Droga donikąd - Michał Gołkowski - ebook + książka - Legimi online\nDroga donikąd ebook\n4,5 (106 ocen)\nStoję samotnie pośrodku ogromnej, czteropasmowej ulicy. Monolityczna wstęga czarnego asfaltu ciągnie się w jedną i drugą stronę, ginąc pomiędzy szarymi zwałami żelbetowych bloków. Jest niewiarygodnie wręcz cicho.\nNajmniejszy dźwięk, ani jeden szmer, najlżejszy nawet szelest nie mąci grobowej ciszy, wiszącej nieruchomo ponad ulicami martwego miasta.\nGdy podnoszę i stawiam nogę, krok odbija się echem od ściany podziurawionej otworami pustych okien. Postrzępione firanki wiszą nieruchomo, w matowych taflach brudnych szyb przegląda się ołowiane niebo. Drzwi mieszkań stoją otworem, ale nikt nie chodzi po klatkach schodowych zasłanych odłamkami tynku i oblazłą ze ścian farbą.\nPuste witryny wyludnionych sklepów obserwują mnie obojętnie, gdy idę niespiesznie bulwarem po brązowo-żółtym kobiercu zbutwiałych liści. Mijam latarnie, niczym słupki kilometrowe przy drogach stojące karnymi rzędami wzdłuż ulic, po których nigdy już nie przejedzie samochód.\nJest przepięknie, idealnie wręcz cicho. Zaczerpuję głęboki haust powietrza, niosącego ze sobą tylko i wyłącznie zapach ciężkiej, mokrej ziemi i wilgoci naturalnego rozkładu. Z czasem wszystko to zamieni się z powrotem w humus, na którym wyrosną kolejne pokolenia brzóz i topoli.\nLeżę w skołtunionej atłasowej pościeli na moim przeogromnym łóżku. Nogi i ręce mam rozrzucone tak szeroko, jak tylko się da, a mimo to nie zajmuję nawet połowy imponującego mebla, zrobionego na zamówienie z nierdzewnej stali i obciągniętego czarną ekoskórą o fakturze imitującej łuski węża. Trzy i pół metra nad sobą widzę kratkę nawiewu klimatyzacji, w dzień i w nocy utrzymującej zadaną temperaturę i wilgotność – teraz ledwo widoczną w sączącym się spod kloszy z autentycznego japońskiego papieru przyćmionym świetle, mającym jeszcze bardziej podkreślać ogrom głównego i jedynego pokoju mojego luksusowego kopulodromu. Mam straszną ochotę zapalić cienkiego, długiego papierosa z paczki bez banderoli, jednego z tych, które przywiozłem sobie ostatnio z wycieczki do Tajlandii, ale wiem, że jeśli się ruszę, to nastrój pryśnie jak bańka mydlana. Z dwunastu głośników designerskiego systemu nagłaśniającego na jarzących się fioletem lampach wciąż sączą się tony gorącego, ale nastrojowego beatu, który jednak teraz, kilka minut „po”, zupełnie do mnie nie trafia.\nZwlekam się z łóżka, chcę podejść do stolika, z którego patrzy na mnie zachęcająco uchylona paczka papierosów, ale rezygnuję. Staję przed ogromnym, przyciemnianym polaryzacyjnie oknem, opieram się rękoma o idealnie czystą powierzchnię szyby tak gładkiej, że można robić przez nią zdjęcia bez zakłóceń. Wiem, bo próbowałem. Teleskop z podłączonym aparatem stoi tak, jak go zostawiłem jeszcze w lutym, zaraz po tym, jak sobie go kupiłem na urodziny. Ot, taka sobie zachcianka, teleskop fotograficzny za piętnaście koła. Jasne, że się znudził, bo co niby miałem nim fotografować? Mieszkania brzydsze i mniejsze od mojego? Szarych, nijakich ludzi? Ich żony w łazienkach? Kobiety, które nawet do pięt nie dorastają zjawiskowej brunetce, właśnie wystawiającej twarz do czterdziestocentymetrowego deszczownika w mojej kabinie prysznicowej o powierzchni dokładnie osiemnastu tysięcy trzystu siedemdziesięciu centymetrów kwadratowych? Powierzchni w całości przykrytej pojedynczą, podgrzewaną płytą egipskiego piaskowca, której samo sprowadzenie kosztowało więcej niż cały wystrój ich łazienek...\nPatrzę pustym wzrokiem na świat, który radośnie mruga do mnie kolorowymi światełkami zza strug deszczu, bębniącego o potrójne szyby okien.\nWarszawa powinna być o tej porze piękna. Ciepła, kwietniowa noc, całe miasto czyste i świeże, odradzające się w strugach lejącej się z nieba wody. Równe sznury samochodów – białe światła po lewej, czerwone po prawej – ustawiają się w skupiska na ulicach, żeby ruszyć zsynchronizowaną nitką na znak sygnalizatora. Pieszych praktycznie już nie ma – pojedyncze, zabłąkane parasole otwierają się przy drzwiach luksusowych klubów nocnych, przemykają do darmowych o tej porze miejsc parkingowych pod salonem firmowym Ferrari. W knajpkach wciąż jeszcze ruch, widzę ludzi uśmiechających się do siebie znad kolorowych drinków w wysmukłych szklankach, kobiety w butach za kolano i na niklowanych szpilkach, pozornie niedbale ubranych mężczyzn w obcisłych spodniach i nonszalancko wywiniętych kołnierzykach. Dalej po lewej mam ciemną plamę drzew schodzących ku Powiślu, a potem wstęgę rzeki, błękitną linią spinającą góry i morze, tej samej, o której uczą się piosenek i wierszyków dzieci w przedszkolach.\n– O czym tak myślisz, tygrysie? – Ciepłe, pachnące naturalnym balsamem pod prysznic i masłem shea ręce przesuwają mi się po ramionach, badają linię wyrzeźbionych mięśni na plecach, zsuwają niżej, na pośladki. Widzę jej odbicie w szybie. Mimo że powinno mnie to podniecać – my we dwoje nadzy, ona ewidentnie wciąż chętna, ja stojący przy ogromnym oknolustrze, na widoku półtora miliona ludzi – to irytuje mnie to, że nakłada się na prawie idealny wizerunek niemalże pustego miasta. Przeciąga mi dłonią po wydepilowanym torsie, całuje w biceps. – Masz ochotę na jeszcze?\n– Portier na dole zamówi ci taksówkę – rzucam sucho, odwracam się tyłem do okna, zostawiając na szybie rozmazane ślady rąk, wciąż pachnących kobietą. Ona patrzy na mnie chwilę, nie rozumiejąc, widzę, że ma na końcu języka jakąś figlarną odpowiedź, ale nie chcę jej słuchać. Wymijam ją i ruszam do łazienki, zamykam drzwi, rozkręcam prysznic na maksymalny strumień wody. Lodowatej wody.\nGdy słyszę huknięcie antywłamaniowych drzwi, wychodzę z kabiny, zostawiając na kamiennej posadzce mokre ślady, gaszę światło w całym domu. Wyłączam sprzęt grający, odłączam oświetlenie, gaszę nawet lampki LED wbudowane w lustro. Gdybym mógł, wyłączyłbym też klimę i grzanie podłogi, ale nie mogę. W pełnej, otulającej wszystko ciemności wchodzę po omacku pod prysznic i odkręcam kurki.\nRozpływam się w czarnej, wodnistej nicości strumienia. Jestem tylko ja, kłujący ból zimnej wody i stygnący kamień pod nogami.\nSzlaban nieskończenie powoli zaczyna zjeżdżać w dół jak biało-czerwony palec złośliwego bóstwa. Cholera. Wciskam chromowany pedał hamulca, czterysta dwadzieścia koni niechętnie, ale posłusznie zwalnia biegu, sportowy bolid staje, jak przyklejony do drogi. Turbina jeszcze chwilę wyje na wyższych obrotach, potem zwalnia i schodzi do cichutkiego mruczenia, prawie niesłyszalnego spod pokrytej błyszczącym lakierem maski. Zaciskam tylko ręce na obszytej skórą kierownicy, aż bieleją mi kostki, zamykam oczy, biorę głęboki wdech. Światła sygnalizatorów mrugają na zmianę, drwiąc sobie ze mnie, zmuszonego do stania tu razem z resztą frajerów, wlokących się z tyłu pojazdami klasy compact. Widzę jeszcze, jak podrasowany na wiejski tuning VW golf wyprzedza jadące przed nim cienko-cienko, niemal wypada z zakrętu i piszcząc oponami, hamuje desperacko, żeby nie wjechać mi w tyłek. Patrzę na niego prawie wyzywająco – miałby niezłą kabałę, gdyby chociaż zarysował lakier, jeszcze jego dzieci by spłacały raty z ubezpieczenia... Widzę tępe, czerwone mordy dresiarzy we wstecznym lusterku, pokazują sobie na mnie palcami i śmieją się do siebie jak bydlęta; podkręcam trochę głośność, żeby nie słyszeć rytmicznego umpa-umpa, którym rzęzi wieziony przez nich w bagażniku subwoofer.\nDlaczego muszę stać tu, na tym cholernym przejeździe, czekając, aż kolejny towarowy z paskudnego, szarego Śląska przeciągnie kolejny wymalowany sprayem skład napchany węglem, który potem trafi w postaci worków i małych wywrotek do pieców kolejnych pokoleń proletariuszy? Dlaczego muszę patrzeć na twarze szarych ludzi? Dlaczego wszędzie, gdzie spojrzę, widzę puste spojrzenia?\nBo sam jestem pusty – spoglądam we wsteczne i wtedy dociera to do mnie. Bo w twarzach ludzi widzę tylko odbicie siebie, bo ich nijakość i szarość przypomina mi o mojej własnej. Bo samochód, mieszkanie i pięciocyfrowa wypłata to już za mało, żeby wypełnić wewnętrzną pustkę. Pustkę, która gryzie mnie od lat, od której nie da się uciec, bo im dalej odbiegam, tym większa się staje; bo noszę ją w sobie, dokądkolwiek pójdę.\nNie słyszę pociągu, ale widzę go, jak zbliża się zielononiebieską strzałą. Pospieszny. Przelatuje obok i pędzi dalej, wioząc w małych, kwadratowych okienkach twarze i życia ludzi. Ludzi, których nie stać na samolot, ale też ludzi szczęśliwszych, bo widzących, czujących mijany świat. Przypomina mi się zapach herbaty z termosu, kanapek odwijanych ze sreberka, kołysanie wagonów, miarowy stukot podkładów i ściskające serce uczucie, gdy nocą leżałem na górnej kojce przedziału i patrzyłem na migające za oknem domki i drzewa. Ci ludzie jadą w nieznane, nie mając żadnej kontroli nad swoją drogą. Pociąg może się wykoleić, mogą wszyscy zginąć, zmieleni na papkę w maszynce do mięsa koziołkujących wagonów i zgnieceni na miazgę przez źle posłaną na zwrotnicy lokomotywę. Wprasowani w ziemię, jak ta prawie setka biednych ludków w tupolewie w ostatnią sobotę. A mimo to jadą, spokojni i bezpieczni, jak dziecko na rękach u matki – spokojni, bo ufni, że nic od nich nie zależy.\nSzlaban podnosi się, wciskam wściekle pedał – sportowy bolid wystrzeliwuje naprzód z rykiem silnika, zostawiając w chmurze błękitnych spalin dresiarzy, korek i wszystko to, czego tak się boję.\n– Misiek, możemy chwilunię porozmawiać?\nNienawidzę go. Nienawidzę go całym sobą, nienawidzę każdego fragmentu jego ubrania, każdej, najmniejszej nawet komórki jego ciała. Mam ochotę zedrzeć mu z nóg te fagasowskie lakierki z zakręconymi czubkami, wepchnąć do gardła i patrzeć, jak powoli się dławi.\n– Jasne, o co chodzi?\nUśmiecham się – moja twarz jest doskonale wyszkolona w imitowaniu emocji normalnych ludzi, tylko oczy pozostają takie same, nieruchome i zimne, jak szklane kuleczki. W głębi duszy gardzę tym wszystkim, gardzę nimi wszystkimi. Nie wiem, dlaczego oni tego nie widzą.\n– Słuchaj, bo przysłali nam nowy targecik, rozumiesz... – Przepraszająco-pedrylski grymas na twarzy naszego kijkastomermanadżera to pewnie uśmiech. – Ja wiem, że ty już jesteś do przodu, więc nie o to chodzi...\n– Stary, do rzeczy. Mam zaraz umówione spotkanie, więc w dwóch słowach.\n– Zobacz, są nowiutkie wytyczne. – Pokazuje na wykres w PPT, gdzie dzikie linie tańczą i falują, przecinając się i zlewając jak pijacka rozmowa. Dla innych to może abstrakcja; dla mnie to praca i realne pieniądze. – No bo rozumiesz, po adżastacji naszego targetu na Q2 będziemy musieli to wszystko zauditingować, żeby mieć pewność, że to jest konformingowe...\n– To nie mój problem. – Wzruszam ramionami. – Mam sto pięćdziesiąt trzy tysiące sprzedaży ponad normę, sam wiesz. Chcesz, to dopasowuj; nie chcesz, zostaw. Jest piątek, trzecia po południu, ja wychodzę.\n– Znowu potem imprezka, co? – Uśmiecha się do mnie i mruga, ale nie reaguję. – Baw się dobrze!\nBiorę marynarkę, wychodzę, zamykam za sobą drzwi.\nSiedzę sam na kamiennej ławce. Pode mną płyty chodnika, żelbet mostu, a niżej bury nurt płytkiej Wisły. Po lewej i po prawej miasto, dokoła noc. Powinienem być teraz w klubie. Powinienem właśnie kończyć blanta, powinna na mnie czekać Diana z marketingu. Albo Aśka z HR. Albo jakakolwiek inna. Na pewno czekają... Wyciągam z kieszeni telefon, nie grubszy niż zeszyt w podstawówce – ikonka nieodebranych połączeń i wiadomości miga natrętnie, domagając się uwagi, próbując za wszelką cenę zaczepić mnie pazurem sieci społecznościowych i kontaktów towarzyskich, cichej licytacji na spinki do mankietów i papier wizytówek, milczącej wojny na zmieniające się literki na ubraniach i partyzantki suwenirów z jak najbardziej nieznanych części Trzeciego Świata. Czekają na mnie, jak co piątek. Powinienem do nich iść.\nZa mną, po lewej, ciemny masyw Muzeum Wojska Polskiego – na podwórcu stoją uśpione skorupy czołgów i wozów pancernych, na zawsze już uziemione skrzydlate bestie powoli zapadają się w żwir i trawę, ciemne okna skrywają echa dawnych bitew. Gdy byłem mały, uwielbiałem tam przychodzić i słuchać odgłosu własnych kroków, niknącego w pustych korytarzach, należących tylko do mnie i tylko na mnie czekających. Dlaczego tak było? Pewnie dlatego, że nie miałem wtedy nic, więc należało do mnie wszystko; a teraz mogę mieć wszystko, a nic nie daje mi radości. Wtedy potrafiłem cieszyć się tym, co tylko uważałem za moje – a teraz pustka duszy zdaje się nie mieć dna.\nDrugą stroną mostu idzie bezdomny – klasyczny menel, z tych, co wieczorami wychodzą na żer, przeszukując kosze w nadziei na niedojedzonego hepimila albo nadgryzionego bajgla. Patrzę na tego lumpa, jak po prostu idzie sobie po moście, spinającym dwa brzegi rzeki; ot, idzie sobie niespiesznie, drapiąc się brązową, pomarszczoną łapą po parchatej dupie, i patrzy w gwiazdy. Tak sobie po prostu idzie bez celu.\nCzuję, jak coś we mnie pęka. Od dawna już coś we mnie łkało i trzęsło się, a teraz właśnie zerwało się jak ząb z ostatniej nitki mięsa. Ból zalewa duszę, napełnia każdy nerw, każdą synapsę mózgu; zaciskam oczy, kulę się na zimnej betonowej ławce, ściskam głowę rękami. Po chwili odczucie cierpienia płynącego z pękającej duszy mija, jego miejsce zajmuje spokojna pustka. Pojawia się ukojenie i pewność.\nOtwieram książkę telefoniczną, wyszukuję w otchłaniach pamięci i telefonu dawno zapomniany numer. Po raz pierwszy od nie wiem jak dawna czuję w gardle gulę adrenaliny, gdy chłodny nagle palec naciska zieloną słuchawkę: „dzwoń”.\nPo pierwszym dzwonku włącza się tandetna, natarczywa piosenka – jakiś popowy hicior sprzed kilku miesięcy, z gatunku tego gówna, które dają za darmo do abonamentów. Czekam trzy, pięć, siedem sekund... nie słyszy albo zmienił numer. Trudno.\n– Haalo? – Szczęknięcie i słowa w słuchawce są tak niespodziewane, że aż podskakuję. Przez chwilę autentycznie panikuję, nie wiedząc, co powiedzieć. – Haloo!\n– Cze... cześć, to ja, pamiętasz mnie jeszcze, Żaba? – Głos ćwiczony w tysiącach rozmów szybko odzyskuje pewność. – Sorry, że się długo nie odzywałem, co tam u ciebie?\n– Misiek! – Rozradowany okrzyk przebija się nawet przez huczącą w tle wiejską muzę. – Kopę lat, bandyto! Co tam, przyparło cię?\n– Nie, Żaba, ja nie po to. Przecież wiesz, że skończyłem. – Uśmiecham się, nawet pomimo tego, że diler nie może mnie widzieć. – Słuchaj, jest sprawa. Jesteś u siebie?\n– Jutro – rzuca krótko. – Wesele mam dziś.\n– W piątek? – Jestem autentycznie zdziwiony.\n– Na soboty już nie było terminów, a to tylko cywilny, więc w piątek zrobili. Misiek, jutro, tak... cholera, koło czwartej tak!\n– Za późno. Będę u ciebie z samego rana.\n– A co ty... Czekaj no! – Hałas cichnie, Żaba pewnie gdzieś na dwór wyszedł. – No, lepiej teraz. Misiek, ja rano spać będę jeszcze, a ty wiesz, jaka jest moja stara, nie? Sobota dzień święty, spanie, dymanie, jajecznica na śniadanie.\n– Żaba, będę z rana, ogarnij się. Chcę uchwyt wziąć.\n– Co?! – drze się przez kolejną falę muzyki. – Jaki uchwyt?\n– Żaba, jesteś tam?\n– Jestem – odpowiada nieco zmienionym głosem, nagle bardziej rzeczowo i chłodno. – Jesteś pewien?\n– Hm. Jakiś konkretny?\n– Masz tę osiemnastkę jeszcze?\n– Mam. Zadzwoń, jak będziesz dojeżdżał.\nAudytorium niegdysiejszej sali muzycznej jest ciche i puste, miejsca po wyrwanych siedzeniach pokrywa kurz i na wpół skompostowany tynk. Farba złuszcza się ze ścian, latami sącząca się przez dach woda wyrzeźbiła w zalegającym ziemię pyle jeziorka i kaniony, tworzące fantasmagoryczny krajobraz rodem z innej planety.\nPowietrze pachnie pleśnią i wilgocią, przez okna zaglądają pokryte suchymi liśćmi gałęzie. Zbliża się wieczór, długie cienie kładą się na ścianach, ciemność zaczyna wypełzać z zawilgoconych kątów opuszczonych pomieszczeń. Daleko, ponad wyludnionymi wielopiętrowcami, wstaje księżyc w odcieniu purpury.\nŻaba mieszka w domku na osiedlu sypialnianym na przedmieściach – ot, takie sobie miejsce jakich wiele, domki klasy średniej, która jako tako dała radę wygrzebać się z bagna po pół wieku socjalistycznego szczęścia. Czerwona dachówka, okna z fałszywymi szprosami, wystrzyżone trawniczki, place zabaw dla rozwydrzonych dzieci, którym wydaje się, że ich tatusiowie złapali przysłowiowego Saturna za jajca. Podwójne garaże, podjazdy z kostki granitowej, domofony przy bramach i rozjeżdżona glina zamiast asfaltu – tu każdy grabi tylko pod siebie, nikt nie zrzuci się na drogę, bo może sąsiad skurwysyn pożałuje i nie da, a wtedy trzeba będzie za niego założyć. Zresztą tu i tak wszyscy mają terenówki.\nŻaba odbiera telefon dopiero za trzecim razem.\n– Żaba, jestem przy asfalcie. Wyjdź do mnie.\n– Miiiisieek... ty wiesz, która jest, kurwa, godzina? – rozespany szept Żaby w słuchawce brzmi niemalże teatralnie, prawie że go widzę, jak trze wyłupiaste ślipia i drapie się po kędzierzawym łbie. – Weź poczekaj, ja przecież...\n– Stoję przy asfalcie, masz kwadrans – ucinam i rozłączam się.\nWyrabia się w dziesięć minut.\n– Misiek, kurwa, że ty nie masz co robić o tej porze... – Ładuje się do mnie na siedzenie pasażera, podaje rękę. – Siema, zbóju poranny! Cholera, ale zimno, ja pitolę...\n– Masz? – pytam, posyłając niedopałek w mokrą trawę.\n– Mam, mam... ciebie co tak przyparło? Nie masz na co pieniędzy wydawać? – Schyla się i zaczyna rozpinać suwak plecaka. – Ładna bryka, swoją drogą. Ile dałeś?\n– Sporo. Chcesz kupić?\n– Sam nie, co ja, miałbym się tutaj parkować i piechotą do domu chodzić? – Uśmiecha się, a ja widzę kawałki wczorajszego jedzenia tkwiące mu między zębami. Wyciąga do mnie zawiniątko w foliowej reklamówce. – Masz.\nOdwijam folię, rozchylam stary podkoszulek, patrzę na kanciasty, matowy kształt. Tak.\nŻaba nerwowo oblizuje usta, udaje, że się zastanawia. Będzie zawyżał.\n– Jesteś pazernym chujem, Żaba, i ktoś cię kiedyś za to zastrzeli. – Wyciągam z kieszeni paczuszkę banknotów, podaję mu, odliczam jeszcze piętnaście z portfela. – Myślisz, że nie mam internetu i nie wiem, ile to powinno kosztować?\n– Ale ja... – Widać, że handlarz sam nie wierzy w to, że zgodziłem się na tak oburzającą cenę, ogląda i przelicza banknoty z miną człowieka, który właśnie zesrał się złotem. – Misiek, to... słuchaj, przecież wiesz, że...\n– Wiem. – Uśmiecham się samymi ustami. – Dorzuć paczkę i jesteśmy kwita.\n– Słuchaj, ty! – Do Żaby nagle dociera całość sytuacji. – Ja nie chcę, żeby tu do mnie przyszli, rozumiesz? Jeśli masz zamiar coś odpierdolić, a ja potem za to beknę...\n– Wyluzuj, Żaba. – Poklepuję go po policzku, chowam zakup do schowka. – Nie zostaniesz gwiazdą TVN-u, chyba że do „Rozmów w toku” się zgłosisz. A teraz leć do domu, jajecznicę rób. I umyj zęby, zanim do baby wleziesz pod kołdrę.\nŻaba patrzy na mnie, niepewny, czy serio mówię, czy rżnę głupa, w końcu mamrocze jakieś pożegnanie i wysiada. Spoglądam jeszcze na niego, jak truchta do domu, podnosząc wysoko nogi w pokrytej poranną rosą trawie.\nOdpalam silnik, ruszam do miasta.\n– Czesć przystojniaku, ty dzwonil?\n– Hej, Nataszka, dzięki, że oddzwaniasz. Masz chwilę?\n– Jasne, dlia cjebie zawsze. – Śpiewny akcent w słuchawce przywodzi na myśl ciepłe dni zeszłego lata na Śniardwach. I wieczory. I noce też. – Co, masz wolny weekend?\n– Niezupełnie, ślicznotko. Potrzebna mi jesteś.\n– Mhmm. Teraz? – Zaczepne pytanie niemalże przekonuje mnie do zmiany zdania i odłożenia wszystkiego na nieokreślone „kiedyś”; ale tylko niemalże.\n– Na poniedziałek rano. Wiza mi potrzebna do was.\n– O, a ja już mysliala, że na rewizję osobistą chcesz się umówić... nu, zobaczę, co sję da zrobić. A odbierzesz chociaż osobiscje?\n– Jasne. O której?\n– Przywieź paszport dziś, to wieczorem u mnie... adrjes ty pamiętasz, prawda?\n– Jak mógłbym zapomnieć, krasawica... Stoję na parkingu u was, zaraz będę przy twoim okienku.\nWieczorem mam wszystko – wizę, bilet, Nataszę w łóżku. Świętuję ostatni weekend życia.\nW niedzielę z samego rana wybieram się na spacer po Starym Mieście, idę sobie do restauracji na obiad, odwiedzam wszystko, co trafię po drodze – galerie, muzea, sklepy, kina. Flirtuję z jakimiś zagranicznymi turystkami, daję żebrakom po stówie, która nagle staje się dla mnie tylko kolorowym papierkiem. Jeden z nich odmawia i prosi o dziesięć złotych – mówi, że tyle pieniędzy nie da szczęścia, a on chce tylko kupić sobie jedzenie. Zabieram go do pierwszej knajpy, obsłudze zostawiam trzy stówy i każę karmić go przez tydzień.\nWieczorem pakuję walizkę, prasuję koszulę i szykuję garnitur na ostatni dzień życia.\nPachnie tu młodym winem i suchą trawą.\nMałe, kwaśne jabłka spadają z gałęzi zdziczałych jabłonek pomiędzy wysokie źdźbła o cienkich kłosach, zaściełając ziemię gęstym dywanem rozkładającej się materii organicznej. Spękaną korę pokrzywionych, rachitycznych drzew pokrywają nieregularne, białe narośle, ociekające brunatną, żywicopodobną substancją.\nWokoło jest tylko pustka.\nPrzekrzywiony dach na wpół zrujnowanego drewnianego domku musiał zapaść się do wnętrza całe lata temu, teraz przy kominie rośnie kilka sporych brzózek, wyglądających ciekawskimi gałęziami ponad obrys ścian. Puste okna straszą resztkami szyb wciąż tkwiących w powypaczanych drewnianych ramach.\nW poniedziałek wieczorem stoję na peronie Centralnego, wokół mnie kłębi się tłum podróżnych. Powietrze śmierdzi tu brudem, szczynami i pyłem żelaznym, niosąc zapach hot doga i kebaba z budek na górze. Znudzona baba bełkoce coś przez megafony, spanikowani ludzie biegają bezładnie między peronami, próbując znaleźć swoje pociągi. Pseudomarmurowa posadzka klei się od rozlewanych latami kompotów i słodkiej herbaty. Powinienem być zdegustowany, patrząc na otaczający mnie postsocjalistyczny syf.\nNie przeszkadza mi, że garnitur prześmiardnie zapachem otaczającej mnie tłuszczy, że mankiety koszuli nie dadzą się doprać. Że zapastowane na glanc buty już ktoś podrapał mi podeszwą chamskiego trepa. Nie ma to dla mnie znaczenia.\nPociąg podjeżdża, ludzie tłoczą się przy wejściach, szarpią za klamki, wpychają bagaże przez okna, krzyczą na siebie i do siebie, żegnają się, wrzeszczą, śmieją się i płaczą. Pozwalam, żeby uniosła mnie fala tłumu, trzymam tylko mocno uchwyt walizki i pilnuję portfela. Jeszcze jakiś czas będzie mi potrzebny.\nJestem wręcz rozczarowany, gdy bez większego trudu znajduję swój przedział i miejsce. Miałem nadzieję, że zdąży zająć je rodzina hałaśliwych Cyganów albo że rozwali się w nim chrapiący na trzech siedzeniach naraz dziad, jadący aż z Berlina gdzieś w nieznane. W zasadzie to chciałem już teraz poczuć, jak wygląda prawdziwe życie – odbyć część podróży na stojąco, siedząc na własnych bagażach, kłócąc się z konduktorem.\nNa niewygody jeszcze przyjdzie czas.\nRozsiadam się, walizkę wrzucam niedbale na górę, wyciągam tylko tableta. Mam całą noc, żeby zaplanować kolejne kroki podróży, posprawdzać mapy i połączenia.\nGdy wychodzę później na korytarz kołyszącego się pociągu, jest już głęboka noc. Skład mknie przez bezmiar czarnej pustki, za oknami migają w cichym, szaleńczym pędzie słupy trakcji i przejazdy, na których okazjonalnie stoi za szlabanem jakiś zabłąkany samochód. Pojedyncze światełka palą się w oknach domków, które wyłaniają się z nicości lasów i zapadają ponownie w przestwór za nami, na krótką chwilę tylko rozbłyskując i gasnąc, niczym spadające z czarnego nieba gwiazdy. Stłoczeni w pociągu ludzie chrapią w półmroku pojedynczych żarówek, dzieci marudzą, wyrobnicy tną w karty pod pitą z plastiku wódeczkę. Ciężki zaduch snu wylewa się przez uchylone drzwiczki przedziałów, a za oknami przelatują wsie i miasteczka, z których istnienia śpiący nawet nie zdają sobie sprawy.\nAni ludzie mieszkający przy torach nie wiedzą o naszym istnieniu, ani my nie jesteśmy na dobrą sprawę świadomi tego, że oni tam w ogóle są. A mimo to pędzący pociąg życia niesie nas tak blisko siebie, niemalże na wyciągnięcie ręki... Gdyby tylko ktoś chciał tę rękę wyciągnąć.\nZamykam za sobą obskurne drzwiczki toalety, rozkraczam się, próbując złapać rytm kołyszącego wagonu; podłoga mokra jest śladami tych, co nie dość dobrze opanowali tę sztukę albo mieli nieszczęście trafić na hamowanie. Gdy zapinam rozporek, uświadamiam sobie, że nadal mam w kieszeni breloczek z kluczami. Podnoszę go jak rybak zaczepionego na haczyku kiełbika; patrzę na błyszczące kawałki stali, dawniej strzegące mego majątku i uruchamiające wyposażenie, dzięki któremu byłem tym, kim byłem. Jeden po drugim odpinam klucze i wrzucam w ciemny otwór sedesu, w którym migają w szalonym pędzie betonowe podkłady.\nWracam do przedziału pełnego ludzi, moszczę się na swoim siedzeniu. Za oknem wciąż lecą rozmywające się słupy i ciemne plamy lasów, jaśniejsze punkciki domów i tonące w blasku pomarańczowych lamp stacje, puste i ciche o tej porze nocy. Żałuję wręcz, że nie ma tutaj wagonu sypialnego, gdzie mógłbym zająć sobie górną kojkę, jak w latach dzieciństwa; zawsze był straszny problem, żeby na tę górę wejść i zejść, ale za to byłem tam panem samego siebie, zupełnie ponad wszystkim i wszystkimi innymi. Tak jak wtedy, gdy jechaliśmy do Wilna w późnych latach osiemdziesiątych... Leżałem wtedy na górnym łóżku i patrzyłem na lecące za oknem podkłady, myśląc o wszystkim i o niczym, czując ściskającą za serce świadomość bezmiaru świata i jednostkowości własnego istnienia. Pierwszy, jeszcze dziecięcy atak melancholii, Weltschmerzu w jego najczystszej formie.\nJednostajny rytm kół uspokaja i otępia, bujanie pociągu jest niczym najpiękniejsza kołysanka.\nStoję pośród bezkresu pól, patrząc ku zamglonemu horyzontowi. Po prawej ruiny wypalonej wsi i wrak porzuconego w polu traktora, nieco dalej droga krzyżowa słupów elektrycznych z wiszącymi luźno kreskami przewodów. Wysoka trawa krzewi się nierównymi kępami, zdziczałe sady owocowe powoli toną w bezmiarze zieleni.\nMam na sobie prostą, zieloną kurtkę i znoszone spodnie w nieznanym mi kamuflażu, przy pasie majta się parciana torba z wyposażeniem. Nie znam tych ubrań, ale czuję się, jakby były częścią mnie – od zawsze. Jakbym taki się właśnie urodził.\nPrzyklękam na kolano, rozgrzebuję dłońmi trawę, szukając świeżej, czarnej ziemi. Nabieram garść gleby, pachnącej wilgocią i humusem, zatykającej wonią żyznego czarnoziemu, podnoszę ku twarzy...\n– Вашы дакументы, калі ласка!\nRozklejam ciężkie powieki, uderza mnie światło zapalonych jarzeniówek. Dokoła rejwach i zamieszanie, ludzie podnoszą się, grzebią po torbach... Celnik patrzy na mnie zmęczonym wzrokiem i szturcha po raz kolejny w ramię:\n– Już, zaraz... ja uże, sjejczas... – mamroczę nieskładnie, wyciągając z kieszeni paszport, kopię zaproszenia i całą resztę. Facet odbiera ode mnie papiery, spogląda z mieszaniną pogardy, podziwu i niechęci na podpisy i pieczęcie konsulatu. Przeciągam się, zerkam na zegarek... o, zaraz świt już. Idealna pora na rewizję.\n– У чамадане што ў вас? – Pokazuje głową na walizkę. Wzruszam ramionami.\n– W walizce...? Rzeczy moje. Majtki, skarpetki, kurtka, kosmetyki, takie tam. Otworzyć?\n– Не трэба. – Kręci głową, przystawia pieczątkę, salutuje do patelniowatej czapki i oddaje mi dokumenty. Garnitur i laczki jednak robią swoje, nie raz grało się w pokera, więc człowiek nie boi się patrzeć w oczy, nawet gdy się blefuje... Przede wszystkim wtedy. Zresztą musieliby wziąć mnie na dołek, żeby znaleźć wszystko, co ukryłem w mojej przemytniczej walizeczce, w której nie raz już ciągałem ciekawe rzeczy przez świat. Sąsiad z naprzeciwka też zadowolony, puszcza do mnie oko – mijaliśmy się na korytarzu, on akurat szedł do kibla z rolką taśmy samoprzylepnej i jakąś reklamówką, a wracał z pustymi rękami. Papierosy pewnie szmugluje. Chociaż nie, papierosy to raczej w drugą stronę się wozi. Przyklejasz, zakładasz na to ciuchy i modlisz się, żeby nie kazali wstać... Ciekawe, jak bardzo to boli, kiedy się tak potem skocza odrywa od gołego ciała.\nPrzecieram ręką zaparowane okno, widzę stojącego na żelaznej wieżyczce obserwacyjnej wachmana z karabinem. Patrzę prosto na niego, on patrzy prosto na mnie; poprawia pas nośny, potem sięga do kieszeni, wyjmuje puszkę i pociąga z niej łyka. Wszystko to, nie zdejmując palca ze spustu i nie spuszczając ze mnie oka... Odchylam się w swoim fotelu, zamykam oczy, mając nadzieję, że znów dam radę zasnąć, ale nie mogę pozbyć się wrażenia, że żołnierz wciąż na mnie patrzy – nawet wtedy, gdy pociąg z szarpnięciem rusza z miejsca i nabierając pędu, mknie po torach.\nNa dworzec w Mińsku białoruskim zajeżdżamy koło szóstej rano lokalnego czasu – jest chłodno, przenikliwie wręcz zimno, ale też zarazem rześko i świeżo. Czuję się, jakbym właśnie rodził się na nowo, zostawiając daleko za sobą wszystko, co kiedykolwiek wiązało mnie z resztą świata... W sumie tak właśnie jest. Zapinam kurtkę, wyciągam rączkę walizki, niespiesznie ruszam ku podziemnemu przejściu pod torami. Kółka turkocą nierówno na powybijanym, spękanym asfalcie, dokoła słyszę gwar głosów, w którym z trudem rozróżniam słowa. Nie było mnie tu... ile to już będzie, dwadzieścia lat? Coś koło tego chyba. Tyle razy odbieraliśmy stąd wyczekiwanych gości z Polski, wypatrując z niecierpliwością, gdy pojawią się w oddali potrójne światła lokomotywy; a teraz to ja jestem dorosły i nikt na mnie nie czeka.\n– Hotel – rzucam tylko taksiarzowi, zamykając za sobą drzwi lekko zdezelowanego mercedesa. Wyliniały misiek na fotelach, tandetne zabawki i figurki dyndające pod lusterkiem, wiszący w powietrzu zapach papierosów...\n– Dobryj otel, pan? – pyta niby–po–polsku kierowca, gdy ruszamy spod dworca. Śmiesznie kaleczy słowa, zmiękcza i rozciąga głoski, ale gada nieźle. – Pan na dlugo przyjechal?\n– Parę dni – odpowiadam, patrząc na mijane budynki i ulice.\n– Dawaj, pan, ja was w otel Minsk zawiozę, dobryj otel!\nKiwam tylko głową, wspomnienia z lat młodości napływają falami.\n– To w złą stronę pan jedziesz.\n– Płoszcza Niezalieżnaści tam była. – Pokazuję od niechcenia ręką. – A ty mnie na Aktiabrską wieziesz, dookoła. Co ja, małpa, żeby ty mnie koło Cyrku woził?\nKierowca nie mówi nic, skręca tylko ostro w lewo. Za to pod hotelem pomaga mi wyjąć walizkę z bagażnika i jeszcze wciska w rękę swoją wizytówkę, że „jak co potrzeba, pan, to dzwonić”. Dziękuję, daję mu za kurs grubszym banknotem bez reszty, wchodzę do hotelu.\n– Hieloł ser, welkam to ze Minsk hłotel, hał kien wi hielp ju? – paniusia zza kontuaru wygłasza wyuczoną kwestię i zawiesza się, gdy odzywam się porządnym oxfordem; schodzę kilka oktaw szpanu w dół, zaczynamy rozmawiać.\nHotel jak wiele innych; pokój, jak to pokój. Rzucam walizkę na łóżko, ściągam z siebie garnitur, puszczam wodę pod prysznicem. Miasto zaraz obudzi się do życia, ja też ochlapię się trochę i będę ruszał.\nMińsk zmienił się nie do poznania – ulicami ciągnie rzeka samochodów, sklepy świecą czystymi witrynami, zachęcająco mrugają neonami kafejki. Kupuję sobie espresso, siorbię kawę, patrząc na pejzaż za oknem. Nie mogę nie zauważyć, jak zalotnie spogląda na mnie jakaś blondynka w kozakach na wysokiej szpilce. Uśmiecham się, przesiadam do niej, wchodzimy w krótki flirt po angielsku. Nazywa się Nadia, jest studentką, idzie na zajęcia... I ma wolny wieczór, może byśmy się spotkali? Wymieniamy się numerami telefonów, w końcu ja wychodzę pierwszy. Dlaczego? Bo czuję, jak strasznie ciągnie mnie ku sobie poprzednie życie; w końcu niełatwo jest przeciąć pępowinę.\nIdę ulicami miasta, rozglądam się dokoła. Ani śladu po tych ogromnych, pustych przestrzeniach, po szarych, ślepych ścianach, które zapamiętałem z młodości. Tutaj też wkroczyła kolorowa, krzykliwa i nijaka cywilizacja Zachodu – wszędzie Coca-Cola i Adidas, lans, Vans i Ray Ban. Miasto mojego zbyt krótkiego i burzliwego dzieciństwa odeszło w niepamięć, a na jego miejscu wyrosło coś obcego; chciałem przejechać się znanymi ulicami, zajrzeć w stare kąty, ale rezygnuję. Nie znajdę tu nic poza martwymi wspomnieniami z życia, które nie ma już znaczenia.\nZnajduję sobie rozkład autobusów i tramwajów, kupuję bilet-dniówkę i jadę za miasto do pierwszego lepszego handlarza używanych samochodów. Kupuję od ręki najbrzydszego złoma, jakiego znajdę, podpisuję się na umowie in blanco – widać, że cwaniak tylko pośredniczy, bo sam wpisze dane obecnego właściciela, nic nie zapłaci za przerejestrowanie, a zgarnie różnicę między tym, co dostanie i co odda. To i dobrze, rzęch ma aktualne blachy i ubezpieczenie, więc nie będzie się rzucał w oczy. Sporo czasu zajmuje mi ponowne przywyknięcie do marnego wspomagania, braku ABS i silnika o pojemności butelki wody mineralnej, ale daję jakoś radę. Wracam do Mińska moją nową-starą limuzyną, chwilę kluczę po ulicach w poszukiwaniu miejsca parkingowego w pobliżu rynku, w końcu staję dwie ulice dalej i ruszam piechotą na Komarowkę.\nOgromny bazar tętni i huczy życiem, niczym ucieleśnienie sił żywotnych i tego, co w byłym ZSRR najlepsze. Przeciskam się przez tłum, pachnący czeremszą i mlekiem, chaczapuri i świeżym mięsem... Tutaj też zakradły się zdobycze cywilizacji, ale babuszki po staremu handlują z gazet suszoną rybą i siemoczkami, mlekiem w plastikowych butelkach i serem w torebkach. Chyba nie wyróżniam się aż tak bardzo w pozornie zwyczajnych ciuchach, a i tak od razu identyfikują mnie jako przyjezdnego, mimo że staram się gadać po rusku. Któraś przekupka nawet odzywa się do mnie czyściutkim polskim, z lekkim tylko zaśpiewem i teatralnym „l”, jak aktorzy z czarno-białych filmów.\nSzukam nowego ubrania.\nZatrzymuję się przy stoiskach z wyprzedażą, przekopuję przez sterty szmat na używankach, omiatam wzrokiem wystawiony na stojakach z prętów towar. Rynek ma tę przewagę nad sklepem, że znajdziesz tu nawet rzeczy, które dawno temu wycofano z oficjalnego obrotu, nikt nie zadaje pytań, nikt nic nie wie, nawet jeśli próbują potem iść twoim śladem: „Przyszedł, popatrzył, kupił, poszedł. Kiedy? A bo ja wiem kiedy. Dwa dni temu może”. Kas fiskalnych tu nie ma, paragonów do reklamówek nie wrzucają.\nZ plecakiem wypchanym ciuchami i wyposażeniem wracam do samochodu, wsuwam wszystko na tylne siedzenie. Brakuje mi jeszcze kilku co bardziej specjalistycznych rzeczy, ale po to będę musiał przejechać się już gdzie indziej... Mińsk jest zbyt oczywisty, każdy tu przybywa i stąd rusza dalej.\nKusi mnie, żeby już teraz, dziś, ruszać dalej. W końcu jest dopiero wczesne popołudnie, więc jeśli ruszę dziś, to tylko przecinam MKAD i wyskakuję na szosę w kierunku na Homel... ale tak nie zrobię. Najłatwiej, najprościej byłoby po prostu podjechać pod sam Kordon, znaleźć pierwszego lepszego oficera, dać mu w łapę równowartość jego rocznego żołdu i kazać się przewieźć na drugą stronę drutów – ale ja nie chcę zginąć od razu po wejściu. Najłatwiejszą i najprostszą drogę wybierałem w poprzednim życiu, a teraz kładę zręby pod budowlę nowego siebie. Zapalam silnik, włączam się do nurtu samochodów. „Włączam się” to szumne określenie; stary opel wlecze się i rzęzi, wyprzedza mnie co drugi miejscowy, ale to dobrze. Lekko już zarośnięty, w czapce na czubku głowy i schodzonej wojskowej kurtce, mógłbym uchodzić za kolejnego mińszczanina wracającego z ryb. Mam nawet na tylnym siedzeniu wędki i sadzyk, a dla tych, co nie uwierzą, świeżutkie dwadzieścia dolców w paszporcie. Mógłbym dawać nawet i po stówie każdemu napotkanemu gaisznikowi, ale nie ma co ich rozpieszczać. A na ewentualnych złodziei i cwaniaków mam już gaz pieprzowy i krótki nóż o szerokim ostrzu w kształcie liścia, jedną z „pamiątek” przemyconych w walizce. Nie mam zamiaru go używać, ale nie zawaham się; tam, gdzie idę, ludzka sprawiedliwość i tak mnie nie dosięgnie, a w boską niespecjalnie wierzę. W zasadzie nie wierzę w nią wcale: gdyby istniała, to nie miałbym tego, co miałem.\nWracam do hotelu, wymeldowuję się, zabieram swoje rzeczy. Nie będę ryzykował z podwójnym meldunkiem w napotkanych po drodze motelikach – prawdopodobnie nadal mają ten idiotyczny system, że nie można wynająć dwóch pokojów naraz. Nie można, i koniec; nie możesz być zameldowany dwa razy, a już na pewno nie w dwóch różnych miejscach. A jak mieszkasz i masz meldunek w jakimś mieście, to nie możesz tam wynająć pokoiku, choćby była to twoja noc poślubna: nielzja, i cześć.\nSkręcam jeszcze w kierunku ulicy Pulichowa, przejeżdżam obok rzeki, zostawiam samochód na półlegalnym parkingu pod drzewami i ruszam piechotą w kierunku wielopiętrowych bloków. To było gdzieś tutaj... Chyba ten blok. Piąte piętro? Szóste? Siadam na ławce, zapalam papierosa, próbuję wzrokiem znaleźć okno. Ile razy tutaj się przychodziło, siedziało na tej ławeczce... Chociaż nie, to nie ta, tamta była kawałek dalej. Ciekawe, co też ona teraz porabia? Podobno wyjechała gdzieś na północ, do Szwecji albo innej Norwegii, znalazła sobie bogatego faceta, rozbija się po ekskluzywnych butikach, pieniędzy ma jak lodu... I założyć się mogę, że jej życie jest równie puste i pozbawione sensu jak moje. Wzdycham ciężko, wyrzucam papierosa w trawę. Oboje przesraliśmy swoją młodość, przesraliśmy całe życie.\nWracam do samochodu, wyciągam równiutko złożony garnitur i wrzucam do pojemnika na lokalny Caritas, ruszam Partizanskim Praspiektom w kierunku obrzeży miasta. Bloki Mińska migają po lewej i prawej, wyprzedzają mnie luksusowe samochody terenowe, migają równie kolorowe, co tandetne reklamy. Uderza mnie kolejna myśl – skręcam w bok, pomiędzy brzydkie pudełka socrealistycznych mnogoetażek. Wyjmuję swoje rzeczy, zarzucam plecak na ramiona, samochód zostawiam otwarty, z kluczykami w stacyjce i dowodem zakupu na siedzeniu. Pora zerwać ze starymi nawykami i zacząć myśleć tak, jak chcę, a nie tak, jak nauczyło mnie życie. Schodzę do metra, owiewa mnie gorąco-suche powietrze o bardzo charakterystycznym zapachu plastiku, metalu i dziwnych środków dezynfekujących. Kupuję plastikowy żeton, przechodzę przez bramkę z prymitywną fotokomórką; nie mogę pozbyć się pierwotnego, atawistycznego strachu wyniesionego z dzieciństwa, że gumowane szczęki zamykające przejście przez automat zatrzasną mi się dokładnie na nodze. Widziałem kiedyś, jak jedna babcia tak dostała, brrr... Ruska fotokomóra teoretycznie powinna działać PRZED tym, jak wejdziesz w bramkę, żebyś nie wlazł bez wrzucenia żetonu, ale to była tylko teoria, a z praktyką tu zawsze było słabo. Głupie Ruski. Przejeżdżam pod ziemią do stacji Mohylewska, w której pobliżu pamiętam widzianą na mapie ikonkę hotelu.\nZ okien podrzędnego lokum obserwuję wieczorem, jak Mińsk układa się do snu. Powoli zamiera ruch na ulicach, zapalają się światła w przysadzistych, sowieckich blokach o dwuspadowych dachach. Rozkładam na skrzypiącym, irytująco wąskim łóżku swój dobytek, segreguję i sprawdzam, odkładam już niepotrzebne rzeczy. Muszę jutro jeszcze znaleźć bankomat i wypłacić, ile tylko dam radę, a potem pozbyć się karty kredytowej.\nDzwoni telefon. W ogóle zapomniałem, że go mam... Dziwny numer, chyba lokalny, bo nie kojarzę prefiksu. Przez chwilę zastanawiam się, kto może mieć mój numer, potem dociera do mnie – no tak, dziewczyna z kafejki. Wstaję, wahając się, co zrobić, ale w końcu otwieram okno, biorę zamach i rzucam wciąż dzwoniącym smartfonem na pustą ulicę. Widzę go jeszcze, jak wiruje i kręci się w powietrzu, aż w końcu roztrzaskuje o asfalt.\nWszędzie dookoła pustka.\nPłowa trawa kołysze się w podmuchach wiatru, kładąc się falami w bezkresie przestrzeni. Szare chmury leniwie płyną po zasnutym białawą mgiełką niebie, strzępiąc się i przelewając ciężkimi zawirowaniami. Gdzieś ponad nimi wisi płaski dysk słońca, którego promienie zdają się niemalże nie dawać ciepła.\nPoprawiam pasek plecaka, rozglądam się. Ciemna ściana lasu tchnie chłodem i wilgocią, daleko z przodu widać kominy jakiejś bezimiennej wioski. Zaciągam się dymem z podłego papierosa, posyłam niedopałek w pokryte pożółkłymi liśćmi zarośla.\nRuszam dalej skoro świt, jak porządny autostopowicz – zaczynam od autobusów miejskich, którymi dojeżdżam na skraj miasta, potem staję na trasie i macham na tak zwanego „łebka”. Nie jest łatwo, bynajmniej. Tutaj, podobnie jak w Polsce, ludzie zapomnieli już, jak to jest nie mieć samochodu, więc niechętnym okiem patrzą na człowieka w wyświechtanej kurtce i z plecakiem. A co, jak to jakiś obcokrajowiec i po naszemu nie umie? A może ma broń?\nParadoksalnie mają rację.\nW końcu łapię okazję, podjeżdżam kilkanaście kilometrów za Mińsk, potem mój kierowca skręca, więc wysiadam i macham dalej... Mijające mnie wozy pędzą przed siebie i przelatują obok, zdając się w ogóle nie zauważać, że tu jestem i że czegoś mogę od nich chcieć. Wcale nie dziwi mnie, że kierowcom nie chce się zatrzymywać. To nawet nie kwestia strachu, wcale nie chodzi o bezpieczeństwo. Ludziom po prostu się nie chce. Nie chce im się zwolnić i wrzucić migacza, nie mają ochoty wpuszczać kogoś do swojego samochodu, bo może pobrudzić im tapicerkę albo będzie śmierdział... Albo gadał, a to już jest najgorsze przecież. Muzyka leci z zestawu nagłośnienia, mogłoby być tak miło i spokojnie, a tu ktoś gada, wylewa nam żółć, opowiada o swoich niedolach i perypetiach. I zatrzymać się nie można na jedzenie ani na stacji już się nie wysiądzie, bo jak tu obcego w samochodzie zostawić. Tak, o wiele prościej jest samemu, bez innych.\nRuszam w końcu piechotą, do pleców przyczepiam sobie tylko znaleziony na poboczu karton po pizzy i wymalowuję na nim koślawymi bukwami nazwę miasta, do którego chcę dotrzeć: BOBPYŃCK. Pęd powietrza przejeżdżających obok samochodów szarpie połami kurtki, prawie że zdmuchując mnie z pobocza. Nawet się nie odwracam, bo przeważnie mijający mnie kierowcy pokazują wyniosłe „fakju”, uśmiechając się złośliwie. Gdy macham wyjątkowo uporczywie i patrzę ludziom w oczy, jedna terenówka w końcu zwalnia i zawija na pobocze. Gdy jest już zupełnie blisko, szyba od strony pasażera zjeżdża w dół, przez okno wylatuje papierowa torba po McDonaldzie, uderza mnie kaskadą śmiecia w ramię, lepka, zimna cola chlapie na twarz. Śmiech, pisk opon, audica znika w oddali, spowita obłoczkiem siwego dymu. Wycieram twarz, ruszam dalej. Powinienem być wściekły, ale... emocje są jakoś obok. Jak gdyby to wszystko nie mnie, a kogoś zupełnie innego dotyczyło.\nNareszcie szczęście uśmiecha się i do mnie. Jest już dobrze po południu, gdy z piskiem i sykiem staje obok mnie potężny, osiemnastokołowy tir, kierowca otwiera drzwi do szoferki: Dawaj, bradzjaga! Gramolę się na górę, łamanym ruskim klecę jakieś podziękowania. Kurde, trzy lata tutaj zmarnowałem w dzieciństwie, wtedy już nawet jako tako się dogadywałem z ludźmi, a potem wróciłem do kraju i język szlag trafił, dzisiaj nawet nie potrafię porządnie za podwózkę podziękować.\nJedziemy na południe imponującymi białoruskimi drogami, zbudowanymi przez dobrotliwego Baćkę Łukaszenkę dla kochającego narodu za ukradzione Ruskim petrodolary. Trzy pasma asfaltu w każdą stronę, sznur samochodów, a dla kontrastu drewniane chatynki przycupnięte pod ścianą ciemnego lasu, studnie z żurawiami i obejścia okolone płotkami z faszyny... Chyba przysypiam, bo budzę się, gdy już zmierzcha.\nBobrujsk wita nas deszczem i wiatrem, jest ciemno i szaro. Aleksij – mój trucker, robiący akurat długi kurs – podwozi mnie prawie że pod sam dworzec autobusowy, chociaż rozgląda się mocno, czy nie widać gdzieś patrolu GAI, czyli lokalnej inspekcji drogowej. Ani jemu, ani mnie nie uśmiecha się spotkanie z mentami wieczorem... Nie chce ode mnie nawet grosza za podróż, dziękuję mu więc na tyle, na ile pozwala mi mój słabiutki rosyjski. Przebiegam w strugach lejącej się z nieba wody przez ulicę, chowam pod zadaszonym przystankiem z brudnego pleksi. Przyświecając zapalniczką, próbuję dopatrzyć się na tablicy przyjazdów-odjazdów rozkładu kursów na Homel.\nWłóczę się dość długo po ulicach, próbując znaleźć jakiekolwiek lokum na noc. Owszem, trafiam na jeden hotelik, ale okazuje się, że jest czynny tylko do osiemnastej. Rewelacja, prawie jak restauracja zamknięta na przerwę obiadową. Nie mając pojęcia o topografii miasta, po prostu idę przed siebie, czekając na to, co ześle mi los. Oddryfowuję nieco od centrum, wchodzę w kwartały mieszkalne, pomiędzy niskie bloki i garaże, gdzie w lokalach o zaparowanych oknach siedzą kędzierzawi Gruzini i skośni Uzbecy w błyszczących skórzanych kurtkach i z łańcuchami o grubych ogniwach leżącymi ciężko na włochatych klatach. Raz namierzają mnie miejscowe dziwki, szukające klienta; dziewczyny wołają za mną długo i namiętnie, gdy tylko rozpoznają u mnie polski akcent, ale nie zwracam na nie uwagi. Raz wylegitymowuje mnie patrol milicji, ale na szczęście nie pozbyłem się jeszcze paszportu i wizytówki białoruskiego konsula w Warszawie... A raz zaczepiają mnie lokalni chuligani. Chuligani albo dresiarze zwykli, trudno powiedzieć – tusują się niedaleko nocnego, przy wejściu do klatki schodowej, przestępując z nogi na nogę i spluwając na ziemię łupinami słonecznika. Tusowka to dość specyficzny wschodni obyczaj, polegający głównie na staniu pod blokiem, ewentualnie siedzeniu na oparciu drewnianej ławeczki i patrzeniu, co się dziś w okolicy stanie. Czasem ktoś przyniesie papierosa, ktoś skoczy po piwo, zdarza się, że kolega przyjdzie z gitarą. A czasem zdybie się nietutejszego.\n– Э, мужик! Закурить есть? – słyszę lekko ochrypły głos. Od padjezdu odrywają się trzy cienie, ruszają niespiesznie, chcąc przeciąć mi drogę. Nie chodzi im ani o papierosa, ani o odpowiedź na pytanie, tylko o mnie.\n– Niet, nie kurju... – odpowiadam i od razu uświadamiam sobie błąd. Gdybym nie powiedział nic, to może potarmosiliby mnie trochę i puścili – ot, pijak, wariat, włóczęga – a tak to już na sto procent usłyszeli mój fatalny akcent.\n– Так давай, что есть,козёл, бля! – Pierwszy z nich rusza na mnie, słyszę szczęknięcie sprężynowego noża, widzę odblask światła na ostrzu.\n– Uże, szczas, nie nada... – Udając, że mocuję się z szelkami, ściągam plecak i z rozmachu ciskam na nich. Nożownik uchyla się, myśląc, że celuję w niego, ale rzuciłem w drugiego; dla prowodyra mam kopnięcie w pachwinę i uderzenie łokciem. Staram się celować w szczękę albo twarz, ale dawno już nie ćwiczyłem, wyszedłem z wprawy – cios prawie że mija go, zaczepiając muśnięciem o przegrodę nosową. Słyszę suche chrupnięcie i już wiem, że wystarczy, tego można odhaczyć. Uderzam oburącz zdziwionego dresa trzymającego plecak, uchylam się, przepuszczając pięść trzeciego nad sobą, chcę podciąć, ale noga źle układa się na nierównym chodniku, więc tylko tracę równowagę i zbyt słabo kopię pod kolano. Czuję pięść w żołądku, powietrze wylatuje z płuc, robi mi się ciemno przed oczami, ale uderzam jeszcze raz na oślep, potem przekręcam i walę się z rozpędu na tego, który oberwał plecakiem. Zasada walk ulicznych jest prosta – łokcie i kolana do przodu, celować w żołądek albo twarz; wbijam kolano w brzuch leżącemu, z gardła wyrywa mu się ni to jęk, ni to skowyt, przetaczam się na bok z plecakiem, podrywam się, potykam, łapię równowagę i lecę na złamanie karku do przodu, słysząc tylko szum wiatru w uszach i wściekłe wołanie ostatniego bandziora.\nZatrzymuję się dopiero, gdy zaczynam tracić oddech, dobrych kilka bloków dalej. Wciskam się w ciemną niszę pod najniższym balkonem, wsuwam drżącą rękę do plecaka, sprawdzam, czy nic nie zgubiłem, rozglądam się, czy nikt mnie nie widział i czy nikt nie goni. Serce wali jak oszalałe, żyły mam pełne adrenaliny, szum i dudnienie w uszach... Czuję metaliczny posmak krwi w ustach, na wardze rośnie mi gula, więc musiałem od któregoś oberwać jeszcze po drodze. Było blisko, nie ma co. Człowiek wybiera się w nieznane, a tu mu kilku domorosłych chuliganów nóż pod żebro wsadzi w ciemnym zaułku.\nNie wiem, czy jest sens kręcić się po nieznanym mieście po ciemku. Wracam szerokim kołem w kierunku dworca, po drodze zatrzymuję się po zakupy w nocnym. Ekspedientka patrzy na moją rozbitą mordę najpierw podejrzliwie, potem z jakiegoś powodu płynnie przechodzi we współczucie, gdy słyszy, że jestem ni czytaty, ni pisaty. Zagryzając bułkę i popijając kefirem, idę po ulicach śpiącego Bobrujska, wsłuchując się we własne odczucia.\n1 Pana dokumenty poproszę.\n3 Ja już, zaraz.\n4 Co pan ma w walizce?\n5 Nie trzeba.\n6 prażonymi nasionkami słonecznika\n8 nie wolno\n9 Właź, włóczęgo!\n10 Ty, koleś! Masz ognia?\n11 klatki schodowej\n12 Nie, nie palę...\n13 To dawaj, co masz, cwelu jebany!\n14 Już, zaraz, nie trzeba...\nSporo, ale to naprawdę sporo czasu później\nCOPYRIGHT© BY Michał GołkowskiCOPYRIGHT © BY Fabryka Słów sp. z o.o., LUBLIN 2014 COPYRIGHT © BY Transavision ltd. COPYRIGHT © BY Mir Igr OOO\nFOTO NA OKŁADCE © stokkete – Fotolia.com\nPROJEKT OKŁADKI Piotr Cieśliński, „Grafficon” Konrad Kućmiński\nILUSTRACJE Szymon Radomski\nZAMÓWIENIA HURTOWEFirma Księgarska Olesiejuk sp. z o.o. sp.j. 05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91 tel./faks: 22 721 30 00 www.olesiejuk.pl, e-mail: hurt@olesiejuk.pl\nWYDAWNICTWOFabryka Słów sp. z o.o. 20-834 Lublin, ul. Irysowa 25a tel.: 81 524 08 88, faks: 81 524 08 91www.fabrykaslow.com.pl e-mail: biuro@fabrykaslow.com.pl www.facebook.com/fabryka\nDlaczego muszę patrzeć na twarze szarych ludzi? Dlaczego wszędzie, gdzie spojrzę, widzę puste spojrzenia? Bo sam jestem pusty – spoglądam we wsteczne i wtedy dociera to do mnie. Bo w twarzach ludzi widzę tylko odbicie siebie, bo ich nijakość i szarość przypomina mi o mojej własnej. Bo samochód, mieszkanie i pięciocyfrowa wypłata to już za mało, żeby wypełnić wewnętrzną pustkę. Pustkę, która gryzie mnie od lat, od której nie da się uciec, bo im dalej odbiegam, tym większa się staje; bo noszę ją w sobie, dokądkolwiek pójdę.\nZ zewnątrz wygląda to jak zwykły, szary blok, normalnie jeszcze tylko brakuje wywieszki „Magiel” na klatce; w środku coś jak skrzyżowanie taniego burdelu i wiejskiego domu kultury. Przeważnie nie przeszkadza mi brak gustu u innych, ale to jest, no... grube to jest. Fałszywa sztukatura na suficie, pseudodrewniane płytki podłogi i boazeria do połowy wysokości ścian każdego potrafią wprawić w szampański humor. Do tego rozstawione bez sensu losowe rośliny w donicach\nMichaił – przedstawiam się, witam też z pozostałymi, chociaż widać, że grają tu w najlepszym razie drugie skrzypce; takie klasyczne typy, jak na szkicach u Norblina: lekko zasuszony dziadek w wyświechtanej marynarce i nieogolony facet o cerze jak zamoczony papieros.\nNagle robi mi się autentycznie strasznie. Nagle dociera do mnie, że oto wkroczyłem na zupełnie nieznany i tajemniczy kontynent, jak pierwsi żeglarze Kolumba zeskakujący z szalup „Santa Marii” na piach plaży Nowego Świata. Tylko że tu nie będzie złota ani ziemi uprawnej, tu nie będzie witających mnie z uśmiechem tubylców. Tu jest tylko śmierć.\nDziadek był nauczycielem francuskiego, umyślił sobie, że mnie nauczy i wychowa na dyplomatę. A ja jak tylko podrosłem na tyle, żeby mieć na to odwagę, posłałem go na drzewo z jego przymusowymi lekcjami. Teraz żałuję, ale co zrobić.\nUderza mnie nagle myśl – dlaczego niby mi zaufał? Zna mnie raptem paręnaście godzin, a przecież traktuje z pełnym zaufaniem. No, może nie do końca, bo ufa mi na tyle, na ile ufa się dziecku, czyli w pełni i bezgranicznie, ale nie spuszczając go z oka, żeby jakiejś głupoty nie odwinęło. Ale i tak – przecież na dobrą sprawę to czort wie, co ja za jeden mogę być, co mi się może we łbie roić.\nNa sąsiedni leżak opada posągowa brunetka, którą obserwowałem już wcześniej tego dnia. Tak, to typ, którego nie da się nie zauważyć – nie ma szans, żeby kostium sam trzymał się na takiej wielkości piersiach, a i z takimi ustami się nikt nie rodzi.\nPatrzę na jej profil, ona doskonale wie, że ja wiem, że ona wie. Przymyka powieki, przegarnia włosy, wypręża się i przeciąga, jak na sesji zdjęciowej do rozkładówki, dając mi szansę, żebym tylko potwierdził swoje wcześniejsze przypuszczenia.\nWódka nie tylko z radiacji organizm oczyszcza, ale i z innych elementów szkodliwych. Ze wspomnień na przykład. Z odruchów ludzkich. Szybko nauczysz się, że bez niej w Zonie nie da się; a jeśli da się, to nie na długo.\nNie wiem, co oni tam liczyli znaleźć – przecież jak nawet wojna, to do miast nie wolno uciekać, bo tam zawsze walki najcięższe i głód pierwszy w oczy zagląda, a na wsi to człowiek jakoś się uchowa jeszcze.


„Jagiellończyk” w Tygodniu Konstytucyjnym\nStrona główna Oświata „Jagiellończyk” w Tygodniu Konstytucyjnym\nOpublikowano: wtorek, 20, czerwiec 2017 10:36 |\nUczniowie I Liceum Ogólnokształcącego im. Kazimierza Jagiellończyka w Sieradzu już po raz drugi obchodzili w swojej szkole Tydzień Konstytucyjny. Z tej okazji gościem młodzieży była mecenas Izabela Męczekalska.\nOgólnopolskie obchody Tygodnia Konstytucyjnego po raz trzeci z rzędu zorganizowało Stowarzyszenie im. prof. Zbigniewa Hołudy. Celem tego święta konstytucji jest przybliżenie młodzieży szkół gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych interesujący roli i znaczenia ustawy zasadniczej w życiu codziennym. „Zależy nam na tym, aby w przystępny i interesujący sposób pokazać, że problematyka konstytucyjna ma bezpośredni wpływ na codzienne życie każdego z nas” – czytamy na stronie internetowej stowarzyszenia.\nOpiekunem merytorycznym wydarzeń organizowanych w ramach obchodów Tygodnia Konstytucyjnego jest była rzecznik praw obywatelskich prof. Ewa Łętowska, która wielokrotnie podkreśla potrzebę upowszechniania wśród młodzieży wiedzy z zakresu prawa: – Tak, jak się prowadzi dzieci szkolne do muzeum czy na koncert, tak samo powinno się przybliżać im prawo. I uczyć, że z natury rzeczy przeznaczone jest ono do funkcjonowania w świecie, który nie jest doskonały. Jak prawo karne, które działa wobec tych, którzy prawo łamią. I trzeba uczyć, że prawo jest po to, żeby żadnej władzy nie przyszło do głowy hulać zanadto.\nPo raz drugi w obchody Tygodnia Konstytucyjnego włączyło się sieradzkie I LO, zapraszając na zajęcia mecenas Izabelę Męczekalską. Pod jej kierunkiem uczniowie rozmawiali o tym, czym jest konstytucja i jak powstaje prawo. Próbowali również samodzielnie tworzyć zasady konstytucyjne, przeprowadzili debatę oksfordzką na temat prawa karnego, dowiedzieli się, jak skutecznie się uczyć oraz poznali tajniki pracy prawnika.\nW trzeciej edycji Tygodnia Konstytucyjnego wzięło udział 350 szkół oraz 380 prawników. W lekcjach na temat konstytucji uczestniczyło około 36 tys. uczniów w całej Polsce.


Jak zacząć się odchudzać? - Salon kosmetyczny Wrocław\nHome » Ćwiczenia » Jak zacząć się odchudzać?\nNadwaga sprzyja bardzo wielu chorobom, więc warto z nią walczyć. Oczywiście każdy, kto kiedyś próbował zrzucić kilka kilogramów, wie jak trudne jest to zadanie. W jaki sposób zabrać się do odchudzania, żeby osiągnąć sukces?\nBardzo duże znaczenie będzie miała odpowiednia motywacja. Jeśli chcemy pokonać wszystkie trudności, musimy wiedzieć dlaczego zdecydowaliśmy się na odchudzanie. Dobrą motywacją jest chęć zatroszczenia się o swoje zdrowie, a także poprawy wyglądu sylwetki. Następnie trzeba postawić sobie jasno określony cel. Możemy określić na przykład jaka jest nasza prawidłowa waga i następnie dążyć do jej osiągnięcia. Odchudzanie nie musi polegać na stosowaniu bardzo restrykcyjnej diety. Ważne, żeby zrezygnować z tuczących przekąsek i niezdrowych produktów, które zawierają dużo kalorii. Należy zastąpić je pełnowartościowym jedzeniem, które dostarczy naszemu organizmowi niezbędnych składników pokarmowych. Niezbędna jest również aktywność fizyczna. Najlepsze przy odchudzaniu są intensywne ćwiczenia cardio, które zmuszają organizm do spalania tkanki tłuszczowej jako źródła energii.


pk 12.07.2021 10:13\nAnglicy byli bardzo blisko pierwszego od 55 lat zwycięstwa w wielkim turnieju. Od drugiej minuty prowadzili po golu Luke'a Shawa, ale w drugiej połowie wyrównał Leonardo Bonucci. Dogrywka nie przyniosła rozstrzygnięcia i o mistrzostwie Europy musiały zadecydować rzuty karne. Po dwóch kolejkach Anglicy prowadzili 2:1 i wydawało się, że są na ostatniej prostej. Ale wtedy trzy kolejne karne zmarnowali Rashford, Sancho i Saka i ostatecznie puchar pojechał do Rzymu.\nAnglicy zdejmowali srebrne medale. "To dziecinne"\nAnglicy musieli więc przyjąć srebrne medale. Wielu reprezentantów ściągało jednak krążki z szyi natychmiast po tym, jak zostały im wręczone. Z jednej strony można to zrozumieć – Anglicy byli bardzo blisko końcowego triumfu. ale ostatecznie przegrali finał mistrzostw na swoim terenie po karnych, co musi bardzo boleć. Z drugiej strony zdejmowanie medalu za drugie miejsce natychmiast po tym, jak zawieszono go na szyi według niektórych świadczy o braku szacunku i nieumiejętności przegrywania.\nTakiego zdania jest chociażby Roman Kołtoń, który w ostrych słowach skomentował zachowanie Anglików. "Obrzydliwe to ściąganie medali przez Anglików, rzucam klątwę - oby nigdy, przenigdy nic nie wygrali wielkiego z reprą! Niech czekają następne 55 lat na finał i niech znowu przegrają" – napisał dziennikarz.\n"Nie wiem, czy kiedyś zrozumiem sportowców zdejmujących srebrne medale. Rozumiem smutek po porażce, rozumiałbym, gdybyśmy rozmawiali o drużynie przegrywającej po kilkunastoletniej dominacji, ale przecież bycie wicemistrzem Europy to kolosalne osiągnięcie i powód do dumy" – napisał dziennikarz Sport.pl, Jakub Kręcidło. Dodajmy, że Anglicy nie mają zbyt wielu sukcesów na wielkich turniejach na swoim koncie. Poza triumfem na mundialu w 1966 roku, Anglia stała na podium wielkiego turnieju w 1968 roku. Wtedy Anglicy zajęli trzecie miejsce na mistrzostwach Europy. W 1996 roku na Euro nie rozgrywano już meczu o trzecie miejsce, a Anglia odpadła w półfinale.\nTakże za granicą pojawiły się słowa krytyki pod adresem Anglików. Jeden z kibiców napisał, że to "dziecinne", a były wokalista zespołu Oasis Liam Gallagher napisał, że zachowanie piłkarzy to "brak szacunku".\nAle są też odmienne głosy. "Nie ma dla mnie nic dziwnego w zdjęciu z szyi medali, bo nie rozumiem czego się wymaga. Po prostu kiedyś zdjąć go trzeba, a każdy sam podejmie decyzje, czy chce go nosić 10 sekund czy pięć godzin.Rozumiem, jakby ktoś nim rzucił, opluł, nie przyjął. To mogę nazwać lekceważeniem, ale nic takiego nie widziałem" – napisał na Twitterze Michał Mączka.


Hallingskarvet Oceny / Recenzje\nHallingskarvet – oceny ośrodka i recenzje\nZnasz ośrodek Hallingskarvet – oceń go! Możesz przyznawać gwiazdki (od jednej do pięciu – im więcej tym lepiej) i oceniać w ten sposób jakość tras, snowpark, ofertę dla rodzin, życie nocne i ogólny stosunek jakości do ceny. Jeśli jeszcze w tym ośrodku nie byłeś, znajdziesz tu wcześniejsze oceny ośrodka Hallingskarvet dostarczone przez innych użytkowników. Pomogą Ci one w wyborze najlepszej miejscówki na kolejny wypad na narty lub snowboard?\nPowderalarm dla Hallingskarvet\nPrognoza śniegu Hallingskarvet\nWarunki narciarskie Hallingskarvet


❤sweetcat❤ - 5 października 2011 - archiwum marcysiek.pinger.pl\nWpisy użytkownika ❤sweetcat❤ z dnia 5 października 2011\n❤sweetcat❤: Zakochany Nowy Jork\nDzisiaj korzystając z wolnej chwili szarości jesiennego dnia postanowiłam obejrzeć film który gorąco polecam ♥\n"Zakochany Nowy Jork" Szczerze mówiąc w połowie filmu miałam chęć go wyłączyć bo był trochę nudny. Ale teraz bardzo się cieszę, że tego nie zrobiłam Cudowny film, który bardzo gorąco wszystkimi polecam na te chłodne i szare, jesienne dni\nPrzyznam się, że pod koniec trochę płakałam\nOsobą, które mają możliwość obejrzenia sobie filmu online z limitem i to bez czekania (ci co mają modem do internetu, który można szybko wyłączyć i włączyć mają wiele szczęścia ) polecam: www.ekino.tv/film,Zakochany-Nowy-Jork-New-York-I…\nBruno <33: Oglądałam i też mi się bardzo podobał :) Polecam! też się popłakałam na końcu ;)\nBruno <33: Najbardziej podobał mi się moment z Shia LaBeouf :) a tobie? :P\n❤sweetcat❤: @Bruno <33: Oj tak ten moment był piękny :) A mi, który się podobał.?. Dużo by tu wymieniać. Ten film miał wiele magicznych momentów. I właściwie można by było przystać przy każdej parze po kolei, i wymieniać piękne momenty całymi dniami :) Dla mnie całość była magiczna :)


�YCIORYS:Urodzony 29 sierpnia 1980 roku w Hawanie, na Kubie. William jest aktorem i modelem. Przyszed� na �wiat w skromnej rodzinie jako najstarszy z trzech braci . Jako nastolatek marzy�, by gra� w najlepszych ligach bejsbola, jednak wkraczaj�c w �wiat aktorstwa i mody szybko z niego zrezygnowa�. Kiedy mia� pi�tna�cie lat, wraz z matk� i jednym z braci wyemigrowa� do Miami, gdzie dorabia� na budowie,a nast�pnie rozpocz�� karier� modela dla Next Models. Bra� udzia� w reality show Telemundo Wyspa pokus (La Isla de la Tentacion, 2002) i Droga do s�awy (Protagonistas de novela, 2003). Studiowa� aktorstwo w Miami, Los Angeles i Meksyku. Zadebiutowa� w wieku 22 lat, wyst�puj�c dla Univisi�nu. Wzi�� udzia� w drugiej edycji reality show „Protagonistas de Novelas” (emitowanego u nas przez Zone Romantica jako "Droga do s�awy"). Tu� potem podpisa� kontrakt ze znan� agencj� modeli i zacz�� podr�owa� po �wiecie. W 2005 roku dosta� anga� do telenoweli „Olvidarte Jamás” ("Nigdy ci� nie zapomn�"). W tym samym roku zadebiutowa� r�wnie� na deskach teatru w sztuce "La nene tiene tumbao", kt�ra by�a pokazywana w Palacio de Bellas Artes w Puerto Rico. Rok p�niej otrzyma� kolejne role w dw�ch telenowelach: "Mi vida eres tu" i "Acorralada".Po go�cinnym wyst�pie w telenoweli Nigdy ci� nie zapomn� (Olvidarte jamás, 2006), zwr�ci� na siebie uwag� rol� bogatego i zarozumia�ego Federico w telenoweli Zemsta, moja mi�o�� (Mi vida eres tu (La voz del amor), 2006) z Jorge Luisem Pil�. W 2007 roku producentka Carla Estrada zaproponowa�a mu rol� w telenoweli kostiumowej Pasi�n. W ten spos�b William przeni�s� si� do Meksyku. W 2008 roku Televisa obsadzi�a go w g��wnej roli w telenoweli ,,Nie igraj z anio�em” („Cuidado con el ángel” 2008-2009), u boku Maite Perroni( emitowany na TV4 ). W 2009 roku zacz�� prace nad serialem "Zakl�ta mi�o��" ("Sortilegio" 2009) w kt�rym gra g��wn� rol� u boku Jacqueline Bracamontes. Prywatnie jest kawalerem. Ma syna Ch


Promocje Rossmanna 2016 - oczy, usta i paznokcie. - Ray of the Sun\nPromocje Rossmanna 2016 – oczy, usta i paznokcie.\nTak jak zapowiadałam osobno napisałam post o kosmetykach z promocji Rossmanna. Miałam podzielić ten temat na 3 części-twarz-oczy-usta i paznokcie, jednak stwierdziłam, że jeśli chodzi o oczy, usta i paznokcie kosmetyków wartych polecenia będzie niewiele.\nW kategorii oczy, usta i paznokcie w Rossmannie kupuje jedynie tusze do rzęs, kredki lub eyelinery, szminki i lakiery.\nI TUSZE DO RZĘS\nMoim faworytem jest tusz z Maybelline Colosal Volume Express 100% Black. Nadaje on nie tylko objętości rzęsom, ale też sprawia, że są one mocno czarne. Godnym polecenia jest również Volume Glamour z Bourjois. Tusz ten – jak producent obiecuje – sprawia że rzęsy są extra długie. Oba tusze są warte polecenia i stanowią istotny element makijażu.\nWarte uwagi są również tusze: wydłużające i podkręcające – Volumix Fiberlast firmy Eveline oraz Volume Booster z Lovely. Tusze dobre i tanie, które bardziej wydłużają niż podkręcają. Pogrubiającym rzęsy tuszem, wartym uwagi jest Big Volume Explosion z Eveline. Daje on podobny Efekt do maskary Colosal Volume Express, chociaż moim zdaniem jest od niej troszkę gorszy.\nIII KREDKI, EYELINERY, CIENIE DO POWIEK\nKredki, które do tej pory stosowałam, niestety polecić nie mogę, ponieważ żadna nie spełniła wymagania – „cienki ogonek”. Kreskę na powiece rysują znośnie jednak ogonek zawsze wychodzi gruby i koślawy. Mogę za to powiedzieć Wam jaki eyeliner planuje kupić podczas tej promocji – Master Precise z Maybelline. Końcówka eyelinera zdaje się rysować cieniutkie kreseczki, więc myślę, że ogonki będzie rysować całkiem ładne.\nFajne cienie do powiek z Rossmanna to Color Tattoo 24 HR z Maybelline. Konsystencja jest gładka, dzięki czemu cień łatwo można nałożyć. Dostępne kolory są twarzowe, więc każdy znajdzie coś dla siebie.\nMoim nr 1 wśród szminek jest Colorsensational nr 250 z Maybelline. Moim zdaniem kolor jest idealny – nie za różowy, nie za fioletowy. Usta są wyraźnie podkreślone. Z jaśniejszych kolorów polecam z tej samej serii kolor nr 715. Jest to nudziak lekko wpadający w zgaszony pomarańcz pomieszany z różem. Idealny na dzień lub do mocno podkreślonych oczu.\nDo paznokci używam odżywki Hard and Nails z firmy Sally Hansen. Uważam, że jest ona dobra i godna polecenia. Jeśli miałabym ją porównać do odżywki Eveline 8w1 to daje troszkę mniej spektakularne efekty.\nMoją recenzję na temat odżywki 8w1 możecie przeczytać tutaj\nNie polecę już dziś tej odżywki ( Eveline 8w1), ponieważ wiele osób skarżyło się, że powoduje onochylioze paznokci. Mnie na szczęście ta choroba nie dotknęła, więc recenzji nie zmieniłam.\nZ firm, które są w Rossmannie, najczęściej sięgam po lakiery z Maybelline Colorama. Lakiery te są dość trwałe, a seria ta ma bardzo dużo odcieni. W miarę dobrą trwałość ma również Sally Hansen Xtreme wear.\nMam nadzieję, że ten post pomoże Wam w wyborze odpowiednich dla siebie kosmetyków.\nA Wy jakie kosmetyki polecacie ?\nMascara Wonder`full firmy Rimmel


Testy najnowszego śmigłowca uderzeniowego Mi-28NM zbliżają się do końca - Sputnik Polska\n04:13 05 Grudzień 2020\nTesty najnowszego śmigłowca uderzeniowego Mi-28NM zbliżają się do końca\n13:14 03.07.2015 (zaktualizowano 15:28 05.10.2015) Krótki link\nMi-28NM to helikopter na każdą pogodę i każdą porę dnia i nocy. Otrzymał praktycznie nowy kompleks nawigacyjny, kompleks wywiadowczy, nową optykę oraz nowy system kierowania, który pozwala przeprowadzić tzw. „ślepe” lądowanie.\nTesty Mi-28NM – najnowszej, głęboko zmodernizowanej wersji rosyjskiego uderzeniowego śmigłowca Mi-28N „Nocny łowca” – zbliżają się do zakończenia, powiedział w środę dziennikarzom wiceminister obrony Rosji Jurij Borysow.\n„To śmigłowiec na każdą pogodę i każdą porę dnia, na tym polega jego główna różnica. On otrzyma praktycznie nowy kompleks nawigacyjny, kompleks wywiadowczy, nową optykę oraz nowy system kierowania, który pozwala przeprowadzić tzw. „ślepe” lądowanie. Mi-28NM dysponuje wszystkimi zaletami helikoptera, na który dziś jest zapotrzebowanie na rynku. Testy są już na finiszu” – powiedział Borysow.\nMi-28NM opracowuje się od 2008 roku i będzie on znacznie różnić się od swojego prototypu – „nocnego łowcy” Mi-28N. Uderzeniowy śmigłowiec Mi-28N jest przeznaczony do poszukiwania i niszczenia czołgów, sprzętu pancernego, żywej siły przeciwnika, obiektów obronnych, małych środków pływających i nisko lecących aparatów lotniczych.\nŚmigłowiec może realizować lot dniem i nocą w trudnych warunkach meteorologicznych z uwzględnieniem rzeźby terenu na małych wysokościach w trybie autonomicznym. W 2013 roku został przyjęty na wyposażenie sił lotniczych Federacji Rosyjskiej.\nRosja planuje zbudować własne helikopterowce zamiast Mistrali\nAzja interesuje się najnowszymi rosyjskimi śmigłowcami bezzałogowymi\nPorozumienie z Rosją ws. śmigłowców zapewnia włoskim spółkom zlecenia na kwotę 3 mld euro\nhelikopter, Mi-28NM, Jurij Borysow, Rosja


Schneider Electric partnerem Faurecia w procesie dekarbonizacji - Części samochodowe nr 1\nFaurecia, jedna z wiodących światowych firm z branży motoryzacyjnej, wskazała na Schneider Electric jako preferowanego partnera, który miałby wesprzeć grupę w jej dążeniu do osiągnięcia neutralności CO2. Schneider Electric, lider cyfrowej transformacji zarządzania energią i automatyzacji, będzie towarzyszyć Faurecji na pierwszym etapie jej misji neutralizacyjnej pod względem emisji CO2, która obejmuje dekarbonizację jej działalności.\nZnacząca część emisji gazów cieplarnianych w działaniach Faurecji to bezpośrednie emisje z obiektów, gdzie odbywa się produkcja i pośrednie emisje z pozyskiwanej energii. Pierwszy etap programu obejmie dwa rodzaje działań. Po pierwsze jest to zakup energii wytwarzanej z paliw niskoemisyjnych lub ze źródeł odnawialnych. Po drugie jest to ograniczenie zużycia energii poprzez przyjęcie innowacyjnych rozwiązań cyfrowych w zakresie wydajności i odzyskiwania ciepła we wszystkich 300 lokalizacjach Faurecji na całym świecie.\nPierwszy etap programu jest jednocześnie kamieniem milowym w zakresie neutralności CO2, który grupa zamierza zamknąć do 2025 roku. Kolejny etap w zakresie kontrolowania emisyjności, włączając w to pojazdy wyposażone w części Faurecia, ma być zakończony w 2030 roku. Grupa chce osiągnąć pełną neutralność, zgodną z dyrektywami i zalecaniami, do 2050 roku.\nGwarancja szybkiego postępu prac\n„Poprzez naszą inicjatywę neutralizacji pod względem emisji CO2 chcemy nie tylko zmniejszyć nasz wpływ na środowisko, ale także stworzyć długoterminową wartość w całym łańcuchu dostaw dla dostawców, partnerów, klientów i użytkowników końcowych. Współpraca z firmą Schneider Electric pozwoli nam szybko osiągnąć postęp w pierwszym etapie naszej inicjatywy. Wykorzystując ich globalny zasięg i technologię wdrożymy rozwiązania we wszystkich naszych lokalizacjach” – powiedział Patrick Koller, CEO Faurecia.\n„Zrównoważony rozwój leży u podstaw naszej strategii; dla nas, naszych klientów i partnerów. Współpracując z Faurecia, chcemy podjąć odważne działania w celu zwiększenia wydajności, zmniejszenia emisji dwutlenku węgla oraz wykazania się w zakresie wspólnego przywództwa w walce ze zmianami klimatu. Będziemy wykorzystywać nasze najlepsze w swojej klasie rozwiązania związane z zarządzaniem energią i automatyzacją przemysłową. Będziemy również dzielić się owocami naszego własnego doświadczenia we wdrażaniu takich programów z innymi klientami i wewnątrz naszej organizacji”– powiedział Jean-Pascal Tricoire, przewodniczący i CEO Schneider Electric.


ŁUKÓW - Sport - Królewska gra w wykonaniu lekarzy i prawników\nKrólewska gra w wykonaniu lekarzy i prawników\n2018-01-17 09:31:56 Artykuł czytany 1018 razy\nBlisko 80 lekarzy i prawników wzięło udział w rozgrywkach szachowych, do udziału w których zaprosiło ich m.in. łukowskie Stowarzyszenie Szachistów Szachpol. Zawody odbyły już po raz czwarty. Tytuł mistrza wywalczył tam radca prawny z Łukowa, Piotr Piwowarczyk.\nRelację i zdjęcia z mistrzostw lekarzy i prawników nadesłało do nas Stowarzyszenie Szachistów Szachpol.\nIV Ogólnopolskie Mistrzostwa Lekarzy i Prawników w Szachach odbyły się w dniach 5 - 7 stycznia w Kazimierzu Dolnym. Impreza została zorganizowana przez Stowarzyszenie Szachistów Szachpol w Łukowie, Okręgową Izbę Radców Prawnych w Warszawie oraz Lubelską Izbę Lekarską, przy współpracy Polskiego Związku Szachowego i Miasta Kazimierz Dolny.\nW ramach Mistrzostw rozegrano łącznie dwa turnieje. W piątkowy wieczór odbył się turniej w szachach błyskawicznych, a w sobotę w szachach szybkich. Ostatniego dnia została rozegrana konkurencja dodatkowa, którą była symultana szachowa z Mistrzem Krajowym. We wszystkich imprezach uczestniczyło około 80 osób, w tym lekarze, radcowie prawni, adwokaci, sędziowie, notariusze, komornik i członkowie ich rodzin z różnych stron Polski.\nNa gali kończącej zawody, członkowie Komitetu Organizacyjnego: z ramienia OIRP Warszawa Piotr Piwowarczyk, Tomasz Nawrot oraz z ramienia LIL Warszaw Tomasz Wójcicki i z ramienia Stowarzyszenia Szachistów Szachpol Bronisław Samujło wręczyli laureatom, w różnych kategoriach, łącznie kilkadziesiąt pucharów, medali i dyplomów oraz nagrody od sponsorów. Galę uświetnili goście, wśród których obecni byli m.in. radca prawny Ireneusz Dobrowolski wice-dziekan Rady OIRP w Warszawie, Adam Dzwonkowski prezes Polskiego Związku Szachowego, Tomasz Wójcicki przedstawiciel współorganizatora Lubelskiej Izby Lekarskiej oraz Tomasz Delega członek PKOL i stały delegat Polski do Międzynarodowej Federacji Szachowej (FIDE).\nTegorocznym Mistrzem Polski Prawników został Piotr Piwowarczyk (OIRP Warszawa), który zdobył cztery złote medale - trzy w klasyfikacji indywidualnej oraz jeden w klasyfikacji drużynowej. Został on jednocześnie Mistrzem Prawników w Szachach Szybkich oraz Błyskawicznych, a także uzyskał pierwsze miejsce w klasyfikacji generalnej prawników. Wśród lekarzy na pierwszym miejscu uplasował się Michał Adamski (WIL Poznań), który zdobył tytuł Mistrza Polski Lekarzy, a także tytuł Mistrza Polski Lekarzy w Szachach Szybkich i Błyskawicznych. W klasyfikacji drużynowej najlepsza okazała się OIRP w Warszawie reprezentowana między innymi przez tegorocznego Mistrza Polski Prawników, a w klasyfikacji Młody Mistrz zwyciężył Piotr Piwowarczyk Jr. (Łuków), który uzyskał pierwsze miejsce i zdobył złoty medal, tuż za nim znajdowała się Julia Piwowarczyk (Łuków), która zajęła drugie miejsce oraz Jan Taracha – miejsce trzecie.\nWyniki rywalizacji IV Ogólnopolskich Mistrzostw Lekarzy i Prawników\n1. Paweł Dziubiński 16 pkt /punktacja pomocnicza -małe punkty 17,5 pkt Lublin\n2. Piotr Piwowarczyk 16 pkt /punktacja pomocnicza-małe punkty 16,5 pkt OIRP Warszawa\n1. Piotr Piwowarczyk OIRP Warszawa-Młody Mistrz\n2. Julia Piwowarczyk OIRP Warszawa-Młody Mistrz\n3. Jan Taracha LIL Lublin-Młody Mistrz\n4. Tymoteusz Kolankiewicz PIA Gdańsk-Młody Mistrz\n2. WIL Poznań\nIII Mistrzostwa Polski Prawników w Szachach:\n1. Piotr Piwowarczyk OIRP Warszawa\n2. Mariusz Kopeć Komornik Jelenia Góra\n3. Michał Parzydeł OIRP Warszawa\n1. Michał Adamski WIL Poznań\n2. Tadeusz Taracha LIL Lublin\n3. Jarosław Grochowski LIL Lublin\n1. Dorota Ulanowska GIL Gdańsk


j częstotliwości. Zmiana taka zawsze odbywa się za pośrednictwem pola magnetycznego. Priorytetową właściwością transformatora jest możliwość zmiany wartości napięcia oraz energii w obwodzie. Potrzeba takiej zmiany występ\nDodane: 11-06-2019 11:40\nPriorytetową właściwością transformatora jest możliwość zmiany wartości napięcia oraz energii w obwodzie. Potrzeba takiej zmiany występ\nKwestia energii z ogniw słonecznychWirtualne biura - tradycja kontra nowoczesnośćPrzydatność i praktyczność klimatyzacji w domuKiedy dziecko nie rośnieOlejki i kosmetyki dla zdrowia skóryKilka informacji o stomatologachCiepło, cieplej... ogrzej sięDlaczego czystość jest ważna?Myjnie bezdotykowe od strony biznesowejLeczenie zębów, czyli z wizyta u dentystyWarto zainwestować w dobrą obsługę prawnąPomoc prawnika w sądziePoligraficzne szaleństwoPorady na zdrowie. O zębachOgrzewanie podczerwieniąNa sportowe: o odżywkachSen jest ważny dla wszystkichRodzaje kawWarto dbać o prestiżPoligrafia na szybko i na tematCzasem trzeba się zasłonićDobre strony pensjonatu dla starszych osóbKancelarie prawnicze od wszystkiego. Czy warto?Kilka kwestii związanych z energetyką i transformatoramiMeble na imprezę, ale pożyczoneUWAGA - artykuł sponsorowany (o reklamie)Czy w 2020 można transportować ponadgabaryty?Budowa domu i geodeciGdy podróż coraz bliżej. Pakowanie się i organizacja miejscaAutomatyzacja bram. Otwieranie na pilota?


Szepty Wyobraźni: Downton Abbey\nAutor: Dominika Kowalska o 16:41\nwiki.bibliofilka 23 czerwca 2013 17:26\nKoniecznie muszę obejrzeć ten serial, wiele osób mi już go polecało :) A co do książek to nie wiem... przychodzi mi do głowy tylko "Mała księżniczka " :D Moja ukochana powieść z dzieciństwa, dużo mówi o sytuacji dzieci...\nDominique 23 czerwca 2013 23:05\nOczywiście, że polecają, bo jest bardzo dobry.\nA co do książki.. też ją miło wspominam :D\nRecenzje Kiti 23 czerwca 2013 17:37\nNie słyszałam o serialu, ale może skuszę się na jego oglądanie:)\nDominique 23 czerwca 2013 23:06\nPowtarzam się.. ale polecam :D\nMagda K-ska 23 czerwca 2013 17:44\nUwielbiam. Słyszałam o nim już dawno temu, ale tak naprawdę dopiero jak zaczęli puszczać w TVP to zaczęłam oglądać i tak skończyłam właśnie drugi sezon i mam ogromną ochotę na trzeci. Serial świetny, między innymi dlatego, że brytyjski, bo ten naród stawia na jakość a nie ilość odcinków.\nDominique 23 czerwca 2013 23:10\nJa również zaczęłam przygodę z serialem od TVP i kończę 2 sezon. Głupio mi przyznać,ale w końcu cieszę się, że "ktoś" umarł...\nA co do brytyjskich seriali.. chyba masz rację chociaż np. "Skins" to nie wiem czy tam się poszło na jakość? :D\nClary 23 czerwca 2013 18:27\nMuszę zacząć oglądać bo kocham ten klimat a już za dużo się zastanawiam nad tym czy warto. A skoro dla historyków i romantyków to idealne dla mnie ;)\nja Ci mogę polecić wszystkie książki Jane Austen i oczywiście ekranizacje.\nCo do seriali krótszych to\n- Życie w Cranford\n- Koniec Defilady\n- Mała Doritt\nDominique 23 czerwca 2013 23:16\nSprawdzę wszystko jak tylko będę miała chwilkę.\nKsiążki Austen mam już za sobą.. przecież "Duma i uprzedzenie" to moja ulubiona książka! :D\nClary 24 czerwca 2013 13:46\nMoja też ! :D a ekranizacja z Keirą Knightely i Matthew Macfadyen mogłabym oglądać codziennie :D\nDominique 24 czerwca 2013 14:16\nOch <3 Ty też?! Kim jesteś i dlaczego dopiero teraz tu zajrzałaś?! :D\nJak mam zły humor, albo po prostu lenia to odprężam się przy filmie.\nChociaż polecam też mini seria BBC :D Też warty obejrzenia :D\nPaula 23 czerwca 2013 20:19\nKocham ten serial! Obejrzałam wszystkie odcinki i jest po prostu rewelacyjny!\nDominique 23 czerwca 2013 23:20\nChociaż jeszcze nie obejrzałam całego to jestem zachwycona :D\nAntyśka 23 czerwca 2013 20:50\nNie oglądałam i nie czytałam za bardzo nic o takiej tematyce, ale mam ogromną ochotę! Ten serial będę musiała obejrzeć. Zwłaszcza, że mam teraz wakacje ;)\nDominique 23 czerwca 2013 23:22\nWłaśnie ja mam ochotę na jakąś książkę.. chociaż serialem, czy filmem nie pogardzę.\nWłaśnie za to kocham wakacje! :D\nAntyśka 24 czerwca 2013 12:07\nTaaak, można przebierać, wybierać, grymasić... ;)\nNiekoniecznie książka spełni Twoje oczekiwania względem tych manier, strojów itd. ale troszkę nawiązania jest w "Posiadłości" Maggie Moon. Zupełnie o czymś innym, ale retrospekcje odnoszą się do takich czasów, takich balów... :)\nNika 23 czerwca 2013 21:04\nCóż, wcześniej nie kojarzyłam tego serialu, ale z Twojej recenzji wynika, że jest warty obejrzenia.;) Sama także uwielbiam seriale osadzone fabułą na początku dwudziestego wieku. Takie historie mają świetny klimat. Dobrze to ujęłaś: "aura wielkiej szlachetności". ;)\nPozdrawiam i życzę miłego dalszego oglądania "Downton Abbey".;)\nDominique 23 czerwca 2013 23:23\nA ja właśnie obawiam się tego stwierdzenia. Wydawało mi się takie dziwne.\nStrawCherry 23 czerwca 2013 22:20\nOglądałam ze dwa odcinki i faktycznie zapowiadało się ciekawie, ale potem jakoś zawsze zapominałam, że to na TVP1 leci i w końcu nie oglądam. Ale mam zamiar kiedyś^^\nPolecam książkę "Primavera" jeśli chodzi o ładnie opowiedziane realia epoki. A z filmów to nie wiem,szczerze mówiąc, może... nie pamiętam tytułów, ale były takie fajne stare filmy kostiumowe o hrabinie Angelice ;)\nDominique 23 czerwca 2013 23:26\nWarto, warto.. ja nie zapominałam i nie żałuje chociaż strasznie mnie dobija to, ze czasami zmienia się godzina emisji!\nO, książkę za momencik sprawdzę.\nA co do tej Angeliki.. jeśli była zawsze umalowaną blondynką to chyba oglądałam :D\nStrawCherry 24 czerwca 2013 09:59\nTak, to chyba ona :D\nLorien 24 czerwca 2013 09:29\nZaczęłam to oglądać, bo telewizja puściła u siebie, ale później jakoś o tym zapomniałam. Co nie zmienia faktu, że też lubię taką dawną perspektywę. Nie wiem, czy to dobry pomysł, ale Wielki Gatsby opisuje takie konwenanse z pierwszej połowy XX wieku.\nDominique 24 czerwca 2013 14:19\nMiałam w planie obejrzenie filmu, ale chyba najpierw zaatakuję książkę :D\nOczywiście, że dobry! Każdy pomysł jest na wagę złota :D\nJagna O. 24 czerwca 2013 13:33\nZainteresowałaś mnie tą produkcją, bardzo lubię takie klimaty. Fanką seriali nie jestem, ale coś czuję, że ten przypadłby mi do gustu. :)\nA co do książek, to może powieści Jane Austen i sióstr Bronte. Skojarzył mi się jeszcze "Tajemniczy ogród" (na pierwszym zdjęciu jest aktorka, która grała w ekranizacji), zarówno książka, jak i film mają swój urok. :)\nDominique 24 czerwca 2013 14:21\nHmm.. Austen mam już za sobą, a siostry Bronte odkryłam niedawno i jestem nimi oczarowana.\nCo do "Tajemniczego ogrodu" miło wspominam :D Naprawdę fajnie się czytało jak byłam młodsza :D\nVaria czyta 25 czerwca 2013 10:15\nz serialem nigdy się nie spotkałam, ale biorąc pod uwagę jego kontekst historyczny oraz klimat, jest spora szansa, że mi się spodoba :)


Gender, Środa | Waldeczko\nGender – destrukcyjna utopia\nW kwietniu 2013 roku zostały opublikowane standardy Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) w odniesieniu do edukacji seksualnej, prowadzące do głębokiej deprawacji dzieci i młodzieży. Promują one m.in. masturbację dzieci w wieku przedszkolnym oraz odkrywanie przez nie radości i przyjemności, jakie płyną z dotykania zarówno własnego ciała, jak i ciała rówieśników. Elementy tych tzw. standardów są aktualnie wdrażane – powtórzmy: najczęściej bez wiedzy i zgody rodziców – np. w projekcie „Równościowe przedszkole″, współfinansowanym przez Unię Europejską. Autorki ”Równościowego przedszkola„ proponują między innymi, by w ramach zabawy chłopcy przebierali się za dziewczynki, dziewczynki za chłopców, a reszta dzieci zgadywała, kim są i tłumaczyła, dlaczego tak uważa. Projekt ten zawiera wiele innych podobnych kontrowersyjnych propozycji.\nNa polu medycyny mamy do czynienia z działaniami promującymi prawo do aborcji, antykoncepcji, zapłodnienia in vitro, chirurgicznej i hormonalnej zmiany płci, a także stopniowego wprowadzania ”prawa„ do eutanazji oraz do eugeniki, czyli możliwości eliminowania osób chorych, słabych, upośledzonych, które – zdaniem ideologów gender – są ”niepełnowartościowe„. Wynika z tego, że człowiek w ogóle się już nie liczy, a ukrytym motywem są ostatecznie korzyści ekonomiczne.\nBardzo sprytnie pomija się fakt, że celem edukacji genderowej jest w gruncie rzeczy seksualizacja dzieci i młodzieży. Rozbudzanie seksualne już od najmłodszych lat prowadzi jednak do uzależnień w sferze seksualnej, a w późniejszym okresie życia do zniewolenia człowieka. Kultura ”użycia„ drugiej osoby dla zaspokojenia własnych potrzeb prowadzi przecież do degradacji człowieka, małżeństwa, rodziny i w konsekwencji życia społecznego. W następstwie takiego wychowania, realizowanego przez młodzieżowych edukatorów seksualnych, młody człowiek staje się stałym klientem koncernów farmaceutycznych, erotycznych, pornograficznych, pedofilskich i aborcyjnych. Poza tym zniewolenie seksualne często łączy się z innymi uzależnieniami (alkoholizm, narkomania, hazard) oraz z krzywdą wyrządzaną samemu sobie i innym (pedofilia, gwałty, przemoc seksualna). Taka edukacja to nic innego jak demontaż rodziny. Deprawacyjna działalność edukatorów seksualnych oparta o manipulacje jest możliwa, ponieważ większość rodziców, wychowawców, nauczycieli nie słyszała o działalności tego typu grup albo też nie widziała stosowanych przez nich materiałów edukacyjnych.\nZwracamy się zatem z gorącym apelem do przedstawicieli ruchów religijnych i stowarzyszeń kościelnych, aby odważnie podejmowali działania, które będą służyć upowszechnianiu prawdy o małżeństwie i rodzinie. Bardziej niż kiedykolwiek potrzebna jest dzisiaj edukacja środowisk wychowawczych. Trzeba koniecznie uświadamiać rodzicom, nauczycielom, osobom odpowiedzialnym za kształt polskiej szkoły, jak wielkie zagrożenie idzie wraz z ideologią gender. Trzeba to czynić tym bardziej, że niejednokrotnie nie mówi się rodzicom wprost o tym, że ta ideologia jest wprowadzana do danej placówki oświatowej, a związane z nią treści ”ubiera się„ w pozornie niegroźne i interesujące metody i formy, np. zabawy.\nMagdalena Środa, 02.01.2014\nPrzewrotnie dziś brzmiące zaproszenie na wykład, który odbył się kilka tygodni temu na uniwersytecie. I który dowodził,że filozofia ma sens. Prof. Małgorzata Kowalska z UwB dowodziła, że „im bardziej świat jest zdominowany wąską racjonalnością, tym bardziej… (Fot. Agnieszka Sadowska / Agencja Gazeta)\nNierentowna. Bezproduktywna. Niekonkurencyjna. Nieinnowacyjna. Nisko punktowana i bardzo nienowoczesna. Polska? Nie. Filozofia. Władze Uniwersytetu w Białymstoku właśnie zlikwidowały ten kierunek. Bo po co komu filozofowie?! Trzeba iść z duchem czasu! A wyczucie ducha czasu wśród władz tej uczelni niemałe, bo pamiętam, że w latach 90. świecka uczelnia w Białymstoku (wtedy filia UW) domagała się – jako pierwsza w Polsce! – wprowadzenia teologii.\nByć może więc filozofię na Uniwersytecie w Białymstoku zastąpi teraz Instytut Egzorcyzmów, bo dziś to bardzo popularna, innowacyjna i rentowna dziedzina „wiedzy”. Nabór studentów będzie wielki, sukces ekonomiczny gwarantowany, a i błogosławieństwo władz kościelnych zapewnione. Dzięki egzorcyzmom żaden gender na uczelni się nie zalęgnie.List protestacyjny w sprawie likwidacji filozofii na Uniwersytecie w Białymstoku podpisali znani uczeni i intelektualiści różnych specjalizacji oraz poglądów. W tym gronie znaleźli się zarówno prof. Zdzisław Krasnodębski, jak i prof. Marcin Król; Adam Zagajewski i o. Jacek Salij. Sporo ich dzieli, ale wszyscy rozumieją, czym jest filozofia na uniwersytetach, a właściwie, czym byłyby uniwersytety bez filozofii. Tym, czym stawały się w latach swoich upadków: specjalistyczną szkołą zawodową.\nJuż reforma wprowadzana skwapliwie i z sukcesem przez prof. Kudrycką zrobiła z uniwersytetów fabryki produkowania punktów i miejsca intelektualnego wyrobnictwa nastawionego na zbieranie własnych cytowań (oczywiście w języku angielskim; pogarda dla języka polskiego jest dziś na uczelniach ogromna). Jeśli jeszcze usuniemy z tych „zreformowanych” uniwersytetów filozofię, a wraz z nią inne wydziały nierentownej humanistyki, możemy – paradoksalnie – pożegnać się z ideą „innowacyjnego społeczeństwa opartego na wiedzy”. Nie będzie ani innowacji, ani wiedzy, ani kultury. Będą punkty.\nKant twierdził, że filozofia to jedyna dyscyplina naukowa, która dąży do prawdy dla niej samej. Dlatego powinna mieć funkcję kontrolną (w sensie metodologicznym chociażby) nad innymi dyscyplinami. To residuum dla naszej wyobraźni i opoka logicznego myślenia. Filozofia przekazuje też wiedzę o wartościach i ideach, na których zbudowana jest nasza wspólnota kulturowa. Tak zwany proces boloński reformujący szkolnictwo europejskie miał służyć nie tylko zwiększeniu konkurencyjności naszej gospodarki, ale także głębszej integracji wokół dziedzictwa i wyzwań duchowych wspólnej Europy. Uniwersytet, w przeciwieństwie do szkół zawodowych, powinien więc przekazywać nie tylko wiedzę i umiejętności, ale też czynić z absolwentów ludzi kultury. Kimże będzie absolwent uniwersytetu bez wiedzy o Platonie czy Arystotelesie ? Jak można zajmować się prawem, gdy się nie wie, czym jest sprawiedliwość, jak można prowadzić wolne badania naukowe, gdy się nie wie, czym jest wolność? Jak w ogóle można zorientować się w świecie, gdy się nie wie, kim jest człowiek i świat?\nTrzeba się troszczyć o wysoki poziom studiów filozoficznych i ich rentowność. Ale przecież nie wszystko da się ocenić w kategoriach ekonomicznych! Poza tym, czy jest coś bardziej rentownego niż kultura europejska, którą tworzyły między innymi nierentowne uniwersytety i królująca na nich filozofia? I czy obecna władza (i ta w Białymstoku, i ta w Warszawie) to zrozumie?\nOd Platona do Google’a – Adam Zagajewski o tym, do czego potrzebna jest filozofia


Nowa geopolityka | Niezależna Gazeta Polska - NOWE PAŃSTWO\nNieprzypadkowo USA zachowały wpływy w Rumunii, gdyż traktowały ten kraj jako niezależny od Sowietów, a więc również poza strefą wpływów rosyjskich, czyli niepodlegający „zwrotowi”. Również położenie Rumunii na zapleczu strefy konfliktowej na Bliskim Wschodzie skłaniało do pozostania w łuku Karpat. Stałe bazy wojsk amerykańskich są w Konstancy i Bukareszcie, a w bazie lotniczej w Deveselu koło Caracal, 50 km od granicy bułgarskiej, umieszczone zostaną do 2015 r. rakiety przechwytujące SM-3 jako element tarczy. Widać więc, że istotne elementy tarczy koncentrują się w rejonie Morza Śródziemnego. Polska leży za daleko od strefy bliskowschodniej, nie miała więc znaczenia dla USA. W tej sytuacji stała się rosyjsko-niemieckim kondominium gwarantującym władzę postkomunistycznej oligarchii i jej wynajętym politykom, postraszonym przez PiS w latach 2006–2007. Pilnowanie interesów amerykańskich w Europie pozostawiono Niemcom. Wykorzystały one tę sposobność do sojuszu z Rosją, który daje Berlinowi kontrolę nad UE poprzez monopolizację zaopatrzenia sektora energetycznego. Dopóki USA uważały, że Rosja zapłaci za zwrot wasali, alians moskiewsko-niemiecki nie przeszkadzał. Teraz sytuacja się jednak zmieniła. Po czterech latach okazało się, że USA muszą wrócić do naszego regionu, gdyż jest to jedyny obszar, którym mogą osłabić lub zaszantażować Rosję, wspierającą Iran i siły antyamerykańskie w świecie muzułmańskim, oraz rozerwać tworzenie się sojuszu rosyjsko-chińskiego z jednej strony i


Balast powlekany 1,1 kg - do kieszeni balastowych\nBalast do twina\nKieszenie na balast\nJesteś tutaj: Strona główna Sklep nurkowy Balast nurkowy Balast rekreacyjny Balast powlekany 1,1 kg - do kieszeni balastowych\nBalast powlekany o wadze 1,1 kg przeznaczony do kieszeni balastowych lub trymujących dowolnego jacketu. Balast dostępny jest w 3 kolorach: czarnym, niebieskim i żółtym.\nWybierz kolor czarny niebieski srebrny\nBalast powlekany o wadze 1,1 kg może być stosowany do wszystkich kieszonek i kieszeni balastowych, trymujących na butlę w celu doważenia się lub ustalenia poprawnego trymu pod wodą. Warunkiem zastosowania jest to czy balast zmieści się w kieszonkę. Niżej wymiary płytki balastu nazwanego trymującym ze względu na jego najczęstsze zastosowanie.\nDostępny w standardowych kolorach: czarny, niebieski, żółty. Na specjalne zamówienie jest możliwy balast w kolorze czerwonym.\nBalast powlekany 1,1 kg znakomicie współpracuje z systemem Sidemount Stealth 2, firmy X-deep.Balast ten może być równnież używany do doważania butli aluminiowych np. do Sidemount lub stage wtedy gdy chcemy aby nasze butle zachowywały stałą opływalność.\nWymiary balastu powlekanego o wadzie 1,1 kg: podstawa 98 mm x 80 mm x grubość 16 mm\nWróć do: Balast rekreacyjny\nZestaw składa się z paska, śrubek i nakrętek do jego mocowania. Pasek do komputerów Suunto D4i Novo pasuje do wszystkich modeli Suunto D4i i D4 jednocześnie można go wymienić samodzielnie. Pasek elastomerowy Suunto D4i Novo\nZestaw ABC TUSA MINI-KLEIO DRY TRAVEL SET składa się z maski TUSA Mini-Kleio, suchej fajki Youth Dry, regulowanych płetw, które mogą być zakładane na gołą stopę oraz torby podróżnej na sprzęt ABC. Tusa Mini-Kleio Dry Youth Travel Set\nCena:\t293,00 zł\nOłówek grafitowy do pisania pod wodą specjalnie zaprojektowany dla nurków aby nie ulegał szybkiej degradacji. Ołówek grafitowy do pisania pod wodą\nCena:\t9,90 zł\nKomplet śrub do mocowania płyty i skrzydła\nCena: 19,00 zł 16,00 zł


Na poboczu - polityczny thriller z Hugh Lauriem na HBO GO\nNa taki powrót doktora House'a czekałem. Bryluje w nowym serialu "Na poboczu"\nKonrad Kozłowski 20 października 2020\nHBO i BBC zapraszają do Anglii, gdzie będziemy śledzić starania jednego z ministrów w walce o przetrwanie w brutalnym świecie polityki. W Petera Lawrence'a wciela się Hugh Laurie znany większości widzów jako doktor House.\nDoktor House wraca na mały ekran. Hugh Laurie udowadnia swój talent aktorski\nOstatnio zastanawiałem się, czy łatka doktora House'a służy aktorowi, czy raczej sprawia pewne problemy. Wydaje mi się, że przy tak dużym talencie Hugh Laurie potrafi obrócić to na swoją korzyść, ponieważ popularna rola sprawia, że widzowie chętniej skłaniają się ku produkcjom, w których się pojawia. Nie wiadomo, czy serial "Na poboczu" zwróciłby na siebie tyle uwagi, gdyby nie jego występ, ale po odcinku otwierającym mini-serię można śmiało napisać, że wybór Hugha Laurie do roli polityka był strzałem w dziesiątkę.\nUkrywany przez lata brytyjski akcent aktora w serialu "Dr House" może zaskoczyć niektórych widzów, ale nic tak nie potęguje klimatu produkcji, jak charakterystyczne dla wyspiarzy słownictwo i wymowa. Hugh Laurie gra Petera Lawrence'a, ministra turystyki, który nie może pochwalić się dyplomem z prestiżowej uczelni czy pochodzeniem z szanowanej rodziny. Nie wstydzi się jednak swoich korzeni i swoje pochodzenie wykorzystuje jako atut w grze o głosy wyborców. Nie każdy aspekt jego życia jest jednak powodem do dumy i jak wszyscy ma coś do ukrycia.\n"Na poboczu" ma pokazać, jak wiele taka osoba będzie gotowa poświęcić, by pozostać w grze i piąć się w górę. Pierwszy odcinek mini-serii, która w sumie liczyć będzie 4 epizody, bardzo udane kładzie grunt pod rozwinięcie każdego z wątków, a największe wrażenie zrobiły na mnie: Hugh Laurie, muzyka i skomplikowane relacje pomiędzy bohaterami.\nJak wygląda polityka po brexicie?\nGdy wydaje nam się, że mamy do czynienia z wieloma oddalonymi od siebie postaciami, twórcy pokazują nam, jak bardzo jesteśmy w błędzie. Nikt nie miał raczej na celu obnażania kulis polityki i trzeba przyznać, że nawiązania do rzeczywistości są subtelne, ale bardzo celne. Nie będziemy raczej w stanie dostrzec tu postaci, które wzorowane były na konkretnych osobach publicznych, co uznaję za solidną zaletę serialu. Zamiast powtórki z rozrywki i bazowania na istniejących osobach oraz okolicznościach, dostajemy fikcyjną historię, która równie dobrze mogłaby się rozgrywać w rzeczywistości.\nHugh Laurie znakomicie wypada, jako doświadczony i osamotniony w swych działaniach polityk, który nawet na tak zaawansowanym etapie swojej kariery będzie musiał zaryzykować jeszcze więcej i postarać się jeszcze bardziej, by nie tylko wspiąć się jeszcze wyżej, ale i obronić to, co zbudował do tej pory. Oprócz wcielającej się w panią premier Helen McCrory, na ekranie nie zobaczycie raczej znanych twarzy, co jest miłym powiewem świeżości, tym bardziej, że na braki w aktorskim rzemiośle reszty ekipy narzekać nie można.\nNa poboczu - polityczny dramat na HBO GO\n"Na poboczu" to dość niefortunne tłumaczenie oryginalnego tytułu "Roadkill", który odnosi się do znajdujących się na poboczu potrąconych zwierząt. To oczywiście nawiązanie do tych, którzy są zazwyczaj rozjeżdżani przez pędzące jak taran jednostki, a które w świecie polityki mogą równie dobrze któregoś dnia stać się ofiarami.


Miodunka 'Raspberry Splash' ®| Sadowniczy.pl\nkod produktu: 174993/\nCudowna odmiana o niezwykle dekoracyjnym ulistnieniu oraz uroczych kwiatach, przyciągających mnóstwo pszczół i barwnych motyli.\nMiodunka 'Raspberry Splash' dorasta do około 30-35 cm wysokości i 45-60 cm szerokości, tworząc atrakcyjne, zwarte kępy.\nRoślina posiada ciemnozielone, lancetowate, wąskie, ostro zakończone liście, które pozostają dekoracyjne przez cały sezon. Ciemnozielona powierzchnia blaszki liściowej zdobiona jest dodatkowo nieregularnymi, srebrzystymi plamkami.\nKwitnie obficie od kwietnia do maja. W tym czasie roślina udekorowana jest mnóstwem, niewielkich, dzwoneczkowatych kwiatów, zebranych w luźne baldachy. Początkowo są one malinowe, jednak w miarę rozwoju stają się fioletowe, a następnie niebieskie.\nWykazuje dużą odporność na mączniaka prawdziwego.\nRoślina stanowi przepiękną ozdobę cienistych miejsc ogrodu.\nNajlepiej czuje się posadzona na stanowiskach cienistych lub pół cienistych. Preferuje gleby żyzne, wilgotne, próchnicze, przepuszczalne o odczynie obojętnym. Jest gatunkiem w pełni mrozoodpornym.\nMiodunka stanowi zjawiskową ozdobę cienistych zakątków ogrodu. Roślina fantastycznie prezentuje się posadzona na rabatach, między krzewami lub pod koronami drzew, także do donic, pojemników i zadarniania.


Wynajem mieszkania Hiszpania Znaleziono 41 oferty\nMorze, plaża, upał – to wszystko oferuje Hiszpania podczas wakacyjnych miesięcy. Można będzie rozkoszować się tym wspaniałym klimatem, jeżeli tylko będzie się miało odpowiednie lokum do spędzania tam czasu.\nNie chcą Państwo spędzić dwutygodniowego urlopu w hotelu? Marzy Wam się mieszkanie lub willa z pięknym widokiem na morze? To marzenie można spełnić. Wystarczy zdecydować się na wynajem mieszkania hiszpania na wakacyjny czas. Większość mieszkań znajduje się bardzo blisko plaży lub bezpośrednio w jej otoczeniu. W związku z tym, można będzie poczuć się jak na prawdziwych rajskich wakacjach.\nJeżeli potrzebujecie większej przestrzeni, willa w hiszpanii będzie lepszą alternatywą. Jest to opcja idealna dla paczki przyjaciół lub rodzin z liczną gromadką dzieci. Wille oferują dużą powierzchnię, mają prywatne baseny i są położone bezpośrednio przy plaży. Czego chcieć więcej? Takie wakacje na pewno na długo pozostaną w Państwa pamięci. Nie warto zwlekać. Warto poszukiwać ofert dostosowany do potrzeb.


Uwaga!!! Ważne dla kierowców\t- UM Oborniki\nUwaga!!! Ważne dla kierowców\nW najbliższych dniach czekają nas zmiany w związku z budową obwodnicy:\nwprowadzenie tymczasowej organizacji ruchu na ul. 11 Listopada (DK11) polegającej na wyłączeniu z ruchu połowy jezdni na odcinku około 200 m (od skrzyżowania z ul. Kowanowską w kierunku Piły) i prowadzeniu ruchu wahadłowo z zamknięciem wlotów (dojazdów) ul. Kowanowskiej na skrzyżowanie – wg zatwierdzenia nr O.PO.Z-2.4018.293.lk\n– rys. 2.1\nwprowadzenie tymczasowej organizacji ruchu na ul. 11 Listopada (DK11) polegającej na przełożeniu ruchu z DK 11 na tymczasowy „bypass” prowadzony równolegle do istniejącej drogi i ograniczeniu kierunków ruchu na skrzyżowaniu ul. 11 Listopada i Kowanowskiej – wg zatwierdzenia nr O.PO.Z-2.4018.293.lk – rys. 3.1 oraz wprowadzenie tymczasowej organizacji ruchu na ul. Staszica polegającej na zamknięciu odcinka drogi w związku z przebudową wiaduktu – wg zatwierdzenia – nr sprawy:\nKR.7121.84.2018 – rys. 2.1\nSTASZICA – rys 2.1\nDK11 – rys 3.1\nDK11 – rys 2.1\nLicznik odwiedzin: 1930329


Drugi znakomity występ Wierszalina w Indiach\nPo występach w New Dehli w ramach 8. Olimpiady Teatralnej Wierszalin zagrał w Tagore Theatre, Chandigarh. Ciekawostką jest, że miasto powstało prawie od podstaw m.in według projektów wybitnego polskiego architekta Macieja Nowickiego.\nPubliczność indyjska kilkakrotnie przerywała przedstawienie „Dziady - Noc Druga" gromkimi brawami, m.in. po „Wielkiej Improwizacji" Rafała Gąsowskiego, który, jak podaje Tribune India, rolę Konrada odegrał perfekcyjnie. Artyści Wierszalina otrzymali owacje na stojąco, a Dyrektor Teatru Tagore i profesorzy Chandigarh Sangeet Natak Akademi stwierdzili, że było to najwspanialsze przedstawienie w ich życiu.\nOlimpiada Teatralna, której tegoroczna edycja odbywa się w Indiach, prezentuje około 450 przedstawień i 1000 imprez towarzyszących łącznie w 17 miastach. Jak informuje Komitet Olimpijski, występuje na niej 25 tysięcy artystów z całego świata. Prezentacje olimpijskie odbywają się pod patronatem prezydenta Indii Sri Ram Nath Kovidy i premiera Sri Narenda Modi od 17 lutego do 8 kwietnia. Mottem przewodnim igrzysk jest „Flag of Frienship", a przyświeca im filozofia Vasudevy Kutumbakama: „this world is one family".\nPo powrocie z Olimpiady Teatralnej w Indiach Wierszalin wystąpi na 43. Opolskich Konfrontacjach Teatralnych „Klasyka Polska", gdzie 5 kwietnia również zaprezentuje spektakl „Dziady - Noc Druga" w Teatrze im. Jana Kochanowskiego w Opolu.