Wiersze - Wiersz nie-napisany - - villemo - Portal literacki - Wspieramy Polską Młodą Twórczość\nStrona Główna - Wiersze - Wiersz nie-napisany\nO tej miłości wierszy się nie pisze, wybacz więc brak słów w patos ubranych. Wybacz tę natchnienia nagłą, wrogą ciszę, czasem słowa wszystkie- na nic. To tylko litery w rząd poukładane jedna za drugą, byle szybciej, prędzej. Na skrawku papieru niedbale spisane. A ty- zasługujesz na więcej. Więc stać będę przy tobie, jak cień cierpliwa, jak Tyzyfone pomszczę każdą krzywdę - ale wiersza nie napiszę, wybacz. Żadne słowa nie są właściwe.\nDedykacja: Dla Natalii- "istniejąc, tyle robisz dla mnie" (A. Ortodox)\nKamil M. Jaszczak Specjalista ds. marketingu 27 05 2013 (08:21:10)\nBardzo prosty i poruszający wiersz, moim zdaniem : ) Ładna kompozycja, z ciekawym torem recytatorskim. Leci do ulubionych (na przyszłość zwróciłbym uwagę wyłącznie na to, że myślnik ma zawsze spację przed sobą i za sobą).\nvillemo Redaktor 27 05 2013 (10:07:56)\nBardzo dziękuję za miłe słowa, wiele dla mnie znaczą. Pozdrawiam ciepło\nRioNegro Użytkownik wpmt 03 05 2013 (11:38:28)\nZacznę od mniej miłego, żeby miło skończyć.\nPrzy tytule koniecznajest gwiazdka, a pod tekstem przypis. Jak wszyscy dobrze wiemy Bogusław Jasiński napisał dwa tomy poetyckie: „Po drugiej stronie wiersza” oraz „Nie napisany wiersz”. Więc bez przypisu, tytuł tego wiersza stanowi plagiat. Nie zmienia faktu przeszeregowanie wyrazów. Podobnie jak Józef Aleksander Gałuszka, jest autorem wiersza pod tytułem "Nie napisany list". Przykłady można tu mnożyć.\nwybacz brak słów w patos ubranych.\nNa skrawku kartki niedbale spisane.\nW takiej wersji jest zachowane frazowanie.\nNatomiast fajnie prowadzony jest klimat. Podoba mi się barwa emocjonalna wyrazu. Sam wiersz zatrzymuje, występują w nim sformułowania pozwalające na nawiązanie kontaktu z odbiorcą – słuchaczem, ale także środki\njęzykowe typowe raczej dla stylu artystycznego, pozwalające wyrazić myśli w sposób kunsztowny.\nOgólny wyraz artystyczny na plus.\nPrzepustka_dla_szczęścia Użytkownik wpmt 03 05 2013 (13:38:20)\nMnie bardziej się podoba "na skrawku papieru...", oraz "wybacz więc brak słów...".\nRioNegro Użytkownik wpmt 03 05 2013 (15:24:02)\nTo nie jest kwestia "podobania" - tylko poprawności. Na gusty i guściki nigdy nie wpływam, nie komentuję. Jeśli chodzi o uwagi wypowiadam się tylko merytorycznie. Pozdrawiam :)\nvillemo Redaktor 03 05 2013 (15:32:38)\nRio, bardzo cenię sobie Twoje uwagi i zazwyczaj masz rację, ale pewnej rzeczy nie rozumiem. Jeżeli istnieje kilka(naście) prac o tytule zawierającym różne wariacje frazy 'wiersz nienapisany', to tytułu której z tych prac mój jest plagiatem? Dla mnie to niejasne. Jeżeli mi to wytłumaczysz z radością zrobię ów przypis, o którym wspominasz\nRioNegro Użytkownik wpmt 03 05 2013 (15:39:20)\nNie interesują mnie inne, publikowane na różnych portalach. Nie jestem stróżem całego świata. Dlaczego? Otóż dlatego, że tego wymaga uczciwość.\nPs; Bogusław Jasiński - filozof i artysta, autor kilkunastu książek z zakresu filozofii i estetyki, z których najważniejsze to: „Twórczość a sztuka. Wprowadzenie do estetyki procesów twórczych”, „”Myślenie Heidegggerem”, „Tezy o ethosofii”, „Zagubiony ethos”, „Dwie fenomenologie: Husserl i Heidegger”, „Droga myśli”, „Estetyka po estetyce. Prolegomena do ontologii procesu twórczego”. Laureat nagrody ministerialnej I-go stopnia im. St. Wyspiańskiego, członek kilku stowarzyszeń naukowych i artystycznych w kraju i za granicą, Najwybitniejszy Młody Polak Roku 1981 wybrany w ankiecie dziennikarzy. Twórca i artystyczny lider\tgrupy artystycznej „Pracownia Teatru”, członek „Sztuki i Teorii”, jeden z animatorów ruchu awangardy.\nvillemo Redaktor 03 05 2013 (15:53:01)\nPodrążę to jeszcze, wybacz :)\nW 1996 roku, nakładem wydawnictwa ARS Print Production, ukazał się tom wierszy "Zasada gambitu" autorstwa Stanisława Kutery. W tomie tym znajduje się praca pt "Nienapisany wiersz". Idąc tropem podjętym przez Ciebie- czy w takim razie tytuł zbioru pana Bogusława Jasińskiego należy uznać za plagiat?\nRioNegro Użytkownik wpmt 03 05 2013 (16:39:34)\nA szukając głębiej może znajdziemy coś jeszcze, czy to nie zmienia faktu, że wzorowałaś się na kimś innym? Nie ważne na kim, ważne, aby to podać w przypisie.\nByć może, powiadam, być może, że autorskie prawa majątkowe Stanisława Kutery, do utworu pierwotnego wygasły, w czasie powstawania dzieła Bogusława Jasińskiego wygasły.\nPoza tym ustawa z 4 lutego 1994 roku, o prawie autorskim i prawach pokrewnych, w kolejnych latach zostawała poddawana poprawkom, Ty mówisz o roku 96, czyli niedalekim od wydania ustawy 1994 roku - nie znam jej aż tak dokładnie. Nie wiem jakie nosiła zapisy. Inaczej traktowała ustawa z 1996 roku, inaczej z . Dz.U. z 2006 r. Żeby wypowiadać się w tej kwestii autorytatywnie, musiałabym posiąść całokształt wiedzy. Niestety odnoszę się do dzisiejszych zapisów, gdyż tylko te nie są mi obce.\nMoje morale nakazuje mi podawać przypis, nawet jeśli mogłabym obejść to luką prawną, bądź innym kruczkiem. To tyle ode mnie. Pospiesznie pozdrawiam - oczekuje gości :) Przepraszam.\nvillemo Redaktor 03 05 2013 (16:50:14)\nWidzisz, rzecz w tym, że n i e w z o r o w a ł a m się na nikim :) Tytuł powstał w mojej głowie wraz z powstaniem pierwszego wersu (o tej miłości wierszy się nie pisze- jak więc nazwać taki wiersz? Nie-napisany). Twórczości pana, o którym wspominasz nie znam, nawet nazwiska nie znałam, natomiast o pracy, o której ja wspomniałam przypomniałam sobie dziś, jest zresztą o czymś zupełnie innym, więc trudno mówić o plagiacie. Trudno zresztą mówić o plagiacie przez pryzmat tytułu, ponieważ trochę to naciągane, moim zdaniem. Niemniej, jestem na etapie dowiadywania się tego od ludzi bardziej niż ja znających się na tym i jeżeli okaże się, że masz rację, z całą pokorą to przyjmę.\nRioNegro Użytkownik wpmt 03 05 2013 (17:02:18)\nTrochę błędów w moim poprzednim komentarzu, piszę bardzo szybko, jednym okiem na klawiaturze a drugim w okno :). Sorry, za byki. Dodam jeszcze tylko, że można tak długo i długo, a idąc w tym kierunku to pozostaje jeszcze - parafraza. czyli można tłumaczyć, że tytuł nie jest dokładnym cytatem a inspiracją, lub sparafrazowaniem pierwowzoru. Naprawdę spieszę się okrutnie, a gary warczą na kuchni :). Nie ma bólu, villemo, bo to tylko portal dla garstki, a jutro pojutrze wiersz zejdzie z pierwszej strony i może kiedyś ktoś go odkurzy- albo i nie. Nie opracowujesz tomiku, ani nie dajesz tekstu do gazety itp. Bardziej tu chodzi o zasady. teraz naprawdę już zmykam. O 17 stoję w drzwiach. Buziaki.\nvillemo Redaktor 03 05 2013 (17:42:44)\nBól jak najbardziej jest, bo zasugerowałaś, że część mojej pracy jest plagiatem i bardzo mnie to ubodło. Dlatego, póki jednoznacznie nie stwierdzę, która z nas ma rację, będzie mnie to gryzło. I to nie kwestia tego, ile osób tą pracę przeczyta, bo to akurat nieistotne.\nRioNegro Użytkownik wpmt 04 05 2013 (11:15:20)\nWidzisz, rzecz w tym, że n i e w z o r o w a ł a m się na nikim :) Tytuł powstał w mojej głowie wraz z powstaniem pierwszego wersu.\nZaraz po tym dodajesz;\nTwórczości pana, o którym wspominasz nie znam, nawet nazwiska nie znałam, natomiast o pracy, o której ja wspomniałam ["Zasada gambitu" autorstwa Stanisława Kutery. W tomie tym znajduje się praca pt "Nienapisany wiersz".] przypomniałam sobie dziś, jest zresztą o czymś zupełnie innym...\nNie jest istotne o czym jest, my rozmawiamy o samym tytule.\nWięc skoro sobie przypomniałaś, to znaczy, że wcześniej znałaś go- znałaś ten tytuł jako - tytuł wiersza Pana Stanisława Kutery. Więc powstał w Twojej głowie, czy był Tobie znany? Był znany, ale chwilowo o nim zapomniałaś? Tak to zrozumiałam.\n1. M. Brożek. Kraków. Praca dyplomowa.\nPlagiat - kradzież lit., art., nauk.; przywłaszczenie cudzego pomysłu, dzieła, utworu, podanie ich /w całości lub części w tym tytułu/ za własne. Plagiat pozostaje plagiatem nawet po przysłowiowej zmiana "bo" na "ponieważ", czyli drobnych /a nawet i poważnych/ formalnych zmianach w tekście pracy.\n2. Sybilla Stanisławska-Kloc - Biuro Analiz Sejmowych .Wydawca: Wydawnictwo Sejmowe dla Biura Analiz Sejmowych\nRodzaje plagiatów ;\nZ uwagi na przedmiot (kategorię utworów), w stosunku do których dochodzi do przywłaszczenia autorstwa, możemy wydzielić plagiat: literacki...\nZ praktycznego punktu widzenia istotne znaczenie ma rozróżnienie plagiatu jawnego oraz ukrytego. Pierwszy ma miejsce\nwtedy, gdy dochodzi do „wiernego” przejęcia całego utworu...\nNatomiast plagiat ukryty wiąże się najczęściej z dokonaniem pewnych zmian, redakcyjnych, stylistycznych, zarówno w zakresie formy, jak i treści bezprawnie wykorzystywanego utworu. Plagiator próbując ukryć fakt wykorzystania cudzego utworu, dokonuje jego modyfikacji.\n3.Wirtualna Polska Książki;\nCzy można komuś ukraść tytuł?\nJak się okazuje, "podkradanie" i kopiowanie nieco zmienionych, a cieszących się wielką popularnością, tytułów to praktyka nie tylko znana od dawna, ale też często stosowana.\nKtóre tytuły "podrabia" się najczęściej? Kolejne tomy trylogii Millenium Stiega Larssona, Seks w wielkim mieście, Alicję w Krainie Czarów, Szatańskie wersety, Na zachodzie bez zmian, Duma i uprzedzenie czy Jedz, módl się, kochaj...\n4. Porady Prawne ORG\nPytanie- Pytanie czy sam tytuł wiersza ma cechy utworu - wtedy będziemy mogli mówić o "plagiacie", a bardziej konkretnie naruszeniem praw autorskich?\nOdpowiedz; Prof. Barta i prof. Markiewicz, Zakamycze 2004 s. 76\n"Również kwalifikacja tekstu jako przedmiotu prawa autorskiego budzi tym więcej zastrzeżeń, im jest krótsza. Cechy twórczości w odniesieniu do krótkich fragmentów tekstu można się doszukiwać najczęściej w sferze poetyckości języka, w doborze środków stylistycznych i wersyfikacji. Utworem w rozumieniu prawa autorskiego może być nawet sformułowanie jednozadaniowe, odznaczające się stylistyczną wyrazistością i błyskotliwością, zaskakujące zwięzłość i dobitność - a więc np. haiku, aforyzmy, maksymy, złote myśli."\n5. J. Barta, R. Markiewicz, Prawo autorskie, op. cit., s. 162 i n; S. Stanisławska- Kloc, Zasady wykorzystywania cudzych utworów: prawo autorskie i dobre obyczaje\n(etyka cytatu), „Diametros” 2009, nr 19,\nW praktyce jedną z podstawowych form tzw. dozwolonego użytku, wykorzystywaną szeroko w działalności naukowej, artystycznej, informacyjnej jest cytat.\n. Prawo autorskie zezwala na wykorzystanie we własnym utworze fragmentów cudzych utworów. Podstawowymi warunkami legalności cytatu są: a) oznaczenie cytowanego utworu (wyodrębnienie z własnego utworu np. przez znak cudzysłowu, inną czcionkę), b) wymienienie imienia i nazwiska twórcy oraz źródła (np. daty publikacji).Niespełnienie pierwszego ze wskazanych warunków zasadniczo będzie skutkować popełnieniem plagiatu. Natomiast braki (niepełne informacje) w zakresie podania nazwiska autora (ale przy wskazaniu, za pomocą cudzysłowia czy kursywy, że jest to fragment cudzego utworu) mogą prowadzić do stawiania zarzutów naruszenia zasad cytowania, nierzetelności naukowej.\nvillemo Redaktor 04 05 2013 (14:17:08)\n"Jak trafnie wskazał Sąd Apelacyjny w Warszawie we wspomnianym wyroku z dnia 15 września 1995 r. (I ACr 620/95) „nie jest plagiatem dzieło, które powstaje w wyniku zupełnie odrębnego, niezależnego procesu twórczego, nawet jeżeli posiada treść i formę bardzo zbliżoną do innego utworu. Możliwe są sytuacje, w których dwóch twórców, niezależnie od siebie, wykorzystuje w utworze ten sam pomysł i opracowuje go przy użyciu bardzo zbliżonych środków artystycznych, zwłaszcza, jeżeli dzieła dotyczą tego samego tematu albo tematów bardzo zbliżonych.”\nZ kolei próbę uchwycenia granic pomiędzy opracowaniem a dziełem inspirowanym podjął Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 10 maja 1963 r., II CR 128/63, OSNC 1964, nr 4, poz. 74, wyjaśniając, że jeżeli twórczość została tylko podbudowana przez cudze dzieło, lecz autor nie przejmuje do swego utworu ani treści, ani formy cudzego dzieła, to ma się wtedy do czynienia z twórczością samodzielną w rozumieniu (…) prawa autorskiego”.\nSzczerze powiedziawszy jestem głęboko zniesmaczona i oburzona faktem, że zarzucasz mi coś, czego nie zrobiłam. Owszem, znam utwór, o którym wspominałam, czytałam go niejednokrotnie, ostatni raz jakieś 5 lat temu, tytuł przypomniałam sobie dopiero w chwili, kiedy zasugerowałaś mi, że mój utwór jest plagiatem, nie wcześniej. Tak, czy inaczej- poproszę o opinię i stanowisko w tej sprawie Pawlaka, jeżeli uzna, że rzeczywiście- w świetle tego, co napisałaś- plagiat ma tu miejsce, niewątpliwie postąpi zgodnie z regulaminem. Tyle mojego w tej sprawie.\nRioNegro Użytkownik wpmt 04 05 2013 (14:43:15)\nCo Ty mi tu pieprzysz;\n„nie jest plagiatem dzieło, które powstaje w wyniku zupełnie odrębnego, niezależnego procesu twórczego, nawet jeżeli posiada treść i formę bardzo zbliżoną do innego utworu. Możliwe są sytuacje, w których dwóch twórców, niezależnie od siebie, wykorzystuje w utworze ten sam pomysł i opracowuje go przy użyciu bardzo zbliżonych środków artystycznych"\nMy nie spieramy się o podobną treść czy formę! My mówimy o POWIELENIU treści/tytułu!. Błagam nie odkręcaj kota ogonem. Żenująca sytuacja naginania rzeczywistości lub błędnej interpretacji przepisów. Tak czy siak, bzdurzysz, koleżanko!. Podałam Ci punkty prawa, przypisy i cytaty z publikacji profesorów. Ty mi chcesz wcisnąć miałki tekst o podobieństwie?\nTak dobrze napisałaś, tylko to ja jestem zniesmaczona Twoim zachowaniem. Odpowiedz sobie sama, świadomie czy nie(to kwestia Twojego sumienia) powieliłaś Tytuł? Był wcześniej opublikowany? Więc o czym ta gadka? Szukasz prawdy, czy sensacji? Chcesz jej dojść uczciwie czy narzucić komuś swoje błędne myślenie? Kobieto, wklejasz mi duperele\nMożliwe są sytuacje, w których dwóch twórców, niezależnie od siebie, wykorzystuje w utworze ten sam pomysł i opracowuje go przy użyciu bardzo zbliżonych środków artystycznych\ni niby traktujesz to jako wytłumaczenie użycia tytułu, już opublikowanego, innego Artysty?\nPodaj na to paragrafy! Podaj nr ustawy! Wyrwałaś jakiś tekst z rozprawy sądowej, z zupełnie innej sprawy i innej sytuacji i mam to łyknąć? Nie jestem kaczka, jestem świadomym człowiekiem.\nJeszcze raz proszę, podaj paragrafy a nie urywak wyrwany z kontekstu.\nŻenada, ot co.\nRioNegro Użytkownik wpmt 04 05 2013 (14:45:41)\n(Nie)stety prawda i prawo są po mojej stronie.\nPawlak Właściciel 04 05 2013 (14:46:21)\nNie rozumiem całej dyskusji. Skoro autorka potwierdza, że niczym się nie sugerowała, a tytuł jej pracy jest w pełni jest pomysłem to nie widzę podstaw aby nazywać to plagiatem.\nvillemo Redaktor 04 05 2013 (20:06:35)\n"W polskiej literaturze prawniczej nie ma jednoznacznego stanowiska w zakresie możliwości ochrony tytułu utworu na gruncie przepisów prawa autorskiego.\nPrzykładowo, zdaniem S. Grzybowskiego „ żaden tytuł nie stanowi sam utworu, który by był przedmiotem prawa autorskiego i to bez względu na zawarty w ustaleniu tytułu ładunek intelektualny” ( S. Grzybowski, A Kopff, J. Serda, Zagadnienia prawa autorskiego, Warszawa 1973, str. 99). "\n- mam nadzieję, że wystarczająco jasno, wraz z tytułem pracy, datą i miejscem wydania.\nMGryglicki Użytkownik wpmt 05 05 2013 (12:00:42)\nOk, więc bez odwoływania się do ustaw itd. najbardziej łopatologiczna definicja: plagiat to kradzież części lub całości dzieła i zaprezentowanie go pod własnym nazwiskiem. Trzeba więc ogarnąć dwie rzeczy: czy autorka wiersza miała świadomość "kradzieży"; czy można porównywać, jako dzieło, tomik wierszy i pojedynczy utwór. W kwestii pierwszego wypowiedziała się sama autorka. W drugiej kwestii zdaje mi się, że nie. Dzieło to wszystko co składa się na utwór: od samej idei jego powstania, przez treść i wydanie. W tym przypadku o plagiacie można by było mówić, jeśliby treść wiersza kopiowała treści/idee zawarte w tomiku, co jest technicznie niemożliwe ze względu na długość utworu.\nPoza tym, gdyby tytuły prac były plagiatem to obawiam się, że zbyt wielu artystów współcześnie byłoby w więzieniach.\nA prawa majątkowe należą albo do rodziny, albo do wydawnictwa. W przypadku muzyki przepadają po bodaj 50 latach od ostatniego wznowienia krążka, w przypadku książek nie wiem; ale każde nowe wydanie jest wznowieniem praw majątkowych.\naubrey Użytkownik wpmt 05 05 2013 (14:57:40)\nDyskusja zupełnie zbyteczna. Daleko szukać nie trzeba: Grochowiak i jego "Płonąca żyrafa". Ewidentnie aluzja literacka, ewidentnie ten sam tytuł i nigdzie nie widziałem, żeby Grochowiak dawał odnośniki, że tytuł należy do Dalego i jego obrazu, ale zgodnie z prawem, na które się tutaj powołujesz, powinien to uczynić. Aż dziwne, że nie został za to ukarany...\nPomijam już kwestię całego okresu, kiedy obowiązywał paradygmat klasyczny. Powtarzalność dzieł, ba! przepisywanie ich były na porządku dziennym, dla przykłady "Psałterz Dawidowy" Kochanowskiego. Czy były to plagiaty? Gdyby nie romantyzm pewnie byśmy tak nie myśleli. To właśnie tamta epoka zapoczątkowała kult oryginalności, niepowtarzalności dzieł literackich, ich innowacyjności i wytworzenia własnego języka(a przecież nadal w obrębie nadrzędnego języka, którym się posługiwało).\nMusisz mieć cholernie wysokie mniemanie, skoro uważasz, że słowa przez Ciebie(czy innego autora) napisane należą tylko do Ciebie(niego/niej). Jedyną możliwością, żeby tak się stało, byłoby wypracowanie własnego języka, bo język, w którym jesteś zanurzona, zresztą jak każdy Polak, jest tworem ograniczonym i może się zdarzyć, że ktoś ułoży słowa w podobnej kombinacji. Nie mamy monopolu na słowa, choćbyśmy nie wiem, jak tego chcieli.\nMoże trochę więcej dystansu do siebie i świata. Gorąco polecam.\nDelien Użytkownik wpmt 05 05 2013 (17:28:26)\nZ tytułami prac jest tak samo jak z piosenkami. Nawet podając trywialne, znane każdemu przykłady z życia: Czy np. szumna gwiazdeczka Gosia Andrzejewicz została oskarżona o plagiat tytułu piosenki "Miłość"? Nie, a taką też miał Grechuta. Czy Ich Troje zostało oskarżone o kradzież melodii do piosenek? Nie, a niektóre ich piosenki to zapożyczone melodie zespołu Die Toten Hosen. Myślę, że temat naprawdę niepotrzebny- nie ma plagiatu, villemo się na nikim nie wzorowała.\nRattyAdalan Użytkownik wpmt 03 05 2013 (00:59:59)\nWitaj. Bardzo dobry wiersz. Miałam wrażenie, czytając go, jakbym cofnęła się do czasów Asnyka i czytała go w innym, młodszym wydaniu. Jakoś mi się skojarzyło. Prostota urzeka, akurat w tym wypadu jest ona walorem. Wiersz pełen paradoksów, niby nie miał zostać napisany, a powstał. Usunęłabym jedynie "tę" po "wybacz" w pierwszej strofoidzie. Więcej uwag nie mam. Wiersz zgrabny, płynnie się czyta. Fajny. Akceptuję.\nRattyAdalan Użytkownik wpmt 03 05 2013 (01:00:20)\nDodam, że urzekła mnie druga strofa - miód!\nvillemo Redaktor 03 05 2013 (01:16:19)\nTeż bym usunęła, ale rytmika by padła :) Dziękuję za ocenę. Cieszę się, że wiersz się spodobał.\nPrzepustka_dla_szczęścia Użytkownik wpmt 02 05 2013 (20:10:09)\nPraca naprawdę dobra, urzeka prostotą.\nPrzepustka_dla_szczęścia Użytkownik wpmt 02 05 2013 (20:11:08)\nJeszcze takie pytanie, czy moglibyśmy go wykorzystać w ebooku. Oczywiście w nawiasie pod wierszem damy adnotacje czyj jest i kto go pisał. Czekam na odpowiedź :)\nDelien Użytkownik wpmt 02 05 2013 (17:30:54)\nWitaj- piękny utwór, ma w sobie tyle liryczności i lekkości. Owszem, jest prosty, ale ma w sobie nutę emocji,żalu,subtelności.\nW drugiej strofie pojawiają się trochę niedbałe rymy, ale można przymknąć na nie oko. Przyczepię się też do interpunkcji, chaotycznie dopasowana.\nczasem słowa wszystki- na nic.\nczy w tym słowie nie ma błędu? Chyba powinno być "wszystkie".\nDziwi mnie dedykacja- po co od razu negować na wstępie?\nCałość brzmi i płynie, ode mnie 5, za drobne błędy.\nDelien Użytkownik wpmt 02 05 2013 (17:31:54)\nGwoli dopowiedzenia- bardzo trafny, innowacyjny tytuł, nadał lekkości i rześkości Twojej pracy. Gratuluję.\nvillemo Redaktor 03 05 2013 (01:17:32)\nDziękuję za ocenę, cieszę się, że wiersz się spodobał. Co do drugiej strofy błąd się zakradł, już wyglada nieco lepiej :)\nvillemo Redaktor 03 05 2013 (01:23:44)\nAch, i dedykację zmieniłam :)


RETROMANIAK #27 – Neverwinter Nights 2 - czy warto do tej gry wrócić? - TesterGier.pl\nRok 2006 obfitował w premiery wybitnych gier komputerowych. Takie rzeczy jak wspominany już przeze mnie The Godfather, trzecia część kultowej serii Gothic czy chociażby Need for Speed: Carbon.\nW czasie tym premierę swoją miał także jeden z ważniejszych prequeli w historii biznesu growego, a może nawet czołowy zawodnik na liście najlepszych RPG-ów w historii. Dzisiaj, w 27. odcinku serii, poznamy pogromcę Obliviona i istną legendę: Neverwinter Nights 2.\nHISTORIA TO JEST DŁUGA… BARDZO DŁUGA\nGenezy tytułu należy szukać w 2002 roku, kiedy powstała jego pierwsza część. Na początku XXI wieku gry RPG cieszyły się wielką popularnością. Tytuły takie jak Gothic, The Elder Scrolls, Fable czy Star Wars: Knights of The Old Republic stanowią wierzchołek wielkiej piramidy. A Jeśli już o starym KoTORze mowa… pamiętacie, jaka firma, oprócz LucasArts, odpowiadała za przeniesienie akcji Gwiezdnych Wojen o tysiące lat wstecz? Tak jest, był to Obsidian Entertainment – jedni z wielkich mistrzów tej formy. Zacznijmy więc tak, jak każdy dobry „erpeg” powinien się zaczynać: od wielkiego bum.\nBohater przy jakim stoimy i stać chcemy.\nZabawa zaczyna się na festynie w wiosce, w miejscu, w którym przed laty miały miejsce wielkie wydarzenia, o których z racji niemocy spoilerowania nie wspomnę. Niemniej, wykreowany przez nas bohater wychodzi z domu przybranego ojca – elfa – i dowiaduje się o wielkiej zabawie, która zaraz ma się zacząć. Zawsze przy takich okazjach coś musi pójść nie tak, a tym razem będzie to napad złych kolcoskórych i duergarów, pod wodzą githyanki. Nasz awatar po pokonaniu sił zła dostaje od swojego taty misję, która ma polegać na znalezieniu tajemniczego, srebrnego okruchu i udania się do tytułowego Neverwinter. Przygoda pełna zwrotów akcji i niezwykłych bohaterów właśnie zaczęła się, a jej celem jest odnalezienie wszystkich fragmentów tajemniczej broni, która pokona mitycznego Króla Cieni.\nRETROMANIAK #57 – Czy Mount and Blade: Warband dalej daje…\nRETROMANIAK #56: Twierdza: Krzyżowiec - czy dalej daje radę? -…\nIT’S A REAL LIFE? IT’S JUST FANTASY?\nPoczynając od samego wyboru rasy i klasy postaci, wiemy, że produkcja będzie miała nam dużo do zaoferowania. Z jednej strony mamy naprawdę bardzo długą historię, która potrwa 40 godzin (z dodatkami prawie 80), także jest to stanowczo tytuł dla ludzi, którzy mają dużo czasu na gry komputerowe, a z drugiej swoistą lekkość, która nie pozwala nam do końca usnąć przy tytule. Questy są bardzo różnorodne, a poszczególne smaczki i sekrety, jakie poznamy w trakcie naszej podróży, nie raz, nie dwa sprawią, że poczujemy szybsze bicie serca czy będziemy po prostu zaskoczeni. Może co najważniejsze, nie jesteśmy w side-questach chłopcami na posyłki od „przynieś, wynieś, pozamiataj”. Pragnę przypomnieć w tym miejscu, że gra opiera swoją funkcjonalność i dynamikę z karcianki Dungeons & Dragons, także od strony opowiadania historii jest na wysokim poziomie.\nMój największy jednak problem z NWN2 zaczyna się w sferze kluczowej, czyli sterowania, które jest po prostu dzisiaj niewygodne i zestarzało się w tempie straszliwym. Starsi gracze, grający w KoTORa,na pewno mnie zrozumieją, a młodsi niech słuchają. Wiele lat temu Obsidian („Obsidian” to słowo klucz) miał pomysł, żeby dużo rzeczy robić za pomocą kliknięcia myszy i bardzo niechlujnym użyciem klawiszy kierowania postacią. Tutaj jest tak, że do poruszania się używamy WASD, a obrotu kamery strzałek, co jest po prostu niewygodne. Niemniej, wtedy takie rzeczy robiono i może dobrze, że przestano.\nDodatkowym, ale za to jakże istotnym, bonusem jest możliwość gry w internecie. Zapytacie pewnie w tym miejscu, czy ktoś w to jeszcze gra? Owszem, community Neverwinter Nights 2 jest bardzo mocne i sam polecam sprawdzić, jak ludzie mogą się jeszcze dobrze bawić, nie zważając na 12 lat dzielące od premiery tytułu.\nNeverwinter Nights w 2006 roku było istnym łamaczem komputerów, takim trochę dzisiejszym GTA V na maksymalnych ustawieniach jakości. Po dziś, szukając informacji o tytule, można dostrzec krytyczne uwagi pod adresem twórców. Jednak z perspektywy czasu, taka brutalna taktyka się sprawdziła i tytuł, jak na ponad 10 lat, zestarzał się naprawdę przyzwoicie. Bardzo ładnie wykonane projekty postaci i różnorodne miejsca, jak też wielki pietyzm… Jest to ładna, jeśli nie nawet – mówiąc o tym, że według niezależnej komisji wyborczej w postaci mojej osoby – najładniejsza gra roku 2006 w ogóle. Jak się starzeć, to z godnością! I czasem lepszy porządny kopniak developera, niż późniejszy płacz po latach, że wizualnie nie da się wytrzymać. Dobra robota.\nSYMFONIA SMAKU I KUNSZTU\nWiecie, co tak naprawdę potrzebuje dobra gra, która wymaga więcej niż 2 godzin kampanii? (Tak jest, Electronic Arts, to do was mówię, cwaniaczki). Dobrej muzyki, która nie sprawi, że uśniemy. Jako wielki fan brzmień jako takich, ciężko jest trafić w mój gust, jeśli chodzi o jakiekolwiek inne akordy niż te, które utożsamiałbym z rockiem i metalem. Tutaj jest jednak całkowicie inaczej i ścieżka dźwiękowa z omawianej produkcji powinna być lekturą obowiązkową, jak dobrze zrobić takie rzeczy. Zresztą, maestro, pozwól:\nCałkiem nieźle wypadł też polski dubbing. Może to nie jest poziom Baldur’s Gate’a i czasami zdarzają się nieporozumienia (Wiktor Zborowski, aktor słynący ze świetnej dykcji i głosu, jako krasnolud, serio?), ale i tak występuje śmietanka „podkładaczy” głosu z naszego, rodzimego podwórka w postaci Piotra Fronczewskiego, Jarosława Boberka, Krzysztofa Kowalewskiego czy Mariana Opani. W wersji oryginalnej nie ma większych problemów, więc uczta dla waszych uszu gwarantowana.\nPRECYZJA I ROZSĄDEK\nGra po dziś działa bardzo płynnie. Wymagania NWN2, kiedyś wysokie, na przeciętnym użytkowniku dzisiejszego komputera już nie zrobią większego wrażenia i będziecie mogli się cieszyć rozgrywką w pełni jej jakości. Wielkie rozbudowane lokacje wyglądają schludnie, a zważając na liczbę postaci, którą spotkacie, możecie sami się dziwić, czemu gra się jeszcze nie zwiesiła. Nie jestem co prawda zwolennikiem grania online, ale patrząc na to, że serwery nadal żyją, to mogę przypuszczać, iż wszystko, co ma działać, działa.\nPodsumowując, ta gra to dobry produkt swojej epoki i istny klasyk RPG, którego wstyd nie znać. Jeśli szukacie przygody na wiele godzin i chcecie mieć o czym opowiadać wnukom, to lepiej nie mogliście trafić. W końcu, pogromcą „Obliviona” nie zostaje się przypadkowo. Wielka i legendarna gra, którą pobił chyba dopiero Skyrim, niemniej po dziś dzień sprawia ona przyjemność, a o to w tym przecież chodzi, prawda?\nPamięć: 8 GB DDR3L SDRAM\n+ Ach, ta przygoda\n+ Och, te dialogi\n+ Jedna z lepszych ścieżek muzycznych w historii\n+ Stabilna w grze online\n+ Duże community\n+ Barwne questy, o których legendy krążą latami\n– Irytująca kamera\n– Przestarzałe sterowanie\n– Drobne rzeczy, o które mógłbym mieć pretensje, ale musiałbym już bardzo mocno szukać\nZapraszam do przeczytania pozostałych wpisów związanych z tygodniem Neverwinter Nights 2, a także do wpisu konkursowego, w którym dowiecie się jak zdobyć kopię Neverwinter Nights 2 z dodatkami oraz wiele innych ciekawych gier!\nI to tyle na dzisiaj, trzymajcie się ciepło, ja zapraszam na naszego Facebooka, YouTube’a i do uczestnictwa w dyskusji na naszej portalowej grupie. Do zobaczenia!\n← Tydzień z Neverwinter Nights 2 + KONKURS\nWyprzedaż zimowa na GOG.com pełna prezentów i niespodzianek – tego nie można przegapić! →\n20 tysięcy (!) negatywnych recenzji dla Player Unknown’s Battlegrounds\n2 października 2017 Adrian Szczepański\t0\n29 listopada 2020 30 grudnia 2020 Patryk Wieżewski\t0\nWorld of Warcraft i cenzura w Chinach (która niby jest, ale jej nie ma)\n21 września 2018 25 września 2018 Emilia Wyciślak\t0\n3 thoughts on “RETROMANIAK #27 – Neverwinter Nights 2 – czy warto do tej gry wrócić?”\n„Zgarnij z nami worek z grami” Obsidian\n12 grudnia 2017 o 23:37\nGratuluję wygranej, byłeś pierwszy! 🙂 Odezwij się do nas poprzez fanpage –\n12 grudnia 2017 o 18:13\n„Zgarnij z nami worek z grami” + Obsidian


II edycja kampanii społecznej Czad i ogień. Obudź czujność\nII edycja kampanii społecznej "Czad i ogień. Obudź czujność"\n29 grudnia, 2017 Wiadomości / Krosno\nGorący apel o ostrożność do wszystkich, którzy użytkują urządzenia grzewcze na gaz, drewno czy węgiel. Prawie każdy uważa, że nieszczęścia dotykają innych, a nie nas. Niestety, nieszczęśliwe zbiegi okoliczności albo wręcz balansowanie na granicy rozsądku przy używaniu urządzeń grzewczych, może sprowadzić poważne zagrożenie dla zdrowia i życia.\nWszyscy borykamy się z kosztami ogrzewania podczas sezonu zimowego, jednakże osoby, które mają urządzenia czerpiące powietrze do spalania z pomieszczeń, w których przebywają, przy zakłóceniu procesu wentylacji są szczególnie zagrożone zatruciem tlenkiem węgla, którego nie widać i nie czuć. Zwłaszcza jest to niebezpieczne w porze nocnej, gdy śpiąc nie jesteśmy w stanie zareagować na potencjalnie niebezpieczne sytuacje, które być może byśmy zauważyli.\nNie ma jednak co zdawać się na własne, zawodne zmysły i spostrzegawczość, gdy w grę wchodzi nasze zdrowie i życie. Jednym ze sposobów zabezpieczenia się przed podstępnym tlenkiem węgla jest zakupienie odpowiedniego detektora tlenku węgla oraz zamontowanie i eksploatowanie go zgodnie z instrukcją obsługi. Oczywiście należy pamiętać o prawidłowości pracy urządzeń grzewczych, drożności przewodów wentylacyjnych i rozszczelnieniu okien i drzwi, aby dostarczyć powietrza niezbędnego do spalania paliwa.\nW tym roku prowadzona jest kampania społeczna przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji. Głównym celem kampanii jest zwiększenie świadomości społeczeństwa o zagrożeniach związanych z sezonem grzewczym, a także sposobami im przeciwdziałania.\nW ramach kampanii "Czad i ogień. Obudź czujność", strażacy z Komendy Miejskiej PSP w Krośnie, w wielu szkołach prowadzili spotkania informacyjne dla dyrekcji i nauczycieli szkół, rozdawali plakaty informacyjne i prosili o podjęcie tematu podczas zajęć z dziećmi i młodzieżą. Odbywały się również spotkania z dziećmi, czy rodzicami podczas wywiadówek. Akcja będzie prowadzona w dalszym ciągu w 2018 roku, dlatego też istnieje możliwość zorganizowania spotkań z dziećmi w szkołach, podczas zebrań z rodzicami, czy podczas zajęć szkoleniowych w zakładach pracy.\nŻródło: bryg. Mariusz Kozak


Czapki i szaliki - WEDROWANIE.com\nSzalik, czapka, rękawiczki Berghaus SPECTRUM PACK granatowy\nCzapka - Fjord Nansen MONT BLANC\nAT Micro Hat Czapka polarowa, wielofunkcyjna dla wszystkich pragnących przygód. Materiał: AT-Micro (210g/m2) - jednostronny welurowy polar - termalna izolacja 0,124-0,1395 m2C/W Waga: 34g Rozmiary: S/M, L/XL - dwustronny mikro polar 34371\nCzapka polarowa - Fjord Nansen FALL L/XL\nCzapka z nowoczesnej i ciepłej dzianiny polarowej. Ze względu na swój klasyczny styl pasuje do wielu rodzajów odzieży. Idealna na jesień, wiosnę, a także do zimowej aktywności np. bieganie, narty biegowe, podejścia. Polecana na letnia wyjścia w wyższe partie gór.\nwykonana z polaru 150;\nz przodu na czapce logo Fjord Nansen.\nMicropile 150, 100% Polyester\nCzapka polarowa - Fjord Nansen FALL WIND L/XL\nOchraniacz szyi Berghaus Powerstretch Neck Gaiter\nPowerstretch Neck Gaiter Ochraniacz szyi zapewnia utrzymanie ciepła zimą, doskonale nadaje się do codziennego użytku na wolnym powietrzu. Materiał zewnętrzny: POLARTEC® POWER STRETCH® (203g/m2) - przód z jersey’u, tył z polarowej tkaniny z welurem - ...\nOchraniacz szyi Berghaus Spectrum Neck Gaiter\nOchraniacz szyi Berghaus WOMEN"S AT MICRO NECK GAITER\nOchraniacz szyi zapewnia utrzymanie ciepła zimą, doskonale nadaje się do codziennego użytku na wolnym powietrzu.\n- krój umożliwia swobodę ruchów szyi,\n- po zaciągnięciu linki zakończonej stoperem może być noszony jako czapka.


Pomoc Dla Ali Dudy - artykuły | Dziennik Polski\nPomoc Dla Ali Dudy\nWiśniowa. Taneczno-muzyczna sąsiedzka kooperacja dla Ali\nW koncercie charytatywnym dla Ali Dudy z Lipnika wystąpiły zespoły z gminy Wiśniowa: Banda Burek, Węglowianie i Sympfony, ale również Zespół Pieśni i Tańca "Doczyce" z sąsiedniej gminy Dobczyce. Jego organizatorem był GOKIS w Wiśniowej.\nwiśniowa koncert dla ali zdjęcia\nwiśniowa koncert zdjęcia\nbanda burek wiśniowa\nWiśniowa. Tłumy na koncercie "Gramy dla Ali" [ZDJĘCIA]\nKoncert charytatywny "Gramy dla Ali" przyciągnął do hali sportowej tłumy mieszkańców. Wszyscy znakomicie się bawili przy muzyce solistów i zespołów, także dlatego, że w ofercie przygotowanej przez organizatorów każdy mógł znaleźć coś dla siebie. Zagrali i zaśpiewali m.in. Frankowicz Squad, Marlena Mazgaj, Krystian Kubowicz, Jakub Skóra i zespół Alvaro.\nkoncert gramy dla ali\nkoncert charytatywny wiśniowa\nLipnik. Rodacy spieszą na pomoc Alicji\nTo co spotkało 14-letnią Alicję Dudę poruszyło wszystkich mieszkańców jej rodzinnego Lipnika. Nie szczędzą sił, aby zebrać środki na jej rehabilitację. Pomaga też sąsiednia Wiśniowa, gdzie już jutro odbędzie się koncert. Zaśpiewa m.in. Mateusz Mijal.\nWiśniowa. Uczniowie, artyści, sportowcy i wszyscy mieszkańcy solidarni z Alą\nNa koncert w hali sportowej przybyli ci, który nie jest obojętny los 15-letniej mieszkanki Lipnika wymagającej specjalistycznej, kosztownej rehabilitacji. Wystąpili m.in. uczniowie SP w Wiśniowej, Karolina Leszko i Dawid Makosz, Chór i Orkiestra Pro Gdovia, Crazy Accordion Trio, Orkiestra Dęta OSP Lipnik i Orkiestra Dęta Wiśniowa. Licytowano również gadżety podarowane przez znanych sportowców i muzyków. Udało się zebrać 31 848 zł.\nkoncert dla ali wiśniowa\npomoc dla ali wisniowa\nkoncert wiśniowa zdjęcia\nala duda wiśniowa\nPlon, niesiemy plon, czyli dożynki w Wiśniowej i Glichowie\nW święto matki Boskiej Zielnej wiele wsi, w tym Wiśniowa i Glichów urządziło Dożynki. W Glichowie, tak jak już od kilku lat, święto plonów jest połączone ze Świętem Kołacza.\nświęto kołacza w glichowie\nWiśniowa. Wiśnióweczka 2019, czyli kolorowy jarmark jak sprzed lat\nPierwszego dnia święta gminy podsumowano realizowany tu projekt "Wiśniowski jarmark rzemiosł i zawodów tradycyjnych". Dlatego nie zabrakło rękodzielników, z których słynęła i słynie gmina Wiśniowa.\nzawody tradycyjne wiśniowa\nPonad 130 uczestników na starcie biegu Wiśniowa Run\nLiczącą 5 km trasę najszybciej pokonał Adam Czerwiński. Pochodzącemu z Czasławia utytułowanemu biegaczowi zajęło to 17:00.64\nwisniowa run zdjęcia\nwisniowa run wyniki\nbieg w wiśniowej\nKrakowski Wianek. Banda Burek i Elegia wytańczyły pierwsze miejsca. Brawo młodzież, brawo dorośli tancerze! [ZDJĘCIA]\nZespół Banda Burek z Wiśniowej oraz Zespół Pieśni i Tańca „Elegia” z Rudnika potwierdziły swój wysoki poziom na „Krakowskim Wianku”, czyli 37. Przeglądzie Zespołów Regionalnych, Kapel, Instrumentalistów, Grup śpiewaczych i Śpiewaków ludowych im. Jędrzeja Cierniaka.\nkrakowski wianek laureaci\nTak kiedyś wyglądało życie na wsi. Wiśniowa i okolice [ZDJĘCIA]\nTo wyjątkowe archiwum powstało dzięki mieszkańcom, którzy wzięli udział w akcji inwentaryzacji starych fotografii. Udostępnili je, a pracownicy Gminnego Ośrodka Kultury i Sportu zeskanowali je i wyposażyli w opisy.\nwiśniowa na starych zdjęciach\ninwentaryzacja zdjęć wiśniowa\nGmina Wiśniowa. 150 zdjęć udostępnili mieszkańcy gminy, aby mogły zostać zaprezentowane na wystawie\nWystawa opowie o gminie, jakiej już nie ma, bo sprzed kilkudziesięciu lat, a zwłaszcza o ginących albo całkiem już zapomnianych zawodach i rzemiosłach.\ndziedzictwo kulturowe wiśniowa\nWiśniowa. Już dziś koncert "Gramy dla Ali". Wśród gwiazd m.in. Karolina Szczurowska i Mateusz Mijal\nW niedzielę o godz. 16 w hali sportowej rozpocznie się koncert charytatywny dedykowany 14-letniej mieszkance Lipnika Alicji Dudzie. Z biletów-cegiełek i licytacji będą zbierane pieniądze na jej rehabilitację. Poniżej podajemy kolejność występów artystów, którzy zgodzili się wystąpić dla Ali zupełnie za darmo.\ngramy dla ali wiśniowa\nGmina Wiśniowa. Lektura dla każdej dziopy i dla każdego chodoka, czyli słownik „wiśniowskiej godki”\nDziopa, bagnieć, bajtlok, pobantosić - to tylko niektóre słówka, jakich używano tu dawniej, a teraz słychać je coraz rzadziej. Co znaczą możne sprawdzić w słowniku, który jest już dostępny w internecie, a lada moment ukaże się też drukiem.\ngminny ośrodek kultury wiśniowa\nWiśniowa. Młodzi pasjonaci i ich mobilne roboty\nV Powiatowych Mistrzostwach Robotów, rozegranych w hali sportowej w Wiśniowej, rywalizowały 24 roboty, które wykonały (z klocków Lego Mindstorms) zespoły z całego powiatu myślenickiego.\npowiatowe mistrzostwa robotów wiśniowa\nmistrzostwa robotów lego\nWiśniowa. Godali i będą godać... o projekcie "Wiśniowsko godka"\nDobiega końca projekt „Wiśniowska godka”. Podsumowaniem będzie konferencja, która jest zaplanowana w niedzielę w Gminnym Ośrodku Kultury i Sportu (godz. 16).\nDo Wiśniowej zjechali śpiewacy i gawędziarze [WIDEO]\nWIŚNIOWA. Przez dwa dni w Gminnym Ośrodku Kultury i Sportu rozbrzmiewała wiśniowsko godka. Działo się to za sprawą zorganizowanego tam Przeglądu Śpiewaków i Gawędziarzy “Bajania nad Krzyworzeką”.\nkoncert charytatywny wisniowa\nbanda burek wisniowa\ngramy dla ali wisniowa\nkoncert wisniowa zdjecia\nwisniowa koncert dla ali zdjecia


Bilans Elvenoora 2015-12-31\nPółnoc, przyciemniony pokój.Za oknem strzelają fajerwerki, ogłaszając wszem i wobec nadejście Nowego Roku 2016.Elvenoor, jak co roku, siedzi przy parapecie, ze szklanką szampana.Przy energicznych nutach z jego ulubionych playlist zastanawia się nad tym, co było, co jest i co ma dopiero nadejść.\nZaiste, ten rok był dobry.Nauka w szkole średniej dobiegła końca, matura zaliczona na bardzo dobrym poziomie 70% z polskiego i matematyki oraz 100% z angielskiego.Egzaminy ustne również nie były stratne - 100% z ustnej polonistyki oraz 97% z angielskiego (do ekstazy brakowało ledwie 1 punktu). Tak właśnie zakończył się najlepszy etap w moim życiu, bo nie sądzę, by mogło być lepiej.\nW czwartej edycji konkursu poetyckiego "O Bocianie Pióro", ostatniej z moim udziałem, udało mi się zdobyć wreszcie upragnione pierwsze miejsce na podium.Oczywiście, jury mogło po prostu uznać "No, w sumie to pisze coraz lepiej, próbuje już czwarty raz, więc dajmy mu tą nagrodę", ale nie obchodzi mnie to.Czułem wówczas dumę, wielkość i szczerą zasługę dla mojej wciąż rozkwitającej twórczości.\nZacząłem coraz mocniej wsiąkać w świat cyfrowej rozrywki w myśl nowych tytułów i doznań.Ukończyłem nareszcie Risena, zakochałem się w Max Paynie, posmakowałem Hitmana, Wiedźmina oraz wielu mniej znanych produkcji jak choćby UnEpic czy Nihilumbra.Poznałem świat drugiego Fallouta oraz odświeżyłem sobie kultowe trzecie "hirołsy" pod kątem modyfikacji HD oraz Horn of The Abyss.\nPrócz tego zacząłem poszukiwać nowych lektur.Urzekł mnie świat "Folwarku Zwierzęcego", "Rok 1984", narnijskie opowieści, tolkienowskie klimaty czy wreszcie uniwersum Sapkowskiego.Udało mi się rozpocząć przygodę z Bondami, na razie w wykonaniu Craiga i Brosnana.Poznałem wiele ciekawych westernów, w tym "3:10 do Yumy", "Śmierć jeździ konno" czy "Niesamowity Jeździec". Najwyższym uznaniem nagrodziłem "Człowieka ze Stali", "Kingsmanów", "Matrixa" i wiele innych klasyków.Wreszcie przyjrzałem się również serialom, a laur zwycięzcy zdobył "Breaking Bad".\nMój blog rozwinął się bardzo znacząco.Odwiedziny, komentarze, pozycjonowanie...to wszystko niby tylko liczby, ale za każdym kolejnym numerkiem stoi cała masa ludzi.Dla tych, którzy wolą czytać moją twórczość, stworzyłem szarego-kruka.Pod jego skrzydłami rozwija się całe moje literackie jestestwo.\nElvenoor wzbogacił się również o kilka nowych znajomości z blogosfery.Mało tego, po pomoc zgłosiła się również jedna z nich, niejaka Czarna30.Młoda, zdolna dziewczyna, w której upatruję siebie sprzed lat.Jej wiersze, odpowiednio poprawione, ukazują jej pierwsze kroki w stronę poezji.Cieszy mnie jej praca, zapał, zaangażowanie i upór.Mimo moich wskazówek, nierzadko ostrych korekt i szczególnych uwag, ona idzie przed siebie i robi swoje, co czyni mnie dumnym nauczycielem! Daleko jej jeszcze do następnego poziomu, ale dopiero wszystko nią!\nKończąc o blogu, wspomnieć należy o niesławnej dramie między mną i Haliną Gąsiorek-Gacek.Na ten temat nie mam zamiaru więcej się rozpisywać, wiecie jak było, wiecie jak się skończyło.Amen.Już wystarczy, że na własne życzenie mój kontakt z pewną osobą uległ rozpadowi.\nNiespodziewanie inna znajomość uległa odnowieniu - Karolina.Nie jest już to codzienna pisanina 24h/7 dni w tygodniu z przerwami na sen i gadanie przez telefon, ale myślę, że teraz nawet jest jeszcze lepiej! Gdybamy nawet nad małym tajemnym spotkankiem w Krakowie na wakacjach, ale niczego nie mówimy na 100%. Zobaczymy jak to wyjdzie, choć nie pogniewałbym się, gdyby to wypaliło ;)\nDoświadczenia? Dwa, bardzo odmienne.Jedno, specyficzne.Smak ust Karola, to uczucie przytulenia przez równie wrażliwą osobę, choć tej samej płci.Nie czuję żalu.Nie jest mi z tym źle.A wręcz przeciwnie.Nie jestem gejem, bo jednak nadal większą uwagę zwracam na kobiety.Zresztą z Karolem nie mam już kontaktu, po miesiącu spotkań postanowiłem utrzymać się na dystans od wszystkiego, co mnie otacza.I tak podążyłem w samotność.Drugie to śmierć wielkiego-małego człowieka.W listopadzie odszedł jeden z moich dziadków, rozpraszając tym samym "idealną" wizję wieczności.To musiało nadejść, ale nie spodziewałem się, że stanie się tak szybko.\nPółnoc, nowy rok przed nami.To będzie najtrudniejszy rok w moim życiu - szybkie zerwanie ze studiami ekonomicznymi, poszukiwanie pracy i w połowie roku ubieganie się o studia dziennikarskie.Taki plan będzie czasochłonny, z pewnością jeszcze pewnie co nieco ulegnie modyfikacji, ale przynajmniej nie będę się codziennie modlił o jak najszybszy koniec na każdym wykładzie czy zajęciach z nietrafionego kierunku.Nie, studia na FiR-ze były złym pomysłem.To mnie przerasta, nie radzę sobie, zbyt trudno mi się w tym odnaleźć.Niby jestem wciąż zachęcany do starania się, że nieraz przyjdzie coś poprawiać, ale to nie dla mnie.Niedobrze mi się robi na myśl o czymś związanym z mikroekonomią, zarządzaniem i tego typu pierdołami.Wystarczy mi to, co dał mi Ekonomik, choć wielkiej kariery biznesowej dla siebie nie widzę.\nPierwszy kwartał 2016 będzie tym najgorszym.Jak będzie później - zobaczymy.Choć mam dziwne nieodparte wrażenie, że ten rok może być moim ostatnim.\nLecz cicho! Oto nastał czas zabawy, szaleństwa, zajebistej muzyki - ostatków swobody.Cieszmy się chwilą, cieszmy się nocą, bo ranek i tak nas odpowiednio przywita: kacem lub zmartwieniami.\nDo siego roku, kochani! A na ostatek mała statystyka:\nWpisów do księgi gości: 5\nDziękuję wam! To wy tworzycie dla mnie inspirację! Ja jedynie daję wam odrobinę swego serca i duszy, co już od kilku lat sprawia mi niewysłowioną przyjemność! Dziękuję za to, że byliście i że nadal jesteście! Nie zmieniajcie się! :-)\nSW VII: Force Awaken - Wielki powrót Mocy! 2015-12-27\nRzadko kiedy chodzę do kina, ale staram się zaliczyć jakiś seans przynajmniej raz w roku.Tym razem padło na nowe Gwiezdne Wojny! Dzięki uprzejmości taty, który sfinansował bilety, udaliśmy się do dębickiego "Kosmosu" na film w 3D.Na sali było chyba ok. 100 osób, więc i tak prawie połowa miejsc.Dwie lokalne reklamy (Sylwester na rynku oraz jakiś "rewelacyjny" spektakl), trzy trailery i zaczynamy! Swoją drogą, taki mały "Kosmos", mimo warunków dużo biedniejszych niż "Multikino" czy "Helios", potrafił zaserwować widzom dużo mniej zbędnych komercyjnych pierdół.Trzeba było jedynie dopłacić 5 zł za okulary 3D, ale później stawały się one naszą własnością! Moim zdaniem to naprawdę uczciwe warunki - uboższe od wielkich sieci kinowych, ale nadal bardzo przyzwoite.\nWracając jednak do filmu: Działo się, moi drodzy, oj działo! Oto na naszych oczach powstaje nowa trylogia Gwiezdnych Wojen! Pierwsze wrażenia? Jak najbardziej optymistyczne!\nFabuła rozgrywa się 30 lat po zniszczeniu Imperium.Na jego zgliszczach powstała jednak nowa siła, kierowana Ciemną Stroną Mocy - Nowy Porządek, który wytacza wojnę Republice oraz Ruchowi Oporu.W tym samym czasie Luke Skywalker znika w tajemniczych okolicznościach, po rozpoczęciu szkolenia pierwszych nowych Jedi.Nowi bohaterowie - dezerter Finn oraz samotna zbieraczka złomu Rey - muszą dostarczyć siłom dobra pewnego droida, który wskaże kryjówkę Skywalkera.Mógłbym - i chciałbym - rozpisać się nieco więcej, ale wystarczy, że to ja zostałem zaspoilerowany przez durny komentarz pod pewnym obrazkiem na kwejku, w niczym nienawiązującym do Gwiezdnych Wojen.To, co wam opisałem, zawarte jest jedynie w pierwszych scenach filmu, w tym w wielkich napisach w znamiennej dla uniwersum czołówce.\nAkcja rozgrywa się w dość szybkim tempie.Nie lecimy z prędkością Sokoła Millenium, ale też film nie stoi biernie na taśmociągu, więc jesteśmy na bieżąco z wszelkimi nowinkami.Całość przypomina mi jednak epizod IV: "Nową Nadzieję", tyle że w znacznie lepszych, nowocześniejszych szatach, no i z odświeżonym scenariuszem.Nowi bohaterowie jednak wydają mi się trochę nieszczególni.Rey to doskonała pilotka, która powoli odkrywa tajniki Mocy, a Finn pagnie jedynie na dobre uciec przed destrukcyjną siłą Nowego Porządku.Nierówność tkwi również w "nowym Vaderze", czyli Kylo Renie, który próbuje na siłę być tak wielki, jak niegdyś Anakin Skywalker.Jest silny, włada Mocą, ma kozacki miecz, ale tak naprawdę jest zwykłym zarozumiałym gogusiem.Nie ma w nim ani krzty Dartha Vadera.Ponadto nosi kostium, którego w zasadzie nie potrzebuje.Kombinezon Anakina podtrzymywał młodego ucznia Imperatora przy życiu, ale dla Kylo Rena kostium stanowi wyłącznie coś w rodzaju zbroi.\nOprócz nowych postaci spotkamy tutaj również starych znajomych - Hana Solo, generała Leię oraz przy samej końcówce również samego Luke'a, który bezsprzecznie pojawi się w następnej części, razem z Chewbaccą.Ten wcale się nie zmienił, ale czego oczekiwać po Wookiem? ;)\nHan Solo pojawia się mniej więcej w 1/4 filmu i towarzyszy nam prawie do samego końca.Leia odgrywa swoją rolę dużo później, ale też nie naoglądamy się jej za wiele.O Skywalkerze powiem tyle, że pojawia się na chwilę i nie wypowiada ani jednego słowa.Bardzo miłym akcentem okazał się również powrót C-3PO oraz R2-D2.Fajnie się ich słuchało, choć w poprzednich częściach nie byli tak niepotrzebni jak tutaj, a wręcz przeciwnie."Tam" mieli zdecydowanie więcej do powiedzenia w znacznie szerszych kwestiach fabuły.\nPorównując znajomych ze starej trylogii czuć pewien niedosyt.Upływ czasu zmienił ich wszystkich diametralnie, a w ich rozmowach czuć było, że to już nie to.Jakby tym razem niechętnie zgodzili się na rolę w nowym filmie.Moim zdaniem to trochę dobrze, że fabuła zaowocowała tak mocnym twistem fabularnym.\n- Być może było to trochę brutalne, ale przynajmniej wielcy miłośnicy nie będą już się dopytywać, co się stało z ich ulubieńcami - pomyśleli scenarzyści\nCała międzygwiezdna otoczka została zrobiona całkiem nieźle.Lokacje upodabniają się do tych, które znaliśmy wcześniej z poprzednich części, od gęstych, rozległych lasów po wielkie pustynne tereny.Technologia, okręty kosmiczne i gwiezdne myśliwce bazują na tym, do czego zostaliśmy już przyzwyczajeni, wnoszą jedynie kilka kosmetycznych poprawek.\nTak, jak poprzedniczki, tak i tu dialogom nie brakuje humoru, akcja obfita jest w pompatyczność nowej trylogii, a zmianę klimatu odczuwałem jedynie na początku filmu.Miałem wrażenie, jakby to były nowe Gwiezdne Wojny, a zarazem coś zupełnie odmiennego.Miałem rację - to SĄ nowe Gwiezdne Wojny i nie żałuję tak dobrze zainwestowanego czasu!\nA jeśli ktokolwiek myśli o piraceniu najgorszej możliwej wersji kinowej, to serdecznie takie osoby pozdrawiam.Na to koniecznie trzeba iść do kina!\nMax Payne (2008) - Payne czy Pain? 2015-12-26\nSamosprzedająca się marka?\nMax Payne był cudowny! Strzelanie w spowolnionym tempie, mroczny klimat noire, schizowe wstawki umysłu głównego bohatera i wciągająca, brudna historia zemsty na wielkiej korporacji.I ten niezapomniany widok spadającego helikoptera, kiedy ta ruda suka Nicole Horne wydaje ostatnie tchnienie, a Max klęczy na dachu wieżowca, wieńcząc swoją krwawą ścieżkę.To było po prostu piękne!\nNiestety, nie można tego samego powiedzieć o filmowej produkcji z 2008 roku."Max Payne" w reżyserii Johna Moor'a próbuje czerpać z gry wszelkie smaczki, choć z mizernym skutkiem.Zacznijmy od zmiany imienia i okoliczności śmierci siostry Mony Sax.Z Lisy Punchinello zrobiono Natashę Sax.Wątki zabójstwa żony Max'a i całej siatki Projektu Valkyria kompletnie pomieszano, okraszając je kilkoma z dupy wyjętymi postaciami, które w zasadzie mało wnoszą do całej akcji.Spodziewałem się, że ekipa filmowa zmieni to i owo, ale naprawdę szczerze się rozczarowałem.Komentarze pokroju "To nie tak, przecież w grze to było inaczej" często przejawiały się podczas seansu.O grze aktorskiej nie ma specjalnie co się rozpisywać.Nieco drętwe dialogi, starające się coś tam przekazać, otaczając komunikat w barwy czarnych skandynawskich aniołów - Valkyrii.\nEfekty odurzenia specyfikiem firmy Aesir zostały naprawdę dobrze zaprojektowane.Problem w tym, że miały one potencjał na coś dużo lepszego i mogłyby się sprawdzić, gdyby wszystko inne nie kulało tak bardzo.\nScenarzyści pomieszali niemal wszystko, poukładali pod siebie i przez całą godzinę filmową pozwolili sobie nie oddawać ani jednego strzału.A potem, gdy raz czy dwa coś się dzieje, zwolnione tempo całą sprawę jeszcze bardziej zepsuje, zamiast ją ratować.Zostało ono zaimplementowane naprawdę partacko.Za mało, za słabo, zbyt ignorancko - bo nie wierzę, że za tak miałkimi scenami akcji stoi osoba, która wcześniej grała chociaż w pierwszą część Max Payne'a!\nA jest to chyba prawda, albowiem sam Mark Wahlberg, wcielający się w głównego protagonistę, przyznał się do niegrania w produkcję, na której bazuje film (bo nie można tego nazwać wzorowaniem się)! Zgaduję, że Mila Kunis (vel Mona Sax) ani cała reszta również nie chcieli sięgnąć po dzieło od Remedy.\nJa rozumiem, nie każdy musi uwielbiać gry komputerowe.Ale wypadałoby, do jasnej cholery, żeby przynajmniej scenarzyści przysiedli do komputerów.Moi drodzy, znajomość fabuły i mechanik gry nie dadzą wam tego, co najlepsze - klimatu, który powinniście przenieść na kinowy ekran!\nAle czy faktycznie omawiana egranizacja (przeniesienie gry na film) to aż taki gniot? Nie do końca.Choć na każdym kroku wyłapywałem wiele lepszych bądź gorszych odwołań do gry, to film nie odrzucił mnie ani na chwilę.Ot, taki sobie, bezpłciowy filmik na zabicie czasu.\nCzy warto zobaczyć? Niekoniecznie.Fani gry mogą znaleźć kilka smaczków, porównać spojrzenie jednego z wielu twórców filmowych na jedno z najlepszych dzieł branźy cyfrowej rozrywki, choć uprzedzam: nie spodziewajcie się fajerwerków z ledwie małych petard, kupionych na parafialnym odpuście.Jeśli macie ochotę na film akcji, to zawsze znajdziecie przynajmniej dwa tytuły, które lepiej umilą wam czas."Max Payne" to wyjątkowo mizerny jednostrzałowiec.Obejrzysz, niczego nie poczujesz i wrócisz do czegoś bardziej wciągającego.\nNa koniec tej jakże motywującej recenzji należy zastanowić się nad sensem produkowania słabych filmów na podstawie gier.Niegdyś pisałem już o ekranizacjach książek.Rozważałem wówczas, na podstawie przykładu "Hobbita", oczekiwania, jakie wobec scenarzystów wysnuwają miłośnicy danego uniwersum.Ale jak to jest, że na podstawie przynajmniej dobrej gry musi powstać ledwie przeciętny film? Jak to jest, że z przynajmniej średniej jakości filmu musi powstać niezwykle badziewny crap? Oczywiście, chodzi o pieniądze, bo jak ktoś grał/oglądał, to z chęcią obejrzy/zagra w coś znanego, aby kolejna marka mogła się rozkręcić.Tylko, na litość boską, jeśli już chcecie zdzierać kasę, to nie stawiajcie wszystko na PR produkcji, na której bazuje wasz produkt! Film, książka, czy gra - wszystko jedno.Jeśli coś jest dobre, a wy chcecie to przenieść na inną formę, to sami sobie kopiecie grób.Od waszej kreatywności zależy, czy fani was do niego wrzucą, czy wyciągną z dołka.\nEch...Można mówić o tym nawet cały czas, można trąbić, krzyczeć, uświadamiać, chociaż "i tak znajdą się frajerzy, co na to pójdą, więc w sumie to nie trzeba się starać - tu skopiować, tu przerobić komputerem i hajsy niech lecą!".Smutne, ale prawdziwe.\nA film? Mocne 6/10\nMerry Christmas everyone! :-) 2015-12-24\nZ okazji świąt Bożego Narodzenia życzę wszystkim swoim czytelnikom wiele ciepła, radości i zwykłej ludzkiej dobroci! Niech ten wyjątkowy, magiczny czas naprawdę upłynie pod znakiem zgody, pokoju i wesela!\nŻyczę wam wszystkim, bez względu na wyznanie, aby rodzinna atmosfera zapanowała nawet wśród tych, którzy w tym roku nie będą obchodzić świąt w tak licznym gronie.Może warto wreszcie stanąć przed lustrem, pogodzić się z samym sobą i odnowić rodzinne więzy? Może warto zadzwonić do dalekich krewnych, przyjechać jutro choćby na obiad?\nNie mam przyjaciół, nie mam wrogów.Pozostają mi tylko znajomi i czytelnicy, tak więc wszystkim wam życzę tego, co najlepsze!\nZdrowia - bo bez niego nic nie można zrobić!\nPieniędzy - tyle, by starczyło na dobre życie i jeszcze trochę!\nMiłości - aby znaleźli ją wszyscy, którzy naprawdę tego pragną!\nSukcesów w pracy i nauce - by wasze starania zostały pewnego dnia dostrzeżone i po stokroć wynagrodzone!\nOraz - a jakże - szans i możliwości do spełnienia najskrytszych snów i marzeń!\nMiniony rok podsumujemy sobie w noc sylwestrową, dokładnie o północy.Ale tymczasem nawet pierwsza gwiazdka jeszcze nie wzeszła! Zatem radujmy się wszyscy!\nDo szopy, hej pasterze, bo dzisiaj w Betlejem wesoła nowina!\nWasz Zwi@dowca Elvenoor!\n"Będę się za ciebie modlić"...ale po co?\nTyle razy już to słyszałem, lecz jaki w tym sens? Czy modlitwa nie daje nam, ludziom, jedynie wewnętrznego spokoju, motywacji, nastawienia? Czy nie chodzi tylko o ukojenie nerwów, przemyślenia nad własnym życiem? Czy nie przywraca nam równowagi duchowej?\nIle czasu spędzamy na modlitwie? Jeśli już się modlimy, to 5-10 minut dziennie, czasem po dwa razy na dobę.Dodajmy do tego całe godziny, spędzone w świątyni i już mamy niemałą ilość\nPrzecież "Ten-Z-Góry" i tak nas nie słucha (o ile w ogóle istnieje). Modlisz się o wsparcie, choć wynik twoich starań zależy tylko od ciebie.Jeśli ty będziesz gotowy/a, nic nie pójdzie źle.Parafrazując cytat ze "Zwiadowców": Jeśli myślisz, czy przegrasz, to przegrasz na pewno.\nModlitwa...w domu, kościele, ale nawet w drodze do pracy.Na leżąco, na klęczkach, leżąc krzyżem.Możemy korzystać z wyuczonych prostych tekścików, wyszukać dłuższe formuły, wczytać się w Pismo Święte lub po prostu pozbierać myśli w kompletnym wyciszeniu.\nPatrząc pod tym kątem, mamy furtkę wyjścia, z której coraz rzadziej korzystamy.Przy zbyt gwałtownym trybie życia, ciągłej pogoni za hajsem, wydaje się to całkiem dobrym, kojącym sposobem.\nAle wierzący chcą czegoś więcej.Chcą, by ich Bóg zaczął działaś, podjął konkretne kroki swej zbawczej natury.Modlimy się, ufamy...i nic się nie dzieje.Jak sukces, to tylko dzięki nam.Jak porażka, to wyłącznie nasza wina lub niesprzyjające okoliczności.Jednak Bóg nie przynosi nam niczego - nie wynagradza nam zupełnie niczym!\nŻycie? Nie, życie to jedynie skutek współżycia mężczyzny i kobiety, nie zawsze dla nich piękny, nie zawsze...wygodny.\nModlimy się więc, nie zyskując niczego, poza częściowym odzyskaniem spokoju, przemyśleniami itd.Modlimy się, by następnego dnia usłyszeć o jakiejś tragedii: tutaj statek się rozbił, tam kolejni ludzie są mordowani przez chorych na umyśle fanatyków.Na drogach znów wypadki, kolejne ofiary katastrof lotniczych.Masa rodzin, żyjąca w niedoli, niejednokrotnie walcząc o przetrwanie każdego dnia.Choroby, ubóstwo, głodujące dzieci w Afryce...\nA On nie słucha.On się tylko przygląda, patrzy na każdego, by jedynie sądzić ludzi po śmierci oraz w dniu Końca Wszechrzeczy.Czemu tak jest? Czemu Stary Testament opisuje wyłącznie jakieś opowieści o Jego cudownej współpracy z człowiekiem, na zasadzie: "Ty bądź mi wierny, a ja ci rozstąpię Morze Czerwone, z nieba spuszczę mannę, a z kamieni odkręcę mineralną" ? Do czego to zmierza? By pokazać, jak Bóg jest dobry i wszechmocny? Przecież to nieprawda! On może być co najwyżej "Sędzią Sprawiedliwym, który za dobro wynagradza, a za zło karze" [czytaj: stałeś o mojej stronie i byłeś dobry, to pójdziesz do nieba].\nOstatnio modliłem się gdzieś koło matury ustnej.Nie wyglądało to jednak , jak zwyczajna modlitwa.Znak krzyża, uklęknięcie, szybkie wyjaśnienie moich stosunków z Bogiem i skupienie się na celu modlitwy: Baśce.Mówiłem wówczas "Boże, jeśli istniejesz, to wiesz dobrze, po co tu jestem.Basia to mądra dziewczyna, ale będzie się stresować.Jeśli faktycznie jesteś wszechwiedzący, to z pewnością jej pomożesz.Sam to wiesz doskonale.Chciałbym ci tylko o tym przypomnieć, to wszystko.Dla mnie się nie liczysz, ale dla niej jesteś Kimś.Ja już zrobiłem, co mogłem.Mam nadzieję, że ty jesteś równie rozsądny".\nI tyle.Prosty komunikat do Boga, od którego kiedyś udało się wyzwolić jednemu, małemu, ale równie odważnemu człowiekowi.Zakładając, że istnieje moc wyższa, tego właśnie On oczekuje - prawdziwych nas.Chce naszego buntu, niezadowolenia, wyżaleń i łez.\nPójdźcie moim śladem.Jeśli wierzycie, jeśli nadal praktykujecie modły - nie bójcie się.Może nie wszyscy będziecie buntownikami, jak ja, ale z całą pewnością pozwoli to wam się wyzwolić choć w pewnym stopniu.\n1.Mam takie chwile, masz je i ty\nPowraca w myślach jeden z tych dni\nDecyzja trudna, znów coś nie wyszło,\nNa twoich oczach płonie dziś wszystko\nI nie zapomnisz, bo twoja wina,\n"Po co właściwie chciałeś zaczynać?!\nWiedziałeś dobrze jak to się skończy,\nEfekt twych zmagań to dziennik płonący!"\nW drobiazgach leżą pracy twej tony,\nWspominać nie chcesz godzin straconych\nNieubłaganie mija zły czas\nWciąż nieustannie śmiejąc się z nas!\nA choćbyś błagał, on nie przestanie,\nBiec wciąż do przodu - to jego zadanie!\nOdwrotu nie ma, wszystko przepadło,\nNic, tylko duszę zaprzedać diabłom!\nRef: Nacisnąć reset, by móc wybrać inaczej\nWspomnienia bliskie z chęcią wypaczę\nCofnę zegar tu i teraz, wszystko wróci do porządku,\nZnowu będzie tak, jak trzeba, kiedy zacznę od początku\n2. Mam takie chwile, masz je i ty,\nKiedy przychodzą znów kiepskie dni\nKolejna wtopa, znowu zły krok,\nI znów ci przyszło uciec gdzieś w mrok,\nPrzeczekać pragniesz, przeżyć zły sen,\nRozproszy chmury kolejny dzień\nNie chcesz skończyć z tym, wciąż nadzieję masz,\nNie poddajesz się, chociaż w sercu strach\nWyrzutów masa, wszystkie do siebie,\nPociechy próżno szukać na niebie\nJuż nie chcesz wstawać, wiesz, co się stanie,\nScenariusz przecież znasz już na pamięć!\nZ życiem się zmagać nadal byś chciał,\nZa przycisk "RESET" wiele byś dał\nPrzewinąć smutek, przyspieszyć koniec,\nNiech wstyd i błędy Nicość pochłonie!\nSucharopodajnik #14 - Kwestia wzrostu 2015-12-17\nDzieciaki kłócą się na podwórku:\n- A mój tata, jest taki wysoki, jak to drzewo!\n- Tak? A mój to jest taki duży, jak tamten blok!\n- Za to mój to jest taki wysoki, że sięga do chmur!\nPozostali chłopcy czuli, że już niczym lepszym nie mogą przebić swojego kolegi, więc wrócili do domów.Do zwycięzcy podszedł jeden z gapiów:\n-Ej, to twój tata jest taki wysoki do nieba?\n- A jak on tam jest przy tym niebie, to czuje coś miękkiego?\n- No właśnie.To jaja mojego ojca! :D\n"Chrzest Ognia" 2015-12-15\nDalej, bracia, hej do przodu!\nMiecze w górę, usiec wroga!\nWbrew zmęczeniu, mimo głodu,\nChoć szaleje w krąg pożoga!\nRazem wszyscy, dalej w płomień!\nZa rozkazem, dla honoru,\nNam nie obcy skwar i ogień\nDla mieszczanek i dla dworu!\nPewnie stawiać, chłopcy, kroki!\nKiedy Piekło ciało zżera,\nGdy przed nami czarta mroki,\nChoćby przyszło nam umierać!\nWyrżnąć biesów co do nogi!\nRąbać głowy, chlastać ręce!\nWejdą z nami w diabła progi,\nZdani równo naszej męce!\nZatem w ogień, przyjaciele!\nNiech nas Płomień podda próbie,\nTak nam każe Przeznaczenie\nWiodąc w chwale wprost ku zgubie!\n1. Co dzień walczysz o przetrwanie, urojenia chore w głowie,\nChcesz odgadnąć co się stanie, jaką Życie da odpowiedź\nGdzie sens leży, gdzie nadzieja, jest stabilnie, choć do rzyci,\nWszak pytałeś o to nieraz, dni okrutnych już nie liczysz\nPragniesz uciec gdzieś daleko, móc oderwać się na wieki,\nTam, gdzie słodkie płynie mleko, w szwach pękają białe rzeki,\nGdzie powietrze cię poniesie dokądkolwiek chcesz się udać\nMaj króluje w każdym lesie i po zmroku czyni cuda\nMyśl nie wróci z objęć raju, nie chce patrzeć na to bagno,\nNienawidzi tego kraju, w którym wszyscy ciągle kradną,\nŻyć nie może pośród ludzi, bo nie dają mu wytchnienia\nSerca nie ma po co budzić, już od lat się nic nie zmienia\nBeznadzieja sięga granic, podaj rękę, czas ucieka!\nWalka nie zda się tu na nic, tego nie da się przeczekać!\nMam ucieczki tajne plany, przyszła pora, czas nam w drogę\nWyrzuć maskę, zdejm kajdany i samemu stań się bogiem!\nRef: Dziś zapraszam cię do świata, w którym wszystko jest możliwe\nTutaj w każdym znajdziesz brata i wieść będziesz dni szczęśliwe\nWkrocz do miejsca niezwykłego, poczuj wieczne ukojenie\nWobec świata parszywego cudem będzie nam więzienie!\n2.Wejdź przez Bramy Zapomnienia, tutaj wszystko jest możliwe\nWreszcie wyrwij się z cierpienia, odnajdź w sobie wieczną siłę\nWprowadź w życie swoje plany i powołaj nowy świat\nOtwórz celę, zdejm kajdany, nowe życie już bez krat\nWreszcie wszystko w twoich rękach, a w umyśle planów stosy\nDziś się kończy twoja męka, wraz śpiewają wszystkie głosy,\nNiech to wiedzą, śmiertelnicy, że pisana tobie chwała,\nNiech się znajdą zwolennicy, niech podąży Ziemia cała\nNowe Jutro tuż za rogiem, dzień odkrywa Nowy Blask\nWzgardź postępem, pogardź Bogiem, nowa era - to twój czas\nWszystkich królów tyś cesarzem, przewodnikiem i nadzieją\nPłoną miasta i ołtarze tych, co dziś się już nie śmieją\nNa twój rozkaz świat zapłonie, wymrze wszystko, co bolesne\nJedno słowo - wzejdzie koniec, z dawnym żegnasz się jestestwem\nKilka sekund, portal znika, bez powrotu, już na wieki\nNiech nam zagra dziś muzyka, niechaj przeszłość spływa w ścieki\nPiękne słowa, zapewnienia,\nPrzed innymi udawanie\nA to zwykłe przemyślenia,\nZakłamane własne zdanie\nDeklaracja wielka w słowach,\nAle w czynach zaniedbana\nMimo tego się podoba,\nMimo tego szanowana\nMówisz, piszesz, głosisz jedno\nMałe kłamstwo, ale jednak;\nW tym tkwi właśnie sprawy sedno,\nCo na wiele ci się nie zda!\nNawet kiedy gra się toczy,\nO coś jakże normalnego,\nTy i tak wciąż mydlisz oczy\nUnikając "czynu złego"\nChoćbyś nawet źle nie czynił\nNadal będziesz grać anioła\nChoćbyś wszystkich o coś winił\nSiebie sądzić już nie zdołasz\nTak więc drogi Hipokryto\n(Hipokrytko, gdyś kobietą)\nNiech świat ujrzy twarz zakrytą\nCzyś jest majstrem, czy poetą!\nNiechaj widzi każdy człowiek,\nNiech poczuje twą obłudę\nNiech się prawdy każdy dowie\nBo ci szczerość idzie z trudem!\nWreszcie północ wybiła, obudziłem się w nocy\nWstałem w pełni gotowy i otwarłem swe oczy\nTwarz przed lustrem obmyłem, choć nie chciałem w nie patrzeć\nWnet przeniknę wgłąb nocy, zapolować, jak zawsze\nSzczelnie płaszczem okryty ofiar szukam podtępnie\nNa krew czekam spragniony, aż gdzieś serce znów pęknie\nSpijam każde cierpienie, jak ambrozję bogowie\nO prawdziwej naturze nikt się nigdy nie dowie\nLecz cierpliwość ulotna i nie może trwać wiecznie\nMój organizm złakniony znów powtarza ten bezsens:\nŻyję po to, by ranić; ranię po to, by żyć\nI dobijać ofiary, co nie już wierzą w nic\nDla mnie każda łza cenna, mym nektarem jest krew\nChoć wstrzymuje mnie ranek, głodu silny jest zew\nGdy pokarmu nie starcza, szybko robię się zły\nDumne prężą się rogi, ostre jak brzytwa kły\nSerce dawno nie bije, bo otacza go lód;\nChoć oblekło się szronem i panuje w nim chłód,\nChociaż życia już nie mam, wciąż zabijam po zmroku\nNiosę śmierć zagubionym, oferując im pokój\nSam się zguby nie boję, mi Kostucha nie straszna\nMogę mijać ją co dzień, bez pozbycia się płaszcza\nA gdy rozkaz przychodzi i umierać potrzeba\nZnów się martwy odrodzę, by powtarzać swój schemat\nBłogosławiony Czwartek 2015-12-10\nZ jednej strony dobry znajomy z mojej grupy (obecnie piąty rok prawa i pierwszy ekonomii) doradza mi prawo, bo przyda mi się znajomość przepisów, jeśli chcę pracować jako dziennikarz w opiniotwórczych mediach.Z drugiej strony rodzice, którzy widzą prawo jako przyszłych sędziów, prawników i notariuszy bez "znajomości i aplikacji.\nZ jednej strony chcę pieprzyć te finanse, zacząć studiować coś innego.Nie mówię o zerwaniu nauki, tylko o odizolowaniu się od świata ekonomii.Pierdolą mnie te zadania i wykresy z mikroekonomii, jebią mnie podstawy zarządzania, w dupie mam matematykę! Po chuj mi to, nie nadaję się do tego! Wystarczą mi podstawy, wyniesione z Ekonomika.Przynajmniej mam papiery: Europass oraz świadectwo potwierdzające kwalifikacje zawodowe.Puk-puk, chodziłem przecież do TECHNIKUM!\nZ jednej strony rodzinka doradza mi języki.Skoro znam się na angielskim i lubię go, to czemu nie iść w tym kierunku? Przynajmniej będę miał kolejne dokumenty o znajomości języka...Tylko nie uśmiechają mi się zajęcia prowadzone po angielsku.Za szybko i za dużo obcojęzycznych treści naraz i pogubię się już po kilku chwilach!\nFilologia? Dziennikarstwo? Kierunki humanistyczne wymagają kreatywności, więc to coś dla mnie! Mój kolega imiennik twierdzi, że dziennikarstwo to kierunek "do pisania rozprawek" oraz że jeszcze się nauczę pisać artykuły.\nStudia...Nie każdemu są potrzebne.Ludzie posiadający już jakieś doświadczenie, udzielający się i robiący coś więcej, spełniający się w swojej pasji, są często ciepło przyjmowani przez pracodawców.Czuję, że studia mi się przydadzą, że odpowiednia wiedza byłaby mi przydatna.Bo w istocie chcę się uczyć czegoś, co mi się przyda! Mam dość babrania się w finansach i ekonomii! Wystarczą mi te 4 lata w ZSE, koniec tego dobrego! Czas otworzyć okno i trochę przewietrzyć.Czas zmienić klimat.\nNiektórzy nawet bez studiów idą ciężko zapierdalać, bo nie da się tego lżej ująć.Brak doświadczenia, niskie ambicje, mała przedsiębiorczość, niewystarczająca kreatywność, niemożność znalezienia lepszej pracy...opcji jest wiele.Do takich ludzi nic nie mam, praca w końcu jest pracą i nie każdy będzie siedział za biurkiem.Ponadto pracownicy w 99% nie spełniają się tam, gdzie by chcieli, nie mają (lub nie umieją znaleźć) możliwości rozwoju.\nA ja? Ja tylko chcę się czegoś nauczyć, przy okazji szukając sposobów na poszerzenie mojego doświadczenia i portfolio.Chcę pisać, bo to kocham.Chcę tworzyć coraz lepsze teksty, mnożąc ilość dobrze przemyślanych prac.Ciągle doszukiwać się lepszych metod, porównań, sposobów na dobry tekst.Jak mi wychodzi? To oceniacie wy.\nEch...Kurwa, czemu nic nie jest takie proste, jakby się wydawało? Póki co powinienem skupić się i zaliczyć chociaż pierwszy rok finansów i rachunkowości, bo tak czy siak jedynie od połowy 2016 roku będę mógł racjonalnie zmienić kierunek.Te kilka wolnych miesięcy byłyby tylko straconym czasem, żadna praca nie wchodziłaby w grę.\nJa już nie wiem, po prostu opadam z sił.Przeklinam niedziele, wyjeżdżając do Rzeszowa, by każdego dnia modlić się o jak najszybsze nadejście czwartku bądź piątku, zależnie od tygodnia.\nMoja psychika coraz bardziej wariuje, przez co opuszczam wykłady, a ostatnio nawet dwa zajęcia.\nWiecie co? Mam proste rozwiązanie: dajcie mi pistolet i skończmy to wreszcie... :/\nSucharopodajnik #13 - LaZima/ZiLato 2015-12-10\nMały chłopczyk został zabrany do psychiatry:\n- Jak masz na imię, dziecko?\n- Jasio, proszę pana.\n- Siedem, proszę pana.\n- Ok, a jaką mamy porę roku?\n- Lato, proszę pana.\n- Lato? W środku zimy? Powiedz, czy jeździłeś wczoraj na sankach?\n- Jeździłem, proszę pana.\n- Lepiłem, proszę pana.\n- No, to jakie my mamy lato, co?\n- Gówniane, proszę pana :D\nSzczyt zdobyłem, piąc się żwawo\nStosy trupów tuż pode mną\nPłonie miasto, płonie krwawo\nKres jest bliski, wiem na pewno\nTak daleko mnie ścigałeś,\nTak usilnie chciałeś zabić\nKilka razy już mnie miałeś\nLecz nie mogłeś nigdy trafić\nŚwiat umiera w nocnej marze\nTy zaś stoisz naprzeciwko\nJuż mnie w piekle Diabeł skaże\nStarczy strzelić, oby szybko\nTego chciałeś, po to żyjesz\nWymierz dobrze, celuj w serce\nNiech do reszty całkiem zgnije\nCzas się oddać w czarta ręce\nKrwawe wieki naznaczone,\nSerce przebił pocisk mały\nKrew pokryła cienkie dłonie\nJuż pode mną lecą skały\nW dół mnie ciągną diabły chciwe,\nDech ostatni w paszczy ognia\nDziś zapłacą mi godziwie,\nDziś mnie pożre własna zbrodnia\nPatrzysz teraz z samej góry,\nTwój pistolet syczy jeszcze\nNad zenitem krwawe chmury\nŚwiat pogrzebią łzawym deszczem\nZasłużyłem na cierpienie,\nPrzecież po to krew przelałem\nPaląc wszystko wraz z korzeniem\nJuż na starcie się skazałem\nNa dół schodzisz, myśląc o mnie\nW sercu litość, w głowie wzgarda\nTwego czynu nie zapomnę\nNawet będąc więźniem Diabła\nNikt nie weźmie mnie w obronę\nPo mnie tylko pozostało\nW pół spalone nagie ciało\nFe - żelazo (we krwi)\nLi - lit (w metamfetaminie)\nNa - sód (we łzach)\nWalter "Heisenberg" White 2015-12-06\nFanowski trybut.Refleksje psychologiczne.\nWalter Hartwell White - 50 letni, spokojny, zrównoważony, sympatyczny mieszkaniec Albuquerque w stanie Nowy Meksyk.Nauczyciel chemii, pasjonata i mistrz w swoim fachu.Ma żonę Skyler oraz syna Waltera Juniora.Na przestrzeni serialu pojawia się również córeczka Holly.Poczciwy, trochę "ciapowaty" jegomość wiódł spokojne, szczęśliwe życie, do czasu, gdy zemdlał podczas pracy w myjni.Wówczas rak płuc otworzył przed nim zupełnie nową, ryzykowną, ale i całkiem intrygującą drogę.Drogę, którą dzisiaj razem z wami, wiernymi miłośnikami serialu, postaram się zanalizować, by nakreślić sylwetkę jego alter ego - Heisenberga.Jeśli obejrzałeś/aś już serial lub nie chcesz samodzielnie poznać historii pana White'a, zapraszam do lektury!\nRak płuc - od tego wszystko się zaczęło.To było pierwsze z wielu kłamstw, jakie Walter musiał uknuć, by chronić bliskich, których stawiał na pierwszym miejscu w całym swoim życiu - choć tak mu się wydawało.Wiedział, że jego czas się kończy.Ze słusznych pobudek zaczął więc szukać źródeł finansowych, które pomogłyby jego rodzinie.Leczenie, chemioterapia, utrzymanie, opłaty za edukację...to wszystko spoczywało teraz na starszym jegomościu, obciążonym nowotworem.Strach przepełniał go z dnia na dzień.Szybko jednak znalazł jedyne słuszne rozwiązanie: zarobić na tym, co umie najlepiej.\nSzybka decyzja, gotowanie najczystszej mety na świecie.Do pomocy zgarnął swojego upartego, dupkowatego ucznia Jessie'go Pinkmana, o którym również można rozpisać cały elaborat.Skupiając się na Walterze możemy śmiało zgodzić się z jego planem.Robił to z troski o innych.Oczywiście, tajemnica choroby wyszła na jaw.W spółce z siostrą Skyler, Marie (kleptomanką, borykającą się ze słabą psychiką) oraz jej mężem Hankiem Schrederem z DEA (policyjnego wydziału ds. narkotyków, moją ukochaną postacią, o której znowuż można co nieco napisać) White'owie zaczęli wspólnie obmyślać kolejne kroki w leczeniu, jednocześnie martwiąc się o środki pieniężne.\nŻeby nie streszczać serialu: Walter gotował, Jessie zajmował się dystrybucją.W końcu doszli do Tuco Salamanki i od tej pory zaczęły się ich problemy.Pobicie ucznia i odebranie towaru rozbudziło w starszym chemiku nową, nieokiełznaną siłę - Heisenberga.\nKim jest Heisenberg? Bezkompromisowy geniusz, który swoje cele jest gotów uzyskać za wszelką cenę, dokładnie wg swojego planu.Nie zawaha się otruć rycyną małego chłopca, jeśli zajdzie taka konieczność.Nie będzie szedł na kompromis i pozwoli innym umrzeć, gdy stawka jest zbyt wysoka.Co najlepsze, jego priorytetem jest z kolei własne narkotykowe imperium, prowadzone wraz z Pinkmanem, jego oczkiem w głowie, najlepszym uczniem i wspólnikiem, którego chce utrzymać przy sobie bez względu na środki.Jak wiemy, popycha go to wielu niemoralnych posunięć, które nieraz prowadzą go na skraj własnego grobu.\nWalter White z czasem umiera.Karty wychodzą na stół, małżeństwo się rozsypuje, Skyler przeradza się w konkretną sukę, znienawidzoną przez "Flynna" Juniora, który większość czasu opowiada się po stronie rozpieszczającego ojca (o Flynnie też mógłbym wiele się rozpisać, tak swoją drogą).Rozwód wisi w powietrzu, a cała sprawa z gotowaniem wychodzi na jaw.To jest ten moment, w którym 99% widzów pod każdym odcinkiem pisało "Skyler to suka!".Jej sytuacja jest niełatwa do rozgryzienia, bo patrzymy na nią z perspektywy Waltera i samej zainteresowanej. Problem goni problem, lecz jakoś w końcu się układa.Gustavo Fring wkracza na scenę, otwarcie myjni itd.Mimo wszystko miłości już tu nie znajdziemy.\nNasz bohater dalej robi pieniądze, lecz w zachowaniu coraz bardziej widać w nim umierającą duszę.Gotowanie dodawało mu sił, wzbudzało adrenalinę, pęd prawdziwego życia.Balansował na krawędzi, "Przekraczając Zło", jak głosi tytuł serialu.Heisenberg szalał na całego, pozwalając zamilknąć dawnemu Walterowi.Wydawało mu się, że nadal robi to wszystko dla rodziny.W końcu nowotwór dał za wygraną, radość stopniowo wracała.Niestety, im więcej pieniędzy wpływało panu White'owi, tym bardziej ich pożądał, tym więcej chciał pracować, tym większe intrygi działy się wokół.Gdyby nie jego rozbudowane działania, przeżyłoby znacznie więcej osób.Gdyby pozostał pierwotnie przy Gusie Fringu i wedle słów Mike'a Ehrmantrauta robił swoje - nie zdarzyłoby się to, co w sezonie 5, który zmiażdżył totalnie, mimo że w poprzednim wszystkie wątki właściwie się zamknęły.\nWygórowana ambicja, pociąg do ryzyka i wizja świetlanej kariery, niespełniona przez małżeństwo Gretchenów (dawnych przyjaciół, którzy go wydymali) zmieniło oblicze spokojnego i ustatkowanego mężczyzny.Stał się niebezpiecznym szaleńcem, który mówł o rodzinie, gdy stał z nożem w ręku przed synem, broniącym zapłakanej matki.A jednak cząstka Waltera w nim pozostała.Heisenberg dominował, ale stary White jeszcze nie umarł.Dowodem na to może być chociażby ostatni odcinek, jego ostatnia rozmowa z żoną, podczas której sam przyznał: "Zrobiłem to dla siebie.Podobało mi się to.Byłem wtedy...Naprawdę czułem, że żyję!".\nŚmierć przyszła do niego podczas podziwiania laboratorium, w którym więziony był Jessie.Sukinsyn, który zabił Hank'a, nie żyje.Jego ludzie również zostali wyrżnięci, a Lydia umiera od rycyny.Niestety, podczas wymiany ognia został postrzelony przez własny mechanizm broni automatycznej. Walter w końcu dostaje krwotoku, opadając bezwładnie na ziemię, z wyrazem satysfakcji.\nW końcu żył tak, jak chciał.Robił to, co faktycznie mu się podobało, robił to dla siebie, robił to, bo naprawdę ŻYŁ! Nie zawsze jego postępowanie było moralne.Nie każdy uczynek można było pochwalić.Ale koniec końców Walter na zawsze połączył się z Heisenbergiem, w tej jednej chwili ostatniego oddechu.\nCzego nas miała nauczyć ta postać? Co miała nam pokazać? Interpretacja dowolna, jak wszystko wszędzie.Na koniec napiszę wam tylko moją interpretację: róbmy swoje, nie ważne, co mówią inni.Jeśli czujemy, że coś jest dla nas ważne, istotne, sprawia nam niewysłowioną frajdę, to nie można przestać tego robić pod żadnym pozorem! To nas właśnie zabija, od środka, jak złośliwy nowotwór - poprawność, "etyka", poukładanie, reguły! Któregoś dnia wszyscy umrzemy jak psy, ze łzami w oczach, że nie czuliśmy w sobie życia, bo nie robiliśmy tego, co nas pociągało.Nie wszystko co zrobimy będzie dobre, ale przynajmniej powinniśmy zachować szczerość wobec samych siebie - "może i to nie jest specjalnie "ok", ale JA nie mogę bez tego żyć!"\nBreaking Bad - Krystalicznie czysty odlot! 2015-12-05\nVince Gilligan, mój ty geniuszu <3\n"Walter White, dotąd spokojny nauczyciel chemii dowiaduje się, że ma raka i postanawia gotować metamfetaminę wraz z byłym uczniem" - tak najczęściej określany jest serial, kręcony od 2008 do 2013 r. Niestety, nic nie jest w stanie oddać geniuszu tej produkcji, świetnie napisanych postaci, rozbudowanych, intrygujących dialogów, błyskotliwych dowcipów, trzymających w napięciu scen akcji i wartkiej historii z wieloma wątkami pobocznymi!\nWalter White, zasłużony chemik, wybitny naukowiec, wydymany przez swoich najbliższych przyjaciół z Grey Matters, dowiaduje się o swoim nowotworze.Na jego leczenie potrzebna jest kasa, o którą nasz bohater nawet nie zamierza prosić.Dotąd spokojny, opanowany, nieco lękliwy człowieczek musi stanąć przed nowym celem i - jednocześnie - odkryć w sobie pokłady prawdziwego życia.Towarzyszyć mu będzie ukochana Skyler, młody Walter Junior, Hank Schredder - szwagier z DEA - jego żona Marie oraz oczywiście Jessy "Bitch" Pinkman.Każdy z tych bohaterów ma własną, niepowtarzalną osobowość.Zostali zagrani przez świetnych, wiarygodnych aktorów, przez co naprawdę da się utożsamić z każdym po trochu.Jedną będziemy nienawidzić, innemu współczuć i kibicować...Z wielką chęcią napisałbym wam co nieco o każdym z nich, ale wówczas z recenzji zrobiłby się elaborat naukowy, rozpatrujący psychologiczne podejście serialu i siedzielibyście nad tym tekstem do nocy!\nŚwietnie zagrane barwne postacie doskonale komponują się z rewelacyjnym scenariuszem.Fabuła, kręcąca się wokół choroby Walt'a, z czasem zaczyna obierać inne, ważniejsze lub mniej istotne priorytety.Dzięki pięciu sezonom możemy doskonale zobaczyć przemianę absolutnie wszystkich bohaterów, staramy się zrozumieć ich postępowanie oraz motywy nimi kierujące.W rzeczywistości na daną sprawę nie da się patrzeć z perspektywy tylko jednej strony, co serial pokazuje na każdym kroku.Historia jest jedną wielką pizzą ze wszystkimi możliwymi dodatkami.Jest przez to kolorowa, interesująca i niezwykle smaczna.Reguła malejącej użyteczności krańcowej mówi, że im więcej czegoś spożywamy, tym mniejszą mamy z tego frajdę.Niestety, ekonomiści nie przewidzieli chyba istnienia tak niesamowitych produkcji, do których z pewnością zalicza się Breaking Bad! Jeden odcinek to mało, wciąż chcemy więcej i więcej.Szczególnie, że wiele odcinków zostawia nas przy wielkim niedopowiedzeniu, co jest sprytnym zabiegiem marketingowym, aby widz sięgnął po następny epizod.Ach, jakie to jest piękne i niebezpieczne zarazem! Serial mówi ci "Chodź, weź mnie, zobacz co będzie dalej", a ty akurat musisz wyjść do szkoły, pracy czy na uczelnię! Dlatego już teraz radzę wam dobrze rezerwować sobie wolny czas!\nBreaking Bad to majstersztyk, który jednak wbrew naszej woli robi nam psikusy i aktualnie podziwiana postać robi coś, czego my za cholerę nie pochwalamy."Kurde, czemu ty to robisz, przecież możesz wyjechać, zostawić wszystko w diabły! No, po coś ty tam wchodził?!" - takie komentarze wymskną się spod nosa każdemu z nas.Wciąga jak jasny pieron.Robi to zwłaszcza pod koniec i na początku sezonów, ale wszystkie środkowe epizody są przynajmniej dobre.Zaprawdę, powiadam wam, nie ma tu miejsca na nudę!\nNa koniec, jak zwykle zapomniałem wspomnieć o WYBITNEJ scenie drugoplanowej, w której retrospekcje, pozornie nieistotne rekwizyty oraz nie mniej intrygujące zajawki stanowią drugie dno i dodają bieżącym wydarzeniom znacznie większy sens! Dokończyć trzeba wzmianką o wyśmienitej ścieżce dźwiękowej, składającej się z perfekcyjnie dobranych piosenek! Tak więc jest na czym oko i ucho zawiesić!\nZatem, czytelniku, rezerwuj czas, szykuj wygodną kanapę, coś do jedzenia i ewentualnie drugą osobę! Jeśli jakimś cudem jeszcze nie oglądałeś tego genialnego dzieła Vince'a Gilligana, radzę ci szybko nadrabiać zaległości...bitch!\n"Do Sukinsyna" 2015-12-04\n[Pierwszy Wiersz z mojej "Trylogii Dziecięcej"]\nNiech uderzą cię te słowa, zwykły tchórzu bez honoru,\nGdzie pieprz rośnie zwiałeś prędko, zamiast wroga przyjąć w polu\nBezstresowy prymitywie, tylko melanż cię obchodzi,\nNową pannę stukasz teraz, gdy twe dziecko już się rodzi!\nZapominasz o godności, żeś mężczyzną jest, do kata!\nDawniej strzały co imprezę, dziś ucichła twa armata\nDziś ukrywasz się przed światem, sprawiedliwość zbyt łaskawa,\nPopijając litry czystej wśród znajomych słyszysz brawa,\nZnów polujesz, znów zagadasz, znów na nockę masz lalunię,\nDziś bajera, dziś "numerek", jutro znikniesz cicho w tłumie\nLecz nie zawsze wszystko błyszczy, czasem pęknie twój balonik\nW głowie mętlik, serce wali, od dziewczyny wówczas stronisz\nChcesz uciekać na skraj świata, by nie mieszać się do dziecka\nNie to życie, nie ten schemat, twoja droga jest bezpieczna!\nCzas nadejdzie, nic się nie bój, owłosiony małpi członku\nTwa kobieta nie jest sama, wkrótce dojdzie do porządku\nZero życia, marna praca, lecz o dziecko dobrze zadba:\nDa mu wszystko, co potrzebne, chociaż obca będzie prawda\nNie uchowa się przed losem, gdy podrośnie zacznie pytać,\nGdy zmądrzeje, zwątpi w bajki, gdy dojrzeje - zacznie ścigać\nI bądź pewien, sukinsynu, że odnajdzie cię bez trudu\nChoćbyś ślady zdołał zatrzeć i otrzepać z ciężkich brudów!\nChoćby matka wybaczyła, choćby dała tobie spokój\nTy jedyny bój się wyjrzeć za próg domu tuż po zmroku\nZbudź się, zbudź się, czarci synu,\nZegar mówi, że już czas\nPo przespanych latach tylu\nNiech powstanie Rzesza mas!\nNiech twe imię się odrodzi,\nNiech twe kroki ruszą Ziemię\nNiech cię wielbią starzy, młodzi,\nW proch obrócą twe więzienie\nNiech na nowo twoje znaki\nPrzyozdobią nam ulice\nNiech na nowo krwawe szlaki\nZgubią nędzne, ludzkie życie\nWskrześ sojusze, wyrżnij wrogów,\nTwój porządek niech nastanie!\nPonad ludzkość, ponad bogów\nPełną męki unieś czarę!\nNiech zapłaczą krwawym deszczem,\nNiech się wiją wszyscy z bólu!\nNie umarła Ciemność jeszcze,\nGdy na czele stoisz, królu!\nDziś zapłonie twe ognisko,\nA po ogniu przyjdzie Zguba\nI gdy spłonie wokół wszystko,\nPiekło zacznie czynić cuda\nSucharopodajnik #12 - Niesprawiedliwość 2015-12-03\nReaktywacja serii! ;)\nUmarł bardzo ceniowy papież, niestroniący jednak od nadmiernego przepychu.U bram święty Piotr powitał go słowami:\n- Witaj, Sługo Pański! Jako, że wiernie służyłeś Bogu Naszemu przez całe swoje życie, dziś możesz poprosić o jedną rzecz.Cokolwiek sobie zażyczysz, zostanie spełnione!\nNie namyślając się zbyt długo, papież odpowiedział:\n- Chcę dostać Porsche.Ale nie takie zwykłe! To ma być najlepszy, najszybszy i najwygodniejszy samochód, o jakim śmiertelnicy mogą jedynie pomarzyć! Karoseria jak nowa, tapicerka jak w limuzynie...słowem: chcę mieć super furę!\nŚwięty Piotr pstryknął palcami.Na jego rozkaz przed papieżem pojawił się jego wymarzony samochów.Papież wsiada, odpala silnik i zaczyna śmigać go niebiańskiej autostradzie.Nagle z zawrotną prędkością wymija go jakiś owłosiony, zarosły wysoki mężczyzna w złotym kabriolecie.Papież wpadł w szał, zawrócił i rzucił pretensje do Piotra:\n- Co to ma być?! Miałem mieć najlepszy samochód w całym wrzechświecie, a tu jakiś menel spod krzaka w jakichś tanich ciuchach ma jeszcze lepsze auto, niż ja?! Nawet mimo swoich licznych zasług i wiernej służby dostaję ledwie namiastkę tego, co ten lump?!\nNa to Piotr mu odpowiada:\n- Co zrobić....SYN SZEFA! :D


Racje nr 8: Russell Blackford: Utracony język wolnośi Johna Stuarta Milla\nUTRACONY JĘZYK WOLNOŚI JOHNA STUARTA MILLA\nMniej więcej raz w roku powracam do lektury „O wolności” - wielkiej deklaracji liberalnych zasad i wartości Johna Stuarta Milla (opublikowanej po raz pierwszy w 1859 roku). Książka ta, bardziej niż jakakolwiek inna, ukształtowała moje myślenie o polityce, prawie i społeczeństwie. Za każdym razem, gdy ją czytam, dostrzegam nowe sensy i subtelności. Warto wracać do takich klasycznych tekstów, aby jeszcze raz przyjrzeć się oryginalnym argumentom; często bowiem, we współczesnych streszczeniach, tracą one wiele ze swojego bogactwa i siły perswazji.\n„O wolności” stanowi mistrzowską obronę wolności jednostki, a w szczególności pewnej koncepcji wolności słowa. Mill nie broni zwykłej wolności od rządowej cenzury i kontroli. Jest równie, a może nawet bardziej zaniepokojony nieformalnymi społecznymi ograniczeniami naszej zdolności do myślenia, mówienia i życia tak, jak nam się podoba, z zastrzeżeniem jedynie implikacji zasady krzywdy, którą zapożyczył od Wilhelma von Humboldta. Upraszczając, zasada ta obejmuje imperatyw, by nie wyrządzać bezpośredniej krzywdy innym.\nJak przyznaje Mill, rządy mają wielką władzę; mogą nas uwięzić albo potraktować jeszcze gorzej, jeśli złamiemy ich zakazy. Ale Mill identyfikuje również to, co nazywa „tyranią większości”, natrętną i wszechobecną presję na dostosowanie, którą wywiera całe społeczeństwo, a przede wszystkim oczekiwania i opinie ludzi, z którymi wchodzimy w interakcje.\nRozdział II „O wolności” zatytułowany jest „O wolności myśli i dyskusji”. Warto zauważyć, że Mill używa tego wyrażenia zamiast „wolności słowa”. Wprawdzie podaje szereg powodów, dla których powinniśmy mieć swobodę wypowiadania swoich poglądów, i podkreśla rolę wolnej prasy jako przeciwwagi dla despotycznego lub skorumpowanego rządu, nie chodzi mu jednak o to, że powinniśmy móc mówić wszystko, niezależnie od tego, jak krzywdzące lub szkodliwe może to być dla innych; kładzie nacisk na coś bardziej zasadniczego: na ludzką potrzebę wolności do prowadzenia badań, do swobody rozważań i dyskusji na tematy będące przedmiotem ogólnego zainteresowania, w tym na tematy związane z religią, moralnością, polityką i nauką. Dla Milla wolność myśli i dyskusji jest więc najważniejsza, i nie jest to tylko wolność od rządowej cenzury, ale także od społecznych kar za szczere wypowiedzi.\nMill broni swobody dociekań obejmującej testowanie idei poprzez dyskutowanie i debatowanie. Mówi o „wolności opinii”, „wolności myśli” i „swobodzie dyskusji” . Język ten odzwierciedla jego troskę o to, byśmy byli dobrze przygotowani do samodzielnego myślenia i dyskutowania z innymi bez obawy przed żadnymi sankcjami.\nInaczej jest dzisiaj. Współczesne analizy wolności słowa często prowadzą do nieporozumień. Jeśli mamy prawo mówić to, co się nam podoba, czy oznacza to, że możemy innych zakrzykiwać lub zamykać im usta groźbą lub szantażem? Oczywiście nie! Celem nieskrępowanej dyskusji jest poddanie rywalizujących ze sobą idei racjonalnej krytyce i – mówiąc ogólnie - zbadanie, co można powiedzieć za, a co przeciw nim. Mill nie popierał złośliwego przeszkadzania w wypowiedzi ani innych taktyk, które nie opierają się rozumnym uzasadnieniu lub dowodzeniu. Skuteczne zakrzyczenie błędnej opinii przez rozjuszony tłum nie wnosi nic do kultury uczciwych debat i dociekań.\nW „ O wolności” Mill używa języka, który odnosi się do niezależności myśli, słowa i działania. Zachęca do „eksperymentowania w sferze różnych stylów życia” i otwartości na ludzi o różnych charakterach. Podkreśla wartość spontaniczności i swobodnego rozwoju jednostki oraz potrzebę wspierania indywidualnych pragnień i impulsów. „O Wolności” jest na wskroś przesiąknięte tym językiem, na ogół prostym i dosłownym, ale nie całkiem wolnym od nośnych metafor:\nNatura ludzka – pisze Mill - nie jest maszyną, którą można zbudować według jakiegoś modelu i ustawić do wykonywania dokładnie takiej pracy, jaka jest jej przepisana; jest raczej jak drzewo, które pragnie rosnąć i rozwijać się ze wszystkich stron zgodnie z tendencją wyznaczoną przez wewnętrzne siły, które czynią z człowieka żywą istotę.\nJest to niewątpliwy głos oświeceniowego liberalizmu: otwarty, tolerancyjny, o szerokich horyzontach, gotowy pozwolić innym podążać za ich pragnieniami. To jednak język niemal nieobecny w mowie i piśmie wielu współczesnych myślicieli, którzy uważają się w za liberałów. Język samozwańczych liberałów zbyt często wyraża skłonność do cenzury i karania za nonkonformizm. Niemal wszystko wydaje im się problematyczne lub nieodpowiednie; rzadko podejmują merytoryczną dyskusję, częściej tylko piętnują wypowiedzi i działania spoza standardowego katalogu tolerowanych opinii. Ten język potępienia jest na ogół pusty i pozbawiony wyraźnej treści poznawczej, a jednak stał się skutecznym narzędziem kontroli społecznej. Jego rozpowszechnienie ujawnia współczesny pesymizm wobec spontaniczności, niezależnego myślenia, korzystania z prawa do indywidualnej oceny i wyboru, tak jakby były one niebezpieczne i musiały być ograniczane.\nOczywiście nie jest tak, żeby ten współczesny pesymizm był całkiem nieuzasadniony. Stanowi reakcję na dwudziestowieczne okrucieństwa, takie jak okopy pierwszej wojny światowej, nazistowski Holokaust i broń nuklearna. Jest dziedzictwem dyskryminacji i przejawem fałszywej, fanatycznej poprawności. Coś bardzo ważnego utraciliśmy od czasów, w których Mill pisał „O wolności”. Bez języka wolności i towarzyszącej mu postawy tolerancji i otwartości - liberalizm pozbawiony jest tego, co czyniło go wartościowym i atrakcyjnym. To, z czym mamy do czynienia dzisiaj, jest tylko wystraszoną, rachityczną i przewrażliwioną wersją klasycznej myśli liberalnej.\nRussell Blackford jest wykładowcą filozofii na Uniwersytecie w Newcastle (Australia) i stałym felietonistą Free Inquiry. Jego najnowsza książka The Tyranny of Opinion: Conformity and the Future of Liberalism (2019) ukazała się nakładem Bloomsbury Academic.


znów kryminalnie – Czytam, bo muszę\nzakurzona13 lutego 201100\nNie wiem dlaczego, zapewne w zgodzie z moją chorą logiką, sprawy detektywa Bosha czytam od końca.\nPrzywiązuję się do prowadzących śledztwa, lubię te drobiazgi z ich życiorysów, które nadają klimat kryminałom, ale w połowie Muzyki z kufra doszłam do wniosku, że nie będę się już cofać w życiorys wspomnianego detektywa. Musiałam oddać tę książkę, a okazała się nie dość zajmująca, by zarwać choć połowę nocy. Nie, nie jest zła. Jak ktoś ją wypożyczy, miło spędzi czas, ale hm…ta lektura nie porywa. Przynajmniej do połowy.\nMam wrażenie, że Connelly z każdą kolejną historią nabiera wprawy i pisze coraz lepiej. Jak dotąd najbardziej podobał mi się kryminał Echo Park.\nPolecę więc dalej. Wikipedia mi mówi, że dalej są:\nPunkt widokowy (The Overlook, 2007) i Ołowiany wyrok (The Brass Verdict, 2008) oraz dwie jeszcze nie przetłumaczone na polski.\nCiemność mroczniejsza niż noc jest niezła, ale (o zgrozo!) znalazłam tam coś, co mi odebrało zapał. Myślę, że autorzy rzadko czytają swoje książki i na pewno nie są tak nimi zainteresowani, jak świrnięci czytelnicy, ale mimo to, jakoś mnie to ubodło…\nOtóż, w Ciemności… Bosh swobodnie operuje laptopem, podłącza sobie w tajemnicy drukarkę, przeszukuje pliki, kopiuje co chce, a potem zaciera ślady. Tymczasem w napisanym cztery lata później Kanale doznaje chyba uszkodzenia mózgu, bo nagle nie umie nawet przejrzeć folderów z plikami na pulpicie McCaleba i musi prosić o pomoc jego wspólnika. Panie Connelly! ;)\nczytadła dwa Previous post\nPamiętam, jak biegłem. Ron McLarty Next post


Obraz - Misterność uczuć - Barokko.pl\nChcesz odmienić wygląd swojego mieszkania? Czy wchodząc do swojego domu czujesz, że nadszedł czas na zmianę? A może potrzebujesz świetnego prezentu?Wysokiej jakości obraz "Misterność uczuć" to wynik pracy utalentowanego zespołu projektantów – młodych arty\nWysokiej jakości obraz "Misterność uczuć" to wynik pracy utalentowanego zespołu projektantów – młodych artystów, grafików i fotografów z głowami pełnymi pomysłów. Obraz, który Cię zainteresował, to połączenie najwyższej jakości druku, starannej pracy ręcznej i najlepszych gatunkowo materiałów.\nObraz "Misterność uczuć" jest drukowany na specjalnym płótnie flizelinowym idealnie odwzorowującym kolory. Płótno jest naciągnięte na lekką, ale stabilną ramę wykonaną z materiałów przyjaznych dla środowiska. Dekorację z najwyższej półki zapewnia druk wysokiej jakości, dzięki któremu kolory są wyraziste, a detale znakomicie odtworzone, niezależnie od formatu obrazu.\nPozwól, by obraz "Misterność uczuć" odmienił Twój dom i domy Twoich bliskich!


Żywy Bank Genów - Kowary\nŻywy Bank Genów\nJedna z kilku w regionie placówek edukacyjnych, które kontroluje i rozwija Karkonoski Park Narodowy. Wiedza, którą można tu zdobyć, bywa zaskakująca.\nPrzykładowo Szrenica, choć w skali europejskiej zalicza się raczej do niskich szczytów (1362 m n.p.m.), może się pochwalić prawdziwie alpejską szatą roślinną - zazwyczaj spotykaną na zdecydowanie wyższych poziomach.\nŻywy Bank Genów składa się z 3 odrębnych części. Zapewne największe zainteresowanie wzbudzi przestrzeń ekspozycyjno-edukacyjna. Posiada ona bogatą, skomponowaną w sposób przemyślany kolekcję karkonoskich roślin, rozbudowaną infrastrukturę do prowadzenia prelekcji i zajęć praktycznych z botaniki, 2 motylarni oraz ciekawych dodatków, postawionych z myślą o rodzinach z dziećmi. Chodzi o rozbudowany plac zabaw, ławeczki w cieniu drzew oraz altanę z grillem.\nMożna również zajrzeć do pracowni, szklarni i magazynów, w których rozmnaża się rośliny i przechowuje gotowe do posadzenia sadzonki. Docelowo Żywy Bank Genów ma pozwolić na ocalenie oraz odtworzenie naturalnej flory Karkonoszy wszędzie tam, gdzie okaże się to konieczne.\nW większości są to małe kwiaty, krzewy, mchy, porosty i różne trawy. W trakcie zwykłych wycieczek po górach raczej mało kto zwraca na nie uwagę. Żywy Bank Genów pozwala zdobyć nie tylko mnóstwo informacji na temat poszczególnych gatunków, ale też przyjrzeć im się z bliska. Znacząca część z nich jest aktualnie zagrożona wyginięciem.\nSą wśród nich gatunki torfowisk subalpejskich (np. bażyny, gnidosze sudeckie, maliny moroszki, rosiczki okrągłolistne), leśne (kaliny koralowe, wawrzynki wilczełyka), piętra subalpejskiego (porzeczki skalne, wierzby lapońskie, czosnki syberyjskie), kotłów polodowcowych (kukliki górskie, skalnice naprzeciwlistne, zmienki górskie, goryczuszki polne, gęsiówki alpejskie) czy muraw subalpejskich (dzwonki karkonoskie).\nNiedaleko, bo w Miłkowie mieści się także drugi Bank Genów, także prowadzący działalność edukacyjną.\nNAJCHĘTNIEJ ODWIEDZANA RODZINNA ATRAKCJA KARPACZA\nŚwiat Kolejek - POLECAMY!!!\nBotaniczny raj u stóp Karkonoszy. Pozwala dokładnie zapoznać się z wyjątkową szatą roślinną górskiego regionu. Wiele spośród prezentowanych i hodowanych gatunków występuje niezwykle rzadko. Miłym urozmaiceniem dla zajęć edukacyjnych w Żywym Banku Genów są altanka z grillem czy plac zabaw dla dzieci. Placówką zarządza Karkonoski Park Narodowy.\nPodobają Ci się nasze materiały związane z: Żywy Bank Genów?\nŻywy Bank Genów adres. Sprawdź jak dojechać samochodem czy autokarem, jak dojść na pieszo. Znajdź parking wybierając się do Żywy Bank Genów, zobacz gdzie w Kowarach zaparkować samochód lub autokar. Lokalizacja, mapa dojazdu z oznaczeniem Żywy Bank Genów.\n+48 757 556 243\nZadzwoń i dowiedz się więcej o Żywy Bank Genów - telefon: +48757556243\nAdres email Żywy Bank Genów: marta.kroczek@kpnmab.pl\nŻywy Bank Genów mieści się przy ulicy Myśliwska 9A w Kowarach\nOficjalna strona Żywy Bank Genów: http://bankgenow.kpnmab.pl/index.html\nCo myślicie, czy polecacie, czy warto zobaczyć - odwiedzić: Żywy Bank Genów opinie pozostawione przez internautów. Czy warto z małymi dziećmi - jaka jest Wasza opinia?\nNajważniejsze argumenty za tym, aby na andrzejki w górach wybrać się do Kowar\nO wyjazdach do Kowar w góry z myślą o odnowie biologicznej\nDlaczego warto w listopadzie pojechać do Kowar\nKowary jako miejsce na konferencje - dlaczego nie?\nWilki wracają do polskich Karkonoszy\nTuryści promieniejący z radości - Kowary w Karkonoszach\n3 istotne powody, dla których andrzejki w górach zasługują na Twoją uwagę\nZmiana furmanki w ferrari - wielka modernizacja Polany Jakuszyckiej tuż tuż\nFilmowy Lubomierz, czyli Hollywood po polsku\nW grupie raźniej, a razem taniej - kusząca propozycja Pakietu Karkonoskiego\ne-kowary.pl - portale partnerskie\nProgram hotelowy NFHotel - zapraszamy hotelarzy z Kowar do współpracy\nTOP 10 ośrodków narciarskich w czeskich Karkonoszach\nWszędzie dobrze ale...\nInnowacja tuż za rogiem!\napartamenty w Kowarach\ndomki letniskowe w Kowarach\npokoje w Kowarach\nkwatery w Kowarach\npensjonaty w Kowarach\nnoclegi w Kowarach\nSPA w Kowarach\nhotele w Kowarach\nZobacz również w Kowarach:\nWioska Lapońska Kalevala\nSpływy kajakowe Siedlęcin\nESCAPE ROOM PROJECT UN-LOCK\nMuzeum Kargula i Pawlaka\nKaplica św. Anny w Sosnówce\nSchronisko na Przełęczy Okraj\nLeśny Bank Genów\nMiędzynarodowy Turniej Piłki Nożnej Juniorów im. S. Żurowskiego\nZjazd Saniami Rogatymi\nGrobowiec prawnuczki królowej brytyjskiej Wiktorii\nPałac Nowy Dwór - Radociny\nKościół Imienia NMP\nPark Fauny i Flory Słodkowodnej\nSpływy pontonami raftingowymi\nMuzeum Dom Carla i Gerharta Hauptmanów\nWystawa Skarby Ziemi JUNA\nHala Wspinaczkowa Pochylnia\nTeatr Nasz w Michałowicach\nSkansen Uzbrojenia Wojska Polskiego w Jeleniej Górze\nTrasa rowerowa przez Budniki i Kowary\nSkocznia Narciarska Orlinek\nObserwatorium meteorologiczne na Śnieżce\nPark Miniatur Budowle Świata\nPark Linowy Tarzan\nDream Jump Karkonosze\n© 2019 e-kowary.pl Wszelkie Prawa Zastrzeżone