14 najlepszych ras kotów - PUPIL Karma Blog\n27 Odsłony przez Redakcja 10 grudnia 2019, 11:09 wCiekawostki\n14 najlepszych ras kotów\nJeśli czytasz ten artykuł, prawdopodobnie masz już kota lub planujesz właśnie go mieć. Istnieją dziesiątki niesamowitych ras kotów i wszystkie są świetne: niektóre są zabawne, niektóre zabawnie wyglądające, słodkie czy genialne. Dlatego listę tę należy traktować z przymrużeniem oka. Każdy, kto był właścicielem kota wie, że często to ich wyjątkowe osobowości sprawiają, że są wspaniałymi przyjaciółmi.\nRagdoll – to koty, które uwielbiają wylegiwać się na kolanach właściciela. Są słodkie, czułe i genialne – niektóre z nich można nauczyć wykonywać sztuczki i aportować.\nKoty syjamskie – są towarzyskie, sprytne i uwielbiają spędzać czas z ludźmi. Starają się towarzyszyć opiekunowi we wszystkich domowych czynnościach, głośno domagają się zainteresowania. Bywają zazdrosne. Nie są to jednak koty dla osób, które większość czasu spędzają poza domem.\nSfinksy – choć koty te wyglądają trochę kosmicznie, to jedna z najpopularniejszych i najbardziej serdecznych ras. Są bardzo „rozmowne”, inteligentne, radosne. Uwielbiają się przytulać i są mistrzami w mruczeniu. Wymagają ciepła ze względu na brak włosów.\nKoty balijskie – są blisko spokrewnione z syjamskimi, więc również bardzo towarzyskie. Bardzo wrażliwe i mają dużą intuicję, zawsze będą przy Tobie, gdy poczują, że masz zły dzień. Zaniedbywany kot balijski może narobić szkód w domu.\nKoty bengalskie – to w zasadzie koty z dżungli, które mieszkają w salonie. Są energiczne, skore do wszelkich zabaw, lubią towarzystwo człowieka (w szczególności dzieci), silnie przywiązują się do właściciela i dobrze czują się wśród innych zwierząt. Bardzo inteligentne – z łatwością uczą się aportować, chodzić na smyczy, reagować na swoje imię czy spać w wyznaczonym dla nich miejscu. Bardzo lubią spacery.\nKoty perskie – to typowe rozleniwione kanapowce. Mają bardzo łagodne i spokojne usposobienie. Lubią samotność, ale dobrze znoszą wszelkie pieszczoty i zabawy, zarówno z dziećmi jak i dorosłymi. Są kompletnie pozbawione agresji, nie używają zębów i nie drapią podczas zabaw.\nKoty norweskie leśne – to duże, puszyste, bardzo inteligentne koty. Przywiązują się do właściciela i domu. Są bardzo nieufne wobec obcych i nie lubią nadmiaru pieszczot. Koty te mają zachowane silne instynkty łowcze i często polują.\nKoty krótkowłose orientalne – to odrębna rasa od syjamskiej, chociaż podobnie angażują się w relacje rodzinne. Są ciekawskie, uczuciowe, ale wymagające. Lubią aktywnie spędzać czas i się bawić. Są doskonałymi łowcami.\nKoty rosyjskie niebieskie – słyną z niebieskawo-szarej sierści i jasnozielonych oczu. Są lojalne, serdeczne i dobrze znoszą samotność. Poruszają się bardzo cicho i są niesamowicie zwinne. Lubią zwiedzać każdy zakamarek mieszkania, ale rzadko zdarza im się coś zniszczyć . Kot rosyjski wybiera i przywiązuje się do jednego człowieka, któremu będzie to szczególnie okazywać.\nKoty syberyjskie – są odpornymi, inteligentnymi kotami, które uwielbiają wylegiwać się na czyichś kolanach podczas szczotkowania, ale są także ruchliwe, żywiołowe, z dużym temperamentem. Nie są agresywne, nie mają też niszczycielskich zapędów. Bardzo lubią wspinać się i skakać, dlatego często odpoczywają na wysokich półkach i szafach. To wspaniali myśliwi.\nMunchkin – ich cechą charakterystyczną są krótkie nogi powstałe w wyniku naturalnej mutacji – często przednie są krótsze niż tylne. Koty te uwielbiają bawić się z dziećmi i innymi zwierzętami, ale wbrew pozorom są również dość szybkie.\nKoty brytyjskie krótkowłose – to jedna z najpopularniejszych ras brytyjskich. Są krzepkimi kotami o słodkich, szerokich twarzach i uwielbiają spędzać czas ze swoimi ludźmi. Łagodne, spokojne, inteligentne, o umiarkowanym temperamencie. Łatwo przystosowują się do otoczenia. Akceptują bez problemu przebywające razem z nim w domu koty oraz dzieci. Mają ogromne pokłady cierpliwości i nie uciekają się do agresji. Czułe, przywiązują się do właściciela, ale nie są natrętne.\nLaPerm – mają miękkie, kręcone włosy, które odróżniają je od wszystkich innych ras. Lubią ludzi, ale są dobrzy w czytaniu wskazówek. Jeśli chcesz spędzić czas sam, kot zajmą się sobą, ale jeśli chcesz poświęcić mu uwagę, znajdzie się przy Tobie w mgnieniu oka. Koty te do późnego wieku zachowują urok kociaka, ciągle spragnionego zabaw i kontaktu z człowiekiem.\nMaine coon – to ogromna, królewska rasa świata kotów. Mają grube futrzane płaszcze, które wymagają częstego szczotkowania i długie, krzaczaste ogony. Przywiązują się do człowieka i – w porównaniu do wszelkich innych ras i zwierząt domowych – są bardziej prospołeczne, towarzyskie i łatwiejsze we współżyciu. Łatwo adaptują się do nowych warunków. Bardzo inteligentne, chętnie się uczą.\nPoprzedni artykuł 12 oznak, że Twój pies jest szczęśliwy\nNastępny artykuł #ilovepupil – zwycięzca listopada


Ja Też Kiedyś Chciałem transportować ponadgabaryty. Nie Wychodziło Mi Zanim Znalazłem TOLepsze metody jak wynająć podnośnikPrace dekarskie lub blacharskie na dachu? Sprawdź czy z podnośnikiem nie będzie łatwiejWycena tego jak transportować ponadgabarytyMasz dom? Na pewno kiedyś przyda Ci się wynajem podnośnika koszowego2020 dobrym czasem aby wynająć zwyżkęMobilne podnośniki. Kto może takich potrzebować.Jak w 2020 transportować ponadgabaryty na sto procent!Czy można wynająć podnośnik w nocy?Zwyżka z operatorem. Komu może się przydać?Nie chcesz stawiać rusztowania do wykonania prac wokół domu? Zobacz inne rozwiązanieOto Jak Szybko I Bezpieczenie transportować ponadgabarytyCzy można transportować ponadgabaryty samemu?A Co Jeśli Mógłbyś wynająć zwyżkę Już Za 8 Dni?Czy warto transportować ponadgabaryty do końca 2020Kto może transportować ponadgabaryty?Ja Też Kiedyś Chciałem transportować ponadgabaryty. Nie Wychodziło Mi Zanim Znalazłem TOPrace na wysokościach ze zwyżkąNowe dane jak transportować ponadgabarytyPotrzebny w wielu branżach i przy wielu remontach - podnośnik.2020 jest dobry aby przetransportować maszyny rolniczePrzycinanie drzew i prace na wysokościach - kiedy warto wynająć podnośnik?UWAGA! Stosując Te 8 Błędów NIGDY Nie Dowiesz Się Jak transportować ponadgabarytyCzy żeby wynająć zwyżkę potrzebne są uprawnienia?Rok 2020 - dobry czas by transportować ponadgabarytyPrzycinanie drzew i prace na wysokościach - kiedy warto wynająć podnośnik?Jak w 2020 transportować ponadgabaryty na sto procent!Czy warto transportować ponadgabaryty do końca 2020Czy sposób na to jak w 2020 transportować ponadgabaryty jest trudny?Ja Też Kiedyś Chciałem transportować ponadgabaryty. Nie Wychodziło Mi Zanim Znalazłem TO


Zawodnicy UKS Grot na XI Międzynarodowym Memoriale im. Karola Hibnera - Ruda Śląska - najnowsze wiadomości rudzkie\nZawodnicy UKS Grot na XI Międzynarodowym Memoriale im. Karola Hibnera\nDodano: 2020-02-05 07:45, aktualizacja: 2020-02-05 07:56\nMiniony weekend spędziliśmy na Mazowszu, biorąc kolejny raz udział w zawodach, które już od lat na stałe wpisaliśmy do naszego kalendarza. Mimo, że odległość jest znaczna (320km), to na zawodach tych zdecydowanie należy być, a to za sprawą głównie świetnej organizacji, wysokiego poziomu sportowego i fantastycznej atmosfery.\nStąd nasze serdeczne podziękowania dla LKS Mazowsze Teresin za zaproszenie i jednocześnie gratulacje za zorganizowanie imprezy na miarę XXI wieku!\nW Teresinie startowaliśmy w dwóch kategoriach wiekowych: młodzikach i kadetach. W sobotę rozegrano kwalifikacje kadetów i turniej młodzików.\nZnakomicie zaprezentowały się nasze dziewczęta:\n2 m-ce - Karolina Grudzień\n3 m-ce - Kinga Ratyńska\n4 m-ce - Emilia Balint\n9 m-ce - Hanna Kuś\n14 m-ce - Filip Olearczyk\nDrugiego dnia swoje finały strzelali kadeci. Do pojedynków w systemie pucharowym przystąpiliśmy w sile 4 zawodników i 4 zawodniczek. Aż czworo z nich dotarło do półfinałów, czyli najlepszych czwórek swoich kategorii, a następnie aż troje z nich wywalczyło sobie finał. Wśród kadetów bratobójczy pojedynek w finale stoczyli Jakub Sroka i Adrian Szłapak, z którego zwycięsko wyszedł ten pierwszy. W finale strzelała również Marta Zielińska, która musiała uznać wyższość zawodniczki z Teresina, ale Marcie należą się ogromne brawa za ten wynik, bo atakowała z 16 miejsca a zakończyła zawody na 2! Dramatyczny przebieg miała również walka kadetek o brązowy medal, w której Natalia Lepa z inną zawodniczką z Teresina przy stanie 5:5 strzelała baraż. Obie zawodniczki w barażu strzeliły liniowe dziewiątki i w ruch poszła linijka. Ostatecznie bliżej środka tarczy była zawodniczka z Teresina, a różnica wynosiła 1 milimetr! Ostatecznie Natalia zajęła 4 miejsce.\nZmagania kadetek na 9 miejscu ukończyła Dominika Brzezina, a na 17 Dominika Ratyńska. Kadeci : Paweł Korzonek i Mateusz Synowiec znaleźli się obaj na 9 miejscu.\nNa podstawie sobotnich kwalifikacji rozstrzygnięto również zawody młodzików starszych (rocznik 2005), gdzie na podium stanęło aż troje naszych: wśród chłopców zwyciężył Jakub Sroka, a wśród dziewcząt druga była Natalia Lepa, trzecia zaś Dominika Brzezina.\nPodsumowując, zdobyliśmy w Teresinie 7 medali, ale dla nas cenniejsze od medali jest nabywane doświadczenie startowe.\nNa koniec relacji niestety musimy dołożyć łyżkę dziegciu do tej beczki miodu. W wyniku braku jakiejkolwiek dotacji UM Ruda Śląska, wyjazd i wszystkie koszty w 100 procentach finansowali rodzice. Ze względu na wysoki koszt tego startu (transport, nocleg, wyżywienie) nie wszyscy powołani zawodnicy mogli sobie na niego pozwolić...\nXI Międzynarodowy Memoriał im Karola Hibnera


SP Opoczno Poseł Ziemi Opoczyńskiej na Sejm RP\nPoseł Ziemi Opoczyńskiej na Sejm RP\nPoseł na Sejm Reczypospolitej - Robert Telus\nRobert Telus Poseł na Sejm RP obecnej kadencji, ma 39 lat, mieszka we wsi Ostrów koło Opoczna. Jest członkiem Prawa i Sprawiedliwości.\nWspólnie z żoną Małgorzatą prowadzą nieduże gospodarstwo rolne. Jego pasją jest hodowla koni. Od kilku lat jest prezesem Akcji Katolickiej\nRodzina Roberta Telusa to wspaniała żona z którą wychowują córki – Karolinę, Kamilę i Faustynę a dla Mileny, Ani i Tomka są rodziną zastępczą.\nW Sejmie RP jest członkiem Sejmowej Komisji ds. Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Komisji ds. Kontroli Państwowej


Spotkanie informacyjne – Poddziałanie 1.2.1 PO WER - Wsparcie udzielane z Europejskiego Funduszu Społecznego - Serwis Instytucji Pośredniczącej Programu Wiedza Edukacja Rozwój\nod 16.03.2020 10:00 do 16.03.2020 13:00\n12 619 85 12\nWojewódzki Urząd Pracy w Krakowie odwołuje poniższe spotkanie informacyjne dla potencjalnych Wnioskodawców.\nW najbliższym czasie zamieścimy na stronie internetowej prezentację zawierającą najważniejsze informacje o konkursie. Pytania dotyczące naboru można kierować pisemnie lub telefonicznie do WUP w Krakowie, Plac na Stawach 1, 30-107 Kraków,\ntel. 12 428 78 05 – Katarzyna Kacprzak lub Sylwia Pawłowska.\nWojewódzki Urząd Pracy w Krakowie informuje, że w dniu 16 marca 2020 r. o godz. 10.00, w siedzibie Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie, plac Na Stawach 1, w sali 605 (VI piętro) odbędzie się spotkanie informacyjne dotyczące ogłoszonego konkursu w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój, Osi Priorytetowej I Rynek pracy otwarty dla wszystkich, Działania 1.2 Wsparcie osób młodych na regionalnym rynku pracy, Poddziałania 1.2.1 Wsparcie udzielane z Europejskiego Funduszu Społecznego.\nW ramach realizowanych projektów, Wnioskodawca może\nzaoferować uczestnikom formy pomocy w zakresie indywidualnej i kompleksowej aktywizacji zawodowo-edukacyjnej osób młodych (w zależności od potrzeb konkretnego uczestnika) z wyjątkiem:\nwsparcia w postaci subsydiowania zatrudnienia oraz\nwsparcia w zakresie zakładania i prowadzenia działalności gospodarczej.\nOsoby zainteresowane uczestnictwem w spotkaniu proszone są o wypełnienie formularza zgłoszeniowego i przesłanie go na adres magdalena.kuklinska@wup-krakow.pl do dnia 12 marca 2020 r. (czwartek).\nPotwierdzeniem przyjęcia zgłoszenia będzie informacja zwrotna przesłana do dnia 12 marca 2019 r. na adres e-mail, z którego wysłano zgłoszenie.\nCelem odpowiedniego przygotowania miejsca szkolenia i zapewnienia stosownego komfortu w przypadku, gdy w spotkaniu chce wziąć udział osoba z niepełnosprawnościami, prosimy o wcześniejsze zgłoszenie uczestnictwa telefoniczne pod numerem: 12 619 85 12 albo elektronicznie na adres: magdalena.kuklinska@wup-krakow.pl


Lekki plecak rowerowy 28+ litrów VAUDE BIKE ALPIN Pro Brązowy | Plecaki i sakwy rowerowe \_ Plecaki rowerowe \_ Plecaki rowerowe MTB Plecaki i sakwy rowerowe \_ Plecaki rowerowe \_ Plecaki rowerowe z pokrowcem przeciwdeszczowym Plecaki i sakwy rowerowe \_ Plecaki rowerowe \_ Plecaki rowerowe z siatką dystansową Plecaki i sakwy rowerowe \_ Plecaki rowerowe \_ Plecaki rowerowe duże (26-30 l) Plecaki i sakwy rowerowe \_ Plecaki rowerowe \_ Plecaki rowerowe damskie Plecaki i sakwy rowerowe \_ Plecaki rowerowe \_ Plecaki rowerowe męskie Plecaki i sakwy rowerowe \_ Plecaki rowerowe \_ Plecaki rowerowe miejskie - sklep Vaude Polska\nLekki plecak rowerowy 28+ litrów VAUDE BIKE ALPIN Pro\n✅ duży plecak wielodniowy do kolarstwa górskiego\n✅ wygodne, wentylowane plecy z siatki Aeroflex Control\nOszczędzasz 15% (108,51 zł).\nDuży plecak wielodniowy i Alpencross do kolarstwa górskiego -wygodny, wentylowany tył z siatki Aeroflex Control ,idealny na wielodniowe wycieczki/Alpencross.\nJesteś typem, którego nie odstraszają dłuższe podjazdy i akceptujesz wszystkie wyzwania wyścigów downhill? W takim razie potrzebujesz elastycznego plecaka, który pomoże Ci opanować każdą alpejską przeprawę. Innowacyjny, wentylowany system zawieszenia Aeroflex Control jest wyjątkowo wygodny: Napnij system zawieszenia, aby uzyskać wywołujące pot podjazdy pod górę. Podczas jazdy w dół, system można przekształcić w kontakt z ciałem. Dzięki temu środek ciężkości ładunku znajduje się bliżej ciała, co poprawia prowadzenie roweru na nierównych, krętych szlakach.\nPlecak jest wystarczająco duży, aby pomieścić zmianę odzieży i rzeczy na wielodniowe wycieczki, w tym pobyt w górskim schronisku. Komora główna może być podzielona na dwie części. W dolnej części znajduje się przegroda z dostępem od spodu.\nW oddzielnej komorze można przechowywać pęcherze hydracyjne o pojemności do 3 litrów.\nDzielona przegroda na narzędzia z siatkowymi wstawkami z przodu oferuje dobre możliwości organizacji narzędzi i map.\nDostęp do komory na telefon, która jest dobrze chroniona przed warunkami atmosferycznymi, jest możliwy nawet przy założonym pokrowcu przeciwdeszczowym. Małe przedmioty można przechowywać w bocznych kieszeniach z siatki. W zestawie znajduje się regulowany pasek mostkowy, odpinany uchwyt na kask, boczne paski kompresyjne, port systemu hydracyjnego, uchwyty na klucze i lampkę bezpieczeństwa oraz pokrowiec przeciwdeszczowy z odblaskowym nadrukiem.\nPlus w nazwie oznacza regulowaną komorę, która otwiera się u góry i jest idealna na kurtkę przeciwdeszczową lub przeciwwiatrową na dłuższe podróże. Niezniszczalny materiał jest trwale wodoodporny i pokryty bezfreonową powłoką Eco Finish.\nsystem Aeroflex Control zapewniający kontakt z ciałem i wentylację w jednym plecaku\nmożliwość zwiększenia pojemności dzięki elastycznemu materiałowi\nGłówny materiał: 71% Poliamid, 29% Poliester; 200D*840D powlekany PU\nDrugi materiał: Wierzch: 100% Poliester (w tym 50% z recyklingu); Powłoka: 100% Poliuretan; 600 D powlekany Poliuretan 50% z recyklingu\nPodszewka: 100% Poliamid; 200 D powlekany Poliuretan\nOsłona przeciwdeszczowa: 100% Poliamid; 190 T Powlekany Poliuretanem\nWymiary (cm): 51 x 30 x 29\n51x30x29cm (dł. x szer. x wys.)


„Bezpodstawne”: Ambasada Rosji reaguje na zarzuty USA o „ingerencję” w wybory - Sputnik Polska\n23:47 11 Kwiecień 2021\n07:11 17.03.2021 (zaktualizowano 11:11 17.03.2021) Krótki link\nAmbasada w Waszyngtonie stwierdziła, że zarzuty amerykańskiego wywiadu pod adresem Rosji o ingerowanie w wybory prezydenckie w USA są bezpodstawne.\nW odtajnionym we wtorek raporcie wywiadu Rosja jest oskarżana o próbę udaremnienia zwycięstwa Joe Bidena i pomoc w ponownym wyborze Donalda Trumpa, a także o „sianie niezgody” w amerykańskim społeczeństwie. Ponadto wśród podmiotów, które rzekomo próbowały wpłynąć na wybory, wymieniono Iran, Hezbollah i Kubę. W dokumencie zapowiedziano również wprowadzenie nowych sankcji przeciwko Moskwie.\nDokument przygotowany przez środowisko wywiadowcze USA to kolejny zestaw bezpodstawnych oskarżeń pod adresem naszego kraju o ingerowanie w amerykańskie wewnętrzne procesy polityczne - poinformowała rosyjska ambasada w oświadczeniu na Facebooku.\nJak zaznaczyła misja dyplomatyczna, wnioski zawarte w raporcie o tym, że Rosja prowadziła „operacje wpływów” w Stanach, „potwierdza wyłącznie przekonanie służb wywiadowczych co do ich słuszności”. „Nie podano żadnych faktów ani konkretnych dowodów takich pretensji” - podała ambasada.\nDyplomaci podkreślili, że kolejne oskarżenia ze strony USA nie przyczyniają się normalizacji stosunków dwustronnych i nie korespondują z proponowanym przez Rosję „równym i pełnym wzajemnego szacunku dialogiem eksperckim, w celu znalezienia rozwiązań najpilniejszych problemów”.\nRzeczniczka prasowa prezydenta USA Jen Psaki nie podała wcześniej, kiedy mogą zostać wprowadzone kolejne sankcje przeciwko Rosji.\nWybory prezydenckie w USA odbyły się 3 listopada. Wygrał je Demokrata Joe Biden, który zdobył 306 głosów elektorskich wobec 232 dla Republikana Trumpa. Ten ostatni niejednokrotnie oskarżał rywali o próbę „kradzieży wyborów”. Prawnik prezydenta Rudy Giuliani zwrócił uwagę, że nieprawidłowości w głosowaniu miały charakter systemowy.\nTo nie pierwszy raz, kiedy w Stanach Zjednoczonych brzmią oskarżenia o „ingerencję” w amerykańskie wybory. W przeszłości Rosja wielokrotnie zaprzeczała takim zarzutom.


sofia coppola nigdy nie słyszała o teście bechdel - i-D\n20 Czerwiec 2017, 4:11pm\nWszyscy czasami mamy pustkę w głowie, ale taka wpadka w przypadku reżyserki robiącej filmy o dziewczynach jest naprawdę zaskakująca.\nReżyserka Sofia Coppola, znana z filmów, gdzie główną rolę grają dziewczyny, takich jak „Między słowami", „Przekleństwa niewinności" czy „Bling Ring", wygadała przypadkowo w ostatnim wywiadzie, że nie ma pojęcia, czym jest test Bechdel. Promując swój gotycki horror „The Beguiled", Sofia rozmawiała z GQ na temat efektów specjalnych i zdobytej przez nią nagrody dla Najlepszej Reżyserki w Cannes. Podczas wywiadu została zapytana, czy myślała, że jej film przejdzie test Bechdel. „Jaki test?", zapytała. „Nigdy o tym nie słyszałam. Co to jest?".\nTest został wymyślony przez amerykańską karykaturzystkę Alison Bechdel. Wymogiem jego zaliczenia jest pojawienie się w filmie dwóch postaci kobiet, które rozmawiają ze sobą o czymś innym niż mężczyźni (czasami przez określony czas). Jeśli nie jesteś feministką lub feministą, może zaskoczyć cię jak niewielu filmom udało się przejść ten i tak mało wymagający test kobiecej reprezentacji w kinie. Według strony bechdeltest.com, stworzonej przez feministki, które są fankami kina, testu nie przeszły filmy „Uciekaj", „Mumia" oraz nawet nowi „Piraci z Karaibów".\nKiedy istota testu została przybliżona Sofii, odpowiedziała: „Och, to chyba przez to, że nigdy nie studiowałam filmoznawstwa. To zabawne, ponieważ w tym filmie kobiety dużo gadają o mężczyznach". Szkoda, ponieważ jej poprzednie filmy zdawały test, pomimo jej niewiedzy na temat jego istnienia. Zapewne gdyby więcej kobiet było reżyserkami i obsadzało więcej kobiecych postaci w swoich filmach, test byłby przypadkowo zaliczany zdecydowanie częściej.


Drobne kłamstwa - Heather Gudenkauf (255149) - Lubimyczytać.pl\nMariolafox | 2016-03-01\nIntrygująca i wciągająca historia. Szkoda, że taka krótka. Jednak wątek morderstwa kobiety identycznego jak sprzed trzynastu lat... Z pewnością zaciekawi niejednego czytelnika.\nCzekam na poznanie kolejnych powieści autorki :)\nEllen Moore, pracownica społeczna, pewnej nocy zostaje wezwana do miejskiego parku, gdzie znaleziono martwą kobietę ze śpiącym dzieckiem u boku. Nie wiadomo kim jest chłopiec i jak się tam znalazł, to samo tyczy się kobiety, która jak się okazuje została zamordowana. Ellen próbuje ustalić tożsamość dziecka i dowiedzieć się, co miało miejsce w parku. Razem z przyjacielem, policjantem, próbują rozwikłać zagadkę i dowiedzieć się, czy morderstwo nie jest dziełem seryjnego mordercy, który trzynaście lat temu zabił inną kobietę. Im bardziej bada sprawę, tym więcej odkrywa niepokojących śladów. Kto jest mordercą? Czy faktycznie obie sprawy...\nvirgo123 | 2016-10-14\nKrótka ta książeczka, ale bardzo wciągająca, tak jak inne tej autorki. Jak się zacznie ją czytać, to trzeba skończyć od razu całą, bez przerywania. Do samego końca nie domyślałam się prawdziwego sprawcy zbrodni i przez to byłam bardzo zaskoczona, gdy już się tego dowiedziałam. Polecam.\nMońcia_POCZYTAJKA | 2015-10-22\nNa półkach: Przeczytane, Ulubione, Literatura "dorosła", Przeczytane jako ebook, ❤ 2015 ❤, Odwiedzamy USA\nPo lekturze powieści "Małe cuda" nie mogłam sobie odmówić "Drobnych kłamstw", czyli prequela, w którym poznajemy bliżej pracę Ellen Moore jako pracownika opieki społecznej. Wydarzenia opisane w "Drobnych kłamstwach" o pół roku wyprzedzają wypadki opisane w "Małych cudach" i mają za zadanie wprowadzić czytelnika w późniejsze zdarzenia.\nPrzyznaję, że książka bardzo mi się spodobała. Rozwikłanie zagadki tajemniczego morderstwa kobiety porzuconej zimą w parku z czteroletnim dzieckiem intryguje i chwyta za serce. Ellen znów pokazała prawdziwe poświęcenie i oddanie swojej pracy. Opiekując się pięciomiesięczną wówczas Avery, zostawia ją i dwoje starszych dzieci pod opieką męża, a sama w środku nocy udaje się na miejsce zdarzenia, gdzie czeka mały, przemarznięty chłopczyk. Ellen zmów staje na wysokości zadania i stara się zapewnić chłopcu najlepszą, w tej sytuacji, opiekę. Dzięki swojej determinacji odkrywa prawdę o wydarzeniach tej tragicznej nocy narażając się przy tym na...\nPrzyznaję, że książka bardzo mi się spodobała. Rozwikłanie zagadki tajemniczego morderstwa kobiety porzuconej zimą w parku z czteroletnim dzieckiem intryguje i chwyta za serce. Ellen znów pokazała prawdziwe poświęcenie i oddanie swojej pracy. Opiekując się pięciomiesięczną wówczas Avery, zostawia ją i dwoje starszych dzieci pod opieką męża, a sama w środku nocy udaje się na miejsce zdarzenia, gdzie czeka mały, przemarznięty chłopczyk. Ellen zmów staje na wysokości zadania i stara się zapewnić chłopcu najlepszą, w tej sytuacji, opiekę. Dzięki swojej determinacji odkrywa prawdę o wydarzeniach tej tragicznej nocy narażając się przy tym na niebezpieczeństwo.\nKim była kobieta znaleziona w parku i co naprawdę wydarzyło się w parku dowiecie się z tej ledwie 80-stronicowej książki.\nZawsze się zastanawiam jaki cel ma pisanie tego typu krótkich form nawiązujących treścią do innych powieści. Tak było np. w przypadku "Księcia Parnasu" Carlosa Ruiza Zafona, tak jest i teraz. Wydarzenia opisane w "Drobnych kłamstwach" mogły z powodzeniem posłużyć do stworzenia ciekawej, rozbudowanej, wielostronicowej powieści, która dostarczyłaby na pewno wielu emocji i wzruszeń. A tak pozostaje niedosyt.\nJeśli nie czytaliście jeszcze żadnej z wymienionych przeze mnie powieści to proponuję zacząć właśnie od "Drobnych kłamstw". Będziecie mięli wówczas szerszy pogląd na charakter pracy opiekunki społecznej, a wspomniany przeze mnie niedosyt wypełnicie lekturą "Małych cudów". Polecam.\nMarta | 2015-06-01\n„Drobne kłamstwa” czyta się miło, a zbrodnia dodaje napięcia tej książce. Przeczytałam ją baaardzo szybko i czas z nią spędzony nie uważam za stracony. Już...\nZapatrzona_W_Książki | 2015-05-19\nNa półkach: Przeczytane, Sekretny kącik, Wyd. Filia/Termedia, Posiadam - inne ;), Recenzyjnie - 2015 r,, Przeczytane - 2015 r.\n„Przyzwyczaiłam się do otrzymywania telefonów w środku nocy (…) Z tych nocnych telefonów zwykle dowiaduję się o brutalnych domowych burdach, przez które należy zabrać dziecko z domu dla jego własnego bezpieczeństwa. Te nocne wypadki są do siebie przygnębiająco podobne i rzadko kiedy dobrze się kończą: ojciec w alkoholowym ciągu może oznaczać poturbowane żebra, złamane kości. Dzieci bez opieki z dostępem do zapalniczek równają się poparzeniom trzeciego stopnia. Kłótnia małżeńska może się zakończyć ranami postrzałowymi albo kłutymi. Za każdym razem dzieci są głęboko dotknięte dramatem, którego były świadkami, a wyrwanie ich z życia, które znają, bez względu na to, jakie było dysfunkcyjne i niszczące, zawsze wprowadza je w stan zagubienia.”\nProzę Heather Gudenkauf miałam w planach od dawna, mam nawet gdzieś na półce jej „Ciężar milczenia” ale wiadomo jak to jest, odkłada się książkę, a ona biedna czeka na swoją kolej. Kiedy przeczytałam o zbliżającej się premierze...\nProzę Heather Gudenkauf miałam w planach od dawna, mam nawet gdzieś na półce jej „Ciężar milczenia” ale wiadomo jak to jest, odkłada się książkę, a ona biedna czeka na swoją kolej. Kiedy przeczytałam o zbliżającej się premierze najnowszej książki autorki wiedziałam, że tym razem nie odłożę jej na później. Jednak przed „Małymi cudami” (premiera już 3 czerwca) ukazał się e-book będący tak jakby wprowadzeniem do książki głównej. Czy warto po niego sięgnąć?\nEllen Moore jest pracownikiem socjalnym w Wydziale Służb Społecznych w Cedar City w stanie Iowa. Od lat zajmuje się trudnymi przypadkami swoich podopiecznych próbując pomóc stworzyć ich rodzicom ciepły i bezpieczny dom. Pewnej nocy zostaje wezwana na miejsce zbrodni gdzie przy zwłokach kobiety znaleziono zszokowanego i przerażonego czterolatka. Sytuacja jest podobna do tej z początków kariery Ellen? Kto jest mordercą i czy obie sprawy mają ze sobą coś wspólnego?\nHeather Gudenkauf znakomicie radzi sobie z krótką formą wypowiedzi. Opowiadanie jest przemyślane i doszlifowane, pomimo małej ilości stron fabuła posiada początek, środek i zakończenie. Wątek jest prowadzony szybko, ale został należycie opisany i zawiera w sobie dobrze przedstawione śledztwo i pracę opiekuna socjalnego. W historii nie zabrakło też zagadek, które trzeba rozwikłać razem z bohaterami, a w brew pozorom nie jest to takie proste i wszystko wyjaśnia się dopiero na samym końcu. Ponad to autorka w Drobnych kłamstwach” pokazuje jak dobre intencje mogą zmusić człowieka do niekoniecznie dobrych czynów których nie da się już naprawić, a ich konsekwencje będą bardzo poważne.\nJak na tak małą objętość Gudenkauf wykreowała postacie bardzo plastycznie, wyróżniają się pod względem zachowań czy też sposobu bycia. Na główny plan wysuwa się oczywiście postać Ellen, od razu widać, że kocha swoją rodzinę i poświęca jej każdą wolną chwilę. Z równym poświęceniem oddaje się pracy nie należącej do tych przyjemnych i łatwych, ale wie, że dzięki temu pomaga krzywdzonym i zaniedbanym dzieciom. Postać kobiety jest sympatyczna i nie sposób jej nie polubić.\n„Drobne kłamstwa” przeczytałam w mgnieniu oka i z ogromną ciekawością. Wczułam się w bieg wydarzeń i z zapartym tchem śledziłam kolejne poczynania próbując rozgryźć kim jest morderca i co nim kierowało. Ogromnym plusem dla mnie jest, że naprawdę trudno rozgryźć kto jest winny. Jestem pod ogromnym wrażeniem tego jak Gudenkauf na zaledwie osiemdziesięciu stronach przedstawiła historię która wciąga i trzyma w napięciu do samego końca.\nMyślę, że warto przeczytać „Drobne kłamstwa” przed sięgnięciem po „Małe cuda”, jest to bowiem nowelka pokazująca czego można się spodziewać po głównej powieści, ale przede wszystkim to historia sama w sobie godna poznania, z ciekawą fabułą i dobrze wykreowanymi postaciami.\nE-booka za darmo można pobrać na stronie Virtualo (http://virtualo.pl/drobne_klamstwa/i160600/)!\n* Heather Gudenkauf, „Drobne kłamstwa” , s. 7-8\nGoszarda | 2015-07-11\nHeather Gudenkauf napisała świetną intrygę z rozwijająca się powoli akcją, nieoczekiwanymi zwrotami, która trzyma w napięciu nierozwiązaną zagadką do samego końca. Tego nie można jej odmówić. Niestety czuję ogromny niedosyt po przeczytaniu tej stanowczo za krótkiej...\nMaga | 2015-07-10\nNa półkach: Przeczytane, Moje Ebooki, Posiadam, 2015\nBardziej nowelka niż książka. Może przez to, że taka krótka wydała mi się jakaś taka naiwna i mało przekonująca. Trochę szkoda czasu.\nChciałabym dziś polecić Wam przeczytanie krótkiej historii Heather Gudenkauf – historii, będącej prequelem do dłuższej powieści, wprowadzającej czytelnika w realia życia pracownika społecznego. „Drobne kłamstwa”, bo właśnie o nich mówię, możecie za darmo pobrać ze strony virtualo.pl.\nGłówną bohaterką jest Ellen Moore, młoda kobieta, pracująca jako opiekun społeczny w Wydziale Służb Społecznych w Cedar City w stanie Iowa. Jej zadanie polega na pomaganiu rodzinom oraz na ratowaniu dzieci. Czasem zostaje wyrwana ze snu i jest wzywana w środku nocy. Kobieta jest do tego przyzwyczajona. Zresztą, jej rodzina również.\nPewnej nocy zostaje wezwana do szczególnego przypadku. W parku, obok pomnika Leto, bogini macierzyństwa, znaleziono zwłoki zamordowanej kobiety, obok której siedział przemarznięty chłopczyk. To ze względu na malucha poproszono Ellen o przybycie na miejsce zbrodni. Miała się nim zająć – zawieźć je na badania do szpitala oraz zatroszczyć się o znalezienie domu...\nPewnej nocy zostaje wezwana do szczególnego przypadku. W parku, obok pomnika Leto, bogini macierzyństwa, znaleziono zwłoki zamordowanej kobiety, obok której siedział przemarznięty chłopczyk. To ze względu na malucha poproszono Ellen o przybycie na miejsce zbrodni. Miała się nim zająć – zawieźć je na badania do szpitala oraz zatroszczyć się o znalezienie domu zastępczego.\nOpiekunka społeczna jest zaniepokojona faktem, iż trzynaście lat wcześniej w tym samym miejscu znaleziono ciało innej kobiety. Czyżby to był tylko przypadek? A może to dzieło seryjnego mordercy i jeśli zagadka nie zostanie wyjaśniona, to kolejna kobieta straci życie, a dziecko matkę? Ellen pragnie uniknąć takiej ewentualności, angażuje się w rozwikłanie tej tajemnicy, współpracując z przyjacielem policjantem i naraża się na niebezpieczeństwo. Jednak rozwiązanie tej sprawy zaskakuje zarówno Ellen jak i funkcjonariusza policji, Joe.\n„– Czy w takim razie powiesz Masonowi prawdę?\n– Jeśli mnie zapyta, to owszem, powiem mu. – Spoglądam na Joego pytającym spojrzeniem. – Ty byś nie powiedział?”\nO jakiej prawdzie mówi Ellen? Co będzie jej tak trudno przekazać małemu chłopcu, któremu zamordowano matkę? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie, czytając „Drobne kłamstwa” Heather Gudenkauf. Lektura tej krótkiej opowieści pomoże Wam również zrozumieć, przed jakimi trudnymi wyborami czasem staje opiekun socjalny w kwestii prawdy.\n„Choć bardzo chciałabym chronić moich podopiecznych przed prawdą, już na samym początku pracy nauczyłam się, że kłamstwa, małe czy duże, w końcu niszczą, a w najlepszym przypadku podkopują wiarę w świat.”\nMimo że jest to krótka nowelka, Haether Gudenkauf udało się doskonale wykreować postać głównej bohaterki. Szczególną uwagę zwróciła na to, aby podkreślić fakt, iż Ellen jest szczęśliwą mamą trójki wspaniałych dzieci i ma cudownego, wyrozumiałego męża. Z każdym kolejnym słowem czytamy, że kobieta wykonuje swoją pracę z ogromnym oddaniem, czasem nawet z poświęceniem, ale każdą wolną chwilę poświęca dzieciom i rodzinie, starając się, nie dać po sobie poznać jak trudna jest to praca. A musicie przyznać, że praca opiekuna socjalnego nie należy do najprzyjemniejszych. Jakże ciężko czyta się fragmenty dotyczące krzywdy małych, bezbronnych istot:\n„(…) ojciec w alkoholowym ciągu może oznaczać poturbowane żebra, złamane kości. Dzieci bez opieki z dostępem do zapalniczek równają się poparzeniom trzeciego stopnia. Kłótnia małżeńska może się zakończyć ranami postrzałowymi albo kłutymi. Za każdym razem dzieci są głęboko dotknięte dramatem, którego były świadkami, a wyrwanie ich z życia, które znają, bez względu na to, jakie było dysfunkcyjne i niszczące, zawsze wprowadza je w stan zagubienia.”\n„Drobne kłamstwa” czyta się szybko i przyjemnie, mimo trudnej tematyki. Autorka pisze prostym i przystępnym językiem. Nie wdaje się w niepotrzebne, zawiłe akty prawne, którymi mają się kierować pracownicy służb społecznych. Przedstawia fakty – czyny, które prowadzą do tragedii i działania opiekuna społecznego.\nPolecam tę nowelkę wszystkim, którzy mają w planach przeczytanie „Małych cudów”. „Drobne kłamstwa” są doskonałym wprowadzeniem do tła tej wspaniałej powieści i pomogą nam zrozumieć jej sens i przesłanie.\nRecenzję znajdziecie również na moim blogu: www.literackiswiatjoko.blogspot.com


Ortopeda Bydgoszcz - KCP.PL\nDoświadczyłeś urazu czaszki lub złamania kości? Ortopeda dokładnie określi oraz zagwarantuje najlepszą metodę leczenia narządów ruchu. Ortopeda codziennie zajmuje się różnymi urazami kości, układu więzadłowo - stawowego również uszkodzeniami mięśni, nerwów i naczyń krwionośnych. W zakresie jego działań pozostaną wykryte także wady kręgosłupa takie jak lordoza, kifoza czy skolioza. Lekarz ortopeda zaproponuje Ci najlepsze zabiegi, które skorygują wadę. Poczytaj różne opinie o lekarzach i wybierz najlepszego dla siebie. W Bydgoszcz dostępnych jest niemało gabinetów ze specjalizacją Ortopeda. Niektóre mają w ofercie leczenie Entezopadia więzadła rzepki | Kolano skoczka, Choroba zwyrodnieniowa stawów, Choroba Duputryena, Rwa kulszowa | Ischialgia. Porównaj lekarzy i placówki medyczne w Bydgoszcz oraz ich oceny!\nOrtopeda Aldona Gort-Zbierska\nSamodzielny Publiczny - Wojewódzkie Centrum Reumatologii i Rehabilitacji w Bydgoszczy\nBardzo miła i empatyczna, bardzo dobry specjalista, przyjemny kontakt, interesuje się pacjentem! Jest 100% zaangażowana, o wysokiej kulturze osobistej! Godny polecenia.\nOrtopeda Wojciech Hoffman\nGenialny, bardzo konkretny. żetelny. Miły. Cierpliwy i dobry, skuteczny, polecam.\nOrtopeda Robert Jaszkiewicz\nWitam, bardzo dobry lekarz z sercem i z powołania , kompetentny zawsze uśmiechnięty potrafi wysłuchać pacjenta i bardzo dobrze doradzić. Polecam wszystkim, naprawdę warto, bardzo dobry lekarz.\nOrtopeda Krzysztof Olszewski\nBardzo dobry chirurg otopeda. Fachowo, bez zbędnych opowieści ale bardzo merytorycznie.\nOrtopeda Mariusz Ostrowski\nul. Wieniawskiego 14, Bydgoszcz\nWitam Jeśli wszyscy lekarze mieliby takie podejście do pacjenta nie byłoby skarg. Kompetenty,życiowy,normalny lekarz z dłuuugą praktyką!!!! Bezapelacyjnie polecam!\nOrtopeda Andrzej Osuch\nul. Kormoranów 98 M. 33, Bydgoszcz\nGenialny, bardzo dobry specjalista. Słuchający pacjenta. Wizyty są przyjemnością. Cierpliwy i dobry. Dokładny. Wszystko było w porządku. Skuteczny. świetnie trafiłem dziękuję!\nOrtopeda Agnieszka Rogalska\nSuper lekarz, wspaniała,miła i ciepła,pacjent czuje się doceniony\nOrtopeda Andriy Rybka\nW dniu 26 listopada 2015 r. uległam wypadkowi na ul. Gdańskiej w Bydgoszczy i pierwszej pomocy udzielił mi pan doktor na miejscu wypadku, a następnie w szpitalu wojskowym. Dzięki fachowej i bardzo szy...\nOrtopeda Artur Szumlański\nSuper. Przemiły, przyjemny kontakt, przesympatyczny. Bardzo uprzejmie pomaga. Godny polecenia.\nOrtopeda Piotr Świtłyk\nPerfekcyjny. Słuchający pacjenta, prawdziwy profesjonalista w swojej dziedzinie. Z podejściem do pacjenta, dysponuje olbrzymią wiedzą. Rzetelny. Wizyta trwała 25 minut. Jestem ogromnie zadowolony. Szc...\nChirurg Romuald Wolanski\nDo d-ra Wolańskiego trafiłam w Poradni Ortopedycznej Szpitala MSWiA w Bydgoszczy z zespołem cieśni obu nadgarstków. Dzisiaj jestem po obu operacjach. mam sprawne ręce, ustąpiły zasadnicze dolegliwości...\nOrtopeda Wojciech Powierza\nPo wizycie w szpitalu stwierdził skręcenie kolana. Leki i ograniczenie chodzenia. Gdy zapytałam o zwolnienie lekarskie to stwierdził, że nie ma potrzeby bo nie ma złamania. Nogą nie mogłam zginac w ko...\nOrtopeda Artur Sipowicz\nOrtopeda Jarosław Bizoń\nul. Mazowiecka 21/2A, Bydgoszcz\nOrtopeda Mariusz Budny\nOrtopeda Tomasz Dolata\nOrtopeda Stanisław Frankowski\nOrtopeda Krzysztof Gaweł\nOrtopeda Franciszek Gromala\nul. Mikołaja Bołtucia 6/3, Bydgoszcz, Fordon\nOrtopeda Marian Grygiel\nul. Jackowskiego 10, Bydgoszcz


Choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie ścięgna - to tylko niektóre z dolegliwości, które mogą usztywnić Ci stawy i uprzykrzyć życie. Nie pozwól, aby problemy ze stawami przykuły Cię do ławki rezerwowych.\nRedakcja Men's Health 2014-12-08\nAfrica Studio, 2014, shutterstock.com\nTa choroba może zacząć się od opuchlizny, ale potrafi też zamanifestować się bólem, który narasta od ćmienia aż do naprawdę silnego bólu.\nNie daj się. Zawsze rozgrzewaj się przed treningiem — każda kontuzja w młodości może później wrócić w postaci obolałych stawów, gdy będziesz miał czterdzieści parę lat. Trzymaj też wagę w ryzach. Dr Jordan przestrzega, że każdy dodatkowy kilogram obciążenia dla stawów zwiększa ryzyko wystąpienia zwyrodnień. Dodatkowo komórki tłuszczowe sprzyjają rozwojowi stanów zapalnych.\nSPRAWDŹ: Dzwonić po lekarza, czy to jednak nic poważnego?\nNadmiar kwasu moczowego w Twojej krwi może sprawić, że wokół stawów osadzają się kryształki, które powodują stan zapalny i silny ból. Najczęściej dna atakuje staw palucha – wtedy nazywa się podagrą. Ból pojawia się rano po wyjątkowo obfitym i suto popitym posiłku, na przykład po weselu.\nNie daj się. Żeby uniknąć podagry, zmniejsz ilość alkoholu i tłustego mięsa. Dieta obfitująca w puryny – występujące głównie w czerwonym mięsie – zwiększa ryzyko wystąpienia dny moczanowej.\nKaletka maziowa to workowata struktura wypełniona mazią, która pełni rolę czegoś w rodzaju amortyzatora między ścięgnami a kośćmi. Zapalenie kaletki objawia się opuchlizną i bolesnością okolicy stawu. Przyczynami najczęściej są urazy lub wielokrotnie powtarzane mikrourazy.\nNie daj się. Postępuj tak jak w przypadku zapalenia ścięgien. I zapomnij o zasadzie, że twardziele grają mimo bólu. Gdy zaczynasz odczuwać ból w ramieniu, kolanie czy łokciu, na co najmniej kilka dni odpuść sobie wysiłek.\nMięśnie przyczepione są do kości ścięgnami. Gdy ścięgna dotknie stan zapalny, odczuwasz narastający ból. Najgorzej jest w nocy. Wtedy czasami ból jest tak silny, że potrafi wybudzić. Przyczyną zapalenia ścięgna najczęściej jest powtarzalny ruch. Dlatego często cierpią na to schorzenie sportowcy, ale także pracownicy fizyczni, którzy wykonują monotonną pracę.\nNie daj się. Jedną z częstszych przyczyn kontuzji ścięgien jest rozpaczliwa próba powrotu do formy. Gwałtowne zwiększenie obciążeń treningowych to niemal pewny sposób na stan zapalny ścięgien. Zaczynaj powoli i zwiększaj dawki ruchu stopniowo. I nigdy nie zapominaj o rozgrzewce.\nZOBACZ TEŻ: Jak wrócić do formy po kontuzji. Samo się nie naprawi.\nTo choroba autoimmunologiczna, w której Twój układ odpornościowy atakuje tkanki stawów. „RZC najczęściej zaczyna od ataku na małe stawy dłoni i stóp – wyjaśnia dr Joanne Jordan, szefowa Thurston Arthritis Research Center na University of North Carolina. – Dopiero później bolesna dolegliwość obejmuje też większe stawy, takie jak barki czy łokcie”.\nNie daj się. Badania uczonych z Korei Południowej wykazały, że spożywanie dużych ilości witaminy D zmniejsza ryzyko RZC nawet o 24%. Witaminę D znajdziesz w rybach morskich, a także np. w żółtym serze. Doskonałym sposobem suplementacji jest tran, który możesz kupić w aptece.\nZOBACZ TEŻ: Zwichnięcie, czy skręcenie? To nie to samo!\nGdy sobie coś zwichniesz, jak najszybciej idź do lekarza. Im szybciej tam trafisz, tym łatwiej będzie nastawić kości z powrotem do prawidłowej pozycji\nDepartament Zdrowia MH ostrzega: Każdy bolesny uraz stawu warto skonsultować z lekarzem. Sam często nie jesteś w stanie ocenić, czy to złamanie, skręcenie, czy zwichnięcie. Jeśli będziesz czekał, aż samo przejdzie, w przypadku skręcenia może się to udać, ale jeśli kończyna jest złamana lub zwichnięta, im później lekarz Ci ją nastawi, tym gorzej dla Ciebie.


28 szczytów Gór Świętokrzyskich w trzy lata (zdjęcia) - Konecki24.pl - Końskie\n29 grudnia 2017 3 stycznia 2018 Redaktor\nNie było łatwo, ale w większym gronie zawsze raźniej. – Pomysł organizacji wycieczek szlakiem szczytów Gór Świętokrzyskich pojawił się po jednym z rajdów. Szybko okazało się, że jest bardzo wiele chętnych osób, które chciałaby zdobyć odznakę „Korona Gór Świętokrzyskich”, a co za tym idzie wejść na 28 szczytów – opowiada Lucyna Jakubowska, prezes Klubu Turystyki Aktywnej PTTK PASAT Końskie. Wraz ze swoją zastępczynią Magdaleną Weber przygotowały wyjazdy na trasy prowadzące do szczytów. Organizowane były one przez minione trzy lata.\nPrzyjazne Góry Świętokrzyskie\nJak przyznaje Grażyna Pluta, przewodnicząca koneckiej Sekcji Emerytów i Rencistów ZNP zdobywanie gór było…przyjemnością. – Nie mogę powiedzieć, że było szczególnie trudno. Oczywiście były góry, na które prowadziło strome podejście, ale przy tak dobrej atmosferze, jaka panowała podczas wspólnego zdobywania wszystkie trudności znikały – mówi z uśmiechem pani Grażyna. W wielu wyprawach towarzyszyły jej koleżanki, które jednak na kolejnych etapach wypraw zrezygnowały z ubiegania się o otrzymania odznaki. Dobrą atmosferę na szlakach potwierdza Krzysztof Wiatr, przewodnik świętokrzyski, zapalony piechur i zdobywca Korony Gór Polski. – W grupie góry zdobywa się zawsze lepiej. Tym bardziej, że Góry Świętokrzyskie są przychylne dla naszych piechurów – zaznacza. Krzysztof Wiatr jest aktywnym członkiem PTTK, a od 2009 roku przewodzi Kołu Miejskiemu w Końskich. Jak przyznaje wędrówki górskie to jego pasja. Uczestniczy w niemal wszystkich wydarzeniach organizowanych przez PTTK. – Zdobycie Korony Gór Polskich zajęło mi 17 lat, z Górami Świętokrzyskimi było znacznie łatwiej, bo wszystkie szczyty zdobywaliśmy wspólnie przez trzy lata – zaznacza.\nW gronie odznaczonych piechurów znalazła się również Katarzyna Sorn, dyrektor Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury i Sportu w Stąporkowie. – Bardzo lubię ruch na świeżym powietrzu, ale też górskie wyzwania. Nie mogłam uczestniczyć we wszystkich wyjazdach, więc część szczytów zdobywałam organizując sobie sama wyprawy, tak by móc otrzymać odznakę wraz z członkami naszej grupy – opowiada pani dyrektor, która wolny czas spędza na wędrówkach z kijami do nordic walking lub jeżdżąc na rowerze. Satysfakcję z otrzymania odznaki, ale również organizacji wydarzenia ma Magdalena Weber, wiceprezes Klubu Pasat. – Za nami trzy lata opracowywania tras, niejednokrotnie podwójnego wspinania się na szczyty, ale było warto. Dziękuję za uśmiechy, zasłyszane dobre słowo, czas planować kolejne turystyczne wyprawy – opowiada. – Wiadomo już, że ruszymy z projektem „Zostań Turystą Ziemi Koneckiej” promującym naszą lokalną odznakę oraz przejdziemy Główny Szlak Świętokrzyski z Gołoszyc do Kuźniaków – zapowiada Magdalena Weber.\nWsparcie też ważne\nUroczyście odznaki wręczono podczas sobotniego spotkania w Klubie Kaesemek w Końskich. Przekazywała je Beata Milewicz, wiceprezes PTTK Kielce. Co ważne wyróżniono też osoby, które brały udział w wyjazdach, ale nie zdobyły wszystkich szczytów. Pretendentów do odznaki nagrodzono okolicznościowymi koszulkami. Otrzymali je: Danuta i Bogdan Kwietniowie, Jolanta Weber, Aneta Ambroziak, Daniel Rąbalski, Krystyna Kowalska.\nOto nasi zdobywcy Gór Świętokrzyskich. (Zdjęcia: Wojciech Purtak)\nTrwają zmagania olimpijczyków


Prawo energetyczne. Komentarz Księgarnia Muza\n» Prawo energetyczne. Komentarz\nNancy Drew T.2 Zagadka ukrytych schodów\nUstawa o wychowaniu w trzeźwości..\nPuzzle 500 Wilcza natura TREFL\nPuzzle 500 Wolfish Wonderland CASTOR\n16,86 zł 15,17 zł\nCena: 396,00 zł 440,01 zł 396.00\nKomentarz zawiera wyczerpującą analizę poszczególnych instytucji i rozwiązań ustawy - Prawo energetyczne. Przygotowany został zarówno w ujęciu doktrynalnym, jak i praktycznym. Przybliża poglądy polskiej i zagranicznej doktryny, a także najnowsze oraz utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE, Trybunału Konstytucyjnego, Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sądu Apelacyjnego w Warszawie, wojewódzkich sądów administracyjnych oraz Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.\nW drugim wydaniu książki szczególną uwagę zwrócono na liczne zmiany, które pojawiły się od czasu pierwszego wydania w prawie energetycznym. Omówiono m.in.:\n- zmiany dokonane w związku z implementacją rozporządzenia REMIT, certyfikacją OSP oraz tzw. "obligiem giełdowym gazowym";\n- regulacje dotyczące gwarancji pochodzenia dla kogeneracji oraz obowiązku sporządzenia tzw. analizy kosztów i korzyści przy budowie, przebudowie lub znacznej modernizacji źródła wytwórczego lub sieci ciepłowniczej, a także zmiany przepisów taryfowych w odniesieniu do rynku ciepła, wprowadzone ustawą o efektywności energetycznej;\n- nowe pojęcia takie jak mikroinstalacja, mała instalacja, instalacja Odnawialnych Źródeł Energii, prosument oraz nowe rozwiązania w zakresie przyłączania źródeł do sieci, zakresu rozstrzygania sporów przez Prezesa URE oraz obowiązku sprzedaży energii za pośrednictwem giełdy, wprowadzone ustawą o odnawialnych źródłach energii oraz jej nowelizacjami, w tym tą z 22 czerwca 2016 r.;\n- zmiany w zakresie wymagań koncesyjnych wprowadzone ustawą o zmianie ustawy VAT mającą na celu zwalczanie tzw. szarej strefy;\n- nowelizację prawa energetycznego z 22 lipca 2016 r. dotyczącą funkcjonowania podmiotów na rynku paliw ciekłych oraz rynku paliw gazowych.


Pobierz grę Snood v.1.0.1 Android\nTeraz wolność więźniów KND zależy od Ciebie. Aby to zrobić, należy uruchomić inne LIC w niewoli ze specjalnym pistoletem. Jeśli trzy lub więcej jest LIC, znikną. Ponadto spadek i pozbawione wsparcia głowy. Weź swój czas - Najlepszych goli rośnie, a pomieszczenia dla prawidłowego skoku mniej. To jest bardzo proste, ale fascynująca i wciągająca gra.\nGra została zaprojektowana dla dzieci, więc nie zawiera przemocy.\ngier casual, gry dla dzieci, trzy, raz-killer,


UKRYTE SPOJRZENIE | Jan P. Grabowski\n„Jest to druga książka Grabowskiego, mam nadzieję – za nią przyjdą następne. Jeśli można życzyć czegoś młodemu prozaikowi – to tego, żeby zbierając żniwo doświadczeń, niezbędnych epikowi – nie strząsnął z nich tęczowej rosy, która nawet najzwyklejszym sprawom dodaje niezwykłego blasku”.\nFragment recenzji Reginy Witkowskiej. Sopot, 1981.\nRecenzja R. Witkowskiej (maszynopis)\nWydawnictwo Morskie, Gdańsk 1980, ss. 124.\nOkładkę i stronę tytułową projektował: Janusz Goliński.\nWydanie pierwsze, nakład 10000 egzemplarzy\nŚwit i poranek – Sekwencja druga, fragment powieści Ukryte spojrzenie, „Warmia i Mazury”, Olsztyn, nr 9/1979.\nNiedospanie, fragment powieści Ukryte spojrzenie, „Ziemia Gorzowska”, tygodnik, Gorzów Wielkopolski, nr 30/1980, 22 sierpnia, s. 7.\nWydawnictwo Morskie, Gdańsk 1980, s. 124.\nOkładkę i stronę tytułową projektował: Janusz Goliński\nWydanie pierwsze, nakład: 10000 egz.\n„Czas jest przejawem rzeczywistości jakby wszechobecnej: tej, która jest, która była i która dopiero będzie albo możliwe, że będzie, bo potencjalnych możliwości jest wiele, lecz wszystkie umierają w zalążku z chwilą, gdy następuje realizacja jednej z nich, czyli w momencie, gdy przyszłe staje się teraźniejszym. Tylko czas i jedynie czas jest kategorią umożliwiającą uchwycenie teraźniejszości w całej jej skomplikowanej, wymykającej się jednoznacznym określeniom, złożoności.\nW niedalekiej przeszłości, gdy przemierzałem w łódce ściemniałą od mroku toń jeziora, zawsze wydawało mi się, że dobiega mnie ledwie słyszalny hałas pociągów tłukących się o wysoki widnokrąg i ich szybko rozprzestrzeniający się po przestworach wody gwizd.\nPamiętam dokładnie, że ów żelazny pogłos i metaliczny, wysoki gwizd dobiegały mnie zawsze wtedy, gdy znajdowałem się na wodzie: pomiędzy nieodległym brzegiem z niewielką płaszczyzną piasków przechodzącą w łąkę i wiśniowy ogród, a wyspą broniącą swych brzegów płaskimi głazami, które zdumiewały mnie zawsze swoją wielkością i tajemnicą swojego pochodzenia, jako że podwodne obszary jeziora – dokąd udało mi się dotrzeć – były przeważnie piaszczyste.\nKiedy znajdowałem się na brzegu i spacerowałem okalającą jezioro ścieżką, wyczekiwany przeze mnie odgłos był niesłyszalny. Może tłumiły go moje stąpnięcia po coraz bardziej wilgotniejącej trawie, może szelesty trzcin i tataraku, przez które przemykało do gniazd wodne ptactwo, a najpewniej zagłuszała go skrzekliwa muzyka żab, niosąca się aż pod niebo.\nRównież, kiedy przebywałem na wyspie, obserwując zapadanie nocy, pogłos ten był niedosłyszalny.\nWłaśnie na wyspie, stającej się po zapadnięciu nocy schronieniem dla przelatujących ptaków, miejscem odpoczynku zabłąkanych chrabąszczy, ciem i nietoperzy, dobiegały mnie zewsząd najrozmaitsze szelesty, skrzypnięcia i szmery, lecz wyczekiwany odgłos może właśnie rozpływał się pośród tych szelestów, skrzypnięć i szmerów. Dopiero, gdy zza jeziora powstawała wielka, lśniąca od rosy tarcza Księżyca, szeleszczące chmary puszystych nocokrążców szybowały wprost w oślepiające światło. Po chwili mogłem usłyszeć lekki syk rozstępujących się fal: to zmylone odbiciem Księżyca owady wybierały tę rzekomo bliższą, bo jaśniejszą, jego podobiznę. Wkrótce doświadczywszy złudności lustrzanego odbicia, wracały – jeżeli zdołały uratować się ze zgubnej otchłani – na wyspę lub odpływały w ciemne powietrze.\nNoc rosnąca w jasność bijącą ruchliwymi blaskami od wody uspokajała się, a z otchłani coraz bardziej wygwieżdżonego nieba spływały na usypiającą ziemię nieodgadnione szepty. Stałem zapatrzony w przepełnione światłością niebo, z którego raz po raz ześlizgiwały się złote smugi meteorów. Wyczekiwałem znajomego odgłosu przemierzających niewidzialne, pozahoryzontalne przestrzenie pociągów, lecz niebo mieniło się jasnoniebieskimi ogniami, pozostawało milczące, obojętne na ziemskie odgłosy. Chwila powrotu, przeprawy w wypełnionej ciemnością łódce przez szerokie rozlewisko jeziora była znowu oczekiwaniem na ten pogłos oddalających się pociągów.\nBrzeg zbliżał się nieuchronnie. Wyciągałem łódkę pachnącą głębią, spoglądałem po raz ostatni tej nocy w prześwietloną Księżycem ciemność wiszącą nad jeziorem, a następnie przemierzałem zielone przestrzenie wiśniowego ogrodu ociężałego od dojrzewających owoców.\nUsłyszany pogłos oddalającego się pociągu trwał we mnie długo i nie wiedziałem: czy usłyszałem go naprawdę, czy też był on tylko moim wyobrażeniem?\nPo Kubricku, czyli leni sen\n– sekwencja pierwsza\n„Nadchodziło zakończenie. Zapowiadał je czas bezlitośnie pędzący naprzód i coraz bardziej ogromniejąca muzyka: po Gyorg’u Ligeti’m – „Tako rzecze Zaratustra” Richarda Straussa. Zegarek zdjęty z ręki i trzymany w zaciśniętej dłoni pulsował miarowo, mieląc ostatnie minuty. Czarne otchłanie Kosmosu, tak bliskie, że niemal w zasięgu ręki odsłaniały widzom swoją Tajemnicę, którą niewielu z nich zrozumiało.\nCzerń sztucznego Kosmosu z wolna dogorywała pozbawiona łukowego żaru. Wreszcie nieodwołalnie nastąpił „koniec” i ekran odsłonił martwe bielmo wielookiej ciżbie. Pomału zaczęły rozżarzać się światła, a mrok czeznąć.\nStanisław usiłował wyrzucić z pamięci zdarzenia, jakie rozegrały się przed chwilą na ekranie. Pomyślał, że do najbliższych drzwi będzie dalej, niż przypuszczał. Chciał jak najprędzej wyswobodzić się z ciemnego pudła, w którym na kilka godzin zatrzaśnięto wszystkie wyjścia, by mógł wraz z innymi dostąpić oczyszczenia z codzienności. Na razie siedział w pozycji, która wydawała mu się najwygodniejsza: nogi, wyswobodzone przedtem z butów, wsunął w ciasną czeluść pod najbliższy fotel, ręce swobodnie na wąskich poręczach. Taka pozycja pozwalała bez wysiłku śledzić rozgrywające się wydarzenia. Najwygodniej zapewne byłoby oprzeć nogi na oparciu najbliższego fotela. Na to jednak Stanisław nie mógł sobie pozwolić, gdyż było zbyt tłoczno i ciasno.\nTymczasem wprasowany w jeden z ciasnych rzędów sali nabitej snobistyczną publicznością oczekiwał pełnego rozjaśnienia. Wszyscy oczekiwali z nie ukrywaną niecierpliwością, aż stanie się na tyle widno, że będzie można wyswobodzić się z ciasnego fotela.\nNiebawem cała przestrzeń olbrzymiej sali, nagle wydobyta z mroku, zaskoczyła wszystkich intensywnością barw, które z każdą chwilą płowiały, matowiały, by wkrótce zupełnie zszarzeć, przybrać odcień światła przesączającego się przez żółtobrunatne szkło. Ludzie ocykali się z półsnów, z drzemki, mrużyli oczy, kręcili głowami, znienacka oślepieni intensywnością światła, mamrotali do siebie ciche słowa, otumanieni jeszcze gasnącymi przeżyciami, patrzyli zmęczonym wzrokiem na milczący ekran jakby nie dowierzając, że jeszcze przed chwilą Kosmos powierzył im do wspólnego rozwiązania swoją Tajemnicę.\nNarastał gwar, twarze łagodniały odzyskując na krótką chwilę zwyczajność, gdzieniegdzie błyskały już uśmiechy. Wszędzie wokół poprawiano peruki, fryzury, nakładano nową pomadkę i puder, zaciągano krawaty, próbowano pierwszych dialogów dbając o to, by brzmiały głośno i znawczo. Wreszcie twarze i uśmiechy były gotowe do publicznego pokazania: powoli podnoszono się z foteli i tłumnie zmierzano do wyjść, które w porę zostały szeroko rozwarte”.\nTa, zatem noc przeczuwanego już wtedy, na jeziorze, a jednak nieprzewidzianego wyjazdu miała być wydarta ze snu dościgającego mnie przez kilka ostatnich dni?\nZa każdym razem, gdy otaczały mnie ciemności lub gdy przenikałem rozszerzające się obszary cienia czułem, że ogarnie mnie kilkudniowe zmęczenie, a na oczy opada sen, którego nie rozpraszały nawet promienie jaśniejącego zewsząd Słońca.\nZmęczenie narastało wraz z metrami przesuwanej na ekranie taśmy, wraz z powrotami do tego samego ujęcia, wypróbowywania kolejnej możliwości montażu. Było niemal niewyczuwalne: osiadało pyłem zniechęcenia ( a może było to zwątpienie? ) na przemykającym poza mną, poza miejscem, w którym się znajdowałem, poza moją świadomością – czasie. Przylegało do mego ciała, przywierało do skóry izolującą od żywszych odczuć warstwą.\nZ każdym dniem, który był dla mnie tylko okresem długiej jasności, jako że w tej porze roku zachodzące na siebie zmierzchy i świty oddzielają krótkotrwałe noce, z coraz większym trudem pokonywałem gęstniejący wokół mnie obszar rzeczywistości. Wdychając orzeźwiające powietrze świtów przytomniałem na moment z tamtej – filmowej – rzeczywistości, by niespodziewanie stwierdzić, że wczoraj niczym nie różni się od dzisiaj, a jutro będzie takie samo jak chwila obecna. Świtem, gdy wstawałem na kilka chwil od montażowego stołu, dobiegał mnie zapach wilgoci unoszącej się z szybko parującej zieleni w kierunku zamglonych błękitów. Zdumiewało mnie, że ta realna rzeczywistość tak niewiele różniąca się od tamtej – filmowej, bo obie były niedotykalne – stawia mi taki opór. Przechodziłem, więc z jednej rzeczywistości do drugiej wiedząc, że tak w jednej jak i w drugiej pozostanie po mnie tylko rozwiewający się ślad mego istnienia. A czy pozostanie także choćby nikły ślad tego, co zdążyłem zobaczyć, zapamiętać, zrozumieć? Czy przeniknie, znajdzie swój wyraz, utrwali się na krótszy lub dłuższy czas?\nZmęczenie rosło we mnie zwielokratniającym się ciężarem. Każdy krok był pokonywaniem nie znanej mi przestrzeni, każdy gest – próbą wyswobodzenia się z tężejących obszarów ciemności. Ociekałem tym zmęczeniem, które – kto wie – czy nie było zniechęceniem i zwątpieniem?\nZniechęceniem do czego: czy tylko do rzeczywistości, która na ekranie nagle ukazywała swoje nowe możliwości i oblicza? Czy też do swego wyobrażenia, które po raz pierwszy zobaczone na ekranie okazało się zupełnie inne wobec tamtego, ustalonego po wielokrotnych i wielostronnych przemyśleniach? Przemyśleniach ucieleśniających się w kolejnych wersjach i odmianach scenariusza?\nA jeśli to zmęczenie było oznaką zwątpienia? Może już nie w filmową rzeczywistość, ile w tę wewnętrzną: wykreowaną w filmie, istniejącą po każdym ożywieniu taśmy?\nPrzedzielałem tę rzeczywistość coraz to nowymi ujęciami, coraz to innymi odmianami ujęć. Za każdym razem jednak – podczas kolejnej projekcji zmontowanego fragmentu – czułem jej obcość, chociaż nie było żadnej wątpliwości co do tego, że powstała z mojego scenariusza. Rozpoznawałem go w każdym rozbrzmiewającym z głośników słowie, w każdym kadrze utrwalonym być może na zawsze, lecz w płynnym żywiole.\n„Z początku w wyjściach powstał zator, spowodowany zapewne zbyt intensywną ochotą na wyjście tych, którzy zdecydowali się opuścić salę jako ostatni. Z kolei ci, którzy wychodzili jako pierwsi, zatrzymywali się tuż za drzwiami osaczeni czarnym powietrzem letniej nocy. Pod naporem ostatnich wychodzących zator co i raz pękał, w drzwiach stawało się luźniej i przestronniej. Niebawem też kurtyna ciemności zaczęła wypełniać drzwi, aż wreszcie zasnuła je zupełnie. Od czasu do czasu przerywał ją jeszcze ktoś wychodzący lub wchodzący, lecz teraz już bez przeszkód niewidoczny strumień łagodnej nocy począł wlewać się do prawie opustoszałej sali.\nStanisław musiał zrezygnować ze swojej wygodnej pozycji. Wstając co chwila przepuszczał zmierzających do wyjścia lub – w chwilę potem – powracających.\nObserwował w milczeniu z wolna narastający rozgardiasz: ludzi snujących się parami lub pojedynczo, siadających tu i ówdzie, szeleszczących słodyczami, niezręcznie rozlewających pod fotelem alkohol do niewielkich kieliszków.\nŚmiech pojawiał się częściej i był coraz swobodniejszy, chociaż – gdy ktoś przypadkiem natrafił wzrokiem na martwe oko ekranu – widać było, że od razu pokorniał, a wesołość zastępowały na krótki czas cisza i zastanowienie. Zupełne lekceważenie dla rozgrywających się przed kilkoma minutami na ekranie wydarzeń przejawiał jedynie (nie wiadomo skąd znalazłszy się w tym miejscu gremialnego poznawania Tajemnic) wypielęgnowany jamnik z beztroską buszujący wśród rzucanych na podłogę odpadków”.\nGdzie się znajdowałem, kim czy raczej czym byłem przez te nie kończące się dni, noce i dni na powrót? Trwałem w teraźniejszości, chociaż czas regulujący mój plan dnia, który niespodziewanie przechodził w noc, nie był żadną rękojmią, żadnym dowodem na to trwanie. Niepostrzeżenie przechodziłem w teraźniejszość tego powstałego z mego scenariusza filmu. Dostrzegałem – raz po raz oglądając kolejne sekwencje – że wprawdzie został zarejestrowany fragment rzeczywistości, ale czy była to najwierniejsza jej odmiana?\nWyobrażenie reżysera, powstałe z mojego tekstu, wydawało mi się ciągle obce, chociaż te pejzaże, sytuacje i dialogi były moje, to znaczy zapisałem je w pewnej chwili nadając im swój własny styl. Zapewne we wnętrzu tego montowanego przeze mnie filmu byłem ja, lecz wszystko dotąd zapisane w słowach i nagle ukonkretnione w obrazie – straciło swoją wieloznaczność. Spośród wielu możliwych do odkrycia rzeczywistości zapisałem tę wieloznaczną. Tymczasem podczas montowania filmu widziałem tylko jedną jej odmianę. I nie pocieszała mnie nawet myśl, że każdy odbiorca dozna i zrozumie to inaczej. Przeto spędzałem noce i dnie na zastanowieniach, na wielokrotnych powrotach do tych samych ujęć, na wybieranie spośród nich najwłaściwszego. Powracałem raz i jeszcze raz do ostatniego miejsca taśmy i filmu.\nW takich chwilach nagle ogarniających mnie wątpliwości wychodziłem na kilka chwil z mojego miejsca odosobnienia. Kluczyłem kilka chwil jasno oświetlonymi korytarzami, odpowiadając na pozdrowienia prawie nie znanych mi ludzi. Niektórzy z nich zastępowali mi drogę, a wówczas okazywało się, że twarze ich są mi skądś znajome. Niezmiennie odpowiadałem na te same pytania, ograniczające się zazwyczaj do tego samego.\nTeraz nie jestem w stanie dokładnie przypomnieć sobie przebiegu tych dialogów, lecz prawdopodobnie były to rozmowy bardzo skonwencjonalizowane, a ich celem było zaznaczenie naszej (tego kogoś i mojej) obecności w zaistniałej sytuacji. Przede wszystkim musiałem wyzwolić się od myślenia o czekającym na mnie tam, w mroku, filmie. Wprawdzie samo wyjście z zamknięcia sam na sam z filmem miało na celu odświeżenie pamięci, to jednak chciałem, by nie polegało ono tylko na prowadzeniu konwencjonalnej rozmowy z kimś, kto był zupełnie mi obcy. Rozmawialiśmy tedy o sprawach jak najbardziej oczywistych, podczas gdy ja byłem już myślami na tarasie i patrzyłem w poranne lub nocne niebo albo przeglądałem w filmotece fragment jednego z wcześniejszych filmów Federico Felliniego.\nNastępowała wreszcie chwila, gdy rozmowa kończyła się również konwencjonalnym pożegnaniem i miałem już przed sobą tylko korytarze oraz schody.\n„Ciągłe wstawanie i przepuszczanie bezustannie krążących ludzi zaczęło go wreszcie drażnić tym bardziej, że było to krążenie – jak zdążył zauważyć – bez wyraźnego celu. Domyślał się, że ludzie chodzeniem odpędzają senność coraz bardziej ich ogarniającą w miarę pogłębiania się nocy. Niektórzy przechodząc przed pierwszym rzędem foteli nagle stawali, odwracali się tyłem do ekranu i długą chwilę wodzili zaspanym wzrokiem po tych, co nie zdążyli jeszcze wyjść lub już powrócili. Szukali w ten sposób znajomych, a może chcieli im tylko pokazać, że również są obecni na tym samym seansie, co oni.\nStanisław również sam najchętniej by wyszedł. Tym bardziej, że w pewnym momencie dostrzegł obecnego na seansie wraz z żoną znajomego, który skinął na niego, lecz musiałby zabrać ze sobą siedzącą obok dziewczynę, senną i nie przejawiającą w tej chwili najmniejszej ochoty na cokolwiek. Wprawdzie z chwilą zapadnięcia ciemności po rozpoczęciu seansu wsunęła mu swoim zwyczajem rękę za pasek spodni, lecz szepnął jej, pochłonięty rozwijającymi się na ekranie wydarzeniami, że przynajmniej przez najbliższe trzy godziny powinien być dla niej ważniejszy – od wszystkiego innego – Kubrick. Niechętnie przystała na jego propozycję, siedziała milcząco przez całą sekwencję „komiksową”, wreszcie dotknęła przepraszająco wilgotnymi ustami jego twarzy, a zaraz potem na dobre zainteresowała się filmem, zwłaszcza, że z głośników popłynął walc »Nad pięknym, modrym Dunajem« .”\nZ wysokości tarasu spoglądałem w nieodległą dal, gdzie między szczelinami wysokościowców huczał uliczny gwar. Na miasto z wolna zapadał wieczór. Prześledziłem cały widnokrąg i gdy oczekiwanie na pierwsze gwiazdy nie przyniosło spodziewanego rezultatu – gdyż ogromna powłoka kurzów, zasłaniających niebo, trwała jeszcze w nagrzanym powietrzu – powróciłem do miejsca swojego odosobnienia. Zanurzyłem się w przestrzeni wiecznie oświetlonych korytarzy. Szybko zbiegłem po kilku kondygnacjach schodów i dopiero gdy ogarnęło mnie chłodne powietrze podziemi wiedziałem, że tuż obok musi znajdować się filmoteka.\nPodszedłem do półki z filmami Felliniego, wybrałem pierwszą z brzegu szpulę z Osiem i pół. Zanim taśma opuściła pół szpuli – zatrzymałem projektor. Przewinąłem taśmę. Powracałem do tego samego fragmentu taśmy może dwa, a może trzy razy – dziś już nie pamiętam. Zastanowiło mnie, że za każdym powtórzeniem widziałem, czułem inną rzeczywistość, chociaż tam – zarejestrowana na taśmie – była ona ciągle ta sama i taka sama. Potem sięgnąłem jeszcze do Resnais’a. Z Muriel było podobnie, a może tak samo. Wykreowana rzeczywistość oglądana niemal kadr po kadrze była coraz to inna podczas każdej projekcji. Poznawszy mechanizm istnienia światów Felliniego i Resnais’a, Cassavetesa i Saury, wydawało mi się, że poznam metodę stwarzania rzeczywistości wykreowanej.\nW kilka chwil potem, gdy wracałem do swego miejsca odosobnienia, znowu ogarnęły mnie wątpliwości: przecież poznając sposób przetwarzania rzeczywistości przez innych, nie rozwiązałem ostatecznie… swojego sposobu. Zapisanie w scenariuszu wrażeń z dotknięcia rzeczywistości – bo było to niewątpliwie tylko dotknięcie – a potem mechaniczne ich zarejestrowanie na taśmie nie było przetwarzaniem rzeczywistości, lecz tylko odzwierciedleniem fragmentu przestrzeni trwającej w pewnym czasie. Śledziłem na niewielkim ekranie przesuwającą się taśmę, na której reżyser zarejestrował właśnie taką, zaledwie rozpoznaną przeze mnie a już przetworzoną przez siebie rzeczywistość. Przeglądałem coraz to nowe szpule i ogarniało mnie złudzenie, że uda mi się z rzeczywistości zarejestrowanej na taśmie stworzyć integralną całość, zdolną do wywarcia określonego wrażenia na widzu.\nZa mną, poza tymi wyciszonymi ścianami chroniącymi to miejsce odosobnienia przed wszelkimi odgłosami z zewnątrz, trwała noc przechodząca niepostrzeżenie w dzień, a dnie były tylko krótkotrwałymi błyskami światłości w wiecznie trwającej Nocy. Ogarnięty zmęczeniem, we władaniu nie gasnącej świadomości – usiłowałem pochwycić zdarzenia, którym nie było dane naprawdę zaistnieć. Mimo to czułem je niemal tak blisko, że wydawały się prawie dotykalne. Chwilami czułem, jakbym śnił niemal realny sen.\n„Dziewczyna siedziała na wpół śpiąca. Głowę oparła na jego ramieniu, rękę położyła na jego udzie jakby w obawie, że niespodziewanie może ją zostawić. Tymczasem przerwa wydawała się coraz dłuższa. Zupełnie jakby nagle wszyscy zapomnieli, że tej nocy czeka na nich jeszcze jeden film.\n– Może wyjdziemy na chwilę? – zapytał dziewczynę łagodnie, budząc ją z drzemki.\n– Nie, nie, zostańmy tu – odpowiedziała – przecież nikt nie wyszedł.\n– Wyszli, prawie nikogo nie ma – odrzekł szybko Stanisław i zaraz dodał – zauważyłem Ziemowita, był z żoną, chciałaś poznać jego żonę.\n– Ziemowit był z żoną? – dziewczyna ożywiła się, otworzyła oczy i rozejrzała wokół po prawie pustej sali – przecież nikogo nie ma.\n– Wyszli, mówiłem ci już, jak chcesz ich poznać, to musimy wyjść.\n– Teraz? Musimy? Ja… zostaję – zadecydowała nagle dziewczyna. – Zresztą, spać mi się chce. O, popatrz, wszyscy śpią.\nStanisław powiódł wzrokiem po prawie opustoszałej sali. Gdzieniegdzie, z odrzuconymi w tył głowami i rozwartymi ustami, spały wypudrowane i wyszminkowane starowiny.\n– Przecież wszyscy wyszli – odpowiedział – a te śpią od samego początku. Czy nie słyszałaś ich pochrapywania podczas seansu?\n– Nie, nie słyszałam – odrzekła ziewając.\n– Przecież wiesz, one przychodzą do kina tylko spać. Niby cierpią na bezsenność, hałasują przez pierwsze minuty, a potem nagle zasypiają.\n– Nie dziwię się im, dawno minęła północ. Jeżeli już tak koniecznie chcesz, to możesz wyjść, tylko nie zapomnij o mnie, nie chcę by świt zastał mnie tu samą.\n– Wrócę niebawem, a i ty gdzieś nie przepadnij.\n– Będę spać. Posłusznie. Zresztą, gdzie tu można przepaść? Wszędzie noc. Słuchaj, a może darujemy sobie ten drugi film. To jakaś fantastyczna opowieść o Lawendowym Wzgórzu, może nic ciekawego…\n– Poczekajmy, może nie jest najgorszy – Stanisław zbierał się do wyjścia.\n– Jak nikogo nie spotkasz, wracaj szybko, wyjdziemy. Nie chcesz iść do ciebie?\n– Do mnie? Zobaczymy. Najpierw musisz się wyspać.\n– To te staruchy tak na mnie działają. Nie zauważyłeś, że wszyscy przechodząc obok nich nie mogą powstrzymać się od ziewania?\n– Doprawdy? Może ci się tylko tak wydaje? – zapytał.\n– Być może – odparła dziewczyna – być może wydaje mi się tylko.\nStanisław w chwilę potem przechodząc obok pochrapujących starowin istotnie poczuł woń snu. Powstrzymał ziewanie i czym prędzej przemknął obok tej oazy głośnej ciszy”.\nRozczepiałem włókna przeszłości. Teraz wszystko jest już przeszłością: dzień wczorajszy, te dni i noce spędzone nad montowaniem filmu oraz tamte wieczory nad jeziorem, przebyte nie wiadomo kiedy i jak. Wieczory zasłuchane w odgłosy pociągów tłukących się o wysoki horyzont.\nPrzywoływałem, zatem jedno z włókien przeszłości nie wiedząc, czy oprócz niego nie istniały jeszcze inne. Miałem, więc poruszać się w obszarze tylko jednego? Chociaż nawet teraz, gdy piszę te słowa – a więc w punkcie istnienia między dwoma niebytami: przyszłością i przeszłością – nie wiem, czy doznaję jednego włókna teraźniejszości. Może jest ich kilka lub kilkadziesiąt, a ja doznaję tylko jednego? A może wszystkie łączą się w jedno i dopiero kiedyś, w dalekiej przyszłości, dojrzę, że była ich tak wielka liczba?\nZ obszaru, zatem jedynego włókna przeszłości konstruuję teraźniejszość, która wciąż umyka i nawet gdybym chciał ją zapisać – jest to niemożliwością nie tylko fizyczną.\nZapisywanie teraźniejszości jest więc zapisywaniem przeszłości. Przyszłość, która jest przede mną, i którą mogę tylko przewidywać, jest zdeterminowana przeszłością. Cokolwiek teraz się rozgrywa, nie pozostaje bez wpływu przeszłości.\nMój wyjazd powoli ziszczał się: wracałem do przeszłości, lecz teraz stwarzałem już ją na nowo. Kiedy usłyszałem odległy stukot pociągu pod wiaduktami – powróciło tamto przypomnienie znad jeziora. Z każdym krokiem przemierzanym po ciemnych ulicach uśpionego miasta przybliżało się spełnienie wyjazdu. Za kilka chwil będę odjeżdżał z rozświetlonego dworca jednym z szybkomknących pociągów. Będę oddalał się od tego uśpionego miasta przez gęsty mrok. Stukot pociągu powtórzą echa i – być może – odbite od zamglonego nieba odezwą się nad jeziorem.\nDworzec wobec nocy leżącej cicho nad miastem wydał mi się niespodziewanie głośny i widny. Przepełniał go niespokojny ruch gromadzących się w niewielkie grupki, to znowu przemierzających całą prześwietloną przestrzeń. Ci sami, którzy przed chwilą znikali w półmroku peronu niebawem powracali, otrząsali się z ciemności i chłodu, po czym stawali na stronie, by przypatrywać się sobie nawzajem lub zawiesić wzrok gdzieś w letnim powietrzu, za szybą zmatowiałą od chłodu. Potrącałem spacerujących, którzy zapewne brali mnie za jednego z tych, którzy tylko niekiedy pojawiają się w dworcowych poczekalniach. Starałem się nie myśleć o zmontowanym filmie. Mógłbym go przemontować raz i jeszcze raz. Z każdym razem osiągnąłbym jakąś zamkniętą całość. Tylko byłaby ona zamknięta wobec czego? Wobec mniemania, że każda myśl musi mieć zakończenie? Wydawało mi się to absurdalne. Ostatecznie tam, na Lawendowym Wzgórzu, będę mógł powrócić do filmu, przemyśleć raz jeszcze to i owo. Przemierzałem po raz nie wiadomo który gwarną przestrzeń dworca.\nKilkakrotnie zapowiadany pociąg ekspresowy spóźniał się coraz bardziej. W pewnej chwili owładnęła mną nawet myśl: czy nie lepiej byłoby zrezygnować z tego wyjazdu tak niespodziewanie, jak się zdecydowałem? Zwiększające się opóźnienie ekspresowego pociągu było złą wróżbą. Mogłem w nocnym spacerze przemierzyć miasto: iść aż do rana coraz bardziej widniejącymi ulicami. Dotrzeć na koniec do swego mieszkania, wyłączyć telefon, zamknąć się na najbliższy dzień, noc, dzień i może jeszcze jedna noc – by podczas snu, a spodziewałem się, że mnie nie odstąpi, zapomnieć o wszystkim, pogrążyć się w nieświadomości. Być sobą, lecz zupełnie niewrażliwym przede wszystkim na czas oraz na te otaczające mnie rzeczywistości, z jakich nie wiadomo która była ta naprawdę najistotniejsza.\nPo śnie – też nie zapewniającym uwolnienia od przeszłości – znalazłbym się na powrót w tym samym punkcie poznania. Mógłbym wprawdzie zobojętnieć na otaczającą mnie przestrzeń i na rozważania o rzeczywistości, lecz wtedy zapewne doścignąłby mnie czas i prawdopodobnie musiałbym mu się zupełnie podporządkować.\nTymczasem czekałem na spóźniający się pociąg: doświadczałem czasu z każdą chwilą powolniejącego. Spoglądałem w zmęczone lub jakby zbyt ożywione twarze czekających. Gdzieś w tłumie krążącym między ławkami wydawało mi się, że spostrzegam kogoś znajomego. Chwilę patrzyliśmy sobie w oczy, jakby zastanawiając się nad konsekwencjami rozmowy, którą moglibyśmy podjąć, bo przecież nie można cały czas milczeć przebywając w czyimś towarzystwie.\nMoże to czekanie, a może raz po raz dobiegający głos z megafonów zadecydowały, że obaj przystaliśmy na rezygnacje z rozmowy. Milczenie, zresztą dotknęło nie tylko nas. Obserwowałem ożywionych dotąd ludzi, którzy na głos megafonu nagle milkli, twarze ich spinała wściekłość, szli nagle gdzieś w poszukiwaniu i wracali pokorni, zrezygnowani. Zajmowali nie zajęte dotąd miejsca na ławkach i patrzyli przed siebie obojętnym wzrokiem.\n„Do drzwi było jednak niedaleko. To tylko gęstwa ludzka szczelnie podczas seansu wypełniająca niezliczone rzędy foteli stwarzała wrażenie, że były zbyt odległe, zbyt mocno zatrzaśnięte.\nStanisław po przejściu kurtyny ciemności od razu poczuł na twarzy ciepły dotyk nocy. W mroku przesuwały się jakieś cienie. Płynęły niedostrzegalnie przez pachnące powietrze. Do zapachu przekwitających bzów rosnących tu w wielkiej obfitości, dołączyła się woń świeżego chleba dolatująca z niewielkiego, sąsiadującego z kinem, budynku. Przez na wpół uchylone okienko wbiegał w gęstą ciemność grupy snop światła, przez które co chwila przemykali spacerujący.\nStanisław usiłował rozpoznać wśród nich Ziemowita, ale było to prawie niemożliwe, gdyż światło obejmowało tylko nogi przechodzących.\nWiększość ludzi jednak stała, wiodąc niegłośne rozmowy. Od czasu do czasu w ciemności pełgał przez krótka chwilę niebieski ognik, który najczęściej wędrował koliście. Wkrótce potem gasł, a na torze jego niedawnej wędrówki pojawiało się kilka rozżarzonych punktów.\nZnienacka ktoś dotknął jego ramienia. Domyślił się, ze dłoń ujmująca go pod ramię i wiodąca go gdzieś na ustronie, pod krzewy bzów, musiała należeć do Ziemowita.\n– Jak mnie poznałeś? – zapytał.\n– Zgadnij – usłyszał w odpowiedzi.\n– Zauważyłeś w drzwiach?\n– W drzwiach wszyscy są podobni, zwłaszcza, że światło oświetla ich od tyłu.\n– Poza światłem w drzwiach wszędzie jest przecież ciemno.\n– A po czym taksówkarze poznają? – pytał śmiejąc się Ziemowit.\n– Po butach. No, oczywiście, przecież przechodziłem obok piekarni!\nSzli coraz głębiej zanurzając się w mrok.\n– No, nareszcie – usłyszeli w ciemności kobiecy głos – a już myślałam, że mi zginiecie w tym tłumie.\n– A nie, nie, już jesteśmy – mówił Ziemowit.\n– W ciemnościach poznajemy się po dotyku… – powiedział Stanisław.\n– No, a jeżeli jest chociaż gdzieś trochę światła, to po butach – dodał Ziemowit.\n– Tak, ale musi to być niskie światło.\n– Niskie światło? Buty? – pytał kobieta. – Czy to jest nowy sposób poznawania w mroku znajomych?\n– Nie poznawania, a rozpoznawania – poprawił ją Ziemowit. – A z tymi butami to jest tak, że pasażerów oczekujących na samochód taksówkarze oceniają po butach. Prawdopodobnie po butach najłatwiej rozpoznać cudzoziemca. Podobnie i ja, obserwując przez chwilę ludzi obok piekarni, rozpoznałem go po butach.\nStali pod gęstym baldachimem gałęzi wydzielających ledwie wyczuwalną woń wilgoci.\n– Myślałem, że się w końcu nie zdecydujesz – zaczął po chwili Ziemowit.\n– Na co? Na film? – zapytał Stanisław.\n– Nie, na wyjście – usłyszał w ciemnościach śmiech znajomych.\n– A, tak, rzeczywiście, myślałem, że już nie wyjdę. Dziewczyna mi zasnęła…\n– Ale to chyba nie ta sama, co ostatnio? – padło niewyraźne pytanie z mroku, tak że przez chwilę Stanisław zastanawiał się, czy zadał je Ziemowit, czy też Maria, jego żona.\n– Nie, nie ta sama, ale czy dla ciebie to nie wszystko jedno? – zapytał, kierując to pytanie tam, gdzie powinien stać Ziemowit.\n– Dla mnie? Teraz już chyba tak – odparł niepewnie Ziemowit.\n– Dlaczego „chyba”? – ze zdumieniem, którego nie tłumiła ciemność, zwróciła się Maria do Ziemowita.\n– A, nie, nie. Teraz już na pewno wszystko jedno – prostował swoją odpowiedź Ziemowit.\nW mroku słychać było mokry, głośny pocałunek.\n– A ty? Nie zamierzasz nic u siebie zmienić? – Ziemowit mówił teraz już jakby mniej pewnie.\n– Zmienić? Nie zastanawiałem się nad tym. Chociaż… czasami… – Stanisław próbował znaleźć jakąś odpowiedź – a zresztą, cokolwiek bym zmienił, to i tak wszystko pozostanie jak przedtem… – Te ostatnie słowa dodał ciszej.\n– Co takiego? – dziwił się Ziemowit.\n– Nic, nic ważnego – odpowiedział Stanisław. – Skąd tu tyle ludzi? – zapytał, zmieniając niewygodny dla siebie temat rozmowy.\n– Cóż, ciekawy film – usłyszał z mroku głos Ziemowita.\n– Ciekawy? Dziwne, ze dopiero teraz wszyscy o nim się dowiedzieli. Dwa tygodnie temu w „Centrum” można było dostać bilety bez kłopotu, a na seansach było nie więcej, jak po kilkanaście osób. I co, uważacie, że wszyscy nagle przejrzeli?\n– No, my też dowiedzieliśmy się dopiero wczoraj, ze film jest ciekawy, bo wszyscy o nim mówią – tłumaczyła się Maria.\n– A gdyby nie mówili, to byście nie przyszli?\nTo pytanie pozostało jednak bez odpowiedzi, bo wewnątrz kina rozległy się dzwonki i wszyscy z wolna znowu zaczęli tłoczyć się w drzwiach. Powstał zamęt i ścisk, pośpiesznie gaszono papierosy, które świetlistymi łukami wędrowały w pobliskie gąszcze i świeciły tam jeszcze jakiś czas.\nPostanowili przeczekać największy tłok. Wtedy Stanisław poczuł, ze Maria przysunęła się do niego, że szuka w ciemności jego ręki. Odstąpili kilka kroków pozostawiając Ziemowita zapatrzonego w ciemny tłum.\n– Czy na pewno? – zapytał.\n– A jak myślisz? – odpowiedziała.\n– W ciemnościach poznajemy się po dotyku – powtórzył i zaśmiali się z cicha. Stanisław poczuł na karku ciepły ciężar objęć Marii.\n– Dlaczego mnie nie chcesz? – szepnęła.\n– Nie chcę? Nic podobnego – powiedział cicho i mocniej przygarnął ja do siebie. – Ale musimy już wracać – dodał zaraz.\n– Lecz jutro… – zatroskała się.\n– Jutro? Raczej dzisiaj – sprostował – nie wiem jak będzie z popołudniowym seansem. Wracajmy, jeszcze zobaczymy, tyle dni przed nami.\nZiemowit ze spokojem wdeptał rozżarzony niedopałek w żwir ścieżki.\n– Wchodzimy – rzekł – a czy nie zauważyliście, że jakby pochłodniało?\nNie zdążyli odpowiedzieć, bo nagle ogarnęła ich brunatna ulewa świateł sali. Ludzi jakby orzeźwił mrok, stali się rozmowniejsi, bardziej weseli. Ze spokojem spoglądali na białą płaszczyznę nie zasuniętego ekranu, chociaż zapewne był to spokój tylko pozorny, bo gdy Stanisław popatrzył na nich umykali wzrokiem gdzieś w bok. „Nie rozszyfrowali jednak Tajemnicy – upewniał się – ale nie przyznają się do tego. O nie. Za dużo by ich to kosztowało. Jeszcze pojęliby coś nie tak, a wtedy by sobie nie darowali, że powiedzieli to, że chcieli nazwać Nienazwane. Wystarczyło, że przyszli, że pokazali się, porozmawiali o tym i owym”.\n– No to idziemy na swoje miejsca – rzekł Ziemowit przerywając mu chwilę zamyślenia, po czym zniknął wraz z Maria w tłumie”.\nZa oknem trwa noc. Nie dostrzegłem kiedy, ani jak i skąd przybyła. Nie mogła nadciągnąć od strony Zalewu i Morza. Tam dzień trwał najdłużej. Nawet wtedy, gdy wszedłem do Konwaliowej Doliny, czułem na jej dnie ciepło dnia, podczas gdy z góry osypywał się na mnie chłodny mrok z cicho stojących sosen. Może z powodu tego mroku, który nieporuszenie trwał w lesie, nie bez trudu dotarłem na Lawendowe Wzgórze. Jak mi dokładnie opisywał Ignacy, powinienem trafić zaraz przy końcu Konwaliowej Doliny na ścieżkę niebawem przekształcającą się w drogę. Ta niechybnie zawiedzie mnie już na Lawendowe Wzgórze.\nZ pociągu, którym dojechałem na niewielką stacyjkę położoną między rozległą plażą nad zatoką Zalewu a nieprzerzedzoną jeszcze przez wpływ cywilizacji ścianą lasu, wysiadło zaledwie kilka osób. Z niewielkiego domku, który, jak się niebawem okazało, był budynkiem stacyjnym, wybiegło kilka osób na przywitanie przyjezdnych. Powitania były niezwykle serdeczne i jakby nazbyt głośne jak na tak małą stacyjkę.\nPobliskie wody Zalewu, stojące nieskazitelną płaszczyzną pod równie czystym i spokojnym niebem, powtórzyły echem ten niespodziewany gwar. Niebawem, zwabione głosami, nadciągnęły z plaży gromady ludzi, by – jak przypuszczałem – przypatrywać się milcząco scenie powitań. Stali w niedalekiej odległości, lecz nie znowu w tak bliskiej, bym mógł w ciemniejącym powietrzu rozpoznać ich twarze. Wydawali mi się zaskoczeni i tym przyjazdem kilkunastu osób, i głośnym powitaniem oczekujących.\nMój przyjazd miał być przyjazdem niespodziewanym. Wiedziałem, że gdy uprzedzę Ignacego o swoim przyjeździe, gotów jeszcze poczynić jakieś niechętnie przeze mnie widziane przygotowania. Chciałem już od pierwszych chwil stać się niemal domownikiem, nie gościem. Spodziewałem się, że jako lekarz sanatorium na Lawendowym Wzgórzu nie będzie miał ani czasu, ani zbyt wiele sposobności, by mnie jak gościa przyjmować.\nChwilę zaledwie trwało moje zapatrzenie w scenę rozgrywającą się na peronie. Przyjezdni wraz z osobami, które ich przyszły powitać, powoli znikali za ciemniejącym obrzeżem lasu. Jeszcze w wieczornym powietrzu trwały ich ledwo słyszalne rozmowy, podczas gdy oni wspinali się już krętą drogą gdzieś w kierunku Lawendowego Wzgórza. Ci, którzy nadeszli od strony plaży, wyglądali zupełnie tak, jak gdyby bali się naruszenia swojej odrębności i odmienności. Stali milcząc i dopiero gdy przyjezdni już odeszli, rozpoczęli powolny odwrót w kierunku plaży.\n„Z niegłośnym trzaskiem widzowie opuszczali fotele, siadali rozglądając się na boki, szeleścili papierkami cukierków, wiedli głośne rozmowy. Szmer narastał. Dopiero, gdy na ekranie pojawiły się napisy czołówki kolejnego filmu, hałasy pomału wygasły.\n– Już myślałam, że nie wrócisz – mówiła dziewczyna – niepokoiłam się.\n– Przecież widzisz, że jestem – odpowiedział Stanisław.\n– I jak dyskusja? – spytała szeptem.\n– Nie było żadnej dyskusji – odparł śledząc pierwsze sceny filmu, a w chwilę potem dodał: – Czy sądzisz, że ludzie wyszli podyskutować?\n– Aż tu słyszałam ich rozmowy.\n– Rozmowy tak, ale wątpię, żeby w nich padło chociaż słowo o czymś istotnym. Owszem, być może mówili o widowiskowości filmu, może nawet niektórzy o Kubricku, ale o istocie rzeczy chyba nie. Nie wyglądają na takich, którzy by o tym mówili.\nKtoś zwrócił im uwagę, że rozmawiają zbyt głośno. Zamilkli więc nie kryjąc cichego śmiechu, gdy uciszającymi okazały się dwie starowiny, które wyspawszy się na „Odysei kosmicznej” nagle nabrały ochoty na film o Lawendowym Wzgórzu”.\nNie spodziewałem się żadnego powitania. Mógłbym wprawdzie podążyć drogą za przyjezdnymi, lecz – jak mi o tym wspominał w liście Ignacy – Lawendowe Wzgórze było nazwą dla kilku podobnych do siebie wzniesień i błąkając się po leśnych drogach w poszukiwaniu właściwego wzgórza kto wie, czy nie zostałbym wzięty za jeszcze jednego z przyjezdnych, których celem było sanatorium. Przeto postanowiłem zasięgnąć informacji u zawiadowcy stacji, gdyż wydawał mi się człowiekiem najlepiej zorientowanym w najbliższej okolicy. Uchyliłem, więc drzwi, które wiodły do poczekalni i oczom moim ukazał się widok dość niecodzienny. Otóż za drzwiami poczekalni spodziewałem się zastać wyziębioną pustkę, jak zwykła panować na prowincjonalnych stacyjkach. Tymczasem wszedłem w jakąś przestrzeń wypełniona zielonym światłem, przestrzeń hałaśliwą i mroczną po kątach.\nZ niskiej ciemności, gdzieś obok drzwi, wybiegały ciężkie dźwięki muzyki. Usiłowałem dostrzec skład tej głośnej orkiestry, zupełnie zresztą niesłyszalnej na zewnątrz budynku, ale oprócz jakichś cieni szamoczących się w tak dość szybkiego tempa niczego nie udało mi się dojrzeć. Postąpiłem kilka kroków. Dopiero, gdy wzrok przywyknął do zielonych ciemności, ujrzałem w głębi poczekalni kilka stolików, a wokół nich siedzące w milczeniu postaci kobiet. Nie wiem, jak zdołałem przejść między nimi, gdyż – co wydawało mi się szczególnie niecodzienne – nie zdawały się mnie dostrzegać i nie usuwały z drogi. Zmuszony, wiec zostałem niemal do przedzierania się miedzy kolejnymi stolikami. Do zapachu kurzu, unoszącego się niewidzialnymi kłębami od strony kąta, gdzie w dalszym ciągu grzmiała orkiestra, dołączył się ciężki fetor potu bijącego od rozgrzanych ciał. Rozpoznałem w nim również, brnąc wśród mocno wydekoltowanych piersi i wysoko odsłoniętych nóg, przenikliwy odór pudru i szminki.\nPrzebrnąwszy wreszcie przez tę niełatwą przeszkodę, znalazłem się tuż przy drzwiach przesłoniętych jakąś półprzeźroczystą zasłoną. Gdzieś za tym drzwiami spodziewałem się znaleźć zawiadowcę. Zapach potu, pudru i szminki – jako, że znalazłem się w niewielkim przeciągu – stał się mniej intensywny, za to dobiegła mnie woń gorącej pary i mokrych tkanin. W prawie zupełnych ciemnościach wyczułem jakąś postać stojącą tuż przy drzwiach.\n– Pan też do kąpieli? – zapytał mnie ktoś dotykając mojego ramienia.\n– Nie, tak tylko wstąpiłem – odpowiedziałem nie wiedząc, czy nie powiedzieć prawdy.\n– Tak „tylko” pan wstąpił? Doprawdy? – usłyszałem w zielonej ciemności czyjś chichot.\n– Wydawało mi się, że tu spotkam zawiadowcę – powiedziałem z wolna domyślając się, że nieopatrznie wstąpiłem do domu rozkoszy ziemskich.\n– I nie omylił się pan – usłyszałem tym razem męski głos dobiegający jakby zza jakiejś ciężkiej zasłony.\n– Chciałem pana zapytać…\n– Też pan wybrał porę. Jeśli chodzi o rozkład jazdy… – to jest na zewnątrz.\n– Kiedy mnie nie o to chodzi…\n– Bo i nie miałby pan o co pytać. Dzisiaj nie ma powrotnego pociągu.\n– Chciałem pana zapytać o najbliższą okolicę.\nWycierający się w mroku mężczyzna nagle zaprzestał swych czynności.\n– Nie mogę udzielać wyjaśnień nieznajomym przyjezdnym.\n– Kiedy mi chodzi tylko o doktora Ignacego z Lawendowego Wzgórza.\n– O doktora Ignacego z Lawendowego Wzgórza, powiada pan? Tym bardziej nie mogę panu niczego powiedzieć.\n– Jestem znajomym doktora Ignacego.\n– Wie pan… każdy tak może powiedzieć. Znałem takich…\n– Mam od niego list.\n– List? – zapytał z niedowierzaniem zawiadowca – Z tym to się jeszcze nie spotkałem.\nPodałem mu w mroku rozdartą kopertę z tkwiącym wewnątrz listem Ignacego. Mężczyzna skończył wycieranie, powiedział coś półgłosem do jednej z kobiet stojących prawdopodobnie tuż obok, po czym rzekł do mnie:\n– Przejdźmy na górę, sam pan rozumie, jest tu zbyt ciemno, bym mógł cokolwiek odczytać.\n– Więc nie wierzy mi pan? – zapytałem go sądząc, że zaprzestanie podejrzewać mnie o coś, czego zrozumieć nie byłem w stanie.\n– Ja tego nie powiedziałem, ale sam pan rozumie – mówił zawiadowca, wiodąc mnie coraz wyżej po schodach wymoszczonych zielonym suknem – skoro uważa pan, że w liście jest coś ważnego…\n– Nie na tyle jednak, by nie mógł mi pan uwierzyć i bez listu – szedłem niechętnie za tym człowiekiem, którego dziwna podejrzliwość wydawała mi się jakby nazbyt ostentacyjna.\n„Ciemność spowijała jeszcze ziemię, opustoszałe ulice milczały w jaskrawym świetle lamp, gdy wracali z nocnego seansu. Drzewa stały nieruchome, ciche, uśpione przez ciepłe powietrze. Niebo podziurawione przez nieprzeliczone ognie gwiazd wydawało im się tak jasne, iż sądzili, że to już nadchodzący dzień, nie czekając odejścia nocy, spogląda na Ziemię.\n– Zajdziemy do parku? – zapytała nagle dziewczyna.\n– Teraz? Wiesz która jest godzina? – zdumiał się nagłą propozycją.\n– Przecież to nieważne. A na sen i tak jest już za późno. Idziemy?\n– Idziemy, idziemy – odpowiedział niezbyt zachwycony.\nPrzestrzeń oświetlona jaskrawymi światłami przyulicznych lamp skończyła się wreszcie, a za nią stała nieporuszenie matowa i płytka ciemność. Dopiero po kilku krokach okazało się, że ciemność była znacznie głębsza niż można było z początku – gdy w nią wstępowali – przypuszczać. Asfaltowa alejka wybiegła w dal jasną smugą, gdzieś w mrok, między gąszcz krzewów i drzew. Zewsząd dobiegał zapach sosen, maciejki, którą obsadzono liczne klomby co jakiś czas przegradzające alejkę oraz – mokry i nieco gorzkawy – dzikiego bzu, a także trawy. Z ciemności raz po raz wyłaniały się bryły kamienno-żelaznych rzeźb, bezładnie poustawianych na klombach, przy skrzyżowaniu alejek, pośrodku niewielkich polanek.\n– Tam chyba będzie najlepiej – powiedziała wyciągając rękę w kierunku ciemnej ściany pobliskich zarośli.\nNie odpowiedział. Schylił się szukając w zaroślach dogodniejszego przejścia i trzymając dziewczynę za dłoń – pociągnął za sobą. Wolną ręką rozgarniał czarne gałęzie, niechętnie ustępujące przed nimi. Niebawem ciemny gąszcz bzów otoczył ich ze wszystkich stron”.\nDrewniane schody i podłoga, mimo że sprawiały wrażenie solidnych, skrzypiały pod każdym krokiem. Za nami, gdy przechodziliśmy obok wielu zamkniętych pokoi, uchylały się z cichym skrzypem drzwi, słyszałem jakieś szepty. W pewnej chwili obejrzałem się: w rozwarciu drzwi, nie szerszym niż na szerokość dłoni, ujrzałem na tle zielonkawego światła bijącego z wnętrza pokoju – zarys, fragment zarysu jakiejś kobiecej postaci, przywołującej mnie zachęcającym gestem wyciągniętej ręki. Usiłowałem zapamiętać te drzwi, lecz z każdym krokiem otwierały się następne i po chwili nie byłem już pewny, czy nie było to czasem zwykłe przywidzenie.\nTymczasem dotarliśmy do końca korytarza. Zawiadowca, ciągle coś mówiąc, otwierał z klucza drzwi. Jego gabinet, wobec panujących w całym budynku zielonych ciemności, okazał się nadspodziewanie jasny i przestronny. Wypełniały go jednak dość szczelnie liczne szafy z okazami fauny morskiej z pobliskiego Zalewu.\nPomieszczenie to, jaskrawo oświetlone zachodzącym właśnie nad Zalewem Słońcem, w pierwszej chwili wydawało się nieco osobliwe, gdyż było w istocie pokojem stwarzającym pozór prowincjonalnego luksusu, a jednocześnie… nastawnią kolejową z zainstalowanym w najbardziej oświetlonym miejscu mechanizmem służącym do, jak przypuszczałem regulowania ruchu nielicznych pociągów. Zawiadowca objaśniał swoje osobliwe urządzenie gabinetu.\n– Rozumie pan, musiałem pogodzić kilka funkcji w jednym ręku, a niełatwa to sprawa, niech mi pan wierzy, ot choćby prowadzenie tego domu.\n– Rozumiem… – zacząłem, lecz przerwał mi.\n– Zaraz, przywołam jedna ze swoich współpracownic. Mam nadzieję, że nie odmówi nam pan gościny?\nMówiąc to podniósł słuchawkę telefonu. Usiłowałem odwieść go od tego zamiaru, lecz on, nie zwracając na mnie uwagi, wydał komuś jakieś dyspozycje. Odłożył słuchawkę i zaczął rozwodzić się nad swoimi kłopotami. Postanowiłem cierpliwie przeczekać ten monolog. Obserwowałem jak Słońce z wolna zanurza się w wodach nieodległego Zalewu.\n„Dziewczyna oparła się o pień najbliższego drzewa. Stali przez chwilę obserwując rzednący mrok.\n– Tutaj? – zapytał.\nSkinęła potakująco głową. W ciemnościach, które tu wydawały się jakby gęstsze, dostrzegł błysk jej oczu. Przybliżył twarz do jej twarzy.\n– Dlaczego tak patrzysz? – zapytała cichym głosem.\n– Patrzę? – zdziwił się – przecież tu prawie nic nie widać, chociaż wydawało mi się…\n– Że co? – jej oddech stał się bliższy, czuł niemal ciepło jej twarzy.\n– Że dostrzegłem światło gwiazd w twoich oczach – powiedział z emfazą.\n– Takiś romantyczny? – zaśmiała się w ciemności, odstępując od niego. – Jeżeli chcesz, znajdź mnie teraz. Znajdziesz?\nUsłyszał śliski szelest wysokiej trawy, a w chwilę potem ciche wołanie:\n– No, co znowu? – zapytał.\n– Zdaje się, że natrafiłam na róże.\n– Róże? Tutaj?\n– Sam zobacz. Dzikie. Chodź, chodź.\nRozgarniając dłońmi ciemności dotarł do dziewczyny uwięzionej posród jakichś kłujących krzewów. Wymacał łodygi niewysokich roślin.\n– Róże? Gdzie tu masz róże? – zapytał.\n– A ten zapach…\n– Podaj rękę – powiedział, gdyż mimo bliskości nie mógł jej odszukać.\n– Co to jest? Jeżyny? Niemożliwe… – dziewczyna zaśmiała się ze zdziwieniem.\nW ciemnościach szukali dojrzałych owoców.\nW jakiś czas potem leżeli uspokojeni, zapatrzeni w ciemny błękit niskiego nieba. Czuli na sobie przyjazne spojrzenie Kosmosu. Zdawało im się, że niewidoczne oczy obserwują ich każdy ruch, gest, każde poruszenie.\n– Popatrz, jakie niebo jest dzisiaj bliskie – Stanisław wstał i wyciągnął dłonie ku górze, a jej wydawało się, ze tymi dłońmi czesze świetliste grzywy bliskich gwiazd.\nDniało. Niebo blakło: z ciemnogranatowego zmieniło się w niebieskozielone, a potem – seledynowe. Gwiazdy gasły jedna po drugiej w coraz bardziej ogromniejącym brzasku. Niebawem na wschodniej części nieba poczęło coraz intensywniej rozlewać się złotożółte światło. Nad zielona czaszą parku wisiała spokojna, przetykana jedynie świergotem budzących się ptaków cisza.\nZ półdrzemki, w którą – nieoczekiwanie dla samych siebie – zapadli, obudził ich coraz natrętniejszy hałas z odległych ulic”.\nMoje zapatrzenie i zawiadowcy zwierzanie przerwało wejście dość młodej, mocno wydekoltowanej kobiety. Wraz z jej pojawieniem się w całym pomieszczeniu niemal natychmiast rozlała się woń pudru i szminki oraz czegoś prawie nieuchwytnego, czym zwykłe pachnieć młode kobiety czekające na mężczyzn. Twarz zawiadowcy rozjaśniła się, wyciągnął dłoń do kobiety:\n– Więc? – mówił dotykając wolną dłonią obfitego biustu – mam nadzieję, że nie odmówi nam pan gościny. – Odwrócił stojącą, wskazał gestem na jej zwarte biodra. – Idealna linia, nieprawdaż? – pytał.\nPrzytaknąłem przypuszczając, że jakiekolwiek przeciwstawianie się mogłoby wpłynąć na niezadowolenie zawiadowcy, a co za tym idzie – nie uzyskałbym dokładnych informacji, jak dotrzeć do doktora Ignacego.\n– Wobec tego życzę przyjemnego pobytu u nas…\n– Kiedy… szukałem pana z zupełnie innej przyczyny.\n– To nieistotne – odpowiedział zawiadowca, chowając mój list do szkatułki – na razie jest pan moim gościem, nieprawdaż?\n– Chciałbym jak najszybciej dotrzeć na Lawendowe Wzgórze.\n– Niech mi pan zaufa, dotrze tam pan z pewnością. Zresztą… nie zauważył pan nazwy stacji? Właśnie jest pan w „Lawendowym Wzgórzu”.\n– Chodzi mi o dom doktora Ignacego na Lawendowym Wzgórzu – powtórzyłem raz jeszcze.\n– Nie mógł pan trafić lepiej, zapewniam pana, lecz wszyscy przyjezdni, na których nikt nie czeka, muszą skorzystać z mojej gościny.\n– List, który panu pokazałem…\nJest to zwykła kartka z jakimś rozmazanym pismem – mówiąc to wyciągnął ze szkatułki mój list od Ignacego.\nWidocznie kiedy go pokazywałem panu w łaźni…\n– Tak, to możliwe, że litery mogły się rozmyć, ale wybaczy pan, najpierw musimy tę kartkę sprawdzić.\n– Widzi pan, z podobnym listem, czy też dokumentem stwierdzającym czyjąś niezależność spotykam się nie po raz pierwszy. Musimy, więc sprawdzić, czy list jest autentyczny.\n– Brzmi to jak podejrzenie…\n– Tak właśnie może to pan traktować.\n– Ale czy mógłbym wiedzieć, o co jestem podejrzany?\n– Dowie się pan… w odpowiednim czasie. A teraz, wybaczy pan, będę przez chwilę zajęty.\nMówiąc to podszedł do owego mechanizmu piętrzącego się dziwnym kształtem w kącie i przełożył jedną z dźwigni. W takim momencie, korzystając z chwilowej nieuwagi, mógłbym spróbować ucieczki. Nie byłem jednak pewny, czy zawiadowca nie uprzedził już o moim przybyciu kogoś innego z Lawendowego Wzgórza, bo nie wierzyłem, by działał tylko w pojedynkę.\nPostanowiłem poddać się rozwojowi wypadków. Liczyłem na to, że na pewno zdarzy się chwila czyjejś zmniejszonej uwagi i wtedy niepostrzeżenie będę mógł opuścić to miejsce.\nPodążyłem, więc trzeszczącym korytarzem za młodą kobietą”.\n← ZABÓJSTWO AHURAMAZDY\nDOTKNIĘCIE MROKU →


bilety: 75 zł (przedsprzedaż) / 85 zł (w dniu koncertu) do nabycia na: tickets.soundrive.pl, www.stodola.pl, www.eventim.pl, www.ebilet.pl, www.ticketpro.pl\n18:00 Drzwi 19:00 Leski 19:45 Edyta Bartosiewicz\n9 LISTOPADA 2014, 19:00 - EDYTA BARTOSIEWICZ, LESKI\nLeski to pseudonim artystyczny Pawła Leszoskiego - utalentowanego kompozytora, wokalisty, gitarzysty, producenta muzycznego i autora tekstów. Jego muzyka stawiana jest na półce z twórczością Bena Howarda, Angusa & Julie Stone czy Finka. Piękne, wyszukane melodie i niepozwalające obojętnie przejść obok teksty Leskiego sprawiają, że porównania do muzyki Meli Koteluk nasuwają się same.\nNa EPce Zaczyn, wydanej w kwietniu 2014, znalazły się utwory: Lepiej wcale, Sculptors, Było i Dezerter. Debiutancki krążek, którego premiera planowana jest na wiosnę 2015 wydany będzie przez Warner Music Poland.\nLeskiemu na scenie towarzyszyć będą doświadczeni i utalentowani muzycy sceny alternatywnej: Robert Rasz, Miłosz Wośko, Wojciech Gumiński oraz Piotr Ruszkowski.


Nowy klip od Palisades\nAmerykanie z Palisades nie tak dawno temu zapowiedzieli wydanie swojego nowego krążka. Ich drugi studyjny album będzie zatytułowany “Mind Games” i ukaże się 13 stycznia. Więcej na ten temat możecie przeczytać tutaj. Jak dotąd następca ich debiutanckiego “Outcasts” promowany jest przez singiel noszący tytuł “Player Haters’ Ball”, w którym gościnnie udzielił się popowy wokalista Blackbear. Jeśli przegapiliście premierę tego kawałka, to możecie go przesłuchać tutaj. Na nadchodzącym wydawnictwie będziemy mogli odnaleźć także tytułowy utwór, w którym gościnnie wystąpił Champs. Samą piosenkę jak i teledysk do niej możecie sprawdzić poniżej.


Trib1 to gen związany z zawałem lipidów i mięśnia sercowego, który reguluje lipogenezę wątrobową i produkcję VLDL u myszy ad 7 – Marek Schuering stomatologia\nPłytki cDNA ludzkiej tkanki MTC z wielokrotnymi tkankami I i II (Clontech) zastosowano do analizy ekspresji TRIB1 w 16 ludzkich tkankach. W badaniach na myszach cDNA wytworzono z całkowitego RNA wyekstrahowanego z zamrożonych wątrób przy użyciu standardowych protokołów. Ilościowy RT-PCR przeprowadzono na detektorze sekwencji ABI PRISM 7900 (Applied Biosystems). Względne różnice w ekspresji obliczono stosując porównawczą metodę Ct (Ct) i p-aktynę jako gen porządkowania. Generowanie komórek HepG2 ze stabilną nadekspresją TRIB1. Komórki HepG2 z nadekspresją ludzkiego TRIB1 z C-końcowym znacznikiem FLAG (HepG2_trib1) lub markerem na powierzchni komórki. LNGFR (kontrola HepG2) wytworzono stosując rekombinowane retrowirusy, jak opisano uprzednio (19, 20). Przygotowanie pierwotnych hepatocytów myszy. Hepatocyty izolowano z myszy LAhB-H 21 dni po wstrzyknięciu albo cząstek AAV_trib1 albo AAV_null jak opisano (21). Synteza TG w pierwotnych hepatocytach myszy i komórkach HepG2. Pierwotne hepatocyty AAV_trib1. i myszy leczone AAV_null i komórki kontrolne HepG2_trib1 i HepG2_ hodowano w obecności 0,4 mM kwasu oleinowego skoniugowanego z tylko BSA lub BSA (komórki HepG2) i 5. Ci [3H] -1,2,3 glicerolu (American Radiolabeled Chemicals) dla do 4 godzin. Lipidy komórkowe ekstrahowano heksanem: izopropanolem (3: 2, obj./obj.), A lipidy z zebranych pożywek ekstrahowano zgodnie z metodą Bligh i Dyer (22). Po rozdzieleniu frakcji lipidowych za pomocą TLC, pasmo TG wycięto i zmierzono radioaktywność zliczając scyntylację. W doświadczeniach z użyciem komórek HepG2 płytki TLC były eksponowane na przechowywanych ekranach fosforowych. Prążki TG analizowano metodą densytometrii, a wartości wyrażano jako jednostki arbitralne (AU). Dane znormalizowano do całkowitego białka komórkowego. Statystyka. Wszystkie dane reprezentują średnią. SEM. Wyniki analizowano za pomocą dwustronnego testu Studenta lub ANOVA z posttestem Dunnetta, gdy dokonano wielokrotnych porównań z grupą kontrolną. Istotność statystyczną określono jako P <0,05. Materiały uzupełniające Zobacz dodatkowe dane Podziękowania Dziękujemy Jeffreyowi Billheimerowi, Deborah Cromley, Edwige Eduoard, Hui Li, Dawn Marchadier, Johnowi Millarowi, Valesce Redon, Alanna Strong, Mao-Sen Sun, Aisha Wilson i Sonji Stadler za pomoc i sugestie. Zdajemy sobie sprawę z Programu Terapii Zasobów Genowych Narodowego Serca, Płuc i Krwi, który zapewnia wsparcie dla produkcji wektorów wirusowych, a także laboratorium Vector Core Uniwersytetu Pensylwanii do produkcji wektorów. Ta praca była częściowo wspierana przez P01-HL059407 i RC2-HL101864 z NIH oraz. Wolność do odkrywania. Nieograniczony grant na badania układu krążenia od Bristol-Myers Squibb (do DJ Rader). R. Burkhardt był wspierany przez stypendium Deutsche Forschungsgemeinschaft (BU2263 / 1-1), VD Fedorov przez grant NIH MSTP GM07739 i S. Toh przez stypendium American Heart Association (0315294T) oraz Instytut Medycyny Translacyjnej i Terapeutycznej, Uniwersytet Pensylwanii. Przypisy Konflikt interesów: Autorzy zadeklarowali brak konfliktu interesów. Informacje referencyjne: J Clin Invest. 2010; 120 (12): 4410. 4414. doi: 10.1172 / JCI44213. [przypisy: wstrzykiwacz do insuliny, wartości odżywcze produktów, leki przeciwhistaminowe iii generacji ] [przypisy: pirogronian, rezonans magnetyczny kraków cennik, poradnia preluksacyjna łódź ]