Kampania na rzecz ADHD i Zespołu Aspergera • Wyświetl temat - pomoc z danymi\nIndeks witryny ‹ Sprawy organizacyjne ‹ Dla dobra nauki\npomoc z danymi\nTylko tu umieszczamy ankiety i prośby o udział w badaniach !!\nRejestracja: 17-04-2006 22:51\nnie za bardzo wiedzialem gdzie zarzucic ten temat\nchodzi o to ze potrzebuje konkretnych danych ilu doroslych/dzieci w Polsce/na swiecie ma adhd\nz gory dziki za pomoc:))\nRe: pomoc z danymi\nwelder pisze: nie za bardzo wiedzialem gdzie zarzucic ten temat\nNa bank znam trzy. Ja, moja żona i mój syn, córka chyba nie ma. A jeśli chodzi o konkretne dane, to może byś przedstawił się na dzień dobry, napisał parę słów o sobie, ładnie poprosił. Zarzuciłeś nie temat, a żądanie, my nie jesteśmy dziwolągami bez uczuć, nie traktuj nas, jak króliki doświadczalne. Gdybyś trochę poczytał na tym forum, znalazłbyś odpowiedź, nikt na tacy Ci tego nie położy, tym bardziej, że nie wiadomo w jakim celu. Jeśli Ci to nie odpowiada, trudno, polecam www.google.pl, tam szukaj odpowiedzi. Życzę powodzenia.\nno to 3 juz mamy, zglaszac sie dalej\na powaznie to sprawdzalem, sa tylko podane % u dzieci (na swiecie)\nz doroslymi nigdzie nie ma\ndorosłych jest tyle samo - w procentach.\nZarzuciłeś nie temat, a żądanie, my nie jesteśmy dziwolągami bez uczuć, nie traktuj nas, jak króliki doświadczalne. Gdybyś trochę poczytał na tym forum, znalazłbyś odpowiedź, nikt na tacy Ci tego nie położy, tym bardziej, że nie wiadomo w jakim celu\nooo!! wczesniej nie zwrocilem uwagi na Twoja wypowiedz. polecieales\npo 1-to prosba, nie rozkaz 1\npo 2-skad pomysl na dziwolagow???????????????? sam fakt ze zainteresowalem sie Waszym problemem swiadczy chyba jednak o czyms wrecz preciwnem\npo 3-co za roznica do czego potrzebuje? chce wiedziec i tyle. jakby w necie byle takie dane to sam bym je znalazl, nie pytal tutaj\nzirytowalem sie Twoja wypowiedzia\nmam 21 lat, mieszkam w 60 tys miescie, studuje, dane potrzebuje bo chce pomoc kolezance ktora pisze prace licencjacka o adhd\ni to by bylo na tyle mysle\njakbys nie zauwazyl tytul tematu brzmi P-O-M-O-C!!!!!!!!!!!!!!!!\nOdpowiedź już dostałeś od Baski. A tak w ogóle, to chyba źle trafiłeś, to nie jest forum pomocy bezczelnym studentom.\nGołąbek, czepiasz sie .\nMarta pisze: Gołąbek, czepiasz sie .\nPewnie mam okres.\nGołąbek nie w temacie - kobitki czepiają się tuż przed. I nazywa się to zbrodnia w afekcie. A ja studencikowi bym pomogła.\nNie wiem jak to sie zwie u gółąbków?\nczlowieku, zachowujesz sie tak jakby to, ze masz adhd sprawialo ze\nwszyscy musza byc Ci usluzni\nBasi jestem wdzieczny niezmiernie , ale wlasnie o to chodzi ze potrzebuje konkretnych liczb, tak promotor kazal\npozatym dziewczyna tego bezczelnego studenta bedzie byc moze niedlugo leczyla TWOJE DZIECKO !!\nnie jestem bezczelny, to Ty zaczales sie czepiac!! (jak zauwazyla Marta)\nto forum jest najbardziej odpowiednie na takie pytania, bezposrednio u zrodla, skoro nawet na stronie mz nie ma nic o tym!\nchyba ze moze chcialbys, aby stanowilo ono (to forum) enklawe ludzi z adhd, a wtedy napewno reszta spoleczenstwa bedzie traktowac Was jak dziwolagow! wszystko przez niezrozumienie\nmiałam się nie odzywać.\njednak jak tu nie pomóc miłemu koledze?\nano jesteśmy dziwolągami, kosmitami, zielonymi ludkami\nrozmnażamy się przez pączkowanie.\nz jednego dorosłego osobnika w przeciągu nocy rodzą się miliardy młodych osobników.\nilość można obliczyć w procentach, bo niektórzy (patrz autor), od kilku dni składają się głównie z procentów.\nnie podlegamy nakazom, zakazom, prośbom nawet.\nżywimy się chamstwem i prostactwem, więc uważaj, jesteś potencjalnym kandydatem na obiad.\npo raz kolejny KTO TU MOWI O DZIWOLAGACH!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\nJA CHODZ RAZ TAK NAPISALEM!!!!!!!!!!?????????????\njak takie gadki puszczacie to jak np ja mam to teraz odebrac??\nszukam wyjasnien a trafiam na wrogosc!!!!!!!!\ni o3wiscie milego dnai\nOstatnio zmieniony 18-04-2006 13:29 przez welder, łącznie zmieniany 1 raz\nJesteśmy grzeczni, gdy ktoś nas po ludzku traktuje. Nie powiedziałeś ani dzień dobry, ani pocałujcie mnie w dupę i zażyczyłeś sobie odpowiedzi na pytanie. Jak dla mnie jest to bezczelność.\nstań w centrum swojego miasta na najbardziej zatłoczonej ulicy i krzycz: kto ma dzisiaj okres, zgłaszać się bo piszę pracę!\nczy my Cię w ogole znamy, że mamy Ci o sobie opowiadać?\nOstatnio zmieniony 18-04-2006 13:35 przez mrówa, łącznie zmieniany 1 raz\nBiorąc pod uwagę statystykę, matematykę i co tam jeszcze jest, śmiało możesz przyjąć że dzieci i dorosłych jest tyle samo - w procentach. Tylko że dzieci jest więcej przebadanych i zdiagnozowanych. Teraz rozumiesz?\nCiebie powinno bo ma to pomoc osoba podobnym do Ciebie (jak masz adhd) lub Twoim bliskim\nz tym ze podobno szanse wyleczenia (w poprawnej terapi) wynosza 70 % stad nasuwa sie wniosek ze doroslych jest mniej\ndzieki za pomoc i zrozumienie(?)\nnie wątpię, że Twoja koleżanka będzie wspaniałym psychologiem i pomoże wielu dzieciakom.\nale może powinna zacząć od nauczenia Ciebie kultury.\nwelder pisze: p-o-p-r-o-s-i-l-e-m...\nCoś mi się chyba na oczy rzuciło, nie zauważyłem słowa proszę w Twoim pierwszym poscie.\nkiedy moim jedynym bledem bylo nie napisanie DZIEN DOBRy, nad czym ubolewam nie bylo moim zamiarem nikogo urazic moim 1 postem, stalem sie zachowac forme grzecznosciowa (pomijajac nieszczesny brak powitania)\nale sadziesz ze Ty jestes lepsza? skoro mnie brak kultury a Tobie (conajmniej ) zrozumienia\ngolabek, to zobacz jego tytul, wg mnei oczywiste bylo ze skoro pomoc to prosba, a nie zadanie\nPatrzę, oczy przecieram i nadal nie widzę słowa proszę, a ta forma grzecznościowa to za bardzo nie jest, a co było z polskiego, dwója? Może jestem starej daty, ale wierzę w magiczne słowa.\n4,8 z matury, z polskiego 2x 5\nmimo wszystko ciut mozesz odpiuscic, przeprosilem....\nMógłbym ale... słowa przepraszam też nie zauważyłem, nie pamiętasz już co napisałeś? Nadal wierzę w magiczne słowa. A dzień dobry też jeszcze nie bylo.\nkiedy moim jedynym bledem bylo nie napisanie DZIEN DOBRy, nad czym ubolewam nie bylo moim zamiarem nikogo urazic moim 1 postem, stalem sie zachowac forme grzecznosciowa (pomijajac nieszczesny brak powitania) to nie sa przeprosiny?\nOstatnio zmieniony 18-04-2006 13:57 przez welder, łącznie zmieniany 1 raz\njeśli rzeczywiście Twoja koleżanka pisze pracę na temat adhdowców, to może sama zaloguje się na forum, opowie o swoim projekcie a my postaramy się Jej pomóc.\npoziom zrozumienia i samej chęci rozumienia oscyluje w granicach zera.\nOstatnio zmieniony 18-04-2006 13:59 przez mrówa, łącznie zmieniany 1 raz\nwelder pisze: dzien dobry wszystkim\nI od razu milej się zrobiło\njeśli faktycznie Twoja koleżanka a myslisz ze zabawialbym sie w takie cos dla samej frajdy\nw sumie juz pisze ostatni rozdzial (III rozdział: Pomoc dla osób z ADHD 1. Formy pomocy osobom z ADHD 1.1. pomoc psychologiczna1.2. pomoc farmakologiczna 2. metody pracy z dzieckiem nadpobudliwym ) a potrzebne byly tylko te konkretne dane o ktore zwrocilem sie (proszac o nie ) wczesniej\nmoglaby sie zapewne zalogowac, nie widze jednak roznicy czy zrobila to Ona czy ja\nhttp://portal.adhd.org.pl//phpbb/viewto ... 7141#17141\nChętnie byśmy tę pracę po zakończeniu obejrzeli na forum, lub portalu, skontaktuj się ze mną jak będzie gotowa.\ndzieki, jak napisze to sie odezwe\njeszcze raz sorki ze tak wyszlo, pozagladam tu czasem\npozdro dla wszystkich, blue skies 4 u\nto jeszcze taki zarcik Chętnie byśmy tę pracę po zakończeniu obejrzeli na forum, lub portalu, skontaktuj się ze mną jak będzie gotowa.\nnie poprosiles, moze jestem mlodej daty, ale wierze w magiczne slowa...\nmam nadzieje ze ten zarcik Cie nie urazi jeszcze raz pozdrowienia dla Ciebie i Twojej rodziny\nGołąbek on nie napisał "dzień dobry" w pierwszym swoim poście ale za to\nwelder pisze: z gory dziki za pomoc:))\nJak ktoś dziekuje to naczy ze i była w domyśle wcześniej prosba.\nTo tak dla kwestii formalnych.\nNiech no tu tylko nie rozgorzeje dyskusja dalsza o grzeczności....\nwczoraj jak looknalem sobie na odpowiedz golabka to troche bylem zaskoczony jego, chyba jednak, nieco nieadekwatna do problemu (?) reakcja.\nOlalem to bo myslalem "no faktycznie wyskoczyl koles jak filip z konopii to nie ma sie co przejmowac"\nAle koles okazal sie calkiem wporzo i chyba nie bylo powodu tak mu "jechac" - te reakcje "starych" forumowiczow wobec jakis nowych pojawiajacych sie osob sa zaskakujaca niemile, zeby nie napisac zniechecajace....\nNie wiem czego to efekt ale chyba mozna sobie klikac w milej atmosferze nawet wtedy gdy ktos nie napisal "dzien dobry"\nAno tak wyszło, że od początku istnienia tego forum wpadają tu studenci (tki), czasem z pewnymi własnymi przemyśleniami i prośbą o pomoc, a czasem bez jakichkolwiek własnych przemyśleń traktując forum jak zoo. Wtedy czuję się jak małpa w zoo.\nI tzw 'starzy forumowicze' reagują trochę alergicznie na takie 'wejścia'. Mnie czasem też szlag trafia, jak widzę prośby 'dajcie informacje ... tylko szybko, bo mam napisać pracę', kiedy w innym miejscu tego forum te informacje są i można sobie przeczytać. Tylko trzeba troszkę zadać sobie trudu.\nJesteśmy otwarci na współpracę, ale na naszych warunkach.\nPo pierwsze 'badacz' musi mieć sprawę wcześniej przemyślaną i być przygotowanym na prowadzenie badań.\nDobrze by było, żeby wykazał się choćby minimalną wiedzą.\nChciałbym, żeby z tych prac wychodziło coś, co będzie w jakikolwiek sposób przydatne. Pomoc w pisaniu pracy, która wyląduje na zakurzonej półce i nikt nigdy do niej nie zajrzy jest stratą czasu. Pół biedy, jak badacz wykazuje odrobinę zainteresowania, bo może kiedyś wykorzysta tą wiedzę.\nCzyli rada dla wszystkich 'badaczy'.\nNajpierw chwilę poświęcić na poczytanie, potem zabrać głos w forum pokazując, że temat nie jest obcy, a na koniec poprosić o pomoc w badaniach. Wtedy przyjmiemy z otwartymi ramionami.\nno to ja strzelę sobie w piętę.\nto chyba nie do końca chodzi o samo dzień dobry.\nwydaje mi się, że to bardziej welder wyskoczył jak filip z konopi.\nno już zgłaszać się i nie pytać do czego mi to potrzebne.\ntak ja odebrałam jego wypowiedzi.\nszczerze mówiąc, to czuję się jak jakiś egzotyczny gatunek o którym powstają prace różnego rodzaju.\nprzez całe życie byłam dziwolągiem, a teraz kiedy znalazłam na forum podobnych do siebie wpada jakiś gość i cieszy się, że znalazl stado waranów, o których coś można skrobnąć i zaliczyć licencjat.\nmoże najlepiej zamknąć nas w domu z kamerami, albo poprosić Gucwińskich, żeby zamiast "Z kamerą wśród zwierząt" nakręcili "Z kamerą wśród adhdowców".\nDo k*** nędzy!\nJestem normalna i nie życzę sobie żeby mnie traktować inaczej.\nMoże gdyby za czasów mojego dzieciństwa była świadomość adhd i miałabym podawane stosowne leki, to może teraz nie miałabym problemów.\nMoże nie miałabym problemów w szkole.\nMoże nie miałabym problemów z rówieśnikami.\nAle to wszystko dotyczy okresu dzieciństwa.\nZdaję sobie sprawę jak cholernie ważne jest mówienie, uświadamianie społeczeńswa, że istnieje adhd, ważna jest praca z nauczycielami, z rodzicami z DZIEĆMI przede wszystkim.\nAle przecież nie wiemy jak nasze adhdowe maleństwa będą funkcjonować kiedy będą w naszym wieku.\nTo naprawdę super, że są takie inicjatywy jak to forum, że nie czujemy się samotni, inni, dziwni.\nUczymy się wzajemnie jak sobie w życiu radzić.\nAle nie widzę sensu opowiadania o sobie wszystkim, którzy sobie tego zażyczą.\nSorry, to trochę jak z gejami.\nNic przeciwko nim nie mam pod warunkiem, że nie każą mi zaglądać do ich sypialni i nie blokują uluc.\nChyba, że uważacie, że powinniśmy zrobić paradę równości.\nSami się okaleczamy.\nSami robimy z siebie ofiary.\nCiągle mamy problemy dlatego, że chcemy je mieć.\nKażdy, kto wie, że ma adhd daje sobie jakieś podświadome przyzwolenie na rzczy, których "normalnym" robić nie wypada.\nJesteśmy czasami inni, ale czy mamy się z tym obnosić?\nDopóki nie będzie w nas woli dostosowania się do norm społecznych, dopóty będą nas traktować jak doskonały temat na prace licencjackie, które i tak zalegną gdzieś na dnie szafy takiej czy innej uczelni.\nJeśli sami nic nie zrobimy, to miliard rozpraw naukowych nam też nie pomoże.\nJesteśmy DOROŚLI i nie możemy liczyć, że adhd nas usprawiedliwi, że nasze zaburzenie ponosi odpowiedzialność za to, co robimy.\nOd dłuższego czasu walczę z kosmiczną deprechą.\nI jestem słaba.\nAle nikt nie zrobi ze mnie wielbłąda.\nWalder, przepraszam. Przepraszam innych forumowiczów, których dotknęła moja reakcja. Nadal uważam, że była ona prawidłowa, tylko, że może zbyt agresywna, mogłem to zrobić w delikatniejszej formie, zadziałałem impulsywnie .\nMoże obecnie wśród młodego pokolenia zanikła potrzeba używania magicznych słów, ja jednak nadal ich używam i staram się wpoić moim dzieciom to samo.\nA Waldera i tak polubiłem, okazał się miłym chłopakiem i myślę, że więcej spięć między nami nie będzie.\nblackant pisze: Jestem normalna i nie życzę sobie żeby mnie traktować inaczej.\nJa siebie uważam za nienormalnego. Normę stanowi większość, my jesteśmy w mniejszości, ale nie znaczy to, że gorsi. Jak ciągle to powtarza Dreptak uważam, jesteśmy ponadprzeciętni. Że ktoś chce pisać prace na nasz temat? Bardzo dobrze, im większa będzie świadomość, tym lepiej się będzie żyło naszym dzieciom. Nas trudno uratować, ale mamy za zadanie propagować wiedzę i świadomość, czym jest ADHD. Piszesz, że Twoje życie wyglądałoby inaczej, gdyby przed laty była większa świadomość i leki. Moje życie, jak i tysięcy innych osób również byłoby inne. Dlatego właśnie musimy tak działać by naszym dzieciom i wnukom umożliwić spokojny start. Uważam, że występowanie przed kamerami to nic zdrożnego, jeśli służy popularyzacji wiedzy o ADHD.\nJa siebie uważam za nienormalnego. Normę stanowi większość, .\nNo i tutaj jest nas zdecydowanie więcej. tutaj znalazłam ludzi pokręconych jeszcze bardziej niż ja i dopiero do mnie dochodzi że jestem baaaardzo\nblackant pisze: wydaje mi się, że to bardziej welder wyskoczył jak filip z konopi.\nno wlasnie o nim pisalem\nblackant pisze: szczerze mówiąc, to czuję się jak jakiś egzotyczny gatunek o którym powstają prace różnego rodzaju.\nja rozumiem, ze masz dola, ze mialas przejebane dziecinstwo (chyba jak kazdy z nas tu na forum) ale to nie jest powod zeby czuc sie jak waran.\nRozumiem ta irytacje powodowana wizytami takich ankieciarzy i wlasciwie dreptak to dobrze opisal w poscie gdzies powyzej, ale ja sie nie czuje przez to jak malpa w zoo.\nJestesmy wyjatkowi i nieco odmienni ale nie to nic co by przynosilo ujme na honorze.\nCzy koszykarze sie frapuja ze maja po 2 m wzrostu?\nTez sie moga czuc jak w cyrku kiedy tv transmituje ich popisy na parkiecie.\nEj luuuuzu troche\na ja jestem obrzydliwie normalna.\nna pewno nie ponadprzeciętna.\nnie chcę dawać sobie forów tylko dlatego, że mam jakieś tam zaburzenie.\nprzebywam wśród normalnych i chcę, żeby mnie traktować jak normalną.\nmówienie o adhd - tak, jak najbardziej, ale o dzieciach z adhd.\njeśli stworzy im się odpowiedni program leczenia i rozpropaguje wiedzę, może wtedy nie będą musiały się tłumaczyć w dorosłym życiu ze swojej "inności", bo po prostu inne już nie będą.\nwszystko oczywiście w garnicach rozsądku, bo powstanie kolejne roszczeniowe pokolenie.\nwiesz, ja w ramach dyplomu zajmowałam się prywatnymi domami opieki.\ntaki temat narzucił mi promotor.\nnapisałam pracę zaliczyłam na 4.\nrozdział zamknięty, praca schowana do szafy, nigdy nikomu sie nie przyda.\nprzypuzczam, że w większości przypadków studenci atakujący nas o jakieś dane mają w głowie tylko chęć dobrego zaliczenia a nie faktyczną pomoc.\nblackant pisze: przebywam wśród normalnych i chcę, żeby mnie traktować jak normalną.\ntaaa wsrod normalnych.\nJa jak sie patrze na ludzi to mam wrazenie ze to sa dopiero swiry!\nCiezko jest wskazac kogos, kogo mozna z czystym sumieniem nazwac "normalnym".\nNormalnosc to usrednione wyniki wszystkich szajbusow\nblackant pisze: mówienie o adhd - tak, jak najbardziej, ale o dzieciach z adhd.\nA ja nie wiem dlaczego mamy tylko o dzieciach trabic. A co to ja gorszy od dziecka jestem ?\nA inne pewnie beda tylko, ze moze nie beda mialy objawow wtornych jakie mamy MY!\nNie oszukujmy sie, nikt z nas pewnie nie ma tylko samego czystego ADHD, kazdemu na przestrzeni lat w wyniku takich a nie innych warunkow bytowania z nieleczonym (nierozpoznanym) ADHD przybyly inne cech i zaburzenia.\nA to depresje a to dwubiegunowka a to cos jeszcze innego.\nI to jest chyba nasz problem - a nie samo ADHD.\nblackant pisze: przypuzczam, że w większości przypadków studenci atakujący nas o jakieś dane mają w głowie tylko chęć dobrego zaliczenia a nie faktyczną pomoc.\nto niestety jest smutna prawda...ale bywaja wyjatki\ni tak sobie myślę, że niby to czemu jesteśmy znowu tacy inni?\nże nie możemy wysiedzieć w jednym miejscu?\nże ględzimy bez sensu?\nże nie możemy się skoncentrować?\nże łatwo wyprowadzić nas z równowagi?\nże czasem robimy głupie rzeczy?\nże często nie potrafimy doprowadzić czegoś do końca?\nmój mąż dzisiaj rano szukał pudełka z herbatą w lodówce.\nremont przedpokoju rozpoczął zimą 2004.\nostatnio kończąc rozmowę telefoniczną powiedział "dzień dobry, do widzenia" zamiast "dziękuję, do widzenia"\nczy ma adhd?\nwszystkim zdarzają się mniejsze lub większe wpadki, tylko my robimy z tego aj-waj.\nosobna jednostka chorobowa wynikająca ze źle rozwiązanych konfliktów z dzieciństwa.\ntak metodą psychoanalizy...\nblackant pisze: i tak sobie myślę, że niby to czemu jesteśmy znowu tacy inni?\nto wez zajzyj do DSM IV albo ICD 10\nblackant pisze: NIE\nto po kiego wala wszyscy na tym forum!!!!\nNic nam nie jest jesytesmy jak 38 mln innych polakow - co wam odbilo zeby wchodzic akurat na TO forum po co sie tu garniecie?\nJa nie jestem zwolennikiem uzalnia sie nad soba ze mam takie a nie inne cechy i ze moge wszystko bo mi cos dolega.\nAle jezeli jest tpo traktowane jako zaburzenie to pewnie dlatego ze nim prawdopodopnie jest.\nA co do przykladu z mezem.\nJak sie dobrze nachlasz to lezysz jak paralityk gdzies na podlodze co nie znaczy ze masz paraliz.\nGorszy dzien to nie cale zycie 24/7\nblackant pisze: a deprecha?\nnom napisalem o tym powyzej\nk66 pisze: A co do przykladu z mezem.\nsorry, nie rozumiem...\na garniemy się na to forum, bo nikt nie leczył naszego adhd w dzieciństwie i dlatego mamy mniejsze czy większe ze sobą problemy.\nale to nie oznacza, że nie jesteśmy ludźmi.\nblackant pisze: sorry, nie rozumiem...\nno nic to moze faktycznie nie bylo najlepsze porownanie\nblackant pisze: ale to nie oznacza, że nie jesteśmy ludźmi.\nchryste blackant co sie z toba dzieje ???????\nczłowiek uczy się przez całe życie, a czasem nawet dochodzi do zaskakujących wniosków.\nblackant pisze: człowiek uczy się przez całe życie, a czasem nawet dochodzi do zaskakujących wniosków.\n2 dni mnie nie było a tu tyle odpowiedzi\nMarta -chyba mam (a nawet na pewno) slabosc do Ciebie\nDreptak pisze: Mnie czasem też szlag trafia, jak widzę prośby 'dajcie informacje ... tylko szybko, bo mam napisać pracę\nto wcale nie mialo tak zabrzmiec...\nDreptak pisze: Po pierwsze 'badacz' musi mieć sprawę wcześniej przemyślaną i być przygotowanym na prowadzenie badań\njak już wspominalem to nie ja jestem tu badaczem , ale musze przyznac ze tych danych szukalem ladnych pare chwil. Musze także powiedziec ze diametralne zmenil się mój stosunek do osob z adhd. Wczesniej jakos było to tylko puste halslo, teraz jest...sam nie wiem jak to okreslic...w kazdym razie te poszukiwania pomogly mi w jakims sensie Was zrozumiec\nblackant pisze: no już zgłaszać się i nie pytać do czego mi to potrzebne.\nz tym zglaszac się to był mój drugi post, to miał być zart. Chodzilo o to ze nie dosc uwaznie przeczytalem post Golombka. Nie zauwazylem fragmentu o tym ze jestescie „dziwolagami” zrocilem uwage ze On zna 3 osoby. Napisalem potem ze „reszta ma się zglaszac” w sensie ze nby to policze wzystkich z adhd w Polsce. Reasumujac to miał być taki zart\ngolombek respekt dla Ciebie, 0 urazy z mojej strony\nMiałem rację, sympatyczny chłopak, tylko trzeba go było troszkę ukierunkować\nWróć do Dla dobra nauki


Kurs NDG Linux Essentials – Akademia CISCO przy Politechnice Śląskiej w Gliwicach\nKurs CISCO CCNA R&S\nNazwa kursu: Kurs NDG Linux Essentials.\nCena: 1 400,00 /zł brutto\nSkrócony opis kursu: Kurs przeznaczony jest dla osób zainteresowanych zdobyciem profesjonalnej wiedzy i umiejętności z zakresu administracji systemami Linux.\nWersja kursu: Wersja 1.\nCel kursu: Kurs przygotowuje do egzaminu certyfikacyjnego: LPI-101 i LPI-102, które pozwalają uzyskać tytuł Junior Level Linux Professional (LPIC-1).\nCzas trwania kursu: 70 godzin lekcyjnych.\n3. Dostęp do laboratorium szkoleniowego.\n4. Potwierdzenie ukończenia kursu.\nSzczegółowy program kursu: Część 1:\nTelefon: +48 32 728 03 58 00 Kierownik Akademii\nE-mail: cnap@polsl.pl – sprawy organizacyjne\nOd 12:00 do 15:00 (pn – pt)\nSzanowni Państwo, w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, w ramach naszego serwisu stosujemy pliki cookies. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Jeśli nie wyrażają Państwo zgody, uprzejmie prosimy o dokonanie stosownych zmian w ustawieniach przeglądarki internetowej. Zapoznaj się z naszą polityką cookie


Streszczenie "Siłaczki". - Sciaga.pl\nsatysfakcja 86 % 302 głosów\nDoktor Paweł Obarecki, główna postać noweli, oddaje się rozmyślaniom, które są komentowane przez narratora. Bohater akurat wrócił do domu, wcześniej grał w karty w winta. W rozrywce tej towarzyszyła mu lokalnaelita, mianowicie: ksiądz, aptekarz, naczelnik poczty oraz sędzia. Sześć lat temu doktor osiadł w Obrzydłówku, aby w zgodzie ze swoimi ideałami udzielać pomocy najbardziej potrzebującym. Chce także uczyć ociemniałych ludzi higieny. Miał świadomość tego, że chłopi żyją w wielkiej nędzy. W związku z tym chciał oferować swoje usługi zupełnie za darmo. Już kiedy kupił podręczną apteczkę, podpadł aptekarzowi i felczerowi, którzy sami produkowali „leki” i pobierali za nie opłaty. Staraniom Obareckiego towarzyszył wielki zapał, ale trudne okoliczności szybko go ugasiły. Ponadto w okolicy zaczęto plotkować, że doktor ma kontakty z duchami oraz nie posiada odpowiedniego przygotowania do wykonywania zawodu. Ludzie wybijają mu nawet szyby. Młody lekarz stopniowo traci swój entuzjazm, w końcu ostatecznie kapituluje. Nowy sposób bohatera na życie polega na kompromisowości i uległości. Stara się nawet choć na pozór zaprzyjaźnić z aptekarzem i felczerem. Zaczyna zarabiać pieniądze, jednak przez cały czas po prostu się nudzi. Rezygnując zupełnie z ambicji zawodowych, a także swoich pieczołowicie pielęgnowanych ideałów, ma coraz mniejszy apetyt kulturalny, czuje wstręt nawet do czytania. Całkowicie pogrąża się w nudzie. Dom prowadzi mu młoda, dwudziestoczteroletnia gospodyni.\nKiedy doktor Obarecki czeka na lek, w sąsiedniej sali lekcyjnej oddaje się rozmyślaniom – o czasach studiów, o młodości, o odłożonych na bok planach związanych z małżeństwem. Zarówno Stasia jak i doktor żyli w biedzie. Dziewczyna, wówczas siedemnastoletnia panna z bujnym warkoczem, pragnęła – tak jak Paweł, studiować medycynę. Jednak po ukończeniu gimnazjum, w związku z brakiem pieniędzy, rozpoczęła pracę nauczycielki. Paweł poznał Stasię w domu znajomego młodego małżeństwa, zaprzyjaźnionych społeczników – ludzi wprawdzie biednych, ale w pełni znających i rozumiejących problemy innych. Dziewczyna nie zgodziła się wyjść za doktora, własne szczęście poświęcając dla innych. Po sześciogodzinnym oczekiwaniu na parobka zaniepokojony doktor sam wyrusza po chininę. W południe, kiedy wraca, kobieta już nie żyje. Paweł strasznie rozpacza, ale to już niczego nie zmieni. Obarecki poleca stolarzowi zrobić skromną trumnę z czterech nieheblowanych desek.\nPo śmierci kobiety doktor bardzo rozpaczał. Na jej pogrzebie wygłosił mowę pochwalną, pożegnał zmarłą, po czym, rozpaczając, odjechał saniami. Po tym wydarzeniu Obarecki na jakiś czas zmienił tryb życia, swoje przyzwyczajenia. Nie grywał już w winta, zaczął natomiast czytać Dantego. Odesłał także swoją gospodynię. Potem jednak czytamy:\n50% Streszczenie "Siłaczki" noweli Stefana Żeromskiego.\n80% S. Żeromski "Siłaczka" - streszczenie.\n53% Stefan Żeromski opracowanie "Syzyfowych prac" i "Siłaczki".\n30% Motyw śmierci w literaturze, muzyce i sztuce\n21% Pan Samochodzik i Templariusze ocena postaci\nKonformiści Poetka miłości i... śmierci\nSiłaczka Stefan Żeromski streszczenie Streść Siłaczkę Stefana Żeromskiego Napisz streszczenie Siłaczki Żeromskiego Siłaczka streszczenie Streszczenie treści Siłaczki siłaczka Streszczenie Siłaczki\nBardzo dobre streszczenie. Naprawde mi pomoglo (z reguly nie czytam lektor) Dzieki niemu dostalem 5 z kartkowy ;]\nDobre streszczenie -.- u mnie masz Piątkę ;D


Jednak slogan „postkolonializmu” pojawia się coraz częściej w polskiej akademii, a w szczególności w dyskursie publicznym. W wielu wypadkach wykorzystujący jego narzędzia badacze i pisarze otwarcie przypisują się do obozu polskiej konserwatywnej prawicy. Jest to zaskakujące, gdy wziąć pod uwagę fakt, że w swoich kanonicznych formach teoria postkolonialna bardzo dużo zawdzięcza teoriom marksistowskim, postmodernistycznym czy feministycznym, a żadna z nich nie jest szczególnie bliska polskim konserwatystom. Chciałbym rozpocząć ten artykuł od zbadania owego paradoksu, dociekając, dlaczego omawiana teoria jest tak atrakcyjna dla konserwatywnych intelektualistów i jaki czynią z niej użytek. Teoria postkolonialna pojawiła się jednak w Polsce także w bardzo odmiennym kontekście ideologicznym – a mianowicie w pracach Marii Janion, która sytuuje się raczej na przeciwległym ideologicznym brzegu współczesnych polskich „wojen kulturowych” (toczonych między przedstawicielami frakcji „tradycjonalistów” i „postępowców”). W proponowanej analizie tekstów tej badaczki będę sugerował, że podstawowy repertuar wyobrażeniowy, stojący za pozornie sprzecznymi wizjami polskiej przeszłości i przyszłości, może się okazać w dużej mierze wspólny. Mając to na uwadze, odniosę omawiany przypadek do szerszych dyskusji dotyczących samej natury teorii postkolonialnej, ze szczególnym uwzględnieniem najnowszej książki Viveka Chibbera, Postcolonial Theory and the Specter of Capital (2013).\n1. Teoria postkolonialna jako narzędzie dyskursu konserwatywnego\nChciałbym zacząć od krótkiej i ogólnej rekonstrukcji konserwatywnej odmiany teorii postkolonialnej, z którą mamy do czynienia w Polsce. Pomimo znaczących różnic pomiędzy poszczególnymi autorami teoria ta wydaje się przybierać zadziwiająco spójną i homogeniczną formę. W mojej rekonstrukcji odniosę się przede wszystkim do myśli czterech wiodących postaci: dwóch najbardziej wpływowych w tym momencie postkolonialnych literaturoznawców – Ewy Thompson (Rice University) i Dariusza Skórczewskiego (KUL), felietonisty poczytnego konserwatywnego czasopisma i pisarza, Rafała Ziemkiewicza oraz wybitnego poety, Jarosława Marka Rymkiewicza.\nPodstawowe współdzielone przez nich założenie głosi, że dziewiętnastowieczna i dwudziestowieczna historia Polski – dzieje zewnętrznej dominacji, zaborów i podboju przez obce siły – jest w swej istocie porównywalna do kolonizacji doświadczanej przez tubylczych mieszkańców Afryki, Azji, obu Ameryk i Australii. Zgodnie z tą narrację imperia rosyjskie, pruskie i austriackie „skolonizowały” Rzeczpospolitą Obojga Narodów pod koniec osiemnastego wieku, dzieląc ją na trzy zabory. 150 lat później – po dwóch międzywojennych dekadach świeżo odzyskanej niepodległości – Związek Radziecki „skolonizował” II Rzeczpospolitą (począwszy od 1944 roku). Wydarzenia historyczne, o których mowa, odbiły się głęboko na polskiej myśli, polityce, kulturze, sztuce i literaturze tamtych czasów. Ich ślady są dziś widoczne we wszystkich wspomnianych sferach – oraz ogólnie w „polskiej mentalności” – a Polska to teraz klasycznie „postkolonialna” kultura. Obierając taki punkt wyjścia, autorzy omawianej narracji biorą się za aplikowanie bardzo rozwiniętego aparatu teorii postkolonialnej do polskich przypadków, używając jej kluczowych pojęć jako gotowych narzędzi wyjaśniających i dokonując ich adaptacji tylko wtedy, gdy zmusza ich do tego kontekst lokalny.\nZdaniem Skórczewskiego, zachodnioeuropejskie potęgi „zorientalizowały” Polskę na podobieństwo działań opisanych po raz pierwszy przez Edwarda Saida w odniesieniu do Bliskiego Wschodu – chodzi tu o feminizację polskich mężczyzn i przyznanie całemu regionowi niższego poziomu rozwoju kulturowego (Skórczewski 2009a, 96-105). Polacy stopniowo uwewnętrzniają owe sądy i cierpią teraz na typowo postkolonialny kompleks niższości. Thompson twierdzi, że do polskiego przypadku pasują także koncepty mimikry i hybrydalności zaproponowane przez Homiego Bhabhę, bowiem orientalizowana, poniżona i zdewaluowana kultura polska musi niewolniczo naśladować wzorce kolonizatorów, tworząc tym samym nową hybrydyczną kulturę, którą cechuje mieszanie się elementów rdzennych i obcych (Thompson 2011, 303-314). Cała czwórka wymienionych myślicieli zgadza się co do tego, że owa hybrydyczność i uległa mimikra znajdują dziś swój wyraz przede wszystkim w kosmopolitycznej ideologii „elit”, w skład których wchodzą członkowie „liberalnej” partii rządzącej – Platformy Obywatelskiej – oraz dziennikarze z Gazety Wyborczej Adama Michnika i telewizji TVN. „Elity” te rzekomo wyparły się ojczystej ziemi, z której wyrosły, gardząc wszystkim co naturalnie „polskie” i wpatrując się w Europę Zachodnią oraz Stany Zjednoczone w poszukiwaniu modeli kulturowych, politycznych i artystycznych. Ziemkiewicz charakteryzuje w tym duchu główne polityczne i kulturowe pęknięcie we współczesnej Polsce – podział na „kreoli” i „tubylców” – tych, których umysły pochwyciła mentalność postkolonialna i tych którzy od niej uciekli, by powrócić do pierwotnej „polskości” (Ziemkiewicz 2011).\nOgólnie rzecz biorąc, teoretycy postkolonialni z obozu konserwatystów po prostu aplikują najpopularniejsze hasła z książek Saida i Bhabhy, niewiele robiąc sobie z wpisanych w nie niuansów czy lokalnych uwarunkowań. Mamy tu jednak do czynienia z pewnymi kłopotliwymi niespójnościami domagającymi się takich rozwiązań teoretycznych, które wiązałyby się ściślej z polskimi okolicznościami. Przykładowo, chociaż Rosja – zarówno w swym okresie imperialnym, jak i radzieckim – była jednym z głównych kolonizatorów ziem polskich, trudno natknąć się w polskiej kulturze na próby naśladowania modeli rosyjskich. Polacy woleli bowiem postrzegać samych siebie jako cywilizacyjnie dojrzalszych od „barbarzyńskich Mongołów” ze Wschodu. Rosyjska dominacja polityczna nad Polską nie zakładała zatem nigdy hegemonii kulturowej, tak typowej dla odrębnych przykładów kolonizacji. Widać to wyraźnie również w postkomunistycznej Polsce. Żaden z wymienionych teoretyków nie twierdzi, że tzw. kreole szukają wzorców kulturowych w Rosji. Najbliższe historycznie doświadczenie kolonizacji ma swoje źródło w Związku Radzieckim i na Wschodzie, hybrydyczna kultura kreoli patrzy jednak z utęsknieniem na Zachód.\nKonserwatywni teoretycy proponują dwa rozwiązania tego logicznego problemu. Dokonują, po pierwsze, pewnego rodzaju zrównania – pod banderą politycznego „lewactwa” – struktur i ideologii europejskiej integracji z tymi obecnymi w Związku Radzieckim. Dla przykładu, Rymkiewicz kładzie nacisk na to, że „Unia Europejska została wymyślona […] we wczesnym komunizmie” (Rymkiewicz 2010b). Thompson nie popiera tak przesadzonych stwierdzeń. Zamiast tego wynajduje drugie rozwiązanie opisywanego problemu: pojęcie „hegemona zastępczego” (Thompson 2008, 117). Ujmijmy rzecz skrótowo: skoro represjonowani Polacy nie mogli widzieć kulturowego hegemona w swoich barbarzyńskich, wschodnich kolonizatorach, musieli szukać go gdzieś indziej, by zaspokoić własną potrzebę podporządkowania. W ten sposób Zachód stał się lśniącym ideałem dla postkomunistycznych elit w Polsce, już wcześniej przyzwyczajonych do pokornego podążania za instrukcjami płynącymi z zagranicy.\nMoim zamiarem nie jest tu dyskutowanie nad zasadnością owej aplikacji teorii postkolonialnej, chociaż wiele innych polskich badaczek zwracało uwagę na fundamentalne różnice między sytuacją Polski a uwarunkowaniami postkolonialnego globalnego Południa (Kołodziejczyk 2010; Borkowska 2010). Interesuje mnie za to, jak funkcjonuje polska konserwatywna teoria postkolonialna, stawiając szereg szerszych pytań o polską „kulturę” oraz samą teorię postkolonialną w jej ogólnym znaczeniu. Okazuje się ona dla polskich konserwatystów przydatna dlatego, że w swojej najbardziej uproszczonej formie reprezentuje silnie esencjalizujący projekt etyczny i polityczny. Jak podkreśla Skórczewski, kluczowe znaczenie ma tutaj „etyczny projekt postkolonialnej redefinicji polskiej tożsamości” (Skórczewski 2009b, 194).\nNajważniejsza funkcja teorii postkolonialnej nie sprowadza się w tym kontekście do opisu realiów polskiej historii kulturowej – niezależnie od tego czy jest to w ogóle możliwe – lecz raczej do diagnozy i oceny współczesnego porządku polityczno-kulturowego w Polsce. Istotnie, gdy w polskim dyskursie publicznym pojawia się słowo „postkolonialny”, nieuchronnie narzuca ono pewną ocenę wartościującą. Twierdzę jednak, że nie ogranicza się to do użytku, jaki robią z niego konserwatyści, chociaż to przede wszystkim oni znajdują w nim najwięcej korzyści dla osiągania takich celów jak obrona tradycyjnych, katolickich wartości oraz „primordialnego” rozumienia narodu w opozycji do nowych, wielokulturowych, indywidualistycznych i obywatelskich modeli tożsamości.\nTeoria postkolonialna wchodzi tu bezpośrednio na obszar polityki. „Kreole” to polityczne i intelektualne elity o proweniencji liberalnej, rzekomo pogardliwie patrzące z góry na zacofane masy. Z kolei „tubylcy” to reszta polskiego narodu, którego interesy reprezentują opozycyjne, konserwatywne społecznie Prawo i Sprawiedliwość, Kościół katolicki oraz rozmaite ugrupowania neonacjonalistów, z którymi utożsamiają się Thompson, Rymkiewicz i Ziemkiewicz. Podział na „kreoli” i „tubylców” ma charakter aksjologiczny. Ci pierwsi to nienawidzący samych siebie Polacy – rozdarci wewnętrznie, pretensjonalni, sztuczni, nieautentyczni, odurzeni Zachodem i jego obcymi wartościami, niezdolni do samodzielnego myślenia, „lemingi” – jak lubi ich nazywać konserwatywna prasa – targani kompleksami w konsekwencji uwewnętrznionego poczucia niższości wpajanego im przez „zastępczych hegemonów” z Zachodu. „Tubylcy” są prości, autentyczni, głęboko oddani wartościom chrześcijańskim, dumni z własnej tradycji, wolni od jakichkolwiek kompleksów wobec Zachodu. Jak opisuje to Leszek Koczanowicz, podstawowa opozycja przeciwstawia sobie „Prawdziwą Polskę” „Polsce Nieprawdziwej czy Nieautentycznej” (Koczanowicz 2010, 11).\nTeoria postkolonialna nadaje owej opozycji silnie etyczny wymiar, wiąże z nią również poczucie historycznego telosu. Elita kreolska znajduje się po niewłaściwej stronie historii, uwięziona za sprawą własnej kolonialnej mentalności. Z kolei masy narodu polskiego – być może uśpione lub częściowo skolonizowane przez kreolską propagandę – muszą ostatecznie powstać, by odzyskać swoją autentyczną tożsamość. Mamy tu niewątpliwie do czynienia z retoryką emancypacji czy nawet rewolucji, choć w odmianie konserwatywnej. Dla opisania obecnego momentu historycznego różni pisarze reprezentujący ten obóz, w tym poeta Rymkiewicz, wykorzystują klasyczną metaforę z trzeciej części Dziadów.Naród jest jak lawa, z wierzchu zimna i zakrzepła, lecz w głębi skrywająca ogień (Rymkiewicz 2010a). Rewolucyjny wybuch wulkanu w końcu nadejdzie i rzeczywiście wielu konserwatywnych komentatorów przywitało wzrost aktywizmu w związku z katastrofą smoleńską w 2010 roku jako pierwsze pomruki rewolucji.\nPolska sytuacja rzuca w tym wypadku szczególnie jaskrawe światło na ogólną skłonność teorii postkolonialnej do esencjalizowania i wykluczania. Może w związku z powyższym stanowić kluczowy element najistotniejszych debat, które toczą się na bardziej ogólnym poziomie poza Polską. Już w 1993 roku Gayatri Chakravorty Spivak wycofała się z ukutego wcześniej pojęcia „strategicznego wykorzystania esencjalizmu”, lamentując, że stało się ono „po prostu przepustką dla esencjalizmu” (Danius, Jonsson, Spivak 1993, 35). Wiele lat później, w 2013 roku, Vivek Chibber rozwinął jeszcze radykalniejsze stanowisko, twierdząc w Postcolonial Theory and the Specter of Capital, że teorie postkolonialne, w szczególności te wywodzące się z tzw. szkoły subalternistów, koniec końców promują esencjalizującą wizję kultury, co widać zwłaszcza w odniesieniu do społeczeństw niezachodnich. W konsekwencji tego rodzaju teorie zaciemniają globalny zasięg czy znaczenie kapitalizmu, klasy oraz uniwersalistycznych, oświeceniowych projektów emancypacji.\nZdaniem Chibbera „trwałym wkładem teorii postkolonialnej […] będzie oferowane przez nią ożywienie esencjalizmu nie tyle zwalczającego, co aktywnie wspierającego orientalizm” (Chibber 2013a). Innymi słowy, teoria postkolonialna broni specyficzności kultur lokalnych, równocześnie ryzykując popadnięcie w pewną formę „kulturalizmu” poprzez wprowadzanie nieuprawnionych ograniczeń w stosunku do repertuaru działań emancypacyjnych dostępnych danym jednostkom w określonych miejscach. Nacisk na istotowe różnice kulturowe zaciemnia tak uniwersalną władzę kapitału, jak i równie powszechne potrzeby ludzkie stanowiące podstawę dla jakiegokolwiek oporu względem tego pierwszego. „Główna teza studiów postkolonialnych stanowi o głębokiej przepaści między Wschodem i Zachodem, przepaści tak głębokiej, że uniemożliwia ona stworzenie powszechnie aplikowalnej ramy” (Chibber 2013b, 284).\nChibber zdaje się szczególnie zdziwiony faktem, że dyskurs postkolonialny jest tak rozpowszechniony na lewicy. „Przez ostatnich dwieście lat każdy kto miał się za postępowego, wyznawał […] uniwersalizm. Rozumiało się samo przez się, że powodem dla którego robotnicy i chłopi mogli się jednoczyć ponad narodowymi granicami były wspólne im interesy materialne. Dzisiaj jest to kwestionowane przez studia nad podporządkowanymi i dość niezwykły jest fakt, że akceptuje to tak wiele osób na lewicy” (Chibber 2013a). Projekt emancypacji proponowany przez subalternistów jest fundamentalnie antylewicowy w swoim ataku na pojęcie wspólnych, ponadkulturowych interesów klasowych oraz towarzyszącym mu niedocenieniu uniwersalizującej władzy kapitału. Popularność tej teorii pośród pozornie „lewicowych” intelektualistów to dla tego autora straszne nieporozumienie. „Ironia tego projektu polega na tym, że prezentując się jako nowe oblicze radykalnej krytyki, jako awangarda krytycyzmu w dobie globalnego kapitalizmu, swoimi argumentami odbudowuje główne filary ideologii konserwatywnej” (Chibber 2013b: 286).\nPolski przykład zdaje się w tym wypadku idealnie skrojony pod tezy Chibbera, skutecznie obnażając prawdziwą istotę teorii postkolonialnej (przynajmniej w zaproponowanym przez niego jej rozumieniu). Nie ma nic ironicznego czy niespójnego w projekcie postkolonializmu pisanym przez polskich konserwatystów. Ostatecznie całkiem wprost przedstawia on roszczenie „wskrzeszenia głównych filarów ideologii konserwatywnej”. Polscy konserwatyści przejawiają silny interes w promowaniu kulturowego esencjalizmu i antyuniwersalizmu, chcą bowiem propagować szczególną wizję ekskluzywnej i integralnej „polskości”. Co ważniejsze, wynikająca stąd niezdolność do zainaugurowania krytyki globalnego kapitalizmu doskonale pasuje do polskiego konserwatyzmu. Jego krytyczny projekt nie jest bowiem wymierzony w kapitalizm, a raczej wschodnioeuropejski komunizm oraz jego rzekome pozostałości obecne w systemie postkolonialnym.\nChibber atakuje subalternistów za ich słabo uargumentowane twierdzenie, że „formy dominacji uzyskane w formacjach postkolonialnych nie są kapitalistyczne, nie mogą być zatem analizowane z wykorzystaniem kategorii rozwiniętych na gruncie ekonomii politycznej” (Chibber 2013b, 286). Jednak w wypadku Polski postkolonialne formacje, które potępiają teoretycy konserwatywni, naprawdę mogą nie być kapitalistyczne. Rzeczywiście, ostatni „kolonizator” ziem polskich to Związek Radziecki, który z pomocą swej militarnej potęgi zainstalował tam rząd odpowiedzialny za zdemontowanie prywatnego kapitału w całym kraju i zainaugurowanie systemu centralnie planowanej gospodarki. Kolonizatorzy byli więc w tym wypadku, przynajmniej na pozór, komunistami. Nie dziwi w związku z tym fakt, że lider konserwatywnego Prawa i Sprawiedliwości, Jarosław Kaczyński, oskarża rządzące elity współczesnej Polski o przewodzenie systemowi, który jest zarówno „postkolonialny”, jak i „postkomunistyczny”, a terminy te są w tym wypadku zasadniczo synonimiczne. Dla wielu polskich konserwatystów, w tym Ziemkiewicza i Rymkiewicza, emancypacja postkolonialna nadal częściowo oznacza wyzwolenie spod dominująco lewicowego porządku, z którym kojarzą polityczne struktury Polski po 1989 roku czy nawet Unię Europejską. Innymi słowy, teoria postkolonialna w wydaniu polskich konserwatystów negatywnie potwierdza hipotezy Chibbera, łącząc ostrą antylewicowość z silnie emancypacyjnym projektem politycznym zakorzenionym w obrazie autentycznej kultury.\n2. „Autentyczna kultura” i czarna dziura historii\nRodzi się tu natychmiast pytanie: jeśli współczesna Polska jest postkolonialna, hybrydyczna kulturowo i nieautentyczna, kiedy mieliśmy do czynienia z Polską autentyczną? Zaproponowano wiele różnych odpowiedzi, jednak ta autorstwa Thompson jest najbardziej rozpowszechniona. Odnajduje ona autentyczną Polskę w przedrozbiorowych czasach sarmatyzmu – osobliwej kulturze szlacheckiej Rzeczypospolitej Obojga Narodów, która dominowała w niej począwszy od swej złotej ery w piętnastym i szesnastym wieku, a skończywszy na długim upadku przypadającym na dwa kolejne stulecia. Zdaniem Thompson, historyczne i literackie dokumenty z tego okresu odsłaniają zawzięcie niezależną i samodzielną kulturę republikańską, która świetnie czuła się w swojej własnej skórze i była słusznie dumna ze swoich własnych wytworów, w pewien sposób niezainteresowana światem zewnętrznym i bez skrępowania zajmująca swoje miejsce jako równa pozostałym kulturom europejskim (Thompson 2007a). To właśnie w tym miejscu argumentacja Thompson zaczyna się załamywać, co jest być może swoistym przeznaczeniem esencjalizujących roszczeń do kulturowej autentyczności.\nWspomniany złoty wiek i okres „sarmacki” w polskiej kulturze charakteryzowały się wyjątkowo wysokim poziomem hybrydyczności i naśladownictwa obcych modeli. By zdać sobie z tego sprawę, wystarczy przejść się ulicami Krakowa, dawnej stolicy polskiej monarchii. Średniowieczne centrum miasta zbudowano według niemieckich zasad planistycznych i regulacji prawnych podyktowanych przez prawo magdeburskie. Wiele spośród wyróżniających miasto budowli i wnętrz zostało zbudowanych w stylu włoskim przez pochodzących z Italii architektów. Sama Thompson przyznaje, że większość polskich szlachciców edukowała się w Europie Zachodniej. Nawet najwybitniejszy polski poeta tego okresu, Jan Kochanowski, odbył swe studia w Prusach i we Włoszech. Jego liryczna poezja wiele zawdzięcza stylowi Pierre’a de Ronsarda, którego poznał we Francji, a jego słynny dramat – Odprawa posłów greckich (1578) – zaciąga poważny dług u włoskiego pisarza Gian Giorgia Trissina i jego wcześniejszej tragedii Sofonisba z 1524 roku (Wilson 1977, 20). Kochanowski pisał z taką samą łatwością po łacinie jak po polsku a większość form poetyckich, których używał była zręczną adaptacją znanych modeli łacińskich czy włoskich. Jego wspaniałe dzieła literackie były właściwie hybrydycznymi produktami udanego przeniesienia cudzoziemskich konwencji poetyckich na teren języka ojczystego.\nOczywiście, kultura sarmacka była bardziej zapatrzona w siebie na początku XVII-tego wieku, ale nawet najbardziej wrogo nastawiona wobec cudzoziemszczyzny szlachta nadal pragnęła przyćmiewać zachodnioeuropejski luksus i nosiła się według stylów czerpanych z tatarskch czy tureckich pierwowzorów. Same nazwy klasycznych ubiorów i bogato ornamentowanej broni zdradzały ich cudzoziemskie pochodzenie — na przykład „żupan”, „kontusz” czy „karabela”. Co ważniejsze, szlachta sarmacka entuzjastycznie podkreślała swoją cudzoziemską genealogię w opowieściach i mitach o sobie. Thompson i Skórczewski odwołują się do postkolonialnego pojęcia „koniecznych fikcji” konstruowanych przez narody dotknięte kulturowym kompleksem niższości – mitów sławiących starożytną, chwalebną przeszłość. Autorka Trubadurów Imperium nie dostrzega jednak koniecznie fikcyjnej funkcji samego mitu sarmackiego, zbudowanego na założeniu, że polska szlachta to potomkowie starożytnego irańskiego plemienia Sarmatów.\nProwadził on do specyficznej samoorientalizacji poprzez zaadoptowanie rozmaitych, ekstrawaganckich elementów wschodniego obyczaju i ubioru, być może w celu zdefiniowania znakomitej polskiej tożsamości historycznej w oderwaniu od wpływu form kulturowych dominujących w Europie Zachodniej. Co więcej, szczególna treść owego mitu narzuciła Polsce wyraźnie kolonialną interpretację jej własnej historii – oto irańskie plemię przetoczyło się przez słowiańskie terytoria i podbiło ich rdzenną ludność. Towarzyszący temu podział na rządzącą sarmacką szlachtę oraz uciskanych słowiańskich chłopów był znacznie bardziej dotkliwy niż jakiekolwiek współczesne przeciwstawienie „kreoli” i „tubylców”. Gdzie skrywa się zatem autentyczna Polska?\nW rzeczywistości problem autentyczności jest znacznie głębszy, niż wynikałoby to z tych konkretnych obserwacji. Skoro nie istnieją ludzkie kultury, które rozwijałyby się bez jakiegokolwiek kontaktu z innymi kulturami, każda z nich jest, co oczywiste, hybrydyczna i dynamiczna. Niemniej w kanonicznych postkolonialnych przypadkach można – przynajmniej w teorii – przeprowadzić stosunkową wyraźną granicę między „tubylczymi” treściami kulturowymi a agresywnymi wtargnięciami kolonizującego hegemona kulturowego. Widać to szczególnie wyraźnie w obu Amerykach i Australii, gdzie w pełni ukształtowane i rozwinięte kultury lokalne zetknęły się z kulturami zachodnimi, z którymi nie miały dotąd żadnego kontaktu. Granica między „autentyczną” i „nieautentyczną” treścią kultury w postkolonialnym kontekście współczesnych australijskich Aborygenów nie jest więc zbyt trudna do zlokalizowania, chociaż nawet tutaj idea autentyczności kulturowej jest problematyczna, co po raz kolejny pozwala rzucić światło na esencjalizujące tendencje teorii postkolonialnej. W przypadku Azji Południowej i Afryki sprawy te dodatkowo się komplikują – mamy tu bowiem do czynienia z różnym stopniem wcześniejszych kontaktów z kulturami europejskimi – choć niewątpliwie przetrwały tam pewne kluczowe i wyróżniające je cechy w obszarze polityki, religii i gospodarki.\nSytuacja Polski w żadnym stopniu nie przypomina wspomnianych, „klasycznych” przypadków postkolonializmu. Wychodząc od swych symbolicznych początków, czyli chrztu Mieszka I w 966 roku, kultura polska jawi się jako hybrydyczna, rozwijając się pod wpływem zachodnio- i południowoeuropejskich nacisków „kolonialnych”. W rzeczywistości rzeczony symboliczny początek to nade wszystko erupcja hybrydyczności, przeciągnięcie ziem słowiańskich, rozciągających się między Wisłą i Wartą, w orbitę zachodniego chrześcijaństwa i związanej z nim kultury. Symboliczne źródło polskiej państwowości to akt kulturowej kolonizacji dobrowolnie zaakceptowanej przez elitę plemienną dążącą do uzyskania bezpośrednich korzyści politycznych. Rodzące się państwo przyjęło bowiem religię chrześcijańską z Rzymu, by osłabić agresywne zamiary sąsiedniego Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Zgodnie z tą teorią Mieszko I stawałby się pierwszym „kreolem”, dokonującym zdrady na wcześniejszych „autentycznych” elementach własnej kultury pogańskiej.\nWybitna badaczka literatury, Maria Janion – znana ze stanowczego krytykowania tradycjonalistycznych wizji polskiej kultury – rozwinęła własną teorię postkolonialną, opierając się na podobnej wizji historii w Niesamowitej słowiańszczyźnie (2006). Projekt ten łączy rozmaite wątki, jednak istotna część jej wywodu stanowi, że kultura polska jest w dalszym ciągu głęboka zraniona za sprawą źródłowego spotkania kolonialnego z cywilizacją łacińską na drodze zwyczajowo brutalnej konwersji na chrześcijaństwo. Zachodni Słowianie utracili swoją mitologię, a zatem i własną tożsamość kulturową, wyplenioną przez misjonarski zapał swych nowych kulturowych panów (Janion 2006, 17). Janion odnajduje ślady tego głębokiego zranienia w niektórych klasycznych dziełach literatury polskiej, szczególnie romantycznej z jej częstymi odwołaniami do mitologii słowiańskiej, trochę na wzór powrotu wypartego. Poczynając od 966 roku, Polacy stali się obcy samym sobie. Czuli się niżsi względem kolonizującego ich Zachodu – jako peryferyjni spóźnialscy w ramach cywilizacji łacińskiej, ale i wyżsi wobec słowiańskiego Wschodu, gdzie sami zwykli uprawiać kolonialną misję cywilizacyjną. Jak pisał o tym dylemacie Sławomir Mrożek, Polska jest krajem na wchód od Zachodu i na zachód od Wschodu (ibid., 11). Dla Janion współczesna wyobraźnia polska musi walczyć z duchami pierwotnej kolonizacji, co wyraża się poprzez, jak sama to nazywa, „mesjanizm megalomanii narodowej” (ibid., 329). Autorka Niesamowitej słowiańszczyzny narzeka, że w swojej obecnej formie Polska jest „ubogim i płaskim monolitem, przeważnie narodowo-katolickim” (ibid., 330). Aby wejść do Europy na prawdziwie równych warunkach, musi najpierw zarzucić ową ograniczającą i monolityczną tożsamość, doceniać różnorodność oraz swoją „niesamowitą słowiańszczyznę”. Innymi słowy, musi przezwyciężyć dziedzictwo pierwotnej kolonizacji dokonanej przez łacińskie chrześcijaństwo.\nTym, co uderza mnie tu najbardziej, jest fakt, że Janion używa „postkolonialnych” haseł dla tych samych, wyraźnie politycznych celów co teoretycy konserwatywni, a mianowicie, by wyznaczyć granicę między autentyczną i nieautentyczną tożsamością. Podczas gdy Thompson cofa się w tym celu do czasów sarmackich, Janion po prostu sięga głębiej – do chrystianizacji z dziesiątego wieku i początków polskiej państwowości w ramach politycznego systemu łacińskiego chrześcijaństwa, gdzie nowe i obce religia oraz mitologia narzucają się na autentyczną, słowiańską i przedchrześcijańską proto-Polskę. Gdy weźmiemy to pod uwagę, okaże się, że ci którzy wspierają dziś model narodowej i katolickiej Polski, czyli opozycyjne Prawo i Sprawiedliwość, konserwatywne media oraz jeszcze radykalniejsze prawicowe ugrupowania polityczne, opowiadają się za nieautentyczną, wyobcowaną, zakompleksioną i postkolonialną Polską. Po raz kolejny argumentacja ma tu charakter przede wszystkim polityczny, nie historyczny i dąży do wykluczania. Historia jawi się tu jedynie jako użyteczne narzędzie w niekończącej się walce ideologicznej o polityczny i kulturowy kształt współczesnej Polski.\nTeoria postkolonialna w Polsce, w swoich odmiennych odsłonach, nieuchronnie powraca do współczesnego politycznego pytania o autentyczność: kto lub co jest prawdziwą Polską? W swoim ujęciu łacińskiej kolonizacji zachodnich Słowian Janion nieświadomie reprodukuje narrację polskiej martyrologii i wyjątkowości, której tak często się sprzeciwiała. Nie bierze bowiem pod uwagę, że ta historia, w swoich zróżnicowanych formach, jest wspólna dla wszystkich europejskich narodów. Każdy z nich ma swoje przedchrześcijańskie „wyparte”. Europa jako całość jest ostatecznie istotowym wytworem spotkania między południowym chrześcijaństwem łacińskim – z jego klasycznymi podstawami cywilizacyjnymi – a rozmaitymi północnymi kulturami pogańskimi. Trzeba przyznać, że Polska powstała stosunkowo późno i działo się to na geograficznych peryferiach sceny europejskiej. Miała również tendencję raczej do ulegania aniżeli wywierania wpływu za pomocą modeli kulturowych. Możemy zatem w pełni docenić oryginalność i wyjątkowość polskich wytworów kulturowych, dopiero, jak twierdzi Ryszard Nycz, w pełni rozpoznawszy peryferyjny status Polski (Nycz 2010, 178).\nTeoria postkolonialna nie ma w tym kontekście zbyt wielkiego zastosowania. Przypuszczalna kolonizacja i peryferyjność polskiej kultury są wpisane w same jej początki, których nie da się ostatecznie oddzielić od symbolicznego momentu, jakim był 966 rok. Wszystko to, co poprzedza ten ostatni, jest praktycznie niedostępne dla refleksji historycznej – to czarna dziura lub kulturowa nieświadomość, która zdradza jedynie mgliste ślady swojego istnienia. Nigdy nie odkryjemy „autentycznej” Polski, skazani jesteśmy zatem na Polskę peryferyjną, hybrydyczną i dynamiczną, której istnienie jest kruche, a partycypacja w kulturze europejskiej określana bywa często jako „spóźniona”. Jednak naukowcy i intelektualiści po obu stronach wojny kulturowej w Polsce nie przestają szukać „tego, co autentyczne”.\n3. Teoria postkolonialna i problem kulturalizmu\nLiberalni krytycy esencjalizującej „prawicowej” wersji teorii postkolonialnej w Polsce są równie podatni na wpadnięcie w pułapkę fetyszyzowania pewnych „autentycznych” wizji polskości i wykluczenia innych. W tym sensie, gdy Janion opowiada się za kształtowaniem „odmiennego polskiego imaginarium” w świetle „kryzysu tożsamości polskiej”, zdaje się twierdzić, że da się wyobrazić nową „tożsamość polską”, która będzie w pewien sposób bardziej spójna z „autentyczną” naturą jej słowiańskich początków (ibid., 329). Zamiast orientalizowania Rosji poprzez nacisk na jej niższość wobec europejskiej Polski Polacy powinni afirmować swoją własną „nieeuropejską”, „słowiańską” tożsamość. Tylko w taki sposób Polska będzie mogła zająć niezależne miejsce – wolne od kompleksów czy wąskiej zaściankowości – przy polityczno-kulturowym stole zredefiniowanej i zjednoczonej Europy. Janion zależy na wskazaniu „alternatywnego myślenia o naszym miejscu w Europie” (Janion 2006, 179). Odnajdujemy w jej rozwiązaniu echa argumentacji Witolda Gombrowicza z jego wydanego pół wieku wcześniej Dziennika: „Nie będziemy narodem prawdziwie europejskim póki nie wyodrębnimy się z Europy – gdyż europejskość nie polega na zlaniu się z Europą, lecz na tym, aby być jej częścią składową – specyficzną i nie dającą się niczym zastąpić” (Gombrowicz 2004, 190).\nNajbardziej zaskakujące jest to, że Janion – znana jako zawzięta przeciwniczka integrystyczno-nacjonalistycznych wizji kultury – sama okazuje się być „nacjonalistką”, przynajmniej w etnosymbolicznym rozumieniu tego słowa zaproponowanym przez Anthony’ego D. Smitha: „Ogólny cel nacjonalizmu polega na oparciu narodu na pewnych i „autentycznych” podstawach […] na zjednoczeniu wspólnoty, odtworzeniu jej autonomii i samoekspresji, a w ten sposób także przygotowaniu go na zajęcie należnego mu miejsca w szeregu narodów” (Smith 2009, 66). Wedle Smitha etniczność dostarcza najbardziej typowej podstawy dla tego rodzaju narracji – i dzieje się tak z pewnością z Janionowską teorią „niesamowitej słowiańszczyzny”, w której tożsamość kulturowa jest powiązana z orginalną tożsamością etniczną, której nie można się łatwo pozbyć lub ją wykluczyć ze zbiorowego „ego”.\nAutorka Gorączki romantycznej oferuje niewątpliwie szerszy i bardziej inkluzywny model polskości niż ten prezentowany przez pierwotny nacjonalizm prawicy. Ukazuje ona jednak ciągle esencjalistyczne znaczenie pojedynczej historii kulturowej, która może i prawdopodobnie powinna dyktować innym ludziom to, jak mają wyobrażać sobie samych siebie jako współczesnych „Polaków” (sama kategoria „Polaka” pozostaje tu w gruncie rzeczy zupełnie nieproblematyczna). W konsekwencji obecna sytuacja młodych obywateli emigrujących lub „żegnających się z Polską” za cenę bardziej wyzwolonej tożsamości europejskiej wiąże się dla Janion z kryzysem kulturowym domagającym się kreatywnych „kulturowych” rozwiązań. Polacy muszą odkryć na nowo czy może nawet odtworzyć autentyczny wymiar swej własnej, naturalnej kultury. W narracji Janion autentyczna „kultura polska” zdaje się istnieć przede wszystkim dla tych, którzy potrafią wyobrażeniowo znaleźć źródła swojej tożsamości – jak również swoich kłopotów z tożsamością – w czasach pogańskich plemion słowiańskich sprzed kluczowego momentu chrystianizacji.\nTak czy inaczej owe argumenty jawią się jako pewien rodzaj „kulturalizmu” czy, jak pisze Leszek Koczanowicz, „złudzenia kulturologicznego” zakładającego, że istnieje „ciągłość kultury i jej tropów, która przekracza wszelkie zmiany ekonomiczne, polityczne i społeczne” (Koczanowicz 2010, 20). Walter Benn Michaels argumentował, w zupełnie innym kontekście pluralistycznych kulturowo Stanów Zjednoczonych, że „pytanie, do której kultury należymy, ma znaczenie tylko wtedy, gdy zakorzenione jest w rasie” (Michaels 1992, 684). To, że konkretni ludzie mają prawo lub odpowiedzialność wiązania się z konkretnymi kulturami, będzie miało jakikolwiek sens tylko przy ostatecznym założeniu istotowych różnic rasowych. Tym samym rzekomo progresywny etos pluralizmu kulturowego jest w gruncie rzeczy doktryną rasistowską, sprowadza się bowiem do „odwołania do rasy, które czyni z kultury przedmiot afektu i tworzy pojęcia w rodzaju utraty kultury, jej zachowania, kradzieży, przywracania itd.” (ibid., 685). Nacisk na rasę równocześnie zaciemnia funkcjonowanie nierówności ekonomicznych poza granicami rasowymi.\nCzy możliwe jest wyodrębnienie podobnej, urasowionej doktryny w wypadku wyraźnie niewielokulturowej Polski? Konserwatywni teoretycy „postkolonialni” zakładają w oczywisty sposób, że „polskość” jest właściwą kulturą dla „Polaków”. Jakie rozumienie „Polaka” wchodzi tu jednak w grę: etniczne, polityczne, religijne czy geopolityczne? Czy Polacy żydowskiego pochodzenia mają takie samo prawo do tej kultury? Najwidoczniej nie, skoro Thompson przyznaje, że „trudno wyobrazić” sobie mit sarmacki „bez jego tła w postaci katolicyzmu” (Thompson 2012, 83), podczas gdy Skórczewski opowiada się za tym nurtem myślenia, które „w chrześcijaństwie” dostrzega „rdzeń narodowej autoidentyfikacji” (Skórczewski 2008, 142). Janion bez wątpienia oferuje szersze możliwości, argumentując, że młodzi Polacy nie byliby tak skłonni do wyrzekania się swojej polskości na rzecz wyzwolonej tożsamości europejskiej, gdyby polska kultura była bardziej „różnorodna” i „kolorowa”. Idzie w ten sposób w ślady innych bardziej liberalnych naukowców, którzy dążą do ustanowienia „szerszych wspólnot oferujących świecką płaszczyznę jednoczenia się” (Janion 2006, 330). Wciąż mamy tu jednak do czynienia z kulturowym rozwiązaniem problemu kulturowego, podczas gdy kluczowe pytania o to, w odniesieniu do których cech zdefiniować granice tej szerszej kultury i dla kogo to robić, pozostają nierozwiązane.\nByć może „kultura polska” denotowałaby obszar czysto językowy, a polskość ograniczałaby się do pewnego zakorzenienia w języku polskim i jego wytworach. Co jednak począć z tym osobami, które ze względów kulturowych definiują się jako „Polacy”, ale nie mówią po polsku, jak polscy Amerykanie lub potomkowie Polaków zesłanych na środkowoazjatyckie terytoria dawnego Związku Radzieckiego? A co z mówiącymi po polsku obywatelami Izraela, którzy czują się nieodwołalnie odcięci od „polskiej kultury”? Janion mówi o „Polakach” tak, jakby ów termin umożliwiał doskonale naturalną klasyfikację. Wyzwanie sprowadza się dla niej do stworzenia bardziej nowoczesnej i włączającej „kultury polskiej”, by zastąpić nią przestarzały model patriarchalny, narodowy i katolicki. Nowa kultura obejmowałaby kobiety, niekatolików, mniejszości seksualne oraz ich „słowiańskie” korzenie. Jednak samo pojęcie „Polaków” pozostaje w tym układzie kategorią mocno esencjalistyczną, być może wbrew intencjom Janion, ponieważ nowa kultura ma istnieć przede wszystkim dla nich.\nChociaż Janion nigdy nie mówi tego wprost, trudno nie wywnioskować z jej stanowiska, że niewypowiedziane podstawy „polskości” – zwłaszcza w swojej odtworzonej, „słowiańskiej” wersji – mają ostatecznie charakter etniczny. Jest to szczególnie wyraźne w momentach gdy ta tożsamość nie jest bezpośrednim przedmiotem royważań. Autorka Niesamowitej słowiańszczyzny pisze przykładowo o mieszanych uczuciach, łączących poczucie wyższości i niższości, które nawiedzają „stosunek Polaków do Żydów” (Janion 2006, 328). Stanowisko to ma niewiele sensu, jeśli założyć – jak ma to miejsce teoretycznie w wielokulturowej narracji na temat tożsamości polskiej – że dana osoba może być równocześnie Polakiem i Żydem. Być może da się zdefiniować to napięcie jako zderzenie żydowskich i katolickich lub kulturowych i etnicznych Polaków. W obu wypadkach kultura polska jawi się jako wybór czy, w najlepszym razie, jeden z elementów w ramach hybrydycznej tożsamości przeznaczony dla członków zbiorowości o wyłącznie kulturowej proweniencji, podczas gdy wydaje się ona zakorzeniona w najgłębszej naturze tych, którzy przynależą do kategorii etnicznej. Janion sugeruje, że naprawdę autentyczni Polacy to Polacy etniczni, lub możliwie „Polacy - Słowianie”. Najpewniejszy związek z kulturą daje ostatecznie tożsamość etniczna.\nPerswazyjna moc argumentu Janion opiera się na oburzeniu związanym z przeświadczeniem, że patriarchalne, łacińsko-chrześcijańskie, „antysłowiańskie”, rasistowskie i homofobiczne wypaczenia pozbawiły „Polaków” ich „autentycznej kultury”. Przyznać należy, że owa autentyczność pojawia się w jej pismach raczej jako prowizoryczny i wyobrażeniowy konstrukt aniżeli utracona rzeczywistość historyczna. Wyłania się stąd jednak bardzo wyraźnie określona wizja etniczności, rozumianej jako istotowe kryterium tożsamości kulturowej. Janion opiera bowiem swoją główną tezę na mocnym twierdzeniu, rzekomo wywiedzionym z kulturowej nieświadomości „niesamowitej słowiańszczyzny”, o ukrytym wezwaniu etnicznych źródeł, które powraca niczym kolektywne „wyparte” w literaturze i sztuce.\nPostkolonialny projekt Janion, tak jak analogiczne koncepcje teoretyków konserwatywnych, konsekwentnie ignoruje potencjalne znaczenie pozostałych struktur społecznych w rodzaju klasy, faworyzując w zamian projekt emancypacyjny, który kładzie nacisk na specyficzność kulturową, autentyczność i ciągłość. Skupiając się na kulturze i etniczności, stanowisko Janion podpada zatem pod wzorzec „subalternistyczny”, o którym pisał Chibber w Postcolonial Theory and the Specter of Capital. Chociaż siły międzynarodowego kapitalizmu pojawiają się sporadycznie w tle jej rozważań, ich znaczenie pozostaje dziwnie nieokreślone. Janion wspomina np. mimochodem, że młodzi Polacy zaczęli emigrować „po otwarciu europejskich rynków pracy”, a jednak skupia się prawie wyłącznie na kulturowych, a nie ekonomicznych wyjaśnieniach tego fenomenu (Janion 2006, 330). Sprawdzają się w tym kontekście słowa Chibbera: „najpotężniejsza na świecie siła społeczna i strukturalna staje się smugą dymu, czymś tak widmowym, że zaczynamy się zastanawiać, czy w ogóle istnieje” (Chibber 2013, 288).\nCzęściowe wyjaśnienie dla ogólnego deficytu w obszarze rozważań poświęconych klasie, kapitalizmowi i ekonomii politycznej w polskiej humanistyce i naukach społecznych przedstawił Jan Sowa, wskazując na ich „historycznie uwarunkowaną niechęć” do myśli marksistowskiej (Sowa 2011, 445). Początkowo, jak zauważa autor Fantomowego ciała króla, hamowało to rozwój teorii postkolonialnej w Polsce. Twierdzę jednak, że liczni intelektualiści konserwatywni dokonali ostatecznie tego samego odkrycia co Chibber – teoria postkolonialna jest sprzeczna z lewicowymi intelektualnymi tradycjami uniwersalizmu oraz obroną interesów klasowych ponad różnicami kulturowymi. W kontekście ramy teoretycznej oferowanej przez Chibbera Janion wpada w te same sprzeczności co „subalterniści”, broniąc kulturowej specyficzności nieuświadomionym kosztem interesów uniwersalistycznych. Myśliciele przynależący do polskiej prawicy tworzą jednak znacznie bardziej spójne stanowisko ideologiczne – niezależnie od jego logicznych niedostatków. Teoria postkolonialna dostarcza gotowego narzędzia dla realizacji wyraźnie konserwatywnego celu obrony ekskluzywnych i esencjalistycznych wizji autentycznej kultury przeciwko roszczeniom uniwersalistycznym, także tych opartych na marksistowskim rozumieniu kapitalizmu czy klasy. Specyfika polskiego przypadku najwyraźniej to potwierdza.\nW postkomunistycznej Polsce niezwykle trudno o stworzenie wizji kultury i społeczeństwa, które byłyby niezależne od etniczności, gdzie istota ethnosu sprowadzana jest do wyobrażonych więzi pokrewieństwa i wspólnego pochodzenia sięgających niepamiętnych czasów. Nawet wysoce włączające modele zakładają, że kultura polska, chociaż powinna otwierać się na członków z innych grup etnicznych, jest przede wszystkim naturalnym dziedzictwem etnicznych Polaków, wyobrażonych potomków zachodnich plemion słowiańskich, które osiadły na terenach między Odrą i Wisłą przed końcem pierwszego tysiąclecia. Wraz z bogaceniem się Polski, równoznacznym z przyciąganiem większej ilości imigrantów z całego świata, stanie ona przed dwoma naglącymi pytaniami. Czy nowoprzybyli uczestnicy zdywersyfikowanego rynku pracy staną się „Polakami”? I czy „Polacy” zaczną afirmować hybrydyczność kosztem swych roszczeń do „autentycznej” kultury?\n Warto w tym miejscu podkreślić, że Jarosław Kaczyński – lider głównej konserwatywnej partii opozycyjnej w Polsce, czyli Prawa i Sprawiedliwości – przy różnych okazjach także przywoływał pojęcie „postkolonializmu”.\n Thompson i Rymkiewicz wyrażają sympatie propisowskie, z kolei Ziemkiewicz przyłącza się do nurtu reaktywacji tradycji międzywojennej Endecji.\n Spivak opisała tę strategię w eseju Subaltern Studies: Deconstructing Historiography: „Interpretowałabym [prace przedstawicieli subaltern studies] jako strategiczne wykorzystanie pozytywistycznego esencjalizmu dokonywane w wyraźnym politycznym interesie” (Spivak 1987, 205).\n Chibber dostarcza w całej swojej książce wielu dowodów na poparcie własnej krytyki, twierdząc że teoretycy postkolonialni generalnie nie zrozumieli roli, jaką w systemach kapitalistycznych odgrywa burżuazja. Nie docenili też ogólnej zdolności kapitału do podporządkowywania sobie rozmaitych systemów kulturowych bez konieczności zmieniania każdego ich aspektu.\n Ewa Thompson mocno wspiera Kaczyńskiego jako przeciwnika formacji postkolonialnych i postkomunistycznych w Polsce: „Po raz pierwszy w postkomunistycznej rzeczywistości, ktoś w Polsce wykazał się politycznym rozumem i zbudował partię bez ludzi związanych z polskimi i międzynarodowymi »poputczikami« komunizmu” (Thompson 2007b).\n Jan Sowa pisze o „kryptokolonialnym rodowodzie Sarmatów” (Sowa 2011, 273).\n Samo słowo „szlachta”, odnoszące się do klasy dostojników, ma wyraźnie obce pochodzenie. Chociaż toczą się spory co do jego dokładnej etymologii, prawdopodobnie pochodzi ono z języka starowysokoniemieckiego.\n Abstrahując od wielkiej różnorodności kultur Aborygenów zamieszkujących kontynent australijski w czasach ekspansji europejskiej, badacze wskazują na prawdopodobne wpływy kulturowe w jego zachodniej części płynące z pobliskich wysp dzisiejszych Indonezji i Melanezji (Swain 1993).\nFrom: "Praktyka teoretyczna": http://www.praktykateoretyczna.pl/sekcja/artykuly/


Targus EcoSpruce 15.6" - Plecaki na laptopy - Sklep komputerowy - x-kom.pl\nTargus Sol-Lite 15.6" czarny\nSamsonite Guardit 2.0 M 15.6" czarny\nTargus Campus Backpack czarny\nSamsonite Guardit 2.0 S 14.1" czarny\nod: Targus|kod producenta: TBB013EU|kod x-kom: 78718\nZadbaj o pewną ochronę laptopa\nPrzeznaczony dla notebooków o wielkości do 16" plecak Targus TBB013EU ochroni Twój laptop w trakcie transportu.\nPrzestronne komory i liczne kieszenie pozwalają spakować dodatkowe przedmioty i akcesoria. Komora główna z wyściełaną częścią na laptopa skutecznie chroni przed wstrząsami, zarysowaniami, dzięki czemu nie musisz się martwić o swojego notebooka w trakcie transportu.\nZabierz to co jest Ci potrzebne\nDruga przestronna komora z dodatkową kieszenią zapinaną na zamek błyskawiczny idealnie sprawdzi się do transportu dokumentów, książek, segregatorów oraz innych niezbędnych akcesoriów.\nPlecak posiada także mniejsze kieszenie na drobiazgi oraz boczną rozciąganą kieszeń np. na napój. Szerokie paski na ramiona, wzmocniona budowa oraz solidny, uchwyt dodatkowo gwarantują komfort i bezpieczeństwo w każdej sytuacji.\n476 x 330 x 209 mm\nPlecak mam go od blisko dwóch miesięcy, udało mi się go kupić za zaledwie 83zł (ustrzelony na promocji) i jestem zachwycony tym zakupem.\nŚwietnie spisuje się, jako "plecak na jeden dzień". Bez problemu zmieszczę do niego laptopa, zasilacz, myszkę, trochę notatek, coś na ząb i jeszcze zostanie mi miejsca na zapas.\nPo dwóch miesiącach nadal wygląda jak nowy, materiał, z którego wykonany jest sztywny, nic się nie przetarło. Komora na laptopa mogłaby być lepsza, osobiście wolałbym jakby była wyłożona większą ilością gąbki na dnie. Kolejną zaletą plecaka jest jego wygląd, jest bardzo zgrabny i kompaktowy.\nJedyne, do czego modę się doczepić to uchwyt (na dłuższą metę jest niewygodny) i luźne nitki ( znalazło się kilka wymagających obcięcia)\nMógłbym pisać jeszcze długo, ale nie ma sensu, serdecznie polecam, plecak jest po prostu znakomity (zwłaszcza jak trafi się na niego promocja ;) )... Rozwiń dalej\nTowar OK. Jednak czas realizacji zgłoszenia - 1 tydzień to stanowczo za dużo przy przedpłacie na konto i kurierze UPS. / Wypadało by poinformować klienta że towaru nie ma na mag, a nie codziennie mówić, że zostanie wysłany jutro :/ DRODZY PRZED ZAKUPEM ZAWSZE DZWOŃCIE CZY MAJA TOW. NA MAG!... Rozwiń dalej\nDługo szukałem i zastanawiałem się nad kupnem plecaka do 13,3" lapka. I zdecydowałem się właśnie na Targus'a, naprawdę świetnie sprawdza się. Na plus 3 duże pakowne komory, osobna komora na laptopa, dużo kieszonek na dodatkowy sprzęt. Naprawdę polecam.... Rozwiń dalej\nKupiłem go na pierwszym roku studiów (5 lat temu), przechodził ze mną wiele przygód (jak to student ;) ) a mimo to praktycznie nie widać na nim zużycia :)... Rozwiń dalej\nPlecak bardzo wygodny. Po roku nic się nie pruje. Dobrze przemyślane komory. Nadaje się na małe zakupy po pracy. Polecam. :)... Rozwiń dalej\nPosiadam dwa tego typu plecaki. Pierwszy został kupiony w styczniu 2014 r. Pomimo wieku nadal nie widać na nim śladów zużycia, dlatego zdecydowałem się kilka dni temu zakupić drugi egzemplarz. Pomiędzy starym a nowym plecakiem występują drobne różnice w budowie, m.in. inny kształt haczyka na klucze oraz, co pierwsze rzuca się w oczy, odmienna konstrukcja kieszeni na bidon. W nowszym rozwiązaniu, w przeciwieństwie do starszego, jest ona siatkowana, bez możliwości regulacji.... Rozwiń dalej\nPlecak mam od trzech lat i mogę śmiało powiedzieć ze jest bardzo wytrzymały. Do przenoszenia laptop'a lub książek - super. Od momentu zakupu po dzień dzisiejszy - plecak posiada normalne ślady użytkowania lub miejscami bardzo małe przetarcia, zaś sam stan ocenić mogę na bardzo dobry. W porównaniu do poprzednich, ten jest znakomity... Rozwiń dalej\n3 komory, dużo kieszonek dobrze wykonany, dobra jakość za niewielką cenę (w porównaniu do innych). Polecam!... Rozwiń dalej\nPlecak solidnie wykonany, po kilku miesiacach intensywnego uzytkowania nic sie nie pruje ani nie odrywa wyglada tak jak przy zakupie. Zmiesci sie do niego naprawde duzo. Dobrze dopasowuje sie do pleców, paski na ramiona sa szerokie takze sa wygodne i nigdzie sie nie wbijaja. Polecam... Rozwiń dalej\nLekki (w porównaniu do Campus Croll), 27l pojemności, ekologiczny materiał - wg Targusa: z recyklingu butelek plastikowych :) Kieszonki, siateczki, zameczki, na szelkach myk do nawinięcia kabelka słuchawek, błotoodporny - nie przemaka, łatwo wytrzeć - spód plecaka. Szkoda, że nie ma pokrowca.... Rozwiń dalej\nBardzo wygodny plecak i świetnie wykonany. Co prawda przydałyby się jeszcze paski do zmniejszenia głębokość, ale i bez tego nie zajmuje dużo miejsca. Dobrze też nadaje się do noszeni aparatu - w kieszeń na butelkę można spokojnie włożyć 60 cm statyw, przywiązując głowicę do górnej szelki.... Rozwiń dalej\nPlecak fajny, chociaż główna kieszeń sprawia wrażenie trochę ciasnej ,albo mi się wydaje. Fajnie że jest robiony z materiałów z recyklingu. drobne niedoróbki na szwach , dlatego obcinam jedną gwiazdkę. Generalnie polecam.... Rozwiń dalej\nPo dwóch latach użytkowania plecak wciąż wygląda jak nowy. Używany do przenoszenia wszystkiego, książki, zakupy, w czasie wyjazdów. Najsolidniejszy plecak z jakim miałem do czynienia. Laptop zabezpieczony pianką ze wszystkich stron oraz grubym dnem od spodu.... Rozwiń dalej\nMam go ponad 4 lata, noszę codziennie do pracy, często z laptopem w środku, a kompletnie nie widać śladów zużycia. Zastanawiam się nad kupnem drugiego w rezerwie, bo to rewelacyjny plecak 😉... Rozwiń dalej


Błyskawiczny sorbet truskawkowy w czekoladowych foremkach. Letnie garden party. - Lawendowy Dom\nStrona główna / Kuchnia / Desery / Błyskawiczny sorbet truskawkowy w czekoladowych foremkach. Letnie garden party.\nDesery | Kuchnia | Ogród\nBłyskawiczny sorbet truskawkowy w czekoladowych foremkach. Letnie garden party.\nDługie wieczory, spotkania z przyjaciółmi. Uwielbiam tę atmosferę. Na drzewach słoiczki ze światełkami, powoli otula nas ciemność. Cały rok czekamy na takie wieczory, prawda?\nForemki z czekolady to bardzo prosty i niezwykle efektowny sposób na serwowanie takich deserów jak sorbety, lody lub kremy. Można przygotować je wcześniej i przechowywać w lodówce. Wystarczy rozpuścić w kąpieli wodnej czekoladę, za pomocą pędzelka nanieść na papilotki dość grubą warstwą i zostawić w lodówce do zastygnięcia. Potem już tylko potrzebne jest nieco cierpliwości przy zdzieraniu papierka z czekolady i foremki gotowe.\nBłyskawiczny sorbet truskawkowy\nTruskawki przełożyć do blendera.\nDodać miód i sok z cytryny.\nZmiksować i gotowe! Sorbet można także przygotować ze świeżych owoców. Po zmiksowaniu przełożyć do plastikowego pojemnika i włożyć do zamrażalnika na ok. godzinę.\nNastępnie zmiksować na puszystą masę i ponownie włożyć do zamrażalnika na 1,5 godziny.\nProces miksowania powtórzyć jeszcze raz. Podobnie można przygotować sorbet z malin, jagód lub innych owoców jagodowych.\n9 czerwca 2012 o 19:03\nA może by Pani przedstawiła większą część swojego przyjęcia? W sensie więcej dekoracji, bo czuję że takie światełka to tylko przedsmak takich Pani przyjęć… Uwielbiam Pani blog, za atmosferę, za piękne zdjęcia za wiarę że można szybko zrobić coś z niczego i nie potrzeba wielkich pieniędzy tylko chęci :) pozdrawiam serdecznie! Kasia\n10 czerwca 2012 o 17:53\nKasiu, całość będzie do obejrzenia w „Moim Gotowaniu” już niedługo. Na pewno dam znać, jak się ukaże. Bardzo, bardzo dziękuję za miłe słowa:)\n10 czerwca 2012 o 18:57\nTo ja dziękuję! Bo naprawdę szukając jakiś kobiecych stron można natrafić na same tendencyjne strony, a tu mimo, że jest gotowanie, że jest trochę mody czy ogrodu to pięknie się to czyta pięknie ogląda i w ogóle jest pięknie :) Mam nadzieję, że kiedyś trafię na jakieś Slow Food do Warszawy i Panią poznam, choć ze Szczecina mam trochę daleko :) Pozdrawiam!\n9 czerwca 2012 o 21:13\nA sorbet rewelacja! CHętnie bym troszkę pojadła :)\n10 czerwca 2012 o 17:52\nMajanko kochana, ja też uwielbiam takie klimaty. Dzięki serdeczne!\n10 czerwca 2012 o 13:52\nJa robię takie czekoladowe miseczki w foremkach silikonowych, dzięki czemu nie ma problemów ze zdzieraniem papierków :)\n10 czerwca 2012 o 17:48\nPatent super, ale nie miałam takich maleńkich silikonowych, a takie były mi potrzebne.\n10 czerwca 2012 o 17:51\nAgata, a jaki masz rozmiar silikonowych? Ja tylko te standardowe, a one trochę duże.\n28 czerwca 2012 o 05:39\nJa również posiadam takie małe :) We Flo były takie malutkie, podobnie raz dostałam w Realu, takie idealne jak na pralinki :) a z lampionami genialny pomysł, i jaki niedrogi :)\n10 czerwca 2012 o 17:58\nNiesamowite! :D Oj, trzeba będzie wypróbować. Dzięki za pomysł :)\n11 czerwca 2012 o 12:48\nMusta, daj znać, jak zrobisz. Ciekawa jestem efektu :)\n1 lipca 2012 o 13:05\nPosłusznie melduję, że sorbet wykonany! Troszkę jak dla mnie za słodki, ale męskiemu podniebieniu jak najbardziej się przypodobał :D A te papilotki są zachwycające! :)\n10 czerwca 2012 o 19:04\nTak jak Agata robię czasem takie miseczki w silikonowych foremkach, takich malutkich jak do robienia małych czekoladek . Chyba pokazywałam je kiedyś u mnie na blogu.\nBeato śliczna przeprowadzka, choć muszę się przyznać, że potrzebować będę czasu by zmienić przyzwyczajenia ( na starej stronie wszystko było po kolei, a tu trzeba sprawdzać tytuły u góry)\n11 czerwca 2012 o 12:47\nJa też muszę się przyzwyczaić. Najnowszy wpis jest zawsze na górze. Zależało mi na posegregowaniu tej treści, która przez lata mi się rozrosła.\n18 czerwca 2012 o 07:08\no kurczę jaki świetny pomysł z tymi czekoladowymi foremkami:) w życiu bym nie wpadła na to, że tak łatwo można je zrobić:))) coś czuję, że już niedługo się skuszę na ten przepis:) dzięki!\n18 czerwca 2012 o 14:51\nAnia, to na prawdę szalenie proste i super efektowne.\n18 czerwca 2012 o 12:52\nCudny pomysł! W lipcu mam imieniny,zaserwuję!:)\nI bardzo prosty. Polecam:)\n22 czerwca 2012 o 18:07\na ja mam takie światełko z home&you :) cudo! a deser wygląda smakowicie jak wszystkie przepisy :)\n22 czerwca 2012 o 19:04\nMarlena, a moje światełko to słoik i sznurek. Prosta sprawa i praktycznie bez kosztów :)\n6 lipca 2012 o 11:26\nAleż ślicznie wyglądają takie maleństwa!:)\nJak już ktoś niżej pisał – we Flo były kiedyś takie malutkie foremki silikonowe. Trzymałam je w ręku, oglądałam i myślałam – do czego mogłabym ich użyć? Teraz już wiem..;)\nPomysł na lampiony świetny! Wykorzystam go na swoim balkonie!:)


Ogniem i Mieczem - By Fire and Sword • Wyświetl temat - Mapy Polski i Ukrainy w XVII w.\nDzisiaj jest czw lis 26, 2020 1:06 am\nMapy Polski i Ukrainy w XVII w.\nTytuł: Mapy Polski i Ukrainy w XVII w.\n: wt kwie 03, 2012 10:34 pm\nWg. mnie naprawdę bezcenna rzecz\nsama mapa nie jest (chyba) przedmitem praw autorskich - jeśli jednak coś co bym pokazywał naruszało je to z góry przepraszam\nnajprostrzy sposób odnajdywania obecnych miejscowośći na mapie bauplana:\nszerokośc geograficzna (pionowa skala) - jest odzworowana na mapie Beauplna dosyć dokłądnie\ndługość geograficzna (skala pozioma) - do obecnych długości podawanych np. na wikipedi należy dodać 25st (czyli coś co ma długośc 24st u Beauplana będzie mieć długość 49st)\nuwaga - mapa jest "do góry nogami" Krym na górze, poniżej dzikie pola, itd.\nsam Pan Beauplan jest postacią tak barwną, że aż zapiera dech w piersiach - prawdziwy\nmapa w słabej rozdzielczości - poniżej link do wiki skąd mozna sciągnąć 2mb - warto też obejrzeć podobną mape któa zamieścił ponizej dobywszypałasza\nhttp://upload.wikimedia.org/wikipedia/c ... II_map.jpg\nhttp://pl.wikipedia.org/wiki/Guillaume_ ... e_Beauplan\nautor: Piotr Mojski\nPrace Wilhelma le Vasseur de Beauplana\nOkres panowania króla Władysława IV Wazy (1595-1648) syna Zygmunta III Wazy (1566-1632) stał się, dzięki jego planom wojennym i ożywionej działalności militarnej, okresem rozkwitu między innymi kartografii, w tym przede wszystkim wojskowej. Powołany na tron moskiewski w 1610 roku król organizował dwie wyprawy do Moskwy (1612, 1617) w celu objęcia tam władzy królewskiej. Obydwie wyprawy skończyły się jednak niepowodzeniem. Kolejną, tym razem zwycięską wojnę z Moskwą prowadził w latach 1632-1634. Skutkiem korzystnego dla Polski pokoju w Polanowie (1634) Moskwa zrzekła się praw do Inflant i większości ziem (smoleńska, czernichowska i siewierska) wymienionych w rozejmie w Deulino (Dywilino). W roku 1635 w Sztumskiej Wsi został zawarty pokój ze Szwecją, kończący jedną z wielu polsko-szwedzkich wojen, natomiast jego plany wojny z Turcją zostały odrzucone przez polską szlachtę i magnaterię. Gromadzący wokół siebie oświeconych magnatów (Jan Ossoliński) i wybitnych oficerów król przykładał dużą rolę do wzmocnienia swej władzy oraz zbierania i systematyzowania informacji o terenach będących teatrem jego działań wojennych. Wybitni inżynierowie zajmowali się budowaniem fortyfikacji, czołówka europejski specjalistów artylerii szkoliła polską armię i doradzała królowi przy wyposażaniu swojego arsenału w nowoczesną broń, jedni z najwybitniejszych kartografów gromadzili informacje, tworzyli opisy terytorialne itineraria opracowywali i wydawali mapy wojskowe. Władysław IV był twórcą polskiej floty i wtedy to powstała unikalna mapa morska ujścia Wisły, Helu i Zatoki Puckiej - jedyna znana polska mapa morska: Tabula topographica demonstrans situm Sinus Pucensis a Porta Weisselmunde usque ad Peninsulam Hel.\nJednym z najbardziej aktywnych oficerów w służbie polskiej był wówczas, pełniący swe stanowisko od 1630 roku czyli już za króla Zygmunta III Wazy francuski kartograf i inżynier wojskowy Wilhelm le Vasseur de Beauplan (1600-1673) twórca pierwszych polskich map szczegółowych. W dwa lata po wstąpieniu do polskiej armii rozpoczął kierowanie pracami inżynieryjnymi na Ukrainie Podolu i Wołyniu. Poświęcał się nie tylko działalności strikte wojskowej, zakładał między innymi wsie, przeprawy wodne, budował drogi i szlaki komunikacyjne, brał udział w wytyczaniu granicy polsko-moskiewskiej p podpisaniu pokoju w Polanowie. W 1639 kierował wyprawą spływem do ujścia Dniepru, w czasie której zbierał informacje do wydania trzyczęściowej mapy środkowego i dolnego biegu tej rzeki, opublikowanej póĽniej w atlasach Blaeuwów i ich przeróbkach. W czasie tej wyprawy dokonał on pomiarów określających szerokość geograficzną ujścia Dniepru, co stało się jednym z najważniejszych przedsięwzięć w historii kartografii europejskiej. Ustalenie szerokości ujścia Dniepru na 46°50`, błąd zaledwie 15` w stosunku do rzeczywistego położenia, umożliwiło korektę jeszcze ptolemeuszowskiego błędu wydłużenia osi Morza Śródziemnego wraz z przyległymi do niego lądami. Pomiary te wykorzystał na początku XVIII wieku Wilhelm Delisle opracowując bardzo zbliżoną do rzeczywistego mapę naszego kontynentu przedstawiającą Europę w bardzo zbliżonych do rzeczywistych kształtach. W czasie tych prac Beauplan nie uniknął potyczek i starć zbrojnych z Kozakami i Tatarami, których hordy w mniej lub bardziej zorganizowany sposób opanowały w tamtym okresie wschodnie i południowo wschodnie rubieże Rzeczpospolitej.\nPierwszy okres pobytu francuskiego oficera na Ukrainie zaowocował wydaniem rękopiśmiennej mapki południowej części Ukrainy z Morzem Azowskim i Krymem w orientacji południowej: Tabula Geographica Ukraińska. Zachowała się ona do dzisiaj w atlasie Fryderyka Getkanta, autora wspomnianej wyżej unikalnej mapy morskiej. Po roku 1639 mapa zostaje uzupełniona przez opracowanie Województwa Podolskiego, części obszarów naddnieprzańskich oraz Pokucia i Wołynia. Korzystał on między innymi z pomocy polskiego wywiadu wojskowego, którego prawdopodobnie po części był organizatorem. W pracach tych pomagał mu Sebastian Aders, który z rozkazu Hetmana Wielkiego Koronnego prowadził działalność wywiadowczą na Bałkanach i na Krymie.\nW roku 1645 Beauplan otrzymuje od króla Władysława IV przywilej wydrukowania tzw. mapy specjalnej Ukrainy, nie obejmującej Morza Czarnego, Chanatu Krymskiego, Mołdawii i Dzikich Pól: Delineatio specialis et accurata tutius Ukrainae cum suis palatinatibus ac districtibus provinciisque adiacentibus. Mapa generalna, w mniejszej skali, lecz obejmująca wyżej pominięte tereny opracowana została jednak wcześniej i wyrytowana w 1648 roku przez przyjaciela Beauplana gdańskiego rytownika Wilhelma Hondiusza (+1652). Pierwowzorem tej mapy musiała być wspomniana wyżej Tabula Geographica Ukraińska. Hondiusz kończy również w 1650 roku płyty mapy specjalnej, które ulegają korekcie pod wpływem uwag autora po ostatecznym opuszczeniu Ukrainy na skutek dymisji otrzymanej od Mikołaja Potockiego w 1647 roku. (...) Spuścizna po Wilhelmie Hondiuszu zostaje z polecenia króla Jana Kazimierza opieczętowana i dokładnie spisana. Z listu nakazującego opieczętowanie tego zbioru dowiadujemy się o istnieniu Atlante Polonico, welchen ... Beauplan zu designieren angefangen... , atlas ten podobno zawierał 20 map. Król nie znał prawdopodobnie spuścizny po Hondiuszu. Wiedział jednak że ten zajmował się wydawaniem prac Beauplana, być może również dotyczących całej Polski. Znał on charakter i jakość prac francuza i zakładał z pewnością iż Hondiusz był w posiadaniu materiałów, które zapewne należało utajnić.\nW 1660 roku francuski wydawca Jacques Cailloué opublikowuje obszerny opis Ukrainy autorstwa Beauplana. Do tego dzieła dołączone zostają nie tylko wykonane przez Hondiusza Beauplanowskie mapy, ale również inne rysunki tego autora służące do zilustrowania jego tekstu. Odnalezione w 1952 roku w Bibliotece Miejskiej w Gdańsku 11 mapek ziem ukraińskich oraz mapka Królestwa Polskiego, wykonane ręką Hondiusza miały być właśnie dołączone do generalnego opisu Ukrainy. Badania korespondencji Beauplana i Hondiusza nasuwają przypuszczenie że Francuski kartograf zmuszony był do zabiegania o wypłacenie mu przez króla Jana Kazimierza obiecanego przez Władysława IV wynagrodzenia za wykonaną pracę, czy obiecane wynagrodzenie otrzymał nie wiadomo.\nNie wiadomo również nic konkretnego o wydaniu Beauplanowskich zdjęć całego królestwa, choć prawdopodobnie z takimi zamiarami nosił się on w czasie prac nad mapami Ukrainy, czym był na prawdę wspomniany wyżej Atlante Polonico. Wspomina o nim syn spadkobiercy Hondiusza młody Polman, chcąc wydać je w Holandii, opatrzone tekstami bodajże księdza Lipskiego z Warszawy. Nie może to być jednak wielka mapa Rzeczpospolitej Beauplana, gdyż ten nie był czasowo w stanie takiej mapy przygotować. Hondiuszowska mapa całego królestwa opracowana na podstawie Beauplanowskich zdjęć pozostaje więc nadal tajemnicą. Trudno jednak uwierzyć iż 20-to arkuszowa mapa Królestwa polskiego uszła by uwadze kartografów, księgarzy czy osób z otoczenia polskiego dworu królewskiego. Pod pojęciem Atlante Polonico kryje się zapewne zbiorek 11 mapek odkryty w 1952 roku. Przy założeniu że zbiorek ten jest niekompletny i że 8-9 mapek zaginęło można stwierdzić iż Beauplan w istocie zamierzał wydać atlas Polski w niewielkim formacie 19 x 14 cm z rozbudowaną częścią opisową. W sumie byłoby to te 20 map, o których wspomina król Jan Kazimierz w swoim liście zarządzającym opieczętowanie spadku po Hondiuszu. Nie wyjaśnione są również okoliczności które spowodowały, że spadkobierca dzieł Hondiusza mógł zabiegać w Holandii o wydanie fragmentów ostemplowanych przez polskiego króla kolekcji. Czy potrzebował na to specjalnego zezwolenia kancelarii królewskiej, czy ostemplowania dokonano wyłącznie w celach ewidencyjnych, co nie miałoby przecież większego sensu.\nMapa specjalna Ukrainy została opracowana na podstawie pomiarów, badań i obserwacji samego autora w orientacji południowej. Choć znał on mapę Wielkiego Księstwa Litewskiego Mikołaja Krzysztofa Radziwiłła i Tomasza Makowskiego to jednak nie wzorował się na niej przedstawiając tereny wspólne obydwu mapom popełniając często większe błędy niż zespół, w tym przede wszystkim jezuici, opracowujący mapę Radziwiłła. O jednoosobowym opracowaniu i przygotowaniu mapy świadczy między innymi nierównomierność prezentacji zawartej na niej informacji. Beauplan przedstawia dokładniej te tereny, na których dłużej się zatrzymywał, natomiast bardziej pobieżnie traktuje te na których bawił krótko i odwiedzał sporadycznie. Niezwykle trudne warunki zarówno ze względu na sam charakter prac kartograficznych w tym okresie jak i na stosunki panujące wówczas na Ukrainie stawiają prace Beauplana na szczególnym miejscu w historii kartografii polskiej. Z listu - memoriału do ministra Colberta wynika że używał on do prac na kresach Królestwa Polskiego nowoczesnych instrumentów pomiarowych takich jak astrolabium, odometr, zegar czy busola.\nMapa generalna Ukrainy w zasadzie nie różni się od rękopiśmiennej Tabula Geographica Ukraińska, jest redukcją mapy specjalnej. Jako mapa obejmująca całą Ukrainę była często umieszczana w formie przeróbek w najrozmaitszych dziełach kartograficznych.\nMapa Polski pochodząca z niedawno odnalezionego w Gdańsku zbioru stała się szybko bardzo popularna i wielokrotnie zamieszczana przez znaczących kartografów i geografów ze względu na znajdujące się na niej poprawki odgrywające przełomową rolę w rozwoju kartografii Europy.\nOstatnio zmieniony pn kwie 09, 2012 8:29 pm przez Czywczyn, łącznie zmieniany 5 razy\nTytuł: Re: Mapa Beauplan'a\n: wt kwie 03, 2012 11:05 pm\nMapa Ukrainy Beuplana jest tu w lepszej jakości , choć podzielona.\n: wt kwie 03, 2012 11:14 pm\nkadrinazi - zmniejsz tego olbrzyma u góry - zupełnie rozwala widok\n: wt kwie 03, 2012 11:15 pm\ndałem wyższą rozdzielczośc z wiki - chyba jednak jest lepsza niż ta z podziału (więcej detali)\n: wt kwie 03, 2012 11:17 pm\nWybacz Łukaszu, ale to zbyt wielki plik i rozwala forum, musiałem ściąć go tylko do linka.\n: wt kwie 03, 2012 11:20 pm\nKliknij w Максимальне збільшення\n: wt kwie 03, 2012 11:26 pm\nwięcej takich pereł przed wieprza, którym jestem\n: wt kwie 03, 2012 11:28 pm\nO, Artur to jest skarbnica takich perełek\n: wt kwie 03, 2012 11:31 pm\nAno coś niecoś się znajdzie\n: wt kwie 03, 2012 11:32 pm\njakby jeszcze miec dane ile dni w zależności od pory roku/pogody potrzebowały róznego rodzaju wojska na przebycie konkretnych tras można by przygotowac kampanie co się zowie...


Folik Mama Pierwszy Trymestr 60 kapsułek | Wapteka.pl\nFolik Mama Pierwszy ...\n2 kapsułki zawierają: kwas foliowy 400mcg, jod 150mcg, DHA 300mg oraz substancje pomocnicze.\nsuplement diety dla kobiet w pierwszym trymestrze ciąży.\nFolik Mama, Pierwszy Trymestr to suplement diety dla kobiet w pierwszym trymestrze ciąży (do około 13 tygodnia ciąży), zawierający składniki, które trudno uzupełnić za pomocą codziennej diety. Należą do nich kwas foliowy, jod i kwas tłuszczowy DHA (nienasycone kwasy tłuszczowe omega-3).\nzalecane spożycie: 2 kapsułki dziennie. Kapsułki można przyjmować rano i wieczorem z posiłkiem lub niezależnie od posiłków.\nOpinie o Folik Mama Pierwszy Trymestr 60 kapsułek\nminimalny skład, bez udziwnień, czułam się dobrze cały pierwszy trymestr,\nKlienci, którzy kupili Folik Mama Pierwszy Trymestr 60 kapsułek kupili także:\nSymfolic myo-inozytol 2000mg i kwas foliowy 400µg 20 saszetek


Burmistrz - Teatr Gdynia Główna, Plac Konstytucji 1, Dworzec PKP Gdynia Główna, Gdynia - 10 marca 2018: 19:00 - było\nGdynia Polska: 188677 pomorskie: 13028 Bytów: 583 Gdańsk: 8536 Gdynia: 4464 Kwidzyn: 925 Rumia: 703 Słupsk: 2723 Sopot: 3388 Tczew: 928 więcej...\nCO było GRANE - ARCHIWALNE TERMINY » » 2 004 wyświetleń od 1 marca 2018\nscenariusz i reżyseria: Ewa Ignaczak Obsada: Ida Bocian, Małgorzata Polakowska, Marek Sadowski, Radosław Smużny, Błażej Tachasiuk\nFragmenty recenzji: "Wszystko lepsze od wiedzy, kim jestem" - słowa Niemca Na Pokucie równie dobrze pasują do mieszkańców miasteczka. Bo nie można stworzyć własnej tożsamości bez akceptacji tego, skąd się pochodzi. Jeśli mieszkańcy miasteczka nadal nie będą pamiętać o zbrodni swoich przodków, a Niemiec nie przestanie obwiniać samego siebie - nic się nie zmieni. Mieszkańcy nadal będą żyć w strachu przed wojną, a Niemiec nie będzie umiał stworzyć relacji z żadną osobą" "Groteskowa konwencja czyni trudny temat zagłady Żydów łatwiejszym w odbiorze, uniwersalizuje problem, jednak niczego mu nie ujmując. Malutka, kameralna scena Teatru Gdynia Główna jest wprost stworzona dla tego dramatu. Niewielki dystans jaki dzieli widzów od aktorów sprawia, że sami stajemy się elementem spektaklu - mieszkańcami scenicznego miasteczka. Dzięki temu historia zyskuje nowy wymiar - jest bardziej współczesna niż można by sądzić." Weronika Seroka teatrdlawas.pl\n"Reżyserka z największą uwagą przygląda się mechanizmom wypierania prawdy, trudnościom w mówieniu i godzeniu się z niewygodnymi faktami z przeszłości i agresji, którą wywołuje próba ich odkrycia przez postronnych. Dlatego "Burmistrz" Teatru Gdynia Główna jest o czymś więcej niż okrutnie brutalna, opisana w tekście i przedstawiona w spektaklu śmierć żydowskich mieszkańców miasta z rąk Polaków. To próba przyjrzenia się tematom tabu, kwestiom wstydliwym, pomijanym w codziennej konwersacji, które niczym niezabliźnione rany, potrafią dać o sobie znać w najmniej spodziewanej chwili." Łukasz Rudziński trójmiasto.pl "Ewa Ignaczak, jedna z najbardziej pracowitych i uznanych demonstratorek teatru poza głównym nurtem w Trójmieście, pozwoliła sobie na zilustrowanie pogrobowej rzeczywistości niepamięci narodu polskiego. Szczególna sytuacja wyrugowania z pamięci zbiorowej zła, jakiego dokonano na żydowskich mieszkańcach pewnej nieokreślonej miejscowości, stała się kanwą dla autorki tekstu do rozważań nad społecznymi schematami zachowań. Historyczna prawda minęła się z prawdą wyznawaną. Poprawność plemienna zdominowała poprawność polityczną i racje zamordowanych. Skutki utrzymywania status quo, budowanego narodową histerią o byciu wyłącznie ofiarą, doprowadziły do konfrontacji, w wyniku czego ponownie "wdeptano" w ziemię tych, co domagali się odkupienia win i rozliczenia traum." Katarzyna Wysocka gazetaświetojanska.org\nBurmistrz Małgorzaty Sikorskiej - Miszczuk scenariusz i reżyseria: Ewa Ignaczak Obsada: Ida Bocian, Małgorzata Polakowska, Marek Sadowski, Radosław Smużny, Błażej Tachasiuk światło: Marzena Chojnowska opracowanie muzyczne: zespół Teatr Gdynia Główna Teatr Stajnia Pegaza\n17 października 2013 - 11:15, 13:50, 16:40, 19:15, 22:00jest więcej terminów


LONG4LASHES EXPRESS BROW HENNA Jednoskładnikowa henna do brwi z odżywką BROWN, 6 ml | Oceanic eStore\n2w1! Zaawansowany produkt do brwi, który łączy w sobie innowacyjną pielęgnację oraz idealny makijaż. Jednoskładnikowa henna do brwi, która zapewnia natychmiastowy efekt idealnie podkreślonych brwi, bez użycia aktywatora. Nadaje wyrazisty i głęboki kolor, a efekt utrzymuje się do 4 dni. Unikalna formuła opiera się na synergii składników aktywnych:\nBiotyna stymuluje wzrost brwi, wzmacnia je, nadając im zdrowy połysk. Guma mastyksowa pogrubia i nabłyszcza. Naturalny ekstrakt z henny, przyciemnia brwi.\nPrecyzyjny aplikator w pędzelku ułatwia rozprowadzenie henny i zarysowanie idealnego, spersonalizowanego kształtu. Pozwala uzyskać profesjonalny wygląd wyraźnie zdefiniowanych i podkreślonych brwi.\n- efekt jak po wizycie w gabinecie kosmetycznym\nStosowanie: Przed nałożeniem preparatu zabezpiecz skórę wokół aplikowanego obszaru kremem. Za pomocą aplikatora nałóż hennę na brwi. Odczekaj 15-20 min (w zależności od preferowanej intensywności zabarwienia), po czym zmyj pozostałość zwilżonym wacikiem. Ostrzeżenia: Unikać kontaktu z oczami lub z uszkodzoną skórą. W przypadku dostania się preparatu do oczu natychmiast przepłukać je dużą ilością wody. Produkt może działać uczulająco na skórę. Barwniki do włosów mogą wywoływać reakcje alergiczne. Produkt nie jest rekomendowany dla osób poniżej 16 roku życia. Nie farbować włosków, jeśli na twarzy występuje wysypka lub skóra jest wrażliwa, podrażniona i uszkodzona. Nie farbować włosków, jeśli kiedykolwiek wystąpiła reakcja na farbowanie włosów.\nAqua, Pentylene Glycol, Polyquaternium 37, Propylene Glycol, Glycerin, Biotin, Lawsonia Inermis Leaf Extract, Hydrolyzed Yeast Protein, Pistacia Lentiscus Gum, Allantoin, Caprylic / Capric Triglyceride, Basic Blue 99, Basic Brown 16, Urea, Basic Yellow 57, Basic Brown 17, Basic Red 76, Acid Violet 43, Sodium Benzoate, Hydrogenated Lecithin, Phenethyl Alcohol, Disodium Phosphate, Phenoxyethanol, Citric Acid, Ethylhexylglycerin, Potassium Sorbate, Sodium Hydroxide.\nCena promocyjna 59,99 zł Regular Price 74,19 zł\nLong4Lashes serum przyspieszające wzrost brwi 3 ml\nLONG4LASHES Eyelash Builder baza pod tusz 7 ml\nLONG4LASHES Antybakteryjny spray do dezynfekcji, 50 ml\nLONG4LASHES FABULASH MASCARA Tusz do rzęs 10 g\nLONG4LASHES Fabulash SET - Primer 9 ml & Mascara 10 g