Haft na prześcieradle został wybrany ze względu na najlepszy wpływ i projekt. Haft w prześcieradle to idealne połączenie ciężkiej pracy. Ta praca jest pod wpływem niektórych wykwalifikowanych ludzi, którzy uwielbiają mieć takie wzory na prześcieradle. Przy projektowaniu prześcieradeł dobrze jest mieć bawełnę jako podstawowy materiał. Te wzory prześcieradeł haftowanych mogą wahać się od górnych do niskich zakresów, ale dobrze byłoby kupić prześcieradło o średniej ocenie. Możesz wybrać wiele kolorów i wzorów dla tego samego. W ten sposób wzory haftów na pościel będą najlepszym wyborem dla Twojego łóżka.\nCo wziąć pod uwagę przy zakupie haftowanego prześcieradła?\nPrzed zakupem prześcieradła haftowanego należy skupić się na pewnych kwestiach:\nHaftowane prześcieradła nie powinny mięknąć z obszarów. Ponieważ projekty są wykonane z nici, niektóre obszary mogą ulec zerwaniu. Sprawdź, zanim faktycznie go kupisz!.\nZadbaj o jakość tkaniny. Jeśli to bawełna, upewnij się, że nie oszukują cię niechcianą bawełną.\nMusi być znane najsilniejsze prześcieradło. Ogólnie rzecz biorąc, haftowane prześcieradło pozostaje delikatne i łatwo się rozdziera. Upewnij się więc, że kupujesz mocną szmatkę do tego samego.\nNajlepsze wzory prześcieradeł haftowanych w Indiach:\nTutaj wymieniliśmy 10 prostych i nowoczesnych wzorów prześcieradeł haftowanych z obrazami. Przyjrzyjmy się im.\n1. Białe prześcieradło z haftem satynowym:\nProste wzory haftów na prześcieradła pochodzą wyłącznie z prześcieradeł haftowanych. To trwałe i piękne prześcieradło na podwójne łóżko. Chciałoby się mieć tak piękną rzeźbę wzorów na białym prześcieradle. Projekt haftu prześcieradłowego India jest wystarczająco dobry, aby zapewnić Ci wiele dobrze zdefiniowanych i najwyższej klasy prześcieradeł. W ten sposób można bez problemu dokonać tak pięknego wyboru dla tego samego prześcieradła i wystroju salonu.\nWzór: Kwiatowy wzór.\nIlość wątków: 104.\nZawartość opakowania: 1 prześcieradło z 2 poszewkami na poduszkę.\nInstrukcje opieki: Nie wybielaj tego.\n2. Vintage haftowany projekt prześcieradła:\nWzory haftów są wystarczająco dobre, aby zadowolić klienta. Jest to również ręcznie wykonany haft prześcieradłowy, stworzony specjalnie z myślą o najlepszym wyglądzie. Materiałem użytym do wykonania prześcieradła jest bawełna. Wzór Kantha znajduje się na prześcieradle. Będzie to zatem wspaniały wybór dla tych, którzy kochają takie haftowane prześcieradła. Więc po prostu chciałoby się go mieć.\nInstrukcje opieki: Nie myj go regularnie.\n3. Wzory haftowanych prześcieradeł Jaipuri:\nRęcznie wykonane prześcieradło z haftem naprawdę ma dodatkowy wpływ na prześcieradła. Prześcieradło Jaipuri to wciąż jedna z najlepszych kolekcji wybranych pod kątem pięknego prześcieradła. Jest to lekkie prześcieradło, które wymaga tylko niewielkiej dodatkowej pracy. Doskonałość ręcznego wykonania można łatwo zauważyć po pięknych elementach prześcieradła. Wiele wzorów można zobaczyć na tym samym prześcieradle. Na pewno trzeba go kupić na okazje.\nIlość wątków: 200.\nInstrukcje opieki: Nie przewracaj tego.\n4. Wzory haftu z prześcieradłem Gujarati:\nTo najwyższej klasy prześcieradło typu king-size, specjalnie dobrane na specjalne okazje. Prześcieradło z haftem ręcznym nabiera kształtu tylko z tego. Jest dość drogi ze względu na swój charakter i pracę. cała praca jest przywoływana z Gujarat. Białe, haftowane prześcieradło ma klasyczny wygląd z wzorami pomiędzy nimi. To po prostu zbiór ciężkiej pracy i prostoty. Dzięki temu może być bardzo dobrym wyborem do Twojego pokoju.\n5. Haftowane prześcieradło w rozmiarze king size:\nProjekty haftów maszynowych na prześcieradła to praca dla projektów prześcieradeł typu king-size do salonu. Prześcieradło Kingsize nabiera największego piękna w pokoju. Tutaj ponownie zapewniono pracę Kantha, aby była warta. Praca jest inicjowana z Jaipur od wykwalifikowanych pracowników. Wzory haftu ręcznego na prześcieradle pochodzą stąd. Można więc wybrać najlepszy projekt prześcieradła do swojego salonu.\n6. Haftowane prześcieradło z bawełnianego ściegu ręcznego:\nJest to nieco brazylijski wzór prześcieradła haftowanego w kolorze pomarańczowym na podwójne łóżko. Praca z ściegiem ręcznym jest zawsze warta dla prześcieradła. To połączenie perfekcji i elegancji przy tworzeniu prześcieradła. Projekty prześcieradeł z haftami nie są możliwe, gdyby nie było wykwalifikowanych pracowników. Ta bawełniana pościel jest pozytywnym kolorem i odbiciem w pokoju. Trzeba kupić tak dobrze wyglądającą i pozytywną prześcieradło.\n7. Bordowy projekt prześcieradła do haftu:\nJest to słynne prześcieradło firmy Panipat i uważane za prześcieradło haftowane wstążką. Różowo-bordowy kolor naprawdę pasuje do salonu, a otoczenie jest zadbane. Nowe rodziny muszą mieć takie piękne bordowe prześcieradła do pokoju. To prześcieradło można przechowywać do codziennego użytku lub szczególnie na jedną dobrą okazję. Wszystko zależy więc od kupującego prześcieradło. Więc dokonaj dobrego wyboru na prześcieradło.\nMateriał: Tkanina, Bawełna.\nStyl łóżka: Podwójne prześcieradło.\nIlość wątków: 144.\n8. Projekt prześcieradła z nadrukiem zwierzęcym:\nPrześcieradła bawełniane z haftem to również jedna z najczęściej kupowanych prześcieradeł w Internecie. Teraz takie podejście sięgnęło do unikalnych projektów. Na tym samym prześcieradle z ręcznie wykonanym nadrukiem nadrukowano wielbłąda i słonia. Ta esencja obrazu zwierząt nadaje prześcieradle piękny wygląd. Można go łatwo kupić do dziecięcej sypialni, a nawet w rozsądnej cenie. W związku z tym wybierz prześcieradło z nadrukiem zwierzęcym.\n9. Piękne różowe prześcieradła z haftem indyjskim:\nNiestandardowe prześcieradła z haftem nadają pomieszczeniu mocny wygląd. Tutaj różowy kolor będzie pasował do ogólnego projektu prześcieradła. Na tym prześcieradle pokazano prosty wzór haftu na prześcieradło. Jest to część doskonałej pracy, którą wykonuje się na prześcieradle. Można go zachować do codziennego użytku lub zachować na jakąś okazję. Kup więc i wpłyń na otoczenie pokoju.\n10. Kantha work Jaipuri haft prześcieradła:\nWzory haftu ręcznego na prześcieradle są teraz wyjątkowe i umiejętne. Praca Kantha to starożytna praca wykonywana na prześcieradłach do projektów. Piękno haftowanego prześcieradła podkreśla tylko praca Kantha. Ten prześcieradło jest oparte na projekcie Jaipur. Nadaje się do podwójnego łóżka i może być łatwo dostępny również na pojedyncze łóżko. W ten sposób można łatwo kupić tak dobry produkt.\nHaftowane prześcieradła India w końcu wchodzą na rynek. Większość ludzi nadal uwielbia smak haftowanej pościeli. Taki wybór może być łatwo dokonany przez kupującego w oparciu o kształt, rozmiar i budżet. Przed zakupem produktu trzeba przejść przez każdy punkt. Istnieje jeszcze wiele innych wzorów haftowanych prześcieradeł oprócz top 10. Wzory haftów w prześcieradłach są całkiem dobre do dalszego wykorzystania i trzymane tylko na kilka dobrych okazji. Więc dokonaj wyboru tego samego, co pasowałoby do twojego łóżka.\n10 najlepszych drukowanych wzorów prześcieradeł ze zdjęciami w Indiach


Ja chyba zwariuję! Tom 1 - Przybyłek Agata | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nJa chyba zwariuję! Tom 1 (okładka miękka)\nokładka od 12,67 zł\nokładka miękka, 2018 22,14 zł\nwydanie pocket, 2019 12,67 zł\nWymiary produktu [mm]: 139 x 206 x 35\n25-05-2018 o godz 20:29 przez: Anonim\nZwariowana komedia romantyczna! Niby codzienność, ale jakże niecodzienna!\n07-05-2018 o godz 12:13 przez: Kinga Łuczyńska\nSłuchajcie! Jestem pod ogromnym wrażeniem, bo naprawdę bardzo dawno nie czytałam już aż tak dobrej książki. Z pozoru to tylko zwykła komedia romantyczna, niby nic ciekawego, przeciętny gatunek, w którym raczej nic się nie dzieje, a jedynie pojawia się wątek komediowy z przeplatanymi scenami miłosnymi. Dodam również, że takiego rodzaju książki oceniam na cztery, pięć gwiazdek, ponieważ nie są one jakoś szczególnie wybitne. A tutaj jednak zostałam mile zaskoczona i zszokowana, Autorka naprawdę bardzo mocno mnie zszokowała fabułą, historią oraz stylem pisania. Historię jaką przedstawia przed nami Autorka jest z jednej strony banalna, bo opowiadania o kobiecie, która ledwie wiąże koniec z końcem, nie radzi sobie sama z dwójką dzieci, pracuje w zakładzie psychiatrycznym, a jej matka na siłę próbuje znaleźć jej faceta i to jeszcze na portalach randkowych! Jak się okazuje życie układa Ninie (głównej bohaterce) zupełnie inny scenariusz. Nikt nie powiedział, że będzie łatwo, nikt nie mówił, że każda decyzja jaką podejmie będzie tą najlepszą, ale ważne jest to, że Nina nie poddaje się i walczy do końca o swoje szczęśliwe życie. Więc jak wspomniałam, pomysł na fabułę - całkiem prosty, przeciętny, raczej nie jest on jakiś niezwykle wybitny, ale sami musicie sięgnąć po ten egzemplarz, aby zrozumieć co mam na myśli mówiąc, że naprawdę warto! Ninka to samotna kobieta, którą opuścił mąż, ma dodatkowo dwójkę dzieci, pracę w psychiatryku, jest pomocą, którą sprząta i dogląda pacjentów. Niby nie ma najgorzej, jednak nie jest to wcale takie proste, ponieważ jest całkowicie sama i ciężko jej w ciągu dnia znaleźć czas również i dla dzieci. Dodatkowo, z pieniędzmi również jej się nie przelewa, nie jest za bogata, ponieważ ta praca nie daje jej nie wiadomo jakich kokosów. Jej mąż znajduje sobie inną kobietę i opuszcza Ninę. Kobieta jednak nie załamuje się, ma kochające dzieci, matkę, która zawsze jej pomaga oraz siostry. Czy jednak na pewno to wszystko wygląda tak kolorowo jak nam się wydaje? W pracy również nie jest za ciekawie, ponieważ do Niny ,,przykleja się" pacjent, który twierdzi, że ją kocha i nie potrafi bez niej żyć, co rusz ją prześladując i twierdząc, że to miłość jego życia. W domu z dziećmi również nie jest za wesoło, dzieci stale chorują, a najgorsze już co je może spotkać to ospa, przez co Nina staje się uziemiona i nie potrafi rozplanować sobie dnia pracy. Dodatkowo, ma konflikty z nauczycielkami z przedszkola, które stale robią jakieś problemy i sprawiają, że Nina ma tylko i wyłącznie pod górkę. Dodatkowo jej matka uważa, że kobieta po trzydziestce bez faceta, to już stara panna, która już nigdy nie będzie miała szans na mężczyznę. Z tej racji postanawia założyć córce portal randkowy na którym to ona w imieniu córki potajemnie umawia ją na randki i wysyła facetom jej półnagie zdjęcia. Jest jednak jednak nadzieja, światełko. Na drodze Niny staje pewien lekarz, którego poznaje w oddziale psychiatrycznym. Wydaje się być kimś wprost stworzonym dla Niny. I jak tu nie zwariować, kiedy życie stawia przed tobą kłody i płata ci figle? ,,Ja chyba zwariuję" to romantyczna i zarazem pełna zwrotów akcji opowieść o codzienności, która daje nam nadzieję na wszystko co najlepsze". I choć nie jestem ogromną fanką komedii romantycznych, to uważam, że ta pozycja zasługuje akurat na uznanie. To barwna, fantastyczna historia z bardzo wesołymi wątkami oraz bohaterami. Wystarczy nawet spojrzeć na samą okładkę i już można stwierdzić, że będzie to słodka, cukierkowa powieść, którą powinna przeczytać każda kobieta, chociażby na poprawę humoru. Bohaterowie ukazani w książce są wykreowani w genialny sposób, po raz kolejny spotykam się z tym, że nie są oni idealni, piękni, niezwykle mądrzy i bogaci. To zwykli, przeciętni ludzie z wadami i problemami. A kto wie czy nie znajdziemy w tej książce bohatera, który utożsamiałby się z nami ? Poza tym już sam tytuł idealnie pasuje do fabuły. Całość idealnie współgra ze zwariowanym i szalonym życiem Niny. Ważne jest również to, że Autorka wykreowała cudowny świat niezwykle lekkim, precyzyjnym piórem. W książce nie ma jakiś zawiłości, niejasności w fabule czy w bohaterach. Widać, że wszystko jest przemyślane od samego początku do końca. Najlepszą według mnie postacią był właśnie Jacek - lekarz, w którym zakochała się Nina. Jego postać była dla mnie sprzeczna i kontrowersyjna. Bardzo podziwiałam go, że tak dużo w życiu osiągnął, jednak jego więź z matką doprowadzała mnie do szału, momentami miałam ochotę zamordować tę kobietę. Bo który facet w tym wieku, który ma tak dobrą pracę i pieniądze pozwala sobie na takie traktowanie ze strony matki? No coś niesamowitego, uważam, że Jacek i jego matka to dwie najbardziej irytujące postacie, które wniosły wiele barwności i urozmaicenia do historii, są jak najbardziej na plus. Podsumowując, uważam, że naprawdę warto jest sięgnąć po tę książkę. Chociażby dla poczucia humoru Autorki, dla niezwykle barwnych bohaterów oraz ich znakomitych dialogów. Ja już czekam\n21-10-2018 o godz 15:09 przez: justa21\nKochane mamusie? „(…) Nie ma róży bez kolców, jak to powiedział jeden pan, kiedy zmarło się jego teściowej i przyniesiono mu rachunek za pogrzeb” – to stwierdzenie Jerome K. Jerome, to tylko jeden z niezbyt pochlebnych sądów o teściowej. Niemal od zawsze kojarzyła się ona z największym złem, dlatego może – w ramach oswojenia wroga – stała się bohaterką żartów, dowcipów czy krążących w sieci memów. A choć nie każda teściowa przypomina wcielenie szatana skrzyżowane z czarownicą i najgorszą szkolną nauczycielką, to jednak większość mamusiek rzeczywiście doskonale wpisuje się w taką charakterystykę. Zamiast jednak złorzeczyć na teściową warto spojrzeć na motywy ich postępowania – w ich mniemaniu synowa czy zięć to osoby, które odbierają im ukochane dziecko i skazują je same na samotną egzystencję. Jednak nie tylko z teściowymi można mieć problem, bowiem pojawia się on dużo wcześniej. Owe upiorne teściowe to zwykle równie upiorne matki, które nierzadko potrafią w źle pojętej definicji miłości, zagłaskać swoje dziecko na śmierć, stłamsić je, zniewolić, odebrać prawo do samostanowienia, o życiowej zaradności nawet nie wspominając. Przykład takich mamusiek z piekła rodem daje Agata Przybyłek, w rewelacyjnej i wywołującej niekontrolowane wybuchy śmiechu powieści „Ja chyba zwariuję”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Czwarta Strona książka, to nie tylko nieco ironicznie nakreślony portret mam, które wiedzą wszystko najlepiej i które najchętniej przeżyłyby za dziecko życie, ale i prawdziwy dramat – zarówno dla ich dzieci, jak i dla nich samych. Powieść obyczajowa z nutką romansu i ogromną dawką pozytywnej energii i słodko-gorzkiego śmiechu, to doskonałe antidotum na życiowe bolączki, na depresje czy … szatańską teściową. Bohaterką powieści jest Nina, zbliżająca się do trzydziestki salowa, zatrudniona w szpitalu psychiatrycznym w Brzózkach. Ta rozwódka, matka dwójki prawie nastoletnich dzieci: Ignasia i Kalinki, to nieustanny problem w oczach matki, Sabiny Dudek. Sabina - egzaltowana, wielokrotna mężatka, zafascynowana fitnessem, zdrowym odżywianiem i młodszymi mężczyznami nie może znieść faktu, że jej córka nie tylko wyszła za mąż za idiotę, który nie skalał się w życiu uczciwą pracą (za to doskonale wychodziło mu zaciąganie kredytów na żonę), ale i tego, że po porodach, a później rozwodzie, córka straciła zainteresowanie swoim wyglądem. Solą w oku są Sabinie dodatkowe kilogramy córki, jej niedbały ubiór czy niestaranna fryzura, szczególnie, iż już niedługo, po przekroczeniu trzydziestki Nina (o zgrozo!!!) pretendować może wyłącznie do miana starej panny (no, starej rozwódki). Oczywiście kto, jak nie matka może w takiej sytuacji spieszyć z pomocą. Nie dość, że zakłada Ninie profil na portalu randkowym, to jeszcze podszywając się pod córkę, umawia ją na spotkania z rozochoconymi roznegliżowanym zdjęciem kandydatami. Z piekła rodem jest też matka zatrudnionego na stanowisku psychiatry Jacka. Kiedy po śmierci ojca mężczyzna wrócił z Warszawy, gdzie praktykował, do rodzinnych Brzózek nie spodziewał się, że stając się antidotum na samotność matki, sam podpisuje na siebie wyrok. Jego rodzicielka bowiem zapomniała, że syn ma już trzydzieści lat i wciąż traktuje go, jak małe dziecko, podsuwając pod nos zdrowe posiłku, ubierając go, a nawet kontrolując jego aktywność w wolnym czasie. Oczywistym jest zatem, że wobec randki Jacka i to jeszcze z salową, mamusia musi wkroczyć do akcji. Wszak żadna lafirynda dziecka nie będzie jej odbierała! Salową, która umówiła się na randkę z Jackiem, jest oczywiście Nina, choć tym razem nie jest to spotkanie załatwione przez Sabinę. Borykająca się z kłopotliwym (napastliwym) pacjentem Nina zwraca się o pomoc do przystojnego doktora, nie mając nawet świadomości, jak ta znajomość dalej się potoczy. Wszak dotąd psychiatra nawet jej nie zauważał, a teraz zaprasza na spotkanie… Czy możliwy jest romans, w który wmieszane są dwie zaborcze matki, z których każda ma swój cel? Czy Nina i Jacek znajdą w sobie siłę, by utrzymywać relację pomimo posiadania dość osobliwych rodzicielek? Czy miłość na „wariackich papierach” może narodzić się w szpitalu psychiatrycznym? Przekonamy się o tym dzięki lekturze fenomenalnej powieści Agaty Przybyłek, która nie tylko zdradza talent autorki do konstruowania frapującej fabuły i pełnych życia bohaterów, ale pokazuje również jej talent komediowy. I choć czasami jest to śmiech przez łzy, to pewne jest, że szukając w życiu bohaterów analogii do swojego życia, nie tylko mamy możliwość zainspirować się, ale i spojrzeć z dystansu na swoje problemy. I zaśmiać się radośnie, znów sięgając po książkę „Ja chyba zwariuję”, traktując ją jako panaceum na wszystkie smutki. Justyna Gul Qultura słowa\n10-05-2018 o godz 13:27 przez: Anonim\nMiłość można znaleźć wszędzie, nawet… w szpitalu psychiatrycznym! ONA - Nina Maj dwudziestodziewięcioletnia salowa w szpitalu psychiatrycznym, rozwódka i matka ośmioletniego Ignacego oraz jedenastoletniej Kalinki, każdego dnia zmaga się z prozą życia. Aczkolwiek urozmaiceniem szarych dni Niny, jest jej cudowna mamusia - Sabina, która z głową pełną pomysłów i wdziękiem osobistym, próbuje na własną rękę wprowadzić zmiany w życiu kobiety. Zdrowe odżywianie, wizyta u fryzjera, zakupy w celu zmiany garderoby, a nawet usilne poszukiwania kandydata na nowego męża dla córki, nie mają żadnych tajemnic przed Sabinką. Energia i zapał Sabiny, są tak silne, że ani groźba, ani prośba nie są w stanie jej powstrzymać... ON - Jacek do tej pory wiódł spokojne życie warszawiaka, aż do dnia kiedy ponownie wprowadził się do matki. Nie chcąc zostawić rodzicielki na pastwę samotności, po śmierci swojego ojca przeprowadza się do Brzózek i tam zatrudnia się jako psychiatra w jednym ze szpitali. Jako szanowany i rzetelny psychiatra, każdego dnia próbuje stawić czoła nadopiekuńczej Anicie, która jest w stanie zrobić wiele dla swojego ukochanego jedynaka. Śniadanka, obiadki do pracy, zawsze wyprasowane ubrania i nieustanna troska, w rezultacie doprowadziły do tego, iż Jacek musi leczyć się na zaburzenia lękowo-depresyjne (nerwice)... Pewnego dnia w szpitalu psychiatrycznym (i to całkiem przypadkiem) Nina poznaje Jacka. Pierwsza dłuższa rozmowa powoduje, iż pomiędzy tym dwojgiem pojawia się nić porozumienia. Jednak czy mają szansę na zbudowanie związku? A co jeśli do ich relacji wtrącą się obie matki? Jak zakończy się ta historia? Otrzymałam w swoje dłonie wyjątkową i nieszablonową komedię romantyczną. Autorka już od pierwszych stron częstuje nas oryginalnością i humorem. Całość świetnie wpasowała się w mój gust czytelniczy, serwując mi wiele pozytywnych emocji! Niewątpliwą zaletą niniejszej publikacją są nietuzinkowi oraz różnorodni bohaterowie. Każdy z nich jest inny, wyróżniający się na tle pozostałych. Autorka wykreowała postacie wyjątkowo wyraziste i barwne, lekko przerysowane, ale takie, które dostarczają całej historii niebywałego kolorytu. Pierwsze skrzypce gra oczywiście Nina i Jacek, muszę przyznać, iż podziwiałam ich, za cierpliwość, jaką posiadali względem swoich matek. Sabina na każdym kroku wykazywała się oryginalnością i brakiem granicy w szalonych pomysłach, w stosunku zmiany życia swojej córki. Zaś Anita, swoją nieustanną troską i nadopiekuńczością względem trzydziestolatka, niejednokrotnie wywoływała we mnie nutkę irytacji. Choć postacie matek są w stanie dostarczyć odbiorcy ambiwalentnych emocji, to bez dwóch zdań udowadniają, iż są wyjątkowe, nietypowe i nadzwyczajne. Bardzo ujęła mnie również postać Kalinki (córki Niny), a jej dojrzałość i mądrość są naprawdę godne podziwu! Agata Przybyłek posiada niebywale lekkie pióro. Tworzy intrygujące i plastyczne oraz barwne opisy, które karmią naszą wyobraźnię. Dialogi są adekwatne w stosunku do danej sceny, jak i przyozdobione humorem. Zaś dynamiczne tempo akcji powoduje, iż książkę pochłania się jednym kęsem. Znajdziecie tutaj także wiele nieoczekiwanych zwrotów akcji, które naprawdę nadają całej historii niepowtarzalności i uroku. Nie zabrakło również wątku romantycznego, który został wkomponowany w całość z dozą lekkości i smaku. Ninie wydawało się, iż już nigdy nie trafi ją strzała amora, a tu takie zaskoczenie! Jednak miłość można znaleźć wszędzie, nawet w szpitalu psychiatrycznym! Sukcesywnie i stopniowo kiełkujące uczucie pomiędzy Jackiem i Niną, przeodziane różnymi niuansami, jest urzekające i autentyczne. Wątek romantyczny nie przytłacza, nie jest także uciążliwy, a tym bardziej przerysowany. Autorka pięknie ukazała odbiorcy dojrzałą i szczerą miłość. Reasumując: Agata Przybyłek stworzyła przeuroczą, ciepłą i przezabawną obyczajową komedię romantyczną, która gwarantuje niesamowite chwile odprężenia i relaksu! Czytając tę książkę będziecie się nieustannie uśmiechać, bo w przeważającej części to właśnie humor ma tutaj decydującą rolę! Dawno tak świetnie nie bawiłam się podczas czytania książki! Rewelacja! Gorąco Wam polecam! Nie zawiedziecie się! :)\n19-10-2018 o godz 22:03 przez: ejotek\nMiłość można podobno znaleźć wszędzie, choć nie zawsze jest dożywotnia i idealna. Przekonała się o tym Sabina, pięćdziesięcioośmioletnia matka czterech córek, zrodzonych z różnych tatusiów. Nina, Małgosia, Patrycja oraz Eliza to dla Sabiny cztery żywioły. W tym tomie główną postacią jest Nina (żywioł powietrza). Kobieta jest po rozwodzie i wychowuje samotnie dwójkę dzieci: Ignasia i Kalinkę. Wciąż musi liczyć na czyjąś pomoc, ponieważ trudno jest pogodzić pracę zmianową z wychowywaniem dzieci, wywiadówkami i innymi domowymi czynnościami. Na szczęście matka Niny jaka jest to jest, ale z wnuczętami zostanie; często zajmuje się nimi również jedna z sióstr-bliźniaczek - Eliza. Nina Maj jest salową w szpitalu psychiatrycznym w Brzózkach i wciąż żyje w stresie, bowiem jeden z pacjentów uroił sobie, że ją kocha i stał się namolny. Zaskakuje ją w najmniej spodziewanych sytuacjach, dlatego kobieta zaczyna się bać. Ratunkiem staje się jeden z lekarzy - Jacek, którego Nina przyłapuje w nieużywanym pomieszczeniu laboratorium na paleniu. Mężczyzna obiecuje jej pomoc i rozmowę z pacjentem. Między salową a lekarzem zaczyna iskrzyć, choć żadne z nich nie zdaje sobie sprawy, jaką rewolucję wywołają kiedy umówią się na randkę. Co na to ich nadopiekuńcze matki? Matka Niny - Sabina - wręcz marzy, by córka sobie kogoś znalazła. Bez jej wiedzy i zgody zarejestrowała ją nawet na portalu randkowym i flirtuje z różnymi mężczyznami, rzekomo w imieniu Niny. Jej zdaniem córka jest niezaradna życiowo, zwłaszcza w sprawach damsko-męskich i należy jej pomóc. Nina jest wściekła za samowolkę matki, może da jej spokój, kiedy dowie o spotkaniu z Jackiem? Ale możliwe, że portal ten nieco mocniej zamiesza w rodzinie, niż Sabina początkowo zakładała... Jest świetna w bajerowaniu ludzi i naginaniu rzeczywistości. Natomiast matka Jacka - Anita - to całkowite przeciwieństwo Sabiny. Kobieta przeszła na wcześniejszą emeryturę, by dogadzać synkowi! Wciąż analizuje skład potraw, z pamięci recytuje możliwe skutki spożywania niezdrowych posiłków. Nie wyobraża sobie, że jakaś kobieta mogłaby jej odebrać syna, poza tym przecież mężczyzna tuż po trzydziestce nie może zostać sam z kobietą! W swoim szaleństwie nie zauważyła jedynie, że prawie go zagłaskała i Jacek choruje na nerwicę. Uspokaja się z chwilą założenia lekarskiego fartucha. Stał się mistrzem kombinowania i uciekania od bytności w domu. Teraz możecie zacząć sobie wyobrażać jak wyglądała pierwsza randka Niny i Jacka? Już? Macie to? Gwarantuję Wam, że w powieści atrakcji będzie znacznie więcej niż w Waszych wyobrażeniach :) Skupiłam się tylko na wątku romansowym i matek-wariatek, a przecież Agata Przybyłek podarowała nam też byłego męża Niny - Igora, który potrzebował sms-a z adresem szkoły własnej córki czy cały wachlarz ciekawych użytkowników randkowego portalu. Już w tej powieści bardzo polubiłam siostrę Niny - Elizę, która kocha książki i często do późna nie śpi, bo "jeszcze jeden rozdział" trzeba przeczytać. Licząc, że kolejne części tej serii skupią się na jej życiu, wszak przygotowuje się do ślubu. "Ja chyba zwariuję!" to dla mnie powieść startowa "przybyłkomanii". Autorka stworzyła barwne postacie, komiczne lub tragiczne sytuacje i miejsca z duszą. Zadziałała jak gaz rozweselający nie tylko sytuacjami z Niną lub Sabiną, ale również dziećmi Niny. Bo dzieci jak wiadomo w sposób szczery i dosadny podchodzą do świata i nie przejmują się okolicznościami zadawanych pytań. Jedenastoletnia Kalinka udowodniła, że już w tym wieku należy myśleć o przyszłości - dlaczego ? Przekonajcie się sięgając po ten tytuł. Podsumowując - "Ja chyba zwariuję!" to historia o samotnym rodzicielstwie, manipulacji, samotności i przesadnym dbaniu o potrzeby dorosłych dzieci. Opowieść o tym, że miłość może nas spotkać wszędzie, trzeba tylko czekać, mieć nadzieję i być cierpliwym. Choć ta cierpliwość może nam być bardziej potrzebna dla innych. Optymistyczna, odprężająca, chwilami wzruszająca, lekka a przede wszystkim zabawna - polecam. recenzja pochodzi z mojego bloga: http://czytelnicza-dusza.blogspot.com/\n01-05-2018 o godz 17:18 przez: Bibliotecznie\nJak żyć, kiedy nad głową wciąż biadoli nadopiekuńcza matka, która nie może znieść, że jej córka, rozwódka i matka dwójki dzieci, nie szuka mężczyzny, z którym spędziłaby resztę życia? Jak przetrwać, kiedy na każdym kroku człowiek natyka się na matkę, która starłaby każdy paproszek sprzed stóp ubóstwianego syna-jedynaka i nie wyobraża sobie wprost, by w jego życiu pojawiła się kobieta, która ją zastąpi? Kiedy każdy dzień wypełniony jest bezsilną złością na nadgorliwe rodzicielki, a przyszłość, z różnych powodów, jawi się w barwach raczej marnych, nie pozostaje nic innego, jak rzucić się w ten wir i mieć nadzieję, że ktoś na czas wyciągnie rękę i uratuje przed niechybną śmiercią lub popełnieniem zbrodni... Nina pracuje jako salowa w szpitalu psychiatrycznym i jest rozwódką z dwójką dzieci. Dodatkowo ma jeszcze trzy siostry, matkę owładniętą obsesją zdrowego żywienia i dbania o sylwetkę oraz ogólnie pojęty look, a także ojczyma, który jest dentystą o anielskiej wprost cierpliwości do znoszenia ekscesów swojej żony. Każdy kontakt na linii matka-córka obfituje wprost w niesamowite pomysły tej pierwszej w układanie życia uczuciowego tej drugiej. Randki w ciemno, konto na internetowym portalu randkowym i propozycja odsysania tłuszczu to tylko niektóre z propozycji, które Sabina zaserwowała córce. Jacek to psychiatra z trzydziestką na karku, na którego drodze nie stanęła jeszcze żadna kobieta. Oprócz, oczywiście, matki zdolnej do absolutnie wszystkiego, by przychylić nieba ukochanemu synkowi. Od kiedy mężczyzna po śmierci ojca przeprowadził się z Warszawy do niewielkich Brzózek i zamieszkał z owdowiałą matką, jego życie zamieniło się w koszmar. Podczas gdy decyzja ta dla niego stała się dopustem Bożym, dla jego matki obecność syna stała się sensem życia. Szaleństwo kobiety na jego punkcie było do tego stopnia trudne do opanowania, że lekarz zdecydowanie z coraz większymi oporami wracał po pracy do domu... Ciągły stres doprowadził go do nerwicy i pochłaniania coraz większych dawek leków uspokajających. Pewnego dnia dwójka naszych bohaterów natyka się na siebie w szpitalu psychiatrycznym, w którym oboje pracują. Czy spotkanie to stanie się wstępem do nawiązania bliższej znajomości? Jak zareagują obie matki na plany randkowe ich - dorosłych w końcu - dzieci? Jaką rolę odegra w tym wszystkim były mąż Niny? I komu jeszcze narazi się kobieta? Musicie koniecznie przeczytać, by poznać niesamowite perypetie bohaterów! Muszę przyznać, że początkowo niesamowicie irytowały mnie dialogi syn Jacek-matka Anita i córka Nina-matka Sabina. Nie mogłam wytrzymać tej bierności dorosłych w końcu ludzi, którzy nie potrafili stanowczo odmówić matkom włażącym bez pardonu z butami i wtrącającym się w ich życie do tego stopnia, że podnosiło się ciśnienie. Zgłaszanie na policję zaginięcia "dziecka", bo syn nie oddzwonił w ciągu kilku godzin? Proponowanie córce umówienia wizyty u lekarza, który odessie jej nadmiar tłuszczu, bo w tym stanie nie zainteresuje sobą żadnego faceta? Podszywanie się pod córkę na portalu randkowym? No halo! Bez przesady... Ale z czasem akcja tak się zaczęła kręcić, że nie zważałam już na te niespełna rozumu mamuśki, tylko bawiłam się dialogami. Dialogi bowiem są tu genialne! Część musiałam nawet przeczytać mężowi na głos, tak się z nich uśmiałam. Dzięki dopieszczeniu fabuły autorka osiągnęła rewelacyjny efekt lekkości i płynności zdarzeń. Nie było czasu na to, by się którymś wątkiem znudzić. Naprawdę dużo się tu dzieje. I nie zaliczyłabym tej powieści do kategorii "romans". Dla mnie romansu jako takiego jest tu niewiele (i całe szczęście, bo nie lubię: D). Znajdziecie tu raczej opowieść o tym, co dzieje się, kiedy matki rządzą życiem dorosłych już dzieci. A miłość? Miłość jest, a jakże, ale zaserwowana w tak apetyczny sposób, że uśmiech nie schodzi z ust podczas lektury.\n09-02-2019 o godz 15:24 przez: Nietoperz\nNina, salowa w szpitalu psychiatrycznym, matka dwójki dzieci, rozwódka. Jacek, młody lekarz pracujący w tym samym miejscu, jedynak. Ich matki, niby tak bardzo różne, a jednak z podobnie silną osobowością, wymuszające na dzieciach podporządkowanie się. Czy ta para ma szansę być razem pomimo otaczającego ich szaleństwa? I nie mam tu wcale na myśli miejsca ich pracy. Jakie problemy stworzą im nadopiekuńcze mamuśki? Przeczytajcie! Nie jestem zbytnią fanką tzw. "literatury kobiecej", więc byłam ostrożnie nastawiona do tej książki od samego początku. Niepotrzebnie. "Ja chyba zwariuję!" wciąga, od samego początku, i ciężko się od niej oderwać. Pełna humoru, więc co chwilę wybuchałam śmiechem. Napisana lekko, dzięki czemu strony leciały jedna po drugiej. Bohaterki pierwszoplanowe, czyli obie matki, były bardzo absurdalnymi postaciami, choć nie wątpię, że takie sytuacje zdarzają się w realnym życiu. Szczególnie mając na myśli matkę Jacka. Autorka trochę z przymrużeniem oka przedstawia toksyczne relacje i wpływy rodziców na swoje dzieci, często już dorosłe, pakowanie się z butami w ich życie, co, dzięki humorowi jest łatwiejsze do przełknięcia a jednocześnie mocno daje do myślenia, i rodzicom dorosłych dzieci, i dorosłym dzieciom nadopiekuńczych i zaborczych rodziców. Bardzo podoba mi się postawa Niny w stosunku do pacjentów i pacjentek szpitala, których i które traktuje jak wszystkich innych, niestety postawa Jacka jest inna, i bardzo niewłaściwa ze strony lekarza, który pacjentów infantylizuje, traktując ich jak duże dzieci. W naszym społeczeństwie niestety pokutuje takie podejście, by osoby z zaburzeniami czy chorobami psychicznymi traktować jak gorsze, ułomne, nie w pełni człowiecze, co jest nie tylko przykre ale też łamie ich prawa i poniża. To postawa Niny, zdawałoby się, zwykłej salowej, jest godna naśladowania. Polubiłam bardzo postać córki Niny, Kalinki, wygadanej i pewnej siebie jedenastolatki, która zawsze przegada każdego dorosłego czy dorosłą, a poza tym jest inteligentna ponad wiek. Chciałabym, żeby moja córka była podobna do niej za kilka lat;) Sam wątek związku Jacka i Niny jakoś nie zrobił na mnie większego wrażenia, nie jest to mój typ relacji. Największy moim zdaniem minus książki to zbytnie przyspieszenie akcji pod końcem. Przez większość książki mamy ogromną ilość opisów osób, zdarzeń, ze wszystkimi szczegółami, a końcówka została potraktowana po "macoszemu", bo para już jest razem więc w sumie o czym tu wiele opowiadać, a moim zdaniem kilka wątków bocznych można było jeszcze bardziej rozwinąć (szczególnie ten dotyczący matki Jacka). Czuję w związku z tym pewien niedosyt. Czy polecam? Nie wiem. Zależy komu. Mi się podobała. Jeśli lubicie lekką literaturę komediową na odpoczynek po ciężkim dniu, jak najbardziej. Tytuł jest jak najbardziej adekwatny do treści;) Całe szczęście to też jedna z niewielu pozycji, gdzie nie znajdziecie ani szczególnego seksizmu, ani nietolerancji, ani postaw antykobiecych, a jeśli już są, zostają dosadnie ośmieszone przez autorkę.\n07-03-2020 o godz 22:29 przez: MrsBookBook\nTo moje drugie spotkanie w twórczością Agaty Przybyłek i tym razem było zdecydowanie lepiej. Historia miłości Niny i Jacka wydaje się być lekka i zabawna, jednak na ich drodze stają „kochające” mamusie. Nina jest mamą dwójki dzieci, od kilku lat rozwiedziona ze swoim byłym mężem. Pracuje, jako salowa w szpitalu psychiatrycznym. Jej mama - Sabina - jest królowa zdrowego trybu życia. Codziennie rano chodzi na siłownię i gotuje tylko fit potrawy. Za wszelką cenę chce ułożyć życie najstarszej córki, temu kupuje jej karnet na siłownię i zakłada jej konto na portalu randkowym. Nina sceptycznie podchodzi do pomysłów matki jednak przystaje na jej propozycje. Jacek to młody lekarz psychiatra. Po śmierci ojca postanawia wrócić z Warszawy do Brzózek i zamieszkuje z mamą. Anita - mama głównego bohatera - tez ma bzika na punkcie zdrowia. Traktuje Jacka jak małego chłopca. Jednak mężczyzna przez to wszystko nabawił się nerwicy i nie wie jak wytłumaczyć matce, że jest już dorosły, by nie sprawić jej przykrości. Postacie, które również korzystnie wpływają na fabułę to dzieci Niny. Kalinka to rezolutna dziewczynka, która nie da sobie w kaszę dmuchać. Oraz Ignaś, który jest ciekawy świata i zawsze stoi murem za starszą siostrą. Ta książka zdecydowanie bardziej mi przypadła do gustu niż „Bądź moim światłem”. Czytało się szybko a i też byłam zaciekawiona, co wymyślą mamy głównych bohaterów. Historia nie raz wywoływała uśmiech na mojej twarzy, ale czasem wywoływała irytację względem niektórych bohaterów. To, że Nina i Jacek odnajdują swoją miłość w szpitalu psychiatrycznym jest nietypowe, jednak jak najbardziej na plus dla tej powieści. Tak samo bardzo miło czytało się o początkach znajomości dwojga ludzi z różnych sfer, że się tak wyrażę. To, że salowa przechodzi na Ty z lekarzem, ona ma trochę obiekcje, co do tego jednak go nie obchodzi, co inni pomyślą. Książka schematyczna i przewidywalna jednak bardzo przyjemna w czytaniu. Idealna by oderwać się od spraw codziennych i się zrelaksować.\n12-11-2020 o godz 13:24 przez: Anonim\n"Ja chyba zwariuję!" to pierwsza powieść Agaty Przybyłek, która trafiła w moje ręce. Okazuje się, że przypadkowy wybór równie dobrze jak pomyłką, może okazać się strzałem w dziesiątkę. Choć staram się ograniczać zaczytywanie w lekkiej, obyczajowej literaturze, zdarza się, że potrzebuję tego typu odskoczni. Książki, w której świat można się przenieść i pochłonąć ją w jedno, czy dwa popołudnia. Pożyć choć przez chwilę problemami bohaterów i na moment zapomnieć o własnych. W taką kategorię dzisiejszy tytuł wpisuje się idealnie. Czym mnie urzekł w szczególności - pozytywnym, dającym nadzieję przesłaniem, że w najmniej oczekiwanym momencie karta może się odwrócić. Nie ma tego złego..., a za rogiem może czyhać szansa od losu, którą wystarczy w porę chwycić i wykorzystać. Co więcej, podróż do opisanego w powieści świata okazuje się być okraszona sporą dawką sytuacyjnego humoru. Gwarantuję, że nie raz radośnie zachichoczesz, słysząc pytania dzieci ( wiesz, czy koty mają pępki? ), bądź obserwując poczynania rezolutnych matek ( chciałabyś, by w Twoim imieniu założono konto na portalu randkowym, byle tylko znaleźć Ci męża? ). Odpowiedź czy warto sięgnąć po tę powieść nasuwa się sama. Jesienne wieczory robią się coraz dłuższe, chandra dopada jakby częściej, wielu z nas jest zmuszonych zostać w domu. To wszystko nie nastraja optymistycznie. Ratujmy się więc sprawdzonymi sposobami - czy dobra komedia romantyczna w papierowym wydaniu nie jest jednym z nich? Zachęcamy do zapoznania się z całością naszej recenzji: https://bookwieco.wixsite.com/home/post/jachybazwariuje\n26-04-2019 o godz 20:48 przez: ja_bibliotekarka\nSabina, fit mama czterech dorosłych córek i babcia, jest determinowana, aby znaleźć męża dla swojej najstarszej córki, Niny. Nina, rozwiedziona od kilku lat mama dwójki dzieci, pracuje w szpitalu psychiatrycznym jako salowa. Codziennie toczy walkę z czasem, obowiązkami i nadopiekuńczą matką. Jakby tego było mało, od dłuższego czasu w pracy ma problem z szalonym pacjentem, który wybrał sobie Ninę na obiekt westchnień. Jego "miłość" staje się jednak coraz bardziej niebezpieczna, a Nina czuje się osaczona. W tym trudnym momencie, niespodziewanie z pomocą przychodzi jej psychiatra Jacek. Przystojny lekarz próbuje wyswobodzić się spod skrzydeł swojej nadopiekuńczej matki, która nie może sobie wyobrazić, że jej syn mógłby się zakochać i wyprowadzić do innej kobiety. Książka jest zwariowaną komedią romantyczną, napisaną niezwykle lekkim piórem. Wierzę, że wielu kobietom może się podobać. Sama kilka razy uśmiechałam się pod nosem. Jednak "Ja chyba zwariuję" nie porwała mnie na tyle, żeby sięgnąć po kolejne części🤷. Dla mnie jednak książka jest zbyt lekka, a sama fabuła, na potrzeby osiągnięcia efektu komediowego, naciągana aż boli🤷. Agata Przybyłek napisała jeszcze dwie części cyklu "Miłość i inne szaleństwa": "Wierność jest trudna" oraz "Kto by się spodziewał?"- przybliżą nam one równie zwariowane losy sióstr Niny 😄 Jeśli lubicie lekkie komedie romantyczne, takie typowo dla kobiet, to sięgnijcie po Agatę Przybyłek. Ja już raczej spasuję po tej książce, ale, jak to mówią, nigdy nie mów nigdy 😉\n24-05-2018 o godz 18:51 przez: markietanka\nOna i On - spotkali się... w szpitalu psychiatrycznym w Brzózkach. On, lekarz, który sam leczy się na nerwicę i mieszka z mamusią. Ona, rozwiedziona z dwójką dzieci i matką, która za punkt honoru wzięła znalezienie jej faceta. Jacek i Nina, spotkali się zupełnie przypadkiem, choć wielokrotnie musieli się minąć na szpitalnych korytarzach. Do Niny przyczepił się szalony pacjent, który ubzdurał sobie, że Nina jest miłością jego życia i nie chce się odczepić. Kobieta zaczyna się bać przychodzić do pracy, a Jacek jak rycerz na białym koniu obiecuje jej pomóc. Kobieta robi na nim wrażenie i umawiają się na randkę. Na randkę ku radości matki Niny i ku frustracji i rozpaczy matki Jacka, która traktuje go jak małe dziecko - gotuje mu, szykuje ubrania i wręcz wpadła na pomysł, że może odwozić go do pracy :) Pomimo przeciwności losu miłość kwitnie, a wokół zakochanych dzieje się wiele, Innych by ten natłok wydarzeń przeraził, ale nie ich :) Poznaj Jacka i Ninę i niespodzianki, które przygotowało dla nich życie! Agata Przybyłek napisała kolejną niezwykle optymistyczną i wzruszającą opowieść, gdzie świat wokół się wali, a miłość kwitnie. Przeczytałam z przyjemnością i uśmiechem na twarzy w jedno popołudnie, leżąc na leżaku i ciesząc się słońcem. Ja chyba zwariuję! to znakomita lektura na lato, która przynosi odprężenie i chwile relaksu po ciężkim dniu pracy. Polecam serdecznie! http://markietanka-mojeksiazki.blogspot.com/2018/05/ja-chyba-zwariuje-agata-przybyek.html\n28-02-2019 o godz 19:14 przez: Book_slaughter\nKsiążka mi się podobała. Taka lekka odskocznia od kryminałów. Do tego uśmiałam się troszkę przy okazji. Jedynie matki były irytujące, nie wiem czy bym wytrzymała z takimi osobami w moim życiu, ale ludzie są różni. A takie osoby potrafią być męczące. Szczególnie, że z jednej strony mamy kobiete obsesyjnie szukającą partnera dla swojej córki, bo zegar biologiczny tyka , a z drugiej nadopiekuńczą mamusie, która nie wierzy, że jej syn ma więcej niż 5 lat. I naprawdę dziwię się, że Nina - główna bohaterka - jednak nie zwariowała, choć szpital psychiatryczny miała pod ręką w razie czego. A mimo tak zakręconej życiem „fit” matki musi męczyć się z nieodpowiedzialnym byłym mężem i jego nową partnerką oraz pewnym panem Wiesławem - pacjentem szpitala , w którym pracuje - który upatrzył ją sobie za obiekt westchnień i nie uznaje odmowy. Jednak jej potencjalny partner - lekarz Jacek - też nie ma łatwego życia. Mamusia, która chce wszystko za niego robić też jest nielada wyzwaniem, szczególnie, że dzięki niej nabawił się nerwicy. Mimo tych wszystkich komplikacji jednak udało im się odnaleźć iskierkę miłości w pracy w szpitalu psychiatrycznym. Ogółem jestem na tak, jest idealna na przerwę od krwawszych rzeczy. Na pewno sięgnę po kolejne tomy .\n17-05-2018 o godz 10:12 przez: ebookoholic\nWcale się nie dziwię, że główna bohaterka Nina ma ochotę zwariować, jak wskazuje tytuł książki. Czytając tę powieść sama czułam się jakbym zaraz to miała zrobić, a byłam tylko postronnym czytelnikiem. Nie wytrzymałabym sekundy z taką matką, byłym mężem i jeszcze pacjentem szpitala psychiatrycznego, który sobie ubzdurał, iż łączy nas miłość - dlatego Nina zdobyła mój ogromny szacunek już od pierwszych stron. No i fakt, że bywa roztrzepana i ma jakiegoś życiowego pecha, niesamowicie urocze. (...) Autorka ma niebywały talent bo z banalnej historii, stworzyła coś od czego nie sposób się oderwać. Powieść jest jak powiew świeżości na naszym polskim rynku czytelniczym. Lekka, zabawna a zarazem poruszająca kilka ważnych kwestii. Spójrzcie tylko jak na nasze życie wpływają inne osoby... To świetna propozycja dla osób zabieganych, lekko pogubionych i potrzebujących jakiegoś powodu do uśmiechu. Perypetie Niny na pewno go wywołają i umilą wieczór. A jak ktoś sobie zacznie dawkować książkę tak jak ja to zrobiłam, to umili nawet kilka takich wieczorów. Czyta się ją bardzo szybko, naprawdę wystarczy kilka godzin by skończyć lekturę, ale ja specjalnie sobie ją rozłożyłam. Nie chciałam z bohaterami rozstać się od razu.\n05-09-2018 o godz 11:54 przez: rudy lisek czyta\nCzy Miłość można znaleźć wszędzie, nawet... w szpitalu psychiatrycznym! Choć rzadko sięgam po komedie romantyczne, tym razem jednak postanowiłam zrobić wyjątek:) "Ja chyba zawaruję!"to lekka powieść obyczajowa ze sporą dawką humoru.Czytając tę książkę będziecie się nieustannie uśmiechać, bo w przeważającej części to właśnie humor ma tutaj decydującą rolę. Niewątpliwą zaletą niniejszej publikacji są również nietuzinkowi oraz różnorodni bohaterowie, a także zabawne sytuacje głównej bohaterki Niny. "Miłość może spotkać człowieka wszędzie, nawet tam, gdzie nikt by się tego nie spodziewał. Każdy prędzej czy później odnajdzie swoje szczęście."str 382 . . ”Ja chyba zawaruję!" to romantyczna i zarazem pełna zwrotów akcji opowieść o codzienności, która daje nam nadzieję na wszystko , co najlepsze. Czyta się ją szybko i przyjemnie :) https://www.instagram.com/rudy_lisek_czyta/\n19-03-2019 o godz 15:37 przez: Anonim\nŚwietna, ciepła i zabawna opowieść o zwyczajnej , polskiej rodzinie. Nina- najstarsza z sióstr, jest samotną matką wychowującą dwójkę dzieci. Pracuje jako salowa z szpitalu psychiatrycznym, gdzie miewa nie lada kłopoty, jednak spotyka tam swojego wybawiciela- lekarza Jacka. Z początku pełna obaw i dystansu, z czasem, Nina przekonuje się do nowej znajomości i daje sobie szansę na szczęście. W międzyczasie jednak, mama Niny umawia ją na randki przez internet, podszywając się pod nią na jednym ze znanych portali randkowych, a na dodatek, pojawiają się kłopoty w szkole córki Niny oraz jej były mąż również nie zostaje jej dłużny. Na szczęście, Nina zawsze może liczyć na swoją młodszą siostrę Elizę, jej pomoc i rady. Wspaniała książka dla lubiących się pośmiać, poczytać o romantycznych kolacjach oraz zrelaksować się po całym dniu w pracy. Polecam!\n18-02-2019 o godz 17:09 przez: katarzyna stepien\nZakręcona, romantyczna, zaskakująca, takimi słowami mogła bym opisać tą książkę 🤪 jestem zachwycona, dawno się tak nie uśmiałam 😂😂 Bardzo pozytywna, pięknie napisana, ekspresowo poprawia humor i pozwala się odstresować po ciężkim dniu, uwielbiam taki rodzaj książek... 📚 Nina matka dwójki dzieci, niezależna. jednak nie zawsze radzi sobie ze wszystkim sama. W pracy prześladuje ją pacjent, matka szuka dla mniej na portalach randkowych nowego męża, były partner zachowuje się jak duże dziecko... Jednak los się do niej uśmiecha i na swojej drodze spotyka Jacka, obydwoje zmagają się z tym samym problemem - nadopiekuńczą rodzicielką. Jak potoczą się ich losy ? Czy odnajdą miłość ? Czy im się uda ? Ja już znam odpowiedzi na te pytana 😊 Książkę szczerze polecam ❤❤❤\n05-05-2018 o godz 16:24 przez: Theworld\nKsiążka w dość zabawny i lekki sposób opowiada o przebojowej codzienności samotnej matki.  Czytało mi się ją bardzo przyjemnie i szybko Nawet nie wiem kiedy doszłam do końca. Było wiele momentów, gdzie nie mogłam powstrzymać śmiechu, autorka ma świetne poczucie humoru. Polubiłam wszystkie postacie, mimo, że nie każda była tą "dobrą". Bohaterowie są opisani tak realistycznie, że w każdym znajdziecie choć ziarno podobieństwa do siebie lub swoich bliskich. Podoba mi się ta pozycja i myślę, że jeszcze do niej wrócę\n04-07-2018 o godz 23:41 przez: Natalia Kapela\nŚwietna książka, napisana w taki sposób jak lubię czyli nie można się od niej oderwać! Polubiłam bohaterów Ninę i Jacka no i mamusie, które mają swój urok i wywołały, że się nie przestawałam uśmiechać! Agata uwielbiam Twój styl pisania! Wielkie brawa kolejnej dobrej książki! Bo tak trzeba o niej powiedzieć! Dzięki za dostarczenie mi świetnej zabawy i miło spędzonego czasu! :)\n11-10-2019 o godz 10:17 przez: czytelnik\nKrótko i na temat.Ktoś kto piszę tyle książek w roku nie może pisać niczego dobrego.Książkę dostałam w prezencie wiec chciałam sprawdzić czy coś się zmieniło.Dawno temu przeczytałam dwie. Nic.Nadal Pani Agata idzie na ilość ,a nie jakość .Na pewno są zwolennicy lekkich czytadeł,ale można je po prostu napisać z zaangażowaniem.


Kompania Piwowarska otworzyła punkt skupu butelek zwrotnych po piwie.... - Wykop.pl\n@Wielkopolska24 wielkopolskamagazyn.pl #wykop #piwo #recykling #butelki #ekologia #ciekawostki\nGdzie oddać butelkę Grupy Żywiec dodał: banan11 z zwrocbutelke.pl\nOlejnik w skupie butelek - kronika PRL dodał: Bulgo z youtube.com\nod znajomego pracującego w Carrefour w dziale finansowym. Dla nich sprzedaż piwa to jest złoty interes. Mają kaucję 0.50zł na butelkach KP, Żywca, VanPur, Carlsberg i 60gr na Miłosławach, Ciechanach.\nWraca do nich mniej niż 5% opakowań kaucjonowanych. 95% pieniążków zostaje w kieszeni korpo :D\n@Jarek_Bzoma: A to nie jest tak, ze producent piwa również pokera kaucje za butelki od sklepów?\n@koniarek jest dokładnie tak. Kolega wyżej pisze bzdury.\n@Jarek_Bzoma ładnie cię znajomy w c$#?! robi\n@g455: To powiedz mi dlaczego w malych sklepikachłacę kaucję 30gr. a w biedronce 50gr. ?\nInaczej ich producent kasuje?\n@krzysiek_14 nigdy kaucja nie wynosiła 30 gr. Jeśli już to 35 gr. Wszyscy biorą teraz 50 gr bo wskutek zmiany przepisów w tym roku wysokość kaucji uległa zmianie. Ci którzy mają zapasy w hurtowniach sprzedają opakowania po starej cenie, z nowych dostaw idzie już po nowej cenie.\naus88 1 tydz. temu via Wykop Mobilny (Android)\n@krzysiek_14: gdzie w biedronce sprzedają piwo z kaucją?\ngraffer 1 tydz. temu via Android\n@koniarek Sam się spotkałem kilka razy że w Carrefourze tak w ciula z kaucją lecą\n@aus88: Harnaś i kasztelan ostatnio jest. Też się zdziwiłem\nWatchYourBack 1 tydz. temu via Android\n@lentilek dokładnie tak, te dwa piwa - Harnaś i Kasztelan, pierwszy raz widziałem ok. 2 tygodnie temu\nA jutro Biedra ma jakieś duże promo na piwa i dotyczy tylko tych w butelkach bezzwrotnych ( ͡º ͜ʖ͡º)\n@Jarek_Bzoma: ty masz pojęcie co ty piszesz? czy masz godność? Kaucje pobiera producent również od marketu, więc gdzie ten zysk. Wracaj do książek bo rok szkolny za pasem i znów będziesz kiblował w 4 klasie\n@aus88: U mnie, kasztelana i harnasia\nNoName13 1 tydz. temu\n@Jarek_Bzoma: W dodatku dochodzi koszt transportera, to kolega jest na minus :(\n@g455 I każdy sprzedaje po 50 groszy z tego co pamiętam.\n@koniarek: Pokera pokera. Geniuszu.\n@aus88 24lipca juz widzialem piwo w but zwrotnych w biedronce\n@krzysiek_14 @g455 @NoName13 ja gdzie nie kupie piwa to 55gr place kaucji. Ale sie tym nie przejmuje, bo mam sklep, w ktorym kazda ilosc butelek przyjmuja po 55gr i wychodze na zero ;)\nLegi się na trzeźwo nie da oglądać w pucharach i Biedronka postanowiła ulżyć fanom\n@WilkEurazjatycki: To masz fajne, u mnie jedyny sklep który bierze butelki bez paragonu to Kaufland tylko że liczy 30gr\nWystarczyłoby, żeby sklepy miały obowiązek przyjmowania butelek bez paragonu czy na wymianę.\n@janekplaskacz: Na wymianę nie ma problemu pod warunkiem, że sklep sprzedaje piwo w takich butelkach jak oddajesz.\n@janekplaskacz: I jak to sobie wyobrażasz? Gdzie byś to wszystko magazynował? Powinien być jak w de, w większych sklepach automat i zwrot kasy.\n@Sababukin: w Niemczach są nawet automaty do plastikowych butelek, także tam to jakoś ogarniają.\nW Kauflandzie jest automat do butelek po piwie, ale nie wiem czy w każdym.\nNapisałem o tym jak ma wyglądać "ostatnia mila" procesu. Przecież te butelki nie mają leżeć non stop na sklepie tylko być odbierane.\nW Niemczech tak działają np. w Lidlu automaty na plastikowe butelki a w Polsce sensacją jest jedyny automat na całe miasto stołeczne.\n@Sababukin: A kogo to obchodzi? Akurat butelki od piwa powinny być standardowe a sklepy powyżej pewnej wielkości mieć obowiązek ich skupu w nieograniczonych ilościach. Również bez paragonów. Tak-mam namyśli głównie biedronki i lidle.\nTeraz taki lidl zmusza lokalne browary aby na etykiecie umieszczały informacje, że butelka jest bezzwrotna choć jest identyczna jak te co sprzedawane w małych sklepach.\nJeszcze krzyczą, że dbają o środowisko i plastikowych słomek nie będą sprzedawać a na zgrzewce piwa kupowanej regularnie przez januszy tyle plastiku co janusz w słomkach przez lata nie zużyje.\nNietypowe opakowanie to opłata 5 zł za "fikuśną flaszkę" za każde rozpoczęte 0,5 litra pojemności.\nDostarczają śmieci na rynek to niech je przyjmują do skupu- lepsze to niż nakładanie podatków handlowych. Na wódki i wina też powinny być kaucje-można tu je zrobić wagowo i skupować też wagowo-ile wprowadziły na rynek tyle niech skupią.\nTak samo gazetki promocyjne-powinny być robione makulatury.\n@janekplaskacz: Można też producentów napojów zobowiązać aby opakowania były zrobione w 80% z surowców w wtórnych pozyskanych na terenie kraju. Można zacząć od 10% i co rok podnosić próg. Skupy PET same by się pojawiły i ceny skupu też by wzrosły:)\n@Sababukin: w tym samym magazynie w którym magazynuje się pełne butelki z piwem.\nSkoro jest miejsce na jedne to musi być te na drugie.\n@Sababukin: Nie musisz sprzedawać piwa. Wystarczy, że żeby dostać pozwolenie na sprzedaż będziesz musiał zadeklarować przyjmowanie butelek.\n@janekplaskacz: niekoniecznie, bo sklep staje się punktem skupu dla żuli, raz że niekoniecznie pachnących mydłem, a dwa ile to razy (doświadczenia własne) przychodzili z siatką gdzie albo część była niezwrotna albo na cwaniaka przeklejali lub zrywali etykiety... poza tym masz ludzi na sklepie, żul oczywiście poczeka, ale dla ludzi aromaterapia gratis...\n@janekplaskacz: Na wymianę nie ma problemu pod warunkiem, że sklep sprzedaje piwo w takich butelkach jak oddajesz.\n@ZabiliMiZolwia: to promowanie alkoholizmu i zmuszenie do picia jednej marki\n@leglion: doprecyzuję.. W niemieckich automatach zwrotnych można oddawać butelki szklane, plastikowe, puszki po piwach i napojach, generalnie to na co jest nałożona kaucja. Biorąc w sklepie kratę piwa, na samą kratę również nakładana jest kaucja i można w automacie zwrócić całą kratę pustych butelek i całą kaucję odzyskuje się w postaci bonu na zakupy.\n@Sababukin: jakoś za komuny z wieloma rzeczami mieli problem a z tym akurat nie\n@janekplaskacz Taa... a potem Janusze zakupów nazworzą do małego sklepiku, tony butelek z biedronek, lidlów i innych bo taniej niż zawieźć tam gdzie kupili.\nTia, Bo przecież do biedry nie jada samochodem.\nZ drugiej strony jak zmusisz do tego tylko większe sklepy to janusze już w ogóle przestaną robić zakupy w tych mniejszych.\nbroczapa 1 tydz. temu via Wykop Mobilny (Android)\n@ZapomnialWieprzJakProsiakiemByl: o ile z większością co piszesz się zgadzam, tak w kwestii złego Lidla który zmusza lokalne browary do lania w bezzwrotki, to niestety się mylisz i to w dwóch rzeczach. Mimo że wyglądają tak samo, to szkło jest dużo cieńsze i te butelko nie nadają się do zwrotu. A sam powód wykorzystania bezzwrotek leży po stronie browarów, dla których tańsze jest to niż inwestycja stacje mycia butelek.\nniekoniecznie, bo sklep staje się punktem skupu dla żuli, raz że niekoniecznie pachnących mydłem, a dwa ile to razy (doświadczenia własne) przychodzili z siatką gdzie albo część była niezwrotna albo na cwaniaka przeklejali lub zrywali etykiety... poza tym masz ludzi na sklepie, żul oczywiście poczeka, ale dla ludzi aromaterapia gratis...\nbyłeś może kiedyś w Holandii? tam żule nie zbierają butelek bo nikt ich nie zostawia, każdy sobie zbiera i co jakiś czas jedzie wszystkie oddać\n@zarowka12: za komuny w sklepie to mogłeś kupić ocet więc miejsce mieli\n@Kic3k: mówimy o Polsce a nie Holandii?\n@hiperchimera: skoro chcemy wprowadzić taki sam system to możemy spojrzeć na kraj w którym on funkcjonuje prawda?\n@ZabiliMiZolwia: jakos w DE mozna wymienic wsyzstko co maja na bon na zakupy w sklepie ... musieli u nas slono zaplacic za takie a nie inne ustawy\nI jak to sobie wyobrażasz? Gdzie byś to wszystko magazynował? Powinien być jak w de, w większych sklepach automat i zwrot kasy.\n@Sababukin: Myślisz, że taki automat te butelki na miejscu prasuje? Zastanów się...\nNie. Tez musi mieć miejsce do magazynowania przyjętych zwrotów, ale ty o tym nie myślisz, bo widzisz tylko panel wielkości bankomatu. To teraz się zastanów czy taki automat zjada te butelki czy je magazynuje za ścianą.\n@ZabiliMiZolwia: i to jest c#!%$we, teoretycznie: jak wracam z roboty i wstępuję po bułki i browara to nie mam ze sobą butelki na wymianę, przez miesiąc nazbiera mi się 20 i już są problemy ze zwrotem bo "przyjmujemy tylko na wymianę"\nskutek taki że wyp?$%#@$am wszystko do kosza, wypadałoby rozj!?@ć to wszystko na stłuczkę pod sklepem co mnie okradł na dychę miesięcznie, musieliby zapłacić komuś za sprzątanie to bylibyśmy kwita\n@StaryWedrowiec: przecież to ja twierdzę że mały sklep nie ma miejsca na tę butelki ponad stan i sugeruje rozwiązanie niemieckie z automatami w dużych sklepach, które miejsce mają.\n@Kic3k: jeszcze byś musiał zmienić mentalność ludzi... a ona bardzo powoli idzie\n@ZapomnialWieprzJakProsiakiemByl: Porównywałem butelki Książęcego, są identyczne, zdzierasz etykietę i jest zwrotna :)\nFemoni 1 tydz. temu\nI to jest ekologiczna, sensowna i godna naśladowania forma ochrony środowiska naturalnego. Mam nadzieję, że inne miasta wojewódzkie pójdą tym przykładem\nI to jest ekologiczna, sensowna i godna naśladowania forma ochrony środowiska naturalnego.\n@Femoni: tudzież powrót do rozwiązań z czasów komuny, tylko teraz w eko-papierek owiniętych ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n@Juzef: Za komuny ludzie pili wodę. Mamy przestać żeby ktoś nie powiedział, że to komunistyczne?\n@KrakenFromKrakenowo: ja powiedziałem, że zataczamy koło, a nie że to złe, bo było za komuny.\nMam nadzieję, że inne miasta wojewódzkie pójdą tym przykładem\n@Femoni: To prywatna inicjatywa browaru. Miasto (chyba) nie ma z tym wiele wspólnego.\n@Femoni: Nie no, fajnie. Ja jednak jestem za automatami na butelki jak w Niemczech. Jestem przeciwny beznadziejnej idei zwrotów na paragon.\nJeden standard butelek na wszystkie napoje w ustandaryzowanych pojemnościach (0.3, 0.75, 1, 1.5, 2 litry), bez znaczenia kolor i jesteśmy o całą masę śmieci mniej do przodu, a recykling butelek bez przetwarzania byłby znacznie tańszy i prostszy logistycznie.\nSam recykling, piękne słowo, ale potrzebuje masy energii i generuje cały szereg problemów.\n@Razi91 żodyn na to nie pójdzie bo machina marketingowa ma w dupie ekologię i piwo musi się wyróżniać na półce.\n@Cointreau: Od tego są etykiety. Butelki po piwach już teraz różnią się niewiele od siebie, o ile w ogóle. Te różnice są często w ogóle niezauważalne, a uniemożliwiają sensowny recykling.\n@Razi91 wiem ale nie wyobrażam sobie żeby zagraniczne marki sprzedawały swoje produkty w identycznych butelkach co krajowe. Nie sądzę żeby Heineken czy Grolsch zrezygnowały ze swoich flaszek.\n@Cointreau: Dla własnego dobra by mogli. Jak wszystkie butelki będą takie same, to łatwo będą mogli pozyskiwać opakowania z rynku wtórnego.\nPoza tym to żenujące że produkty tego typu reklamują się butelką, a nie zawartością...\n@Razi91: widzisz takie proste, a nikt z tych decydentów jeszcze na to nie wpadł\n@Cointreau: przecież Heineken i Grolsch rozlewane są w polskich koncernach, mają się dostosować i już. A jak nie wypad, żadna strata dla nas.\n@Razi91: Producent nie płaci za usuwanie butelek z rynku ani utylizację, więc taniej im zrobić nowe, niż zbierać stare, myć, kontrolować itp.\n@umbelebabla a powinni, ogólnie masowa produkcja powinna być opodatkowana, producenci by wtedy nie produkowali aż tyle rzeczy, które się nie sprzedają.\nProblem ze zwrotem butelek robią k!%@a sklepy. Ma pan paragon, że u nas kupił? I pozamiatane, tu jest problem, sklepy z wygody wola nie przyjmować albo tylko na wymianę\n@TheDzions: no dokłądnie, a jak już nawet masz ten paragon i przynosisz flaszki to cię skontrolują jak oszusta, czy im kontrabandy nie wciskasz i czujesz się jak żul, bo butelki zwrotne przyniosłeś\n440\twykopali 2\tzakopali 10 tys. wyświetleń\nMnóstwo zepsutych pojazdów na lewym pasie S8 4286\nDramatyczny apel Bożeny Wołowicz 3321\nKierowca szeryf - przedstawiciel firmy straszy RODO i popiera szeryfowanie 2370\nTa kwota robi wrażenie! Polska zadłuża się w szokującym tempie 2326\nMariusz Zielkie zbiera pieniądze na film o tuszowaniu pedofilii w Show-Biznesie 1730\nJak wiadomości TVP robią damage control afery 1734


Artydzi – W świecie Diuny\nW świecie Diuny\nZaczęło się od trawy\nAuthor WiolettaPosted on 25 czerwca 2020 5 lipca 2020\nZanim ktokolwiek wymyślił jeszcze Star Wars i Star Trek na świecie mieliśmy już coś zupełnie innego, co opowiadało o świecie fantasy i bohaterach, którzy na co dzień żyją w kosmosie. Odpowiedzialny był za to Frank Herbert, który zaczął powoli na świat wypuszczać książki,które potem weszły do serii pt.”Diuna” (https://www.taniaksiazka.pl/seria/diuna). Powstanie planety Arrakis związane jest z badaniami…nad trawami. Autor miał napisać artykuł odnośnie traw, które rosną na nieurodzajnej ziemi, czyli na piaskach. Co prawda, potem wydawnictwo wycofało się z pomysłu wydania tego artykułu. Frank Herbert nie ustał w swoich badaniach i kolejne pięć lat poświęcił nad tym, aby ułożyć sobie plan i napisać fantastyczną książkę, która była zalążkiem pierwszej części Diuny.\nNikt chyba nawet nie domyśla się, jakie problemy autor miał ze znalezieniem wydawcy. Najpoczytniejsze wydawnictwa odrzucały jego książkę twierdząc, że nic z tego nie będzie. Dopiero wydawca podręczników do mechaniki samochodowej zgodził się na to, aby opublikować dzieło Franka Herberta, która okazała się wielkim sukcesem i przyniosła autorowi dwie najlepsze nagrody tamtych czasów. Warto wspomnieć, że całość sprzedała się w ponad dwudziestu milionach kopii i do dnia dzisiejszego książka uważana jest za najlepiej sprzedającą się powieść science fiction.\nKsiążka opowiada m.in. o losach rodu Artydów, o wielkim Padaszychu Imperatorze, siostrach Bene Gesserit, Nawigatorach Gildii i o wielu innych wspaniałych bohaterach, jakich można spotkać na kartach tych wspaniałych książek. Całość została tak opracowana, aby na przestrzeni wszystkich tomów, jakie można znaleźć w całej serii nie zdarzył się ani jeden błąd.\nNawigatorzy Gildii posiadają dar jasnowidzenia i jako jedyni są w stanie prowadzić kosmiczne floty. Siostry Bene Gesserit mają swoje agentki na wszystkich dworach, jakie w całości można znaleźć w przestrzeni kosmicznej. O dziwo współcześnie żyjący ludzie wypierają się wszelkiej technologii. Wszystko przez wydarzenia do jakich doszło w przeszłości.\nAkcja całej serii rozpoczyna się od tego, że ród Artydów zamieszkuje na Arrakis – planecie, gdzie wydobywa się melanż. Jest to przyprawa najcenniejsza w całym wszechświecie, która daje największe moce. To ona odpowiedzialna jest za dar jasnowidzenia i możliwość długiego życia. Jak można łatwo się domyślić – każdy chciałby mieć do niej swobodny dostęp. Dlatego też Arrakis stanie się niemym świadkiem zbrodni do jakich będzie dochodzić na tej planecie na przestrzeni lat.\nTags Artydzi, kosmos, melanż, planeta\nCo się dzieje w kosmosie?\nHistorie nie z tego świata


Stół piłkarski zewnętrzny 90571A SolexSport - sklep online Sport-Shop\nSport-ShopRekreacjaGry i zabawyPiłkarzykiStół piłkarski zewnętrzny 90571A SolexSport\nStół piłkarski zewnętrzny 90571A SolexSport\nKto powiedział, że grać w piłkarzyki można tylko w piwnicy, garażu lub pubie? Postaw stół 90571A marki SolexSport w swoim ogrodzie i rozegraj mecz w przerwie grillowania!\nModel ten cechuje wysoka odporność na warunki atmosferyczne, więc zarówno mocne słońce, jak i opady deszczu nie wpłyną negatywnie na jego wygląd i stan techniczny. Konstrukcja jest ciężka, więc nawet jeśli emocje wezmą górę, nie masz się czego obawiać - stół pozostanie na swoim miejscu. Zwłaszcza że nawet na nierównym podjeździe będzie stać stabilnie, bo z łatwością wypoziomujesz go dzięki praktycznym stopkom.\nDostosowanie do warunków pogodowych to niejedyny atut tego stołu. Możliwość gry na zewnątrz to też po prostu oszczędność miejsca w domu! Zamiast poświęcać ograniczoną przestrzeń na ulubione piłkarzyki, po prostu rozegraj mecz na zewnątrz. A ten będzie fascynujący, bo w każdej drużynie jest aż 13 zawodników! Dzięki temu nie ma mowy o martwych punktach, gra jest dynamiczna i emocjonująca od początku do końca. Tym bardziej że drążki, na których ulokowane są figury piłkarzy, suną płynnie i zakończone są wygodnymi rękojeściami, nie ślizgają się więc w dłoniach, dając Ci komfort i swobodę ruchów.\nKażdy mecz jest i uczciwy, i wygodny - 2 podajniki piłek to jedno, a drugie to manualne liczniki bramek. Każdy gol będzie odnotowany, a gra bez zbędnych przerw będzie toczyć się dalej. No chyba że zacznie się prawdziwa ulewa - wtedy przykryjesz stół specjalnym pokrowcem, by ochronić go i zapewnić mu trwałość na wiele intensywnych sezonów.\npole gry i nogi wykonane z wodoodpornej płyty MDF\nwymiary: 139,7x75,2x87,6cm (dł. x szer. x wys.)\nwymiary pola gry: 117x67,9x1,2cm\nwymiary nóg: 12,5x1,2cm\ndrążki z piłkarzami wykonane z aluminiowych rurek o śr. 1,6 cm, wzmacniane anodowo\n26 zawodników w ustawieniu 5-3-2-3\nbrak „martwych punktów"\n4 piłeczki o śr. 36mm\n1 650,00 zł1 800,00 zł\nOstatnio wyszukiwane: akcesoria do rowerów Justice, baseny ogrodowe Bestway


Czerń siarki BR\nSiarka Czarny B\nForing Import & Export Co., Ltd. została założona w 2004 roku. Nasza firma uzyskała ISO 9001: 2006 i ISO 14000. Zgromadziliśmy bogate doświadczenie w eksporcie chińskich produktów chemicznych. Opierając się na naszej potężnej elektrowni, jesteśmy w stanie wspierać czerń Sulphur i jej półprodukty na rynku zagranicznym.\nNasza firma kładzie nacisk na szkolenia pracowników, kadry biznesowej wykwalifikowanej w obsłudze różnego rodzaju eksportu produktów chemicznych. Naszym klientom zapewniamy terminowo wysokiej jakości produkty i obsługę. Firma ma nadzieję na rozwój z przyjaciółmi z zagranicy i kraju w oparciu o uczciwą współpracę i obopólne korzyści. Zawsze przestrzegamy międzynarodowych praktyk handlowych, dotrzymujemy umów, dotrzymujemy obietnic, jakości usług, wzajemnych korzyści i filozofii biznesowej korzystnej dla obu stron, z biznesem, przemysłem, sektor finansowy nawiązał szerokie stosunki współpracy, poprzez bliskie powiązania handlowe z Chinami i rynek międzynarodowy. Nasza firma chce rozwijać się z przyjaciółmi z zagranicy i kraju w oparciu o uczciwą współpracę i obopólne korzyści.\nFORING specjalizuje się w eksporcie chińskich produktów chemicznych. Nasz zakład posiada zaawansowaną technologicznie metodę produkcji czerni siarkowej B, czerni siarkowej BR, 2,4-dinitrochlorobenzenu i 2-amino-4-nitrofenolu. Powierzchnia zakładu wynosi 7000 metrów kwadratowych, a roczna produkcja siarki wynosi około 10 000 ton. Ma całkowite inwestycje 36 milionów dolarów i ponad 300 pracowników.\nDzięki wysokiej jakości naszych produktów i znakomitemu klientowi zyskaliśmy globalną sieć sprzedaży docierającą do Singapuru, Pakistanu, Wietnamu, Indii i wielu krajów Europy.\nAdres: 1211 ShangDe Plaza, nr 8 Kangle Street, Shijiazhuang, Chiny


Zestaw CAME KRONO STANDARD - PDF\nDownload "Zestaw CAME KRONO STANDARD"\n1 Dane aktualne na dzień: :34 Link do produktu: /came-krono-s-standard-p-389.html CAME KRONO-S STANDARD Cena Dostępność Numer katalogowy 2 583,00 zł Dostępny Zestaw CAME KRONO STANDARD Opis produktu Zestaw CAME KRONO STANDARD (bez wyłączników krańcowych). Zestaw do montażu do bramy dwuskrzydłowej rezydencjalnej o szerokości do 6m osadzonej na stalowych słupkach. Skuteczne rozwiązanie dla lekkich bram i wymagających użytkowników. e-sklep z produktami CAME oferuje - bezpieczne i praktyczne rozwiązania dla Twojej wygody. Siłownik CAME KRONO STD do skrzydła 3m (2 szt.) Karta odbiornika radiowego (1 szt.) Pilot CAME SPACE 2-przyciskowy (3 szt.) Fotokomórka CAME (1 komplet)\n2 Centrala sterująca CAME ZF1 w obudowie (1 szt.) Akcesoria montażu me (2 komplety Kupując zestaw CAME KRONO STANDARD w EMTECH-SKLEPIE otrzymujesz: 1. Gwarancję sprzedawcy na 2 lata eksploatacji urządzenia. 2. Oryginalne produkty CAME. 3. Pełen komplet do automatyzacji bramy rezydencjalnej o szerokości do 6m. Lista elementów zestawu CAME KRONO STANDARD: oryginalny napęd CAME KRONO STD 230V do 3m z - 2 szt. oryginalny odbiornik radiowy dwukanałowy CAME SP (do pilotów SPACE) - 1 szt. oryginalne piloty dwuprzyciskowe CAME SPACE2-3 szt. oryginalną fotokomórkę (komplet) CAME DIR10-1 szt. oryginalną centralę sterującą CAME ZF1 z obudową ABS - 1 szt. oryginalne akcesoria do montażu i regulacji - 2 komplety oryginalną kartę gwarancyjną producenta prawidłowo wypełnioną przez sprzedawcę - 1 szt. oryginalną dokumentację montażową w języku polskim - 1 szt. wszystkie elementy w oryginalnych opakowaniach. 4. Pomoc techniczną naszego serwisu na każdym etapie montażu i eksploatacji urządzeń CAME. 5. Bezpieczeństwo zakupu. Wszystko w atrakcyjnej cenie i z profesjonalną obsługą. Zakupy produktów CAME na to oszczędność, wygoda, skuteczność i gwarancja oryginalnych produktów firmy CAME. Posiadamy certyfikat i autoryzację firmy CAME na sprzedaż, montaż i obsługę serwisową urządzeń CAME w Polsce jako AUTORYZOWANY\n3 PRZEDSTAWICIEL / DYSTRYBUTOR Skorzystaj z okazji. Dokonaj zakupu przez sklep internetowy lub skontaktuj się z nami i dowiedz się więcej: (22) (22) EMTECH-SKLEP Legionowo, ul. Skorupki 28 czynne Pon-Pt Siłownik CAME KRONO STD 230V\n5 Cechy mechanizmu 1. Siłownik CAME KRONO 230V przeznaczony jest do bram przydomowych o szerokości pojedynczego skrzydła do 3m. 2. Przekładnia redukcyjna ślimakowa wykonana z wytrzymałych i odpornych na ścieranie i zmienne obciążenia mechaniczne materiałów - siłownik samohamowny. 3. Obudowa przekładni wykonana z aluminium wytłaczanego ciśnieniowo - dwie części o bardzo dużej wytrzymałości mechanicznej. 4. Śruba napędowa stalowa w bezpiecznej osłonie. 5. Silnik jednofazowy dwukierunkowy z kondensatorem rozruchowym. 6. Wymaga ograniczników krańcowych mechanicznych. 7. Mechanizm wysprzęglenia zabezpieczony kluczem standardowym. 8. Dostęp do mechanizmu wysprzęglenia chroniony osłoną zabezpieczającą przed zanieczyszczeniami. 9. Podstawa centrali i obudowa zewnętrzna elektroniki wykonana z tworzywa odpornego na działanie czynników atmosferycznych. 10. Wygodny dostęp do elektroniki sterującej. 11. Podstawa montażowa z wyborem osiowości - praktyczne. 12. Prosta, niezawodna konstrukcja - wygoda. 13. Niski poziom hałasu generowanego automatem. 14. Model CAME KRONO-S (KR300 SX/DX) nie posiada wyłączników krańcowych.\n6 Jakie cechy wyróżniają siłownik CAME KRONO STD? - bardzo silny - wymaga montażu ograniczników ruchu skrzydeł - jest bardzo dokładnie wykonany - jest bardzo cichy - jest bardzo wytrzymały Parametry centrali sterującej Centrala sterująca CAME ZF1 1. Zasilanie 230V ac 2. Zabezpieczenie osobnymi bezpiecznikami obwodów wysokiego i niskiego napięcia. 3. Do wyboru logiki pracy z automatycznym zamykaniem po czasie regulowanej pauzy lub krok po kroku. 4. Wejście sterujące otwieraniem/zamykaniem. 5. Wejścia bezpieczeństwa dla zamykania, zamykania i otwierania oraz stop awaryjny. 6. Obsługa elektro-zamka. 7. Wyjście statusu bramy z sygnalizacją. 8. Cztery poziomy regulacji siły. 9. Proste programowanie pilotów.\n7 10. Proste ustawianie parametrów pracy napędu - regulacja czasu pracy, regulacja czasu pauzy, regulacja opóźnienia staru skrzydła drugiego. Sterowanie pilotem CAME SPACE Proponujemy w zestawie CAME KRONO-S STANDARD piloty z kodem dynamicznie zmiennym CAME SPACE. Piloty współpracują z odbiornikiem radiowym umieszczonym w centrali sterującej. Fotokomórka CAME DIR10 Fotokomórka jest niezbędnym elementem bezpieczeństwa. Model CAME DIR10 zapewnia prawidłowe działanie w odległości 10m nadajnik od odbiornika. Ważna informacja: - Każdy produkt posiada gwarancję, ważną z dokumentem zakupu - paragonem lub fakturą VAT.\n8 Pobierz instrukcję montażu i uruchomienia automatyki CAME KRONO STD Pobierz instrukcję montażu i uruchomienia centrali CAME ZF1 Specyfikacja zestawu Lista elementów zestawu CAME KRONO STANDARD: oryginalny napęd CAME KRONO STD 230V do 3m z - 2 szt. oryginalny odbiornik radiowy dwukanałowy CAME SP (do pilotów SPACE) - 1 szt.\n9 Powered by TCPDF ( EMTECH oryginalne piloty dwuprzyciskowe CAME SPACE2-3 szt. oryginalną fotokomórkę (komplet) CAME DIR10-1 szt. oryginalną centralę sterującą CAME ZF1 z obudową ABS - 1 szt. oryginalne akcesoria do montażu i regulacji - 2 komplety oryginalną kartę gwarancyjną producenta prawidłowo wypełnioną przez sprzedawcę - 1 szt. oryginalną dokumentację montażową w języku polskim - 1 szt. wszystkie elementy w oryginalnych opakowaniach.


Lotte H. Eisner | Wszystkie książki, wywiady, artykuły | Lubimyczytać.pl\n(1986–1983) – krytyk, historyk i teoretyk filmu, pisarka. Urodziła się w Berlinie w rodzinie żydowskiego kupca. Po studiach w Berlinie i w Monachium pracowała jako krytyk filmowy i teatralny. W roku 1933 uciekła z Niemiec do Francji przed antysemicką nagonką. W czasie wojny ukrywała się, ale została schwytana i uwięziona w obozie koncentracyjnym w Gurs. Po wojnie została we Francji i wróciła do pracy krytyka. Pisała między innymi dla „Cahiers du Cinéma” i „La Revue du Cinéma”. Jest autorką dwóch monografii – Fritza Langa i Friedricha Murnaua. Za jej najważniejszą książkę uważa się Demoniczny ekran.


Jazz Forum, 05/2020, Marek Romański (Fig Tree)\nLider nie jest muzykiem, który stara się dominować. Często tylko gra harmonicznie i to w sposób bardzo subtelny, pozwalając Kaletce pokazanie całej skali swojego talentu. Kiedy jednak zabiera głos okazuje się jednym z najlepszych naszych gitarzystów – gra z uczuciem, melodycznie, jego partie zostają w pamięci. Całości dopełnia wrażliwa sprzężona z reszta instrumentów i czujnie reagująca sekcja rytmiczna. (4,5 gwiazdki)\nEther Jazzu, 05/2020, Piotr Bielawski\nNa pewno zwracają uwagę oryginalne harmonie, specyficzne akcentowanie, a także przepiękna sonorystyka. Jeśli ktoś faktycznie znajdzie czas, by zagłębiać się w strukturę poszczególnych kompozycji, z łatwością odnajdzie ich wyjątkowość. Ale niech też zauważy, jak został potraktowany skład jazzowy, użyty do nagrania płyty. Jakby stanowił wspomnianą już formę, a nie ją wypełniał. To dopiero doskonałość symbiozy, którą wystawiałem ponad pozostałe wartości…\nAll About Jazz, 04/2020, Friedrich Kunzmann\nAudio Magazine 03/2020, Marek Dusza\nAlbum „Fig Tree” otwiera balladowy temat „Suspended” chwytający za serce nastrojową melodią i solówką Marcina Kaletki. Następnie łagodne frazy ustępują ekspresyjnym, zagęszczonym improwizacjom, by w finale uspokoić emocje. Warto wsłuchać się w wyciszony „Szept”, delektując się subtelnym brzmieniem instrumentów.\nPrzemysław Strączek ma talent do wpadających w ucho melodii, co słychać w każdym z tematów. Tytułowy „Drzewo figowe” ma potencjał do rozwinięcia grupowej improwizacji, a solówka lidera zachwyci każdego miłośnika gitary. Utwory: subtelny „Dualistic i dynamiczny „Dwa” podkreślają dwie strony wszystkiego. Tu gitara Strączka mieni się to pastelowymi, to jaskrawymi barwami.\nEra Jazzu, Jazz.pl, 03/2020 recenzja Fig Tree, Dionizy Piątkowski\nWśród licznej rzeszy polskich gitarzystów jazzowych, Przemysław Strączek jest doskonałym przykładem kreacji własnej sztuki poprzez niezwykłą konsekwencję oraz – co chyba oczywiste- także i talent. Gitarowa wirtuozeria jazzowa wymaga innej formuły niż tylko zgrabnego i poprawnego grania a Przemysław Strączek uchwycił w swojej muzyce zarówno magię jazzowej improwizacji, jaki i motorykę jazzowego brzmienia.\n…”Na krążku umieszczono 8 kompozycji Billa Evansa, wśród których znajdziemy takie standardy jak choćby: “Waltz for Debby”,“TurnOut the Stars”,“Very Early” czy: “Funkallero”. Niezwykle subtelnie i perfekcyjnie a jednocześnie z wyczuwalnym wręcz feelingiem brzmią obaj gitarzyści, dysponujący odmiennymi technikami gry i różnymi brzmieniami. Partie Strączka są jakby bardziej subtelne i delikatne, natomiast Cheung gra w sposób bardziej dynamiczny. Myślę, iż jest to doskonały przykład zetknięcia się dwóch Gitarzystów pochodzących z odmiennych kulturowo regionów…\n“Nie za często pojawiają się płyty, na których możemy usłyszeć muzykę improwizowaną na gitarę… Dzięki płycie “Light & Shadow” dane mi jest docenić też umiejętności Przemysława Strączka. Lider własnego tria, założonego w 2006 roku, dokonał bardzo dobrego ruchu, zapraszając do wspólnego grania trębacza Jerzego Małka. Robi on u Strączka to, co potrafi najlepiej – mainstream. I bez różnicy czy są to partie szybkiego, krwistego grania, czy balladowe, miłe dla ucha sola – jego trąbka i flugelhorn są niezastąpionym elementem tego krążka. Najlepiej wypadają w duetach z liderem, intrygujące są te ich dyskusje, przekomarzania i wymienianie się pierwszoplanową rolą…


Z cukrzycą na rozmowie kwalifikacyjnej - Diabetyk24\nStrona główna Artykuły Problemy dnia codziennego Z cukrzycą na rozmowie kwalifikacyjnej\n17 maja 2017, MM | Diabetyk24\nZ cukrzycą na rozmowie kwalifikacyjnej\nBezrobocie spada i coraz częściej słyszymy, że rynek pracy nie jest już rynkiem pracodawcy, a pracownika. Czy także tego chorującego na cukrzycę?\nTemat pracy z cukrzycą pojawia się w przestrzeni internetowej dość regularnie. Młodzi diabetycy często zastanawiają się, czy choroba przewlekła nie zamknie im drogi do świetlanej kariery zawodowej, ktoś skarży się, że z powodu cukrzycy nie może znaleźć zatrudnienia, ktoś inny twierdzi, że pracuje tylko dlatego, że ukrywa fakt chorowania. Niestety nie mamy w Polsce żadnych rzetelnych statystyk, które prezentowałyby sytuację diabetyków na rynku pracy. Mamy bardzo ogólne wytyczne dotyczące zawodów, których diabetyk podejmować nie powinien. Jeszcze nie tak dawno na tej liście znajdował się kierowca zawodowy, dzisiaj cukrzyca nie wyklucza już zarobkowania w ten sposób. Nadal nie możemy realizować się w roli pilota jumbo-jeta. Ale dla porządku warto dodać, że w tej roli spełniać się mogą naprawę nieliczni. Wracając na ziemię, warto zastanowić się, czy, kiedy i jak mówić ewentualnemu pracodawcy o cukrzycy. Czy to prawda, że to właśnie z powodu choroby można nie znaleźć pracy? Jak ewentualnie przedstawić chorobę jako swój atut?\nNa rozmowie kwalifikacyjnej nie mamy obowiązku mówić o naszym stanie zdrowia. Tak samo jak o wyznaniu, orientacji seksualnej czy planowanej w dalszej perspektywie ciąży. Są to nasze prywatne sprawy. O cukrzycy musimy powiedzieć lekarzowi medycyny pracy. Jeśli uzna on, że choroba nie dyskwalifikuje naszej kandydatury na dane stanowisko, to wyda pozytywną opinię, a informacja o stanie zdrowia zostanie przekazana bezpośrednio do kadr. Ale do lekarza medycyny pracy idziemy dopiero wtedy, jak mamy pozytywną decyzję o naszym zatrudnieniu. Wróćmy zatem na chwilę do wcześniejszego etapu – rozmowy kwalifikacyjnej. Co przemawia za tym, żeby szczerze powiedzieć o tym, że chorujemy na cukrzycę? Doradcy zawodowi są zdania, by od początku stawiać sprawę jasno. Szczególnie jeśli mamy orzeczenie o niepełnosprawności i chcemy skorzystać ze skróconego czasu pracy oraz wydłużonego urlopu. 10 dodatkowych dni to nie jest mało, dla jednego pracodawcy nie będzie to stanowiło problemu, dla drugiego (szczególnie w małych firmach) będzie to ogromne utrudnienie. Podobnie siedmiogodzinny dzień pracy. I oczywiście, jeśli szczerze mówimy, jaka jest nasza sytuacja i jakie też będą nasze oczekiwania „na potem” to być może zmniejszamy swoją szansę na sukces podczas rozmowy. Ale też nie jest dobrze zaczynać kariery w nowym miejscu od nieporozumień i niesmaku szefa, który może poczuć się naszą postawą po prostu oszukany. A tak będzie, jeśli post factum oświadczymy, że chcemy pracować krócej.\nJeśli nie posiadamy orzeczenia o niepełnosprawności, a co za tym idzie nie będziemy korzystać z wynikających z tego faktu przywilejów w miejscu pracy, także warto zagrać w otwarte karty. Cukrzyca, szczególnie leczona insuliną, to choroba, która wymaga określonej „obsługi”. Przede wszystkim regularnych pomiarów cukru, podawania insuliny, możliwości spożywania w miarę regularnie posiłków, a niekiedy też możliwości szybkiego zareagowania na niedocukrzenie. Dobrze, żebyśmy mieli taką możliwość i odpowiednie ku temu warunki. Pozostaje też kwestia naszego bezpieczeństwa. Niedocukrzenia są nieprzewidywalne. Zdarzają się pacjentom nawet z najlepiej wyrównaną cukrzycą. Jeśli w środowisku pracy są osoby, które wiedzą, jak podać glukagon, ale też takie, które potrafią zaobserwować symptomy zbyt niskiego poziomu cukru we krwi, tym lepiej dla nas.\nKiedy zatem wypalić z tą bombą? Na dzień dobry? Niekoniecznie. Pracodawcy trzeba przede wszystkim sprzedać swoje kompetencje. Stan zdrowia to ważna informacja dodatkowa, ale nie jest to najważniejsza cecha, która określa nas jako pracowników. Jeśli na rozmowie dobrze nam idzie, jeśli czujemy, że szanse na zatrudnienie są duże, można powiedzieć o cukrzycy na zakończenie spotkania. Informację o chorobie można przekazać pracodawcy po tym, jak on podejmie decyzję o zatrudnieniu, ale jeszcze przed załatwieniem wszelkich formalności. Mała szansa, że się ze swojej decyzji wycofa, a nie będzie czuł się postawiony pod ścianą.\nJak by to powiedzieć…?\nSposób komunikowania się bywa ważniejszy od samej treści, która chcemy przekazać. „Choruję na nieuleczalną chorobą i w każdej chwili mogę stracić przytomność i będę potrzebował natychmiastowego wykonania zastrzyku ratującego mi życie”. To nie jest przekaz, który chciałby usłyszeć jakikolwiek przyszły szef. A diabetycy często szafują tym „w każdej chwili” oraz „zagrażająca życiu hipoglikemia”. Na rozmowie to właśnie może być dyskwalifikujące. Jeśli rozmowę o cukrzycy rozpoczniemy od opisywania najczarniejszych scenariuszy (hipoglikemia z utratą przytomności) to możemy drugą stronę po prostu wystraszyć. Natomiast jeśli faktycznie tak jest – cukrzyca jest tak rozchwiana, albo zupełnie nie odczuwamy niedocukrzeń, to sami musimy się zastanowić, czy możemy podjąć daną pracę. Pewne jest natomiast, że każdy pracodawca słysząc o ryzyku utraty przytomności zacznie się zastanawiać, czy zostanie z tego tytułu pociągnięty do odpowiedzialności.\nTo duża sztuka, żeby samemu opowiedzieć o swojej chorobie w sposób obiektywny. Żeby poinformować, ale nie przestraszyć. Aby tak było, sami musimy mieć swoje bycie diabetykiem przepracowane. Rywalizując o zatrudnienie na otwartym rynku pracy trzeba walczyć na umiejętności, doświadczenie i kompetencje. Nie można zrobić z siebie ofiary losu. Ani podczas rozmowy, ani już pracując, tłumacząc np. swoje niepowodzenia czy niedociągnięcia cukrzycą.\nMożna natomiast ubiegając się o pracę przedstawić cukrzycę jako swój atut. To choroba, która uczy dyscypliny i regularności, która wymaga umiejętności dbania o siebie, uczy samoopieki. A wszystko to są cechy tak naprawdę bardzo pożądane w miejscu pracy. Mam cukrzycę i nie wstydzę się tego. Panuję nad tą, skądinąd wymagającą choroba, dlatego poradzę sobie także z wykonywaniem moich obowiązków.\nRozmawiając o cukrzycy mów o konkretach i pozytywach\nStaraj się pracodawcy nie przestraszyć i nie zniechęcić\nNie mów za dużo o cukrzycy – rozmowa o pracę to nie wywiad lekarski!\nZaznacz, że np. 4 razy w ciągu czasu pracy potrzebujesz skontrolować glikemię i trwa to w sumie 2 min.\nNie ukrywaj swoich oczekiwań (np. mam orzeczenie, rezygnuję z 8 godzinnego dnia pracy – obecne przepisy na to pozwalają, ale chcę skorzystać z dodatkowych dni urlopu)\nPrzygotuj się na pytanie o tym, czy cukrzyca może być powodem częstych nieobecności w pracy\nHEJ HO, HEJ HO… POWODZENIA!\nCukrzyca w procentach\nCzy diabetyk jest osobą niepełnosprawną?\nGlukoza Dextro Energy minis o smaku pomarańczy - 50g\nPojemnik na insulinę 3ml do pomp Medtronic Paradigm®


Poznań: Wieczne problemy z rondem Kaponiera. "Czas na zmiany w myśleniu"\nTenPoznan.pl » Wiadomości » Poznań: Wieczne problemy z rondem Kaponiera. “Czas na zmiany w myśleniu”\n6 grudnia, 2019 6 grudnia, 2019 partnerzy TenPoznań komentarzy 7 Paweł Sowa, poznań, promoslider, promoten, rondo Kaponiera\nCzas na zmiany w myśleniu o rondzie Kaponiera uważa Paweł Sowa, radny miejski. Według niego obecna formuła się nie sprawdza.\nRadny Sowa przyznaje, że mieszkańcy cały czas zgłaszają mu problemy z dostępnością ronda Kaponiera. Problem mają szczególnie osoby w jakimś stopniu niepełnosprawne, które nie są w stanie samodzielnie pokonać schodów. Sowa złożył interpelację do prezydenta Jaśkowiaka w której dopytuje o stan infrastruktury na kluczowym dla ruchu w Poznaniu rondzie oraz proponuje debatę na temat jego przyszłości.\nDebata ta ma być szczególnie potrzebna teraz, kiedy obok toczą się kluczowe inwestycje na ulicy św. Marcin i w sąsiednich rejonach (tzw. Projekt Centrum). W przypadku problemów infrastrukturalnych najbardziej medialne są schody ruchome, które regularnie ulegają awarii. Radny pyta o ich dokładny stan prezydenta Jaśkowiaka w swojej interpelacji. – “Z relacji mieszkańców wynika, że nie ma tygodnia by wszystkie działały sprawnie. Zastanawia mnie dlaczego tak się dzieje? Proszę o informację czy Zarząd Dróg Miejskich zna przyczynę tego stanu rzeczy i jakie działania są planowane dla poprawy tej sytuacji?” – pyta radny.\nNiezrozumiałe jest też błędne oznaczenia numeracji autobusów w rejonach ronda, które nie zostały zaktualizowane po styczniowych zmianach. – “Pragnę zwrócić uwagę, że system oznakowania przestrzennego wprowadza pasażerów w błąd. Myślę tutaj przede wszystkim o przyjezdnych gościach i turystach” – podkreśla Sowa.\nDodatkowo radny w interpelacji przedstawia kilka swoich rozwiązań, które w jego ocenie mogą się przyczynić do poprawy sytuacji na rondzie Kaponiera. – “Uważam, że warto utworzyć przejścia naziemne, które stworzą możliwość bezproblemowego poruszania się pieszym i pasażerom komunikacji publicznej korzystającym z przystanków na poziomie ulic i jednocześnie pozwolą przez nie swobodnie przechodzić. Myślę, że stworzenie takich przejść jest możliwe ze względu na dużą przestrzeń obiektu, szerokość jezdni i łatwość w uformowaniu bezpiecznych azylów dla pieszych.” – pisze Sowa.\nI dodaje: – “Pojawienie się alternatywy dla korzystania z przejść podziemnych powinno wpłynąć na zmniejszenie kosztów utrzymania schodów ruchomych i wind z prostego powodu – będą rzadziej eksploatowane, co przy ich stanie technicznym może oznaczać rzadsze awarie. Dla wielu osób, szczególnie z ograniczoną mobilnością, przejścia naziemne będą likwidacją bariery w poruszaniu się po centrum naszego miasta.”\nRondo Kaponiera to socjalizm pełnym ryjem. Za długo, za drogo, za głupio, za wolno, za tępo.\nGdy w innych miastach sie pracuje w Poznaniu robi się debaty dlatego z roku na rok jest coraz gorzej\nProszę popatrzeć na zdjęcie ronda i powiedzieć gdzie tam jest jeszcze miejsce na kładki? One nic nie zmienia a ich budowa zamknie rondo na długo…\nMoże lepiej poczekać na latające dywany ?\nPosunę się dalej, proponuję zasypanie przejścia podziemnego.\nTyle lat to robili,nie zdązyli na euro 2012 i jeszcze zrobili bubel budowlany.Schody to juź calkiem zlom co chwile nieczynne ściany przeciekają źenada.I kto to odbieral ciekawe ile dostal w kopercie za odbiór.


Giménez niczym Van Dijk? Christensen nie na sprzedaż? Wszystko zależy od Chilwella? – podcast z udziałem Matta Lawa z "The Telegraph" - Chelsea Poland - Polski serwis fanów The Blues\nGiménez niczym Van Dijk? Christensen nie na sprzedaż? Wszystko zależy od Chilwella? – podcast z udziałem Matta Lawa z "The Telegraph"\nAutor: Marcin Niemczyk Dodano: 13.08.2020 16:18 / Ostatnia aktualizacja: 14.08.2020 14:35\nMatt Law z "The Telegraph" wziął udział w podcaście "London is Blue", w którym zdecydował się poruszyć najbardziej trapiące kibiców kwestie dotyczące Chelsea.\nO planach na okno transferowe\n– Po transferze Havertza, Chelsea będzie musiała zacząć sprzedawać. Kiedy transfer Niemca zostanie sfinalizowany, co bardziej jest kwestią „kiedy” niż „czy”, to The Blues skupią się na sprowadzeniu lewego obrońcy, potencjalnie środkowego obrońcy i bramkarza. Sprowadzenie takich zawodników zajmie zdecydowanie więcej czasu, ponieważ będzie zależało od przyszłości obecnych kadrowiczów.\nO trudności w sprzedaży niektórych zawodników\n– Trudno jest to przewidzieć. Chelsea na pewno nie będzie mogła sobie pozwolić na przesadne wypożyczanie swoich zawodników tak jak poprzednio. Wartość piłkarzy, którzy są na sprzedaż zaczynała spadać już wcześniej: za Batshuayiego, za którego dwa lata temu można było dostać 30 milionów euro, nie będzie można uzyskać więcej niż 15 milionów euro. Możliwe, że Chelsea będzie zmuszona pozbywać się swoich zawodników w ramach umowy za innego zawodnika. I do tego typu transakcji będą dążyć londyńczycy. Największym problemem pozostaje tygodniówka, ponieważ nie ma wiele klubów, które będą oferowały takie pieniądze jak The Blues.\n– Wszystko jest nieoficjalnie dogadane z samym piłkarzem. Londyńczycy nie posiadają realnej konkurencji w postaci innego zespołu, a zarówno Leverkusen, jak i Chelsea są zgodne, że Havertz prędzej, czy później zostanie zawodnikiem klubu z niebieskiej części Londynu. Nigdy nie mów nigdy, jeśli chodzi o to, że coś może pójść nie tak, ponieważ podczas okienka transferowego wszystko może się zdarzyć, ale wygląda na to, że wszystko zmierza w odpowiednim kierunku. The Blues są w dobrej pozycji negocjacyjnej, ponieważ nie ma klubu, który byłby w stanie zapłacić za niego takich pieniędzy, dlatego nie ma opcji, że Marina podda się podczas negocjacji.\n– Jak na razie numerem jeden jest Havertz. W następnej kolejności lewy obrońca, którego sprowadzenie jest większym priorytetem niż transfer nowego środkowego obrońcy, czy bramkarza. Spodziewałbym się, że zastąpienie golkipera jest bardziej pilne niż angaż nowego centralnego defensora. Lampard może uważać, że problemy kwartetu obecnych środkowych obrońców mogą zostać zażegnane przez zmiany na innych pozycjach w zespole oraz odpowiednie podejście indywidualne do każdego z obrońców. W przypadku Kepy, jest to po prostu utrata wiary w umiejętności.\nSytuacja w bramce\n– Jeśli zapytasz mnie co wydarzy się z sytuacją w bramce Chelsea w tym okienku transferowym, będzie to najprawdopodobniej najtrudniejsze pytanie jakie mógłbyś zadać. Sprowadzenie światowej klasy bramkarza jest zależne od sprzedaży Kepy. Nie chcę się wypowiadać na temat rynku transferowego, ponieważ nie działam w nim, ale rozmawiając z wieloma ludźmi mogę zakładać, że Chelsea nie uda się sprzedać Baska tego lata.\n– Byłbym zaskoczony gdyby Onana skończył w Chelsea w tym oknie, ponieważ jego wycena na 30-35 milionów euro może spowodować, że The Blues nie będą chcieli podjąć ryzyka kupna kolejnego bramkarza za niemałe pieniądze. Najprawdopodobniej zostanie w Ajaksie na kolejny rok, ale kto wie.\n– Leicester jest bardzo trudnym partnerem negocjacyjnym, nie raz to udowodnili. Nie potrzebują pieniędzy, więc wszystko będzie zależało od Chilwella. Jeśli będzie napierał na transfer, to Lisy mogą się ugiąć. Jeżeli Anglik nie będzie chciał tego zrobić, to będzie to dla Chelsea bardzo trudna przeprawa.\n– Jedną z alternatyw jest Tagliafico, który jest dostępny za około 22 miliony euro, ale Chelsea może chcieć poczekać na transfer Chilwella pół roku czy rok jeżeli sytuacja będzie tego wymagała. Jeśli chodzi o lewego obrońcę Realu Madryt (Reguilóna), to nie wiedziałem nic o zainteresowaniu The Blues jego osobą, dopóki jego temat nie pojawił się na jednej z konferencji prasowych. Innym kandydatem jest też Lucas Digne.\n– Lampard i Morris są fanami talentu Rice’a. Podoba im się jego przywódczość, agresja oraz fakt, że może występować tak naprawdę na trzech pozycjach – jako defensywny pomocnik oraz środkowy obrońca w cztero- i trzyosobowym bloku defensywy. Problem może stanowić jego wycena, która waha się między 65 a 80 milionami euro.\n– Fundusze na transfer nowego lewego lub środkowego obrońcy, w tym Declana Rice’a, mogą znaleźć się po sprzedaży Jorginho, który wciąż jest wysoko wyceniany.\n– Każdy w Hiszpanii ma wysoką klauzulę odstępnego, ale nie oznacza to, że jedynie przez jej aktywowanie może dojść do transferu. Atlético ma wiele problemów, więc może to oznaczać, że będą zmuszeni sprzedawać. Giménez miewa problemy zdrowotne, ale pomimo nie najwyższego wzrostu, jest bardzo solidny w powietrzu, co według Lamparda może być kluczem do zażegnania problemów w defensywie Chelsea. Wydaje mi się, że będzie priorytetem The Blues i może się dla nich okazać kimś takim jak van Dijk dla Liverpoolu.\nRüdiger, Christensen, Zouma – kto odejdzie?\n– Na spodzie listy umieściłbym Rüdigera, przez którego problemy zdrowotne, Chelsea może nie udać się otrzymać oczekiwanych pieniędzy. Najwięcej klubów interesuje się Zoumą, więc będzie on najłatwiejszy do sprzedania. Jeśli chodzi o Christensena, to w zachodnim Londynie wciąż istnieje przekonanie, że Duńczyk ma potencjał, by stać się bardzo cennym środkowym obrońcą. Zainteresowanie nim będą szczególnie wykazywały zespoły z Hiszpanii oraz Niemiec, ponieważ jego styl gry pasuje do tych rozgrywek, ale The Blues nie będą jednak skłonni do jego sprzedaży za niską kwotę, ponieważ boją się, że może on okazać się kolejnym Kevinem de Bruyne.\nŹródło: London is Blue Podcast\nja bym już dawno olał temat Chilwella, za którego Leicester żąda za dużo. Tagliafico czy Reguilon(A może przede wszystkim on) wydają mi się dużo sensowniejszymi wyborami, zważając na to, że są 3-4 razy tańsi od Anglika. Jeśli upieram się, że masz nowy LO musi mieć doświadczenie w Anglii, to.najlepszy stosunek jakości do ceny ma Digne. Kepy koniecznie trzeba się jakoś pozbyć i taki Onana za 30-35 milionów to byloby to! Dalej nie widzę sensu sprowadzenia Havertza przy naszym bogactwie wyboru na jego pozycjach. Jak chodzi o ŚO, to sprzedalbym Zoumę, nie przekonuje mnie on, Upamecano byłby genialnym transferem\nGimenez mi się nie widzi w barwach Chelsea. Widziałbym Rice'a, oczywiście po solidnej wyprzedaży i po kupnie Havertza, może kosztuje tyle co Chilwell, z tą różnicą, że on nie jest przehypowany bo jest Anglikiem. Poza tym Upamecano też by był dobrym transferem.\nJa z kolei uważam, że mamy całkiem solidnych środkowych defensorów z potencjałem na grę o wiele lepiej, jednak brak stabilizacji, pewności w bramce i generalnie całkowita nieumiejętność gry defensywnej zespołu sprawia, że wyglądamy jak wyglądamy. Jak to jest, że taka defensywa Szabel, która bodaj była drugą najlepszą obroną w PL, będąc beniaminkiem i grając bóg wie kim przewyższa nas o głowę, gdzie wartość rynkowa zawodników całego ich bloku to może nasz jeden defensor? Już w tym momencie teza, że trzeba ładować kosmiczne kwoty w danych zawodników traci na sile. Gdzie indziej trzeba szukać przyczyn, bo my bronimy tylko środkowymi obrońcami, w dodatku kryjemy indywidualnie, co jeszcze bardziej komplikuje sprawy. Nasi boczni to niski Azpi i koszmarni Alonso i Emerson, niedawno wskoczył do kadry James i gra z Azpim na lewej dawała nam najlepsze rezultaty. Mamy papierowego bramkarza z niską pewnością siebie, dziurawymi rękoma, jakimś niezrozumiałym lenistwem i absolutnie nie wychodzącym do piłek na przedpole. Ponadto nasza druga linia to zawodnicy około 170 cm, także nie ma się co łudzić, że którykolwiek z nich zrobi jakąś różnicę, szczególnie w starciach z drużynami środka i dołu tabeli, gdzie tam gra się tylko schematycznie, na walkę, na szukanie kontr i stałych fragmentów, które my o dziwo kochamy im prezentować, nawet w zupełnie kuriozalnych sytuacjach. Same rezultaty z tymi drużynami w tym sezonie świadczą o tym doskonale, bo z drużynami nastawionymi na grę kombinacyjną, tj. góry tabeli szło nam paradoksalnie o wiele lepiej. Tammy gdy wróci do obrony to odbieramy sobie szansę kontry, skrzydłowi też wysocy nie są. Tutaj znajdują się nasze problemy, mamy bardzo niską drużynę i przy stałych fragmentach zawsze będziemy tracili bramki, o ile nie będziemy starali się grać niekonwencjonalnie, a taką niekonwencjonalność może nam zapewnić przede wszystkim dobry i pewny siebie bramkarz, który będzie starał się wyłapywać piłki, nawet z ryzykiem przeliczenia się, bo tylko taka gra uchroni nas przed takim masywem straconych goli. Żadne kombinacje z trzema stoperami nam nie pomogą, bo najważniejsze dla nas to robić robotę z przodu, jak chociażby Liverpool w meczu z nami, gdzie nawet najlepszej defensywie z jednym z najlepszych bramkarzy zdarzają się błędy, a mimo to tracąc trzy bramki wpakowali nam 5 i zwyciężyli. Liczą się punkty, styl przyjdzie z czasem. Wszystkiego nie da się zrobić od razu, dajmy sobie szansę. Lewy obrońca, bramkarz, dopięcie transferu Havertza, ewentualnie sprowadzenie Rice'a i mamy potężną ekipę z ogromnym potencjałem.\nUpamecano wczorajszym meczem udowodnil swoja klase i miejmy nadzieje ze zarzad rozwaza jego transfer\nProblem w tym, że dopiero co podpisał nowy kontrakt, gdzie w przyszłym okienku klauzula wyniesie 50mln.\nW Valencii wyprzedaż, możnaby kogoś wyciągnąć. Chyba tylko Jose Gaya wart uwagi.\nCicho coś ostatniio... Oby to była cisza przed burzą.\nOblak już można zaczynać rozmowy:)\nUpamecano to powinien być wybór na śo. Chociaż podpisał nowy kontrakt to podobno ma klauzule 50mln euro. Jak to prawda to trzeba korzystać. Jak nie to szukać kogos innego, Gimenez trochę szklany i na pewno nie tani\nTa klauzula będzie chyba obowiązywała dopiero po sezonie 2020/21.\nTo bylby ciekawy duet na ławce trenerskiej xd , jak już mówiłem wcześniej ja bym chciał kogoś z dwójki Upamecano , Skriniar ale to raczej nie realne\nMnie też Gimenez nie przekonuje ale kogo można w zamian starać się?\nMam na uwadze zawodnika z topu plus ma być ostoją naszą w defensywie?..\nUważam że Lampard musi zatrudnić do sztabu TERREGO:)\nNie po dziekuje AV za wszystko i przejdzie do nas,z miejsca poprawi naszą defensywę poprzez pracę z obrońcami.\njakoś Gimenez mnie nie przekonuję\nPo poście na głównej w pierwszej chwili myślałem, że to już jakaś oficjalka a tu dalej plotki.


bowanie, ponieważ w obecnej dobie ani rusz bez takich rzeczy. Nasz świat zinformatyzował się już tak bardzo, że właściwie zapomnieliśmy o czasach, kiedy nie używaliśmy komputerów. I jak tutaj nie zgodzić się ze zdaniem Hipolita\nOprogramowanie dla firm czy jak kto woli programy dla firm, w tym programy dla logistyki, to artykuły, na które istnieje spore zapotrzebowanie, ponieważ w obecnej dobie ani rusz bez takich rzeczy. Nasz świat zinformatyzował się już tak bardzo, że właściwie zapomnieliśmy o czasach, kiedy nie używaliśmy komputerów. I jak tutaj nie zgodzić się ze zdaniem Hipolita\nYour computer needs help?Ogólnie o technikach grzewczychO solarach - dla lansu czy faktycznej oszczędności?Co powinieneś wiedzieć o prawieWyprawka dla dzieckaDlaczego wakacje życia warto spędzić w HiszpaniiCo robić po urazie?Wynajem zwyżki, dla kogo i po co?Kilka słów o jednorazowej odzieży medycznejWirtualne biuro - dobry sposób na redukcję kosztówKilka kwestii związanych z energetyką i transformatoramiMarketing drukowanyWitaminy i minerały- treningKlimaSerwis i konserwacja urządzeń chłodniczych - to ważneO pozycjonowaniu i nie tylko!Etui- czym jest i do czego służyCiało może niszczyć samo siebieImplanty zębów GliwiceCo warto wiedzieć o ogrzewaniu?Artykuł o mechanice samochodowej - SilnikKilka ciekawych informacji o stomatologiiPoligrafia drukowanaPrzydatne akcesoria na basenJak uczyć się hiszpańskiego z przyjemnością?Black smoke in your car?Jak korzystać z porad radcy - stawka godzinowaJak szukać prawnika w stolicyNaprawianie silników, układów i karoseriiWygodne i spokojne- domy starości


Smaki Sezonu Almette. 100% naturalnych składników! 100% przyjemności! - JestemKobieta.com\nHome / Kuchnia, Kuchnia / ŚNIADANIA / Smaki Sezonu Almette. 100% naturalnych składników! 100% przyjemności!\nAlmette na czele z ambasadorem, mistrzem kulinarnym Davidem Gaboriaud oraz popularnymi blogerami, założy „Ogródek Almette” u Pana Ziółko – kultowego rolnika SLOW FOOD, który z pasją i miłością uprawia wysokiej jakości warzywa. Podczas spotkań w „Ogródku Almette” blogerzy razem z Davidem przygotują dania z „ogródkowych” warzyw, z wykorzystaniem serków Almette.\nAlmette z ogórkiem i koperkiem – cena rekomendowana: 3,99 zł za opakowanie 150 g\nAlmette z pomidorami dojrzewającymi w słońcu – cena rekomendowana: 3,99 zł za opakowanie 150 g\nAlmette z rzodkiewkami – cena rekomendowana: 3,99 zł za opakowanie 150 g\nTagged with: almette, kuchnia, nowości, serek\nPrevious article Mistero Milano – bezpieczny i profesjonalny manicure hybrydowy\nNext article Naturalny napój na bazie świeżo tłoczonego soku. „Musujące jabłko” marki Bracia Sadownicy


Warsztaty z kombinezonem starości dla pracowników firmy INEA\nMieliśmy ogromną przyjemność przeprowadzić warsztaty z kombinezonem starości dla pracowników firmy INEA. Jesteśmy przekonani, że dzięki udziałowi w naszych zajęciach uczestnicy zdobyli nowe, niezapomniane doświadczenia, które wykorzystają zarówno w życiu zawodowym oraz prywatnym.\nCREO na VI Poznańskim Dniu Organizacji Pozarządowych\nPodobnie jak w ubiegłym roku, również i teraz CREO brało udział w VI Poznańskim Dniu Organizacji Pozarządowych w Poznaniu! Tym razem dla każdego odwiedzającego nasze stoisko mieliśmy przygotowaną pewną niespodziankę, a w sumie wyzwanie...\nCREO z warsztatami we Wrocławiu\nNasza organizacja miała okazję wziąć udział w niecodziennym wydarzeniu - wystawie poświęconej ciału i organizmowi. Wszystko w ramach Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016.