Deptak wewnątrz centrum handlowego - Page 4\nTemat: Re: Deptak wewnątrz centrum handlowego Pon Paź 07, 2013 9:56 pm\nHera przez chwilę przypatrywała się łowcy, jakby starała się zapamiętać każdy, nawet najmniejszy szczegół. Zmarszczyła brwi, widząc blizny na jego twarzy. Ciekawe, czy to był ich znak rozpoznawczy. Musieli mieć jakiś, prawda? Nie wyczuwali się po zapachu, więc pewnie mieli coś wspólnego... mafia miała coś wspólnego, inkwizytorzy mieli, piraci... tylko śmiesznie by to wyglądało, jakby każdy tak wyglądał. Z drugiej strony piraci jakoś nie narzekali na kikuty, opaski, czy zupełnie pokraczną czarną flagę. W sumie taka blizna na oku wyglądała całkiem fajnie.\nWtedy zwróciła się w stronę Hachiko.\n-Więc żeby być łowcą trzeba być wysokim?\nŻeby to sprawdzić podeszła do Norbeta i nie zabawiła tak blisko niego ani momentu dłużej. Gość był jak jakiś Mount Everest dla podrostka pokroju Hery! Dziw, że tam na górze nie zbierał się śnieg, chociaż gdyby się przyjrzała, to pewnie zobaczyłaby pierwsze oznaki siwizny. W każdym razie to było dla niej za wiele, żeby czuć się tak małą w stosunku do, może nie zwykłego, ale wciąż człowieka. Czuć było w jej wzroku urazę z tym związaną, ale zaledwie przez chwilę, bo kolejna fala ciekawości prawie wyrwała jej język, kiedy zadawała swoje kolejne pytanie.\n-Jakiesązasadypaniełowcoicosięstaniejakichniebędęprzestrzegać?- zaczerpnęła powietrza, po czym uśmiechnęła się ujmująco. Oto, czego można było się spodziewać po Herze: ogromne pokłady energii i nietypowy jak na dziewczynkę w jej wieku brak ogłady. Tylko, że nikt jej nie mógł winić. To wszystko wina wyższej pani, ot co!\nTemat: Re: Deptak wewnątrz centrum handlowego Sob Paź 12, 2013 11:21 am\nZaprosiła łowcę tutaj, ponieważ chciała, aby córka mogła poznawać rasowych wrogów wampirów. Nie wszyscy łowcy byli niedoświadczeni i łatwo ich można pokonać. Miała tę przyjemność z walki z Norbertem i wiedziała, że do łatwych przeciwników nie należy. A na pewno jej, młoda jeszcze, córka nie dałaby sobie rady z takim łowcą. Więc to spotkanie miało się odbyć w ramach przestrogi. Zawsze należy uważać na swoje plecy, niezależnie od tak, jak bardzo wierzy się w swoje własne siły. To mogło się okazać bardzo zgubne. Poza tym, to Hera chciała poznać łowcę, ujrzeć go, zapewne doświadczyć czegoś nowego. Hachiko uznała, że tylko Norbert nadawał się na taki pokaz siły łowców. Nie rzucał się na wszystkie wampiry, póki oczywiście czegoś nie przewiniły, wybierał pokojowe rozwiązania, chyba że nie miał wyboru. Cóż, każdy ma prawo się bronić, gdy wyczuwa, że jego życie staje w zagrożeniu.\n– Uważam, że już od najmłodszych lat powinna zdawać sobie sprawę z pewnych rzeczy. Potrafi odróżnić dobro od zła, a dla wampirzych dzieci nie ma tematów tabu.\nOczywiście słów wampirzych wypowiedziała niemalże szeptem. Nie chciała, aby ktoś niepowołany przysłuchiwał się rozmowie trójce osobników. Wyglądali raczej jak rodzina, niż dawni wrogowie. Dwie siostry i ich ociec albo też matka z ojcem i dzieckiem. Jak kto woli, w tych czasach to już nawet dzieci mają swoje wnuki.\n– Byłabym zatem wdzięczna, gdybyś później, w mniej zaludnionym miejscu, zechciał uświadomić moją córkę, jak Wasza broń na nas działa.\nMówiła całkiem poważnie, rozglądając się uważnie po zgromadzeniu ludzi, jakby poszukiwała czegoś. Wiedziała, że łowcy na ogół chodzą parami, ewentualnie dobierają się w trio, więc szukała jeszcze jednego łowcy. Bardzo możliwe, że nawet raz go spotkała, w Oświacie, gdy siedziała po drugiej stronie krat, jako więzień. Jednak było tutaj tyle ludzkich zapachów, że nie dałaby rady wyszukać dodatkowego gościa.\n– Możesz wziąć ze sobą swojego partnera, jeśli tak bardzo mi nie ufasz. Głupotą zresztą byłoby mi ufać w stu procentach, o czym się przekonałeś. Co do rysunków… są one moim skarbem. Może kiedy będzie starsza, zrozumie pewien przekaz Twojej twórczości, Norbercie.\nNawet jeśli nie była pewna, co obecności drugiego łowcy, zaryzykowała, będąc ciekawa jego reakcji. Czy właściwie się domyśliła czy też błądziła po omacku? A co do twórczości łowcy… domyśliła się, że była dla niego pewnego rodzaju muzą. Zniewolona, pewna siebie i jakże piękna wampirzyca, podana mu na tacy. Ale Norbert wolał rysować… to wiele świadczyło o tym człowieku, mimo że doświadczył z łap wampirów niemało cierpienia.\nTemat: Re: Deptak wewnątrz centrum handlowego Pon Paź 14, 2013 10:01 pm\nNorbert zmarszczył brwi, na słowa starszej wampirzycy. Metody wychowywania własnych dzieci, każdy miał własne, ale żeby już uświadamiać go o niebezpieczeństwie ze strony wroga i jeszcze go zapraszać na rozmowę, to raczej nie jest dobrze przemyślany plan. Wampir może na tym zyskać, łowca stracić. Bo przecież ta młoda wampirzyca może być szkolona w celu odporności i utrudnieniach w pochwyceniu przez łowców.\nMężczyzna zauważył też, że Hachiko nie odpowiedziała swojej córce na zadane przez nią pytanie. A drugiego zadanego przez Herę nie zrozumiał, więc odpowiadać nie zamierzał. Zerknął krótko na młodą wampirzycę, po czym powrócił spojrzeniem na rudowłosą.\n- Jak wychowujesz dziecko, Twoja sprawa. Błędem jest jednak umawianie się z kimś takim jak ja i to w publicznym miejscu. A także umawianie na spotkanie w celach "treningowych". Uważasz że to dobry pomysł? Bo ja nie. Uświadomić ją mogę kiedy zacznie rozrabiać. Ale nie gwarantuję oddać ją później Tobie.\nWiadomo, że chodziło o jego pracę. Jeżeli natrafi na rozrabiającą Herę w miejscu publicznym, będzie musiał ją obezwładnić i zamknąć w lochach aby odsiedziała swoje i przyjęła na siebie karę. Mówiąc to Hachiko, chciał aby ta zmieniła w końcu kierunek wychowywania dzieci na dobrą stronę, by obie rasy mogły żyć w spokoju. Bo obecnie to co się wyrabia, to piekło na ziemi...\nShun pilnował tyłów i otoczenia Norberta, mając także na uwadze inne pobliskie miejsca. Nie rzucał się w oczy, więc oni mogli go nie widzieć, ale on ich widział. Łowcy nie posiadali żadnego znaku charakterystycznego, który by ich rozpoznawał. Jedynie mogłaby zdradzać ich broń, jaką mogli przy sobie posiadać. Taką rzucającą się w oczy jak miecze, katany czy bronie palne długie.\n- Żaden z Nas nie ufa Waszym. Dobrze o tym wiesz. - Po tych słowach przeniósł spojrzenie na Herę, przyglądając się jej, jakby miała stać się jego obiektem do szkicowania.\n- Być może nawet ona posiądzie swój własny portret. - Spojrzał na Hachiko uważnie, dodając słowa do jej wypowiedzi o rysunkach. Ostrzegał ją, że jeżeli jej dziecko nie będzie uważać, może skończyć jak ona sama. A pewnie Hachiko tego by nie chciała.\nTemat: Re: Deptak wewnątrz centrum handlowego Wto Paź 15, 2013 7:48 pm\nMała dłoń od jakiegoś czasu miętoliła falbankę. Nie było to bezcelowe, bo widocznie uspokajało Herę, a przynajmniej pozwalało na odreagowanie... czegoś. Zniecierpliwienie, irytacja, cokolwiek- źle wróżyło dla kolejnej z drogich sukienek. Ale hej! W końcu byli w sklepie! W razie jakiegoś wypadku nie było tak daleko do kolejnej, może nawet ładniejszej części garderoby. Mogła więc miętolić do woli, gnieść, nawet drzeć jeśli będzie trzeba! To było całkiem fair, w końcu w zamian nie ciskała piorunami z oczu. I tu dementuję wszelkie plotki: nie, żeby to potrafiła.\nMoże i wiedziała co jest dobre a co złe, jak mówiła Hachiko, ale z pewnością o wiele lepiej wiedziała, co jest niemiłe i nieprzyjemne. Takie właśnie było ignorowanie kogoś, zwłaszcza, gdy tym kimś była ona sama. Zdawała sobie sprawę, że jako dziecko zawsze będzie na drugim planie w rozmowie dorosłych, no ale proszę, przecież to była jej wycieczka! Sama chciała zobaczyć łowcę, liczyła na dowolność w dobraniu atrakcji tego wydarzenia, tymczasem Hachiko zaplanowała wszystko. No, może poza udziałem Hery w czymkolwiek. I o ile z początku młoda wampirzyca słuchała z zaciekawieniem, teraz zgubiła wątek i nawet nie wiedziała, o czym była mowa. Stwierdziła, że nie warto poświęcać zbyt dużo czasu na nudne rzeczy, więc... wmieszała się w tłum i już chwilę później wraz z Ogryzkiem spacerowała sobie pośród tłumów.\nNorbert nie chciał nawet pokazać swojej broni, nuda.\nHachiko wspomniała coś o prawdopodobnym wspólniku, ale Hera tego nie słyszała- nie zwróciła uwagi na Shuna nawet kiedy minęła się z nim o zaledwie parę metrów.\nSkoro musiała złamać "zasady", to je złamie! Nie wiedziała jak, ale zawsze można było spróbować. Zatrzymała się przy miniaturowej karuzeli, na której bawiło się parę dzieciaków dużo młodszych od niej. Potem spojrzała na matki stojące obok. Wybrała jedną, uśmiechnęła się i podeszła do niej.\n-Ładny mamy dzień, prawda?\nPodstawowa zasada u ludzkich dzieci: nie rozmawiaj ze znajomymi.\nTemat: Re: Deptak wewnątrz centrum handlowego Pią Paź 18, 2013 11:11 am\nWiedziała, że Norbert miał swoje dzieci, a właściwie do córkę. Zapewne także we właściwym momencie uświadomił ją, że ludzie po śmierci idą do nieba, że nie należy rozmawiać z nieznajomymi, bo mogą ją zabrać w obce miejsce i wyrządzić krzywdę, nie powinna także zapuszczać się w pewne miejsca w mieście nocą. I wiele innych rzeczy. O tyle, ile ludzie byli słabsi, o tyle wampiry miały większą siłą, więc ich przeciwnikami mogą być silniejsze wampiry albo i sami łowcy. Hera miała już trzynaście lat, rozumiała więcej niż ludzkie dziecko, inaczej się rozwijała. Odczuwała głód krwi, więc musiała zdawać sobie sprawę, że jeśli będzie nieostrożna i zacznie zabijać kogo popadnie, łowcy się do niej dobiorą.\n– Treningowych? Nie oddałabym Ci do tego córki. A miejsce publiczne jest świetne. My nie zrobimy czegoś głupiego i wy… Wbrew pozorom, najciemniej jest pod lampą. Nie groź mi Norbert. To się nigdy nie kończy dobrze.\nWarknęła, zgrzytając zębami. Hamowała w sobie gniew, bo na pewno nie pozwoli jemu albo jakiemukolwiek innemu łowcy dobrać się do Hery. Groźbami niczym nie osiągnie, szczególnie że sama wampirzyca stała sobie grzecznie, nikomu nie grożąc. Nie mówiąc kim są łowcy, Hera na pewno nie będzie miała żadnych zahamowań przed atakami.\nGdy Hera zamierzała się oddalić, chwyciła ją za ramię, delikatnie ale stanowczo.\n– Dokąd się wybierasz, młoda damo? Za dużo swobody masz.\nMimo zaciętej rozmowy z łowcą, nie spuszczała z córki wzroku. Za dobrze ją znała i zaraz wpadłaby w jakieś kłopoty. Była tak bardzo podoba do swojego ojca, że wolała teraz trzymać młodą wampirzycę, niż puścić ją wolno.\n– Bardzo możliwe. Jest fotogeniczna, prawda Hero? Chciałabyś swój portret?\nWyraźnie dostrzegła tę insynuację, ale wolała nie podejmować tego tematu, skoro łowca wyraźnie się tym stresował.\n– Cóż, chyba będziemy się zbierać. Hera zaczyna się niecierpliwić. Wszystko ją nudzi.\nWestchnęła, niby to zmęczona całą tą sytuacją. Podziękowała łowcy za to zaskakujące spotkanie, zastanawiając się czy jeszcze jakimś przypadkiem się spotkają. Wzięła córkę za rękę i udały się dalej deptakiem, w towarzystwie psa. Jeśli chciała zajrzeć do jakiegoś sklepu, wampirzyca ją tam zabrała, kupując jakiś ubiór, który mógłby się przydać dziewczynce. Oczywiście nie pozwoliła jej na wszystko, nie chciała rozpieszczonego dziecka. Po małych zakupach, udali się w stronę zaparkowanego samochodu na terenie centrum handlowego. Usadowiła córkę z przodu, psa zaś na tylnym siedzeniu, samej zajmując miejsce przy kierownicy.\n[zt Hachiko + Hera]\nTemat: Re: Deptak wewnątrz centrum handlowego Pią Paź 18, 2013 5:33 pm\n- Nie grozę. Tylko ostrzegam.\nW tonie jego głosu nie dało się dosłyszeć ani jednej nuty groźby. On tylko ostrzegał Hachiko, uprzedzał że jeżeli będzie popełniać kilka błędów, może nie upilnować własnego dziecka i skończy się tak, jak mógłby to przewidzieć Norbert. W rzeczy samej się już zaczynało. Hera zdecydowała się udać na spacerek, ale mamusia jej zabroniła. Nic dziwnego, skoro to dziecko kanibala. Ale tego jeszcze nikt z łowców chyba nie wiedział.\nNa pożegnanie, Norbert się lekko jej ukłonił i gdyby miał kapelusz na głowie, pewnie wykonałby gest pożegnalny dotykając go, jakoby chciał go zdjąć. A że go nie miał, lekko się ukłonił i odprowadził ich wzrokiem. Chwilę po tym, tuż obok niego zjawił się Shun.\n- Możemy wracać. - Powiedział Norbert. Wtedy obaj łowcy udali się w swoim kierunku na dalszy obchód okolicy.\nTemat: Re: Deptak wewnątrz centrum handlowego Sro Gru 04, 2013 6:03 pm\nChizuru jak zwykle nie byłaby sobą, gdyby chociaż raz posłuchała ojca. Nie potrafiła uczyć się na własnych błędach, więc krótko po wyjściu Marcusa postanowiła pójść na zakupy. No dobra, może jednak coś tam wyniosła z wcześniejszych wpadek, ponieważ tym razem dokładnie poinformowała znajomych łowców gdzie się znajduje. Gdyby długo nie wracała, łatwiej ją będzie odnaleźć. Kij z tym, że gdyby ktoś chciał ją znów uprowadzić nie zostałby raczej w centrum handlowym.\nW każdym razie, by chociaż na chwilę odepchnąć myśli od ojca, Sahala i Ringo musiała skupić swoją uwagę na czymś, co na dłużej ją zajmie. Takim czymś było właśnie latanie po sklepach. Nieszczególnie lubiła to robić, bo tak prawdę mówiąc szybko się przy tym nudziła, jednak wychodziła z założenia, że lepsze zakupy niż snucie się bez celu po domu.\nNajpierw odwiedziła kilka sklepów z bielizną, później przyszedł czas na spodnie i buty, aż w końcu naszła ją ochota na sprawienie sobie kiecki. Nawet nieźle się czuła w tej, którą podarował jej Elliot, chociaż do chodzenia na co dzień się nie nadawała. Właśnie miała skręcić do najbliższego sklepu z sukienkami, kiedy nagle jej uwagę przyciągnął szyld pobliskiej księgarni. Chizu momentalnie przylgnęła do szyby, prawie rozpłaszczając o nią swój mały nosek. Szeroko otwartymi, świecącymi się oczami patrzyła właśnie na kolejną część ulubionej książki. Zdecydowanie musiała ją mieć! Odkleiła się od szyby i szybkim krokiem weszła do sklepu, by już po chwili zapłacić i wyjść z egzemplarzem upragnionej książki. Kierowała się już w stronę wyjścia z zamiarem powrotu do Oświaty. Wzrok wlepiała w pierwszy rozdział, nie mogąc się powstrzymać przez rozpoczęciem czytania. Mama zawsze ją uczyła, że jak idzie to ma się skupić na drodze, ale Chizu to Chizu. Nie będzie nikogo słuchać i o! Pewnie zaraz wpadnie na jakąś lampę czy inne szklane drzwi.\nTemat: Re: Deptak wewnątrz centrum handlowego Czw Gru 05, 2013 3:57 pm\nAris całkowicie pochłonięty sprawa May nawet nie przejął się iż obecnie został zmuszony do przybycia do tego miejsca. W końcu jego zabaweczka niby nie będzie chodzić nago? Jednak, jakoś będzie musiał wyjaśnić w sklepie dlaczego owa dama jest nago. A może po prostu zostanie to zignorowane? Chociaż patrząc iż May chodzi na smyczy może to niszczyć cały wzór normalności jaki widnieje u ludzi. Być może zostaną posadzeni o jakiś zboczeńców? Albo fetyszystów, lecz tego nie można powiedzieć o naszej gadzinie. Zresztą, czy aby na pewno by się tym przejął? Początkowo spokojnie przeszedł przez ulicę, całkowicie zwracając na siebie widok ludzi. Dopiero został wyrwany z swoich zamysłów przez pewna dziewczynę, która nawet nie zwróciła na nic uwagi. Ale najpierw zapowiemy o tym co działo się wszak podczas jego drogi w tym miejscu. Nie oddawał się zbytnio w rozmowę z May. Nie miało to sensu, bo zapewne nie powiedziałaby nic ciekawego, a on nie mógłby niczego tutaj od niej wyciągnąć. Zatem skierował się najpierw z nią do jakiegoś sklepu, by po chwili normalnie opuścić go, bez niczego kupionego. Tak stanowczo nie został tam przyjęty za dobrze, a raczej z powodu wyglądu May.\n- Widzisz moja droga? Nikt poza mną cię nie traktuje jak żywą istotę. Powinno trafić to do twojego mózgu, że tak naprawdę tylko u mnie jest ci dobrze.\nPo czym dotknął jej czoła swoimi palcami. Nie liczył, że i tak to przyjmie wspaniale, a raczej iż będzie chciała mu wyrwać mu gardło.\nDobrze znajdując jakiś sklep pozostawił ją tam samą by mogła sobie wybrać jakieś ubranie. Jednak wiedział, że taki czyn może spowodować kłopoty. No cóż, tego również nie może uniknąć wybierając się z nią na miasto. Być może mógł ja pozostawić w grocie. Czyż to byłoby jednak bezpieczne?\nWszystkie obecne rozwiązania nie mogły być dobre, a więc wybrał chyba sobie najlepsze. Dopiero teraz można tak naprawdę przejść do tego, że wpadł na dziewczynę.\nLekko się zachwiał, lecz nie upadł na ziemię. Nie przepadał właśnie ze względu na ludzi przebywać w takich miejscach. Odwrócił się i spojrzał na dziewczynę. Początkowo miał ją zignorować tylko, że...\nNo właśnie, to..to nie było możliwe. Jej aparycja.. taka. Czy to iluzja? Nie, to nie to. Nikt w końcu go nie atakował. A więc jakiś chory żart? Bo przecież ona nie może tutaj być, a tu właśnie na niego wpadła. Na jego twarzy oczywiście zawitały odpowiednie emocje, takie jak zdziwienie, a może nawet i szok. Tak taki mały szok. Nie mógł stwierdzić co się dzieje, nie w tym miejscu. To wszystko było zbyt nieracjonalne..\n- Ka...Kat..Nie. Kim ty do cholery jesteś?!\nObnażył swoje kły. Nie przejmował się nawet chwilowo tym co May mogła zrobić w sklepie. Więc zapewne nieźle tam nabroiła.\nPodbił zatem do dziewczyny, oraz jeśli mu się powiedzie to chwycił ją za ubranie, by przygnieść ją do lamy.\nA w tym czasie May niezgrabie uciekła z owego miejsca. Nie zwracał nawet na nią zbytnio uwagi. Więc zapewne będzie musiał ja potem przyciągnąć siłą.\n[Maya zt - za jej zgodą]\nTemat: Re: Deptak wewnątrz centrum handlowego Pią Gru 06, 2013 6:17 pm\nPrzypuszczenia się sprawdziły chociaż tym, na co wpadła nie była żadna lampa ani inne takie, tylko człowiek. Dobra, człowiek też nie, lecz Chiz była zbyt zaabsorbowana nowo kupioną książką, że jeszcze nie zauważyła z kim ma do czynienia.\nWracając, nie wpadła na mężczyznę z jakimś wielkim impetem, jednak ponieważ poza walką z wampirami oraz treningami jej koordynacja ruchowa pozostawiała wiele do życzenia, odbiła się lekko od ciała chłopaka i wylądowała na tyłku. Najpierw jęknęła z niezadowoleniem, rozcierając swe zacne cztery litery. Dopiero po chwili rozejrzała się w okół i ze zdziwieniem stwierdziła, że właśnie znajduje się na podłodze. No cóż, chyba jeszcze nie do końca opuściła świat fikcji. Zaraz, zaraz, a gdzie jest... Oczy Chizuru zrobiły się okrągłe, kiedy niedaleko od siebie zauważyła swój dzisiejszy zakup. Wydała z siebie krótki pisk, po czym pozbierała się z podłogi i szybko podniosła książkę. Nie lubiła, kiedy ktoś niszczył jej rzeczy. Podniosła się do pozycji stojącej i właśnie zaczęła ubolewać nad zagniecionymi stronami książki, kompletnie nie zwracając uwagi na chłopaka, na którego wpadła, kiedy nagle ktoś złapał ją za koszulę i przygniótł do lampy. Zaskoczona brunetka wydała z siebie zduszony okrzyk, próbując wyrwać się napastnikowi. Dopiero teraz, gdy spojrzała na swojego przeciwnika dotarło do niej, z kim ma do czynienia. Cholera. A przecież miała nie dać się złapać żadnemu krwiopijcy!\n- Puść mnie! Puszczaj, albo zacznę krzyczeć - łohoho! Ale groźba poszła! No cóż, w sumie wampir powinien rozegrać to trochę inaczej. Nie wiedziała, czego od niej chciał, jednak udało jej się poznać okrutną naturę tych istot, więc w jej ciemnej główce od razu zapaliła się czerwona lampka. Z drugiej strony, gdyby chciał zrobić jej krzywdę, nie napadałby jej na środku centrum handlowego, pełnego świadków, prawda?\nChizuru przestała się szarpać, więc na razie stała spokojnie, patrząc na wampira wyzywającym spojrzeniem. Nie miała przy sobie broni ani artefaktu, więc tak właściwie była całkiem bezbronna.\nTemat: Re: Deptak wewnątrz centrum handlowego Sob Gru 07, 2013 1:39 pm\nTak jak przepuszczał, to nie los sobie robi z niego żarty. Nie spodziewał się kogoś tak podobnego do jego zmarłej znajomej. A więc kim była ta kobieta? Dlaczego posiadała tak jawnie budzącą urodę, do zmarłej kobiety? Krewna? Tego nie mógł wykluczyć, ale nie zdawało się by Kat miała dziecko, a raczej wiedziałby o tym, czyż nie? A nawet jeśli to co ona by mogła robić w tym mieście. Za dużo było niewiadomych, by mógł z góry określić cokolwiek na temat dziewczyny. A nie mógł zacząć jej wypytywać, nie w takim miejscu. Oczywiście zaciągnięcie jej w jakąś uliczkę również jest niemożliwe, bo przecież za dużo ludzkich oczu było w tym miejscu. Nie mógł określić przecież tego, co oni zrobią. A kto wiem, może w jakimś z ludzików objawi się nagły bohater, który to będzie chciał ją uratować. A nie za bardzo chciał ujawniać się przed kimś. Jednak nie może zaprzeczyć, że ona może już wie z kim ma do czynienia. Nie tylko on łamał pakty, o tym iż nie wolno się ujawniać.\nMożna by powiedzieć, że w jego wypadku. A raczej do jego celów powinno zostać to zniesione, dlatego sam bytuje tak jakby tej głupiej zasady nie było.\nNo ale dobrze, nie możemy pozwolić na to by zebrało się więcej ludzi wokół nich. A więc Ar po chwili puścił dziewczynę, by ponownie przenieść wzrok w inne miejsce. Teraz trzeba wymyślić zbędne tłumaczenie dlaczego to zrobił? A może tak wprost?\nO boże, tyle dylematów a tak mało na to czasu.\n- Nie interesuje mnie nic więcej od twojej osoby, tylko informacja dlaczego...Nie jakim cudem jesteś w tym miejscu.\nDopiero po chwili mógł sobie uświadomić, że jego słowa są bez sensu. Nie to nie głupota, a raczej wpływ szoku jaki wywołała dziewczyna u niego. Zapewne gdy już ochłonie zacznie myśleć bardziej racjonalnie.\n- Dobrze mój szok już minął. A więc kim jesteś młoda damo..\nJego oczy ze złości zmieniły swój kolor na starą barwę. A gadzina z pod płaszcza nic nie robiła, tylko zaczęła syczeć na młodą dziewczynę. Ot co może ostrzeżenie? Kij wie. Podobno zwierzęta mają tam ten jakiś instynkt. I może tym razem uświadamia właśnie Arisa, że dziewczyna nie jest dla niego bezpieczna.\nTemat: Re: Deptak wewnątrz centrum handlowego Pon Gru 09, 2013 7:50 pm\nChizuru naprawdę musi mieć w życiu strasznego pecha. Najpierw uwzięła się na nią rodzina Kuroiaishita, od których doznała strasznego cierpienia tylko po to, by dopiec Namikaze i Oświacie, a teraz jakiś inny umarlak napada ją na środku sklepu, w ogóle nie wiadomo dlaczego i jeszcze wręcz żąda jej imienia! Doprawdy, gdyby brunetka domyśliła się motywów wampirzego chłopaka, pewnie tylko by go wyśmiała. Nie obchodziły jej uczucia osobiste wampirów, ba! Uważała, że te istoty w ogóle ich nie posiadają. No dobra, dla nieśmiertelnych dzieci nie potrafiła być tak surowa, ale w końcu to jeszcze dzieci, nie? Na tym etapie można by było nauczyć je wspólnego życia z ludźmi bez konieczności ich zabijania. Przynajmniej według Chizu, ale ona miała mnóstwo głupich teorii i pomysłów, których nikt nigdy nie brał na poważnie. Wracając jednak do rzeczy, nastolatka doskonale wiedziała kim jest chłopak, który tak nieładnie ją potraktował. Musiał być jednym z tych o niskim statusie krwi, ponieważ nigdy wcześniej go nie widziała ani też nie słyszała, aby jakiś wampir o białych włosach i żółtych oczach, chociaż teraz miał fioletowe, grasował w okolicy. Nie zmieniało to jednak faktu, że był niebezpieczny, a ona nie miała jak się bronić.\nStała przez chwilę nieruchomo, gotowa spełnić swoją prośbę, jednak ponieważ była sobą zaraz znów zaczęła się szarpać, by chociaż spróbować uwolnić się od chłopaka. Już nabrała powietrza do płuc, by zacząć krzyczeć, gdy niespodziewanie ucisk zelżał, a Chizuru znów miała swoją własną, prywatną przestrzeń. Powoli wypuściła powietrze z płuc i otrzepała szary płaszczyk z niewidzialnego kurzu. Oczywiście usłyszała słowa białowłosego, ale zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć, ten już zadał jej kolejne pytanie.\n- Słucham? - zapytała pełna oburzenia i uniosła jedną brew do góry. Serio?\n- Nic Ci nie zrobiłam, a Ty od tak sobie mnie atakujesz, krzyczysz na mnie, a teraz tak po prostu pytasz mnie kim jestem? - coraz bardziej zaczęła podnosić głos. No tak, cała Chizu. Nawet przy ludziach nie bała się robić sceny, kiedy coś jej się nie podobało.\n- Poza tym, niby dlaczego miałabym mówić jakiemuś wampi... - urwała gdy nagle przypomniało jej się, że słucha ich tłum ludzi. Gapiła się na chłopaka szeroko otwartymi oczami, desperacko głowiąc się jak wybrnąć z tej niezręcznej sytuacji.\n- Niby dlaczego miałabym mówić jakiemuś obcemu gościowi jak się nazywam? - wypaliła w końcu, całkiem z siebie zadowolona. O tak, Chiz mistrzem wymówek! Poczuła, że może jednak trochę przeholowała. Chyba jednak nie nauczyła się, by nie prowokować niepotrzebnie wampira. Próbowała się cofnąć, gdy usłyszała syk, ale oczywiście wpadła na lampę, więc w sumie nic jej to nie dało. Przyglądała się wampirowi spod przymrużonych oczu, przybierając pewną siebie postawę. Trochę się bała, jednak mimo wszystko nie zamierzała być grzeczna i posłuszna.\nTemat: Re: Deptak wewnątrz centrum handlowego Sro Gru 11, 2013 12:43 am\nA więc nie była to Kat. Nawet głos dziewczyny nie równał się do głosu jego dawnej kochanej. Nie mniej jednak gdyby zabrać parę elementów, to można by i go porównać do niej. Nie mniej jednak tymczasem nie jest porównywalny do niej. Zatem dlaczego mógłby ją pomylić? Aparycja? Takki stanowczo była to jedna z rzeczy, która go zawiodła. Co do samej dziewczyny, było w niej coś..coś co go przyciągało. A raczej, co sprawiało iż nie dawał za wygrana i chciałby była to Kat. Przejechał po niej wzrokiem, by po chwili lekko się cofnąć. I ukłonić się ku niej. W geście przeprosin? Zapewne taki miał cel, lecz spodziewał się po niej braku wiary. Nie patrząc dosłownie parę sekund wcześniej trzymał ją i chciał jej rzekomo coś zrobić. A teraz, teraz ją przepraszał? Dziwny zarazem z niego wampir, aczkolwiek uważanie go za mało niebezpiecznego było błędem. Jak nie jedna osoba zdołała się już przekonać o tym. Niedocenianie przeciwnika to jeden z najczęstszych błędów popełnianych przez tych pseudo złych, oraz wielce potężnych. Nie będzie jednak prawić teraz morałów na temat tego jak jest, a jak powinno być. Bo faktem dla niego obecnie ważnym byłą dziewczyna, która to rzekomo jest jego Kat.\n- Wybacz me zachowanie moja damo. Nie chciałem zrobić ci krzywdy. Poniosło mnie i mam nadzieję, że mi wybaczysz moje zachowanie.\nDopiero teraz mógł sobie pozwolić na podniesienie się z ukłonu. Odnośnie imienia, to faktycznie. Popełnił błąd. Powinien sam się przedstawić zanim zażądał by ta się dla niego wylegitymowała.\nOch, och mała dziewczyna zaczynała się coraz bardziej rozkręcać, aż w końcu prawie wygadała na cały głos kim on jest. Jednak poprawiła szybko swój błąd nowicjusza, a on jedynie na to wszystko skwitował lekkim uśmiechem.\n- Nie powinnaś tak krzyczeć, jeszcze zwrócisz uwagę osób niepotrzebnych do naszej małej rozmowy.\nOdpowiedział. Bo niestety jej ekscesy zaczynały przyciągać ludzki wzrok, oraz gapiów. Jeden z nielicznych zapewne chciał już coś powiedzieć. Jednakże Ar nie miał zamiaru na to pozwolić, dlatego trzeba coś zrobić. A nóż niech będzie to rozmowa kochanków, A bardziej sprzeczka, to przynajmniej odwróci ludzi od nich. Nie spodoba się to dziewczynie, bo wie iż zapewne oberwie od niej w twarz. O ile go nie zabije po tym co zrobi. Zabrał dziewczynę, a raczej chwycił ją od tyłu. By zbliżyć usta do jej ust. Nie, wcale jej nie pocałował bo zjechał do jej ucha.\n- Nie lubię jak ktoś mi przeszkadza. A więc proszę, nie rób zbędnych scen. No chyba, że chcesz zobaczyć jak jakiś zbędny bohater ginie..\nNie chciał tego robić, lecz spodziewał się iż dziewczyna nie zaryzykuje życia przechodniów. A więc zapewne się uspokoi i nie będzie zbędnie krzyczeć. Powoli zaczął się wycofywać, by jeszcze bezczelnie zahaczyć swoimi ustami o jej usta.\n- Takie same jak usta Kat. Ciekawe. Nie mnie, wybacz moje zachowanie. Zwą mnie Ilustre. A ciebie młoda damo?\nSkoro formalności mieli już za sobą, to zapewne teraz będzie mógł ją przesłuchać ewentualnie zabrać do swojej froty i tam wydobyć informacje. Ale to wszystko zobaczymy po tym jak rozwinie się akcja.\nTemat: Re: Deptak wewnątrz centrum handlowego Sob Gru 14, 2013 6:03 pm\nGdyby Chizuru wiedziała, że stojący przed nią wampir porównuje ją do zmarłej ukochanej, z pewnością wkurzyłaby się jeszcze bardziej niż teraz. Nie lubiła być porównywana do kogokolwiek ani nie lubiła też być jedną z wielu. Uważała, że jest jedyna i niepowtarzalna, więc gdyby białowłosy powiedział na głos, co też dzieje się w jego głowie, na sto procent zarobiłby niezłą gadkę.\nNadal wbijała w chłopaka chłodny, wyzywający wzrok, jednak w pewnym momencie zrobił coś, na co otworzyła szeroko oczy ze zdumienia. Niby nie było to nic niezwykłego, ale Chiz jeszcze nie spotkała się z wampirem, który od tak by się jej ukłonił! Zazwyczaj napadali na nią i pożywiali się jej krwią, albo porywali, wymazywali pamięć i przemieniali w wampira po to, by stała się ich służką. Dlatego też teraz zareagowała jak zareagowała, czy w pełnym zdumieniu i z lekko otwartą buzią przyglądała się stojącemu przed nią chłopakowi.\n- Eee... Czy Ty naprawdę jesteś... Tym? - wypaliła pytanie, patrząc na młodego mężczyznę z niedowierzaniem. Znaczy, wiedziała doskonale kim jest, jednak... Miała w głowie wypracowany obraz wampira, który nie jest miły i sympatyczny, a już na pewno nie przeprasza. To pytanie było raczej retoryczne i miało na celu pokazanie, jak bardzo dziewczyna nim gardzi przez sam fakt, że jest czym jest. Nie powinna tak robić, bo sama tego nie lubiła, ale po prostu nie mogła się powstrzymać.\nNie powiedziała nic więcej, bo nie dał jej takiej szansy. Zaraz chwycił ją i przyciągnął do siebie, niebezpiecznie przybliżając swoje usta do jej. Chiz krzyknęła krótko zaskoczona, a kiedy spojrzała na twarz chłopaka poczuła jak policzki ją pieką, a serce niebezpiecznie przyspiesza. Nie, to wcale nie to co myślicie. Chizuru zwyczajnie się wystraszyła, nie tylko tego, że właśnie była w ramionach śmiertelnie niebezpiecznej istoty, ale oczywiście w jej głupiej główce od razu zawitała myśl, że chce ją pocałować. Nie to, żeby był to jej pierwszy raz, ale jak do tej pory całowała się tylko raz i to dawno temu. Co jeśli zapomniała jak to się robi? Patrzyła na białowłosego wystraszonym wzrokiem, jednak ten zamiast ją pocałować, zbliżył usta do jej ucha. Chiz odetchnęła z ulgą, co za chwilę okazało się być dużo za wcześnie, ponieważ kiedy się od niej odsuwał, poczuła jego usta na swoich. Teraz to już w ogóle oczy prawie wyleciały jej z orbit. Stała przez chwilę jak osłupiała, by po chwili poczuć kolejny przypływ ciepła na policzkach. Zmarszczyła brwi ze złości i bez zastanowienia zamachnęła się ręką z zamiarem uderzenia chłopaka w twarz. Jeśli jej się udało, niemal od razu pisnęła przepraszam, zakrywając buzię rękoma i czekając na jego reakcję. Jak zawsze działała bez chwili namysłu. A mogła głupia zostać w domu, ale nie, po co? Przecież musiała zrobić ojcu na złość, nie?\nJeśli zaś Aristeo udało się uniknąć liścia, przez chwilę mierzyła go upartym wzrokiem, by w końcu westchnąć ciężko i dać za wygraną. Miał rację, gdyby nadal upierała się przy swoim niewinni ludzie mogliby na tym tylko ucierpieć.\n- Claire - nie zostało jej już nic innego, jak tylko się przedstawić. Oczywiście fałszywym imieniem, tak głupia jeszcze nie jest.\nTemat: Re: Deptak wewnątrz centrum handlowego Nie Gru 15, 2013 12:35 pm\nNie wnikał w to jak traktował ją inny wampir. Jeśli miała powiązanie z tą osobą w jakiś pokręcony sposób, to jej nie skrzywdzi. Kto wie, może to była jej babka, albo inna rodzina. Nie mniej bardziej prawdopodobne stwierdzenie to takie, że jest tylko i wyłącznie do niej podobna. Jednak co na to Aris? Nie można określi sposobu jego dalszego zachowania, albo reakcji na nią. Jedynie co mógł zrobić to liczyć, że ... Na nic tak naprawdę nie mógł liczyć. Bo przecież to nie Kat. Wzgardził sam siebie, by potem spojrzeć na rozchodzący się tłum. Na szczęście zdążyli już stwierdzić, że to jakaś kłótnia zakochanych, czy też byłych. No ale dobrze, skoro to mamy już z głowy, to zapewne nie można pozwolić na to, by taka sytuacja się powtórzyła. Chciał ją zabrać, gdy nagle po tym wszystkim co zrobił na jego twarzy zawitało odczucie. Nie uniknął jej uderzenia, bo po co? Oczywiście dla tych wszystkich lalusiów, coś takiego to coś okropnego. Pozwolić sobie na "Liścia", lecz nie bardzo się przejmował. Od dawna nie posiadał czegoś takiego jak honor, czy innych domen podchodzących pod to pojęcie. Zakładając, że dziewczyna nie wyrwie się, chwycił ją za jej rękę i doprowadził za jakiś sklep. Od tak, by to co zniknąć z pola widzenia ludzi.\nSzczęście udało usłyszeć się mu imię jego towarzyszki. Jednak, czy aby go nie okłamała? Niestety tego nasz wampir nie mógł wiedzieć. Jedynym sposobem byłoby wypicie jej krwi. Jednak nie chce tego zrobić, nie jak na razie. No i oczywiście to tylko podejrzenia. Nie czyta w ludzkich myślach, by stwierdzić coś od tak.\n- Skoro tak mówisz, to tak będę cię nazywał.\nDopiero teraz ją puścił. Nie miał przecież zamiaru trzymać ją siłą. Zapewne taka opcja nie spodobałaby się jej. Tymczasem on jednak nie dostał takich informacji, by być spokojny.\n- Cóż za ironia, taka podobna. Tak piękna. Jednak temperament inny. Zapewne chciałabyś mnie zabić. Co może sugerować, że nie masz dobrych wspomnień. Nie masz jednak czego się obawiać, jeśli chciałbym ci coś zrobić. No cóż, nie muszę ci chyba dalej tego tłumaczyć.\nI tu mogła być pewna. Bo gdyby chciał coś jej zrobić, to czy byłby taki? Taki, oczywiście w znaczeniu inny. Nie traktuje jej jeszcze jak reszty, przykładowo May czy inne osobniki. Myśleć by można, że jednak nie jest taki wcale zły.\n- Aczkolwiek, nie mogę też ci obiecać nic. Nie mogę obiecać, że pod koniec rozmowy cię nie zaatakuje. Nadal jestem kim jestem, oczywiście ty zapewne też to wiesz.\nPrzycisnął ją do ściany, lecz tylko tyle. Jego oczy, nie uciekały od jej wzroku. Nie spodoba się jej ta bliskość? Trudno, zarazem nie jest to ograniczone, że to zrobił. Przecież, zawsze może go walnąć, czy coś.\nTemat: Re: Deptak wewnątrz centrum handlowego Nie Gru 15, 2013 5:54 pm\nPrawdę mówiąc, nawet gdyby jakiś wampir traktował ją uprzejmie, a nie jak zwierzynę łowną, Chizuru i tak nie byłaby dla niego przychylna. Za śmierć matki oraz całej rodziny obarczała winą wszystkie istoty tego rodzaju nie bacząc na to, że japońskie wampiry nie miały z tym absolutnie nic wspólnego. Była zbyt uparta, by zmienić zdanie. Chyba, że znajdzie się kiedyś ktoś taki, kto skutecznie przekona ją do zmiany stanowiska. Do tej pory nikt taki się nie trafił i Chiz szczerze wątpiła, by kiedykolwiek się pojawił.\nPo tym, kiedy dała Aristeo w twarz, całkiem przestała przejmować się zebranym wokół nich tłumem, który pomału zaczął maleć. Teraz przejmowała się tylko i wyłącznie tym, jak na uderzenie zareaguje białowłosy. Może i nie przejmował się honorem i innymi takimi, ale nadal był wampirem. Mógł się rozzłościć i w głębi ducha Chizuru właśnie na to czekała. Nic takiego na szczęście nie nastąpiło, na co brunetka odetchnęła z ulgą, jednak znów za szybko, bowiem po chwili została zaciągnięta za jeden ze sklepów. Poszła posłusznie za wampirem, ale gdy tylko niewinni świadkowie zniknęli z pola widzenia zaczęła stawiać opór. Jak się okazało niepotrzebnie, bo gdy tylko zostali sami chłopak od razu ją puścił... Po to, by zaraz przycisnąć do ściany. Tym razem nie wydała z siebie żadnego odgłosu. Nie próbowała się nawet wyrywać. Po co? Był wampirem, a ona człowiekiem. Nie miała z nim przecież żadnych szans. Zamiast tego wpatrywała się w jego twarz, podczas gdy na jej własnej jawiła się cała gama uczuć od wściekłości i upartości, po strach i niepewność.\nPo ostatniej wypowiedzi białowłosego, mimowolnie parsknęła śmiechem.\n- Chcesz mnie zaatakować albo nie. Zdecyduj się wreszcie - odparła doskonale wiedząc, że niebezpiecznie zbliża się do granicy igrania z ogniem. Mimo wszystko nie potrafiła powstrzymać się przed pyskowaniem. Wcale nie myślała nad swoimi słowami, więc przychodziły jej całkiem naturalnie.\nTemat: Re: Deptak wewnątrz centrum handlowego Pon Sty 06, 2014 9:27 pm\nPrzywykł do takiego zachowania z strony ludzi. Nie mogła zatem liczyć, że zareaguje jakoś gwałtownie, czy pokusi się nawet o zaatakowanie jej. Do tego nie ciągnąłby nawet ją tak daleko, a po prostu użyłby mocy w takim stopniu by nikt tego nie widział. Ale do tego nie zamierzał prowadzić swoich czynów, a więc mogła być spokojna o swoje życie. Czekając aż skończy się na niego wydzierać tylko lekko się uśmiechnął. Och dokładnie mógłby porównać jej zachowanie, do zachowania jego dawnej przyjaciółki. Identyczna reakcja, lecz wtedy raczej bardziej niebezpieczna dla niego. Po dziewczynie raczej nie widać było, by mogła być dla niego większym zagrożeniem, gdyż zawsze jakieś minimalne pozostaje.\n- Skończyłaś? Czy jeszcze chcesz się trochę powydzierać na mnie? Bo wiesz ja mogę tak cały dzień, aczkolwiek mam jeszcze parę spraw do załatwienia.\nNie mógł zaprzeczyć, a raczej nawet nie zrobił tego wspominając iż większość planów jest związanych z ową dziewczyną. Do tego jeszcze jednak dojdzie w swoim czasie, a więc jeszcze nie musi o tym wiedzieć.\n- Wiem, wiem zapewne chciałabyś mnie zabić czy coś innego. Aczkolwiek nie mogę pozwolić sobie bym utracił cię ponownie.\nNie przewidziała chyba jednak tego, że jej obecny towarzysz rozmowy, do zdrowych nie należy. Oczywiście jeśli mowa o jego umyśle i stanie jaki spowodowała.\n- Więc moja Kat. Powiesz mi jakim cudem jesteś kimś, kim nie możesz być? Czy nadal będziesz zgrywać głupią?\nChyba będzie musiał ją zabrać w inne miejsce. Gdzieś, gdzie będzie mógł dogłębnie zbadać to czym jest, albo kim jest.\nTemat: Re: Deptak wewnątrz centrum handlowego Sro Sty 08, 2014 3:39 pm\nBył wampirem, czyli z natury był niebezpieczny i nieprzewidywalny. Wiedziała to doskonale, ale co z tego? Chizuru nie należała do tych ofiar, które grzecznie dadzą się zjeść, chociaż tak powinno być najrozsądniej. Nie, ona musiała się szarpać, drzeć w niebo głosy i pyskować, tym samym jeszcze bardziej nakręcając albo wkurzając te podłe kreatury. Tak, doskonale zdawała sobie sprawę, że nie ma to najmniejszego sensu. W walce człowiek kontra wampir, ten pierwszy zawsze przegrywał.\nNie odpowiedziała nic na pierwsze słowa wampira, natomiast przy kolejnych na jej gładkim czole pojawiła się zmarszczka. Ponownie stracić? O czym ten koleś gada? Przecież dopiero co się poznali! A może... Może po prostu z kimś ją pomylił? Tak, to na pewno było to, a wnioskując z wypowiedzianych przez Aristeo słów, musiała być to dla niego osoba bardzo ważna. No cóż, nie można powiedzieć, żeby to się Chizuru podobało. Nie cierpiała być jedną z wielu. Uważała się za jedyną w swoim rodzaju i nie lubiła, gdy ją do kogoś porównywano. Poza tym, jeśli podobna do niej dziewczyna rzeczywiście była kimś ważnym, białowłosy wampir raczej nie da jej tak szybko spokoju. Westchnęła z irytacją i spojrzała prosto w fioletowe tęczówki chłopaka.\n- Powiem to jeden, jedyny raz. Nie jestem żadną Twoją wampirzą narzeczoną, jasne? Idź molestować inne dziewczyny. Może one zgodzą się na taki układ, bo sory koleś, ale na mnie nie masz co liczyć - odparła bez żadnego mrugnięcia okiem. Miała nadzieję, że gdzieś w pobliżu znajduje się jakiś łowca, który patrolowałby okolicę. Mama zawsze jej powtarzała, że gdyby znalazła się w niebezpieczeństwie, śmiało może krzyczeć. W miastach opanowanych przez wampiry łowcy pod przykrywką powinni obserwować zatłoczone miejsca, w których łatwo porwać potencjalną ofiarę. Japonia właśnie do takich należała, więc co jej szkodziło spróbować?\nTemat: Re: Deptak wewnątrz centrum handlowego Nie Sty 12, 2014 12:20 am\nAch, że teraz powinien ją grzecznie wypuścić? Czy coś w taki deseń? Zapewne tak by postąpił jakiś inny osobnik, lecz nie on. Dziewczyna mogła dalej przystawać na swoim, odnośnie tego iż nie miała nic wspólnego z ową kobietą, lecz nie można było zaprzeczyć tego w jego chorym umyśle. Dla niego czas stanął tak jakby nagle nigdy nie ruszył. Chory żart? Tak można było nazwać tą poronioną sytuacje. Bo przecież to z niego zakpił los, gdy skierował ją w jego stronę. Ale dobrze, przyjmie to wyzwanie. Przekonamy się zatem komu przyniesie to zwycięstwo. Mu, czy może temu co pociąga za sznurki w tym spotkaniu. Ar nie zamierzał odpuścić ani trochę dziewczynie. Jednakże dziwiło go to, że pomimo tego co właśnie ją spotyka ona potrafi mu się sprzeciwiać.\n- Wiesz nie interesuje mnie na co się zgadzasz. A więc twoje sprzeciwy możesz sobie zostawić dla siebie moja droga kruszyno.\nCzyżby wpadał w irytację? Nie, lecz powoli zaczynało go to oczywiście męczyć. Mógłby ją ugryźć by dowiedzieć się wszystkiego co chce, lecz z swoistych powodów nie może tego zrobić. Litość? Bardziej sentyment do jej wyglądu. Nigdy przecież w swoim dawnym życiu nie ugryzł Kat, zarazem nie może zrobić tego z nią.\n- Długo będziesz starać mi się udowodnić, że nie jesteś tą za którą cię biorę? A może jakiś bezczelny krwiopijca dobrał się do twojej pamięci? Byłaby to zarazem wielka strata, lecz nie możemy popadać w skrajności. Wszystko można odzyskać, czyż nie?\nCoraz bardziej uświadamiał jej, że staje się jego własnością. A raczej czymś innym? Ciężko określić, o czym tak naprawdę owy osobnik myśli. Jednak trzeba wiedzieć jedno. To co dla niego dobre, to nie koniecznie dla niej.\nTemat: Re: Deptak wewnątrz centrum handlowego Nie Sty 12, 2014 1:47 am\nOczywiście, że łowcy patrolują okolice. Nawet tak zatłoczone jak centra handlowe. Patrol sprawowali Norbert i Michael. Jako że James był wyłączony ze służby, z powodu problemów zdrowotnych, Michaelowi przydzielony został Norbert. Obaj łowcy przechodzili nie tylko zatłoczonymi ulicami miasta, ale przede wszystkim zaglądali na ciemne ulice i zaułki za sklepami. Tam najwięcej wampiry zaciągają swoje ofiary. Ulubione ich miejsca, gdzie nikt tego nie widzi. Nie ma świadków.\nSprawdzali każdy zaułek aż natrafili na ten, gdzie znajdowały się dwie osoby. W tym znana Michaelowi Chizuru. Oj, jak się tatuś dowie, to nie będzie z tego zadowolony.\nPowoli zbliżali się do owych osób, ponieważ wiedzieli już, że ten drugi to wampir. Łowców nie sposób oszukać.\n- Wszystko w porządku panienko? - Zagadnął blondyn, zachowując czujność, tak samo jak jego towarzysz. Oboje co prawda, gotowi byli do użycia broni gdyby wampir zamierzał atakować.\nTemat: Re: Deptak wewnątrz centrum handlowego Nie Sty 12, 2014 3:31 pm\nOczywiście, że dalej będzie trwać w tym, że nie jest żadną Kat! Nie wiedziała o kim mowa i nawet przez myśl jej nie przeszło, że wygląda identycznie jak dawna ukochana wampira. Nie mogła mu współczuć ani dla świętego spokoju przyznać, racji, bo wtedy to już w ogóle nigdzie by jej nie wypuścił. Zamiast tego z irytacją próbowała wyrzucić ręce do góry, a gdy to jej się nie udało, w końcu ciągle był za blisko niej, jęknęła z niezadowolenia i w przypływie czystej złości, kopnęła w lampę, o którą się właśnie opierała. Zawsze wkurzało ją to, że ktoś nie rozumie prostego przekazu i nie jest w stanie przyjąć do wiadomości tak trywialnych rzeczy.\n- Zostaw mnie, zostaw! Ile razy mam tłumaczyć, że nie jestem żadną cholerną Kat! Nie znam nikogo takiego, więc się ode mnie odczep! - wydarła się, zapewne zdzierając sobie troszkę struny głosowe. Po pierwsze, przemawiała już przez nią wielka furia, a po drugie chciała sprawdzić, czy łowcy rzeczywiście patrolują okolicę. Nie pomyliła się, bowiem po kilku minutach na horyzoncie zamajaczyły sylwetki dwóch mężczyzn. Oblicze Chizuru lekko się rozchmurzyło, gdy w jednym z nich rozpoznała Michaela. No, czyli jednak jest uratowana. Oczywiście nie mogła pokazać Aristeo, że się znają, bo inaczej szybko uda mu się odkryć jej prawdziwą tożsamość. Chociaż z drugiej strony uważał ją za zmarłą dawno temu przyjaciółkę, więc to nie zrobiłoby zbyt wielkiej różnicy.\n- Nie bardzo - odpowiedziała na pytanie blondyna, po czym przeniosła wzrok na białowłosego.\n- Właśnie zostałam ofiarą napaści na tle seksualnym - wypaliła niemal od razu, jak zwykle nie zastanawiając się długo nad własnymi słowami. No cóż... Chizu.\nTemat: Re: Deptak wewnątrz centrum handlowego Wto Sty 14, 2014 12:36 pm\nOch, pseudo bohaterowie? Oczywiście nie wyjdzie na to, że będzie mu dane spokojnie porozmawiać z ową osóbką. Co w tym przypadku całkowicie nie było na rękę wampira. Czy zamierzał walczyć z ludźmi, czy też łowcami? W tym pomyśle pewnie byłoby wiele kuszących możliwości, jak nowe ciała do eksperymentowania czy też jedzenie. Nie mniej był dość osłabiony, brak krwi dawał znak o sobie. Zarazem owa walka byłaby z góry przegrana dla Arisa, aczkolwiek nie może jednak i również zakładać, że owi osobnicy są coś warci. Nigdy nie widział ich w starciu, a więc w głębi mogą być to jakieś marionetki. Ale nie o tym tutaj się teraz dane mu rozwodzić. Zapewne nie pozwolą mu z nią odejść, a do tego bezpodstawne oskarżenia jakie rzuca dziewczyna w jego kierunku. Nie dotknął jej nawet w takim miejscu, więc po co takie oszczerstwa?\nOdszedł kawałek od dziewczyny, by spojrzeć na owych łowców. Na jego ustach z chwili na chwili pojawiał się mimowolny uśmiech. Zatem nadszedł czas by zacząć się tłumaczyć?\n- Tak, tak napaść seksualna. Właśnie miałem ją zaciągnąć za tamten śmietnik i zgwałć. Nie przesadzasz troszeczkę moja Kat?\nPowiedział zirytowany kierując ostatnie słowa ku dziewczynie. Stanowczo nie przypominała jednak z zachowania Kat, a raczej nie w pełnej krasie jaką na razie mu ukazała.\n- Nie mniej, nie uczono was o tym, że nie przeszkadza się komuś w rozmowie? A więc może pójdziecie sobie zgrywać bohaterów gdzieś indziej?\nChyba jednak trzeba zacząć sensownie wybierać miejsca. Ach, ta cała sytuacja związana z May całkowicie wybiła go z jego toku zachowań. Nie potrzebnie nawet pojawił się w tym miejscu. Gdyby nie fakt, że nie jest w ciekawej sytuacji to by sobą wzgardził, lecz to musi zaczekać do czasu aż zostanie sam. Ewentualnie do czasu gdy ci sobie pójdą, lub po prostu zostaną siłą zmuszeni do opuszczenia tego miejsca.\n- A więc jaka będzie wasza decyzja?\nSpodziewa się raczej odmowy, lecz jako łowcy powinni brać pod uwagę to, że w owym miejscu jest wiele cywilów. Ciekawe co powiedzą, gdyby tak nagle się zmienił w ogromnego gada przy paru z nich. A i może po drodze kilku by zabił? A no tak, zapomniałby o tym. Przez zachowanie burmistrza zapewne nie jest to nic nowego.\nTen cholerny bachor niszczy mu tylko jak na razie wszystkie plany. A Ten gad nawet nie wywiązuje się z umowy. Co za chora sytuacja. A więc jak powinien postąpić? Zostawić ją?\nNie tego, uczynić raczej nie może. Nie będzie potem jej szukał. A skoro los dał mu taką szansę, dlaczego ma ją porzucić.Och pseudo bohaterowie\nTemat: Re: Deptak wewnątrz centrum handlowego Sro Sty 15, 2014 12:31 am\nJuż jak się zbliżali to dało usłyszeć podnoszącą głos Chizuru. Niech no tylko Marcus się dowie, w co dziewczyna wpakowała... No ale póki co, ma szczęście że to nie on ją tutaj zastał, ale Michael.\nObaj łowcy wysłuchali odpowiedzi dziewczyny i wampira, na co blondyn pokręcił głową i zbliżał się jeszcze bardziej w ich stronę.\n- Nie ładnie zaczepiać kobiety. - Zwrócił uwagę wampirowi i zaraz zlustrował Chizuru od góry do dołu, jakoby sprawdzał, czy nie jest gdzieś ranna. Póki co, żadnych rzucających się w oczy ran nie znalazł.\n- Chodź tutaj. - Polecił dziewczynie, aby do nich podeszła, skoro wampir odsunął się od niej. Tym samym Michael patrzył na wampira jak na wariata, który nazywa brunetkę Kat? Coś ma nie tak z głową chyba.\n- Decyzja jest taka, że Ty się wynosisz i zostawiasz ją w spokoju.\nKrótko i na temat, odpowiedział mi blondwłosy łowca. Drugi z kolei obserwował ciągle wampira, jakby chciał przejrzeć jego zamiary.\nTemat: Re: Deptak wewnątrz centrum handlowego Czw Sty 16, 2014 6:17 pm\nPo co takie oszczerstwa? Ależ Chizu wcale nie powiedziała tego naumyślnie! Jak zwykle nie zastanawiała się nad tym, co mówi i tak było również teraz. Słowa same cisnęły się jej na usta i chociaż w większości przypadków były nie na miejscu i czuła się potem jak idiotka, tak teraz pasowały do sytuacji (według Chiz), więc nawet nie mrugnęła okiem, kiedy doszedł do niej ich sens.\nZnowu nazwał ją 'Kat', na co Chizuru tym razem mogła wyrzucić w geście irytacji ręce do góry, by przymknąć na chwilę powieki i przenieść wzrok na stojących obok łowców.\n- Serio, zróbcie z nim coś, bo jeśli jeszcze raz nazwie mnie 'Kat', nie ręczę za siebie - odezwała się, palcem wskazującym celując w białowłosego wampira. Uuuu! Cóż za groźba! Nie to, żeby była zwykłą śmiertelniczką, która w starciu z istotą nadprzyrodzoną nie ma najmniejszych szans.\nSłuchała wymiany zdań, a kiedy Michael poprosił żeby do nich podeszła, nie zrobiła tego od razu. Najpierw zerknęła na stojącego nieopodal niej wampira, jakby się upewniając, że jak tylko ruszy się z miejsca, ten jej nie zaatakuje. W sumie i tak nie miała co do tego pewności, jednak w końcu powoli zaczęła przemieszczać się w stronę łowców. Wampiry uwielbiały gonić swoje ofiary, więc bała się, że jak tylko zacznie biec, Aristeo zaraz za nią ruszy.\nTemat: Re: Deptak wewnątrz centrum handlowego Sro Sty 22, 2014 7:23 pm\nChizuru nie powinna się niczego obawiać. Przybyło dwóch łowców, więc mieli na oku wampira. Jeżeli by próbował za nią ruszyć, jeden z nich na pewno uniemożliwiłby mu zabranie młodej łowczyni. A drugi, po prostu szybko zbliżyłby się do niej, aby ją ochronić. Taki mieli zaś plan, sprawdzający się w niektórych tego typu sytuacjach.\n- Naćpał się to gada głupoty.\nDodał swoje Michael i podszedł szybciej do Chizuru, obejmując ją ramieniem, zabrał z tego miejsca. Norbert cały czas pilnował wampira, żeby niczego nie odwalił. I to by było w sumie na tyle z całego spotkania. Wampira zostawili, póki nie zrobił Chizuru nic złego. Udali się więc spacerkiem do samochodu i odjechali w stronę Oświaty.\n[z/t + Chizuru]\nTemat: Re: Deptak wewnątrz centrum handlowego Nie Sty 13, 2019 12:08 pm\n"Mnóstwo ludzi w betonowo-szklanej klatce."\nTak w myślach Zyuu określał centrum handlowe, po którym przechadzał się wolno i rozglądał uważnie na boki. Nie był tu dla przyjemności, lecz z poczucia obowiązku, jakim obarczała go praca. Do tej pory nie znalazł żadnej, bardziej ambitnej pracy od roznoszenia ulotek, ale trzeba mieć na uwadze, że przykładał się. Pracował nawet czternaście godzin, byleby wpadło do kieszeni jak najwięcej pieniędzy. Paskudnie czuł się ze świadomością, że sama Midori do tej pory utrzymywała dwóch lokatorów pod jednym dachem. Tak mógł chociażby dołożyć się do budżetu i odciążyć część opłat za czynsz. Jeszcze nie odkupił potarganych zasłon i firanek, już nie mówiąc o podrapanych meblach. Na to też trzeba zarobić.\nUśmiech, jaki musiał wypełzać na twarzy przy każdej okazji, zastygł od mięśni, które czuły się zmęczone. Pracował dzisiaj bowiem już od samego rana, a zbliżał się wieczór. Nie dało się tego wyczuć będąc w budynku, choć przez przeszklenia wlewała się jedynie czerń zmieszana ze świątecznymi światełkami. Wręczał ulotki związane z promocjami w jednym z supermarketów, więc musiał dosłownie każdego mieć na celowniku. Od dzieci, po uczniów i studentów, osoby pracujące we wszystkich dziedzinach życia, aż po osoby starsze cieszące się z emerytury bądź borykające się z trudem przetrwania w pojedynkę. Starał się nie być nachalny, ale bardzo bolał go widok wyrzucanych ulotek do najbliższego kosza. Niby powinien przywyknąć, a jednak...\nSzał zakupowy opadał wraz z malejącą liczbą ludzi, co nie znaczyło, iż tłumy zniknęły. Miał na głowie słuchawki, które tłumiły większość dolegliwych hałasów, a mimo wszystko te najbliższe rozmowy były idealnie wyłapywane. Nawet szepty przechodzących tuż obok klientów galerii. To też dawało w kość Blondynowi, chyba bardziej niż ulotki wędrujące do koszów. Cóż, trzymał się myśli, iż inni muszą ciężko harować, by mieć pieniądze na utrzymanie całych rodzin, a on w sumie musiał być jedynie wytrwały i uśmiechnięty.


Refleksje Weterynarza c.d. - Barbara Pałaka\nW artykule zatytułowanym "Lecznictwo zwierząt - refleksje weterynarza" (MW 2/2004) opisałam stan praktyk lekarsko - weterynaryjnych w Polsce oraz spróbowałam przedstawić przyczyny wywierające zasadniczy wpływ na jego bardzo krytyczną ocenę. Stwierdziłam otóż, że w przededniu naszej akcesji do Unii Europejskiej lecznictwo weterynaryjne podlega procesowi postępującej degeneracji podważającej jego wiarygodność jako jednego z gwarantów trwałości systemu ochrony zdrowia publicznego w naszym kraju. Degeneracja lecznictwa zwierząt, widzianego jako całość wyraża się w stopniowym obniżaniu jakości praktyk lekarskich, które ubożejąc zaprzestają inwestowania. Również w uzupełnianie wiedzy ich właścicieli. Odpowiedzialnością za taki rozwój sytuacji obciążyłam izby samorządowe, które zaniechały wprowadzenia w życie uprawnionych przywilejów korporacyjnych (przede wszystkim powołania systemu staży zawodowych) powstrzymujących nadmierny podział wciąż malejącego rynku usług weterynaryjnych. Dopatrując się przyczyny szkodliwej dla lecznictwa zwierząt działalności samorządu zawodowego w kierowaniu nim przez osoby nie zainteresowane bezpośrednio pomyślnością rozwoju praktyk lekarskich wezwałam do powołania nowego, reprezentatywnego dla środowiska przedstawicielstwa samorządowego.\nPostawione tezy wymagają uzupełnienia i rozwinięcia, bo w uzasadnieniu ich zabrakło pełniejszego odniesienia do warunków funkcjonowania terenowych zakładów leczniczych dla zwierząt na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat. A to właśnie ich losy określiły obecny stan całego lecznictwa weterynaryjnego. Nawet w dużych miastach. Kondycję wszystkich praktyk lekarskich, choć tylko terenowych bezpośrednio, wyznaczyły następujące czynniki:\n- załamanie się tzw. produkcji zwierzęcej w rolnictwie,\n- zmiany w zasadach funkcjonowania państwowego nadzoru weterynaryjnego,\n- sposób rozmieszczenia na terenie kraju zakładów przetwórstwa mięsnego oraz wielkość ich produkcji.\nAle obecny stan lecznictwa weterynaryjnego wynika przede wszystkim z wyhamowania dynamiki procesów dostosowujących jego organizację do zmieniającej się gwałtownie skali potrzeb rolnictwa.\nZabrakło ośrodka, który uważnie monitorując rozwój sytuacji wskazywałby zagrożenia i proponował adekwatne do nich rozwiązania. W czasach wielkich przemian lekarze zwierząt byli i są nadal pozbawieni pozytywnie umotywowanego wobec potrzeb ich środowiska dalekowzrocznego, kreatywnego oraz silnego przywództwa. Powołany do pełnienia tej roli samorząd zawodowy nie sprostał jej. Członkowie jego kierownictwa ponoszą odpowiedzialność za:\n- ekonomiczną słabość oraz niepewną przyszłość z reguły jednoosobowych i coraz liczniejszych, praktyk lekarskich,\n- sprowadzenie lekarza terenowego do roli pozbawionego praw wykonawcy pomocniczych czynności lekarskich,\n- rozwój branżowych patologii podważających niezbędny weterynarzom wizerunek etycznego przyjaciela zwierząt kompetentnie zatroskanego ich losem,\n- utratę wiarygodności lekarzy zwierząt jako partnerów środowisk, na rzecz których świadczą swe usługi itd.\nLekarze zwierząt mają więc prawo uznać samorząd weterynaryjny za niekompetentny, nieefektywny i nieskuteczny. Taki osąd potwierdził ostatnio fakt pozytywnego zaopiniowania przez samorząd rozporządzeń ministra rolnictwa w sprawie cen za czynności wykonywane z urzędu oraz o zasadach wynagradzania za te czynności. Bo te akty prawne niekorzystnie zdeterminowały dochody większości lecznic w przyszłości. Samorząd jest niekompetentny, bo kilka osób faktycznie przygotowujących decyzje Krajowej Rady Lekarsko - Weterynaryjnej reprezentuje punkt widzenia zakorzenionej mentalnie w przeszłości, urzędniczej mniejszości samorządowej. Opinie tych osób nie podlegają korektom w ramach publicznej debaty. Zmieniają je niekiedy, byle wystarczająco silne, grupy nacisku. Samorząd jest nieefektywny i nieskuteczny dlatego, że decyzje centrum samorządowego zwykle dotyczą problemów nieistotnych dla życiowych interesów osób zajmujących się nimi.\nW spadku po PRL-u…\nIstotą samorządów jest to, że skupiają swoich członków na równoprawnych zasadach gwarantujących im między innymi pełną swobodę wypowiadania się. Środowiskowa dyskusja oraz dialog pomiędzy kierującymi samorządem a pozostałymi jego członkami powinny być mechanizmem sprzyjającym powstawaniu na gruncie demokratycznego prawa opinii oraz decyzji akceptowanych przez rzeczywistą większość, więc respektowanych. Co za tym idzie przydających samorządowi autorytetu i czyniących go silnym. W polskiej rzeczywistości weterynaryjnej tak nie jest. Izby samorządowe posiadają defekt odbierający jego członkom możliwość nieskrępowanego wygłaszania własnych poglądów oraz łamiący zasadę równoprawności tworzących go osób, bo łączą na drodze przymusu prawnego dwie grupy zawodowe w związek, który najłatwiej opisać relacjami "przełożony - podwładny". Przesądza on o składzie kierownictwa, czyni je arbitralnym i wytwarza podział - my i oni. Sprawia też, że izby samorządowe powołane ustawą o zawodzie lekarza weterynarii są coraz bardziej scentralizowanym urzędem nadzorczym, a coraz mniej instytucją obywatelską. Na gruncie demokratycznego państwa jako jego w istocie rzekomy samorządowy składnik, izby lekarsko - weterynaryjne powołane ustawą z dnia 21 grudnia 1990 roku stały się instytucją fikcyjną. Postrzegane są przez większość lekarzy jako nieprzychylny urząd.\nJest interesującym paradoksem, że stosunek podległości lekarzy terenowych, przecież przedsiębiorców, wobec urzędników państwowego nadzoru weterynaryjnego, istniejący realnie w życiu zawodowym nie powstałby bez obecności tych drugich w samorządzie pierwszych. Możnaby pomyśleć, że samorząd lekarsko - weterynaryjny powołano tylko w tym celu, aby przedłużyć ciągłość istniejącej w PRL bezpośredniej urzędniczej kontroli nad zawodową działalnością weterynarzy.\nJak z Mrożka - nasze prawo\nKierujący samorządem nie dostrzegają związku pomiędzy jakością swojej działalności w izbach lekarsko - weterynaryjnych i jej skutkami - występującymi w lecznictwie weterynaryjnym negatywnymi zjawiskami. Zawiniony przez nich samych spadek kompetencji lekarskich w zawodzie oraz patologiczne zachowania wielu jego członków uznają za cechy przypisane weterynarzom - jakby wrodzone...(Powstał, upowszechniony przez "Życie Weterynaryjne" synonim: weterynarz czyli zły lekarz zwierząt.) Reprezentując taki punkt widzenia władze samorządowe tworzą lub uczestniczą w tworzeniu przepisów coraz bardziej ograniczających wolny zawód zarówno w samym samorządzie jak i w działalności ściśle lekarskiej. Kulminacją tej tendencji jest ustawa o zakładach leczniczych dla zwierząt wprowadzająca bezpośrednie kontrole działania praktyk lekarskich. Również wspomniane już ministerialne rozporządzenia. To za sprawą ustawy o zakładach leczniczych dla zwierząt tzw. samorząd weterynaryjny przekształci się w urząd ostatecznie. (Odbierze to weterynarzom, również ostatecznie, zobowiązanie do ponoszenia przez nich odpowiedzialności za swój zawód i podtrzyma pewną niedojrzałość ich poglądów dotyczących zawodu.)\nZajmujący kierownicze pozycje w samorządzie wolnego zawodu, tylko z tego powodu, że w nim są, przedstawiciele mniejszości środowiska weterynaryjnego uważają taki stan za naturalny. Nie dostrzegają szkodliwości nonsensownej decyzji ustawodawcy, jaką było pośrednie uznanie urzędników państwowych za osoby wykonujące wolny zawód. Chcąc nie chcąc dają wyraz swoistej nonszalancji, jaką cechuje ich stosunek do prawa - traktują je instrumentalnie. Tymczasem w prawie demokratycznego kraju nie da się łatwo "majstrować". Bo prawo musi być spójne. Uwzględniać ducha czasu i wymogi logiki. Musi też poprawnie odczytywać związki przyczynowo - skutkowe występujące w rzeczywistości, którą chce się regulować. Inaczej traci powagę, sens, nie wypełnia celów i daje pole do nadużyć. Będzie słabe, bo nie da się go skutecznie egzekwować. Praktyka stosowania ust. 2 w art. 1 ustawy o zawodzie lekarza weterynarii jest tego przykładem. Zapisany w nim, sprecyzowany w ustawie o Inspekcji Weterynaryjnej, chyba niemożliwy do uzasadnienia wymóg, aby funkcje organów Inspekcji Weterynaryjnej pełniły osoby posiadające prawo wykonywania zawodu, rozciągnięto na drodze interpretacji na wszystkich pracowników tego urzędu. Zapis ten włączył pracowników państwowego nadzoru weterynaryjnego do samorządu lekarsko - weterynaryjnego i uprawnił nadanie urzędnikom statusu wolnego zawodu. Ta niedorzeczność wywołała następną. Taką oto, że realnie (z budżetem rocznym w wysokości 3.ooo.ooo zł) istnieje fikcyjny samorząd zawodu, którego nie ma. Reprezentując kilka różnych zawodów, traktowanych łącznie jako zawód lekarza weterynarii, samorząd weterynaryjny nie wypełnia podstawowych, demokratycznych standardów przypisanych takim organizacjom. Reprezentując wszystkich nie reprezentuje nikogo poza własnym kierownictwem i jego klientelą.\nTak rodzi się "grupa trzymająca władzę"?\nNiegroźna początkowo dominacja "państwowych" we władzach samorządu wraz upływem czasu zamieniła się w ich dyktat wobec całego środowiska lekarzy zwierząt. Stało się tak, gdy terenowe lecznice tracąc dochody pochodzące z wykonywania czynności ściśle lekarskich, uzależniły się ekonomicznie od dochodów za czynności urzędowe. Władze samorządowe stały się wtedy nieusuwalne. I trudno się temu dziwić biorąc pod uwagę, że tworzą je osoby de facto sterujące dochodami lecznic terenowych, bo nadzorujące przepływ środków finansowych pomiędzy podmiotami gospodarczymi a budżetem weterynarii. Wykorzystując wymuszoną szantażem ekonomicznym uległość terenowych lekarzy oraz z tym związaną powszechną absencję lekarzy podczas wyborów samorządowych, również dyspozycyjność własnych podwładnych i zaproponowany przez siebie system wyborczy mogą już organizować samopowielające tzw. demokratyczne wybory samorządowe. Pozycja ta pozwala im na rozbijanie zawodowej solidarności weterynarzy i wyeliminowanie płynącej z tego środowiska niezależnej opinii recenzującej izby lekarsko - weterynaryjne, państwowy nadzór weterynaryjny itd. Pozwala też na zneutralizowanie, może ukierunkowanie, poprzez nacisk instytucjonalny opinii ich własnych przełożonych. Czy nie jest to grunt umożliwiający działalność np. jakiejś "grupy trzymającej władzę" w weterynarii? A może został on przez taką grupę przygotowany? Wyłącznie w jej własnym interesie. W miejscu drażliwym ze względu na spotykanie się w nim interesu publicznego z prywatnym. Zwłaszcza, że istniejące procedury regulujące tę sferę działalności gospodarczej są niewystarczające, bo brakuje np. zasad wyznaczania lekarzy badających mięso.\nCzy to nie z poczucia braku zagrożenia dla trwałości swego urzędowania centrala samorządowa marginalizuje lecznictwo weterynaryjne i jego potrzeby?\nWedług obrotnych … z wyznaczeń\nW styczniu br. w Warszawie odbyło się XVII plenarne posiedzenie Krajowej Rady Lekarsko - Weterynaryjnej poświęcone analizie stanu "zawodu weterynaryjnego" przed akcesją Polski do Unii Europejskiej. Krajowa Rada reprezentująca 10 tysięcy członków, z których 8 tysięcy to praktykujący lekarze, sprawom lecznictwa podczas dwudniowych obrad poświęciła jedno, półgodzinne wystąpienie. Prelegent zasugerował w nim, cytując w większości nie polskie statystyki, że aktualna sytuacja materialna lekarzy znajduje uzasadnienie w liczbach, bo jak wynika z tych zagranicznych statystyk, Polska jest krajem biednym i rolnictwo też ma biedne. Objaśnił ponadto, że konkurencja wśród lekarzy będzie rosnąć i czy tego chcą czy nie i tak 80 % pieniędzy w weterynarii znajdzie się u 20 % tych najbardziej obrotnych. Konkludował, że osiągnięcie stanu "szczęśliwości ogólnej w zawodzie" jest niemożliwe. Prezes Krajowej Rady zaś w podsumowaniu dopowiedział, że samorząd nie będzie miał wpływu na sytuację materialną lekarzy praktyków. Słowem: jest jak jest, może być gorzej, lecz nic na to nie poradzimy, radźcie sobie sami. Takie bezwzględne są reguły gry.\nObrotni … z wyznaczeń są w błędzie\nTo nieprawda. Samorząd, i tylko on, ma przyzwolenie do korygowania zasad funkcjonowania zawodu - prawa weterynaryjnego. Stale z niego korzysta. Dlatego to w istocie od niego zależy przyszłość zawodu i on ponosi odpowiedzialność za jego stan obecny. Samorząd może, mógł, a co więcej powinien był przedsięwziąć środki zabezpieczające pomyślność lecznictwa weterynaryjnego już kilkanaście lat temu. Izby lekarsko - weterynaryjne uznając obecny stan lecznictwa weterynaryjnego za uzasadniony okolicznościami zewnętrznymi, uznają za wytłumaczalną taką sytuację w lecznictwie weterynaryjnym, w której jest coraz biedniej, brakuje jasnych reguł, jeden grzebie w kieszeni drugiego, a państwowy urzędnik wskazuje palcem 20 % tych przedsiębiorców, którzy mogą przejąć 80 % wszystkich weterynaryjnych pieniędzy.\nSamorząd zawodowy sprawia wrażenie, iż nie wie, że zamożność i siłę europejskich weterynarzy gwarantuje sprzyjające im prawo, przyzwalające od kilkudziesięciu lat na ograniczanie konkurencji w ich zawodzie poprzez stosowanie korporacyjnych przywilejów. Samorząd chyba udaje iż nie wie, że wysoki poziom weterynaryjnej ochrony zdrowia publicznego w tamtych krajach zapewniają wspólnie państwowy nadzór i silne lecznictwo weterynaryjne. Że pomyślny rozwój lecznictwu tam gwarantują przypisane do zawodu weterynarza przywileje wraz z systemem cen minimalnych za usługi oraz silne samorządowe organizacje uważnie strzegące przyjętych reguł.\nDlaczego polski samorząd jest zdania, że Polska nie potrzebuje silnych zakładów leczniczych dla zwierząt i pewnych siebie lekarzy? Dlaczego polski samorząd lekarzy weterynarii postępuje tak, jakby uważał lekarzy zwierząt za grupę zawodową stanowiącą zagrożenie dla interesu publicznego i z tego powodu zamienia się w urząd przeznaczony do sprawowania nad nimi kurateli? Czy postępuje tak w przekonaniu, że polscy lekarze zwierząt naprawdę mogą wykorzystać przywileje, aby szkodzić dobru wspólnemu? Czy dlatego, że musiałyby zmienić się wtedy relacje w samym samorządzie oraz relacje między zawodami poza nim? Czy hipoteza o istnieniu w weterynaryjnym samorządzie "grupy trzymającej władzę" może coś wyjaśniać? Wydaje się, że puzzle faktów w tej układance pozwolą się złożyć.\nSamorządowy związek kilku zawodów weterynaryjnych narzucony postanowieniem ust. 2 w art. 1 ustawy o zawodzie lekarza weterynarii nie udał się. Jest groźny nie tylko dla samych zainteresowanych. Osłabiając jakość lecznictwa oraz skuteczność państwowego nadzoru weterynaryjnego godzi w dobro wspólne - jakość ochrony zdrowia publicznego. Ale poszkodowanymi w tym związku są wyłącznie uprawiający wolny zawód weterynarze. Potrzebny jest rozwód. Czas na ujawnienie własnej tożsamości i powołanie własnych, lojalnych elit w rzeczywistym dialogu ustalających wspólne cele. Czas na zapewnienie sobie należnych praw. Alternatywą jest kontynuacja rządów "starszych braci" w "zawodzie weterynaryjnym" i z tym związana degeneracja zawodu lekarza zwierząt - weterynarza.\nTrzeba iść na przyszłoroczne wybory samorządowe eliminując tych, którzy jak wynika z praktyki ich postępowania a nie słów, uważają, że są jedynym gwarantem skuteczności weterynaryjnej ochrony zdrowia publicznego w Polsce. Którzy sądzą, że powinien zapewniać ją wyłącznie, byleby był liczniejszy i lepiej opłacony, państwowy nadzór posiłkujący się osobami wykonującymi pomocnicze czynności lekarskie. Za takie są skłonni uważać lekarzy wykonujących czynności urzędowe. Duet Inspekcja Weterynaryjna i tzw. samorząd zawodu weterynaryjnego, w ich przekonaniu, miałby kontrolami narzucać "właściwe" standardy lecznicom należącym do tych osób oraz orzekać o dopuszczalnym dla nich poziomie dochodów.\nWeterynarze muszą wyeliminować ze swojego samorządu wszystkich, którzy myślą podobnie widząc pomyślnie rozwijające się praktyki lekarsko - weterynaryjne jako zagrożenie dla dobra publicznego, nie zaś jego, opartą na lekarskiej wiedzy, podstawę.


ujmująca historia o poszukiwaniu szczęścia i konieczności pogodzenia się ze sobą i ze swoimi wspomnieniami. Życie naprawdę może się zmienić w jednej chwili. tylko trzeba umieć dostrzec. że ta chwila właśnie nadeszła i cieszyć się nią. – Egipt i Ja\nujmująca historia o poszukiwaniu szczęścia i konieczności pogodzenia się ze sobą i ze swoimi wspomnieniami. Życie naprawdę może się zmienić w jednej chwili. tylko trzeba umieć dostrzec. że ta chwila właśnie nadeszła i cieszyć się nią. Kategoria: Autor Agnieszka Krawczyk ISBN: 978-83-8194-159-4 Cena: 9999 978-83-8194-159-4: Thirty-Nine Steps Kategoria: Pozostałe Perhaps more than any other book…\nTagi: a plague tale innocence poradnik, albert camus dżuma pdf, anita raja, ostatni despotyzm, stulecie winnych tom 3 chomikuj, zarządzanie od podstaw koźmiński pdf\nanegdoty o sławnych ludziach, igi 2: covert strike, nagie dziewczynki chomikuj, pan tadeusz epub, nowe oblicze greya pdf, age of magic poradnik, opowieści galicyjskie, elena ferrante książki, hard eve jagger, pakistan indie, pan i jego niewolnica, królewna śnieżka pdf, optymalizacja windows 10 ssd, danielle steel książki pdf…


Jedną z nich jest kredyt konsolidacyjny. Jest to kredyt o szczególnym zakresie i konkretnym celu. Pieniądze, jakie otrzymamy są, albowiem automatycznie przekazywane na konta starych wierzycieli. Dzięki temu zamiast paru lub nawet kilkunastu częstokroć drogich zadłużeń zyskujemy 1-en kredyt, który bez większych przeszkód powinniśmy opłacać zerknij tutaj każdego miesiąca. Dodatkowo funkcjonuje mnóstwo ofert, które prócz samej sumy konsolidacji przewidują także sumę na dowolny cel.


Wielka akcja straży granicznej: Zatrzymano pięciu Polaków i 22 tony suszu\nPięciu zatrzymanych i zabezpieczenie tytoniu o wartości 10,5 mln złotych, to efekt ostatnich działań Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Straży Granicznej, Wywiadu Skarbowego i Izby Celnej w Olsztynie.\nByły piłkarz z Egiptu przebywał nielegalnie w Polsce\nEgipcjanin naruszył przepisy pobytowe w Polsce i został zatrzymany przez funkcjonariuszy straży granicznej.\nNielegalnie przewozili papierosy i susz tytoniowy. Wartość towaru to 37 tys. zł\n13 kwietnia był pracowitym dniem dla funkcjonariuszy Straży Granicznej w Bezledach i Olsztynie. Udaremnili oni nielegalny przemyt papierosów i suszu tytoniowego. Wartość zatrzymanych towarów to niemal 37 tysięcy złotych.


terapia - porady, ciekawostki\nW dzisiejszych czasach ludzie coraz więcej dowiadują się o korzyściach zdrowotnych z posiadania psa. W rezultacie wzrosło zainteresowanie opinii publicznej\nWszywka alkoholowa Esperal Warszawa jest często używanym lekiem, który pomaga wielu osobom w leczeniu alkoholizmu. Dzięki niemu osoby uzależnione nie\ninne Psychologia Rozwój osobisty Społeczeństwo\n21 sierpnia 2020 administrator 0 Comment online, psycholog, terapia\nZdecydowałeś się na psychoterapię online? Dowiedz się jak przygotować się do pierwszego spotkania z terapeutą i na czym polega ta\nEdukacja Rozwój osobisty Slider Społeczeństwo Technika Wyróżnione Zdrowie\nQuantec – kwantowe SOS\n27 lutego 2020 administrator 0 Comment fizyka kwantowa, NLP, terapia, zdrowie\nJuż w połowie XIX wieku zaczęto przeprowadzać udokumentowane naukowe badania nad porozumiewaniem się organizmów żywych droga pozazmysłową. Pionierem był francuz


Gabriela Biega 19.02.2021 16:01\nKażdego wieczoru miliony osób w całej Polsce zasiada przed telewizorami z zapartym tchem - co przyniesie kolejny odcinek „Elif”, co jeszcze może się wydarzyć? Turecki serial zdobył rzeszę fanów. Nieszczęśliwa i dramatyczna historia małej dziewczynki wzrusza, ekscytuje i oburza. Melek Simsek, matka głównej bohaterki, budzi w widzach wiele kontrowersyjnych uczuć – jedni ją kochają, drudzy nienawidzą. Czy Selin Sezgin, aktorka wcielająca się w jej rolę, jest choć trochę podobna do swojej postaci? Okazuje się, że prywatnie turecka gwiazda w niczym nie przypomina Melek.\nMelek Simsek – jak potoczyły się losy nieszczęśliwej matki Elif?\nMelek Simsek to postać, której wielu telewidzów nie rozumie. Jest nieszczęśliwa, pogubiona i uciemiężona. Gdy nie została zaakceptowana przez rodzinę swojego męża, Kenana, postanowiła odejść i samotnie wychować córkę. Wyszła za mąż za brutalnego Veysela, a gdy okazało się, że jest poważnie chora, oddała Elif na wychowanie Ayse. Ta zaprowadziła dziewczynkę do rezydencji Kenana. Losy skomplikowanego życia bohaterów serialu "Elif" możemy śledzić od poniedziałku do piątku na kanale TVP1.\nSelin Sezgin prywatnie w niczym nie przypomina serialowej Melek\nTa skomplikowana i niespotykana historia przyciągnęła rzeszę fanów. Wielu z nich zastanawiało się, jaka jest prywatnie aktorka, której przyszło grać rolę nieszczęśliwej matki. Selin Sezgin przyznaje, że w życiu prywatnym w niczym nie przypomina swojej serialowej postaci. Turecka aktorka uwielbia uspakajającą jogę, i rzetelnie śledzi najnowsze smaczki świata fashion. Uwielbia bawić się modą i stawia sobie w tej kwestii wiele wyzwań. Jest także wielką miłośniczką wszelkiego rodzaju sportu. Jednak jej serce zdobył przede wszystkim zwierzak domowy, kot, czym zawsze chętnie dzieli się w mediach społecznościowych.\nW rolę Melek wciela się od 2014 roku. Tak trudna i paradoksalna postać była dla Selin wielkim wyzwaniem. Co więcej, to właśnie w serialu „Elif’ postawiła swoje pierwsze kroki na planie filmowym. Tureccy widzowie byli zachwyceni tym, jak dobrze poradziła sobie z nowym doświadczeniem zawodowym. Aktorka często podkreśla swoją wielką, siostrzaną przyjaźń z małą dziewczynką, która odrywa postać Elif, Isabellą Damla Güvenilir. Turecki serial otworzył przed nią wrota do wielkiej kariery.


Zgorzelec - Świątynia na pogorzelisku\nŚwiątynia na pogorzelisku\n2019-06-30, 18:27 autor: Zdzisław Abramowicz\nIstnienie pierwotnej osady, poprzedzającej powstanie późniejszego Starego Łomu, wzmiankowano w źródłach już w roku 1175. Jego domostwa od dawien dawna wznoszono potem przy głównym trakcie, przebiegającym niemal dokładnie wzdłuż osi południe – północ.\nPonieważ w tej okolicy występują pokłady gliny, niegdyś z powodzeniem eksploatowano tą pożyteczną kopalinę, a pobliskie cegielnie produkowały z niej doskonały materiał budowlany. Bardzo szybko wieś mogła się więc poszczycić trwałymi, masywnymi domami mieszkalnymi oraz murowanymi zabudowaniami gospodarczymi.\nOd strony północnej osadę osłaniał spory kompleks leśny. Utworzono w nim zespół stawów rybnych, pracowało tam też kilka młynów wodnych. Główna droga, wybiegająca ze Starego Łomu w kierunku północnym, przez dorodny las dociera do Modłej. Wieś ta znana była niegdyś z pracującej w niej hucie Rittberga.\nW Starym Łomie wyróżniano dawniej cztery duże folwarki, którym nadano nazwy miejscowe. I tak poczynając od południowego krańca wsi - pierwszy był imponujący majątek Scholza, natomiast sąsiadującą z nim blisko skromną zagrodę zwano dobrami Pauliny. Drugi folwark określano mianem gospodarstwa górnego, kolejny zaś oznaczano na mapach jako majątek środkowy. Najdalej na północ funkcjonował czwarty folwark – zwany majątkiem dolnym.\nPolskich rolników, przybyłych do wsi po drugiej wojnie światowej, obsługiwał jeszcze stary wiatrak, ale jego urządzenia w tym czasie napędzała już energia elektryczna. Dzisiaj na miejscu tak zmodyfikowanego młyna widać tylko niewielką stertę gruzu.\nPałac środkowego folwarku ocalał, zniknęły jednak dawne zabudowania dworskie. Pamiątką po minionych wiekach są natomiast pomnikowe dęby szypułkowe o imponujących obwodach pni. Przejętym obiektem długo zarządzało Państwowe Gospodarstwo Rolne.\nDramatyczne były dzieje miejscowego kościoła, służącego obecnie wiernym pod wezwaniem św. Antoniego jako świątynia rzymsko-katolicka. Nim powstał dzisiejszy gmach, zarówno kształt budowli jak i sposób jej wzniesienia zmieniały się kilkakrotnie.\nPierwsze zapisy o kościele w Starym Łomie pochodzą z roku 1288. Wobec braku dokładnych informacji można jedynie przypuszczać, iż pierwotny, katolicki obiekt wykonany był z drewna - i zapewne stanowił skromną kaplicę. Także kolejne wzmianki, pochodzące z lat 1304 tudzież 1471 nie określają wielkości owego przybytku sakralnego.\nCzas reformacji i podatny grunt, na jaki trafiały tu luterańskie nowinki, przyczynił się do przejęcia świątyni przez ewangelików. Od 1654 roku pełniła ona funkcję kościoła ucieczkowego i była miejscem kultu religijnego także dla przybywających na nabożeństwa protestantów z okolic.\nTo spowodowało, że w latach 1684 oraz 1712 kościół intensywnie rozbudowywano. Jego konstrukcję wzniesiono z tak zwanego potocznie pruskiego muru. Po dokończeniu szeroko zakrojonych prac świątynia ostatecznie mogła pomieścić nawet dwa tysiące wiernych, przybywających spoza księstwa legnickiego.\n15 maja 1935 roku wydarzyło się nieszczęście - ogromna pożoga doszczętnie zrujnowała podatny na ogień budynek. Zachowało się zdjęcie pogorzeliska, ukazujące ogrom zniszczeń. Kościół praktycznie zniknął. Ale ludzie nie upadli na duchu.\nPo uprzątnięciu spalonych resztek rozpoczęto niemal natychmiast - bowiem już w roku 1936 - prace nad wybudowaniem w tym samym miejscu nowej świątyni. Wzniesiono ją bardzo szybko według projektu niemieckiego architekta Gerhardta Langmaacka.\nPowstał obiekt łączący nowoczesną sztukę z miejscowymi tradycjami budowlanymi. Bardzo ciekawym elementem wystroju wnętrza jest obraz "Ostatnia Wieczerza" wzorowany na siedemnastowiecznym fresku, który istniał tu pierwotnie. Mimo podjętych starań prace nad jego renowacją nie dały pozytywnego rezultatu. Zastąpiono więc fresk wzorowanym na nim obrazem. Warto wiedzieć, iż widniejącym na tym dziele dwunastu apostołom nadano rysy dawnych, prominentnych mieszkańców wsi.\nW roku 1936 w ściany kościoła wmurowano także dwie tablice z płytek emaliowanych. Upamiętniono tym historię świątyni oraz żołnierzy poległych w wojnach z lat 1870 -71 oraz 1914-1918.\nW lutym 1945 roku ziemie te zajęli żołnierze 52. Ogólnowojskowej Armii generała pułkownika Konstantina Korotiejewa - wspierani 78. Korpusem Armijnym generała lejtnanta Akimowa. Jednostkami nacierającymi na tym kierunku były także pododdziały 3. Armii Pancernej Gwardii, dowodzonej przez generała pułkownika Pawieła Rybałkę i 9. Korpusu Zmechanizowanego, którego dowódcą był generał lejtnant Iwan Suchow.\nTak zaczynał się nowy rozdział historii tej ziemi …


Studia i staże dla bezrobotnych nauczycieli | Kadry w administracji | pulshr.pl\nStudia i staże dla bezrobotnych nauczycieli\n- 240 bezrobotnych nauczycieli będzie mogło skorzystać w Podlaskiem ze staży, dotacji czy odbyć nowe studia. 4,2 mln zł na ten cel pochodzi z UE programu Kapitał Ludzki. Wojewódzki Urząd Pracy w Białymstoku wybrał podmioty, które będą realizować ten program.\n11 cze 2014 9:01\nChętni do skorzystania z programu pomocowego będą mogli zgłaszać się do trzech wyłonionych w konkursie podmiotów.\nZakład Doskonalenia Zawodowego w Białymstoku będzie realizował pomoc dla nauczycieli z terenu powiatów: łomżyńskiego, bielskiego, hajnowskiego, kolneńskiego, siemiatyckiego, wysokomazowieckiego, zambrowskiego oraz miasta Łomża. Europejskie Centrum Wspierania innowacji i Nowych Technologii w Białymstoku obejmie wsparciem osoby z Białegostoku oraz powiatów białostockiego oraz sokólskiego. Projekt na potrzeby Suwałk oraz powiatów: suwalskiego, sejneńskiego, monieckiego, grajewskiego i augustowskiego poprowadzi Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa im. Edwarda Szczepanika w Suwałkach - poinformował Marcin Sidorczuk z Wojewódzkiego Urzędu Pracy (WUP) w Białymstoku.\nCzytaj tez: Pracownicy oświaty nie chcą się przekwalifikowywać\nWsparcie jest kierowane do nauczycieli, którzy stracili pracę w 2013 r. Z danych GUS wynika, że w Podlaskiem w 2012 r. zatrudnionych nauczycieli było 47,6 tys., a pracę straciło ok. 2 proc. z nich. WUP podawał też wcześniej, że w połowie roku 2013 w rejestrach bezrobotnych w regionie było pond siedmiuset nauczycieli, system informacji oświatowej podawał natomiast, że w 2013 r. pracę straciło ponad 800 nauczycieli. Ile z nich znalazło pracę, nie wiadomo.\nNp. 60 osób obejmie pomocą Zakład Doskonalenia Zawodowego (ZDZ) w Białymstoku. Placówka czeka na podpisanie umowy z Wojewódzkim Urzędem Pracy, bo jeszcze nie wie, jaką sumę otrzyma w ramach projektu pt. "OdNowa - kompleksowe wsparcie pracowników sektora oświaty". Wiadomo natomiast, że chętni do wzięcia udziału w projekcie będą mogli się zgłaszać na przełomie lipca i sierpnia - powiedziała Monika Matyjasek z ZDZ.\nWszyscy uczestnicy projektu otrzymają pomoc psychologiczną i doradczą. Przygotowano dla nich szkolenia zawodowe. 10 osób będzie mogło odbyć studia odpowiadające potrzebom rynku pracy, by mogli po nich znaleźć pracę. 6 osób, które przedstawią najlepsze biznesplany, może liczyć na dotację w wysokości do maksimum 40 tys. zł na założenie działalności gospodarczej. 48 będzie mogło liczyć na trzymiesięczne płatne staże u pracodawców.\nObawy na temat skuteczności projektu zgłaszają m.in. oświatowi związkowcy. Podkreślają, że nie ma pracy dla nauczycieli, a po kolejnych szkoleniach jej nie przybędzie. "Nauczyciele bardzo trudno się przekwalifikowują, bo celem ich życia jest nauczanie. Zwalniani mają najczęściej 40-50 lat, są w apogeum swoich możliwości i utrata pracy to wyrwanie ich z korzeniami z tego świata. Nie da się ich zatrudnić do przysłowiowego sprzedawania marchewki" - powiedziała przewodnicząca podlaskich struktur oświatowej NSZZ "Solidarność" Agnieszka Rzeszewska. Dodała, że ma nadzieję, iż oferowana nauczycielom pomoc przełoży się na znalezienie pracy.\nW ocenie związkowców znacznie więcej pieniędzy powinno być przeznaczanych np. na dotacje na rozpoczęcie działalności gospodarczej, zamiast na dodatkowe studia. Rzeszewska mówiła, że ukończenie studiów na drugim fakultecie nie utworzy dodatkowych miejsc pracy w szkołach, bo ich po prostu nie ma. Dodała, że większe szanse na przekwalifikowanie mają ludzie młodzi, a nie 50-latkowie, a głównie takie osoby straciły pracę w szkołach.\nProjekty pomocowe dla nauczycieli w Podlaskiem będą realizowane do końca września 2015 r.


Gołdap > Piękna Góra w prywatne ręce | Gazeta Współczesna\nGołdap > Piękna Góra…\nGołdap > Piękna Góra w prywatne ręce\nPaweł Tomkiewicz 6 sierpnia 2008, 8:21\nJeszcze w tym roku Centrum Sportowo-Rekreacyjne Piękna Góra koło Gołdapi może mieć nowego gospodarza. Zgodnie z planami obecnych właścicieli obiektu, czyli gminy Gołdap i Ministerstwa Skarbu Państwa, na przełomie sierpnia i września zostanie ogłoszony przetarg na sprzedaż akcji spółki.\nPo ponad czterech latach po decyzji radnych gminy i zgodzie Ministerstwa Skarbu Państwa na prywatyzację, CSR Piękna Góra ma wreszcie realną szansę na znalezienie nowego właściciela.\n- Gmina nie jest od tego, aby prowadzić działalność gospodarczą. My jesteśmy po to, żeby stworzyć odpowiednie warunki do funkcjonowania przedsiębiorczości na naszym terenie - mówi Marek Kuskowski z Urzędu Miejskiego w Gołdapi.\n- Nam też zależy na jak najszybszym przekazaniu Pięknej Góry prywatnemu inwestorowi. Dopiero wówczas ośrodek będzie mógł dynamicznie się rozwijać - mówi Ewa Purzycka, zastępca dyrektora V Departamentu Nadzoru Właścicielskiego i Prywatyzacji Ministerstwa Skarbu Państwa. - Do sprzedaży CSR przygotowywaliśmy się od dłuższego czasu. Została uwzględniona w tegorocznym planie prywatyzacyjnym. Obecnie czekamy na opinię doradców w sprawie aktualności wyceny ośrodka, a na przełomie sierpnia i września ogłosimy przetarg na sprzedaż akcji.\nPrzed podaniem oficjalnej ceny wywoławczej ośrodka, żaden z obecnych właścicieli nie chciał nam jednak podać szacunkowej wartości obiektu. Udało się nam ustalić, że w 2004 r. CSR Piękna Góra warte było około 10 milionów zł.\nOśrodek położony jest zaledwie 3 kilometry od centrum Gołdapi. Nowy gospodarz stanie się nie tylko właścicielem zajazdu z hotelem, salą konferencyjną na 50 i restauracyjną na 100 osób, ale również okolicznej infrastruktury. Tworzą ją całoroczny tor saneczkowy o długości 1150 metrów, sztuczny zalew z wyspą i niestrzeżoną plażą oraz jedyna w północnej Polsce kolej krzesełkowa o długości 763 metrów.\nWładze Gołdapi mają nadzieję, że nowy właściciel obiektu znajdzie się jeszcze jesienią tego roku i zdąży przygotować górę do sezonu zimowego.\nJak nieoficjalnie powiedział nam jeden z rozmówców, są już dwie-trzy osoby poważnie zainteresowane kupnem ośrodka.


Małopolskie Centrum Kultury SOKÓŁ - Sejmik Kół Gospodyń Wiejskich w miasteczku Jana Pawła II\nWitamy w MCK Sokół Sejmik Kół Gospodyń Wiejskich w miasteczku Jana Pawła II\nSejmik Kół Gospodyń Wiejskich w miasteczku Jana Pawła II\nW Wadowicach zostało zorganizowane VI Seminarium dla Kół Gospodyń Wiejskich. 21 marca, czyli pierwszy dzień wiosny, zgromadził w mieście Karola Wojtyły 140 osób (137 pań i 3 panów) z z sześciu powiatów południowo-zachodniej Małopolski.\nW spotkaniu KGW wzięli również udział przedstawiciele zespołów regionalnych z tego terenu. Ten sejmiku został zorganizowany przez Małopolskie Centrum Kultury SOKÓŁ oraz Małopolski Ośrodek Doradztwa Rolniczego w Karniowicach, Zespół Powiatowy w Wadowicach. W Wadowickim Centrum Kultury, dyrektor Piotr Wyrobiec, witając gości, wspomniał o długoletniej dobrej współpracy z MCK SOKÓŁ.\nUczestnicy z zainteresowaniem wysłuchali głównego wykładu pt. „Adaptacja obrzędów i zwyczajów ludowych na scenę, ze szczególnym uwzględnieniem kwestii ubioru”, który ze swadą wygłosiła Maria Brylak-Załuska, etnograf z Nowego Sącza. W przerwach ustawiała się kolejka do pani Marii na konsultacje dotyczące stroju ludowego. Niektórzy przywieźli nawet z sobą jakieś elementy, by zapytać czy dobre…\nKrótkie wprowadzenie na temat założeń do tegorocznego IV Małopolskiego Przeglądu Dorobku Artystycznego i Kulinarnego KGW w Marcinkowicach (22-23 września) przedstawiła Zofia Skwarło, koordynator tego przedsięwzięcia z ramienia MCK SOKÓŁ. Wykład i komunikat ilustrowany był filmem z fragmentami programów scenicznych grup KGW i zespołów regionalnych oraz zdjęciami dotyczącymi istoty wykładu. Materiał został przygotowany przez MCK SOKÓŁ.\n- W dyskusji było bardzo dużo pytań szczegółowych na temat stroju, gwary i śpiewu – podkreśla Zofia Skwarło. - To seminarium uświadomiło nam, że temu regionowi w najbliższym czasie należałoby poświęcić więcej uwagi. Konieczne są kolejne konferencje na temat śpiewu ludowego, stroju, gwary oraz wieńców dożynkowych i programów żniwnych.


Autor: Joanna Korzeniewska • Opublikowane: 02.06.2018\nRozpoczynam pracę w sklepie detalicznym połączonym z kawiarnią. Mam do wyboru tzw. połówkę zmiany, czyli 6 godzin, lub całą, czyli 12 godzin. Moim obowiązkiem będzie dbanie o asortyment, doradzanie kupującym i obsługa konsumentów w kawiarni. Czasem ruch jest tak mały, że wszystkie inne obowiązki są wykonywane przed czasem i zaczyna być nudno – w takich chwilach żadna z pracownic nie może usiąść na krześle – szef tego zabrania. W efekcie wychodzi na to, że przez 12 godzin trzeba bez przerwy stać lub chodzić. Niektóre pracownice pracują tak po kilka dni pod rząd. Nie ma żadnego dodatku za uciążliwość pracy. Czy zakaz siadania w trakcie pracy wobec pracowników jest legalny? Czy może zakrawa to już o mobbing ?\nNiestety często w pracy są trudne i stresujące warunki, często praca sama w sobie jest stresująca i męcząca, a nieraz dochodzi do tego jeszcze postawa pracodawcy. W opisanej przez Panią sytuacji na szczęście przepisy przewidują konkretne rozwiązanie.\nSame przepisy Kodeksu pracy co prawda nie zawierają szczegółowych informacji w tym zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy. Są tam tylko jedynie ogólne informacje opisane w dziale 10. Kodeksu pracy. Bardziej szczegółowo zostało to unormowane w rozporządzeniach będących aktami wykonawczymi do Kodeksu pracy. Kwestia ta została więc opisana w rozporządzeniu ministra pracy i polityki socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. § 49 tego rozporządzenia zawiera regulacje dotyczące pracy siedzącej i stojącej. Tak więc przy wykonywaniu pracy niewymagającej stale pozycji stojącej należy zapewnić pracownikowi możliwość siedzenia. Natomiast przy pracy wymagającej stale pozycji stojącej lub chodzenia należy zapewnić pracownikom możliwość odpoczynku w pobliżu miejsca pracy w pozycji siedzącej, a siedziska powinny spełniać wymagania Polskich Norm.\nTak więc niezależnie od tego, czy uznać, że Pani praca wymaga pozycji stojącej lub chodzenia, musi mieć Pani zapewnioną możliwość odpoczynku. Nie chodzi tu wcale o miejsce, gdzie są spędzane przerwy, ale właśnie w pobliżu miejsca pracy, za ladą albo gdzieś obok – w bezpośredniej bliskości, a nie np. na zapleczu. Pracodawca nie ma prawa Paniom odmawiać odpoczynku w pozycji siedzącej ani twierdzić, że powinien się on odbywać wyłącznie w czasie przerwy. W mojej ocenie praca czy to kelnerki, czy to sprzedawcy nie wymaga stale pozycji stojącej, gdyż właśnie są chwile, kiedy nie ma klientów. Nawet jednak jeśli uznać, że to praca wymagająca stale chodzenia lub pozycji stojącej, i tak należy się Pani miejsce do siedzenia, gdzie mogłaby Pani odpocząć.\nTrudno mi powiedzieć, czy można to uznać za mobbing, zwłaszcza że brak danych, czy istnieją inne incydenty. Mobbing to mściwe, złośliwe, upokarzające usiłowanie zaszkodzenia pracownikowi lub grupie pracowników. Powinno to być uporczywe, a także winno trwać dłuższy okres czasu, więc na razie lepiej pozostawić tę kwestię.\nMożna złożyć zawiadomienie do Państwowej Inspekcji Pracy, jeśli pracodawca nie będzie chciał nadal dać żadnego krzesła, a wówczas może otrzymać mandat karny, lub zostanie skierowany wniosek do sądu o wymierzenie grzywny. Ewentualnie wchodzi w grę odpowiedzialność karna za nieprzestrzeganie praw pracowników, jednakże to już przy poważniejszych wykroczeniach.\nTak więc podsumowując – trudno tu mówić o mobbingu, jednakże niewątpliwie dochodzi do naruszenia przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy. Jeśli pracodawca nie posłucha i nie będzie chciał przestrzegać tych zasad, można zawiadomić Państwową Inspekcję Pracy.\nZwrot za zakup okularów korekcyjnych dla nauczyciela\nJestem nauczycielem z ponad 30-letnim stażem pracy. Coraz więcej czasu spędzam przy komputerze (dziennik elektroniczny, dokumentacja pracy, itd.). Czy należy mi się zwrot za zakup okularów korekcyjnych, bo bez nich nie mogę już pracować? Jak mogę ubiegać się o zwrot? Który lekarz ma wystawić zaświad\nUmowa o współpracy z lekarzami w prywatnej przychodni\nZnajoma jako pracodawca współpracuje z lekarzami w prywatnej przychodni. Ma z nimi podpisaną umowę o udzielanie świadczeń medycznych. Chciałabym zapytać, czy akta osobowe powinny wyglądać tak jak dla pracownika z umową o pracę na czas nieokreślony? Czy badania lekarskie okresowe i szkolenia BHP obow\nPozycja stojąca pracownika\nJakiś czas temu zmieniono linię produkcyjną w naszym zakładzie. Jej projekt nie przewiduje dostawiania krzeseł dla pracowników. Wszyscy pracownicy pracują w pozycji stojącej. Pracodawca uchyla się od obowiązku dostarczenia siedzisk, mimo że część osób przez cały dzień nie odchodzi od swojego stanowi\nMąż nie chce dokładać się na wydatki rodziny - co zrobić?\nMój mąż pracuje za granicą i zarabia dużo pieniędzy, niestety niechętnie i w małym procencie wydaje te pieniądze na dom i dzieci. Płaci za media, ale to tyle. Mamy czworo dzieci, córka chce studiować, co łączy się z dodatkowymi wydatkami. Mąż nie chce dokładać się na wydatki rodziny, oraz finansować\nOkresowe badania lekarskie żołnierza Zwrot za zakup okularów korekcyjnych dla nauczyciela Zakaz siadania w trakcie pracy Czy pracodawca musi respektować zalecenia lekarza, u którego leczy się pracownik? Przestrzeganie przepisów i zasad bhp Pozycja stojąca pracownika Umowa o współpracy z lekarzami w prywatnej przychodni Noszenie symboli religijnych w pracy Zwrot świadczenia mieszkaniowego Pogardliwe traktowanie przez kierownika


Dwie jednostki w KSRG – Gmina Obsza\nDwie jednostki w KSRG\nGmina Obsza ma już dwie jednostki ochotniczej straży pożarnej w Krajowym Systemie-Ratowniczo-Gaśniczym. Do OSP Obsza, która jest w krajowej elicie od 10 lat, dołączyła OSP Babice.Nowa jednostka działa w krajowym systemie od kilku miesięcy, ale jej uroczyste włączenie do KSRG odbyło się w niedzielę 22 września.\nUroczystość poprzedziła msza święta w intencji strażaków, którą w miejscowym kościele odprawił proboszcz parafii w Łukowej ksiądz Waldemar Kostrubiec. Po eucharystii poczty sztandarowe przemaszerowały na plac przy remizie OSP Babice, gdzie jej prezes Dariusz Bielak odebrał decyzję o włączeniu jednostki do KSRG. Dokument przekazał komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Lublinie starszy brygadier Grzegorz Alinowski, któremu towarzyszyli komendant powiatowy PSP w Biłgoraju starszy brygadier Wiesław Krent i jego zastępca starszy brygadier Mirosław Bury. Wiceminister sprawiedliwości Marcin Romanowski przekazał OSP Babice i OSP Obsza sprzęt do ratowania mienia i ludzi, zakupiony ze środków Funduszu Sprawiedliwości, natomiast doradca wojewody lubelskiego Konrad Sawicki wręczył w imieniu Przemysława Czarnka dyplom uznania dla OSP Babice.\nGminne władze samorządowe reprezentowali podczas uroczystości wójt gminy Obsza Andrzej Placek i sekretarz Grzegorz Wróbel. By znaleźć się w Krajowym Systemie Ratowniczo-Gaśniczym jednostka z Babic musiała spełnić wiele warunków, dotyczących m.in. wyszkolenia i sprzętu ratowniczo-gaśniczego. To jedna z sześciu jednostek OSP w gminie, która działa od 1954 roku.\nZAWIADOMIENIE\tPomoc suszowa


IV CR 151/61 - Orzeczenie Sądu Najwyższego\nNowość IV CR 151/61 - Orzeczenie Sądu Najwyższego\nOpublikowano: LEX nr 1633603\nz dnia 1 lutego 1961 r.\nIV CR 151/61\nSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 1961 r. sprawy z powództwa Powiatowej Spółdzielni Samopomoc Chłopska w K. przeciwko Ludwice Ż. o 50.156,99 zł na skutek rewizji pozwanej od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 28 października 1959 r. II. 2. C. 216/58. uchylił zaskarżony wyrok w części zasądzającej oraz orzekającej o kosztach procesu i przekazał sprawę Sądowi Wojewódzkiemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia wniosków stron o przyznanie zwrotu kosztów postępowania rewizyjnego.\nPowódka domagała się zasądzenia od pozwanej pokrycia manka 50.156,99 zł, do którego pozwana dopuściła będąc zatrudniona w charakterze kierownika sklepu powódki w B. w czasie od 3 stycznia do 11 kwietnia 1957 r.\nSąd Powiatowy w K. wyrokiem z dnia 23 kwietnia 1958 r.k.p. 22/58 uznał pozwaną winną tego, że w tym okresie jako sklepowa nie przeliczała oraz nie przemierzała przyjmowanego do sklepu towaru, wyręczała się często w sprzedaży i przyjmowaniu towarów osobami postronnymi i nie wykazała należytej troski o powierzony jej towar, w wyniku czego naraziła powódkę na stratę łącznej wartości 50.756,99 zł (art. 286 § 1 k.k.).\nSąd Wojewódzki w G. na skutek rewizji pozwanej ustalił, iż pozwana (oskarżona) dopuściła do manka, w wysokości nie mniejszej niż 29.398,40 złotych.\nWedług opinii biegłego sądowego Jana K. manko obciążające pozwaną i nie uregulowane wynosi 43.856,83 zł. Biegły obciążył pozwaną wartością towarów wymienionych w fakturach, w których pozwana nie potwierdziła odbioru tych towarów, lecz ich wartością obciążyła się w raportach sklepowych potwierdzając w ten sposób przyjęcie towaru bez zastrzeżeń.\nWedług oświadczeń pozwanej złożonych w postępowaniu karnym (k. 26, 28 i 107) korzystała ona z pomocy Pelagii S., która pomagała przy przeliczaniu dostarczonych towarów, a nawet na prośbę pozwanej S. (k. 67 i 124) przyjmowała pieczywo, sprzedawała je w nieobecności pozwanej, a z pieniędzy rozliczała się z pozwaną po jej powrocie do pracy. Przyjęła ona również większą partię towaru dla sklepu (jak oświadczyła pozwana na k. 26 akt karnych o wartości około 12.000 zł) i po przeliczeniu go przez pozwaną dnia następnego, towar ten pozwanej zdała. Pozwana wartością tego towaru wynikającą z tej faktury obciążyła się w raporcie 49 z dnia 12 stycznia 1957 r. (...).\nSąd Wojewódzki uznał wyliczone przez biegłego manko za ustalone prawidłowo, a ponieważ pozwana nie udowodniła, że szkoda powstała z przyczyn od niej niezależnych, z mocy art. 239 k.z. zasądził od pozwanej 43.856,63 zł. (...).\nPełnomocnik procesowy pozwanej w rewizji zarzucił, że pozwana została pozbawiona możności ochrony swych praw, gdyż odbywając karę więzienia nie mogła brać udziału w rozprawie, on zaś nie miał z nią kontaktu wobec nieuwzględnienia jego wniosków (k. 30 i 61 odwrót) o przetransportowanie pozwanej z więzienia w G. do wiezienia w jego siedzibie.\nPełnomocnik pozwanej wywiódł, że z przyczyny wyżej wskazanej pozwana nie mogła z nim skomunikować się ani udzielić mu koniecznych informacji (...).\nZarzut nieważności postępowania jest chybiony. Przez niezapewnienie bowiem pełnomocnikowi procesowemu pozwanej, ustanowionemu w trybie art. 116 k.p.c. możności osobistego porozumienia się z nią Sąd Wojewódzki utrudnił jedynie pozwanej obronę, lecz nie pozbawił jej możności obrony swych praw (art. 371 § 2 pkt 5 k.p.c.). Jednakże wspomniane utrudnienie stanowi uchybienie art. 218 § 1, 232 § 2 i 326 k.p.c., gdyż dla wszechstronnego wyjaśnienia punktów spornych zachodziła potrzeba umożliwienia pełnomocnikowi pozwanej odbycia z nią przed rozprawą rozmów, koniecznych dla prowadzenia obrony jej praw. Adwokat ustanowiony dla strony, zwolnionej od kosztów sądowych, nie jest obowiązany na własny koszt odbywać podróży do odległej miejscowości, w której strona ta wbrew swej woli musi przebywać. Adwokat ten nie pobiera z góry wynagrodzenia za swe czynności, nie istnieją podstawy, które by usprawiedliwiały wymaganie, by odbywał tego rodzaju podróże na własny koszt. Należyte sprawowanie obrony wymaga umożliwienia adwokatowi - jeśli uznaje on to za niezbędne - osobistego skontaktowania się ze stroną, której praw ma bronić w procesie. Gdy zatem pozwana przebywała w więzieniu w Gr. odbywając tam karę pozbawienia wolności, a ustanowiony dla niej adwokat ma siedzibę w Gd. Sąd Wojewódzki obowiązany był spełnić żądanie tego adwokata i zarządzić przetransportowanie pozwanej do Gd. w celu wyżej wskazanym. Sąd Wojewódzki bezpodstawnie "odrzucił" to ponowione żądanie adwokata, przy czym swego stanowiska nie uzasadnił, przez co postawił adwokata w sytuacji, zmuszającej go do obrony praw osoby, której adwokat nawet nie widział i z którą nie mógł omówić okoliczności sprawy. Taką "obronę" uznać należy za iluzoryczną (na co pełnomocnik pozwanej zwrócił uwagę Sądowi Wojewódzkiemu), a tego rodzaju postępowanie Sądu stanowi naruszenie gwarancji wykrycia prawdy, na której powinno być oparte rozstrzygnięcie sprawy w procesie socjalistycznym. Jeśliby istniały uzasadnione przeszkody przetransportowania pozwanej do Gdańska celem osobistego porozumienia się jej z adwokatem ustanowionym dla niej, wówczas Sąd Wojewódzki obowiązany by był zwrócić się do właściwej rady adwokackiej o wyznaczenie dla pozwanej adwokata mającego siedzibę w Gr. (art. 115 § 1 pkt 2 k.p.c.), co pociągałoby za sobą zwolnienie poprzednio ustanowionego adwokata (mającego siedzibę Gd.) od obowiązku obrony praw pozwanej wskutek niemożności prowadzenia tej obrony z przyczyn wyżej wskazanych. Wprawdzie z mocy art. VI § 3 przepisów wprowadzających k.p.c. na wniosek adwokata strony zwolnionej od kosztów sądowych, mającej podjąć czynność poza siedzibą sądu orzekającego, właściwa rada adwokacka wyznaczy w razie potrzeby innego adwokata w odpowiedniej miejscowości, lecz przepis ten odnosi się do innych sytuacji niż wyżej omówiona. Pozwana bowiem prowadziła obronę przez adwokata dokonującego czynności w siedzibie Sądu orzekającego, lecz przed podjęciem tych czynności Sąd Wojewódzki obowiązany był umożliwić adwokatowi osobiste porozumienie się z pozwaną, aby czynności obrończe adwokata mogły przyczynić się do wszechstronnego wyjaśnienia punktów spornych. Przez niewypełnienie powyższego obowiązku Sąd Wojewódzki dopuścił się wytkniętych wyżej uchybień, które mogły wpłynąć na wynik sprawy, uzasadnione jest przeto z mocy art. 371 § 1 pkt 4 i 384 k.p.c. uchylenie zaskarżonego wyroku celem ponownego rozpoznania sprawy w myśl wyżej przytoczonych wskazań.\nSkazanie pozwanej z art. 286 § 1 k.k. nie zmienia wyżej przytoczonej oceny stanu prawnego sprawy. Dla dokonania bowiem przez pozwaną cytowanego przestępstwa wystarczało zawinione narażenie przez nią powódki na stratę wskutek nienależytego wykonywania obowiązków z umowy o pracę. Skazanie nie wyłącza też obrony pozwanej z art. 158 § 2 k.z. (...).