Zobacz wątek - Polska stygmatyczka - Katarzyna Szymon\nPolska stygmatyczka - Katarzyna Szymon\nTytuł: Polska stygmatyczka - Katarzyna Szymon\nNapisane: 3 sty 2015, o 14:45\nPOLSKA STYGMATYCZKA KATARZYNA SZYMON\nhttp://katarzynaszymon.pl/Webserver/W/W ... p?navn=pol\ndary Komunii Świętej otrzymywane z nieba przy świadkach\nŚwiadectwa innych osób o Katarzynie\nTytuł: Re: Polska stygmatyczka - Katarzyna Szymon\nNapisane: 3 sty 2015, o 14:47\n1. KSIĄDZ CZEKAJ JAN - Broniszów 29\nNa wielokrotną prośbę autora chyba pierwszego opracowania, zbierania okruszyn prawdy, faktów o Katarzynie Szymon, stygmatyczce polskiej, pragnę z największą pokorą i uznaniem a równocześnie z najgłębszą czcią i szacunkiem dołożyć szczyptę faktów - przeżyć ze spotkań z wyżej wymienioną.\nCzynię to również dlatego, aby Ta, która za życia tak bardzo mało była ludziom znana, a równocześnie wybrana przez Boga spośród tylu milionów Polaków, jako Jego narzędzie dla ratowania dusz ludzkich i świata przed karą za jego liczne grzechy i zbrodnie, była coraz więcej znana, czczona i kochana, zanim jeszcze zostanie wyniesiona na ołtarze. Ponadto pragnę, aby niektóre fakty, zdarzenia, przeżycia związane ze spotkania z siostrą Katarzyną Szymon zostały utrwalone na papierze zanim jeszcze czas zatrze ich ślad.\nChcę także, abyś przez to drogi Czytelniku stał się bogatszy w prawdę, a może poznał i nawet sam doświadczył co może Bóg i Niepokalana uczynić dla tych, którzy starają się pozostać im wiernymi. Jeśli chcesz skorzystać z tego co przeczytasz dla siebie i dobra twej duszy musisz być obiektywny, powinieneś przyjąć metodę św. Maksymiliana M. Kolbe „Dalej zajdziesz na kolanach jak rozumem”. Zresztą spróbuj sam oddać się całkowicie w opiekę Niepokalanej - na wzór św. Maksymiliana, Prymasa Tysiąclecia Kardynała Stefana Wyszyńskiego, czy Papieża Jana Pawła II - jeśli tego jeszcze nie uczyniłeś, bo już Ci niewiele czasu pozostało, a zobaczysz ile w Tobie i przez Ciebie uczyni Niepokalana Dziewica Maryja dla zbawienia dusz ludzkich i kościoła.\nSporo już lat minęło, gdy w korespondencji otrzymałem zdjęcie pewnej kobiety, na rękach której widniały duże rany, a z oczu strugami spływała krew.\nZnacznie wcześniej czytałem o stygmatykach: Ojcu Pio, Teresie Neuman, stąd łatwiej mi było przypuścić, iż jest to zjawisko nadzwyczajne. Wiedziałem, że ona żyje w Polsce, ale poza tym nic więcej, ani nawet nazwiska czy imienia. Z radością, a równocześnie z wielką powagą i szacunkiem opowiadałem innym to co za życia czynił taki Ojciec Pio, czy Teresa Neuman, a co zostało utrwalone na piśmie. Zawarte tam fakty były tak fascynujące i głębokie w swojej treści, że rozumowo je poznać i tym bardziej przyjąć jest trudno. Tu trzeba wielkiej pokory i głębokiej wiary.\nPragnąłem zobaczyć Ojca Pio, choćby jego zdjęcie, ale i tego wtedy nie miałem. Mając informację, że podobna osoba jest w Polsce, pragnienie spotkania i uczczenia Boga w niej poprzez ucałowanie żywych Jego Ran było nie do pokonania, ale niestety nigdzie, od nikogo niczego nie mogłem się dowiedzieć: ani w jakim województwie czy regionie Polski mieszka. Różnie mówiono, ale nic pewnego, a czas upływał.\nW roku 1986 otrzymałem (nie pamiętam od kogo) identyczne zdjęcie tej samej osoby z napisem na odwrocie: Katarzyna Szymon Stygmatyczka - nic więcej.\nNieco później miałem okazję poznać kierowcę stygmatyczki, który obiecał mi do niej zawieźć.\nTrudno opisać, jaki wtedy przeżyłem wstrząs. Nigdy czegoś podobnego w życiu nie przeżyłem, zabrakło mnie słów, wreszcie po chwili odpowiedziałem: owszem, od długiego czasu pragnę ją spotkać, a dotąd bezskutecznie. W następnym tygodniu będę miał wolny dzień kapłański, więc przyjadę do pana. Tak musiała zadziałać Boża Opatrzność, gdyż nigdy w życiu tego człowieka nie widziałem ani też nigdy i nikogo o adres Katarzyny Szymon nie pytałem. Pragnienie spotkania pozostało gdzieś tam głęboko w sercu do czasu szczęśliwego spotkania ze wspomnianym panem.\nWykorzystując znowu swój wolny dzień kapłański udałem się do Katowic pod wskazany adres. Wszystko zastałem tak jak podano w treści zaproszenia, następnie zgodnie z wcześniejszą propozycją udaliśmy się wspólnie, tzn. on z żoną i ja do siostry Katarzyny Szymon i pielęgnującej ją pani Marty. Obie przyjęły nas nadzwyczaj serdecznie z największą pokorą i życzliwością. Siostra Katarzyna Szymon siedziała na tapczanie, bardzo mało z niego schodziła, jedynie za swoją. potrzebą i to z pomocą innych. Widziałem na rękach i nogach wielkie strupy, pod którymi można było dostrzec krew, również na głowie dały się zauważyć misterne strużki krwi, choć ran nie było widać. Pomimo tych ran i wielu innych poważnych chorób - jak się później dowiedziałem - była zadowolona, uśmiechnięta i ogromnie życzliwa, tak ona jak i pani Marta. Oprócz nas było tam jeszcze kilka innych osób. Po przywitaniu, krótkiej rozmowie i modlitwie odprawiłem dziękczynną Mszę Św. za łaskę spotkania, a także w intencji Katarzyny Szymon, pani Marty i szofera z żoną. Po Mszy św. podobnie jak przed Mszą św. były modlitwy - Różaniec św., Koronka do Miłosierdzia Bożego, trochę śpiewu. Następnie skromny poczęstunek dla wszystkich osób, w którym uczestniczyła też Katarzyna Szymon, choć bardzo niewiele jadła. Przed pożegnaniem była jeszcze chwila wspólnej rozmowy, najpierw ogólnej a następnie indywidualnej z Katarzyną. Kiedy wyrażałem swoją ogromną radość i wdzięczność Bogu za spotkanie i chciałem opowiedzieć jej jak się to stało, że jesteśmy razem, Katarzyna głośnym uśmiechem i ruchem ręki powstrzymała mnie dając znak, że to wszystko jest jej znane. Znowu moje kolejne zaskoczenie i zdziwienie jak się to mogło stać. Doszedłem do wniosku, że jestem świadkiem rzeczy nadzwyczajnych, niepojętych dla rozumu. Po pożegnaniu z Katarzyną Szymon i domownikami udaliśmy się w drogę powrotną do Katowic do p. Pionków. Później zapytałem szofera: panie, przecież ja pana nie znam, nigdy też nikogo o adres Katarzyny nie pytałem, jak pan to uczynił. On z uśmiechem odparł: przekazałem co mi polecono. Kilka następnych wolnych dni kapłańskich poświęciłem na spotkanie z siostrą Katarzyną Szymon, przy okazji ze swoją rodziną załatwiając równocześnie po drodze swoje sprawy duszpasterskie. Pewnego razu będąc u Katarzyny zobaczyłem jak spod dużych ran pokrytych strupami sączyła się krew, również z oczu i głowy, choć samych ran nie było widać (siedziałem obok niej). Razem ze mną była mała grupa przyjaciół ze Wschowej. Po Mszy św. odmówiliśmy Różaniec św., następnie Koronkę do Miłosierdzia Bożego. Po wspólnej modlitwie byliśmy wszyscy świadkami ekstazy. Siostra Katarzyna jakby na jakiś czas cała zastygła, oczy nieruchome, utkwione w jeden punkt, nie reagowała na żadne nasze mowy czy ruchy. Zmienił się jej głos, zaczęła przez nią przemawiać Matka Boża, a potem św. Jan Nepomucen. Ja siedziałem obok Katarzyny, podtrzymywałem ją za plecy przez poduszkę, samej w takim stanie było trudno usiedzieć. Nigdy czegoś podobnego w życiu nie widziałem, wyglądało tak jakby jej życie - duch były poza ciałem a nią zawładnął ktoś inny. Ja na to patrzyłem i to widziałem, ponieważ tak sobie przedtem życzyła mówiąc: „niech kapłan siądzie tu obok przy mnie". Widocznie czuła, że będzie potrzebna pomoc.\nTu znowu przeżyłem wielką radość a równocześnie było dla mnie zaskoczeniem, gdy podczas ekstazy otrzymałem odpowiedź na pytania, o których nikt prócz mnie nie wiedział. Pytania były bardzo poważne, niepokoiły mnie, głównie te, które dotyczyły kapłaństwa. Trudno byłoby mnie dziś w usłyszane słowa uwierzyć, a nawet, że to zdarzenie kiedyś zaistniało, ale były wypowiedziane wobec świadków i zostały utrwalone na taśmie, którą zatrzymałem.\nPo skończeniu ekstazy siostra Katarzyna została znowu jakby przywrócona do życia, czy zbudzona z głębokiego snu, zaczęła się rozglądać, uśmiechać, mówić swoim zwykłym językiem. To zjawisko wywołało w nas dziwne wrażenie, niespotykane dotychczas uczucie. Następnie była modlitwa dziękczynna, pieśni na cześć Najświętszej Maryi Panny i Jej Syna. Potem nas pobłogosławiła w obcym języku (chyba hebrajskim) i po pożegnaniu odjechaliśmy do domu.\nChyba dwukrotnie byłem ze swoimi parafianami u siostry Katarzyny Szymon, jadąc z pielgrzymką do Pani z Jasnej Góry. Wiele razy jeździli sami parafianie, stąd między parafią a Katarzyną nawiązała się ścisła więź. Kto tam pojechał, choćby raz, trudno się było oprzeć wewnętrznemu natchnieniu, by nie jechać następny raz. Coś tam ciągnęło, nie dawało spokoju.\nSpotkanie z Katarzyną Szymon zawsze było przepełnione radością, zadowoleniem, pokojem. Utrwalało wiarę, pokorę, pobożność, cześć dla Boga i Niepokalanej. Każdy od niej wracał inny, ten sam - ale nie taki sam ,odmieniony, przemieniony, z nowym zapasem energii, sił i środków tak fizycznych jak i duchowych. Tam się czuło namacalnie działanie Łaski Bożej.\nRady, pouczenia, ostrzeżenia a nawet groźby dla ratowania dusz i świata były wielkim skarbem.\nCoraz silniejsze były więzy jakie nas łączyły z Katarzyną Szymon, dominowała wdzięczność za tyle serca, dobroci i życzliwości, wzbudzały pragnienie, by zaprosić siostrę Katarzynę do naszej parafii, a szczególnie na odpust parafialny św. Anny w Broniszowie wraz z jej opiekunką p. Martą i państwem Płonkami. Katarzyna Szymon zaproszenie przyjęła z radością mówiąc, że bardzo pragnie do nas przyjechać i uczyni jeśli tylko Bóg pozwoli, ale prosiła aby parafia dobrze się przygotowała duchowo, bo inaczej dobry Jezus może nie zezwolić jechać.\nNauczony doświadczeniem starałem się jak najdoskonalej przygotować parafian na te piękne uroczystości tak odpustowe jak i spotkanie z polską stygmatyczką Katarzyną Szymon. O tym parafian informowałem i prosiłem, aby pomogli wszystkiego dopilnować. O przygotowaniach do przyjazdu poinformowano mnie telefonicznie, że wszystko jest na dobrej drodze. Nadszedł dzień odpustu, dopisała piękna pogoda, ołtarz urządziliśmy na polu, ponieważ było bardzo dużo ludzi. Przybyło wielu kapłanów i ludzi dużo jak nigdy dotąd. A jednak ona nie przyjechała. Jak się okazało, wysoka gorączka zmusiła ją do pozostania w łóżku.\nMając wolny dzień po odpuście pojechałem do niej i po przywitaniu wyraziłem swój i parafian smutek z powodu choroby, która uniemożliwiła przyjazd Katarzyny i opiekunów do nas na odpust. Tam się dowiedziałem reszty szczegółów odnośnie choroby, a mianowicie poinformowano mnie, że temperatura wystąpiła tylko na czas wyjazdu, kiedy on bezpowrotnie upłynął, to temperatura ustąpiła i Katarzyna znowu poczuła się normalnie, ale na wyjazd już było za późno. To wskazywało na działanie Boże. Na moje słowa wyrażające żal z powodu niemożności przyjazdu, ona odpowiedziała bardzo stanowczo i przekonywująco, ale z uśmiechem: „co, nie byłam? Nie byłam? Proszę pomyśleć, przypomnieć sobie”. Zaniemówiłem z wrażenia na chwilę, potem pomyślałem co to wszystko znaczy. Wreszcie przyszło jakby olśnienie, przypomniałem sobie wszystko dokładnie. Kiedy mianowicie spowiadałem podczas uroczystości odpustowych, celebrans odprawiał Mszę św. i gdy zbliżył się moment przeistoczenia, nagle poczułem jakby obok konfesjonału trudny do określenia, przepiękny zapach, któremu towarzyszyło bardzo intensywne jednak inne niż od promieni słonecznych ciepło. Trwało to wszystko jakiś czas, potem wszystko ustąpiło. Sprawdziłem, ale nikt nie stał przy konfesjonale, wokoło i to dość daleko było pusto.\nW piątek 22 sierpnia 1986 roku jadąc na spotkanie rodzinne wstąpiłem do Katarzyny Szymon, bardzo się ucieszyła z odwiedzin, tym bardziej, że była bardzo poważnie chora. Uskarżała się na wielki ból w piersiach, z trudem oddychała i powoli wydobywała słowa. Mówiła, że teraz to chyba wszystkie choroby zeszły się na raz, ogólnie była bardzo osłabiona, pomimo tego była uśmiechnięta, ogromnie cierpliwa i bardzo spokojna. Rzadko kiedy była w pełni zdrowa, zawsze coś dolegało jej, nie uskarżała się jednak i służyła każdemu do końca, do granic wytrzymałości. Do wszystkich odnosiła się z prawdziwą życzliwością i troską, zawsze zapewniała o modlitwie przed Bogiem i Niepokalaną.\nWyjątkowy szacunek miała dla stanu duchownego, pomimo iż od wielu kapłanów doznawała niemało goryczy, bólu a nawet łez, o czym parokrotnie wspominała. Zawsze powtarzała, że to wszystko dla Jezusa i Maryi, dla nawrócenia grzeszników i za dusze w czyśćcu cierpiące. Niech tego dobry Jezus nie pamięta i im przebaczy.\nOd dziecka nie miałam spokoju na tej ziemi - mówiła Katarzyna Szymon. Tak to już jest, ale to wszystko dla dobrego Jezusa i Maryi. Czas mojego odejścia już się zbliża, wystarczy, chciałabym już odejść. Wspominała: „Byłam już na sądzie, przyszedł Pan Jezus pięknie ubrany, w koronie na głowie a obok Niego stał św. Jan - umiłowany Jego uczeń. Jezus pokazał mi jakby tablice, na których uwidocznione było moje życie. Po czym przekazał pewną uwagę, ale św. Jan stanął w mojej obronie i rzekł do Zbawiciela, że to tak było. Jezus z uśmiechem popatrzył i rzekł – „to niech tak będzie”.\nNastępnie po przygotowaniu i modlitwie, w obecności kilku osób, m.in. pani Marty, państwa Płonków odprawiłem Najświętszą Ofiarę w intencji Katarzyny, w której jak zawsze uczestniczyła z pełnym zaangażowaniem. Po Mszy św., chwili dziękczynienia i modlitwie pożegnałem się z siostrą Katarzyną Szymon i pojechałem do rodziny na wesele chrześnicy. Nie wiedziałem, że to będzie nasze ostatnie spotkanie. Niewiele zabawiłem u rodziny, zaraz po weselu na drugi dzień, tj. w niedzielę po odprawieniu Mszy św. w intencji moich rodaków, udałem się w drogę powrotną, razem z dwoma moimi siostrzenicami - Krystyną i Barbarą Kubań, które bardzo pragnęły spotkać się z Katarzyną Szymon. Państwa Płonków zobaczyłem w kościele na Mszy św. w Katowicach i z wyrazu twarzy poznałem co się stało. Oni mnie w tym utwierdzili - Katarzyna Szymon nie żyje, odeszła do Ojca w niedzielę, tj. 24 sierpnia o godzinie 1530. Wspólnie pojechaliśmy tam. W domu spotkałem ją ubraną w szaty trzeciego zakonu, spoczywającą na podłodze z uwagi na wysoką temperaturę powietrza. Po raz ostatni z największą czcią i pobożnością ucałowałem miejsca dawnych ran. Ręce, zresztą jak i całe ciało były zimne ale wiotkie jak u człowieka zemdlonego. Dawne duże strupy na rękach, nogach zaczęły jakby w oczach goić się i znikać.\nDowiedziałem się od p. Marty, iż byłem ostatnim księdzem, który ją odwiedził przed śmiercią i pierwszym po jej odejściu do Pana. Pomimo, że mnie uprzedziła o swojej śmierci, ponieważ pragnęła już odejść, o czym mówiła parokrotnie, to jednak jej odejście przeżyłem bardzo boleśnie. Wyznam szczerze, że nikogo poza moją matką nie kochałem na ziemi bardziej od niej. Sam nie wiem dlaczego, chyba za jej niepojętą pokorę, dobroć, cierpienie, życzliwość, prostotę, poniżenie jakiego nie oszczędziło jej życie i to prawie od samego urodzenia i aż do śmierci, o czym nie raz informowała. Przede wszystkim jednak za pośrednictwo u Boga. Zresztą tego się nie da opisać, ale ona miała coś w sobie, co przyciągało jak magnes i to każdego. To trzeba przeżyć, doświadczyć, aby zrozumieć. Tak się czasem wydaje, że ona nic nie miała, gdyż sama była jakby gościem u dobrych, życzliwych ludzi, a jednak nikt od niej nie wracał z pustymi rękoma, tak dosłownie jak i w przenośni. Wszyscy byli czymś obdarowywani. Najważniejsze jednak było to, co nie zawsze było uchwytne, a dawało niezwykłą radość i pokój, umacniało na dalsze życie. Jej braku chyba nikt nie zastąpi, to była wyjątkowa osobowość o anielskim sercu, niespożytej dobroci, heroicznej cierpliwości, trudnej do osiągnięcia pobożności, świętości i spokoju. Podobnie i chyba w takim gronie, jak podczas odwiedzin za jej życia, ale pełni bólu i żalu, chociaż w pogodzeniu się z wolą Bożą, złożyliśmy przed Majestatem Najwyższego Najświętszą Ofiarę za spokój duszy naszej ukochanej nad życie siostry Katarzyny Szymon, duszy wybranej przez Boga jako narzędzie dla ratowania dusz ludzkich. Po Mszy św. odmówiliśmy Anioł Pański za spoczywającą w Panu oraz Koronkę do Miłosierdzia Bożego. Następnie dla ułatwienia spotkania wiernych z Katarzyną Szymon postanowiono znieść ją z piętra na parter do ganku i tak też zrobiono. Państwo Płonkowie, pani Marta i ja (nie pamiętam czy był ktoś więcej), znieśliśmy siostrę Katarzynę w prześcieradle i kocu do ganku i ułożyliśmy w trumnie.\nA oto parę szczegółów - ja trzymałem ją za plecy i głowę. Ciało było zimne, ale wiotkie jak człowieka zemdlonego, paznokcie różowe, twarz bladoróżowa jak we śnie. Ogólnie ciało pachniało jakby żywicą, żadnych oznak śmierci, ja to czułem, widziałem, dotykałem, ponieważ ją niosłem i tak świadczę, bo one są prawdziwe.\nWyznaję jako kapłan, że trudno mi zliczyć, ile razy sprawowałem liturgię pogrzebu, bądź przy ilu asystowałem, ale czegoś podobnego dotąd nie widziałem ani nie słyszałem.\nPogrzeb odbył się 28 sierpnia 1986 roku, tj. w piąty dzień po śmierci. Choć był to nieprzyjemny, zimny i deszczowy dzień, przybyło wiele tysięcy ludzi z kraju i zagranicy, aby pożegnać swoją umiłowaną i drogą sercu osobę. Samych kapłanów było około 20 i sporo sióstr zakonnych. W dzień pogrzebu kilkakrotnie byłem przy trumnie siostry Katarzyny, żegnając się po raz ostatni z nią dotykałem rąk, były takie jak u nikogo z umarłych nie spotkałem, paznokcie nadal różowe, ręce zimne ale nadal wiotkie, luźne i bez żadnych objawów śmierci biologicznej. Żadnych nieprzyjemnych zapachów nie dało się odczuć, wręcz coś przeciwnego (choć już był 5 dzień po śmierci i wysoka temperatura). Dawne wielkie strupy zniknęły prawie zupełnie, pozostały tylko resztki, znaki po byłych ranach.\n2. KSIĄDZ KUBASIAK RYSZARD - ul. Wężyka 6 - Kraków\nNiniejszym oświadczam uroczyście, że w poczuciu zupełnego posłuszeństwa dla dekretów papieskich w sprawie wypadków (osób) cudownych poddaję całą treść niniejszego pisma wyrokom św. Kościoła Katolickiego, któremu zawsze i wszędzie chcę okazywać uległość i posłuszeństwo.\nOto moja opinia na temat Katarzyny Szymon.\nZnajomość powyższej osoby datuje się od 1981 roku, gdy pełniłem funkcję wikariusza w parafii Chrystusa Króla w Leszczynach (dzielnica Bielska-Białej). Zanim osobiście poznałem Katarzynę, słyszałem wiele pozytywnych wypowiedzi na jej temat. Zapragnąłem więc osobiście - na początku trochę z ciekawości - poznać tę osobę.\nPierwszy raz byłem ze znajomymi z grupy modlitewnej z parafii, w której pracowałem. Zostałem przyjęty bardzo serdecznie, z dużą życzliwością. Byłem świadkiem ekstazy, w czasie której były również słowa skierowane do mnie. Były to słowa pochwały i pocieszenia (nie pamiętam przez kogo). Widok ran na dłoniach jak również zaschłej krwi na policzkach (łzy krwawe z oczu) i głowie wywarł na mnie duże wrażenie. Odebrałem to bardzo religijnie.\nPóźniej odwiedzałem Katarzynę mniej więcej co miesiąc, dwa -za każdym razem z jakąś grupą z parafii (młodzież, dorośli). Bardzo często w czasie odwiedzin widziałem krew w wyżej wymienionych miejscach. Jeden raz widziałem (bez możliwości złudzeń) wypływające krwawe łzy z oczu. Wielokrotnie byłem świadkiem wypływającej krwi z ran na dłoniach. Parę razy, gdy wraz z ludźmi modliłem się odmawiając różaniec (część bolesną) odczuwałem mocną woń (miły zapach). Nie mogła to być sugestia - jak sobie przypominam - wtedy, gdy sam chciałem odczuć ten zapach, wywołując niejako tę woń, to nie czułem nic. Dopiero, gdy skupiłem się na modlitwie, mogłem odczuć istnienie przepływającej woni. Podobne odczucia miały towarzyszące osoby.\nW większości przypadków w czasie odwiedzin byłem świadkiem ekstaz. Treść ich, jak mi się wydaje, nie koliduje z nauką Kościoła. Główną myślą ekstaz przeważnie był apel o modlitwę i pokutę – jako środki ratowania świata. Ukazywane były błędy i zło tego świata, potrzeba nawracania.\nGodnym wspomnienia jest dzień w 1982 roku (dzień pożegnalny z grupą modlitewną), gdy po raz pierwszy odwiedziła mnie Katarzyna. Była ekstaza, w większości dotycząca mojej osoby. Treść jej nagrana jest na taśmie. Wiele mógłbym mówić na temat Katarzyny Szymon, która zapisała się w mojej pamięci bardzo pozytywnie i stała się ważnym ogniwem w mojej drodze kapłańskiej.\nSą to moje bardzo skrótowe wspomnienia. Nie wyprzedzam ocen i opinii Kościoła Świętego pozostawiając Mu całkowitą ocenę życia Katarzyny.\n3. KSIĄDZ zakonny - Katowice\nSiostrę Katarzynę Szymon odwiedziłem w jej mieszkaniu w Kostuchnie 5-7 razy, już w czasie trwania mojej nauki w Seminarium Duchownym. Dwa razy byłem świadkiem ekstazy. Te spotkania były dla mnie ważne. Ceniłem je i nadal cenię, każde bowiem z nich było dla mnie szczególnym umocnieniem i w wierze i na drodze mojego powołania zakonnego.\nSłowa siostry Katarzyny, m. in. „Będziesz dobrym kapłanem" -miały wyjątkową moc i prawdziwie były oparciem zwłaszcza w chwilach trudnych. Odczuwam to w sposób wyraźny.\nChętnie przychodziłem do siostry Katarzyny, ponieważ spotykałem w niej osobę wielkiej wiary, tak głębokiej, jakiej nie spotyka się nawet w środowiskach powołanych specjalnie do jej pielęgnowania, a przy tym osobę szczególnej prostoty, pokory, świadomą swoich słabości i do końca heroicznie z nimi walczącą. Była głęboko zrównoważona i pełna Bożego Pokoju.\nTaki Pokój, jak mi się wydaje można osiągnąć tylko częstym przystępowaniem do Sakramentów i po latach intensywnej, głębokiej modlitwy jednoczącej z Chrystusem. Była w moim odczuciu nieskazitelnie uczciwa, tak jak jest uczciwy każdy bardzo cierpiący człowiek. Była pełna oddania Kościołowi i pełna szacunku dla duchowieństwa, a równocześnie z matczyną miłością ubolewała nad złem, które doń się wkradło.\n4. KAPŁAN zakonny o. Franciszek - Katowice\nKatarzynę Szymon poznałem w grudniu 1979 roku w Katowicach, gdzie przebywałem przez pewien czas u swych znajomych. Poznałem ją przez pośrednictwo Teresy Malinowskiej, absolwentki KUL-u a obecnie siostry zakonnej Matki Bożej Miłosierdzia.\nPrzez pół roku do momentu spotkania z Katarzyną Szymon modliłem się do Pana Boga, abym mógł się z nią zobaczyć. Wówczas miałem skończone 33 lata i rok ten dla mnie był przełomowy. Otrzymałem Bożą Łaskę nawrócenia od grzesznego życia jakie dotychczas prowadziłem. Jechałem do Katowic w poczuciu własnej niegodności. Miałem bowiem spotkać się z niezwykłym człowiekiem, o którym tyle dobrego słyszałem. Spotkanie to na mnie wywarło ogromne wrażenie. Oprócz nas w pokoju, w którym była Katarzyna Szymon, było kilka osób przyjezdnych. Rozmawialiśmy na różne tematy, ale głównie były to sprawy Boże. Obserwowałem Siostrę Katarzynę - zdumiała mnie swym zachowaniem. Była niezwykle pogodna i uśmiechnięta, czasami milcząca. To myśmy mówili, a ona słuchała, jedynie czasami wyrażała swe spostrzeżenia. Dano mi do odczytania Orędzie Pana Jezusa i Matki Bożej - o współczesnym zagrożeniu człowieka przez szatana oraz o masonerii żydowskiej. Siostra Katarzyna potwierdziła jego autentyczność. Nastąpiła luźna rozmowa, wszystko to było zwyczajne, ale w pokoju, w którym przebywaliśmy odczuwało się niezwykły nastrój, który promieniował od siostry Katarzyny. Nie wiem jak długo to mogło trwać, ale w pewnej chwili siostra Katarzyna weszła w ekstazę - mówił Pan Jezus. Głos siostry Katarzyny zmienił swoją barwę, zmienił się także cały styl mówienia, pamiętam te słowa: „ ...Ja Jestem tym, który będzie was sądził.... Nogi mi się ugięły i padłem na kolana. Podobnie uczynili wszyscy w pokoju. Pan Jezus mówił o trwających cierpieniach, iż nadal jest przybijany gwoździami do krzyża - naszymi grzechami. Z wrażenia niewiele zapamiętałem poruszanych problemów. Pamiętam jednak, jak Pan Jezus zwrócił się do młodzieńca, który był z nami w pokoju „aby poszedł za Nim i służył Mu wiernie ...”. Jak się okazało, to spotkanie spowodowało, że młody człowiek o imieniu Lucjan na drugi dzień zdecydował się wstąpić do klasztoru i obecnie jest przed święceniami diakonatu. Po Panu Jezusie w ekstazie przyszedł Ojciec Pio, który zwrócił się do nas przyjezdnych z Lublina z krótką nauką - na wskroś ewangeliczną. Zakończył radą, abyśmy naszą pielgrzymkę do Katowic ofiarowali w swoich intencjach, po czym nas pobłogosławił przez ręce Katarzyny Szymon.\nSzczególny moment pamiętam, gdy poprosiliśmy siostrę Katarzynę, aby nam pobłogosławiła nasze różańce i medaliki. Otóż z ran Katarzyny Szymon wydobywały się zapachy wspaniałych róż, które zapełniały cały pokój i każdy z nas wówczas doświadczył tego zjawiska. Te kilka godzin, które wspólnie spędziliśmy z Katarzyną Szymon dla mnie były jakby jedną chwilą.\nRzeczą znamienną, o której chciałbym wspomnieć, była moja rozmowa z siostrą Katarzyną, która dotyczyła mojego dalszego życia. Co dalej począć, czy w tym nawróceniu moim mam założyć rodzinę, czy też wybrać inną drogę? Przyznaję się, że na tym etapie życia duchowego, skłaniałem się bardziej ku założeniu rodziny, aniżeli za szukaniem innych rozwiązań. Katarzyna Szymon krótko odpowiedziała - klasztor! Gdy to usłyszałem - pamiętam, że miotały mną różne uczucia, tzn. niedowierzanie, a także i sprzeciw spowodowany przekonaniem, w którym jakoby tracę coś z czego nie wolno mi zrezygnować. Poczucie to nikło wraz z częstotliwością spotkań z Katarzyną Szymon, na rzecz tego, co pierwotnie wypowiedziała. Siostra Katarzyna zapewniała mnie o pamięci w modlitwie.\nW dniu 16 października 1981 roku złożyłem podanie o rozwiązanie stosunku o pracę, a w dniu 23 listopada 1981 roku miałem kolejne spotkanie z Katarzyną Szymon w Katowicach a wraz ze mną była koleżanka. Oboje po spotkaniu z Katarzyną Szymon decydujemy się służyć Panu Bogu w sposób doskonalszy - w zakonie.\nW dniu 24 listopada 1981 roku wstąpiłem do zakonu 0.0. Dominikanów w Poznaniu, gdzie przez 10 miesięcy przebywałem w nowicjacie. Natomiast moja koleżanka wstąpiła do Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia w Krakowie i do chwili obecnej jest w zgromadzeniu. Jeśli chodzi o mnie, to nie powiodło mi się u Braci Kaznodziejów. Odczytałem to jako wolę Bożą, abym opuścił mury dominikańskie. W dniu 7 listopada moje pierwsze kroki skierowałem do Katarzyny Szymon, która w tym czasie przebywała w Łaziskach koło Wodzisławia. Ona wszystko wiedziała o mojej sytuacji, a nie trzeba było wiele mówić, umiała to bezbłędnie ocenić. Pamiętam, w tym dniu, oprócz mnie było jeszcze kilka osób. Przez Katarzynę Szymon mówił Ojciec Pio, który poruszył wiele bolesnych spraw Kościoła. W tym dniu otrzymałem przez siostrę Katarzynę wiele pocieszenia dla mej strapionej duszy.\nIlekroć byłem u Katarzyny Szymon, znajdowałem umocnienie, jakby nowy duch wstępował we mnie. Dawała mi wskazówki, aby zgodzić się z wolą Bożą, modlić się gorąco do Ducha Świętego i prosić Pana Jezusa i Matkę Najświętszą oraz dusze w czyśćcu, a wszystko się ułoży. Wkrótce potem otrzymałem łaskę wstąpienia do Zakonu św. Franciszka z siedzibą główną w Katowicach. Otrzymanie tej łaski Bożej zawdzięczam Katarzynie Szymon.\nW czasie studiów w dniu 30 czerwca 1985 roku przełożeni wyrazili zgodę, abym odwiedził siostrę Katarzynę wraz z bratem Wojciechem. W tym czasie Katarzyna Szymon bardzo cierpiała, otrzymywała bolesne zastrzyki. Gdy weszliśmy do pokoju, w którym przebywała, Siostra Katarzyna spała. Nie chcieliśmy jej budzić, postanowiliśmy więc cicho się pomodlić. Byłem świadkiem nieoczekiwanego zjawiska. Otóż, gdy mieliśmy już zamiar opuścić pokój, siostra Katarzyna znalazła się w ekstazie, w której św. Dominik Guzman wygłosił nam naukę i wiele cennych rad - są one następujące:\n1. Powinniśmy przyjmować Komunie św. w postaci klęczącej,\n2. Mamy prowadzić codzienny rachunek sumienia, szczególnie zwracając\nuwagę na to, co dobrego uczyniliśmy w danym dniu,\n3. Mamy być posłuszni i kształcić się w gorliwości zakonnej,\n4. Powinniśmy modlić się do Ducha Świętego, uciekać się do Matki Bożej\njako Wielkiej Orędowniczki,\n5. Mamy dochować wierności w kapłaństwie, gdyż wielu kapłanów rezygnuje.\nPo udzieleniu nam błogosławieństwa Katarzyna Szymon jakby dalej spała. Toteż chcieliśmy wyjść nie zauważeni, gdy tymczasem siostra Katarzyna obudziła się pełna radości, że nas zobaczyła - z zapytaniem: „Dlaczego mnie nie obudziliście?" Wywiązała się serdeczna rozmowa, w której Katarzyna Szymon zapewniała nas o wspieraniu nas modlitwą, a gdy Jezus Chrystus zabierze ją z ziemi, to będzie nas wspierała z tamtej strony.\nKatarzyna Szymon jest dla mnie niewątpliwym narzędziem Bożym, przez które Bóg do mnie przemówił, dzięki niej odnalazłem swoją drogę życia. Choć nieuczona, ale jakże pokorna, do niej odnoszą się słowa Chrystusa Pana, który mówi: „Wysławiam Cię Ojcze, Panie Nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom” (Mt. 11.25).\nKatarzyna Szymon zachęciła mnie do większej miłości Kościoła i kapłanów, modlitwy różańcowej, sakramentów oraz do miłości Boga i bliźniego.\n5. OJCIEC WIĘCKOWSKI MARIAN Oblat - Katowice\nPani Katarzyna Szymon. Co ja o niej mogę powiedzieć? Niewiele. Poznałem ją za pośrednictwem pana Stanisława Płonki zamieszkałego w Katowicach. W tym czasie byłem wikarym w Katowicach na Koszutce. Nie wiem dokładnie, ale mniej więcej koniec roku 1978 lub 1979 - zawiózł mnie pan Płonka do Pani Katarzyny do Kostuchny.\nPrzedtem jej nie znałem, ani o niej nie słyszałem. Po prostu jakiś czas przedtem była pielgrzymka z Katowic - Koszutka do Kodnia, zorganizowana przez Ojca Proboszcza Kopa. Na pielgrzymce oprócz mnie i innych ludzi był też pan Płonka - pochodzący z naszej parafii. W czasie pielgrzymki opowiadał dużo o Katarzynie i jeszcze o jakimś Panu? (ze Śląska). Zaciekawiła mnie postać pani Katarzyny. Przy okazji poznałem pana Płonkę, dowiedziałem się gdzie mieszka, ale i również pytałem o panią Katarzynę. Pytać za dużo nie musiałem, gdyż pan Płonka mówił tyle i aż tyle, że człowiek mógł tylko słuchać. Przypuszczałem również, że dla wielu postać Katarzynki była znana - ja słyszałem po raz pierwszy. Rozmawiałem z nimi osobiście w czasie pielgrzymki, a nawet zaproponowałem mu, by mnie z nią zapoznał Nigdy nie słyszałem, ani nie miałem okazji widzieć człowieka, który ma stygmaty, stąd moja ciekawość poznania. Obiecał, że przyjdzie do mnie któregoś dnia na probostwo i mnie zawiezie do pani Katarzyny. Tak też się stało. Pan Płonka zaproponował mi wyjazd do pani Katarzyny. W drodze cały czas pan Płonka mówił o pani Katarzynie a ja tylko słuchałem.\nMoje pierwsze wrażenie?\nKostuchna. Domek piętrowy - bliźniak. Na pierwszym piętrze w pokoiku przyozdobionym różnymi obrazami i obrazkami oraz figurkami, na tapczanie czy wersalce siedzi starsza pani po siedemdziesiątce. Ubrana po Śląsku - strój domowy. Ilu ludzi było w tej chwili - nie wiem, ktoś był, ale nie dużo. Mieszkała u pani Marty (osoba mi również przedtem nieznana). Pani Marta również wiele wiedziała o pani Katarzynie, co mogłem zauważyć z czasem mej obecności. Pan Płonka przedstawił mnie, że jestem księdzem z Katowic - Oblatem, itd.\nPani Katarzyna chętnie mnie przyjęła, chętnie rozmawiała, opowiadając o sobie i o swoich przeżyciach. Początkowo musiałem się przyzwyczaić do mowy, (gwary) by zrozumieć co mówiła. Mówiła też o stygmatach, które ma i kiedy je otrzymała (widzieć widziałem tylko na rękach). W czasie rozmowy z nią często wtrącali swoje zdanie pan Płonka i pani Marta. Pani Katarzyna w niczym się nie wyróżniająca, skromna, prosta kobiecina śląska. Owszem, nieraz się żaliła, że jej wiele krzywdy wyrządzono, ale bez żadnej złośliwości.\nMoje pierwsze wrażenie pozytywne i takie pozostało do końca - jako osoby. Jeżeli chodzi o stygmaty - zostawiam to lekarzom i tym, którzy się na tym znają. W jedno tylko nie wierzę, by sama sobie to robiła, jak długo można by? Od tego momentu przyjeżdżałem dosyć często, początkowo by być, później z Komunią Świętą - poproszono mnie o to. Dlaczego? Dlatego, że proboszcz nie był najlepiej nastawiony do pani Katarzyny, miał swoje ale. Jeździłem z Komunią św. z Katowic - przywoził mnie pan Płonka, ale i nieraz pan Kramarczyk\n- taksówkarz, który ją później poznał, częściowo za moim pośrednictwem. Przyjeżdżał też z Komunią św. Ojciec Gazela, też z Katowic - Koszutki, gdy ja nie mogłem lub nie chciałem. Uważałem, że trzeba dać okazję i innym. Nigdy też nikogo nie namawiałem, by pojechał lub nie przekonywałem, by wierzył. Jak chcesz - jedź i zobacz i daj swoją opinię. Nie dyskutowałem na ten temat -jeśli chcesz to sam się przekonaj -jak i co. Któregoś dnia pojechał Ojciec Gazela - zapalił się, ale po roku odszedł z Katowic i przypuszczam, że on potem nigdy nie był u pani Katarzyny.\nPani Katarzyna często bywała w ekstazie - przez nią przemawiali różni święci, ale i również Pan Jezus i Matka Najświętsza. Przy pierwszym spotkaniu ekstazy nie było, dopiero po następnych wizytach były ekstazy\nJak to wyglądało? Pani Katarzyna rozmawiała lub modliła się z innymi i nagle się wyłączała - zapatrzona w jakieś miejsce zaczęła przemawiać. Mówiła o kapłanach, upominała o przyjmowaniu Komunii świętej na klęcząco - nie stojąco. Trzy godziny przedtem nie jeść, o poprawie życia ludzi, gdyż w przeciwnym razie ludzie zostaną ukarani itd. Nie zauważyłem nic, co by było podpadające i niezgodne z nauką Kościoła, tak mi się wydawało - nie studiowałem wypowiedzi. Gdy chodzi o ekstazy, to nie byłem świadkiem wielu - ile ich było, dziś nie wiem. Czy mówiła coś o mnie lub do mnie? Tak. Przede wszystkim, gdy chodziło o budowę nowego kościoła we Frydku. Że ja mam budować. Mówiła więcej razy - jeden raz gdy byłem z nimi tj. panią Katarzyną, z panią Martą i z panem Płonką we Frydku (zimą). Nie wiedziałem jak to wykonać i do dziś nie wiem jak mogłem to zrobić. Przeszkoda - miejsce - na terenie diecezji katowickiej - a więc musiałaby być zgoda Księdza Biskupa Bednorza. Z nim rozmawiała pani Katarzyna przy pani Marcie i panu Płonce - wspominali moją osobę, ale z jego strony nie było reakcji. Mnie nie wypadało wspominać, mówić, bo powiedziałby - a co ciebie to obchodzi lub jeszcze gorzej. Tym bardziej, że jego zdanie o pani Katarzynie początkowo było nie najlepsze, a potem się zmienił, ale nigdy - przypuszczam - nie był całkiem za, stał raczej z boku. Moja sprawa była tym bardziej niemożliwa, gdy zostałem w 1982 roku przeniesiony do Wrocławia, a potem w 1983 roku na Święty Krzyż. Przyjeżdżałem do pani Katarzyny mało - dwa, trzy razy w roku. Daleko. Brak okazji. Także nie miałem okazji być przy niej tuż przed śmiercią. Nie dowiedziałem się też zdania - opinii jej na temat Frydku i mojej osoby z tym związanej. Kościół zaczęto budować. Biskup posłał księdza jeszcze za jej życia.\nA teraz kilka słów związanych z jej śmiercią i pogrzebem. W tym roku z moimi wakacjami nie było najlepiej. Przypuszczałem, że jak tylko będę miał wolny czas, to odwiedzę panią Katarzynę. Później dowiedziałem się o wyjeździe pani Katarzyny do Łazisk. W sierpniu wyjechałem na kilka dni do rodziców. Wróciłem 25 sierpnia, był już list od pana Ożóga - mała wzmianka „proszę się pomodlić, pani Katarzyna jest ciężko chora". Po południu otrzymałem telegram, że pani Katarzyna zmarła.\nNa pogrzeb pojechałem. Zabrali mnie znajomi z Huty Szklanej. Pogoda brzydka, prawie cały czas padał deszcz. Będąc w domu zauważyłem, że z rąk owe stygmaty jakby goiły się. Po odpadnięciu strupa ciało było trochę inne, tak jak to zwykle bywa gdy ktoś ma jakiś strup i zacznie się goić. Ludzi było bardzo dużo, mimo złej pogody. Do Kościoła weszli wszyscy ludzie. Po pogrzebie i obiedzie wracałem do swego miejsca zamieszkania.\n6. OJCIEC TYMOTEUSZ - Z.P. - Brdów\nKatarzynę Szymon - stygmatyczkę i mistyczkę polską, która miała charyzmat cierpienia i czytania ludzkich sumień, spotykałem w okresie od 18 września 1983 roku do 9 sierpnia 1986 roku. Budowałem się jej postawą i cnotami: pokorą, roztropnością, miłością, miłosierdziem względem ludzi odwiedzających Katarzynę, a zwłaszcza grzeszników i dusz w czyśćcu cierpiących, za których się zawsze modliła na Różańcu św., Koronkach i rozważaniu Męki Pana Jezusa w Drodze Krzyżowej, (którą miała nad łóżkiem). W mówieniu była bardzo powściągliwa, o sobie nic nie mówiła, a gdy ją zapytał kapłan o sprawy jej życia odpowiadała roztropnie, krótko i bardzo pokornie. Mówiła, że jest tylko służebnicą nieużyteczną Pana Jezusa, cierpiącego bardzo, dobrego i miłosiernego i Matki Najświętszej.\nPierwszy raz odwiedziłem Katarzynę Szymon zamieszkałą w Kostuchnie koło Katowic w piątek dnia 18 listopada 1983 roku o godzinie 15-tej. W tym czasie stygmaty krwawiły i była ekstaza, w której przemawiał Pan Jezus. Gdy Katarzyna Szymon była zdrowa często pielgrzymowała do Sanktuarium Matki Najświętszej.\nDnia 8 lipca 1984 roku w niedzielę przyjechała na odpust do Żarek ku czci Matki Bożej Patronki Rodzin. Uczestniczyła w sumie odpustowej o 12-tej, a potem było spotkanie z ojcem, braćmi i siostrami w Leśniowie.\nKatarzyna Szymon pierwszy raz przyjechała do Sanktuarium Matki Bożej Zwycięskiej spod Grunwaldu w Brdowie w piątek dnia 24 sierpnia 1984 roku o 11-tej. W kościele serdecznie się modliła, a w sali miała ekstazę. W ekstazie przemówiła Matka Boża.\nNa dwa tygodnie przed swoją śmiercią również Katarzyna przyjechała do Brdowa jako pielgrzym dnia 8 sierpnia 1986 roku, aby pokłonić się Matce Bożej z okazji jubileuszu 350-lecia sprowadzenia tego cudownego obrazu Matki Bożej do Brdowa jako daru króla Władysława Warneńczyka syna Władysława Jagiełły. Na drugi dzień 9 sierpnia 1986 roku w sobotę o 12 15 po odmówieniu Anioł Pański odjechała z Brdowa do Lichenia Starego.\nW połowie lipca 1986 roku podczas ekstazy Katarzyny Matka Boża powiedziała: dla poprawy zdrowia Katarzyny niech kapłani odprawią u chorej Katarzyny Msze św. przynajmniej dwa razy w tygodniu, a w pozostałe dni przynosili jej Komunię świętą”. Msze św. i Komunie św. bardzo ją wzmocniły i dodawały siły w cierpieniach i zdrowie ciała.\nGdy w lipcu 1985 roku Katarzyna była bardzo ciężko chora to po odprawieniu u niej pięciu Mszy św. odzyskała siły i zdrowie na ciele. Najwięcej cierpień duchowych i fizycznych zadawali Katarzynie odwiedzający ją źli ludzie. Źli moralnie ludzie oddziaływali na Katarzynę bardzo osłabiająco i wyczerpująco. W czasie badań lekarskich specjaliści od oczu stwierdzili, że Katarzyna ma wewnątrz oczu krzyżyki. Profesor medycyny, Pan Kokot powiedział: „Pani swoich oczu nie ma”. Katarzynka odpowiedziała: „To, Panie doktorze, czyje mam oczy?” „Pani swoich oczu nie ma, bo w nich same krzyżyki. Pani ich nie widzi, a my ich widzimy przy pomocy szkieł powiększających" (wg wypowiedzi z taśmy magnetofonowej). Innym razem Katarzyna Szymon opowiedziała, gdy pracowała za młodu w Pszczynie: „Szłam pewnego dnia do kościoła na Mszę św. W drodze dołączył się pewien młodzieniec do mnie i daje mi bardzo dużo pieniędzy. Mówi on do mnie, jesteś biedną dziewczyną, to ci się przyda, ale czy byś chciała zostać moją żoną? Odpowiedziałam jemu: Cała należę już od dawna do Pana Jezusa i Matki Bożej i pieniędzy twoich nie potrzebuję i tak razem doszliśmy do kościoła. Pyta mnie, w którym miejscu będziesz się modliła w kościele? Odpowiedziałam, że blisko ołtarza. On powiedział: ja będę pod chórem, w przedsionku, gdzie wchodzi się do kościoła. Przed samymi drzwiami kościoła ten młodzieniec silnie uderzył nogą o posadzkę przed kościołem aż posypały się duże iskry i w tym momencie młodzieniec raptownie zniknął (opis z taśmy magnetofonowej). Był to szatan”.\nPo okresie tej znajomości mogę jednoznacznie stwierdzić, że jest rzeczą niemożliwą, aby Katarzyna Szymon te stygmaty fałszowała, drapała, nakłuwała szpilkami, itp.\n7. KSIĄDZ POMIOTŁO ANDRZEJ - Nowe Miasteczko\nWielokrotnie słuchałem opowieści o polskiej stygmatyczce Katarzynie Szymon z ust mojej sąsiadki Marii Kuszka, która w miarę regularnie gościła w jej domu. Te opowieści wydawały mi się nieprawdopodobne. Zawarte w nich treści przekraczały możliwości ludzkiego poznania i wychodziły poza ramy naukowej interpretacji. Podchodząc trochę sceptycznie do problemu uważałem że jest to tylko „babskie gadanie". Każdorazowa propozycja moich odwiedzin u p. Katarzyny spotykała się z odmową ze strony mojej sąsiadki, która na różne sposoby próbowała opóźnić te odwiedziny. Nie bardzo rozumiałem dlaczego tak się dzieje, byłem nawet skłonny twierdzić, że wynika to z pewnej tajemniczości, czy wręcz nawet zamkniętego grona, któremu było dane uczestniczyć w spotkaniach z Katarzyną Szymon. Być może wtedy nie byłem jeszcze dojrzały, by zrozumieć to wszystko co towarzyszyło tym dziwnym -jak mi się wydawało - spotkaniom. Pani Katarzyna zmieniła miejsce zamieszkania z wiadomych względów i to zadecydowało, że mimo moich chęci nie było mi dane odwiedzić tej, o której dużo już wiedziałem. Te moje pragnienia jednak spełniły się. Był to któryś piątek miesiąca września 1975 roku - dokładnej daty nie pamiętam. Dwa dni przed wyjazdem zjawiła się w naszym domu pani Maria i zaproponowała wyjazd do Katarzyny Szymon. Była to dla nas wspaniała wiadomość. To co dotychczas było tylko w sferze opowieści mogło stać się realne. Pani Katarzyna mieszkała wówczas w małym pokoiku na poddaszu w miejscowości Pszczyna w województwie katowickim. Dom znajdował się obok dawnego dworca PKS. W godzinach porannych wraz z moją mamą i p. Marią zjawiliśmy się przed drzwiami mieszkania Katarzyny. Tam zastaliśmy dwie panie - jak się później okazało - przybyłe z Poznania, które od kilku godzin czekały na spotkanie z Katarzyną. Zanim zdążyliśmy zapukać drzwi te same się otworzyły i na progu ukazała się starsza pani. Jak się później okazało była to ówczesna opiekunka Katarzyny Szymon. Owa pani oznajmiła, że Katarzyna prosi tylko tę matkę z przyszłym kapłanem i Marię. Chciały również wejść przybyłe przed nami kobiety, ale nie zostały wpuszczone do mieszkania. Po wejściu do pokoiku wzrok mój utkwił na wspaniałym, domowym ołtarzyku, ustawionym obok łóżka. W łóżku leżała starsza kobieta z krwawiącymi ranami na obu dłoniach. Zanim mi ją przedstawiono wiedziałem, że jest to Katarzyna Szymon. Była to kobieta niczym nie różniąca się od wielu kobiet w tym wieku. To była moja powierzchowna opinia. Była wspólna herbata i ciasto, lecz rozmowa z Katarzyną dała mi możliwość poznania jej wielkiej i nieprzeciętnej osobowości. Była prostą w swym sposobie bycia, a jednocześnie ujmując była ubogą, a jednocześnie ubogacającym źródłem bogactwa duchowego. W czasie rozmowy była bardzo skromna i refleksyjna, daleka od pychy, czy zarozumiałości, a jednocześnie serdeczna i otwarta na ludzi, którzy do niej przychodzą. Po tej rozmowie poprosiła swoją opiekunkę, aby poprosiła stojące za drzwiami osoby, które również poczęstowano herbatą i ciastem. Katarzyna prowadziła rozmowę z przybyłymi kobietami w klimacie jakby od dawna je znała. Jak się okazało jedna z kobiet, gdzieś okrężną drogą dowiedziała się o istnieniu Katarzyny i przyjechała z Poznania, aby prosić o nawrócenie jej syna. Wraz z nią przyjechała jej córka. Rozmawialiśmy przez dłuższy czas. W tym spotkaniu wyczuwało się klimat rodzinnego ciepła mimo, że wszyscy zebrani przyjechali z różnych części Polski. Katarzyna opowiadała nam o swoich przeżyciach i doznaniach związanych z otrzymaniem ran. Niebawem nastąpił kulminacyjny punkt naszego niecodziennego - jak mi się wydaje - spotkania. Katarzyna znieruchomiała w dziwnym dla mnie - zachwycie. Na jej twarzy pojawił się nieopisany spokój, pokrótce oblicze jej okryła radość. Zaczęła coś mówić, nie bardzo rozumiałem co się dzieje. Wszyscy zgromadzeni upadli na kolana. Ktoś powiedział „Katarzyna jest w ekstazie". Po chwili zrozumiałem, że Katarzyna, a właśnie jej ciało stało się narzędziem. Mówiąca przez nią osoba przedstawiła się, że jest Matką Bożą. Mówiła o potrzebie nieustannej modlitwy i ciągłego nawracania się świata. Prosiła, aby zatrzymać falę grzechów obrażającą Jej Syna. Zwróciła również uwagę na szczególne posłannictwo i wybraństwo Katarzyny Szymon. Przedziwna i jakże intensywna woń fiołków wypełniała pokoik w czasie kiedy przemawiała Matka Boża. W swej wypowiedzi skierowała również słowo do mnie stwierdzając: „ty młody człowieku, który podejmujesz trudy kapłańskiej posługi musisz się wiele modlić, odmawiając Różaniec, bo twoja droga nie będzie wcale taka prosta". Być może te słowa inaczej brzmiały, lecz sens pozostał ten sam, trudno dzisiaj po dwunastu latach dokładnie przekazać te słowa. Po Matce Bożej przez usta Katarzyny przemawiał Jezus Chrystus, ukazujący ogrom Swego miłosierdzia, którym chce obdarzyć ludzkość, a następnie wszystkim zebranym udzielił błogosławieństwa. Ten stan uniesienia Katarzyny trwał około 2,5 godziny.\nCo każdy przeżywał zostanie jego tajemnicą, chociaż cząstkę tych doznań można było zaobserwować na obliczach świadków tego wydarzenia w czasie wspólnie odmawianej modlitwy różańcowej.\nW godzinach popołudniowych wraz z uczestniczącymi w odwiedzinach Katarzyny osobami pojechałem do odległej o parę kilometrów od Pszczyny, wioski Frydek, gdzie w dzieciństwie u jednego z gospodarzy pracowała Katarzyna. Tamże któregoś dnia, kiedy była w polu, objawiła się jej Matka Boża. Ten fakt chciano uwiecznić fundując wspaniałą figurę przedstawiającą Matkę Bożą z Dzieciątkiem na ręku. Z wiadomych powodów figura ta jednak nigdy nie stanęła na pierwotnie planowanym miejscu. Umieszczono ją w jednym z pokoi „owych gospodarzy" urządzając tam kaplicę. W tejże kaplicy odmówiliśmy wspólnie trzy części Różańca św. Katarzyna z powodu wielkich cierpień nie mogła wraz z nami uczestniczyć w tym nawiedzeniu Kaplicy we Frydku, lecz obiecała nam, że duchowo będzie obecna z nami. Dlaczego podaję ten szczegół? Otóż w czasie naszej modlitwy poczuliśmy ten znajomy zapach fiołków - równie intensywny\n- jak wówczas, gdy przemawiała Matka Boża. Obecna z nami opiekunka Katarzyny stwierdziła: „Katarzynka jest z nami". Po powrocie do Pszczyny, Katarzyna zapytała o to czy faktycznie była z nami\n- uśmiechnęła się i pokiwała głową twierdząco.\nTak minęło pierwsze, jakże obfitujące w przeżycia spotkanie z Katarzyną Szymon. Wracając do Katowic dzieliliśmy się wrażeniami i trudno nam było znaleźć odpowiedzi na wiele pytań, które nas nurtowały po tym spotkaniu. Na kolejne spotkanie z Katarzyną Szymon musiałem dosyć długo czekać. Mijały lata a ja nie mogłem znaleźć czasu, by znów przeżyć takie spotkanie. Mimo zaproszenia na spotkanie w Wielki Piątek 1976 roku, nie pojechałem z racji pełnienia funkcji liturgicznych w czasie obrzędów paschalnych w mojej rodzinnej parafii. Zaznaczyć muszę, że byłem już wówczas alumnem I roku Wyższego Seminarium Duchownego. Zawsze coś stało na przeszkodzie, gdy chciałem odwiedzić Katarzynę. Z biegiem czasu trochę zapomniałem o niej. Czasem docierały do mnie różne wieści o Katarzynie, którymi zajmę się trochę później. Nie mogłem odwiedzić Katarzyny, więc ona odwiedziła mnie. Stało się to na dzień przed moją prymicyjną Mszą św. Była to sobota 5 czerwca 1982 roku, kiedy dowiedziałem się rano, że po południu tegoż dnia będę miał miłego gościa. Tym miłym gościem była Katarzyna Szymon, która wraz ze swoją opiekunką zjawiła się w naszym domu. Wówczas zapanowała wielka radość ... Wspominaliśmy nasze pierwsze spotkanie, mówiliśmy o wielu sprawach i mówiąc szczerze spodziewałem się, że Katarzyna będzie robiła mi wyrzuty, że przez tyle lat jej nie odwiedzałem, lecz nic takiego nie nastąpiło. Wręcz odwrotnie. Katarzyna dawała mi dowody szeroko pojętej wyrozumiałości. Sprawiała wrażenie jakby czynnie uczestniczyła w moim życiu, jakby na bieżąco śledziła moje poczynania przez cały okres jaki upłynął od naszego pierwszego spotkania. W tym spotkaniu - nazwijmy go przedprymicyjnym - uczestniczyli moi rodzice, rodzeństwo, p. Maria i jeszcze dwie sąsiadki, które niegdyś słyszały o Katarzynie i szukały taniej sensacji. Przybyły, by ze zwykłej ciekawości szukać potwierdzenia tego wszystkiego o czym wcześniej się dowiedziały. Czekały kiedy Katarzyna wpadnie w zachwyt - tak jakby to miało się stać na zawołanie. Kiedy jednak ich oczekiwania nie spełniły się, oburzone opuściły nasze mieszkanie, nie ukrywając ironicznych uśmiechów. Niebawem Katarzyna znieruchomiała i trwała tak jak przy pierwszym spotkaniu. Przez jej usta płynęły słowa Matki Bożej, która mówiła tym razem o wielkiej odpowiedzialności kapłanów Jej Syna. Dodała później, że wcześniej chciała się do nas odezwać, ale obecność osób niegodnych sprawiła, że dopiero teraz do nas mówi. Słowom Matki Bożej towarzyszyła ta cudowna woń fiołków. Później przemawiał Chrystus zwracając uwagę na potrzebę nieustannej modlitwy za kapłanów, a zwłaszcza za tych, którzy zagubili istotę swojego kapłaństwa. Przemawiał również Ojciec Pio.\nZaznaczam, że nie cytuję dosłownie słów Matki Bożej i Chrystusa. Ich wypowiedzi po prostu w dosłownym brzmieniu nie pamiętam. Kiedy Katarzyna ocknęła się, nie wiedziała co się stało. Nasze spotkanie zbliżało się do końca, wówczas Katarzyna poprosiła mnie abym udzielił jej Prymicyjnego błogosławieństwa, co uczyniłem wręczając jej pamiątkowy obrazek. Bardzo gorąco pragnąłem, aby uczestniczyła w mojej radości i pozostała na uroczystościach prymicyjnych, ale ważny wyjazd przeszkodził jej w tym uczestnictwie.\nNasze trzecie spotkanie miało miejsce w sierpniu 1986 roku w Kostuchnie, ale Katarzyna Szymon już nie żyła. Było to spotkanie z jej doczesnymi szczątkami, ale jednocześnie spotkanie utwierdzające naszą nadzieję, że Katarzyna pozostawiła nam zadanie, które musimy doprowadzić do końca, bez oglądania się wstecz i na drugich, mimo, że nie przyjdzie to nam łatwo.\nREFLEKSJE MOICH BLISKICH PO SPOTKANIU Z KATARZYNĄ SZYMON\nJak wcześniej wspomniałem mój kontakt z Katarzyną Szymon urwał się na siedem lat. Jednak nie zerwała kontaktu z Katarzyną moja siostra, mama, siostrzeniec. Ilekroć wracali od Katarzyny zasypywali mnie różnymi wiadomościami i dzielili się swoimi przeżyciami. Trudno mi operować konkretami, dokładnymi datami, więc ograniczę się do umieszczenia wydarzeń w przedziale czasowym od 1975 -l 982 roku.\nIch spotkania z Katarzyną odbywały się w podobnym klimacie jaki opisałem trochę wcześniej. Różniły się tylko tym, że nie było tam mnie, a ponadto rozmowy z Katarzyną dotyczyły wyłącznie osób, które tam przebywały. Po jednej z takich wizyt mama opowiadała mi jak chciała otrzeć krew z ran Katarzyny, by mieć ją na pamiątkę. Kiedy jeszcze wyjeżdżała mama z domu przygotowała sobie tamponik, który zamierzała ze sobą zabrać. Niestety tamponik pozostał w domu, o czym moja mama nie wiedziała. Po dotarciu na miejsce chciała zrealizować swoje postanowienie, lecz ubiegła ją Katarzyna stwierdzając, że moja mama chciała zabrać na pamiątkę jej krew, lecz niestety zapomniała tamponiku, który pozostał na stole obok wazonu. Te słowa sprawdziły się, kiedy mama wróciła do domu. Rzeczywiście tampon leżał na stole obok wazonu. Katarzyna ofiarowała mamie tampon ze swoją krwią, który przez wiele lat był pieczołowicie przechowywany i wydawał przedziwną woń, która przypominała zapach, o którym pisałem wcześniej dzieląc się wrażeniami ze spotkań z Katarzyną.\nByło to po kolejnym spotkaniu mojej mamy u Katarzyny Szymon. Mama wyjeżdżając do Pszczyny na spotkanie przeżywała swoisty niepokój. W naszym domu na szczególnym miejscu stał zabytkowy, bo liczący już ponad sto lat krzyż pod szklanym kloszem. Każdy z nas, to znaczy rodzeństwo i ja pragnęliśmy być jego właścicielami, lecz krzyż był jeden, a nas była czwórka. Moja mama jest kobietą delikatną, a zarazem sprawiedliwą. Nie chciała urazić żadnego z nas, tym bardziej, że traktowała nas jednakowo, kochając nas tą samą miłością. Jej wątpliwości rozwiała wizyta u Katarzyny. Z jej ust usłyszała słowa : „Matko, ten krzyż, który jest w twoim domu przekaż temu, który jest najbliżej ołtarza". Zaznaczyć muszę, że jeszcze nie byłem kapłanem. Dzisiaj patrząc na to wydarzenie, a raczej na te słowa z perspektywy minionego czasu rodzi się pytanie: czy Katarzyna już wówczas wiedziała, że z tego jeszcze alumna bez sutanny wyrośnie kapłan? Na to pytanie nigdy nie znalazłem odpowiedzi, chociaż to pytanie postawiłem wprost Katarzynie w przeddzień mojej prymicyjnej Mszy św. Katarzyna w odpowiedzi na moje pytanie uśmiechnęła się dobrodusznie i już nie czekałem na słowną odpowiedź.\n... Wielokrotnie naszym rozmowom na temat wspaniałych spotkań z Katarzyną Szymon przysłuchiwała się moja siostra wraz ze swoim kilkunastoletnim wówczas synem. Te opowieści przyjmowała z pewnym sceptycyzmem. Większe zainteresowanie tymi wydarzeniami wykazywał jej syn, który w dzieciństwie, w czasie zabawy stracił jedno oko. Ten fakt pozostawił w jego psychice uraz. Stronił od swoich rówieśników, a wybierał sobie towarzystwo ludzi dorosłych. Ten stan napawał jego rodziców niepokojem. Zawsze pragnął pojechać do Katarzyny znając jej osobowość i szczególne jej walory z naszych opowiadań. Któregoś dnia wraz z moją mamą, siostrą i p. Marią udali się z wizytą do Katarzyny. To spotkanie nie pozostało bez echa. Chłopiec przyjechał jakby odmieniony. Wyzbył się kompleksów co napawało radością jego rodziców i nas. Zwierzając mi się mówił z wielkim entuzjazmem o tym co przeżył u Katarzyny, jak mu ukazała potęgę modlitwy i wartość wewnętrznej przemiany. Chłopiec odtąd zaczął się regularnie modlić i coraz częściej zaczął uczęszczać do kościoła. Podobną przemianę zauważyłem u mojej siostry...\n... Wydarzenie to miało miejsce w czasie letnich wakacji. Moja siostra wraz z swoim synem - o którym pisałem wyżej - udała się na zasłużony urlop do odległej o 350 km od miejsca stałego zamieszkania - Katowic, wioski Górno leżącej w województwie rzeszowskim. Którejś letniej nocy chłopiec przebudził się i był dziwnie niespokojny. Fakt ten obudził moją siostrę. Zapytany przez matkę co się dzieje? odpowiedział: „Mamo czy ty nic nie widzisz? Przecież tam siedzi pani Kasia i grozi mi palcem bo się dzisiaj nie modliłem". Chłopiec wstał i zaczął się żarliwie modlić ..\nOsoba Katarzyny Szymon zawsze fascynowała, była i zawsze pozostanie dla mnie niecodzienną tajemnicą. Zdaję sobie sprawę z tego, że ta moja relacja o niej jest nieudolną rekonstrukcją tego co sam przeżyłem i czego doświadczyli moi bliscy.\nNie mogłem milczeć na temat tej, której tak wiele zawdzięczam. Utwierdził mnie w tym przekonaniu mój przyjaciel ks. Jan Czekaj, z jego to inspiracji podjąłem się napisać te wspomnienia.\nNie szukałem w nich taniej sensacji, czy nadmiernej gloryfikacji\nKatarzyny Szymon, ale przedstawiłem tego czego sam doświadczyłem w\nspotkaniach z nią i czego doświadczyli moi bliscy. Niech te wspomnienia będą swoistym świadectwem dawanym o tej, której powierzono tak wielką i wspaniałą misję.\nźródło: http://katarzynaszymon.pl/Webserver/W/W ... p?navn=pol\nNapisane: 3 sty 2015, o 14:51\nSTENOGRAM FILMU MISTRZ I KATARZYNKA\nSt1 „ Jeśli kto chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje”.\nSt2 MISTRZ I KATARZYNKA\nSt3 Współczesny człowiek któremu przyszło żyć w epoce niezwykle szybkich przemian cywilizacyjnych nie potrafi często dostrzec perspektywy wieczności, zagoniony problemami dnia codziennego żyje te, sześćdziesiąt, siedemdziesiąt czy też mniej lub więcej lat, aby dopiero na łożu śmierci, gdy śmierć zagląda mu w oczy, z niepokojem w sercu stawiać sobie pytania: co ze mną teraz będzie? Czy naprawdę istnieje Bóg i sąd Boży?\nSt4 Po śmierci bliskiej nam osoby żony, męża, córki, syna, siostry, lub brata pozostaje w naszych sercach uczucie smutku i żalu.\nSt5 Najświętsza Dziewica Maryja doświadczyła tego najmocniej ze wszystkich ludzi, gdy ciało Jej umiłowanego Syna i Boga Jezusa Chrystusa zostało zdjęte z Krzyża Świętego, gdy widok zalanego krwią Przenajświętszego Oblicza, oraz przebitych rąk, stóp i boku przeniknął niby miecz Jej Niepokalane Serce.\nO Męce Pana naszego Jezusa Chrystusa najpełniej mówią cztery Ewangelie, napisane prawie przed dwoma tysiącami lat, nie przez wszystkich są przyjmowane z wiarą i miłością. Wielu jak ten niewierny Tomasz wyznają zasadę "jeżeli nie zobaczę to nie uwierzę".\nSpróbujmy więc popatrzeć na cierpienia Chrystusa oczami współczesnego niewiernego Tomasza, dla którego świat komputerów, wideo, programów telewizji satelitarnej i innych wynalazków drugiej połowy XX wieku stanowi często jedyną uznawaną przez niego rzeczywistość.\nNatomiast przekazy Pisma Świętego o Męce i Zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa pozostają tylko nie do końca zrozumianymi opowiadaniami i legendami.\nSt7 Turyn, miasto Fiata i słynnego klubu piłkarskiego Juventus, ale nie tylko.\nSt8 W jednej z kaplic w Katedrze Św. Jana Chrzciciela przechowywana jest Relikwia znana na całym świecie jako Całun Turyński. Jest to lniane płótno, na którym utrwalił się niezwykły wizerunek - martwe ciało ukrzyżowanego mężczyzny. Nie było by w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie to, że jak wynika z przeprowadzonych nad Całunem badań naukowych, człowiek ten najpierw był okrutnie biczowany, a przed ukrzyżowaniem nałożono mu koronę cierniową. Podobnego wypadku wymierzenia takiej kary oraz kpiny z samozwańczego króla nie spotykamy w żadnym historycznym opisie ukrzyżowania, w żadnym - z wyjątkiem Ewangelii.\nSt9 Badania wykazały także, że człowiek z całunu miał po śmierci przebity lewy bok i nie połamane nogi.\nOdbita na Całunie postać człowieka wykazuje, ponad wszelką wątpliwość, że ciało zostało oddzielone od tkaniny w sposób niezwykły. Znikając bowiem spod płótna nie zatarło w najmniejszym stopniu odbić, nie oderwało żadnych skrzepów krwi, pozostawiając niezwykle czytelne ich ślady, a także obrysy ran.\nW 1898 roku Całun Turyński został po raz pierwszy sfotografowany przez turyńskiego adwokata Secondo Pia . Można wyobrazić sobie jego zdziwienie, gdy na szklanym negatywie pojawiła się wyraźna fotografia postaci z Całunu w pozytywie. Dopiero gdy ochłonął zdał sobie sprawę, że jest pierwszym człowiekiem, który ujrzał ciało Chrystusa takie jakie zostało złożone w grobowe prześcieradło 2000 lat temu.\nSt11 „ Jeśli kto chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje”.\nTwarz Chrystusa to twarz pełna majestatu śmierci – jej spokój zadziwia. Nie widać na niej rozpaczy ani strachu.\nGdy Ojciec Św. Jan Paweł II przybył do Turyńskiego Sanktuarium powiedział : „Każdy z nas wszystkich tutaj obecnych może powiedzieć za Św. Pawłem o Chrystusie: „ Umiłował mnie i siebie samego wydał za mnie”. To właśnie przypomina Święty Całun.\nJeśli przyjmiemy i zaakceptujemy wywody tylu uczonych, to stwierdzimy, że Całun ten jest świadkiem Wielkanocy, że jest świadkiem Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa.\nŚwiadek to niemy, lecz jakże niezwykle wymowny.\nSt13 Całun ten nie jest jedynym świadkiem Męki naszego Zbawiciela. Bóg w swoim niepojętym i nieskończonym Miłosierdziu postawił na ścieżkach ludzkiego pielgrzymowania takich świadków więcej, i to świadków żyjących\nSt14 Żyli oni w różnych epokach, a prawdę o Męce Jezusa Chrystusa zaświadczali tym, że ich ręce, nogi i bok naznaczone były stygmatami, czyli ranami, które posiadał Mistrz.\nSt15 Jednym z pierwszych, jeżeli nie pierwszym, był Święty Franciszek Seraficki. Dla współczesnych był on żywym świadectwem ubóstwa i dobroci. Dzisiaj ponad 760 lat po jego śmierci , do jego grobu w Asyżu, pielgrzymują wierni z całego świata.\nPrawie 600 lat po Świętym Franciszku przyszła na świat późniejsza Sługa Boża Anna Katarzyna Emmerich.\nBóg obdarzył ją wielkim bogactwem przeżyć mistycznych\nSt17 W wielu wizjach, dane było jej oglądać rzeczy, które przed zwykłymi śmiertelnikami są zakryte.\nSt18 Opisy tych wizji zostały spisane za życia Sługi Bożej i dzięki temu nie poszły w zapomnienie.\nSt19 Latem 1912 roku na jej ciele pojawiły się obficie krwawiące stygmaty cierniowej korony, rąk, nóg i boku. Umarła 12 lat później, będąc do ostatniego tchnienia uosobieniem cierpliwości i doskonałego poddania się Bogu.\nSt20 Z Wielkiego Czwartku na Wielki Piątek 1898 roku urodziła się w Bawarskiej wsi Koneserenht ( czytaj konesrojt) Teresa Neumann\nSt21 Od dzieciństwa odznaczała się wielką pobożnością, spędzając długie chwile na modlitwie i rozmyślaniu nad Męką Pańską.\nSt22 Gdy pytano Teresę czym żyje - odpowiadała zwyczajnie - "Zbawicielem" - mając na myśli codzienną Komunię Świętą\nMoże wydawać się to niemożliwym, ale dla Teresy Neumann (czytaj Nảjman) był to rzeczywiście jedyny pokarm.\nOd 1927 roku do końca życia, czyli przez 35 lat nic nie jadła i nie piła\nFakt ten potwierdziły wyniki specjalistycznych obserwacji lekarskich, którym za zgodą władz kościelnych, została poddana.\nW czasie Wielkiego Postu 1926 roku pojawiły się u Teresy stygmaty, Teresa nie miała pojęcia o tym czym są stygmaty i nie pragnęła ich, gdyż jak wiele lat później przyznała, zdają się jej jeszcze dzisiaj grzesznym zuchwalstwem\nSt25 Początkowo próbowano leczyć rany domowymi środkami, a gdy to nie pomagało - zwrócono się o pomoc do lekarzy. Doktor (Zajdl) z (Walkassen) zbadał Teresę i ustalił, że długość rany w jej boku wynosi 33 milimetry, zastosował maści i opatrunki, ale im bardziej rany leczono, tym stawały się boleśniejsze\nSt26 Doktor Zaidl był tak zdumiony tym szczególnym rodzajem ran, które nie dawały stanów zapalnych i nie ropiały, że po jakimś czasie zrzekł się dalszego leczenia\nSt27 Teresa nosiła od tej pory do końca życia suknię z długimi rękawami - nie uchroniło to jej jednak od coraz liczniejszego napływu pielgrzymów, czy też chcących zaspokoić swoją ciekawość ludzi\nSt28 Ci, którym dane było zobaczyć jej cierpienia odchodzili z tego miejsca głęboko wstrząśnięci i udawali się do miejscowego kościoła, aby modlić się i przyjąć sakramenty święte\nCierpienia Teresy Neumann ustały na zawsze 18 września 1962 roku.\nOdeszła do Tego , Który był dla niej jedynym pokarmem i jedyną miłością\nNajbardziej znanym stygmatykiem XX wieku był z pewnością Ojciec Pio, kapucyn z klasztoru (San\nGiovanni Rotondo) we Włoszech\n20 września 1918 roku jako pierwszy kapłan w historii Kościoła, otrzymał na ciele stygmaty pięciu Ran Pana Jezusa. Wiadomość o tym wydarzeniu lotem błyskawicy obiegła świat.\nDo (San Giovanni Rotondo) zaczęły przyjeżdżać tysiące ludzi, szukających pomocy w utrapieniach duszy i ciała. Uczestniczyli tu w sprawowanej przez Ojca Pio ofierze Mszy Świętej. A w jego konfesjonale, w którym spowiadał po kilkanaście godzin dziennie, zyskiwali odpuszczenie grzechów\nŹródłem duchowej mocy Ojca Pio była modlitwa. W jednym z listów pisał:\n„ To prawda, że ponad wszystkim jest Wszechmoc Boga. Ona nad wszystkim odnosi tryumf, ale pokorna i połączona z cierpieniem modlitwa odnosi tryumf nad samym Bogiem".\n22 września 1968 roku Ojciec Pio po raz ostatni odprawiał Mszę Świętą, nie zabliźnione przez 50 lat i trzy dni rany stygmatów zaczęły powoli zanikać.\nNastępnego dnia o godzinie 2.30 w nocy ze słowami na ustach Jezus ,Maryja odszedł do wieczności po niebieską nagrodę\nSt34 Po uroczystym pogrzebie, w którym wzięło udział około 100,000 ludzi, ciało jego zostało złożone w krypcie pod głównym ołtarzem nowego kościoła kapucynów w (San Giovanni Rotondo).\nSt35 Święty Franciszek.\nSt36 Anna Katarzyna Emmerich\nSt37 Teresa Neumann\nTo tylko niektórzy z wybranych przez Boskiego Mistrza, do noszenia Jego Zbawczych Ran.\nNa przestrzeni II tysiąclecia po narodzeniu Chrystusa było ich bowiem w kościele katolickim ponad stu\nSt39 Żyli w różnych epokach i krajach będąc dla współczesnych żywym świadectwem bolesnej Męki Syna Bożego Jezusa Chrystusa\nSt40 Pozostanie oczywiście tajemnicą Miłosierdzia Bożego, ilu marnotrawnych synów i córek po bezpośrednim zetknięciu się z osobami noszącymi stygmaty odnalazło drogę do domu Ojca\nSt41 Na pewno odnajdziemy ich także w obiektywie kamerzysty amatora, który uwiecznił uroczystości pogrzebowe polskiej stygmatyczki Katarzyny Szymon zmarłej 24 sierpnia 1986 roku\nSt42 Po śmierci bliskiej nam osoby żony, męża, córki, syna, siostry, lub brata pozostaje w naszych sercach uczucie smutku i żalu.\nSt43 Po śmierci bliskiej nam osoby żony, męża, córki, syna, siostry, lub brata pozostaje w naszych sercach uczucie smutku i żalu.\nSt44 Gdy nie miała jeszcze dwóch lat umarła jej matka pozostawiając sześcioro osieroconych dzieci\nJej ojciec, pracownik leśny, ożenił się wkrótce po raz drugi.\nDla Katarzynki druga matka była tylko niedobrą macochą, która nie zważając na nic, wykorzystywała ją do wszelkich prac w domu i gospodarstwie.\nPomimo trudnego dzieciństwa, Katarzynka nauczyła się modlić i odtąd każdą wolną chwilę poświęcała na modlitwę, prosząc szczególnie o nawrócenie ojca, który często przychodził do domu pijany i bił własne dzieci.\nJej modlitwy zostały z czasem wysłuchane - ojciec nawrócił się i przed śmiercią wstąpił nawet do III zakonu Świętego Franciszka\nCałe życie Katarzyna Szymon mieszkała w okolicach Katowic, w miejscu ciężkiej pracy górników, od lat wydobywających tu węgiel\nŻyjący i pracujący tu ludzie znani są z głębokiej pobożności, która opiera się na starym polskim przysłowiu: „ Bez Boga, ani do proga”\nWielu z nich słyszało o Katarzynce - tylko niektórzy znali ją osobiście\nMówi Małgorzata Piksa ze Studzienic:\n"Znałam Kasię od dzieciństwa, jeszcze jako małe dziecko. Zawsze widziałam ją skromną, zawsze z różańcem, zawsze uśmiechniętą, zawsze pogodną, zawsze mówiła do każdego: nie kłóćcie się, bądźcie zawsze zgodni, zawsze uśmiechnięci. No i tak znam ją skromną, czystą, do każdego się uśmiechała, do starych czy do młodych, czy do dzieci. Zawsze była dla wszystkich otwartą\nMówi Maria Kuszka:\n"Była bardzo uczciwym człowiekiem, dobrym człowiekiem. Dużo się od niej nauczyłam - z niejednych Rekolekcji nie wzięłam tyle co od niej. Była dla nas wzorem, nie szczędziła siły. Codziennie siedem kilometrów szła pieszo do kościółka w Pszczynie, nie patrząc na pogodę. Nie liczyła na żaden pojazd, zawsze chodziła pieszo\nMówi Krystyna Bem:\n"Planowałam pójść do klasztoru i w związku z tym często bywałam na Mszach Świętych i na nabożeństwach do Najświętszego Sakramentu. Przy tej okazji zwróciła na siebie uwagę Katarzyna, swoim częstym pobytem w kościele, swoim rozmodleniem, swoją postawą pokutną, to znaczy stale klęczała na kolanach. Była w kościele kiedy przychodziłam, była wtedy gdy odchodziłam. Była zapatrzona w ten Najświętszy Sakrament. Widziałam ją najczęściej z Różańcem Świętym w ręku"\nSt52 Przy grobie Katarzyny Szymon na cmentarzu w Kostuchnie często gromadzą się jej duchowi synowie i córki, aby modlić się o nawrócenie grzeszników i wypraszać Miłosierdzie Boże dla świata\nMODLITWA OJCZE NASZ...\nMówi mecenas Karol Kolba z Bielska Białej:\n"Katarzyna była prawdziwą emisariuszką, wysłanniczką nieba na te czasy, w których przyszło nam żyć.\nObdarzona charyzmatem cierpienia i modlitwy potrafiła przyciągać do siebie ludzi, mimo, że wcale tego nie pragnęła. Uważam, że jakiś specyficzny magnes, magnes miłości i pokory potrafił wszystkich ściągnąć do niej, to znaczy wszystkich, którzy potrafili odczytać właściwe znaki czasu.\nTakim prawdziwym posłaniem siostry Katarzyny była modlitwa różańcowa. Widzimy wyraźnie, że osoba, która praktycznie nie umiała czytać ani pisać, potrafiła różańcem zawojować dusze, które do niej lgnęły.\nCisną się tutaj na myśl słowa Ewangelii Chrystusowej Świętego Łukasza - Kiedy Chrystus mówił do wszystkich po kolei:\nDo celników. "Nie pobierajcie nic ponad to co jest wam dane".\nDo żołnierzy: "nie uciskajcie więcej ponad to, co otrzymujecie w żołdzie.\nPodobne słowa przekazywała Katarzyna: "bądź zadowolony z tego co masz, nie pragnij rzeczy materialnych w taki sposób, żeby zabijały twojego ducha".\nKatarzyna Szymon mówiła podobnie jak Święty Jan Chrzciciel, ale niestety, nie wszyscy ją słuchali.\nSzkoda tylko, że musieliśmy pożegnać Katarzynkę, ale sądzę, że to zadanie, które nam przekazała, staramy się tutaj realizować, upowszechniając jej myśli i słowa. Wierzymy, że uda się nam przyciągnąć jeszcze cały szereg innych ludzi, którzy stoją z dala od Boga, z dala od prawdziwej chrześcijańskiej myśli i czynów\nSt55 Frydek. Niedaleko tej miejscowości znajduje się zapaść – miejsce gdzie 500 lat temu zapadła się wieś z kościołem\nWłaśnie tutaj 24 lipca 1954 roku objawiła się Katarzynce Najświętsza Maryja Panna, jako Królowa Wszechświata.\nJednym z poleceń Matki Bożej było wykonanie Jej figury, o takim wyglądzie i kształcie w jakim tu się objawiła\nSt57 Z pomocą w wypełnieniu tego polecenia przyszedł Katarzynce nieżyjący już dziś Karol Wojtala, który skontaktował ją z rzeźbiarzem Franciszkiem Masożem z Rybnika\nNie wiem czy to było w sierpniu, ale na pewno w okresie letnim. Przyszedł pan Wojtala z Panią Katarzyną Szymon, tak zwaną Katarzynką . Przyszli i spytali, czy wykonał bym figurę Matki Bożej. Nie wiedziałem jaką i spytałem się:\nA jaką chcecie figurę Matki Bożej, przecież figury są różne.\nPan Wojtala powiedział, że musimy zrobić taką figurę, według tego jak, się Katarzynce objawiła.\nWziąłem papier i ołówek i zacząłem rysować według wskazań jakie Katarzynka mi mówiła\nSt59 Katarzynka przyjechała z panem Wojtala jak miałem figurę w surowym stanie . Musiałem zrobić pewne poprawki , poprawić twarz i suknię - uzupełniłem to\nSt60 Figura Matki Bożej Królowej Wszechświata, przez wiele lat znajdowała się w małym domku Karola Wojtali we Frydku\nGościnny gospodarz otwierał drzwi wszystkim, którzy chcieli się modlić tutaj.\nSzczególnie dużo ludzi przyjeżdżało na nocne czuwania modlitewne w których często uczestniczyła Katarzynka\nSt62 Dzisiaj figura Matki Bożej Królowej Wszechświata znajduje się już na stałe w głównym ołtarzu nowo wybudowanego kościoła we Frydku, o który to w swoim objawieniu mówiła Najświętsza Maryja Panna\nKatarzyna Szymon nie miała swego domu. Skromne zakwaterowanie znajdowała u dobrych i życzliwych ludzi. Najdłużej bo od 1946 roku mieszkała w Pszczynie.\nNatomiast ostatnie lata życia spędziła w domu u pani Marty Godziek w Katowicach - Kostuchnie\nSt64 Katarzyna mieszkała tutaj, w tym domu, od roku 1981 na stałe. Tutaj przychodziło bardzo dużo ludzi: lekarzy, księży, nauczycieli, różnych kleryków, zakonnic. Do tego domu przychodzili. Udzielała im wszelkiej pomocy, porad, jak mają żyć, jak mają cierpieć\nSt65 To jest pokój w którym Katarzyna mieszkała do śmierci, przedmioty zostały wszystkie tak jak były za jej życia, łóżko też stoi jeszcze na swoim miejscu\nSt66 Po Katarzynie Szymon zostało niewiele zdjęć - najwięcej z nich wykonał Edward Ożóg z Bielska-Białej\nJa zrobiłem dość dużo zdjęć amatorskich. Oczywiście, prosiłem ją zawsze - czy pozwoli zrobić zdjęcia, bo nie lubiła się fotografować, nie lubiła być reklamowana. Mówiła, że jest zawsze skromną, nie dla reklamy - że po śmierci możemy dopiero te zdjęcia pokazać - jeśli będziemy chcieli, ale nie pragnie tego. Zawsze podkreślała, że jest skromna, że jest taka sama jak my wszyscy, że bierze wielkie cierpienia za nas wszystkich, oraz za te wszystkie bezeceństwa (obrzydliwości, nieczystości) , które na świecie istnieją. Bardzo cierpiała. Wolałem do niej przychodzić raczej w te dni kiedy pielgrzymów nie było - zazwyczaj w piątki - i zazwyczaj kiedy te cierpienia były wielkie. Wtedy było naprawdę przykro patrzeć na te wszystkie rany - jak krwawiła korona cierniowa na jej głowie. Można było zauważyć jak te kropelki krwi ze skóry wychodziły, a jeszcze co gorsze - to te krwawe łzy. Całe oczy jakby się krwią spociły. Po całych policzkach spływały aż do brody. Ta krew była bardzo widoczna.\nKiedy raz zrobiłem zdjęcia, jeden z kapłanów - nie będę wymieniał który - nazwisko nieważne - jechał do Rzymu - chciał je zabrać i dać Papieżowi.\nGdy robiłem te zdjęcia - rano to był piątek - było to wcześniej uzgodnione z nią. I zrobiłem te zdjęcia .\nBył taki moment gdy Katarzynka powiedziała: "Nie będę się taka pokazywać Papieżowi" - poszła do łazienki umyć się, ściągnąć to wszystko. Zanim wróciła z powrotem przez korytarz - jakieś trzy metry - to znowu ta krew wyszła na jej twarz ponownie\nSt68 Dom Marty Godziek był domem otwartym dla tych których pragnęli spotkać się z Katarzynką. Często przychodziła tu Basia - studentka medycyny - dzisiaj już lekarka\nKatarzynę Szymon spotkałam po raz pierwszy w 1982 roku, gdy z grupą studentów, z duszpasterstwa akademickiego, przyszliśmy tutaj, ponieważ dowiedzieliśmy się o niezwykłym zjawisku - o stygmatach.\nByła to kobieta bardzo prosta, ale bardzo inteligentna. W kilku prostych słowach potrafiła trafić w sedno sprawy.\nJej stygmaty, które miała na rękach wyglądały w sposób następujący: były to duże rany, które w szczelinach krwawiły. Od jej ran, falami, unosił się zapach. Był to zapach kwiatów.\nW czasie ekstaz przemawiał przez jej usta do nas Pan Jezus oraz Matka Przenajświętsza, ucząc nas i wskazując na godność człowieka. Na przykład : do nas studentów medycyny zwróciła się Matka Boża mówiąc, że chore dziecko czy chorego człowieka mamy traktować tak, jak samego Pana Jezusa. Było to dla nas bardzo budujące. Przychodziliśmy tutaj i śpiewaliśmy.\nKatarzyna była osobą wesołą, pogodną. Była pełna miłości Boga i bliźniego. Była to dla nas wspaniała szkoła życia\nSt70 Katarzyna Szymon miała pod koniec życia swego kierowcę był nim Stanisław Płonka z Katowic\nTym właśnie wozem woziłem Katarzynę Szymon.\nKatarzynę Szymon zapoznałem w 1978 roku. W tym czasie chorowałem - za jej wstawiennictwem zostałem uzdrowiony - postanowiłem za to wozić ją do wszystkich cudownych miejsc\nSt72 Turza - miejscowość koło Katowic - gdzie znajduje się słynne sanktuarium Maryjne pod wezwaniem Matki Bożej Fatimskiej\nSt73 Katarzynka i jej kierowca przyjeżdżali tu 13 i 29 każdego miesiąca, aby wspólnie z przybyłymi pielgrzymami uczestniczyć w nocnych czuwaniach modlitewnych\nSt74 W czasie tych pokutnych nocy Pan Jezus w Przenajświętszym Sakramencie niesiony jest w uroczystej procesji\nSt75 Pielgrzymi ze świecami w rękach podążają za Tym, który z miłości do człowieka, stał się pokarmem na życie wieczne\nSt76 W czasie drugiej pielgrzymki Ojca Świętego do Polski, doszło w katowickiej Katedrze, do krótkiego spotkania Jana Pawła II z Katarzynką\nKatarzyna Szymon siedziała wtedy w Katedrze na małym, niskim, składanym krzesełku.\nOjciec Święty wstał, udał się do chorych i w ogóle nic nie wiedząc o tym, że Katarzyna Szymon znajduje się w Katedrze wprost podszedł do niej i przyklęknął. Wtedy ja się odsunąłem o jakieś trzy metry, bo nie chciałem słyszeć rozmowy.\nPóźniej Ojciec Święty udał się do chorych, a gdy wracał znowu przyszedł do Katarzyny Szymon, znowu przyklęknął, ofiarował jej różaniec i różne obrazki. Znowu rozmawiali , ale ja też nie wiem o czym, bo znowu się odsunąłem.\nRzeczą zrozumiałą, że do Katarzyny Szymon przyjeżdżało wielu kapłanów.\nMówi Ojciec Aleksy Płatek.\nSt79 Na drugim roku studiów filozoficzno – teologicznych, kiedy to po raz pierwszy odwiedziłem Katarzynę Szymon, powiedziała mi: „Ty będziesz kapłanem”. To pomogło mi i w nauce, nie łatwej trudnej nauce, oraz w modlitwie i w codziennym życiu. Dziś Bogu dziękuję, że już przeszło sześć lat jestem kapłanem.\nByła to kobieta o wielkiej prostocie i pokorze.\nCzułem, jakby jej powołaniem było cierpieć i modlić się.\nCzęsto mówiła: ”Ja jestem prostaczką, ja jestem prostaczką”. Rzeczywiście nie umiała ani czytać, ani pisać, ale miała wielką mądrość w sobie. Mądrość od Boga, mądrość od Ducha Świętego. Czuło się u niej to zjednoczenie z Bogiem przez modlitwę. Można powiedzieć, że z różańcem się nie rozstawała. Zawsze różaniec miała przy sobie.\nGdy przychodzili ludzie, którzy ją odwiedzali - do ucałowania dawała im Krzyż – znak miłości.\nMówi Ojciec Marian Więckowski:\nPanią Katarzynę Szymon poznałem w 1979 roku w Kostuchnie. Przyprowadził mnie do niej Pan Płonka i od tego czasu przez pięć lat przyjeżdżałem tam. Miałem możność rozmawiania, ale i również byłem świadkiem ekstaz, które miała pani Katarzyna.\nPrzyjeżdżałem tam również parę razy z Komunią Świętą, a także odprawiłem dwa lub trzy razy Mszę Świętą - na prośbę Pani Katarzyny.\nStygmaty pięciu ran Pana Jezusa Katarzyna Szymon otrzymała 8 marca 1946 roku, w pierwszy piątek Wielkiego Postu. Z początku były to małe rany i Katarzynie udało się je ukrywać. Z biegiem lat stawały się jednak coraz większe i coraz obficiej krwawiły.\nMówi lekarz medycyny Włodzimierz Wojciechowski:\nKatarzynę Szymon poznałem jesienią 1984 roku. Jako lekarz mogę wypowiedzieć się na temat jej stygmatów.\nMuszę więc powiedzieć, że pierwszy raz w życiu widziałem ten fenomen stygmatów. Były to okrągłe płaskie skrzepy po obu stronach dłoni i stóp o średnicy ok. 3 cm . Skóra wokół tych skrzepów była pobrużdżona, pofałdowana. Z opowiadań wiem, że na różny sposób badano te stygmaty. Między innymi zdejmowano te skrzepy i ukazywała się wtedy taka powierzchnia świeżych blizn. Również raz byłem świadkiem krwawienia tych stygmatów.\nWyglądało to w ten sposób, że na obrzeżu tych skrzepów pojawiła się obwódka taka surowiczo – krwista, taka rozpływająca się promieniście tak jak by wypływała z pod tych właśnie skrzepów. Pachniało to wtedy takimi fiołkami albo różami.\nCierpienia Katarzynki nasilały się zawsze w czasie Wielkiego Postu, współcierpiała wtedy w szczególny sposób ze swoim Mistrzem.\nSt86 Było to w Wielkim Tygodniu kiedy padała trzykrotnie. Tak jak Pan Jezus. Rany otwierały się bardzo. Było widać tą wielką boleść, straszną bladą twarz. Z miejsca, gdzie Pan Jezus miał cierniową koronę sączyła się krew. To z tych porów tak sączyła się krew. Później konanie. Opisywanie tego konania to raczej wolałam bym pominąć, bo naprawdę serce ściska. Tego momentu nie zapomnę - jak się działo, co się działo. Długo to trwało. Ten pot spływający po twarzy, te źrenice jakby pękały, te łzy jak wychodziły. W takim stanie trwała około 20 minut - jakby poza światem. Myślałam, że nie odzyska przytomności .\nSt87 Katarzyna Szymon znosiła nie tylko fizyczne cierpienia, bez słowa skargi, ale zawsze z przebaczeniem w sercu przyjmowała wiele nieprawdziwych krzywdzących ją sądów, a nawet oszczerstw.\nSt88 Co było najboleśniejsze, że ludzie Katarzynę prześladowali. Mówili, że ona sama sobie drapała rany. Ja byłam naocznym świadkiem przez sześć lat, wszystko obserwowałam i widziałam, że nie drapała. W piątki i w środy krwawiła samoistnie - krew wytryskiwała z ran: boku, głowy, oczu, z ran nóg.\nSt89 Katarzynka obdarzona była wyjątkowym bogactwem przeżyć mistycznych. Kiedy nie mogła o własnych siłach przyjść do kościoła - otrzymywała Komunię Świętą z Nieba.\nSt90 Cud ten powtarzał się wielokrotnie w obecności wielu świadków.\nSt91 To była taka radosna chwila kiedy Pan Jezus szedł do Katarzynki w postaci białej Hostii. Nie da się tego wypowiedzieć.\nAle przede wszystkim ten nadziemski zapach - niepodobny do żadnego perfum, do żadnych lilji, żadnych róż.\nJak Pan Jezus zszedł na usta Katarzynki, to wszyscy uklękli z radością, bo to żywy Pan Jezus do Katarzynki szedł. Pan Jezus długo, bardzo długo był na języku, aby wszyscy dokładnie to zobaczyli. Kto niósł Hostię - to myśmy nie widzieliśmy. Hostia szła jakby w powietrzu do Katarzynki na język. Później Katarzynka opowiadała, że to sam Pan Jezus ją przyniósł, że był na boso, w białej szacie, w długiej szacie. Ale kawałka ciała zdrowego nie miał, tak jakby nożem cały podziobany. Miał większe rysy i mniejsze rysy – tak jak grzechy ludzkie. W taki sposób Pan Jezus sam dał jej swoje ciało. Te chwile są najszczęśliwsze w mym życiu.\nSt92 Jednym z ostatnich księży, który poznał Katarzynkę na kilka miesięcy przed jej śmiercią był ksiądz Jan Czekaj.\nSt93 Katarzyna Szymon, kiedy spotkałem się z nią, była w bardzo ciężkim stanie. Ogromnie chorowała, ale nic się nie skarżyła. Wspominała już, że: „czas mi odejść, muszę się przygotować na ostatnią drogę”.\nAle nie bała się, była pewna, że kiedy skończy ziemską pielgrzymkę otrzyma to, w co wierzyła i komu ufała.\nSt94 Katarzyna Szymon umarła 24. sierpnia 1986 roku.\nZ chwilą śmierci stygmaty, które przez ponad 40 lat nosiła, zaczęły się w cudowny sposób goić, potwierdzając w ten sposób, ich nadprzyrodzony charakter.\nSt95 Gdyby były fałszowane - to znaczy nakłuwane igiełkami, albo jakimś nożykiem - to zostały by po śmierci.\nCały czas to widziałem. A tu w tym wypadku - już dwie godziny po śmierci, a potem w cztery dni po śmierci rany goiły się. To znaczy tak, jakby te skrzepy ulegały sublimacji, to znaczy wyparowywaniu. Skóra się wygładzała i można stwierdzić, że w momencie, kiedy Katarzynka była już chowana, były już tylko ślady tych skrzepów (jest to widoczne na zdjęciu).\nSt96 Kiedy 28 sierpnia przyjechałem na pogrzeb widziałem, że na rękach nie było ran. Były zagojone (widać to na zdjęciu), a ciało było wiotkie mimo tego, że to był piąty dzień po śmierci. Nie odczuwało się żadnego innego zapachu. Wręcz przeciwnie - zapach jakby zdrowego człowieka.\nSt97 Katarzyna Szymon została mi w pamięci i pozostanie na zawsze. Wiele jej zawdzięczam, wiele zawdzięczają jej ci, z którymi jeździłem do niej. Była dla nas żywym przykładem. Nauczyła nas modlić się, nauczyła nas cierpliwości, pokory, wielkiej ufności. Żyjąc powtarzała, że tylko modlitwa, pokora i zaufanie może zmienić drugiego człowieka, zmienić świat. I o to prosiła. Ciągle zapewniała o wielkiej dobroci, miłości i miłosierdziu Boga Wszechmogącego do wszystkich ludzi, do każdego człowieka.\nSt98 16 listopada 1985 roku w Święto Matki Bożej Miłosierdzia i chyba za Jej to tylko przyczyną, został zarejestrowany na amatorskiej kamerze video, niezwykły i jedyny w swoim rodzaju dokument, jest nim ekstaza Katarzyny Szymon.\nEKSTAZA: „O Jezu, o Jezu widzisz - dobry Jezu. Jesteś tak strasznie zamordowany przez lud grzeszny. Zamordowali Cię o Jezu i przybili Cię do Krzyża, o Jezu.\nKochaj Jezu, kochaj Jezu wszystkie swoje dzieci. Kochaj o Jezu tych, którzy Cię opuścili i przyjmij ich do siebie.”\n„Jezu nie płacz, daj mi te łzy o Jezu, nie płacz Jezu. Czy pójdą te wszystkie dzieci do Nieba ? O Jezu, czy pójdą i ci co Cię krzyżują?\nCały świat Cię krzyżuje, o Jezu zlituj się, zlituj się Jezu nad dziećmi twoimi. Zachowaj ich, weź ich wszystkich do Nieba.\nI tych nałogowych pijaków. I tych co grzeszyli strasznym grzechem nieczystości. I te rozbite małżeństwa, dzieci nienarodzone.\nO Jezu przyjmij ich do Nieba, daruj im wszystko, o Jezu, weź ich pod Swoją opiekę, o Jezu, Jezu.”\n„Córko moja ”\n„Jeśli chcą iść do Nieba – musi być dużo pokuty, dużo ofiary. Wtedy im przebaczę. Ale wszystkim nie, bo bardzo dużo grzeszników, bardzo dużo jest dzieci zabitych.”\nSt101 „Jezu ja Cię miłuję. Czy naprawdę Jezu nie opuścisz mnie, o Jezu, nie opuścisz tych dzieci, które tu przybyły. Weź ich pod swoją opiekę”.\n„Córko - wezmę ich - nie zginą. Muszą czynić pokutę . Niebo im otworzę.\nTrzeba jeszcze dużo modlić się na różańcu. Trzeba czynić pokutę, ofiary. Wy wszyscy rozważajcie Moją Mękę. Wszystko żeście zrozumieli? Kto Mnie nie miłuje i kto nie odda Mi się - nie ma życia w sobie !\nA kto Mnie miłuje - ten będzie na zawsze przy Mnie. I wydam was przed Ojcem Moim .\nNiczym róży kwiat, pośród ostrych cierni, jak od Boga znak, dla grzesznego świata, żyła z nami tu na tej ziemi, dziewczynka prosta niepiśmienna nie bogata.\nBóg ją wybrał i dał jej tylko krzyż, który ona niosła po życia swego kres. Źródłem jej wytrwania był zawsze Chrystus Mistrz i Jemu ofiarowała swe cierpienia.\nOczy płaczące krwawymi łzami, przebite stopy, bok i ręce. to przecież stygmaty Chrystusa, to Ewangelii ”Stemple”.\nTo dla niewiernych Tomaszów, to dla ludzi słabej wiary, by dać im umocnienie, by Boga się nie wyparli! By poszli za Chrystusem i chcieli Jemu służyć, a wszystkie swe talenty użyć dla Bożej Chwały.\nSt104 I choć ona już odeszła tam, gdzie Pan przygotował miejsce dla swych sług, pozostanie w sercach widok Boskich Ran i imię stygmatyczki ”Katarzynka”.\nSt105 Jak wynika z przeprowadzonych badań statystycznych, co sekundę prawie dwoje, na minutę sto, na godzinę, a więc dokładnie w czasie trwania tego filmu, umiera na ziemi ponad sześć tysięcy ludzi.\nBez względu na to, czy wierzyli w Boga i żyli według Jego przykazań, czy też byli ateistami lub ludźmi deklarującymi się jako wierzący, a nie praktykujący, wobec śmierci wszyscy okazali się równi. Wszyscy musieli stanąć na Sądzie Bożym przed Chrystusem.\nWiekuiste szczęście w Niebie, oczyszczające cierpienie w czyśćcu, czy też wieczne potępienie w piekle, są już dla nich rzeczywistością i teraźniejszością.\nTakże i my, którzy przecieramy jeszcze ścieżki naszej ziemskiej pielgrzymki, nieuchronnie staniemy wcześniej czy później przed Sędzią sprawiedliwym, aby On rozliczył nas z każdego naszego czynu, słowa, myśli, zaniedbania.\nŚmierć jest bowiem tylko pomostem, który łączy życie ziemskie z wiecznością.\nNa drugiej stronie tego pomostu czeka już nasz Boski Mistrz - Jezus Chrystus, czeka na każdego z nas.\n„Pójdźcie do Mnie wszyscy, którzy pracujecie i uginacie się pod ciężarem, a Ja was pokrzepię, weźcie Jażmo Moje i uczcie się ode Mnie, że jestem cichy i pokornego serca, a znajdziecie odpocznienie dla dusz waszych, albowiem Jażmo Moje słodkie jest, a Brzemię Moje lekkie.\nSt109 Film ten powstał w latach 1985 – 1989. W pracach nad nim uczestniczyli: Barbara, Nina, Roma, Andrzej, Benedykt, Edward, Jerzy, Zbigniew i wielu wielu innych. Wszyscy oni byli tylko : ”Nieużytecznymi sługami”, których w niezwykle delikatny lecz zarazem odczuwalny sposób prowadziła Maryja – Matka Bożego Miłosierdzia.\nźródło: http://katarzynaszymon.pl/Webserver/W/S ... p?navn=pol


Domowe Smaki - moja niebiańska kuchnia :): marca 2011\nOto zupa paprykowa, która od dawna gości w naszym domu. Przepis znalazłam kiedyś w internecie, teraz już nie pamiętam gdzie dokładnie. Zupa cieszy zarówno oko jak i zachwyca smakiem.\n20 dag papryki żółtej\nśmietana i bazylia do dekoracji (u mnie dziś natka pietruszki bo bazylia umarła :) )\n1. Warzywa umyć. Cebulę obrać i drobno posiekać. Czosnek obrać i rozetrzeć z solą. Pomidory sparzyć i zdjąć skórkę (dziś użyłam pomidorów z puszki, jak wiecie świeże są teraz bleee). Pokroić na kawałki. Papryki oczyścić z nasion, opłukać i pokroić na paski. Marchewkę oskrobać i pokroić na kawałki. Cebulę podsmażyć razem z czosnkiem na łyżce masła. Podzielić na dwie części i włożyć do dwóch garnków,\n2. do jednego dodać czerwoną paprykę i pomidory. Do drugiego włożyć żółtą paprykę i pokrojone marchewki. Do obu garnków wlać po trzy szklanki bulionu. Gotować 30 minut na małym ogniu bez przykrywki. Ostudzić. Do każdej zupy dodać łyżkę masła i połowę ugotowanego ryżu. Przyprawić solą. Oddzielnie zmiksować i ponownie zagrzać. Przelać do dwóch dzbanków. Ubić śmietanę ze szczyptą soli i odstawić. Z dwóch dzbanków (lub dwiema chochlami) wlewać jednocześnie na talerz obie zupy, uważając, aby się nie wymieszały.\nUdekorować bazylią i kleksem śmietany :) .\nAutor: Domowe Smaki - moja niebiańska kuchnia :) o 14:52 7 komentarzy:\nGołąbki dla leniwych :)\nAle mnie długo nie było :(. Mam ostatnio inne zajęcia, trochę brakuje czasu, w dodatku dzieciaki chorowały, mnie choróbsko też nie ominęło w związku z czym i chęci było brak na cokolwiek.\nDziś wracam ze zdwojoną siłą z przepisem na gołąbki dla leniwych :). Kotleciki wychodzą pyszne, jest się czym zachwycać. Polecam.\n- 600 g mielonego mięsa (u mnie z indyka)\n1. Ryż ugotować , kapustę drobno posiekać,\n2. mięso wymieszać z jajkami i drobno posiekanym czosnkiem, przyprawić solą i pieprzem. Dodać ryż i kapustę i doprawić do smaku. Formować podłużne , płaskie kotlety , panierować w tartej bułce i obsmażyć na rumiano z dwóch stron,\n3. kotlety przełożyć do dużego rondla , podlać bulionem wymieszanym z koncentratem pomidorowym , śmietaną i mąką , dusić pod przykryciem ok. 10 minut.\nAutor: Domowe Smaki - moja niebiańska kuchnia :) o 15:16 3 komentarze:


Jak zaufać Jezusowi Chrystusowi?\nW jaki sposób można nawiązać przyjaźń z Bogiem? Czekając na uderzenie błyskawicy? Poświęcając się bez reszty działaniom charytatywnym z pobudek religijnych? Stając się lepszym człowiekiem, tak by Bóg mógł nas zaakceptować? W ŻADEN z tych sposobów. Bóg pokazuje nam wyraźnie w Biblii, jak możemy Go poznać.\nPoniżej wyjaśniono, w jaki sposób możesz już teraz rozpocząć budowanie osobistej więzi z Bogiem…\nBóg cię stworzył. Co więcej, Bóg tak bardzo cię kocha, że chce, byś Go znał i spędził z Nim całą\nwieczność. Jezus powiedział:\n„Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (Ewangelia wg Jana 3, 16).\nJezus przyszedł na świat po to, by każdy człowiek mógł zrozumieć Boga i poznać Go osobiście.\nTylko Jezus może nadać życiu znaczenie i cel.\nCzłowiek jest grzeszny i w konsekwencji oddzielony od Boga\nPowodem, dla którego odczuwamy owo oddzielenie, odseparowanie od Boga, jest nasz grzech. Biblia mówi:\n„Wszyscyśmy pobłądzili jak owce, każdy z nas się obrócił ku własnej drodze” (Księga Izajasza 53, 6).\nW głębi serca nasza postawa może polegać na czynnym buncie wobec Boga albo biernej obojętności w odniesieniu do Boga i Jego dróg. Obie postawy są przejawem tego, co Biblia nazywa grzechem. Konsekwencją grzechu w naszym życiu jest śmierć -- duchowe oddzielenie od Boga (List do Rzymian 6, 23).\nNawet jeśli spróbujemy zbliżyć się do Niego przez własne wysiłki, nieuchronnie poniesiemy porażkę. Poniższy diagram ilustruje przepaść oddzielającą nas od Boga. Strzałki symbolizują podejmowane przez nas próby dotarcia do Boga o własnych siłach. Staramy się na przykład pełnić dobre uczynki albo zasłużyć na Bożą akceptację przez uczciwe życie lub przyjęcie określonego systemu moralnego. Jednak nasze starania nie są wystarczającym zadośćuczynieniem za nasz grzech.\nJezus Chrystus jest jedynym Bożym rozwiązaniem problemu grzechu i winy człowieka\nPrzez Niego możemy poznać i przeżywać Bożą miłość i plan dla naszego życia. Zasłużyliśmy na to, byśmy sami zapłacili za swój grzech. Problem polega na tym, iż karą jest śmierć. Jednak - pomimo naszego grzechu - kochający Ojciec posłał jedynego Syna, aby rozwiązać nasz problem. Chrystus przyjął na siebie należną nam karę tak, byśmy nie musieli umierać w oddzieleniu od Boga. Na krzyżu Jezus wziął na siebie wszystkie nasze grzechy i w pełni za nie zapłacił.\n„Chrystus bowiem również raz umarł za grzechy, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby nas do Boga przyprowadzić” (1 List Piotra 3, 18).\n„(...) Nie ze względu na sprawiedliwe uczynki, jakie spełniliśmy, lecz z miłosierdzia swego zbawił nas” (List do Tytusa 3, 5).\nDzięki śmierci Jezusa na krzyżu nasz grzech nie musi już dłużej oddzielać nas od Boga.\nJezus nie tylko umarł za nasze grzechy, ale i powstał z martwych (1 Listo do Koryntian 15, 3-6). W ten sposób udowodnił ponad wszelką wątpliwość, że ma prawo obiecać życie wieczne -- że jest Synem Bożym i jedynym pośrednikiem, przez którego możemy poznać Boga. To dlatego Jezus powiedział:\n(Ewangelia wg Jana 14, 16).\nPorzućmy bezskuteczne próby dotarcia do Boga o własnych siłach -- Jezus pokazuje nam, w jaki sposób już teraz możemy nawiązać z Nim przyjaźń. Mówi do każdego z nas:\n„Przyjdźcie do mnie”. „Jeśli ktoś jest spragniony, a wierzy we Mnie -- niech przyjdzie do Mnie i pije! Jak rzekło Pismo: Strumienie wody żywej popłyną z jego wnętrza” (Ewangelia wg Jana 7, 37-38).\nTo miłość do nas spowodowała, że Jezus zniósł cierpienie krzyża. A teraz zaprasza nas, byśmy przyszli do Niego i zawarli z Bogiem osobistą więź. Jednak nie wystarczy tylko wiedzieć o tym, co Jezus dla nas zrobił i co nam oferuje.\nAby nawiązać przyjaźń z Bogiem, trzeba osobiście zaprosić Go do naszego życia.\nKażdy człowiek musi osobiście zaprosić Jezusa Chrystusa jako Zbawiciela i Pana\nktórzy wierzą w imię Jego” (Ewangelia wg Jana 1, 12).\nPrzyjmujemy Pana Jezusa przez wiarę. Pismo Święte mówi:\n„Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga:\nnie z uczynków, aby się nikt nie chlubił” (List do Efezjan 2, 8-9).\nPrzyjęcie Jezusa oznacza uznanie, że jest On Synem Bożym, za którego się podawał, a następnie zaproszenie Go, aby prowadził nas i kierował naszym życiem. Jezus powiedział:\n„Ja przyszedłem po to, abyście mieli życie i mieli je w obfitości” (Ewangelia wg Jana 10, 10).\nOto zaproszenie Jezusa -- On powiedział:\n„Oto stoję u drzwi i kołaczę: jeśli kto posłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę do niego i będę\nz nim wieczerzał, a on ze Mną” (Objawienie św. Jana 3, 20).\nCzy chcesz odpowiedzieć na to zaproszenie? Powiedz o tym Bogu w modlitwie! Bóg zna intencje twojego serca i nie zależy Mu na starannie dobranych słowach. Jeśli nie wiesz, jak się modlić, przedstawiona poniżej przykładowa modlitwa pomoże Ci wyrazić to, co czujesz:\n„Panie Jezu, chcę Cię poznać. Chcę, abyś wszedł w moje życie. Dziękuję, że umarłeś na krzyżu za mój grzech, abym mógł doświadczyć pełni Twojego przebaczenia i akceptacji. Tylko Ty możesz uzdolnić mnie do przemiany w taką osobę, jaką mam być zgodnie z Twoim zamysłem. Dziękuję Ci za to, że mi przebaczyłeś moje grzechy i że dajesz mi życie wieczne. Powierzam Ci swoje życie. Proszę, uczyń z nim, co zechcesz. Amen”.\nJeśli szczerze zaprosiłeś Pana Jezusa do swojego życia, On wszedł w nie, tak jak obiecał. W ten sposób zawarłeś osobistą więź z Bogiem. Teraz rozpoczynasz trwającą całe życie podróż pełną zmian i rozwoju. Będziesz poznawać Boga coraz lepiej przez czytanie Biblii, modlitwę oraz spotkania z innymi chrześcijanami.\nWłaśnie zaprosiłam/zaprosiłem Pana Jezusa do swojego życia (pomocne informacje)…\nZobacz 4 Prawa Duchowego Życia, malowane piaskiem:


Rozwiń skrzydła i zacznij żyć pełnią życia - Optymizm Plus\n11 kwietnia 2018 / Żaneta Dębska\nPrzestań się godzić na przeciętne życie\nNigdy nie jest za późno, by zacząć od nowa. Nie przekreślaj swoich marzeń z powodu swojego wieku, ani też z żadnego innego powodu.\nWiększość ludzi decyduje się na przeciętne życie jednocześnie szukając dla siebie usprawiedliwienia na to, że to nie oni są winni tego, że ich życie jest beznadziejne, czy też po prostu nie spełnia ich oczekiwań.\nPamiętam, że kilka lat temu pracując w pewnej firmie z zespołem kobiet praktycznie codziennie byłam skazana na słuchanie ich narzekań dotyczących tego, jak bardzo jest im źle. Większość z nich narzekała na pracę, w której zarabiały ich zdaniem za mało i która nie dawała im spełnienia. Czy jednak którakolwiek z nich zrobiła cokolwiek, by zmienić ten stan rzeczy? Tak naprawdę jedyną osobą z naszego zespołu, która starała się wówczas o awans byłam ja.\nNa tamten moment najbardziej w pracy doskwierała mi panująca tam atmosfera oraz moja ówczesna kierowniczka, która była totalnie toksyczną i negatywną osobą. Dlatego też podjęłam decyzję o zmianie działu w firmie, co wiązało się ze staraniem się o awans. Podjęłam kroki, by awansować do Działu HR, zrobiłam dodatkowe kursy oraz przejęłam na siebie obowiązki za które nie pobierałam wynagrodzenia. To trwało około roku i przez cały ten czas miałam nadzieję, że w końcu moje starania przyniosą zamierzony efekt, a co za tym idzie, zostaną docenione.\nCzekałam cierpliwie, ale gdy po raz trzeci, na kolejnej już rozmowie oceniającej usłyszałam, że mam jeszcze chwilę zaczekać, a na osłodę otrzymam nowe obowiązki za które najprawdopodobniej nikt mi nie zapłaci, postanowiłam złożyć wypowiedzenie. Byłam w szoku, że można nie szanować pracownika do tego stopnia i nie doceniać jego zaangażowania i chęci rozwoju. Analizując jednak podejście tamtej firmy do pracowników, nie byłam jedyną osobą, której firma nie doceniła.\nPo złożeniu wypowiedzenia postanowiłam rozwijać swoją wiedzę z zakresu HR w firmie rodzinnej, co akurat przyniosło mi same korzyści. W tym momencie przypomniały mi się słowa kolegi, który, gdy dowiedział się, że postanowiłam się zwolnić i zatrudnić w nowym miejscu powiedział, że on także za każdym razem, gdy odczuwał taką potrzebę zmieniał pracę i nigdy tej decyzji nie żałował. Zarówno jego podejście, jak i moje zalicza się jednak do rzadkości, gdyż ludzie zazwyczaj tak bardzo boją się zmian, że wolą nie ryzykować i stać w miejscu.\nTak czy inaczej pisząc powyższe słowa chciałam Wam pokazać na swoim przykładzie, że odwaga może Wam pomóc w polepszeniu jakości Waszego życia. Nie twierdzę, że w każdym przypadku zmiana pracy jest najlepszym rozwiązaniem, bo często w pierwszej kolejności należy szukać rozwiązania właśnie wewnątrz firmy. Jeśli natomiast czujemy, że pomimo naszego optymistycznego podejścia, pełnego zaangażowania i pracowitości nie jesteśmy w stanie osiągnąć w obecnej pracy tego, do czego dążymy, a to sprawia, ze stajemy się sfrustrowani, wtedy moim zdaniem nadchodzi czas na zmiany.\nTu chciałabym napisać o drugiej grupie ludzi, których zdarza mi się spotykać na swojej drodze. Są to ludzie, którzy potrafią tylko deklarować, że chcą coś zrobić ze swoim życiem, ale w praktyce nie przykładają się do tego. Nie rozumieją, że efekty przyjdą tylko wówczas, jeśli będą na nie codziennie pracowali. Więcej trzeba robić niż mówić, co niektórym ludziom przychodzi z trudem. Zauważyłam, że najtrudniej jest zrobić pierwszy krok, później wystarczy już tylko uparcie iść do przodu i trwać w postanowieniu. Mi osobiście zawsze też pomagały plany, spisane cele i wizualizacje.\nWielokrotnie zaczynałam od nowa. Często zmieniałam prace, aby się rozwijać. Nieustannie dbam o rozwój, zarówno w życiu zawodowym, jak i prywatnym, bo oba te obszary są dla mnie ważne, choć gdybym miała wskazać ważniejszy, to życie rodzinne zawsze jest u mnie na piedestale.\nMoim zdaniem bez udanego życia prywatnego człowiek nigdy nie będzie tak efektowny w innych sferach życia, jak wówczas, gdy jego życie prywatne jest szczęśliwe.\nNigdy nie jest za późno, by spełniać marzenia. Zmiany są możliwe dopóki żyjemy. Nie warto się poddawać, nie warto szukać wymówek, nie warto się załamywać. Warto za to, abyś uwierzył, czy też uwierzyła w siebie. Zrób wszystko, by Twoje życie dawało Ci radość, dumę i satysfakcję. Nie pędź w wyścigu, w którym ani dyscyplina, ani nagroda Cię nie interesują. Pamiętaj, że Twoje życie zależy od Ciebie i naprawdę możesz uczynić je pięknym, radosnym i szczęśliwym. Takich szczęśliwych ludzi jest na świecie mnóstwo, rozejrzyj się i weź z nich przykład. Bądź szczęśliwym człowiekiem. Wykorzystaj swój czas.\ncele, motywacja, rozwój\n← „Dlaczego pieniądze są dla mnie ważne?”\nCzy warto pozwolić sobie na gorszy dzień? →\n6 uwag do wpisu “Rozwiń skrzydła, spełnij swoje marzenia i zacznij żyć pełnią życia”\n13 kwietnia 2018 o 08:20\nPodsycaj entuzjazm do nowych wyzwań, dawania możliwości marzeniom, aby się spełniały, to mega frajda iść drogą ku samorealizacji. 🙂\n13 kwietnia 2018 o 11:30\nPrzepraszam, ale „Przeciętne” nie znaczy „beznadziejne”. Przeciętność jest dobra i wygodna. Jestem bardzo przeciętna, idę do pierwszego lepszego sklepu i zawsze mam ubrania do wyboru – a w dobrych sklepach mogę brać z wieszaka, a nie zamawiać poprawki. Przeciętnie zarabiam i mam też przeciętne wydatki – na wszystko mi wystarcza. Statystycznie korzystam z czasu wolnego w sposób statystyczny – nie jestem przemęczona, a moje rozrywki mi wystarczą. W jednej statystyce nie jestem przeciętna, bo wykraczam normę liczby przeczytania książek, ale pewnie jakbym tu też była przeciętna, nie potrafiłabym docenić tego, co mam.\nWyniosłe słowa lecz nie zawsze jest tak łatwo, a i zdarza się, że niemożliwe. Mimo to warto próbować, starać się, szukać rozwiązań, bo być może akurat to będzie najlepszą możliwą opcją.\n13 kwietnia 2018 o 20:08\nTo prawda, nigdy nie jest za późno na spełnianie marzeń!\n14 kwietnia 2018 o 12:09\nJa nie marzę , stawiam cele i je realizuję, marzenia kojarzą mi się z czymś co nigdy się nie zdarzy 🙂\n18 kwietnia 2018 o 10:37\nOj tak, wszystko prawda. Jak się chce człowiek rozwijać, to będzie…Tylko z tą miłością do zmian trochę trudno\nBenjamin Franklin - musisz przeczytać Jego wskazówki życiowe\nAssymetric dress - piękna asymetryczna sukienka\n46 219 wizyt na stronie