygodę użytkowania. Zastosowane izocentryczne ramię, automatyczny skan sferyczny oraz trójwymiarowa rekonstrukcja obrazu (fot. 1) stwarza przy połączeniu z oddziałową drukarką 3D możliwość szybkiego przygotowania do operacji przez wydrukowanie modelu uszkodzonej kości/ stawu w tzw. „ostrych” przypadkach wymagających szybkiego działania.\nW przypadkach wymagających dłuższego zakresu oceny urazu możliwe jest wykorzystanie tomografów komputerowych firmy Siemens np. z rodzin SOMATOM Definition AS, SOMATOM Scope czy SOMATOM Perspective. Już w tym momencie, urządzenia firmy Siemens stosowane są w wielu ośrodkach naukowych jako systemy dostarczające rekonstrukcje struktur medycznych.\nWraz z rozwojem technologii druku poszerzane są możliwości jego stosowania. Jednym z większych osiągnięć było zaprojektowanie i wydrukowanie mózgoczaszki dla 22–letniej pacjentki z Holandii. Kobieta cierpiała na nietypowe schorzenie – tkanka kostna rozrastała się do wewnątrz czaszki, powiększając jej grubość z 1.5 cm do 5 cm. Objawiało się to zanikiem widzenia, zaburzeniami funkcji poznawczych oraz ciężkimi migrenami. Dzięki technologii druku przestrzennego udało się zapewnić odpowiedni implant zastępujący część mózgoczaszki, co uwolniło pacjentkę od postępującej choroby.\nPomóc udało się także mężczyźnie, któremu na skutek choroby nowotworowej trzeba było usunąć części kości twarzy. W to miejsce wydrukowano implant zewnętrzny doskonale imitujący brakującą część twarzy. Przełożyło się to bezpośrednio na poprawę jakości życia oraz kondycji psychicznej pacjenta. W planach wykorzystania druku trójwymiarowego jest również tworzenie tańszych i lepszych protez w zestawach „zrób to sam”, których cena będzie znacząco niższa.\nObecne ścieżki rozwoju technologii skierowane są na możliwość wyprodukowania dowolnych tkanek i narządów, w celu zapewnienia „części zamiennych” dla potrzebujących ich chorych. Naukowcom i firmom ze Stanów Zjednoczonych udało się otrzymać następujące tkanki i jednostki funkcjonalne: tkanka mięśniowa, tkanka nabłonkowa, hepatocyty, struktury naczyń krwionośnych i nerwowych. Ponadto podejmowane są obecnie pierwsze próby wydruku całej nerki czy wątroby. Należy sobie uświadomić, że do momentu stworzenia organu w pełni funkcjonalnego, nadającego się do wszczepienia pacjentowi jeszcze musimy poczekać, lecz obecne dokonania pokazują jak blisko jesteśmy takiej możliwości.\nDruk 3D coraz bardziej „wdziera się” do ludzkiego życia – i dobrze! Może w niedalekiej przyszłości realne będzie wydłużenie życia człowieka, zbudowanie domowych „klinik” dla każdej rodziny czy mobilne medyczne kapsuły, mające możliwość wyleczenia żołnierza na polu walki. Koniec czytania! Pora zakasać rękawy i przyczynić się do osiągnięcia wspólnego dobra!


Miami. Linette wciąż w grze o drabinkę główną - Tenisklub\nMiami. Linette wciąż w grze o drabinkę główną\n19.03.2019, 01:50 / Szymon Frąckiewicz , źródło: własne, foto: AFP\nMagda Linette wciąż w grze o drabinkę główną Miami Open! Polska tenisistka pokonała w pierwszej rundzie kwalifikacji Amerykankę Caroline Dolehide. Poznanianka wygrała ten niełatwy mecz 7:5, 7:6(5).\nW ubiegłym roku Magda Linette odpadła w Miami w pierwszej rundzie po porażce z amerykańską kwalifikantką Alison Riske. Sama nie musiała wówczas przechodzić przez eliminacje. Niestety w tym roku jej ranking nie pozwolił ich pominąć. Nasza najwyżej notowana aktualnie tenisistka (88. WTA) podejmowała w pierwszej rundzie kwalifikacyjnej 20-letnią Amerykankę Caroline Dolehide (154. WTA). Poznanianka była faworytką tego spotkania. Jej rywalka notowana jest kilkadziesiąt miejsc niżej i o udział w turnieju głównym w Miami Gardens mogła walczyć tylko dzięki ,,dzikiej karcie" od organizatorów.\nPomimo tego, że w teorii Linette nie powinna mieć większych problemów z pokonaniem Dolehide, to mecz wcale nie był łatwy. W pierwszym secie obydwie zawodniczki dość pewnie utrzymywały swoje podania, choć w 6. gemie Polka musiała bronić break-pointa. Na szczęście wyszła z opresji. Kiedy już wydawało się, że o zwycięstwie w otwierającej partii zadecyduje tiebreak, zaprocentowało doświadczenie naszej tenisistki. Linette pewnie przełamała na 6-5, po czym bez problemów utrzymała swoje podanie, przybliżając się znacznie do drugiej fazy kwalifikacji.\nNiestety w drugiej odsłonie spotkania Dolehide zaczęła dominować na korcie. Choć w drugim gemie Linette jeszcze uratowała swój serwis, a w kolejnym sama miała okazje do przełamania, to po kilkunastu minutach przegrywała 1-4. Młoda Amerykanka miała jednak problem z utrzymaniem nerwów na wodzy, gdy serwowała po wyrównanie stanu meczu. Zresztą Linette również długo nie potrafiła zdobyć punktu w najważniejszym momencie. W efekcie gem, który mógł być ostatnim w secie, zamienił się w tenisowy maraton. Najpierw 6 break-pointów nie wykorzystała Polka, następnie dwie piłki setowe zmarnowała Dolehide. Ostatecznie poznaniance siódmą okazję do przełamania udało się wykorzystać. Dzięki temu w kolejnym gemie nasza reprezentantka mogła wyrównać wynik w secie. I zrobiła to, choć po kolejnym morderczym gemie. Dolehide nie wykorzystała czterech setboli z rzędu. Tym razem o losach seta zdecydował tie-break. W decydującej rozgrywce Linette znów pokazała, że jej doświadczenie było kluczowe w tym meczu. Prowadziła w tiebreaku już 6-1, ale rywalka rzuciła się do odrabiania strat. Ostatecznie to nasza reprezentantka wygrała 7-5.\nO występ w turnieju głównym Linette zmierzy się z Nao Hibino. Notowana na 119. miejscu w rankingu WTA Japonka pokonała w trzech setach (4-6 6-0 6-4) Kanadyjkę Eugenie Bouchard.\nMagda Linette (Polska, 13) – Caroline Dolehide (Stany Zjednoczone) 7-5 7-6(5)


Pracownia syntezy ceramik i hodowli kryształów | Instytut Fizyki im. Augusta Chełkowskiego\nhome link Nauka Laboratoria Pracownia syntezy ceramik i hodowli kryształów\nKierownik: prof. dr hab. Krystian Roleder, krystian.roleder@us.edu.pl\nmgr Irena Gruszka, irena.gruszka@us.edu.pl\nTel/Phone: +32 349 3811, pracownia 006 (budynek L)\nW pracowni uzyskuje się złożone materiały tlenkowe w postaci monokrystalicznej, jak również polikrystalicznej. W tym celu wykorzystuje się różne metody syntezy ceramik oraz hodowli kryształów. Prowadzone badania charakteryzuje interdyscyplinarność łącząca wiedzę\ni umiejętności z pogranicza chemii i fizyki.\nPiec kantalowy VMK 1600;\nPiec laboratoryjny komorowy FCF 10HM;\nSynteza polikrystalicznych materiałów ceramicznych o strukturze perowskitu typu ABO3 oraz o strukturze szelitu (wolframitu) typu ABO4,\nSynteza ferrolelektryków z rozmytą przemianą fazową oraz relaksorów,\nPrzeprowadzanie skomplikowanych hodowli monokryształów na bazie podwójnych tlenków (np. PbHfO3, PbZrO3 ) i roztworów stałych (np. PbZr(1-x)TixO3)\nz zastosowaniem odpowiedniego systemu rozpuszczalników.\nPracownia jest wyposażona w wysokotemperaturowe piece sylitowe i kantalowe. W wyniku przeprowadzenia reakcji syntezy w fazie stałej otrzymuje się polikrystaliczne materiały ceramiczne. Ponadto możliwa jest wysokotemperaturowa hodowla monokryształów zarówno w krótkim jak i długim przedziale czasowym.


Amazon Seller. Czy wraz z testowanym przeprojektowaniem Seller Central zbliża się koniec Amazon SEO? – ecommercenews.pl\n24. marca 2015 29. kwietnia 2019 Setup.pl 13 Views Brak komentarzy\nCoraz więcej sprzedawców może testować nowy wygląd Amazon Seller Central. W obsłudze nie zmienia się wiele, mimo to jedna modyfikacja zmartwiła wszystkich, którzy są przekonani o tym, jak ważny jest SEO i ogólna optymalizacja listingów w Amazonie.Nie od wczoraj wiadomo, że Amazon od eBaya różni się również tym, że sprzedawcy nie mają pełnej kontroli nad wyglądem strony produktowej – listingu. Jeden produkt ma jedną stronę produktową, pod którą “podpina się” x sprzedawców, a nie jak w przypadku eBaya – na jednego sprzedawcę przypada jedna strona produktu (aukcja). Na Amazonie o wysokie miejsce w wynikach wyszukiwania konkuruje produkt z drugim produktem, a na eBayu sprzedawca z innym sprzedawcą.Amazon traktuje raz wrzucony produkt, jako swoją własność w bazie produktów. Już wstawiony produkt ciężko jest edytować/optymalizować (nierzadko wymagało to kontaktu z supportem i udowodnienia, że posiadamy wiedzę na temat produktu, którego ofertę chcemy polepszyć).\nW najnowszej odsłonie Amazona można napotykać na kolejne poszlaki wskazujące na to, że Amazon mógłby ograniczyć jeszcze bardziej edytowanie contentu. Amazon sugeruje, że wszystko co wprowadzamy podczas tworzenia lub edycji listingu będzie traktowane, jako propozycja zmiany i brane pod uwagę będą również propozycje, co do opisów produktu, bullet-pointów, tytułów itp. od innych sprzedawców.\n← Temat specjalny: eCommerce w Szwajcarii\nPierwsze upomnienia (Abmahnung) przez brak rejestracji opakowań w Niemczech! →\n14. maja 2019 Setup.pl 0\n17. listopada 2018 Setup.pl 0\n10. maja 2019 Setup.pl 0\n19. marca 2019 Setup.pl 0