Pracownicy o związkach zawodowych, pracodawcach i państwie\n25 Maj 2004\nNiniejsza broszura jest zapisem fragmentów wypowiedzi i dyskusji jaka odbyła się 8 listopada 2003 roku w Poznaniu na Ogólnopolskiej Konferencji Ruchu Protestu Pracowniczego. Celem konferencji była próba integracji środowiska pracowniczego oraz sformułowanie najważniejszych problemów ruchu. Na Konferencji pojawiło się kilkudziesięciu przedstawicieli reprezentujących kilkanaście zakładów pracy z całej Polski. Uczestnicy reprezentowali różne związki zawodowe i opcje światopoglądowe. W spotkaniu udział wzięli także przedstawiciele niemieckiego anarchosyndykalistycznego związku zawodowego FAU. Mówiono zarówno o metodach walki, udziale i roli związków zawodowych w protestach pracowniczych, roli państwa jako katalizatora niektórych konfliktów, a także o działaniach pracodawców zmierzających do ubezwłasnowolnienia ludzi pracy. Zebranie tych wypowiedzi uznaliśmy za ważne, bowiem poglądy działaczy pracowniczych z trudem trafiają na łamy prasy, a jeżeli tak się dzieje, przedstawiane są jako problemy o charakterze wyjątkowym. Tymczasem kryzys ma rozległy charakter i dotknął wiele grup zawodowych.\nEfektem tej konferencji było podjęcie wysiłku przez część działaczy na rzecz dookreślenia podstawowych postulatów ruchu pracowniczego. Środowiska anarchistyczne m.in. zaproponowały zajęcie się samorządem pracowniczym. W rezultacie w ciągu 6 miesięcy udało nam się doprowadzić, dzięki współpracy z FAU, oraz pomocy środowiska niemieckich wolnościowców, do powstania broszury (w serii "Anarchizm. Idee. Praktyka") na temat samorządów, spółdzielni i partycypacji pracowników w zarządzaniu przedsiębiorstwami. Za ważne uważaliśmy zaprezentowanie w tym względzie doświadczeń argentyńskich, gdzie po rewolucji z grudnia 2001 roku w ręce pracowników przeszło ok. 150 dużych i małych zakładów pracy. Niemiecka grupa No Service wydała po polsku broszurę na ten temat, powstała polska wersja filmu. Drugim ważnym tematem i postulatem naszego środowiska (nie tylko anarchistycznego) jest walka o skrócenie dnia pracy, nie tylko jako jednej z metod aktywnego przeciwdziałania bezrobociu, ale też humanitaryzacji miejsc pracy. Poczyniono także starania o to, aby prasa pracownicza była szerzej kolportowana w środowiskach robotniczych. Podjęto szerszą współpracę ze związkami zawodowymi, nie tylko z Niemiec, ale obecnie również z Norwegii, Francji, Hiszpanii, Rosji. Jest jeszcze wiele innych działań, które miejmy nadzieję wzmocnią ruch protestu pracowniczego.\nPoznań, maj 2004 r.\nJarosław Urbański (Inicjatywa Pracownicza /Federacja Anarchistyczna, Poznań)\nObecnie mamy do czynienia z nową falą protestów pracowniczych, która jest bez wątpienia następstwem postępującego kryzysu nie tylko gospodarczego, ale także obecnego systemu sprawowania władzy. Na jaw wychodzą zadawnione sprzeczności społeczne. Stało się jasne, że system gospodarczy nie działa: ludziom nie płaci się przez wiele miesięcy pensji, zagrożonych zwolnieniami są dziesiątki, a może setki tysięcy pracowników, wzrasta bezrobocie, spadają wynagrodzenia, "obcinane" są świadczenia socjalne. Można powiedzieć, że fala tych protestów się nasila - duże centrale związkowe nawołują do strajku generalnego na kolei czy na Śląsku. Jak widzicie w takiej sytuacji ruch pracowniczy? W jakim kierunku powinna iść walka? Jakie są główne problemy organizacyjne?\nMaciej Guz (Daewoo FSO Warszawa, OPZZ Konfederacja Pracy)\nChciałbym odpowiedzieć na pytanie, czy strajk generalny ma szansę wybuchnąć. Moim zdaniem nie - z powodu sytuacji w jakich są obecnie dwie największe centrale związkowe. Musimy pamiętać, że OPZZ to związek zawodowy, który powstał kiedy narodowi wypowiedziano wojnę [chodzi o wprowadzenie stanu wojennego 13 grudnia 1981 roku]. To związek aparatczyków. Natomiast "Solidarność", związek, który powstał kiedyś w walce, stał się bardziej "bractwem różańcowym" niż związkiem zawodowym. W historii ruchu robotniczego nigdy nie było tak, żeby powstawały one w kościołach. Powstawały one na ulicach, w walce i w zakładach pracy. Dzisiaj te dwie największe centrale związkowe na tyle się zbiurokratyzowały, że patrzą bardziej na interesy partii politycznych z którymi się utożsamiają, niż interesy ludzi pracy. "Solidarność" walczyła o Akcję Wyborczą Solidarności (AWS) [ugrupowanie premiera Buzka]; OPZZ wszelkimi siłami stara się podtrzymywać Sojusz Lewicy Demokratycznej (SLD). W takiej sytuacji ruch pracowniczy nie może wygrać. 1 druga sprawa: podział na różne centrale związkowe i korupcja struktur związkowych. Często bywa tak, że jakieś osobiste ambicje powodują, że ktoś zakłada związek zawodowy. Jeżeli przewodniczący związku zawodowego nie będzie zarabiał tego co na swoim stanowisku pracy, to będzie on zawsze podatny na skorumpowanie ze strony pracodawcy. Związki zawodowe się sprostytuowały. I to jest zasadniczy powód, dla którego ruch pracowniczy przegrywa. Pamiętajmy, że to związki zawodowe wyprowadzały ludzi na ulicę z hasłami prywatyzacji zakładów pracy, teraz widzimy jakie są skutki prywatyzacji.\nFSO [Daewoo FSO Warszawa] jest takim namacalnym przykładem sprostytuowania się związków zawodowych. Działają tu cztery związki zawodowe. Przewodniczący związków zawodowych mają zagwarantowaną wielokrotność (5-ciokrotność) przeciętnego wynagrodzenia w fabryce, czyli zarabiają po 15 tysięcy złotych brutto! Przeciętna płaca zgrzewacza wynosi natomiast przykładowo 1800 zł. brutto. Wiceprzewodniczący mają 4,5 krotność średniego wynagrodzenia, przewodniczący komisji zakładowych (np. spawalni) mają 3,5-krotność średniej - pomyślcie ile miejsc pracy zostałoby uratowanych, gdyby te pieniądze podzielić.\nFSO znalazło się w takiej sytuacji, że z blisko 14 tysięcy pracowników zatrudnia dziś 3200 osób, nie licząc tych, którzy zostali przeniesieni, de facto tak jak ja siłą, na zasadzie art. 23' do innych przedsiębiorstw. Ale taka spółka jest po to zakładana, aby zlikwidować przerosty zatrudnienia i kosztami obciążyć firmę zewnętrzną. Dzisiaj mamy w FSO kolejnych 1500 osób do zwolnienia, to jest prawie połowa obecnej załogi. Związki zawodowe negocjują i jak się zwolni np. 900 osób , to zostanie, to przekazane jako ogromny sukces.\nJa zapraszam wszystkich pod FSO; tam na murze przy trasie toruńskiej jest napis: "Koreańczycy walczyli, a wy?!". Napis pojawił się, kiedy Daewoo w Korei upadało i tamtejsi robotnicy strajkowali. U nas zwolniono w tym czasie ludzi i nic. (...) We Włoszech z racji zmiany tylko jednego artykułu w prawie pracy na ulicę wyszło 3 mln. ludzi. Wielu pracowników było oburzonych zachowaniem górników podczas demonstracji w Warszawie [mowa o wydarzeniach a dnia 11 września 2003, kiedy 10 tysięcy górników starło się z policją].\nJak byłem u robotników w Ożarowie z kolegami z Konfederacji Pracy i jak im mówiłem, że muszą zająć zakład pracy, bo za kilka dni czy tygodni ich rozbiją, to oni uważali, że ich podburzam do rewolucji.(...) Rządy zarówno AWS i SLD nie przestrzegały (i nie przestrzegają) prawa pracowniczego, łamią je - jak pracownik nie zacznie go bronić w sposób drastyczny, tak jak to zrobili górnicy, to my wszyscy przegramy. Musimy przede wszystkim walczyć o jedność ruchu związkowego. Inaczej nie uratujemy ani FSO, ani Ożarowa, ani Wagonu. Ja podaję przykład 1980 roku, co znaczy jedność i siła, że nawet reżim się musiał ugiąć przed siłą ruchu pracowniczego. Dzisiaj musimy do tego samego dążyć. Do póki będzie 266 central związkowych o charakterze ogólnokrajowym, to jak my, jako pracownicy, możemy wygrać jak nie ma jedności ruchu. Nawet Ogólnopolski Komitet Protestacyjny - za którym byłem całą duszą - okazał się fikcją i teraz nic nie znaczy.\nJanusz Kędzierski (Komitet Protestacyjny, Fabryka Kabli w Ożarowie)\nTak się składa, że byliśmy na rozmowach kiedy pan Piechota czekał na telefon, jak ta sprawa z FSO ma się potoczyć. Po kilku godzinach mówi: "Mam zgodę, FSO jest uratowane". Pracownicy z euforią to przyjęli, pojechali do zakładu, gdzie im powiedziano; "Tak zakład jest uratowany i 1500 osób idzie na bruk".\nMy jako pracownicy z Ożarowa, wspierani przez szczecińskich stoczniowców, zrobiliśmy akcje i wyrzuciliśmy z zakładu pracowników, którzy rozmontowywali urządzenia, ale było nas za mało, żeby zająć zakład. Dlaczego? Bo zostaliśmy oszukani przez "Solidarność", który obiecała nam pomóc, ale tej pomocy nie otrzymaliśmy. Stało się, jak się stało. Podpisaliśmy takie porozumienie, że po wywiezieniu maszyn teren zostanie przekazany Agencji Restrukturyzacji Przemysłu (ARP), zostaną wprowadzeni inwestorzy i uruchomiona jakaś inna produkcja. Proces ten niestety uległ uśpieniu i dopiero po dwóch interwencjach w ministerstwie gospodarki podjęto z nami jakieś rozmowy, a ARP podjęło rozmowy z Telefoniką [właścicielem ożarowskiej Fabryki Kabli]. Te rozmowy też szły jak po grudzie. We wrześniu zagroziliśmy w ministerstwie, że zajmiemy budynek Telefoniki. Kiedy 1 października 2003 roku zajęliśmy budynek, sprawy znowu nabrały impetu. Wcześniej Hausner stwierdził, że Ciupiał [właściciel Telefoniki] nie jest żadnym biznesmenem i partnerem do rozmów. (...)\nJeżeli chodzi o związki zawodowe to muszę koledze przedmówcy przyznać rację: ani OPZZ, ani Solidarność nie zrobią nic, służą jedynie do "spuszczania powietrza" kiedy troszeczkę balon napęcznieje.\nJolanta Stelmach (Huta Aluminium Skawina, Solidarność'80)\nObecnie pracuję w Nowoczesnych Produktach Aluminiowych "Skawina", firma przeszła wiele przekształceń i restrukturyzacji, jest to po prostu była Huta Aluminium "Skawina". Jeżeli chodzi o mój zakład to na dzień dzisiejszy huta dobrze prosperuje i jestem tu ze względu na to, że załoga podjęła uchwalę o pomocy inny zakładom, w których źle się dzieje. Myśmy swoje przeszli i dostaliśmy pomoc od regionu Solidarności'80 i innych zakładów pracy. Wówczas jeszcze czegoś takiego jak OKP (Ogólnopolski Komitet Protestacyjny) nie było. Na dzień dzisiejszy, i mówię to w imieniu mojej załogi, uważamy że nie może być tak, iż jedynie jednoczą się grupy, które wiele doświadczyły i jest im obecnie źle. Nie można może liczyć na grupy zawodowe, którym dzieje się bardzo dobrze, ale na takie, które coś już przeszły, restrukturyzację wiedzą co to są zwolnienia grupowe, co to jest brak pieniądza. I takie grupy powinny się jednoczyć. Faktycznie mobilizacja wielu osób bierze się z tego, że nie mają pracy, nie mają pieniędzy i nie mają za co -jak na tę konferencję - dojechać.\nMy bardzo czynnie wspieramy Ożarów, chociaż pan Cupiał jest naszym sąsiadem (Myślenice) i jednocześnie największym odbiorcą wyrobów, i który też chciał nas kupić. Po protestach udało nam się wywinąć z rąk Cupiała, ale 90% produktów mu sprzedajemy. Tu muszę powiedzieć, że jestem dumna z załogi Skawiny, że potrafią poprzeć taki zakład jak Ożarów, sami mając świadomość, że mogą stracić pracę. Bo wystarczy, że Cupiał kupi wyroby aluminiowe zamiast u nas na Węgrzech przez dwa, trzy miesiące i my leżymy. Ale są jeszcze przesłanki patriotyczne i jak mówię jestem dumna z załogi, bo rzadko się zdarza, aby ludzie występowali wbrew własnemu interesowi.\nJolanta Dmoch (Komitet Protestacyjny, Fabryka Kabli w Ożarowie)\nReprezentuję tutaj Ogólnopolski Komitet Protestacyjny i wraz z kolegami z Ożarowa reprezentuję Sławomira Gzika, który dzisiaj nie mógł być obecny i chciałam powiedzieć kilka słów na temat działalności OKP. Komitet powstał 13 lipca 2003 roku, czyli ponad rok temu, na fali protestów i strajków m.in. Stoczni Szczecińskiej, Ożarowa - wtedy powstało 12. bardzo ważnych postulatów skierowanych do rządu, któremu dano miesiąc na ich realizację. Miesiąc minął, a postulaty niestety nie zostały zrealizowane, ale OKP nie poddał się, zaczął organizować systematycznie spotkania w różnych częściach Polski m.in. właśnie w Poznaniu, Łodzi, Ożarowie, Warszawie, itd. Przybywali przedstawiciele różnych protestujących zakładów pracy. OKP skupia ponad 80 zakładów pracy i jest chętny do współpracy ze wszystkimi, którzy zechcą współpracować. Ideą Komitetu jest, aby zjednoczyć wszystkie siły, które są przeciwne temu co się dzieje w naszym kraju: "rozwalaniu" naszej polskiej gospodarki, polskich przedsiębiorstw, wyzyskowi, nędznym wynagrodzeniom, itd. (...)\nJózef Berger (Sulzer Chemtech Poznań, OPZZ Konfederacja Pracy)\nW mojej firmie w lutym 2001 roku założyliśmy związek zawodowy. W momencie powiadomienia zakładu pracy przewodniczący organizacji natychmiast został zwolniony. Oczywiście oddano sprawę do sądu pracy. Następnie zaczęły się przesłuchania dokonywane przez kierowników zakładów i dyrekcję. Co już w tym momencie było bezczelnością i łamaniem prawa. Pracodawca chciał w ten sposób poprzez przesłuchania nas zastraszyć. Inna metodą jest - z tytułu przynależności do związku zawodowego - obniżanie wynagrodzeń. Te osoby, które odważyły się założyć związek mają notorycznie odbieraną premię. Na przykład w ciągu 11 miesięcy dwóch pracowników miało odebraną premię 6 i 7-krotnie. Ci sami pracownicy, kiedy nie należeli do związku nie mieli nigdy odbieranej premii, teraz mają. Jednak nadal się mocno staramy i nadal działamy w tym zakładzie. Bardzo dużo pomogła nam Solidarność'80 z Cegielskiego i inne organizacje. Dzięki nim nasze protesty przetłumaczone na angielski przesłano do Szwajcarii [gdzie koncern ma siedzibę]. Dwa razy zorganizowaliśmy pikietę pod zakładem i pod sądem. Pracodawca podczas pikiety zachował się jak dzikus. Pracowników zamknął, nie pozwalając wyjść pierwszej zmianie. Pracownicy którzy chcieli wyjść o 14 godzinie nie mogli wyjść bo była pikieta. W wyniku protestów wysłanych do Szwajcarii i w wyniku pikiet solidarnościowych został zwolniony dotychczasowy prezes. Aktualnie toczy się (od wielu miesięcy) sprawa przewodniczącego w sądzie pracy. (...) Bezkarność i bezczelność pracodawców, codziennie w setkach zakładów na terenie Polski, oburza.\nZbigniew Andrzejczyk (Bison-Bial Białystok, Solidarność'80)\nPrzez dwa lata walczyliśmy o zakład: były strajki, była głodówka, były demonstracje w Warszawie, blokady ulic Białegostoku. 1 można powiedzieć, iż ta dwuletnia walka w naszym przypadku wyszła nam na dobre. Sąd przychylił się do wniosku załogi, aby nie ogłaszać upadłości zakładu. Teraz jesteśmy -jakby to powiedzieć - na prostej, nie staczamy się w dół. Pracownicy się cieszą, że mają pracę i pieniądze na czas [wcześniej zaległości sięgały wielu miesięcy]. Spłacane są zaległości. Związki zawodowe w dalszym ciągu walczą, tu po drodze bardziej nam jest z OPZZ. Jako Solidarność'80 mamy niecałe 10% członków w zakładzie liczącym 1300 osób. Co nam się udało zrobić? Wprowadziliśmy naszego człowieka i z OPZZ do rady nadzorczej spółki. Dodatkowo, żadne posiedzenie zarządu nie odbywa się bez tych dwóch ludzi. Wprowadziliśmy naszego protegowanego na członka zarządu i naszego człowieka do biura zarządu. Nic co dotyczy naszego zakładu nie dzieje się bez naszego udziału, albo żebyśmy o tym nie wiedzieli. Mamy duży wpływ. Nie mamy natomiast wpływu na Metalexport [właściciel Bison-Bial], który jest firmą upadającą i chce nas jak najszybciej sprzedać.\nJedno co się nie udało to obronić wszystkich ludzi. Z tych co dostali wypowiedzenia -razem 350 osób - niestety odeszło do tej pory ok. 120 osób, ale wliczając w to wcześniejsze emerytury i tych którzy w Bison-Bial nie chcieli już pracować, jednak pozostało ok. 70 osób, i to jest nasza klęska. Ale być może już w najbliższym czasie niektórzy dostaną propozycje pracy, chociaż jeszcze za wcześnie mówić o szczegółach.\nJak będzie dalej? Przygotowany plan restrukturyzacji Bison-Bial jest do 2009 roku, ale dyrekcja nie może nam przybliżyć swoich wizji, które wykraczałyby poza ten plan. Działają z dnia na dzień. Z większością wierzycieli trwa proces układowy.\nSławomir Kaczmarek (Uniontex Łódź, NSZZ Solidarność)\nJak wszyscy wiecie w czerwcu [2003 roku] w Unionteksie był strajk. Dzisiaj wszyscy - razem 950 osób - dostaliśmy wypowiedzenia, ostatni z nas odejdą ze zakładu 23 listopada. Mamy tylko 2 tygodnie czasu aby powstała spółka pracownicza, którą chcemy założyć. Mamy dwóch malutkich inwestorów, którzy chcą nam pomóc. W ciągu paru dni musimy podjąć decyzję z kim wchodzimy do tej spółki pracowniczej. Wiadomo, że aby zaistniała spółka pracownicza wystarczy 50 tysięcy, to można zebrać nawet i w pięciu, ale brak nam pieniędzy na surowiec, media, chemię, itd. Liczymy, że będzie możliwe odtworzenie 150 miejsc pracy.\nProdukujemy koszule, materiały pościelowe, wszystko dobrej jakości, dla górnictwa, hutnictwa, szpitali -jest na to zbyt. Ja pracuję w tej fabryce na maszynie. Praca ta daje mi satysfakcję, lubię tam pracować. I załoga ma podobne jak ja podejście. Byli właściciele nas okradali. Nas i państwo. W założeniu spółki staramy się o pomoc z urzędu pracy i urzędu wojewódzkiego na stworzenie miejsc pracy i pokrycie części kosztów pracy na początku funkcjonowania nowej firmy. Ale na dzień dzisiejszy nie wiem jak to dalej będzie, chcielibyśmy, aby to wszystko ruszyło. Każdy z nas ryzykuje swoje odprawy po ok. 3000 złotych.\nCo do związków zawodowych - jestem wiceprzewodniczącym komisji zakładowej NSZZ "Solidarność" w Unionteksie. Przez 8 lat staraliśmy się, aby ktoś nowy z załogi wszedł do władz. Udało się to tylko mnie, bo mieli takie układy, że to było niemożliwe.\nWarto zwrócić uwagę na fakt, że pracownicy w wielu zakładach pracy, gdzie wybuchały wielomiesięczne protesty, starają się zachować kontrolę na działalnością przedsiębiorstw, w różny sposób. Bison-Bial był jednym z największych i najbardziej głośnych protestów. Teraz pracownicy wprowadzili swoich ludzi do rady nadzorczej i zarządu. Nie jest to samorząd pracowniczy, ale jest to forma partycypacji pracowniczej w podejmowaniu decyzji dotyczących przedsiębiorstwa. Podobną sytuację mamy dzięki Marcelowi Szaremu w H. Cegielski S.A. (ok. 1500 zatrudnionych). Otrzymał on 62% głosów na ponad 50% głosów załogi, czyli 465 głosów poparcia przy wyborach członka zarządu delegowanego przez załogę, to nie jest byle co. Teraz staramy się wprowadzić takie elementy, aby ta załoga się zbierała, dyskutowała, nie tylko o płacach, zatrudnianiu, ale także o produkcji. Marcel walczy przede wszystkim z działem marketingowym, o zapewnienie ciągłości produkcji, aby nie doszło do kolejnych redukcji zatrudnienia.\nMarcel Szary (H. Cegielski Poznań, Solidarność'80)\nTrzeba jednak stwierdzić, iż to, że jestem w zarządzie nie daje gwarancji dostępu do wszystkich ważnych informacji i decyzji dotyczących zakładu.\nProponuję teraz poświęcić trochę miejsca sprawom związanym z hutnictwem, gdzie zagrożonych utratą miejsc pracy jest - w wyniku wejścia Polski do Unii Europejskiej - około 30 tysięcy miejsc pracy.\nMieczysław Kucharski (Huta T. Sendzimira Kraków, Solidarność'80)\nJestem przewodniczącym związku zawodowego. My żeśmy się nie dali jednak skundlić. Jak coś się dzieje źle, lub jak nasze władze postępują tak jak nie trzeba, to reagujemy. Po prostu robimy swoje. Ja powiem o sobie i swoim związku jedno, od początku lat 90. żeśmy protestowali i walczyli o modernizację huty. W sprawie tej były cztery strajki głodowe. Biliśmy się bezkompromisowo. Byliśmy członkami Solidarności, ale jak trzeba było zrobiliśmy nowy związek, było nas bardzo mało, ale byli to ludzie prężni, którzy wiedzieli czego chcą. Ludzi aktywnych jest mało, jest marazm, ludzie są czym innym zainteresowani, boją się, ale jest grupa, która ciągnie walkę, daje swoje głowy, daje swój czas i pokazuje, że nie trzeba się bać. I to jest najważniejsze. Ja pamiętam tych wszystkich przewodniczących związków zawodowych z FSO, przez tyle lat ile oni brali pieniędzy... nie tylko pieniądze, te wszystkie wyjazdy po całym świecie. To byli nasi ludzie. Trzeba było coś z tym zrobić, a radzić dziś szczególnie ludziom z Ożarowa, że" czegoś nie zrobili...? My staraliśmy się pomóc pracownikom Ożarowa, chcieliśmy odbić zakład, kiedy go w listopadzie 2002 roku zajął Impel, ale niestety nie przyjeżdżało tylu ludzi ile trzeba. Nie można było iść z gołymi rękoma na bydlaków uzbrojonych po zęby.\nProszę zwrócić uwagę na te wszystkie paradoksy, jak ludzi można robić w konia. Teraz pan Hausner, który praktycznie jest winien temu wszystkiemu, ponoć pomaga ludziom z Ożarowa. Najpierw robią z Cupiała kapitalistę, oddają mu zakład, pomagają, dają wykorzystywać ludzi niepełnosprawnych, a potem mówią: "A teraz ty kapitalisto zachowuj się jak filantrop. Oddaj im to!". Ale Cupiał ma jeszcze swoje interesy w Krakowie, do niego należy klub piłki nożnej "Wisła" i mówi: "Dobrze oddam im to, ale wy mi dajcie tereny na których ulokowany jest klub Wisła". I wszystkich robią w balona. Jeden się robi dobry dla ludzi, a drugi dalej "goli" interesy.\nWracając do Sendzimira. Sendzimir w tym momencie - na co nie mieliśmy już wpływu - został połączony z trzema innymi hutami. Powstało jedno duże przedsiębiorstwo, które objęło swym zasięgiem 70% polskiego hutnictwa. Przez te wszystkie lata wszystkie polskie rządy dobijały hutnictwo, nie pozwalały się rozwijać. Biliśmy się zatem nie o zarobki, ale o to żeby modernizować hutnictwo i utrzymać miejsca pracy. To był nasz główny cel przez te 15 lat walki. Okazywało się jednak, że przez te lata huty wpadały w coraz większe kłopoty. Rósł garb zadłużenia finansowego. Od połowy lat 90. huty mogły przynosić zyski, ale koszty finansowe to uniemożliwiały. Nasz moloch, który powstał, ma zadłużenie równe 5 mld. złotych, więc państwo szuka inwestora. Wielu ludzi, tak jak my, z racji swoich poglądów, uważa, że takie zakłady jak huty czy kopalnie i inne, powinny pozostać państwowe, bo są to zakłady dla Polski o znaczeniu strategicznym. Państwo powinno o nie dbać. Ale przychodzi moment, kiedy jest sznur na szyi i grozi likwidacja... albo się pójdzie na układy i wpuści inwestora. W tym momencie w Hucie Sendzimira trwa proces sprzedaży tego przedsiębiorstwa spółce hinduskiej. Pakiet socjalny me został wynegocjowany, jestem jedną z osób, która "trzyma" i się stara, aby załogi nie skrzywdzić. Nie wiem czy uda nam się to do końca. Staramy się wyrwać co się da dla załogi.\nSytuacja do jakiej doprowadzono w Polsce, a szczególnie w hutnictwie dowodzi kilku takich paradoksów. Huty nie mają pieniędzy na produkcję. Z drugiej strony, np. 70% rynku na którym działa Huta Sendzimira opanowana jest przez import; importuje się blachę z zewnątrz, a my nie mamy pieniędzy nawet na produkcję. Kolejny rząd robi to jednak świadomie, zmniejszając nasz udział na polskim rynku. Przyjęte rozwiązania prowadziły do masowych zwolnień dwa lata temu, w czasie których ponoć pozwolono związkom zawodowym "wyjść z twarzą". Próbowaliśmy temu zapobiec, ale skutecznie nas zaszantażowano, obiecując załodze grosze. Mówiono np. że jeżeli wszystkie związki nie podpiszą takiego to dokumentu, do załoga nie dostanie od pana prezesa jednorazówki po 150 złotych na głowę. No i wtedy ludzie pytają: "No co pieniędzy ludziom nie chcesz dać?" Wielu ludzi odeszło w ramach "zwolnień dobrowolnych". Ale teraz co się dzieje - ciągle ludzi jest za dużo w hucie, ale na produkcji ich brakuje, przerosty są w administracji, gdzie trzymają się stołków za wszelką cenę, żaden z nich nie chciał być objęty programem dobrowolnych odejść. Pozbyto się ludzi młodych, którzy pracowali 5-10 lat, dostawali 28 tysięcy i uciekali z huty. Teraz, żeby przyjąć choć jednego człowieka na produkcję w hucie, pan minister gospodarki musi złożyć swój podpis. (...)\nJeszcze co do funkcjonowania związków zawodowych. Jeżeli pracodawcę stać na płacenie 5-ciokrotności średniego zarobku dla przewodniczącego związku zawodowego, to proszę bardzo, niech płaci. Tylko trzeba przewodniczącego zmusić uchwałą, żeby pieniądze oddał związkowi, a jak nie to do widzenia. U nas w hucie zrobili inaczej. Ponieważ związki zawodowe - my jesteśmy jedyny, który tego nie robi - prowadzą działalność gospodarczą to wiele mogą przed ludźmi ukryć. Związkowe spółki podpisują długoterminowe umowy z pracodawcą, ich tam nie obowiązuje zasada przetargu publicznego, mają z góry ustalone rozliczenia. Te spółki płacą związkowcom, na całe szczęście nie takie wielkie pieniądze jak w FSO. (...)\nDzisiaj nie ma związku zawodowego, który zdecydowanie broniłby robotników. Jeszcze my Solidarność'80, różne odłamy tego związku w różnych zakładach pracy, próbujemy bronić ostatnimi siłami tego co się ludziom należy i to w sposób taki, że jesteśmy wrogami wszystkich. Trzeba - tak jak mówi Marcel - iść do ludzi, rozmawiać, dawać przykłady. Oczywiście jest to ciężkie, każdy ma rodzinę, inne zajęcia, a tu trzeba jeszcze poświęcić trochę czasu. Możemy jedynie przepraszać ludzi z Ożarowa, że nie byliśmy tam, bo powinno nas tam być jak najwięcej. Ale sytuacje też były różne. Przypominam sobie jak pojechaliśmy na protest pielęgniarek do Warszawy. Mówiliśmy im: "wpuście inne branże", ale ktoś je podpuścił, że jak przyjadą hutnicy, górnicy to będą tu sobie swoje sprawy załatwiać... a to trzeba niestety tak, jak była idea pierwszej Solidarności, tej oddolnej, że wszyscy załatwiamy wszystkich sprawy. To wszystko padło. Czy da się to odbudować? Nie wiem. (...) Niestety trzeba tak jak za pozytywizmu - zacząć pracę u podstaw. Ludzie są dalej ogłupiam. Środki masowego przekazu są w tych rękach co "trzeba", potrafią przeprowadzić totalny atak na związki zawodowe i doprowadzić do tego, że przeważnie ludzie są związkom zawodowym niechętni. (...)\nMarek Cienciała (Inicjatywa Pracownicza, Huta Cynku Miasteczko Śl.)\nDramatyczna sytuacja Śląska, w regionie w którym kluczową rolę odgrywa przemysł ciężki i wydobywczy bierze się głównie z poczynań państwa, które prowadzą do niszczenia obu tych branż. O ile w przypadku górnictwa władza dąży do likwidacji tej gałęzi przemysłu działając głównie pod dyktando Banku Światowego, o tyle w przypadku hutnictwa przede wszystkim wykonuje polecenia Komisji Europejskiej, która odgórnie narzuca ile można produkować a ile nie, a tym samym przyczynia się do likwidacji zakładów i pozbawiania tysięcy ludzi pracy. Jedynym pomysłem rządu dla ratowania przemysłu hutniczego jest szukanie zagranicznych inwestorów. Są to często tylko zabiegi - kosmetyczne dla uzyskania lepszej ceny. W takim celu do konsorcjum Polskich Hut Stali włączone zostały tylko najlepsze, nowe linie produkcyjne. Zainteresowanie zagranicznych firm to często tylko wywiad gospodarczy, bowiem Polska to wymarzony rynek zbytu dla nadprodukcji zachodnich koncernów. Można oczekiwać, że tylko likwidacja poprzedzona bankructwem większości polskich hut, byłaby celem zagranicznego inwestora. Wierzycielem naszego hutnictwa są banki z większościowym udziałem kapitału zagranicznego. Kapitał ten po opanowaniu rynku i zainwestowaniu w kupno naszych zakładów, zainteresowany jest głównie transferem zysków za granicę. Zatem banki te nie będą zainteresowane w realizacji programu rozwoju hutnictwa.\nW Polsce hutnictwo ma ogromny potencjał produkcyjny. Dla duszących się od nadprodukcji koncernów z Unii Europejskiej stanowi zagrożenie. Dlatego od początku lat 90-tych na kolejnych rządach usiłuje się wymusić program restrukturyzacyjny, który przewidywał trwałą likwidację potencjału produkcyjnego poprzez ograniczenie produkcji i likwidację części hut oraz masowe zwolnienia. Obecny rząd wykazuje wyjątkową uległość i zobowiązuje się do przyjęcia programu niszczenia przemysłu hutniczego.\nOgólną strategię jaką kierują się koncerny stalowe w walce o kurczące się rynki zbytu jest postępujący proces koncentracji kapitałowej i tworzenie coraz większych koncernów wspieranych przez państwa i grupy państw. Można mówić o procesie oligopolizacji hutnictwa, czyli powstawaniu kilku, czy kilkunastu, wielkich organizacji koncernów działających na dużym rynku zbytu, dzielących rynki między siebie i prowadzących konkurencję między sobą na ograniczoną skalę, tak aby nie wywoływać konfliktu handlowego. Natomiast małe i mniejsze organizacje produkcji hutniczej są wchłaniane i podporządkowywane. W krajach Unii i Stanów Zjednoczonych istnieje ścisła i bezwzględna ochrona własnych rynków. Istnieje również silna pomoc państwa, czy grup państw, dla branży hutniczej. Wielkie unijne koncerny stalowe mają bezpośrednie przełożenie na decyzje polityczne, nie tylko swoich rządów, ale i Komisji Europejskiej, która bezpośrednio realizuje ich interesy.\nKoncerny te są zainteresowane zwiększaniem eksportu głównie do krajów Europy Środkowo-Wschodniej. Komisja Europejska zawiesiła rozmowy z międzynarodowymi organizacjami finansowymi na temat pozyskania kredytów na restrukturyzację polskiego hutnictwa, właśnie na żądanie unijnych koncernów stalowych. Pokazuje to wyraźnie jakimi wytycznymi kieruje się Unia w procesach negocjacyjnych z Polską oraz jak się mają oficjalne deklaracje do rzeczywistych intencji i interesów.\nKomisja Europejska postrzega hutnictwo 10-ciu krajów stowarzyszonych z Unią, a w szczególności hutnictwo Polski, Czech i Rumunii jako olbrzymie zagrożenie dla hutnictwa unijnego. Wręcz ostrzega te kraje, że ich droga do członkostwa w Unii, wiedzie przez radykalną restrukturyzację i dalsze obniżenie poziomu produkcji. Komisja Europejska chce redukcji zatrudnienia w hutach krajów stowarzyszonych aż o 2/3, czyli o 200-250 tys. osób. Restrukturyzacja tej branży w propozycji Unii Europejskiej szacowana jest na około 10 mld. USD, przy czym Unia, jak sama twierdzi, nie ma środków na współfinansowanie takiej restrukturyzacji.\nKomisja Europejska próbuje zachować twarz. Niby chce dawać środki finansowe dla hutnictwa, w zamian jednak za likwidację miejsc pracy. Dzięki skutecznie prowadzonej złodziejskiej polityce Unii, Polskie Huty Stali musiały drastycznie zmniejszyć produkcję w zamian za 3 mld złotych, ale pieniądze te musiały zostać zwrócone wskutek ich nie wykorzystania na czas.\nKtoś może się zapytać, po co mamy dopłacać do hutnictwa, skoro jest nierentowne. Otóż prawda jest taka, że huty wydały na restrukturyzację 1,5 mld. USD, z czego tylko 200 min. USD to były gwarantowane przez rząd kredyty. Reszta to środki własne hut i kredyty komercyjne - rzecz nie spotykana w krajach Unii.\nPostępowanie Komisji Europejskiej, która żąda prywatyzacji naszych hut, jest bezpośrednio dyktowane żądaniami i interesami koncernów stalowych Unii. Można z pełnym przekonaniem stwierdzić, że cała koncepcja prywatyzacji była i jest realizowana w bezpośrednim interesie nie tylko Unii, ale i wszystkich krajów wyżej rozwiniętych. Fakty istnienia takich kompromitujących, nie tylko stronę polską czy Komisję Europejską, ale również MFW i Bank Światowy, żądań były i są ukrywane przez polskie elity polityczne. Proces prywatyzacji, podobnie jak całą transformację gospodarczą przedstawia się jako suwerenną koncepcję, wynikającą z wymagań gospodarczych. Żądanie ograniczenia mocy produkcyjnych w hutnictwie nie jest już przy tym, jak w przypadku górnictwa czy rolnictwa, ubierane w ideologię wolnego rynku. Unia odsłania wprost swe intencje, żądając zapisania, o ile każda z hut zmniejszy swoją produkcję. Na dodatek Komisja z Brukseli żąda redukcji mocy produkcyjnych najbardziej efektywnej ekonomicznie i najbardziej przyszłościowej części naszych hut.\nPod naciskiem rządu huty muszą ujawnić wszystkie dane na temat procesu produkcyjnego inspektorom Komisji. Wcześniej udostępniono Banku Światowemu wszystkie kluczowe dane o polskim górnictwie. Ćo więcej, uzgodniono że podstawą oceny rządowego programu restrukturyzacyjnego będzie ocena możliwości zbytu polskiej stali dokonana przez brytyjską firmę konsultingową finansowaną z funduszu PHARE.\nCo w zamian? W zamian Komisja Europejska proponuje pomoc w postaci darowizn na programy osłon socjalnych dla zwalnianych hutników; kredyty, ale z międzynarodowych instytucji finansowych, na restrukturyzację oraz własne kontakty przy doborze koncernów unijnych w prywatyzacji, co brzmi już wręcz groteskowo. Zdaniem Komisji Europejskiej zatrudnienie powinno być ograniczone do 40 tys. ludzi (obecnie wynosi 95 tys.).\nStanowiska związków zawodowych w kwestii ratowania hutnictwa są podzielone. Część zgadza się z rządowym programem szukania zagranicznego inwestora strategicznego, część broni się przed tym, sugerując konieczność scentralizowania i koncentracji kapitałowo-organizacyjnej w postaci wielkich koncernów i holdingów. Jeszcze innym pomysłem jest stworzenie modelu tzw. zintegrowanego przedsiębiorstwa skarbu państwa, które charakteryzowałoby się tym, że nie będzie już we władaniu przedstawicieli państwowej administracji gospodarczej, ani prywatnych właścicieli kapitału, zostanie natomiast przekazane we władanie zespołom pracowniczym i dyrekcji. Inaczej rzecz się miała i ma do dzisiaj w Stanach Zjednoczonych, gdzie hutnicy obronili swoje miejsca pracy dzięki przejęciu na własność swoich zakładów pracy (...)\nWiększość przedsiębiorstw po wykupie przez pracowników, ze stanu bankructwa wysunęła się na czoło przemysłu hutniczego, bowiem dla pozytywnego rozwiązania problemów hutnictwa konieczna jest inicjatywa ludzi bezpośrednio tym zainteresowanych, a więc samych pracowników. Majątek zlokalizowany w przedsiębiorstwie pochodzi z akumulacji wypracowanej przez wszystkich pracowników i winien być nadal wykorzystywany w ich interesie, a nie w interesie wąskiej grupy elit ekonomiczno-politycznych. Załoga przedsiębiorstwa najlepiej jest zorientowana co się w zakładzie dzieje, najbardziej jest związana z przedsiębiorstwem, który jest "warsztatem pracy" i podmiotem stabilizacji życiowej. Zatem władanie zakładem pracy winno zostać jednoznacznie przekazane pracownikom.\nWalka toczy się nie tylko na terenie wielkich zakładów przemysłowych, ale dotyczy też mniejszych czasami specyficznych przedsiębiorstw, związanych np. z opieką nad niepełnosprawnymi. Ciągle trwają protesty w wielu szpitalach. Chciałbym abyśmy teraz trochę o tym pomówili: o zakładach związanych pośrednio czy bezpośrednio ze sferą budżetową.\nAdam Moryc, Piotr Góral (Federacja Anarchistyczna, grupa wsparcia Komitetu Protestacyjnego Szpitala im. Rydygiera - Wrocław)\nW 2000 roku Urząd Marszałkowski zadecydował o likwidacji Szpitala Rydygiera, co spotkało się od razu z reakcją pracowników, którzy zawiązali Komitet Obrony Szpitala. My nawiązaliśmy kontakt po raz pierwszy w październiku 2001 roku - wtedy rozpoczęła się współpraca. Federacja Anarchistyczna i Komitet Obrony Szpitala prowadzili wspólnie te wszystkie akcje. Efektem końcowym całego protestu była wygrana pracowników Szpitala Rydygiera. Na przełomie marca i kwietnia 2003 roku został podpisany dokument, w którym Urząd Marszałkowski wydał decyzję, na mocy której Szpital Rydygiera, będąc do tej pory szpitalem samodzielnym, stał się filią innego szpitala we Wrocławiu. Jednak zostały zachowane miejsca pracy. Trzeba wspomnieć, że jednym z motywów likwidacji szpitala było jego zadłużenie, ale co ciekawe nie było to zadłużenie największe - inne szpitale miały większe długi. Cały dług przeszedł na Urząd Marszałkowski. Jednak chociaż taki dokument wydano nie znaczy, że Szpital przestał mieć kłopoty - one w dalszym ciągu istnieją i są robione przez władze regionalne i dyrekcję tego drugiego szpitala, którego Rydygier stał się częścią.\nPo zakończeniu protestu i podpisaniu pewnych protokołów i uzgodnień z Urzędem Marszałkowskim okazało się, że trzeba tych spraw pilnować do ostatniej sekundy. Ugoda była podpisana z zarządem województwa, w momencie kiedy przyszło do głosowania w sejmiku województwa, zarząd przedłoży zmienioną formę tej ugody. Tylko dlatego, że byliśmy na sali podczas głosowania, udało się w ostatniej chwili wskazać, że zostało podpisane zupełnie cos innego, że ten dokument został zmieniony i proponował likwidację dwóch oddziałów. Powiedziano później, że to pomyłka kancelaryjna. (...)\nCo ważne w samym proteście - nie brały w nim udziały związki zawodowe z Rydygiera. Związki zawodowe dwa i pół roku temu scedowały swoje pełnomocnictwa na Komitet Obrony Szpitala, umyły ręce i nie były zainteresowane walką. Ale moim zdanie na całe szczęście, bo widzę we Wrocławiu, jak inne protesty są prowadzone przez związki zawodowe (różne)... wybuchają na chwile, zaraz potem są wygaszane, kiedy związek zawodowy nie chce już niczego politycznie ugrać. To taka huśtawka. W Rydygierze poszło do końca, a nie że podpisano jakąś małą ugodę i siedzimy cicho. Nie. My nie dyskutowaliśmy o tym, że łaskawie wypłacą nam zaległą od kilka miesięcy wypłatę: zażądaliśmy regularnych wypłat, wycofanie się z pomysłu rozwiązania szpitala i zachowania miejsc pracy. Dzięki temu, udało się coś uzyskać. W innych szpitalach jest tak, że co dwa, trzy miesiące wybucha krótki protest w każdym ze szpitali, żeby dostać zaległe pieniądze. Ludzie przywykli do tego, że te protesty tak się robi. (...) Bardzo ważne w tym proteście było zatem to, że zabrakło w nim związków zawodowych, w związku z czym protest nie mógł być manipulowany.\nNasz protest był też "kierowany" przez wszystkie grupy zatrudnionych: lekarzy, pielęgniarki, salowe i przy wsparciu społeczności lokalnej, innych pracowników, studentów. To był protest społeczny i właśnie społeczny charakter tego protestu spowodował, że osiągnęliśmy w jakimś stopniu nasze cele, choć oczywiście nie mówimy że w stu procentach. Miejsca pracy zostały w każdym razie zachowane. (...)\nBasia Musielak (Impel, Szpital im. Degi w Poznaniu, Solidarność'80)\nJa pracuję w Szpitalu im. Degi, którego dyrekcja - niestety - sprzedała nas do Impelu Zostaliśmy przeniesieni na podstawie artykułu 23. Przez rok czasu był względny spokój. Firma przysłała nam pisemka, że z wynagrodzenia netto 600-700 złotych chciała nam jeszcze 200 złotych obciąć. Jednak zanim zostaliśmy przeniesieni z Degi do Impelu założyliśmy związek. Chyba jeden z nielicznych skupiających salowe i sanitariuszki. To być może uratowało nas przed tym, iż nie zrobili z nami od samego początku, co chcieli. Zatem kiedy próbowano nam obniżyć pensje, a my jesteśmy dość wojownicze, zorganizowałyśmy protest, który trwał ok. 3 miesięcy. Ogłosiłyśmy strajk włoski. Impel to firma prywatna dążąca do jak największych oszczędności, a strajk włoski wiadomo: wszystko robi się bardzo dokładnie i ściśle wg przepisów. I tym sposobem wywalczyliśmy, że nie obcięto nam wynagrodzenia, a dodatkowo dostałyśmy premię 7% za brak chorobowego. Po tym proteście uspokoiło się, lecz szpital ponownie ogłosił przetarg, bo kontrakt Impelu się kończy. (...) O sprzątaczki, salowe, sanitariuszki - o tę grupę nigdy nikt nie dbał, zawsze byłyśmy na samym końcu. My generalnie wolałybyśmy wrócić do szpitala, a nie wiadomo jak będzie. Nasi byli przełożeni sugerują, że woleliby abyśmy zrezygnowały z tego związku i zapisały do któregoś, który istnieje na terenie szpitala. Jest 7 związków, ale tylko nasz -jest ten zły. Każdy nowy dyrektor, ostatnio zmieniali się trzykrotnie, się dziwi: "Jak to salowe mają związek?"\nAlicja Niełacna (Bresco, szpital Centrum Medyczne HCP Solidarność'80) Poznań\nW zeszłym roku 15 lipca  zostałyśmy "sprzedane" (wg art. 23') przez pana prezesa do firmy Bresco, która ma zarząd we Wrocławiu. W Poznaniu nie ma żadnych kadr, o wszystkie pisma, dokumenty musimy prosić, czekamy po trzy tygodnie, miesiąc. Firma Bresco odciąga nam składki PZU, które w ogóle do PZU nie wpływają. Pieniądze chyba biorą do własnych kieszeni. W ogóle o nas nie dbają. Od kiedy zorganizowaliśmy pikietę protestacyjną są straszne "podchody" w stosunku do tych osób, które brały udział w pikiecie. Mówią, że możemy nie pracować, bo każdy jest do zastąpienia. Jest nas wszystkich 6 sprzątaczek i 26 salowych. (...) Jak się odezwałam na zebraniu, że nie ma szkoleń, to pan dyrektor publicznie stwierdził, że jestem najgorszym pracownikiem i mnie zwolni z art. 52. Złożyłam protest, ale na niego nie odpowiedział, dlaczego tak przy wszystkich pracownikach mnie potraktował. Nie mamy żadnego socjalnego, o nic się nie możemy doprosić, wynagrodzenia nie przychodzą na czas. [Tydzień później w Centrum Medycznym HCP wybucha dziki strajk salowych z Bresco; wszystkie pracownice dostały wypowiedzenia; prezes szpitala rozpisał nowy przetarg, a do pracy w nowej firmie zarekomendował pracowników nie należących do związku].\nMaciej Hojak (Inicjatywa Pracownicza/Federacja Anarchistyczna, Warsztat Terapii Zajęciowej "Przylesie", Poznań)\nJestem pracownikiem Warsztatów Terapii Zajęciowej (WTZ). Chciałbym wam przybliżyć naszą sytuację w warsztatach - gdzie z jednej strony prowadzi się aktywność na rzecz osób niepełnosprawnych lub upośledzonych umysłowo, a z drugiej jest to miejsce pracy. W Polsce warsztaty powstały na początku lat 90. Najczęściej jako oddolna inicjatywa ludzi, którym problem ludzi upośledzonych umysłowo wydawał się poważny z racji przede wszystkim tego, iż dotychczasowa aktywność w tym względzie była więcej niż niewystarczająca, a nawet zacofana. Wśród młodych ludzi, zapaleńców, którzy studiowali na kierunkach, które unaoczniały poważne braki i problemy odnośnie niepełnosprawnych, a także wśród rodziców osób w ten sposób dotkniętych przez los (a także często upośledzonych społecznie) powstawała idea powołania tego typu placówek. Wcześniej oscylowało to pomiędzy poradnią u specjalisty, świetlicą, a domem opieki społecznej. Na fali rozwoju sektora pozarządowego z początku lat 90. (stowarzyszeń, fundacji itd.) zaczęły powstawać pierwsze WTZ dla osób będących do tej pory "więźniami swoich własnych domów". W warsztatach ludzie ci mogli się rozwijać poprzez uczestnictwo w małej społeczności, gdzie umożliwiano by im, poprzez twórczą prasę, znalezienie należnego im miejsca w społeczeństwie. W tym czasie nowo powstały biurokratyczny twór, czyli PFRON (Państwowy Fundusz Osób Niepełnosprawnych) uwzględnił w swoich założeniach finansowanie warsztatów. W Poznaniu przez wiele lat istniał tylko jeden warsztat pomimo dużo większych potrzeb. W tym czasie nikt nie miał doświadczenia, to doświadczenie trzeba było wypracować. Najczęściej pracownikami stawali się ludzie z zacięciem, chcący brać sprawy w swoje ręce i zmieniać położenie osób niepełnosprawnych. PFRON jak i ustawy doprowadziły tych ludzi do pewnego biurokratycznego uzależnienia. By jednak takie placówki mogły istnieć i by mogły przyjmować osoby dla których zostały stworzone, potrzebne były środki finansowe. PFRON jako instytucja finansująca nie tylko WTZ, ale i zakłady pracy chronionej, różnego typu zakupy sprzętu, itd. niekiedy - jak to bywa w przypadku tego typu instytucji biurokratycznych - marnował społeczne pieniądze. Kwestie finansowe usankcjonowano wieloma idiotycznymi przepisami, jak choćby ten mówiący o tym, iż jeden terapeuta powinien przypadać na 5 podopiecznych, co nijak się miało do rzeczywistych potrzeb, stopnia upośledzenia i niesprawności uczestników warsztatów. Za takimi przepisami szły właśnie środki finansowe na utrzymanie warsztatów. Od samego początku warsztaty były niedofinansowane. Spora część środków do dziś dnia zdobywana jest poprzez tzw. sponsoring. Błędem, do dziś pokutującym, środowisk pracowniczych związanych z warsztatami jest brak odpowiedniej reprezentacji jak i nie wypracowanie środków nacisku na urzędników i polityków, co teraz najbardziej daje się nam we znaki w momencie permanentnego kryzysu.\nNiestety z perspektywy czasu muszę stwierdzić, iż ów ruch ludzi zakładających WTZ został wykorzystany przez państwo, które pozbyło się kłopotów z niepełnosprawnymi w zamian dając niedostateczne środki i zarazem zwiększając kontrolę urzędniczą. Z drugiej strony w społeczeństwie pokutuje przekonanie, iż np. upośledzonymi zajmują się woluntariusze i "ludzie dobrej woli", którzy potrafią umiejętnie wykorzystać fundusze od sponsorów na biedne dzieci. W czasie kiedy wiele firm przeżywa trudności pozyskanie najmniejszych nawet środków nie jest łatwe. By prowadzona była na dobrym poziomie rehabilitacja, terapia zajęciowa (tkactwo, ceramika itd.), zajęcia z psychologiem trzeba zatrudnić fachowców, ludzi o odpowiednich predyspozycjach. Do tej pracy niestety nie każdy się nadaje. Ludzie zatrudnieni w warsztatach nie mogą być z doskoku. Efekty naszej pracy często widać dopiero po latach codziennych starań. Każdy z podopiecznych w warsztatach jest traktowany jednostkowo. Jest to też praca często doceniana przez podopiecznych i ich rodziców, jednak nie przekłada to się na wynagrodzenie. Średnio pracownik w moim warsztacie zarabia 1000 złotych. (...)\nW Poznaniu z racji całkowitej ignorancji urzędników ich ingerencja w swoistą autonomię placówek spowodowała, że z czasem zaczęła narastać w naszym środowisku świadomość osób związanych z warsztatami, iż czas na szersze działania, współdziałanie i naciski na państwo, Zapoczątkowaliśmy wspólne spotkania przedstawicieli warsztatów gdzie m.in. wymieniano się uwagami, przygotowano badania na temat WTZ i rosnących potrzeb. Część pracowników zaczęła myśleć o odpowiedniej reprezentacji naszej grupy pracowniczej. Większość warsztatów to niewielkie placówki zatrudniające góra kilkunastu ludzi, z tego część nie na cały etat. Związki zawodowe są w ogóle nie przygotowane do pracy na terenie takich zakładów. Nie ułatwia tego także nowy wymóg mówiący, że komisja zakładowa związku musi liczyć minimum 10 członków. Chcemy założyć jednak komisję i zarejestrować ją w zaprzyjaźnionym związku zawodowym, z którym Inicjatywa Pracownicza Federacji Anarchistycznej współdziała od dłuższego czasu na gruncie lokalnym (mowa o Solidarności'80). Aktywność związkowa miałaby na celu skupienie pracowników z różnych warsztatów rozsianych po całym Poznaniu (...). W placówce w której pracuję od lat staramy się realizować coś w rodzaju samorządu pracowniczego. Choć w dalszym ciągu nie jest on pełny, to jednak posiedliśmy spore doświadczenie. Od kilku lat prowadzimy niezależną kasę zapomogowo-pożyczkową; swego czasu pozbyliśmy się źle traktującego kierownika, który, jak się okazało, zdefraudował część pieniędzy przeznaczonych na funkcjonowanie warsztatu, wpędzając nas w ten sposób w kłopoty finansowe.\nWedług mnie niepotrzebna nam PFRONów, urzędników od zajmowania się sprawami niepełnosprawnych. Potrzeba nam natomiast, z racji tego że aktywność warsztatów nigdy nie przyniesie zysków w sensie ekonomicznym, wsparcia ze strony społeczności lokalnej. Ludzie niepełnosprawni są częścią naszej wspólnoty, działanie na ich korzyść odbywa się w-naszym wspólnym interesie. Musimy współdecydować o lokalnej przestrzeni we wszystkich kwestiach dotyczących mieszkańców, którzy mogą się obejść bez polityków dbających o interes własnego układu koleżeńskiego. 1 tylko wtedy, uważam, zmienić będzie można cokolwiek, także w kwestii osób niepełnosprawnych i warsztatów terapii zajęciowej.\nDariusz Zalega ("Nowy Robotnik", Katowice)\nKilka tygodni temu, w "Trybunie" na stronie chyba 7 znalazłem taką notatkę o bojkocie produktów Danona w Jarosławiu. Zaciekawiło mnie to troszeczkę i zadzwoniłem tam do chłopaków z Jarosławia, do tamtejszej Solidarności, która organizuje bojkot. Zaciekawiło mnie to przede wszystkim dlatego, że podobny protest - bojkot produktów Danona - był robiony dwa lata wcześniej we Francji. Jak widać formy protestów pracowniczych w różnych krajach są podobne i chłopaki z Jarosławia nie wiedzieli nic o tych Francuzach. Chcemy teraz, żeby nawiązali współpracę. Parę słów na temat sytuacji ruchu pracowniczego w Europie Zachodniej. Po pierwsze jesteśmy świadkami tzw. przypływu nowej fali konfliktowości społecznej. Praktycznie we wszystkich krajach zachodnich mieliśmy do czynienia z wielkimi strajkami, strajkami masowymi, generalnymi... Na przykład Austria - kilka tygodni temu wybuchł po raz pierwszy od 50 lat strajk generalny. W Hiszpanii wybuchło kilka strajków generalnych. Największy strajk od 30 lat we Włoszech. W Niemczech 1 listopada 100 tysięcy ludzi demonstrowało w Berlinie przeciwko cięciom socjalnym, takim jakie teraz planuje Hausner. Przykładów można by mnożyć: Norwegia, Dania, Finlandia - wszędzie mamy do czynienia z masowymi walkami społecznymi. Zaczyna się ten ruch pracowniczy na Zachodzie budzić. Druga rzecz to zmieniają się formy protestów. To w dalszym ciągu są oczywiście manifestacje i strajki, ale także mamy na przykład blokady miasta. Ostatnio jak była na wiosnę fala strajków we Francji to było bardzo popularne - związkowcy po prostu blokowali całe miasto. Co więcej powstawały takie lokalne organizacje ponadzwiązkowe, które koordynowały akcję blokad. A więc na przykład nauczyciele, hutnicy, kolejarze itd. dogadywali się, stworzyli strukturę koordynującą, która kierowała blokadami. Były to blokady naprawdę miast dużych. We Francji tworzy się np. coś podobnego jak Ogólnopolski Komitet Protestacyjny i robią to koledzy z francuskiego Danona, gdzie jest fala masowych zwolnień. Jakby przejrzeć prasę francuską co parę tygodni pojawia się informacja, że fabryka jest zamykana bo zostaje przeniesiona do Polski - tam się straszy robotników Polską. I tutaj trzeba też znaleźć wspólną politykę wobec czegoś takiego - rozbijania międzynarodowej jedności ruchu. Co więcej u nas się wydaje, że te walki są bardzo desperackie, bardzo ciężkie i bardzo ostre, natomiast nie myślmy, że na Zachodzi te protesty są robione w białych rękawiczkach. Była taka słynna sprawa dwa lata temu; strajk w jednym z miast francuskich, gdzie była fabryka obrabiarek, której groziło zamknięcie, a dla ludzi nie było innego zatrudnienia. Związkowcy byli tak zdeterminowani że zatruli Mozę. To oczywiście jest działanie na własną szkodę, ale pokazuje determinację ludzi i do czego są zdolni doprowadzeni na skraj wytrzymałości. Na Zachodzie pojawiły się też nowe związki zawodowe, bardzo radykalne, ale nastawione na demokratyczne działania. Myśmy w kwietniu gościli u nas w Polsce związkowca z francuskiego SUD z FranceTelekom. Zrobiliśmy mu spotkanie z działaczami OPZZ z Telekomunikacji Polskiej S.A. Francuz opowiada, że u nich we Francji jest tak, że są tylko dwie kadencje działaczy związkowych, a potem wracasz na swoje miejsce pracy. Tu pojawia się szmer na sali, bo przedstawiciel OPZZ był działaczem od wielu, wielu kadencji... zawodowy związkowiec. (...) Związki zawodowe na Zachodzie są oczywiście związane z partiami socjaldemokratycznymi, bo partie te budowały państwo socjalne. Przyszła globalizacja, kapitalizm pokazał swoją prawdziwą twarz, państwo socjalne zostało zdemontowane, wszędzie protesty odbywają się pod hasłem obrony państwa socjalnego. I teraz związkowcy, nawet z tych dużych central, nawet z takich które szły ramię w ramię z biznesem, zaczynają się zastanawiać co robić dalej.\nTytułem podsumowania wypada powiedzieć, że spotkaliśmy się tu poza wielkimi strukturami związkowymi. Ja osobiście staram się na poziomie poszczególnych zakładów pracy rozmawiać z przedstawicielami wszystkich związków zawodowych. Generalnie jesteśmy poza tymi układami, ale musimy się zorganizować. Różnie to wychodzi. Dzisiaj się zebraliśmy w gronie kilkudziesięciu przedstawicieli kilkunastu różnych zakładów pracy. W dużej części się znamy, razem protestowaliśmy, wspieraliśmy się nawzajem. Przynajmniej kilka rzeczy udało się uzyskać, tak jak w Bison-Bial, Unionteksie, czy też, miejmy nadzieję, w Ożarowie. Pojawia się pytanie: co dalej? Oczywiście standardem jest to, że jeżeli gdzieś w zakładzie pracy źle się dzieje, jeżeli np. będą protestować hutnicy, że jeżeli padnie hasło i apel o akcję solidarnościową, to my w Poznaniu taką akcję zorganizujemy. Składaliśmy kilkakrotnie tego typu deklaracje i taka rzecz jest dla nas do wykonania. Współpracowaliśmy z Ożarowem, z Karną Food, byliśmy w Nysie Motor, objechaliśmy całą Polskę, wszędzie do protestujących zakładów niosąc poparcie. Organizowaliśmy pikiety solidarnościowe w Poznaniu, jeździliśmy na protesty do Warszawy. Staraliśmy się wesprzeć protesty, tak jak to tylko jest możliwe, także finansowo. Niestety brakuje jednak środków. Jako małe związki zawodowe, czy tylko grupy poparcia dla protestujących pracowników, organizacje propracownicze - my nie mamy tych środków i nie_zawsze możemy dotrzeć na akcję, nie zawsze możemy w tym sensie pomóc.\nNasze środowisko wiele pracy włożyło w konkretne przedsięwzięcia: powstało profesjonalne pismo (Nowy Robotnik), są anglojęzyczne strony internatowe informujące zachodnie związki zawodowe o sytuacji w Polsce, współpracujemy z zagranicznymi związkami zawodowymi np. z niemieckim FAU, z francuskim SUD, i innymi. Efektem tej współpracy jest m.in. 35 minutowy film dokumentalny o Ożarowie. Planowane są inne działania: publikacje, filmy, konferencje, szkolenia i spotkania.\nMyślę, że nie jest tak, że jesteśmy skazami na kompletne "zamknięcie". Nie możemy dać się tak wyeliminować, musimy współpracować. Problem polega na tym jak to robić skutecznie. Najczęściej padają pomysły, aby założyć, powołać jakąś kolejną organizację. Myślę, że nie tędy droga. Nie chodzi o to żeby powoływać kolejne ciała, które mają "coś" załatwić. Są tu na sali związkowcy, ludzie z propracowniczych grup wsparcia, chodzi o to, żeby te struktury się rozwijały. I oczywiście trzeba wykazać minimum solidarności, powinna dla nas być przykładem postawa pracowników Skawiny. Musimy się popierać: czy to petycją, czy obecnością na pikiecie, czy kolportowaniem materiałów pracowniczych na terenie całej Polski i na Zachodzie.\nTekst pochodzi z broszury opublikowanej przez poznańską Oficynę "Trojka" i Inicjatywę Pracowniczą.\nUlotki w Amazonie: Problem z wynagrodzeniem lub agencjami?\n22 październik /Wielkopolskie\n21 października Inicjatywa Pracownicza rozdała pracownikkom magazynu Amazon w Sadach pod Poznaniem ponad tysiąc ulotek w związku z problemami zgłaszanymi przez członków i członkinie związku. Problem z wynagrodzeniem lub agencjami? Musimy...\nPowstała komisja przy Polskim Teatrze Tańca. Liczne nieprawidłowości i spór zbiorowy\n01 lipiec /Wielkopolskie\nW styczniu tego roku w Polskim Teatrze Tańca w Poznaniu powstała komisja zakładowa Inicjatywy Pracowniczej. Należy do niej obecnie połowa załogi teatru, zarówno artyści, jak też pracownicy techniczni i administracyjni....\nNajpierw ludzie, potem zyski - dość oszczędzania na BHP w branży budowlanej\n13 wrzesień /Działania ogólnopolskie\nW czwartek 12 września pod budynkiem Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej odbyła się konferencja prasowa Warszawskiej Międzyzakładowej Komisji Budowlanej poświęcona kwestiom BHP w branży budowlanej. Podczas konferencji zaprezentowano działania, jakie...\nW DZIEŃ MATKI walczymy o prawa kobiet! Dość wyzysku w żłobkach!\n29 maj /Działania ogólnopolskie\n26 maja Inicjatywa Pracownicza i jej sympatycy zorganizowali w kilku miastach akcje informacyjne dotyczące aktualnej sytuacji żłobków publicznych. Protest zainicjowała Komisja Międzyzakładowa OZZ IP przy Zespołach Żłobków w Poznaniu, która...\nStrajk w LOT - podsumowanie działań OZZ IP\n09 listopad /Działania ogólnopolskie\n1 listopada zakończył się dwutygodniowy strajk pilotów, pilotek i personelu pokładowego i lotniczego w Polskich Liniach Lotniczych LOT - związki zawodowe i zarząd podpisały porozumienie, na mocy którego: (1) wszystkie osoby...\nKonferencja "Wciąż budujemy internacjonalizm!" - Zaproszenie\nI Konferencja programowa OZZ Inicjatywa Pracownicza\n1 Maja i VI Konferencja Pracownicza\nTrybuna: Pracownicy gorszej kategorii\nV Ogólnopolska Konferencja Pracownicza\nSprawozdanie z IV Ogólnopolskiej Konferencji Pracowniczej\nOgólnopolskie Konferencje Pracownicze – cele i historia (2005)\nSprawozdanie z III Ogólnopolskiej Konferencji Pracowniczej\nRelacja z II Ogólnopolskiej Konferencji Pracowniczej\nOgólnopolska konferencja ruchu pracowniczego\nPrzeciw wyzyskowi ludzi i planety. Związki zawodowe w walce z kryzysem klimatycznym\nStrajki klimatyczne i strajk społeczny: ekologizm klasy pracującej i reprodukcja społeczna\nZwiązki zawodowe w Palestynie i Izraelu\nZwiązki zawodowe, strajk kobiet i kontrola narodzin\nNiesprawiedliwa transformacja. Ekologia kontra górnictwo\nKongres Kobiet – Socjalny czy Neoliberalny?\nGłośniej o tej reformie!\nNie ma co liczyć na łaskę władzy – komentarz do planów reformy prawa pracy\nPrawo i Korporacjonizm - jak PiS podporządkowuje sobie związki zawodowe


Podziemne Przejście Turystyczne w Jarosławiu | Podziemne Przejście Turystyczne w Jarosławiu | Podkarpackie Travel – regionalny portal turystyczny\nPod jarosławskim starym miastem ciągnie się największa w Polsce sieć komór i podziemnych korytarzy, które od XVI w. służyły do składowania towarów, podczas słynnych w całej Europie jarmarków jarosławskich.\nObecnie część jarosławskich piwnic zaadaptowano na dwie trasy turystyczne.\nPodziemne Przejście Turystyczne mieści się w piwnicach trzech kupieckich kamienic – Orsettich, Attavantich i Gruszewiczów. Ta w pełni zaaranżowana trasa wprowadza zwiedzających w klimat XVI/XVII-wiecznego Jarosławia – jego bogactwa i różnorodności. Ogromna ilość urządzeń multimedialnych sprawia, że zwiedzanie jest prawdziwą przygodą, podczas której można m.in. wypalić gliniane naczynie lub odbyć niezapomnianą podróż w dół Sanu i Wisły.\nPrzeczytaj więcej o atrakcji na jej stronie oficjalnej\nWarto zwiedzić także Podziemną Trasę Turystyczną im. Feliksa Zalewskiego, która znajduje się we wschodniej części rynku, pod numerem 14 – w najlepiej zachowanej kamienicy typu jarosławskiego. Trasa została oddana do użytku zwiedzających już w 1984 roku. Komory i chodniki wchodzące w jej skład położone są na różnych głębokościach, a ich łączna długość wynosi 150 metrów.\nWarto zobaczyć w Jarosławiu:\nkamienicę Orsettich z XVI w., obecnie siedziba Muzeum\nkamienicę Attavantich mieszcząca m.in. Punkt Informacji Turystyczno-Kulturalnej\nkolegiatę pw. Bożego Ciała z końca XVI w. – najstarszy pojezuicki kościół w Polsce\nskarpę staromiejską i punkt widokowy z panoramą doliny dolnego Sanu.


Ekskluzywna filiżanka na kawę\nEleganckie i subtelne filiżanki z porcelany na upominek Z przyjemnością przedstawiamy wspaniałą manufakturę porcelany, z długą tradycją. Marka Weimar Porzellan powstała w 1790 roku w Niemczech, która zakładała budowę fabryki porcelany.\nEleganckie i subtelne filiżanki z porcelany na upominek\nZ przyjemnością przedstawiamy wspaniałą manufakturę porcelany, z długą tradycją.\nOd tamtego czasu Weimar nabrała charakteru i sławy sprzedając swoje piękne wyroby na całym świecie.\nAbsolutnie wszystkie produkty są wykonane z największą starannością o każdy detal i kolor, dlatego nawet najbardziej wybredni znawcy porcelany mogą poczuć prawdziwy smak niemieckich wyrobów.\nPragniemy przedstawić Państwu klasyczną serię porcelany Belvedere. Kolekcja niezwykle stylowa i luksusowa – zachwycająca każdego konesera porcelany.\nRęczne wykonanie – klasyka z Niemiec\nW bogatej ofercie producenta znajdziemy wszystkie akcesoria stołowe, między innymi wazy, patery, talerze do zup, akcesoria na przyprawy, czajniki do kawy i herbaty, oraz wiele innych ciekawych produktów.\nKompletowanie całej zastawy\nPolecamy prestiżowe wyroby tego producenta na różnego rodzaju prezenty – Luxury Products.\n6016 EISENROT - GOLD\n0,21 litra pojemności


Wrocław z szansą na tytuł najbardziej filmowego zakątka Europy. To tutaj powstał oscarowy "Most szpiegów" - WP Film\nWrocław z szansą na tytuł najbardziej filmowego zakątka Europy. To tutaj powstał oscarowy "Most szpiegów"\nTom Hanks i Steven Spielberg na planie "Mostu szpiegów" (Materiały prasowe)\nO wyborze laureata zadecydują internauci-widzowie, którzy swój głos oddać mogą do 25 października na tej stronie. Do finału konkursu zakwalifikowało się 11 miejsc z całej Europy. O tytuł najlepszej lokacji rywalizują całe miasta, wyspy oraz pojedyncze budowle. Wśród finalistów znalazły się aż trzy lokacje znane z serialu HBO "Gra tron": Dubrownik, forteca Kaštilac koło Splitu oraz hiszpańska wysepka San Juan de Gaztelugatxe. Głosować będzie można także na niemieckie miasto Görlitz, gdzie Wes Anderson zrealizował "The Grand Budapest Hotel"; rzymskie termy Karakalli, które "zagrały" w oscarowym "Wielkim pięknie"; widowiskowo położony norweski hotel Juvet Landscape z filmu "Ex Machina"; Wiedeń, który służył za plan zdjęciowy twórcom "Mission Impossible: Rogue Nation" czy wreszcie lodowiec Val Senales z Południowego Tyrolu, który udawał Himalaje w filmie "Everest".\nObejrzyj zwiastun filmu "Most szpiegów":\nPolski reprezentant w konkursie, a zarazem jedyna lokacja z Europy Środkowo-Wschodniej, to wrocławskie ulice Miernicza, Łukasińskiego, Ptasia i Kurkowa, które w 2014 zostały wykorzystane przez Stevena Spielberga do wykreowania Berlina z epoki zimnej wojny. Ekipa spędziła we Wrocławiu 6 dni zdjęciowych, a na potrzeby produkcji w Polsce odtworzono m.in. słynne przejście graniczne Checkpoint Charlie oraz sceny wznoszenia Muru Berlińskiego.


Odporny, ogrodowy hamak dwuosobowy z drążkiem - Colada La Siesta\nDwuosobowy hamak z drążkiem Colada to idealna propozycja dla tych co lubią kołysać się we dwoje lub razem z dziećmi. Zwiększony udźwig do 160 kg sprawi że hamak ten stanie się fantastycznym meblem do rodzinnej zabawy i wypoczynku. Użyte do jego produkcji opatentowane włókno Hamac Tex jest niezwykle odporne na warunki panujące na zewnątrz, dzięki temu Colada to doskonała propozycja dla osób szukających hamaka ogrodowego.\nHamaki La Siesta doskonale prezentują się zawieszone na drewnianym stojaku lub pomiędzy dwoma drzewami. Akcesoria montażowe nie wchodzą w skład zestawu, należy je dokupić osobno.\nColada - kiwi\nColada - mango


Apartamenty Fiesta, ul. Przebendowskich 38, Gdynia - Apartamenty Gdynia » e-turysta.pl\nNoclegi Gdynia(211 ofert)\nTanie noclegi Gdynia(154 oferty)\nMieszkania do wynajęcia Gdynia(105 ofert)\nApartamenty Gdynia(90 ofert)\nKwatery prywatne Gdynia(62 oferty)\nApartamenty Sopot, około 8,2 km (157 ofert)\nApartamenty Gdańsk, około 20 km (170 ofert)\nApartamenty Gdynia Orłowo(9 ofert)\nApartamenty Gdynia Grabówek(2 oferty)\nApartamenty Gdynia ul. Antoniego Abrahama(7 ofert)\nApartamenty Gdynia ul. Stefana Żeromskiego(4 oferty)\nApartamenty Gdynia ul. Armii Krajowej(1 oferta)\nApartamenty Gdynia ul. Jana Kilińskiego(1 oferta)\nApartamenty Gdynia ul. Króla Jana III(1 oferta)\nApartamenty Gdynia ul. Przebendowskich(1 oferta)\nApartamenty Fiesta, ul. Przebendowskich 38, Gdynia\nApartamenty FiestaGdynia, ul. Przebendowskich 38\nApartamenty Fiesta umiejscowione są w malowniczej i spokojnej okolicy, zaledwie 8 min drogi od plaży. Do dyspozycji Gości posiadamy dwa apartamenty:\n-Apartament do 2-4 osób\n-Apartament od 4 do 7 osób\n-aquapark - 2km\n-centrum handlowe Klif\nApartamenty Fiesta — Udogodnienia i wyposażenie\nod 145 zł do 170 zł za pokój\nApartament 3 poziom 2os +2 dzieci\nod 270 zł do 290 zł za całość


Na śmierć i życie / Kill Your Darlings – KULTURALNIE PO GODZINACH\nOpublikowane przez Kulturalnie Po Godzinach dnia 11 listopada 2013 7 kwietnia 2016\nBenzedryna, jazz i zakazane książki\nBitnicy nie mają ostatnio szczęścia do filmowych opowieści. W adaptacji znakomitej powieści Jacka Kerouaca W drodze, sromotną klęską poniósł nawet Walter Salles, twórca Dzienników motocyklowych, zaś Skowyt – filmowa hybryda (łączy dokument, animację i fabułę) duetu Jeffrey Friedman i Rob Epstein z Jamesem Franco w roli Allena Ginsberga, można docenić jedynie za walory edukacyjne. Jednak debiutancki film Johna Krokidasa z doborową obsadą – Kill Your Darlings – udowadnia, że nie wszytko jeszcze stracone, o przedstawicielach Beat Generation można się opowiadać tak, by widz nie chciał z kina wychodzić. Oczywiście można się przyczepić, że amerykański reżyser poszedł na łatwiznę i wziął na warsztat najbardziej chwytliwy wątek z życia bitników (w końcu morderstwa zawsze się sprzedają), ale kręcić nosem możecie co najwyżej przed projekcją filmu, bo po seansie zapewniam Was, że zastrzeżeń nie będzie.\nAllen in Wonderland. Zanim jednak Allen Ginsberg napisze kontrowersyjny Skowyt, William S. Burroughs wywoła skandal Nagim lunchem, a Jack Kerouac wyruszy w Drogę, ich drogi skrzyżują się na uniwersytecie w Kolumbii. Już wtedy w sercach młodych artystów zrodzi się pragnienie wyrwania literatury ze sztywnych, zgrzybiałych form. Nic też dziwnego, że w owym czasie, nieformalnym przywódcom grupy jest niejaki Lucien Carr (Dane DeHaan), który w uniwersyteckiej bibliotece łobuzersko recytuje fragmenty zakazanych dzieł Henry’ego Millera. To Lu jest przewodnikiem młodego Allena (Daniel Radcliffe) po krainie czarów – artystycznej bohemie, świecie napędzanym benzedryną, jazzem i seksem. To właśnie tutaj młody poeta poznaje eksperymentującego z narkotykami Williama S. Burroughsa (Ben Foster), kobieciarza i niedoszłego sportowca Jacka Kerouaca (Jack Huston), a także Davida Kammerera (Michael C.Hall) – tajemniczego przyjaciela Luciena, który w Allenie widzi realne zagrożenie dla jego relacji z Lu. Tymczasem Ginsberg i Carr zbliżają się do siebie, a Lu, któremu natura poskąpiła talentu pisarskiego, wykorzystuje umiejętności Allena do tworzenia literackiego manifestu. Co więcej, Jack, William, Lucien i Allen żywiołowo prowadzą swoją małą uczelnianą rewolucję. W jednej z najlepszych scen filmu, studenci nocą włamują się do biblioteki, by wyłożone w gablotach egzemplarze literatury klasycznej wymienić na zakazane książki Millera, Jamesa Joyce’a i D.H. Lawrence’a. Powodzenie akcji na chwilę zawiśnie na włosku, gdy Kammerer powiadomi policję. Zresztą coraz częstsze objawy zazdrości Davida staną się w końcu powodem wielkiej tragedii, która na zawsze rozdzieli młodych rewolucjonistów.\nGwiazdy w retro ciuchach. John Krokidas ma szczęście debiutować na dużym ekranie z tak doskonałą obsadą aktorską. Dla Daniela Radcliffe’a udział w Kill your darlings, to udana próba oderwania się od postaci Harry’ego Pottera, w końcu jako mały czarodziej nie musiał całować się z chłopakiem. Podobnie jak Radcliff, dość rzadko widziany na dużym ekranie Michael C.Hall, też musi mierzyć się z poprzednią rolą, choć ma nico łatwiejsze zadanie do wykonania. Dexter Morgan i David Kammerer mają bowiem podobną tajemniczą i ponurą osobowość (dla jasności: Dark Passenger tkwi tylko w serialowym bohaterze). Już pierwsze spotkanie z filmowym Williamem S. Burroughsem wywołuje uśmiech – Ben Foster w wannie, za to kompletnie ubrany odurza się narkotykami. Ten aktor rozkwita i czekam na moment, aż jakiś pierwszoligowy reżyser powierzy mu rolę na miarę swoich możliwości. Krokidas słusznie zaufał przystojnemu Jackowi Hustonowi, patrząc na niego nie ulega wątpliwości, że Jack Kerouac jest w stanie uwieść absolutnie każdą kobietę. Mniejsze role przypadły w udziale Davidowi Crossowi i Jennifer Jason Leigh (rodzice Allena), Elizabeth Olsen oraz Kyra Sedgwick. Nie pytajcie mnie, jak debiutującemu reżyserowi udało się ich wszystkich zebrać do swojego projektu, może to zasługa świetnej producentki Christine Vachon?\nDeHaan lepszy niż Harry Potter i Dexter razem wzięci. Oczy w kolorze baby blue, młodzieńczy wdzięk Leonardo DiCaprio z wczesnych filmów i diabelski uśmiech niczym Jack Nicholson to niezła mieszanka wybuchowa. Mówcie co chcecie, ale dla mnie największą gwiazdą Kill your darlings jest Dane DeHaan. Radzę zapamiętać to nazwisko, bo jeszcze będzie o nim głośno. Zobaczycie! Kto jeszcze nie spotkał na drodze swoich filmowych poszukiwań tego 26-letniego aktora, odsyłam do dwóch obrazów, gdzie zagrał niewielkie, ale bardzo wyraziste role – kulawego geniusza w Gangsterze oraz chłopaka mszczącego się za śmierć swojego ojca w Drugim obliczu.Kill your darlings to jeden z najlepszych tytułów, spośród bardzo wielu, które widziałam w trakcie American Film Festival we Wrocławiu. Mam nadzieję, że film szybko znajdzie polskiego dystrybutora, bo legenda Beat Generation zasługuje by o niej opowiadać właśnie tak, jak zrobił to John Krokidas, z niewiarygodną energią, szczyptą awangardy, a jednocześnie poszanowaniem tradycji.\nPoprzedni wpis Wenus w futrze\nNastępny wpis Powtórnie narodzony / Nie zapomnij mnie / Babcia Gandzia / Dziś jestem blondynką


Kulczyk Foundation | „Lepsza” i „gorsza” płeć\n„Lepsza” i „gorsza” płeć\nJakie przekonania przenikają naszą kulturę? W jaki sposób wpływają na postrzeganie ról, zadań kobiet i mężczyzn? Kto jest dla nich pasem transmisyjnym?\nDążenie do rzeczywistej równości kobiet i mężczyzn opiera się na przezwyciężaniu wielu stereotypowych i archaicznych sposobów myślenia, mocno zakorzenionych w kulturze, w której żyjemy. Nikt nie rodzi się z uprzedzeniami ani z definicjami kobiecości i męskości – są zmienne w czasie i zależne od kultury. Dzieci, obserwując dorosłych i otoczenie oraz otrzymując informacje, zakazy i nakazy, uczą się tego, co w ich środowisku jest uznawane za „właściwe” dla każdej z płci i konstruują na tej podstawie „schemat płci”.\nSandra Bem, która odkryła ów mechanizm rozwoju tożsamości płciowej, zauważyła również, że kulturę przenikają trzy „metaprzesłania” dotyczace płci, które są barierą dla równego traktowania dziewcząt i chłopców, kobiet i mężczyzn. Nazwała je „soczewkami płci/rodzaju” (the lesnses of gender) – ponieważ zniekształcają nasze postrzeganie i myślenie o innych oraz wpływają na nasze zachowania i relacje.\nPierwsza z soczewek to polaryzacja płci, czyli przekonanie, że wszystkie ludzkie cechy i atrybuty można przyporządkować do którejś z płci, czyli określić je jako mniej lub bardziej „męskie” i „kobiece”. Stad właśnie popularne przekonanie, że mężczyźni i kobiety pochodzą z dwóch różnych planet. To także źródło tendencji do podkreślania różnic płciowych, przydzielania kobietom i mężczyznom odmiennych ról i zadań, postrzegania ich jako ludzi o odmiennych cechach osobowości oraz oczekiwania od nich różnych zachowań. Płeć staje się zatem centralną zasadą opisywania człowieka, chociaż w rzeczywistości jest to jedna z wielu składowych naszej tożsamości, a żadna z płci nie ma monopolu na jakąkolwiek cechę ludzkiej osobowości.\nDruga soczewka to androcentryzm, który niesie przesłanie, że mężczyźni oraz wszystko, co w kulturze określane jest jako „męskie”, traktowane jest jako ważniejsze, mocniejsze, lepsze. Inaczej rzecz ujmując, męską perspektywę i doświadczenia traktuje się jako neutralną normę, standard, a kobiety i kobiecość definiowane są jako inne i gorsze. Stąd wynika szereg zakazów i nakazów, praw, obyczajów, które deprecjonują dziewczęta i kobiety, przypisują niższy status społeczny, ograniczają możliwości decydowania o sobie, zdobywania zasobów. Androcentryzm leży u podstaw każdego z przejawów dyskryminacji i przemocy wobec dziewcząt i kobiet.\nTrzecią soczewką, która wzmacnia i uzasadnia dwie poprzednie jest esencjalizm biologiczny, zgodnie z którym różnice między mężczyznami a kobietami oraz męska dominacja we wszystkich sferach życia są determinowane przez biologię (lub jako „boski plan”), a więc są „naturalne” i nieuniknione.\nKobiety i mężczyźni bardzo się różnią, mężczyźni są „lepszą” płcią, a wszystko to wynika z natury - na tych trzech ideach, przenikających naszą kulturę i nasze myślenie oparty jest tradycyjny system ról płciowych: czyli podział atrybutów i aktywności oraz przypisywanych znaczeń w świecie (lepszy - gorszy) w zależności od płci. Idee zawierają w sobie fundamentalną nierówność i stoją w sprzeczności nie tylko z nowoczesną wiedzą o rozwoju człowieka, ale także zasadami sprawiedliwości, równości i demokracji. Problem polega na tym, że ów anachroniczny sposób myślenia, będący fundamentalnym źródłem barier i ludzkich krzywd, nadal jest przekazywany z pokolenia na pokolenie. Pasem transmisyjnym owych przekonań, stereotypów i uprzedzeń jest wychowanie i socjalizacja we wszystkich ich agendach: rodzinie, najbliższym otoczeniu społecznym, wśród rówieśników, w instytucjach i mediach.\nPzygotowano na podstawie książki S. L. Bem, Męskość. Kobiecość. O różnicach wynikających z płci, GWP, Gdańsk 2000.\ndr hab. Iwona Chmura-Rutkowska\npedagożka, socjolożka. Pracuje na Wydziale Studiów Edukacyjnych Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Naukowo zajmuje się społeczno-kulturowymi uwarunkowaniami kształtowania(się) tożsamości rodzajowej, problemem przemocy ze względu na płeć oraz krytyczną analizą dyskursu kobiecości i męskości w kulturze popularnej, programach szkolnych i potocznych narracjach. Kierowniczka, badaczka i konsultantka projektów z zakresu przeciwdziałania przemocy motywowanej stereotypami, edukacji antydyskryminacyjnej, oraz studiów nad historią kobiet. Współautorka i współredaktorka wielu publikacji, między innymi: Niegodne historii? (2015), Gender w podręcznikach. Projekt badawczy. (2016), Być dziewczyną – być chłopakiem i przetrwać (2019). Autorka zajęć i warsztatów dla dzieci, młodzieży i dorosłych. Współpracowniczka instytucji państwowych oraz organizacji pozarządowych działających na rzecz równego traktowania. Członkini Rady Naukowej Interdyscyplinarnego Centrum Badań Płci Kulturowej i Tożsamości UAM oraz zespołu Gdy Nauka Jest Kobietą UAM. Ekspertka w Zespole ds. Polityki Równości i Różnorodności Miasta Poznania. Przewodnicząca Fundacji Ja,Nauczyciel’ka\nNierówność płci - głosem młodej!\nSprawcami są ludzie, którzy myślą nierówno, a dzieje się tak przez wychowanie, szkołę, znajomych, a nawet literaturę, filmy czy korporacje. Czasem nawet nie zdajemy sobie sprawy, że sami podświadomie przyczyniamy się do tego procesu.\nDlaczego równość płci jest kluczową kwestią dla rozwoju dziewcząt?\nPozytywna samoocena dziewcząt rośnie i osiąga szczyt około 9 roku życia. Po 10 roku życia zaczyna jednak gwałtownie spadać. Kimkolwiek jesteśmy – możemy wspierać dziewczęta w rozwoju, akceptacji i pewności siebie.


Osada budowniczych rondela odkryta w Nowym Objezierzu – Nauka To Lubię\n17 września 2020 17.09.2020\nZdjęcie lotnicze ukazujące neolityczny rondel w miejscowości Drzemlikowice, gm. Oława. Wikipedia, Piotr Wroniecki\n„Oczywiście dla nas najważniejsze jest to, że udało się odkryć przynajmniej jeden dom, który był współczesny z rondelem. Nie wykluczamy, że w pozostałych wykopach, które dopiero zaczynamy badać, zarejestrujemy relikty innych domostw. W tym momencie nie można tego stwierdzić na pewno, ponieważ dopiero zaczęliśmy badania osady i nie wszystkie obiekty są już datowane” – wskazała archeolog.\n„Prawdopodobnie grób, który dopiero zaczęliśmy odczyszczać, również jest z czasu funkcjonowania rondela. Poza tym znajdujemy fragmenty naczyń glinianych, przedmioty wykonane z krzemienia i kamienia, w tym siekiery kamienne i płyty szlifierskie” – wyliczała dr Matuszewska.\nOdkrycie osady może przybliżyć badaczy do rozpoznania kontekstu społecznego i osadniczego dla centrum ceremonialnego, którym był rondel, a to jest jednym z kluczowych celów projektu. „Innymi słowy, chcemy poznać, gdzie i jak mieszkali budowniczowie i użytkownicy rondela. Jest to bez wątpienia najtrudniejsza część projektu, ponieważ dotąd nie były znane w tym rejonie wsie z tego okresu” – zaznaczył kierujący projektem prof. Lech Czerniak z Uniwersytetu Gdańskiego.\n„Już w tej chwili dysponujemy prawdopodobnie największą serią dat radiowęglowych (określenie wieku danego obiektu na podstawie zawartości izotopu węgla 14C) dla tego rodzaju obiektu w Europie, co pozwoli nam nie tylko dokładnie rozpoznać historię użytkowania tego obiektu, ale i podjąć dyskusję z już przyjętymi ustaleniami” – zaznaczył prof. Czerniak.\n„Do tej pory nie znaliśmy osad kultury ceramiki wstęgowej kłutej (z którą wiązany jest rondel) z terenu Pomorza Zachodniego, ale nawet w Polsce północnej znamy wyłącznie pojedyncze domy lub półziemianki” – zaznaczył archeolog.\nObiekt badany jest od 2017 r. Rondele – jak wskazują naukowcy – dla lokalnych społeczności miały szczególne znaczenie. Wskazują na to azymuty, jakie można wyznaczyć między centralnym punktem obiektu a bramami. Zagadkowy jest fakt, że funkcjonowały na dość ograniczonym obszarze (Węgry, Austria, Czechy, Słowacja, Niemcy i Polska) i w stosunkowo krótkim czasie, między 4850–4600 p.n.e.


Wiadomości24 » Moje Trzy Grosze » Hyde Park » TGV, czy to pociąg czy sen ?\nData dodania: 2009-08-15 19:32\nTrudno nam, Polakom uwierzyć, że istnieją miejsca na świecie, gdzie pasażerowie nie narzekają na kolej, gdzie pociągi są czyste, bszybkie i punktualne. Funkcjonują w taki sposób od wielu lat, a ich standard stał się normą.\nNajbardziej rozwinięta sieć szybkich pociągów pasażerskich w Europie posiada Francja . Rewelacyjnie działający system szybkiej kolei TGV rozpoczęto realizować w drugiej połowie lat 70. XX wieku. Inicjatorem były państwowe koleje francuskie SNCF. Zaprojektowano i zbudowano specjalny tabor. Wytyczono nowe trasy i w ciągu kilku lat zbudowano od podstaw nowe torowiska oraz dworce. null\nLinie kolejowe TGV, podobnie jak autostrady, są ogrodzone i bezkolizyjne. Nie mają żadnych krzyżówek z drogami kołowymi oraz zwykłymi liniami kolejowymi. Są odpowiednio wypoziomowane i wyprofilowane. Efekt szokuje przybysza z Polski. Prędkość pociągu sięga 300 km /h, a komfortu nie można porównać z żadnym środkiem komunikacji publicznej w Polsce. Nie ma tłoku, wstrząsów i turbulencji. Francuskie linie lotnicze Air France już dawno przegrały konkurencję na wewnętrznych liniach we Francji, dlatego też zawarły przymierze z SNCF, tworząc wspólne serwisy lotniczo-kolejowe. Pasażer dostaje do ręki jeden wspólny bilet, pozwalający na skorzystanie z obu skorelowanych czasowo środków transportu. Oczywiście, rezerwacje i zakup można zrealizować on-line nie wychodząc z domu.\nWłasne doświadczenia z TGV\nKilka razy korzystałem z tego typu wspólnego serwisu Air France i TGV. Chcąc dotrzeć z Warszawy do Lille lub z powrotem, on-line rezerwowałem opłacałem bilet, drukując sobie potwierdzenie rezerwacji. Leciałem samolotem z Warszawy na lotnisko Charles de Gaulle w Paryżu, odbierałem bagaż i schodziłem do znajdującego się poniżej dworca TGV Gare Nord. Tam pokazywałem w wyznaczonym okienku bilet /potwierdzenie rezerwacji, otrzymując w zamian specjalny bilet TGV z numerowanym wagonem i miejscem.\nPociąg bezszelestnie podjeżdża na 3 minuty przed odjazdem. Wagony zawsze zatrzymują się dokładnie w wyznaczonych sektorach.\nTagi: PKP ekspres linie kolejowe tory TGV pociąg wagon pasażerski tgv kolej francuska tgv francja francuska kolej tgv\n+110 / -53\n"Drogi Panie!Już nikogo,kto porusza sie po Polsce nie szokuje superszybka sieć TGV"\nhmmm ciekawi mnie gdzie Polskie pociągi osiągają taką prędkości bo ja juz sie pogubiłem\nZważmy też na fakt, że francuskie "Ty Ży Wy" jeździ od roku 1994, a od kiedy PKP udostępnia nam swoje "szybsze" pociągi...Pewnym jest, że nawet jeśli Polska będzie posiadała kiedyś szybką kolej, to nie będzie potrafiła tego dobrze wykorzystać i będzie to wciąż POLSKIE TGV...o małym zasięgu i nie dla wszystkich. Plus de vie dans votre vie... :)\nHmmm....szokujace twierdzenie. Jestem pewien, ze kazdy kto mial okazje jechac superpociagami we Francji czy Japonii jednak zauwazy "delikatną" różnicę. Opłacalnośc ekonomiczna takich przedsięwzięc nalezy zawsze rozpatrywac w skali makro (np łacznie z wyceną czasu zaoszczedzonego przez pasazerów, zaoszczedzonym paliwem do samochodów, zmniejszeniem ruchu samochodowego i spadkiem liczby wypadkow oraz korzysciami jakie uzyskują miasta połaczone taka siecią ).\nFrancuzi maja powód do domy. TGV to wspaniałe rozwiązanie. "kelejostrady" , to jest to! ekologiczne, energooszczędne, wygodne i szybkie. Włosi siłują naśladować. ale trochę kiepsko im to idzie. Niemcom chyba lepiej.\nSzwajcarzy także postawili na kolej. Buduję teraz sieć tak, aby tranzyt 40 tonowych ciężarówek odbywł sie na szynach. Tzn. przez całą Szwajcarię ciężarówki przejeżdzać będą na szynach.\nJuż teraz można odbywać spore odcinki na platformach kolei przez ALpy. Jest tez możliwość samochodami osobowymi. Z Basylei do Hamburga albo Berlina. A z Lichtenschteinu do Wiednia.


Dresy damskie bez kaptura | Pakuten\nRazem lub osobno? To ty decydujesz jak chcesz nosić nasz dres, a najważniejsze jest to, że dajemy ci taka możliwość dzięki uniwersalnemu fasonowi. Klasyczny komplet dresowy to idealna propozycja dla wszystkich kobiet, które chcą czuć się w dresie wygodnie i jednocześnie wyglądać stylowo- tak, a jest to możliwe. Taki dres na pewno jest wyjątkowy, niepowtarzalny i na pewno bardzo wygodny. Każda miłośniczka mody powinna mieć w swojej garderobie co najmniej jeden komplet dresowy. Rewelacyjne połączenie oryginalnej bluzy damskie bez kaptura oraz mega wygodnych spodni. Dotąd taki zestaw kojarzył się się wyłącznie z domowym lookiem. Teraz zdecydowanie możesz w nim zachwycać „na mieście”.\nCzarny welurowy komplet dresowy z taśmami Comii\n136,49 zł 194,99 zł\nCzekoladowy logowany komplet dresowy Marchelle\nBeżowy logowany komplet dresowy Marchelle\nDres bez kaptura na co dzień\nWygodny dres damski bez kaptura to propozycja na co dzień do miejskiego zgiełku oraz na piesze wędrówki podczas wakacji. Komplet składa się z dwóch części wygodnych spodni i bluzy. Długie spodnie z wąskimi nogawkami typu slim pięknie wyszczuplą optycznie nogi, a delikatnie podwyższony stan wydłuża naszą sylwetkę. Prosta bluza bez kaptura posiada oryginalną grafikę lub logo naszej firmy. Nasze dresy bez kaptura pozwolą Ci poczuć się wygodnie i seksownie. Jeśli szukasz dresów, które nie tylko są wygodne, ale również prezentują się kobieco - to u nas takie znajdziesz.\nWelurowy przyjemny dres\nUniwersalny dres welurowy bez kaptura, ze względu na zastosowany materiał to przyjemny w dotyku i bardo wygodny zestaw na co dzień . Ten komplet bluzy ze spodniami wpisuje się w najświeższe trendy na ten sezon. Dresy damskie welurowe bez kaptura to najmodniejsze dresy w tym sezonie. Może odegrać rolę w nieco bardziej eleganckiej stylizacji. Jego użytkownicy cenią sobie w nich przede wszystkim wygodę i komfort, a kobiecy fason dodaje tylko uroku.\nDresy bez kaptura to wygodna opcja na co dzień. Brak kaptura doda nam komfortu i nie musimy się martwic, ze będzie przeszkadzać nam podczas noszenia kurtki. Nasze zestawy dresowe będziesz mogła nosić do sportowych butów, gdy wybierzesz się na miasto, a także do wygodnych kapci w domowym zaciszu. Dres damski bez kaptura znajdziecie u nas w różnych kolorach, także z pewnością znajdziesz coś dla siebie. Znajdą się kolory dla bardziej odważniejszych kobiet jak i bardziej stonowanych. Kropkę nad i w naszej kolekcji stanowią komplety, które posiadają wyszyte nasze logo lub hasło. Dresy to świetna alternatywa na każdy szybki wypad. Chcesz w danym dniu czuć luz i komfort, a zarazem wyglądać stylowo? W takim razie zajrzyj na nasza stronę w poszukiwaniu idealnego dresu, sprawdź koniecznie propozycje stylizacji dresów na naszym blogu. U nas znajdziesz komplety dresowe bez kaptura, z kapturem, nadrukiem jak i haftem. Jaka jest jeszcze zaleta kompletów dresowych ? Możesz nosić go razem lub osobno, tworząc zestawy według własnego upodobania.\n89-100 zł 4\n100-137 zł 5


GEOX Uomo Box - Szare Zamszowe Półbuty Męskie - U44R3D 02231 C4402 | buty na Mivo.pl\nUomo Box - Szare Zamszowe Półbuty Męskie - U44R3D 02231 C4402\nGEOX - Uomo Box - Szare Zamszowe Półbuty Męskie - U44R3D 02231 C4402\nKod produktu: U44R3D 02231 C4402\nWygodna propozycja na co dzień, wykonana ze skóry zamszowej w szarym kolorze.\nEfektownie przeszyta cholewka zgrabnie się prezentuje.\nNa boku metalowe logo, na języku tłoczone.\nWygodne sznurowanie dopasuje obuwie do nogi.\nWnętrze obszyto niebieskim materiałem, miękka wyjmowana wkładka jest antybakteryjna i "oddychająca".\nDwukolorowa podeszwa z antypoślizgowym bieżnikiem i systemem Respira zadba o wentylację Twojej stopy.\nLekkie obuwie w uniwersalnym kolorze, będzie pasowało do każdej Twojej stylizacji.\nWkładka z profilem przy pięcie. Wartości w tabeli przedstawiają jej długość zmierzoną do zgięcia przy profilu.\nTommy Hilfiger Core NS Trifold - Portfel Męski - AM0AM02641 002


Sekty religijne (i polityczne) | Idąc przez las\n6 kwi 2017 o 16:00\nW poście Słowniczek umieściłam jedną z definicji sekt. Jest to wciąż jedno z pojęć rozmytych; bezpieczniej zawsze mówić o nowych ruchach religijnych.\nSekta – etymologicznie wyraz sekta wywodzi się od łacińskiego czasownika sequor – naśladować, iść, podążać za kimś. Istnieje również druga etymologia, nawiązująca do słowa secare – odcinać. Choć rozpowszechniona, ma jednak wtórny charakter. Grupa wyznaniowa wyodrębniona w wyniku radykalnego, zbiorowego protestu przeciw doktrynie, kultowi, tradycji obrzędowej bądź strukturze organizacyjnej macierzystej instytucji kościelnej. Wyróżnia się izolacją od środowiska zewnętrznego, niezależnością i nonkonformizmem, odrębnością światopoglądową, ideologiczną, aksjologiczną (własna hierarchia wartości, własny system norm moralnych i społecznych), autorytatywnym przywództwem, uczestnictwem dobrowolnym, lojalnością, oddaniem, fanatyzmem członków oraz silnym, wewnątrzorganizacyjnym zespoleniem.\nDziś konieczne jest zajęcie się sektami bardziej psycho- i socjologicznie, więc najlepiej przyjąć takie kryteria uznania ruchu za sektę:\nodrzucenie życia społecznego poza sektą;\nstruktura hierarchiczna z obecnością jednego guru lub bardzo małej grupy decydującej o wszystkim;\nszkodliwość dla członków sekty.\nNa fanpejdżu Straight Edge Polska znalazłam link do wywiadu Byli neonaziści tłumaczą, co nakręca dziś skrajną prawicę.\nOrganizacja Life After Hate zajmuje się rehabilitacją byłych członków grup alt-prawicowych. Jej członkowie sami kiedyś przeszli przez takie organizacje. Moją uwagę zwróciło podobieństwo ich doświadczeń do opowieści byłych członków sekt.\nCo przyciągnęło alt-prawicowców:\npragnienie bycia kimś ważnym, bohaterem,\nproste zrzucenie winy na kogoś za to, że w naszym życiu jest źle.\nCzłonkowie organizacji opisują, że byli wygłodniali emocjonalnie, nie mieli perspektyw itd. Pojawia się wątek młodocianych przestępców rekrutowanych przez Daesh. Byli członkowie sekt opisują, że czuli się samotni, zagubieni... To często osoby, które nie miały łatwego życia. Czasami problemem była trudna sytuacja materialna. Innym dobrym przykładem może być nastolatka wychowywana przez babcię, bo rodzice wyemigrowali. Często przewijają się samotność, brak pracy. Wspólny wątek zatem to jakiś brak.\nTaka osoba nagle spotyka grupę, która ją akceptuje. Która ją kocha, jej potrzebuję, się nią interesuje... Werbująca osoba od razu się spoufala, okazuje troskę i zainteresowanie osobą werbowaną. Ofiara nigdy nie zetknęła się z takim ładunkiem życzliwości. To dlatego bombardowanie miłością jest bardzo skuteczne. To technika psychomanipulacji. Bardzo trudno się odciąć od takiej grupy, gdyż człowiek za szybko się przywiązuje. Na etapie, gdy sekta zaczyna szkodzić swojemu członkowi, jest on od niej uzależniony. Oprócz tego pojawiają się wyrzuty sumienia; odchodzący czuje się niewdzięcznikiem, gdy odrzuca taką miłość.\nNowy członek sekty dostaje wzorzec np. guru, legendarnego założyciela, świętego lub boga. Funkcję wzorca może też pełnić po prostu ustalony regulamin, czyli ideałem jest osoba przestrzegająca go. Alt-prawica sprzedaje białego, silnego wikinga. Isis, rekrutując młodzież z Europy, również pokazuje im, że mogą być bohaterami-bojownikami. Każdy chce być kimś fajnym.\nOprócz wzorca osobowego jest jakiś wzorzec światowy. Tj. świat, w którym panujemy nad innymi rasami. Albo w którym wszyscy nawrócili się na naszą religię, nadeszło królestwo niebieskie i wszystko jest dobrze. My też posługujemy się takimi wzorcami, ale są one mniej wyraźne.\nKolejną techniką jest syndrom oblężonej twierdzy. Wszyscy znacie go doskonale z wypowiedzi polityków.\nMłodzi muzułmanie dowiadują się, że nie mają perspektyw nie przez sytuację materialną, z którą walczy się mozolnie i bez fajerwerków. Przyszli alt-prawicowcy uczą się za swoje problemy obwiniać kolorowych, poprawność polityczna i dyktatura mniejszości jest winna temu, że nic nie mogli osiągnąć, bo lewacy woleli czarnych przyjmować na studia i do pracy*. Członkowie sekt dowiadują się, że cały świat jest przeciwko nim. Niewierni zwalczają ich grupę albo próbują ich zmuszać do przyjęcia grzesznego stylu życia m.in. przez obowiązek szkolny. Normalne elementy naszego życia poza sektą są złe, grzeszne. Takimi rzeczami bywają elektronika czy medycyna. Na zło można zrzucić winę za nasze problemy.\nPranie mózgu działa, gdy ci źli oni są daleko i nie można sprawdzić propagandy.\nKiedy powiedziałeś To Żydzi mnie okradają.\nRoześmiałem się tobie prosto w twarz.\nSpojrzałeś na mnie,\nPowiedziałeś: Żydowski sługus.\nIlu ty w życiu widziałeś tych Żydów?!\nNie da się wierzyć w zło owych onych, gdy ci są obok i jak na złość są dobrzy. Pewnie z tego powodu sekty trzymają swoich członków z dala od świata zewnętrznego. Neonaziści zaś zetknęli się z czarnymi w więzieniu i... okazało się, że tamci nie byli źli. Myślę, że segregacja rasowa bardzo dobrze utrwalała rasizm, nie pozwalając na zetknięcie się obu światów.\nNarracja my kontra oni jest prosta i skuteczna, wyjaśnia świat bez żadnego głębszego rozumowania. To dla ludzi, którzy nie lubią myśleć, wolą mieć wszystko wyjaśnione. A ideologia sekt jest totalitarna, zajmuje się nawet pozycjami, w jakich wolno uprawiać seks,\nOdnoszę wrażenie, że bycie neonazistą czy członkiem sekty musi być męczące. W sensie emocjonalnym. Wszyscy ludzie są źli, nawet rodzina, jeśli nie są członkami sekty. Trzeba jakoś podtrzymywać swoją nienawiść do świata. Członkowi sekty wolno niewiele, za to musi robić jakieś niekoniecznie przyjemne rzeczy, zatem trzeba wydatkować energię na podtrzymywanie motywacji i pokonywanie pokus. Równie trudne musi być konsekwentne bycie żołnierzem Isis, odrzucenie tego, co Koran zabrania, wzbudzenie nienawiści do świata, który się zna. A teraz, zastanówmy się, co odrzuca nasz alt-prawicowiec? Odrzuca Harry'ego Pottera, bo promuje mieszanie ras, otwarte społeczeństwo i tolerancję. Gwiezdne Wojny też, a Darth Vader był tak naprawdę żołnierzem wyklętym. Odrzuca większość treści kultury, bo nasza kultura jest antyrasistowska od dłuższego czasu, przeniknęły ją wątki liberalne i ideały jakiegoś współczucia, tolerancji, życzliwości dla ludzi. Tak chroni naszą kulturę, europejskie wartości tworzone przez białą rasę, że musi sam je potępić. Zupełna reinterpretacja rzeczywistości. Nowe pojęcia i nadawanie innych znaczeń powszechnie używanym deformują percepcję. Ofiara odrzuca swoich krewnych i przyjaciół. Z przeszłości wyciąga same złe rzeczy, krzywdy i porażki, by łatwo się odciąć.\nNikt poza neonazistami nie jest dla neonazisty dość prawilny, wszyscy jakoś łamiemy ich zasady. Nikt żyjący poza sektą nie może być dość dobry, nikt niebędący wojownikiem Isis nie jest godny życia. Dla obcych jest tylko agresja.\nPodsycanie tej całej nienawiści musi wypalać emocjonalnie. Mój jedyny okres mniej liberalny to odchył w stronę gimbopatriotyzmu... jakie to było okropne, człowiek był jak w dusznej, ciasnej bańce.\nZwróćmy uwagę, co Tony McAleer mówi o sposobie mówienia. Można powiedzieć racjonalnie to, co nie jest racjonalne. Wystarczy użyć odpowiedniego języka. Dość prosta sztuczka, ale niewielu ludzi słucha na tyle uważnie, by ją zauważyć. Wystarczy powiedzieć coś tak niejasno, by w zasadzie nie powiedzieć nic. Użyć słów, których słuchacze nie znają. Zastosować parę chwytów erystycznych.\nCiekawa jest również strategia: idźcie na studia, zajmijcie ważne stanowiska, przestańcie popełniać przestępstwa i się wyróżniać wyglądem. Zacznijcie podżegać do wojny rasowej jako ludzie szanowani.\nTę strategię przyjmują międzynarodowe ruchy religijne, nie sekty. Zaczynają działalność w jednym kraju i wysyłają swoich do innych krajów. Mają zacząć nawracać jako szanowani członkowie lokalnych społeczności. Bahaici mają plan nawracania (ale baha'i nie jest sektą, gdyż nie spełnia naszych kryteriów z początku), postępuje tak też Ruch pod Wezwaniem Ducha Świętego dla Zjednoczenia Chrześcijaństwa Światowego. Moonizm już jest sektą.\nDezinformacja jest stosowana przez sekty też na poziomie rekrutacji. Np. sekta organizuje kurs językowy i pod tym pretekstem znajduje ludzi.\nReligijnie ta strategia jest skuteczna. Politycznie też zaczyna być.\nDobry moment na syndrom oblężonej twierdzy u nas.\nSekta made in Poland Marek Miller;\nRaport o niektórych zjawiskach związanych z działalnością sekt w Polsce.\n* Wśród różnego rodzaju rasistów krąży opinia, że jakiekolwiek wsparcie dla czarnych albo nawet niedyskryminowanie ich jest rasizmem wobec rasy białej. Uważają oni, że czarnym dzięki walce z rasizmem łatwiej coś osiągnąć niż białym. Problem w tym, że nie.\nmuzyka, polityka, psychicznie, Religie, seks