Nowe progi podatku dochodowego od osob fizycznych w UK - Jak nie płacić ZUS - Legalne i skuteczne obniżenie składek\nSzanowni Panstwo, jak co roku, po rozpoczęciu nowego roku podatkowego dla podatku dochodowego od osob fizycznych przesylamy informacje dotyczaca nowych progow dla podatku dochodowego od osob fizycznych oraz skladek na ubezpieczenie NIC (National Insurance Contributions). Mam nadzieje, że informacje przedstawione w tym opracowaniu pozwolą Panstwu podjac świadoma decyzje, na jakim poziomie ustalić wynagrodzenia Dyrektorów w swoich Ltd w obecnym roku podatkowym 2015/2016, który rozpoczął się w dniu 06 kwietnia 2015.\nOd dnia 6 kwietnia 2015 roku, wraz z rozpoczęciem nowego roku podatkowego, zmianie uległy progi dla podatku dochodowego od osób fizycznych (PDOF), kwota wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych oraz progi dla składek na ubezpieczenia. Poniżej tabele dla w/w zmian.\nTax thresholds, rates and codes – Tabela nr 1- Podatek dochodowy od osob fizycznych (PDOF)\nFigures to use 2015-2016\n20% on annual earnings above the PAYE tax threshold and up to £31,785\n40% on annual earnings from £31,786 to £150,000\nClass 1 NICs: thresholds – Tabela nr 2 – Składki na ubezpieczenia\nStawki w powyższych tabelach obowiązują dla przychodów osiąganych z umowy o prace (PAYE) a wiec obowiązują Państwa, którzy zatrudnieni są u siebie w spółkach Ltd jako Dyrektorzy.\nW obecnym roku podatkowym (2015-2016) kwota wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych wynosi £10,600 w skali roku, czyli miesięczne wynagrodzenie z tytułu umowy o prace nie podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych nie może być większe niż £883. Tak więc kod podatkowy dla tych z Państwa, którzy korzystają z tego zwolnienia tzn. Ci, którym HMRC nie zmienił go na inny wynosi 1060L (kody podatkowe znajdziecie Państwo na swoich payslipach (Tax Code)).\nProgi podatkowe się nie zmieniły w obecnym roku podatkowym i wynoszą 20%, 40% i 45%. Wzrosły nieco stawki rocznych zarobków opodatkowane wg poszczególnych stawek. Dla podstawowej stawki podatku dochodowego od osób fizycznych zarobki do wysokości £31,785 rocznie (minus kwota wolna od opodatkowania) podatek wynosi 20%.\nNieznacznemu wzrostowi uległy również progi dla składek na ubezpieczenia (National Insurance Contributions – NIC).\nPróg powyżej którego przepracowany okres zalicza się do emerytury to w obecnym roku podatkowym £5,824 w skali roku, czyli minimalne miesięczne wynagrodzenie nie może być mniejsze niż £486 (niższe miesięczne wynagrodzenie nie będzie kwalifikowało przepracowanego roku do emerytury).\nPodstawowy próg do wysokości którego nie powstaje obowiązek zapłaty składek na ubezpieczenia (NIC) to w obecnym roku kwota £8,060 czyli miesięcznie £672.\nTak wiec jeśli zarobki Dyrektora będą ustalone miesięcznie w przedziale między £486 a £672 nie powstanie obowiązek zapłaty składek na ubezpieczenie (NIC) a okres przepracowany będzie zaliczony do przyszłej emerytury (tzw. składka na ubezpieczenie 0%).\nPowyżej progu £8,060 zgodnie z przepisami nalicza się składki na ubezpieczenia w wysokości:\n12% - składka płacona przez pracownika\n13.8% - składka płacona przez pracodawcę\nW związku ze zwolnieniami jakie pracodawcy mogą wykorzystać w zakresie opłacania składek na NIC pokrywanej przez pracodawcę składka 13.8% nie obowiązuje podmioty u których wysokość zobowiązania nie przekracza £2,000, czyli w praktyce u większości z Panstwa.\nDyrektor ustala swoje wynagrodzenie w kwocie maksymalnej do wysokości kwoty zwolnionej z opodatkowania PDOF czyli £883 miesięcznie (£10,596 rocznie).\nKwota od której należy zapłacić składki na ubezpieczenie NIC to £2,536 (£10,596 minus £8,060):\nSkładka NIC pracownik - £304.32\nSkładka NIC Pracodawca - zwolniona\nRAZEM DO ZAPLATY ZA ROK PODATKOWY: £304.32\nDyrektor ustala swoje wynagrodzenie w kwocie minimalnej, lecz przekraczającej próg do którego nie ma obowiązku zapłaty składek, £673 miesięcznie (£8,076 rocznie).\nKwota od której należy zapłacić składki na ubezpieczenie to £16 (£8,076 minus £8,060):\nSkładka NIC pracownik - £1.92\nRAZEM DO ZAPLATY ZA ROK PODATKOWY: £1.92\nSzanowni Państwo wg obecnie obowiązujących przepisów wysokość emerytury Państwowej nie zależy od wysokości opłacanych w poszczególnych latach składek lecz od ilości lat przepracowanych w momencie osiągnięcia wieku emerytalnego. Obecnie za każdy przepracowany na umowę o prace rok nabywa się prawo do 1/30 emerytury państwowej, która w obecnym roku wynosi maksymalnie £115.95 tygodniowo.\nTych z Państwa, którzy chcieliby zmienić swoje dotychczasowe wynagrodzenia proszę o kontakt.


Poprzednio mówiliśmy o roku polskim i jego przedstawieniach, dziś płynnie przechodzimy od świąt i przedstawień kalendarzowych do świąt i przedstawień równie ważnych, ale należących nie do cyklicznego czasu wspólnoty, lecz linearnego czasu jednostki i społeczeństwa. Nazwałem te wydarzenia ceremoniami, zdając sobie sprawę, że granica między nimi a rytuałami czy "misteriami" jest płynna, niekiedy w ogóle trudno ją precyzyjnie wyznaczyć, ale zarazem wydaje się ona dobrze odczuwalna a wiąże się z porządkiem czasowym oraz z przynależnością ceremonii nie do czasu mitycznego, z którym łączy się rytuał, ale do czasu historycznego.\nO ile rytuał to pasaż ku wiecznej teraźniejszości, ku illo tempore, o tyle ceremonia to performans ustanawiający, potwierdzający i/lub propagujący osobę, etap/rolę jej życia, status, przynależność do wspólnoty, a także wspólnotę jako taką. Stanowi on też szczególne narzędzie nadawania znaczeń, podniesienia rangi działania i zwiększenia jego skuteczności symbolicznej.\nIch zaliczenie do ceremonii może się wydać problematyczne, bo oczywiście wiążą się one z rytuałami i to najbardziej klasycznymi - rytuałami przejścia, ale zarazem mają szczególne predylekcje do otaczania się elementami wzmacniającymi aspekt statusu, wystawienia i wyróżnienia, które z czasem dominują, a nawet są w stanie całkowicie zagłuszyć i wręcz zastąpić akt rytualny.\nPierwsza grupa "ceremonii rodzinnych" związana jest z narodzinami. Sam akt urodzenia nie oznacza uznania pojawienia się nowego człowieka; ta akceptacja jest stopniowa. Rozpoczynają ten proces odwiedziny położnicy, ujawniające wspólnotowy aspekt wydarzenia narodzin. W dawnej kulturze polskiej, zwłaszcza ludowej "aktem drugim" były wywodziny - odbywająca się przed chrzcinami ceremonia kościelna, w czasie której matka nowo narodzonego stawała przed ołtarzem z gromnicą w dłoniach, a po pokropieniu przez księdza wodą święconą trzykrotnie okrążała ołtarz. Oczywiście najważniejszą ceremonią związaną z narodzinami są chrzciny od dawna traktowane jako okazja do zabaw i festynów (zwłaszcza gdy chrzczony był potomkiem znamienitego rodu), a i dziś jeszcze bardzo często uznawane za pretekst dla hucznych przyjęć.\nOd stosunkowo niedawnego czasu (od 2. połowy XIX wieku) kolejną ceremonią rodzinną jest Pierwsza Komunia Święta, bardzo dobrze i bardzo szybko przyjęta jako swoista ceremonia inicjacyjna. Jest to niezwykle ciekawy przykład ceremonii wytłumiającej aspekt rytualny: nie ulega wątpliwości, że dla większości dzieci i rodziców, a także dla wielu księży jest to ceremonia z sakramentem w tle - okazja do wystawienia dzieci, które funkcjonują jako znak statusu rodziców, a zarazem do ustanowienia obrazu "zdyscyplinowanego kościoła" (musztra dzieci wystawianych jako znak "modelowej socjalizacji").\nOczywiście najbardziej rozbudowaną i najpełniejszą dramatyzacją etapu przejściowego związaną z powołaniem/ustanowieniem nowej wspólnoty są zaślubiny - wieloaktowy dramat, który w Polsce przed wprowadzeniem ślubu sakramentalnego sam przez siebie ustanawiał nową rodzinę. Jego prolog stanowił swoisty "teatr swatów", odznaczający się całą subtelną symboliką składania propozycji, jej przyjęcia lub odmowy, zaś akt 1. stanowiły zaręczyny (wcześniej zmówiny), w których wymiana wieńców lub (później) pierścionków stanowiła performatywny akt prawny, potwierdzany wspólną ucztą.\nSam "dramat wesela" przebiegał według następującego modelu ogólnego:\n"dziewiczy wieczór" (uwicie panieńskiego wianka i strojenie różdżki weselnej, na której ów wianek był zawieszany, a która owijana była chustą - darem od młodego)\nrozpleciny - ceremonia rozplecenia panieńskiego warkocza obdarzona wieloznaczną symboliką: pożegnanie z panieństwem, ujawnienie pełni ukrytej urody a zarazem wyraz żalu za utraconym panieństwem;\nuroczyste ubieranie panny młodej;\nprzybycie młodego z muzyką i przywitanie;\noddanie wieńca i oracja reprezentanta młodego - ze strony panny młodej oracja dziękowania za wieniec;\nbłogosławieństwo i pożegnanie (tu koniecznym elementem są panieńskie płacze, często udawane);\nślub - wymiana wieńców i/lub obrączek (te od XVIII w.);\npowitanie w domu weselnym: u chłopów oracja starosty, powitanie chlebem i solą, obsypanie owsem; u szlachty - odgrywane "oddawanie panny", którą jako skarb dawał młodemu jeden z gości, wygłaszając przy tym specjalną orację;\nuczta (u chłopów długo poważna i cicha z symbolicznymi potrawami, co jest prawdopodobnie pozostałością dawnego rytualnego i ustanawiającego znaczenia wspólnego posiłku) z obrzędowym ciastem - korowajem dzielonym wśród gości;\npokładziny (u wyższych warstw zastępowała je "uczta cukrowa");\nWesele jest może najbardziej rozbudowanym i pełnym dramatem społecznym, spełniającym model Arnolda van Gennepa rozbudowany i zreinterpretowany przez Victora Turnera. Nic dziwnego, że stało się atrakcją widowiskową samą w sobie (liczne widowiska ludowe; Gody weselne Leona Schillera) a także posłużyło jako dramaturgiczny model dla jednego z najważniejszych dramatów narodowych Wesela S. Wyspiańskiego (premiera 16 III 1901).\nOstatnią ceremonią rodzinną i wspólnotową zarazem jest pogrzeb. O rytuałach i dramatyzacjach związanych ze śmiercią więcej mówić będę w trakcie wykładu poświęconego w części "teatrowi śmierci", tu tylko chciałbym zauważyć, że od najdawniejszych czasów pogrzeb był ceremonią statusu, której okazałość i wystawność ujawniała i potwierdzała znaczenie zmarłego i jego rodziny. Dawniej taką funkcję pełniła zapewne stypa i tryzna, zaś po chrystianizacji - od XIII wieku procesje na cmentarz z psalmami i śpiewami, szczególnie ozdobne w od czasów baroku.\nTeatr jako element ceremonii\nCeremonie życia bardzo szybko stawały się okazjami do powoływania widowisk i do wprowadzania widowiskowości w życie społeczne. Wesela już w średniowieczu były okazją do występów joculatorów i histrionów, czego dowodzą choćby ustawy przeciwzbytkowe Kazimierza Wielkiego z 1336, które ograniczały liczbę jokulatorów do ośmiu a zakazywały w ogóle udziału rymowników. W okresie renesansu praktyka ta dalej się rozwijała, czego przykładem najbardziej znanym, a i najlepszym jest wystawienie Odprawy posłów greckich Jana Kochanowskiego na zamku w Jazdowie pod Warszawą 12 I 1578 w czasie wesela Jan Zamoyskiego z Krystyną Radziwiłłówną. Tenże sam Zamojski w czasie uroczystości zaślubin z drugą żoną Gryzeldą Batorówną w 1583 zorganizował uroczystą paradę z Rynku na Wawel, w której udział wzięły liczne postacie zamaskowane, noszące egzotyczne stroje i wykorzystujące elementy alegoryczne. To huczne wesele stanowiło swoiste wyzwanie dla króla Zygmunta III Wazy, który zamienił swój ślub z Anną Austriaczką w (31 V 1592) w wystawne widowisko, poprzedzone uroczystym wjazdem ogromnego orszaku arcyksiężniczki (ponad 10 tys. żołnierzy). W ramach kilkudniowych uroczystości weselnych 4-5 VI na zamku odbyły się barokowe "maszkary", a 7 VI z zamku na Rynek przewędrowała parada obrazów mitologicznych i alegorycznych urządzona przez magnatów na cześć króla. W czasie wszystkich tych imprez występowali też włoscy komedianci.\nW ten sposób Zygmunt III Waza rozpoczął dzieje polskiego teatru okazjonalnego, którego najświetniejszy okres przypada na czas panowania wielkiego miłośnika teatru Władysława IV. Pisano o jego teatrze jako o pierwszym polskim teatrze stałym (Stanisław Windakiewicz). I rzeczywiście grał on dość często, miał względnie stały zespół i własną scenę, ale wystarczy spojrzeć na jego kalendarium, by zobaczyć, że owa stałość jest pojęciem bardzo względnym, zaś momenty szczególnego ożywienia aktywności teatralnej wiążą się z takim wydarzeniami jak ślub króla z Cecylią Renatą we wrześniu 1637, wesele królewny Anny Katarzyny w 1642, czy ponowne zaślubiny władcy z Ludwiką Marią w 1648. W sposób szczególny okolicznościowy charakter miały występy opery, "przeznaczonej na uświetnienie ważnych wypadków politycznych, która co do wartości zwyczajowej zastąpiła średniowieczne turnieje i renesansowe pochody tryumfalne" (S. Windakiewicz); na dni zwykłe, do uczt wystarczali komedianci włoscy. Jeśli dodać do tego okolicznościowy i aluzyjny wydźwięk prologów oraz statusowy charakter apoteoz, to trudno wątpić, że teatr Władysława IV jest funkcją i częścią "warsztatu statusowego" a nie wartością samą w sobie i że w tym okresie nie może być oddzielany od teatralizacji i ceremonii wplecionych w życie społeczne. Taki charakter miały też przedstawienia na dworach Michała Korybuta Wiśniowieckiego i Jana III Sobieskiego, a zamienił się on dopiero za Sasów, których panowanie zapoczątkowało pasję teatralną i organizowanie teatru jako atrakcji samej w sobie (w tym kontekście wydarzeniem przełomowym było wybudowanie warszawskiej Operalni w 1748).\nI Rzeczpospolita ceremonialna\nTa płynność granic między przedstawieniem teatralnym a teatralizacją życia jest specyficzną cecha kultury polskiej XVII i XVIII wieku. Jak pisała Hanna Dziechcińska:\nwspółistnienie teatru z uroczystością państwową, szkolną lub nawet rodzinną zacieśniać musiało więzy łączące ludzi tamtej epoki ze sceną czy spektaklem, a jednocześnie wpływało niewątpliwie na kształt świadomości teatralnej, sprawiało, że teatr w pewnym sensie tracił swój charakter autonomiczny, stając się (\n) atrybutem życia publicznego, składnikiem obyczaju kulturowo-społecznego, a w pewnych przypadkach - środkiem do propagowania intencji politycznych dworu.\nSzczególną rolę w tej spektakularyzacji życia odgrywała edukacja szkołach jezuickich. Jezuici - jak wiadomo - w swoim programie nauczania przykładali do teatru wielka wagę, jednocześnie kładąc nacisk nie na "tekst" i jego jakość, ale na inscenizację i widowiskowość oraz na wykonanie. Jak świetnie zauważyła Hanna Dziechcińska, teatr jezuicki był teatrem tworzonym przez i dla ludzi z tego samego środowiska, dostosowanym do znanego nauczycielom charakteru uczniów i adresowanym bezpośrednio do widza, którego z aktorami i autorami łączyły silne więzi pozasceniczne (rodzinne lub hierarchiczne). Dzięki temu "cały zespół doznań wizualnych i audytywnych współtworzących Ťteatrť funkcjonował najprawdopodobniej w świadomości odbiorców jako swego rodzaju Ťsprawnośćť, umiejętność, sztuka możliwa do opanowania, a więc bliska bezpośredniemu doświadczeniu" (H. Dziechcińska). Jeśli teraz uświadomić sobie, że taki proces edukacji przez ponad 200 lat (1566-1773) przechodzili niemal wszyscy członkowie stanu szlacheckiego, to trzeba uznać, że ta "umiejętność", która była po prostu praktyczną umiejętnością gry w teatrze życia codziennego, wpłynęła w sposób zasadniczy na kształt kultury szlacheckiej.\nByła to kultura o niezwykle rozbudowanej stronie performatywnej, kultura w której nie do uniknięcia były sytuacje występu, a niektóre z nich (np. wystąpienia sejmowe) wręcz decydować mogły o przebiegu ważnych wydarzeń społecznych i politycznych, i kształcie kariery "aktorów". Mówca sejmikowy był wszak (jak pisał Janusz Tazbir) wzorem dla polityka szlacheckiego, zaś sejmik stanowił swoistą przestrzeń performatywną szlachty, jej scenę.\nAle teatralizacja nie ograniczała się tylko do retorycznego actio w sytuacjach publicznych. Teatralizacja stała się narzędziem budowania hierarchii i wyróżniania szlachty zarówno wobec innych warstw, jak i wobec innych narodów. Szlachta w wieku XVI-XVII stworzyła samą siebie: nie tylko wypracowała specjalny kod obyczajowy i ceremonialny, ale wręcz wymyśliła siebie, wymyśliła rolę dla całej klasy - rolę Sarmatów, dla odegrania której utworzyła mit, "kostium" (strój szlachecki), scenę domową (dwór) i publiczną (sejm). W efekcie stworzony został performans szlachecki, który - będąc jedyną w pełni własną kreacją - stał się podstawą performansu narodowego, z wszystkimi tego skutkami pozytywnymi i negatywnymi.\nWróćmy jednak do ceremonii, do theatrum ceremoniarum, który wyrasta i bujnie rozwija się na tej performatywnej glebie. Wśród wielu innych performansów, szczególne znaczenie co do swej pozycji i znaczenia ustanawiającego miała koronacja. Począwszy od pierwszej koronacji krakowskiej: Władysława Łokietka 20 I 1320, stopniowo kształtował się przez lata, dramat koronacji, do którego włączano kolejne elementy. Na początku wieku XVII przybrał on już pełen kształt, który tworzyły:\n-\turoczysty wjazd;\n-\tpogrzeb poprzednika;\n-\tpokuta, post i procesja ekspiacyjna na Skałkę;\n-\twłaściwa koronacja\n-\thomagium na Rynku.\nPoszczególne elementy wyrastały z rzeczywistych technicznych działań (trzeba było wjechać, pogrzebać poprzednika i pokazać się ludowi), ale błyskawicznie obrastały performatywną symboliką, czego przykładem koronacja Jana Kazimierza w 1649: król przyjechał do Krakowa "prywatnie" 10 I, ale 14 I wyjechał do zamku w Łobzowie, by\nuroczyście wjechać tego samego dnia.\nStałym elementem dramatu koronacji były uroczyste wjazdy i pochody, które towarzyszyły też innym okazjom a będąc najbardziej masowym widowiskiem, stały się też elementem najpopularniejszym. Pojawiały się one przy okazjach politycznych, takich jak początek sejmu czy poselstwa (tu szczególne znaczenie poselstw polskich, takich jak np. poselstwo Ossolińskiego do Rzymu w 1634 - niezwykle bogate i egzotyczne zarazem).\nKoronacje były oczywiście ceremoniałami władzy, postrzeganymi jako "naturalne" do chwili, kiedy i władza była powoływana w sposób zgodny z porządkiem. Gdy jednak ten porządek został przez zabory zaburzony, ujawniła się też sztuczność ceremonii, które stopniowo stawały się przedmiotem rywalizacji, toczącej się od końca wieku XVIII aż do odzyskania niepodległości.\nGwałtowne i wielokrotne zmiany sytuacji politycznej oraz władzy na przełomie XVIII i XIX wieku nie mogły nie odbić się na ceremoniach i sposobie ich postrzegania. Ceremoniały władzy w XIX wieku szybko straciły na swej atrakcyjności, natomiast w formie centralnych i najważniejszych obchodów zastąpiły je ceremonie narodowe, których początek wyznacza przysięga Kościuszki na krakowskim Rynku w 1794. Oczywiście nie mógł być to wzór powtarzany. Ten ustanowiły dwa wielkie pogrzeby bohaterów: Józefa Poniatowskiego (1817) i Tadeusza Kościuszki (1818). Symbolicznie zamykają one dzieje I RP, a zarazem otwierają dzieje Polski jako performansu narodowego, o czym więcej powiem następnym razem. Póki co powiedzieć wystarczy, że w XIX wieku wypracowano model ceremonii narodowej łączącej obchody patriotyczne i religijne, model, który w sposób szczególny sprawdzał się w przypadku pogrzebów. Jego bodaj najbliższą ideałowi realizacją był ponowny pogrzeb Mickiewicza na Wawelu 4 VII 1890.\nDługotrwałym efektem walki na performanse i ceremonialno-przedstawieniowego istnienia narodu polskiego w okresie zaborów był funkcjonujący do dziś, swoisty kult przedstawień i ogromne znaczenie, jakie występy odgrywają w życiu publicznym Polaków. Bodaj pierwszymi, którzy to zrozumieli byli Józef Piłsudski i jego otoczenie, przez lata budujący legendę Piłsudskiego. Mamy świetne opracowanie tej legendy pióra Piotra Cichorackiego, który niestety nie daje odpowiedzi na pytanie, kto był jej twórcą. Zarówno świadkowie, jak i historycy zwracali uwagę na performatywny charakter sposobu bycia i działania Marszałka. Wśród jego "akcji" można wskazać takie, które potwierdzają jego świadomość symboliczną (np. przeniesienie się do Belwederu w rocznicę powstania listopadowego 29 XI 1918). Był też świadomy rangi symbolu dla zbudowania świadomości narodu, a szukając go dla II RP jego depozytariuszem uczynił wojsko, co potwierdzał choćby własnym strojem. Jednocześnie odwoływał się w przemówieniach i sposobie bycia do dwóch wielkich tradycji: romantycznej i szlacheckiej, łącząc je w portrecie "prawdziwego Polaka" - człowieka czynu, swojskiego, ale budzącego szacunek, kierującego się często romantycznymi uniesieniami. Wszystko to pozwoliło Marii Dąbrowskiej napisać, że Piłsudski to nie był "mąż stanu, ale poeta, romantyk i aktor, który swą wizję artystyczną świata rzucił na szalę wypadków".\nSzczególną rolę w budowaniu tego wrażenia odgrywały uroczystości, zwłaszcza uroczystości imieninowe 19 III, pozornie spontaniczne, o stale obecnym elemencie wojskowym. Jedną z najważniejszych akcji performatywnych Piłsudskiego był pogrzeb Juliusza Słowackiego na Wawelu w czerwcu 1927 - ogólnonarodowa uroczystość odnawiająca wspólnotę naruszoną w wyniku zamachu majowego i ustanawiając Marszałka jej duchowym przywódcą - spadkobiercą Króla-Ducha. Nic dziwnego, że pogrzeb Piłsudskiego na Wawelu w 1935 roku był swoistym powtórzeniem pogrzebu Słowackiego, a zarazem ostatecznym ustanowieniem Marszałka jako obiektu performatywnego kultu. Bardzo ciekawie łączy się to z jego wycofaniem się z życia publicznego w latach 30., oddziaływanie bardziej przez nieobecność i tajemniczość (co stosował już w okresie przedmajowym) - umarły Piłsudski stawał się pełnym uosobieniem ideałów romantycznej wolnej i czystej Polski i jako taki cieszy się kultem do dziś.\nDla życia ceremonialnego II RP ważnym zjawiskiem był udział artystów teatru w tworzeniu publicznych świąt. Tu szczególną rolę odgrywał Leon Schiller, który wszak i na scenie chciał tworzyć teatr monumentalny, teatr w swej estetyce wielokrotnie zbliżający się do manifestacji publicznej. Schiller przygotował kilka różnego rodzaju "obchodów", wśród nich między innymi widowisko z okazji pogrzebu Słowackiego na Rynku Starego Miasta (27 i 29 VI 1927), Pieśń o czynie - montaż poetycko-muzyczny, rodzaj akademii ku czci Piłsudskiego w dniu jego imienin w 1934, czy też widowisko na 10-lecie prezydentury Mościckiego (3 VI 1936). Inscenizował też zbliżone do uroczystości plenerowe spektakle takie jak Krakowiacy i Górale na Rynku Starego Miasta w Warszawie 24 VII 1929.\nInny przejawem zainteresowania artystów świętami i ceremoniami publicznymi były wystąpienia i działania Mieczysława Limanowskiego, który już w roku 1922 zgłosił propozycję świadomego kształtowania swoistej polityki tożsamości narodowej przez zbiorowo tworzone ceremonie o charakterze lokalnych świąt, łączących miejscowe tradycje z tradycjami uniwersalnymi. Była to koncepcja odmienna od monumentalności Schillera, bardziej symboliczna, co pokazały zorganizowane przez Limanowskiego w Wilnie 24 IV 1926 obchody Smoka (symboliczna inscenizacja bitwy pod Kleckiem z 1506: smok-bazyliszek zabijany był światłem przez rycerza wystylizowanego na św. Jerzego).\nPierwszą w Polsce władzą całkowicie i totalnie widowiskową był oczywiście reżim komunistyczny, celebrujący i wystawiający własną fasadę, przy jednoczesnym troskliwym ukrywaniu rzeczywistych konfliktów, gremiów decyzyjnych, faktów. W okresie PRL następuje ogromny rozrost świąt, obejmujących zarówno czas cykliczny. jak i linearny (Dni - Morza, Wojska, Barbórka, Kobiet etc.). Podejmuje się też próby zastąpienia świąt tradycyjnych nowymi oraz ich roztopienia w nowych formach celebracji (np. Sylwester, Centralne Dożynki). Pojawia się też cały katalog fałszywych ceremonii inicjacyjnych (śluby cywilne, uroczyste przyjmowanie do Partii, ceremonie wręczania dowodów osobistych, pasowanie na ucznia etc.). Najważniejsze święto to oczywiście 1 Maja - monumentalny teatralizowany pochód ukazujący symboliczną wizję świata, jaką chciała narzucić władza.\nDominacja ceremonii w PRL spowodował lęk przed nimi władz III RP i popadnięcie przez nie w drugą skrajność - brak własnego święta i nieumiejętność performatywnego zagospodarowania świąt nowych (rocznica wyborów z czerwca 1989), doprowadziła w efekcie do rozmycia świadomości przełomu i rezygnacji z prób zbudowania nowej tożsamości wspólnotowej. W tej sytuacji funkcję zastępczą pełnić zaczęły spontaniczne celebracje związane np. z sukcesami sportowymi (powitania tryumfatorów) albo komercyjne imprezy typu "Sylwester na Rynku". Jedynym prawdziwe nowym świętem lat 90. jest Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy. Władze tzw. IV RP mają zdecydowanie większą świadomość społecznego i politycznego znaczenia ceremonii i także pod tym względem powracają do idei piłsudczykowskich. Przykładem tego są zarówno konwencje partyjne PiS, jak i takie ceremonie i przedstawienia związane z polityką historyczną jak kolejne obchody rocznic powstania warszawskiego.\nJednak najważniejszymi ceremoniami polskimi początku XXI wieku są obchody żałobne po śmierci Jana Pawła II oraz obchody jej kolejnych rocznic. Na naszych oczach rodzi się nowy rodzaj ceremonii wspólnotowej. Przyszłość pokaże, czy kolejne w naszej kulturze obchody związane ze śmiercią oznaczać będą coś więcej niż powrót kultu Wielkiego Nieobecnego.


Imbir BIO • Duży wybór • BioSklep.com.pl\nBIO PLANET ekologiczne świeże warzywa i owoce (1)\nDARY NATURY przyprawy i zioła BIO (2)\nGINGER PEOPLE ekologiczne przetwory z imbiru (1)\nLEBENSBAUM przyprawy, herbaty, kawy (1)\nULRICH WALTER GMBH, DR. JURGEN-ULDERUP STRAßE 12, 49356 DIEPHOLZ (1)\nGinger People Europe Limited, 98 Lancaster Road, Newcastle-under-lyme, ST5 1DS, Wielka Brytania (1)\nImbir Mielony BIO 60 g kartonik Dary Natury\nPasta z Imbiru BIO 190 g Ginger People\nImbir Mielony BIO 200 g Dary Natury\nImbir Bezglutenowy BIO 200 g Denver Food\nekologiczny imbir 100%\nImbir stosuje się jako przyprawę do zup pieczonego mięsa wieprzowego, dziczyzny, baraniny. Dodaje delikatnego smaku potrawom z ryżu, jajek słodkim deserom, kompotom, różnym słodyczom.\nDo przyprawiania potraw z woka, wypieków i nie tylko.\nImbir ma ciepły, pikantny smak z lekko owocową nutą. Bulwa tropikalnej byliny to przyprawa popularna na całym świecie. Udoskonal żywe, świeże i ciepłe na zimę dania tą niezwykłą przyprawą.\nMożna stosować zamiast świeżego imbiru. Produkt pasteryzowany.\nimbir* (90 %), cukier trzcinowy*, ocet ryżowy*, regulator kwasowości: kwas cytrynowy\nNapój Ryżowy Naturalny bez Dodatku Cukrów Bezglutenowy BIO 1 litr Natumi\n12,59 zł 10,49 zł


Czasem nie w moim stylu..: 4. Zapach Jego perfum..\n4. Zapach Jego perfum..\n"Jest tylko On, On u mojego boku, tu, teraz i tylko to się liczy. Tu i teraz. A to, kim był dawniej, gdzie był dawniej i z kim był dawniej, to już nie ma żadnego, najmniejszego znaczenia. Teraz jest ze mną, tu, wśród Was. Tak właśnie myślę, myśląc wciąż o Nim, nieustannie myśląc o Nim, czując zapach Jego perfum i ciepło Jego ciała. A Wy udławcie się zawiścią."\nW 52. miesięcznicę Naszego związku muszę przyznać, że chyba dorosłam.\nPS. Wciąż pamiętam o zabawach, do których nominowały mnie Mysza ("kocham to uczucie, gdy..") i Natalia (Kręci mnie, gdy Mężczyzna..). Jak tylko znajdę więcej wolnego czasu, to na pewno to wszystko nadrobię. Tak jak przenoszenie archiwum z onetu.\nLenka 15 kwietnia 2012 22:05\nChyba dorosłąs? a co to znaczemu, czemu takie mysli CIę naszly.\npoza tym jak zawsze zycze Wam Szczescia Najwiekszego Wspolnego :* Kochajcie CIę nawedt na przekor innym :*\nNarkotyczna. 22 kwietnia 2012 19:35\nDorosłam, powinnam napisać bez "chyba". Dorosłam, inaczej podchodzę do wielu spraw, m.in. do "niej". Najważniejsze jest to, co jest teraz i to, co będzie za tydzień, miesiąc czy rok. Staram się nie rozpamiętywać niektórych spraw.\nLenka 15 kwietnia 2012 22:06\nmialo byc: a co to znaczy, nie wiem ale to pisanie cos mi dzis nie idzie ..\nZdarza się ;) i dziękuję za życzenia ;* szczęścia nigdy dość! :)\nDaga 17 kwietnia 2012 20:37\njak co miesiąc - gratuluję ;*\nNarkotyczna. 22 kwietnia 2012 19:36\na ja jak co miesiąc - dziękuję bardzo :*\nRozterka 19 kwietnia 2012 15:02\nJa też czuję, że w jakimś stopniu dorosła. Do pewnych spraw, etc. Chyba się starzejemy ;)\nchyba tak - jak już nas nachodzi na takie rozważania ;)\ngwiazdka 19 kwietnia 2012 20:55\nGratuluję kolejnego miesiaca:*


Warsztat rzemiosła stare na nowe\nCzwartek, 4 lipca, 2019\nFundacja Fabryka Kulturalna i Fabryka Pełna Życia zapraszają na warsztaty rzemiosła stare na nowe wspólnie odnowimy stare krzesła tak, aby dostały nowe życie i stały się Waszymi ulubionymi meblami w domach. »\nZajęcia w Wakacyjnej Akademii Rozmaitości\nWtorek, 2 lipca, 2019\nPrzedstawiamy harmonogram zajęć rozwijających zaintersowania podczas Wakacyjnej Akademii Rozmaitości w Świetlicy środowiskowej 'Kraina Przyjaźni". Zajęcia odbywają się codziennie w godzinach 13.30 do 17.30 w Szkole Podstawowej nr 20 - ul. Karola Adamieckiego. »\n„Wychodzimy na świat”\nStowarzyszenie Rodzin i Opiekunów Osób Niepełnosprawnych „Ósmy Dzień” w maju rozpoczęło udział w projekcie „Wychodzimy na świat”, który jest dofinansowany ze środków Programu Funduszu Inicjatyw Obywatelskich. »\nPiątek, 28 czerwca, 2019\n2 lipca o godzinie 10:00 w Parku Hallera przy Domu Harcerza (Zielonym Domku) rozpocznie się Olimpiada Sportów Niecodziennych dla rodzin spędzających wakacje w mieście. Organizowana przez Fundację Godne Życie sportowa zabawa to stały element dąbrowskiego lata. Czekają nietypowe atrakcje, ciekawe nagrody oraz rodzinne emocje. »\nCzwartek, 27 czerwca, 2019\nDziewczyńska Banda Mocy? A co to? To przestrzeń prowadzona przez Stowarzyszenie Dopamina!Lab, miejsce i wspólnota bezpiecznego i bez przeszkód odkrywania przez dziewczynki własnych możliwości i talentów. »\nLetnia Akademia Aktywności\nTydzień z planszą\nRozpoczynają się wakacje, więc na Fabryce Pełniej Życia nie może zabraknąć kolejnej (trzeciej już) edycji Tygodnia z Planszą. Impreza odbywa się na świeżym powietrzu, adresowana będzie dla dzieci, młodzieży, dorosłych, leciwych i całych rodzin. »\nLato pełne przygód w FPŻ\nŚroda, 26 czerwca, 2019\nKupuję nie maruję\nWtorek, 25 czerwca, 2019\nProjekt „Kupuję, nie marnuję” to cykl praktycznych warsztatów ekologicznego stylu życia w duchu idei "Zero waste" organizowanych przez grupę nieformalną Nasza przestrzeń w ramach konkursu: Śląskie Lokalnie 2018-2019. Podczas warsztatów uczestnicy nabędą umiejętności pomocne w zmianie stylu życia i podniesienia własnej świadomości ekologicznej. Dodatkowo podczas trwania projektu zorganizowana zostanie wymiana odzieży zabawek, podczas której wszyscy chętni (nie tylko uczestnicy warsztatów) będą mogli przynieść nieużywaną odzież i wymienić na inną. Jest to projekt rodzinny. Udział bezpłatny. »\nSpotkaj teatr… „Tuż za rogiem”!\nPoniedziałek, 24 czerwca, 2019\nStowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich w Dąbrowie Górniczej serdecznie zaprasza na plenerowe spektakle teatralne, które będą odbywać się w każdy piątek lipca, każdorazowo w innej lokalizacji: na deptaku przy Jeziorze Pogoria III, w Parku Hallera, w Parku Zielona oraz na terenie Osiedla Mydlice (ul. Legionów Polskich 131a). »