Morze moim spowiednikiem, Najnowsze wpisy - Blogi.pl\nMorze moim spowiednikiem\nBlog poświęcony wspomnieniom z lat pracy na statkach morskich.\ncze 28 2021 Thaddy\nNa początku lat 70-tych ubiegłego wieku miałem okazję pracowac jako II oficer na statku polskiego armatora pływającym prawie jak na regularnej lini: porty krajowe – Włochy. Ze Szczecina lub Trójmiasta woziło się wówczas nasz węgiel do portów włoskich, a do kraju wracaliśmy z ładunkiem marokańskich fosforytów z portów Casablanca lub Safi. Nasz statek oprocz ładunku mógł także przewozic pasażerów dla których posiadał 8 miejsc w specjalnych wygodnych kabinach. W sezonie letnim rejsy pasażerskie cieszyły się ogromnym wzięciem wśród rodaków gdyż okrężne podróże statku czasowo mieściły się w przedziale 25-35 dni . Tak więc w każdym rejsie do Włoch miewaliśmy pełne obłożenie kabin pasażerskich.\nW połowie kwietnia wyruszyliśmy w kolejny rejs z naszym polskim złotem do Wenecji. W Szczecinie na statek zaokrętowały 3 panie pasażerki (jak się pózniej okazało koleżanki z Warszawy). Parę dni po wyjściu statku na względnie spokojne nawigacyjnie wody wypadała niedziela i moje oraz kolegi Jurka- st.oficera imieniny. Jak się spodziewałem koledzy załoganci przywędrowali do mnie na mostek z życzeniami, a więc na czas po mojej dziennej wachcie zaprosiłem ich do siebie na przysłowiową kawę lub herbatke procentowo wzmocnione wg życzenia. 45 min przed końcem wachty przyszedł na mostek mój zmiennik Jurek ze słowami :\n- Zmieniam Cię wcześniej bo towarzystwo już czeka na ciebie na kanapce pod kabiną, a u mnie się działo, oj działo !\nOtóż po obiedzie Jurek zaprosił swoich gosci i panie pasażerki do siebie na kawę i koniaczek. Kapitan zmył się wcześnie z uczty u chiefa , a skoro kot z domu no to myszy z dziury.. Zabawa zaczęła się na całego, załoganci zabawiali panie podróżne jak tylko umieli , te rechotały się z wdziękiem i tylko Thaddy – cieśla, siedział smętny zmęczony trudami świętowania imienin swego szefa . Ktoś spyta po co cieśla na statku.\nOtóż stanowisko to zachowało się na statkach handlowych chyba z epoki drewnianych jednostek i żaglowców. Pózniej do obowiązków ciesli należało m.in. mocowanie drobnicy w ładowniach, codzienne sondowanie zbiorników balastowych i zenz ładowni, drobne prace ślusarsko-naprawcze na pokładzie i t.p. Służbowo podlegał bezpośrednio st.oficerowi z którym ustalał harmonogram codziennych swoich prac. Thaddy , były bokser Wybrzeża Gdańsk, trafił na morze po ukończeniu Szkoły Jungów oraz po odsłużeniu 3 lat w Marynarce Wojennej. Człek niezwykle wesoły i lubiany przez kolegów, dobry marynarz.\nW pewnym momencie spotkania zabrał głos Thaddy:\n- Teraz jaaaaa ! No i co elokwenciaki ? Tak smolicie cholewki do pań, a który z was wypije lampkę wina z pantofelka pani pasażerki ? No który ?\nPodrózne spojrzały badawczo na Tadzia, inni koledzy zaczęli się uśmiechać, a Tadzio wstał z fotela podszedł do pierwszej z podróżnych i poprosił o bucika. Ta uśmiechając się kokieteryjnie odmówiła, następna to samo, a przy prośbie skierowanej do trzeciej pani Thaddy przyklęknął, uchwycił stopę podróżnej próbując ułatwic jej ściagniecie pantofelka. Pani podróżna cofnęła nogę chowając stopę pod kanapę. Thaddy zastygł w przyklęku, przerwał swe zamiary ściagnięcia pantofelka pasażerki i rzekł:\n- Podróżne wiecie ? Jesteście jak ciotki (tu padło inne słowo) tylko do kwadratu !\nPo tych słowach … wow działo się działo. Panie wyprysnęły z salonu chiefa jak pszczoły z ula dziękując znacząco Tadziowi za wypowiedzianą opinię. Reszta biesiadników poddała się przegrupowaniu i udała się pod moją kabinę. Jurek opowiadając mi tą historię był ciut zniesmaczony całym zajściem obawiajac się co powie „stary” gdy dotrze do niego ta informacja i to z ust pań podróżnych.\nPocieszałem go,że jak znam Tadzia on to wszystko naprawi i to z nawiązką. Skoro goście już czekali przekazałem wachtę ,zostawiłem chiefa na mostku i zszedłem do swojej kabiny. Goście wparowali do kabiny, a wśród nich of.elektryk z kwiatkiem oznajmiając mi, że ten kwiatek jest od jednej z podróżnych, która prosiła go o wręczenie mi z najlepszymi życzeniami. Wypadało wiec panią zaprosic i o to poprosiłem kolegę elektryka. Tym razem moje imieniny przebiegły już spokojnie, a towarzystwo jeszcze raz raczyło się m.in. opowieściami o pantofelkowym incydencie. Pani podróżna nie wydawała się być obrażoną i śmiała się bosko z pozostałymi.Tymczasem Thaddy robiąc remanenty dnia zalegał słodko w kojce w swej kabinie.\nNazajutrz tuż przed udaniem się na południową wachtę spotkałem Thaddiego, który wyżebrał ode mnie imieninowego kwiatka, którego otrzymałem od pani podróżnej. Oznajmił mi,że kupił w kantynie ochmistrza 3 mieszanki wedlowskie i teraz idzie panie przepraszac, a kwiatka wręczy tej, którą uchwycił za stópkę. Wszedł razem ze mną do mojej kabiny i korzystając z mojej umywalki zwilżył sobie wodą twarz pod oczyma.\nKazałem mu zasuwac do kabiny podróżnych czym prędzej bo mu „łzy” pod oczyma wyschną. I tak oto kwiatek stał się przechodnim i wrócił do pierwotnej właścicielki, panie podróżne zostały przeproszone z szykanami, kapitan nic się nie dowiedział, a Thaddy pózniej został pełnoprawnym „oficerem rozrywkowym” lubianym przez panie pasażerki. Dlaczego oficerem rozrywkowym ? Otóż Thaddy był wyjątkowym „ tłumaczem” smętnych seriali arabskich, które można było oglądac w tv podczas nawigacji wzdłuż północnych brzegów Afryki. Sam nie znał kompletnie języka arabskiego ale jego tłumaczenia były tak przekonywujące, że nawet panie podróżne słuchały go z olbrzymim zainteresowaniem i po kolacji w salonie często nasz opowiadacz był oblegany przez liczne grono słuchaczy.\nDo moich obowiazków jako 2-go oficera należało m.in sprawowanie funkcji oficera sanitarnego i w tej samej podróży Thaddy okazał mi się bardzo pomocnym w należytym wypełnianiu tej funkcji. W tym samym rejsie pewnego dnia przyszła do mnie pasażerka z prośbą o pomoc medyczną gdyż jej koleżanka od paru dni leży w kojce, nic nie je i ma problemy żołądkowe gdyż często wymiotuje. Statek zdążył już pokonac akweny charakteryzujące sie „pasażerskim” kiwaniem i nawigował wzdłuż północnych brzegów Afryki łagodnie i właściwie nieznacznie doznawał bocznych przechyłów o bardzo długim okresie kiwania, jednym słowem żydowskie morze i warunki.\nTu należy zaznaczyc, ze ładunek polskiego węgla zapełnial całkowicie ładownie statku, a ten stan załadowania zapewniał, że statek, jak marynarze mawiaja był „miękki”, czyli b.łagodnie reagował na działanie fal morskich. Po odebraniu zgłoszenia od pani podróżnej o chorobie jej koleżanki po wachcie dziennej zabrałem ze statkowego szpitalika sanitarna torbę 1-ej pomocy , stetoskop, włożyłem lekarski fartuch i udałem się do kabiny pasażerskiej. Tam ujrzałem bladą panią podróżną leżącą w koi, na podłodze w zasięgu jej ręki stał dzbanek z wodą oraz połówka bochenka chleba z wydłubanym ze środka miąższem. Biedna aby miec czym wymiotowac jadła chleb i popijając wodą.\nPrzeprowadziłem standardowe badania (osłuchałem, opukałem, zmierzyłem temperaturę i t.p) . Rezultat moich „badań” i przeprowadzony wywiad skłonił mnie do nabrania przekonania, że pani podróżna nie jest przerażająco chora, a ewentualnie możemy mówic o kinetozie. Zatem wygłosiłem diagnozę i zalecenia:\n- Proszę pani należy wstac. Nie leżec dłużej. Poszukac sobie jakiegoś zajęcia i nie myślec, że coś tam podchodzi z żołądka do przełyku, że zaraz będzie się spłacac dług Neptunowi.\nZapewniłem podróżną, że nic się nie dzieje strasznego i obiecałem, że zaraz zejdę do statkowej apteczki i postaram się poszukac jakiś supplement bo Aviomariny marynarze nie łykają, a ponieważ sezon rejsów pasażerskich jeszcze się nie rozpoczął poprostu w zestawie leków apteczki tego leku nie mam. Schodząc do szpitalika i apteczki napotkałem Thaddiego, któremu opowiedziałem o chorobie pasażerki. Ten wpadł na genialny pomysł:\n- Postawimy ją na nogi !\nPoleciał do kucharza, wziął od niego świeżo wyprany kucharski fartuch, a po drodze torbę ze swoimi ciesielskimi narzędziami. W międzyczasie w apteczce w „Poradniku Medycznym Kapitana Statku” odnalazłem informację, że dla uspokojenia chorego przy objawach choroby lokomocyjnej można podac …. Kelicardinę. Zadowolony, że jakimś lekiem mogę wspomóc biedną podróżną udałem się z Tadziem do kabiny pasażerskiej.\nWręczając lek podróznej powiedziałem jak dawkowac kropelki, a Thaddy w tym czasie wyciągnął ze swej torby ….. składany metr stolarski i zaczął obmierzac panią podróżną od stóp do głowy. Od razu rozszyfrowałem jego zamiary bo to stary marynarski kawał. Po skończeniu pomiarów rzekł do mnie niby cicho ale tak żeby słyszały panie podróżne :\n- Słuchaj , cholera nie mam o takiej długości ! Chyba, że wezmiemy ze sprzętu awaryjnego ale te są o grubości 5 cm, lub wiesz … pozostaje tylko morski. Chora pani podróżna jak to usłyszała usiadła wystraszona w koi i rzekła :\n- Panie Tadziu chcesz mnie pan juz pochowac lub umieszczac w kontenerku ? Pan żartuje ?\n- Ooooo ! – odpowiedział Thaddy , już lepiej i zdrowe objawy ! Prosze panią ja tylko zastanawiałem się czy nie przerobic pani koję na bujaną czyli taką, która zawsze pozostaje w pionie bez względu na przechyły statku .\nNapięcie opadło, panie pasażerki zaczęly sie śmiac , a atmosfera zamieniła się w wielce zabawną. Obiecałem pani podróznej, że kucharza statkowego poproszę aby ugotował dla niej smaczny rosolniczek (rosół z manną) i zadbał o odpowiednie posiłki dla chorej. Widac kucharz Marianek sprawdził się należycie bo pani podrózna zarzuciła myśl powrotu do kraju z Włoch samolotem .\nAle to nie koniec tej opowieści. Po naszym wyjsciu z kabiny pasażerskiej i po szczęśliwym finale „procedury ratowania podróżnej” spadła do mnie koleżanka bohaterki opowiadania i zadała mi pytanie :\n- Panie drugi, czy nie ma przeciwwskazań w zażywaniu tych kropelek ? Ona, Krysia jest w ciąży.\nOdrzekłem z kompletnym znawstwem tematu :\n- Proszę panią producentem leku jest Ziołolek, a więc lek może pomoże ale nie zaszkodzi.\nGdy podrózna opuściła moja kabinę pomyślałem: Jak dobrze Panie,że czuwasz nade mną, a podróżna zwiedza obce kraje w początkowym okresie swojego błogosławionego stanu. Co by to było gdyby przyszło mi przyjmowac na świat nowego obywatela na tym statku ?\nlut 16 2021 Przyjacielskie spotkania na morzu\nNawigowanie zimą na Atlantyku Północnym, a szczególnie w kierunku zachodnim czyli n.p do portów Ameryki Północnej nie należy do przyjemnych i łatwych. Północny Atlantyk jest rejonem systematycznego powstawania, rozwoju i przemieszczania sie układów barycznych, szczególnie niżów, co powoduje niestabilnośc pogody. Nawigując w południowych cwiartkach głębokiego niżu napotyka się dominację zachodnich wiatrów, które przy sile ciężkiego sztormu czasami generują wysokie fale o wysokości dochodzącej nawet do 15 m.\nW takich warunkach wybór trasy przez Atlantyk Płn. należy do najważniejszego obowiązku kapitana. Nie było inaczej podczas jednego z moich rejsów na m.s „Calm Sea”. Statek przewoził ładunek 26 tys. ton fińskiego owsa dla amerykańskich koni z przeznaczeniem do wyładunku w Nowym Orleanie. Wybór trasy po opuszczeniu Kanału La Manche przedstawiał się jako proste zadanie. Ot przycelowac i wykreślic na mapie prostą linię przez Płn.Atlantyk w pobliżu wyspy Flores i dalej przez Providence Channel koło Wyspy Abaco (archipelag Wysp Bahama) . Krótkoterminowe prognozy podawały pogodę znośną z wiatrami zachodnimi o umiarkowanej jak na porę zimową sile. Natomiast długoterminowe przewidywały powstanie w rejonie 48 stopni szerokosci geograficznej północnej silnego sztormu przesuwającego sie w kierunku Kanału La Manche. Po dogłębnej analizie mapek pogodowych postanowiłem obrac kierunek na wyspę Flores z ewentualną korektą trasy w przypadku potwierdzenia się złych prognoz.\nJak wielka była moja radośc gdy na radiowej giełdzie (codzienny meeting na falach radiowych na ustalonej częstotliwosci o godz.0900 czasu Greenwich) usłyszałem, że mój przyjaciel Bogdan w tym samym czasie na swoim m.s „Lucky Fellow” płynie z Genui w tym samym kierunku z portem docelowym Tampa, Floryda. Porównaliśmy pozycje statków i wg wyliczeń wynikało, że nasz statek będzie tylko 12 godzin wcześniej przy Abaco od statku kolegi. Bogdan po wyjsciu z Gibraltaru płynął trasą na południe od Azorów miał zapewnioną dobrą pogodę. Żartowal sobie tylko żebym nie gnał za szybko to popłyniemy, jak Kaszubi mawiają, w tukę. Codziennie na giełdzie porównywaliśmy swoje pozycje, panującą pogodę i osiągi statków.\nSielanka trwała u mnie tylko 3 dni. Po tym czasie duże przeciwne do kierunku jazdy falowanie znacznie zredukowało naszą szybkośc. Zmieniłem trasę statku obierajac kurs na południe od wyspy Sao Miguel. Gdy w poblizu Azorów okazało się, że za około 2 godziny mozemy spotkac się z moim przyjacielem nie omieszkałem przez radio zapodac koledze aby szykował Jaśka (popularne określenie whisky Johny Walker). Radocha jednak przerodziła się w stres i problem. Otóż St.Mechanik zameldował mi, że jego motorzysta podczas pracy w siłowni wbił sobie w rogówkę oka metalowy opiłek. Na wyposazeniu statkowego ambulatorium była specjalna igła do usuwania ciał obcych z oka ale nie było środka znieczulającego aby tą operacje przeprowadzic.\nI tu sprawdziło się przysłowie,że prawdziwego przyjaciela poznaje się w biedzie. Z pomocą przyszedł mi kolega Bogdan, który zapodał mi że na burcie płynie z nimi pasażerka lekarka żona jednego z załogantów i mają wszystko co potrzebne do wykonania tego zabiegu. Ponieważ stan morza pozwalał na opuszczenie szalupy stanęlismy w dryfie, opuścilismy swoją szalupę i chory motorzysta popłynął na statek kolegi gdzie pani doktór wprawną reką dokonała zabiegu. Podziękowań było mnóstwo z naszej strony, a flachę musiałem jednak ja przygotowac. Poniewaz czas naglił, a na morzu nie można spotkac sie i trzepnac drinka.Koledze obiecałem, że ma u mnie dobry lunch na lądzie gdy tylko nadarzy się okazja.\nI oto parę lat pózniej los zrządził, ze spotkaliśmy się na lądzie w dalekiej Tajlandii . Każdy statek jest poddawany okresowym przeglądom oraz remontom i tak też było z naszym korabiem.Było to pod koniec ubiegłego wieku kiedy zgodnie z decyzją armatora trafiliśmy na stoczniowy remont do Laem Chabang w Tajlandii. Chociaż długo już „bujałem” się po świecie nigdy nie miałem szczęścia i okazji zawinąc do tego kraju. Znałem go trochę z opowieści kolegów, którzy tam byli wcześniej. Przede mną było co prawda 2 tygodnie nadzwyczajnych obowiązków ale miałem nadzieję, że uda mi się wyrwac chociaż na parę godzin na ląd.\nPrzed zawinięciem do Laem Chabang otrzymałem wiadomośc z biura armatora z New Jersey, że podczas postoju statku na stoczni przyleci do nas kapitan , który przeszkoli załogę w zakresie znajomości i posługiwania się wprowadzanym Kodem ISM (Miedz.Kod Bezpiecznego Zarządzania). Jak wielka była moja radocha gdy okazało się, że przylatującym z USA instruktorem jest mój szkolny kolega z którym kończyłem Szkołę Morska ponad 30 lat temu, a z którym mieliśmy kontakt tylko przez radio i podczas opisanej wyżej pomocy medycznej jaką udzieliła mi jego pasażerka- lekarka.\nPo przylocie Bogdana na statek i po wspomnieniowym koleżeńskim wieczorku oraz wymianie opowieści jak każdemu z nas ułożyło się życie po ukończeniu studiów zaczęła się nasza wspólna solidna praca. Codziennie po normalnym 8-godzinnym dniu pracy załoga po kolacji zbierała się w salonie gdzie Bogdan prawił im tajniki implementowanego kodu. Ponieważ stoczniowcy pracowali każdego dnia włączając w to także weekendy i często nie było okazji wyrwac się na miasto podsunąłem przeto Bogdanowi myśl aby zwiększył tempo szkoleń opuszczając tematy, które korelowały z dotychczasowymi przepisami polskiego armatora. Wyjście było na tyle pomysłowe, ze załoganci na zadawane im przez Bogdana -instruktora pytanie :\n- Czy znacie ten temat z Polskiego Regulaminu Pracy ?\nodpowiadali jak dzieci w przedszkolu gromkim chóralnym tttaakkkk . Bogdan zadawał im tematy do przerobienia jako „pracę domową” i wszyscy byli szczęśliwi bo wreszcie mieli czas wyrwac się po pracy do miasta.\nPodobnie było z nami. Któregoś wczesnego wieczora wyrwaliśmy się obaj w city. Ze stoczni do miasta podrzucił nas agent, który akurat zjawił sie na burcie w interesach. Laem Chabang to miasto mające ok. 62 tys mieszkańców znane z dużego nowoczesnego portu kontenerowego, międzynarodowego lotniska obsługującego stolicę Tajlandii Bangkok oraz wczasowiskową miejscowośc Pattayę (83tys mieszkańców) najsłynniejszą miejscowość azjatycką odwiedzaną co roku przez ponad 6 mln obcokrajowców. Ponieważ mielismy już jako taką wiedzę o tej części świata z tym większą ciekawością zaczęliśmy spacerowac po Laem Chabang ale zmrok i niezbyt oświetlone ulice nie zachęcały do długich spacerów.\nRazem z moim kolegą postanowiliśmy zahaczyc o jakiś bar lub restaurację i spędzić tam wieczór. Wstąpilismy do klubu, który z ulicy wydawał się nam do zaakceptowania. Po wejściu do lokalu zauważyliśmy,że siedzący tam ludzie przyglądają się nam ciekawie i śmieją się pełną gębą. Ze znalezieniem wolnego miejsca i stolika nie było problemu gdyż zapełnienie baru było znikome. Zajęliśmy miejsca w wygodnych fotelach oczekując kelnerki. Na scenie pojawiła się kuśtykająca dziewczyna z powykrzywianymi chorobą dłońmi i zaczęła śpiewać po tajsku karaoke . Byc może śpiew dla miejscowych był ładny ale nam przypominał piłowanie rurki piłką do metalu i był dla nas nie do zniesienia.\nPo chwili przyszła kelnerka, która idąc do naszego stolika cały czas się z czegoś śmiała. Nie mogliśmy się z nią dogadac bo nie opanowała języka angielskiego i chyba dlatego uciekła na zaplecze po pomoc. Wróciła ze starszym panem, który oznajmił nam, że trafiliśmy do klubu Tajskiego Stowarzyszenia Chorych z dysfunkcją narządów ruchu (! ! !). Wyprysnęliśmy z lokalu jak poparzeni szczerze się śmiejąc z naszego „pierwszego wejścia”.\nZ drugim wejściem już było lepiej. Popadliśmy w lokal typu „kombinat”. Na parterze mieściła się restauracja, na 1-ym piętrze klub, na drugim „akwarium ”, a na trzecim „warsztaty” masażu. Siedząc w restauracji przy drinku i tajskiej kolacji spotkaliśmy moich chiefów w towarzystwie roześmianych tajek, którzy spadli z góry kombinatu na drinka do restauracji. Chief mechanik zadowolony niezmiernie oznajmił nam, że czuje się super lekko, a jeżeli nikt z nas nie zaliczył tajskiego masażu „deptanego” to szczerze poleca.\nSkonczyliśmy kolację i przed opuszczeniem kombinatu postanowilismy sprawdzic co też oferują gościom pozostałe piętra. W klubie ciemna atmosfera z przyćmionym czerwonym oswietleniem, wygodne lotnicze fotele i zero gości (chyba za wcześnie dla nich), na drugim piętrze znaleźliśmy się w dużej sali w której w obszernej szklanej klatce siedziały skąpo ubrane dziewczyny. Każda z nich miała na piersiach numerek i coś robiła ( dziergały na drutach jakieś ciuszki, jedna drugą czesała i t.p), żadna nie przejwiała zainteresowania naszym przybyciem. Obok „akwarium” była zlokalizowana bramka z samochwytaczami przy której siedział man, który po wniesieniu przez klienta opłaty za wybraną masażystkę otwierał bramkę i wpuszczał towarzystwo na wyższę piętro. Jakoś obaj dobrze się czuliśmy i nie mieliśmy ochoty na „tajski masaż deptany”.\nWychodząc z kombinatu napotkaliśmy w jego drzwiach „pilota” , który prawie odczytując nasze myśli co dalej spytał :\n- Czy nie chcecie pojechac do Pattaya ? Tam jest więcej do zobaczenia i więcej ciekawych miejsc do rozrywki.\nZachęceni opowiadaniami pilota zaakceptowaliśmy jego propozycję. Podjechały 2 motor-taxi , którymi zabraliśmy się to Pattayi. Pattaya, która ok.50 lat temu była wsią rybacką stała się pózniej znaną miejscowością wypoczynkową podczas wojny wietnamskiej kiedy to amerykańscy żołnierze przyjeżdżali tutaj na urlopy. Dzisiaj to miasto znane z seksturystyki, a Amerykanów zmienili … Rosjanie.\nPo 25 km jazdy motorami „wylądowaliśmy” na Walking Street w Pattayi. Wieczorem aż do pożnej nocy przechadzają się tu tłumy turystów z całego świata. Na głównej i bocznych ulicach w Pattaya mieści się wiele barów karaoke, klubów ze striptizem, salonów masażu, ringi na których walczą przygodni bokserzy . Często po ulicach chodzą z tacami sprzedawcy którzy oferują do kupna różne dobra i czekają aż zareagujemy na przedstawianą ofertę. Sama Pattya nie posiada czystych plaż i daleko im do rajskich białych piasków i aksamitnej wody przeto turystów ściagają inne atrakcje.\nCiag dalszy tajskiej przygody w nastepnym wspomnieniu\nsty 19 2021 Nieśmiertelna pani Podróżna\nWracaliśmy statkiem 15 tys DWT po wyładunku naszego węgla w Caen (Francja) do Świnoujścia po ponowny ładunek węgla dla odbiorcy francuskiego. Po małej korekcie zanurzenia , czyli po częściowym wypompowaniu balastu wodnego zmierzaliśmy do kraju przepływając przez Cieśninę Sund. Tranzyt wypadł akurat w porze nocnej. Na burcie pełna mobilizacja na mostku i w maszynie. W obu newralgicznych punktach statku pełna wymagana obsada. Przed samym wejściem statku w cieśninę na mostek wkroczyła nasza pani podróżna, pracowniczka f-y Węglokoks , która wracała do kraju po służbowym pobycie we Francji. Zaraz po wejściu na mostek rzuciła głośno pytanie :\n– Panowie czy zamek Hamleta już mijaliśmy ?\nGdy otrzymała odpowiedz, że jeszcze nie, przeszła na zewnętrzne skrzydło mostka by obejrzec widoczki. Naturalnie oprócz świateł na lądzie , migających latarni, kolorowych świateł staw i pław dla mnie nie było żadnych atrakcji. Zgarnęła ze sterówki moją najlepszą lornetkę by podziwiac Kopenhagę. Jakoś to zniosłem i tylko w duchu myślałem sobie no jak tylko tak będziesz się zachowywac to strawię twą obecnośc. Płonne były moje założenia bo po paru chwilach gdy wyrabialiśmy zakręt przy Kopenhadze pani Henia (tak miała na imię) rzuciła:\n- Ale tu dużo róznych światełek ! Mrygają jak świeczki na cmentarzu we Wszystkich Św. A co one oznaczają ?\nMłody 2-gi porucznik zaspokoił jej ciekawośc ale ta nie dawała za wygraną:\n- O przy takich pomocach to i ja mogłabym prowadzic statek. To mi trochę przypomina jazdę moim Wartburgiem w światłach ulicznych latarni.\nKipiało we mnie ale jeszcze nie reagowałem. Gdy zbliżaliśmy się do kopenhaskiego lotniska Amagaer nagle popsula się widzialnośc do tego stopnia, ze nie widac było świateł nawigacyjnych. Zredukowałem bieg maszyny i szybkość statku. Pani podrózna wpadła ze skrzydła do sterówki ,\n– Panie kapitanie dlaczego zwolniliśmy ? – zapytała.\n– Mgiełka zasłoniła światła nawigacyjne na brzegu, musimy uważać – odpowiedziałem.\n– Ooo ! To dziwne , bo nad nami widzę gwiazdy , a przecież nie mam orlego wzroku ! – rzekła.\nTu należy nadmienic, ze p.Henia nosiła szkła korekcyjne, których soczewki były grubości niewiele odbiegającej od butelkowych denek . Ponieważ zadziałał już we mnie wyłącznik „nadmiarowy” powiedziałem :\n- Zdążalibyśmy do tych gwiazd gdybyśmy płynęli teraz „ całą naprzód” ! Powiedziałem z ostatkiem spokoju .\nPo przybyciu do portu bosmanowi poleciłem wygrawerowac tabliczkę i zamontowac ją na drzwiach sterówki : NIEZATRUDNIONYM NA WACHCIE WSTĘP NA MOSTEK ZABRONIONY ! Bosman „ulepszył” moje polecenie i podobne tabliczki zamontował także na zewnętrznych drzwiach sterówki prowadzących ze skrzydeł mostka twierdząc,że jak znowu będzie jechała z nami jakas p.podrózna to powie, że z zewnątrz nie było takiego ograniczenia i weszła na mostek bez pytania o pozwolenie. Pani Henia wchodzila tą drogą.\nSund – cieśnina na Morzu Bałtyckim oddzielająca Zelandię (Dania) od Skanii (Szwecja). Sund należy do Cieśnin Duńskich; łączy Morze Bałtyckie z cieśniną Kattegat oraz z Morzem Północnym. Najkrótsza droga morska z M.Bałtyckiego na M.Północne ale za to płytka i dostępna dla statkow z maksymalnym zanurzeniem 8 m. W cieśninie wytyczono 2-kierunkowe tory wodne . Tor wodny prowadzący z południa (z Bałtyku) na północ w kierunku Kattegatu przebiega bliżej brzegów szwedzkich , a biegnący w odwrotnym kierunku bliżej brzegów duńskich. Panuje tutaj duzy ruch statków , a szczególnie jednostek (promów) uprawiających żeglugę poprzeczną, latem mnóstwo jachtów, łódek, wędkarzy i wszelkich innych obiektow pływających „umilających” dużym statkom nawigację wytyczonymi torami wodnymi. Sytuacja zmieniła się od 2000 r. od kiedy to przez Sund przebiega most Kopenhaga-Malmoe łączący Zelandię ze Skanią. Tory wodne są b.dobrze oznakowane światłami (latarniami ) na lądzie, stawami na wodzie oraz pławami. Podczas nocnego tranzytu statku przez Sund trzeba jednak bardzo skupic się na nawigacji aby bezpiecznie osiągnąc punkt docelowy.\nlis 18 2020 Kapitan Mariusz - c.d\nKapitan Mariusz - c.d\nPostój w porcie przedłużał się. W niedzielę zaczęło padac co nie zachęcało do spacerów i wyjścia na miasto. Ochmistrz zaproponował wznowienie karcianych rozgrywek w kierki, które cieszyły się takim wzięciem w poprzednim rejsie. Gdy kpt.Mariusz usłyszał tą propozycję zaprosił do siebie. Po odbyciu poobiedniej sjesty zameldowaliśmy się w kabinie kapitana. Ustaloną czwórkę do kierek stanowili: kapitan, ochmistrz, radiooficer i ja.\nPózniej gdy któryś z nas był obciążony obowiązkami służbowymi do stolika siadał także St.Mechanik. Podczas pierwszego spotkania przy kierkach kapitan zaskoczył pozostałych swoją propozycją: gramy z pewną finansową zachętą i zaproponował stawkę 10 zł od punktu. Uważał, że granie o jakąs stawkę mobilizuje graczy do przyłożenia się do gry i niepopełniania błędów. Wszyscy zdziwili się ogromnie bo dycha od punktu to wcale nie niska stawka, a każdy kto grywa w kierki ten wie, że czasami można umoczyc i to potwornie.\nPrzeto radzik, który jak opowiadał, że z kartami w beciku od oseska wzrastał nieśmiało tylko nadmienił, że na naszym statku towarzystwo grywa raczej przy stawce 1 zl/pkt ale gdy Stary zaczął się z niego śmiac więcej nie nalegał na ustalenie niższej stawki. Pozostali chyba wystraszeni propozycją kapitana pomyśleli, że chyba trafili na karcianego szulera lub specjalistę lepszego od naszego Marconiego i przystali na jego propozycję z założeniem : eeetam raz spróbować można.\nKapitan ustalił wymienność (przeliczniki) krajowego zeta na waluty jakie mógł każdy z nas posiadac po wizytach w ostatnich portach . Finalne rozliczanie miało odbywac się pod koniec miesiąca, a jednym z dodatkowych aneksów do „tabeli rozliczeń” była możliwość zakupów w ochmistrzowskiej kantynie na rachunek przegranych.\nOchmistrz zajął się prowadzeniem kajecika punktowego. Zasiedliśmy w salonie kapitańskim , stary wyciągnął z barku mój i jego pięknej Lucy ulubiony francuski aperitif Ricard, włączył swego kaseciaka z muzyczką soulową. Tu należy zaznaczyc, że Mariusz nie pijał w ogóle alkoholu , a ten który kupował w portach zagranicznych był przeznaczony do uzupełniania zapasów w domowym barku i częstowania odwiedzajacych jego dom gości.\nI tak oto w królującym zapachu anyżku zaczęliśmy „zawody”. Od samego początku przekonałem się, że nie taki diabeł straszny jak go malują. Zauważyłem , że podczas gry kapitan popełniał szkolne błędy wychodząc w trzynaste karty, nagminnie preferował metodę odpychania się od brania lewych maksymalnie jak tylko się da.\nTrochę to dziwiło mnie gdy przypominałem sobie kapitana proponowane stawki ale zakładałem, że w pewnym momencie odkryje swoje karty i walnie nas po orderach. Jeden radzik tylko wykorzystywał jak tylko się dało karciane błędy kapitana. Gdy tylko mógł wkuplowywał go w branie lewych podczas rozbójnika ,a ten zaciągał je jak świąteczny karp powietrze w wannie.\nW finale wieczoru kapitan był na dużym minusie, ochmistrz także na minusie ale niższym, radio jako karciane dziecię zebrał pokazne plusowe profity, a ja osiągnąłem górną strefę plusowych stanów średnich. Już wyniki tego wieczora przemawiały za tym, ze stawka jest za wysoka ale póki najbardziej przegranym był ten kto ją proponował reszta milczała. Kpt.Mariusz wieczór podsumował słowami : – Dzisiaj nie szła mi karta. Jutro się odwróci !\nWymieniłem spojrzenia z pozostałymi i życząc sobie miłego wypoczynku opuściliśmy kapitańskie apartamenty. Nazajutrz ochmistrz zaproponował po pracy karciany wieczór u siebie. Stary podchwycił propozycję z aprobatą i po 20-ej spadliśmy na dół (dolny pokład) do kabiny ochmistrza. Sytuacja i styl gry wodza z wczoraj niezmiennie powtarzały się.\nW finale wieczoru Stary już miał poważne tyły punktowe i „pracował” na wszystkich pozostałych. Gdy zauważyłem, że sytuacja mojego wodza staje się nieciekawa i grozi mu nokaut przerwałem grę i tłumacząc się, że muszę już poszukac siebie w kojce wszak od rana czekają mnie ultra obowiązki . Reszta poparła mą propozycję i grę zakonczyliśmy. Pod koniec miesiąca gdy przyszedł okres karcianego rozliczenia okazało się, że radio zamiast swoich Carmenów pali już Marlboro na rachunek kapitana.\nJa z ochmistrzem trzymaliśmy nabyte punkty w kajeciku ochmistrza na czasy gdy nie będzie nam szła karta. Jakiś czas był spokój z kartami gdyż kapitan po wyjściu z portu miał mnóstwo zajęc związanych z prowadzeniem statku, który po wyładunku we Francji skierowany został do Maroka po fosforyty dla naszych Polic.Tak więc perspektywicznie patrząc zapowiadało się,że czasu na karciane uciechy będzie jeszcze mnóstwo.\nGdy statek wpłynął na spokojniejsze wody, a monotonia codziennego dnia doskwierała wodzowi ten rzucił nam hasło: dzisiaj wznawiamy turniej 4-ech rozdań i po 20-ej zapraszam do siebie. Pełen codziennej radochy nucąc sobie pod nosem „ We are the champions” przekonywał mnie:\n- Dzisiaj dam wam popalic. Lucy mi się śniła, a to dobry prognostyk.\nPrzyjmując zaproszenie zastrzegłem kapitanowi, że będę uczestniczył w zawodach ale tylko max do 22-ej bo pózniej musze trochę pospac przed poranną wachtą morską, którą rozpoczynałem codziennie o godz.0400. Pozostałym dwom kolegom w tajemnicy przed kapitanem zaproponowałem aby trochę odpuścili sobie „gnębienie” konta kapitana pozwalając mu wygrac trochę kasy, a gdy ci moją propozycję zaakceptowali po 20-ej udaliśmy się do kapitańskiej kabiny.\nUsiedliśmy przy stoliku. Stary wyciągnął Okocimia i wznowiliśmy rozgrywki. Gdy na początku gry okazało się,że kapitanowi dalej „nie idzie” zaczęliśmy tak grac aby uzyskac wcześniej ustalony efekt. Gnębilśmy się nawzajem oszczędzając wodza i na koniec karcianego wieczoru jeden jedyny kapitan był wreszcie na plusie, a pozostali „umoczyli”. Sukces wygranego nie był rażąco wysoki i nie pokrywał w całości wcześniejszych jego porażek ale kończył on wieczór z uśmiechniętą buzką oznajmiając,że wreszcie karta mu się odwróciła.\nJak się pózniej okazało podłożenie się kapitanowi było naszym błędem . Za kilka dni Mariusz ponownie zapraszał nas do siebie na kierki uzasadniając swoje zaproszenie słowami:\n- Coooo !!!! Jak karta mi zaczęła sprzyjac to nie dacie mi szansy odegrac się ?\nI tak oto musieliśmy wznowic rozgrywki . Zrazu graliśmy jak na początku już tylko czasami oszczędzając wodza, by potem po obniżeniu jednak stawki do zeta/pkt grac bez żadnych taryf ulgowych. Kapitan wciąż moczył, czasami wskakiwał na znikomy plusik ale pod koniec rejsowych rozgrywek wylądował tylko on na znacznym minusie.\nNikt z nas nie upominał się o wygraną ale Mariusz wpadał do każdego i solennie wypłacał należną nagrodę. Podczas jednej z jego wizyt na mostku na mojej wachcie zapodałem wodzowi, że ze mną nie musi się rozliczac bo gdy ja zacznę przegrywac to wówczas on mnie wspomoże. Mariusz uśmiechnął się całą gębą przystał tylko na przełożenie terminu regulacji długu i uściskał mi dłoń. W czasie wizyty na mostku spytał mnie czy nie pomógłbym mu sklecic jakis prezent dla swojej ślubnej, która akurat za parę dni obchodzi imieniny. Obiecałem pomyślec o tym. Długo nie musiałem myślec. Ot poszedłem do statkowej ciemni gdzie z wczesniej wykonanej staremu fotki zrobiłem portrecik, a w dedykacji dla żony dołączyłem na skraju wierszyk naszego kolegi kapitana poety Edmunda Mikiny:\n„ Co wieczór patrzę na Twe zdjęcie;\nW każdy cowieczór najsmutniejszy\ni tulę w myślach Twoje ręce\n- lepsze od najpiękniejszych wierszy .\nPłynę do Ciebie skrzypiec skargą\nprzez jesień długich, pustych nocy\n- i czarne wiatry statek szarpią\ni wzywam w nich Twojej pomocy.\nPrzybądz tęsknoto najcierpliwsza\nCzekaniem Twoim długim , cichym\ni bądź latarnią mej miłości\ni bądź latarni – latarnikiem..\nWzruszony tą propozycją prezentu Mariusz uściskał mnie tocząc ukrytą łezkę. Po wyjsciu z Maroka statek zmierzał z ładunkiem do Polic. Tym razem Neptun nękał nas kiepską pogodą. Po zaliczeniu głębokich przechyłów na atlantyckiej fali, sztormu na Zatoce Biskajskiej , mgieł w Kanale La Manche i na Morzu Północnym osiągnęliśmy redę Swinoujścia . Podczas powrotnego rejsu do kraju każdy w różnym stopniu był zajęty obowiązkami służbowymi i nikt nie myślał o kierkach.\nPo paru godzinach redowego postoju zacumowaliśmy wczesnym rankiem przy nabrzeżu wyładunkowym w Policach. Po odprawie wejściowej na statek przybyły rodziny załogi , a w ich składzie także piękna Lucy. Podczas obiadu wkroczył do messy kapitan ze swoją połówką. Ja i chief maszynowy zostaliśmy przedstawieni pani Lucy.\nZajęty wciąganiem rosołu z długim domowym makaronem kątem oka lustrowałem wybrankę kapitana uzyskując potwierdzenie pierwotnej mej opinii,że jest to kobieta szczególnej urody. Rzuciła mi się w oczy także róznica wieku tej pary. Otóż kapitan wydawał mi się co najmniej 6-7 lat starszy od Lucy i nie było się czemu dziwic, że tak starał się zachowac odpowiednią kondycję fizyczną .\nAdorował ją podczas obiadu perfekcyjnie, a ta swoim kwileniem zabawiała pozostałych siedzących przy kapitańskim stole. Po obiedzie gdy w ich towarzystwie opuszczałem messę Lucy na korytarzu zagadnęła mnie niespodziewanie: - Panie chiefie kiedy wypijemy razem kawę ? Wszak mam coś z panem do załatwienia.\nPonieważ jej pytanie zabrzmiało niespodziewanie, a Mariusz stojący za jej plecami zaczął do mnie dyskretnie trzepac powiekami nadając coś alfabetem Morse’a rzekłem:\n– Szanowna pani kiedy tylko wyrobie się z dzisiejszymi obowiązkami wkładam mundur i jestem. Kawa na pewno będzie bardzo smaczna w pani towarzystwie – żartowałem.\nNie podtrzymywałem tematu dłużej bo sygnały nadawane przez Mariusza nie mogłem zrozumiec. Rozstalismy się na wesoło , a Mariuszek zadowolony z takiego finału sprawy klepnął mnie w ramię by po godzinie wylądowac w moim biurze z informacją, że swojej białogłowej zapodał, że ma u mnie pieniężny dług pożyczkowy i bał się, że nieprawda wyda się i stąd tak intensywnie „nadawał” do mnie cynki. Biedny ukrywał przed Lucy swoje przegrane w kierki punkty gdy ta dziwiła się, że dewizowy dodatek do pensji był w ostatnim miesiącu tak niski. Pomogłem mu trochę wyjśc z tego problemu i za to mi dziękował.\nPod koniec postoju w porcie otrzymałem wiadomość z biura armatora, że w następnym porcie krajowym będę schodził na planowany urlop. I tak oto moja przygoda z kpt.Mariuszem zakończyla się. Wyokrętowując z każdego statku jako chief zawsze dokonywałem w myślach drobnego podsumowania czasu spędzonego na jego burcie zastanawiając się nad tym co nowego nauczyło mnie życie i praca ze swoim przełożonym. Na pewno nowym ostrzeżeniem czy też życiową trafną dewizą pozostała obserwacja doświadczenia mojego dowódcy :\n„ Przegrałeś ? Daj sobie spokój i nie próbuj się odgrywac ! ”.\nWracałem czasem w myślach do Mariusza, który lubiał grywac w karty, czynił to zawsze ze uśmiechem na ustach nigdy nie smucąc się po przegranej partii. Inni zastanawiali się czy czasami przegrywanie nie sprawiało mu przyjemności. Człowiek przyjacielsko nastawiony do pozostałych ludków z którymi przyszło mu pracowac na statku, bardzo ambitny i darzący każdego zaufaniem.\nGdy po roku awansowałem na stanowisko kapitana przeczytałem w gazetce armatorskiej o śmierci Mariusza. Podczas powrotnego rejsu do portu krajowego zaczął miewac objawy typowe dla stanu przedzawałowego. Lekarz z Radio-Medical zalecał mu zawinięcie na redę najbliższego portu (statek przebywal wówczas w Kanale La Manche) i poddanie się badaniom lekarskim. Kpt.Mariusz przekonywał lekarza i biuro armatora, ze za 2,5 doby będzie w Świnoujściu gdzie ma zamiar wyokrętować ze statku i że do tego czasu wytrzyma. Po przyjsciu na rędę Swinoujścia gdy okazało się,ze statek musi postac na kotwicy 2 dni armator przygotował zmiennika, którego chciał podesłac na burtę i zdjąc Mariusza ale ten wciąż twierdził, że da radę, że czuje się dobrze i do zacumowania prosi o pozostawienie go na burcie. Po 14 godz postoju na redzie Świnoujscia nad ranem serce odmówiło mu pracy i pomimo podjętej reanimacji oraz szybkiego transportu helikopterowego na ląd nie udało się go uratowac.\nW porcie zjawiła się na burcie Lucy, która zabrala rzeczy osobiste kapitana szczególnie poszukując swoich fotografii , które kapitan miał w kabinie. Jak pózniej doniosły plotkarskie języki marynarskie piękna Lucy po okresie żałoby wyszła za mąż za Zbynia trenera łyżwiarstwa szybkiego.\npaź 28 2020 Kapitan Mariusz\nK a p i t a n M a r i u s z\nPodczas postoju statku w porcie krajowym nastapiła zmiana na stanowisku kapitana. Jak mowił mi Zbyszek, schodzący kapitan, nowookrętującym kapitanem jest pupilek Głównego Nawigatora firmy szczególnie nie lubianego przez załogi statkow. Przy przekazywaniu obowiązków nowemu kapitanowi Zbyszek poprosił do siebie swoich zastępcow , czyli mnie i st.mechanika, celem przedstawienia nas nowemu wodzowi. Podczas „prezentacji” nowy kapitan ściskając moją dłon przytrzymał ją na krótko wypowiadając do mnie słowa :\n- Aaaa o panu to ja już słyszałem i wiem już coś o St.oficerze statku.\nZbaraniałem. Uruchamiając swój twardy dysk myślowy przez moment zastanowiłem się co mógł on słyszec o mnie ale nie przypominałem sobie żadnej podpadziochy. Po chwili odparłem :\n- A to ciekawe co ? Może pan szepnie jakieś szczegóły bo nie wiem czy dalej jechac z panem czy starac się o zmiennika.\nKapitan Mariusz, takie imię nosił nowy dowódca, roześmiał się szczerze i głośno uspokajając mnie słowami :\n- Chiefie ja odebrałem w biurze o panu same superlatywy i miło mi, że przyszło mi z panem popracowac.\nNapięcie opadło, a postawiona kawa zaczęła mi smakowac. Zmierzyłem wzrokiem nowego swojego przełożonego. Facet tylko kapkę starszy ode mnie , jak się pozniej okazało było 2 lata różnicy między nami,lekko szpakowaty brunet, średniego wzrostu i wesołego usposobienia. Po zaliczeniu zapoznawczej kawy razem z chiefem maszyniastym opuściliśmy kabine kapitana.\nNastępnego dnia odwiedziłem kapitana w jego biurze z zamiarem uzyskania od niego akceptacji na przygotowanym przez mnie nowym planie załadunkowym. Kpt.Mariusz zajęty rozpakowywaniem się i „meblowaniem” kabiny podpisał plan bez sprawdzania jego zawartości twierdząc, że po takich rekomendacjach jakie usłyszał od Zbyszka wierzy mi i wie, że zrobiłem to solidnie. Nie lubiałem jak mi ktoś słodził w sprawach zawodowych, które wymagały sprawdzenia i akceptacji przełożonego ale biorąc pod uwagę swoje długie chiefowanie byłem przekonany, że prace wykonałem właściwie. Kapitan po załatwieniu spraw służbowych zwrócił się do mnie z prosbą :\n– Chief, mam tutaj w ramce fotkę swojej cudnej Lucy z naszymi dziecmi , która chce umieścic na biurku tak żeby patrzyli oni stale na mnie, a ja na nich. Pokombinuj pan coś aby trwale zamocowac to na biurku. Zawieszenie ramki na szocie (szot = ściana, scianka w żargonie marynarskim) odpada. Muszę mieć ich przed oczyma.\nNa fotce znajdowala się zgrabna i urokliwa ciemna (chyba utleniona ) blondynka, z fajnie ułożonymi „na chłopaka” włosami, zgrabnym wcięciem w biodrach i znacznym biustem. Dziatki stojące obok mamy, jak w każdej 4-osobowej rodzinie bywa, były odbiciem swych rodzicow .Córka Magdalena podobna do mamy, a syn Szczepanek młodszy od siostry do taty. Gdy wrociłem do kapitana z odpowiednim mocowaniem ramki na jego biurku zadowolony kpt.Mariusz podrzucił mi jeszcze jedną robotę. Z sypialni przytargał większą fotkę, którą chciał umieścić w ramce i powiesic na szocie nad koją. Trochę się chyba zmieszałem widząc treśc tej fotki, która przedstawiala Lucy w kusym prawie przezroczystym szlafroczku chyba firmy Intissimmi, spod którego można było okiem „wyodrębnic” kształtny biust. Usmiechnięta Lucy stała oparta o framugę drzwi i uniesioną ręką z ugiętym wskazującym palcem zdawała się zachęcac słowami : chodż !\nFotka umiejętnie wykadrowana z zastosowaniem reguły 3 i planu amerykańskiego przyciągała oko. Gdy kpt.Mariusz zauważył moją konsternację i rozbiegane po fotce oczy zapytał czy ładne zdjęcie. Najpierw pomyślałem, że ja bym takiego zmysłowego zdjęcia swej połowy nikomu nie pokazał po czym odparłem :\n– Kap, zdjęcie ładne w treści, modelka także ale widzę na jej lewym kolanie niewypłukany dobrze wywoływacz, to ta brązowawa plamka.\nKapitan parsknął śmiechem i przyznał mi rację, a usprawiedliwiając się z foto usterki odparł:\n- No przeciez z takim negatywem i o takiej tresci nie mogłem pójść do fotografa po odbitkę. Zdjęcia obrabiałem sam w statkowej ciemni na poprzednim statku, a jakie na statku są warunki do obróbki zdjęc sam wiesz.\nW toku wymiany poglądów wydało się,że obaj mamy podobne hobby, które zwie się fotografią. Od bosmana przyniosłem pasującą do fotki ramkę, którą powiesiliśmy na zaplanowanym przez Starego miejscu. Podczas operacji wieszania fotki kapitan cały czas opowiadał o swym skarbie, a ja zdziwiony dlaczego mnie obdarza taką wiedzą i zaufaniem chcąc nie chcąc słuchałem.\nLucy kap poznał na torze lodowym gdzie trenowała jazdę szybką na lodzie, a on stawiał pierwsze kroki, a raczej ślizgi. Dzięki Lucy poznał także Zbyszka trenera łyżwiarstwa szybkiego, który zaczął i jemu udzielac porad jak utrzymac się na lodzie. W iście łyżwiarskim tempie wzięli ślub gdyż akurat Mariuszowi kończył się urlop, a pływał wówczas na statku zatrudnionym w długich relacjach. Czas biegł, na świat przyszło pierwsze ich dziecko córeczka Madzia. Lucy zarzuciła już myśl o zostaniu zawodniczką łyżwiarstwa szybkiego i poświęciła się wychowaniu dziecka tym bardziej, że po 3 latach urodził się Szczepcio. Łyżwy Lucy poszły więc w kąt zakonserwowane przed atakiem rdzy. Lata leciały, dzieci rosły , a samotny trener , który został przyjacielem domu był w nim wciąż mile widziany. Jak opowiadał wódz ,gdy Szczepcio osiągnął wiek 4 lat pod nieobecnośc taty to właśnie trener ślizgał się z małym ku uciesze malca i jego mamy. Wymykając się z kabiny kapitana doszedłem do wniosku, że z nowego wodza jest mega gaduła ale człek wesoły i przyjacielsko nastawiony do mnie.\nPo załadowaniu polskiego węgla w Szczecinie wyszliśmy w rejs do Caen we Francji. Kpt.Mariusz codziennie, gdy tylko pozwalała na to pogoda i na pokład nie wchodziła fala, biegał wkoło ładowni uprawiając jogging , a jeżeli warunki pogodowe były złe dźwigał w swej kabinie hantle dbając o utrzymanie odpowiedniej kondycji i rzeżby swego umięśnienia. Wpadał często na mostek na moją popołudniową wachtę aby, jak twierdził, poplotkowac o wszystkim i o niczym. Bedąc często moim gościem na mostku za każdym razem zaznaczał, że jest tutaj sportowo i w celach towarzyskich, a nie służbowo. Na dowód wypowiedzianych słów na początku przelotu morskiego zaproponował mi przejście „na ty” ale bez alkoholu, którego nie lubiał. W ciągu 4,5 doby osiągnęliśmy redę portu Ouistreham by na wysokiej wodzie wejść do śluzy tam znajdującej się, a potem płynąc kanałem po paru godzinach zacumowac przy nabrzeżu postojowym w Caen. 3-dniowy postój statku przy nabrzeżu postojowym chwaliliśmy sobie bo był czas na zwiedzanie miasta i zrelaksowanie się tam.\nMariusz natomiast codziennie wkładał strój sportowy i biegał po przyległych do kanału łąkach. Pewnego dnia podczas wyprzedzania spacerującej z pieskiem pani nagle jej ratlerek odskoczył od właścicielki pobiegł za Mariuszkiem i dziabnął go w łydkę.\n- O mon Dieu ! O la, la ! Petit revenir ici ! – krzyczała francuzka.\nMariusz przystanął, Petit ujadał jak wściekły , a na łydce biegacza odznaczyły się ukłucia od psich kłów. Francuzka mówiła coś w swym języku , Mariusz odpowiadał pytaniem : Do you speak English ? A gdy ta kiwała przecząco głową w pewnym momencie bąknął:\n- Ty tam sobie parlaj, a ja nie wiem czy ten kurdupel był szczepiony.\nFrancuzka gdy usłyszala te słowa krzyknęła :\n- Ooooo ! To pan Polok ! Moja mama była polka, a tata breton. Troche rozumia po polsku.\nPołowicznie uspokojony Mariusz zapytał przeto czy Petit był szczepiony, a gdy jego właścicielka rzekła :\n- O ui ! On miał zastrzyka na początku roku. Nie będzie choroby.\nZadawolony Mariusz zaciągnął skarpetę i pobiegł na statek, a francuzka żegnała go krzycząc :\n- Pan! Przyjdz pan tu jeszcze kiedy !\nNa burcie Mariusz odkaził jodyną drobne ukłucia na łydce. Wszystko zakończyło się bez sensacji.Opowiadając historię jaka mu się wydarzyła podczas joggingu i będąc w super nastroju zakończył ją pytaniem :\n„ Jaka jest różnica między dwulatkiem a dorosłym facetem?\nDwulatka można zostawić samego z nianią … „\nwrz 16 2020 Morskie holowanie\nMorskie holowanie czyli przyjacielska pomoc\nTego styczniowego wieczoru roku 1972 po przejsciu burzliwej Zatoki Biskajskiej przy przylądku Cabo Finisterre położyliśmy się na kurs prowadzący wzdłuż brzegów Hiszpanii i Portugalii do Cieśniny Gibraltarskiej. Statek 16-tysięcznik m.s „Bieszczady” dowodzony przez kpt.ż.w Danutę Kobylińską-Walas zmierzał z ładunkiem polskiego węgla do Savony we Włoszech. Na „Bieszczady” trafiłem 2 lata wcześniej, a podczas opisywanego rejsu pełniłem funkcje 2-go oficera. Głębokie i miarowe przechyły boczne statku pozwalały trochę odpocząc po biskajskiej „potańcówce”. Spokój jednak nie trwał długo.\nNa wieczornej wachcie radiooficer odebrał wiadomośc , że nasz statek (tego samego armatora) s.s „Kopalnia Miechowice” stracil płetwę sterową i jest niezdolny do dalszej żeglugi. Nieszczęśnik znajdował się ok. 7 mil od wyspy Berlenga, na północ od portugalskiego portu Carvoiero i był znoszony przez prąd i wiatr w kierunku skał jednej z wysepek. Według informacji kapitana „Kop.Miechowice” statkowi i załodze groziło niebezpieczeństwo i prosił on o odholowanie jego statku od brzegu na bezpieczną odległośc. Teraz „Żaba” (ksywka kpt.Kobylińskiej-Walas z czasów nauki w Szkole Morskiej) musiała podjąc decyzję i razem ze swoją załogą myślała już tylko o jednym: jesteśmy niedaleko „Miechowic”, musimy im pomóc i uchronic od niebezpieczeństwa.\nChociaz kapitan na burcie jest pierwszym po Bogu to jednak nad nim jest armator, bez zgody którego nie można podjąc decyzji o ratowaniu mienia, w tym wypadku statku. Sytuacja była o tyle ciekawa, że w akcji ratowniczej (holowniczej) brały udział 2 statki tego samego armatora, a więc wybór sposobu ratowania „Miechowic” należał do niego. W rosnącym napięciu od Atlantyku po Szczecin prowadzono więc rozmowy w eterze.\nWreszcie po godz.23-ej przyszła decyzja armatora: m.s „Bieszczady” mają wziąć „Miechowice”, które także zmierzały do Włoch z ładunkiem węgla na hol i doprowadzic do redy najbliższego portu czyli Lizbony. Wszyscy na statku zrozumieliśmy, że należy perfekcyjnie przygotowac statek do tej operacji tym bardziej, że rzadko zdarza się aby duży statek holował niewiele mniejszy od siebie. Nastąpiła smolista ciemna noc gdy na rufie naszego statku rozpoczęła się ciężka praca. Klarowano liny, rozwijano wielusetmetrowe liny polipropylenowe grubości równej przekrojowi dużej szklanki, przygotowywano „lejce” z grubej sizalowej cumy. Wszystkie prace nadzorował St.Oficer prywatnie mąż pani kapitan. Kapitan na mostku przygotowywała się do trudnej akcji analizując aktualną pogodę i prognozę na następne 24 godziny oraz akwen wokół wyspy Berlenga.\nDo „Kop.Miechowice” dotarliśmy przed świtem . Statki kołysały się miarowo na przeciwległych wierzchołkach fal kładąc się niebezpiecznie ku sobie. W takich warunkach należało podejść do „Miechowic” na bezpieczną odległośc tak aby nie doprowadzic do zderzenia się statków, wystrzelic rakietę z podpiętą do niej linką połaczoną z liną pośrednią ,a potem holem. Rakieta osiągnęła pokład „Miechowic” za drugim razem i rozpoczęła się operacja wydawania holi. Po podaniu holi z rufy „Bieszczad” zostały one zamocowane na dziobie „Kopalnii Miechowice” i rozpoczął się najważniejszy rozdział tej historii. Pogoda była niezła, ale jazda i holowanie niezbyt przyjemne.\nHolowany statek zachowywał się jak niesforny pies na smyczy czy cielę prowadzone na powrozie do rzeżni. Raz ustawiał się skośnie do kursu zestawu by potem wybiegac do przodu zrównując się niemal z „Bieszczadami” na jego trawersie. Nic nie można było na to poradzic bo przecież „Miechowice” nie miały steru, ale należało zachowac czujnośc. „ Żaba” od początku operacji nie schodziła z mostku, radiooficer utrzymywał stałą łącznośc z „Miechowicami” i odbierał prognozy pogody na akwen przez który przyszło nam płynąc. Kapitan holowanego statku, który okazał się szkolnym kolegą naszej pani kapitan był z nią w stałym kontakcie na statkowej UKF-ce.\nPo południu radzik odebrał ostrzeżenie o zmianie stanu pogody i grożącym sztormie. Po paru godzinach od dziobu zaczęła pojawiac się coraz większa fala zalewająca czasami pokład i utrudniająca żeglugę. Potem zaczął padac rzęsisty deszcz, a w nocy wiatr w silniejszych podmuchach osiągał siłę 8 stopni w skali Beauforta. „Żaba” siedząc na swoim kapitańskim fotelu oparła zmęczone nogi na mostkowym podszybiu i drzemiąc czujnie od czasu do czasu rzucała do mnie polecenia lub pytania w rodzaju :\n- Second spytaj obsadę rufową jak tam zachowują się lejce.\nOkoło 3-ej godziny na mojej wachcie nagle odczuliśmy silne drgnięcie kadłuba statku, a na UKF-ce bosman zameldował, ze pękła jedna z lin holowniczych. Kapitan wyskoczyła boso na odkryte skrzydło mostku aby zobaczyc jak się naprawdę przedstawia sytuacja. Za nią jak osobisty kamerdyner wyleciał elektryk z jej butami i nieprzemakalną kurtką. „Żaba” zajęta analizą zaistniałej sytuacji chciała go odsunąc niecierpliwym gestem, ale ten nie dawał za wygraną:\n- Taa, pani Kapitan ! Niechże pani to włoży. Stoi pani boso w wodzie. Jeszcze się pani nam przeziębi !\nWysłałem marynarza wachtowego aby poderwał załogę do lin ale większośc już tam była i mocowała nową linę holowniczą. Jak się pózniej okazało podczas tych prac mało nie stracił życia St.Oficer . Podczas mocowania holu niespodziewanie wybiegajaca lina przyparła chiefa do polera i tylko dzięki jakiemuś niezwykłemu przypadkowi udało mu się uniknąć zmiażdżenia na polerze. Po uzupełnieniu lin przy wciąż przelatujących silnych opadach deszczu i gwałtownych podmuchach sztormu kontynuowano żeglugę.\nNastępnego dnia kilkusetmetrowa kawalkada osiągnęła akwen w pobliżu redy Lizbony. Na tym właściwie zakończyła się powodzeniem niezwykle trudna akcja ratownicza. Teraz Lizbona powinna wysłac po s/s „Kop.Miechowice” holowniki aby te wciągnęły statek do portu. Niestety w tym czasie w Lizbonie stacjonowały tylko holowniki rzeczne, które przy panującej wówczas pogodzie nie mogły wyjśc z portu. Należało więc czekac na zewnątrz na poprawę pogody i holownik.\nNagle, niezwykle silne uderzenie wielkiej fali zrywa wszystkie hole łączące oba statki. Załoga „Bieszczad” pośpiesznie wybiera lub zrzuca do morza zerwane liny aby nie wkręciły się w śrubę statku. Jednocześnie jest przygotowywana do podania na „Kop.Miechowice” tajfun-lina, najmocniejsza z istniejących. Jest to lina stalowa o grubości męskiego przedramienia. Podanie takiej liny na drugi statek przy takiej pogodzie przekracza ludzkie możliwości. Na szczęście „Kopalnia Miechowice” dryfuje od brzegu w kierunku otwartego oceanu. W międzyczasie w biurze armatora zapada decyzja, że „Bieszczady” pozostają w pełnej gotowości w asyście „Miechowicom” do czasu przybycia z La Coruna (Hiszpania) pełnomorskiego holownika, który zaholuje statek do jego portu docelowego w Livorno.\nNa następny dzień zjawił się „holowniczy zawodowiec” , który po podaniu swych holi popłynął z ”Miechowicami” do Włoch. I tak po 3 dniach akcji wreszcie można było się wyspac, a „Żaba” po 4 bezsennych nocach zejśc z mostku. Dla „Kopalni Miechowice” był to już jednak ostatni rejs. Po wyładunku węgla we Włoszech ten sam holownik popłynął z „Miechowicami” do Hiszpanii gdzie statek został sprzedany na żyletki.\nEpizod po trosze związany z tą akcją.\nNasz statek po wyładunku węgla w Savonie udał się do Sfaxu (Tunezja) gdzie załadowano pełnokrętowy ładunek fosforytów dla krajowego odbiorcy. W drodze do kraju podczas przejścia Cieśniny Gibraltarskiej na UKF-ce nawiązał z nami łączność inny statek naszego armatora, a jego kapitan chciał się od naszego dowódcy dowiedziec szczegółów przeprowadzonej akcji holowniczej. Pogadali ze sobą serdecznie i krótko po zakończeniu rozmowy statek płynący w odwrotnym kierunku do naszego kursu przepływał blisko naszej burty. „ Żaba” czekając na pozdrowienia od kolegi na syrenie okrętowej gdy zauważyła, że ten nie ma zamiaru oddac na syrenie 3 długich sygnałów zawołała go na UKF-ce i zapytała :\n- To co Zdzisiu może podrzucic wam z wiadro powietrza ?\nTen tłumacząc się zawile odgryzł się słowami:\n- No ale za to my salutujemy wam banderą, a wy nic ! Nie niesiecie bandery na gaflu!\nW tym momencie zbaraniałem bo na naszym gaflu poprzednia wachta nie podniosła bandery i płynęliśmy bez niej. „Żaba” na ile jej pozwalała długośc kabla słuchawki odsunęła się od pulpitu i radia aplikując mi „przyjacielskiego” sążnistego kopniaka. Pani kapitan ! Dotąd pamiętam tego kopa !\nlip 22 2020 Wspólczesne piractwo morskie\nCzy różni się od tego znanego z książek i filmów ? Współcześni piraci rozzuchwaleni zdobywaniem korzyści finansowych w formie okupu nie są zainteresowani posiadaniem porwanych statków czy ich wyposażenia, obchodzą się z załogami porwanych statków w miarę po ludzku, t.zn zabójstwa jak dotąd zdarzały się rzadko. Do bajek należy włożyc ich opowieści o przyczynach odrodzenia się piractwa n.p na wodach Somalii. „Biedny” murzynek tłumaczy się,że musiał się zając się piractwem bo łowiska na ich wodach przybrzeżnych zostały wyjałowione z ryb na skutek nadmiernych połowów przeprowadzanych przez obce statki rybackie. A więc tylko należy sobie przypomniec czytankę z Elementarza Skalskiego i współczuc murzynkowi Bambo.\nOglądałem swojego czasu film dokumentalny ukazujący życie somalijczyków zajmujących się piractwem. Bossowie tych grup naturalnie siedzą na lądzie i wydają dyrektywy ludziom trudniącym się bezpośrednio atakami na statki. Boss zbiera okup dostarczany przez pośredników od armatorów i ich ubezpieczycieli, a swoim płotkom płacą skromniejsze pieniądze. Życie na lądzie takim piratom i ich rodzinom odpowiada no bo jeden skok na statek i kasa rzędu kilku milionów dolarów jest ich. Iluzoryczne staje się wiec pytanie czy rządowi i władzom n.p Somalii można zaufac,że coś poprawią i pogonią dzicz.\nJestem święcie przekonany,ze piracka mafia somalijska ma w kieszeni większość władz państwowych jeżeli takowe działają. Jakie akweny mórz są zagrożone piractwem morskim. Otóż: Morze Czerwone, Zatoka Adeńska ( cała, także wybrzeże Jemenu i Somalii) od Cieśniny Bab al Mandab do Sokotry, zachodnia częśc Morza Arabskiego, wody wzdłuż wschodniego wybrzeza Afryki od Somalii do RPA – na tych wodach stosowane są najcześciej porwania statków. Inna forma piractwa w postaci rabunków, kradzieży ładunku statków występuje najczęściej na wodach wokół Indonzezji, w pobliżu wysp Nikobarów, Andamańskich, w Cies. Malakka (!), w Cieśninie Singapurskiej, na Morzu Wsch.Chińskim i Południowochińskim, podczas przejscia przez cieśniny Sunda i Gaspar między Sumatra i Jawą, wybrzeże zachodniej Afryki od Dakaru do Lagosu, zachodnie wybrzeże Ameryki Płd. (Chile), wybrzeże Brazylii.\nPodczas gdy piraci operujący w Zat.Adeńskiej i na Oceanie Indyjskim dysponują szybkimi łodziami i nowoczesną bronią oraz sprzętem nawigacyjnym (napadaja często daleko od ladu) to ci z innych akwenów oprócz łodzi posiadają noże, maczety, rzadziej broń i zajmują się podczas skrytych napadów najnormalniejszym rabunkiem. Bardzo często napadając na statek, wpadają n.p do kabin oficerskich i kapitana grabią kosztowności i wszystko co im się przyda. Robią to tak szybko i sprawnie, że bywa czasami, że wachta na mostku nic nie wie o napadzie. Jak statki się bronią przed napadami ?\nBroni na statku nie ma, a raczej bardzo rzadko bywa na jego wyposażeniu. Przeto w porze nocnej (większość napadow jest przeprowadzana o tej porze) cały pokład główny statku i woda wokół jego burt oraz przed dziobem i za rufą jest oświetlona tak aby można było wcześniej zauważyć potencjalnych bandytów, z pokładowych instalacji pożarowych dostarczana jest woda którą silnym strumieniem z węży p.poż kieruje się za burte wzdłuż statku utrudniajac w ten sposób dostatnie się na pokład statku. Na pokładzie głównym, na dziobie i rufie wystawiane są dodatkowe wachty spośród wszystkich członków załogi. I to wszystko.\nW przypadku dostania się piratów na statek pozostaje już tylko podnieść rączki do góry. Czy miałem podczas swojej pracy na morzu przygody z piratami ? A któz ich nie miał. Statek opuszczał wczesnym rankiem port Dakar (Senegal). Krótko po godzinie 6-ej zdaliśmy pilota portowego, załoga wyklarowała cumy i została zwolniona z miejsc manewrowych. 40 min po zakończeniu manewrów portowych kucharz który przygotowywał w kuchni śniadanie dla załogi zauważył przez swój bulaj, że na rufie przy cumie ugania się jakiś bambo. Ponieważ myślał, że to może robotnik portowy, który nie zdążył wysiąść przed odcumowaniem statku z portu wyszedł na rufę aby sprawdzic. Bambo gdy ujrzał kucharza wyskoczył za burtę, a z wody podjęła go asystująca mu motorówka. Kucharz wychylając się za burtę zobaczył także, że jedna z naszych cum syntetycznych „wybiega” za burtę, a murzynki na łodzi mocują się z jej okiem.\nNo i poleciałoby 220 m cumy z murzynkami gdyby nie przebiegłośc bosmana, który wcześniej drugi koniec (oko) cumy zamocował na stałe na pokładzie. Skończyło się na tym,że musieliśmy zatrzymac silnik statku , a wezwana załoga ponownie wciągnęła cumę na pokład. Inny przypadek : w środku nocy w Cieśninie Singapurskiej gdzie ruch statków jest tak duży jak aut na Marszałkowskiej w Warszawie niewiadomo kiedy piraci wykorzystując zaangażowanie mostka w prowadzeniu nawigacji skradli ratunkowa tratwę pneumatyczną. Nikt nie widział, nikt nie wie kiedy. Podczas przejść przez wody zagrożone piractwem b.często przepływa się statkiem obok podejrzanych łodzi wypełnionych ludzmi, którzy nie są niczym zajęci, a wtedy pozostaje obopólna obserwacja i prężenie muskułów bo oni nie są wcale bohaterami i jak ich dopadnie n.p unijna marynarka wojenna operujaca na Zat.Adeńskiej szybciutko podnoszą rączki w górę i robią minki całkiem podobne do murzynka Bambo co to w Afryce mieszka i czarna ma skórę ten nasz koleżka.\n... Cel działania piratów jest różny w zależności od regionu. To znaczy, wszędzie chodzi o chęć łatwego wzbogacenia się, jednak za pomocą różnych środków. O ile większość statków, które padają ofiarą somalijskich piratów, porywana jest dla okupu, w Azji jest odwrotnie. Tam porywa się statki dla ich towarów, bo bandy szabrowników działają najczęściej na zlecenie. Co za tym idzie, ryzyko przeżycia załogi np. w Cieśninie Malakka jest więc mniejsze niż w Rogu Afryki (oczywiście nie jest to regułą !). Atrakcyjnym łupem są zwłaszcza prywatne jachty i luksusowe łodzie, których na morzach nie brakuje…\nmaj 11 2020 Mayday\nLatem w końcówce lat 80-tych płynęliśmy z Włoch do portu Annaba w Algerii. Statek będąc w stanie balastowym (puste ładownie) nawigował w idealnej pogodzie rozwijając przyzwoitą szybkośc. Krótko po obiedzie zadzwonił do mojego biura 2-gi oficer wachtowy z prośbą abym pilnie przyszedł na mostek. Gdy zjawiłem się na mostku of.wachtowy zameldował mi, że odebrał na kanale 16 UKF (kanał bezpieczeństwa, który musi byc stale monitorowany/nasłuchiwany przez wszystkie statki będące na morzu) sygnał wzywania pomocy.\nWg oficera komunikat wzywania pomocy był lakoniczny i oprócz jednokrotnego wołania MAYDAY nie zawierał żadnej innej informacji. Rozejrzałem się dookoła akwenu po którym płynęliśmy i przy idealnej widzialności ujrzałem tylko na dalekim horyzoncie jeden statek płynący w kierunku przeciwnym . Gdy tak zastanawiałem się kto i dlaczego woła o pomoc na UKF-ce sam usłyszałem ponowne wołanie Mayday.\nTutaj nalezy wyjaśnic co oznacza sygnał Mayday. Otóż jest to zasygnalizowanie przez statek lub samolot bezpośredniego zagrożenia życia ludzi w formie komunikatu głosowego. Słowo Mayday należy wypowiedziec 3-krotnie podając sygnał wywoławczy statku , jego pozycje i powód zgłoszenia sygnału. Przeważnie użycie tego sygnału oznacza dla odbierającego, ze na statku w niebezpieczeństwie zaistniała konieczność jego opuszczeni. Mayday używa się w przypadku wywołań na fonii lub łączności teleksowej, satelitarnej, a wywodzi się on od francuskiego m’aidez oznaczającego pomocy.\nKapitan każdego statku, który odebrał takie wywołanie jest zobowiązany pospieszyc z pomocą wołającemu jeżeli tylko żadne niebezpieczeństwo nie zagraza jego statkowi ,pasażerom i załodze. Mayday jest odpowiednikiem SOS (safe our souls = ratujcie nasze dusze) czyli międzynarodowego sygnału wzywania pomocy nadawanego alfabetem Morse’a na grafii lub dowolnym sposobem łączności.\nW naszym przypadku głos wołający o pomoc prosił o nią niezgodnie z procedurą ale ponieważ w sytuacji stresowej można zapomniec o niej zacząłem odpowiadac na jego wołanie prosząc aby mi podał nazwę swojego statku, pozycję geogr., oraz rodzaj zagrożenia. Wołający o pomoc używając języka angielskiego z włoskim naleciałościami odpowiedział mi tylko abym zatrzymał swój statek i …… poczekał na niego bo on nas widzi. Oficerowi wachtowemu poleciłem ogłosic „alarm człowiek za burtą” i rozstawic ludzi „na oku” (obserwatorów) oraz na pokładzie celem ewentualnego udzielenia pomocy. Ponieważ nadal nie widzieliśmy w pobliżu żadnej jednostki będącej w niebezpieczeństwie pomyślałem, ze może nadzwyczajne warunki propagacyjne fal radiowych spowodowały,ze wołajacy może prosi inny statek o pomoc i myśli,że właśnie z nim rozmawia. Przeto kazałem mu opisac nasz statek, t.zn jakiego koloru jest kadłub i komin. Gdy ten opisał statek prawidłowo poleciłem sternikowi przełożyć ster na burtę i wykonac cyrkulację. Gdy statek zaczął wykonywac cyrkulację zapytałem nieznajomego o określenie co aktualnie nasz statek robi. Odpowiedz była prawidłowa. Noż co jest grane ? – pomyślałem. Padła hipoteza, że może jakis cymbał wybrał wolnośc za burtą za którą wyskoczył. Nagle marynarz będący „na oku” na pokladzie namiarowym (najwyższy pokład na statku) zaalarmował :\n- Jest widzę go ! Skacze na fali i płynie w naszym kierunku !\nZatrzymałem silnik statku i stanęliśmy w dryfie czekajac na przybycie nieszczęśnika. W odległości ca. 3 Mm na ekranie statkowego radaru pokazało się słabe echo zmierzające do nas. Gdy bez lornetek można było ujrzec „kolegę” okazał się nim gumowy ponton z mocnym i szybkim silnikiem Yamahy, pomalowany w czarno-zielonkawe barwy, od dziobu okryty brezentem w takim samym kolorze, a w środku siedział mężczyzna w ochronnym maskującym kombinezonie. Gdy przybił do burty statku z pokładu załoga podała rzutki aby wciągnąć człeka po drabince pilotowej na pokład.\nTymczasem „rozbitek” nie miał zamiaru wsiadac na nasz statek, nie chciał żadnej żywności czy wody , żadnej pomocy. Prosił tylko o podanie aktualnej pozycji na jakiej się znajduje. Nim mu ją przekazałem poprosiłem aby podał mi cel swojej podróży i skąd płynie. Po krótkim namyśle odpowiedział, że płynie z Sardynii do Afryki . ??????? Zdziwiłem się i zapytałem do jakiego portu ale tej informacji nie uzyskałem. Spełniając prośbę „rozbitka” podałem mu aktualną pozycje oraz przypomniałem, że nieusprawiedliwione użycie sygnału wzywania pomocy jest karalne odpalił silnik swego pontonu i pognał na południe. Do afrykańskiego brzegu miał ok. 25 mil.\nSzykowaliśmy się do wznowienia swej podrózy gdy jeden z marynarzy, który był na drabince pilotowej powiedział mi, że w dziobowej części pontonu pod brezentem było widac worki załadowane jakimś nieokreślonym paczkowanym towarem. No i zagadka częściowo została rozwiązana chyba „dołożyliśmy się” do mafijnego przerzutu z Europy do Afryki. Coż i tak bywajet ! – rzekł chief i poszedł odpalic nasze konie abyśmy czym prędzej bez opóźnień zjawili się w porcie przeznaczenia.\nAnalizując całą sytuację doszedłem do wniosku,że nasz „rozbitek” mając na pontonie tylko UKF-kę oraz kompas przeliczył się troche w swojej nawigacji. Byc może płynął na czas, czyli wiedział przybliżoną godzinę o której miał mu się ukazac afrykański brzeg ale zapomniał, że na Morzu Środziemnym płynie w kierunku wschodnim silny prąd, którego szybkośc im bliżej co robią nieczyste interesy.brzegów afrykańskich jest większa. Nie uwzględniając działania tego prądu ponton jego zdryfował na wschód od obranego kierunku i wyglądany ląd nie ukazał mu się w spodziewanym czasie. I pomyślec,że czasem majac dobre intencje można pomóc tym którzy realizują niecne czyny.


„Russkij mir” w centrum Paryża. Prorosyjscy terroryści z Donbasu w szeregach SB ruchu „żółtych kamizelek” - Portal Międzymorza JAGIELLONIA.ORG\nWysłane przez Redakcja | Sty 21, 2019 | Aktualności, Kremlowskie matrioszki, Ukryta wojna, Polityka, Geopolityka | 0 |\nFrancuskie media zauważyły wśród członków ruchu „żółtych kamizelek” co najmniej trzech prorosyjskich bojowników, którzy walczyli po stronie pachołków Rosji na wschodzie Ukrainy – pisze wydanie francetvinfo.fr.\nPodczas kolejnej akcji „żółtych kamizelek” w Paryżu, dziennikarze zauważyli kilkadziesiąt osób z tzw. „służby bezpieczeństwa żółtych kamizelek”, którzy 19 stycznia nosili białe narękawniki – znak rozpoznawczy SB. W jednym z nich media uznały Victora Lentę, byłego francuskiego żołnierza wojsk powietrznodesantowych, który jest aktywnym członkiem organizacji nacjonalistycznych na południu Francji.\nFrench national, Victor Lenta, is part of "security" for the "Yellow Jackets" in France.Lenta also fought with Russian…\nGepostet von Ariana Gic am Samstag, 12. Januar 2019\nJean-Yves Camus, ekspert w dziedzinie francuskiej skrajnej prawicy, mówi, że Victor Lenta został kiedyś usunięty ze służby wojskowej za swoją aktywną działalność w ultra-prawicowych grupach w Tuluzie.\nW wywiadzie udzielonym wydaniu Le Huffington Post, Victor Lenta powiedział, że „służba bezpieczeństwa ruchu żółtych kamizelek” pojawiła się „w odpowiedzi na przemoc ze strony policji”.\nDziennikarze zauważają, że oprócz Victora Lenty, przynajmniej jeszcze dwa uczestnika rosyjskiej agresji we wschodniej Ukrainie uczestniczyli w marsze protestu w jakości bojowników SB ruchu „żółtych kamizelek”.\nMówimy o Siergieju Munierze, Francuzie, który urodził się w Ługańsku w 1992 roku. W wieku dziesięciu lat wrócił do Francji, aw 2014 roku poszedł walczyć przeciwko Ukrainie po stronie pachołków Rosji w Donbasie.\nProporosyjski terrorysta opublikował niedawno swoją fotografię z Pól Elizejskich z flagą tzw. „Donieckiej Republiki Ludowej” i napisał o „powszechnym powstaniu” we Francji „prawie porównywalnym z rewolucyjną atmosferą w Donbasie wiosną 2014 roku”.\nGepostet von Sergei Munier am Samstag, 29. Dezember 2018\nNa zdjęciach z akcji „żółtych kamizelek”, które opublikował Munier, dziennikarzy rozpoznają innego Francuza Mickaëla Takahashiego, który też walczył po stronie prorosyjskich terrorystów z tzw. DRŁ na wschodzie Ukrainy. To były pracownik supermarketu Carrefour, który nie służył w wojsku. W raporcie Libération z Doniecka z sierpnia 2014 r. Nazywany jest „proletariuszem” w szeregach francuskich ochotników w Donbasie. Zanim trafić do Donbasu, Takahashi walczył przeciwko Syryjczykom po stronie proputinowskiego dyktatora Baszara al-Asada na Bliskim Wschodzie.\nLe service d'ordre des gilets jaunes lors de "l'acte 9"…Mickaël Takahashi (Mischa Rōnin sur les réseaux s), un des…\nGepostet von Matthieu David am Freitag, 18. Januar 2019\nTak więc co najmniej trzech byłych terrorystów, którzy walczyli po stronie pachołków Rosji w Donbasie, jest obecnych w ramach ruchu „żółtych kamizelek”.\nWcześniej Paryż ogłosił, że rosyjska machina propagandowa wspiera ruch „żółtych kamizelek”.\n„Russkij mir” w centrum Paryża. Prorosyjscy terroryści z Donbasu w szeregach SB ruchu „żółtych kamizelek” Redakcja\nPoprzedniKlęska Rosji w walce o Macedonię\nNastępnyAmerykański okręt USS Donald Cook płynie na Morze Czarne\nW dzień rozpoczęcia Mundialu Parlament Europejski wezwał Rosję do uwolnienia ponad 70 ukraińskich więźniów politycznych


Lee Siao Lung (Mały Smok), czyli powszechnie znany Bruce Lee, jest po pierwsze postacią dość kontrowersyjną, po drugie - legendarną. Tu powstaje problem, bo, po pierwsze, nie zamierzam tutaj nikogo oceniać, a po drugie nie wiem czy mam przedstawić jego legendę, czy jego osobę. Do tej pory nie wiem co z tego wyjdzie. Lubię legendy i bardzo prawdopodobne, że ulegnę magii niesamowitości, ale z drugiej strony potrafię czasem logicznie i trzeźwo myśleć. Czasem, to prawda, ale nie zawsze. Tak wiec z niepokojem czekam na to co napiszę. I od razu chcę powiedzieć, że czekam na opinie innych i jestem otwarta na wszelkie argumenty, byleby choć trochę logiczne.\nTo, że Bruce przyszedł na ten świat 27. listopada 1940 r. w San Francisco jako Lee Jun Fan , nie ulega chyba najmniejszej wątpliwości. Trochę wątpliwości budzi natomiast w jaki sposób w metryce znalazło się Bruce, podobno wpisała je położna, zresztą jest to chyba (ale nie na pewno) amerykański odpowiednik. Tego, że rok 1940 był Rokiem Smoka, tez nie można zaprzeczyć. Stąd zresztą wynika późniejsza ksywka - Mały Smok. Jakby ktoś nie wiedział czemu mały to podaję kilka cyferek: 170 cm i 60 kg.\nW ogóle całe dzieciństwo ukazuje się dosyć klarownie. Rodzice nadali mu też dziewczęce imię Si Fong. Nie chodziło bynajmniej o to, że chcieli mieć córeczkę. Rok wcześniej zmarło im dziecko, a w Chinach wierzono, że duchy zmarłych dzieci przychodzą aby zabrać pierworodnego syna. Wiec chodziło po prostu o oszukanie duchów. Czy się udało?\nBruce miał dwóch braci i dwie siostry. Ojciec rodziny - Lee Hoi Chuen - był śpiewakiem w Operze Kantońskiej. Matka - Grace - chyba zresztą też, ale znów nie na sto procent. Oboje skorzystali z okazji wyjazdu do Ameryki na kilkumiesięczne tourne. Zostali to do końca II Wojny, chociaż Ameryka niekoniecznie przypadła im do gustu.\nBruce bardzo wcześnie poznał plan filmowy. Pierwszy raz "zagrał" w 1941 r. Tak, tak, jeszcze jako niemowlak. Było to film pt. "Golden Gate Girl."\nPo wojnie rodzinka postanowiła wrócić do Hongkongu. Hoi Chuen był tu bardzo popularny. Przez jego dom przechodziła cała śmietanka tamtejszego show biznesu. Tatuś wykorzystał swoje znajomości i mały Bruce już na dobre zagościł na ekranach. Pierwszy film w którym rzeczywiście zagrał to "The Birth of Mankind". Miał wtedy sześć lat. Od tego czasu do momentu opuszczenia Chin zagrał w mniej więcej dwudziestu filmach. Była rozpoznawany na ulicach. Ale największą sławę przyniósł mu ostatni film z tego okresu - The Orphan. Po wejściu "Sieroty" na ekrany był już prawdziwą gwiazdą Hongkongu, idolem nastolatków. Charakter jego ról - romantyczny buntownik, coś na wzór Jamesa Deana - przysporzył mu licznego grona młodych wielbicielek. Bruce nie należał do tych, którzy wszystkiego się boją. Swojej sławie zawdzięczał niezliczoną liczbę bójek. A należy dodać, że ówczesny Hongkong nie był oazą spokoju. Młodociane gangi stanowiły rzeczywistość. Właśnie w jednym z takich "kółek młodzieżowych" Bruce poznał Cheung Chuk Hing'a (późniejszego Wiliama Cheung'a). Jemu zawdzięcza początek przygody ze sztukami walki. Co prawda jako mały chłopiec ćwiczył wraz z rodzeństwem Tai Chi Chaun pod opieka ojca, ale wszyscy traktowali to jako rodzaj gimnastyki nie mający nic wspólnego z walką. Natomiast Cheung Chuk Hing zaprowadził go do Yip Man'a - mistrza Wing Chun. Było to w 1954r, Bruce miał pechowe (?) 13 lat. Bruce'owi przypadł do gustu ten sposób spędzania wolnego czasu. Poświęcał temu wiele energii. Chciał być najlepszy. Lekcje właściwie były grupowe jednak naszemu bohaterowi zdarzało się, np. przychodzić trochę przed zajęciami i stojąc na schodach przed domem mistrza mówić wszystkim przychodzącym, że dzisiaj lekcje są odwołane. To dawało mu nauczyciela "na własność", nie musiał się nim z nikim dzielić. Szybko opanował Wing Chun. Czuł jednak, że to za mało. Postanowił spróbować swoich sił w innych sztukach walki. Już w szkole, na w-f-ie, poznał boks.\nTu jeszcze trzeba wspomnieć o jednej ze zdolności Bruce'a. Mianowicie był znakomitym tancerzem, szczególnie jeśli idzie o cha-chę, która, notabene, była wówczas bardzo popularna. W 1958 r. został królem tegoż tańca w Hongkongu.\nPo skończeniu szkoły zmuszony został do opuszczenia Hongkongu. Złożyły się na to głównie 2 fakty. Po pierwsze wdał się w wojnę gangów, a że był dobry w tym co robił, musiał uciekać przed odpowiedzialnością karną. Po drugie, miał prawo do obywatelstwa amerykańskiego, jako, że tam właśnie przyszedł na świat. Musiał tam tylko wrócić przed ukończeniem osiemnastego roku życia, a do tego niewiele mu już brakowało.\nW maju 1959 Bruce Lee wsiadł na statek do Ameryki. Przyjechał do San Francisco jednak szybko przeprowadził się do Seattle. Życie na Nowym Kontynencie wcale, a wcale nie przypominało sielanki. W Hongkongu gwiazda kina w USA kelner w chińskiej restauracji dorabiający jako tancerz. Rzuca jednak pracę w restauracji i podejmuje studia na Wydziale Filozofii Uniwersytetu w Seattle. Dodatkowe pieniądze przynosiło mu nauczanie kung fu, co prawda najpierw na podwórkach, w parkach i zaułkach. Ze względu na to, ze interes się rozwijał Bruce postanowił założyć własną szkołę, którą nazwał Jun-Fan Kung-Fu Institute. Był to też powód dla którego nie skończył studiów. To, że nie miał ani zezwolenia, ani uprawnień do otwarcia i prowadzenia takiej instytucji nie przeszkadzało nikomu, a szczególnie uczniom, którzy ciągle napływali. Był to po części skutek wielkiego boom'u na sztuki walki w Ameryce lat sześćdziesiątych. Dla przeciętnego zjadacza amerykańskiego chleba każdy skośnooki był z pewnością wielkim mistrzem w "martial arts" . W połowie lat 60-tych Bruce staje się popularny w kręgach hoolywoodzkich. Przez jego ręce przewinęły się postacie takie jak: Jamesa Garnera, Steve'a McQueena, Jamesa Coburna, Lee Marvina, Roman Polański, Ed Parker. Od takich osobistości brał nawet i 500 dolarów za lekcję. A oni płacili. Bruce był ewenementem, bo uczył wszystkich, niezależnie od pochodzenia i koloru skóry. Natomiast starzy mistrzowie nie dopuszczali do swojej wiedzy białych. Uważali, że nie są oni w stanie zrozumieć naprawdę drogi, którą jest kung fu. Potępiali więc postępowanie Małego Smoka. Bruce doskonale zdawał sobie sprawę ze swojego położenia, dlatego też postanowił sprowadzić do Stanów swojego pierwszego mistrza Yip Mana. Proponował mu za to pokaźną sumkę. Jednak ten odmówił: "Dam ci ostatnią lekcję - nie wszystko można kupić za pieniądze". Wszystko skończyło się tym, że urażony uczeń nie przyjechał na pogrzeb mistrza w 1972 r.\nChwilowo zmienię temat, ale zamierzam jeszcze wrócić do rozwoju Jun-Fan Kung-Fu Institute. Tymczasem napiszę coś o uczuciach Bruce'a. Na jednym z treningów poznał miłość swojego życia. Było to w październiku 1963 roku. Niecały rok później, 17 sierpnia Bruce zmienił swój stan cywilny. Szczęśliwą wybranką była studentka medycyny, z pochodzenia Szwedka - Linda Emery. Pobrali się w Kaplicy Uniwersytetu Waszyngtona o godzinie 14.00. Urodziła mu córeczkę i syna: Sharon (19 kwietnia 1969) oraz Brandona. Gok Ho Bruce'a Lee (Gok Ho to chińskie imię, znaczy Bohater Narodowy) przyszedł na świat 1 lutego 1965 . Tatuś był bardzo szczęśliwy. Jednak pełne szczęście nie trwało długo. Dokładnie tydzień minął od urodzin synka do śmierci ojca. Na ten czas przypada jeszcze jedno "miłe" wydarzenie mianowicie Chińska Wspólnota Kung Fu wyzwała Bruce'a na pojedynek z jednym ze swoich mistrzów. Wynik miał ostatecznie rozstrzygnąć o przyszłości szkoły Małego Smoka. Gdyby przegrał musiałby zamknąć szkołę, jeśli jednak wygra może uczyć kogo chce i nikt nie ma prawa mu nic zabraniać. Bruce wygrał. Walczył w tradycyjnym stylu i mimo, że wygrał, zdał sobie sprawę z tego ile jeszcze trzeba zmienić, aby ta sztuka walki była naprawdę skuteczna. W końcu od wieków nikt nie śmiał jej ruszyć, a świat nieubłaganie pędził na przód. Zaczął więc eksperymentować ze stylami kung fu i różnymi innymi sztukami walki (karate, kung fu, taekwondo, tai chi, kickboxing). Szukał skuteczności i pod tym kątem przerabiał znane przez siebie techniki. Tak powstało Jeet Kune Do.\nRok 1964 przyniósł Bruce'owi znajomość z Edem Parkerem, który był jednym z nielicznych w tamtych czasach autorytetem w dziedzinie japońskich sztuk walki w Stanach. Rezultatem znajomości był pokaz dany przez Małego Smoka na zawodach w Long Beach. To dzięki temu Bruce stał się znany w kręgach świata sztuk walki zachodniego wybrzeża i w Hollywood. Zainteresował się nim jeden z producentów seriali. Tak się składało że szukał akurat jakiegoś "skośnookiego ozdobnika". Dostał rolę w serialu "Green Hornet" ("Zielony Szerszeń"). Jakkolwiek było to już posunięcie w dziedzinie tolerancji w Hollywood, gdyż do tej pory nikt nie wyobrażał sobie, że w telewizji amerykańskiej może grać jakiś żółtoskóry. Nawet gdy rola tego wymagała. Wtedy po prostu białego stylizowano, makijaż, fryzura, te sprawy...\nAle wracając do "Green Hornet'a". Spotkałam się już z kilkoma wersjami roli jaką grał tam Bruce. Od głównego bohatera po kaskadera jednego z aktorów drugoplanowych. Jednak zawsze jako Kato, tyle, że nikt dokładnie nie wie kto to, ten Kato. Więc pokusiłam się o wyjaśnienie tej sprawy. Prawdopodobnie rozbieżności te wynikają stąd, że w Polsce nikt o tym serialu nic nie wie. Tak więc pomyślałam sobie, że można by poszukać gdzieś za granicą. I oto jakie są wyniki mojego śledztwa: Kato był pomocnikiem bohatera tytułowego, czyli Zielonego Szerszenia. Jest to osobnik w stylu Batmana. Poszukiwany przez policję obrońca słabych i pogromca przestępców. Zarówno on jak i jego pomocnik, czyli właśnie Kato, noszą czarne maski, tak aby nikt nie mógł ich rozpoznać. Mają do tego super autko przeznaczone do celów bojowych i nie tylko, znane jako Black Beauty. Do tego dołączają sceny walki układane przez Bruce'a. Jakkolwiek było serial okazał się kompletną klapą. Był na ekranach raptem jeden sezon.\nDla Bruce'a nie był to na szczęście koniec kariery. Właściwie byłby gdyby nie to, że telewizja w Hongkongu nie miała dużych funduszy, a serial ze względu na niepowodzenie był bardzo tani. Takim to sposobem "Zielony Szerszeń" trafił do Chin. Zmieniono tylko tytuł. Chcąc podkreślić udział rodaka w amerykańskiej produkcji nazwano go "Kato Show". Chińczycy widzieli Bruce'a jako gwiazdę amerykańskiej telewizji. A, że jak już pisałam przemysł filmowy nie znał tolerancji rasowej, szybko zdobył popularność.\nW USA nie było dla niego pracy, szczególnie, że zamknął swoją szkółkę w Seattle, więc postanowił wrócić do Hongkongu. Był rok 1970.\nPoczątkowo Bruce próbował nawiązać współpracę ze słynną w Azji wytwórnią - Shaw Brothers. Nie mogli się jednak dogadać. Albo Bruce chciał za dużo, albo oni dawali mu za mało. Przez to (albo dzięki temu) poznał producenta Raymonda Chow. A to z kolei dało początek współpracy z wytwórnią Golden Harvest Studio. Tak powstał "The Big Boss". Początkowo Bruce miał grać rolę drugoplanową, jednak popis jaki dał podczas przygotowań do kręcenia zdjęć wprawił w zachwyt nie tylko reżysera. Został głównym bohaterem. "Wielki szef" odniósł wielki sukces, ale w Azji, a nie jak marzył Bruce, za oceanem. Zaraz po nim powstała "Wściekła pięść". Również wielki sukces kinowy. Scena, w której Lee rozbija kopnięciem z wyskoku tablicę z napisem: "Chińczykom i psom wstęp wzbroniony" przeszła już do klasyki kina. "Fist of Fury" przebił nawet popularnością poprzednią produkcję. Chociaż gaża Bruce'a za oba filmy przyniosła w sumie 15 tyś. dolarów, co było sumą rekordową na tą część świata, nie wystarczyła jednak nawet na wyjście z długów. Do tego doszły jeszcze konflikty z reżyserem Lo Wei.\nPo wygaśnięciu kontraktu Bruce razem z Raymondem Chow założył własną wytwórnię filmową - Golden Harvest Film Production. I tak powstaje przełomowy w historii kung fu film, z Chuckiem Norrisem - "Way of the Dragon". Pojedynek Chuck'a z Bruce'm Lee w rzymskim Koloseum również zapisał się na stałe w historii filmów kung fu. Następny hit filmowy to legendarny już "Enter the Dragon" (początkowo tytuł brzmiał "Bladen Still") . To właśnie "Wejściu Smoka" Bruce zawdzięcza zainteresowanie Ameryki.\nI tu zaczyna się grząski teren. Mianowicie podczas nagrywania dialogów (10.V.73 r.) pod film Bruceowi zrobiło się słabo. Wyszedł do łazienki i tu stracił przytomność. Przywieziono go do szpitala z problemami w oddychaniu, konwulsjami i zanikiem mowy, był siny, obficie się pocił, miał sztywny kark. Minęło pół godziny zanim odzyskał świadomość. Poddano go tracheotomii aby zapewnić lepszy dostęp tlenu. Podano mu również manitol i jego stan zaczął się poprawiać. Lekarze skontaktowali się z neurochirurgiem Lu, który przyjął Bruce'a do swojej kliniki. Podano go gruntowemu przebadaniu. Stwierdzono obrzęk mózgu. Lekarze podejrzewali, że może to być skutek używania haszyszu. Tzn. że być może Bruce jest na niego uczulony. W tamtych czasach był on uznawany za używkę nieszkodliwą, powszechnie stosowaną. Stan zdrowia Bruce'a wracał jednak do normy tak więc postanowił on zająć się pracą "Game of Death".\nI przyszedł feralny 20 lipca roku 1973. Bruce odwiedził Betty Ting Pei - początkującą aktorkę, przyjaciółkę, niektórzy mówią kochankę. Mieli rozmawiać na temat scenariuszu do "Śmiertelnej gry". I poskarżył się jej na ból głowy. A ona czując potrzebę niesienia pomocy bliźniemu podała mu tabletkę przeciwbólową Equagesic. I Bruce popił ją alkoholem, prawdopodobnie. Ale nie pomogło. A nawet przeciwnie. Bruce położył się i zasnął (stracił przytomność?). Gdy tak leżał Betty doszła do wniosku, że może coś jest nie tak. I spróbowała go obudzić. Ale bez skutku. Pierwszy jej odruch to telefon do Raymonda Chowa. Ten szybko zjawił się na miejscu i wezwał karetkę. Za późno. Do szpitala Bruce dojechał martwy. Zgon stwierdzono dopiero o godzinie 23.22. A to z tego powodu, iż nikt nie chciał być tym który powie ludziom, że bohater nie żyje.\nA teraz temat jeszcze bardziej grząski. Powody śmierci. Miałam się w to nie bawić, ale chyba coś na ten temat napiszę. Teorie są różne. Na pewno przyczyną bezpośrednią był obrzęk mózgu. W organizmie Bruce'a stwierdzono obecność haszyszu. Lekarze wysuwali hipotezy o uczuleniu na składniki podanej mu przez Betty tabletki, lub kombinacje z innymi składnikami które znajdowały się w organizmie - alkohol, haszysz.\nRaymond Chow chcąc uniknąć skandalu podał do wiadomości publicznej, że ciało Bruce'a znaleziono w studiu. Później jednak przyznał się do kłamstwa. Ale to dało grunt do plenienia się nowych teorii na temat przyczyn śmierci Małego Smoka. I tak na przykład: Bruce został pobity przez grupę japońskich mistrzów o których się niepochlebnie wypowiadał lub zabił go Raymond Chow, bo Bruce chciał kręcić filmy w USA, albo jest to sprawka chińskiej mafii, z którą nie chciał współpracować, a może zabił go Run Run Shaw konkurencyjny producent z Hongkongu, sterydy....? A może po prostu był przemęczony, od dłuższego czasu każdą wolną chwilę poświęcał pracy, prawie nie sypiał, chciał nadrobić stracone lata, nie dawał rady, pomocy szukał w narkotykach...?\nTu należy dodać: z tym, że nie na pewno. Tyczy się to znacznej części mojej pracy, a szczególnie od momentu "I tu zaczyna się grząski teren".\nPewne jest to co czytamy w oficjalnym oświadczeniu na ten temat: "Bruce Lee zmarł na skutek splotu nieszczęśliwych wydarzeń". Miał 33 lata.\nOficjalny pogrzeb odbył się 24 lipca w Hongkongu. Trumnę ustawiono w teatrze Markiz, było czuwanie przy świecach. Na pogrzebie przy trumnie szło tysiące fanów. Linda, dziewięcioletni Brandon i czteroletnia Sharon ubrani w tradycyjne, żałobne stroje chińskie oddali się ceremonii.\nDrugi pogrzeb, to ten dla najbliższych, miał miejsce 31 sierpnia w Seattle. Bruce został pochowany na tamtejszym cmentarzu Lakeview. Jego nagrobek ma kształt otwartej księgi.\nI tu się kończy moja wersja zdarzeń. Mam nadzieję chociaż trochę obiektywna. Bo nie będę pisać o tym co mu zawdzięcza świat. To już dopiszcie sobie sami.\nNa koniec coś z serii: "a Bruce powiedział..."\n"Ludzie przychodzą i mówią mi: - Hej Bruce, czy naprawdę jesteś taki dobry? A ja na to: gdybym powiedział, że jestem, prawdopodobnie pomyślałbyś, że się chwalę, a gdybym powiedział, że nie jestem dobry, wiedziałbyś, że kłamię. Tak naprawdę, to mogę dać łupnia każdemu człowiekowi, który chodzi po tym świecie".\nData: 27-05-2010 19:07:21\nŚwietnie że postanowiłaś napisać o Bruce Lee.To był dopiero gość.\nData: 28-05-2010 01:16:56\nOstatnio oglądałem program Fighting Words z Basem Ruttenem - by kolejny raz przekonać się jak fantastyczny to fighter, człowiek, osobowość. Ale nie o tym. Mówił w każdym razie, że prawdziwego fightera poznaje się po tym, że cały czas myśli o walce, o sposobach walki, o nowych kombinacjach. Podał tu za przykład właśnie Bruce'a Lee. Mówił że na jednym z filmów, Bruce, nieudolnie bo nieudolnie, ale zakłada przeciwnikowi .. Balachę! Już w tamtych latach wiedział, próbował i eksperymentował z innymi stylami.\nMinęło tyle lat, a on ciągle jest niedoścignioną legendą.\nJa pamiętam też filmik, na którym Bruce nokautuje jednego gościa. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to - że sytuacja była umówiona. Gość wiedział że Bruce kopać będzie prawą nogą na głowę - mimo tego czterokrotnie nie był w stanie podnieść gardy wyżej szybciej niż Bruce kopał. Nie do wiary, jaki on miał dynamit w ruchach..\nData: 11-01-2019 18:08:27\nŚwietnie napisane. Z lekkością, no może trochę przesadnie, ale dziękuję za ten piękny tekst przypominający świetnego wojownika na początku drogi. Uważajcie.


Marcin Wojciechowski, Moskwa 13.03.2004 01:00\nKilka lat temu sportem narodowym Rosjan był tenis, bo grywał w niego Borys Jelcyn. Dziś numerem jeden jest narciarstwo, które uwielbia Władimir Putin. Stacje narciarskie rosną jak grzyby po deszczu, i to nawet pod położoną na równinie Moskwą. Przy odrobinie szczęścia można tam sobie zrobić zdjęcie z prezydentem Rosji\nPokazać się na kortach w czasie zawodów, zagrać kilka setów przed pracą, zbudować własny kort na daczy - należało w latach 90. do dobrego tonu wśród elity. Tenis nazywano wówczas sportem prezydenckim, a wszystko, co prezydenckie, jest w Rosji "numer jeden". Politycy i biznesmeni grali więc w tenisa, choć czasem wyglądało to komicznie. Po brzuszkach wielu tenisistów neofitów i ich zaróżowionych twarzach widać było, że bardziej od sportu wolą "zastolie", czyli biesiady albo suto zakrapiane wypady do bani. Wraz z przyjściem do władzy Putina styl życia zmienił się na bardziej sportowy.\n"Nowi Ruscy" w gondolach\nNa początku swoich rządów prezydent opowiadał na prawo i lewo, że jest judoką. Gdziekolwiek pojechał, zakładał kimono i stawał na macie z lokalnymi sportowcami. Judo nie stało się jednak w Rosji sportem masowym. Przełom nastąpił dopiero wtedy, gdy Putin pojawił się po raz pierwszy na stoku i przyznał, że w zimie każdą wolną chwilę najchętniej spędzałby na nartach.\nPrzedsiębiorczy biznesmeni natychmiast pojęli, na czym mogą zarobić, a zarazem zyskać przychylność Kremla. Stacje narciarskie zaczęły rosnąć jak grzyby po deszczu. W te największe - na Ałtaju przy granicy z Mongolią i w Sajanach niedaleko Bajkału - zainwestowały bogate koncerny. Budowano z rozmachem, przenosząc za dziesiątki milionów dolarów najnowsze rozwiązania z francuskich Alp - ulubionego miejsca zimowego odpoczynku bogatych "nowych Ruskich". Słynny Magnitagorski Kombinat Hutniczy ma aż dwie bazy narciarskie - Abzakowo, które rozsławił Putin, oraz Metalurg-Magnitagorsk nad jeziorem Bannym w Baszkirii, najnowocześniejszą w Rosji. Wyposażono ją nawet w wyciąg z gondolami, czyli podwieszonymi kabinkami, którymi w komfortowych warunkach wjeżdżają na stoki narciarze.\nTrasa dla prezydenta\nNie zapomniano i o stolicy, bo prezydent nie zawsze ma czas, by pojechać na narty na Syberię. - Cztery lata temu pod Moskwą była jedna stacja narciarska z dwoma wyciągami pamiętającymi lata 80. - mówi zachodni biznesmen pracujący w Rosji od kilku lat, zapalony narciarz. - Teraz tylko koło Dmitrowa jest pięć ośrodków, w każdym po kilka wyciągów i tras. Od grudnia do marca nie wyobrażam sobie soboty bez nart.\nDmitrow leży zaledwie 60 km od Moskwy. Samochodem jedzie się godzinę, praktycznie jedną ulicą - Dmitrowskim Szosse. Krajobraz jest tu pofałdowany, polodowcowy. Przed wjazdem do miasta na głównej trasie pojawiają się drogowskazy do stacji narciarskich. Pierwszy jest ośrodek Leonida Tiagaczowa, szefa Rosyjskiego Komitetu Olimpijskiego. To tu przyjeżdża najczęściej prezydent Putin. Łatwo się zorientować kiedy, bo cała droga z Moskwy obstawiona jest przez milicjantów co sto metrów. Na stoku jest bardziej demokratycznie. Putin w otoczeniu ochrony jeździ wydzieloną trasą, boczne wyciągi działają normalnie. Przy odrobinie szczęścia można sobie zrobić zdjęcie na nartach z prezydentem.\nStacja Tiagaczowa uznawana jest za najbardziej elitarną, więc jest droga. Konkurują z nią jednak cztery inne ośrodki, niewiele oddalone od siebie. Żeby do nich dotrzeć, trzeba wrócić na główną trasę i pojechać kilka kilometrów dalej od Moskwy. Na skrzyżowaniu koło miejscowości Jachroma skręca się w lewo (są tablice informacyjne, nie sposób się zgubić) do trzech stacji: Stiepanowa, Parku Jachroma i na górę Wolen. Na prawo od głównej szosy widać zaś sztuczną górę Soroczany, na której też jest kilka wyciągów. Największe wrażenie wywarły na mnie Stiepanowo i Park Jachroma.\nW Stiepanowie blisko natury\nStiepanowo do złudzenia przypomina prawdziwe góry. Trasa zjazdowa długości ok. kilometra biegnie przez stary świerkowy las. W powietrzu unosi się przyjemny, świeży zapach, który pozwala zapomnieć o śmierdzącej spalinami Moskwie. Wyciąg krzesełkowy jest dość stary, ale w dobrym stanie. Niestety, porusza się wolno i w czasie dużych mrozów można porządnie zmarznąć. Naprzeciwko głównej trasy jest mniejszy stok dla dzieci i początkujących.\nStiepanowo to propozycja dla tych, którzy lubią jeździć na nartach blisko natury. Nie ma tu głośnej muzyki, budek z zapiekankami, bijących w oczy reklam. Koło parkingu jest duży drewniany szałas stylizowany na alpejski, gdzie mieści się kasa, wypożyczalnia sprzętu, serwis, restauracja i toalety.\nDziesięć zjazdów z największej trasy kosztuje 600 rubli, czyli ok. 20 dol. (1 dol. = 29 rubli). W dni powszednie, z wyjątkiem piątku, jest taniej. Wypożyczenie sprzętu na dwie godziny to - w zależności od jego klasy - wydatek 400-700 rubli. Uwaga: w wypożyczalni trzeba oddać w zastaw prawo jazdy i dowód rejestracyjny samochodu albo wpłacić kaucję od 400 do 500 dol. Wjazd na parking kosztuje 50 rubli (1,5 dol.).\nJachroma kusi ceną\nZwolennikom bardziej cywilizowanych warunków polecam otwarty w tym sezonie Park Jachroma (po prawej stronie, jadąc do Stiepanowa boczną drogą od głównej szosy z Moskwy). Na razie działa tu pięć tras (ma być osiem) oraz wyciąg dla dzieci. Stoki nie są długie (najdłuższy 700-800 m), ale dobrze wytyczone i przygotowane. Ich nazwy mówią za siebie: Kamikadze, Długa, Ekstremalna, Go-go, Witaj, Finlandio!, Zig-zag, Leśna i Daleka. Jest też wydzielony stok dla snowboardzistów, fun-park ze skoczniami i usypanymi ze śniegu urządzeniami do akrobacji oraz tor saneczkowy - jazda po nim przypomina kolejkę górską w wesołym miasteczku.\nJachroma kusi ceną - dziesięć zjazdów kosztuje tylko 200 rubli. Od poniedziałku do czwartku można jeździć za darmo. Parking bezpłatny. Ceny w wypożyczalni są takie same jak w Stiepanowie i innych okolicznych stacjach.\nJest też bogata baza restauracyjno-hotelowa. Można się przespać w hotelu Nirwana albo w fińskich domkach - czteropokojowych z sauną lub dwupokojowych z łazienką i kuchnią. Wszystko jest nowe, czyste, na poziomie europejskim. Ceny, niestety, również. Weekendowy pobyt dla dwóch osób od piątku do poniedziałku rano kosztuje 290 dol. Można jednak wracać na noc do domu w Moskwie, to przecież tylko 60 kilometrów...\nWięcej atrakcji w Jachromie\nPrzejażdżka terenowym uazem - 35 dol. za godzinę wypożyczenie skutera śnieżnego - 80 dol./godz. zjazd po torze saneczkowym - 100 rubli, dzieci połowę mniej lodowisko, można wypożyczyć łyżwy instruktor - 450 rubli/godz. w dni powszednie, 600 w weekendy.\nInformacje: http://www.ya-park.ru oraz http://www.ski.ru


GEOFORUM - 3 (298)\n| Marzec 2020, Nr 3 (298) |\n• Bezrobocie wśród geodetów i kartografów 2019 – coroczny raport z rynku pracy • Twarde lądowanie dronów w PODGiK, czyli jak ułatwić pozyskiwanie do zasobu poprawnych danych pomiarowych z użyciem BSP? • Z prof. Pawłem Wielgoszem, dziekanem Wydziału Geoinżynierii UWM w Olsztynie, rozmawiamy m.in. o skutkach wejścia w życie ...\nZ profesorem Pawłem Wielgoszem, dziekanem Wydziału Geoinżynierii UWM w Olsztynie, rozmawiamy o skutkach wejścia w życie Konstytucji dla Nauki, o współpracy nauki z biznesem, a także o samorządzie zawodowym geodetów.\nPAWEŁ WIELGOSZ: Moim zdaniem, niestety, tak. Geodeci funkcjonujący w nauce już się rozpraszają po różnych dyscyplinach. Trafili do inżynierii lądowej i transportu, do nauk o Ziemi, do geografii społeczno-ekonomicznej, a nawet do inżynierii środowiska. W uzasadnieniu do rozporządzenia ws. dyscyplin naukowych minister wprawdzie przygotował tabelkę, jak widziałby stare dyscypliny w nowych, ale formalnie w rozporządzeniu takich zapisów już nie ma. W naszym zespole naukowym mieliśmy rozterki, czy wybrać inżynierię lądową czy nauki o Ziemi. Ta reforma mocno nas dotknęła, przede wszystkim jeśli chodzi o postrzeganie geodezji. Wcześniej jako grono naukowców reprezentowaliśmy jedną wspólną dyscyplinę, a za jakiś czas – obawiam się – nie będzie formalnie geodetów w nauce, choć zawód oczywiście przetrwa. Może się zdarzyć, że w wyniku ewaluacji nauki uznane wydziały geodezyjne stracą uprawnienia do doktoryzowania w nowej dyscyplinie, młodzi naukowcy będą więc szukali takiej możliwości na wydziałach typowo budowlanych, a w konsekwencji będą tracili związek z geodezją. To mnie najbardziej martwi w kontekście dyscypliny naukowej.\nReformę trzeba było wdrożyć i uczelnie, dostosowując się do zapisów ustawy, poszły w różnych kierunkach: od drobnych zmian w statutach do ich zupełnego przemodelowania. My wybraliśmy to drugie rozwiązanie. Zgodnie z ustawą stałe są: senat, rektor i rada uczelni, a swoją wewnętrzną strukturę uczelnia może kształtować w dowolny sposób. Na UWM zdecydowaliśmy się ją ukształtować pod dyscypliny naukowe. Warunkują to nowe zasady ewaluacji, czyli oceny jakości działalności naukowej – wcześniej ewaluacja obejmowała wydziały, obecnie dyscypliny naukowe w ramach uczelni. U nas pozostały wydziały, z których część jest monodyscyplinarna (np. Wydział Biologii), a część wielodyscyplinarna i w takich wydziałach funkcjonują monodyscyplinarne instytuty.\nWidać to bardzo dobrze na przykładzie mojego wydziału...


Naczynia gastronomiczne ze stali nierdzewnej do kuchni\nNaczynia gastronomiczne ze stali nierdzewnej do kuchni i restauracji\nNiezależnie od tego, czy planujesz otwarcie restauracji, kawiarni, pizzerii, czy też pubu, istnieje kilka elementów, które są wręcz niezbędne, by tego typu lokale mogły odpowiednio funkcjonować. Są to nie tylko zmywarki, piece, czy też meble, ale również naczynia gastronomiczne ze stali nierdzewnej do kuchni, restauracji, czyli szeroko pojętej gastronomii. Jeżeli więc interesują Cię naczynia dla gastronomii i inne akcesoria, tego typu artykułów, które charakteryzują się nie tylko estetyką, ale również ponadprzeciętną trwałością, serdecznie zachęcamy do zapoznania się z naszym asortymentem.\nNaczynia dla gastronomii – co możesz u nas znaleźć?\nNasza oferta naczyń do kuchni jest niezwykle szeroka i możesz znaleźć tu między innymi: miski szklane, miski plastikowe, miski polerowane o różnych pojemnościach, sitka, pokrywki, kubki stalowe do przesiewania, garnki żeliwne, patelnie, półmiski, garnki, wanny przecedzakowe, rondle do sosów, foremki, bezprzewodowe czajniki, płyty żeliwne, wiadra, garnki do ryb, wkłady do gotowania makaronu oraz wiele innych naczyń gastronomicznych, charakteryzujących się wysoką jakością oraz niezawodnością.\nZalety naczyń gastronomicznych ze stali nierdzewnej\nWarto również wiedzieć, że nasze naczynia dla gastronomii wykonane są ze stali nierdzewnej, dlatego też możemy dać gwarancję ich trwałości oraz niezawodności. Jednak czym właściwie jest stal nierdzewna, z której wykonuje się nasze naczynia do restauracji? Najistotniejsza właściwość stali nierdzewnej znajduje się w samej jej nazwie. Jest to materiał wysoce odporny na korozję, co w przypadku naczyń znajdujących się w kuchni jest niezwykle istotne. Urządzenia znajdujące się w lokalach gastronomicznych powinny być przede wszystkim funkcjonalne, trwałe oraz w pełni bezpieczne, dlatego też niniejsza oferta od samego początku cieszy się bardzo dużym uznaniem wśród wielu naszych Klientów.\nBez wątpienia profesjonalna kuchnia jest miejscem, w którym bardzo często występuje wysoka temperatura, wilgoć oraz różnego rodzaju zanieczyszczenia będące wynikiem przygotowywania posiłków. To właśnie między innymi dlatego warto zainwestować w produkty ze stali nierdzewnej. Są one odporne nie tylko na korozję, ale również na naturalne kwasy znajdujące się w pożywieniu. Naczyniom tym niestraszna jest także wysoka temperatura, dzięki czemu można je użytkować przez bardzo długi czas, bez konieczności naprawy lub też kupowania nowych kompletów naczyń.\nNaczynia do kuchni dla wymagających\nChcąc zagwarantować sobie wysoką trwałość naczyń gastronomicznych, warto wybrać te, które zostały wykonane ze stali nierdzewnej. Zapraszamy więc wszystkie osoby zainteresowane do zakupów. Możemy zagwarantować szeroki wybór, atrakcyjne ceny oraz możliwie jak najszybszy czas wysyłki każdego zamówionego produktu.\nMiseczka, Ø 60 mm, V 0,030 l\nMiska szklana, Ø 120 mm, V 310 ml\nMiska kuchenna, plastikowa, Ø 144 mm, V 1.2 l\nSalaterka szklana, Ø 130 mm\nMiska szklana, Ø 140 mm, V 0,55 l\nMiska kuchenna, plastikowa, Ø 178 mm, V 2 l\nMiska kuchenna z rantem, stalowa, polerowana, Ø 160 mm, V 0.7 l\nMiska kuchenna z rantem, stalowa, polerowana, Ø 200 mm, V 1.2 l\nMiska szklana, Ø 172 mm, V 1,20 l\nMiska kuchenna, plastikowa, Ø 217 mm, V 3.2 l\nMiska szklana, Ø 200 mm, V 1,60 l\nMiska kuchenna, plastikowa, Ø 265 mm, V 5.7 l\nMiska szklana, Ø 230 mm, V 2,50 l\nMiska kuchenna z rantem, stalowa, polerowana, Ø 250 mm, V 2.3 l\nMiska kuchenna, stalowa, polerowana, Ø 180 mm, V 1.7 l\nCedzak, durszlak stojący, Ø 220 mm\nCedzak, durszlak stojący, Ø 240 mm\nMiska kuchenna, stalowa, polerowana, Ø 200 mm, V 2.3 l\nMiska szklana, Ø 262 mm, V 3,70 l\nSitko z uchwytem, Ø 120 mm\nMiska kuchenna, plastikowa, Ø 328 mm, V 10 l\nSitko z uchwytem, Ø 150 mm


Trombofilia badanie - Pabianice i okolice ✅⤵\nTrombofilia wrodzona badanie Pabianice\nWykonaj najszersze badanie na trombofilię wrodzoną w Pabianicach przy ul. Warszawskiej 3/5. Wynik otrzymasz w przeciągu 7-10 dni roboczych. Otrzymasz na panel pacjenta od razu jak tylko będą dostępne.\nTestDNA na trombofilię wrodzoną jest wykonywane metodą QF-PCR.\ndowiesz się, czy masz mutacje, które mogą zwiększać ryzyko poronienia. Dzięki wynikowi badania lekarz ma możliwość wdrożenia działań profilaktycznych lub odpowiedniego leczenia\nBadanie na trombofilię – cena\nKoszt badania na trobmofilię w Placówce w Pabianicach to 397 zł. Istnieje również możliwość pobrania wymazu samodzielnie w domu. W takiej sytuacji cena badania wynosi 347 zł.\nTestDNA na trombofilię wrodzoną zakres:\nBadanie na trombofilię wrodzoną – próbkę możesz pobrać samodzielnie w domu\nWystarczy, że zamówisz zestaw, w którym znajdują się wymazówki. Za ich pomocą ok. 10-krotnie potrzesz wnętrze policzka. Jest to bardzo proste. W zestawie znajdziesz również instrukcję, jak pobrać taki wymaz. Zarówno zestaw jak i dostawa jest bezpłatna. Co więcej odbierzemy od Ciebie pobraną próbkę również darmowym kurierem. Próbki objęte są gwarancją, co oznacza, że w sytuacji gdyby materiału DNA było zbyt mało wyślemy do Ciebie ponownie bezpłątnie zestaw i ponowimy analizy.