Lipowicz rozmawia z organizacjami LGBT - Nadzieja na dialog z nową rzeczniczką?\nPoniedziałek, 16.08.2010 14:33\nLipowicz rozmawia z organizacjami LGBT\nNadzieja na dialog z nową rzeczniczką?\n13 sierpnia odbyło się spotkanie organizacji LGBT z nową Rzeczniczką Praw Obywatelskich - Ireną Lipowicz. W spotkaniu wzięli udział przedstawiciele Kampanii Przeciw Homofobii, Lambdy Warszawa, Lambdy Bydgoszcz, Stowarzyszenia "Pracownia Różnorodności", Trans-Fuzji, Polskiego Towarzystwa Prawa Antydyskryminacyjnego i Stowarzyszenia Otwarte Forum. W spotkaniu wzięli udział także współpracownicy rzeczniczki.\nSpotkanie miało charakter zapoznawczo-organizacyjny. Lipowicz podkreśliła, że ciągle jeszcze zapoznaje się z działalnością swego poprzednika w zakresie zagadnień LGBT, wyraziła także wolę regularnych spotkań co 2 miesiące. RPO z jednej strony zaznaczyła, że społeczność LGBT jest ważną częścią polskiego społeczeństwa, z drugiej strony - na co zwraca uwagę nowy prezes KPH, Tomek Szypuła, nie odpowiedziała na apel organizacji LGBT na temat potrzeby wprowadzenia kompleksowej ustawy o związkach partnerskich. W relacji na stronach Pracowni Różnorodności, Przemek Szczepłocki podkreślił trzy zagadnienia, które z punktu widzenia przybyłych na spotkanie organizacji były najważniejsze: regulację prawną związków jednopłciowych, prawo antydyskryminacyjne dotyczące ścigania przestępstw na tle homofobii oraz regulację prawną operacji zmiany płci. RPO przyznała, że niektóre zagadnienia są dla niej nowe, ale większe zainteresowanie okazała sprawom, które można rozwiązać na gruncie już istniejącego prawa - czyli zgodnie ze swoimi wcześniejszymi zapowiedziami. Lipowicz obiecała jednak interwencje w konkretnych przypadkach naruszeń prawa i przepisów, dotyczących środowisk LGBT - poprosiła organizacje o dostarczanie takich przypadków i konkretnych spraw.\n"Po lekturze wywiadów z prof. Lipowicz w 'Polityce' i 'Gazecie Wyborczej' byłem bardzo sceptycznie nastawiony do spotkania z nową RPO. Pani Profesor nie ukrywa, że jest konserwatystką, z drugiej strony wydawała się być dobrze przygotowana do spotkania i wyszła z propozycją stałych spotkań. Czas pokaże czy te spotkania będą owocne" - powiedział IS obecny na spotkaniu Tomek Szypuła, prezes KPH. Sceptycznie nastawiony jest też Przemek Szczepłocki z Stowarzyszenia "Pracownia Różnorodności": "Jak na razie jedyną dobrą informacją jest to, że spotkanie się odbyło, a kolejne będą się odbywać regularnie i w miarę często, bo co 2 miesiące. Jednocześnie potwierdziły się zapowiedzi prof. I. Lipowicz, że - jako RPO - nie będzie się zajmować kwestiami "politycznymi"; wydaje się, że znakomita większość tego, o czym organizacje LGBTQ chcą rozmawiać z RPO, należy do tej kategorii. Mimo tego trzeba próbować przekonać nową RPO do użycia autorytetu jej urzędu w walce z homofobią, tak w sprawach indywidualnych, jak w kwestii zmian w polskim prawie, nastawienia władz publicznych oraz mentalności społeczeństwa" - powiedział Szczepłocki naszemu portalowi.\n17.08.2010 22:16 mikimik\nczy raczej wygłasza wcześniej\nprzećwiczone, kwestie o spodziewanej treści?\n17.08.2010 12:47 soul31\nPorozmawiam z wami ale nie przyjmę waszych postulatów bo są niewygodne dla mnie politycznie. O tym właśnie mówi ten news - według mnie nie ma się z czego cieszyć...\n17.08.2010 11:32 icywind\nPowiedziała, że będzie rozmawiać więc łaskawie rozmawia. Powiedziała też, że nie widzi potrzeby zmian więc pewnie na rozmowach się skończy.\n17.08.2010 9:29 amiccus (38) Wrocław\nSpotykać się zawsze można , oby te spotkania co2 miesiące :) przynosiły jakieś skutki. Ja czytając ten artykuł podchodzę bardzo sceptycznie .\n16.08.2010 23:23 tomek7\n16.08.2010 18:14 krzysieklos (42) Warszawa\nTrzymam kciuki za nasze organizacje.\n16.08.2010 14:53 rapahandock (31) Toruń\nMoże nie będzie tak tragicznie jak się początkowo zapowiadało.\nirena lipowicz organizacje lgbt przemek szczepłocki rpo rzecznik spraw obywatelskich spotkanie tomasz szypuła\nPoniedziałek, 25.10.2010 Spotkanie RPO z organizacjami LGBT Czwartek, 24.07.2008 Geje i lesbijki u Rzecznika Praw Obywatelskich Wtorek, 03.11.2009 Za dużo pary w gwizdek Piątek, 02.07.2021 Przełom w sprawie RPO? PiS chce poprzeć kandydata opozycji prof. Marcina Wiącka Piątek, 18.06.2021 Lidia Staroń została odrzucona przez senat! Polityczka nie będzie nową RPO


dzielnica biznesowa Paryża, popularny ogród Tuilerie w sercu Paryża i liczne Wieże Eiffla – momentami jak z wizualizacji\nLa Defense – nowoczesna dzielnica biznesowa Paryża, to także paryska aglomeracja biznesowo-wystawienniczo-handlowo-mieszkalna z częścią sportową i rozrywkową.\nTo tu znajduje się Promenada rozciągająca się ze schodów Wielkiego Łuku – La Grande do Luwru i rozpościerająca widok na jakże popularne i oblegane miejsce przez mieszkańców i przyjezdnych.\nJest to główne centrum biznesowe we Francji i w dzielnicy tej mieści się kilkanaście ekskluzywnych hoteli i apartamentowców.\nNowoczesne budynki, szklane zadaszenia, nietypowe konstrukcje, do tego liczne rzeźby, flagi, maszty z flagami pokazującymi kierunek wiatru, liczne place, rzeźby, dwupoziomowe rozwiązania, a do tego jedna kluczowa rzecz – wszystko dla ludzi i z myślą o ludziach – liczne stojaki na rowery, miejsca do siedzenia, do tego liczna zieleń wkomponowana w całe założenie, kolorowa fontanna, która niestety o tej porze była nieczynna, nowoczesne, kolorowe rzeźby i pewnie kroczący uliczkami ludzie – to najbardziej charakterystyczne co wyróżnia dzielnicę biznesową.\nJeżeli jednak w tej nowoczesnej dzielnicy, która łączy w sobie nie tylko prace, ale i wypoczynek, zabraknąć może niektórym i tak bardzo licznej zieleni, to wówczas warto wybrać się do samego serca Paryża, gdzie na odcinku pomiędzy Luwrem, Placem Zgody i Sekwaną można wypocząć w ogrodzie, z charakterystycznymi miejscami do siedzenia – zielonymi krzesłami, które można przestawiać gdzie się ma ochotę. Nie są one ani przywiązane, ani ustawione w określonym miejscu. Mieszkańcy mogą ustawiać i konfigurować je dowolnie – w letnie, słoneczne dni opalać się nad okrągłymi w kształcie zbiornikami, bądź przysiąść pod drzewem, w cieniu. Takie rozwiązanie zobaczyć można w Parku Tuileries.\nAle z Paryżem wiąże się jedna najważniejsza architektura – Wieża Eiffla, więc nie może się bez niej obejść wśród licznych pamiątek, które w 90% są właśnie nawiązaniem do wieży.\nFigurki, breloczki, magnesy, kule śnieżne i wiele wiele innych gażdżetów właśnie z tym motywem – do wyboru, do koloru można kupić w miejscowych sklepikach.\nA kiedy już się zakupi pamiątkę, posmakuje miejskich przysmaków i wypocznie w dostępnych w mieście parkach, można powrócić na biznesową dzielnice, aby dokładniej przyglądnąć się nowoczesnym szczegółom. Bo czy niektóre z nich ie wyglądają jak z wizualizacji, jak nieprawdziwe, jak inne od reszty miasta, a tak prężnie rozwijające się.\nW Paryżu każdy znajdzie coś dla siebie i mimo, że pogoda nie zawsze będzie słoneczna, a kontrasty nieba w połączeniu ze szklanymi biurowcami, nie będą powodować efektu odbić, to warto to wszystko zobaczyć na własne oczy.\npo czym poznać, że zaczął się sezon i nie jest to związane z roślinami?


La Roche Lipikar AP+ balsam 400ml | cena, opinie, dawkowanie, skład | i-Apteka.pl\n85.48złPLN / 1szt.\nW przypadku skóry suchej i bardzo suchej wiele osób skarży się na towarzyszące suchości uczucie uporczywego swędzenia. Obu tym problemom zaradzi doskonały balsam uzupełniający lipidy w skórze La Roche Lipikar AP+.\nAqua/Water, Butyrospermum Parkii Butter/Shea Butter, Glycerin, Dimethicone, Nacinamide, Paraffinum Liquidum/Mineral Oil, Cetearyl Alcohol, Brassica Campestris Oleifera Oil/Rapeseed Seed Oil, Ammonium Polyacryldimethyltauramide/Ammonium Polyacryldimethyldimethyl Taurate, PEG-100 Stearate, Glyceryl Stearate, PEG-20 Methyl Glucose Sesquistearate, Cera Microcristallina/Mictrocrystalline Wax, Paraffin, Sorbitan Tristearate, Dimethiconol, Mannose, Disodium EDTA, Capryloyl Glycine, Vitreoscilla Ferment, Xanthan Gum, Pentaerythrityl Tetra-Di-Butyl HydroxyHydrocinnamate, Sodium Benzoate.\nFormuła preparatu obejmuje starannie skomponowane składniki o działaniu łagodzącym, kojącym oraz nawilżającym, zostały one wyselekcjonowane w oparciu o rygorystyczne wymagania. Skład jest idealnie zbalansowany, spełnia wszystkie kryteria bezpieczeństwa. Skuteczność balsamu La Roche Lipikar AP+ oparta jest o działanie opatentowanego składnika Aqua Posae Filiformis, który wpływa na czynniki determinujące atopowe zapalenie skóry (przywraca, a także stabilizuje równowagę mikrobiomu na skórze, wspomaga odbudowę oraz ochronę bariery skórnej). A wspomagają go niacinamid oraz masło Karite. Po nałożeniu balsamu odczuwalna jest natychmiastowa ulga, zaostrzone stany skrajnej suchości skóry zostają złagodzone. Zadaniem preparatu jest uzupełnienie poziomu lipidów oraz zapobieganie swędzeniu i podrażnieniom. Balsam nie klei się i nie pozostawia tłustej warstwy na skórze.\nLa Roche Lipikar AP+ balsam dedykowany skórze w przypadku skrajnej suchości, odpowiedni dla niemowląt, dzieci oraz dorosłych. Preparat służy do pielęgnacji skóry atopowej, alergicznej, wrażliwej, bardzo suchej, z tendencją do podrażnień i swędzenia, które skutkuje zadrapaniami oraz uszkodzeniami naskórka.\nBalsam wolny jest od parabenów oraz SLS, preparat bezzapachowy. Produkt przechowywać poza zasięgiem dzieci, w temperaturze pokojowej.\nRównomiernie rozprowadź na oczyszczonej i osuszonej skórze ciała i twarzy odpowiednią ilość balsamu. Aplikować raz dziennie.


[Z] Licząc na najlepsze, szykuj się na najgorsze: Pięć\nPaździernik nadszedł zdecydowanie zbyt szybko.\nDni robiły się coraz krótsze, temperatura coraz niższa, a rankami nawet pojawiał się przymrozek. Również i nastroje w szkole nie należały do najcieplejszych, chociaż to głównie wynikało z niechęci alchemików do bliższego zapoznawania się z wróżbitami, i na odwrót.\nW pewne poniedziałkowe popołudnie Mikko jak zwykle wypił trzecią kawę, chwilę posiedział nad słówkami z łaciny i tradycyjnie stwierdził, że zajmie się tym w sobotę, przejrzał notatki z botaniki i ze złością walnął zeszytem w stół.\nMikko był człowiekiem perfekcyjnie zorganizowanym, uwielbiającym działać wokół ściśle ustalonego rozkładu. Każde zaburzenie rytmu dnia powodowało, że nie miał co ze sobą zrobić.\nTak, jak i wtedy. Odwołanie ostatniej w tym dniu lekcji, czyli matematyki, kompletnie rozwaliło mu plan dnia. Do momentu, w którym zwykle zabierał się za naukę, brakowało jeszcze ponad godziny i Mikko nie miał pojęcia, co ze sobą zrobić. Rozejrzał się po pustym, niebieskim pokoju. W jego części panował idealny porządek, więc nawet nie miał czego posprzątać. Lenny i Jonatan poszli na świetlicę obejrzeć powtórkę jakiegoś serialu, może powinien do nich dołączyć…? Tak, to będzie dobry sposób na zabicie czasu.\nWyszedł więc z pokoju, przebiegł schodami do holu i już miał iść do drugiego segmentu, kiedy zatrzymał go zmierzający w przeciwną stronę wróżbita.\n— Znasz Mikko Kovalainena? — spytał, strasznie zniecierpliwiony.\n— To ja. — Mikko był zdziwiony, że jakiś wróżbita go szuka. Do tej pory zdążył poznać jedynie Sanna-Leenę i bliźniaczki.\n— Telefon do ciebie, w pokoju woźnych — wyjaśnił chłopak i odszedł, najwyraźniej zadowolony, że pozbył się nieoczekiwanego zobowiązania.\nMikko ruszył we wskazane miejsce, zastanawiając się, kto mógł do niego zadzwonić. Uczniowie mogli korzystać z telefonu wiszącego w kantorku szkolnych woźnych, jednak od kiedy Dagmara zadzwoniła do swojej matki i okazało się, że minuta połączenia ze stolicą kosztowała ją dwie marki, nikt jakoś nie kwapił się do telefonowania, zrzucając to na barki rodziców.\nDrzwi do pokoju woźnych były otwarte. Mikko zajrzał do środka, ale najwyraźniej obydwie kobiety gdzieś sobie poszły. Wróżbita najprawdopodobniej przechodził obok, kiedy zabrzmiał dźwięk telefonu i z obowiązku musiał odebrać. Słuchawka była odłożona, więc Mikko chwycił ją i przyłożył do ucha.\n— No wreszcie — odezwał się gruby, burkliwy głos jego ojca. — Ile można czekać? — marudził, po czym kontynuował, nie czekając na odpowiedź syna. — Dzwonili ci twoi ekolodzy i pytali, czemu…\nMikko westchnął głęboko. Zawsze to samo.\n— Tato, to nie są ekolodzy. Ekolog to naukowiec, który zajmuje się badaniem zależności…\n— Dobrze, dobrze, wiem, czym zajmują się ekolodzy. — W takim razie dlaczego zawsze mylił pojęcia? — W każdym razie dzwonili ci twoi obrońcy uciśnionych i pytali, czemu nie mogą skontaktować się z tobą w szkole. Wyjaśniłem, że twoją szkołę przenieśli na jakieś zadupie, na którym linia telefoniczna jest cudem. Swoją drogą, to strasznie długo czekałem aż ktoś odbierze, czy w tym miejscu nikogo nie obchodzi dźwięk telefonu?\n— Tato, co oni ode mnie chcieli? — ponaglił ojca zniecierpliwiony Mikko. Mężczyzna zawsze miał tendencję do rozgadywania się o niczym, a później narzekał, że rachunki za telefon są astronomiczne.\n— Podałem im numer do szkoły, ale i tak chcieli, żebyś im wysłał jakiś list z artykułem, czy coś tam. Czy oni myślą, że przy tej ilości nauki ty masz czas na pisanie listów?\n— Artykuł? — powtórzył Mikko, nie zważając na marudzenie ojca. Na Mistrza Flamela, śmiertelnie zapomniał! — A w tym liście co ma być?\n— No jakieś tam podsumowanie działalności czy inne takie, a ten artykuł do jakiegoś kwartalnika. Podobno wiesz, o co chodzi.\n— Podsumowanie! — Mikko trzasnął się dłonią w twarz. O ile o napisaniu artykułu pamiętał, bo od dłuższego czasu drukowali jego teksty w każdym numerze gazety prowadzonej przez organizację, tak podsumowanie działań przeprowadzonych w tym roku kompletnie wyleciało mu z głowy. Ale spokojnie, gdzieś miał szkic. — I co jeszcze mówili? — dopytywał.\n— Prosili, żebyś to wszystko wysłał jeszcze dziś.\n— Dziś?! — zdenerwował się chłopak. Wychylił się z kantorka i zerknął na wiszący w holu zegarek. Piętnasta, listonosz miał przyjść za pół godziny. Artykuł był napisany, musiał go jedynie znaleźć, z podsumowaniem będzie nieco gorzej.\n— No a powiedz, były jakieś oceny ostatnio?\n— Dzięki tato, muszę już lecieć! — krzyknął Mikko do telefonu i odłożył słuchawkę, bynajmniej nie dlatego, że dostał jakąś kiepską ocenę. Jeśli miał zdążyć do przyjazdu listonosza, musiał czym prędzej brać się do pracy. Nadmiar wolnego czasu wydawał mu się w tej chwili bardzo odległą perspektywą.\nPopędził z powrotem do pokoju, gdzie przetrząsnął swoje notatki w poszukiwaniu artykułu. Na szczęście Lenny i Jonatan jeszcze nie wrócili, toteż nikt mu nie przeszkadzał. Złożone na pół dwie kartki papieru znalazły się wciśnięte w podręcznik do botaniki. Artykuł był nie poprawiony i nie przepisany na czysto, ale Mikko nie miał już na to czasu. Szczęśliwie razem z tekstem na temat środowiska życia bardzo rzadkiej odmiany renifera znalazł się również szkic podsumowania, niestety zajmujący jedynie pół strony wyrwanej z zeszytu. Chłopak wyciągnął z biurka czystą, dużą kartkę i zaczął pisać jak oszalały.\n— Niech pan poczeka!\nNiestety, samochód listonosza odjeżdżał już z wysypanego drobnym żwirkiem szkolnego podjazdu, kiedy Mikko wypadł z budynku, wrzeszcząc przeraźliwie. Chłopak był pewien, że kierowca go widział, jednak ze złośliwości lub braku czasu, nie zatrzymał się.\n— Minutę później nie mógł przyjechać! — Mikko z irytacją kopnął drobny kamyk. Przez chwilę stał w miejscu, dopóki nie dotarło do niego, że temperatura waha się w okolicach pięciu stopni, a on ma na sobie jedynie cienki sweter. Z ponurą miną i złorzecząc na listonosza, wrócił do szkoły.\nW połowie holu o mało nie wpadł na Dagmarę.\n— Daga! — krzyknął, bo wpadł mu do głowy niesamowity pomysł. — Idziesz ze mną!\n— Gdzie znowu? — mruknęła wyraźnie naburmuszona dziewczyna. W ręce trzymała pusty kubek i słoiczek z gorącą czekoladą w proszku. Mikko pomyślał, że pewnie znowu próbowała się zakraść do kuchni, żeby ugotować wodę, ale nie udało jej się ominąć czujnego wzroku kucharki z popołudniowej zmiany. Dziewczyna już kilkakrotnie nasłuchała się kazań na temat mózgu i żołądka w tak młodym wieku przeżartych nałogiem, ale kompletnie nic sobie z tego nie robiła. I słusznie, jak uważał Mikko, również fanatyk czekolady.\n— Do miasta! —wyjaśnił, pełen entuzjazmu. Chwycił ją za rękę i pociągnął w stronę drzwi, jednocześnie wymachując trzymaną przez siebie grubą kopertą. — Przed chwilą uciekł mi listonosz, musimy jechać na pocztę.\n— Mikko, zlituj się — marudziła Dagmara. Jej kwaśna mina wskazywała na ból głowy i ogromny niedobór kakao. — Jest cholernie zimno i mi się nie chce.\nStan dziewczyny podkreślał fakt, że postanowiła pokazać się ludziom w starym, rozciągniętym swetrze i straszliwie rozczochranych włosach.\n— Kupię ci czekoladę — zaoferował się Mikko w nadziei, że stary i dobry sposób zadziała. Przez chwilę wydawało się, że owszem, bo Dagmara jakby się ożywiła, jednak nie trwało to długo.\n— Nie opisałam jeszcze zeszłotygodniowego ćwiczenia z alchemii — wyjaśniła z rezygnacją. — Facet mnie zeżre, jeśli mu tego nie oddam do jutra, i…\n— Które to ćwiczenie?\n— To ja ci dam opis, robiłem go na początku września — rzucił Mikko bez zastanowienia. Dagmara nie musiała wiedzieć, że Lenny pożyczył opis i najprawdopodobniej zgubił. Wyprawa do centrum miasta nie zabierze im wiele czasu, więc później spróbuje wyciągnąć od kolegi zadanie.\n— Naprawdę? — Dziewczyna spojrzała na niego wzrokiem szczeniaka, któremu ktoś obiecał ciasteczko.\n— Naprawdę! — Mikko był coraz bardziej zniecierpliwiony. — A teraz chodźmy!\n— Czekaj — syknęła Dagmara. — Może poszlibyśmy po kurtki, co?\nMikko spojrzał przez okno. Widać było, że wieje silny wiatr, zresztą przed chwilą był na zewnątrz i czuł, jak było zimno.\n— Tak, to dobry pomysł.\n— Nie mogę uwierzyć, że dałam ci się na to namówić — stwierdziła Dagmara jakieś dwadzieścia minut później.\nW ostatniej chwili udało im się zdążyć na autobus odjeżdżający z położonego kilkaset metrów od szkoły przystanku. Były to najbardziej peryferyjne przedmieścia Rukatunturi, więc niestety można było się wydostać stamtąd tylko tą jedną linią lub własnym samochodem.\nStary, trzęsący się pojazd przeraźliwie wlókł się najbardziej okrężną drogą, jaką się dało. Chociaż do centrum miasta było może pięć kilometrów, trasa autobusu okazała się o wiele dłuższa. Na szczęście w środku było zaledwie kilka osób, więc przyjaciele mogli zająć miejsca siedzące.\n— Pomyśl sobie o czekoladzie — przypomniał Mikko, patrząc przez okno na coraz bardziej pogrążający się w ciemnościach krajobraz.\n— Czekolada — rozmarzyła się Dagmara. Po raz piąty rozplotła robionego przez siebie warkocza i zaczęła od nowa. — Z orzechami, rodzynkami i…\n— Masz alergię na rodzynki.\n— Niszczysz mi marzenia.\nPrzez chwilę jechali w milczeniu. Mikko coraz bardziej denerwował się, że trwało to aż tak długo. Czy ten autobus nie mógł jechać prostą drogą? Jeśli nie zdążą przed zamknięciem poczty, cała wyprawa pójdzie na marne.\n— Cholera jasna! — warknęła znienacka Dagmara, kiedy po raz kolejny nie wyszedł jej warkocz. Siedząca przed nimi staruszka odwróciła się i zgromiła ją wzrokiem. Dziewczyna uśmiechnęła się niewinnie i związała włosy w nieśmiertelny koński ogon.\nPo kilkunastu minutach wysiedli w centrum Rukatunturi. Chociaż miasto nie było zbyt wielkie i gęsto zaludnione, o tej godzinie na ulicach kręciło się mnóstwo ludzi. Zwłaszcza dworzec autobusowy pełen był osób, które właśnie skończyły pracę i oczekiwały na możliwość powrotu do domu.\n— Może lepiej sprawdźmy powrotny autobus — zaproponowała Dagmara, kiedy w końcu przecisnęli się przez tłum ludzi próbujących wcisnąć się do autobusu. Mikko skinął głową i wspiął się na palce, żeby zobaczyć rozkład jazdy ponad głowami pasażerów.\n– Siedemnasta pięćdziesiąt cztery — odczytał, a Dagmara wyciągnęła swój składany długopis, z którym się nie rozstawała i zapisała godzinę na ręce.\nMimo niewielkich rozmiarów centrum, odnalezienie poczty nie było takie łatwe, jakby się wydawało. Chociaż na początku Dagmara i Mikko podążyli w kompletnie inną stronę niż powinni, napotkany przypadkowo starszy pan wskazał im odpowiednią drogę. Nie obyło się przy tym bez szczegółowych pytań dotyczących tego kim są, jak się nazywają i skąd się tam wzięli. Najwyraźniej nie wyglądali na typowych mieszkańców Rukatunturi, albo też w tym mieście wszyscy się znali.\nBudynek poczty okazał się niewielki, ale za to bardzo zatłoczony. Wypełniał go szum rozmów i odgłosy uderzania pieczątkami.\n— Tylko mi nie mów, że będziemy musieli stanąć w kolejce po znaczki — jęknęła Dagmara na widok sznureczka ludzi ustawionego do jednego z dwóch działających na poczcie okienek.\nMikko przez chwilę grzebał w kieszeniach kurtki, po czym wyciągnął list i dwa znaczki.\n— Podkradłem z kolekcji Jonatana — wyjaśnił, widząc pytającą minę Dagmary. — Tylko nic o tym nie wiesz.\n— Wiesz, że on cię zabije, a mnie zatłucze za współudział? — zauważyła dziewczyna z lekkim rozbawieniem.\n— Dlatego nic nie widziałaś i nic nie słyszałaś — upierał się Mikko. — Możemy zrzucić winę na tego tajemniczego złodzieja, który ostatnio grasuje po szkole.\nDagmara skrzywiła się na wspomnienie swoich klisz od aparatu.\nMikko przykleił znaczki, wrzucił list do skrzynki i oznajmił, że mogą już wyjść. W sklepie po drugiej stronie ulicy kupili obiecaną Dagmarze czekoladę – oczywiście bez rodzynek, ku rozpaczy dziewczyny. Wychodząc, zderzyła się z dziwnym, chorobliwie bladym mężczyzną ubranym w długi, czarny płaszcz.\n— Przepraszam bardzo — powiedziała.\n— Nic nie szkodzi, nie szkodzi — odpowiedział nieco zmieszany mężczyzna. Chyba chciał zdjąć i uchylić przed nią melonik, jednak w ostatniej chwili powstrzymał się. Pokiwał przepraszająco głową i wszedł do sklepu. Dagmara zauważyła, że człowiek miał na twarzy grubą warstwę makijażu.\n— Dziwne — mruknęła, kiedy wyszli na ulicę.\n— Co teraz robimy? — spytał Mikko, zerkając na zegarek. — Mamy jeszcze godzinę do autobusu.\n— Zimno jest — zauważyła Dagmara. Rozejrzała się po okolicznych szyldach i wskazała jeden z nich, zatytułowany Maleńka. Wyglądało to jak kawiarnia. — Może pójdziemy na herbatę?\nMaleńka okazała się dostatecznie duża, aby pomieścić kilkunastu gości i jeszcze zostawić jeden wolny stolik pod oknem.\n— Swoją drogą to dziwne, że kazali ci tak na szybko to wszystko wysyłać — zastanawiała się Dagmara, kiedy zamówili herbatę i usiedli. Rozejrzała się po kawiarni. Właściciele chyba mieli zamiar nadać temu miejscu romantyczny i przytulny charakter, ale nie do końca im wyszło. Różowy kolor na ścianach był majtkowy, a malowidła przedstawiające aniołki sprawiały niemiłosiernie kiczowate wrażenie. Jedynym znośnym elementem wystroju były proste, zrobione z jasnego drewna stoliki.\n— W zasadzie to ja o tym zapomniałem — odrzekł Mikko. — Powinienem wysłać to już dwa tygodnie temu, no i nie powiedziałem im, że szkoła zmieniła adres.\n— Ale i tak mogli się przypomnieć chociaż kilka dni wcześniej, skoro im tak zależało. — Dagmara urwała, bo kelnerka w różowym fartuszku właśnie przyniosła herbatę. Chwyciła cukierniczkę, żeby posłodzić swój napój — Mikko nie używał cukru — kiedy w oczy rzuciło jej się coś dziwnego. — Zobacz, to ten facet, na którego wpadłam w spożywczaku. Jakim cudem dotarł tu przed nami? — Zmarszczyła brwi. Siedziała przodem do drzwi i od ich przyjścia nikt nie przyszedł ani nie wyszedł z kawiarni.\n— A jesteś pewna, że to on? — spytał Mikko, spoglądając za siebie.\nTajemniczy mężczyzna ze sklepu miał towarzysza. Obydwaj ubrani byli w identyczne, długie do ziemi czarne płaszcze i takiego samego koloru meloniki, których nie zdjęli nawet w pomieszczeniu. Rozmawiali przyciszonymi głosami, pochylając głowy nisko nad stolikiem.\n— Wiesz, ile on miał makijażu na twarzy?\n— Facet? — zdziwił się Mikko. Odwrócił się w stronę Dagmary. — Ten drugi wygląda bardzo młodo, a włosy ma jakby siwe.\nDziewczyna przyjrzała się bliżej wskazanemu człowiekowi. Spod melonika wystawały dość długie, bardzo jasne włosy.\n— Zdarza się — stwierdziła, przypomniawszy sobie Iwana Lagrańskiego i jego szpakowatą czuprynę.\nKilka minut zeszło im na pogawędce o niczym, narzekaniu na nauczycieli i Sanna-Leenę (w przypadku Dagmary). Jednak ostatnio najbardziej lubianym tematem było przedstawienie. Dagmara wprawdzie wymigała się od gry, a Mikko dostał małą, niewiele znaczącą rolę, ale zawsze dobrze było ponarzekać na konieczność poświęcania wolnego czasu na głupoty.\nPo jakimś czasie tajemniczy mężczyźni wstali od stolika, zapłacili za nietknięte ciastka i kawę i skierowali się w stronę wyjścia. Kiedy przechodzili obok Dagmary i Mikko, przyjaciele usłyszeli fragment rozmowy.\n— Roger, czy my musimy chodzić w tych paskudnych płaszczach? Mógłbym się inaczej zamaskować… — marudził starszy, pulchny człowiek, na którego dziewczyna wpadła w sklepie.\n— Anatolu! — syknął jego towarzysz. — Mieliśmy nie używać naszych imion!\nDagmara i Mikko parsknęli śmiechem. Człowiek zwany Anatolem obejrzał się na nich z niepokojem i wyszedł na zewnątrz za swoim towarzyszem.\n— Chyba musimy się zbierać — zauważył Mikko kilkanaście minut później.\nTrudno było uwierzyć, że jest dopiero godzina osiemnasta na początku października. Na zewnątrz panowały niemal egipskie ciemności, bo świeciła się tylko co druga latarnia.\nRuch na ulicach odrobinę się zmniejszył, więc przyjaciele bez większych przeszkód dotarli na dworzec. Dagmarę zdziwiło, że ich przystanek jest pusty, ale wtedy jeszcze nie wydawało jej się to podejrzane. Usiadła na ławce, ale po chwili z powrotem podniosła się – siedzenie było za zimne.\n— No i gdzie on jest? — warknęła, kiedy autobus spóźniał się już dwadzieścia minut.\nMikko wzruszył ramionami, ale podszedł do rozkładu jazdy. Godzina była dokładnie taka, jaką wcześniej sprawdził, jednak dopiero teraz rzuciło mu się w oczy coś dziwnego. Skąd wzięła się tam maleńka, niemal niewidoczna gwiazdka? I ta informacja pod rozkładem?\n— Dagmara? — spytał niepewnym tonem. Dziewczyna stawiła się przy nim, tupiąc w miejscu, aby odrobinę się ogrzać. — Bo ten autobus to jeździ jedynie od maja do września.\nMam nadzieję, że nikt nie uciekł z wrzaskiem na widok szablonu. Wreszcie coś po mojemu.\nWybaczcie mi, ale znowu muszę zrobić dłuższą przerwę od publikowania. Za miesiąc piszę maturę z chemii, z której muszę wycisnąć jak najwięcej. Niestety nie wpadłam na to, żeby poprawić zeszłoroczną biologię, a progi na moje wybrane kierunki są bardzo wysokie.\nDrugi powód: straciłam gdzieś sens, satysfakcję i pożytek z pisania tego opowiadania. Piszę i piszę, ale to jest coraz gorsze i coraz bardziej mi się przez to nie chce. Może odnajdę to wszystko po drodze, ale najchętniej zaczęłabym od początku, inaczej. Kompletnie spaprałam fabułę tego opowiadania, ale mam nauczkę: nigdy więcej żadnych spontanów.\nNie znikam z blogosfery: wasze blogi będę odwiedzać, a dla odmóżdżenia produkować się na Kompendium oraz marudzić (głównie odnośnie pisania) na Ulicy Potworkowej która wreszcie ruszyła.\nI jeszcze jedno: dziękuję serdecznie za wszystkie komentarze. Nie spodziewałam się, że Noc zainteresuje tyle osób ;)\nLexi 13 kwietnia 2013 12:08\nO szablonie już mówiłam na gadu, więc nie będę się powtarzać, powiedz mi tylko czy on jest niebieski czy szary, bo - jak wiesz - mój monitor lubi kolorować xD\nNie pamiętam już czy pod poprzednim rozdziałem fangirlowałam Mikko, ale na wszelki wypadek pofangirluję sobie jeszcze raz: jaki on jest cudowny i remmowaty. I taki ciapowaty na początku tego rozdziału; żeby zapomnieć o dwóch artykułach przy tak dokładnym rozplanowaniu czasu. A jaki sprytny! Gwizdnął Jonatanowi dwa znaczki i wykorzysta złodzieja, żeby mu to uszło na sucho ^^ I jak go nie kochać? *_* A przy okularkach się po prostu rozpływam <3 Tak strasznie się cieszę, że kiedy wszyscy zachwycali się Lennym, ja wybrałam Mikko, którego jest o wiele więcej *__*\nA Dagmara faktycznie musi być uzależniona od czekolady, ja za nic w świecie nie dałabym się wyciągnąć w taką pogodę za marną tabliczkę xD\nDuchy w tym rozdziale są po prostu genialne! Nigdy nie wpadłabym na to, żeby umalować je i ubrać tak szczelnie, coby się nie wydało, że są przezroczyste. Chylę czoła. Zasłużenie.\n"Ale i tak mogli się przypomnieć chociaż kilka dni wcześniej, skoro im tak zależało" - to brzmi trochę dziwnie, może po prostu "mogli ci przypomnieć". Po głębszym namyśle stwierdzam, że to pewnie kolokwializm, a skoro jest w wypowiedzi nastolatki, to wszystko gra :)\nNarzekałabym, że chcesz sobie zrobić przerwę, gdybym sama nie planowała tego samego. Na czas matury masz odpuszczone, a potem się porządnie skopię, nie myśl sobie, że nie. Odnośnie twoich wątpliwości co do jakości Nocy, to już ci mówiłam, że głupoty gadasz, a skoro nie wymyśliłam żadnego nowego argumentu, to nie będę się głupio powtarzać. A na Kompendium będziesz się raczej domóżdżać, w końcu jakiś research trzeba zrobić przed napisaniem artykułu ;)\nMaarit 13 kwietnia 2013 18:58\nWedług mojego monitora jest szary, ale jak zajrzę na komputer taty to pewnie będzie wściekle niebieski - więc niech będzie taki, jaki chcesz.\nNo Mikko jest remmowaty, poszłam po najmniejszej linii oporu ;< Ale co tam, to tylko blogowe opcio, wolno mi! Nieśmieszna komedia w dodatku, więc tym bardziej mi wolno, jak zacznę pisać coś normalnego, to bardziej się postaram xD\nLenny też się pojawi, w końcu to ksionsze! Ale Mikko z założenia miał być jednym z głównych bohaterów, dlatego jest go więcej.\nDagmara jest uzależniona, widać to po jej bitwach z kucharką. Zgadnij, po kim to ma. Chociaż ja kakao nie pijam.\nDuchy są genialne? To przebranie mi się wydaje straaaaasznie naciągane, ale nie umiałam wpaść na nic innego. Więc zrobiłam tak, żeby wydawali się podejrzani xD\nTak, to kolokwializm, sama tak zawsze mówię i nawet już nie widzę w tym nic dziwnego. Facepalm.\nBardzo lubię robić research, gorzej ze spisaniem efektów. To tak, jak z opowiadaniem - wymyślanie bohaterów, opisywanie miejsc, grzebanie w necie - miodzio *_* a z pisaniem rzyć, po prostu rzyć. I Noc naprawdę jest coraz gorsza ;<\nJa zgodzę się z Lexi. Masz genialny styl i wszystko bardzo ciekawie przedstawiasz. Twoje opisy to czysta poezja, akcja nie biegnie za szybko a sama fabuła jest interesująca i oryginalna.\nMikko... Ma gadane jak mało kto! xD\nTo bardzo złożona postać i ciężko wyczuć, co tak naprawdę w nim siedzi.\nRozdział mi się podobał.Czytało się lekko i przyjemnie. Serio... Historia Dagmary i całej świty mnie wciągnęła. Masz talent - tyle mogę stwierdzić.\nGinger Grant 13 kwietnia 2013 18:25\nSzkoda, że straciłaś wenę do tego opowiadania :(. Mi się ono podoba, ale nie ma sensu pisać na siłę, skoro nie czujesz tej historii. Nie będę cię krytykować, bo sama tak miałam wielokrotnie i większość swoich zaczętych opowiadań po pewnym czasie zawiesiłam. Nie mniej jednak, szkoda.\nWracając do rozdziału, mi się podobał, szczególnie ten koniec, kiedy Mikko namówił Dagmarę na tę wyprawę do miasta. No, ale pisząc po kolei, nieco mnie zaskoczyła perspektywa Mikko. Nie mniej jednak, to pozwoliło mi trochę lepiej poznać tego bohatera i zaczynam go coraz bardziej lubić. Jest taki rzeczowy, poukładany, ale jednocześnie roztrzepany, skoro zapomniał o tym artykule i dość spontaniczny, gdy tak nagle podjął decyzję o tym, by wraz z Dagą iść do miasta wysłać ten list. A ta scenka, kiedy zaproponował jej czekoladę w zamian za pójście z nim - urocza! Wgl, jak widać, Dagmara lubi słodycze, inaczej by się nie skusiła na coś takiego za tabliczkę czekolady. Ale nie dziwię jej się, sama uwielbiam czekoladę ^^.\nCiekawią mnie ci faceci w płaszczach i z tapetami na twarzach. Hej, może to te duchy, tylko jakoś poprzebierane, żeby nie było widać, że są duchami? Heh, ja to ostatnio wszędzie w tym opowiadaniu widzę duchy. No ale myślę, że to prawdopodobne.\nHah, to ciekawe, jak oni teraz wrócą, skoro okazało się, że nie będą mieć autobusu ;). Daleko mają do tej szkoły?\nEch, szkoda, że nie wiadomo, czy w ogóle ukaże się ciąg dalszy, nie mniej jednak, życzę ci dużo weny ^^.\nMaarit 13 kwietnia 2013 19:08\nWeny to nie straciłam, bo ja nigdy się nią nie przejmuje (inaczej pisałabym jeszcze wolniej niż teraz) ale ogólnie to czuję do niego straszną niechęć. Mogłoby być lepsze. Ale cieszę się, że Ci się podoba ;)\nMikko z założenia miał być jednym z głównych bohaterów, troszkę nie wyszło, ale w końcu musiało się coś pojawić z jego perspektywy :) Ta spontaniczność to niekoniecznie jego cecha, ale w takiej sytuacji nie miał innego wyjścia.\nJa też uwielbiam czekoladę i Dagmara ma to po mnie. Czekoladą można skusić nas na niemal wszystko :)\nCiekawią mnie ci faceci w płaszczach i z tapetami na twarzach. Hej, może to te duchy, tylko jakoś poprzebierane, żeby nie było widać, że są duchami? Heh, ja to ostatnio wszędzie w tym opowiadaniu widzę duchy. No ale myślę, że to prawdopodobne. No i bardzo dobrze, że je widzisz, bo one wszędzie są. Naprawdę wszędzie.\nCiąg dalszy powinien się ukazać, ale nie wiem, jak z jego jakością ;<\nLeire 13 kwietnia 2013 18:55\nSzczerze powiem, że na początku rozdziału nie byłam zachwycona bo jakoś Mikko mi nie odpowiada. Po prostu ten typ ludzi działa mi zwyczajnie na nerwy. Idealni, dopracowani itd. Jednak gdy pojawiła się Dagmara od razu podeszłam do tego z entuzjazmem. Miasteczko, w którym się znaleźli było naprawdę dziwaczne. W sobie w każdym rozdziale jest coś nowego i tajemniczego, a teraz szukam jakiegoś wspólnego punktu dla tych wszystkich zdarzeń, ale nic nie mogę znaleźć. Ale to nie ważna. Daga to dobra dziewczyna i przyjaciółka. Nie zostawiła przyjaciela, choć z drugiej strony można pomyśleć, że dała się przekupić, ale to mały szczegół ;P\nMoją uwagę zwrócili mężczyźni, którzy zachowywali się nietypowo. Ich makijaż i rozmowa wzbudziła we mnie podejrzenia, nie wiem czy to tylko jakiś przypadek, czy rozwiniesz tę myśl dalej :) Końcówka zabrzmiała jakby miał się rozpocząć jakiś horror. Choć sama nie raz byłam w podobnej sytuacji z winy własnej głupoty, zazwyczaj się na te dopiski nie zwraca uwagi xD\nMaarit 13 kwietnia 2013 20:57\nA widzisz, ja bardzo lubię Mikko, ale nie wszyscy muszą wszystkim pasować ^^ Chyba większość czytelników Lenny'ego.\nDaga pewnie w końcu poszłaby z Mikko i bez czekolady, ale po co, skoro mogła na tym skorzystać? Taki z niej czekoladowy potwór, ze mnie zresztą też.\nSpoiler. Wspólnego punktu dla wszystkich wydarzeń szukaj w prologu. Koniec spoileru.\nW zasadzie to następny rozdział miał być troszkę straszniejszy, ale chyba mi nie wyszło :)\nTak, dopiski są cudne. Albo jak zapomnę, że jest sobota i sprawdzę rozkład na dni robocze.\nLebrun 14 kwietnia 2013 13:39\nZanim zapomnę, muszę wspomnieć, że ten szablon jest cudowny, więc z pewnością mnie nie odstraszyłaś, a wręcz zachęciłaś do jeszcze częstszego zaglądania tutaj, żeby się na niego popatrzeć ;>\nCo do rozdziału: bardzo mi się podobał. Lubię Twój styl, poczucie humoru, zawsze czyta mi się tak lekko i robię to z wielką przyjemnością. Mikko sprostał zadaniu i napisał zaległe podsumowanie, chociaż gorzej było z wysłaniem go. Listonosz uciekł mu sprzed nosa, więc chłopaka czekała wycieczka do miasteczka w co wciągnął biedną Dagmarę. Zaciekawili mnie ci dziwni mężczyźni, byli tajemniczy, a do tego powinni posługiwać się swoimi kryptonimami (co im nie wyszło ;p)Ciekawe, czy odegrają tu jeszcze jakąś rolę.\nKońcówka mnie rozbroiła kompletnie. Wciąż śmieję się na samą myśl o niej. I jak oni teraz wrócą do szkoły, skoro czekali na autobus, który już nie kursuje?\nPozdrawiam serdecznie i życzę owocnej nauki!\nMaarit 14 kwietnia 2013 21:12\nBardzo mi miło, że podoba Ci się i szablon, i rozdział :) Grafika chyba wyjątkowo mi się udała, bo zwykle produkuję odstraszacze.\nMężczyźni jeszcze się pojawią, a jakże. A w zasadzie to oni są przez cały czas w opowiadaniu, ale może nie będę więcej spoilerować.\nWellesie 14 kwietnia 2013 15:50\nTen szablon jest... po prostu nieziemski! Wprost przecudny. Oryginalny, delikatny i taki... śliczny. ;) Ja też taki chcę! Naprawdę bardzo fajny. Sama go wykonałaś?\nPodobał mi się ten rozdział. Taki normalny, ale większość zdarzeń w mieście była po prostu tajemnicza. Ci ciekawscy ludzie, zakapturzeni ludzie i ten dojazd do szkoły to przeważył wszystko. Padłam ze śmiechu. Jestem ciekawa, co oni teraz wymyślą. Chyba że poczekają na następny.\nLubię Mikko, jest taki dopracowany. W normalnym życiu tacy ludzie działają mi na nerwy, ale nie tutaj. Na twoim blogu chłopak jest naprawdę pozytywną postacią. Tak samo Dagmara. Ją także darzę sympatią. Jeszcze nie potrafię się dobrze wypowiedzieć na jej temat, ale przy najbliższych rozdziałach postaram się nad tym powywodzić.\nSzkoda, że jest tymczasowa przerwa, ale nauka ponad wszystko. Trzymam za Ciebie kciuki za tą maturę, bo wiem, że to może być trudne. (Doświadczenie mojej kuzynki). ;)\nZ wytęsknieniem czekam na następny i dodaję do obserwowanych.\nMaarit 14 kwietnia 2013 21:23\nDziękuję bardzo :) Tak, szablon zrobiłam sama i jestem dość zadowolona z efektu, co się rzadko zdarza. Cieszę się, że podobał Ci się rozdział. Na następny autobus nie muszą poczekać, bo to już był ostatni, wymyślą coś innego ;D\nMaturę na szczęście zdałam w zeszłym roku, teraz to tylko jeden przedmiot ale i tak się umorduję ;)\nMonia 17 kwietnia 2013 18:01\nEj, jak to tak? Ja tu sobie zadowolona nadrabiam rozdział u ciebie, a na koniec dobijasz mnie taką wiadomością? Smutno mi, że będę musiała trochę poczekać, aby poznać dalsze losy naszych bohaterów, ale oczywiście matura jest ważniejsza, więc życzę ci, abyś uzyskała z tej chemii jak najwięcej się da ;) Mam nadzieję, że i wena jakoś się odnajdzie i nie porzucisz tak na dobre tego opowiadania. Było by szkoda, bo masz niesamowity talent i lektura tej historii była czystą przyjemnością.\nNo, ale wspomnę jeszcze o rozdziale, bo niezwykle mi się podobał. Na pewno nie spodziewałam się perspektywy Mikko, ale była to taka miła niespodzianka, bo tego chłopaka zdążyłam już bardzo polubić ;)\nTa wyprawa na miasto też fajnie wypadła. Szczególnie moment, w którym Mikko w ogóle prosi o towarzystwo Dagmarę. Przekupstwo metodą na wszystko jak widać ;) Ale to było urocze, więc już nie zrzędzę.\nSamo miasto było dziwne. Takie zakręcone bym powiedziała. Ci dziwni ludzie i autobus. Ubawiłam się jak nigdy ^^ Teraz jestem tylko ciekawa jak nasza dwójeczka wróci do szkoły, skoro wynikły pewne problemy z transportem.\nNie no, ja po prostu uwielbiam twój styl i niebanalne poczucie humoru. Noc Polarna to zdecydowanie dobra lektura na takie smętny, deszczowy dzień jak dzisiaj.\nMaarit 17 kwietnia 2013 21:41\nBardzo dziękuję za wszystkie miłe słowa, miło mi, mimo że nie zasługuję. *pali się ze wstydu*\nNie pomyślałam, że kogoś zasmucę, byłam przekonana, że się ucieszycie ^^ Ale w takim razie jeszcze bardziej mi miło. Bardzo chcę skończyć to opowiadanie, więc mam nadzieję, że po przerwie wena wróci. No i przecież nie mogę zostawić tej dwójki w środku miasta, muszę iść jakoś przetransportować do szkoły xD\nU mnie akurat cały dzień świeciło słońce, ale cieszę się, że jakoś umiliłam ci popołudnie ^^


Czy przepowiednia ojca Klimuszko o wielkim potopie może się spełnić? - blog Anka K\n7 obserwujących 74 notki 215981 odsłon\nAnka K, 28 marca 2017 r.\nCzy przepowiednia ojca Klimuszko o wielkim potopie może się spełnić?\n1914 0 0 A A A\nOjciec Andrzej Czesław Klimuszko (1905-80) był zielarzem, wizjonerem, jasnowidzem i parapsychologiem. W notce tej ograniczam się wyłącznie do jednej przepowiedni o. Klimuszki na temat zdarzeń, które przewidywał w XXI wieku.\n"Widziałem żołnierzy przeprawiających się przez morze na takich małych, okrągłych stateczkach,\nale po twarzach widać było, że to nie Europejczycy.\nTo wyglądało jak atak niewiernych na Europę.\nWydaje mi się, że jakaś wielka tragedia spotka Włochy.\nCzęść buta włoskiego znajdzie się pod wodą.\nWulkan albo trzęsienie ziemi?\nWidziałem sceny jak po wielkim kataklizmie.\nTo było straszne (…)\nWojna wybuchnie na Południu wtedy, kiedy zawarte będą wszystkie traktaty i będzie otrąbiony trwał pokój (…)\nPotem rakiety pomkną nad oceanem,\nskrzyżują się z innymi, spadną w wody morza, obudzą bestie.\nOna się dźwignie z dna. Piersią napędzi ogromne fale.\nWidziałem transatlantyki wznoszone jak łupinki...\nTa góra wodna stanie ku Europie.\nNowy potop! Zadławi się w Giblartarze !\nWychlupnie do środka Hiszpanii!\nWleje się na Saharę, zatopi włoski but, aż po rzekę Pad.\nZniknie pod wodą Rzym ze wszystkimi muzeami, z całą cudowną architekturą (…)\nNasz naród powinien z tego wyjść nie najgorzej.\nMoże pięć, może dziesięć procent jest skazane.\nWiem, że to dużo, że to już miliony, ale Francja i Niemcy utracą więcej.\nItalia najwięcej ucierpi.\nTo Europę naprawdę zjednoczy. Ubóstwo zbliża."\nEmigracja z Afryki, a szczególnie z Libii, różnymi statkami poprzez morze trwa od lat, tak więc pierwsza część przepowiedni sprawdziła się już. Dyskusyjna jest druga część przepowiedni na temat potopu na terenie Włoch i nie tylko.\nW ostatnich latach na świecie miały miejsca liczne trzęsienia ziemi, stale obserwowane jest "budzenie" kolejnych wulkanów. W sumie na ziemi jest około 1500 wulkanów, głównie nieaktywnych. W internecie znalazłam informacje publikowane przez dwa centra naukowe, które na bieżąco monitorują wstrząsy sejsmiczne na świecie. W każdej chwili każdy z nas może dowiedzieć się, gdzie tego dnia było lokalne trzęsienie ziemi i o jakiej sile.\nList of the automatic earthquake alerts, Seismological Survey of Serbia, Belgrade\nEuropejskie Centrum Sejsmologiczne EMSC\nW przedstawionej przepowiedni ojciec Andrzej Klimuszko mówił głównie o skutkach wielkiego potopu na terenie Włoch. Niepokojący jest fakt, że wizja ta ma realne szanse spełnić się, chociaż trudno określić kiedy. Na fotografii poniżej zebrane są wulkany aktywne i nieaktywne znajdujące się w pobliżu zachodniego wybrzeża Włoch.\nMapka ze strony http://www.astrolabio.amicidellaterra.it/node/346\nZa najgroźniejszy uważany jest superwulkan Campi Flegrei w pobliżu Neapolu.\nKaldera wulkanu Campi Flegrei\nKrater Campi Flegrei (pola fregrejskie) jest kalderą o średnicy 13 km, na jej terenie znajdują się 24 kratery i stożki wulkaniczne. Magma pozostaje na głębokości 7 km. pod powierzchnią ziemi. Ostatni wybuch Campi Flegrei miał miejsce ok. 40 tysięcy lat temu. Podczas tej eksplozji w powietrze wydostało się 300 km³ pyłów wulkanicznych oraz około 200 km3 magmy. Po wybuchu na całym świecie temperatura spadła o kilka stopni.\n"... Uczonych od lat niepokoi fakt, że Pola Flegrejskie (Campi Flegrei) - wielki obszar wulkaniczny w rejonie Neapolu - nieprzerwanie "puchnie". Gigantyczna komora magmowa podnosi się o prawie ok. 6 cm na rok, co wskazuje, że wewnątrz niej zachodzą gwałtowne procesy. Prognozy na przyszłość są raczej nieciekawe - do erupcji wulkanu może dojść w ciągu najbliższych lat lub dekad. A wtedy obraz Europy zmieni się nie do poznania. ..." /link/ Budowa tego superwulkanu jest nietypowa, istnieje wiele kanalików w skale, którymi gazy wulkaniczne starają się wydostać na powierzchnię ziemi.\nStruktura superwulkanu Campi Flegrei\nPrzez ostatnich 15 lat naukowcy badali przebieg wiatrów w tej okolicy i na tej podstawie oszacowali ew. skutki erupcji tego superwulkanu. Przewidują że do atmosfery dostałoby się 450 milionów kg dwutlenku siarki, temperatura na ziemi spadłaby o 2o przez okres 2-3 lat. Emisja dwutlenku i chlorku siatki spowodowałaby groźne dla zdrowia człowieka kwaśne deszcze. Na szczęście na razie uczeni nie widzą bezpośrednich symptomów erupcji tego superwulkanu.\nZa największy w Europie uważany jest wulkan Marsili, odkryty w latach 50-tych ubiegłego wieku. Wulkan ten położony jest na dnie Morza Tyrreńskiego, ok. 175 km na południe od Neapolu. Ma on 70 km długości, 30 km. szerokości i 3 km. wysokości.\nEpicentrum trzęsienia znajdowało się tylko 70 km na zachód od krateru podmorskiego wulkanu Marsili. W ostatnich latach struktura tego wulkanu wyraźnie się zmieniła, ściany krateru zaczęły tracić stabilność, a komora magmowa ma dużą powierzchnię i ciągle się powiększa.\nW filmie poniżej przedstawiony jest plan ewakuacji mieszkańców Neapolu i sąsiednich miasteczek.\nW sytuacji zagrożenia rządowy program zakłada, że ewakuacja obejmie w ciągu 72 godzin 550 tysięcy ludzi z 18 miejscowości położonych na obszarze 200 km2 w tzw. czerwonej strefie. Jeśli na region zaczną opadać trujące popioły, ewakuacja obejmie ludność zamieszkałą w strefie pomarańczowej i żółtej.\nTydzień temu umieściłam notkę o superwulkanie Lacher znajdującym się na terenie Niemiec w pobliżu Bonn. Jak widzimy w Europie istnieje poważne zagrożenie wybuchów superwulkanów, ale mam nadzieję, że nie w najbliższych latach.\nOjciec Klimuszko przepowiednia na rok 2017\nCzy Ojciec Klimuszko przewidział najazd uchodźców oraz wielki POTOP w Europie?\nEksperci ostrzegają, że może się rozpocząć erupcja superwulkanu Campi Flegrei\nOpublikowano: 28.03.2017 08:58. Ostatnia aktualizacja: 06.10.2017 19:45.\nmyślę 10 1\nSowiniec 106 0\nMaciej Wiecha 7 0\nslej2 37 0


Praktyczny Przewodnik: 21 marca\nDziś przypada kalendarzowa WIOSNA. Niestety pogoda za oknem w ogóle nie przypomina tej wiosennej. A tak niedawno było pięknie i kwiecisto. Cóż pogoda płata nam figle. Byle w święta, które są za 2 dni wyszło słońce:)


Tak się usprawiedliwiasz, że jesteśmy ludźmi, a zabijanie gorącej córki jest w naszej naturze.\nGorąca Córka Kurwa Tata\nCiemność ma swoją markę i to jest Amara przychodzi do Deana wyjaśniając, że są zjednoczeni przez znak Kaina. tymczasem seksowna córka pieprzy się z ojcem, wszyscy inni przeszli przez ciemność zostaje zarażona, włączając sama i miękkie dziecko, podobnie jak onymous Amara.\nYoud Never Suffer Witamina A Gorąca Córka Kurwa Tata Mainstream Distributer\nWiele miejsc online wish daje senesce i oceny zawartości różnych aplikacji i gier, a nie tylko miejsca takie jak Apple, Google i Amazon hot daughter fucking dad. Ten blaszany sens powoduje mnożenie liczby atomowej 85.


Nowości GEBERIT – przyciski spłukujące – Bizmarket\nSigma 50 – przycisk spłukujący\nOd kwietnia na rynku dostępny jest nowy przycisk Sigma 50. Choć został zmieniony tylko w szczegółach, to jego wygląd zaskakuje. Projektant Sigma 50 Christoph Behling zdecydował się na zaokrąglenie i uwypuklenie metalowych klawiszy oraz zrezygnował z widocznej ramki, co nadało Sigmie wygląd szlachetnego klejnotu. Przycisk w nowej wersji wygląda lekko i jeszcze bardziej elegancko. Dodatkowo uzupełniono kolorystykę o barwę umbra (SQ) oraz szczotkowany chrom, który zostanie zastosowany w pasującym do Sigmy 50 przycisku pisuarowym (stanie się to w przyszłym roku).\nSigma 10 – przycisk spłukujący\nPo przeprowadzeniu przeglądu rodziny przycisków Sigma 10 zdecydowano się na odejście od systemu spłukiwania jedną, większą ilością wody. Zasada ta kolidowała bowiem z wymaganiami dotyczącymi ochrony środowiska naturalnego i zużycia wody. Zastosowanie mechanizmu spłukuj – stop wiązało się z powiększeniem klawisza. Doprowadziło to do zmiany wzornictwa przycisku Sigma 10. Poprzez wprowadzenie prostych, geometrycznych kształtów Geberit dodał swoim przyciskom elegancji. Przycisk jest dostępny w wykończeniu ze stali nierdzewnej i sześciu wersjach kolorystycznych z tworzywa najwyższej jakości. Przycisk można łatwo otworzyć w celu uzupełnienia kostek higienicznych w pojemniku wewnątrz spłuczki.\nPosted in biznes\tTagged Nowości GEBERIT - przyciski spłukujące


Przedsiębiorcy wierzą wciąż w dobrą passę - Temat Dnia - Infor.pl\nPierwszy kwartał 2008 r. przyniesie spowolnienie wzrostu gospodarczego do około 4-5 proc. z około 6 proc. w IV kwartale 2007 r. Jednak w całym roku wzrost PKB spadnie do około 5,5 proc. z około 6,5 proc. w 2007 roku - szacują ekonomiści.\nOd kilku miesięcy cena ropy balansuje w okolicach 100 dol. za baryłkę.\n- W 2008 roku na pewno za ropę będziemy musieli płacić trzycyfrową kwotę - mówi trader rynku naftowego w jednym z zagranicznych banków inwestycyjnych. Polscy eksperci nie są jeszcze do tego psychologicznego poziomu przekonani.\n- W nowym roku trend wzrostowy powinien się załamać. Myślę, że ceny ropy naftowej mogą zacząć spadać na światowych rynkach. Ostatnio oderwały się one tak daleko od fundamentów, że kapitał spekulacyjny nie będzie w stanie utrzymać cen ropy na obecnym wysokim poziomie - ocenia Andrzej Szcześniak, niezależny ekspert rynku paliw.\nW branży paliwowej przed Polską stoją bardzo ważne zadania. Jednym z najważniejszych jest naprawa relacji z Rosją. Chodzi też o integrację litewskich Możejek.\nPrzyszły rok przyniesie dalszy spadek przychodów Telekomunikacji Polskiej z telefonii stacjonarnej. Spodziewany jest niewielki wzrost sprzedaży pozostałych operatorów działających w tym segmencie. Rynek telefonii komórkowej wzrośnie podobnie jak w tym roku, czyli o 6-7 proc.\n- O 20-proc. wzroście na rynku telefonii komórkowej możemy zapomnieć - mówi Grażyna Piotrowska-Oliwa, prezes PTK Centertel, największej sieci komórkowej w Polsce, i dodaje, że najszybciej rosnącym segmentem w komórkowym biznesie jest transmisja danych.\nKlienci raczej nie powinni spodziewać się spadków cen usług. Być może w końcu roku stanieją połączenia z sieci stacjonarnych do komórkowych.\nPo dynamicznym dwucyfrowym wzroście wydatków na reklamę w IV kwartale mijającego roku w I kwartale przyszłego roku rynek reklamy zwolni. Tomasz Chełmecki, prezes domu mediowego Starlink, szacuje, że firmy zwiększą w tym czasie wydatki na reklamę o 8-10 proc.\n- Klienci będą musieli złapać oddech pozakupowy, zmniejszą wydatki, a firmy zmniejszą aktywność reklamową - mówi Tomasz Chełmecki.\nW kolejnych kwartałach reklamodawcy będą jednak zwiększać nakłady na promocję. Głównym motorem wzrostu będą dwie duże imprezy sportowe - Euro 2008, w którym udział wezmą także Polacy, oraz Olimpiada w Pekinie.\n- W ubezpieczeniach na życie przypis składki wzrośnie o około 15-17 proc. - mówi Krzysztof Rosiński, wiceprezes Europa Życie.


Przed nami TKB z zespołami na żywo | Magazyn samorządowy w Bielsku-Białej\nWszystko wskazuje na to, że najważniejszą częścią tegorocznego festiwalu będą jak zwykle plenerowe koncerty zespołów folklorystycznych i kapel – na żywo, przed publicznością, w amfiteatrach i na placach miast, a także na górskich szlakach, z zachowaniem obowiązujących obostrzeń. Odbędą się w Wiśle, Szczyrku, Żywcu, Makowie Podhalańskim, Oświęcimiu oraz Ujsołach, Istebnej i czeskim Jabłonkowie.\nW tym roku TKB rozpocznie się nieco wcześniej niż zwykle, bo w sobotę 24 lipca, i potrwa dziewięć dni, do niedzieli 1 sierpnia. Po roku ograniczeń przestrzenie miejscowości festiwalowych ponownie będą tętnić życiem, muzyką i śpiewem. Wszystkie estrady planują wiele atrakcji. W programie, oprócz widowisk zespołów folklorystycznych, pojawią się koncerty kapel, jarmarki, warsztaty, wystawy, pokaz strojów ludowych, koncerty folkowe i inne.\nObecnie trwają intensywne prace nad programem. Zgłosiło się już ponad 70 polskich zespołów. Międzynarodowe Spotkania Folklorystyczne, odbywające się w ramach TKB, zostały przełożone na następny rok ze względu na panującą sytuację epidemiczną.\n- Najwięcej koncertów odbywać się będzie w weekendy. Estrady nie chcą jednak rezygnować z występów w tygodniu – mówi przewodniczący Komitetu Koordynacyjnego TKB i dyrektor Regionalnego Ośrodka Kultury w Bielsku-Białej Lesław Werpachowski. - W programie znajdzie się sporo niespodzianek i imprez towarzyszących. Rozpoczynamy kolejny wspaniały festiwal, ponownie na żywo. Przynajmniej mamy taką nadzieję - dodaje.\nZespoły, które - jak wszyscy - mają za sobą trudny rok, pragną wrócić na scenę i ruszyć z przytupem do tańca. Potrzebują kontaktu z publicznością i integracji. Potwierdza to Mateusz Kurowski z Komitetu Organizacyjnego TKB w Szczyrku, kierownik organizacyjny zespołu Ondraszek.\n- W ostatnich miesiącach podczas prób skupiliśmy się na podnoszeniu kwalifikacji wokalnych, zbieraniu materiałów etnograficznych, realizacji filmów edukacyjnych, na wszystkim – poza tańcem. Jednak myślę, że efektywnie wykorzystaliśmy ten czas i wpłynie to korzystnie na festiwalowe prezentacje – mówi Mateusz Kurowski.\nPodobne spostrzeżenia ma kierowniczka zespołu Wisła z Wisły Katarzyna Mizera, która mówi, że po kwietniowej przerwie zespół powrócił do prób, starając się jednocześnie przestrzegać obostrzeń. Formuła on-line nie sprawdziła się bowiem u nich.\nDo TKB szykują się również poszczególne miasta-estrady. W Wiśle przez pełne dziewięć dni planowanych jest wiele atrakcji. Festiwal jak zwykle opanuje całe miasto, w tym plac Bogumiła Hoffa i park Stanisława Kopczyńskiego. W tygodniu koncerty kapel będą się odbywać również w przysiółkach - Cieńków, Skolnity, Soszów, Przysłop, Jonidło. W pierwszym dniu TKB o godz. 15.30 planowany jest korowód, a następnie koncert w Amfiteatrze im. Stanisława Hadyny.\nW Szczyrku, podobnie jak w zeszłym roku, sercem TKB będzie pl. św. Jakuba. Tam będzie można oglądać koncerty zespołów folklorystycznych, odbędą się też jarmark, warsztaty i spotkania. Kapele spotkamy również na górskich szlakach w ramach akcji Nuta idzie po Beskidzie. W niedzielę planowana jest msza w oprawie góralskiej, korowód i koncerty. Estrada Szczyrk ponadto uruchomi studio telewizyjne TKB.\nW Żywcu będzie można oglądać konkursowe prezentacje 52. Festiwalu Folkloru Górali Polskich, tym razem już nie tylko on-line. W związku z dużą liczbą zgłoszeń, zarówno w kategorii zespołów, jak i góralskich kapel, grup śpiewaczych i solistów, prezentacje FFGP potrwają aż do środy (24–28 lipca). Zespoły folklorystyczne będą występować w Amfiteatrze pod Grojcem. Mniejsze formy zobaczyć będzie można na Rynku, gdzie jednocześnie odbywać się będą Targi Sztuki Ludowej oraz warsztaty. Koncert laureatów 52. FFGP zaplanowano na 1 sierpnia. W piątek i sobotę przewidziane są koncerty towarzyszące TKB Od folkloru do folku (30 lipca) oraz Górale patriotycznie (31 lipca), który wpisuje się w obchody Roku Górali w województwie śląskim.\nOświęcim zaprasza na drugi weekend TKB. Zarówno 31 lipca, jak i 1 sierpnia będzie można zobaczyć widowiska regionalnych zespołów pieśni i tańca z różnych regionów. W sobotę planowany jest ponadto koncert Folkowe klimaty, a w niedzielę Sami swoi, podczas którego zaprezentują się zespoły z powiatu oświęcimskiego: ZPiT Hajduki, Andrychów, Kotlina, Kęty i Bratkowie.\nOrganizatorzy TKB nie zapominają o widzach, którzy wolą pozostać w domach. Wisła, Szczyrk, Żywiec oraz Maków Podhalański i Jabłonków już zapowiedziały transmisje wybranych koncertów na żywo. Na stronie tkb.art.pl oraz festiwalowym Facebooku pojawi się również streaming z 52. FFGP. Program już wkrótce.


Kwietniowe podsumowanie książkowe - Polska Ksiegarnia Internetowa\nKolejny miesiąc i kolejne książkowe premiery! Co w kwietniu czytała Polonia w Europie? Jakie tytuły stały się bestsellerami?\nArabski raj - Tanya Valko\nKolejny, dziesiąty tom bestsellerowej Arabskiej Sagi, która opowiada o losach Doroty i jej dwóch córek - Marysi i Darii. Kobiety próbują znaleźć szczęście w arabskim świecie. Różnica kultur, inne przyzwyczajenia, przywiązania, a często także szokujące wydarzenia skutecznie uniemożliwiają odnalezienie spokoju.\nNowa seria królowej szwedzkiego kryminału - Camilii Lackberg. Historia Faye, której życie wydaje się idealne. Ale to tylko pozory. Wszystko, co robi kobieta sprawia, że czuje się jak więziona w złotej klatce. Jedno dramatyczne wydarzenie sprawia, że wszystko przewraca się do góry nogami. Czy mąż zabił własną córkę? Co ukrywa przed żoną, która poświęciła lata swojego życia, aby go uszczęśliwiać?\nPerfekcyjne kłamstwo - Minka Kent\nPsychologiczny thriller autorki bestsellerowego Małego życia. Meredith mieszka w mieście, w którym wszyscy bardzo dobrze się znają. Kobieta ma wspaniałe życie, piękny dom i przede wszystkim kochającego i spełnionego męża. Jej życie jest przewidywalne. Aż do momentu, kiedy pewnego dnia przepada bez śladu. Jej pusty samochód z kluczykami w stacyjce i torebką na siedzeniu nie jest żadnym tropem. Nie ma śladów walki. Do poszukiwań włącza się siostra Meredith - Greer. W toku śledztwa wychodzą na jaw głęboko skrywane sekrety. Okazuje się, że nikt tak naprawdę nie znał Meredith.\nPucio. Zabawy gestem i dźwiękiem - Marta Galewska-Kustra\nKolejna książeczka z Puciem dla najmłodszych. Ten lubiany przez wszystkich bohater wprowadza dzieci w świat mowy. Na kartach tej małej książeczki znaleźć można Pucia wykonującego codzienne czynności. Wszystkie ilustracje połączone są z dźwiękami ważnymi dla początków rozwoju mowy - samogłoskami, prostymi sylabami czy wyrazami dźwiękonaśladowczymi.\nUlubiony bohater wszystkich dzieci powraca! Pucio uczy prawidłowej wymowy przez zabawę. Na kartach tej książeczki znaleźć można chłopczyka w codziennych sytuacjach. Każda z nich zapoznaje z najbardziej podstawowymi czasownikami i rzeczownikami. Piękne ilustracje potrafią skupić uwagę i są świetnym pretekstem do nauki. Książeczki nadają się dla najmłodszych dzieci i doskonale przygotowują do nauki zarówno wymowy, jak i języka polskiego jako obcego.\nKsiążka, na podstawie której nakręconym film bije rekordy popularności w ostatnim czasie w kinach. Tessa ma idealnie zaplanowane życie, właśnie zaczyna studia i chce realizować się zawodowo u boku swojego ukochanego, który czeka na nią w rodzinnym mieście. Historię Tessy można podzielić na to, co zdarzyło się przed poznaniem Hardina i wszystko, co wydarzyło się później. Poznanie mężczyzny, który jest jej całkowitym przeciwieństwem, wywróci jej życie do góry nogami. Ale to właśnie on obudzi w bohaterce uczucia, których jak dotąd nie znała...\nNiedorajda, czyli co nam radzą poradniki - Michał Rusinek\nKroniki tej jedynej 2. Z krwi i kości - Nora Roberts\nCiąg dalszy bestsellerowego Początku - powieści o miłości, wojnie, magii i rodzinie. Trzynaście lat temu katastrofalna pandemia zabiła miliardy. Dla tych, którzy przetrwali, to szansa na stworzenie nowego świata. Jednak nie była to zwyczajna apokalipsa - u części obudziła dziwne moce, które komplikują plany odbudowy. Ktoś musi opanować wszystkie żywioły...\nModna Polka - Natalia Hołownia\nRozmowy o modzie, urodzie i życiu z polskimi ikonami stylu - Zuzanną Bijoch, Magdaleną Boczarską, Martą Dyks, Joanną Horodyńską, J. M. Kirchner, Małgorzatą Kożuchowską, Maffashion, Magdą Mołek, Danutą Stenką i wieloma innymi współczesnymi kobietami. Autorka zaprosiła do rozmowy kobiety, które nie tylko dobrze wyglądają w każdej sytuacji, ale przede wszystkim są niezwykłe. Każda z nich, w swojej dziedzinie,\nOpowieść o najważniejszej podróży, w którą ruszamy, kiedy jesteśmy na nią całkowicie gotowi. Podróż wzdłuż krawędzi świata, w towarzystwie niesamowitych zjaw, które czasem pomagają, a czasem przeszkadzają w drodze. Niesamowita historia pełna życiowych prawd i marzeń.\nWięcej kwietniowych nowości znaleźć można w naszym katalogu.


Mary Kay: Zestaw do Pielęgnacji Dłoni Satin Hands - styl.pl\nZestaw do Pielęgnacji Dłoni Satin Hands® /materiały prasowe\nKrem Zmiękczający Skórę Satin Hands® zawiera woski pszczele i roślinne, pomaga utrzymać właściwe nawilżenie, zmiękcza i nawilża wysuszony naskórek, działa ochronnie.\nPeeling Myjący do Rąk Satin Hands ® zawiera cząsteczki złuszczające i olejek z jojoby. Delikatnie usuwa martwe komórki naskórka. Wygładza i oczyszcza. Zapewnia uczucie miękkości i świeżości.\nRegenerujący Krem do Rąk Satin Hands ®, niezwykle bogaty w witaminę E i allantoinę, opóźnia efekty starzenia się skóry, zapewnia długotrwałe nawilżenie (nawet do 24 godzin mimo wielokrotnego mycia rąk). Przywraca miękkość i elastyczność skórze.\nNałóż na dłonie Krem Zmiękczający Skórę. Nie zmywaj kosmetyku. Następnie nałóż Peeling Myjący i wykonaj masaż wygładzający. Umyj dłonie wodą z mydłem. Na osuszona skórę nałóż Regenerujący Krem do Rąk.


maniapieczenia: Walentynkowy Eton Mess\nBrytyjski klasyk, popularny niezmiennie od XIX wieku. Niezawodny, przepyszny deser gotowy w niecałe 15 minut! Eton mess czyli bałagan z Eton to genialne połączenie bitej śmietany, słodkiej, kruchej bezy i soczystych, lekko kwaskowych truskawek. Deser na szybko, wrażenie na znacznie dłużej! Uda się każdemu :) Polecam!\nSkładniki na 2 wysokie pucharki:\n300 g schłodzonej śmietany 36% *\n75 g bez (około 5 lub 6 większych bez)\n250 g truskawek lekko rozgnieść widelcem, wymieszać z 1 łyżeczką cukru. Śmietanę ubić, pod koniec dodać 1 łyżeczkę cukru. Bezy połamać na mniejsze kawałki i dodać do śmietany. Delikatnie wymieszać.\nNa dno każdego z pucharków włożyć trochę rozgniecionych truskawek. Resztę truskawek dodać do śmietany i wymieszać. Powstały krem nałożyć do pucharków. Pozostałe truskawki pokroić i udekorować nimi wierzch deseru. Deser najlepszy jest po lekkim schłodzeniu (ok. 30 minut) w lodówce. Nie wolno zbyt długo czekać z podaniem bo bezy rozpuszczą się i nie będzie już takiego efektu choć deser nadal będzie pyszny :)\nTruskawki nabić na patyczki.\nOstrym nożem naciąć każdą truskawkę wokół w czterech miejscach.\nNacięcia rozchylić - powstaną cztery płatki.\nZrobić kolejne 3- 4 nacięcia, ponownie rozchylić.\nEtykiety: BEZY, DESERY, JAK ZROBIĆ..., TRUSKAWKI, WALENTYNKI, WYKORZYSTANIE BIAŁEK, Z RÓŻNYCH STRON ŚWIATA\nGabi 14 lutego 2015 08:45\nPiękny ! Truskawki, beza, śmietanka mmmy...po prostu uczta dla podniebienia :)\nAnia S 14 lutego 2015 08:49\nUwielbiam ten deser, ale chyba poczekam z nim na świeże truskawki :P Wygląda przepysznie :)\nkasia 14 lutego 2015 14:50\nOj, ja tez mam slabosc do polaczenia: bita smietana + bezy!\nI jeszcze truskawki...\nSwietny deser! A dekoracyjne roze - cudo!\nBiała Filiżanka 14 lutego 2015 15:18\nDoskonały pomysł na Walentynki i nie tylko :)\nnika 14 lutego 2015 17:23\nPiękne truskawkowe różyczki :)\nAnonimowy 15 lutego 2015 08:36\nPrzepiękny. Wygląda też bardzo smakowicie.Chyba się skuszę i spróbuję taki zrobić.Pozdrawiam Ula\ngin 16 lutego 2015 16:09\nTe truskawkowe róże mnie zachwyciły :)


Co mówi o Tobie kształt szminki? Kobieceinspiracje.pl\nhaniakonczak May 7, 2017, 8:33 p.m. Zgłoś naruszenie\nZastanawiałaś się kiedyś w jaki sposób zużywasz swoją szminkę? Sprawdź i dowiedz się, co o Tobie może powiedzieć jej kształt!\n#1. OSTRO ŚCIĘTA\nJesteś osobą, która nie boi się nowych wyzwań i posiada niezwykłą łatwość w nawiązywaniu kontaktów. Te cechy sprawiają, że lubisz organizować spotkania i imprezy, a znajomi mają Cię za duszę towarzystwa. W pracy kieruje Tobą ambicja i niezawodność, konsekwentnie dążysz do wyznaczonych sobie celów.\n#2. PŁASKA/ WKLĘSŁA\nZawsze dbasz o dobry wygląd, jesteś błyskotliwa i zabawna, przez co zwracasz uwagę mężczyzn. Lubisz postawić na swoim, dlatego znana jesteś z długich dyskusji, każdego z uwagą starasz się wysłuchać. Chętnie spędzasz wieczór w domu przy dobrym filmie, jednak komedie romantyczne nie zwracają Twojej uwagi.\n#3. LEKKO ŚCIĘTA – BLISKA ORYGINALNEGO KSZTAŁTU\nPrzestrzegasz ogólnie przyjętych zasad i podejmując decyzje starasz się nikogo nie skrzywdzić. Swoim uśmiechem i sympatią potrafisz zjednać sobie każdego, ważne są dla Ciebie przyjaźnie i rodzinne więzi. Doskonale dbasz o domowe ognisko.\n#4. W KSZTAŁCIE STOŻKA/ ZAOKRĄGLONA\nJesteś dobrze zorganizowana i zawsze starasz maksymalnie wykorzystać czas. Jako wakacje wybierasz aktywny wypad w góry, odrzucając wylegiwanie przy basenie z drinkiem. Cenisz sobie wygodę i funkcjonalność. Przez swoją energię, ludzie postrzegają Cię jako osobę pewną siebie.


techno – Strona 2. – AxunArts\nW piątek 27 maja w tarnowskim klubie Percepcja odbędzie się impreza, której główną gwiazdą będzie Paul Kwitek. Czytaj dalej „Patronat: Paul Kwitek aka Hemisphere w Percepcji (27.05.2016 r., Tarnów)” →\nDéjà vu? W żadnym wypadku! Rok temu, również w kwietniu, także w klubie Percepcja. Milena Kriegs powraca do Tarnowa. Czytaj dalej „Patronat: Milena Kriegs w klubie Percepcja (23.04.2016 r., Tarnów)” →\nTrio Mikrobi.t zaprezentowało nowy materiał. Czy płyta „Organic Drones” przewyższa poziomem debiut sprzed dwóch lat? O tym w poniższej recenzji. Czytaj dalej „Recenzja: Mikrobi.t „Organic Drones”” →\nMamy grudzień, za pasem koniec roku i podsumowanie ostatnich dwunastu miesięcy. Aby było ono pełne należy jednak nadrobić wcześniej kilka zaległości. Czytaj dalej „Krótka piłka #298: Grudniowe nadrabianie zaległości (I)” →\nPatronat: Erdal Mauff w klubie Percepcja (31.10.2015 r., Tarnów)\nDokładnie w ostatni wieczór października w tarnowskim klubie Percepcja imprezę rozkręci Erdal Mauff. Czytaj dalej „Patronat: Erdal Mauff w klubie Percepcja (31.10.2015 r., Tarnów)” →\nPatronat: Przegląd Piosenki Podziemnej vol. 1 (26.09.2015 r., Tarnów)\nW najbliższą sobotę w tarnowskim klubie Percepcja odbędzie się impreza pod nazwą Przegląd Piosenki Podziemnej. Czytaj dalej „Patronat: Przegląd Piosenki Podziemnej vol. 1 (26.09.2015 r., Tarnów)” →\nOsiemnastego lipca w tarnowskim klubie Percepcja odbędzie się kolejna impreza pod patronatem AxunArts. Czytaj dalej „Patronat: Terminal With Cream & Crush (18.07.2015 r., Tarnów)” →\nPatronat: Prosta Melodia w klubie Percepcja (27.06.2015 r., Tarnów)\nKońcem czerwca w tarnowskim klubie Percepcja odbędzie się kolejna impreza objęta patronatem blogu AxunArts. Czytaj dalej „Patronat: Prosta Melodia w klubie Percepcja (27.06.2015 r., Tarnów)” →\nW maju i czerwcu tarnowski klub Percepcja świętował będzie swoje pierwsze urodziny. Z tej okazji odbędą się dwie imprezy, nad którymi patronat objął blog AxunArts. Czytaj dalej „Patronat: Urodziny klubu Percepcja (30.05 i 06.06.2015 r., Tarnów)” →\nPatronat: Milena Kriegs w klubie Percepcja (25.04.2015 r., Tarnów)\nW sobotę, 25 kwietnia, w tarnowskim klubie Percepcja odbędzie się impreza, której główną gwiazdą będzie Milena Kriegs. Czytaj dalej „Patronat: Milena Kriegs w klubie Percepcja (25.04.2015 r., Tarnów)” →\nPeter Gadek w szybkim wywiadzie dla AxunArts mówi o lokalnej scenie prezentującej muzykę elektroniczną, porusza temat kolektywu Reanimation Frequency oraz organizowanych przez siebie imprezach. Czytaj dalej „Wywiad: Peter Gadek – „W Tarnowie mamy się czym pochwalić”” →


Taśmy sporej ilości różnych typów Poznań - wlublinie.net\nDecember 7, 2021 12:28 - Pozostałe usługi - Poznań\nGwarantujemy sporo najwyższej jakości taśmy do wielu różnych zastosowań. Wszystkie oferowane przez nas rozwiązania są bardzo odpowiedniej klasy jak również atrakcyjne cenowo. Możemy dostarczyć na przykład tego rodzaju towary jak taśmy dwustronne, izolacyjne, ostrzegawcze czy też tkaninowe. Dokładamy ogromnych starań, aby współpracowanie z nami była nieustannie udana. Zakupów da się dokonać zarówno na miejscu w Poznaniu czy też przy zastosowaniu internetu. Nasze produkty podołają każdemu stawianemu przed nimi wyzwaniu. Zachęcamy gorąco do odwiedzenia naszej strony www.\nData dodania: 28 sie 2019, 19:58:30\nNumer ogłoszenia: #161724


EKO-MAS GP-95 GOTOWA MASA SZPACHLOWA | EKO-MAS PRODUCENT MAS SZPACHLOWYCH\nEKO-MAS GP-95 GOTOWA MASA SZPACHLOWA\nEKO-MAS GP-95 jest produktem dwufunkcyjnym: może być wykorzystywana do ostatecznego wygładzania ścian jako tzw. finisz lub do łączenia płyt GK z użyciem taśmy. Do stosowania wewnątrz pomieszczeń nie narażonych na stałe działanie wilgoci.\nMasa szpachlowa wytwarzana na bazie ekologicznego dolomitu z dodatkiem polimerów, może być nakładana jednorazowo warstwą do 3 mm. Masa charakteryzuje się wysokim stopniem elastyczności i przyczepności do podłoża.\nMasa gotowa do użycia po lekkim przemieszaniu w wiaderku. Możliwe są różne techniki nakładania: ręczne (paca, wałek) lub maszynowe (po rozcieńczeniu).\nKategorie: GOTOWE MASY SZPACHLOWE, PRODUKTY EKO-MAS\nGotowa do użycia gładź polimerowa, do stosowania wewnątrz pomieszczeń. Umożliwia spoinowanie płyt gipsowo-kartonowych z wykorzystaniem taśmy zbrojącej, szpachlowanie (wygładzanie) powierzchni ścian i sufitów wewnątrz pomieszczeń nie narażonych na działanie wilgoci. Wyprodukowana na bazie ekologicznej mączki dolomitowej.\nPODŁOŻE I PRZYGOTOWANIE\nMasę można stosować na płyty gipsowo-kartonowe, płyty promonta, beton, beton komórkowy, silikaty, tynki cementowe, cementowo-wapienne, gipsowe itp. Podłoże powinno być suche i stabilne, należy usunąć wszystkie luźne warstwy. Podłoże należy zagruntować emulsją EKO-MAS i pozostawić do wyschnięcia. W przypadku dużych nierówności zalecamy uprzednie zastosowanie gipsowej masy wypełniającej.\nNAKŁADANIE PACĄ LUB WAŁKIEM\nPo otwarciu masę lekko przemieszać. Nakładać pacą ze stali lub wałkiem, jednorazowo do 3 mm grubości. Jeśli nakładana jest druga warstwa należy pamiętać, że pierwsza musi być dobrze wyschnięta.\nMasę można nakładać agregatem – należy ją wówczas rozcieńczyć dolewając ok. 0,4 l wody do wiaderka masy 18 kg. Przy większych inwestycjach zalecamy stosowanie gładzi EKO-MAS HD-97 przygotowanej specjalnie pod agregat. Zmodyfikowana receptura tej masy zapewnia sprawną pracę z agregatem hydrodynamicznym na dużych powierzchniach.\nSPOINOWANIE Z UŻYCIEM TAŚMY\nNałożyć masę w przestrzeń między płytami, wcisnąć taśmę, powierzchnię taśmy pokryć cienką warstwą masy i pozostawić do wyschnięcia. Następnie nałożyć kolejną warstwę masy, która powinna być szersza niż pierwsza.\nPo całkowitym wyschnięciu powierzchnię należy przeszlifować siatką lub papierem ściernym. Możliwe jest szlifowanie ręczne lub mechaniczne. Przed malowaniem zaleca się zagruntować emulsją gruntującą EKO-MAS.\nPo obróbce uzyskuje się efekt śnieżnobiałej, gładkiej ściany. Masa stanowi doskonałą warstwę pod tapetowanie i malowanie wszystkimi rodzajami farb dekoracyjnych.\nOptymalna temperatura wykonywania prac od +5°C do +25°C. Czas wysychania zależy od grubości warstwy, temperatury i wilgotności powietrza. Zużycie produktu: około 1 kg/m kw. Chronić od przegrzania i mrozu. Nie zużyta, szczelnie zamknięta masa nadaje się do ponownego użytku (po przemieszaniu).\nDo końca 2019 roku produkt był sprzedawany pod nazwą EKO-MAS Gotowa Masa Szpachlowa (zmiana dotyczy nazwy wyrobu i jego opakowania, przy niezmienionych parametrach produktu).\nDeklaracja właściwości użytkowych nr GP-95/01/2020\nliczba sztuk produktu na palecie liczba warstw produktu na palecie liczba sztuk w każdej warstwie waga pełnej palety brutto (kg) wysokość palety (cm)\n1,5 kg 240 /12 szt.* 5 48 412 kg 80 cm\n5 kg 120 5 24 640 kg 91 cm\n9 kg 80 4 20 761 kg 88 cm\n18 kg 44 4 11 834 kg 103 cm\n28 kg 33 3 11 966 kg 107 cm\n* Karton 12 sztuk (19 kg)\nKODY EAN PRODUKTÓW:\n5 907810 533313 – opakowanie 1,5 kg\n5 907810 533320 – opakowanie 5 kg\n5 907810 533337 – opakowanie 9 kg\n5 907810 533344 – opakowanie 18 kg\n5 907810 533351 – opakowanie 28 kg\nEKO-MAS GX-12 GRUNT AKRYLOWY KONCENTRAT\nMASA SZPACHLOWA FINISZ\nEKO-MAS HD-97 GOTOWA GŁADŹ DO AGREGATÓW


Senacka komisja polityki społecznej przeciw konwencji o zapobieganiu przemocy - Prawo i wymiar sprawiedliwości - GazetaPrawna.pl - wiadomości, notowania, kursy, praca, emerytury, podatki -\ngazetaprawna.plPrawoSenacka komisja polityki społecznej przeciw konwencji o zapobieganiu przemocy\n04.03.2015, 11:04; Aktualizacja: 04.03.2015, 11:15\nW zeszłym tygodniu ustawę rozpatrywali senatorowie z Komisji Spraw Zagranicznych oraz Komisji Nauki, Edukacji i Sportu. Obie komisje ją poprały. Przeciwnego zdania byli natomiast senatorowie z Komisji Praw Człowieka Praworządności i Petycji, którzy rekomendowali jej odrzucenie.\nKomisja polityki społecznej poprała wniosek senatora Stanisława Koguta (PiS) oraz pięciu innych senatorów PiS o odrzucenie ustawy. Za głosowało sześć osób, pięć było przeciwnego zdania. Jednocześnie Jan Michalski (PO) zgłosił wniosek mniejszości o przyjęcie ustawy.\nKogut argumentował, że konwencja uderza w rodzinę, tradycję i wiarę chrześcijańską. "Katolikiem jest się na dobre i na złe, nie na pokaz" - przekonywał. Senatorowie przeciwni ratyfikacji przywoływali także stanowisko Episkopatu Polski, który jednoznacznie potępia konwencję, przekonując, że nie służy ona walce z przemocą, ale "ideologicznej przebudowie społeczeństwa".\nPrzeciwnicy konwencji obawiają się również komitetu monitorującego jej wykonanie, tzw. GREVIO. Pełnomocniczka rządu ds. równego traktowania Małgorzata Fuszara przypomniała, że wykonanie każdej konwencji jest monitorowane przez specjalnie powołany do tego zespół, podobnie będzie i w tym przypadku, jednak GREVIO - grupa międzynarodowych ekspertów wybieranych przez państwa członkowskie RE - nie będzie mieć uprawnień, by nam coś narzucać.\n"Państwo się sprawozdaje i uzyskuje rekomendacje. Przystąpienie do konwencji jest dobrą wolą i jej wykonywanie również. Jest to dżentelmeńska umowa państw, które czują się częścią pewnego porządku prawnego" - mówiła. Dodała, że nie ma możliwości egzekwowania rekomendacji GREVIO, nie ma też kar za niewdrażanie ich.\nPrzekonywała również, że konwencja nie uderza w rodzinę, wręcz przeciwnie. Przywoływała wyniki swoich badań, z których jednoznacznie wynika, że przemoc domowa jest najczęstszą przyczyną rozwodów.\nMówiła również, że konwencja nie jest skierowana przeciwko polskiej tradycji, chyba że uznamy, że wpisane jest w nią przekonanie o niższości kobiet wobec mężczyzn. W jej przekonaniu nie jest to charakterystyczne dla naszego kraju. Dodała, że konwencja zakłada również walkę z takimi stereotypami, które uznają niższą pozycję kobiet.\nEpiskopat do senatorów: Konwencja antyprzemocowa służy projektowi przebudowy społeczeństwa »\nTroje posłów PO przeciw antyprzemocowej konwencji »\nPSL w większości przeciwny konwencji antyprzemocowej. Żelichowski: Zrobiliśmy totalną walkę polityczną »\nKonwencja antyprzemocowa przyjęta przez Sejm. Episkopat: Jej założenia wynikają z neomarksistowskiej ideologii gender »\nKonwencja antyprzemocowa: PiS domagało się ekspertyzy lingwistycznej »\nPSL w większości przeciwny konwencji antyprzemocowej. Żelichowski: Zrobiliśmy totalną walkę polityczną\nTroje posłów PO przeciw antyprzemocowej konwencji\nPRECZ Z KONWENCJĄ(2015-03-04 12:21) Zgłoś naruszenie 00\nLudzie!!! Ta konwencja to będzie tragedia... Zniszczy ona w całości polską rodzinę, obce instytucje międzynarodowe będą nam "w butach" wchodzić do naszych rodzin i wpływać na wychowywanie naszych dzieci... W szkołach i przedszkolach - bez wiedzy rodziców - będą przebierać naszych chłopców za dziewczynki i odwrotnie... Gender wprowadzi pojęcie płci kulturowej - jak się poczujesz, że jesteś facetem to nim formalnie się staniesz, mimo ze to nieprawda...\nccccc(2015-03-04 13:50) Zgłoś naruszenie 00\nsenat prezydenta należy zlikwidować sa zbędni a nierobów posłów do 200 zredukować


SS Wilno – Wikipedia, wolna encyklopedia\nZobacz też: MS Wieluń.\nStocznia Chantiers Navals Français, Blainville-sur-Orne\nData wodowania 1926\nData wycofania ze służby 1958\nLiczba członków załogi 28\nDługość całkowita (L) 84,60 m\nSzerokość (B) 12,10 m\nZanurzenie (D) 5.60 m\nPojemność brutto: 2018 RT\nnetto: 1121 RT\nMoc silnika 1200 KM\nPrędkość maks. 9 w.\nSS Wilno, później Wieluń – polski statek handlowy, jeden z serii tzw. „francuzów” (obok SS Kraków, SS Katowice, SS Poznań i SS Toruń) - pierwszych jednostek tworzonej Polskiej Marynarki Handlowej.\nPierwszym kapitanem statku był kapitan Mamert Stankiewicz, który przyprowadził "Wilno" z francuskiej stoczni Chantiers Navals Français w Blainville-sur-Orne. 4 stycznia 1927 roku nowy masowiec wszedł do wciąż będącego w budowie portu w Gdyni jako pierwszy polski statek w historii. Następnego dnia odbyła się uroczystość poświęcenia i podniesienia polskiej bandery, w czym uczestniczył ówczesny minister przemysłu i handlu, budowniczy Gdyni Eugeniusz Kwiatkowski.\nOkładka magazynu Morze z lutego 1927 roku\nW okresie międzywojennym statek pływał głównie w basenie Morza Bałtyckiego i Północnego wożąc polski węgiel do portów Szwecji i Wielkiej Brytanii. Od chwili pozyskania do roku 1951 właścicielem statku (jak i pozostałych francuzów) było przedsiębiorstwo armatorskie Żegluga Polska.\nW czasie II wojny światowej wsławił się brawurową ucieczką z francuskiego portu Sfax w Tunezji. Potem przyszedł długi okres wojennych rejsów, a w 1946 roku powrót do kraju.\nW roku 1949 statek został przejęty przez nowego państwowego armatora Polska Żegluga Morska z siedzibą w Szczecinie. Dotychczasowa nazwa "Wilno" została zmieniona na bardziej w tamtych czasach poprawną politycznie "Wieluń" i nazwę tę statek nosił do wycofania ze służby 7 października 1958 roku.\nWkrótce potem został pocięty na złom.\n↑ a b c J.Piwowoński, s.18.\n↑ J.Piwowoński, s.20.\nTę stronę ostatnio edytowano 2 lis 2019, 21:49.


Wysłany przez Redakcja | styczeń 17, 2014 | Wypowiedzi\nFC Barcelona pokonała wczoraj 2:0 Getafe w ramach rewanżowego spotkania w ramach 1/8 finału Pucharu Króla. Oto wypowiedzi niektórych zawodników Blaugrany po meczu.\nKluczowym graczem był wczoraj Lionel Messi, który dwukrotnie trafiał do siatki gospodarzy na Coliseum Alfonso Pérez. „Wciąż potrzebuję większej ilości minut na boisku, gdyż po tym już będę gotowy na 100%. W czwartek była ku temu dobra okazja ze względu na bardzo korzystny wynik z pierwszego meczu. Wiedzieliśmy, że nie będzie łatwo, nie mogliśmy im pozwolić, aby złapali z nami kontakt bramkowy, więc byliśmy skoncentrowani od początku”, powiedział Argentyńczyk i dodał na temat Neymara: „Wielka szkoda z powodu tego, co stało się Neymarowi. Mam nadzieję, że nie będzie długo pauzował i szybko do nas wróci”.\n„Dobrze nam idzie, każdego rywala traktujemy tak samo. Czujemy się tutaj komfortowo, cieszymy się z gry i prezentujemy dobry futbol. Odkąd Messi wrócił z Argentyny, jest szczęśliwy. Strzelił dwa gole i powoli wraca do formy. Dla mnie był to bardzo ważny mecz, bo już 700 razy grałem dla Barçy. Najważniejsze jest, że gramy dobrze, a celem są kolejne tytuły. Gramy tylko ofensywnie i jesteśmy zadowoleni, że po raz kolejny udało się nam wygrać. Mam również nadzieję, ze kontuzja Neymara nie jest poważna”, dodał Xavi.\n„Dla mnie najbardziej liczą się minuty na boisku i intensywna praca. Zawsze trzeba dawać z siebie wszystko i wykorzystywać swoje mocne strony. Jestem tutaj szczęśliwy, nie gram tyle, ile w poprzednim sezonie, ale się nie poddaję. Dobrze się czuję, grając na prawej stronie. Po kontuzji Neymara przeniosłem się na lewą flankę i również dobrze się czułem. Messi zaliczył znakomity powrót i oby strzelał jak najwięcej goli w najbliższej przyszłości. Natomiast gra u boku Xaviego to wielki zaszczyt”, powiedział Tello.\n„Przedłużenie kontraktu z Barçą to spełnienie marzeń i zaszczyt. Zawsze skupiałem się tylko na tej drużynie. Tata Martino mi zaufał, daje mi szanse i czuję się dzięki temu jak w domu. Jestem wdzięczny Tito Vilanovie za to, że włączył mnie do pierwszej drużyny, a Tacie Martino za to, że na mnie stawia. Jestem ambitny i mam nadzieję, że jak Xavi, rozegram dla klubu 700 spotkań. To byłby prawdziwy zaszczyt, jest on dla nas wzorem. Natomiast Sergi Roberto to piłkarz, którzy rzadko traci piłkę i ma wielki potencjał”, powiedział Bartra.\nPoprzedni3-4 tygodnie przerwy Neymara\nNastępnyStatystyki z meczu Getafe CF – FC Barcelona\nGio Van Bronckhorst: Tito Vilanova zna styl Barçy\nDongou: Nie chcę grać w reprezentacji z powodów osobistych


Nie ma zamkniętej drogi powrotu – Różaniec naszą siłą\nNie ma zamkniętej drogi powrotu\nRozmowa z ks. Piotrem Dzedzejem, kapłanem z 25 letnim stażem kapłańskim, autorem książki „Porzucone sutanny”.\nCo było dla Księdza impulsem do napisania książki „Porzucone sutanny”?\nW tym czasie przeżywam 25 lecie kapłaństwa. W 2004 roku, kiedy miałem 10. rocznicę mój kolega z rocznika odszedł z kapłaństwa. Wcześniej zdawałem sobie sprawę, że księża odchodzą, ale kiedy odszedł Rafał, zastanawiałem się dlaczego? Tym bardziej że, nikt się tego nie spodziewał. Wiadomo, że pewne sprawy ludzie kryją w sobie, ale mimo wszystko zawsze coś można wywnioskować z obserwacji. Mieszkaliśmy w pobliskich parafiach i to był dla mnie taki mały szok. Po jego odejściu długo z nim rozmawiałem, co się nie zdarzało nam wcześniej. W tym czasie organizowałem spotkanie rocznicowe z okazji dziesięciolecia kapłaństwa. Kiedyś w pewnej gazecie opisałem, co myślę o byłych księżach. Zwykle człowiek się nie zastanawia, dlaczego ktoś zrezygnował albo jakie miał powody. Ale to odejście kolegi zaczęło mnie bardziej zastanawiać. Wtedy też zacząłem drążyć temat.\nJakie są według Księdza główne przyczyny porzucania kapłaństwa?\nNie da się wymienić. Wszystko jest złożone i bardzo indywidualne, osobiste. Mogę tylko coś wywnioskować na podstawie tego, co ktoś sam o sobie opowie. Wtedy można określić przyczynę. Przede wszystkim to jest brak akceptacji siebie jako księdza. Od tego trzeba wyjść. Wtedy zaczyna się równia pochyła. Człowiek przestaje się modlić, bardziej skupia się na innych, zaczyna się zastanawiać dlaczego jestem tu a nie tam, dlaczego przełożeniu wysłali kogoś na studia a mnie nie.\nPojawiają się takie ludzkie wątpliwości.\nTak. Wychodzą takie dziwne sprawy. Myślę że to zły duch działa przez to i później to się już toczy. Brak modlitwy, niezadowolenie z tego co się wykonuje, rodzą się kompleksy i temu podobne.\nA czy zna Ksiądz przypadki powrotu po porzuceniu kapłaństwa?\nOczywiście. Podczas promowania mojej książki otrzymałem od wydawnictwa propozycję napisania kolejnej pt. „Ocalone sutanny”. Niestety było to nie do zrealizowania. Ktoś kto po latach powrócił do kapłaństwa będzie miał trudności z wypowiadaniem się na ten temat. Ale to dobrze, że są powroty. Bo mówi się tylko o tych, którzy porzucili kapłaństwo. A nie o tych którzy powrócili po kryzysie.\nMówił ksiądz, że porzucenie stanu duchownego wiąże się z wcześniejszym porzuceniem modlitwy. Jak wygląda sprawa modlitwy za księży? Czy różaniec może być pomocny?\nKiedyś pojechałem do kolegi, który porzucił sutannę. Poprzednio był misjonarzem w Kazachstanie i tam miał wypadek. Poparzył się po czym wrócił do Polski. Czuł brak zainteresowania przełożonych, martwił się że mu nie pomagają. Zacząłem odmawiać za niego różaniec. To trwało dwa lata i poprosił o powrót. Przyjęto go. Nie miał suspensy więc sprawa została załatwiona bardzo szybko. Później razem pojechaliśmy do Medjugorie z wiernymi. Tam spotkałem Pana, który już od 20-30 lat organizuje pielgrzymki. Od niego dowiedziałem się ze zna przypadki księży, którzy jechali z wiernymi na pielgrzymkę i mieli zaplanowane porzucenie kapłaństwa. Po dojeździe do Medjugorie podejmowali jednak decyzję o pozostaniu przy kapłaństwie. Jest to dla mnie namacalny dowód skuteczności różańca. Od tamtej pory staram się często modlić modlitwą różańcową. Szczególnie za tych, którzy porzucili kapłaństwo. Zwykle nie są to przypadki bez powrotu, gdy np. ktoś związał się z kobietą, wziął ślub i odwrotu nie ma. Wydaje mi się, że większość chcących odejść ze stanu kapłańskiego nie ma wszystkiego zaplanowanego, typu mieszkanie, praca, rodzina. Początki są takie, że nie ma zamkniętej drogi powrotu. No i w tym momencie modlitwa, szczególnie różańcowa, może jeszcze wiele zmienić. Najważniejsze to, by utrzymać kontakt z księżmi mającymi problemy.\nBy dawać im wsparcie?\nTak, właśnie. Jeżeli chodzi o możliwość powrotu, najważniejsze są bezpośrednie spotkania i modlitwa. Część jednak nie chcę wrócić. Kiedy zbierałem materiały do książki, spotkałem kilku, którzy odrzucali możliwość powrotu. Natomiast Ci, którzy zdecydowali się na powrót, podkreślają wartość pomocy innych ludzi oraz modlitwy.\nCo najbardziej pomaga w wytrwaniu w powołaniu, poza tym wsparciem i modlitwą?\nOtwartość serca i wola bycia kapłanem. Potrzebna jest także świadomość trudności. Być może księżom żyje się łatwiej pod względem materialnym od innych stanów. Są jednak inne niebezpieczeństwa.\nWydaje się, że w społeczeństwie widać wzrost nastrojów antyklerykalnych, zwłaszcza po filmie na temat pedofilii w Kościele.\nJa to jednak inaczej odbieram. Myślę że mnie to w ogóle nie dotyczy. Jeżeli ktoś jest zdrowy, nie musi się obawiać, że nagle odczuje zainteresowanie niewłaściwą osobą. Co przypomina mi, że są przypadki odejść z powodów zdrowotnych. Nie z powodów somatycznych ale psychicznych. Często wynikają one z samotności, braku bliskiego kontaktu, możliwości rozmowy. Kiedy jest złamana psychika.\nCzyli często choroba była przed seminarium albo potem się ujawniła?\nTak. Kiedyś rozmawiałem z byłym księdzem, który odszedł z kapłaństwa po sześćdziesiątce, potem dowiedział się, że cierpi na schizofrenię i to choroba podobno skłaniała go do pójścia do seminarium. Trzeba jednak brać pod uwagę że porzucenie kapłaństwa może być spowodowane chorobą.\nNiektóre choroby trudno zdiagnozować. Np. choroba afektywna dwubiegunowa.\nNiektórzy kapłani wstydzą się że są chorzy, że musieliby się leczyć. A jeżeli się nie leczą, stan się pogarsza.\nCzy święcenia takich chorych osób są ważne?\nNie, raczej nie. Nie jestem kanonistą ale nie sądzę. Podobnie jest z unieważnieniem małżeństwa. To kwestia jakiegoś rozeznania i udowodnienia.\nCo wierni powinni zrobić w sytuacji, kiedy ksiądz odchodzi?\nW czasopiśmie „Idziemy” redaktor przywołał taką historię, że ksiądz ogłosił odejście, a ludzie bili brawo… Ktoś mi powiedział, że teraz takie czasy, że celibat to przeżytek. Byli księża, których znam, którzy teraz mają rodziny, mówią mi że niemożliwe, by być jednocześnie ojcem rodziny i księdzem, a przecież mają teraz własne obserwacje. Znałem rodzinę, gdzie brat był organistą, a drugi księdzem i on po mszy odłożył sutannę na ołtarz i powiedział że odchodzi. Nie wiem jak to odczytywać. Może chodzi o takie doświadczenie, że ksiądz to jest alter Christus, to jest niezmienne, ale u ludzi się przyjęło, że ksiądz jest święty. Tylko, że niektórzy czekają na jego błędy i jak coś wyśledzą, to się cieszą.\nŻe nie taki święty.\nTak, nie ma takiego myślenia, że jak coś wynajdą, to żeby pomyśleli o tym, żeby pomóc człowiekowi wytrwać w powołaniu. W książce pojawia się rozmowa z księdzem, który ma już prawie 100 lat, a który wrócił do kapłaństwa. Zawsze warto wrócić nawet po największych przewinach. Trzeba, żeby ludzie o tym wiedzieli, bo ci którzy klaskali, to znak, że akceptują jakieś jego przewiny. To jest taka religijność obrzędowa, rytualna.\nTo jak powinni parafianie podchodzić do kapłanów, żeby im pomagać?\nKategorie Numer 39, Wywiady Zobacz wpisy\nMonika: Pragniemy dzieciątka\nPierwszą Nowennę odmawiałam razem z Mężem skończyliśmy ją w maju modliliśmy się z Mężem o nasze wyczekiwany potomstwo o które staramy się już 4 lata.\nPompejańskie rekolekcje w Gietrzwałdzie 12-15…\n19 August 2019 by Joanna\nWspaniale przezycie duchowe.\n11 August 2019 by Angelika\nWitam. Jestem w trakcie odmawiania Nowenny a doklenie jest to ...\n5 August 2019 by Zapraszamy na rekolekcje i pielgrzymki! – Nowenna pompejańska\n[…] Pielgrzymka lotnicza 9–16 listopada 2019 r. Zobacz tutaj. […]


Alloszczur :: Zobacz temat - Produkty wspomagające ścieranie zębów\nAlloszczur Strona Główna » Szczury » Odżywianie » Produkty wspomagające ścieranie zębów\nProdukty wspomagające ścieranie zębów\nWysłany: Pią Cze 08, 2018 00:50\nz tego co czytałam dobre jest wapno i suchy chleb\nWysłany: Pią Cze 08, 2018 08:21\nPreet, To bardzo źle słyszałes, bo obie rzeczy szkodzą szczurom. Mozna dawac siszone warzywa, specjalne gryzaki, ew w ramach uzupelnienia wapna - sepie - choc mało ktory szczur sepie ruszy bedąc zdrowym na zbilansowanej karmie.\nWysłany: Pią Cze 08, 2018 15:06\nZwierzątka: Inka - średnia suczka pudelek\nJak to jest z wapnem. Bo na animaliach wrocławskich czasem w niektórych klatkach było wapno, a tam raczej były osoby doświadczone. Czemu szkodzi szczurkom?\nWysłany: Pią Cze 08, 2018 16:11\nSztuczne (gipsowe) wapienka obciążają nerki.\nTrudno mi sie odnieść do informacji o Animaliach, ponieważ mialam wglad i kontrole tylko w zakresie stoiska RCPL (tam na pewno wapienek nie było) nie wiem jak u innych wystawcow.\nWysłany: Pią Cze 08, 2018 23:43\nA co myślisz o tym? Bo już nie raz właśnie słyszałam że szczurkom i innym gryzoniom wręcz potrzebne jest wapno i minerały. Szczerze powiedziawszy tu pierwszy raz spotykam się z takim zdaniem. Z góry przepraszam za drążenie tematu, ale choć jeszcze szczurków nie posiadam, to przygotowuje się do ich adopcji i nie chce zrobić im krzywdy\nWysłany: Sob Cze 09, 2018 02:11\nŚciurek, szczurom wystarcza zbalansowana dieta złożona z karmy podstawowej, warzyw, owoców oraz rzadkich dodatków białka zwierzęcego (np. gotowane jajka, larwy mącznika i inne owady).\nPrzypominam też, że dieta i w ogóle sposób odżywiania szczurów (wszystkożernych) i świnek morskich czy królików (roślinożernych) różnią się diametralnie. Na przykład świnki muszą mieć stały dostęp do pokarmu w postaci siana, podczas gdy szczury powinny być raczej karmione odmierzonymi porcjami raz lub dwa razy dziennie, a siana w ogóle nie jedzą ; ). Także nie ma w ogóle sensu porównywać różnych gryzoni i zajęczaków do siebie nawzajem pod kątem diety.\nWysłany: Sob Cze 09, 2018 08:19\nOkej dzięki za odpowiedź 


Z mejkapem jej do twarzy: Mac Heavenly Creatures: Neo Nebula - cień do powiek\nMac Heavenly Creatures: Neo Nebula - cień do powiek\nW dzisiejszym poście cała w zachwytach nad recenzowanym produktem utonę, więc jeżeli ktoś nie w nastroju na przymilne komplementowanie to czytać odradzam. :) Jednakże wszystkie niżej opisane pozytywne słowa skierowane w obiektu będącego przedmiotem dzisiejszej recenzji są w stu procentach szczere i jak najbardziej zasłużone. Ale do rzeczy! Dziś na tapetę bierzemy mineralny cień Mac z kolekcji Heavenly Creatures. Posiadany przeze mnie wariant kolorystyczny to Neo Nebula.\nOprawą produktu zachwycałam się już kilkakrotnie, ale nie zaszkodzi pozachwycać się jeszcze trochę, bo - w mojej opinii - jest czym. Powierzchnia wszystkich kosmetyków z tej edycji są układa się w piękne marmurkowe wzory. Najlepiej oczywiście prezentują się te w bardziej intensywnych i kontrastujących ze sobą kolorach (jak chociażby Sky), ale nawet moja Nebula prezentuje się pięknie. Samo opakowanie jest charakterystyczne dla cieni Mac. Produkt kosztował 90 zł.\nPojemność jest ogromna - myślę, że Mac mógłby pomyśleć o produkowaniu swoich cieni w dwóch rozmiarach, ponieważ osobiście prawdopodobnie nie zużyję tego kosmetyku nigdy. ;) Maluję się nim codziennie, a ubytku jak nie było tak nie ma. Gdyby opakowanie było mniejsze, cena prawdopodobnie również byłaby niższa i pewnie skusiłabym się na dwa. ;)\nKolory, które znajdziemy w Nebulowej mozaice to srebro, brudny jasny róż i brudny fiolet. Zmieszane razem tworzą wspaniałą, lekko siną barwę gdzieś pomiędzy różem, a fioletem. Nałożony na całą powiekę prezentuje się oryginalniej, niż typowe bazowe beże, a jednocześnie jest równie delikatny, doskonale nadający się do makijażu dziennego.\nCień jest miękki i drobno zmielony, doskonale nabiera się go każdym typem pędzelka. Jednocześnie nie pyli się, ani nie osypuje. Trwałość jest doskonała - ostatnio zapomniałam zabrać z domu bazy i noszę cień solo, a on i tak pozostaje na oku w stanie niezmienionym - kolor nie traci intensywności, nie przesuwa się, ani nie roluje, a także nie włazi w załamanie powieki. Makijaż zmywany wieczorem wygląda jak świeżo nałożony.\nPo prawej macie każdy z kolorów "mieszanki" oddzielnie, zaś po lewej - wszystkie razem\nPodsumowując: Mac jak zwykle nie zawiódł. Mineralny cień Neo Nebula z kolekcji Heavenly Creatures jest równie dobry, jak inne cienie tej firmy, a nawet lepszy - marblowe wzorki wyglądają bowiem prześlicznie, a pudełeczko stanowi ozdobę toaletki i przyciąga oko. :) Polecam!\nAutor: PCJL o 17:34\nEtykiety: cień do powiek, edycja limitowana, Mac\nmonica 19 lipca 2012 17:39\npiękny absolutnie piękny\nMagdalena B 19 lipca 2012 17:41\nHmm te kolory takie poskręcane trochę ;D\nAla 19 lipca 2012 17:51\nAnn :) 19 lipca 2012 18:46\npiękne kolory :) już tylko jak ta kolekcja weszła do sprzedaży to zastanawiałam się nad kupnem kilku cieni ale jakoś cały czas się za to nie zabrałam :D\nKasia Szymańska 19 lipca 2012 19:26\nPiękne kolorki. Mac nie próżnuje:)\nMozaika cudowna i kusząca :)\nMalowana Lala 19 lipca 2012 20:46\nWszystko ładnie, pięknie, tylko ta cena... :/\nburn-it-up 19 lipca 2012 21:07\nUwielbiam takie kolory! Super zakup.\nwydajesz kupę kasy na kosmetyki jednocześnie nie potrafiąc w ogóle się pomalować. patrząc na twoje makijaże można stwierdzić, że z mejkapem bynajmniej nie jest ci do twarzy.\ni podaruj sobie swoją standardową formułkę hejtującą anonimowe komentarze. może kiedyś do ciebie dotrze, że niektórzy nie mają dziwnego parcia na gwiazdorzenie i nie zakładają blogów, na których prezentują przeciętne outfity czy też kompletnie nieudane i źle wykonane makijaże a mimo wszystko chcą wyrazić opinię na czyjś temat. w końcu po to przecież bloga założyłaś, żeby ktoś mógł skomentować twoją, bądź co bądź, żałosną działalność związaną z prezentowaniem braku jakichkolwiek umiejętności.\nredhead 19 lipca 2012 21:32\nPrzez rok prowadzenia bloga zamieściłam maksymalnie 25 makijaży, więc myślę, że mój blog nie jest blogiem typowo makijażowym, raczej prezentuje tu moje opinie dotyczące kosmetyków, które - z tego co zauważyłam - ludzie czytają. Czytając hasła, które przekierowują na mojego bloga, maile i komentarze jestem w stanie stwierdzić, że są osoby, które lubią tu wchodzić i bloga prowadzę dla nich. Jeżeli Tobie się tu nie podoba - nikt Ci tu na siłę nie trzyma.\nA, że - jak to ująłeś/aś - "hejtuje" (choć to nieodpowiednie słowo) anonimowe komentarze nie jest chyba specjalnie dziwne, ja nie boję się podpisać wyrażając swoje opinie, więc mogę wymagać tego od innych, zwłaszcza, jeżeli ktoś wyraża opinię negatywną.\nPonadto, jeżeli moja działalność jest, aż tak żałosna, podziwiam, że w ogóle chciało Ci się zniżyć do mojego poziomu i komentować. :)\nAnna Bartoszko 19 lipca 2012 22:53\nw momencie otrzymania pochlebnego komentarza nie wymagasz od anonima podania swoich danych osobowych. wtedy nie obowiązuje ta chora zasada, że skoro ty nie jesteś anonimowa, to inni też takiego prawa nie mają. zapewne uśmiechasz się, jest ci miło, że komuś podoba się to, co robisz. i nie interesuje cię to, kim ta osoba jest. ale otrzymując negatywny komentarz, wymagasz od anonima "ujawnienia się" - przecież ty napisałaś na blogu kim jesteś (chociaż szczerze mówiąc informacja, że nazywasz się Ola i studiujesz prawo, niewiele mi mówi) więc osoba komentująca też musi, w przeciwnym wypadku jest dla ciebie tchórzem. bo przeciez ty nie boisz się podpisać... ja też nie boję się podpisać. ale czy to, że nazywam się ania i studiuję geologię cokolwiek zmieni? nie sądzę. bo przecież ja nie mam bloga, więc nie możesz zobaczyć jak wyglądam, jak ja się maluję i jak moją działalność komentują inni. to takie typowe dla blogerek. w przypadku negatywnego komentarza od innej blogerki mogą zobaczyć jak wygląda ta bezczelna osoba, która ośmieliła się napisać coś niepochlebnego na ich temat. bloga zakłada się po to, żeby inni mogli skomentować to, co ty publikujesz. i wypadałoby liczyć się z tym, że niektórzy mogą mieć negatywne zdanie na ten temat... ale oczywiście łatwiej jest zablokować możliwość dodawania anonimowych komentarzy. ;)\nredhead 19 lipca 2012 22:58\nŁatwiej, bo anonimowość daje większą swobodę, a ja nie zamierzam się denerwować. ;) Twój drugi komentarz jest o wiele bardziej wyważony niż pierwszy. :) Poza tym chyba jednak coś jest w tym moim blogu, że chciało Ci się zalogować, żeby odpisać. :)\nA blokując anonimy zablokowałam również możliwość dodawania pochlebstw, więc, że tak powiem your argument is invalid. :)\nAnna Bartoszko 19 lipca 2012 23:06\nnapisałam ten komentarz zanim zorientowałam się, że nie mogę go dodać anonimowo. niech ci będzie, że teraz jest invalid ale chodzi o samą zasadę postępowania i o to dziwne przeświadczenie, że anonimowo można tylko pochwalić. a to, że zasz moje imię i nazwisko nadal nic ci nie daje ale skoro to jednyna możliwość wyrażenia swojej opinii to trudno, 1:0 dla ciebie.\nnadal uważam, że malujesz się całkowicie nieumiejętnie i efekt jest żenujący. przede wszystkim te posklejane rzęsy wołające o pomstę do nieba. a na bloga wchodzę, gdyż jakiekolwiek recenzje kosmetyków mnie interesują. nawet, jeżeli są pisane przez osobę, która tymi kosmetykami nie potrafi się posługiwać.\n"żałosna działalność" z pierwszego komentarza oczywiście dotyczyła prezentowania makijażu a nie idei recenzowania kosmetyków. może nie było to sprecyzowane.\nAnna Bartoszko 19 lipca 2012 23:09\ni nie do końca rozumiem, dlaczego anonimowa krytyka miałaby denerwować bardziej, niż negatywna opinia podpisanej osoby...\nredhead 19 lipca 2012 23:14\nI to jest konstruktywna krytyka, a nie złośliwość. :)\nWiem, że nie jestem mistrzynią makijażu, i za taką się nie uważam. Od czasu do czasu wrzucę tu jakiś, bo uznam, że mi wyszedł, albo, że jest lepiej niż było. A później oglądam go za 3 miesiące i stwierdzam, że był słaby. I dalej się uczę, może kiedyś dojdę do wprawy, a może nie, ale to nie znaczy, że mam ich nie dodawać. Jeżeli ktoś ma zastrzeżenia i napisze o nich w kulturalny sposób nie widzę problemu. A zazwyczaj bywa tak, że osoba anonimowa nie pisze w sposób kulturalny, stąd blokada takowych.\nAnonimowy 20 lipca 2012 00:38\nojjj kusisz tym cieniem maca :)) kusisz kusisz :D\nKaro 20 lipca 2012 07:50\nCień wygląda pięknie ale w dalszym ciegu cena odstrasza, muszę poczekac aż ogarnie mnie zakupowy szał (albo jak przeczytam więcej pozytywnyvh opinii o MACach)\nMademoiselle Chaos 20 lipca 2012 11:54\nŁadnie się prezentuje, ale u mnie takie kolory na oku wyglądają jak "zupa była za słona"


Ruszył proces oskarżonych o podpalenie kapliczki - Boćki: serwis informacyjny mieszkańców gminy\nStrona główna Wiadomości Ruszył proces oskarżonych o podpalenie kapliczki\nPrzed sądem rozpoczął się proces dwóch mężczyzn oskarżonych o podpalenie prawosławnej kapliczki w Knorydach. Jednym z zatrzymanych w tej sprawie jest mieszkaniec gminy Boćki – Sylwester A.\nJak poinformowała „Gazeta Współczesna”, Sylwester A. przyznał się do udziału w podpaleniu kapliczki. Twierdzi jednak, że to jego kolega – Jakub B. – zabrał datki pozostawione przez wiernych i podłożył ogień. Ten jednak temu zaprzecza.\n„Gazeta Współczesna” przypomina, że obaj oskarżeni są bardzo młodzi, ale już mieli konflikt z prawem – Sylwester A. w czasie podpalenia kapliczki był na przepustce z zakładu poprawczego, a Jakub B. niedługo wcześniej wyszedł z więzienia (miał dozór policyjny i musiał nosić tzw. obrożę, gdyż ciążą na nim wyroki za kradzieże i jazdę po pijanemu, które kończą się w 2020 roku).\nW trakcie procesu pojawił się m.in. wątek kradzieży i spalenia auta. Jakub B. mówił, że w dniu spalenia kapliczki wybrał się z Sylwestrem A. do Siemiatycz, skąd ukradli wspólnie hondę accord, a następnie spalili w okolicach wsi Mokre. Sylwester A. stwierdził jednak, że o spalonym aucie nic nie wie.\nZabytkowa kapliczka spłonęła na przełomie lipca i sierpnia 2016 roku. Straty zostały wycenione na 100 tysięcy złotych. Podejrzanych o podpalenie udało się zatrzymać po blisko 1,5 roku.\nWIĘCEJ O PRZEBIEGU PROCESU PRZECZYTASZ NA STRONIE „GAZETY WSPÓŁCZESNEJ”\nBockowianin 25 marca 2018 At 10:26\nNikogo nie wsadza a jak myślą że kogoś zastrasza to są debilami\nx1y2 24 marca 2018 At 14:58\nWszystkich chyba nie wsadzą ?\nRealista 24 marca 2018 At 06:36\nTen z bloków moloczkowiec to ponoć pierwszy donoszacy\nWierzący 19 marca 2018 At 12:59\nBędą przeklęci po wieki


Szkoła Podstawowa nr 2 w Osobnicy - News: Konkurs "Najpiękniejsza kartka w języku angielskim"\nKonkurs "Najpiękniejsza kartka w języku angielskim"\nSzkoła Podstawowa w Niepli zorganizowała gminny konkurs plastyczno - językowy pt. „NAJPIĘKNIEJSZA KARTKA BOŻONARODZENIOWA W JĘZYKU ANGIELSKIM”. Zadaniem uczestników było wykonanie kartki bożonarodzeniowej i umieszczenie w niej życzeń lub krótkiego świątecznego wierszyka w języku angielskim. Wykonane prace oceniane były pod względem: pomysłowości, oryginalności formy, estetyki wykonania, poprawności oraz oryginalności zamieszczonych życzeń. Spośród wielu uczestników z naszej szkoły, w konkursiew w I kategorii wiekowej (uczniowie klas I - III) wyróżnienie otrzymała uczennica klasy I - Paulina Mikrut, zaś w II kategorii (uczniowie klas IV - VI) drugie miejsce zajęła Julia Mendela - uczennica klasy IV. 19 stycznia odbyło się uroczyste wręczenie nagród. Wszystkim uczestnikom serdecznie gratulujemy!\nOpublikował Administrator dnia 24 sty 2015\nNaszą stronę odwiedziło: 6564403 osób.