Moczary Nie Lis 29 2015, 17:14;\nNa północ od granicy wioski rozrastają się niezmierzone bagna, rozlewające się pośród starych, omszałych drzew. Miejsce to nie jest owiane dobrą sławą – podobno wielu, którzy udali się na moczary, nie wróciło stamtąd już wcale, ale inne podania głoszą, że fauna i flora tych rejonów jest tak bogata, iż wielu czarodziejów po prostu nie potrafi oprzeć się pokusie, decydując się na tę szaleńczą wyprawę. Będziesz kolejnym śmiałkiem?\n1 - Udaje ci się zebrać trzy dowlne rośliny ze spisu.\n2 - Chyba nie sądziłeś, że bagna są przyjaznym miejscem? Jeśli tak, właśnie żałujesz swojej lekkomyślności. Napada cię grupa rozwścieczonych trolli rzecznych! Czyżbyś nierozważnie naruszył ich teren?\nMoże i są głupie, ale zdecydowanie niezbyt przyjaźnie nastawione. Nie jesteś w stanie powalić całej grupy w pojedynkę. Jeśli posiadasz co najmniej 60 punktów z zaklęć lub ONMS w kuferku udaje ci się spowolnić trolle i uciec bez szwanku. W przeciwnym razie mocno obrywasz i lądujesz w Szpitalu Świętego Munga, w którym jesteś zobowiązany przeprowadzić trzy kolejne wątki. Dopiero po tym czasie dochodzisz do siebie i możesz wrócić do domu. W przypadku ignorancji postać zostanie ukarana w inny sposób.\n3 - Nawet, jeśli wcześniej byłeś zupełnym laikiem, po wyprawie na mokradła i ujrzeniu na własne oczy tylu magicznych zwierząt oraz niespotykanych roślin, czujesz się ekspertem w tych dziedzinach.\nZdobywasz 1 punkt z ONMS oraz 1 punktów z zielarstwa.\n4 - Przez chwilę wydaje ci się, że masz omamy, ale w odległych czeluściach mokradeł natrafiasz na chatkę pustelnika. Postanawiasz zajrzeć do środka. Okazuje się, iż mieszka tam stary, nieco zbzikowany mag. Rzuć kością jeszcze raz.\nParzysta – po dłuższej rozmowie dowiadujesz się, iż pustelnik jest animagiem. Udaje ci się namówić go na podzielenie się swoją wiedzą. Od tego czasu wracasz do chatki kilkakrotnie, jakimś cudem za każdym razem odnajdując drogę... a może to po prostu chatka sama pozwala ci się odnaleźć? Bez względu na to, czy jedynie sprzyja ci szczęście, czy masz wrodzony talent do znajdowania drogi w lesie, otrzymujesz 1 punkt z transmutacji do kuferka.\nNieparzysta – twoja postać dostaje recepturę (oraz umiejętność warzenia) eliksiru tęczowego.\n5 - Początkowo nie chcesz przyznać się przed samym sobą, ale... gubisz drogę. Nie wiesz, gdzie się znajdujesz, na dodatek w tym osobliwym miejscu magia zdaje się nie działać tak, jak powinna – nie jesteś w stanie wrócić do domu nawet, jeśli posiadasz umiejętność teleportacji. Błąkasz się po bagnach przez kolejne dwa dni.\nW wyniku tego incydentu, zachorowałeś na lebetius, który możesz wyleczyć jedynie przez trzykrotne zażycie eliksiru pieprzowego w trzech różnych wątkach, bądź poprzez dwudniową wizytę w szpitalu. W innym wypadku, będziesz obserwował nawroty choroby aż przez trzy miesiące!\n6 - Potykasz się o wystający korzeń i wpadasz do bagna. Niestety, z rąk wypada ci różdżka, niknąc w odmętach bajora.\nJeśli ktoś ci towarzyszy, może pomóc ci znaleźć różdżkę – musi jedynie rzucić jedną kostką i wylosować nieparzystą liczbę oczek (jeśli jest to więcej, niż jedna osoba, każda ma po jednej szansie!). Jeśli jesteś na moczarach sam - czeka cię zakup nowej. Lepiej zacznij trzymać kciuki za swój bezpieczny powrót do domu...\nRe: Moczary Pią Lis 25 2016, 18:52;\nDzień zapowiadał się tradycyjnie, dobrze. Dolina Godryka po pladze magicznych stworzeń, wyjątkowo pełna była urokliwych zakątków, w których można było się natknąć na niebezpieczne istoty magiczne. Toni właśnie dlatego przechadzała się po rodzimym terenie znacznie częściej niż pamiętała to kilka lat temu. Czasami dochodziło nawet do kilku wypraw w miesiącu. Ta wędrówka rozpoczynała comiesięczną przygodę. Przed wyjściem poprawiła ciężki płaszcz na ramionach, zarzucając jego ogromny kaptur na głowę. Jeszcze nie wiedziała jakie rewelacje czekają ją dnia dzisiejszego. Gdzieś z podań mówionych, od słowa do słowa poszczególnych mieszkańców doliny, dowiedziała się o gnieździe trolli rzecznych na pobliskich moczarach. Nie byłaby sobą, gdyby nie uznała tej informacji za pomocną w zdobyciu nowych ingrediencji dla różdżek z rodzinnego zakładu różdżkarskiego. Rdzeń z włosa trolla rzecznego, bądź jego piżmo byłoby silnym rdzeniem dla potencjalnej różdżki i chociaż Toni nie potrafiła niezależnie ich wytwarzać, mogła to powiedzieć z pewnością, że czarodziej będący w posiadaniu takiego rdzenia nie powinien był na niego narzekać. Wybór był prosty. Przygotowała się do podróży, pakując dla siebie prowiant, zgarniając też własną miotłę, mającą jej posłużyć za ewentualną drogę ucieczki, gdyby było to konieczne. Nie wszystko poszło po jej myśli. Dotarła na moczary bez problemu, co prawda, pamiętając, że przychodziła tu za dzieciaka jeszcze z braćmi, wtedy kiedy życie wydawało się mniej skomplikowane, a konflikty w rodzinie znacznie mniej widoczne.\nLedwie dotarła na pogranicze tego obszaru, kiedy w oczy rzuciła jej się pierwsza zdobycz. Zachowując dystans, zbliżała się do trolla powoli, przesuwając się bezpiecznie po podmokłym gruncie. I... zlekceważyła zagrożenie, bo kiedy ona zaczęła grząźć w bagnie zza jej pleców usłyszała kolejne odgłosy, brzmiące jak język trolli.\n— Kurwa... — bąknęła nadzwyczaj spokojnie, jak na kogoś, kto właśnie do połowy tonął w błocie, a zza jego pleców docierały go odgłosy nadchodzzącej grupy trolli — tylko nie moja miotła... — westchnęła zawiedziona chyba bardziej faktem, że jej własność właśnie łamała się w kotłującej się pod jej nogami brei. Odetchnęła z rezygnacją, dopiero, kiedy przyswoiła swoją stratę, szukając drogi wyjścia z obecnej sytuacji. Ledwie zdążyła się rozejrzeć wokół, a było to już niepotrzebne.\nCoś wielkiego, chociaż nie widziała co, ale po zapachu wnioskowała, że troll, szarpnęło ją do góry. Nie miała pojęcia co stało się później. Pamiętała, że obudziła się w Szpitalu, a ciało rwało ją tak, jakby ktoś pogruchotał jej wszystkie kości.\nI prawidłowo, bo właśnie to miało miejsce.\nKostka: 2 :C\nRe: Moczary Wto Gru 27 2016, 17:26;\nUrzędnik teleportował ja na sam środek jakiś wielkich moczarów. Nim zdążyła go zatrzymać, już obrócił się i zniknął. Znowu zakręciło jej się w głowie, więc usiadła. A w zasadzie klapnęła na biały puch. Powoli się rozejrzała. Zgadywała, że to gdzieś na obrzeżach Doliny Godryka, choć nigdy tu nie była. Schowała twarz w dłoniach czekając, aż choć trochę minie jej ten okropny ból głowy. Nie wiedziała nawet ile czasu tak siedziała, jednak gdy znowu podniosła głowę, zawroty odrobinę minęły. Od siedzenia całkiem już przemokły jej spodnie i kurtka. Przeszukała kieszenie w poszukiwaniu różdżki. Przez chwilę bała się, że ją zgubiła, lecz w końcu odnalazła ją i wyciągnęła. Wypowiedziała odpowiednie zaklęcie, ale nic się nie wydarzyło.\n- Kurwa. Cholerne zadupie – wymruczała. Widocznie będzie musiała pójść do domu mokra. Tylko w którą to stronę? Rozejrzała się po raz kolejny, szukając chociażby najmniejszego znaku, w którą stronę powinna iść. Ze smutkiem jednak stwierdziła, że na tym zadupiu nie ma niczego. Żadnej strzałki z napisem „w tamtą stronę do domu”, żadnej mapy, żądnego miłego stworzonka, które by jej pomogło, czy chociaż jakiejś cholernej ścieżki. Jak okiem sięgnąć, wszystko po horyzont wyglądało dokładnie tak samo.\nZastanowiła się nad swoim położeniem. Mogła zrobić dwie rzeczy. Iść, mając nadzieje, że przybliża się do celu, a nie oddala. Lub zostać i czekać jak księżniczka w wieży, aż ktoś ją uratuje. Może jakaś zbłąkana duszyczka będzie tędy przechodzić (co wydawało się wysoko mało prawdopodobne) lub może ktoś spod ratusza natrafi na tego samego urzędnika, który z jakiegoś powodu zostawia ludzi na środku pustkowia. Ta druga opcja wydawał jej się całkiem prawdopodobna, jednak szybko wyrzuciła ją z głowy. Nawet jeśli by się to stało, równocześnie przecież mógłby teleportować go w jakieś inne miejsce na moczarach. Uznała w końcu, że robienie czegoś jest zawsze lepsze od siedzenia jak dupa wołowa. W końcu była samodzielna i może uda jej się odnaleźć drogę. Wybrała, więc któryś z kierunków i powoli zaczęła maszerować w tamtą stronę.\nRe: Moczary Wto Paź 10 2017, 22:17;\nWiatr dął silnie, raz po raz wpychając przede mnie czarną, wyświechtaną od rozlicznych podróży pelerynę. Nacisnąłem dłonią na swój brzuch, przytwierdzając ją z powrotem do ciała. Ten sposób zdał egzamin jedynie na krótką chwilę, gdyż zaraz znowu zacząłem przypominać rozdętego nietoperza. Westchnąłem cicho, walcząc z irytacją. Nie rozumiałem czemu martwy przedmiot aż tak bardzo działa mi na nerwy, przecież niby nie martwiłem się, że coś zdoła mnie zobaczyć. Może miało to coś wspólnego z potrzebą zachowania kontroli, zwłaszcza tutaj, na obcym terytorium? W tych okolicach, w normalnych warunkach i nawet wieczorami, nie widywałem tutaj zbyt wielu niebezpieczeństw. Nie byłem tutaj pierwszy raz, więc wiedziałem czego ewentualnie mógłbym się spodziewać i mimo, że nie powinienem się stresować byle czym, to jednak pewien niepokój leniwie pełzający po skórze przypominał mi, iż nigdy nie powinienem być czegoś pewnym w stu procentach. Życie za szybko ustalało nowe reguły gry, aby myśleć o dniu jutrzejszym. Już raz przekonałem się o tym na własnej skórze, a jednak wciąż na nowo popełniałem ten sam błąd, ot człowiecza przywara. Teraz wydawało mi się znów, że jestem nietykalny. Siedziałem na niezwykle wysokim drzewie, obserwując bagna ze stosownej odległości. Wolałem nie schodzić, aby przypadkiem nie utknąć po same kolana w chciwie wciągających kończyny piaskach, czym znów wzbudziłem w sobie to fałszywe poczucie bezpieczeństwa. Milczałem nasłuchując. Przez łopot materiału przebijały się dziwne mlaszczące odgłosy. Z początku wydawało mi się, że to jedynie moja bujna wyobraźnia znowu zaczyna płatać mi figle. Kiedy człowiek siedzi sam na drzewie od kilku godzin i wpatruje się w las, można zacząć obawiać się o jego poczytalność, prawda? Zacisnąłem mocno powieki, a następnie szeroko otworzyłem oczy, mrugając krótko. Nachyliłem się nieco nad swoją gałęzią, ale nie dostrzegłem nic nadzwyczajnego. Odgłosy ucichły. Szelest wiatru przyniósł ze sobą jedynie własne pogwizdywanie. Zmarszczyłem brwi i wreszcie poruszyłem się lekko. Chwyciwszy jedną z gałęzi, opuściłem się powoli na niższą półkę. Znalazłem podparcie dla stóp akurat w chwili, w której coś zaczęło mlaskać nieopodal. Opadłem na kolana, już po sekundzie ściskając udami gruby konar. Dostrzegłem bujną, jasną grzywę przebijającą się pomiędzy żółknącymi liśćmi. Ciekawość zapłonęła we mnie niczym gorączka i poczęła błyskawicznie trawić moją cierpliwość. Wypchnęła mnie naprzód, zmuszając do zejścia jeszcze niżej. Chciałem zobaczyć tego jednorożca (bo jakoś tak podświadomie przyjąłem, że to może być tylko on), może nawet go zranić, aby móc podziwiać srebrzystą krew rozlaną na mchu. Tak, byłem zdegenerowany. Niby wszystko było pod kontrolą. Opiekowałem się leśnymi stworzeniami, to się nie zmieniło, a jednak czasami nie potrafiłem już poradzić sobie z tym, co siedziało wewnątrz mnie. Zawiłe pajęcze sieci, niby delikatne i miękkie, a jednak liczne i ścisłe wiązały moją duszę z brutalnością, napędzały mnie agresją, jaką silnie w sobie tłumiłem. Każdy kto mnie zna, natychmiast zaprzeczyłby mojej poczytalności, gdyby napotkał mnie w takim stanie. Prawdziwie dzikiego, niepowstrzymanego wedle własnego mniemania. Lekkomyślnego idiotę. Tego samego, który zabił własną matkę przez swoją nieodpowiedzialność. Nie byłem taki, więc dlaczego w otoczeniu natury, przy akompaniamencie stworzonym z głuchej ciszy, aż tak się zmieniałem? Nie dla mnie rozsądek, nie teraz. W tej chwili liczyło się dla mnie jedynie to, aby wreszcie móc dostać coś nowego. Jakiś składnik, którego nie miałby nikt w okolicy, a już na pewno nie byle jaki smarkacz. Wychyliłem się jeszcze bardziej. W skupieniu nie słyszałem jak gałąź trzeszczy ostrzegawczo pod moimi stopami. Postawiłem kolejny krok, już niemalże się uśmiechając. Zacisnąłem palce na różdżce, wycelowałem w chłepcącego wodę jednorożca.\nRe: Moczary Pon Paź 16 2017, 19:29;\nSłońce chyliło się ku zmierzchowi, ostatnimi, słabymi, jesiennymi promieniami sunąć po polanach i strumieniach niezmąconych ludzką ręką, łąkach ukrytych w zakamarkach dzikiego lasu. Wiatr mącił ciszę lasu, porywając swoją siłą gałęzie najwyższych drzew. Włosy Rosjanki cicho przemierzającej miękkie od mchu, tereny lasu, podrywały się do góry, próbując wydostać z nie dość silnie zaplecionego koka. Szum działał na jej korzyść. Twardo stąpając po szeleszczących, opadłych liściach, nie musiała się martwić o nadmierny hałas, skutecznie zagłuszała ją nieposkromiona pogoda. Brudnymi, brązowymi niczym ziemia, butami, grzęzła co kilka kroków w miękkiej glebie, przesiąkniętej wodą. Wiedziała, że zbliża się do źródła, kiedy tylko coraz ciężej było jej szybkim krokiem przemierzać teren. Mimo to, nie zawróciła. Wiedziała, że mimo iż nie ma doświadczenia w wodnych stworzeniach, złapanie jakiegokolwiek z nich, mogłoby się jej bardzo opłacić. Jak zawsze, gra warta była świeczki.\nUtrudniająca sprawne poruszanie się, aura, zmuszała ją, by uważniej patrzyła pod nogi. By tym razem nie wysilała się na spojrzenia w dal, a patrzyła przede wszystkim na to, jak stąpa.\nDuszące sidła delikatnie zaczęły oplatać jej kostkę, lekko tak, iż zupełnie nie czuła zaciskającej się na niej siły. Stała w miejscu, nerwowo obserwując sytuację, jaka rozgrywała się przed jej oczami. Zamarła z sercem w gardle, gdy dostrzegła jednorożce. A jeszcze mocniej ścisnęło jej żołądek, gdy widziała, jak męska postać ześlizguje się z drzewa, cicho i miękko. Wiedziała, co próbował osiągnąć - może nie spodziewała się tu drugiego łowcy, miała jednak świadomość, że ten chce się zbliżyć do istot. I nie, nie mogła na to pozwolić. Wyciągnęła różdżkę, celując w chłopaka. Musiała go powstrzymać, w obawie, że spłoszy zwierzę, które to ona chciała upolować. Nie pamiętała o problemach z magią, ani o tym, że tkwi nogą w gnieździe duszącej rośliny. Cicho szepnęła zaklęcie, by powstrzymać chłopaka i uniemożliwić mu jakikolwiek ruch. Problemem jednak była magia. Nieposłuszna od pewnego czasu. I gdyby tylko Fyodorova czytywała gazety, nieco mniej zagłuszona swoim własnym, dzikim światem - wiedziałaby, co obecnie się dzieje. Nieświadomie przekonywała się o tym, gdy było za późno.\nZaklęcie silnie się odbiło, zmieniając kierunek i rozpryskując się na boki. Traf chciał, że w tej okolicy sporo było roślin, które na pewno nie działały na korzyść cichego polowania. Urok odbił się od hibiskusa ognistego, bogato żerującego nad brzegiem moczar. Rośliny rozprysnęła się, strzelając czerwonym żarem, a to zdaje się było coś, co właściwie w stanie powstrzymać było chłopaka cicho skradającego się do jednorożców. Wybuchło poruszenie, a spłoszone zwierzęta, gotowe były do ucieczki. I choć Fyodorova rzuciła się za nimi, upadła zatrzymana przez oplecioną ściśle nogę, lądując w gęstych bagnach i szamocąc się wściekle, atakując rosyjskimi przekleństwami. Gdyby tylko chłodno pomyślała, przecież wiedziałaby co należy zrobić.\nRe: Moczary Sro Paź 18 2017, 01:36;\nNie widziałem Fyodorovej, zbyt skutecznie zaślepiło mnie piękno tej sceny. Ja, zbliżający się do niczego niespodziewającego się jednorożca, trzymający go niemal na samej różdżce. Ekscytacja buzowała we mnie tak silnie, że wydawało mi się, iż czuję jak mrowi mnie od niej skóra. Niewiele myśląc potarłem ramię w zamyśleniu, gdy przetrząsałem głowę w poszukiwaniu, odpowiedniego na tę okazję, zaklęcia. Już niemalże czułem zapach krwi, unoszony przez rozentuzjazmowany dziś wiatr i nawet pozwoliłem sobie na jeden głębszy wdech, nim zadecydowałem o kontynuowaniu polowania z poziomu bagna. Opadłem lekko na ziemię i uśmiechnąłem się bezwiednie pod nosem, rad, że pod stopami miałem jeden z niewielu fragmentów miękkiego, zielonego mchu, jaki idealnie ukrył moją obecność przed wyostrzonym słuchem stworzenia. Zacisnąłem mocniej palce na drewnie, powoli prostując cała sylwetkę, aż nie zatrzymałem się w delikatnie pochylonej pozie pełnej wyczekiwania. Tyle, że do żadnego oczekiwania dojść nie mogło. Pomyślałby kto, że tak łatwo dam się zaskoczyć. Cóż, gdybym tylko lepiej się na tym wszystkim znał - mniej czytał, a więcej praktykował - wtedy może miałbym jakiekolwiek szanse na przewidzenie co za moment się stanie. Znikąd pojawił się on - mój stary druh, nieodłączny towarzysz wszelakich posiedzeń w pokoju wspólnym - i zapłonął jasno. Hibiskus ognisty wydarł z siebie strzępek bieli, a następnie zrudział eksplodując efektownie, gdy płomienie dosięgły nie tylko sąsiedniej rośliny. Zebrały żniwo także dalej. Nawet tam gdzie mój otępiały, z powodu bliskości ognia, wzrok szukał spłoszonego, majestatycznego stworzenia o jasnej grzywie. Wyciągnąłem przed siebie różdżkę, próbując wyszeptać formułę zaklęcia petryfikującego. Zająknąłem się przy końcu, więc może to i dobrze, że czar ostatecznie nie zadziałał… kto wie do czego doszłoby, gdybym potraktował jednorożca wypaczonym petrificus totalus? Kiedy zorientowałem się, że szansa przepadła, nagle padłem na ziemię, prosto w wilgotny mech. Uderzyłem twarzą w jego miękką strukturę, ale ognia nie było aż tak wiele jakby mi się wydawało. Płomienie muskały pojedyncze gałęzie, zbyt daleko ode mnie, abym musiał się ich obawiać, ale nie potrafiłem przekonać się do zaufania w swój własny osąd. Już raz myślałem, że wiem co robię, drugi raz nie będę tak lekkomyślny. Rozejrzałem się pospiesznie, obdarzając tę nieznośną dziewuchę jedynie przelotnym spojrzeniem. Zaraz miało do mnie dotrzeć to co zrobiła, byle tylko odebrać mi przyjemność z tropienia i pozyskiwania składników, ale teraz byłem zdecydowanie zbyt skupiony na niemym oczekiwaniu. Wydawało mi się, że słyszę jak coś przedziera przez oddalone od nas gałęzie, forsując jedyny szlak, jakim mogliśmy chociaż spróbować iść, aby odszukać jednorożce. Tymczasem Rosjanka prychała tak wściekle, że już po kilku sekundach zdawało mi się, iż ten odgłos jedynie mi się przyśnił. Cała ta wyprawa była kompletnym fiaskiem, teraz już to wiedziałem. Podniosłem się z ziemi po kilku, obrzydliwie długich, sekundach. W okolicy było na tyle wilgotno, aby rozjarzone gałęzie zamieniły się wkrótce w nadpalone strzępki kory, cienie samych siebie. W żadnym razie nie zamierzałem przyznawać się, nawet i przed samym sobą, że ta sytuacja naprawdę solidnie połaskotała odpowiednią strunę wewnątrz mnie, wzbudzając we mnie strach. Jeżeli nie było go po mnie widać, to naprawdę musiałem sobie pogratulować. Starałem się, aby oczy mnie nie zdradziły, gdy zbliżałem się do Zilyi. Byłem zbyt wstrząśnięty obecnością ognia, aby w ogóle pomyśleć o złoszczeniu się na nią.\n- Shhh… - szepnąłem, sugerując jej gestem, aby spróbowała zamilknąć. Ukucnąwszy przy niej, przysunąłem różdżkę bliżej leniwie pełzających pnączy, chcąc się ich pozbyć. - Lumos - głos miałem cichy. Nie drżał, chociaż wzrok miałem skierowany w dal, przed siebie. Wydawało mi się, że widzę tam jakieś poruszenie, jakby na potwierdzenie poprzednich wrażeń słuchowych, ale póki co znów zignorowałem ostrzeżenie, aby zająć się sidłami. Nie rozumiałem, dlaczego zdecydowałem się na rozsupłanie Fyodorovej z uścisku pnączy, skoro zdecydowanie wchodziliśmy sobie w paradę. Może lubiłem czystą rywalizację? To brzmiałoby nawet wiarygodnie, gdyby ktoś mnie spytał.\nRe: Moczary Nie Paź 22 2017, 17:49;\nBłyskający ogień nie zajął dużej powierzchni. Rozpalił się nagle, oświetlając tą polanę, stopniowo pogrążającą się w nocnym mroku. Oczy Fyodorovej, odbijające połyskujące płomienie, skupione były na zwierzętach, które w obawie przed niebezpieczeństwem majestatycznie uciekły. Niewielki, gwałtowny płomień, który to szybko i niespodziewanie wybuchnął, po niewielkiej chwili, zaczął stopniowo gasnąć, znów spowijając to miejsce mrokiem. W tamtej chwili spłoszone zostały nie tylko zwierzęta, które oboje chcieli upolować, ale i chłopak, który mógł w tym z Zilyą konkurować. Dopiero, gdy niezwykle biała sierść zwierząt, tak silnie wybijająca się spośród ciemnych, gęsto rosnących drzew, zniknęła z jej pola widzenia, Fyodorova zła utraconymi nadziejami, spojrzała na konkurenta. Jak na takie określenie, dość zaskakującym była jego pomoc. Wydawał się mocno skupiony na tym, co się działo dookoła, a i o dziwo na tym, by jej noga wolna była od więzów. Milczała, gdy ją uciszał, gdy rozpętywał silne więzy na jej nodze, stopniowo chcące pożreć ją coraz bardziej. Odetchnęła, gdy uścisk zelżał. I choć była wdzięczna za tą drobną przysługę, to uczycie to mieszało się, ze złością - nienawidziła, gdy ktoś wchodził w jej drogę. I bynajmniej nie chodziło tu o same ambicje, a fakt, że mógł zagrażać jej jako konkurencja, nowy sprzedawca na rynku, ktoś, kto realnie mógłby ukrócić jej pensję.\nZ zaciśniętymi ustami obserwowała pewne ruchy chłopaka, czekając aż skończy. To był krótki moment, w którym byli na tyle blisko siebie, że tak naprawdę dopiero teraz mogła uważnie przeanalizować jego wygląd, jak niosące za tym potencjalne zagrożenie. Nieme przyzwolenie na dyktowanie warunków tej krótkiej chwili w końcu dobiegło końca, a w efekcie Fyodorova silniej zacisnęła ręce na różdżce, uważnie spoglądając w oczy swojego konkurenta.\n- To teraz jest mój teren, trzymaj się z daleka. Jednorożec jest mój. - Nie odrywając od niego wzorku, szybko podniosła się z zimnej i wilgotnej ziemi, nie tracąc czasu na otrzepanie się z błota przywierającego do jej zielonej kurtki. Nie zamierzała mu dziękować - mógł się domyślić, że Fyodorova będzie czuła teraz potrzebę spłacenia drobnego długu. Na pewno jednak nie tak dużego, by pozwolić mu zabrać sprzed nosa tak kuszącą zwierzynę.\nNie sądziła, że w tych brytyjskich lasach w końcu trafi na kogoś, kto stanie się jej konkurencją. Kogoś, kto wśród ułożonych, czystych Brytyjczyków, będzie chciał zajmować się tym, czym ona sama. Nie sądziła też, że jeśli już kogoś takiego spotka, to będą w tym samym wieku, że będą prezentować podobne cechy wyglądu, a finalnie mieszkać po sąsiedzku. Spojrzała na niego ostatni raz, od góry do dołu, jakby ocenić chciała z kim musi się mierzyć i zapamiętując te cechy, cofnęła się o parę kroków. Tam, gdzie usłyszała szmery, gdzie oboje wiedzieli, że coś się porusza.\nRe: Moczary Nie Paź 22 2017, 19:09;\nNie spodziewałem się, że będzie taka milcząca. Wtedy, w sklepie Fairwynów, Fyodorova wydała mi się niezwykle pyskata i zarozumiała. Sądziła, że trafiła na byle sprzedawcę, którego mogła dowolnie zmanipulować? Moja rodzina nigdy nie zatrudniała u siebie byle kogo. Na sklepie zawsze musiał być ktoś, kto znał się na różdżkach lepiej od przeciętnego Smitha. Kiedy ja zaczynałem praktykę, był to jeden z moich wujów. Teraz coraz rzadziej widywałem go na zapleczu. Może wreszcie uznał, że można mi zaufać? Cóż, jeżeli tak, to był to kolejny jego błąd. Może i znałem się na zwierzętach i potrafiłbym rozpoznać, gdy ktoś spróbowałby mnie zrobić w balona i sprzedaż mi jeża zamiast szpiczaka, ale z cała pewnością jeszcze nie znałem się tak dobrze na różdżkach. Ha, znów robiłem się pyszny. Zilya wyglądała mi na kogoś, kto zna się na rzeczy, zwłaszcza teraz, gdy na moczarach mieliśmy prześcigać się w schwytaniu jednorożca. Przy niej byłem wyjątkowo mały i niegroźny. Hobbystyczne patroszenie zwierząt nie gwarantowało mi przecież żadnych genialnych zdolności w zakresie tropienia, a jednak nie potrzebowałem nawet słuchać jej wyzwania, aby rozpaliła we mnie chęć rywalizacji. Wystarczyły mi jej oczy. To, jak obserwowała mnie, gdy uwalniałem ją od sideł, jak mierzyła mnie spojrzeniem z góry na dół. W normalnych warunkach pewnie odpuściłbym sobie i odszedł, pozostawiając jednorożca samemu sobie, a teraz naprawdę nie mogłem się zmusić do zwieszenia różdżki wzdłuż ciała. Otarłem twarz, strząsając z niej pojedyncze fragmenty ziemi, jakie przykleiły się do niej po kontakcie z mchem, ukrywając w ten sposób uśmiech.\n- Więc spróbuj mnie wyprzedzić. - Odpowiedziałem jej, cofając nadgarstek, aby mogła dostrzec resztki wesołości na moich wargach, a jednak moje oczy się nie śmiały. Stały się chłodne i oceniające. Odrobinę dzikie, jak wtedy, gdy chciałem zapolować na spiżobrzucha. Wciągnąłem w nozdrza smród palonych drzew, ostatni raz zerkając na niepozorną Rosjankę, a potem rzuciłem się biegiem za jednorożcem. Nie potrafiłem robić tego na tyle cicho, aby zgubić po drodze Zilye. Co jakiś kawałek niemalże grzęzłem w lepkim błocie, ale wkrótce teren zaczynał być stabilniejszy. Przyjąłem to z ulgą i przeskakując nad korzeniami, powziąłem decyzję, aby nie oglądać się za siebie. Jeżeli miała mnie wyprzedzić, to najwyraźniej tak miało się stać. Zacisnąłem mocniej usta, dusząc w sobie śmiech wynikający z nastoletniego podekscytowania.\nRe: Moczary Pon Maj 07 2018, 01:59;\nKorciło ją. Niedorzeczność popychała ją do wielu skrajnie lekkomyślnych zachowań. Czyżby z wiekiem nie miało się to skończyć? Może przynajmniej osłabić? Nic z tych rzeczy, nadal była na to za młoda. Dzika dusza, rządna przygód, przedstawiła jej nowy cel - moczary. No bo hej, czy istnieje miejsce bardziej zachęcające na wieczorne eskapady niż to, owiane zabójczą sławą? Pobocznym zamiarem było zebranie dzikich roślin, bo przecież zawsze dobrze jest tłumaczyć rozsądkowi, że ma się ten nieco mniej irracjonalny cel. Mniej niedorzeczną misję od kolejnego porwania się na próbę "czy tym razem wyjdę z tego cała?". Wierzyła w swoje szczęście. Jej scenariusz na życie musiał być pomyślny, skoro... no skoro do tej pory żyje, czyż nie? Po tylu pozytywnie przebytych włóczęgach w miejscach, które rozsądniejsze od niej osoby omijają szerokim łukiem... musiała mieć farta.\nAle czyż życie nie jest przewrotne?\nUbrana była skromnie, bowiem ten majowy wieczór nie należał do najzimniejszych; skąd, było całkiem przyjemnie, pomimo zbytecznego wiatru. Okryła swój strój codzienny czarną peleryną, na stopy włożyła sięgające po kolana kozaki, których nie szkoda było jej już zniszczyć w bagnach. Brooklyn mimo swojej niefrasobliwości, potrafiła ubrać się stosownie do wyprawy, jaka na nią czeka! Na miejsce trafiła bez zbędnych problemów, mając wrażenie, że powoli odkrywa wszystkie sekrety swojego nowego miejsca zamieszkania, co rzecz jasna wprowadziło ją już zbyt wcześnie w dobry nastrój. Przepełniała ją duma, w związku z tym jak łatwo przyszło jej ogarnięcie tego wszystkiego, co skrywała w sobie Dolina Godryka. Prawie wszystkiego. O niektórych nie miała z kolei pojęcia. Tak czy owak - kroczyła zuchwale, chwilę nawet nuciła pod nosem, by po chwili poczuć się jak u siebie... W zasięgu jej wzroku pojawiło się faktycznie parę rzadkich roślin, które zapragnęła posiadać. Zaczynało robić się naprawdę sielankowo.\nŻycie jest cholernie przewrotne. I lubi każdego w tym upewniać.\nPrawdopodobnie nie miałaby już szans na ucieczkę. Zostałaby zdeptana, rozszarpana, cokolwiek gorszego. Trolle rzeczne nie miały jednak w naturze za grosz zgrabności, w dodatku wrzeszczały wniebogłosy, co chyba robią wszystkie solidnie wyprowadzone z równowagi trolle, widząc nieproszonych gości na swoim terenie. To dało kompletnie wstrząśniętej Brooklyn kilkusekundową przewagę, dzięki której zdążyła wyciągnąć różdżkę.\n- Du-u-ro! - wykrzyknęła niezrozumiale, celując w przypadkowego trolla nadbiegającego w jej stronę. Łącznie było ich, na oko, piętnaście? - ...Nie? Cholera, w nogi!\nW tej samym momencie, a może jednak po krótkiej chwili - nie sposób ustalić - poczuła, jak unosi się w powietrzu i z zawrotną prędkością ląduje, o mało nie łamiąc sobie karku, na czymś wyjątkowo twardym. Głaz? Zgadza się, tyle udało jej się ustalić. Była zdumiona żwawością wszystkiego, co przed chwilą miało miejsce; nie dowierzała, że mogła mieć poniekąd tyle szczęścia, iż jeden z tych przygłupich trolli najzwyczajniej ją wykopał, nie dając nawet wykazać się wściekłym kolegom!\n- To wszystko na co was stać, ofermy? - zaśmiała się pod nosem, podejmując się próby wstania z głazu. Coś było nie tak. Nie potrafiła utrzymać równowagi, tak jakby zabrakło jej nogi. Zdębiała Brooke spojrzała w dół - nogi na swoim miejscu, samodzielnie zdiagnozowała. Być może była w zbyt wielkim szoku, by zarejestrować ogromną plamę krwi, która przedzierała się już nawet przez buta. Oględziny swoich ran, których nie udało jej się jeszcze dokładnie ustalić, przerwał jej bezceremonialnie ludzki krzyk. Dobiegał on z dokładnie tego samego miejsca, z którego została wyproszona! Czyżby nie była ostatnią ofiarą dzisiejszego wieczoru? Koniecznie musiała się o tym przekonać na własne oczy, no i biec biedakowi na pomoc! Ale jak tego dokonać, gdy twoja lewa noga prawdopodobnie została złamana na pół, a stopa doszczętnie pogruchotana?\nRe: Moczary Pon Maj 07 2018, 18:45;\nGryfona na moczary zagonił kompas marzeń. Ostatnio myślał o zobaczeniu prawdziwego znikacza, takiego w naturalnym środowisku. Udał się na most w Dolinie Godryka gdzie podobno było ich bardzo dużo, ale żadnego nie zobaczył. Hmmm, ciekawe dlaczego...ale mniejsza o to, lekko podirytowany Val wyciągnął swoją "zabaweczkę" i odczekał chwilę aż igła magnetyczna przestanie się kręcić i wskaże kierunek. Początkowo biegł sprawdzając od czasu do czasu czy nie zboczył z drogi, oglądając przy okazji otoczenie i zachwycając się przyrodą. Wszystko było super do momentu kiedy dotarł w okolice moczarów. Jego kompas zaczął nawalać, aż wreszcie kompletnie mu odwaliło i jedynie kręcił się w kółko. Gryfona zlał zimny pot przerażenia. Zgubił się w nieznanym miejscu i nie wiedział jak teraz stąd wyjść. Nie potrafił się teleportować więc musiał samemu odnaleźć drogę. W roztargnieniu zapomniał z którego kierunku przyszedł więc po prostu ruszył przed siebie. Parę godzin później zaczęło się ściemniać a strach coraz bardziej zaczął się wlewać do serca Valeriana. Szczególnie, że kiedy próbował rzucić lumos to z jego różdżki wyleciały iskry i nic więcej. Zmęczony i głodny szedł dalej co chwila się potykając o korzenie kompletnie nic nie widząc w ciemności. Bał się usiąść i chwilę odpocząć, nie wiedział do końca jakie zwierzęta tutaj żyją no i nie miał się w jaki sposób przed nimi obronić.\nDwa dni później wreszcie odnalazł drogę prowadzącą do wioski. Był tak wyczerpany, że szedł niczym zombie. Czuł, że bierze go jakaś choroba, kichał jak najęty a z jego uszu leciała para z głośnym gwizdem. Dobrze, że nic na moczarach nie gustowało w czajnikach bo Valeriana nie byłoby już między żywymi. W takim własnie stanie niemal wszedł w Brooklyn Vaughtier, jego ex dziewczynę i bliską przyjaciółkę. Przetarł oczy i zamrugał uznawszy, że zasnął po drodze albo majaczy. Schylił się i obdarzył dziewczynę grymasem zupełnie nie przypominającym uśmiechu który próbował wywołać.\n-Oh, kogo my tu mamy, jesteś cała? Co ja gadam, oczywiście, że nie jesteś.\nZadając pierwsze pytanie spoglądnął na nogi kobiety i zobaczył krew nasiąkniętą w materiał. Usiadł z wrażenia nie wiedząc jak się zachować. Spotkanie dwójki znajomych na moczarach, gdzie jeden był w gorszym stanie od drugiego, brzmi ciekawie.\nRe: Moczary Wto Maj 08 2018, 01:03;\nPowiedzieć, że była skołowana, to jakby obwołać jej wypadek potknięciem. Raczej nie dotarły do jej świadomości wszystkie minione fakty. Przede wszystkim była w tarapatach z poniesionymi stratami - nie potrafiła ich przyjąć do wiadomości. Lekceważyła widoczne gołym okiem urazy i rozlew krwi, bo szok odebrał jej z początku jakiekolwiek poczucie bólu. Rósł on zbyt wolno, by blondynkę coś w tej chwili zaniepokoiło. Zresztą bardziej przejęta była człowiekiem (?) w opałach, któremu powinna już śpieszyć na pomoc, bo taka jest nieustraszona i nie przyjmuje nauczki, którą przedstawił jej ten paskudny rzeczny troll! Tylko ta głupia noga odmawia jej posłuszeństwa, jakby nagle znalazła się we władaniu innej jednostki. Przeklęła pod nosem, nawet parę razy, w sumie nie wiedząc co ze sobą począć. Mogłaby rzucić jakieś adekwatne zaklęcie, co by przywrócić stan nogi do tego prawidłowego, ale przecież... była święcie przekonana, że to chwilowy stan rzeczy.\nUpewniwszy się, że przynajmniej jej różdżka nie uległa rozpadowi czy złamaniu, szczęśliwie znajdując się w przedniej kieszeni, która nie miała okazji uderzyć w głaz, odetchnęła z ulgą. Już miała główkować nad jakimś wspomagającym zaklęciem, gdy zza niej wyszedł (a może wyrósł spod ziemi?) sam Cairndow! Przyprawiłby ją o zawał, ale na jego szczęście - po tak potężnym upadku, średnio kontaktowała.\nPowoli zaczął dochodzić do niej przeszywający ból lewego podudzia.\n- Na Merlina i wszystkich mu pokrewnych, SKĄD TY TU... - Przerwała nagle, krzywiąc się przeraźliwie, gdy odczuła pierwsze faktyczne cierpienie fizyczne od chwili wylądowania. Usłyszany wcześniej krzyk nagle jakby zamienił się w dziwne złudzenie w jej pamięci. - Żartujesz sobie ze mnie? Tylko spójrz, nie brakuje mi żadnej kończyny. - Uśmiechnęła się? Może niepotrzebnie, bo siląc się jeszcze na nieodpowiednią do własnego stanu mimikę twarzy, sama sobie zagwarantowała zawroty głowy. Zrobiło jej się ciemniej przed oczami, a może zwyczajnie straciła poczucie czasu i dopiero spostrzegła, że panowała noc? Po chwili siedziała już obok Valeriana, ale nie uchwyciła momentu, w którym kolejny raz upadała. Na jej szczęście, czekała na nią akurat miększa powierzchnia. Tak, korzystniej byłoby wylądować na trawie już wcześniej.\n- Wynośmy się stąd - mruknęła nieprzytomnie. - Val, umiesz nas teleportować, prawda? - Doskonale wiedziała, że obydwoje nie są w stanie tego dokonać. Obejmowała ją panika, wraz z rosnącym bólem, którego nie potrafiła uśmierzyć. Kolejny raz chwyciła różdżkę drżącą dłonią i zupełnie bagatelizując stopień bólu, jaki w nią uderzał, wymamrotała: - Levatur Dolor... - Nie przyniosło to żadnego efektu. Zupełnie nic, poza tym, że do Brooke powoli zaczął przemawiać rozsądek. Przekonywał o tym, że jej położenie jest fatalne, a jedyne miejsce, w którym powinna się teraz znajdować, był Święty Mung. Gardziła nim, naprawdę nie chciała, ale tym razem nie poradziłaby sobie sama. - Ruszamy, Val - rzuciła krótko, a Gryfon, sam nie wyglądający na kogoś, kto nie potrzebował wizyty w szpitalu, mimo dobitnego wyczerpania bezzwłocznie podjął się próby przeprowadzenia połamanej przyjaciółki, która właśnie mdlała na jego ramieniu...\nRe: Moczary Pon Paź 15 2018, 23:06;\nZbladłem, głównie z bólu. Szukałem pomocy już niespełna trzy kwadranse, a wyczerpanie wreszcie zaczęło dawać mi się we znaki. Utrzymywałem swoje ciało w całkiem niezłej kondycji, lecz kilkadziesiąt minut błąkania się po lesie ze złamaną ręką i dwoma żebrami to było zbyt wiele, nawet dla mnie. Opadałem z sił nieomal tak szybko, jak z chęci do kontynuowania marszu. Wydawało mi się, że rośliny na moczarach zaczynają się dwoić. Nie... tak po prostu było. Dziesiątki wspaniałych okazów wyłaniało się z mętnej wody, falując delikatnie na lekkim wietrze targającym moim płaszczem. Wzburzone nim włosy zaczęły wpełzać mi do oczu, utrudniając obserwacje pojedynczych zwierząt. Kolejnych magicznych stworzeń, których życiu mógłbym znów zagrozić, gdyby nie słabość, jakiej doświadczałem. Zatrzymałem się w końcu, brodząc butami w wodzie, chwiejąc się niebezpiecznie to w przód to w tył. Kilkanaście długich sekund niepewności. Starałem się utrzymać w pionie, naprawdę, lecz przygnieciony osamotnieniem, niepewien jak poradzić sobie w zaistniałej sytuacji, straciłem siły. Opadłem na kolana, zalewając szaty zatęchłą, nieprzyjemną wodą. Chociaż moje oczy chłonęły wszystko - wonne kwiaty; gubiące liście, pożółkłe drzewa; otulający twarz, jeszcze ciepły wiatr - umysł zaczął zamykać się na tę rzeczywistość. Umykały mi odgłosy leśnego życia. Był już tylko ból i druzgoczące poczucie osamotnienia. Westchnąłem, walcząc z nagłą, mdlącą sennością. Mrugając zawzięcie, traciłem ostrość.\nRe: Moczary Wto Paź 16 2018, 10:26;\nWędrowała, jak gdyby po raz kolejny w poszukiwaniu samej siebie.\nPróbowała przedrzeć się przez gęste, dość bagniste tereny, co sprawiało Odettcie ogrom trudności, a już w szczególności po ostatnim zbłądzeni, gdzie to jej postać zjawiła się niespodziewanie na festiwalu. Czy to była prawda? Oddech dziewczęcia spłycał się z każdą kolejną chwilą, zaś odkryta skóra powoli pokrywała się drobnymi rankami, na które nie zwracała uwagi, a które powstawały na wskutek drażniących roślin, co rusz – zahaczających o jej delikatną membranę ciała.\nNiespodziewany upadek sprawił, że różdżka czarownicy wypadła, zaś ona sama poczuła przeszywający ból, który przebiegł wzdłuż wątłej linii sylwetki, kiedy to zorientowała się, jaka była przyczyna nieoczekiwanego upadku. Wywróciła teatralnie oczami, dokładnie tak jak miała w zwyczaju, by zaraz potem sięgnąć dna i spróbować odnaleźć zgubę. Zamiast tego – jej błękitne tęczówki osiadły na znajomej twarzy, niegdyś tak bliskiej, że konsternacja nawet nie miała prawa bytu, a jedynie lęk wstąpił w nią, jakby obawa zaczynała przyćmiewać umysł.\nNie zauważył jej jednak.\nJuż chciała się wycofać, uciec jak zwykle, lecz nie mogłaby go tak zostawić, toteż zbliżyła się ostrożnie, powoli, a zaraz potem wiedziona intuicją, ułożyła dłoń na ramieniu Riley’a. Nie była w stanie wydukać choćby słowa, choć była to winna Fairwynowi, należały mu się podziękowania, czyż nie? Głos ugrzązł w gardle, a chęć zrozumienia narastała z każdą kolejną chwilą. Cóż mogło być powodem jego stanu?\n- Tu jest zimno – jęknęła niewyraźnie po dłuższej chwili, a wspomnienia uderzyły w nią z impetem. Odsunęła się mimowolnie, gdyż niepewność każdego uczynku była zbyt ogromna. - Co się stało? – musiała wiedzieć, jeśli powinna mu pomóc.\n/Rzuć nieparzystą i znajdź moją różdżkę :CCC\nRe: Moczary Sro Paź 17 2018, 19:04;\nSilny aromat roślin wokół mnie zaczynał mnie dusić. A może to ja zaczynałem zapominać jak się oddycha? Kiedy uświadomiłem sobie, że mam z tym problem, moje wdechy stały się odrobinę regularniejsze. Niemniej jednak, wciąż niebezpiecznie rzadkie. Nie mogłem zmusić się do zaczerpnięcia wdechu, gdy miałem wrażenie, że żebro za moment przebije mi płuco. Niestety, wysiłek do jakiego zmuszałem się przez ostatnią godzinę teraz zbierał plony. Nie byłem już w stanie się podnieść. Wpadnąłwszy kolanami w wodę próbowałem jeszcze odzyskać pion, lecz jedynie zapadłem się głębiej. Ostatecznie usiadłem, obejmując złamaną rękę zdrowym ramieniem. Nie byłem pewien na co czekam aż do chwili, w której tuż przy mnie odezwała się kobieta. Znajomym głosem. Zanim go rozpoznałem, moje serce zdążyło niekontrolowanie załomotać i najpewniej zerwałbym się do ucieczki, gdybym tylko był jeszcze w stanie to uczynić. Dałem się podejść - już samo to dawało wystarczająco wyraźne świadectwo o moim stanie. Zza ciemnych włosów wyłoniło się jedno niebieskie oko, gdy spojrzałem prosto w jej oszałamiająco piękną twarz. Skupiony na własnym cierpieniu nie poddałem się urokowi. Wyjątkowo. W innym wypadku najpewniej na moment zapomniałbym języka w gębie. W tej cudownej hybrydzie, jaką był potomek wili, było coś niezwykle fascynującego. Chciałem zgłębiać ten sekret, a jednak moja słabość zwyczajnie mi to uniemożliwiała. Tak łatwo było im mnie przekonać, abym nie zadawał pytań, a Odetta... czy była aż tak odmienna od swoich kuzynów jak niegdyś sądziłem? Ostatni rok był dla nas naprawdę trudny. Czy nadchodzący nareszcie miał rozwiać znad naszych głów zasłonę dystansu?\n- Ja... boli mnie... - wymamrotałem, ledwie potrafiąc skupić się na formułowaniu odpowiedzi. Oddech wiązł mi w gardle. Znowu stał się nieregularny, a jeszcze chwila i przerodzi się w chrapliwe czerpanie powietrza na siłę. - Uderzył... we mnie... - odsunąłem ruchem ramienia fragment płaszcza, aby pokazać jej przytuloną do siebie rękę. - Hipogryf - dodałem po chwili, wiedząc że nie mogę powiedzieć jej prawdy. Poza tym, miałem wrażenie, że nie będzie wierciła mi o to dziury w brzuchu. Stratowanie przez hipogryfa nie było przecież aż tak nieprawdopodobne, zwłaszcza w Dolinie Godryka. - Co zgubiłaś? - Spytałem. Byłem na wpół przytomny z bólu i zimna, a jednak odłożyłem swoją złamaną rękę, spuszczając ją wzdłuż boku z cichym sapnięciem i nachyliłem się nad wodą, aby spróbować wymacać to, co wypadło Lancaster. Niestety, moje palce natrafiały jedynie na korzenie i kamienie. - Nic tutaj... nie ma - zauważyłem i już nie podniosłem się do siedzenia. Oparłszy rękę o muliste dno, ukryłem twarz w ramieniu.\nRe: Moczary Sob Paź 27 2018, 23:31;\nNie była pewna, dlaczego – ani tym bardziej – z jakiego powodu znalazł się na moczarach i to w takim stanie, choć niewątpliwie p r a g n ę ł a mu pomóc – nie tylko przez wzgląd na ich dawną zażyłość, ale także przez sentyment, który rozpalał powoli jej kruche serce. Błękitne tęczówki taksowały raz po raz twarz Rileya, zaś opuszki mimowolnie dotykały ramienia chłopaka, kiedy to starał się dukać, zaś ona jedynie zmuszała się do pełnego skupienia, które zdawało się być dalekie od docelowego zamierzenia. Musiała wytrwale dążyć do analizowania tejże sytuacji, by jak najszybciej pomóc jemu, a także samej sobie; chciała wyleczyć się z sentymentów, w których to nadal tonęła pod jego dotykiem.\n- Hipogryf… – powtórzyła po nim zszokowana.\nUmysł stopniowo wyswobadzał się z oków dystansu, żeby wreszcie znaleźć drogę odpowiednią ku ratunkowi dla Fairwyna. Mimo wszystko, bez strachu miała nadzieję i wierzyła, że uda jej się osiągnąć swoje cele, wszak – któż mógłby mu teraz pomóc? Nie dowierzała oczywiście w tę historyjkę z hipogryfem, bo przecież z pewnością wiedział, że naturalnym środowiskiem Odetty było obcowanie z magicznymi stworzeniami, ale co jeśli… To on był odpowiedzialny za nietypowy atak? Nie, to niemożliwe. To nie m o g ł a być prawda.\n- Nieważne – powiedziała z nutą buty, po czym ujęła jego dłoń. - Dasz radę się podnieść? Spróbuję cię odprowadzić, a tam… Tam ci pomogę, proszę, Riley – miała nadzieję, że nie będzie protestował, wszak wtedy zmusi ją do użycia uroku, a tego przecież cholernie nie chciała.\nNienawidziła robić mu tego, a już szczególnie\n- nie w takiej sytuacji.\nRe: Moczary Sob Lis 03 2018, 18:46;\nByłem tak oszołomiony, że nie docierały już do mnie żadne towarzyskie zawiłości. Słyszałem niemalże tylko i wyłącznie głośny łomot własnego serca. Rytmiczny, potem nieco szybszy, gdy ujęła moją dłoń. Ze strachu czy może była to zasługa czegoś innego? Nie wiedziałem, nie zastanawiałem się nad tym. Byłem tak słaby, że nie potrafiłem związać w kupę kilku myśli, a co dopiero należycie jej odpowiedzieć. Mruknąłem coś, co równie dobrze mogło być cichym westchnieniem, a uświadomiwszy sobie (z trzysekundowym opóźnieniem), że nie mogła mnie usłyszeć, spróbowałem ponownie.\n- Nie wiem... - zwątpiłem w swoje siły. Słusznie. Jedyną, bezpieczną pozycją wydawała mi się teraz ta, w której się znalazłem. Tuż przy ziemi, brodząc w wodzie. Ból mnie sparaliżował, lecz mimo tego nie byłem przecież słaby. Mogłem mu się przeciwstawić. Jak wtedy, gdy całymi godzinami unikałem zmiany palących mnie opatrunków. Wszystko po to, aby nie musieć oglądać odchodzącej od twarzy skóry, ani wąchać swądu gojących się oparzeń. - Spróbuję. - Oświadczyłem, starając się, aby mój głos brzmiał pewnie. Ścisnąłem silniej jej dłoń, lecz po chwili wypuściłem ją spomiędzy palców. Musiałem się na czymś podeprzeć. Oparłem się o śliski kamień, zmuszając nogi do uniesienia mnie w powietrze. Powoli, bo powoli, ale dźwignąłem się do pozycji stojącej. Cały przemoczony, drżący z zimna i z nękającego mnie bólu, ponownie przytuliłem do piersi złamaną rękę. Każdy oddech sprawiał, że w płucach rozniecał mi się pożar, ale spróbowałem się odezwać.\n- Co tutaj robisz? Skąd...? - Urwałem, gdy spojrzałem na nią nieco przytomniej. Zawinąwszy ranną kończynę w płaszcz, aby sama się podtrzymywała, wyciągnąłem rękę w stronę Odetty, aby ująć skraj jej szaty. Wszystko po to, aby teraz mnie nie opuszczała. Świadomość, że nie poradzę sobie bez czyjejś pomocy powoli mnie zabijała.\nRe: Moczary Sob Lis 17 2018, 11:30;\nBłądził w umyśle\nmajaczył w rzeczywistości, stawiając kolejne kroki.\nZimny wiatr, kiedy to mężczyzna jeszcze potrafił cokolwiek zrobić, uderzał o membranę skóry należącą do uzdrowiciela. Liście szeleściły; uderzał podeszwą buta o ich widoczne kępy, choć nie miał powodów do radości. Wakacje w Meksyku były wyżem emocjonalnym, zaś powrót wiązał się z dotykiem rzeczywistości, zimnym i kojarzącym się z samymi złymi wspomnieniami. Nie chciał, ale musiał - nadejście punktu odpowiedzialnego za całokształt miał nastąpić w nieznanym dla niego czasie; bolesne uderzenie klatką piersiową o ścianę było zarówno początkiem, jak i końcem jego zmartwień. Czujne oczy o charakterystycznej barwie, zależnej od otoczenia i oświetlenia, zdawały się śledzić każdy nieznany krok w terenie, na którym się znalazł poprzez drobną nieuwagę; starał się porzucić negatywne, zżerające jego umysł emocje. Działały negatywnie, psuły jego organ znajdujący się pod kopułą czaszki, miał ochotę zamknąć się w sobie oraz zwyczajnie zapomnieć o tym, kim tak naprawdę jest i co się z nim dzieje. Ciche westchnięcie zadziałało w miarę uspokajająco, kiedy to zdołał dotrzeć na dziwnie wodniste tereny; choć intuicja wrzała na alarm, chciał się zapoznać z całokształtem otoczenia. Ostrożnie zatem poruszał się, ostrożnie dobierał kolejne kroki, ostrożnie stąpał i starał się coś dostrzec; a na pewno nie chciał zostać pochłonięty przez całokształt ziemi, która była wyjątkowo łapczywa na wszelkie mniejsze lub większe przedmioty. Dopiero potem - zdołał zauważyć coś dziwnego, coś zwracającego jego uwagę. Niebo jeszcze nie zdołało przykryć się w pełni otoczką gwiazd haftowanych dłonią boską, aczkolwiek niebawem miał zapaść całkowity zmrok.\nZdołał rozpoznać parę roślin; o ile zielarstwo nie było do końca jego mocną stroną, o tyle jego wiedza wystarczyła, by zdobyć wszelkie potrzebne informacje na temat tego, co dostrzegł. Pierwsze wzrok przykuła roślina o dość podobnym wyglądzie do stokrotki - ostrożnie ją zebrał przy pomocy dzierżonego przy sobie noża, wiedząc doskonale, iż jest to Księżycowa Rosa. Niezwykle właściwości tej rośliny zdawały się wpaść w umysł należący do Matthew'a. Potem, po dłuższej wędrówce, natrafił na Asfodelus, który również zdawał się pozostawić piętno w pamięci uzdrowiciela; również został wyjątkowo szybko zebrany. Również w pewnym stopniu Frukwokwiat dał o sobie znać - zabrał mała sadzonkę, by następnie schować ją do torby. Dopiero potem, kiedy tereny te nie miały dla niego żadnego większego znaczenia, deportował się do swojego domu.\nRe: Moczary Wto Lis 20 2018, 11:18;\nOdetta pomimo pokrętnego charakteru, któremu bliżej było do dzikości lasu, aniżeli świata ludzi – nadal odczuwała pozostałości emocjonalnej brei, kiedy znajdowała się tak blisko osób, na których jej zależało. Riley znajdował się wśród takowych person, dlatego też jego widok zmusił Lancaster do natychmiastowej reakcji. Przestrach związany z utratą krukona wiązał się już nie tylko z potrzebą otoczenia go opieką, ale także z niewątpliwym załamaniem natury, co wepchnęłoby ją w odmęty Niebiańskiej Polany, choć – czy tak nie byłoby lepiej dla wszystkich?\nna z a w s z e.\n- Spróbuj się na mnie podeprzeć – wyszeptała ledwie słyszalnie, a zaraz potem ujęła go pod bok, starając się nie uszkodzić go jeszcze bardziej. Zagryzła nawet nerwowo dolną wargę, by zaraz potem unieść na niego błękitne spojrzenie, kiedy to stawiali kolejne kroki. Drżała, podobnie jak wtedy, gdy została uprowadzona. Lawirowała na pograniczu enigmatycznych wspomnień, siłując się z wyplewieniem ich z podświadomości, by nie popaść w rozpacz, która wypalała w niej uczuciową przepaść. Miała doprawdy wierzyć w zderzenie z hipogryfem? Nie, przecież on na pewno nie był aż tak bezmyślny.\n- To-to dłuższa historia… – dodała bez przekonania, bo nie byłaby mu w stanie opowiedzieć o porwaniu, o tym co z nią czynili, a już na pewno nie o tym – czego dokonała sama. Doskonale zdawała sobie sprawę, że pomimo urody jest potworem, lecz przecież panowała nad morderczymi zapędami, unikała emocjonalnego rozłamu, dlatego też uciekła do lasu, tak rzadko pojawiając się na terenie Hogwartu.\n- Pójdziemy do ciebie, dobrze? – zaproponowała, gdyż tam po opuszczeniu go – będzie pod opieką rodziny, a ona zniknie pod kurtyną mroku.\n/dreptamy do ciebie, tak?\nRe: Moczary Wto Lis 27 2018, 13:29;\nNie miałem nawet siły na analizowanie jej słów. Wykonywałem jej polecenia tak, jakbym był bezwolnym dzieckiem, które należy prowadzić za rękę, aby nie zgubiło się w wielkim, smutnym lesie. Przesiąknięty wilgocią, marzyłem tylko o tym, aby zasnąć, a jednak zmuszałem swoje nogi do rytmicznego poruszania się w rytm naszych oddechów. Odetta miarowo nabierała powietrza. Sugerowałem się więc jej oddechami, starając się dopasować do niej swoje urywane wdechy. Bezskutecznie. W końcu porzuciłem te próby, z ogromnym opóźnieniem odpowiadając na jej pytanie.\n- Tak - rzuciłem jedynie, w jakimś przebłysku zrozumienia, wskazując jej jeszcze kierunek. Zupełnie tak, jakby nigdy wcześniej nie przekraczała progu rezydencji Fairwynów, chociaż przecież musiała w nim bywać nie raz i nie dwa. Niemożliwym było, abym niegdyś nie chciał pokazać jej skrawku własnego beztroskiego życia. Tego, w którym nie było zbyt wiele miejsca na słoiki ze zwierzęcymi ingrediencjami, zamarynowanymi w eliksirze konserwującym. Miejsca, w którym miłość matki mieszała się z surowością ojca, kształtując wizerunek niezdecydowanego nastolatka. Skomplikowanej mieszanki miłości do natury i chęci brutalnego poznania jej najkrwawszych tajemnic. - Ja... zmieniłem pokój... - Wydukałem jeszcze, jakby w jakikolwiek sposób miało być to dla nas ważne. Będzie, ale dopiero na miejscu. Tymczasem moczary nie mogły już nas podsłuchiwać.\nRe: Moczary Czw Gru 06 2018, 14:29;\nTo, że tutaj zaszedł, był czystym przypadkiem. Był aż tak wściekły, że nie zauważył, kiedy to zaszedł tak daleko? Słońce dawno zaszło i nie minie długo czasu kiedy nie będzie widział nic na wyciągnięcie ręki. Westchnął ciężko, rozglądając się i próbując zlokalizować miejsce, w którym dokładnie się znajdował. Było bardzo wiele rzeczy, które wkurwiało Thomena Wessberg'a. Nie trudno wyprowadzić tego człowieka z równowagi, bo on zwyczajnie takowej nie posiadał, żadnej linii, na której mógłby balansować. Jednak kiedy matka zarzuciła kolejnym swoim absurdem, wywołując kolejną rodzinną kłótnię, nie mógł wytrzymać... Zrobiła to na oczach wszystkich, co chyba jedynie pogorszyło sprawy. Jakby nie mogła zabrać go do domu i tam postanowić go pilnować jak małego chłopczyka, którym był w jej oczach. Małym, schorowanym i zapewne niesprawnie umysłowym chłopcem.\nKiedy doszło do niego, że znalazł się na bagnach, było już za późno. Jedna z jego nóg ugrzęzła w błocie, a kiedy chłopak próbował wyciągnąć swoją nogę, to jedynie pogorszyło sprawę. Podniósł głowę, kiedy do jego uszu doszły krzyki. Gdyby nie ograniczone widzenie, mógłby z daleka dostrzec trolle rzeczne, które się do niego zbliżały. Były obrzydliwe, jak każde trolle z jakimi miał w życiu do czynienia. Nie mogły to być... Nie wiem... Miłe stworzenia, które żyły przy wodzie? Teraz było za późno. Z tego, co pamiętał, nie były za mądre. Nie oznaczało to jednak, że nie oberwie z tego powodu. Kiedy udało mu się wyswobodzić nogę, zaczął uciekać. Szybko dogonił go jedne z trolli i przewalił na ziemię. Pamięta, kiedy oberwał od innego trolla maczugą, nie chciał tego powtarzać. Był jednak zbyt wolny i zbyt oszołomiony. Był okładany przez trolle, dopóki nie przestał się ruszać, a nastąpiło to dosyć szybko. Może to dobrze, może to źle, ale nie odczuwał bólu, który powinna każda osoba. Tylko dzięki temu udało mu się dopełzać do Doliny, gdzie znajdowała się cywilizacja. Zapewne, gdyby nie to, zostałby na tych moczarach niezdolny do wyciągnięcia różdżki i zawiadomienia pomocy.\nNie pamięta, jak wylądował w Św. Mungu, w sumie to bardzo mało pamięta z tego, co się wydarzyło tego wieczoru na moczarach. Jakby jego umysł oberwał jeszcze bardziej od ciała.\nRe: Moczary Wto Gru 11 2018, 19:24;\nPrzedzierając się do następnego celu, trafiła na moczary. Według planu wcale nie powinno jej tu być - jednakże Plum niespecjalnie radziła sobie z czytaniem mapy, czego efektem były zabłocone buty, wprawiony w niepokój memortek i drażniący chłód. Jeżeli były pewne korzyści z niedowładu dłoni skaleczonej przez incydent przy posągu Potterów, było to z pewnością nieodczuwanie niskiej temperatury panującej w tym miejscu.\nKorzystając, jednakże, z okazji, Puchonka postanowiła przystanąć na chwilę i rozejrzeć się w poszukiwaniu roślin ciężej dostępnych na terenach Hogwartu. Być może znalazłaby coś co zainteresowałoby jej babcię? Z namaszczeniem przeglądała krzewy i wyższe trawy, tak samo jak brzegi moczar, zaciemnione zakamarki, by ostatecznie stać się bogatszą o fruwokwiat, pykostrąk i raptuśnik. Jej ograniczona wiedza na temat zielarstwa pozwoliła jej na rozpoznanie akurat tych trzech gatunków okolicznej flory, choć uwagę przykuło zdecydowanie więcej - niektóre z nich już na pewną odległość promieniowały nieprzyjemnym zapachem lub wyrazistymi kolorami, ostrzegając, że ich działanie może być niekorzystnie przyjemne dla zdrowia. Takie okazy, oczywiście, omijała.\nA jednak mogło być gorzej.\nUciekając przed harpią, nawet nie zorientowała się, jak z powrotem trafiła na moczary. Wyciągnięta przed siebie różdżka miała służyć jej do obrony przed stworzeniem na wypadek nagłego ataku ze strony goniącej ją, rozjuszonej wili, a okazała się jedyną zgubą - gdy Puchonka nagle potknęła się o wystający z ziemi korzeń. Upadła na ziemię, uważając, by nie zgnieść przy tym memortka, a magiczne narzędzie wyślizgnęło się jej z dłoni, wpadając wprost do pobliskiego bagna.\nNie liczyła, ile czasu spędziła na marnych próbach odnalezienia przedmiotu. Minuty, godzinę? Żadna z prób nie przyniosła, jednakże, wyczekiwanych rezultatów i finalnie Plum musiała opuścić moczary pokonana, bez różdżki, z bezwładną dłonią i bolącym kolanem. Oby następne miejsce na mapie było dla niej bardziej łagodne, bo w przeciwnym wypadku zamierzała walkowerem poddać zakład...\nRe: Moczary Pon Maj 06 2019, 09:20;\nParę roślinkę rosło tylko w takich miejscach jak moczary i Xanthea wiedziała, jak ich szukać. Na samych mokradłach przebywała już wielokrotnie, chociażby szukając z matką cykuty. Teraz miała zupełnie inne plany niż robienie trucizny. Kosmetyczny biznes był coraz bardziej wymagający i pochłaniał wiecej uwagi.\nMiała nadzieję na znalezienie żabieńca albo języcznika, choć wiedziała, że zwłaszcza w przypadku tego drugiego szanse są niewielkie. Ale przy okazji mogła zbierać różne inne, mniej potężne roślinki! A ile się przy okazji nauczyła!\nParę roślin, które już znała, okazało się mieć zadziwiające związki ze zwierzętami. To ta słynna symbioza. Kobiecie się oglądało tego wszystkiego z wielką przyjemnością, a z mokradeł wyszła bezpieczna i dużo bogatsza.\nRe: Moczary Czw Cze 18 2020, 19:49;\nPo spotkaniu z mniej ciekawą postacią wilo-harpią szedł przed siebie, aż doszedł do miejsca które kompletnie nie kojarzył. Czym go jeszcze ta Dolina zaskoczy? Gdy tylko dotarł na miejsce zauważył, że jest tutaj wiele ciekawych roślin. Co prawda nie znał się zbyt dobrze na zielarstwie, ale postanowił z tego faktu skorzystać i z tego, że tutaj nadal był i jak na razie był bezpieczny. Przecież chyba nic takiego się nie stanie jak zbierze kilka roślin i zabierze je ze sobą, prawda? Zauważył Jadowitą Tentakulę, więc bez większego zawahania postanowił ją ze sobą zabrać, dobrze, że miał ze sobą torbę do której będzie mógł schować dane rośliny. Być może uda mu się je najprościej w świecie sprzedać? Bo w innym przypadku po co mu one? Przecież nie odda tak zwyczajnie nauczycielowi, któremu najbardziej by się przydały do wszelakich eliksirów. Sam lubił się w nie bawić więc może w ten sposób spróbuje je wykorzystać? - Kurwa! - sygnął gdy poczuł małe zadrapanie na dłoni. Tyle było tutaj tych roślin, że sam nie wiedział co jest dla niego bezpieczne co nie, ale gdy usłyszał powtórkę swojego przekleństwa rozejrzał się na bok. Czy to powiedziała roślina? Owszem. Karmazynowy Szaptnik. Kilka razy powtórzył swoje słowo, a gdy upewnił się, że to faktycznie ta roślina również zabrał ją ze sobą. Przeszedł kilka kroków by zauważyć dość ładną roślinę, ale kompletnie nie miał pojęcia co to jest, ale skoro nieznajoma to może być faktycznie dość przydatna. Wrotycz Zwyczajny. Kucnął przy niej by po chwili już wylądowała w jego torbie. Miał zamiar jeszcze tutaj poszperać, ale usłyszał jakieś dziwne głosy zza siebie, więc nie czekając dłużej zwyczajnie postanowił spierdolić.\nGaleony : 3950\nRe: Moczary Pią Wrz 11 2020, 21:08;\nMoże pójście na moczary nie było dobrym pomysłem, ale w jednym z podręczników zielarskich Yuuko wyczytała, że można było tam natrafić na naprawdę wiele różnych roślin, które mogły być przydatne w czasie warzenia eliksirów. Stwierdziła, że to chyba jest najlepsza pora do tego, by udać się tam i nazbierać składników. Może tym samym zrobi przyjemność Skyowi? Przynajmniej na to liczyła.\nPo moczarach poruszała się ostrożnie. Starała się sobie przypomnieć najbardziej pospolite rośliny, które mogły występować w tym obszarze i lubić panujące tu warunki. Przez pewien czas nawet zastanawiała się nad tym czy na pewno byłaby w stanie w jakiś sposób samodzielnie stworzyć warunki do rozwoju roślin, które mogła tu napotkać. Z pewnością małe poletko z roślinami wykorzystywanymi do eliksirów mogłoby się okazać przydatne dla mieszkańców puchońskiej komuny.\nDelikatnie musnęła palcami liście jednej z roślin, którą rozpoznała po chwili, jako żywokost. Z tego co pamiętała to jego korzeń był trujący i lepiej było go unikać. Z pewnością jednak nie zaszkodziłoby nazrywać go. W końcu wykorzystywany był dosyć powszechnie w ziołolecznictwie. Z tego co pamiętała to chyba można było z niego wytworzyć całkiem dobre maści pomagające w problemach skórnych. Zdawało jej się, że gdzieś jeszcze zauważyła intensywnie żółte kwiaty jaskółczego ziela. Pamiętała dokładnie jak ostatnio czytała o właściwościach tych roślin. Wyglądało na to, że rozpoznawanie wielu roślin nie przychodziło jej z większym trudem. Czasami jeśli jednak miała problem to musiała posiłkować się podręcznym zielnikiem, w którym zawczasu zaznaczyła już rośliny, które prawdopodobnie mogła napotkać w czasie swojej wizyty na moczarach. Niektóre wydawały jej się znajomme i jeśli czuła taką potrzebę to szybko kartkowała, by odnaleźć odpowiedni obrazek, który znajdował się tuż przy nazwie określonej rośliny. Była spokojna. Bez większego pośpiechu przyglądała się danym roślinom, badając ich stan, aby sprawdzić czy nie noszą śladów jakiś pasożytów lub chorób. Jeśli miały to być składniki eliksirów to musiały znajdować się w idealnym stanie.\nPrzeglądała rosnące wokół okazy, wybierając najlepsze fragmenty silnych i dobrze wyglądających przedstawicieli danego gatunku. Miała nadzieję, że dzięki temu będzie mogła zdobyć dosyć sporo surowców. Rozglądała się wokół również za jakimiś mniejszymi roślinami, które nadawałyby się jako sadzonki do puchoniego ogródka. Tym bardziej, że niektóre z nich naprawdę nie były trudne do hodowania i utrzymania w dobrym stanie. Z pewnością pocieszające było to, że wiele z naprawdę wartościowych roślin tak naprawdę nie było jakoś szczególnie wymagających.\nNie wiedziała jedynie, że w czasie swoich małych poszukiwań i badań flory terenów podmokłych niechcący naruszyła terytorium trolli rzecznych, które dostrzegły jej obecność i fakt, że zaczęła zbierać rośliny należące do nich ze względu na prawo ziemi… czy cokolwiek czym kierowały się trolle.\nYuuko zatrzymała się właśnie przy jednej z roślin, by przyjrzeć jej się dokładniej i określić, do którego gatunku przynależała. Trolle bez problemu do niej dopadły. Nie potrafiła się przed nimi obronić. Próba ucieczki również zakończyła się fiaskiem. W zasadzie nie pamiętała za bardzo, co się stało. Chyba jeden z nich uderzył ją czymś w głowę i straciła przytomność, którą odzyskała dopiero w szpitalu.\nRe: Moczary Wto Lis 03 2020, 15:34;\nefekt: Obskakuję srogi wpierdol od trolli rzecznych\nGraj w głupie gry, wygrywaj głupie nagrody. Tak można nazwać samotną wyprawę Brooks na moczary. Na początku wszystko było w porządku. Hasała sobie po podmokłych terenach w swoich kozackich kaloszach, szukając rzadkich składników na eliksiry. Składników nie było, ale za to natrafiła na coś znacznie lepszego - grupę wkurwionych trolli rzecznych, które wyleciały do niej z niemymi pytaniami na ustach: „masz jakiś problem? I „chcesz obskoczyć wpierdol?”. Oczywiście nie chciała, ale trolle nie słynęły z dyplomacji, tak więc stanęło na ich i dzielna Krukonka wpierdol jednak obskoczyła. Co prawda starała się bronić, ale stworków było zbyt wiele i po srogim łomocie zarządziła strategiczny odwrót w postaci aportacji do Świętego Munga.\nLiczba postów : 4303\nRe: Moczary Wto Sty 12 2021, 00:02;\nFelinus, gdyby tylko wiedział, że, uciekając przed potencjalnym gniewem harpii, gdy osuwał się niezwykle smętnie w cień, będzie dane mu trafić na równie niebezpieczne obszary, zapewne by się gdzieś teleportował. Najlepiej trochę dalej, aby nie być narażonym, poprzez liczne historie, o których to słyszał, ażeby nie sprawiać żadnych problemów, gdyby przyszło mu się zmierzyć z jakimiś trollami. Szaleńcza wyprawa, nie ma co - tak mógłby stwierdzić swoje starania w Dolinie Godryka, kiedy to wiedział, że może otrzymać obrażenia, a i tak w to wszystko brnął. Dlaczego? Instynkty? Brak wrażeń? Skrajny idiotyzm spowodowany chęcią autodestrukcji? Sam nie wiedział, kiedy to kroki znowu prowadziły go w odmienne miejsce, o którym to słyszał, aczkolwiek do którego to nigdy wcześniej nie miał okazji dotrzeć.\nNiebiańska polana przyprowadziła go zatem na moczary. Moczary te, ze względu na zimę, były dość śliskie i niebezpieczne, a gdy sam czuł, jak na dłoniach pęka mu skóra, skarcił się w myślach. Za długo już przebywał na zewnątrz, w związku z czym dłonie stawały się wyjątkowo czerwone, a dziwne poczucie braku możliwości zmiany tego stanu zdawało się przepełnić jego umysł, który to znajdował się pod kopułą czaszki. W dłoni znajdowała się różdżka, natomiast lewa ręka pozostawała wyposażona w nóż, którego stal zdawała się być skrajnie chłodna. Północ od granicy wioski zdawała się być naprawdę tajemnicza, a przede wszystkim... zapuszczona. Nie przejmował się tym, że może przypadkiem nie wrócić. Nie miał jako tako po co - równie dobrze stałby się dość ciekawą pożywką dla okolicznej fauny.\nI jak się okazało - był to niesamowicie rozsądny wybór, bo nic złego nie spotkało, a zamiast tego znalazł krzak o rozłożystych gałązkach, który okazał się być ptasim rdestem. Wybranie z niego dwóch porcji, dzięki którym mógłby tym samym stworzyć potencjalne eliksiry, nie sprawiło żadnego problemu. Ostrze ostrożnie przecinało kolejne listki, chcąc tym samym nie spowodować ich potencjalnego uszkodzenia, wszak pozostawał w pełni świadom konsekwencji własnych działań. Jednocześnie starał się obserwować otoczenie dookoła, by nie zostać zaskoczonym, gdy to stał równo na tafli lodu, by tym samym nie przyczynić się do powstania jakiegokolwiek urazu. Glany wojskowe nieźle sobie z tym wszystkim dawały rady, ale i tak nie mógł opuszczać własnej gardy, w związku z czym, zachowując odpowiednią ostrożność, chował wszystko do torby.\nZ drugiej strony udało mu się znaleźć także coś innego - liliowata roślina, rosnąca w odkrytej części zamarzniętych moczar, była wyjątkowo mu znajoma. Miał prawo ją kojarzyć, kiedy to połączył ze sobą fakty i postanowił również z należytą dozą subtelności zebrać jej kwiat - asfodelus. Jeden ze składników wiggenowych, wymagany również przy innych eliksirach. Nie bez powodu podszedł do tematu z precyzją i perfekcją, wszak nie potrafił inaczej; szkoda byłoby zmarnować okaz, który jakoś ustał się podczas panującej zimy. Może cud? A może po prostu ta roślina chciała zostać znaleziona, by tym samym stać się jedną z głównych atrakcji? Sam nie wiedział, kiedy to czerwone od zimna palce ją zbierały, by tym samym nie uszkodzić jej delikatnych płatków; musiał naprawdę się przy tym postarać.\nKiedy postanowił zawrócić, wszak nie lubił zbyt długo przebywać w miejscu, które to zdawało się być wysoce nieprzyjazne dla pozostałych, lustrujące otoczenie tęczówki zdawały się dostrzec jeszcze jeden mankament. Kiedy to poczuł chłód wynikający z wsadzenia nogi wprost w strefę składającą się ze samej zimnej wody, na co zareagował niemalże automatycznie, jego oczom rzuciło się jedno, charakterystyczne drzewo. Jakby moczary trzymały dla niego tak naprawdę coś więcej, niż mógł się tego spodziewać. Kora drzewa wiggen ponownie ostała w jego torbie, udowadniając, że im bardziej poświęcał czas na zdobywaniu tego składnika, tym sprawniej mu to wszystko szło. Nóż gładko wydobywał należyte struktury, które to umieścił w odpowiedniej części własnej torby. Jednocześnie nie chciał w żaden szczególny sposób przyczyniać się do dodatkowych uszkodzeń, dlatego traktował drzewo w prawidłowy sposób, by nie musiało potem mieć do czynienia z idiotyzmem działania ludzkiego gatunku.\nZniknął - udał się w dalszą podróż, powracając do domu. Ciepło nie było, dłonie miał popękane, a nogawkę - kompletnie mokrą.\nRe: Moczary ;


Mechaniczna klawiatura do gier — G710 Plus Blue — Logitech\nMechaniczna klawiatura do gier G710+ Blue\nTest wytrzymałości klawiatury Logitech G710+\nCherry MX Blue, SZYBKIE KLAWISZE MECHANICZNE\nPokonaj odległość. Mechaniczne klawisze klawiatury G710 Plus Blue zapewniają jakość przeznaczoną do gier i lepszą sprężystość niż klawisze z gumowymi kopułkami. Dzięki sile aktywacji wynoszącej 50 g i odległości 2,2 mm klawisze są zoptymalizowane pod kątem szybkiego wprowadzania poleceń. Dodatkowo klawisze były testowane pod kątem trwałości wynoszącej 50 milionów naciśnięć.\nWięcej opcji pod kontrolą. Wygodne przyciski sterowania zapewniają błyskawiczny dostęp do opcji sterowania głośnością i odtwarzania multimediów bez konieczności naciskania klawisza funkcyjnego\nDo każdego klawisza G można przypisać trzy makra. Dzięki temu można skonfigurować nawet 18 niepowtarzalnych funkcji w grze.Do programowania klawisza G jest wymagane oprogramowanie Logitech Gaming Software, dostępne do pobrania z witryny gaming.logitech.com/support.Wykorzystaj klawisze G do skonfigurowania pojedynczych naciśnięć klawiszy, złożonych makr lub zaawansowanych skryptów LUA w czasie rozgrywki. Możesz szybko uprościć wykonywane czynności, pozostając w grze i nigdy nie gubiąc tempa. Makra można tworzyć nawet na bieżąco.\nNigdy więcej fałszywych ruchów. Próbujesz właśnie osiągnąć rekordową liczbę trafień, kiedy przypadkowe naciśnięcie klawisza powoduje nieplanowane przejście na pulpit. Nie pozwól, aby taka pomyłka zrujnowała Twoją grę — wyłącz jednym przyciskiem klawisz Windows, aby nie przerywać rozgrywki.\nKlawisze stworzone do grania. Obsługa wielu klawiszy przez klawiaturę G710 Plus Blue oznacza możliwość wykonywania złożonych ruchów w idealnym momencie. 26 klawiszy z funkcją przytrzymywania wielu klawiszy jednocześnie umożliwia naciśnięcie praktycznie dowolnej liczby klawiszy wraz z klawiszami modyfikującymi (Control, Alt, Shift) w dowolnej kolejności, aby zostało wykonane żądane polecenie.\nTechnologia wyciąga pomocną dłoń. Wszystkie 110 klawiszy klawiatury G710 Plus Blue zostało skalibrowanych, aby zapewnić ochronę przed blokadą. W czasie gorącej potyczki czasami należy jednocześnie biec, strzelać, wybierać broń i otwierać drzwi. Naciśnij i przytrzymaj wiele klawiszy jednocześnie bez obawy, że niektóre naciśnięcia klawiszy nie zostaną zarejestrowane lub będą odczytane błędnie.\nDostępność w zasięgu ręki. Podłącz w prosty sposób mysz, zestaw słuchawkowy lub inne urządzenie USB do złącza przelotowego Hi-Speed USB klawiatury G710 Plus Blue zamiast szukać portu USB komputera.\nZapewnia dodatkowe wsparcie, gdy go potrzebujesz. Możesz również odłączyć podpórkę pod nadgarstki, gdy zaczyna przeszkadzać.\nWytrzymałość pod naciskiem. Klawiatura G710 Plus Blue cechuje się doskonałą wytrzymałością we wszystkich aspektach, a odchylane nóżki nie są tu wyjątkiem. Wytrzymałe, odchylane nóżki zapewniają stabilność i wygodę nawet podczas najbardziej intensywnych rozgrywek.\nWindows® 10, Windows 8, Windows 7 lub Windows Vista\nPołączenie internetowe do opcjonalnego pobrania oprogramowaniaProgramowanie klawiszy G wymaga oprogramowania Logitech® Gaming Software, które jest dostępne do pobrania na stronie gaming.logitech.com/support.


Majówka z „Wiadomościami Rolniczymi” - PODR w Szepietowie\nmaj 12, 2021 | Aktualności, Polecane\nZ przyjemnością oddajemy w Wasze ręce majowy numer „Wiadomości Rolniczych, a w nim m.in., zaproszenie na Podlaski Dzień Pola w Szepietowie, informacje jak dostać dotację na nawadnianie gospodarstwa, jakie zmiany czekają rolników w programach środowiskowych w 2021 roku, czy potrzebny jest plan nawożenia w gospodarstwie ekologicznym. Polecamy artykuł o najdroższej wołowinie świata oraz i o japońskim owocu. Odpowiadamy na pytania dotyczące podatku VAT przy zakupie lub przekazaniu samochodu wykorzystywanego w gospodarstwie rolnym.\nZawsze blisko rolników – to hasło które towarzyszy nam przy każdym wydaniu. Nasze wysiłki zostały docenione przez redakcję AGRO – organizatora konkursu „AgroKlasa 2020”. Tak jak w latach ubiegłych, zajęliśmy pierwsze miejsce. W ten sposób doceniono atrakcyjność tekstów publikowanych w „Wiadomościach Rolniczych”. Wysokie notowania mobilizują nas do uatrakcyjnienia naszego pisma, dlatego zwracamy się do naszych Czytelników z prośbą o wypełnienie ankiety dotyczącej „Wiadomości Rolniczych” – druk dostępny jest na stronie www. odr.pl oraz w numerze kwietniowym „Wiadomości”. Zachęcamy do przesłania na adres redakcji Państwa uwag i propozycji tematów. Ankietę możecie również przesłać sms-em.\nZwracamy się również z prośbą do członków Kół Gospodyń Wiejskich w województwa podlaskiego o podzielenie się z czytelnikami „Wiadomości Rolniczych” swoimi osiągnięciami, dorobkiem, działalnością i talentami. Od tego numeru rozpoczynamy nowy cykl pod hasłem „Koła Gospodyń Wiejskich – skarbnice talentów”. Zaczynamy od prezentacji twórczości Stanisławy Ostrowskiej – artystki ludowej, członkini Koła Gospodyń Wiejskich „Łapiczanki” w Łapiczach, a w następnym numerze poznacie Koło Gospodyń Wiejskich „Boróweczki” ze Srebrnego Borku. Czekamy na Wasze propozycje – mogą to być np. opisy działalności Kół, prezentacje twórczości, przepisy kulinarne. Piszcie na adres: redakcja.wr@odr-szepietowo.pl, lub dzwońcie – tel. 510 924 799.\nOdsłony : 147


Domek Trzy Doliny położony jest u wylotu dolin tatrzańskich za Bramką, Małej Łąki i doliny Strążyskiej, stąd nazwa Trzy Doliny. Taka lokalizacja jest wprost wymarzona dla prawdziwych turystów górskich oraz osób chcących wypocząć w bezpośrednim sąsiedztwie przyrody Tatrzańskiego Parku Narodowego. Do najbliższego szlaku czyli Drogi pod Reglami tylko 110 metrów.\nDomek zbudowany został najstarszą metodą podhalańską - ciesielską bez użycia ani jednego gwoździa. Całość jest wykonana tylko i wyłącznie z drewna. Włożyliśmy w ten budynek całe swoję serce i mam nadzieję że Państwo to docenią.\nW pobliżu 200m sklepy, restauracje przystanek Bus.\nSerdecznie Zapraszamy do Naszego Domku, to istny RAJ na Ziemi.\nPozdrawiamy rodzina Gąsieniców\nDomek może przyjąć do 8 osób. Na parterze znajduje się duży salon z jadalnią i dużą łazienką. Na piętrze mieszczą się dwa pokoje i łazienka. Przy domku zlokalizowany jest jest piękny duży ogród z grillem i parkingiem. Całość ogrodzona.\nCena zależy od terminu, ilości osób oraz rodzaju domku. W Pensjonacie koszt od 60zl/osoba\nos. Krzeptówki 18C, Zakopane\n+48 600 877 123 +48 501 009 616


Ekologiczne wymagania stawiane przed opałem | Wiem Lepiej\nEkologiczne wymagania stawiane przed opałem\nWiem Lepiej - 6 listopada 2017 3 listopada 2017\nŚwiadomość ekologiczna odgrywa coraz bardziej istotną rolę przy podejmowaniu decyzji. Z tego też względu, rośnie popularność przyjaznych środowisku samochodów. Powstają także opały, które nie zawierają tak dużej ilości substancji smolistych. Wszystko zaś po to, aby w sposób odpowiedni zadbać o Matkę Ziemię.\nOpał ekologiczny czyli lepszy?\nO pelletach olimp czy też ogólnie ,,eko-opałach” mówi się od niedawna. Zawierają one mniejszą ilość szkodliwych substancji (tzw. smolistych). Posiadają również odpowiednią wartość opałową, która pozwala na rzetelne dogrzanie mieszkania. Tego typu opał, opiera się na surowcach odnawialnych, które współgrają z naturą. Jest zatem ciekawą alternatywą dla tradycyjnych substratów energetycznych.\nJednym z najbardziej popularnych rozwiązań na rynku, jest obecnie węgiel orzech workowany. Posiada on zaskakująco wysoką kaloryczność, która pozwala na osiągnięcie zadowalających wyników grzewczych przy małym wkładzie. Wybór surowca do naszego kominka czy też piecyka jest zatem złożony. Nie da się podjąć go pochopnie, bez uprzedniego przemyślenia.\nAspekt ekologiczny odgrywa istotną rolę przy promocji nowych surowców energetycznych. Rynek stawia jednak przed ,,nowymi graczami” olbrzymie wymagania i zdobycie odpowiedniej popularności, wymaga czasu. Świetnym przykładem obrazującym to jest ekogroszek. Rozwiązanie to dopiero od jakiegoś czasu, skutecznie konkuruje z tradycyjnymi formami węgla. Jaka jest zatem przyszłość pelletów? Odpowiedź na to pytanie, poznamy już wkrótce.


Długoterminowe Pożyczki jak provident Od 300 zł\nDługoterminowe Pożyczki jak provident Od 300 zł\nDługoterminowe Pożyczki jak provident Od 300 zł na 48 miesięcy dla zadłużonych\nMożliwa wcześniejsza spłata zwrot prowizji pożyczki prywatne online bez weryfikacji zpraszamy  ul. Czereśniowa Gotówka Od 150 do 14 tys zł na 48 miesięcy nawet dla zadłużonych z komornikiem.\nSzybka Długoterminowe Pożyczki jak provident Od 300 zł udzielane w weekend (sobota, niedziela). Provident .\nGdynia pożyczka na raty bez weryfikacji pożyczka podobna do provident dla bezrobotnych i zadłużonych bez gwaranta. Pożyczki gotówkowe z szybkim przelewem na konto. Złóż wniosek o pożyczkę online.\nSzybka Długoterminowe Pożyczki jak provident Od 300 zł dla zadłużonych ze złą historią w weekend w październiku 2021 pierwsza pozyczka za darmo.\nGotówka 200-300 zł dla zadłużonych w bik ze złą historią bez gwaranta, bez zdolnosci kredytowej zapraszamy  ul. Chełmińska\nDanka Pożyczka Końskie\nEmiliana Pożyczka Krosno Odrz.\nDorota Kredyt konsolidacyjny Legnica\nAugusta Kredyt konsolidacyjny Lubaczów\nEdytka Pożyczka prywatna Końskie\nEmma Pożyczka prywatna Kamienna Góra\nWiele serwisów porównawczych bierze pod lupę każdą firmę pożyczkową, z którą współpracują, co daje Ci możliwość wyłapania wszystkich zalet i wad. Cenisz sobie proste, intuicyjne rozwiązania? Pożyczka od osoby prywatnej a zabezpieczenie. Kryterium, jakie wzięto pod uwagę, to minimum formalności. A takie sytuacje niestety się zdarzają – są to najczęściej nagła choroba, utrata pracy, czy inne zdarzenie losowe, które sprawia, że szybko potrzebujesz określonej sumy pieniędzy. Weryfikacja danych konsumenta odbywa się zazwyczaj na następujące, najpopularniejsze sposoby. Dostaniesz w kilka minut. Celem naszego portalu jest przedstawienie zestawienia firm pożyczkowych w czytelny sposób. Małe kwoty i krótki okres nie jest odpowiedni dla każdego, jednak kiedy jesteśmy w trudnej sytuacji czasami nie mamy wyjścia. Pożyczki od ręki – warunki. Wszystkie oferty wskazane w naszym rankingu spełniają warunki bycia kredytami online, czyli takimi, z których można skorzystać w 100% przez Internet. Augustów\nSzybka Długoterminowe Pożyczki jak provident Od 300 zł dla zadłużonych 200-300 zł\nPożyczki bez bik dla zadłużonych Wyślij wniosek w 3 minuty i otrzymaj pieniądze. Wypłata nawet w 15 minut Bez BIKu, zaświadczeń i minimum formalności  ul. Ziołowa Również dla osób bardzo zadłużonych. Nawet na 48 miesięcy.\nWypełnij formularz w 3 minuty i pożycz do 21 tys zł. Bez zbędnych formalności! Bez ukrytych opłat. Wysoka przyznawalność. Szybka Długoterminowe Pożyczki jak provident Od 300 zł Pracujemy całą dobę 7 dni w tygodniu w sobotę i niedziele.\nPożyczki na zasadzie providenta Długoterminowe kredyty od 300 zł do 5000 zł bez weryfikacji na 48 miesięcy.\nNagła Potrzeba Pieniędzy? Gotówka od 300 zł do 19 tys zł. Wypełnij Wniosek Online Już Teraz. Pożyczka Online do zapraszamy  ul. Deszczowa .\nSzybka pozyczka od 300 zł chwilówki na dowód bez weryfikacji Szybka Długoterminowe Pożyczki jak provident Od 300 zł październik 2021 pierwsza pozyczka na zasadzie providenta dla bardzo zadłużonych za darmo.\nSzybka Długoterminowe Pożyczki jak provident Od 300 zł w weekend.\nSzukasz chwilówki dla zadłużonych bez przelewania grosza, mieszkasz w Łuków parabank proponuje gotówkę od 300 zł dla bardzo zadłużonych ze złą historią kredytową. Pabianice Pajęczno Parczew Piaseczno Piekary Śląskie Piła Pińczów Piotrków Trybunalski Pisz Pleszew Płock Płońsk Poddębice Police Polkowice Poznań Proszowice Prudnik Pruszcz Gdański Pruszków Przasnysz Przemyśl Przeworsk Przysucha Pszczyna Puck Puławy Pułtusk Pyrzyce Racibórz Radom Radomsko Radziejów Radzyń Podlaski Rawa Mazowiecka Rawicz Ropczyce Ruda Śląska Rybnik Ryki Rypin Rzeszów\nW dniu dzisiejszym wymienione zostały udzielone już 900 pożyczkek\nNajlepszy serwis pożyczkowy w październiku 2021 pilnie potrzebowałem gotówki w weekend. Gotówkę otrzymałem w 15 minut bez przelewania grosza wystarczyło wysłać SMS. Polecam firmę podobna do providenta przy  ul. Polska\nAktualnie 650 osoby osoby są zainteresowani następującymi usługami: Szybka Długoterminowe Pożyczki jak provident Od 300 zł Pozyczka 300 zł Pozyczka 300 zł\nJeśli masz odpowiednio wysoką zdolność kredytową, zdecydowanie lepszym wyjściem będzie zdecydowanie się na pożyczkę w firmie pożyczkowej. W czasie, gdy banki za jeden z najważniejszych elementów weryfikacji uznają przedstawienie dokładnie udokumentowanego źródła regularnie uzyskiwanych zarobków – wiele pożyczkodawców nie prosi swoich klientów o okazanie tak szczegółowych danych. Wysoka przyznawalność. Po drugie, podczas ubiegania się o gotówkę użytkownik może skorzystać z pomocy konsultanta na specjalnym czacie i zadawać mu pytania, co jest nie tylko dużym ułatwieniem, ale jednocześnie może rozwiać ewentualne wątpliwości. Rozwiązania, które im proponujemy, właśnie takie jak między innymi kredyt dla zadłużonych, mają na celu trwałe poprawienie sytuacji. Zapraszamy do oddziałów: Ruda Śląska Stalowa Wola Wołów\nPożyczki od osób prywatnych - wymagane formalności. Dlaczego warto nam zaufać szukając pożyczki od ręki? Zapewniamy dostęp do oferty pożyczkodawców i prezentujemy najkorzystniejsze pożyczki online i kredyty przez telefon zgodnie z Twoimi preferencjami, a to wszystko bez konieczności wychodzenia z domu. Szybka gotówka od ręki to także produkt, który zainteresuje Cię, jeśli po prostu nie lubisz czekania i załatwiania licznych formalności w bankach i spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych. Sektor pożyczek jest zdominowany przez profesjonalne firmy i spółki, które specjalizują się w usługach pożyczania pieniędzy. Kredyt bez zdolności kredytowej Już dziś warto zadbać o swoją zdolność kredytową !Środki z kredytu okazują. Cenisz sobie proste, intuicyjne rozwiązania? Przykład wskazuje dane orientacyjne i ma niewiążący charakter. Niektóre firmy oferujące chwilówki na dowód stosują te rozwiązania równolegle (np. Olecko\nZminimalizowanie formalności kredytu na dowód osobisty do minimum pozwoliło na łatweprzeniesienie sprzedaży takich produktów do internetu. 100% pewność co do firmy pożyczkowej będziesz miał po dokładnym przeczytaniu warunków umowy. Bez wątpienia w licznych firmach pozabankowych. Jeśli potrzebujesz dodatkowego zastrzyku gotówki, a bank nawet nie chce z Tobą rozmawiać, to powinieneś/aś spróbować swoich sił właśnie na naszym portalu. Pożyczka dla zadłużonych, bez BIK, KRD. Tego rodzaju gotówka to ogromna pomoc, zwłaszcza, gdy nasz domowy budżet został poważnie nadszarpnięty w ostatnim czasie. Jeżeli konsument preferuje takie bardziej kameralne i mniej oficjalne usługi, to nie brakuje i takiego sposobu na uzyskiwanie wsparcia finansowego. Pszczyna Maków Mazowiecki Malbork Miechów Pabianice Pajęczno Parczew Piaseczno Piekary Śląskie Piła Pińczów Piotrków Trybunalski Pisz Pleszew Płock Płońsk Poddębice Police Polkowice Poznań Proszowice Prudnik Pruszcz Gdański Pruszków Przasnysz Przemyśl Przeworsk Przysucha Pszczyna Puck Puławy Pułtusk Pyrzyce Racibórz Radom Radomsko Radziejów Radzyń Podlaski Rawa Mazowiecka Rawicz Ropczyce Ruda Śląska Rybnik Ryki Rypin Rzeszów Otwock\nWystarczy, że proces pożyczkowy jest całkowicie zautomatyzowany, a firma obsługuje jakąś formę przelewów natychmiastowych. Pożyczkobiorca powinien mieć zdolność kredytową, czyli co miesiąc na koncie powinna mu pozostawać suma wystarczająca do spłaty zaciągniętej pożyczki. Pożyczki od ręki charakteryzują się naprawdę wysoką dostępnością. Interesuje Cię pożyczka od ręki? Pożyczki długoterminowe online i kredyty pozabankowe. We wniosku musimy podać nasze dane osobowe (imię, nazwisko, adres zamieszkania, PESEL) oraz informacje z naszego dowodu osobistego. Prywatne pożyczki mogą zostać udzielone nawet w przypadku zadłużeń. Sprawdź pożyczki od ręki, dostępne przez Internet w bankach i firmach pożyczkowych. i okolice.\nCzęsto można uzyskać tam środki dosłownie jedynie na dowód osobisty. Dużym plusem pożyczki online jest wystarczalność danych osobowych do złożenia wniosku. W czasie, gdy banki za jeden z najważniejszych elementów weryfikacji uznają przedstawienie dokładnie udokumentowanego źródła regularnie uzyskiwanych zarobków – wiele pożyczkodawców nie prosi swoich klientów o okazanie tak szczegółowych danych. Jesteśmy na bieżąco ze stale zmieniającą się ofertą banków, znamy ich meandry, kruczki prawne i wiemy, czego się wystrzegać. Dają one gwarancję wiarygodnych informacji o pożyczkodawcach oraz ich ofertach. Dzięki temu możesz mieć pewność, że transakcje. Jeśli ktoś jest zadłużony w BIK, KRD, BIG a nawet bazie ERIF, również ma szansę na pożyczkę prywatną. Zapraszamy do odziałów: Kościan , Grodzisk Mazowiecki , Ropczyce , Elbląg\nMaków Mazowiecki Malbork Pabianice Pajęczno Parczew Piaseczno Piekary Śląskie Piła Pińczów Piotrków Trybunalski Pisz Pleszew Płock Płońsk Poddębice Police Polkowice Poznań Proszowice Prudnik Pruszcz Gdański Pruszków Przasnysz Przemyśl Przeworsk Przysucha Pszczyna Puck Puławy Pułtusk Pyrzyce Racibórz Radom Radomsko Radziejów Radzyń Podlaski Rawa Mazowiecka Rawicz Ropczyce Ruda Śląska Rybnik Ryki Rypin Rzeszów\nSzybka Długoterminowe Pożyczki jak provident Od 300 zł


laleczki Kelly - Shelly i ich kuzyni: Regina. Lalki z minką.\nUzbierałam sobie stadko małych brokatowo - różowych księżniczek oraz wróżek z zamiarem przerobienia ich na zwykłe dziewczynki. Zamiar pojawił się jeszcze latem ubiegłego roku. Niestety, jak to w życiu bywa, na zamiarze się skończyło. Większość wciąż tkwi w swoich błyszczących kreacjach.\nSpokojnie, doczekają się.\nDzisiejsze lalki, choć to nie Kelly, mieszczą się w konwencji, bo oryginalnie wyglądały tak:\nJedna syrenka, jedna wróżka plus oczojebliwe natężenie różu i szeleszczącego połysku.\nTo Reginy. I tyle o nich wiem. Na stronie lilfriends.net znaleźć można zdawkową informację, że to klony i takie oto zdjęcia:\nJakkolwiek panny sygnowane są tajemniczymi numerkami i nieśmiertelnym "China", wrzucać je pomiędzy klony byłoby dużym nadużyciem.\nCiałka i twarze, a uściślając: oczy i małe noski mają niemal identyczne jak Paule (o Paulach możecie przeczytać tutaj i tutaj), niestety włosy są kiepskiej jakości: sztywne i rzadkie, w zasadzie najlepiej je spinać, żeby ukryć te niedostatki. Wyróżniają je pyszczki - każda dziewczynka prezentuje inny grymas, przyznam, że najbardziej rozbroiła mnie ta naburmuszona blondynka.\nPoprzebierałam w co miałam (czytaj: czego mi jeszcze córka nie zabrała, bo okazało się za ciasne dla Evi), wykombinowałam czapki i dżinsową kamizelkę - nie zmarzną, ukryłam też włosy, których kolory nie należą do moich ulubionych. Teraz podobają mi się o wiele bardziej. A Wam?\nAutor: Gabriela M. o 15:18\nAnna wróblewska 4 marca 2016 16:59\nlalki z "minkami" bardzo:)\nGabriela M. 15 marca 2016 13:21\noj, bardzo :-)\nNatalia Tadra 5 marca 2016 01:14\nWolę te minki niż banana na pół twarzy :) Są bardzo ciekawe i na pewno lepiej wyglądają w wersji "normalnej" niż wróżkowej. Wróżce jakoś tak nie przystoi pokazywać język ;)\nGabriela M. 15 marca 2016 13:24\nJakoś również ostatnio szerokie uśmiechy zupełnie mi się nie podobają :-)\nUrszula Cz.Nardello 5 marca 2016 02:26\nminki maja bardzo fajne <3\nSzara Sowa 5 marca 2016 06:28\nNie lubię minek, ale te są słodkie. Ta w brązowej kurteczce tak apetycznie się oblizuje. Chętnie bym Reginkę przygarnęła. Gdzie je zdobyłaś?\nGabriela M. 15 marca 2016 13:27\nByły w stadku Kelly, które kupiłam na ebayu, sprzedający chyba nie odróżniał. Kiedyś lalki z minkami wydawały mi się nieco upiorne, ale u tych na próżno szukać cokolwiek odstręczającego :-)\nolla123 5 marca 2016 08:01\nCzy się podobają? Jasne, że tak! Ta blondynka z kucykami ma minę, jakby chciała komuś przywalić :)))\nŚlicznie je przebrałaś, teraz wyglądają sto razy lepiej! A może i tysiąc! :-)\nGabriela M. 15 marca 2016 13:28\nDziękuję :-) Skoro blondynka wygląda jak wygląda, muszę ją wciągnąć na moją lalkową wish-listę - będę miała wreszcie lalkowe alter ego ;-)\nInka 5 marca 2016 10:07\nblondynka i brunetka podbiły\nmoje serce - rozweselają !!!\nGabriela M. 15 marca 2016 13:29\nSą świetne, niestety trudno dostępne, kiedyś były i je zlekceważyłam, teraz chętnie przygarnęłabym, aby mieć całą czwórkę.\ngosiaksz 5 marca 2016 10:17\nno w Twojej stylizacji to odżyły! super teraz wyglądają!\nZurineczka 5 marca 2016 10:36\nAle mają cudne dziobki :)))))\nGabriela M. 15 marca 2016 13:30\nKatarzyna Zbieraczka-Dziwaczka 5 marca 2016 12:05\nŚwietne są !!! Bardzo mi się podobają , jeszcze takich nie widziałam :)\nGabriela M. 15 marca 2016 13:31\nNiechcący trafiły mi się dość rzadko spotykane laleczki, więc nie dziwię się, że jeszcze nie widziałaś :-)\nbjork82 6 marca 2016 02:25\nŚwietne mają minki! Bardzo fajnie ubrałaś obie panny. :D\nKelly Shelly 7 marca 2016 09:03\nUrocze ! Minki są po prostu cudne :-) ale zdecydowanie w Twojej wersji podobają mi się bardziej !


Marzenie o własnym M - Światło i oświetlenie\nSynonimem samodzielności niewątpliwie jest własne mieszkanie lub dom. Dostosowana przestrzeń pozwala się realizować i budować takie relacje w rodzinie, jak chcemy. Rynek sprzedaży domów jest dość duży i zarówno handlujący nieruchomościami, jak klienci poszukujący odpowiedniego domu bez problemu znajdą odpowiednią ofertę. Zobacz, na co zwrócić uwagę, jeśli chcesz sprzedać lub kupić dom.\nPoszukaj dobrej oferty\nPrzede wszystkim bardzo rzadko zdarza się wielka okazja, by atrakcyjną nieruchomość nabyć za bardzo niską cenę. Dlatego właśnie jedną z najważniejszych rzeczy, o jakich powinniśmy pamiętać jest to, by emocje nie podpowiadały nam, co mamy zrobić. Z pewnością na rynku są na sprzedaż domy. Kalisz na swoim terenie ma wiele atrakcyjnych dzielnic, a dodatkowo Internet jest bogatą bazą danych o ciekawych ofertach. Te powinny kusić nie tylko dobrymi zdjęciami, ale również interesującym tekstem. To on w dużej mierze ma siłę przekonywania, by danym domem się zainteresować. Jeśli chcesz sprzedać nieruchomość, zwróć szczególną uwagę, by twój opis w ogłoszeniu wyróżniał się spośród innych, a wtedy ma szansę, by nie przepaść w tysiącach innych ofert.\nInternet to podstawowe medium komunikacyjne. Z niego korzystają nie tylko sprzedający, ale także kupujący. Poza stronami fachowymi warto zobaczyć, jakie domy na sprzedaż Kalisz ma w ofercie także na lokalnych portalach informacyjnych lub też na fanpage w mediach społecznościowych. To przede wszystkim okazja, by przykuć uwagę nośną treścią, atrakcyjnym hasłem. Warto zwrócić uwagę, iż komunikat, który ma zaistnieć w mediach społecznościowych, powinien być bardzo zwięzły a słowa kluczowe muszą znajdować się na początku zdań. Najlepiej wykorzystywać je w nagłówkach oraz stosować wyliczenia.\nUmowy i przepisy\nZnalazłeś wymarzony dom. Ogłoszenie cię zachwyciło, a nieruchomość została w taki sposób zaprezentowana, że marzysz już tylko o tym, by się wprowadzić. Wspomniane wyżej emocje odłóż na bok. Dowiedz się, jak wyglądała budowa, jakich materiałów użyto i w jaki sposób położona jest instalacja. Standard wykończenia nieruchomości to bardzo ważny element, który będzie procentowało przez kolejne lata. Poza tym być może czekają cię procedury związane z kredytem hipotecznym oraz oczywiście cały szereg dokumentów. Doświadczony pośrednik oraz doradca finansowy to osoby, które mogą pomóc przejść całą procedurę nie tylko szybko, ale też zgodnie z obowiązującymi przepisami. Poza tym mają dostęp do atrakcyjniejszych ofert bankowych i czasem opłaca się z tego pośrednictwa na każdym etapie skorzystać. Jeśli jesteś pewien, że to jest właśnie twój wymarzony dom, podpisz umowę przedwstępną i mieszkaj.\nArtykuł sponsorowany. Tekst i zdjęcie udostępniła firma Horizontal.\nJak bezproblemowo odebrać mieszkanie?\nOdbiór nowego mieszkania wiąże się z dużymi emocjami, przez co nawet osoby obeznane z branżą budowlaną mogą nie zauważyć wielu nieprawidłowości. W jeszcze gorszej sytuacji...\nPoszukiwania alternatywnych źródeł energii wciąż trwają, a naukowcy i środowiska inżynieryjne przedstawiają coraz nowsze rozwiązania, które mają na celu zmniejszyć nasze uzależnienie od paliw...\nWciągarki budowlane – najprostszy sposób na transport materiałów\nW trakcie prac budowlanych i remontowych bardzo często trzeba przetransportować ciężkie materiały, fragmenty konstrukcji czy inne, niezbędne do sprawnego przeprowadzenia renowacji, elementy. W takiej sytuacji...