Kalendarium taternictwa, czyli szczególne daty z historii taternictwa - Drytooling.com.pl\nOczywiście takie zestawienia obarczone są wieloma pytaniami w stylu:\n- czy dane przejście nadaje się do tego zestawienia\n- czy ograniczać się do dróg przełomowych (nowe stopnie, pierwsze klasyczne przejścia), itp.\n- czy autorzy przejścia zrobili drogę „po katolicku”\n- jak odsiać przejścia i wyciągnąć te najlepsze?\nTo zadanie wydaje mi się niemożliwe do zrobienia w 100%. Albo musiałbym być super dokładny i wymienić KAŻDE „znaczące” przejście albo wymienić tylko kilkadziesiąt wybitnych.\nW pierwszym przypadku nie da się wszystkiego opisać i nie pogubić się w tym. W drugim nie czuję się kompetentny, aby to zrobić. Mogę jedynie wzorować się na Januszu Kurczabie i innych autorach, którzy podeszli do tego tematu.\nPozostał „zgniły kompromis”, który prezentuję poniżej. Jestem otwarty na wszelkie inne propozycje, uwagi. Możecie je wrzucać w komentarzach (do czego szczerze zachęcam). Mam nadzieję, że wspólnymi siłami uda się zrobić z tej listy coś lepszego niż jest :-).\n1565 – Pierwsza znana w źródłach wycieczka w Tatry (prawdopodobnie do Zielonego Stawu Kieżmarskiego). Betata z Kościeleckich Łaska z Kieżmarku.\n1615 – Pierwsze odnotowane wejście na szczyt tatrzański. Na Kieżmarski Szczyt wchodzi David Fröllich z dwoma towarzyszami (i przewodnikiem?).\n1664 – Sławkowski Szczyt; pierwsze wejście. Georg Buchholtz senior, MartinusJani, Martinus Veisser i przewodnicy.\n1773 – Krywań; pierwsze znane wejście. Andreas Jonas Czirbesz z towarzyszami.\n1793 – Łomnica; pierwsze znane wejście. Robert Towson z dwoma myśliwymi.\n1804 – Kołowy Szczyt; pierwsze pewne wejście. Stanisław Staszic.\n1814 – Wydanie „Flora Carpathorum”, cenne dzieła, które powstało na podstawie szwedzkiego botanika Georga Wahlenberga w Tatrach (1813). Podczas jego działalności wszedł na Łomnicę, Krywań i wiele szczytów w Tatrach Zachodnich.\n1815 – Wydanie „O Ziemiorodztwie Karpatów i innych gór i równin Polski”. Autor Stanisław Staszic.\n1838 – Liczne wejścia (pomiary barometryczne) Ludwika Zejsznera w Tatrach Zachodnich i Wysokich.\n1840 – Rysy; pierwsze znane wejście. Ede Blasy z przewodnikiem Janem Rumanem Driečnym starszym.\n1843 – Lodowy Szczyt; pierwsze wejście. John Ball (późniejszy prezez angielskiego Alpine Club), Wilhelm Richter, węgierski malarz.\n1855 – Gerlach; pierwsze znane wejście. Zygmunt Bośniacki i ks. Wojciech Grzegorzek (z zakopiańskimi przewodnikami?).\n1860 – „Przewodnik w wycieczkach na Babią Góre, do Tatr i Pienin”, anonimowo wydany przez Eugeniusza Janotę.\n1867 – Baranie Rogi; pierwsze wejście. Ks. Józef Stolarczyk, ks. Ambroży Trausyl z przewodnikami zakopiańskimi.\n1867 – Świnica, Granaty i Kozi Wierch; pierwsze wejście. Eugeniusz Janota, przewodnik Maciej Sieczka z towarzyszami.\n1870 – Zostaje wydany „Ilustrowany przewodnik do Tatr, Pienin i Szczawnic” autorstwa Walerego Eliasza-Radzikowskiego (do roku 1900 miało miejsce 9 wydań).\n1873 – Tytus Chałubiński zaczyna organizować zbiorowe wycieczki, które przyczynią się wkrótce do popularyzacji Zakopanego.\n1873 – Powstanie Galicyjskiego Towarzystwa Tatrzańskiego – pierwsza organizacja turystyczna na ziemiach polskich.\n1874 – Wysoka; pierwsze wejście. Mór Déchy z dwoma przewodnikami.\n1874 – Wybudowane zostało schronisko Towarzystwa Tatrzańskiego przy Morskim Oku.\n1876 – Towarzystwo Tatrzańskie oddaje do użytku schroniska w Roztoce i Dolinie Pięciu Stawów Polskich.\n1877 – Mięguszowiecki Szczyt; pierwsze wejście. Ludwik Chałubiński z dwoma przewodnikami z Zakopanego.\n1878 – Wejście na Łomnicę z Doliny Dzikiej. Jan Gwalbert Pawlikowski i dwaj przewodnicy.\n1880 – Mnich; pierwsze wejście. Jan Gwalbert Pawlikowski i przewodnik Maciej Sieczka. Wejście na Mnicha uważane jest za początek sportowego taternictwa.\n1884 – Rysy, Krywań; pierwsze zimowe wejścia. Theodor Wundt (pionierska działalność zimowa).\n1891 – Łomnica, Lodowy Szczyt; pierwsze zimowe wejścia. Theodor Wundt.\n1895 – Ganek; pierwsze wejście. Władysław Kleczyński z przewodnikami.\nOkolice 1900 roku – Początki taternictwa bez opieki przewodnika.\n1902 – Ostry Szczyt; pierwsze wejście. Karol English, Antonina English (matka Karola) i przewodnicy.\n1903 – Powstanie Sekcji Turystycznej Towarzystwa Tatrzańskiego, pierwszej polskiej organizacfji o profilu taternickim.\n1905 – Gerlach; pierwsze zimowe wejście. Janusz Chmielowski i Károly Jordán z przewodnikami.\n1905 – Stopień IV zostaje ustanowiony w Tatrach (płd. ściana Żabiego Konia i płd. Ostrego Szczytu). Simon Häberlein z towarzyszami.\n1906 – Mięguszowiecki Szczyt; pierwsze zimowe wejście. Ernst Dubke i Alfred Martin z przewodnikami.\n1907 – Ukazuje się pierwszy „Taternik”, organ Sekcji Turystycznej Towarzystwa Tatrzańskiego. Pierwszym redaktorem zostaje Kazimierz Panek.\n1907 – Ukazuje się pierwszy przewodnik wspinaczkowy po Tatrach autorstwa Janusza Chmielowskiego (4 tomy w latach 1907-1912).\n1908 – Szczyrbski Szczyt od północy; początek taternictwa kobiecego. Helena Dłuska i Irena Pawlewska(-Szydłowska).\n1909 – Powstaje TOPR (Tatrzańskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe). Pierwszym naczelnikiem zostaje Mariusz Zaruski.\n1909-1929 – Działalność Mieczysława Świerza. Około 100 pierwszych wejść, m.in.: przez Dolinę Śnieżną na Lodowy Szczyt (1909), pn.-wsch. Ścianą Żłobistego Szczytu (1911), pd. Ścianą Małego Lodowego Szczytu (1912), pn.-zach. Ścianą Niżnich Rysów (1914), wsch. ścianą Mięguszowieckiego Szczytu (1921), pd. Żebro Wołowej Turni (1927).\n1910 – przejście południowej ściany Zamarłej Turni; pierwsza droga w stopniu V w Tatrach. Henryk Bednarski, Józef Lesiecki, Leon Loria i Stanisław Zdyb.\n1913 – „Zasady Taternictwa”; pierwszy polski podręcznik Taternictwa.\n1921 – Założono JAMES – pierwszą organizację słowackich taterników.\n1924 – W Krakowie powstaje Sekcja Taternicka Akademickiego Związku Sportowego.\n1927 – Zdobycie pn.-wsch. Ściany Rumanowego Szczytu. Jerzy Golcz, Tadeusz Krystek i Konstanty Narkiewicz-Jodko.\n1927 – Osiągnięty zostaje stopień VI w Tatrach; wariant Jana Kazimierza Dorawskiego i Mieczysława Szczuki na wsch. ścianie Mięguszowieckiego Szczytu.\n1927 – W Warszawie założono Sekcję Taternicką Akademickiego Związku Sportowego.\n1928-1933 – Działalność Wiesława Stanisławskiego. Około 50 pierwszych wejść, m.in.: zach. ścianą Kościelca (1929), pn. ścianą Żabiego Konia (1929), zach. ścianą Łomnicy, wejście na Wyżnią Mnichową Przełączkę od wsch (1930, pierwsze elementy techniki podciągu w Tatrach), pn. ścianą Galerii Gankowej – prawym kominem (1931), pn. ścianą Małego Kieżmarskiego Szczytu (1932). Ginie 4 sierpnia 1933 roku na niepozornym Kościółku.\n1929-1939 – Działalność Stanisława Motyki. Około 50 pierwszych wejść, m.in.: pn. filarem Koziego Wierchu (1929), pn.-wsch. ścianą Żłobistego Szczytu (1930), pd. ścianą Małego Lodowego Szczytu (1932), pd.-wsch. ścianą Zamarłej Turni (1935), pd. ścianą Małego Kołowego Szczytu\n1930 – nowe drogi Wincentego Birkenmajera, m.in.: nowa droga zach. ścianą Łomnicy, wsch. ścianą Gerlachu, pn.-wsch. Filar Ganku, pd. Ściana Kieżmarskiego Szczytu\n1930 – Kant Klasyczny na Mnichu; pierwsza nowa droga o trudnościach VI (dziś VI-). Justyn Wojsznis z towarzyszami.\n1930 – Powstaje Koło Wysokogórskie przy Oddziale Warszawskiego Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego.\n1933 – pn. ściana Jaworowego Szczytu i Małego Kieżmarskiego Szczytu; pierwsze przejścia zimowe. Zbigniew Korosadowicz i Jan Staszel.\n1935 – Powstaje Klub Wysokogórski Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego (z połączenia trzech organizacji: Sekcji Turystycznej PTT, Sekcji Taternickiej AZS w Krakowie i Koła Wysokogórskiego przy Oddziale Warszawskim PTT. Pierwszym prezesem jest Marian Sokołowski.\n1936 – Pn. ściana Mięguszowieckiego Szczytu Wielkiego; pierwsze przejście zimowe. Zbigniew Korosadowicz i Jan Staszel.\n1939 – Droga Klasyczna, pn.-zach ściana Galerii Gankowej; pierwsze przejście zimowe. Włodzimierz Gosławski i Kazimierz Paszucha.\n1939 – Droga Orłowskiego na pn.-zach. Ścianie Galerii Gankowej. Tadeusz Orłowski i…. Pierwsze patentowanie wyciągu od góry w Tatrach.\n1939 – Droga Dziędzielewicza na zachodniej ścianie Kościelca. Zdzisław Kikin-Dziędzielewicz.\n1942 – wsch. ściana Mnicha; pierwsze przejście wschodniej. Czesław Łapiński i Kazimierz Paszucha.\n1942 – pn.-wsch. Ściana Kazalnicy; pierwsze przejście. Czesław Łapiński i Kazimierz Paszucha.\n1943 – pn. ściana Żółtej Ściany; pierwsze przejście środkiem ściany. Slávo Cagašík i Štefan Čestla.\n1944 – środek pn.-zach. Ściany Galerii Gankowej. Czesław Łapiński i Kazimierz Paszucha.\n1946 – Grań Tatr Wysokich; pierwsze przejście (od Przełęczy pod Kopą do Liliowego). Adam Górka i Kazimierz Paszucha.\n1948 – Pn.-wsch. Filar Ganku; pierwsze przejście zimowe. Janusz Vogel i Paweł Vogel.\n1949 – Powstaje TANAP (Tatranský národný park).\n1950 – Hokejka na zach. ścianie Łomnicy; pierwsze przejście środkiem zach. ściany. František Plšek i Václav Zachoval.\n1951 – Zaczyna się ukazywać przewodnik „Tatry Wysokie” Witolda H. Paryskiego (do 1988 roku wyszło 25 tomów)\n1951 – Przestaje istnieć Klub Wysokogórski, który zostaje przekształcony w Sekcję Taternicką Zarządu Głównego PTTK.\n1953 – Stanisławski na Małym Kieżmarskim Szczycie; pierwsze przejście zimowe. Karel Cerman i Arno Puškáš.\n1953 – Zimowe przejście Grani Tatr Wysokich (od Liliowego do Przełęczy pod Kopą). Miloš Matras i Jaroslav Mlezák.\n1954 – Powstaje TPN (Tatrzański Park Narodowy)\n1954 – Utworzenie Sekcji Alpinizmu Głównego Komitetu Kultury Fizycznej (w miejsce rozwiązania Sekcji Taternickiej ZG PTTK).\n1955 – pn.-wsch. Ściany Kazalnicy; pierwsze wejście lewą depresją i pierwsze użycie nitów w Tatrach Wysokich. Jan Długosz i Czesław Momatiuk.\n1955 – Pierwsze przejście Głównej Grani Tatr (od Przełęczy Zdziarskiej do Przełęczy Huciańskiej). Zbigniew Hegerle, Zbigniew Krysa, Jerzy Piotrowski, Ryszard W. Schramm i Jan Staszel.\n1955 – Wariant R; nowa droga na wsch. ścianie Mnicha. Jan Długosz i Andrzej Pietsch.\n1956 – Reaktywacja Klubu Wysokogórskiego.\n1957 – Pierwsze wejście zimowe środkiem pn.-wsch. Ściany Kazalnicy. Jan Długosz, Czesław Momatiuk, Andrzej Pietsch i Marian Własiński.\n1957 – Zaczyna się ukazywać przewodnik „Vysoke Tatry” Arno Puškáša (10 tomów w latach 1957-1989)\n1960 – Łapiński-Paszucha na Galerii Gankowej; pierwsze przejście zimowe. Budín, Kolísek, Miloš Matras i Ladislav Veselý.\n1960 – Pierwsza poważna akcja GOPR z zastosowaniem zestawu alpejskiego (wsch. ściana Mnicha).\n1960 – Pierwsze kobiece przejścia na pn.-wsch. Ścianie Kazalnicy. Halina Krüger-Syrokomska i Małgorzata Surdel.\n1962 – Nowa droga na Kazalnicy. Eugeniusz Chrobak, Zygmunt A. Heinrich, Janusz Kurczab i Krzysztof Zdzitowiecki.\n1962 – Wytyczenie Drogi Momatiuka. Czesław Momatiuk i Andrzej Nowacki z towarzyszami.\n1963 – Pierwsze zimowe przejścia Lewego Filaru Kazalnicy (Lucjan Saduś i Ryszard Szafirski) i Drogi Momatiuka (Eugeniusz Chrobak, Zygmunt A. Heinrich i Tadeusz Łaukajtys.\n1963 – Pierwsze kobiece przejście Lewego Filara Kazalnicy. Jolanta Jarecka i Krystyna Lipczyńska.\n1968 – Droga Chrobaka na Kazalnicy; pierwsze zimowe przejście. Wojciech Jedliński i Tadeusz Piotrowski.\n1970 – Kurtykówka na Małym Młynarzu, nowy stopień VI+ w Tatrach. Michał Gabryel, Janusz Kurczab i Wojciech Kurtyka.\n1971 – Warianty Malczyka na Kazalnicy; pierwsza klasyczna kombinacja (z łapaniem się kilku haków) na właściwej ścianie Kazalnicy. Ryszard Malczyk i Andrzej Tyrpa\n1975 – Krzysztof Żurek przechodzi samotnie główną grań Tatr w 3 dni. Od Przełęczy Zdziarskiej.\n1975 – Władysław Cywiński samotnie przechodzi główną grań Tatr w 3,5 dnia. Od Przełęczy Zdziarskiej.\n1977 – Uklasycznienie Sprężyny VII- na Mnichu. Agnieszka i Adam Smólscy.\n1978 – Pavol Pochylý zimą samotnie przechodzi główną grań Tatr (od Przełęczy Huciańskiej) połączone z przejściem grani Tatr Bielskich. Całość zajmuje mu 15 dni.\n1980 – Kant Filara VII+ na Kazalnicy Mięguszowieckiej klasycznie. Wojciech Kurtyka i Władysław Janowski.\n1981, 4 kwietnia - Szare Zacięcie VII+ na Raptawickiej Turni, pierwsza obita droga pod kątem przejścia klasycznego. Andrzej Marcisz i Tomasz Klimczyk .\n1982 – Okap Wolfa VIII- na Raptawickiej Turni, klasycznie. Jerzy Farat.\n1982 – Uklasycznienie Drogi Chrobaka i Heinricha na Kazalnicy. Andrzej Marcisz i Władysław Vermessy.\n1984 – Uklasycznienie Pająków na Kazalnicy. Wojciech Bryła i Władysław Vermessy.\nLata 80te - Zimowo-klasyczne przejście (RP lub RK) Łapińskiego-Paszuchy na Kazalnicy. Włodzimierz Derda i Krzysztof Dziubek.\n1987 – Odhaczenie Direttissimy Małego Kieżmarskiego Szczytu. Oryginalnie VIII-, dziś uchodzi za mocne IX-. Michal i Miroslav Coubalowie.\n1988, marzec – Zimowo-klasyczne przejście Wyżniego Kominka VI+ na Raptawickim murze. Jan Muskat i – dwa dni później – Władysław Derda.\n1989, 25-28 stycznia – Łańcuchówka Wielkie Zacięcie na Kazalnicy + Droga Świerza na MSW. Wojciech Kurtyka, Bogdan Śmigielski.\n1989, 19 września – Łańcuchówka Expander (4 x Sprężyna. Na Małym Młynarzu, Kotle Kazalnicy, Mnichu, Kościelcu), 17 godzin. Krzysztof Pankiewicz, Piotr Panufik.\n1991 - Wariant R IX- na Mnichu, odhaczenie. Piotr Dawidowicz i Michał Wayda.\n1991 - Łamaniec IX+ na Raptawickim Murze. Wojciech Kurtyka.\n1992, 8-9 marca – Czok Kiełkowski V A3, na Kotle Kazalnicy Mięguszowieckiej w 39 godzin (non-stop). Jacek Fluder i Monika Niedbalska.\n1992 - Saduś IX na wschodniej ścianie Mnicha, uklasycznienie. Piotr Dawidowicz\n1993, 5 lutego – Superściek V, A3 na Kotle Kazalnicy Mięguszowieckiej w 13 godzin. Jacek Fluder i Stanisław Piecuch.\n1993, 9 lutego - 15.10 do Yumy V+ A3 w 18 godzin. Janusz Gołąb i Jacek Fluder.\n1995, 21 lipca – Filar Kazalnicy IX+ klasycznie. Piotr Korczak i Wojciech Słowakiewicz.\n1995, 28 lipca – Droga Długosza VIII na Kazalnicy Mięguszowieckiej, pierwsze klasyczne przejście. Jacek Kantyka i jacek Zaczkowski.\n1997, 4 marca – Wielkie Zacięcie V+ A2+ na Kotle Kazalnicy Mięguszowieckiej w 15 godzin. Piotr Drobot, Marcin Michałek i Stanisław Piecuch.\n2001, 27 sierpnia - VO2max IX+ na Młynarczyku. Grzegorz Grochal i Piotr Sztaba.\n2002, 10 marca - Superparanoja, przejście w 17,5 godz. Janusz Gołąb i Grzegorz Skorek.\n2003 – Metallica IX/IX+ na Mnichu. Andrzej Marcisz, Piotr Korczak, Tomasz Opozda.\n2003, 18 września - Kastrator IX na Młynarczyku. Grzegorz Grochal i Piotr Sztaba.\n2003/2004 – Zimowo-klasyczne przejście Okapu Muskata M9 na Raptawickim Murze. Darek Kałuża i Renata Hajnos.\n2003, 24 sierpnia – Bushido VIII A3+, nowa – samotnie – poprowadzona droga. Marcin Tomaszewski.\n2004 – Kamikaze X- na Raptawickiej Turni. Dariusz Kałuża i Renata Hajnos.\n2004 – Misterium Nieprawości X- na Mnichu. Piotr Korczak, Andrzej Marcisz i Tomasz Opozda.\n2005 - Warianty klasyczne – pierwsza droga pokonana zimowo klasycznie biegnąca „prawie” środkiem ściany dół Direttisimą, od Ścianki Problemowej Łapińskim M7+?OS(trudności OS, gdyż na górze, w zamieci śnieżnej w łatwym ternie 2xAO). Maciej Ciesielski i Jakub Radziejowski.\n2005 - Parada Jedynek M7-. Pierwsze zimowo-klasyczne przejście. Maciej Ciesielski i Jakub Radziejowski\n2005 - Uskok Laborantów M8-. Pierwsze zimowo-klasyczne przejście. Maciej Ciesielski i Jakub Radziejowski.\n2005/2006 – Nowa droga Warianty Słoweńskie M8+ na Mnichowym Tarasie; zimowo-klasycznie. Maciej Ciesielski, Marko Prezelj i Jakub Radziejowski.\n2006 – Sprężyna M7/7+ na Kotle Kazalnicy; pierwsze zimowo-klasyczne przejście. Maciej Ciesielski i Jan Kuczera.\n2007 – Jet Stream X-/X na Jastrzębiej Turni, pierwsze klasyczne przejście. Dušan Stoupa Janák i Jan Kreisinger.\n2007, 2 sierpnia - Wish You Were Here VIII+. Uklasycznienie. Jacek Kantyka i Jacek Zaczkowski.\n2007, 8 lipca - Wariant R IX/IX+ (wersja oryginalna). Marcin Gąsienica-Kotelnicki i Michał Król.\n2008 – Uskok Laborantów M8, zimowo-klasyczne przejście. Artur Paszczak, Stanisław Piecuch i Adam Pieprzycki.\n2008 – Matrix Reloaded M9- na Małym Kieżmarskim Szczycie; zimowo-klasycznie. Dušan Janák i Pavel Vrtík.\n2009 – Innominata M8- na Kotle Kazalnicy; zimowo-klasyczne przejście. Paweł Kopta i Stanisław Piecuch.\n2009, 2 sierpnia – Proszę się Wspinać X-/X na Kościelcu, pierwsze klasyczne przejście. Marcin Gąsienica-Kotelnicki i Dariusz Kałuża.\n2011, 9-11 marca - Centrálny kút M8- VIII- zimowoklasycznie. Dušan Janák i Pavel Vrtík\n2011, 3-4 marca - Superparanoja M7+ (2xAF na płytce Długosza). Marcin Księżak i Jan Kuczera.\n2011, 13 marca – Droga Daga M8+ na Kazalnicy Mięguszowieckiej, pierwsze zimowo-klasyczne przejście (powrót zjazdami). Tomasz Lewandowski i Stanisław Piecuch.\n2012 – Direttissima Kazalnicy Mięguszowieckiej, pierwsze zimowo-klasyczne przejście. Marcin Księżak i Jan Kuczera.\n2012, 30 grudnia – Środkowy Lód M7+ WI6+ na Galerii Gankowej. Pierwsza takiej jakości (i wymagań) mikstowa droga w Tatrach. Adam Kadlečík, Riči Nyéki i Mišo Sabovčík.\n2013 – Wielka Grań Tatr, zimowe przejście. Miso Sabovčík i Adam Kadlečík.\n2013, 9 marca – Królewski Okap M12 na Durnym Szczycie; zimowo-klasycznie. Pavol Rajcan i Pavol Sulak.\n2014, 14-15 stycznia - Wielkie Zacięcie 8/8+, prawie klasycznie (hakowo na płytce Długosza). Przemysław Cholewa i Jan Kuczera.\n2015, 20 lutego - Superparanoja M7+, A1 w 14,5 godzin. Krzysztof Banasik i Jakub Radziejowski.\n2015, 2-6 lipca – Grań Tatr Wysokich z wejściem na wszystkie nazwane punkty. Andrzej Marcisz.\n2016, 26 czerwca – Opętanie X na Ministrancie. Marcin Gąsienica Kotelnicki, Dariusz Kałuża i Olga Kosek.\n2016, wrzesien – Koróna XI- na Jastrzębiej Turni. Jozef Krištoffy i Michal Baďo.\nartykuł: Tatrzańskie ekstremy; Filip Babicz (GÓRY nr 231)\nartykuł: Tatrzańskie ekstremy zimowo-klasycznie; Damian Granowski (GÓRY nr 238)\nInternet (szczególnie serwisy: goryonline.com, wspinanie.pl)\nKazalnica drogi zebrane; Jan Żurawski\nNajpiękniejsze szczyty tatrzańskie; Janusz Kurczab i Marek Wołoszyński\nPlakaty Mastertopo; Grzegorz Głazek\nPrzewodniki Witolda Henryka-Paryskiego\nPrzewodniki Władysława Cywińskiego\nPolecam jeszcze lekturę: Kalendarium wydarzeń górskich.


Metro Exodus będzie większe i dłuższe pod każdym względem w porównaniu do poprzedniczek\nMateusz Ługowik - czwartek, 4 października 2018\nPodczas gdy serie Call of Duty i Battlefield idą w kierunku kilkugodzinnych kampanii dla pojedynczego gracza lub rezygnują z singla całkowicie, Metro Exodus pokazuje, że da się zrobić grę FPS, która swoją długością będzie dorównywać części tytułów RPG. Porównanie do role playing games nie jest zresztą przypadkowe. Równie ważną rolę co strzelanie pełni w przypadku najnowszej odsłony cyklu Metro również scenariusz, który w Exodus liczy więcej stron niż scenariusze wszystkich poprzednich części razem wziętych.\nDodajmy do tego znacznie większe lokacje w półotwartym świecie i mamy kandydata na największą grę FPS od wielu lat. Żeby uzmysłowić sobie, jaka jest skala projektu, wystarczy powiedzieć, że twórcy mieli niemałe problemy z upchaniem tej całej zawartości na płytę Blu-ray. Czy długi scenariusz przełoży się na wiele godzin rozgrywki? Bez wątpienia Exodus będzie dłuższe niż każda kampania z cyklu CoD, ale ile dokładnie zajmie jej przejście, do tej pory nie wiadomo. Nie ma jednak wątpliwości, że najnowsza odsłona serii będzie znacznie dłuższa od poprzedniczek. Według słów jednego z deweloperów na jej ukończenie będzie trzeba poświecić dwa razy więcej czasu niż na przejście Metro 2033 oraz Metro Last Light razem wziętych.\nTwórcy Metro Exodus udostępnili pokaz technologii RTX. Grafika wyniesiona na nowy poziom?\nMetro Exodus ma szansę na przesunięcie granicy tego, co do tej pory uznawaliśmy za niemal fotorealistyczne. Stoi za tym zastosowanie technologii NVIDIA RTX.\nW praktyce oznaczałoby to, że poznanie całego wątku fabularnego (nie licząc misji pobocznych) powinno zająć co najmniej 20 godzin! Przypominamy, że w grze znajdą się także zadania poboczne oraz ukryte sekrety, które znacznie wydłużą czas spędzony w postapokaliptycznym świecie.\nTak długi czas gry może wynikać m.in. ze sposobu przejścia, jaki proponują sami twórcy. Według nich najlepiej będzie się nastawić na ciche rozwiązywanie problemów rodem z typowej skradanki. Bezpośredniej konfrontacji i wielu wystrzelonych kul również nie zabraknie. Przekonamy się o tym sami już 22 lutego 2019 roku. W dniu premiery gra będzie dostępna na PC, Xbox One i PS4.\nBorderlands 3 – data premiery, cena, okładka i tymczasowa wyłączność w sklepie Epic Games\nOsoby czekające na kolejną, trzecią już część serii Borderlands w końcu mogą zaznaczyć w swoim kalendarzu konkretną datę. Markerem zakreślić należy dzień 13 września bieżącego roku.\nSzykujcie się na kilkadziesiąt godzin z Vampire: The Masquerade - Bloodlines 2\nDruga odsłona Vampire: The Masquerade – Bloodlines 2 pojawi się w sklepach w 2020 roku. Zapoznać się z nią będą mogli posiadacze pecetów oraz konsol Xbox One i PlayStation 4.\nGoogle Stadia to kolejna próba popularyzacji grania w chmurze\nO tym, że usługa streamowania gier w chmurze będzie przyszłością gamingu słyszymy już od kilku lat. Jak do tej pory żadna z platform nie odniosła jednak większego sukcesu. Inaczej ma być w przypadku produktu Google.\nPostapokaliptyczny Neverdark wykorzystuje mapy prawdziwych miast\nNeverdark to postapokaliptyczny RTS, w którym najważniejsze będzie odbudowanie społeczeństwa. Trafiamy do świata, który został pozbawiony elektryczności, Internet jest w nim martwy, a znana nam cywilizacja upadła.


Najdziwniejsze gadżety kreatywne - inspiracje | Verbal Fairy\nDziś porozmawiamy o najdziwniejszych gadżetach, jakie kiedykolwiek widzieliście. Które z nich zaliczylibyście do tej kategorii? Czym wyróżniają się gadżety z Waszej listy życzeń i co czyni je tak osobliwymi? Jakie jest Wasze podejście do gadżetów – czy warto nadążać za nowinkami technologicznymi czy lepiej dać sobie spokój? Co powoduje, że najdziwniejsze gadżety kreatywne zwracają na siebie uwagę na tyle, że wracamy z nimi do domu, choć w głębi duszy czujemy, że wcale ich nie potrzebujemy? Co sprawia, że odczuwamy natychmiastową chęć posiadania tych przedmiotów albo dyskwalifikujemy je już na starcie, zanim dokładnie zapoznamy się ze specyfikacją produktu? Na co najczęściej zwracamy uwagę: na użyteczność produktu, sposób prezentacji, zastosowanie w praktyce, cenę czy estetykę produktu i jego solidność? Co jest dla Was ważne, gdy wybieracie gadżety?\n10 najdziwniejszych gadzetów kreatywnych, o których trudno zapomnieć – ranking pełen inspiracji\nDumnie prezentują się na sklepowych półkach, wołając „Kup mnie!”, „Zabierz mnie do domu!”, „Jestem na wyprzedaży!”. W sieci możemy je dokładniej obejrzeć i porównać. Między nimi wytwarza się taka niewidzialna nić rywalizacji. Rywalizują codziennie o względy klientów, mniej lub bardziej wymagających. Niektóre z nich kuszą obniżonymi cenami, inne mają renomę i są uważane za sprawdzone produkty, dlatego generują największą sprzedaż, a jeszcze inne ciekawią swoją innością i sięgamy po nie, gdy mamy ochotę na nowość. Oto ranking 10 najdziwniejszych gadżetów kreatywnych.\n1. Chumby – urządzenie, które pozwola być na bieżąco… nawet w nocy!\nAutor i źródło zdjęcia: John B. Carnett/Bonnier Corporation – Getty Images\nChumby to bezprzewodowe urządzenie, którego premiera miała miejsce 10 lat temu. Na pierwszy rzut oka przypomina zaawansowany budzik, który na bieżąco, czyli przez 24 godziny codziennie informuje o tym, co dzieje się w sieci. Doskonały dla osób, które naprawdę chcą być na bieżąco. Ta mała poduszka w śmiesznym kształcie przypominającym fasolę ze skórzanymi wstawkami jest wyposażona w dotykowy 3,5 calowy ekran LCD i służy do zdobywania wiedzy z cyfrowego świata, ale i zabawy. Kto chciałby mieć takie coś na swoim nocnym stoliku i otrzymywać głośne powiadomienia w nocy, rezygnując z najlepszych snów?  W pierwotnym założeniu dyrektorki kreatywnej Susan Kare, Chumby miał być urządzeniem, które po przebudzeniu przekaże nam najświeższe informacje z wirtualnego świata. Koszt? 179 $. Dla mnie trochę bez sensu, biorąc pod uwagę, że mamy do dyspozycji np. tablety i smartfony lub możemy wytrzymać kilka porannych godzin bez dostępu do świata online. Sami jednak musimy odpowiedzieć sobie na pytanie czy takie gadżety są niezbędne w naszym życiu?\n2. Thickers, czyli gadżet dla leniwych – linijka do równego naklejania tekstów\nNa drugim miejscu musiałam umieścić pewien zestaw do równego naklejania tekstów / naklejek, czyli Thickers od amerykańskiego producenta American Crafts. Gdy zobaczyłam premierę tego scrapbookingowego „narzędzia” od razu wiedziałam, że jest ono bez sensu. Naklejki w pracach kreatywnych można przykleić w sposób manualny lub za pomocą najzwyklejszej linijki. Główne założenie tej pasji to właśnie kształtowanie własnych zdolności manualnych. Drugim powodem dla którego nie sięgnęłabym po ten gadżet jest to, że jest on całkowicie zbędny. Kształty linijek na pierwszy rzut oka stanowią pewnego rodzaju ułatwienie, ale ja rozpatruję je w kategorii manualnego lenistwa. Ile to kosztuje? 8,99 $ za zestaw pięciu linijek. Bez efektu WOW.\n3. Furby – uroczy czy straszny?\nŹródło zdjęcia: Tiger Electronics/Getty Images\nKto z Was miał furby’ego w dzieciństwe? Kto z Was go pamięta? Furby to interaktywna zabawka wylansowana przez firmę Tiger Electronics jako idealny prezent dla dzieci na Święta Bożego Narodzenia. Jej nazwa pochodzi od wyglądu zewnętrznego Furby’ego i oznacza kulkę futra. Została wprowadzona na rynek w 1998 roku, a pierwsza generacja tych zabawek była produkowana do 2002 roku. Produkcja Furby była przełomem w tamtych czasach. Od 1998 roku Furby cieszył się sporym uznaniem rodziców, a pierwsza generacja Furby wygenerowała sprzedaż ok. 16 milionów sztuk. Natomiast Furby wszystkich generacji osiągnęły rekordowy wynik sprzedaży – 40 milionów sztuk! Czy wiecie, że zabawki stworzyły swój własny język określany jako furbijski, który składał się z 200 słów? Maskotki reagowały na dotyk, dźwięk, lubiły być głaskane i było im miło, gdy w pobliżu znajdowały się też inni „furbiacze”, a nawet śmiały się! Pierwsza generacja tych zabawek jest według mnie bardziej przyjemna dla oka. Kolejne generacje Furby’ego to istne szaleństwo kolorów, które małe dzieci mogą nieco odstraszać. Furby Boom (kolekcja z 2014 roku) kosztuje ok. 160 zł.\n4. Bone Fone, czyli radio na szyi – przełom w stereo\nŹródło zdjęcia: JS&A\nCzy zastanawialiście się kiedyś jak narodziło się stereo? Bone Fone wbrew pozorom nie jest nowoczesnym telefonem, choć sama nazwa rzeczywiście jest dość chwytliwa. To coś w rodzaju radia, które nosiło się na szyi jak szal po to, aby umożliwić właścicielowi dyskretne słuchanie muzyki i audycji w ruchu. Można też przyjąć, że był to pierwowzór dzisiejszych słuchawek. Działało to jako zestaw z kostnym przewodnictwem dźwięku. Premiera Bone Fone miała miejsce w 1979 roku, a w ciągu 2 lat sprzedano ich ponad 10 tysięcy sztuk. Cena? 69,95 $. Czy wiecie, że Bone Fone zostało stworzone przez inżyniera po to, aby jednoczesnie mógł jeździć na nartach i słuchać muzyki? Czy takie najdziwniejsze gadżety kreatywne są nam dziś potrzebne? Choć Bone Fone nie wygląda zachęcająco to jednak warto docenić współczesne słuchawki, które są produktem o wiele bardziej atrakcyjnym i oszczędnym w formie.\n5. Torebki herbaty inne niż wszystkie!\nŹródło zdjęcia: Nathalie Hallman\nOto dowód, że torebki herbaty nie muszą być nudne! Gaga Tea to kolekcja niekonwencjonalnych torebek herbaty ze specyficznymi, starannie zaprojektowanymi ilustracjami. Cały projekt to odzwierciedlenie wcieleń słynnej artystki i jej uwielbienie do picia herbaty. Zostały one stworzone jako projekt pewnej studentki grafiki, Nathalie Hallman. W paczce Gaga Tea każdy znajdzie 10 unikatowych smaków herbaty, m.in herbatę aromatyzowaną skorupiakami, czarną herbatę przypominająca w smaku colę dietetyczną, a nawet torebkę o nazwie „Meat Maniac” inspirowaną słynnym i bardzo kontrowersyjnym strojem Lady Gagi. Sam projekt zdobył bardzo wiele nagród m.in platynową nagrodę od Creativity Awards za najbardziej kreatywne opakowanie. Warto zwrócić uwagę na świetny tagline!\n6. PocketScan, czyli najmniejszy skaner świata!\nŹródło zdjęcia: Odditymail.com\nJak często korzystacie ze skanerów? A może potrzebujecie najmniejszego skaneru na świecie? Oto on! PocketSkan to jak sama nazwa wskazuje mały, kieszonkowy skaner, dzięki któremu będziecie mogli zeskanować każdy dokument w kilka minut i przesłać go do swojego telefonu lub komputera. Ponadto dzięki niemu zeskanujecie także większe obrazy! To jednak nie wszystko! To małe urządzonko potrafi przetłumaczyć każdy tekst na 60 języków świata i to w pełni bezprzewodowo! Stworzone zostało przez firmę Dacuda. Koszt to ok. 150 $. Jak działa? Zobaczycie w video!\n7. Japońskie buty origami\nŹródło zdjęcia: www.arch2o.com\nCzy potraficie wyobrazić sobie bardzo elastyczne buty? Takie właśnie stworzył pewien japoński projektant Masaya Hashimoto najpierw dla swojego dziecka, a potem dla pewnej firmy włoskiej. Bez wątpienia ten produkt można zaliczyć do kategorii: najdziwniejsze gadżety kreatywne. Buty dostępne w pięciu kolorach. Wykonane są z japońskiej tkaniny znanej jako furoshiki. Tkaninę wykorzystuje się m.in do transportu towarów. Obuwie charakteryzuje się tym, że nie ma sznurówek i owija się je wokół stóp. Para butów kosztuje ok. 140 $.\nŹródło zdjęcia: geekszine.com\nGoogle Glass to starannie zaprojektowane okulary, których celem jest ukazanie w jaki sposób łączy się świat rzeczywisty z cyfrowym. Ich premiera miała miejsce w 2013 roku. Za pomocą najnowszej technologii użytkownik okularów Google Glass może obserwować np. to, co dzieje się na ulicy za pomocą autentycznych wydarzeń i nałożonych obrazów przez komputer. Z pewnoscią jest to ciekawe doświadczenie, ale cena okularów może nieco odstraszać. Za taką przyjemność musimy zapłacić aż 1500 $.\n9. MoodMetric – emocje zaklęte w pierścionku\nCzym jest MoodMetric? Na pewno nie ekskluzywnym pierścionkiem zaręczynkowym! Jego zadaniem jest niwelowanie stresu z codziennego życia i to w czasie rzeczywistym! Wystarczy nosić pierścionek, aby przejąć kontrolę nad negatywnymi emocjami i nauczyć się nimi odpowiednio zarządzać. Jak to dokładnie działa? Zakładacie pierścionek na palec, a system w pierścionku za pomocą specjalnej aplikacji bada Wasz układ nerwowy w skali od 0 do 100. Pierścionek wymaga korzystania z aplikacji, aby pomóc Wam indeksować poziom stresu na bieżąco i go eliminować. Cena? 179 $.\n10. Kalkulator w zegarku\nŹródło zdjęcia: Glenn Koenig/ Getty Images)\nOto prekursor współczesnych smartwatchy! Zegarek z kalkulatorem – kultowa rzecz w latach 90 i powrót do przeszłości! W dawnych latach były masowo kupowane jako prezenty na I komunię świętą i prezenty pod choinkę. Zyskały uznanie, a dziś są już tylko wspomnieniem. Kto z Was chciał taki mieć?\nA Wy? Jakie najdziwniejsze gadżety kreatywne kojarzycie z dawnych lat? Czy macie jakieś szczególne sentymenty do starych gadżetów? A może wolicie odkrywać nowe? Czy coś z mojego rankingu jest dla Was nieznane? Co sądzicie o poczciwych gadżetach z dawnych lat i które z nich uważacie za dziwne?\nNajciekawsze opakowania produktowe – inspiracje #1


Obniżka maksymalnej wysokości opłaty interchange jest konieczna - Detal\nObniżka maksymalnej wysokości opłaty interchange jest konieczna\n11 września 2014 11:36\nDalsza administracyjna redukcja maksymalnej wysokości opłaty interchange jest konieczna w celu przeciwdziałania chaosowi na rynku obrotu kartowego i ochrony jego strony popytowej. Takiego zdania jest występujący z inicjatywą legislacyjną ustawodawca, ale popierają ją również przedstawiciele organów administracji państwowej, środowisko akademickie jak i duża część podażowej strony rynku obrotu bezgotówkowego. Przeciw jest Związek Banków Polskich. Organizacje kartowe póki co nie zajmują stanowiska i milcząco przyglądają się rozwojowi wydarzeń.\nW trakcie konferencji prasowej w Sejmie RP zaprezentowany został projekt inicjatywy legislacyjnej dotyczącej zmiany ustawy o usługach płatniczych w zakresie dalszej redukcji maksymalnej wysokości opłaty interchange.\nPostulowany przez posłów, pożądany poziom if zrównany zostałby z tym postulowanym przez Komisję Europejską w projekcie Rozporządzenia w przedmiotowym zakresie. Zakłada ono wprowadzenie zunifikowanych krajowych stawek if na poziomie 0,2% oraz 0,3% wartości pojedynczej transakcji dla, odpowiednio, kart debetowych oraz kart kredytowych.\nBodźcem do dążenia do wprowadzenia na polskim rynku proponowanych przez KE stawek wcześniej, niż można tego oczekiwać w rezultacie paneuropejskiego procesu legislacyjnego, są m.in. obawy wynikające z wprowadzenia w życie (od 1 stycznia 2015r.) programu organizacji Visa pod nazwą "Cross-Border Domestic Interchange Programme". Zgodnie z jego założeniami, krajowi przedsiębiorcy będą mieli możliwość skorzystania z usług agentów rozliczeniowych mających siedzibę poza granicami danego kraju uzyskując w ten sposób prawo do stawek transgranicznych VISA, tj. 0,2% wartości pojedynczej transakcji dla kart debetowych oraz 0,3% wartości pojedynczej transakcji dla kart kredytowych. Poseł zaznaczył, że chociaż dostrzegane są pozytywne aspekty tego programu w postaci dążenia do niższych kosztów akceptacji kart to jednak jego negatywne aspekty przeważają nad wartością dodaną dla rynku.\nPoseł Elsner oświadczył, że w duchu zasad dialogu społecznego zwrócił się w ubiegłym miesiącu z apelem do organizacji kartowych Visa i MasterCard o podjęcie wysiłku samoregulacyjnego i złożenie deklaracji o charakterze bezwarunkowego zobowiązania do obniżenia stawek do poziomu 0,2% i 0,3% przed końcem bieżącego roku. Nadmienił również, że o nadzór w tym procesie poprosił Narodowy Bank Polski a także poinformował o nim Ministerstwo Finansów. W odpowiedzi, organizacja kartowa Visa wyraziła gotowość do złożenia takiej deklaracji warunkując ją jednak złożeniem identycznej przez organizację kartową MasterCard. Niestety jednak, ta ostatnia, niezmiennie stoi na stanowisku, że jakakolwiek dalsza obniżka if nie przyniesie pozytywnych skutków ani dla skarbu państwa ani dla dotkniętych przez nią uczestników rynku i w związku z tym przesłała swoją odmowę. Narodowy Bank Polski z kolei przyznał, że dostrzega problem, ale nie podejmuje się roli nadzorcy gdyż ewentualna samoregulacja nie wymaga nadzoru jak również, co do zasady, NBP nie dysponuje sankcjonowanym prawnie mechanizmem nadzoru nad organizacjami kartowymi. Ministerstwo Finansów podzieliło natomiast obawy Posła Elsnera i podkreśliło, że będzie śledzić inicjatywy pomagające zapobiec negatywnym skutkom wejścia w życie programu Visa.\ninterchange RSS płatności bezgotówkowe RSS płatności kartą RSS


ściągnij PDF Kto przytuli Misia Tulisia?\nUrocza, ciepła historia o misiu, który budzi się ze snu zimowego i szuka kogoś, kto go przytuli. Odkrywa, że najlepiej przytulić się do swojej mamy Informacje o Kto przytuli Misia Tulisia - 8895465595 w archiwum Allegro.\nOdkrywa, że najlepiej przytulić się do swojej mamy. Szukając kogoś do przytulenia. Tutaj z pomocą przychodzi miś Tuliś, który szuka kogoś do przytulenia.\nTriatlon. Potrójna pasja - od pierwszego treningu do mety[OUTLET] MaestraNic się nie kończySiedem grzechów głównych. Pokonywanie wad i słabości ze św. Tomaszem z AkwinuWyjazd we dwoje i inne opowiadaniaPlaster mioduPrzed północąŻycie laboratoryjne. Konstruowanie faktów naukowychRzeszówTeczka małego artysty


polskie przesady i zabobony\njaki dostane kredyt przy zarobkach 1000netto\nszukam krawcowej z okolic rybnika\n102 dalmatynczyki galerie\nPrzesąd, zabobon– przekonanie o istnieniu związku przyczynowo-skutkowego. Wierzenia dawnych Słowian po wprowadzeniu w Polsce religii chrześcijańskiej). Mam tu na myśli tzw. Zabobony, czyli zachowania i przekonania nie do końca uzasadnione z punku widzenia namacalnych praw świata materialnego, . Pogaduchy: Przesądy, zabobony i reszta… … Wczoraj przyszedł mi na myśl taki temat. Jakie znacie przesądy? a w jakie wierzycie?\nI tak można by mnożyć polskie przesądy i zabobony. Może to komuś wyda się śmieszne… ale tak naprawdę to tragikomedia. Podobno mamy w Polsce 90% chrześcijan. Przesądy w życiu codziennym polskie– „ katolickie” spoŁeczeŃstwo jest niezwykle. Przesądy i zabobony nie są złem, gdy nie czynią szkody innym, lecz… 1 Paź 2009. w cyklu czterech artykułów autor ukazuje jak silnie zabobonne jest polskie społeczeństwo. Udowadnia też, że przesądy są nie tylko sprzeczne.\nRaport Polska. Pl. Na wszelki wypadek odpukać. 2007-11-29, 16: 00. Wymienione powyżej przesądy i zabobony, są tylko kilkoma spośród ogromnej rzeszy tego. 26 Paź 2009. i tak można by mnożyć polskie przesądy i zabobony. Może to komuś wyda się śmieszne… ale tak naprawdę to tragikomedia. Podobno mamy w Polsce . Antysemityzm w Polsce to przesąd i zabobon. Fot. Arch. o. Sz. Praśkiewicza Ojciec Daniel Rufeisen z siostrami zmartwychwstankami.\n9 Sty 2010. Zabobony, przesądy i łowieckie wróżby to obszerna część myśliwskiej obyczajowości. Omówienie wszystkich, wyjaśnienie przyczyn i dowiedzenie. Przesądy i zabobony to bujda. Ale tragedią jest że wierzą. w nie zarówno katolicy, jak i ci dla. Co w niedzielę dzieje sie w polskich kosciołach! Między magią a religią czyli zabobony i przesądy wśród duchowieństwa katolickiego we współczesnej Polsce Dziedzina: Kościół, krytyka, antyklerykalizm.\nPlik w spiżarni użytkownika ZamekMiszkenstein• Zbigniew Osiński Zabobon przesąd diabły czarownice i wilkołaki w pamiętnikach polskich z xvi i xvii. Słownik języka polskiego podaje takie oto definicje przesądów: Inne zabobony. Jeśli chodzi o inne przesądy chciałbym jeszcze tylko podać dwa przykłady: . Aby dobrze wychować dziecko, potrzeba wiedzy i umiejętności, których większość z nas niestety nie posiada. i gdybym zawczasu wiedziała.\nZabobonów maturalnych jest tyle, ilu maturzystów. Nie wątpię, że dla niektórych matura z polskiego to będzie kapitulacja, ale cóż, jak się przez cały. 26 Paź 2009. 1. Co to jest przesąd, zabobon? 2. Jakie przesądy Krystyny Jandy odnajdziesz w życiu codziennym? 3. Czy jesteś przesądna?\nPiątki są w Polsce dniami szczególnymi– przecież to właśnie w piątek został. Ot, głupota to wszystko i ciemne zabobony, śmiechu warte na progu xxi wieku.\nPrzesąd (zabobon, ciemnota) – obyczaj/wierzenie zaczerpnięte z kultury ludowej. z Nonsensopedii, polskiej encyklopedii humoru . są i tacy, którzy nie wierzą w żadne zabobony, bo to-przynosi pecha. Choć uważa się, że przesądy są dziedzictwem przeszłości. 70% Polaków wierzy w przesądy i zabobony, prowadzący postanowił. Obnaża polską kulturę i polskie myślenie, a raczej bezmyślność" mówi reżyser.\nW ostatniej rozmowie z polską agentka Dish Network, p. Magdą, poprosiłem o Pański. Bez przesady można powiedzieć, iż większość reklam towarzyszących np.\nZwyczaje sylwestrowe w Polsce i za granicą. Wierzenia sylwestrowe i przesądy sylwestrowe. Ciekawostki z różnych zakątków Polski i świata. I tak można by mnożyć polskie przesądy i zabobony. Może to komuś wyda się śmieszne… ale tak naprawdę to tragikomedia. Podobno mamy w Polsce 90% chrześcijan. 16 Maj 2010. Jesteś tutaj: Strona główna· Noworodki i niemowlaki· Pytania i porady Przesądy i zabobony związane z narodzinami dziecka w dawnej Polsce. Zbiór najpopularniejszych przesądów polskich i obcych, bo zabobony, omeny i znaki występują w każdej kulturze. Autorki opisują przesądy miłosne, ślubne. [Archiwum] Zabobony, przesądy, fobie Piwo-ogólne. z tego co pamiętam, to zielone butelki w Polsce były wycofane pod pretekstem, że piwo się psuje pod. „ Przywiarki czyli przesądy i zabobony ludu polskiego na Górnym Śląsku” opracowanej i wydanej przez Leokadię i Jerzego Pośpiechów dopiero w 1967 r.\nPrzywołany już Jahoda podkreśla, że termin przesąd (ale i zabobon) jest. Do innych terenów w klasyfikacji bajki polskiej Juliana Krzyżanowskiego.\n. Przesądy i zabobony. Od przesądu bliska droga do zabobonu. 24. 05. 2010), Polskie dramaty (Stanisław Cybruch; 21. 05. 2010). Wstydzilabym sie brac slub w kosciele wierzac w takie zabobony, nijak ma sie to do Boga. a jesli wierzyc w przesady to do usc. Ale taka juz polska natura. Jeżeli wierzyć w zabobony i przesądy związane ze ślubem. w tradycji polskiej jest wiele przesądów związanych ze ślubem, jednym z nich jest to, że. Dzień wigilijny bogaty jest w zwyczaje i zabobony posiadające magiczną moc: jednym z. Przetrwał też przesąd, że jeśli w wigilijny poranek pierwszym gościem w domu. Wigilia w polskiej obyczajowości jest świętem bardzo rodzinnym. K Moczarskiego Jakie przesądy pan obala? Polskie i żydowskie. i skąd się wzięły przesądy i zabobony-o gadających zwierzętach, o rozstajach dróg.\nMatura 2010: prezentacja maturalna-ustna matura z języka polskiego. Jakie znają przesądy abiturienci? Czy w nie wierzą? Do których się zastosują?\n. i inne przesądy, piątek 13, piątek trzynastego, przesądy, zabobony, czarny. Zuzanna Brzezińska, studentka filologii polskiej Uniwersytetu.\nPrzesądy myśliwskie. „ Nie godzi się żadnych zabobonów do myślistwa zażywać jako to fuzją. Przetrwały więc w polskich przysłowiach staropolskie terminy. Dziwny przesąd. Wielokrotnie będąc w Polsce i życząc komuś powodzenia. Właśnie też zastanawiałam się nad głupotą tego zabobonu i po którymś razie użycia. O ile o wiarę w tego typu zabobony posądzamy ludzi niewykształconych, to każdy z nas ma jakiś swój przesąd, w który być może wierzy i to całkowicie. Przesąd. m (uprzedzenie) prejudice; zabobon) superstition; wolny od prze-sądów unbiased. Wojskowy słownik polsko-angielski. Przesądy i zabobony dotyczące zdrowia, higieny i wychowania dzieci w społeczeństwie polskim w xix i na początku xx wieku. Aleksandra Malara . w programie także Kabaretowa Noc z udziałem najlepszych polskich kabaretów. Przesądy i zabobony odeszły razem z średniowieczem?\nCzerwiec 2009-Zbiór najpopularniejszych przesądów polskich i obcych, bo zabobony, omeny i znaki występują w każdej kulturze. Autorki opisują przesądy. Studniówkowe zabobony. Studniówka. Ta własna jest raz w życiu. Co zrobić, żeby mieć szczęście? Po studniówce nie ścinaj włosów. Przesąd głosi, że z włosami . pl-u źródeł wielu zabobonów leży ludzka niepewność, a także strach. Polska. Specjalne: The New York Times. Choć uważa się, że przesądy są dziedzictwem przeszłości, to i w naszych oczach rodzą się.\nPrzesądy narodziły się wraz z pojawieniem się człowieka. Hulak (Uniwersytet Pedagogiczny w Krakowie), Przesądy i zabobony w starożytnym Rzymie. Przekładając to na polskie realia– to trochę tak, jakby odwiedził nas papież.\nW obludny, pazerny i zabobonny polski katolicyzm! a tu okazuje sie. Biuletyn sceptyczny-Przesądy Poważnym zabobonem związanym z zabobonami (a więc. 8 Maj 2010. Przedmiot i etap edukacyjny. Szkoła podstawowa-klasy iv-vi. Język polski. Przesądy i zabobony oraz anioł stróż. „ Czym były obrzędy?\n. Słowa kluczowe: zabobony, czary, magia, przesądy, wierzenia. Na wschodzie Polski znachorki i wiedźmy mają się całkiem nieźle. Ba!\nPolska pogaŃska-Maturalne przesądy. Siła Samsona i bielizny.-> > neopoganie.-Wicca.-> > zabobony wierzenia.\nPrzesądy i zabobony dotyczace zdrowia, higieny i wychowania dzieci w społeczeństwie polskim w xix i na początku xx wieku.\n. Pobieżne analizy podają, iż obroty na rynku polskiej komercji. Niektore przesądy, zabobony wynosimy ze swoich domów np. Czarny kot. Każdy.\nNajbardziej oryginalne i nieznane w innych krajach świata zabobony funkcjonują właśnie w. Rozpowszechnione w Polsce przesądy mają go od nas oddalić.\n. Przesądy zabobony, środki lecznicze i wiara ludu w Radłowie. w 1996 został członkiem korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności. Takie są ślubne przesądy i tradycje weselne. Literka rw nazwie miesiąca. Oczywiście kulminacją zabobonów i weselnej polskiej tradycji są oczepiny. . i już tutaj obowiązywać zaczynają magiczne przesądy, mające zapewnić szczęście i. Zdzisław Dembek opisując polskie wesele podkreśla, że współcześnie wiele. a Kościół zabrania wiary w zabobony, gusła i przesądy.\n. Zabobon ma wielką przyszłość. Przesądy trzymają się mocno. Ustrzec go przed nim” „ Słownik języka polskiego” pwn), ma bogatą przeszłość. . poszukaj w sieci. strony z polskim i zagranicznym karaoke. Ja osobiście w przesądy (zabobony) nie wierzę, a Wy? W polskiej tradycji można spotykać wiele przesądów i obyczajów związanych z. No i to jest chyba jedyny powód, dla którego powstały przesądy i zabobony.\nPanowie, a może Wy opiszcie, jakie przesądy, zabobony itp. Panowały za Waszych czasów w Wojsku Polskim. To może być kapitalny materiał. Zaś najpopularniejszym z przesądów, typowym dla polskiej mentalności. z religijnego punktu widzenia wiara w horoskopy, zabobony i przesądy nie tylko.\n29 Kwi 2010. Czy wierzysz w zabobony i przesądy? w Polsce przedwojennej nie było tramwaju o takim numerze. w wielu rejonach Polski do dziś. Zabobony sięgające zamierzchłych czasów i wywodzące się z pogańskich rytuałów. Badania mówią, że zaledwie 15% Polaków w ogóle nie wierzy w przesądy. Słynny trener polskich piłkarzy nie golił się przed ważnymi meczami,\n. Przesądy i zabobony odeszły razem z średniowieczem? Nic bardziej mylnego, mimo xxi wieku, nie brakuje ludzi wierzących w owe" czary" 5 Maj 2010. ciĄŻa bez tajemnic: Absurdalne zabobony, w które wierzą polskie mamy! nie wszystkie przesądy to wymysł np. Na przykład noszenie. 6 Kwi 2010. Czacki w dziele swojem„ o litewskich i polskich prawach" pisze: „ Sądziłem. Które utrwalają przesądy i zabobony, i nakazuje plebanom. Zespół Reporterski mw; ● Przegląd Morski; ● Bandera; ● Polska Zbrojna. Ludzka i wiara w zabobony to żyzny grunt dla legend i bajd żeglarskich. Bardzo mocno zakorzeniony przesąd pochodzący jeszcze od tradycji żeglarzy Wschodu. . Zabobony i przesądy od zawsze wiązały się z ważnymi wydarzeniami w. Zamiaru zawarcia związku małżeńskiego narzucił Episkopat Polski.\nAno pewien rodzaj wstydu katolików polskich do wyznawania swej wiary w. Tradycyjne przesądy. o tym, że to zabobony, każdy zdaje sobie sprawę i mało kto. 30 Cze 2010. 2005-04-27 08: 04 Źródło: polska Dziennik Bałtycki. Nawet ludzie o umysłach ścisłych, którzy nie wierzą w przesądy, zastanawiają się nad.\nKto z nas nie wierzy w zabobony? Kto nie nadłożył drogi z powodu czarnego kota? Przesądy tak silnie wrosły w obyczajowość polskich obrzędów ślubnych. Copyright MySkrypt 2009. Designed by Flash Templates


To zawsze zaskakujące, gdy uświadomimy sobie, że podczas gdy my przyglądamy się innym i myślimy o nich, mając się za mądrzejszych i rozumniejszych, oni też przyglądają się nam i myślą o nas. - Cytaty w Butelce\n<< Poprzedni - Uniwersytety są skarbnicami wiedzy: studenci przychodzą ze szkół przekonani, że wiedzą już prawie wszystko; po latach odchodzą pewni, że nie wiedzą praktycznie niczego. Gdzie się podziewa ta wiedza? Zostaje na uniwersytecie, gdzie jest starannie suszona i składana w magazynach. Bogowie może istnieją, a może nie. Dlaczego więc i tak w nich nie wierzyć? Jeśli to wszystko prawda, to po śmierci trafisz w przyjemne miejsce, a jeśli nie, to przecież nic nie tracisz. - Następny >>\nterry pratchettto zawszezaskakującegdyuświadomimysobieże podczasmy przyglądamy sięinnymi myślimyo nichmając sięza mądrzejszychi rozumniejszychoniteżprzyglądają sięnami myśląo nasto zawsze zaskakującegdy uświadomimyuświadomimy sobieże podczas gdygdy my przyglądamy sięmy przyglądamy się innyminnym i myślimyi myślimy o nichmając się za mądrzejszychza mądrzejszych i rozumniejszychoni teżteż przyglądają sięprzyglądają się namnam i myśląi myślą o nasgdy uświadomimy sobieże podczas gdy my przyglądamy sięgdy my przyglądamy się innymmy przyglądamy się innym i myślimyinnym i myślimy o nichmając się za mądrzejszych i rozumniejszychoni też przyglądają sięteż przyglądają się namprzyglądają się nam i myśląnam i myślą o nas


Szlachta - wikifox.org\nZobacz też: Szlachta w innych znaczeniach tego słowa.\nSzlachta (daw. ślachta, ślachcic) – wyższa warstwa społeczna, wywodząca się ze stanu rycerskiego w społeczeństwie feudalnym. Szlachta posiadała zespół przywilejów społecznych, z których najbardziej podstawowym był przywilej posiadania ziemi. Przynależność do szlachty łączyła się z obowiązkiem służby wojskowej. W 1790 r. we Francji zniesiono tytuły oraz szlachectwo dziedziczne. W Polsce szlachta jako stan społeczny zniesiona została na mocy konstytucji w 1921 r.\nStroje polskich magnatów, XVI wiek\nSłowo szlachta pochodzić może z niemieckiego, slahta (niem. ród), skąd przywędrowało na ziemie polskie za pośrednictwem języka czeskiego (šlechtic, šlechetny)\nWedług polskiego etnografa Zoriana Dołęgi-Chodakowskiego, autora książki O Sławiańszczyźnie przed chrześcijaństwem (1818) słowo szlachta należy łączyć z trzonem Lach (z-lachcić). W swoim dziele pisał on:\n„Kto się dorobił godności zasługami (...) ten mógł się dostać do grona lachów, ten mógł powiększyć koło lachów, zatem ten z-lachcił się, stał się zlachconym, otrzymywał znak rodzinny, herb i dawał początek rodowi ślacheckiemu.”\n2 Cechy i przywileje\n4 Warstwy szlachty\n5 Szlachta w poszczególnych krajach\n5.1 Austria i Austro-Węgry\n5.11 Zjednoczone Królestwo\n6 Przykłady krajów nieuznających szlachectwa\nSzeroko rozumiana warstwa szlachecka istniała we wszystkich społeczeństwach przedindustrialnych na całym świecie. W większości wypadków szlachta wywodziła się ze starszyzny plemiennej i kast wojowników społeczeństw plemiennych. Mimo braku kontaktów zadziwiająco podobne były stany szlacheckie w odległych krajach – np. europejską i japońską szlachtę łączy wiele analogii (rozwarstwienie stanu, elitarność, pojęcie honoru, służba wojskowa, herby).\nW Polsce i w Europie określenie szlachta (lp. szlachcic) stosowane bywało już w okresie średniowiecza, jednak transformacja stanu rycerskiego w szlachecki miała miejsce u schyłku średniowiecza i wiązała się z powstaniem monarchii stanowych. W XVII wieku w Polsce słowo próbowano wywodzić od niemieckiego schlachten („bitwa”). Szlachta jako warstwa społeczna istniała w monarchiach i republikach europejskich oraz w niektórych krajach pozaeuropejskich – do początków XX wieku. Współcześnie szlachta jako grupa społeczna o określonych, prawnie uznanych przywilejach istnieje w państwach o ustroju monarchicznym, choć znaczenie tych przywilejów ogranicza się zazwyczaj do używania tytułów i pełnienia honorowych funkcji, a znaczenie ekonomiczne szlachty nie jest tak duże jak dawniej.\nCechy i przywileje\nPatent zaświadczający szlachectwo wystawiony przez marszałka guberni wołyńskiej, 1803.\nPodstawową cechą przynależności do szlachty było posiadanie odrębnego statusu prawnego, a symboliczną manifestacją przynależności do danego rodu było prawo do używania herbu. Szlachta posiadała odrębną od pozostałych warstw społecznych kulturę, wyrażającą się strojem, językiem, literaturą, sposobem życia. Istnienie przywilejów prawnych, takich jak prawo do noszenia broni, prawo do posiadania ziemi i nienaruszalności majątku, prawa do pełnienia urzędów czy prawa wyborcze, zależne było od prawa danego kraju i przywilejów danego szlachcica. Istniały grupy społeczne posiadające herby, ale nieposiadające formalnego tytułu szlacheckiego, pretendujące do kategorii „niższa szlachta”, jak np. angielska gentry, grupa posiadająca prawo posiadania ziemi. Większość przywilejów, łącznie z tytułem szlacheckim, była dziedziczona w linii męskiej. Znane jest także szlachectwo osobiste bez prawa dziedziczenia obok osobistych tytułów honorowych, dostępnych wyłącznie dla szlachty dziedzicznej (jak miało to miejsce w Polsce).\nW niektórych krajach (np. w Polsce) szlachectwo zobowiązywało do służby wojskowej w pospolitym ruszeniu. Jest to związane z prawem feudalnym zobowiązującym baronów króla do służby rycerskiej w zamian za otrzymaną od niego ziemię. Wielkość posiadanego majątku ziemskiego w praktyce była bardzo zróżnicowana. W Polsce dzielenie ziemi między spadkobierców prowadziło do przekształcania uboższej szlachty w szlachtę zagrodową. W zachodniej Europie, gdzie częściej dziedziczono według prawa primogenitury, młodsi synowie, często nieposiadający własności ziemskiej, poświęcali się służbie wojskowej lub duchownej. Na drugim biegunie funkcjonowały olbrzymie majątki magnackie, składające się z kilkudziesięciu lub więcej wsi, miast, dysponujące własnymi oddziałami wojska.\nW większości krajów nazwiska szlachty wyróżniały się specjalnym tytułem, dodatkiem czy formą. W Polsce szlachta jako pierwsza grupa społeczna zaczęła używać dziedziczonych nazwisk. Pierwotnie, od wczesnego średniowiecza, były to przydomki, później związane z miejscem pochodzenia lub rodowym majątkiem (np. „Jan z Czarnkowa”). W późniejszej kolejności, w drugiej połowie XIII wieku, pojawiły się nazwiska dziedziczone, związane ze znakiem herbowym. Częste wśród szlachty były nazwiska kończące się na -ski, -cki, odnoszące się do miejsca pochodzenia rodziny (np. magnacka rodzina Potockich wywodząca się z Potoka koło Jędrzejowa).\nWbrew obiegowej opinii nie wszystkie polskie nazwiska o tych końcówkach łączą się ze szlacheckim rodowodem, gdyż do końca XVIII w. kształtowały się również i nazwiska chłopskie, i mieszczańskie, będące często nazwiskami patronimicznymi („Janowski” – syn Jana) lub wywodzące się od zawodów i funkcji (np. Kowalski, Kaczmarski).\nW krajach dawnego Świętego Cesarstwa Rzymskiego występowała przed nazwiskiem szlacheckim partykuła von (w Holandii van) lub zu, we Francji – de, na Węgrzech końcówka -y (-i). Partykuły te mają podobne znaczenie, jak wspomniany polski łącznik „z”, i pierwotnie znaczyły przynależność do rodowej siedziby.\nOd samego początku szlachta była stanem rozwarstwionym, na szlachtę wyższą, magnaterię lub arystokrację wyrosłą z wielkich panów feudalnych, i szlachtę niższą wywodzącą się z szeregowego rycerstwa. Bywały liczne przypadki migracji między tymi warstwami, przez zubożenie, wzbogacenie, nadania dóbr i tytułów przez monarchę. Ponadto młodsi synowie bocznych gałęzi rodów arystokratycznych, w większości państw nie posiadający praw do dziedziczenia ziemi i tytułów, zasilali szeregi niższej szlachty. Między innymi skutkiem tego wszędzie szerokie pojęcie szlachty obejmowało zarówno wyższą, jak i niższą warstwę stanu. Faktycznie jednak istniały wielkie różnice w majątku i przywilejach; nawet w Rzeczypospolitej, gdzie równość szlachecka była zagwarantowana prawem, istniała przepaść między obiema warstwami. W krajach Europy zachodniej te różnice podkreślały odrębne prawa i przywileje.\nArystokracja – nazywana w Anglii i Francji parami, Hiszpanii i Portugalii grandami, w Niemczech Hochadel, Fürsten – zasiadała w wyższej izbie parlamentu, piastowała najwyższe urzędy i godności.\nW niektórych krajach (Niemcy, Francja, Hiszpania) do arystokracji zaliczały się rody niegdyś suwerennych księstw i hrabstw. Warstwa wyższa była w wielu krajach (np. w Niemczech, Austrii, Rosji) szczelnie zamknięta, i niejednokrotnie przedstawiciele niższej szlachty obdarzeni przez władcę tytułem arystokratycznym nadal byli zaliczani do dawniejszej warstwy. Awans do niższej warstwy szlacheckiej dla osób spoza stanu był nieporównanie łatwiejszy. Władcy monarchii stanowych jednając sobie stronników w sporach z parlamentem nadawali często szlachectwo (nobilitacja) wyróżniającym się przedstawicielom mieszczaństwa czy chłopstwa. W niektórych państwach również najwyższa arystokracja miała prawo kreować nową szlachtę.\nPowodowało to dalsze rozwarstwienie stanu szlacheckiego, ponieważ zazwyczaj świeżo nobilitowani nie posiadali od razu pełni praw, zwykle przysługiwały one dopiero w trzecim pokoleniu. Prawa i przywileje, a także honorowa pozycja społeczna, nie zawsze szły w parze z zamożnością, i wielokrotnie przedstawiciele starej szlachty byli dużo ubożsi od świeżo nobilitowanych mieszczan.\nKresem jednego z klasycznych społeczeństw szlacheckich w Europie była Rewolucja Francuska, która odebrała szlachcie wszelkie przywileje, a znaczną część starej francuskiej szlachty eksterminowała. Powstała w krajach opanowanych przez Napoleona możliwość awansu do nowej szlachty kontynuowana była także po jego upadku i w całej Europie. Powstała nowa klasa kapitalistów starała się kontynuować na swój sposób tradycje szlacheckie, zdobywając często nobilitacje, tytuły i kupując majątki ziemskie.\nW wielu krajach bogaci przemysłowcy, choć niejednokrotnie podniesieni do rangi baronów, hrabiów czy nawet książąt, starali się wejść w koligacje małżeńskie ze starymi rodami szlacheckimi.\nPo I wojnie światowej w byłych monarchiach istnienie odrębnego stanu szlacheckiego zostało zniesione, a nawet niekiedy (w Austrii) zakazano używania tytułów i partykuł szlacheckich. Jednak do dziś nawet w krajach demokratycznych pochodzenie z rodzin szlacheckich jest często uważane za powód do dumy. Owocuje to niekiedy pozytywnie, np. modą na badania i poszukiwania genealogiczne, wzrostem zainteresowania historią, a zwłaszcza heraldyką. Czasami przybiera nieco karykaturalne formy, gdy różne komercyjne biura heraldyczne, a nawet samozwańczy pretendenci do nieistniejących tronów nadają nowe herby i potwierdzenia rzekomego szlachectwa[potrzebny przypis].\nSzlachta w poszczególnych krajach\nDo upadku Świętego Cesarstwa Rzymskiego w 1806, w którego skład wchodziła Austria, obowiązywały w niej prawa i hierarchia szlachty reszty Rzeszy.\nW cesarstwie austriackim sytuacja niewiele się zmieniła, choć do większego znaczenia politycznego doszła szlachta z poszczególnych krajów monarchii – z Chorwacji, Czech, Galicji, Słowenii, Węgier i Włoch. Po unii personalnej z Węgrami szlachta węgierska posiadła te same prawa i przywileje co austriacka. Różny skład etniczny monarchii austro-węgierskiej powodował zróżnicowanie szlachty, wywodzącej się z państw o różnej historii. W swoich krajach szlachta miała różną pozycję, także ekonomiczną. Jednak ogólne państwowe prawa i przywileje były w większości przypadków przez władców i urzędy przestrzegane, i do rzadkości należały wypadki jawnego faworyzowania np. szlachty niemieckojęzycznej, a gorszego traktowania słowiańskiej.\nPrzywileje polityczne szlachty wiązały się z zasiadaniem w parlamencie (szlachta wyższa w senacie), większość innych przywilejów była honorowa i ceremonialna, w związku z silną władzą cesarską. Prawo nadawania szlachectwa i tytułów miał cesarz, funkcjonujący krótko urząd Hofpfazgrafa (mającego prawo nobilitacji) został szybko zniesiony, jako sprzyjający korupcji.\nPowszechna jest opinia, że austriackie tytuły arystokratyczne można było łatwo kupić. Może wiązać się to z tym, że szlachcicowi polskiemu z austriackiego zaboru, mogącemu udowodnić pochodzenie od senatora Rzeczypospolitej, przysługiwał automatycznie tytuł hrabiowski; za wydanie dyplomu należało jednak wnieść sporą opłatę skarbową. Podobnie, tytuł barona mogła otrzymać szlachta pochodząca od szlachcica obdarzonego godnością ziemską czy powiatową. Podobną aproksymację dawnych rang rodzin szlacheckich (opartych na dworskich i ziemskich godnościach dożywotnich, zagwarantowanych dla szlachty) do dziedzicznych tytułów honorowych (typu hrabia czy baron) przeprowadzono też wobec szlachty węgierskiej po odziedziczeniu Węgier przez Habsburgów po wymarłych Jagiellonach. Nie wydaje się jednak, by aproksymacja rodzin dygnitarskich ziemskich do tytułu barona była właściwa, jako że dostojnicy obdarzeni tytułami ziemskimi są następcami średniowiecznych polskich comites na dworach książąt dzielnicowych. Natomiast baronami monarchii są ci, którzy trzymają ziemię bezpośrednio od monarchy z pominięciem książąt. I tak właśnie grupowo określano średniowieczną szlachtę polską będącą bezpośrednimi lennikami króla.\nSzlacheckie nazwiska Austro-Węgier charakteryzowały się partykułami von lub zu przed nazwiskiem, przy czym stosowano je zwykle także przy nazwiskach nieniemieckich, co dawało niekiedy komiczny efekt powtórzenia, np. „von Jaworski”. W przypadku nobilitacji, zwykle do pozostawionego mieszczańskiego nazwiska dodawano z łącznikiem von (zu) nazwę często fikcyjnych włości.\nPo zajęciu Galicji, w ramach procesu legitymacyjnego, grupowo zdegradowano staropolską szlachtę niekarmazynową poprzez zrównanie jej z austro-węgierską rangą kawalerską (Ritterstand, porównywalny z zanikłą w Polsce warstwą sformalizowanie niższego rycerstwa, jakby skartabellat). Jedynie rodziny pochodzące od dostojników ziemskich, poprzez aproksymację (łac. zbliżenie) do dziedzicznego honorowego tytułu hrabiego, mogły zachować w ten sposób staropolską formalną kwalifikację jako Panowie. Nie ma to jednak z formalnoprawnego punktu widzenia wiążącego znaczenia dla polskiego prawa szlacheckiego. Natomiast rodziny nobilitowane w Galicji z tytułem kawalerskim nie są bynajmniej przez to równe rangą staropolskiej szlachcie właściwej. Tym bardziej nie są rodziny szlacheckie niższej rangi (Adelstand), które są niższą szlachtą de iure. Kwestia tego, czy można w ogóle takie rodziny zaliczyć do szlachty polskiej, nie została jak dotąd jednoznacznie rozstrzygnięta. Poglądy w tej sprawie zależą w dużej mierze od tego, czy poszczególni eksperci uznają Królestwo Galicji i Lodomerii za polską monarchię w ramach imperium austro-węgierskiego. Jedynym ciałem zdolnym rozstrzygnąć formalnie kwestię relacji szlachty kreowanej w Galicji do szlachty polskiej jest Conventio Generalis tej ostatniej, nie zwołana jednak po okresie rozbiorowym. Tak więc staropolska szlachta właściwa nie znajduje dokładnie odpowiadającej sobie rangi w systemie godności honorowych austro-węgierskich. Wydział Krajowy Królestwa Galicji sprytnie obszedł ten problem zatwierdzając tej szlachcie staropolskie szlachectwo, podczas gdy nowo kreowana szlachta immatrykulowana była według nowej skali.\nTytuły szlacheckie zostały w Austrii zniesione w 1918, po upadku monarchii habsburskiej. Zakazane zostały nawet szlacheckie przedrostki, stąd np. Otto von Habsburg w Austrii może być nazywany oficjalnie jedynie Ottonem Habsburgiem.\nHierarchia szlachty austriackiej\nszlachta wyższa: Erzherzog (Arcyksiążę – tylko członkowie rodziny panującej), Herzog (książę), Fürst (książę), Markgraf (margrabia), Graf (hrabia), Freiherr, Baron (baron)\nszlachta niższa: Ritter (rycerz), Edler (włodyka)\nPod panowaniem hiszpańskim i austriackim wielkie znaczenie miała stara szlachta Cesarstwa. Podczas unii z Holandią, w latach 1814–1830, szlachta belgijska zasiadała w osobnej izbie parlamentu. Po uzyskaniu niepodległości w królestwie Belgii zostały zniesione polityczne przywileje szlacheckie, i przynależność do tego stanu jest tylko honorowym zaszczytem. Król ma prawo nadawania szlachectwa i tytułów szlacheckich. Szlachectwo w Belgii może być dziedziczone przez wszystkich legalnych potomków w linii męskiej, lub osobiste.\nHierarchia szlachty belgijskiej: szlachta nieutytułowana, jonkheer, ecuyer (junkier, giermek), ridder, chevalier (rycerz, kawaler), baron, graaf, comte (hrabia), markgraaf, marquis (markiz), prins, prince (książę), hertog, duc (książę, diuk).\n© Whompaper, CC BY-SA 3.0\nHerb francuskiego rodu Rougé\nPrzekształcenie feudałów i rycerstwa w szlachtę we Francji jest najbardziej typowym przykładem tych procesów w Europie zachodniej. Od początku szlachta francuska miała wiele przywilejów politycznych i ekonomicznych. Przywileje polityczne zostały trochę ograniczone po wprowadzeniu w XVII w. monarchii absolutnej, pozostało jednak wielkie znaczenie ekonomiczne i prestiżowe.\nEkonomiczna siła szlachty opierała się głównie na posiadaniu wielkich majątków ziemskich, w XVII w. zaczęły też dołączać do stanu szlacheckiego bogate mieszczaństwo i finansjera. Coraz liczniejsza grupa nowo uszlachconych (noblesse de robe) przyczyniała się do wzrostu prestiżu starej szlachty (noblesse d'epée). Jednocześnie brak kontroli heroldii przyczyniał się do częstego w XVIII w. handlu przywilejami szlacheckimi, do fałszerstw i uzurpacji. Rewolucja pozbawiła szlachtę francuską wszelkich przywilejów politycznych, często także majątków i życia. Po utworzeniu cesarstwa Napoleon wprowadził w miejsce zniesionych przez rewolucję herbów i tytułów Ancien Régime’u nowe tytuły szlacheckie wraz z nowym systemem heraldyki. Częściowo nowymi tytułami obdarzył również dawną szlachtę.\nKolejne monarchie francuskie przywróciły dawne tytuły, uznając także nowe, cesarskie.\nW V Republice tytuły szlacheckie nie są oficjalnie uznawane, ale prywatne ich stosowanie jest wciąż powszechne. Francuskie nazwiska szlacheckie z reguły mają przedrostek de (d', de la, des), choć bywają wyjątki. Nazwiska szlachty cesarskiej często mają formę dwuczłonową, gdzie drugi człon jest poprzedzany szlachecką partykułą.\nHierarchia szlachty francuskiej\nSzlachta królestwa Francji dzieliła się, jak w innych krajach, na szlachtę wyższą i niższą. Jednak niezależnie od formalnych podziałów większym prestiżem cieszyła się szlachta ze starych rodów, nawet posiadając niższy tytuł.\nszlachta wyższa: vicomte (wicehrabia), comte (hrabia), marquis (markiz), duc (książę, diuk), prince (książę krwi, książę)\nszlachta niższa: baron (baron, czasem zaliczany, jak w innych krajach, do szlachty wyższej), banneret, chevalier (kawaler), gentilhomme (szlachcic nieutytułowany), ecuyer (giermek), anobli (świeżo nobilitowany)\nSzlachta cesarstwa nie była z góry podzielona na dwie grupy, hierarchia zależała także od piastowanego urzędu, zasiadania w senacie czy kaprysu cesarza. Tytuły napoleońskie dziś cieszą się mniejszym społecznym prestiżem niż te starsze.\nszlachta cesarstwa: chevalier de l’Empire, baron de l’Empire, comte de l’Empire, duc de l’Empire, prince de l’Empire\nHistoria szlachty w poszczególnych królestwach i zjednoczonej Hiszpanii jest podobna do historii szlachty francuskiej. Jednak długotrwałe walki z Maurami, rekonkwista, od VIII do XV w. wpłynęły z jednej strony na znaczny wzrost drobniejszego rycerstwa, tworzącego później niższą szlachtę, z drugiej na większe niż w innych krajach prawa i samodzielność najwyższych feudałów. Również powstanie imperium kolonialnego wpłynęło na dużą samodzielność wyższych arystokratów pełniących funkcje poza metropolią. Wyższa szlachta hiszpańska, grandowie, miała niespotykane gdzie indziej prawa i przywileje, i wielkie znaczenie polityczne. Szlachta niższa, najliczniejsza po polskiej w Europie (obecnie ponad 500 tys. osób), często żyła prawie w ubóstwie.\nW XVIII w. wskutek licznych nobilitacji udzielanych przez Karola III i Karola IV liczba szlachty, zwłaszcza niższej, jeszcze bardziej wzrosła.\nWojny napoleońskie zniszczyły fizycznie i ekonomicznie wiele rodów, szczególnie drobnej szlachty. Józef Bonaparte zniósł przywileje szlachty wyższej, przywrócone po restauracji Burbonów. Dotkliwy cios pozycji grandów przyniosła ustawa kortezów znosząca majoraty w 1855. Doprowadziło to wiele rodów do upadku ekonomicznego, inne zajęły się przemysłem i handlem. Na początku XX w. żyło ok. 200 arystokratycznych rodzin hiszpańskich niemających prawa używania przysługujących im tytułów z powodu nieuiszczenia wysokich opłat skarbowych przy dziedziczeniu.\nRepublikański rząd Hiszpanii zniósł w 1931 wszystkie przywileje szlacheckie, przywrócone następnie przez rząd gen. Franco w 1948. Obecnie w królestwie Hiszpanii tytuły arystokratyczne i szlacheckie mają znaczenie głównie honorowe, związane niekiedy z niewielkimi przywilejami politycznymi i ekonomicznymi. Król Jan Karol I Burbon ma prawo nadawania tytułów szlacheckich, zwykle za zasługi na polu polityki, nauki lub sztuki. Tytułem markiza m.in. został uhonorowany Salvador Dalí.\nHiszpańskie nazwiska szlacheckie zazwyczaj mają przedrostek de, często charakteryzują się niezwykłą dla obcokrajowców długością, składając się prócz kilku imion, z nazw majątków i nazwisk przodków. Tytuł Don, pierwotnie przysługujący tylko królowi, później wyższej szlachcie, obecnie stosowany jest jako tytuł grzecznościowy, bez względu na stan.\nHierarchia szlachty hiszpańskiej\nszlachta wyższa – grandowie – Principe (książę), Duque (książę), Marqués (markiz), Conde (hrabia), Vizconde (wicehrabia) i Baron (baron)\nszlachta niższa – hidalgos Hidalgo, Caballero (kawaler) i Escudero\nPod względem pochodzenia i historii szlachta holenderska jest podobna do belgijskiej. Pod panowaniem hiszpańskim i cesarskim duże znaczenie miała szlachta z obcych nadań. W niepodległej Holandii do dużego znaczenia i bogactwa doszło mieszczaństwo, które często posługiwało się herbami. W Niderlandach hiszpańskich i austriackich używano tytułów szlacheckich zaborców. Po wprowadzeniu republiki w 1795 szlachta utraciła przywileje polityczne. Nieskuteczną próbę przywrócenia przywilejów i tytułów szlacheckich podjął król Ludwik Bonaparte w 1807. W królestwie Niderlandów po 1815 szlachta stopniowo traciła większość przywilejów politycznych, a w 1848 parlament zniósł wszystkie przywileje szlacheckie i królewskie prawo nobilitacji.\nObecna szlachta holenderska to przede wszystkim posiadacze ziemscy i potomkowie patrycjatu. Szlachectwo jest tylko honorowym zaszczytem, z którym wiążą się niektóre funkcje dworskie.\nW Holandii nazwiska szlacheckie nie mają specjalnej formy, partykuła van czy de występuje również w nazwiskach rodzin nieszlacheckich.\nHierarchia szlachty holenderskiej: Jonkheer (junkier), ridder (kawaler), baron, burggraaf (burgrabia), graaf (hrabia), hertog (książę), prins (książę).\nHistoria i hierarchia szlachty w Luksemburgu była podobna jak w Belgii, z tym że tytuł książęcy przysługuje tylko członkom rodziny panującej. W przeciwieństwie do Holandii wielki książę Luksemburga ma nadal prawo nobilitacji i nadawania tytułów. Najwyższy tytuł, hrabiego (graf, comte), nadawany jest zazwyczaj zagranicznym książętom (np. tytuł hrabiego von Wisborg – członkom szwedzkiej rodziny królewskiej).\nPowstawanie szlachty (der Adel) w Niemczech odbywało się w warunkach rozdrobnienia Cesarstwa na wiele drobnych krajów i kraików. Ich władcy, często wywodzący się z germańskich dynastii plemiennych, noszący różne tytuły – królów, książąt, landgrafów, margrabiów – mieli prawo nadawać tytuły szlacheckie. Niektórzy, najwyższej rangi (7-8) – elektorzy Rzeszy mieli prawo wyboru króla. Tytuły nadawał również cesarz, a także w jego imieniu dość licznie mianowani urzędnicy (Hofpfalzgrafowie). Powstawały więc liczne rzesze nowej szlachty, z różnych nominacji, co powodowało rozwarstwienie stanu. Jednocześnie feudałowie dłużej niż w innych państwach europejskich zachowywali suwerenność, zależni lennie tylko od cesarza. Niektóre z państw Rzeszy po upadku cesarstwa uzyskały pełną niezawisłość. Dlatego też najwyższa warstwa szlachty niemieckiej jest bardziej „elitarna” niż w innych krajach, jako wywodząca się z władców niedawno jeszcze suwerennych. Dlatego wyższą rangę mają hrabiowie z dynastii panujących w niezależnych hrabstwach (z tytułem Durchlaut) niż książęta tytularni. Wyższa szlachta utytułowana, powstała z nadań, miała też różną rangę, wyżej cenione były tytuły z nadania cesarskiego niż z poszczególnych państw Rzeszy.\nSzlachta niższa, wobec licznych nobilitacji, rozwarstwiała się na szlachtę starą (Uradel) i nową, mianowaną dyplomami (Briefadel). Sytuacja ekonomiczna i przywileje polityczne szlachty były różne w różnych krajach niemieckich. Tam gdzie panowała silna władza monarchy (np. w Prusach), rola polityczna szlachty była bardziej ograniczona.\nPo upadku monarchii w Niemczech w 1918 tytuły szlacheckie zostały zniesione. Obecnie stanowią one, podobnie jak szlacheckie partykuły von lub zu, formalną część nazwiska. Dlatego „urzędowego” brzmienia nazwiska w jęz. niem., np. „Ottmar Freiherr von Aretin”, nie można zmieniać na „Freiherr Ottmar von Aretin” lub „Baron Ottmarr von Aretin”. Odmiennie jest w codziennych sytuacjach i w tekstach polskich; pisownia „baron Ottmar Freiherr von Aretin” dubluje tytuł i brzmi pretensjonalnie. W Austrii tytuły zniesiono zupełnie i nawet arcyksiążę Otto von Habsburg funkcjonował jako Otto Habsburg-Lothringen (nawet używanie „von” jako tytułu szlacheckiego jest zakazane przez austriacką konstytucję).\nHierarchia szlachty niemieckiej: Jak wspomniano, wyższą rangę mają tytuły z nadania cesarskiego i tytuły dawniej suwerennych władców, w praktyce, o jaki tytuł, np. księcia, chodzi w danym przypadku, należy orientować się z kontekstu. Podział na starą i nową szlachtę dotyczył obu warstw, choć głównie szlachty niższej.\nszlachta wyższa: Grossherzog (Wielki książę), Herzog (książę), Fürst (książę) – jako ranga, inne znaczenia – zob. książę, Markgraf (margrabia), Graf (hrabia), Freiherr, Baron (baron)\nszlachta niższa: Ritter (rycerz), Edler (szlachcic)\nszlachta bez tytułu (von, zu)\nRembrandt, Szlachcic polski, 1637\nOsobne artykuły: Szlachta w Polsce i Szlacheckie rody Litwy.\nWłaściwa szlachta polska i litewska w okresie nowożytnym z założenia była równa według swych praw, przywilejów i obowiązków. Tytuły zagraniczne były zakazane pod karą infamii i traktowane jako zamach na równość szlachecką. Obawiano się, że zróżnicowanie dziedzicznych tytułów honorowych może doprowadzić do prawnej degradacji szlachty uboższej w sferze realnych przywilejów majątkowych, politycznych i sądowych. Rozwarstwienie w praktyce istniało, głównie w sferze majątkowej, gdzie prócz potężnych magnatów rządzących niemal udzielnymi państwami istniały rzesze szlachty zagrodowej, posiadające w teorii te same prawa polityczne. Istniał też praktyczny podział szlachty ze względu na miejsce w strukturze feudalnej – szlachta trzymająca ziemię od możniejszych panów cieszyła się formalną paritas (łac. równość), jednak w praktyce często nie stawała przed sądem równych, ale przed sądem dworskim swego pana. Mamy tu do czynienia ze szlachtą niższą de facto. Mimo rzadszych niż w zachodniej Europie nobilitacji szlachta stanowiła w XVII w. około 10% społeczeństwa, co przy przysługujących jej dużych przywilejach politycznych (z prawem wyboru króla włącznie) czyniło z Rzeczypospolitej szlacheckiej najstarszą demokrację nowożytną. Zasada równości szlachty właściwej (nie obejmująca skartabellów – szlachty niższej, niepełnoprawnej) została ostatecznie zniesiona przez Konstytucję 3 Maja, która wyraźnie rozgraniczyła szlachtę wolną, posiadającą dobra pańskie od nieosiadłej i wasalnej (czynszowej), tworząc dwie kategorie o różnych statusach.\nRządy zaborcze przeprowadzały weryfikację szlachectwa, w celu wyłączenia drobnej szlachty i szlachty-gołoty. W 1775 utworzono prawne ramy dla szlachectwa galicyjskiego, na wzór śląskiego, czeskiego czy austriackiego. Szlachtę podzielono na dwie grupy: panów i rycerzy (patrz wyżej: Austria). Analogiczną akcję przeprowadzono w roku 1777 w zaborze pruskim. Za kryterium legitymacji szlachectwa i herbu przyjęto dzierżenie senatorstwa, posłowanie na sejmy, sprawowanie urzędów ziemskich oraz posiadanie włości. W zaborze rosyjskim akcję legitymacyjną, opierającą się na analogicznych kryteriach, prowadziły sądy ziemskie, a od roku 1785 rządy gubernialne, które założyły księgi szlacheckie. Od utworzenia przez Pawła I Heroldii w Petersburgu, kompetencje legitymacyjne należały do niej. Księstwo Warszawskie teoretycznie likwidowało nierówności stanowe, w praktyce zatrzymało herby i szlachectwo, chociaż nie otoczono ich opieką prawną. Uznano za szlachtę wszystkich, którzy takie przywileje mieli przed rozbiorami, jak i tych, którzy szlachectwo uzyskali z rąk zaborców. Konstytucja Królestwa Polskiego podobnie potraktowała te sprawy, w r. 1815 założono wojewódzkie księgi szlachty, a prawo nobilitowania przyznano carowi, jako królowi polskiemu, zaś legitymowania senatowi. Zagadnienia heraldyczne rozwiązywała Deputacja Heraldyczna Senatu. W 1836 powstała Heroldia Królestwa Polskiego.\nKonstytucja marcowa (1921) w art. 96 stanowiła „Rzeczpospolita Polska nie uznaje przywilejów rodowych ani stanowych, jak również żadnych herbów, tytułów rodowych i innych z wyjątkiem naukowych, urzędowych i zawodowych. Obywatelowi Rzeczypospolitej nie wolno przyjmować bez zezwolenia Prezydenta Rzeczypospolitej tytułów ani orderów cudzoziemskich.” Konstytucja kwietniowa (1935) w art. 7 mówiła o tym mniej przejrzyście „1. Wartością wysiłku i zasług obywatela na rzecz dobra powszechnego mierzone będą jego uprawnienia do wpływania na sprawy publiczne. 2. Ani pochodzenie, ani wyznanie, ani płeć, ani narodowość nie mogą być powodem ograniczenia tych uprawnień.” Obecnie Konstytucja RP (1997) głosi w art. 32, ust. 1 : „Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.”\nZe względu na historię, wielkość i złożony skład etniczny Imperium Rosyjskiego, szlachta rosyjska (ros. дворянство) stanowiła niespotykany gdzie indziej konglomerat.\nObok potomków panujących dynastii państw podbitych lub włączonych do imperium, dynastycznych książąt z rodów Rurykowiczów, Gedyminowiczów, książąt gruzińskich, ormiańskich i innych, do szlachty należeli potomkowie wikingów, rycerstwa niemieckiego, wzbogaceni, nobilitowani mieszczanie i chłopi. Etniczny skład rosyjskiej szlachty też był różnorodny, choć przeważali w niej przedstawiciele jej europejskiej części i narodów Kaukazu. Ponadto wiele krajów wchodzących w skład imperium zachowało własne struktury społeczne, z warstwą własnej szlachty. Dotyczyło to zwłaszcza części azjatyckiej, gdzie rodowa i plemienna arystokracja pełniła nadal przywódczą rolę, często nie mając nadania ogólnoimperialnego szlachectwa.\nW Wielkim Księstwie Moskiewskim i carstwie rosyjskim warstwę szlachty tworzyli początkowo bojarzy (боя́ре dosł. wojownicy), wywodzący się z wojów drużyny i rady książęcej. Początkowo (XII-XV w.) stanowili potężną siłę, posiadając prawa i przywileje podobne do prerogatyw największych zachodnioeuropejskich feudałów. W miarę wzmacniania władzy monarszej przywileje bojarów były ograniczane. Jako sojusznicy władcy występowała nowo powstała szlachta i szlachta będąca wasalami bojarów. Do XVII w. znacząco zmienił się skład stanu szlacheckiego, większość wielkich rodów bojarskich wymarła albo utraciła majątki. Ich miejsce zajęła nowa szlachta i mniejsi bojarzy. Zacierała się też różnica między bojarami i szlachtą (dworianstwem) i powstawała klasa szlachty ziemiańskiej, posiadającej dożywotnio lub dziedzicznie majątki ziemskie. W czasach absolutnej władzy carów polityczne znaczenie szlachty zostało mocno ograniczone. Jednak ze względu na wielkość państwa i rozbudowany aparat biurokratyczny pozostawało wciąż duże aż do rewolucji. Podstawę ekonomicznej władzy szlachty stanowiło od poł. XVII w. poddaństwo chłopów i wielkie majątki obszarnicze. Do czasów Piotra I był używany tylko jeden tytuł arystokratyczny – książę (kniaź, князь), reszta szlachty zhierarchizowana była bez osobnych tytułów, najwyższą rangę miała szlachta moskiewska, najniższą szlachta miejska. Tytuł książęcy przysługiwał pierwotnie tylko carskiej rodzinie i potomkom kniaziów dynastycznych. Dopiero na pocz. XVIII w. tytuł ten był nadawany jako szczególne wyróżnienie zwykłej szlachcie. Pierwszy tytuł książęcy nadany został A.D.Mienszykowowi.\nW 1722 ukaz Piotra I wprowadził wzorowany na zachodnioeuropejskim system tytułów szlacheckich, w tym nieznane wcześniej w Rosji tytuły hrabiego i barona. Wprowadzony został podział na szlachectwo osobiste i dziedziczne. Zostały ustalone ścisłe reguły nabywania nowego szlachectwa, i np. pierwszy stopień oficerski w wojsku i flocie dawał automatycznie szlachectwo osobiste, a ranga pułkownika lub kapitana marynarki – dziedziczne (tabela rang Piotra I). Także kawalerowie wyższych orderów otrzymywali nobilitację.\nW tym samym czasie ograniczone zostały obowiązki szlachty, zwłaszcza obowiązkowa służba wojskowa dotyczyła już tylko szlachty posiadającej majątki ziemskie, która jednocześnie otrzymała pełnię władzy nad poddanymi chłopami. Możliwość dowolnego karania, sprzedawania, oddawania w zastępstwie w służbę wojskową przysługiwała posiadaczom ziemskim aż do zniesienia poddaństwa przez Aleksandra II w 1861.\nRewolucja zniosła wszystkie przywileje szlacheckie, a terror wprowadzony przez bolszewików pochłonął znaczną część rosyjskiej szlachty. Duża część szlachty wyemigrowała, m.in. do Polski, Francji i USA. Pozostali przedstawiciele tego stanu z trudem próbowali przystosować się do porewolucyjnej rzeczywistości, nieliczni współpracując z władzami radzieckimi robili nawet kariery. Przez cały czas władzy komunistycznej propaganda deprecjonowała obraz szlachty, nie tylko zresztą rosyjskiej, co szczególnie widoczne było w oficjalnym przedstawianiu historii, ale i w filmach, i literaturze.\nPo upadku ZSRR zaczęły odradzać się szlacheckie tradycje, powstają związki szlachty, towarzystwa badające genealogię, instytucje mające zastąpić heroldie. Powstała nawet moda na szlacheckie pochodzenie, co sprzyja działalności komercyjnych heroldii zatwierdzających nowo utworzone herby, a pretendenci do tronu Wszechrusi nadają z całą powagą tytuły arystokratyczne. Jeden z takich tytułów – książęcy – otrzymał ksiądz prałat Henryk Jankowski.\nHierarchia rosyjskiej szlachty\nstara szlachta (Древнее дворянство) – potomkowie kniaziowskich i bojarskich rodów\nszlachta utytułowana (Титулованное дворянство) – князья (książęta), графы (hrabiowie), бароны (baronowie) – zwykle szlachta 1. grupy należała też do 2.\ndziedziczna szlachta (Потомственное дворянство)\nszlachta dożywotnia (Личное дворянство) – szlachectwo osobiste, bez prawa dziedziczenia\nszlachta bez ziemi (Беспоместное дворянство) – szlachectwo bez nadania dóbr, tytularne, m.in. szlachta urzędnicza, miejska\nSystem rang szlachty rosyjskiej dodatkowo komplikowała wielostopniowa hierarchia rang urzędniczych, stopni orderów i nie zawsze pokrywające się z nim lokalne godności poszczególnych krajów imperium.\nPrócz szlachty powstałej z feudałów i rycerstwa we Włoszech wcześniej niż gdzie indziej rozwinęło się bogate mieszczaństwo, tworząc bardzo liczną i wpływową grupę szlachty miejskiej. Niektóre z rodów patrycjuszowskich, np. Medyceusze we Florencji, władały na wpół niezależnymi księstwami, podległymi lennie papieżowi. Rozdrobnienie Włoch na wiele drobnych państw i lenna podległość wielu z nich Państwu Kościelnemu przyczyniało się do powstawania coraz liczniejszych rzesz utytułowanej szlachty. Prawie każdy papież nadawał swoim krewnym tytuły książęce, mniejsi władcy nadawali również liczne tytuły. Po zjednoczeniu Włoch dynastia sabaudzka zatwierdziła większość dawnych tytułów i nadawała nowe. Ze względu na liczne możliwości uzyskania tytułów warstwa szlachty niższej we Włoszech nie rozwinęła się tak bardzo, jak w innych krajach, i podziały szlachty włoskiej dotyczą głównie statusu majątkowego.\nRepublika Włoska zniosła oficjalnie tytuły szlacheckie, ale tolerowane jest ich używanie, także w dokumentach urzędowych. Obecnie na terenie Włoch prawo nadawania szlachectwa i tytułów arystokratycznych przysługuje papieżowi i rządowi San Marino. Tytuły Stolicy Apostolskiej nie są przyznawane od pontyfikatu Jana XXIII.\nWłoskie nazwiska szlacheckie mają przedrostki del, da, di, spotykane też w nazwiskach nieszlacheckich.\nHierarchia włoskiej szlachty:\ncavaliere (kawaler), barone (baron), conte (hrabia), marchese (markiz), duca (książę), principe (książę).\nbaron, viscount (wicehrabia), earl, marquis (markiz), duke (książę, diuk)\nesquire (szlachcic nieutytułowany), knight (kawaler, rycerz), baronet\nSzlachta w Wielkiej Brytanii do dziś ma duże znaczenie ekonomiczne, cieszy się wieloma przywilejami honorowymi i prestiżem społecznym, ma wpływ na politykę. Królowa ma prawo nadawania szlachectwa i tytułów. Szlachectwo może być osobiste, dożywotnie lub dziedziczne, a od 1960 dotyczy to również tytułów arystokratycznych.\nPrzepisy dotyczące używania herbów i tytułów, hierarchii i tytulatury w Zjednoczonym Królestwie są bardzo drobiazgowe. Nad ich przestrzeganiem czuwają królewscy heroldowie, tzw. Kings of Arms.\nHistoria i pochodzenie szlachty są różne w poszczególnych krajach Królestwa:\nSzlachta angielska od początku cieszyła się wielkimi przywilejami politycznymi, ekonomicznymi i osobistymi. Zasiadając w radzie królewskiej, od XIV w. Izbie Lordów i Izbie Gmin, miała coraz większy wpływ na realną władzę w państwie, ograniczając stopniowo władzę królewską. Ciągłość funkcjonowania Anglii jako suwerennego królestwa, z krótką przerwą w czasach republiki, sprawiła, że szlachta brytyjska zachowała do dziś wiele ze swej historycznej pozycji, w dzisiejszych czasach głównie ekonomicznej i prestiżowej, ale wciąż także politycznej.\nHerby szlachty angielskiej są herbami osobistymi, dziedziczonymi w niezmienionej formie tylko przez prawowitego, jednego spadkobiercę. Pozostali członkowie rodziny szlacheckiej muszą wprowadzać zmiany w swych herbach przy pomocy tzw. marks of cadency (oznak starszeństwa), co jest realizowane przez listy herbowe – uroczyste dyplomy wydawane przez heroldie. Ten sam system obowiązuje w Irlandii.\nHerby szkockie, podobnie jak angielskie, przysługują tylko jednej osobie, pozostałe są odróżniane przy pomocy systemu bordiur heraldycznych.\nWieki angielskiej, a później brytyjskiej okupacji zniszczyły prawie doszczętnie starą celtycką szlachtę irlandzką. Dobra przejęte od wywłaszczonych, zbankrutowanych lub wymordowanych irlandzkich posiadaczy okupanci nadawali nowej szlachcie. Większość rodów szlachty irlandzkiej ma normandzkie albo szkockie pochodzenie. Nieliczne rody szlachty autochtonicznej w większości zaliczają się do niższej szlachty, a wiele starych irlandzkich rodów wyemigrowało, otrzymując często dobra i tytuły m.in. w Hiszpanii, Portugalii, Francji. Na ironię losu wygląda fakt, że głowa najstarszego w Europie rodu szlacheckiego, O’Neill, nie ma żadnego tytułu arystokratycznego, a tytuł barona O’Neill przysługuje rodzinie angielskiego pochodzenia.\nW Irlandii republikańskiej tytuły szlacheckie zostały zniesione.\nPrzykłady krajów nieuznających szlachectwa\nKonstytucja Stanów Zjednoczonych w art. 1 § 9. 8 głosi\nStany Zjednoczone nie nadają tytułów szlacheckich. Nikomu, kto sprawuje odpłatnie lub honorowo jakikolwiek urząd z ramienia Stanów Zjednoczonych, nie wolno bez zgody Kongresu przyjmować od króla, księcia lub państwa obcego jakiegokolwiek podarunku, wynagrodzenia, urzędu lub tytułu.\nArt.1 § 10. 6\nŻaden Stan nie może wydawać ustaw proskrypcyjnych ani ustaw działających wstecz lub naruszających zobowiązania umowne ani też nadawać jakichkolwiek tytułów szlacheckich.\nKonstytucja Japonii w art. 14 głosi :\nSzlachectwa i tytułów szlacheckich nie uznaje się.\nZ przyznaniem tytułów honorowych odznaczeń lub jakichkolwiek wyróżnień nie wiąże się żadnych przywilejów; przyznawane mogą być nie dłużej niż na okres życia osób już je posiadających jak i tych, które mogą je otrzymać w przyszłości.\nZobacz kolekcję cytatów o szlachcie w Wikicytatach\nZobacz hasło szlachta w Wikisłowniku\n↑ Chr. B. von:Ch.B.: Klobuczynski Chr. B. von:Ch.B.:, Der polnische Adel und die Adelskultur bis zu den polnischen Teilungen 1772,, 2000 .\n↑ Jan Kochanowski, Fraszki, Księgi pierwsze, O ślachcicu polskim :: Wolne Lektury . wolnelektury.pl. [dostęp 2019-02-12].\n↑ Chris Cook, John Stevenson, Leksykon nowożytnej historii Europy 1763-1999, Warszawa 2000, s. 50.\n↑ szlachta. Szlachta w Polsce , [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2015-10-02] .\n↑ AmbrożyA. Bogucki AmbrożyA., Jeszcze o pochodzeniu wyrazu „szlachta”, „Biskupi, lennicy, żeglarze Gdańskie studia z dziejów średniowiecza nr 9”, 2003 .\n↑ a b O Sławiańszczyźnie przed chrześcijaństwem . Racjonalista.pl. [dostęp 2019-02-12].\n↑ GG. Rhode GG., Kleine Geschichte Polens,, Darmstadt 1865 .\n↑ Aleksander Brückner: Słownik etymologiczny języka polskiego. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1993, s. 550. ISBN 83-214-0410-3.\n↑ Józef Szymański, Nauki pomocnicze historii Warszawa 1983, s.667n.\nPoczet szlachty galicyjskiej i bukowińskiej , wydane we Lwowie 1857\nUrzędnicy grodzcy i ziemscy lwowscy w latach 1352-1783 , Karol Maleczyński, Lwów 1938\nArtur Wójtowicz, Ród Petrykowskich. linia kujawsko-mazowiecka, Bytom 2008.\nArtur Wójtowicz, Nowa Szlachta, czyli o napoleońskiej tytulaturze słów kilka, Bytom 2008.\nJarosław Kuczer, Baronowie, hrabiowie, książęta. Nowe elity Śląska (1629–1740), Zielona Góra 2013.\nJarosław Kuczer, Szlachta w życiu społeczno-gospodarczym księstwa głogowskiego w epoce habsburskiej (1526–1740), Zielona Góra 2007.\nJarosław Kuczer, Wojciech Strzyżewski, Spisy dóbr ziemskich księstwa głogowskiego z lat 1671–1727, Warszawa 2007.\nSzlachta . – nazwiska szlacheckie\nHerby szlacheckie .\nUniversalis: nobilitas , noblesse\nStore norske leksikon: adel\nInformacje na dzień: 17.04.2022 03:35:42 CEST


SOSW nr 4 | Specjalny Ośrodek Szkolno Wychowawczy nr 4 - Grupa wsparcia\nGrupa Wsparcia dla Rodziców powstała w naszym Ośrodku w styczniu 2009 roku z inicjatywy nauczycieli szkoły podstawowej.\nUczestniczenie w niej daje możliwość spotkania innych osób o podobnych problemach i doświadczeniach. Dzielimy się wzajemnie własnymi przeżyciami i odczuciami, zarówno smutkami jak i radościami. W trudnych sytuacjach okazujemy sobie wsparcie i zrozumienie. Wspólnie cieszymy się sukcesami i miłymi chwilami z życia. Uczestników spotkania obowiązuje tajemnica grupy (tzn. nie opowiadamy o osobistych przeżyciach, problemach poszczególnych uczestników nikomu z zewnątrz.), co daje poczucie bezpieczeństwa i większą swobodę wypowiedzi. Wymieniamy się ważnymi informacjami dotyczącymi np. lekarzy, turnusów rehabilitacyjnych itp. Czasami poruszana jest też konkretna tematyka poszerzająca wiedzę o sobie samym, o relacjach z bliskimi lub dotycząca nurtujących nas problemów. Bywają zapraszani specjaliści omawiający nurtujące tematy np. „Seksualność osób niepełnosprawnych”. Wymieniamy się przepisami kulinarnymi, polecamy sobie literaturę czy wydarzenia kulturalne.\nSpotkania odbywają się raz w miesiącu, w piątki w godzinach 17:00- 19:30. W tym czasie dzieci mają zapewnioną opiekę.\nMiejsce spotkań- II piętro sala nr 20\nKinga Grochal – pedagog specjalny, psycholog\nOsoby zainteresowane prosimy o bezpośredni kontakt z prowadzącymi lub zgłoszenie chęci uczestnictwa w spotkaniach u wychowawcy klasy swojego dziecka.\nRefleksje uczestniczek na temat Grupy Wsparcia\n„Grupa Wsparcia przy SOSW nr 4 prowadzona jest od kilku lat przez dwie panie – Joannę Hanusz i Kingę Grochal.\nCo nam się podoba? Nie narzuca się nam rodzicom gotowych rozwiązań, ale podrzuca w umiejętny sposób pewne pomysły i same matki je rozwijają , dyskutują na ten temat. Ta swoboda dyskusji, brak osądzania, dyskretne budowanie poczucia naszej wartości, a przede wszystkim miła atmosfera tworzy niepowtarzalny klimat tych spotkań.\nTutaj możemy porozmawiać o wszystkim, poradzić się innych osób lub pań prowadzących. Dzielimy się wszystkim, co wiemy , pomagamy sobie, a czasem przynosimy coś dobrego, aby nam się lepiej rozmawiało i słuchało. Cieszymy się, kiedy uczymy się praktycznej relaksacji, sprawdzamy testem, jaki mamy nastrój, ale też uczymy się ,jak budować relacje z naszymi dziećmi i innymi ludźmi. Czasem korzystamy z poleconych książek, a nawet przedstawień. Są również spotkania szkoleniowe np. pan Golonka mówił rodzicom, jak radzić sobie z seksualnością dzieci.\nNaczelna dewiza grupy wsparcia to wzajemne wspieranie się i nauka oraz pełna akceptacja i zachowanie tajemnicy. Daje nam chęć do życia i napęd na miesiąc\nDo kolejnego spotkania.”\n„Przyjście na Grupę Wsparcia to tak jak wyjście do kina na super film, czy do teatru na najlepszą sztukę”


SIEDEMNASTA NIEDZIELA W CIĄGU ROKU – 26 lipca 2020 – Parafia Smardzewo\nMsze Święte od 20 – 26 lipca 2020 roku\nMsze Święte od 27 VII – 2 VIII 2020 roku\nW minioną sobotę czciliśmy Świętego Krzysztofa, męczennika z połowy III wieku, patrona kierowców i podróżujących, orędownika w śmiertelnych niebezpieczeństwach. Może warto pamiętać o nim podczas wakacyjnych podróży, prosić go o opiekę, aby szczęśliwie i cało powrócić do domu. Błogosławieństwo kierowców, samochodów i innych pojazdów w naszej parafii odbędzie się dzisiaj, po każdej Mszy Świętej.\nW tym tygodniu przypada pierwsza sobota miesiąca. Ze szczególną czcią zwracamy się ku Niepokalanemu Sercu Matki. Podczas pierwszosobotniego nabożeństwa powierzymy Jej matczynej opiece całą naszą codzienność.\nW przyszłą niedzielę, 2 sierpnia, przypada odpust Porcjunkuli, związany z osobą Świętego Franciszka z Asyżu. Warunkiem jego uzyskania jest nawiedzenie jakiegokolwiek parafialnego kościoła i odmówienie w nim przynajmniej modlitwy Ojcze nasz i Zdrowaś Maryjo, stan łaski uświęcającej i przyjęcie Komunii św. tego dnia lub w jego pobliżu, modlitwa w intencjach wyznaczonych przez papieża oraz wyzbycie się przywiązania do grzechu, nawet lekkiego. Odpust ten można uzyskać od południa 1 sierpnia do północy 2 sierpnia. Skorzystajmy z tej nadzwyczajnej łaski darowania kar doczesnych za grzechy odpuszczone w sakramencie pojednania, a jeszcze przez nas nienaprawione.\n4 sierpnia (wtorek), podobnie jak w latach ubiegłych, będziemy gościć pielgrzymów wędrujących z Warmii na Jasną Górę. Z racji epidemii pątnicy będą pielgrzymować w grupie około pięćdziesięciu osób. W latach ubiegłych nasi parafianie bardzo chętnie włączali się w przygotowanie śniadania dla pątników. Myślę, że tak będzie również w latach następnych. W tym roku z racji na zalecenia sanitarno-epidemiologiczne musimy się ograniczyć do kilku osób, które podjęły się przygotować posiłek dla pątników.\n6 sierpnia, z Płocka na Jasną Górę, wyruszy 39. Piesza Pielgrzymka Diecezji Płockiej. Zachęcam do udziału w pielgrzymce w sposób duchowy. Ci, którzy chcą wziąć udział w takiej pielgrzymce niech się zapiszą w kancelarii parafialnej, by otrzymać Modlitewnik Pielgrzyma Duchowego. Pielgrzymi powinni codziennie uczestniczyć w Mszy Świętej i odmawiać modlitwy zamieszczone w MPD, na poszczególne dni.\nZachęcam do nabycia prasy katolickiej.


Papież wybierze spośród trzech wybranych\nkosciol.wiara.pl » Papież wybierze spośród trzech wybranych\nRoman Koszowski / Agencja GN\tWłoscy biskupi mają odtąd wybierać kandydatów na przewodniczącego. Spośród trzech, którzy otrzymają najwięcej głosów, Papież będzie mógł swobodnie wybrać tego, kogo uzna za najbardziej odpowiedniego.\nOjciec Święty ma odtąd mianować przewodniczącego Włoskiej Konferencji Episkopatu spośród trzech kandydatów zaproponowanych przez samych biskupów. Taką zmianę w dotychczasowym statucie tego episkopatu przegłosowano wczoraj wieczorem, na zakończenie trzeciego dnia jego obrad plenarnych.\nAby zmiana weszła w życie, musi ją jeszcze zatwierdzić Stolica Apostolska.\ndodane 22.05.2014 21:51


Pijany kierowca BMW spowodował kolizję i chciał odjechać : Lublin112.pl – Wiadomości z Lublina i regionu. Ważne informacje z kraju\nPijany kierowca BMW spowodował kolizję i chciał odjechać 14:59 26-11-2018\nW niedzielę w Cycowie doszło do zderzenia dwóch pojazdów osobowych. Sprawca kolizji miał w organizmie 3 promile alkoholu.\nWczoraj po południu policjanci z Łęcznej otrzymali zgłoszenie o kierowcy, który może być pod wpływem alkoholu i porusza się pojazdem marki BMW w kierunku Cycowa.\nNa miejsce został skierowany patrol ruchu drogowego, który na skrzyżowaniu ulic Chełmskiej i Sienkiewicza w Cycowie ujawnił wskazany pojazd, którego kierujący próbował cofnąć i odjechać. Policjant uniemożliwił jazdę kierującemu wyciągając kluczyk ze stacyjki. Mężczyzna został poddany badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, które wykazało 3 promile alkoholu w organizmie 46-letniego mieszkańca gminy Cyców.\nMundurowi ustalili, że mężczyzna przed ich przyjazdem spowodował kolizję, podczas wykonywania manewru skrętu w lewo. BMW uderzyło w prawidłowo jadącego z naprzeciwka citroena.\nUczestnicy zdarzenia nie doznali żadnych obrażeń. Nietrzeźwemu kierującemu policjanci zatrzymali prawo jazdy. Mężczyzna odpowie przed sądem za kierowanie w stanie nietrzeźwości oraz za spowodowanie kolizji.\n(fot. nadesłane Pablo – dziękujemy!)\nkumaty 26 listopada 2018 o 15:02\nA co z bimmerem , jeszcze siedzi , czy już go wypuścili ?\njerbie 26 listopada 2018 o 15:14\nBimmer pojechał do UK na zmywaku zapylać bo mu skrzynia znowu w bumie padła.\nPrawa dla pijaków 26 listopada 2018 o 15:04\nPięknie, pijak, ucieczka z miejsca zdarzenia i samochodzik zostawiony do dalszego brykania po drogach.\nDobrze że prawo jazdy zatrzymane, będzie to dla niego bariera nie do przejścia przed wsiadaniem do swojego pijakowozu.\nBimmer 26 listopada 2018 o 15:12\npo prostu troche przesadzil bo 3 promile to duzo ale np ja bywa ze mam okolo 1 promila i czesto tak wracam do domu w wekendy swoja e60 535d i nigdy nie mialem zadnej kolizji ani nic . Po prostu niektorzy maja lepsze panowanie nad autem i komputer w glowie a inni nie i alkohol to nie ma nic do rzeczy dziady wiec juz przestancie pluc jadem w necie. Ja np zawsze lubilem zawalac i smieje sie z dziadkow powolniakow co zazdroszcza innym ze umieja jezdzic z dynamitem w nodze i jezdzic bezpiecznie. Najwiecej wypadkow powoduja ci co malo jezdza i sa powolniakami i panikuja . Tacy co zazdroszcza kierowcom bmw ze lubia predkosc to najczesciej skodami i innymi plebsowozami jezdza z przyspieszeniem 12 sek do setki. Samochody zaczynaja sie od 6sek do setki a reszta dziadow niech sie lepiej do mp przesaiada bo blokuja mi pas w miescie jak chce sobie pozawalac, nie po to zrobilem chipa na 350 koni w mojej e60 zeby sie wlec za jakims powolniakiem heheheheheh smieje sie z was biedaki hejterzy\nTomek 26 listopada 2018 o 16:23\nTrudno mieć kolizję jeżdżąc na PS hahahaha. Ty i ten homobolid powinien w kosmos zacząć latać. Śmieć mi się chce gdy widzę jak pijaczyna w homowozie z bawarii płacze, że teraz jego zniżki oc poszły razem z wódą hahaha. teraz rzeczywiście będzie musiał pokazać dynamit w nodze pędząc na przystanek 😀 co za nieudacznik hehe.\npogan 26 listopada 2018 o 15:46\nBimber nie dasz rady mojej Reni RS . Już niejeden z tych bubli się przekonał . Ehu Ehu !!!\nlord 26 listopada 2018 o 17:23\na co z lawety startowała ??\nMarcinek 27 listopada 2018 o 06:47\nNie, z twojej matki\nLord 27 listopada 2018 o 12:10\nW twojej to pewnie lawendą zaparkował..\nKris 26 listopada 2018 o 16:07\nPolicja z Łecznej zareagowała? Dziwne. Kiedyś wracając wieczorem z Lublina poinformowałem patrol w Łęcznej o podejrzanie jadącym mercedesie w kierunku Włodawy. Nosiło go cały czas na prawo i lewo. Ciężko było ich w ogóle przekonać że ten kierowca może stwarzać zagrożenie, stali pod tesco i chyba mieli ochotę na odpoczynek. Później wyszło, że faktycznie chłopakom się nie chciało, bo ruszyli niby w wątpliwy ze względu na prędkość pościg, ale po niespełna kilometrze zatrzymali się, zawrócili i wrócili do Łęcznej. Nie chcę wrzucać wszystkich do jednego wora i nie potępie ogólnie policji, ale w tym patrolu trafiły się naprawdę prawdziwe pały. :/\nzadziwiony 26 listopada 2018 o 16:58\ni nie siedzi ?\nauto na lawetę, pijaka do aresztu. Niech go kosztuje\nPrawa dla pijaków 26 listopada 2018 o 19:16\nSpokojnie, to tylko pijak za kierownicą. Gdyby bez zezwoleń przewoził dobrowolnie wsiadających do jego auta innych ludzi – to dopiero stwarzałby zagrożenie. Wtedy to krótka piłka – 12 tysięcy kary, konfiskata auta i sąd.\nsebix w BMW-io 26 listopada 2018 o 20:27\nTym razem kolejny Sybastian moczymorda tyle że w BMW-io, moczu byś popił, a nie bez umiaru alkoholu.\nanty-bmw 26 listopada 2018 o 22:28\nCzy będzie choć jeden dzień bez wypadku z udziałem idioty z bmw?\nGorgo 27 listopada 2018 o 08:58\nKolejny gamoń z bmw hahaha