Bateria do laptopa HP G42-340BR,wysokiej jakości baterie do HP G42-340BR z Polski\nBateria do laptopa HP G42-340BR\nBateria do laptopa HP G42-340BR(10.8V, 4400mAh )\nNasza zamienna bateria do laptopa HP G42-340BR spełnia lub przewyższa specyfikacje OEM, w 100% kompatybilna z oryginalną baterią, specyfikacje baterii do laptopa HP G42-340BR są następujące.\nBateria do laptopa HP G42-340BR(10.8V, 6600mAh )\nBateria do laptopa HP G42-340BR(10.8V, 8800mAh )\n2. These replacement G42-340BR batteries are not compatible with HP Pavilion DV3-1000, DV3-2000 series and HP Pavilion DV6-1000, DV6-2000, DV6-7000, DV7-7000 Series laptops. 3. The 6600mAh(9 Cells) and 8800mAh(12 Cells) batteries will extend out about 1 inch from the bottom of the laptop, bigger size but help cooling and lasting longer.\nWymienna baterii w laptopie HP G42-340BR wykorzystuje najwyższej jakości akumulatory litowo-jonowe i komponenty do szybszego ładowania i dłuższej żywotności.\nBędziesz mógł kupić bateria do laptopa HP G42-340BR w najbardziej przystępnej cenie, zapewniamy roczną gwarancję i 30-dniową gwarancję zwrotu pieniędzy za baterię.\nW rzeczywistości, dzięki ulepszeniu technologii baterii, żywotność bateria do HP G42-340BR ulegnie poprawie. Dostarczane przez nas akumulatory są wykonane z wysokiej jakości baterii i komponentów, dzięki czemu każda bateria ma wysoką wydajność, a ładunek cykliczny osiąga ponad 500 razy. Technologia litowo-jonowa przyspiesza ładowanie akumulatora, nie ma tak zwanego "Efektu pamięci".Każda bateria jest modelem specyficznym dla konkretnego modelu notebooka, a każdy projekt zwraca uwagę na szczegóły. Nowe bateria HP G42-340BR są na ogół bardziej energooszczędne, a akumulatory o tej samej pojemności działają prawidłowo i mają dłuższą żywotność. Nasza specjalizacja i koncentracja w branży baterii do laptopów oznacza, że możesz łatwo znaleźć odpowiednią bateria do laptopa i zaoszczędzić sporo pieniędzy. Jeśli masz jakiekolwiek problemy bateria do laptopa HP G42-340BR, skontaktuj się z nami przez e-mail, chętnie pomożemy Ci rozwiązać problem.\nJak mogę znaleźć odpowiednią bateria do laptopa HP G42-340BR?\nJak naładować bateria do laptopa HP G42-340BR?\n3 Jeśli korzystasz z laptopa podczas ładowania, bateria do laptopa HP G42-340BR nie będzie ładowany dłużej. Akumulator będzie nadal ładowany, nawet jeśli notebook jest wyłączony.\nJak przedłużyć żywotność bateria do laptopa HP G42-340BR?\n4 Zachowaj stan bateria do laptopa HP G42-340BR, nie używaj go w zbyt wysokiej temperaturze\n(41Wh,11.4V,Li-Polymer,3 Ogniw) Bateria do HP Pavilion x360 15-dq0000nc\n(53.2Wh,15.4V,Li-Polymer,4 Ogniw) Bateria do HP ENVY x360 13-ag0001nn\n(6600mAh,10.8V,Li-ion,9 Ogniw) Bateria do HP 530803-001\n(2200mAh,14.6V,Li-ion,4 Ogniw) Bateria do HP Pavilion 15-ac151ur\n(53.61Wh,7.7V,Li-Polymer,6 Ogniw) Bateria do HP ENVY 13-ad008no\n(4400mAh,10.8V,Li-ion,6 Ogniw) Bateria do HP AN06\n(5200mAh,10.8V,Li-ion,6 Ogniw) Bateria do HP Pavilion dv7-6b00ee\n(2200mAh,14.8V,Li-ion,4 Ogniw) Bateria do HP Pavilion 15-bw523au\n(4400mAh,10.8V,Li-ion,6 Ogniw) Bateria do HP Pavilion 15-e053sa\n(4400mAh,10.8V,Li-ion,6 Ogniw) Bateria do HP Pavilion 15-e021sa\n(2200mAh,14.8V,Li-ion,4 Ogniw) Bateria do HP Pavilion 17-g187nd\n(33Wh,3.8V,Li-Polymer,2 Ogniw) Bateria do HP Pavilion X2 10-n155na


Spolszczenie Final Fantasy XV gotowe. Można już pobierać i grać | Gaming Society\nStrona głównaGryAktualnościSpolszczenie Final Fantasy XV gotowe. Można już pobierać i grać\nSpolszczenie Final Fantasy XV gotowe. Można już pobierać i grać\nJeśli producent gry czegoś nie zrobi, zawsze można liczyć na fanów. Dzięki temu możemy cieszyć się polską wersją językową Final Fantasy XV. Spolszczenie jest już gotowe do pobrania.\n11 miesięcy po premierze i po 9 miesiącach prac powstało pełne, kinowe spolszczenie Final Fantasy XV. O skali projektu może świadczyć waga plików ze spolszczeniem, które po rozpakowaniu ważą ok 280 MB.\nAutorzy projektu informują, że spolszczenie będzie działać z wersją Stem gry (Windows Edition). Nie wykluczają też działania z wersją Origin, choć przyznają, że jej nie testowali. Spolszczenia nie uruchomimy za to na wersji kupionej w Windows Store.\nPrzetłumaczone zostały wszystkie dialogi, interfejs, Menu, czy też nazwy przedmiotów. I to nie tylko w podstawowej wersji gry, ale również w dodatkach. Nieprzetłumaczony został tylko dodatek Camrades, bo jak tłumaczą twórcy spolszczenia, nie chcieli przedłużać prac nad projektem.\nNieprzetłumaczone zostały też dwa wpisy w Menu, w sekcji Informacje o FFXV, co jest ciekawostką. Gra pobiera je na bieżąco z serwerów i cały czas podmienia na oryginalną pisownię. Ma to się zmienić po aktualizacji spolszczenia. I tak, będzie ono aktualizowane wraz z aktualizacjami gry. Twórcy zapowiedzieli już tłumaczenie nadchodzącego dodatku do gry – Epizod Ardyn.\nCo najważniejsze, spolszczenie działa z istniejącymi zapisami gry, więc nie trzeba zaczynać jej od początku.\nSpolszczenie jest dostępne za darmo pod tym adresem.\nFinal Fantasy XV po polski\npobierz spolszczenie do Final Fantasy XV\nspolszczenie do final fantasy xv\nPoprzedni artykułChernobylite – nowa gra polskiego studia The Farm 51\nNastępny artykułRespawn Entertainment nie tworzy Titanfall 3\nRobin 5 lutego 2019\tAt\t22:30\nMałe sprostowanie: dodatek Comrades jest przetłumaczony, nie został jedynie przetestowany do końca.


Góra Bolszoje Bogdo | Igor Shpilenok\nGóra Bolszoje Bogdo\nRezerwat Bogdińsko-Baskunczacki (ros. Богдинско-Баскунчакский заповедник) położony jest w północnej części obwodu astrachańskiego. W rezerwacie znajduje się słynna góra Bolszoje Bogdo (ros. Большое Богдо). Mierzy ona zaledwie 150 metrów, niemniej jednak jest to najwyższy punkt Niziny Nadkaspijskiej. Na płaskich stepach górę widać z daleka — z odległości ponad 40 kilometrów.\nZbocza góry zbudowane są z czerwonego piaskowca.\nGóra Bogdo jest dla Kałmuków miejscem świętym, celem pielgrzymek.\nU stóp góry, tuż za granicą rezerwatu, znajduje się słone jezioro Baskunczak (ros. Баскунчак), które jest główną „solniczką” Rosji.\nPosted in Ekspedycja «Sto lat rezerwatów», Krajobraz and tagged jeziora, rezerwaty przyrody, step on 28/05/2013 by Igor Shpilenok. Dodaj komentarz\n← Astrachańskie krasule\nPiątkowe spotkanie w Samarze →


Prace Violi - szydełkowe ażury: Serweta\nSerweta została zrobiona na stół 1,4m/0,9m. Zużyłam trochę ponad 5 motki nici koral 10. Czas pracy nie liczony, ale nieco go było. Basia widziała i podoba jej się, czyli jest dobrze. Serweta jest jeszcze trochę niedoprasowana.\nAutor: Violetta Dąbrowska o 22:50\nEtykiety: Swetry, Święta, zamówienie\njolajka 20 marca 2015 07:52\nKasia J. 20 marca 2015 10:40\nCudo ! Wspaniały wzór i doskonały kolor :-) Jest po prostu doskonała.\nVioletta Dąbrowska 20 marca 2015 15:20\nWioletta G. 20 marca 2015 15:41\nPodziwiam śliczna, pozdrawiam:)\nWłóczki Warmii 21 marca 2015 19:44\nPiękny obrus. Podziwiam cierpliwość.


Quinta do Passadouro to wyjątkowa winnica leżąca w Cima Corgo w dolinie Douro. Od lat znana była z doskonałego porto, jednak kiedy w 1991 roku kupił ją belgijski biznesmen Dieter Bohrmann, postanowił wytwarzać wysokiej klasy wino wytrawne.\nPrzez dwanaście lat współpracował z legendą Douro, Dirkiem Niepoortem, któremu dostarczał winogron do produkcji najbardziej renomowanych win, m.in. słynnej Redomy. Od roku 2003 wytwarza wina samodzielnie. Dzięki bardzo znanemu winemakerowi Jorge Borgesowi, już pierwszy rocznik Quinta do Passadouro wzbudził entuzjazm krytyków.


Muzyka w tle...: marca 2009\nGrudzień, Boże Narodzenie, rok 1993. Pod choinką znajduję kasetę zespołu Pearl Jam. To były święta, kiedy dostałem dużo różnej muzyki. Ostał się z niej już chyba tylko ten Pearl Jam. Płyta „Vs” (na mojej pirackiej kasecie ze zmienioną okładką i tytułem1993).\nBył to ostatni jak do tej pory wybuch muzyki. Wybuch, coś gwałtownego i nie podlegającego kontroli, coś nazwane grunge. Zaczęło się wszystko pod koniec lat 80-tych w Seattle ogarniętym wówczas ekonomiczną stagnacją. Frustracja, zniechęcenie, rozbite rodziny (gdzieś czytałem, że niektórzy nazywają grunge muzyką dzieci z rozbitych rodzin) i nagle na zachodnim, deszczowym wybrzeżu Stanów Zjednoczonych eksploduje dziesiątki młodych zespołów grających brudną, ponurą i naładowaną emocjami muzykę. Wśród nich Pearl Jam:\ngitarzyści Stone Gossard i Mike McCready oraz basista Jeff Ament. Później dołączył do nich Eddie Vedder, a na płycie „Vs.” na perkusji zagrał Dave Abruzzesse.\nGrunge szybko zalał cały świat. Powycierane jeansy, wełniane czapki, trampki, kraciaste koszule i bródki. Pamiętam, że moja klasa w liceum była prawdziwym zagłębiem brodaczy. Każdy chłopak, któremu zaczynała rosnąć wówczas broda chciał pokazać jaki jest twardy i grandżowy. Mi to upodobanie zostało do dziś i pewnie już zostanie...\n„Vs.” Płyta pełna boskiego hałasu, pełna pięknych melodii, muzyka pełna wspomnień.\nDziś rano zapalę sobie zapałkę, by nie być samotnym.\nBędę patrzył, jak leży w ciszy, już niedługo noc się skończy.\nBędę stał z rozpostartymi ramionami, udając, że mogę iść gdzie chcę.\nPrzetrzymam kolejny dzień życia w piekle.\nCzy sprawi to jakąś różnicę.\nBędę trzymał świecę, aż ta spali mi rękę.\nBędę przyjmował ciosy, aż im się odechce.\nBędę gapił się w słońce, aż me oczy oślepną.\nNie zmienię kierunku i nie zmienię strony.\nBędę połykał truciznę, aż stanę się odporny.\nWykrzyczę sobie płuca, aż mój krzyk wypełni ten pokój.\nIle to zmieni...\nAutor: wokr o 09:32\nEtykiety: kaseta, Pearl Jam, płyty stamtąd\nRano, kilka minut po wschodzie słońca pojawił się na horyzoncie leciutki dym. Właściwie, żeby go zobaczyć, trzeba było się dobrze przyjrzeć. Gdzieś daleko, za linią lasu coś płonęło. Ciekawe, pomyślałem, zaparzyłem kawę i usiadłem przy stole. Poranek był piękny. Chłodne powietrze wpadało przez otwarte okno i wypełniało moje płuca. Przez krótką chwilę czułem się jakby ta cała historia mnie nie dotyczyła. Tak długo byłem w drodze, dni przeważnie wyglądały tak samo i nic nie zapowiadało jakiejś zmiany. Świat, który zostawiłem za sobą już nie istniał i właściwie nie miałem do czego wracać.\nPokój był prawie pusty. W kącie rozłożyłem śpiwór, pod oknem stał stary stół, z którego płatami odchodziła farba i jeszcze krzesło. Jak dobrze jest usiąść na krześle. Po tygodniach wędrówki, spaniu i siedzeniu na ziemi tu znalazłem krzesło. Widocznie ostatni lokator tego domku, musiał opuścić go przed spaleniem wszystkich sprzętów. Najwyraźniej nie było tu nikogo przez całą zimę, bo inaczej stół i krzesło podzieliłby los innych mebli, których szczątki walały się koło pieca.\nDym na horyzoncie dawał nadzieje na spotkanie człowieka. Choć właściwie obawa przed tym kto to może być, była silniejsza od nadziei... Czułem niepokój i bezwiednie zacząłem nucić. Piosenka za piosenką, utwór za utworem. Ta muzyka dawała mi spokój. Znałem jej każdy dźwięk. Muzyka z pustyni, gdzie ulice nie mają nazw, a ziarnka piasku czujesz niemalże na skórze...\nU2 – „The Joshua Tree”\nAutor: wokr o 07:47\nEtykiety: opowieści, płyty stamtąd, U2\nSą takie dźwięki, które przynoszą spokój. Nagle nieznośny szum i harmider zastaje wypełniony muzyką i wszystko się uspokaja. Dziewczynki, jeszcze przed chwilą rozpędzone, rozkrzyczane i niespokojne, nagle jakby rozpływają się w muzyce. Na ich twarzach pojawia się uśmiech, starsza zaczyna tańczyć... Co ciekawe wystarczy kilka nutek, dzwon, później pierwsze dźwięki dobiegające z fortepianu. Muzyka ma na nie ogromny wpływ. Później pojawia się głos, niski, spokojny i kojący, muzyka płynie, dźwięki stają się coraz gęstsze i na koniec to niesamowite solo i znowu dzwon.....\n„Trawa była bardziej zielona,\nAutor: wokr o 23:26\nKoniec lat 80-tych. Długie lizaki w zielonym papierku, finka – każdy chłopak musiał mieć finkę, rower, motorynka, dyskoteki szkolne, najładniejsza dziewczyna w klasie. Wyciągam z plecaka walkmana, zakładam słuchawki na uszy i emocje kanalizują się w dźwiękach. Pierwsze kasety z rockiem i metalem, połączenie muzyki symfonicznej i zespołu rockowego. Jestem głodny, idę na chałkę i oranżadę, już nie długo koniec roku szkolnego i o wszystkim zapomnę. Koniec lat 80-tych, religia w salkach katechetycznych, po lekcjach włóczęgi i podział klasy na dwa zwalczające się obozy. Lato, pierwsze piwo w małej beczułkowatej butelce, jakieś wyjazdy do dużego miasta, zapiekanki i woda z saturatora.\nFisz Emade „heavi metal” to płyta która przenosi mnie do tamtych czasów. Teraz na Naszej Klasie mogę znaleźć najładniejszą dziewczynę w klasie, tylko pytanie: czy warto? Okaże się, że ma ona gromadkę dzieci, volkswagena, meblościankę i pewnie była na wakacjach w Tunezji. Przyłączmy Tunezję do Polski, anektujmy ją, potrzebujemy światła, gorącego powietrza znad pustyni. Smaki są już inne, oranżada nie jest już tak słodka, a piwo tak okropnie gorzkie, a w głowie ten czas, który nie był pewnie najlepszy, staje się coraz bardziej idealny.\nAutor: wokr o 08:56\nEtykiety: hip-hop, płyty stąd


Sąd po stronie Biedronia. Prezydent bankrutującego Słupska nie musi płacić milionowej kary\nalexjones.pl Informacje z Polski Publicystyka Sąd po stronie Biedronia. Prezydent bankrutującego Słupska nie musi płacić milionowej kary\nKategoria: Publicystyka Środa, 24 czerwiec 2015 15:25\tAutor: admin\nMiasto, zarządzane przez Roberta Biedronia, znalazło się na skraju bankructwa. W połowie czerwca Słupsk przegrał proces sądowy, który miastu wytoczył wyrzucony z budowy słupskiego aquaparku wykonawca. Miasto ma zapłacić firmie Termochem 24 miliony złotych, których w kasie nie ma. Tymczasem Sąd Okręgowy w Gdańsku wstrzymał nakaz zapłaty. Decyzja jest nieprawomocna, ale daje miastu oddech i czas na pozyskanie środków finansowych. Firma ma 7 dni na odwołanie.\nBankructwo Słupska może spowodować konieczność wprowadzenia zarządu komisarycznego w mieście. Prezydent miasta Robert Biedroń zwrócił się nawet o pomoc do Ewy Kopacz. Chce, żeby premier wyłożyła z budżetu państwa ponad siedem milionów złotych na ratowanie Słupska.\nTymczasem pomocną dłoń wyciąga do Biedronia Sąd Okręgowy w Gdańsku, który wstrzymał nakaz zapłaty wydany przez warszawski Sąd Arbitrażowy - informuje TVN 24 Pomorze.\nSłupsk ma trzydzieści dni na zapłacenie firmie Termochem 24 milionów złotych.\nZgodnie z wyrokiem Sądu Arbitrażowego w Warszawie Słupsk musi zapłacić 18 milionów złotych z dochodów majątkowych i 6 milionów złotych z dochodów bieżących. Miasto zaskarży tę decyzję jeszcze do sądu powszechnego, nie wstrzymuje to jednak zapłaty należności - informowaliśmy niedawno na niezalezna.pl.\nMiasto złożyło skargę na wyrok i jak się okazuje, wniosek ten rozpatrzono pozytywnie.\n- Złożyliśmy skargę na wyrok Sądu Arbitrażowego oraz wniosek o wstrzymanie wykonania tego wyroku. We wtorek dowiedzieliśmy się, że wniosek rozpatrzono pozytywnie. Sąd uznał nasze uzasadnienie - powiedział cytowany przez tvn24.pl Szymon Koterba, prawnik, pełnomocnik Urzędu Miasta w Słupsku.\nW momencie ewentualnego uprawomocnienia się wyroku sądu z Gdańska, Słupsk nie będzie musiał płacić Termochemowi „do czasu zakończenia postępowania dotyczącego skargi na wyrok Sądu Arbitrażowego”.\nWięcej w tej kategorii: « Pierwsze konsekwencje postawy PiS w sprawie Trybunału Konstytucyjnego\tGmyz do Sikorskiego: zostawiłeś czarne skrzynki w ruskich rękach draniu »\nOstatnio zmieniany Środa, 24 czerwiec 2015 19:19


Nadberezyńcy - Florian Czarnyszewicz | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\n53 opinii 221 ocen 0 dyskusji\nMocno zakotwiczona w polskiej powieści. Czytając nie da się opędzić od skojarzeń typu "Trylogia" Sienkiewicza, "Nad Niemnem", "Noce i dnie". I dobrze. Polska dwukrotnie utraciła "Kresy": po II wojnie światowej - co oczywiste, ale także po I WŚ. Były to kresy dalsze i dziksze jeszcze. "Dzikie od dzikich pól, ale i dzikich serc".\nJedna z najwybitniejszych polskich powieści !\nSzczerze bez żadnej emfazy.\nNiezwykle urokliwa proza, która ma w sobie coś magicznego co ciężko zdefiniować, ubrać w słowa. Romantyczna podróż, na dodatek pełna patriotycznego ducha, uniwersalnych wartości, i wszystkiego tego z czego współczesny świat został doszczętnie ogołocony.\nFantastyczna opowieść której scenerią jest dziewicza przyroda wschodnich kresów. Perypetię Polaków znad Dniepra to nie tylko pełna przygód, tetniąca życiem historia, ale przedewszystkim syntymenalna wyprawa do świata, który minał bezpowrotnie, a który jawi nam się w konteksie obecnej cywilizacji, niczym zagubiona atlantyda. Grzechem jest nie znać tej książki.\nFantastyczna opowieść której scenerią jest...\nPowieść zdecydowanie posiada swój niepowtarzalny klimat. Czuje się na każdym kroku, że autor wyrósł w tamtych stronach i w tamtym czasie. Świetnie oddany klimat polskich kresów. Rewelacyjne opisy przyrody. Bardzo dobry wątek niepodległościowy. Do bani natomiast wątek miłosny.\nPierwsze strony książki przeraziły mnie przez bardzo dużą ilość słownictwa Kresowego. Początkowo książkę czytało się ciężko lecz z każdą stroną oswajałem się z językiem ostatecznie delektując się lekturą. Ciekawa fabuła wpleciona w losy naszych rodaków na Kresach. Doskonale opisane obyczaje zwykłych ludzi, ich codzienne życie i pragnienia. Fakt, że autor pochodzi z opisywanych stron nadaje powieści jeszcze większy realizm. Zdecydowanie polecam.\nPierwsze strony książki przeraziły mnie przez bardzo dużą ilość słownictwa Kresowego. Początkowo książkę czytało się ciężko lecz z każdą stroną oswajałem się z językiem ostatecznie delektując się lekturą. Ciekawa fabuła wpleciona w losy naszych rodaków na Kresach. Doskonale opisane obyczaje zwykłych ludzi, ich codzienne życie i pragnienia. Fakt, że autor pochodzi z...\nNa pierwszy rzut oka (albo ucha) wydaje się ciężka w odbiorze. Ale to tylko pozory. Tak naprawdę jest to epicka powieść o ludziach żyjących na kresach i marzących o powrocie od macierzy. Historia nie tylko utraconych nadziei szarych obywateli, ale także złego prowadzenia polityki. Nie wiem jak to się stało, że odkryłem tę książkę dopiero teraz.\nRozsmakuj się w uroku tych słów, pielgrzymie, a napełnią Twe serce pięknem, dobrem i prawdą..\nakcja rozgrywa się między Berezyną a Dnieprem na przełomie wieków, 1 mln Polaków został po I wojnie światowej po stronie bolszewickiej, mimo iż walczyli wierząc w powrót Polski,\nnapisane niezwykle interesującym językiem polskim wzbogaconym przez białoruski\nJeżeli ktoś chce zrozumieć stosunki polsko - białoruskie i poznać ich genezę, to jest to dla niego lektura obowiązkowa. Jest to ciekawe świadectwo życia Polaków na Kresach na początku XX wieku.


Ku brzegom Antarktydy (22.01) – Nie sprzedawajcie swych marzeń\nKu brzegom Antarktydy (22.01)\nprzez Hanuś 23 stycznia 2011 ( 3 )\nOstatnie dni przed wyplynieciem uplynely nam na intensywnych przygotowaniach do rejsu na Antarktyde. Trzeba bylo, jak zawsze, zatankowac, zaladowac lodke jedzeniem, zeby czasem glod nie zajrzal nam w oczy. Ja jestem w siodmym niebie, bo mamy na pokladzie ponad 80 kilogramow owocow. Czesc z tych zapasow chcemy przekazac naukowcom z polskiej bazy badawczej Arctowskiego na Antarktydzie, ktorzy podobno tesknia za warzywami i owocami. Kazdy polski jacht plynacy w tamte rejony stara im sie zawsze dowiezc jakas swiezynke.\n22.01.2011 o 1920 oddalismy cumy i w towarzystwie pilota opuscilismy przytulna Afasyn Marina w Ushuaia. Na kei zegnal nas Misio, ktory niestety nie mogl z nami poplynac i w niedziele wraca do kraju. Oj bedzie nam go brakowalo! zegnala nas takze Roxanna. Wysciskala nas serdecznie i namawiala, zebysmy jeszcze kiedys do Ushuaia przyplyneli. Przez te dwa tygodnie zdazylismy sie zaprzyjaznic. Regularnie bywala na Katharsis na porannej kawe, czasem wpadala na obiad albo jakiegos drinka.\nDolaczyl do nas nowy czlonek zalogi. Ktoregos dnia zapukal do nas podroznik z Warszawy. Kuba jest pozytywnie zakreconym gosciem, ktory postanowil przemierzyc obie Ameryki. Swoja podroz zaczal 16 miesiecy temu wyruszajac z Warszawy autostopem do Portugalii. Tam probowal zlapac jachtostop przez Atlantyk. Po dwoch tygodniach prob, nie chcac marnowac czasu, wsiadl w samolot i polecial do Nowego Jorku. Stamtad przez Stany, Ameryke srodkowa, zachodnim wybrzezem Ameryki Poludniowej dotarl autostopem do Ushuaia.\nPodczas naszego postoju w Afasyn Marina Kuba pare razy wpadl na lodke. Tych kilka krotkich spotkan wystarczylo Mariuszowi, zeby polubic tego mlodego podroznika-zeglarza (jak sie okazalo w rozmowach Kuba ma za soba pare rejsow) i zaproponowac mu udzial w naszej wyprawie na Antarktyde.\nKuba takze pisze bloga: http://mygrandtour.pl/, gdzie mozna wiecej dowiedziec sie o nim i jego szalonej wyprawie przez Ameryke Poludniowa.\nW 10-osobowym skladzie ruszamy w rejs. Zmienila nam sie ekipa, wiec wachty tez sa w jakis sposob nowe:\n0000-0400, 1200-1600 Tomek z Kuba i Romeczka\n0400-0800, 1600-2000 Hania z Mareczkiem\n0800-1200, 2000-2400 Wojtek z Kuba Podroznikiem.\nKapitan, wiadomo, Mariusz. Rodzice Mariusza nie maja przypisanych wacht, ale oczywiscie jak tylko beda mieli ochote, to moga nas wspierac.\nPo opuszczeniu Zatoki Ushuaia przeplynelismy 32 mile morskie i stanelismy na kotwicy na wschod od wyspy Maritillo. Prognozy zapowiadaly przechodzenie bardzo rozleglego nizu przez Ciesnine Drakea. Pilota mielismy juz umowionego, wiec nie bylo sensu przesuwac wyplyniecia. Mariusz postanowil przeczekac sztormowa noc w bezpiecznym miejscu w Kanale Beaglea i wyruszyc w dalsza droge nad ranem. Okolo 2400 wialo powyzej 50 wezlow. Wiatr wyl dookola, a my bezpiecznie stalismy na kotwicy. Przez cala noc pelnilismy wachty pilnujac, czy nie zrywa nam kotwicy. Z kazda godzina wiatr cichl, a nad ranem pogoda byla juz praktycznie plazowa. Wyspa kolo ktorej stanelismy zamieszkala jest przez kolonie pingwinow magelana. Podplynelismy do plazy zajetej przez te urocze zwierzaki. Po zrobieniu kilku zdjec ruszylismy Kanalem Beaglea w kierunku Ciesniny Drakea. Wialo slabo od rufy, wiec postawilismy zagle na motyla. Po kilku godzinach wiatr siadl i musimy sie wspierac silnikiem. Caly dzien towarzyszy nam piekna sloneczna pogoda. Jest 1715 do wyjscia z kanalu pozostalo nam 6 mil morskich. zegnaja nas delfiny. A przed nami 500 mil do Antarktydy.\nzegluga po morzach ma wpisana ciagla zmiane planow. Nasz pobyt w Ushuaia przedluzyl sie za sprawa naprawy slynnej dziury w pokladzie. Z kilku dni postoju zrobily sie dwa tygodnie. Poczatkowo zamierzalismy zrelaksowac sie w fiordach Kanalu Beagle i dopiero w lutym poplynac na Antarktyde. Przyjazd moich rodzicow wymuszal taka wersje. Polarnicy namawiali mnie jednak, bysmy odwrocili kolejnosc. Rok ten jest dosyc kaprysny, stad wieksze szanse na sprzyjajaca pogode w samym srodku lata. O dziwo, rodzice zapewnieni o bezpieczenstwie calej wyprawy, dali sie namowic na dluzszy pobyt i wziecie udzialu w tej niezwyklej przygodzie.\nPogoda, jak na zlosc od czasu mych urodzin zaczela kaprysic. W Ciesninie Drakea od wtorku wialo od 30 do 50 wezlow. Na sobote zanosilo sie nawet na wiatr do 80 wezlow. To nie przelewki, zwlaszcza ze przy kursie na poludnie musielibysmy zmierzyc sie z bocznymi wiatrami. Wowczas kazdy wiatr o sile ponad 30 wezlow jest niekomfortowy, a gdyby mialo wiac ponad 40 wezlow, to zaczeloby sie powazne sztormowanie.\nPrzed Przyladkiem Horn mielismy uklad nizow, ktory skladal sie z trzech szybko nastepujacych po sobie. Ten ostatni dal sie nam najbardziej we znaki. On tez spowodowal, ze plynaca o jeden dzien przed nami, w samotnym rejsie dookola swiata, Jeanne Socrates zlamala bom u samego Przyladka Horn i przedziurawila burte. Jej Nereida czeka teraz w Ushuaia na naprawe.\nTeraz rowniez przechodza 3 polaczone niemalze w jeden nize, tylko nieco silniejsze niz dwa tygodnie temu. Niewielka szczeline miedzy drugim a trzecim postanowilem wykorzystac dla naszej zeglugi. Pilot, ktory nas wyprowadzal z portu polecil nam miejsce na przetrwanie nawalnicy. Odradzil stanowczo rzucanie kotwicy w Zatoce Sloggett, w ktorej doszlo do tragedii jachtu Nashachata w grudniu, z uwagi na fale przybojowe.\nMiejscowka okazala sie bardzo bezpieczna. Rzucilismy 50 metrow lancucha na 12 metrach, ale nie byla to wystarczajaca ilosc, gdy wiatr wzrosl do ponad 50 wezlow. Kilka szarpniec i przesunelismy sie o 40 metrow. Dodatkowe 30 metrow daly nam poczucie bezpieczenstwa do rana.\nCo chwile kontaktuje sie z nami argentynska lub chilijska marynarka wojenna. Pilnuja by nic nam sie zlego nie przydarzylo. Dzisiaj juz pieciokrotnie bylismy wywolywani.\nPrzed nami niecale trzy dni zeglugi. Chcialbym wyjsc z kanalu Beagla przed frontem trzeciego nizu. Daloby to nam korzystny polnocno-zachodni wiatr. I oby udalo sie poplynac jak najdalej na poludnie, zanim przetrzepie nas front. Chcialbym jeszcze zdazyc przed zmiana kierunku na poludniowo zachodni, tak by nie musiec walczyc z nim przy dojsciu do Wyspy King George, gdzie znajduje sie stacja Arctowskiego. Takie mam skromne zyczenia, przy czym wiem, ze silnego wiatru nie unikniemy.\n1 tankujemy paliwo przed rejsem\n2 nasz kapitan\n3 osniezone szczyty wokol ushuaia\n4 pilot na pokladzie\n5 marian i halinka ruszaja w rejs\n6 ushuaia za rufa katharsis\n7 zlowrogie chmury\n8 wschod slonca na kotwicy\n9 czekamy na poprawe pogody u brzegow maritillo\n10 mieszkance wyspy maritillo\n12 pingwiny magelana\n13 dusky delfin\n14 figle przy burcie katharsis\n15 pogoda o 0600 czasu lokalnego w niedziele\n15 lutego 2011 • 22:32\nwitajcie martwimy sie ze niema od was zadnej wiadomosci od 11 02 2011 roku.\nodezwijcie sie koniecznie. zycze pomyslnych wiatrow wojtek,\n26 stycznia 2011 • 21:05\n„mamy na pokladzie ponad 80 kilogramow owocow. Czesc z tych zapasow chcemy przekazac naukowcom z polskiej bazy badawczej Arctowskiego na Antarktydzie”\nPiekna sprawa, i prawdziwie zeglarski gest.\n24 stycznia 2011 • 20:48\nŻYCZLIWYCH wiatrów na Biały Ląd, a Kapitanowi z okazji Urodzin życzymy Nieustającej Pomyślności. Lubimy Was bardzo ! 🙂


42 ROCZNICA WYBORU KARDYNAŁA KAROLA WOJTYŁY NA PAPIEŻA 16 PAŹDZIERNIK 1978 – 16 PAŹDZIERNIK 2020 | Skomielna.info\n42 ROCZNICA WYBORU KARDYNAŁA KAROLA WOJTYŁY NA PAPIEŻA 16 PAŹDZIERNIK 1978 – 16 PAŹDZIERNIK 2020\nW piątek 16 października br. przypada 42. rocznica wyboru kardynała Karola WOJTYŁY na papieża. Metropolita krakowski kardynał Karol WOJTYŁA został wybrany na papieża 16 października 1978 r. i przybrał imię Jan Paweł II. Był 264 „zwierzchnikiem” Kościoła katolickiego, pierwszym od 455 lat papieżem spoza Włoch i najmłodszym z papieży, jakich wybrano od\npółtora wieku. W chwili wyboru miał 58 lat. Wybór Papieża, który pochodził „z za Żelaznej Kurtyny” wzbudził wiele emocji, radości i niósł ze sobą nadzieję. W trakcie Mszy Świętej inaugurującej pontyfikat (22 października) Jan Paweł II przemówiła „do świata” słowami: „…Nie lękajcie się! Otwórzcie, otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi…”. To przesłanie Papieża uważane jest za jeden ze społecznych i teologicznych fundamentów trwającego 27 lat pontyfikatu Jana Pawła II.\nDla Polski prorocze okazały się słowa wypowiedziane na ówczesnym „Placu Zwycięstwa” w Warszawie w trakcie pierwszej papieskiej pielgrzymki do Ojczyzny w czerwcu 1979 roku: „… Wołam z całej głębi tego Tysiąclecia, wołam w przeddzień Święta Zesłania, wołam wraz z wami wszystkimi: Niech zstąpi Duch Twój! Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi. Tej Ziemi!…”\nDuch odmienił oblicze naszej Ojczyzny …\nPapież Polak odbył najwięcej pielgrzymek wśród dotychczasowych Papieży (104). Ogółem odwiedził 132 kraje. Najwięcej, bo aż 9 razy, pielgrzymował do Polski. Podczas swojej 27-letniej posługi św. Jan Paweł II ogłosił 14 encyklik, 14 adhortacji, 11 konstytucji apostolskich i 43 listy apostolskie.\nW 2005 r. Sejm RP przyjął uchwałę, w której ustanowił 16 października Dniem św. Papieża Jana Pawła II.\nMieszkańcy naszej miejscowości wielokrotnie spotykali się z Papieżem Polakiem w trakcie podróży Jana Pawła II do Ojczyzny. Skomielnianie pielgrzymowali też do Watykanu i Castel Gandolfo, gdzie uczestniczyli w audiencjach prywatnych. Organizatorem tych pielgrzymek był długoletni proboszcz naszej parafii ksiądz kanonik Antoni ŁACIAK (*1925 – +2.02.2020), który wyliczył, że skomielnianie w Rzymie odwiedzili Jana Pawła II dziesięć razy. Pamiątką tych niezapomnianych chwil i spotkań z Papieżem są dziś fotografie, czasem też inne dokumenty.\nZdjęcie pochodzi z albumu rodzinnego Janka K.


Obejrzyj najnowszy zwiastun filmu „Dumbo” od Tima Burtona - mobiRANK.pl\nMały słonik Dumbo pięknie lata po cyrku w najnowszym zwiastunie filmu Disneya pt. „Dumbo” – zobacz co nas czeka już 29 marca 2019 roku w kinach!\nW najnowszym zwiastunie filmu „Dumbo” widzimy wielką chwilę, jak słoniątko z dużymi uszami zajmuje podium i magicznie lata wokół cyrkowej areny. Za niecały miesiąc (29 marca 2019 r.) film trafi do kin, a już teraz możesz obejrzeć przedsmak kolejnej familijnej rozrywki dla starszych i młodszych wielbicieli filmów Disneya.\nNajnowszy trailer wyemitowany był podczas przerwy reklamowej rozdania nagród Grammy w 2019 roku. Pierwsza zapowiedź z czerwca zeszłego roku była nieco mroczniejsza niż i pełna charakterystycznych elementów dla filmów Tima Burtona.\nW filmie występują Colin Farrell, Danny DeVito i Michael Keaton oraz podobno nastoletnia córka Thandie Newton, Nico Parker. Nowa wersja filmu „Dumbo” została wyreżyserowana przez Tima Burtona, który stworzył nowe wersje klasycznych opowieści Disneya.\nPrzeczytaj także: Obejrzyj pierwszy zwiastun remake’u „Króla Lwa” od Disneya\nColin Farrell powiedział, że doświadczenie na planie było niepodobne do niczego innego, w czym miał szansę uczestniczyć! Czy obraz zauroczy także widzów? Przekonamy się już niebawem.\nObejrzyj zwiastun filmu „Dumbo”:\nDumbo będzie miał swoją światową premierę i trafi do kin już 29 marca.\nTagi: Disney, dla dzieci, film, kino, rozrywka, trailer, wideo, zwiastun\nSamsunga Galaxy S10 odblokujesz zdjęciem i to nie jest błąd!


Przepuklina pępkowa u dorosłych: leczenie bez chirurgii, terapia ruchowa, bandaż - Pępkowy\nLeczenie przepukliny pępkowej u dorosłych bez operacji\nCzy można wyczyścić lub usunąć przepuklinę pępkową bez operacji u osoby dorosłej - to pytanie jest zadawane przez mężczyzn i kobiety, w obliczu nieprzyjemnego problemu. Z jednej strony, przepuklina pępkowa jest naruszana rzadziej niż inne, co oznacza, że powikłania są rzadkie. Z drugiej strony nawet niewielki defekt kosmetyczny jest zauważalny i duży - nawet przez ubranie. Podczas wykonywania umiarkowanej aktywności fizycznej, uprawiania sportu, osoba obserwuje dyskomfort w pępku.\nJednak w żaden sposób nie rozwiązuje się każdej osoby do interwencji chirurgicznej. Wymaga to hospitalizacji, naruszenia zwykłego trybu życia, późniejszej (czasami przedłużonej rehabilitacji). Leczenie przepuklin pępkowych u dorosłych bez operacji jest możliwe, ale jego skuteczność zależy od stanu pacjenta i przyczyn choroby.\nLeczenie przepuklin pępowinowych bez operacji jest najskuteczniejsze u małych dzieci, czyli w pierwszym roku życia.\nW procesie wzrostu i rozwoju dziecka wykonywane są specjalne ćwiczenia i inne procedury, które pomagają zmniejszyć rozmiar pępowiny. Wraz ze wzrostem wieku osoby, elastyczność więzadeł i mięśni zmniejsza się, więc łatwo jest wykryć przepuklinę pępkową, trudno ją wyeliminować zachowawczo.\nPrzepuklina pępkowa u mężczyzn i kobiet może wynikać z wpływu różnych czynników zewnętrznych i wewnętrznych.\nGłupia kontuzja żołądka;\n· Zawodowe zawody niektórych sportów (sztangi);\n· Regularne podnoszenie ciężarów;\n· Choroby przewodu pokarmowego wraz z wzdęcia;\n· Gromadzenie się wolnego płynu w jamie brzusznej;\n· Przewlekłe zaparcia;\n· Interwencje chirurgiczne wykonywane z cięciem wzdłuż linii środkowej brzucha.\nPrzepuklina pępkowa u kobiet może pojawić się podczas ciąży lub po jej zakończeniu. Szczególnie wysokie ryzyko wystąpienia przepukliny jeśli ciąża jest wielu, którym towarzyszy hydramnios, dostawa jest prowadzona poprzez cesarskie urodzenia lub były długie.\nPrzy ciągłym wpływie czynników prowokujących leczenie przepuklin pępkowych u dorosłych bez operacji jest niemożliwe.\nPrzepuklina okołooponowa wygląda dość charakterystycznie, dlatego jej początkowe objawy mogą być ujawnione nawet przez laika.\nWażne jest, aby zrozumieć, że przepuklina jest kilku rodzajów:\nedukacja z przewodnikiemto znaczy, zawartość worka przepuklinowego (wybrzuszenie zewnętrznego pępka) może być łatwo zepchnięta z powrotem do brzucha;\nnieodwracalna przepuklina - zawartość worka przepuklinowego dość dużego i niezależnego kierunku jest już niemożliwa;\nprzerwana przepuklina pępkowa - zawartość worka jest naruszona przez sam pępek (portal przepuklinowy), co prowadzi do poważnych naruszeń i wymaga natychmiastowego leczenia chirurga.\nObjawy i zmniejszyć przepukliny nevpravlyaemoy jasne - pępek wystaje, a wraz z postępem choroby staje się coraz bardziej, w miarę wzrostu treści przepukliny. Przy niewielkim wykształceniu w pozycji poziomej, przepuklina znika sama, a następnie pojawia się ponownie, gdy tylko osoba się unosi. Inne objawy są możliwe, ale niekonieczne: dyskomfort w jamie brzusznej, umiarkowany ból z ciężkim wysiłkiem fizycznym. Ogólny stan osoby nie ulega zmianie.\nKażda osoba z podobną patologią jest ważna, aby znać objawy naruszenia przepukliny:\nnagły ostry ból w pępku, którego intensywność wzrasta;\nskóra wokół pępka staje się czerwonawa lub niebieskawa;\nwystępuje opóźnienie w kale lub, odwrotnie, biegunka z domieszką krwi.\nJeśli występują nawet niektóre z powyższych objawów, należy natychmiast szukać pomocy chirurgicznej. Tylko specjalista będzie w stanie ocenić, jak leczyć przepuklinę pępkową w takiej sytuacji.\nNaprawiono przepuklinę pępkową - najkorzystniejszy wariant choroby i najbardziej podatny na leczenie. Ponieważ jest to początkowa faza choroby, całkiem możliwe jest poradzenie sobie z nią bez operacji. Jednak nawet przy tak małej przepuklinie konieczne jest leczenie tylko przez chirurga.\nCo należy zrobić przed rozpoczęciem leczenia\nZanim pozbędziesz się przepukliny pępkowej, musisz pozbyć się czynników prowokujących. W przeciwnym razie każde leczenie, zarówno zachowawcze, jak i operacyjne, nie doprowadzi do pozytywnych i żadnych zauważalnych rezultatów.\nJeśli dana osoba chce usunąć przepuklinę pępkową, potrzebuje:\nporzucić ciężką pracę fizyczną, ponieważ pomoże to zwiększyć ciśnienie śródbrzuszne i rozbieżność mięśni przedniej ściany brzusznej;\nuprawianie sportu ciąć lub kończyć, jeśli są związane z podnoszeniem ciężarów;\nznormalizować proces ewakuacji naturalnego jelita.\nNiektórym pacjentom przepisuje się dietę w ramach kompleksowego leczenia przepuklin pępkowych. Jest to konieczne w przypadku chorób przewodu pokarmowego, którym towarzyszy zwiększone tworzenie gazów lub przewlekłe zaparcia. W takich przypadkach wzrasta ciśnienie w jamie brzusznej i dodatkowy nacisk na pierścień pępowinowy.\nPrzy zwiększonym wytwarzaniu gazu należy go usunąć:\nwyroby cukiernicze, mianowicie wszystkie opcje pieczenia i pieczenia;\ntłuste rodzaje ryb, mięsa, wszelkiego rodzaju palenie i solenie;\ngrzyby i wszelkie potrawy z nich;\nzboża (jęczmień, perła, proso) i potrawy z nich;\njakiekolwiek napoje gazowane;\nwszystkie rodzaje roślin strączkowych niezależnie od rodzaju gotowania (buraki, rzodkiew, groch);\nKonieczne jest nie tylko przeglądanie składników diety, ale także częstotliwość posiłków. Nie powinno być dużych przerw w jedzeniu, a także obfite przejadanie się.\nJak można normalizować proces trawienia z przewlekłym zaparciem, lepiej zapytać gastroenterologa. Prawdopodobnie podobne zalecenia zostaną podane, jak wyżej wspomniano w meteorizmie.\nW leczeniu zaparć zaleca się włączenie do diety:\nsfermentowane produkty mleczne (mleko fermentowane, jogurt, twaróg);\nwarzywa i owoce o wysokiej zawartości błonnika;\nchleb z mąki żytniej gruboziarnistej;\nkaszki na wodzie są nie-śluzowate (gryka, płatki owsiane).\nZaleca się także zwracanie uwagi na reżim picia i stosowanie odpowiedniej ilości płynu zgodnie z aktywnością ruchową i warunkami środowiskowymi.\nNowoczesne supermarkety apteczne oferują różne opcje bandaży, które z powodzeniem stosuje się w leczeniu zachowawczym przepuklin pępkowych. Bandaż ledwie wyczuwalny pod ubraniem, wystarczy go podnosić prawidłowo i regularnie go nosić.\ndodatkowe umocowanie mięśni ściany brzucha, który zapobiega wyjściu z narządów jamy brzusznej przez przepuklinę;\numiarkowany trening mięśni przedniej ściany jamy brzusznejPonieważ są zawsze w stanie zaciśniętym;\nSzczególnie przydatne jest noszenie bandaży na otyłość typu brzusznego, ponieważ same mięśnie nie mogą zachować "tłustego fartucha";\nbandaż pozwala prowadzić znany sposób życia i wykonywać umiarkowany wysiłek fizyczny, bez obawy przed groźbą naruszenia przepukliny.\nIm wcześniej wykryta zostanie przepuklina pępkowa, tym wcześniej trzeba założyć bandaż. Aby usunąć wybrzuszenia małe rozmiary jest znacznie łatwiejsze niż tworzenie stałych rozmiarów.\nInna wersja zewnętrznej fiksacji, która uniemożliwia wysunięcie zawartości przepukliny. Najbardziej nowoczesną opcją jest fizjonomia, szeroka taśma, przypominająca klejony tynk.\nTaśma jest mocowana na skórze brzucha przez długi czas i tworzy przeszkodę w okolicy pępowiny. Gwintowanie nie krępuje ruchów, nie jest zauważalne pod ubraniem, praktycznie nie ma przeciwwskazań.\nPhysiotheypes mają wiele zalet:\nbezpiecznie przymocuj pępowinę;\npromować poprawę krążenia limfy i krwi w okolicy pępka;\npoprawić napięcie mięśni;\nmieć działanie przeciwbólowe.\nAby zainstalować teips i określić czas ich noszenia powinien być tylko specjalistą.\nPrzy pomocy specjalnych ćwiczeń gimnastycznych i masażu, aby pozbyć się przepukliny pępkowej od osoby dorosłej, nie należy się spodziewać, ale konieczne są ulepszenia. Konkretny zestaw ćwiczeń jest tworzony po konsultacji z lekarzem, biorąc pod uwagę fizyczne możliwości pacjenta. Masaż polega na głaskaniu wokół pępowiny.\nNależy rozumieć, że przepuklina pępkowa u dorosłych w konserwatywny sposób jest traktowana ciężko i nie zawsze z powodzeniem. Jednak regularne zwracanie uwagi na własne zdrowie zawsze przynosi pozytywne rezultaty.\nOpieki Zdrowotnej © Copyright 2020 | Leczenie przepukliny pępkowej u dorosłych bez operacji


Egipt 7+7 Triada Zwiedzanie cz. 16 - Dzień 15 - ostatni – relacje z podróży - Świat Podróżników\n07-12-2012 17:12, ocena: 0.00/0 komentarzy: 0\nEgipt 7+7 Triada Zwiedzanie cz. 16, 18.09-02.10.04r.\nDzień 15 - ostatni\nDroga w Egipcie\nDzień zaczyna się o godzinie 2:30 czyli po jakichś …dwóch godzinach snu. Jak zawsze dzwonią z recepcji i nas budzą (tak było we wszystkich hotelach na trasie objazdu).\nPo raz pierwszy plan Triady na wyjeździe trochę się rozsypał. Miały być planowo o 2:50 wyłożone bagaże za drzwi pokoju i tak uczyniliśmy. Pojawił się jednak problem, bo cześć osób stwierdziła, że chce sama znieść swoje bagaże, aby być pewnym że dotrą one w ostatni dzień do autokaru. My nasze wystawiliśmy za pokój i jak się okazało nic nie wskazywało na to, że ktoś je do autobusu zaniesie. W końcu sami je znosimy a na pytanie nowego pilota Triady (bo jak pisałem p. Magda pojechała na kolejny objazd) dlaczego znosimy sami, powiedział, że ktoś z grupy poprosił żeby samemu znosić. Na pewno nie my prosiliśmy wiec, czemu za nas zdecydowano? O 2:30 po 2h snu ciężko ustać na nogach a co dopiero dźwigać bagaże, ale trudno.\nGodzina 3:10, zaplanowany wyjazd autokaru, ale drobny szczegół - autokaru nie ma. Spóźnił się prawie godzinę, wszyscy wkurzeni na maksa, po co było tak wcześnie wstawać?\nW końcu ruszamy. Autobus już inny, nie ten, co nas woził podczas całego objazdu. Ten jest gorszy, nie wygodny, cala podroż do Hurghady to dramat, zasnąłem może na 1h. Wracamy nowo wybudowaną obwodnicą. Piękna droga, caluteńki czas prawie prosto, praktycznie zero zakrętów (600km.). Po drodze widzimy rafinerie, morze (na które możemy już tylko patrzeć) ciągnie się większość drogi po lewej stronie. Widzimy znów jak busik leży w rowie na dachu, może kierowca zasnął? Tam kompletnie na drodze nic się nie dzieje, cały czas monotonna jazda prosto.\nNa lotnisko docieramy o 10:30. Pilot przestrzega, że karą za wywiezienie czegokolwiek z Egiptu z morza jest 500$ i nie ważne czy znalazło się to na plaży, kupiło na targu i czy jest to wielkości 2 cm.\nPo odprawie chodzimy po sklepach bezcłowych. Są w środku dwa Duty Free oraz kilkanaście sklepików z pamiątkami. To dla tych, co zapomnieli coś kupić - jednak ceny tam mają bardzo duże. Za chałwę, która normalnie w sklepie kosztuje 4 LE sprzedawca chce 5$.\nSamolot rusza z opóźnieniem chyba 10-cio minutowym, naszym kapitanem jest p. Wieczorek z tego co wiem jest to mistrz w swoim fachu. Rzeczywiście lot cudowny, tak poprowadzony, że nie czuje się praktycznie zmian ciśnień. Lecę po raz pierwszy w dzień! Niesamowite wrażenie widzieć tak daleko ciągnącą się ziemię, wszystko takie malutkie. Wpierw cudowne morze czerwone - z lotu ptaka wygląda niesamowicie! Wszędzie turkusowy kolor, wysepki i stateczki. Później pustynia. Staramy się dojrzeć piramidy przelatując nad Kairem - na próżno. ani znajomi po lewej stronie ani my po prawej ich nie widzimy - może były centralnie pod samolotem? :-)\nZaczyna się robić zielono i zaczynają się pojawiać chmury /długo ich nie widzieliśmy/ - w pewnym momencie pod nami, gdzie nie sięgnie się wzorkiem. są tylko chmury. Wygląda to jak planeta z waty cukrowej czy ze śniegu! Później już jest bardzo zielono, docieramy nad Europę. Lądowanie super profesjonalne, nie czuć nawet zetknięcia z ziemia, następują brawa i jesteśmy w Polsce. Tu mila niespodzianka, na zewnątrz 16 stopni, nie musimy przebierać się z krótkich spodenek.\nNastępuje oczekiwanie na odjazd autokaru do Krakowa. Autokar przyjechał idealnie o czasie, przywiózł zresztą nowych turystów lecących do Hurghady. Do Krakowa docieramy gdzieś kolo 20:00.\nJestem strasznie zmęczony tym maratonem. Z pełną świadomością już mogę potwierdzić, że wołałbym wpierw zwiedzać a później odpoczywać.\nEgipt jest niesamowity w każdym względzie. Totalnie różny, wspaniały, egzotyczny. Rewelacyjny ze swoimi zabytkami, szokujący z bogactwem morza RED SEA! Zabytki w większości robią ogromne wrażenie, zwłaszcza piramidy! Zakochałem się natomiast w morzu czerwonym, eh łza się kręci w oku jak przypomnę sobie rafę i jej mieszkańców. Aby zaś nie pisać tylko w samych superlatywach o Egipcie mogę napisać in minus, że na dłuższą metę męczący są Egipcjanie. Ale to naprawdę nie jest wcale problem. Następnym razem z czystym sumieniem pojadę do Egiptu tylko leżeć, bo kraj praktycznie cały widziałem (teraz z perspektywy już tylu lat od tej podróży, mogę napisać, że wracałem do Egiptu jeszcze kilka razy już tylko nad Morze Czerwone – do Marsa El Alam).\nJak już pisałem, wolałbym wpierw zwiedzać a później wypoczywać. Cała jazda na trasie objazdu to ogromny wysiłek, wczesne wstawanie, dużo obiektów do obejrzenia. Ale to wszystko nic w porównaniu z powrotem. Powrót to swoistego rodzaju maraton, pisząc te słowa sporo po powrocie muszę stwierdzić, że nie wiedziałem co się ze mną dzieje, jeszcze kilka dni po przylocie do kraju! Jest to oczywiście moja subiektywna ocena. Np. Marcin z Anią później mówili, że dla nich tak było lepiej.\nJako ostatnie podkreślę, że jestem bardzo zadowolony z całości wypoczynku zorganizowanego przez firmę BP Triada. Dużo się czyta na Internecie złych rzeczy o różnych biurach podróży. Z moich obserwacji co poniektórych turystów, z którymi zwiedzaliśmy, przestaję się dziwić skąd pojawiają się takie opinie. Ludzie potrafią być na wyjeździe bardzo zmanierowani. Przeszkadza im każdy drobiazg. Często wynika to z nieznajomości nawet w podstawowym stopniu języka angielskiego. Ciężko im się jest dogadać, oczekują więc, że będą prowadzeni przez rezydentów czy pilotów jak dzieci za rączkę!\nWyciągajcie z informacji, z opowieści ludzi tylko te rzeczy, które uważacie, że Wam się przydadzą (łącznie z tą relacją), zwłaszcza narzekania dzielcie przez pół. Pozdrawiam serdecznie.\nWidok z samolotu, Egipt\nta opowieść ma kolejne części: Poprzednia 1|2..14|15|16|


Redakcja - poniedziałek, 1 kwietnia 2019\nBycie kawoszem zaczyna się wraz z chwilą, gdy spróbujesz prawdziwej kawy i zakochasz się w jej aromacie oraz smaku. Dobra wiadomość jest taka, że na idealną kawę nie musisz wydawać wiele. Przygotujesz ją w domu samodzielnie, co ma dodatkowy atut – wypijesz tyle filiżanek dziennie, ile będziesz chciał. Przekonaj się, jak wygląda ceremonia parzenia tego niepowtarzalnego napoju.\nRobienie kawy w automatycznym ekspresie ciśnieniowym ma wiele zalet. Przede wszystkim nie musisz samodzielnie przygotowywać składników, a ulubiony napój uzyskujesz po kliknięciu pojedynczego przycisku. Ta mocna strona przemienia się jednak w wadę w oczach prawdziwych kawoszy. Wyklucza ich bowiem z ceremonii parzenia kawy.\nJeśli Ty także chcesz mieć wpływ na smak, zapach i moc kawy, proponujemy Ci zaparzanie jej w kawiarce. To niewielkie urządzenie możesz spotkać także pod nazwami kafetiera czy kawiarenka. Wykonasz w niej kawę włoską – intensywną, aromatyczną, pobudzającą. Poranne espresso szybko postawi Cię na nogi. Po południu dodasz do napoju mleko.\nPrzygotowanie do ceremonii parzenia kawy\nDla jakości kawy, a także jej intensywności, ważne jest zmielenie ziaren. Zacznij od tego, by wybrać w sklepie odpowiednie. Sprawdzaj datę palenia – nie powinna przekroczyć trzech miesięcy, inaczej mogą być zwietrzałe. Sprawdź, które młynki do kawy polecają użytkownicy. Nigdy nie miel kawy na zapas. Już po godzinie traci znaczącą część smaku i aromatu.\nNajlepsze do zaparzenia kawy w kawiarce są ziarna średnio zmielone. Jeśli zmielisz je za bardzo, woda będzie miała trudność z przesączeniem się ku górze. W zbyt grubych odwrotnie – przesączy się za szybko i otrzymasz napój bardzo słaby.\nKawiarka to rodzaj ekspresu ciśnieniowego. Jest bardzo prosta w konstrukcji, z racji iż składa się z dwóch zbiorników: na wodę i kawę, oraz sitka. W dolnym pojemniku wytwarza się ciśnienie, za sprawą którego powstaje para wodna i wypycha wodę ku górze. Po drodze napotyka sitko z kawą. Energetyczny napój zbiera się w górnym pojemniku – stamtąd przelejesz go do filiżanki lub kubka.\nZ uwagi na rodzaj kawiarki przygotowanie kawy wymaga albo użycia kuchenki, albo podłączenia do prądu. Klasyczne ekspresy stawia się na palniku, np. gazowym. Są wykonane z metalu, więc wysoka temperatura ani ogień im nie zaszkodzą. Bez trudu znajdziesz też kawiarki do płyt elektrycznych.\nNowoczesne kawiarki dostępne są w zestawie z płytami grzewczymi, tak jak czajniki elektryczne. Wówczas do zaparzenia kawy będziesz potrzebował dostępu do prądu z sieci.\nKiedy włoska kawa jest gotowa?\nTo ważne, by nie trzymać kawiarki na płycie grzewczej zbyt długo. W przeciwnym wypadku kawa można ulec przypaleniu i być nieprzyjemnie gorzka. Właściwym momentem na ściągnięcie jej z ognia jest chwila, gdy zacznie bulgotać – usłyszysz charakterystyczny dźwięk. Jeśli chcesz przygotować napój szybciej, wlej do zbiornika wrzątek. Wówczas kawa będzie gotowa nawet po minucie. W przypadku skorzystania z zimnej wody w ciągu ok. 5 minut.\nJeśli wybierzesz kawiarkę podłączaną do prądu z sieci, o gotowości napoju powiadomią Cię dioda świetlna lub sygnał dźwiękowy.


JAK PIĆ KONIAK? 0\nDodano: 08-03-2022 w kategorii: - autor: PROPAGANDA\nKoniak to jeden z najszlachetniejszych trunków istniejących na świecie. Kulturowo związany z Francją, w której jest produkowany. Co ciekawe historia tego trunku jest starsza i znacznie lepiej udokumentowaną niż jego...\nWHISKY GLENMORANGIE - CZY 16 PAR RĄK WYSTARCZY DO WYPRODUKOWANIA 1 BUTELKI SZKOCKIEJ? 0\nDodano: 29-01-2022 w kategorii: Whisky, Single Matl, Ogólne, Ardbeg, Highland, Glenmorangie autor: PROPAGANDA\nGlenmorangie to wyjątkowa destylarnia, światowej sławy marka i pyszna whisky. Swój single malt produkują legalnie od 1843 roku, kiedy to rolnik William Matheson i jego żona Anne podążając za swoimi marzeniami założyli oficjalnie...\nDEGUSTACJA W CIENIU AGAWY, CZYLI BLISKIE SPOTKANIE Z TEQUILĄ PATRON. 0\nDodano: 02-08-2021 w kategorii: - autor: PROPAGANDA\nDegustacja tequili? Na pewno niektórzy wzruszą ramionami na takie hasło. Tequila należy bowiem do alkoholi, które z różnych powodów nie cieszą się najlepszą sławą. Ostatnio przekonaliśmy się, że jest zupełnie inaczej...\nJAK PIĆ TEQUILĘ ? 1


Przystanek pożądanie tom 1 [Opracowanie zbiorowe] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00204 003930 21767677 na godz. na dobę w sumie\nPrzystanek pożądanie tom 1 - ebook/epub\nISBN: 9788366521506 Data wydania: 2021-10-29\nWłaśnie powstała nowa wersja słynnego powiedzenia. Pora rzucić wszystko i oddać się pożądaniu. Książka idealna do czytania, przytulania i kochania bez końca. Przy kominku, pod kocem, przy świecach i zgaszonym świetle. Dzięki lekturze tych opowiadań wiem już, że każda z nas w głowie ma własny hotel Paradise. Weronika Jowska, Strefa Przyjemności Pierwsza część antologii Przystanek Pożądanie, to zbiór ośmiu opowiadań ośmiu autorów. Wszystkie historie łączą Bieszczady i różne kolory namiętności. Gorące chwile w hotelu Paradise, mieszają się z życiowymi wyborami, górskimi wycieczkami oraz nagłymi zwrotami akcji. Czy pozorny azyl, ukryty w górskiej dziczy, okaże się miejscem romantycznych uniesień bohaterów czy czymś więcej? Czy historie Przystanku Pożądanie zmienią życie któregoś z bohaterów? Czy gorący flirt zamieni się w historię z happy endem? Książka rozpala zmysły i działa na wyobraźnię. Odważnie i bez cenzury zapraszamy Cię w Bieszczady\nWYDAWNICTWO DLACZEMU www.dlaczemu.pl Dyrektor wydawniczy: Anna Nowicka-Bala Redaktor prowadzący: Justyna Sadowska Redakcja i korekta językowa: Anna Dzięgielewska Ostateczna redakcja i korekta językowa: Renata Kumala Projekt okładki: Olga Bołdok-Banasikowska Skład i łamanie: P.U. OPCJA WSZELKIE PRAWA ZASTRZEŻONE WARSZAWA 2021 Wydanie I ISBN: 978-83-66521-50-6 Zapraszamy księgarnie i biblioteki do składania zamówień hurtowych z atrakcyjnymi rabatami. Dodatkowe informacje dostępne pod adresem: kontakt@dlaczemu.pl\nRandka w ciemno AGNIESZKA RUSIN ONA… Dawniej, gdyby o tym choć pomyślała, parsknęłaby śmiechem. „Randka w ciemno jest dobra dla desperatów”. Upiła resztkę kawy z filiżanki i wstała od stołu. Podeszła do lustra i sięgnęła do torebki. Musiała poprawić to, czym obdarzyła ją natura. Żywokrwista czerwień pomadki miała spełnić to zadanie. „Teraz jest znacznie lepiej, są bardziej zmysłowe” – uznała, nie rozwijając głębiej swych myśli. I tak lawina obaw i uprzedzeń powodowała, że miała ochotę się z tego wycofać. „Czy jestem aż tak zdesperowana?” – ponownie spojrzała w lustro. Najlepsze lata życia minęły jej w pogoni za niespełnionymi marzeniami. Piersi nie chciały już tak sterczeć, jak dawniej, a zegar biologiczny głośno tykał. W głowie też jej tykało, że być może powinna sobie odpuścić i pozostać atrakcyjną singielką. Bo przecież była atrakcyjna. Ale najbardziej w życiu nie chciała spędzać kolejnych świąt czy wakacji z przyjaciółką. „A co, jeśli on okaże się totalnym dupkiem?” Niespokojne myśli pikały jej w głowie, wywołując ból brzucha. Dochodziła dziewiętnasta. Jak na grudzień przystało, za oknem sypał biały puch. Rajskie otuliło się bajkową scenerią. Miała jeszcze godzinę. Wcześniej, od południa, siedziała w wannie, rozmyślając o swoich eks. Nie było ich wielu, jednak liczyli się w ogólnym podsumowaniu. Była zakochana i miała z nimi cudowny seks, jak sądziła, a potem, gdy odchodzili, słyszała, że są niedopasowani. Że nie spełnia ich oczekiwań. Że znaleźli miłość swojego życia… „Po co mi to?” Miała ochotę zakląć na samą myśl o tym, że dała się w to wrobić. Ogarnęły ją wątpliwości i niechęć. Umówiona przez znajomą z pracy dała się ostatecznie skusić. „Randka w ciemno…” – dumała, wsuwając na stopy czarne, wysokie kozaki. Założyła na siebie seksowną małą czarną, bo uznała, że będzie pasowała do każdego typu faceta. Co wiedziała o tym, z którym miała się dziś spotkać? – Jest wspaniały, przystojny i szarmancki – polecała go koleżanka, za którą zresztą nie przepadała. – Szuka tej jedynej. I nigdy nie był żonaty… To prawdziwe ciacho! I właśnie to ją niepokoiło. „Skoro jest taki wspaniały, to dlaczego jest sam? Może to zboczeniec, który lubi zakuwać kobiety w kajdanki? Albo kompletny nieudacznik, który nie wie, gdzie ma penisa, chełpiąc się tym, że w ogóle się urodził?” Wolała nie zagłębiać się w te podejrzenia. Dochodziła dziewiętnasta czterdzieści. „Mogę się jeszcze wycofać. Zwyczajnie go wystawić. Przecież on mnie nie zna”. Przebierała nerwowo palcami po blacie stołu. Po chwili uznała, że to byłoby zwyczajne świństwo i tchórzostwo, które nie uchodzi kobiecie w jej wieku. Będzie symulowała silny ból brzucha i szybko się stamtąd ewakuuje, jeśli okaże się, że to randka bez przyszłości. Męcząca i żenująco przytłaczająca. Postanowiła pojechać swoim autem, przecież nie będzie piła na pierwszym spotkaniu – bo zwyczajnie nie wypada. „A co, jeśli on jednak okaże się seksownym ciachem? Czy dać mu się przelecieć na pierwszej randce? Nie, to nie wchodzi w grę, co najwyżej na drugiej, ale tylko pod warunkiem, że będzie dobrze rokował na przyszłość”. ON… – Dlaczego właściwie chcesz się z nią spotykać? To pewnie jakaś stara panna. Nie lepiej poszukać kogoś konkretnego? – Po drugiej stronie telefonu dało się słyszeć męski, chropowaty głos. – Widziałem ją na zdjęciu i kojarzę z widzenia. W końcu nasze Rajskie nie jest jakąś metropolią. Nie jest tak szczupła, jak lubię, ale coś w sobie ma. Dlatego założyłem się z Klarą, że ją bzyknę na pierwszej randce. Rozumiesz? – Z kim się założyłeś? Z Klarą? Przecież to prawdziwa suka! – Owszem, ale niezła w te klocki. Wie, co lubię. I sama to zaproponowała. Jest kierowniczką w hotelu, który praktycznie za chwilę przejmę po ojcu. – Gratulacje. Ale tak na serio… Jeszcze cię bawią takie rzeczy, stary? Powinieneś się wreszcie ustatkować. Bawiliśmy się w to w liceum. – Ja ustatkować? – zaśmiał się w głos. – Znasz mnie. Lubię kobiety. Spotykam się z nimi tylko w jednym celu. Bzykania, i to niezłego. I bez zobowiązań. – Co zrobisz, jak przegrasz zakład? Twoje ego się chyba nie pozbiera. – Ja nigdy nie przegrywam zakładu. I zawsze dostaję to, czego pragnę. – A ja ci mówię, stary, że to się dla ciebie źle skończy. Kiedyś to cię znudzi i zostaniesz sam. Jak palec. – Jestem sam z wyboru i dobrze mi z tym. No i zawsze jeszcze zostają dziwki. – Bredzisz. Życie nie polega tylko na bzykaniu, czego się da. Ona cię szybko przejrzy i zostawi jeszcze w trakcie kolacji, zanim nawet zdążysz pomyśleć o jej cipce. – Zazdrościsz mi, bo od lat robisz to tylko z żoną. Jak ja ci współczuję. – Mów sobie, co chcesz. Ja przynajmniej mam się z kim pokłócić… Zmienisz zdanie, kiedy się zakochasz… – Wolne żarty – zaśmiał się. – Nie zamierzam się zakochiwać. – Na szczęście los bywa przewrotny… – Nie wierzę w takie bajki – odparł, wskakując do wanny. Do dwudziestej została mu ponad godzina. ONA I ON Hotel Paradise był jednym z najpiękniejszych w Bieszczadach. A w każdym razie w Rajskim. Luksusowy, nowoczesny, otoczony zielenią. A teraz, zatopiony w śnieżnym puchu, wydawał się jeszcze wspanialszy. Zatrzymywali się w nim głównie turyści. Ela z przyzwyczajenia zaparkowała tam, gdzie zawsze, na miejscu dla personelu. – Cholerka. Mogłam wyjechać wcześniej, ślisko jak nie powiem co… – marudziła pod nosem, aż w końcu wykaraskała się z samochodu. Owinięta w gruby szal w czerwoną kratę ruszyła przed siebie. „Jestem już spóźniona…” Serce łomotało jej jak szalone. Niby jej nie zależało, a i tak dziwnie się denerwowała. Na dodatek poślizgnęła się na płytkach tuż przed samym wejściem i wywinęła przysłowiowego orła. – Auu! – krzyknęła. Leżała bezradnie tuż przed szklanymi drzwiami tak, że większość gości z recepcji widziała całą katastrofę. Zziajana z trudem zdołała usiąść na pupie. Wtedy ktoś uchylił drzwi i nachylił się nad nią. – Cześć. Ty to zapewne Ela. – Mężczyzna podał jej rękę w pomocnym geście. Z bolesną miną spojrzała w górę. Stało nad nią prawdziwe ciacho. W dodatku seksowne, takie do schrupania. Jej zaczerwieniona twarz wydała mu się zabawna. – Jeszcze nic nie zrobiłem, a ty już leżysz przede mną, w dodatku rozkraczona – skwitował, patrząc na jej szeroko rozstawione nogi. – Tak wyszło i faktycznie jestem Elżbieta. – Wyciągnęła do niego na wpół zgiętą rękę. – Olivier – przedstawił się. – Może lepiej spróbuj wstać. Nic sobie nie złamałaś? – Patrzył na nią z ubolewaniem, starając się zachować klasę. Jej niebieskie oczy gapiły się na niego jak na święty obraz. W końcu zdołała wstać, czując, jak biodro boleśnie przypomina jej o swoim istnieniu. – Chyba nie… – jęknęła. – Co za wstyd… – Spojrzała na niego z zażenowaniem. – Każdemu mogło się zdarzyć, w końcu jest zima i bywa ślisko. – Nie posypali solą. Ani piaskiem. Niczym… – Z irytacją otrzepywała płaszcz. – Będzie trzeba wspomnieć o tym w recepcji… – Olivier uśmiechnął się pod nosem. – Zapraszam cię do środka. Nasz stolik już czeka… – Stolik? – Mamy randkę, tak? Czy coś przegapiłem? Ela zatrzepotała rzęsami. – No tak, mamy. – Spojrzała na niego zalotnie i zdjęła płaszcz. Od razu ocenił jej figurę. „Rozmiar czterdzieści, ale ponętna, zwłaszcza w biuście…” Przeleciał po niej wzrokiem i powiesił jej płaszcz w szatni. – Kojarzę cię… – Kiwał znacząco głową. Ela czuła na sobie intensywność jego spojrzenia. – Tak? Ja ciebie wcale… Przyglądał się jej badawczo. Bez euforii, ale z zainteresowaniem. Miała ładne rysy i małego piega na prawym policzku. Wydała mu się seksowna. Choć nie do końca w jego typie. – Pójdę tylko do toalety – poinformowała, poprawiając jasną grzywkę. Czarna sukienka sięgająca kolan delikatnie opinała jej figurę. Zamek z lewej strony wydał mu się zmysłowy i zachęcający. – Tylko wracaj szybko… – rzucił, przyglądając się, jak jej pełne pośladki przeskakują z lewa na prawo. Ten widok go podniecił. I choć zawsze gustował w szczuplejszych kobietach, to pełniejsze kształty właśnie zaczęły mu się podobać. „Będzie łatwiej niż sądziłem… Czeka cię upojna noc Olivierze…” Z zadowolenia zatarł ręce, a potem podszedł do recepcji, upewniając się, że zamówiony pokój jest gotowy. * * * Tymczasem Ela walczyła w łazience z oklapniętą fryzurą i bolącym biodrem. Makijaż prezentował się nieźle, ale nie mogła przeboleć żenującego rozkraczenia na śniegu, i to już przy samym poznaniu. „Ale odwaliłam szopkę… Najgorsze, że on wygląda naprawdę bosko…” – biła się z myślami, pudrując nerwowo nos. Uznała jednak, że nie czas na użalanie się nad tym, że to może być ten właściwy facet, a ona tak niekorzystnie wypadła już na samym wstępie. Wyszła z łazienki, a kiedy dostrzegła go czekającego na nią w fotelu, poczuła w brzuchu przyjemne mrowienie. – Już jestem. – Stanęła przed nim, obserwując, jak się podnosi. Pachniał męsko i zmysłowo. Górował nad nią wzrostem, co jej bardzo pasowało. Ela lubiła silnych, rosłych mężczyzn. – Wspaniale. Chodźmy zatem, nasz stolik już czeka. – Przy wejściu powiedziałeś, że mnie kojarzysz. Chciałam spytać skąd? – dopytywała, gdy już usiedli przy stole. Olivier wpatrywał się w jej kuszący dekolt. Wyobrażał sobie, jak pieści jej piersi, ssąc je i liżąc. – Pytasz, skąd cię znam? – Zmarszczył czoło. – W zasadzie to znikąd. Chyba mi gdzieś mignęłaś na ulicy. Odniosłem takie wrażenie… Mam oko do ładnych kobiet. – O, naprawdę? To pewnie ich sporo widujesz… – Niekoniecznie. Ale ciebie zapamiętałem. – Ciekawe… – Oparła dłoń o policzek. – Też tak czasem mam. Ale nie w twoim przypadku… – Czyli chcesz powiedzieć, że raczej byś mnie nie zapamiętała? – O, nie. Miałam na myśli, że po prostu wcześniej Cię nie widziałam. – Albo… nie wpadłem ci na tyle w oko, byś nosiła mnie w pamięci… Ela zmarszczyła czoło. Oceniała szybko jego wygląd. Szatyn, zielonooki, o pełnych wargach i klasycznym, prostym nosie. Szerokie brwi… mocna szczęka. Potencjalny dawca zdrowego nasienia. – Jesteś typem silnego mężczyzny… – zaczęła, a po jego zaskoczonym spojrzeniu w mig uznała, że się zagalopowała. – Szybka jesteś, czy już przechodzimy do oceny wizualnej? Bo, jeśli tak, to… – Wybacz… Ja… po prostu dawno się z nikim nie spotykałam. Olivier obrzucił ją ponętnym spojrzeniem. – To o tobie tylko dobrze świadczy. Czym się martwisz? Chyba że chodzi o seks… – O seks? – Wybałuszyła na niego oczy. – Chcę zamówić coś do picia… – Nabrała głęboko powietrza. – Może coś mocniejszego? – Olivier dostrzegł u niej lekkie zaczerwienie na dekolcie. Ela podłapała jego soczyste spojrzenie. Zrobiło jej się gorąco. – Nie powinnam, mam słabą głowę… Poza tym przyjechałam samochodem. – Odwiozę cię. – Wyszczerzył zęby. – Sama nie wiem… Dziwnie się czuję, bo… – Pracujesz tu, wiem. Ale to chyba nie problem? Nikt nie będzie nam przeszkadzał. – Skąd wiesz, że tu pracuję? Chyba jednak znasz mnie znacznie lepiej, niż twierdziłeś. – Spojrzała na niego podejrzliwie. – Rajskie to mała miejscowość. Nie mów, że ty nie zasięgnęłaś o mnie języka… – Nie, nie zasięgnęłam. Choć reklamowano cię jako niezłe ciacho – palnęła, po czym głośno zakaszlała. – O… – zaśmiał się w głos – I co? Moje wymiary też ci podano? – Olivier wyglądał na rozbawionego. – Nie. – Tym razem to Ela zachichotała. – Ale skoro jesteś tak wysoki i dobrze zbudowany, to tamto też pewnie masz… O, matko! – Zasłoniła usta ręką. – Przepraszam, chyba jednak się napiję… – Poczerwieniała jak wiśnia. – No, no… już nalewam ci wina… A! I zamówiłem już dla nas steki, średnio wysmażone… – Zamówiłeś? A kiedy? – Wcześniej… zaraz będą. – Cudnie, wszystko zawsze wcześniej planujesz? – Przeważnie… Ela przystawiła kieliszek do ust, a następnie go przechyliła. – Smaczne… i mocne. – Zmrużyła oczy, lekko się krzywiąc. – Wytrawne jest najzdrowsze. Pij. – Zawsze rozkazujesz kobietom? I wybierasz za nie potrawy? – Nie. Nie zawsze. Obserwował, jak jego towarzyszka sączy kolejny łyk wina, a jej policzki delikatnie różowieją. – Rozkazuję im tylko wtedy, kiedy same tego chcą… Kiedy mają ochotę i to je podnieca. – Przyznał, wpatrując się w nią wyzywająco. Ela strzeliła wzrokiem na bok. – Nie lubię steków, raczej nie jadam mięsa. Mogę zamówić sałatkę? Olivier oblizał usta, nie spuszczając z niej wzroku. – Zrobimy tak. Zjem dwa steki, bo jestem naprawdę głodny. A ty zamówisz sałatkę. Jaka ma być? – Z tego, co pamiętam, serwujemy tu carpaccio z buraka z fetą… – Wspaniały wybór. Kelner! – zwrócił się do młodego chłopaka czającego się w kącie. Ela go nie kojarzyła. – Poprosimy carpaccio i jeszcze jedną butelkę wina. – Chyba jednak wolę półsłodkie… – stwierdziła, spoglądając mu w oczy. – Mówię tylko, co lubię… – I dobrze. A ja znowu wyszedłem na niekulturalnego gbura… – Uśmiechnął się do niej zawadiacko. – Pasuje do ciebie ta cała gburowatość… – Coś takiego… Jeszcze żadna kobieta mi tego nie wyznała. Jesteś pierwsza… Choć nie wiem, czy uznać to za obelgę, czy za komplement… – Powiedzmy, że poznaję twoją naturę… Może jeszcze czymś cię zaskoczę… – Ela po kilku solidnych łykach wina poczuła się swobodniej. – Lubię, kiedy kobieta mnie zaskakuje… – Uwodził ją wzrokiem. – To bardzo obiecujące… Nagle na salę wszedł kelner ze stekami i sałatką. – Ale pachnie… – Może jednak się skusisz? Wyglądają smakowicie… – Dziękuję, ale zjem moje carpaccio… Olivier łypał wzrokiem na to, jak Ela trzyma widelec, nakłada sałatkę i wkłada ją do ust. Wydało mu się to zmysłowe… Usta miała ponętne, ładnie zarysowane. Miał ochotę ich posmakować, poczuć ich słodkość… – I jak? – zagadała, widząc, że on błądzi wzrokiem. – Chcesz spróbować mojej sałatki? – Chcę… – O dziwo nadstawił się, wysuwając język. Ela zaniemówiła, ale jednocześnie poczuła falę przyjemnego podniecenia. Widziała jego różowy język na swym ciele. Sprawiał jej rozkosz, której tak bardzo potrzebowała. Miała ochotę zatracić się w tym bez reszty… Oczami wyobraźni wyginała się w łuk, by tylko mógł ją głębiej i mocniej posiąść… – To co będzie z tą sałatką? – Ela nagle usłyszała jego głos, z trudem powróciła do rzeczywistości. Oniemiała, widząc jego wciąż otwarte szeroko usta. – Proszę… – Wsunęła mu kawałek buraka do ust. – I jak? Pyszny, prawda? – Smakuje jak… – Delektował się chwilę, po czym stwierdził: – Burak… Elę przytkało. – Tylko tyle? Burak? Przecież to prawdziwa rozkosz… – Znam wiele innych rozkoszy, i to o niebo lepszych. Zapewniam cię… – wyznał, podczas gdy ona sięgnęła po kieliszek. – Mówisz zapewne o rozkoszach cielesnych, a ja o rozkoszach zmysłu i smaku, a także estetyki. – Czyż to wszystko się cudownie nie łączy? – Tym razem to on nadział kawałek steka na widelec. – Idealnie wysmażony. – Oblizał palce. Ela uśmiechnęła się pod nosem. – Często umawiasz się na takie randki? – Takie, czyli w ciemno, tak? – Jego spojrzenie wydało jej się napastliwe. – Opowiedz mi coś o sobie. Co lubisz, co cię kręci? – Ela czuła, jak pod wpływem wina jej język swobodnieje i przestaje mieć nad nim kontrolę. Oparła się na łokciu. Dobrze czuła się w jego towarzystwie. – Ty mnie kręcisz. – Oblizał się z apetytem. – Ale nie wiem, ile mogę ci wyznać na pierwszym spotkaniu. – Nie zaciągniesz mnie do łóżka tak szybko. Wyczułam cię… – Pogroziła mu palcem i zaczęła się śmiać. – A kto o tym mówi? – Olivier odłożył sztućce i przysunął swoje krzesło bliżej niej. – Powiedz, Elu, co ty lubisz? – zapytał, mimowolnie kładąc dłoń na jej udzie. Ela zadrżała, z zaskoczeniem czując, jak jej sutki się pobudzają. – Co robisz? – Czuła jego zatracającą bliskość. – Sprawdzam coś… – Co takiego? – Spojrzała na niego czujnie. Poczuła na sobie jego magnetyczny wzrok. – Jesteś bardzo… apetyczna… Wtedy na salę ponownie wkroczył kelner. – Czy mam państwu jeszcze coś podać? – Muszę do toalety. – Ela wstała i nie czekając na odpowiedź, wymknęła się z restauracji. – Przynieś jeszcze butelkę wina i niech nam nikt nie przeszkadza, rozumiesz? – Oczywiście… – Kelner skłonił się usłużnie. Olivier dokończył jeść steka, jednak Ela nie wracała. – Co ona robi tak długo w toalecie? – wymamrotał do siebie. W końcu wstał, by to sprawdzić. Kiedy znalazł się na korytarzu, Ela właśnie wychodziła z toalety. – Już myślałem, że coś ci się stało. Miała rumieńce jak ogień i uśmiech na twarzy. – Mówiłam, że zaraz wracam. Martwiłeś się? – Oczywiście. Wracamy? – Mam ochotę potańczyć. Zawsze się zastanawiałam, dlaczego w restauracji nie puszczają muzyki, przecież ktoś może chcieć w ten sposób spędzić czas. Czyż nie? – Możliwe, że masz rację. Zaraz poproszę, by nam coś zagrano. – Może Barbarę Streisand? Uwielbiam ją… – Zatem będzie Barbara… Olivier podszedł do recepcji. Kiedy ponownie usiedli przy stoliku pojawił się znajomy kelner z adapterem. Barbara zabrzmiała… Olivier wstał od stołu i zapraszającym gestem skinął na Elę. – Czy pani tańczy? – Nie mogłabym panu odmówić… – Podniosła się z krzesła i pozwoliła objąć się w talii. Przez chwilę oboje milczeli. W końcu Olivier spojrzał na nią. Delikatne, prawie niewidoczne zmarszczki pod oczami zdradzały jej wiek. Normalnie by mu to przeszkadzało, jednak teraz uznał, że są urocze. – Nieźle tańczysz. – Bo ty nieźle prowadzisz… – odparła, czując, jak blisko ich usta są od siebie. Niebezpiecznie blisko. Olivier faktycznie dobrze tańczył. Nauczył się tańca od swojego dziadka i od niego dowiedział się sporo o kobietach. – Lubisz swoją pracę? Nigdy nie myślałaś o tym, by ją zmienić? Ela czuła, jak Olivier zaczyna się do niej bardziej przytulać. Traciła grunt pod nogami, a w jej głowie bosko szumiało. – W Rajskim nie ma sporego wyboru. Co innego mogłabym robić? – A co lubisz poza pracą? – spytał, jednocześnie zjeżdżając niżej dłonią, która, jak gdyby nigdy nic, spoczęła na jej prawym pośladku. Ela głośno przełknęła ślinę, spinając tyłek, by wydawał się jędrniejszy. – Co lubię? Poza pracą? – powtarzała za nim jak echo. – Wędrować po górach lubię… Właściwie, to kocham… – Wiesz, że ja też? – Jego głos zabrzmiał gardłowo. Poczuła na sobie jego ciepły oddech. – Możemy czasem powędrować razem… – Twoja ręka… – szepnęła czule. – Co z nią? – Jest na moim tyłku… – Ach, nieznośna ręka… Ale czy to dla ciebie jest nieprzyjemne? Moja ręka na twojej pupie? Swoją drogą, jest niesamowicie podniecająca, gdy tak nią kołyszesz… Ela zachichotała. – Co? – Olivier spojrzał jej w oczy. – Nie podnieca cię to? – Narzucasz za szybkie tempo… Ale faktem jest, że… – Że? – Wyczekiwał jej odpowiedzi. – Dawno się tak nie czułam… Z nikim tak blisko nie byłam… I już nie pamiętam, kiedy tańczyłam… Teraz to Olivier się uśmiechnął. – Podniecasz mnie… – wyszeptał jej do ucha. A wtedy Ela zmiękła do końca. Objęła go w pasie i wtuliła się w niego. Wyobrażała sobie, jak zdziera z niego spodnie i koszulę, jak ssie jego sutki, klepie po zmysłowym pośladku. Jak klęczy przed nim, obejmując ustami jego męskość. – Dobrze się czujesz? Ela? – Olivier patrzył na jej opartą o ramię głowę i przymknięte oczy. – Rozmarzyłam się… przepraszam… Wydała mu się taka cudowna – uległa i przystępna. Nachylił się nad nią, by musnąć jej wargi, ale wtedy na salę wkroczył kelner, tym razem z deserami. – Nic nie zamawiałem… – Olivier spojrzał na młodzieńca z zaskoczeniem. – Wszyscy goście naszej restauracji na spotkaniu randkowym otrzymują desery firmowe. Zapraszam. – Masz ochotę na coś słodkiego? Ela skinęła głową. Jej rozmarzone, błędne spojrzenie do końca rozbiło Oliviera. Nie sądził, że pójdzie mu tak łatwo. Że tak szybko zdoła ją rozbudzić i oswoić. – Mam ochotę… O, szarlotka i kolorowy drink… – Uwielbiam patrzeć, kiedy się tak zachwycasz drobnostkami… – Olivier odgarnął jej grzywkę z czoła. Ela podeszła do stolika. Szarlotka pachniała niesamowicie. Ale najbardziej kusił tęczowy drink. Kiedy po niego sięgała, bujała się jeszcze zmysłowo w letargu tanecznym, niezdarnie przechyliła kieliszek i większość drinka wylała sobie na dekolt. – A niech to… Niezdara ze mnie… To chyba znak, że powinnam wracać do domu… – Mowy nie ma! – Olivier sięgnął po serwetki. – Wytrzyj się. Mam pomysł. – Ależ jestem niezgrabna… – Ela wycierała dekolt skropiony słodkim, pachnącym napojem. – Zostaw to i chodź ze mną… Pociągnął ją za sobą. – Poczekaj, moja torebka! Ela cofnęła się i zdjęła ją z krzesła. – Zamówię taksówkę i pojadę się przebrać… – Nic takiego nie zrobisz. Mam tu pokój. Pójdziemy tam i spokojnie się przebierzesz. Okej? – Masz tu pokój? Sądziłam, że jesteś stąd… – Bo jestem, ale to w niczym nie przeszkadza, prawda? – I tak nie mam się w co przebrać. – Patrzyła na niego bezradnie. Olivier zbliżył się do niej i przytulił. – Jest tu basen z ciepłą wodą i jacuzzi… Zanim wrócimy z basenu, sukienka już wyschnie… Co ty na to? – Przez głowę przebiega mi tylko jedna myśl… ale jej nie powiem na głos… – Dlaczego? – Bo stoimy w holu… a ja jestem mokra, jakkolwiek to brzmi… Olivier zaśmiał się w głos. – No to chodź ze mną… Ela ruszyła za nim schodami. Na drugie piętro przecież nie opłaca się jechać windą. Znała te korytarze, ale w pokojach nie bywała. Jako recepcjonistka nie miała takiej potrzeby ani konieczności. Jednak kiedy Olivier otworzył drzwi, zaniemówiła. – Nie wiedziałam, że mamy tu takie salony… Balkon z widokiem na las i góry poruszył jej serce. – Zdejmij sukienkę, bo się przeziębisz… Pomóc ci? – Poradzę sobie – odparła, zerkając ukradkiem na ogromne łóżko. Ela pospiesznie zamknęła się w łazience. Kiedy Olivier usłyszał suszarkę do włosów, domyślił się, co może robić. – Mogę? – Zerknął zza drzwi. Biust Eli frywolnie falował w czarnym, koronkowym staniku. Na pupie tkwiły seksowne stringi, prześwitujące przez ciemne rajstopy. Na ten widok Olivier poczuł, jak jego męskość gwałtownie sztywnieje. – Kiepsko mi idzie… – Odwróciła się do niego plecami. – Pozwól, że ci pomogę – przejął stery, ale wciąż zerkał na jej piersi. – Musisz się ubrać, bo dłużej tego nie wytrzymam! – wydyszał jej po chwili w twarz, podał suszarkę i wyszedł z łazienki. Ela pozostała w osłupieniu. Suszyła dalej i dalej, aż w końcu dekolt sukienki wysechł. Założyła ją i poprawiła fryzurę. Rumiana twarz śmiała się do niej z wielkiego lustra. W końcu zerknęła zza drzwi łazienki na salon. Olivier stał pod oknem i wpatrywał się w dal. – Zrobiłam coś nie tak? – Nie. Popatrz, jak tu pięknie. Podeszła do niego. – Wyszedłeś z ?azienki tak nagle? Wypi?am za du?o wina, wybacz? Zachowuj? si? jak? ? Nie doko?czy?a, poniewa? Olivier pochwyci? j? wp?? łazienki tak nagle… Wypiłam za dużo wina, wybacz… Zachowuję się jak… – Nie dokończyła, ponieważ Olivier pochwycił ją wpół i przyciągnął do siebie. Objął dłońmi jej twarz i zaczął całować. Ela początkowo próbowała go odepchnąć. Jego gwałtowność ją przestraszyła, jednak z każdą kolejną chwilą jego wargi zaczynały smakować coraz przyjemniej, a on całował łagodniej. – Muszę złapać trochę powietrza… – dyszała. On uśmiechnął się pod nosem. – Nieźle całujesz… i nosisz stringi… – To też zauważyłeś? – Spuściła wzrok. – Jak mógłbym nie dostrzec tak fantastycznego tyłeczka… – Wiele kobiet tu przyprowadzasz? – spojrzała mu w oczy. Pragnęła usłyszeć prawdę, choć w głębi duszy bała się jej. – Dlaczego pytasz? – Chcę wiedzieć. – To niczego nie zmieni, nie zmieni tego, że jesteś wspaniała. Jesteśmy tu razem i jest miło, a może być jeszcze przyjemniej… Olivier próbował się do niej ponownie zbliżyć. Jednak Ela zaczęła się cofać. W końcu doszła do ściany, a wtedy nie mogła już się ruszyć. – Chcę cię znowu pocałować, nie uciekaj… Uniosła głowę. Wtedy ktoś zapukał do drzwi. Olivier z niecierpliwości zmarszczył czoło. – Kogo tu, do licha, niesie?… Kiedy otworzył drzwi, ponownie ujrzał znajomego kelnera. – Mam państwa desery, które państwo zostawili, wychodząc z restauracji, i szampana w zestawie. Postanowiłem je dostarczyć… – oznajmił, po czym bez słowa wjechał wózkiem do pokoju i zostawił go na środku. – Niczego więcej nie potrzebujemy. – Olivier wywrócił oczami. – Rozumiem, oczywiście… Kiedy zamknął za nim drzwi, zauważył, że Ela zniknęła znowu w łazience. „Cholera, byłem tak blisko… Co ona tam znowu robi?” – Ela? – Zapukał do drzwi. – Wyjdziesz? – Cierpliwości. Zaraz przyjdę… Zacierał ręce i czekał. Zaczynała mu się podobać, a co ważniejsze – kręciła go. Była odmienna. Spontaniczna i naturalna. I choć jeszcze tego nie rozumiał, tą odmiennością sprawiała, że zaczynał się nią interesować. Olivier otworzył szampana i rozlał go do kieliszków. Spojrzał na łóżko. Widział w nim siebie i wtulone w niego jej nagie, apetyczne ciało, i jej ciepłe spojrzenie utkwione w jego twarzy. Ela po chwili wychyliła się zza drzwi. – Szampan? I szarlotka… nie dokończyliśmy jej… – Proszę – Podał jej kieliszek wypełniony jasnymi musującymi bąbelkami. – Za co wypijemy? – Za spotkanie? – Za ciebie! Za naszą randkę. – Zbliżył się do niej i musnął jasne pasmo jej włosów, a potem zakręcił je sobie na palec. Wypił szampana i odstawił kieliszek. – Wypij do dna. Jest dobry. Smakuje ci? – Słodki, taki jak lubię. Kiedy wypiła ponad połowę, zabrał jej kieliszek z ręki i odstawił. – Podobasz mi się… bardzo… Podszedł do niej, oblizując wargi. – Olivier ja… to za szybko… – Nie dla mnie – odparł. – Poza tym tylko rozmawiamy i dobrze się bawimy. Ela spojrzała mu w oczy. Nie miała szczęścia do facetów. Nie potrafiła ich przejrzeć, dlatego często cierpiała. Żyła marzeniami o idealnym mężczyźnie, choć te fantazje co roku kurczyły się, krystalizując jej bolesną prawdę, a mianowicie, że ideałów nie ma. Nie ma i już! Gapiła się w jego rozochocone oczy, błyszczące jak nie wiadomo co. – Chyba zjem tę szarlotkę. Minęła go i podeszła do stolika. Bała się znowu cierpieć, choć jednocześnie żarliwie go pragnęła. Olivier dolał szampana do kieliszków. Przyglądał się jej, gdy spoglądała przez okno na las i góry. – Chyba miałaś zjeść szarlotkę… – Zbliżył się do niej i podał talerz. Deser pachniał waniliowymi lodami, które powoli zatapiały ciasto. – Tak naprawdę to nie mam na nią ochoty – wyszeptała. – Dolejesz mi szampana? – Już to zrobiłem. Proszę. Ela łapczywie sączyła słodki napój, a potem usiadła na łóżku. Miała lekkie zawroty głowy, ale czuła się z tym cudownie. Olivier przyglądał się jej z przyjemnością. Nagle zgasił górne światło, zostawiając tylko nocną lampkę przy łóżku. Włączył w telefonie nastrojową muzykę i zaczął się rozbierać. Rozmarzona Ela tego nie zauważyła. W tym czasie położyła się na środku łóżka z przymkniętymi oczami, nucąc sobie coś pod nosem. Nagi Olivier bez uprzedzenia położył się przy niej. Kiedy otworzyła oczy, przestraszyła się. A właściwie była na niego wściekła. – Co ty sobie myślisz? Że się z tobą, ot tak, prześpię? – Wiem, że masz na to ochotę, to żaden wstyd. Ja cię pragnę… A ty mnie nie? Daj spokój, jesteśmy dorośli… Oburzona, zamachnęła się. Miała ochotę uderzyć go w twarz, ale on pochwycił jej dłoń. Trzymał ją, aż w końcu przysunął się do niej. Powoli przestawała się szamotać – opadała z sił. Spojrzała na niego. Był boski i zbudowany jak mało kto. Olivier wstał z łóżka, prezentując się jej w całej krasie. – Ubierz się! – zażądała, odwracając się do niego plecami. W skroniach pulsowała jej krew, a z podniecenia ledwo nad sobą panowała. Jednak kobieca duma kazała jej walczyć i nie oddawać się zbyt łatwo. „Tak go pragnę… niech to szlag…” – Odmawiam – Rozłożył szeroko ręce w przyjaznym geście. – No chodź tu do mnie maleńka, nie opieraj się dłużej, przecież wiem, że ledwo nad sobą panujesz… Że jesteś wilgotna i gotowa, że możemy przeżyć razem coś wspaniałego… Naprawdę mi się podobasz… Uwierz mi… – Jeśli mnie wykorzystasz, to powieszę cię za jaja – szepnęła z taką powagą, że przebiegł go dreszcz. W jej oczach dostrzegł dziką żądzę. „Szlag z moją dumą, poszła się chrzanić, jak moja młodość i prowincjonalne marzenia. Bóg mi świadkiem, że nie umiem mu się oprzeć… I nie chcę tego dłużej robić…” – biła się z myślami. – Idziesz tu? Zaraz zrobię ci dobrze… – Olivier, zamknij się wreszcie. I mnie pocałuj – poprosiła, kiedy w jednej chwili postawiła wszystko na jedną kartę. Od kilku dobrych lat z nikim się nie widywała. Kompletna posucha zapanowała w jej życiu, nie licząc krótkich flirtów, które spełzły na niczym. Za to on był prawdziwy, silny. Był z nią, tutaj. Pragnął jej. A jej kobiecość wilgotniała na samą myśl o tym, że zaraz ją posiądzie. Olivier szamotał się chwilę z zamkiem od sukienki, który zaciął się w połowie. Ela dostała ataku śmiechu, lecz jemu do śmiechu nie było. – Poszukam nożyczek – stwierdził w desperacji. – Oszalałeś? Po prostu ostro pociągnij! – Za chwilę to ciebie ostro wezmę, wyskakuj wreszcie z tej kiecki – szeptał jej do ucha, aż czuła na karku jego gorący oddech. Po jej ciele przebiegały podniecające fale ekstazy. Kiedy uwolniła ciało z sukienki i rajstop, Oliver podziwiał jej kształtne biodra. Koronkowe stringi prawie nic nie zakrywały. Zdjął jej stanik. Jasne sutki sterczały z podniecenia. Brał je do ust i delikatnie pieścił. Ela z rozkoszy cicho jęknęła. Spojrzał na jej twarz, która wyrażała silne podniecenie i dzikość serca. Wtedy Ela otworzyła oczy i spojrzała na niego. Miał na czole krople potu, a jego źrenice pociemniały. Musnęła jego policzek. Był gorący i wilgotny. Ela czuła w sobie narastające podniecenie. Szumiało jej w głowie, nie tylko z powodu bąbelków. Olivier tak na nią działał, wyzwalając tłamszoną namiętność. Czuła gorąc jego ciała, siłę, i to, że jej pragnął. Całował jej piersi, zatapiając sutki w ustach. Ela wyginała się w zmysłowy łuk. Widok jej kremowej skóry dodatkowo go podniecał. Olivier zjechał językiem w okolice pępka. Kiedy zanurzył w nim język, jęknęła. Położył ręce na jej krągłych biodrach i zębami chwycił za stringi. Ściągnął je zdecydowanym ruchem, wyzwalając ją z czarnej koronki. Potem uklęknął przed łóżkiem i przysunął ją do siebie, zanurzając język w jej zmysłową, słodką kobiecość. Ela wiła się z rozkoszy. Olivier z trudem nad sobą panował. Wtedy ktoś zapukał do drzwi. – Co, u diabła?! – zasyczał. Pukanie nie ustawało. Olivier owinięty zaledwie w ręcznik podszedł do drzwi. – Ręczniki do wymiany. A papier toaletowy się panu nie skończył? Olivier zgasił pokojówkę spojrzeniem. – Mam wszystko i nic mi się nie skończyło. Czy coś jeszcze? Kobieta wycofała się w milczeniu. Na dodatek, w sekundę później zadzwonił jego telefon. „Co jest? Czy wszyscy się dziś zmówili?” Ale to był jeden z tych ważnych telefonów służbowych, więc odebrał. Przysiadł na fotelu, nie dostrzegając spojrzenia leżącej na łóżku Eli. Może i dobrze, bo w szybkim czasie dotarło do niej: Co ona właściwie robi? Jak mogła mu tak szybko ulec? Olivier rozprawiał o biznesach, zupełnie jakby jej tu nie było. W dodatku co chwilę śmiał się w głos. To ją rozdrażniło. Cały urok wieczoru i podniecenie zniknęły w niemal sekundę. Wyskoczyła z łóżka, zabrała swoją sukienkę i wpadła do łazienki. Spojrzała na swoje odbicie. Ta rumiana, rozochocona twarz. Och! Olivier wciąż dyskutował, gdy ona już ubrana wynurzyła głowę zza drzwi. Spojrzała na niego z rozczarowaniem. Nie chciała być jedną z jego kolejnych, szybkich zdobyczy. Słyszała tylko jego śmiech. Wtedy niepostrzeżenie wymknęła się z pokoju. Olivier sądził, że wciąż jest w łazience. W tym czasie Ela zeszła na dół do szatni i sięgnęła po płaszcz. Na szczęście dziś na portierni nie było nikogo znajomego. Zamówiła taksówkę i wymknęła się z hotelu po cichu jak myszka. Nie wiedziała, co Olivier naprawdę o niej myślał. To już nie miało znaczenia. Prawie uległa jego urokowi na pierwszej randce, odkrywając przed nim większość kart. Jak pewnie wiele jej poprzedniczek. Dojechała do domu, przygotowała sobie kąpiel, po czym weszła do wanny pełnej kolorowych, pachnących baniek mydlanych. Zamyślona walczyła z własnymi emocjami. Uciekła, ale wciąż go czuła. Jego zapach. Oddech. Szept. Dotyk… Wiedziała, że to się skończyło. Że go więcej nie zobaczy. Że podjęła słuszną decyzję. I cierpiała. „Na nic nie licz, Elu, to był tylko zarąbisty facet, który cię prawie bzyknął. I tyle… Przygoda… Czy mogłaś liczyć na coś więcej? Nie…” Nie mogła z nim zostać, wiedziała o tym. Wyszłaby na łatwą, a poranek byłby pewnie dla obojga kłopotliwy. On założyłby w pośpiechu spodnie i pod pretekstem pracy zniknąłby z jej pola widzenia. Wtedy czułaby się znacznie gorzej. A teraz siedzi w ciepłej kąpieli i analizuje każdy jego gest, dotyk, pocałunek… „Byle do rana, bo oszaleję!” Koniec wersji demonstracyjnej.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Przystanek_pozadanie_tom_1-ebookRO/p00663631i006" target="_blank" title="Przystanek pożądanie tom 1 [Opracowanie zbiorowe] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Przystanek pożądanie tom 1 [Opracowanie zbiorowe] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


GrotaBryza.pl: Co to jest suchy olej i które to suche oleje?\nCo to jest suchy olej i które to suche oleje?\nOlejki stosowane są w pielęgnacji ciała już od stuleci, jednak większą popularność zyskały zaledwie kilka lat temu. Zakochaliśmy się w prostym składzie i świetnych rezultatach, jakie dzięki nim osiągamy. Jednak znaleźli się i sceptycy, którzy wytykali im głównie długi czas wchłaniania i tłusty film na skórze. W odpowiedzi na te zarzuty pojawiły się na rynku suche oleje.\nCzy olej może być suchy?\nSuche olejki opierają się na takiej samej formule, co te zwykłe, jednak zostały wzbogacone suchymi emolientami. Są to związki, które odpowiedzialne są za brak uczucia lepkości, a także dzięki nim olejek bardzo łatwo rozprowadza się na skórze. Zalicza się do nich także silikony lotne, które nadają skórze jedwabistą gładkość. Połączenie suchych emolientów i olejków pielęgnacyjnych, zawierających nienasycone kwasy tłuszczowe, przeciwutleniacze, witaminy i składniki mineralne sprawia, że skóra jest odpowiednio nawilżona, wzmocniona ochronną warstwą, jednak bez uczucia tłustości i lepkości.Suche olejki są niezwykle wydajne, gdyż przy jednaj aplikacji zużywa się zwykle zaledwie kilka kropli, które wystarczają do zaaplikowania na całe ciało.Przy zakupach należy zwrócić uwagę, czy wybrany przez nas suchy olejek przeznaczony jest do stosowania, np. na skórę twarzy lub włosy, czy też ten sam kosmetyk możemy stosować do całego ciała.\nSuchy olejek do twarzy i ciała\nSuche olejki można nakładać zarówno na twarz jak i całe ciało, zapewniając odpowiednie nawilżenie i ochronę. Najczęściej dostępne są w buteleczkach, z których wylewamy kilka kropli na dłoń i rozprowadzamy po całym ciele lub w formie sprayu, który rozpylamy. Ta druga opcja szczególnie przypadnie do gustu leniuchom i zabieganym, gdyż w kilka sekund możemy nałożyć olejek na całe ciało. Dlatego też stanowią one świetną alternatywę dla balsamów, które trzeba wcierać przez kilkanaście minut, a potem jeszcze czekać aż całkowicie się wchłoną. Olejek, więc pozwala zaoszczędzić nam drogocenny czas, którego przecież zawsze nam brakuje. Kolejną zaletą jest to, że możemy go aplikować nawet na mokre ciało od razu po kąpieli czy porannym prysznicu. Warto również zwrócić uwagę na suche olejki zawierające złote drobinki, które latem pomogą podkreślić opaleniznę, a w zimie nadadzą blasku nieco jeszcze bladej skórze.\nOlejek suchy świetnie sprawdzi się jako baza pod makijaż. Nawilży i wypielęgnuje skórę oraz nada całości blasku. Możemy też pomieszać olejek z ulubionym podkładem bądź kremem, dzięki temu łatwiej rozprowadzimy je równomiernie po całej twarzy.\nSuchy olejek – nada połysk fryzurze\nZwykłe olejki stały się prawdziwym przełomem w pielęgnacji włosów. Dzięki olejowaniu włosy stały się miększe, bardziej lśniące, mniej łamliwe, a końcówki przestały się rozdwajać. Natomiast jego suchy odpowiednik świetnie sprawdzi się już po ułożeniu fryzury, do nadania jej odpowiedniego kształtu i blasku bez nadmiernego obciążania. Nie tylko pomogą odpowiednio ułożyć niesforne kosmyki, ale także świetnie sprawdzą się w walce z puszącymi się włosami. Możemy go nałożyć na całą długość włosów lub zaakcentować pojedyncze pasma. Wiele olejków zawiera także składniki, które pomagają chronić włosy przed słońcem czy wysoką temperaturą. Warto, więc zaopatrzyć się w taki specyfik, jeżeli często suszymy włosy suszarką lub używamy prostownicy czy lokówki.\nEtykiety: olejowanie włosów, pielęgnacja ciała, suchy olej\nKrem nawilżający a natłuszczający – kiedy który wy...


Ciasto Z Krakersami Na Budyniu - Przepisy w ŚwiatKobiety.pl\nArtykuły na temat: ciasto z krakersami na budyniu\n..., dodaj pozostały cukier, zagotuj. Gdy zacznie wrzeć, wlej masę jajeczną i mieszając gotuj na małym ogniu, aż do otrzymania konsystencji budyniu. Ostudź. 2. Miękkie masło utrzyj mikserem na puszystą masę. Następnie, wciąż ucierając, dodawaj po łyżce wystudzonego budyniu. Na koniec do masy wsyp 15 dag wiórków kokosowych i delikatnie wymieszaj łyżką. Krem podziel na 4 części. 3. Prostokątną formę lub...\n...1 Masa budyniowa: żółtka miksuję z cukrem, cukrem waniliowym, 1/2 szklanki mleka, budyniem i mąką. Resztę mleka zagotowuję, wlewam masę żółtkową. Ciągle mieszając, gotuję ok. minuty. Odstawiam do ostudzenia. Miękkie masło ucieram na puch, dodaję po łyżce zimnego budyniu i likier. Mieszam z wiórkami. 2 Formę wykładam papierem, rozkładam warstwę krakersów i 1/3 kremu, przykrywam krakersami, na...\nSkładniki na 20 porcji: Ciasto: - 4 białka, szklanka cukru, - 10 dag wiórków kokosowych. Krem: - 1/2 litra mleka, - 2 żółtka, cukier waniliowy, - 3/4 szklanki cukru, - 2 łyżki mąki pszennej(...) wymieszać. Ciasto przelać do blachy wyłożonej papierem i piec 35 minut w temp. 180 stopni C. Żółtka utrzeć z połową szklanki cukru i z cukrem waniliowym. Do utartej masy dodać obydwie mąki oraz pół...\nPrzepisy na temat: ciasto z krakersami na budyniu\nzupa z soczewicy wlasciwosci\nkluski drożdżowe z czym\nser do drozdzowki\nciasteczka orkiszowe bez mąki\nschab a w srodku mieso mielone\nciasta ciasteczka na wielkanoc\nciasto francuskie zawijane z nadzieniem\nmakaron zapiekany z mięsem mielonym i mozzarellą\nkrem lodowy do tortu\nplat indyka z owocami\npomysł na schabowy dietetycznie\nkotlety do hamburgerow z kurczaka


Ustalenie kontaktów z dzieckiem - Adwokat Wrocław | Anczewska & Puńko\nSkuteczne wsparcie Twojej sprawy o ustalenie kontaktów z dzieckiem\nRozwód lub separacja to sytuacje, które wymagają zaplanowania przyszłych relacji rodziców z dzieckiem, z uwzględnieniem dobra małoletniego. Przyjmuje się, że jeżeli dziecko przebywa ma stałe z jednym z opiekunów, to należy wspólnie ustalić sposób utrzymywania z nim kontaktów przez drugiego rodzica. Zdarza się jednak, że rodzice nie potrafią dojść do porozumienia w powyższym aspekcie i sprawa musi zostać rozstrzygnięta przez sąd opiekuńczy.\nSądowe uregulowanie kontaktów z dzieckiem obejmuje:\nW przypadku uporczywego utrudniania przez jednego z rodziców kontaktów z dzieckiem sąd może nałożyć karę pieniężną za każde naruszenie.\nSądowe ustalenie kontaktów z dzieckiem ma na celu zabezpieczenie swobody komunikowania się z małoletnim na odległość, spędzania z nim czasu, odprowadzania i przyprowadzania do szkoły, a także spotykania się w miejscu zamieszkania i poza nim. Orzeczenie sądu regulujące kontakty będzie miało znaczenie w tych sytuacjach, w których rodzice nie są w stanie uzgodnić wspólnego harmonogramu spotkań uwzględniającego potrzeby dziecka i każdego z opiekunów.\nSąd może orzec ograniczenie kontaktów z dzieckiem tylko wtedy, gdy zagrażałyby one dobru małoletniego. W takich sytuacjach na mocy orzeczenia sądu opiekuńczego rodzic może zostać pozbawiony możliwości kontaktowania się z dzieckiem, a nawet komunikowania się z nim na odległość. Możliwe jest również nakazanie spotykania się z małoletnim w obecności kuratora sądowego, drugiego rodzica lub innej osoby, którą wskaże sąd. Dodatkowo orzeczenie może zezwalać na spotkania z dzieckiem tylko w miejscu jego zamieszkania lub kontaktowanie się z nim wyłącznie na odległość.\nCzęsto ze względu na terminy rozpraw czas, jaki upływa od złożenia wniosku do prawomocnego orzeczenia, jest bardzo długi. W tym okresie każdy rodzic chciałby mieć zagwarantowaną możliwość prowadzenia swobodnej komunikacji i spotykania się ze swoim dzieckiem. Z tego powodu warto zadbać o ustalenie zabezpieczenia kontaktów na czas trwania postępowania. W procesie tym niezbędna jest pomoc specjalisty, który pomoże uprawdopodobnić roszczenie oraz interes prawny, które stanowią warunek niezbędny do udzielenia zabezpieczenia.\nAdwokat z naszej Kancelarii we Wrocławiu wspiera Klientów na każdym etapie procesu zmierzającego do ustalenia kontaktów z dzieckiem. Pomagamy wybrać optymalne rozwiązania, które pozwolą szybko zakończyć proces i zagwarantować satysfakcjonujące zabezpieczenie interesów dziecka oraz rodzica na czas prowadzonego postępowania.\nZakres doradztwa prawnego dotyczącego ustalenia kontaktów :\nreprezentowanie Klienta przez adwokata w procesie sądowym\npomoc w kompletowaniu materiału dowodowego\nwsparcie w zabezpieczeniu kontaktów na czas trwania postępowania\nChcesz sprawnie przeprowadzić postępowanie\no ustalenie kontaktów z dzieckiem?\nPotrzebujesz wsparcia w zabezpieczeniu kontaktów\nlub egzekwowaniu orzeczenia sądu w tej sprawie?\nJesteś z województwa dolnośląskiego?


Szkoła ponosi odpowiedzialność za homofobię. Jest wyrok sądu i przeprosiny - GazetaPrawna.pl\nMiasto Stołeczne Warszawa reprezentujące w tym sporze szkołę domagało się jednak całkowitego uchylenia wyroku pierwszej instancji / ShutterStock\nDyrekcja Zespołu Szkół Gastronomiczno-Hotelarskich w Warszawie opublikowała na swojej stronie przeprosiny w związku notorycznym gnębieniem jednego z uczniów, którego dopuszczano się ze względu na jego orientację seksualną.\n- Jest to pierwszy w historii polskiego sądownictwa wyrok przeciwko szkole za brak przeciwdziałania homofobii wśród uczniów. Sprawa ta pokazuje, że istnieją skuteczne środki prawne, z których mogą korzystać uczniowie i uczennice doświadczający przemocy motywowanej homofobią – komentuje adw. Paweł Knut z Kampanii Przeciw Homofobii, pełnomocnik skarżącego szkołę Jakuba Lendziona.\nSprawa, która trafiła wcześniej do Sądu Okręgowego w Warszawie I Wydział Cywilny dotyczyła notorycznego szykanowania poszkodowanego ze względu na fakt, iż jest on homoseksualistą. Jak ustalił sąd, Jakub Lendzion był wyzywany od „pedałów”, „ciot” oraz „pedofili”. Ciągłe wyzwiska szły w parze z wyśmiewaniem oraz obrzucaniem poszkodowanego resztkami owoców a później nawet kamieniami. Lendzionowi notorycznie chowano także plecak. Poinformowana o tym fakcie dyrektorka placówki, stwierdziła jednak, że jest to żart i szkolna tradycja. W placówce na korytarzach pojawiały się również naklejki z hasłem „zakaz pedałowania”. Poszkodowany otrzymał również szkolną walentynkową kartkę o takiej samej treści.\nJednym z bardziej rażących incydentów było ustawienie przez uczniów na stronach startowych szkolnych komputerów zdjęć mężczyzn uprawiających seks. Obrazek opatrzony był imieniem i nazwiskiem skarżącego oraz podpisem „Jesteś je...m homo”. O tej sytuacji, bibliotekarka, pod opieką której znajdowały się komputery, zabroniła skarżącemu informować dyrektor szkoły.\nZ materiału dowodowego ocenianego przez sąd wynika, że większość nauczycieli szkoły wiedziała o orientacji seksualnej poszkodowanego oraz o incydentach dziejących się na terenie placówki. Grono pedagogiczne powszechnie jednak bagatelizowało problem. Sytuacje określano jako incydenty, tradycje, żarty czy nic nie znaczące, normalne zachowania uczniów. Co szczególnie istotne, jedna z nauczycielek wskazała, że poszkodowanego nie powinno dziwić zachowanie innych uczniów, gdyż sam nie ukrywa się z tym, że jest homoseksualistą.\nSąd okręgowy stwierdził ostatecznie, że Jakub Lendzion z powodu swej orientacji seksualnej doznał naruszenia godności osobistej, nietykalności cielesnej oraz prywatności w trakcie nauki w placówce przy biernej postawie władz szkoły i jej ciała pedagogicznego. W związku z tym orzeczono o konieczności opublikowania przeprosin na stołecznych stronach Gazety Wyborczej.\nMiasto Stołeczne Warszawa reprezentujące w tym sporze szkołę domagało się jednak całkowitego uchylenia wyroku pierwszej instancji. Sprawa trafiła więc do Sądu Apelacyjnego w Warszawie, który zaakceptował zgromadzony materiał dowodowy oraz co do zasady zgodził się tezami postawionymi przez sąd okręgowy.\n- Sąd Apelacyjny rozpatrując apelację, uchylił zaskarżony wyrok tylko w punkcie dotyczącym przeprosin w gazecie. Ponadto usunął z treści przeprosin słowo "prywatność", stwierdzając, że nie została naruszona moja prywatność, tylko integralność cielesna, godność i cześć – wyjaśnia nam poszkodowany Jakub Lendzion.\nEDUKACJA OŚWIATA wymiar sprawiedliwości prawo przemoc ORZECZENIA PRAWO\nHomoseksualizm to choroba psychiczna, w przeszłości próbowano leczyć ludzi ale teraz dzięki lobby lewackich polityków i nie tylko nadano temu status trzeciej płci i zaprzestano leczyć, powoduje to szerzenie rożnych dewiacji i propagowanie wyższości homoseksualizmu nad hetero jak i nadawanie im więcej przywilejów niż reszcie (większości) społeczeństwa.\nHomofobia to przestępstwo czy choroba?\nMam nadzieję, że sąd, kuratorium i inne organizacje działałyby równie stanowczo, gdyby uczeń był gnębiony z innych powodów np. biedy albo braku markowych ciuchów (bo takie przypadki są dużo częstsze niż tzw. homofobia)\nczemu Kuratorium milczy? natychmiast podjąć działania wobec dyrektorki szkoły, bibliotekarki - nie nadają się do pracy pedagogicznej.\nMam wrażenie, że państwo homoseksualni zapominają, że są tylko tolerowani (czyli znoszeni). Dewiacje seksualne nie są ścigane tylko wtedy jeśli większość heteroseksualna uważa je za niegroźne dla społeczeństwa. Co nie znaczy, że będziemy to tolerować zawsze. Jeśli nahalnie zaczną promować tą dewiację wśród dzieci, to demokratycznie może się zakończyć ten eksperyment.\nW większości komentarzy uwidacznia się totalny brak wiedzy i ignorancja, żeby nie powiedzieć dosadniej. Jeśli homoseksualizm w XXI wieku uważa się za przestępstwo lub chorobę to o czym to świadczy?! Poczytajcie sobie coś poważnego na ten temat a nie plećcie głupot. Homoseksualizm to nie fanaberia, znudzenie heteroseksualizmem. To są nieszczęśliwi w większości ludzie, stygmatyzowani, którzy cierpią tylko dlatego, że z niewiadomych powodów los ich tak doświadczył. Myślicie, że gdyby ci nieszczęśnicy mogli się wyleczyć to by się nie leczyli! Medycyna jakoś nie potrafi rozwiązać tego problemu. Uważacie, że mówienie w mediach o homoseksualizmie to jest jego propagowanie! Kolejna bzdura. Homoseksualizm istnieje od zarania ludzkości. Po prostu ludzie ci mają teraz coraz więcej odwagi w ujawnianiu swojej inności. Chcą tylko normalnie żyć!! Tylko tyle. Do wszystkich rodziców dzieci dotkniętych tym nieszczęściem apeluję: wykażcie się zrozumieniem i rodzicielską miłością. Wierzcie mi. Im to jest bardzo potrzebne. Przy Waszej akceptacji będzie im lżej żyć. Pozdrawiam\nDziwne, że miasto działało w tej sprawie przeciw mieszkańcom.\nCzy sądy nie mają się czym zajmować. Podstawowe pytanie, czy czynów tych dopuścił się ktoś z personelu szkoły, czy ucznie inni. To wszystko jest chore... łącznie z egzemplarzem Mądrość kłamstwa i ciemnota, karności harap. Może otworzyć osobną szkołę dla w/w prztypadków\nA co z resztą dewiacji seksualnych? Froteryści, exhibicjoniści, koprofile, fetyszyści... oni też chcą takich praw jak homoseksualiści. Żeby np. fetyszysta mógł się ożenić z bielizną i moć adoptować dzieci. Albo, żeby exhibicjonista mógł eksponować się gdzie mu się podoba.