Pokój Nauczycielski - Page 4\nLiczba postów : 62504\nRe: Pokój Nauczycielski Pią Cze 08 2018, 15:40;\n@Tilda Thìdley , @Ronnie Crawford\nPanna Thìdley, pełniąca funkcję asystentki Profesora Bergmanna oraz Panna Crawford, będąca pod okiem Profesora Swanna miały stawić się w pokoju nauczycielskim od samego rana. Przed końcem roku było dużo pracy. Uczniowie i studenci jak zwykle próbowali wyciągnąć swoje oceny i zdobyć dodatkowe punkty na ostatnią chwilę . Nauczyciele was prowadzący byli zasypani robotą, a gdy weszłyście do pomieszczenia, przywitał was widok pustego wnętrza. Spojrzałyście po sobie, kierując się w stronę kanap i stolika, na którego środku dostrzegłyście przygotowaną dla was przez waszych opiekunów kartkę, gdzie widniały rozmaite zadania..\nMożliwe Scenariusze Tilda:\n1,4 Daniel zostawił Ci do sprawdzenia ostatnie prace domowe. Niestety, nie jesteś w stanie rozczytać jednego z pism i wysyłasz jedną z waszych sówek, do bazgrzącego ucznia. Piątoklasista stawia się przed pokojem nauczycielskim, a Ty przepraszasz swoją koleżankę i na chwilę wychodzisz..\nParzysta: Wspólnie czytacie pracę. Niestety, chłopak chyba nie zrozumiał polecenia i wykonał zadanie inaczej, a to, co napisał to stek bzdur. Mówisz mu to, po czym z delikatnym wzruszeniem ramion wstawiasz wielkie T w rogu pracy i wracasz do pokoju nauczycielskiego. Twoja opinia jako przyszłego nauczyciela ucierpiała, a Bergmann na pewno zapyta, dlaczego mu nie poświęciłaś więcej czasu i nie pomogłaś mu zrozumieć teoretycznej strony zaklęcia..\nNieparzysta: Ku Twojej radości, dzieciak był całkiem rozumny. Szybko przedstawił Ci treść swojego wypracowania, dodając wielu ciekawych informacji teoretycznych z zakresu transmutacji. Rozmawiacie, dzielisz się swoją wiedzą. Wstawiasz mu dobrą ocenę i dajesz kilka punktów, a on sięga do kieszeni i wyciąga z niej Paczkę Kandyzowanych Ananasów! Mówi Ci też, że jesteś super i nie może doczekać się kolejnych zajęć! Upomnij się o nie w odpowiednim temacie!\n2 Sprawdzasz kartkówki, których Bergmann nie zdążył! Ufa Ci na tyle, że pozwolił samej wyznaczyć ocenę, jednak potem jeszcze to przejrzy. Sięgnęłaś więc po podręcznik i wzięłaś się do pracy, nie chcąc popełnić najmniejszego błędu. Jesteś tak skrupulatna, że zajmuję Ci to ponad godzinę! Odświeżyłaś jednak wiedzę i 1 Punkt z Transmutacji wędruję do Twojego kuferka! Zgłoś się po niego w odpowiednim temacie!\n3,6 Zgodnie z poleceniem z kartki, bierzesz się za rozpisywanie planu kolejnych zajęć, propozycji ocen końcowych oraz zagadnień, których powinien nauczyciel użyć podczas egzaminu. Nie bardzo rozumiesz po co, bo to jego zajęcie, jednak bez gadania sięgasz pergamin i pióro. Widocznie jest ciekawy, co takiego mu zaproponujesz w ramach ostatniego z testów. Zastanawiasz się trochę nad tym, nie chcesz, aby materiał był zbyt skomplikowany ani też dziecinnie prosty. Przechadzasz się po pokoju wspólnym, korzystając z leżących na biurku ksiąg do transmutacji..\nParzysta: Po godzinie, cały projekt masz gotowy i z uśmiechem zwijasz pergamin, zostawiając go na biurku. Bergmann sobie sprawdzi, jak tu przyjdzie. Wyciągasz do góry ręce i przeciągasz się, a następnie wstajesz i przechadzasz po pokoju, aby ostatecznie usiąść na kanapie. Łagodnie opadasz na poduchy i już chcesz chwilę odpocząć, kiedy czujesz coś pod tyłkiem. Z cmoknięciem pod nosem sięgasz pod materiał i wyjmujesz Korzeń Asfodelusa! Wiesz, że może się przydać, więc wsuwasz go do kieszeni. Upomnij się po niego w odpowiednim temacie!\nNieparzysta: Idzie Ci naprawdę dobrze! Masz głowę pełną pomysłów i pergamin szybko zapełnia się słowami! W popłochu zbyt gwałtownie ruszasz ręką i trącasz łokciem pojemniczek z atramentem, rozlewając go po całym biurku swojego przełożonego i niszcząc jego książki! Pomimo szybkiej reakcji, cały tusz wewnątrz się rozmazał, a Ty natychmiast zamawiasz nowe tomy i modlisz się, aby Daniel nie zauważył! Tracisz 20 Galeonów na to zamówienie! Odnotuj to w odpowiednim temacie!\n5 Porządkujesz papiery, sortując ostatnie prace domowe i kartkówki alfabetycznie oraz według roku nauki. Jedna z prac upada Ci i wpada pod stolik, a Ty z westchnięciem schylasz się, aby po nią sięgnąć! Dostrzegasz, że coś błyszczy się pod stołem, więc wsuwasz dłoń głębiej, prawie dosięgając kanapy. To Twój szczęśliwy dzień! Gratulację! Znajdujesz 30 Galeonów! Upomnij się o nie w odpowiednim temacie!\nMożliwe Scenariusze Ronnie:\n2,3 Ostatnie zajęcia z ONMS odbywały się w terenie, a w związku z tym miałaś trochę papierów do wypełnienia i do napisania obszerne sprawozdanie, którego zażyczył sobie Swann..\nParzysta: Wypełniłaś raporty oraz przygotowałaś dla niego dokładny referat na temat swoich odczuć oraz plusów i minusów zajęć przeprowadzanych w terenie. Z uśmiechem zwijasz pergamin, odkładając go na biurko nauczyciela, kiedy dostrzegasz skryty wśród papierów list od jednego z rodziców! Okazuje się, że jedna z uczennic ma alergię i dodatkowo poparzyła się rośliną. Nieco poirytowana ludzką głupotą, bo to przecież nie wasza wina, że nie uważała — odpisujesz na list. Wysyłasz go, zanim udało Ci się opamiętać! Doskonale wiesz, że popełniłaś błąd i pewnie, gdy Swann się o tym dowie, czeka Cię długa i niezbyt przyjemna reprymenda..\nNieparzysta: Przyłożyłaś się, Twoja "praca domowa" jest dokładna i przejrzysta, napisałaś uczciwie o swoich odczuciach dotyczących pracy w terenie. Przygotowany pergamin odkładasz na biurko, a na nim dostrzegasz leżąca paczkę Ślimaków-Gumiaków , do których przyczepiona była karteczka z Twoim imieniem i podziękowanie za ciężką pracę! Upomnij się o nie w odpowiednim temacie!\n1 Porządkujesz papiery, sortując ostatnie prace domowe i kartkówki alfabetycznie oraz według roku nauki. Jedna z prac upada Ci i wpada pod stolik, a Ty z westchnięciem schylasz się, aby po nią sięgnąć! Dostrzegasz, że coś błyszczy się pod stołem, więc wsuwasz dłoń głębiej, prawie dosięgając kanapy. To Twój szczęśliwy dzień! Gratulację! Znajdujesz 30 Galeonów! Upomnij się o nie w odpowiednim temacie!\n4,5 Zrobiłaś wszystko, o co zostałaś poproszona i ostatnią pozycją z listy było sprawdzenie aż dwóch prac domowych, których przez problemy z wycieczką nauczyciel prowadzący przedmiot nie miał czasu sprawdzić. Siadasz więc wygodnie na jednej z kanap i bierzesz się do pracy..\nParzyste: Jakiś ambitny uczeń do swojego zadania dołożył pióra memortka, szczegółowo opisując wszystko, co było tylko możliwe o tych stworzeniach. Z uśmiechem oglądasz rysunki i wstawiasz olbrzymie W rogu pergaminu. Piór dał jednak tyle, że kilka z nich możesz sobie wziąć! 2 Pióra Memortka wsuwasz do swoich rzeczy, robiąc z nich talizman na szczęście, a także cenny składnik eliksirów! Upomnij się o nie w odpowiednim temacie!\nNieparzyste: Wszystko jest w porządku, dopóki nie trafiasz na pracę jakiegoś nadgorliwego fana magicznych stworzeń! Pióra memortka, które do niej dołączył, pełne są paskudnych robaków! Nie dość, że zniszczyły pracę, to pogryzły jeszcze Ciebie, zostawiając ślady na rękach na następny wątek! Dodatkowo, musisz kupić eliksir za 20 Galeonów, aby uśmierzyć swędzenie! Odnotuj to w odpowiednim temacie!\n6 Sprawdzasz kartkówki, których Swann nie zdążył! Ufa Ci na tyle, że pozwolił samej wyznaczyć ocenę, jednak potem jeszcze to przejrzy. Sięgnęłaś więc po podręcznik i wzięłaś się do pracy, nie chcąc popełnić najmniejszego błędu. Jesteś tak skrupulatna, że zajmuję Ci to ponad godzinę! Smoki nie mają już przed Tobą tajemnic! Odświeżyłaś jednak wiedzę i 1 Punkt z ONMS wędruję do Twojego kuferka! Zgłoś się po niego w odpowiednim temacie!\nGdy uwinęłyście się z listą zadań i już miałyście żegnać, zobaczyłyście, że na odwrocie kartki znajduję się jeszcze dopisek, że wam przypada w tym tygodniu dyżur na sprzątnięcie tego miejsca, ponieważ woźny zajmuje się wypadkiem w jednej ze szkolnych łazienek. Wszystkie potrzebne sprzęty miałyście schowane w składziku, znajdującym się zaraz obok pokoju nauczycielskiego..\nRe: Pokój Nauczycielski Sob Cze 23 2018, 01:11;\nHogwart stał się moim koszmarem.\nZawsze kochałam mury tej szkoły, łączył mnie z nimi ogromny sentyment, tak właściwy dla mnie. Przywiązywanie wagi do spraw, wydających się innym ludziom mało istotnymi, zdawało się być moim zwyczajem. Przelałam w korytarze i sale zamku tyle emocji, że nie potrafiłam wyobrazić sobie rozłąki, jaką przeżyję z nim po skończeniu studiów. Musiałam wrócić, po prostu musiałam. Czułam, że to mój obowiązek - nie tylko przez wzgląd na rodzinę, lecz także na rozliczne wspomnienia łączące mnie z tym miejscem, które chciałam ponownie przeżyć.\nNie sądziłam tylko, że Ty też powrócisz.\nMiałam wrażenie, jakby dotychczasowe pielęgnowanie ran zaleczonych przez czas poszło na marne w chwili, gdy tylko pierwszy raz dostrzegłam Cię na terenie Hogwartu. Przeklęte bariery uniemożliwiły mi teleportację, a może gdyby nie one, nie wiedziałabyś, kim była ta ciemna, tyczkowata postać. Poznałabym Cię na końcu świata, bo choć minęły dwa lata, w Tobie nie zmieniło się nic. Bijąca od Ciebie energia uderzyła mnie tak mocno, że nie byłam w stanie się ruszyć. Spojrzenie twoich błękitnych oczu przeszyło mnie na wskroś niczym sztylety. Rozciągnęłaś usta w uśmiechu niedowierzania, podczas gdy nad moimi emocjami dominował strach.\nNie rozmawiałyśmy tamtego dnia. Wtedy odwróciłam się na pięcie i uciekłam, jak jakiś pierdolony tchórz. Nie czułam się, jakbym zdrapała strup z zaleczonej rany - miałam wrażenie, że zaraz się wykrwawię. Kwestionowałam tego dnia, czy w ogóle powinnam wracać. Za bardzo bałam się tego, jak zareaguję na twój głos, na słowa urazy lub, co gorsza, o radosnym wydźwięku.\nNa szczęście nie spotkałyśmy się kolejnego dnia w pracy. Wiedziałam jednak, że ten moment ponownie nadejdzie i modliłam się jedynie o to, by nadszedł w chwili, gdy będę gotowa. Gdy oczyszczę umysł ze wszystkiego, co wadziłoby mi w zachowaniu twarzy w twojej obecności. Gdy przestanę wątpić. Wezwanie do pokoju nauczycielskiego odebrałam z samego rana i przeczucie mnie nie zawiodło - nie byłam tą jedyną.\nPatrzenie Ci w oczy było trudne, więc odwracałam wzrok. Zbędne były słowa, zbędne były gesty. Kłębiące się w środku uczucia paraliżowały mnie, lecz wtedy dominowała złość, nie strach. Ulżyłam sobie, cisnąwszy teczką o blat stolika, gdy moim oczom ukazała się cała sterta prac do poprawienia. Najwyraźniej Bergmann wraz z wiekiem tracił zdolność czytania. Wzięłam potrzebne mi manatki i przeniosłam się na krzesło w rogu pokoju, z dala od twoich spraw.\nPrzy pierwszej pracy stwierdziłam jednak, że mój osąd w stosunku do Bergmanna był niewłaściwy - to uczniowie zatracali zdolność czytelnego pisania. Walczyłam z zadaniem dobrych piętnaście minut, aż w końcu poddałam się. Mogłam poprosić Cię o pomoc - gdy spojrzałam, byłaś zajęta. Zresztą wewnętrzna duma nie pozwalała mi na szukanie u Ciebie ratunku. Zamiast tego naskrobałam szybki liścik do autora testu, mając nadzieję, że poprawnie odczytałam chociaż jego dane, po czym wysłałam ją przy pomocy sówki rezydującej w pokoju nauczycielskim. Kazałam młodziakowi stawić się pod pokojem, by rozszyfrował swoje hieroglify i ku mojej uciesze zjawił się nie tylko prędko, ale również z dużymi pokładami entuzjazmu i zaskakująco dobrej wiedzy. Odpytawszy go i odczytawszy pracę, wystawiłam mu wysoką notę i nawet pokusiłam się o punkty dla domu - a co, niech ma, za owocną współpracę. Poleciłam mu ćwiczyć kaligrafię, a za tę wspaniałą radę otrzymałam puszkę kandyzowanych ananasów. Podziękowałam i wróciłam do środka pokoju.\nSzkoda, że nie lubię ananasów.\nStałam przez chwilę, ważąc puszkę w dłoni, po czym ruszyłam przed siebie i odstawiłam ją na stoliku. Twoim stoliku.\n- Częstuj się - wymamrotałam, bo tylko na tyle było mnie stać.\nRe: Pokój Nauczycielski Nie Cze 24 2018, 01:52;\nPierwsze dni w nowych sytuacjach zawsze są trudne, ale powrót do Hogwartu na początku nie wydawał mi się skomplikowaną wizją. Bałam się tylko przestawienia z trybu koczowniczego na pozostawanie ciągle w jednym miejscu, bo zdążyłam już przywyknąć do tego, że codziennie przemieszczam się w różne regiony. A gdyby tak potraktować szkolne korytarze jak osobne krainy geograficzne? Nie spodziewałam się jednak, że w jednym z nich spotkam Ciebie.\nNie poznałam Cię, myląc z jednym z uczniów – wyglądałaś zupełnie jak oni w długiej, ciemnej pelerynie, która chwilę później łopotała groźnie, gdy znikałaś za rogiem, ignorując mój uśmiech. Nie wierzyłam w to, że tu jesteś, a moje tęskne spojrzenia kierowane w stronę sklepu Twojej rodziny były bezcelowe, bo nie było sensu szukać Cię w Dolinie Godryka. Może Los bawił się nami, a Swann był jedynie narzędziem zmuszającym mnie do powrotu? Ogarniało mnie jednak silne uczucie wstydu przez to, że zdecydowałam się ponownie przekroczyć progi Hogwartu z powodu nauczyciela, a nie dla Ciebie.\nPróbowałam Cię później odnaleźć na jakimś korytarzu, albo w jednej z pustych klas, w których kiedyś chowałyśmy się przed całym światem, ale nasze drogi cały czas się rozmijały. Aż do chwili, kiedy Swann wysłał mi sowę, że się nie zjawi, a zadanie zostawił mi w pokoju nauczycielskim.\nKiedy wchodziłam do pomieszczenia, a później rozkładałam nieczytelne prace o smokach, nie przeczuwałam jeszcze, że się zjawisz, mimo że w głębi serca miałam taką nadzieję. Nie wiedziałam jednak, co mogłabym Ci powiedzieć. W głowie układałam setki scenariuszy tej rozmowy, choć kilka tygodni temu miała ona miejsce gdzieś w okolicach rezerwatu Shercliffe’ów. Hogwart nigdy nie wchodził w grę, a przecież było to miejsce, w którym nasza znajomość nabrała innych barw. Mimo wszystko w Dolinie wszystko się zaczęło i właśnie tam chciałam to naprawić. Do pierwszej rozmowy jednak nie doszło, bo gdy w końcu stanęłyśmy twarzą w twarz, Ty uciekłaś. Być może żadna z nas nie była jeszcze gotowa na to spotkanie.\nGdy usłyszałam skrzypienie otwieranych drzwi, byłam w trakcie prób rozczytania informacji o łuskach smoka opalookiego, którego nazwę jednak autor pracy przekręcił, uznając tego smoka za ukraińskiego. Odwróciłam się, by sprawdzić, kto pojawił się w pokoju nauczycielskim i wtedy ujrzałam Ciebie. Uśmiechnęłam się i chciałam coś powiedzieć, ale nie wiedziałam, co powinnam. Byłaś zdenerwowana i widocznie nie miałaś ochoty na moje towarzystwo, a ja wcale Ci się nie dziwiłam. Ignorowałaś mnie, więc wróciłam do swojej pracy, wciąż jednak zastanawiając się, jak do Ciebie zagadać. Znów przede mną uciekłaś, tym razem na drugi koniec pomieszczenia, bo nie mogłaś się stąd ulotnić przed wykonaniem swoich zleceń. Gdybym wiedziała, że zostałaś asystentką nauczyciela transmutacji, pewnie zastanowiłabym się sto razy, czy warto tu było powracać dla Swanna. Ale skoro byłyśmy na siebie skazane, chciałam wszystko naprawić. Popełniłam niewybaczalny błąd, tego byłam świadoma, tylko że najwyraźniej trafiłyśmy na siebie nie bez powodu.\nCo jakiś czas podnosiłam wzrok znad prac, spoglądając na Ciebie i zastanawiając się, jak długo jesteś w stanie mnie ignorować. Byłaś jednak zajęta, a później jeszcze zjawił się jakiś uczeń, z którym nad czymś pracowałaś, więc nie mogłam Cię rozpraszać. Dlatego zdziwiło mnie, gdy postawiłaś mi przed nosem puszkę ananasów, które tak uwielbiam. Zawsze dogadywałyśmy się w sprawie słodyczy, bo każda z nas lubiła zupełnie inne i nie musiałyśmy się sprzeczać o ukochane smaki. W tym wypadku przeciwieństwa doskonale się uzupełniały.\nNie sięgnęłam jednak po ananasy, bo było mi po prostu głupio. I mogłabym już stąd iść, bo skończyłam sprawdzać prace, gdy Ty rozmawiałaś z uczniem, ale na odwrocie kartki dostrzegłam, że musimy tu jeszcze posprzątać. Nie słyszałam wcześniej o tym zwyczaju, ale pozwoli mi to na spędzenie z Tobą więcej czasu; być może rozmowę, którą w końcu musiałyśmy odbyć.\n- Hej, wiesz może, gdzie mam to odłożyć? – spytałam Cię, skoro sama odważyłaś się do mnie odezwać. Byłaś odważna w wielu kwestiach, ale nad uczuciami zawsze musiałaś się zastanowić, a ja nie potrafiłam tego zrozumieć. Podniosłam prace ze stolika i posłałam Ci pytające spojrzenie, mając nadzieję, że nie wrócimy do etapu zupełnej ignorancji.\nRe: Pokój Nauczycielski Nie Lip 01 2018, 02:20;\nOd dawna wydawało mi się, że już sobie ze wszystkim poradziłam. Wystarczyło jednak, byś ponownie stanęła na mojej drodze i świat ponownie wywrócił się do góry nogami. Niczym huragan przedarłaś się do niego, siejąc spustoszenie i zamęt, zarówno w mojej głowie, jak i zabliźnionym sercu. Twój widok zburzył mi wszystko to, co pieczołowicie układałam przez ostatnie lata, niszcząc harmonię, którą osiągnęłam.\nUciekłam, ponieważ bałam się tego spotkania. Odkąd pamiętam, w mojej głowie co jakiś czas pojawiały się wizje, nasze wyimaginowane spotkania, których scenariusze zwykłam pisać przed snem, by zasklepić wyżłobioną przez Ciebie ranę. Wydawało mi się, że już zawsze będę miała wyłącznie wspomnienia. Stałaś się dla mnie wyobrażeniem, senną marą, która nawiedzała mnie od czasu do czasu, powodując przyspieszone bicie serca i nie chcący zniknąć obraz błękitnych oczu pod powiekami. I kiedy byłam przekonana, że zdołałam okiełznać Cię w okowach umysłu, zjawiłaś się na mojej drodze. Materialna jak nigdy, wyprana z wszelkiej iluzoryczności, namacalna. Złudność zamkniętego rozdziału ugodziła mnie w twarz, stąd wyraz zaskoczenia, szoku i niemożność wypowiedzenia ani jednej głoski. Odwróciłam się, byś nie widziała szklanych oczu - nie chciałam pozwolić, byś na własne oczy widziała ponownie otwierające się rany.\nBolało mnie. Całe ciało, lecz najbardziej głowa, mrowiąca i pulsująca od natłoku myśli i wrażeń. Emocje zmienne jak w kalejdoskopie uniemożliwiły mi dalszą pracę, więc wróciłam do domu. Dolina Godryka była tą drugą bezpieczną przystanią, lecz przebywanie w czterech ścianach domu również przywoływało wspomnienia. Ścigana przez własne demony, pakowałam się w coraz większe tarapaty, coraz częściej wynosząc bojowe rany, zupełnie jakby zewnętrzna powłoka chciała dorównać wewnętrznemu złamaniu. Nosiłam na ciele rozliczne pamiątki niebezpiecznych przygód, które tym razem odbywałam samotnie - ciekawe, czy z Tobą u boku miałabym ich mniej?\nPodniosłam głowę znad swoich prac, gdy odezwałaś się. Poddałam Cię krótkiej analizie - czego mogłaś oczekiwać? Przecież tylko pytałaś o miejsce, gdzie mogłaś odłożyć sprawdzone prace. Na ułamek sekundy spojrzałam na stos w Twoich rękach, nie mogąc pozbyć się wrażenia, że to tylko pretekst. A może zaczynałam dopisywać sobie w głowie historie, które nigdy nie zaszły? Może zaczynałam wariować?\nWykonałam szybkie skinienie końcem różdżki, rzucając niewerbalnie Alohomorę na szafkę nieopodal, która należała do profesora Swanna, równocześnie opuszczając wzrok na swoje własne papiery.\nRe: Pokój Nauczycielski Pią Mar 22 2019, 16:11;\nZapewne nikt nie chciałby spędzać czasu w tak mało intymnym miejscu jak pokój nauczycielski, niestety gabinet @Daniel Bergmann został zalany i na czas sprzątania mężczyzna musiał przenieść się do stolika w pokoju nauczycielskim. Kilka godzin poza gabinetem nie byłoby szczególnie problematycznych, gdyby nie fakt, że Daniel miał do sprawdzenia całą stertę prac studentów.\nNie rzucasz kostką. Wybierz jedną z trzech poniższych ścieżek i opisz w poście co robisz, a konsekwencje Twoich działań zostaną podsumowane w poście MG.\n1. Dostrzegasz, że na stoliku należącym do nauczyciela Obrony przed Czarną Magią znajduje się pokaźny tom opatrzony kartką z napisem "nie dotykać". Z jednej strony czujesz niezjednaną pokusę zajrzenia do książki, z drugiej wiesz, że może to być niebezpieczne. W zależności od Twojego zachowania możesz zyskać 1-2 punktów z czarnej magii lub trafić do szpitala świętego Munga.\n2. Pomiędzy sprawdzane przez Ciebie prace zaplątało się wyjątkowo obszerne wypracowanie z historii magii. Na pewno jest to bardzo pouczający tekst, niemniej jednak nie masz za bardzo czasu na wgłębienie się w niego, poza tym warto aby praca jak najszybciej wróciła do wykładowcy przedmiotu. W zależności od tego co zrobisz możesz zyskać drobną kwotę galeonów lub punkt kuferkowy.\n3. Sprawdzanie prac przerywa Ci młoda dziewczyna. Twierdzi ona, że jest stażystką i prosi o to, abyś ją oprowadził. Dziewczyna jest miła i śliczna, ale jeśli to zrobisz możesz nie zdążyć na swoje następne zajęcia i mieć kłopoty. W zależności od decyzji możesz stracić galeony lub zyskać pokaźną kwotę do portfela!\nW odpowiedzi na post Mistrza Gry koniecznie oznacz @Vivien O. I. Dear - dzięki temu szybko otrzymasz zamknięcie ingerencji i odpowiednią do Twojej reakcji nagrodę/karę. Będę wdzięczna jeśli dasz znać czy taki rodzaj ingerki Ci się podoba.\nRe: Pokój Nauczycielski Sro Kwi 08 2020, 23:24;\nOdkąd tylko znalazła się w Hogwarcie, wiedziała o istnieniu koła wielkich wróżbitów – naturalnie ciągnęło ją w końcu wszędzie tam, gdzie skupiali się ludzie podzielających jej własną pasję, a tym bardziej tych traktujących ją na tyle poważnie, żeby poświęcać na nie swój wolny od zajęć czas. Wiedziała też, że rola jego opiekuna została objęta wkrótce po jej przyjeździe, ale chociaż już od początku planowała bliżej zaznajomić się z działalnością klubu, najpierw chciała powoli wdrożyć się w swoją nową szkołę, zbudować stabilny rytm pracy i odrobinę zadomowić. Właśnie dlatego dopiero ostatnio uzmysłowiła sobie, że ów opiekun wcale nie jest nauczycielem wróżbiarstwa, a zamiast tego zajmował się Quidditchem. Wydawało jej się to szczególnie dziwnym połączeniem – nie była pewna, czy to dlatego, że takim właśnie było, czy dlatego, że sama z tym sportem miała wspólnego niewiele. Tak czy inaczej, kiedy kątem oka dostrzegła zainteresowanego zajmującego miejsce w pokoju nauczycielskim, natychmiast skierowała kroki w jego stronę.\n– Joshua, prawda? – zapytała. – Valeria – przedstawiła się czysto grzecznościowo, bo zakładała, że wiedział, kim ona jest – w końcu została reszcie kadry dydaktycznej przedstawiona przez dyrektora zaraz po tym, jak tu przybyła. Nie miała jednak wcześniej okazji zrobić tego osobiście, dlatego skinęła głową w geście przywitania z lekkim uśmiechem odmalowanym na twarzy. – Mogę? – wskazała sąsiadujące siedzenie i nawet nie czekała na odpowiedź, sama sobie pozwoliła. Była wystarczająco zaciekawiona, żeby towarzyszył temu pewien stopień zniecierpliwienia. – Dobrze kojarzę, że opiekujesz się kołem wróżbitów? – chciała się upewnić. Czekała na jego odpowiedź, musząc powstrzymywać się przed strzelaniem do niego pytaniami jak z karabinu, bo w jej głowie mnożyły się znaki zapytania.\nRe: Pokój Nauczycielski Pią Kwi 10 2020, 00:38;\nObjęcie posady opiekuna wróżbitów było dość dziwne. Właściwie zgłosił się na to stanowisko pod wpływem impulsu i nowego zainteresowania, które rozgorzało w nim w trakcie ferii. Nie żałował tego, ale wiedział, że w końcu powinien ruszyć swoje cztery litery i pójść na spotkanie. Zaplanował to na sobotę, do tego czasu zamierzając nieco bardziej zaznajomić się z talią do tarota, którą dostał od April. Właściwie żałował trochę, że wyjechała. Teraz musiał zapoznać się z nową nauczycielką wróżbiarstwa i choć nie stanowiło to dla niego problemu, obawiał się odrobinę, czy ona będzie traktować go poważnie. W końcu był nauczycielem miotlarstwa, a nie jakimś jasnowidzem. Właśnie, Orzechowski… On też był zapisany do koła, z tego co pamiętał. Ciekawie będzie na spotkaniu…\nSiedział akurat w pokoju nauczycielskim, podłapując nowe ploty dotyczące dzieciaków i nie tylko, gdy podeszła do niego brunetka. Można ściągnąć kogoś myślami? Spojrzał na nią, od razu uśmiechając się szeroko, a jego oczy wesoło błyszczały.\n- Nie pomyliłaś się. Siadaj - potwierdził, że on to on, zachęcając także, aby usiadła, gdy tylko o to spytała. Zastanawiał się, co też sprowadza ją do niego, choć coś mu podpowiadało, że nie była to zwykła chęć poznania współpracowników. Przyglądał się jej z zaciekawieniem i łagodnym uśmiechem wymalowanym na twarzy. Zawsze był otwarty do innych i nawet gdyby zaczęła zarzucać go pytaniami, pewnie ani by go nie odstraszyła, ani nie zirytowała. Z całą pewnością wybuchnąłby śmiechem. Teraz jednak uśmiechnął się jeszcze szerzej z iskierkami rozbawienia w oczach, gdy zadała pytanie.\n- No i znów trafiłaś. Wiesz, nie mam nic przeciwko przytakiwaniu ci, ale co to za frajda zadawać pytania, na które zna się odpowiedź? - spytał, przekrzywiając głowę i próbując ukryć rozbawienie, przygryzając wargę. Zastanawiał się, czy będzie chciała, żeby zrezygnował z opieki nad kołem i oddał jej funkcję, a może będzie mógł ją prosić o małe korepetycje dla samego siebie, aby mógł powiększać swoją nową pasję?\nRe: Pokój Nauczycielski Pią Kwi 10 2020, 20:45;\nValeria uśmiechnęła się tajemniczo w odpowiedzi na jego słowa, trochę jakby dosłyszała w nich jakiś dowcip zabawny tylko dla niej, a w jej spojrzeniu zamajaczyło odbicie jego rozbawienia. Przez cały czas przyglądała mu się badawczo, już podczas tej krótkiej interakcji szukając wskazówek mogących zaspokoić pytanie, które najgłośniej kołatało jej się w głowie. Ale było to pytanie z rodzaju takich, na które odpowiedź lepiej pozna innymi sposobami, niż gdyby mu je wprost zadała.\n– Cieszę się, że wreszcie na ciebie trafiłam – powiedziała mu szczerze, słowa odnajdywały potwierdzenie w zaciekawieniu wypisanym na twarzy. – Jeśli szukałbyś inspiracji na zajęcia koła, mogę mieć dla ciebie kilka propozycji. Raczej nie będę miała na razie jak wprowadzić tego u siebie na zajęcia, a myślę, że to są rzeczy, które przydałyby się dzieciakom. – Niestety, Valeria ciągle musiała hamować swoje ambicje w układaniu lekcji, bo jeszcze uczniowie zaczęliby omijać jej klasę szerokim łukiem w próbach uniknięcia przepracowania. To, że sobie narzucała mordercze tempo zdobywania wiedzy nie znaczyło, że wszystkim taki tryb pracy odpowiadał, czym była cicho zawiedziona. Przez to wiele z jej planów wisiało w limbo, a przecież ktoś mógł na nich skorzystać. Jeśli nie w klasie wróżbiarstwa, to może na zajęciach koła? – Oczywiście tylko jeśli chcesz, nie chcę ci wchodzić w paradę – dodała.\nRe: Pokój Nauczycielski Pią Kwi 10 2020, 22:08;\nZapach świeżo zaparzonej kawy, której filiżankę niosła w prawej dłoni, było czuć na całym trzecim piętrze. Pod pachą miała wsadzoną teczkę z dokumentami, a lewą ręką przyciskała do ciała karton z rzeczami osobistymi, które najpewniej miały trafić na biurko w jej gabinecie. Co tu dużo mówić, ledwo szła, a z każdym kolejnym krokiem modliła się, by następne drzwi prowadziły do pokoju wspólnego nauczycieli. Nie miała przydzielonego własnego lokum, a dyrektor kazał jej znaleźć pozostałych kolegów po fachu. Nie martwiła się tym czy zostanie przez nich dobrze przyjęta, bo do tej pory słyszała same dobre rzeczy na temat hogwarckich pedagogów. Jednakże stres zdawał się zwiększać z każdym stopniem wielkich schodów, a serce dudniło jej coraz głośniej. Na korytarzu nie było żywej duszy, która mogłaby służyć pomocą w niesieniu kartonu.\n– Czy dobrze trafiłam? Czy to jest centrum odprężenia się po wykańczających zajęciach? – drzwi otworzyła różdżką, a wchodząc do pokoju nie widać było nic prócz jej niebotycznie długich nóg, twarz miała zasłoniętą kartonem. Położyła go spokojnie na zimnej posadzce komnaty i ruszyła naprzeciw swoim przyszłym współpracownikom, aby się przywitać.\n– Miło mi, nazywam się Adénuga Amarū Aighewi. Nie będę miała nikomu za złe, gdy zwróci się do mnie zdrobnialej – wiedziała, że za chwilę i tak wszyscy zapomną o jej prawdziwym imieniu, bo dla każdego, kto pierwszy raz je słyszał, było zbyt egzotyczne, by je zapamiętać.\nOstatnio zmieniony przez Adénuga 'Adé' A. Aighewi dnia Pon Kwi 13 2020, 09:11, w całości zmieniany 1 raz\nRe: Pokój Nauczycielski Sob Kwi 11 2020, 13:03;\nOtwierając przed nią drzwi, bronił swojego stanowiska. Trudno powiedzieć “zaciekle”, bo ani nie unosił głosu, ani nie dawał ponieść się emocjom, ale gdzieś za tym stonowanym zdaniem, kryło się niejasne ostrzeżenie, żeby w końcu zakończyli tą dyskusję, zanim doprowadzi ich ona do głębokiego konfliktu.\n— Rozprawa Haddocka o Dziejach Magii Bathildy Bagshot nie jest nudna. Jest po prostu długa — powtórzył, parafrazując założenie, które wysunął już na samym początku rozmowy. Oczy miał nieznacznie bardziej pochmurne, a włosy zaczesał tak zdecydowanym ruchem dłoni, jakby powstrzymywał tym gestem jakiś inny, bliższy niegdysiejszej porywczości jego charakteru. Praca w Wizengamocie nauczyła go jednak tonować własne emocje i wstrzymywać je na wodzy w trakcie argumentacji. Mimo to sztywność ramion i napięcie Caine wskazywało wyraźnie jego myśli. Choć nie powiedział: “Whitehorn, kobieto, nie masz pojęcia o czym mówisz”, właśnie to wyrażał, kiedy skwitował wymianę zdań ostatecznym:\n— Dobrze. Masz rację, Perpetuo.\nBo nauczył się, że rozmowa z kobietami to nie rozprawa w sądzie, którą można wygrać rozsądnymi argumentami. Tyle właśnie wyniósł z małżeństwa. Przyznawać rację, nawet kiedy się z czymś nie zgadza. Dla świetego spokoju. Szczególnie, kiedy zamykając drzwi, kątem oka, w końcu dostrzegł obecność innych nauczycieli w pokoju. Weszli z Perpetuą idealnie przerywajac moment przedstawienia się nowej nauczycielki. Caine przystanął mimochodem taksując ją szybkim, oceniającym spojrzeniem, żeby na koniec skinąć oszczędnie głową.\n— Adé-Nugaamarū, czy Adénuga-Amarū?\nMiała rację. Jej imię brzmiało dość egzotycznie, żeby nie domyślić się, kiedy się zaczynało, a kiedy się już kończyło. Przynajmniej nazwiska był pewien, pamiętając notkę od Dyrektora Hampsona o zatrudnieniu nowego nauczyciela...\nRe: Pokój Nauczycielski Sob Kwi 11 2020, 13:27;\nWspaniała atmosfera dla młodych adeptów Szkoły Magii i Czarodziejstwa Hogwart, a także dla młodszych, którzy siedzieli w domach i do Hogwartu jeszcze nie uczęszczali. Beatrix dość długo już nauczała w tej szkole i tutaj zaczynała, nigdy nie zmieniła miejsca pracy i nie szukała innej. Dodatkowo zajmowała się nauką, jaką były eliksiry i przyszłość z nimi związana. Nauczała Obrony przed Czarną Magią, gdzie tak naprawdę jej syn praktycznie był przesiąknięty przeciwną formą nauki, czyli nie Obrony, ale praktykowaniem Czarnej Magii. Większość rodziców, by zabroniła dziecku tej praktyki, ale nie ktoś taki jak Cortez. Oni byli specyficzni, wręcz zachęcała go do dalszej edukacji i cieszyła się, jeżeli w rodzinie był ktoś wężousty bądź bardziej interesowała go czarna magia, albo łowiectwo. Weszła spokojnym krokiem do pomieszczenia zwanego pokojem nauczycielskim. To tutaj profesorowie poza swoimi gabinetami mogli spędzić wspólnie czas, porozmawiać albo po prostu wspólnie wypić odrobinę kofeiny dla doładowania energii. W momencie, gdy weszła do środka, akurat nowa profesor o niesamowicie egzotycznej urodzie, bardzo zwracającej pozytywnie uwagę, przedstawiła się.\n-Profesor Adénuga, bardzo miło poznać- powiedziała podchodząc do niej do niej i podając jej swoją zadbaną dłoń w celu uściśnięcia dłoni profesorki od Astronomii. Tutaj nie miała dużego problemu z wymówieniem, wszak ona sama miała imię łacińskie, a rodzinne korzenie sięgały daleko, daleko poza Wielką Brytanię.\n-Jestem Profesor Cortez, Beatrix Cortez, Obrona przez Czarną Magią- przedstawiła się siląc na serdeczny uśmiech. To, że uczniowie mieli u niej przechlapane, nie znaczyło, że nauczyciele też muszą się jej bać. Wręcz przeciwnie starała się zachowywać pozytywne relacje. Kruk na jej ramieniu przyglądał się uważnie kobiecie, ani na moment nie spuszczając jej z oczy, Bea po przedstawieniu się cofnęła dłoń po czym palcem tej samej dłoni pogładziła ptaszysko po piórach. Przy okazji przywitała się z innymi nauczycielami tutaj po czym wyjęła swój kubek z motywem białego węża na czarnym tle. Zwykle dolewała do kawy kropkę eliksiru energii, by mieć jej wiele na cały dzień, ale dzisiaj po prostu zrobiła najzwyklejszą najczarniejszą możliwie kawę z fusami. Usiadła na jednej z wolnych kanap.\nRe: Pokój Nauczycielski Sob Kwi 11 2020, 13:59;\n– Adé, wystarczy Adé – choć sama nie należała do najniższych kobiet, musiała podnieść lekko głowę, by spojrzeć profesorowi Shercliff’owi prosto w oczy.\nPrzez chwilę odniosła wrażenie, że gdzieś już go widziała, ale jego potężny niski głos nic jej nie mówił.\n– Czy to możliwe, że mogliśmy się już spotkać? Biuro Międzynarodowej Konfederacji Czarodziejów? – zapytała zupełnie tak, jak gdyby spodziewała się odpowiedzi twierdzącej.\nWyglądał na pracownika Ministerstwa Magii. Bił od niego wysublimowany, prawie arystokratyczny chłód, a jego ciemnoniebieskie oczy były tego najlepszym dowodem. I zanim zdążyła zerknąć kątem oka na towarzyszącą mu kobietę, która ze swoimi pięknymi rudymi lokami i ciepłym głosem, wydawała się być jego kompletną odwrotnością, przez ramię zobaczyła wyciągniętą do siebie dłoń.\n– Miło mi poznać, profesor Cortez – nie była pewna czy zwrócenie się po imieniu będzie dobrym rozwiązaniem.\nLekko się uśmiechnęła, bo zaledwie parę minut temu, gdy wchodziła powoli po wielkich schodach na trzecie piętro, usłyszała rozmowę grupy studentów na temat nowopoznanej nauczycielki. Nie wyglądali na szczególnie szczęśliwych, a z ich ust wydostało się kilka cierpkich słów. Wyglądała bardzo dostojnie, ale jej głos wydawał się być pogodny i szczery. Gdy tylko odprowadziła wzrokiem profesor Cortez na kanapę, odwróciła się ponownie w stronę Shercliff’a i rudowłosej kobiety, by uważniej się jej przyjrzeć.\nRe: Pokój Nauczycielski Sob Kwi 11 2020, 14:38;\nSkwapliwie skorzystała z dżentelmeńskiej uprzejmości Shercliffe'a, wchodząc pierwsza do pokoju nauczycielskiego. Doceniała takie drobne, niewymuszone gesty - nawet jeśli były uskuteczniane w środku dość... zażartej dyskusji. Choć towarzyszący jej Caine starał się być oazą spokoju - i zapewne właśnie tak wszyscy go widzieli - złotowłosa wyłapywała wszystkie nadprogramowe nuty w jego rzeczowym tonie. I byłaby skończoną kłamczuchą, gdyby nie przyznała, że jej to nie bawiło.\n- Nudna. - Uparcie obstawiała przy swoim, nie spuszczając wyzywającego spojrzenia z mężczyzny. To, że się z nim droczyła to jedno, ale obrona własnego zdania to drugie. - Jeśli ludzie zasypiają przy czymś z nudów, to jest to po prostu nudne. Źle przedstawione - brnęła w to dalej, starając się zachować w miarę neutralny wyraz twarzy. Miała ochotę uśmiechać się od ucha do ucha, widząc jak Shercliffe nerwowo targa swoją grzywę - choć wspaniale maskował to płynnym i opanowanym ruchem. - Noc też może być długa, ale jeśli jest ciekawa, to nikt nie śpi.\nStrzeliła mu delikatnego kuksańca w żebra, zaśmiewając się niczym nastolatka - słysząc jednak kolejne słowa Caine'a, zamilkła, rzucając mu zdziwione spojrzenie spod złotych loków. I momentalnie poczuła, jak pod skórą puszcza jej się płomień... irytacji. Tak, to na pewno była irytacja.\nPo jego ciemnoniebieskich oczach widziała doskonale, że zwyczajnie ją zbywał swym nieszczerym przytaknięciem.\n- Jeśli uważasz, że nie jestem odpowiednią osobą do prowadzenia z Tobą dyskusji, to jej nie zaczynaj. Albo skończ ją jak mężczyzna, Caine. - Uchwyciła jeszcze jego spojrzenie, ściągając wargi w wąską linię, żeby powstrzymać kąciki ust od niechybnego upadku w dół.\nPotem jednak zorientowała się, że weszli do pokoju akurat w trakcie prezentacji nowej nauczycielki - i słoneczko znów wyszło zza chmur. Perpetua odwróciła się nieco teatralnie od Shercliffe'a, chcąc podejść do nowej koleżanki po fachu - ale drogę przecięła jej Cortez. Tak więc przystanęła w pół kroku, w jednej ręce miętosząc rąbek swojej sukienki, a w drugiej trzymając swoją nieodłączną laskę. Przejechała jeszcze spojrzeniem po reszcie obecnych, z szerokim, promiennym uśmiechem machając na powitanie Joshowi i Valerii.\n- Dzień dobry, słoneczko! - W końcu udało jej się podejść do Aighewi, niemal tanecznym krokiem. Jak to miała w zwyczaju, chyba jako jedyna odrzucała formalności i bez krępacji przełamywała bariery, które ludzie uparcie wokół siebie wstawiali. Nie robiła tego jednak nachalnie - była w tym tak naturalna jak dziecko, które jeśli chciało się przytulić, to po prostu to robiło.\n- Miło mi poznać Adé! - Musiała stanąć na palcach, żeby obdarować kobietę dwoma szybkimi, pełnymi serdeczności pocałunkami w policzek. Niebieskozielone oczy iskrzyły wesoło. - Jestem Perpetua Whitehorn, od magii leczniczej, ale mów mi Perp. Zdrabniaj jak chcesz! - machnęła lekceważąco dłonią, dając do zrozumienia, że zupełnie jej nie zależy na tytułach. W końcu sama była nowym nabytkiem kadry nauczycielskiej i nie poczuwała się do profesorowania. - Pięknie wyglądasz - szczerze się zachwyciła, łapiąc spojrzenie nowej nauczycielki, równie szczerze uśmiechając się. Komplementy były zdecydowanie mocną stroną Whitehorn - nie ze względu na wymyślność, ale brak zakłamania.\nRe: Pokój Nauczycielski Sob Kwi 11 2020, 17:04;\nSpiął mięśnie brzucha, kiedy tylko dźgnęła go pod żebra, bardziej niż zwykle doceniając teraz niegniotące się właściwości jedwabnej koszuli. Poprawił chwyt na skórzanej aktówce i ruszył obok Perp w głąb pokoju nauczycielskiego. Jej dźwięczny śmiech szybko ucichł, zastąpiony spojrzeniem, które bardzo nieznacznie ściągnęło jego własne brwi. Już wiedział, że zaraz padnie coś, co mu się nie spodoba, dlatego wzrok w tym czasie przeniósł na pozostałych nauczycieli w pomieszczeniu. Perpetua uwłaszczając jego męskości, uderzała w najdelikatniejsze nuty męskiego ego i chociaż w pierwszej kolejności planował to zignorować, kiedy odwróciła się do niego plecami, próbując wyjść przed niego, wyciągnął w jej kierunku dłoń. Miał ją chwycić w przegubie. Przypomnieć jej, że nie ma już dwudziestu lat, a blisko czterdzieści (chociaż dalej wygląda na trzydzieści i chociaż popełnił błąd w kalkulacji) i nie wygląda tak samo urokliwie, jak jego córka kiedy się na niego focha, z uwagi na późno przechodzony nastoletni bunt. Doprowadził się jednak do porządku przez obecność innych osób w pomieszczeniu i zamiast tego przerzucił aktówkę z pod ramienia do ręki, otwierając błyskawiczny zamek.\n— Valeria — zaznaczył swoją obecność i skoncentrował uwagę wyraźnie akcentując jej imię, kiedy wyciągał spomiędzy pliku dokumentów kilka kopert – dostałem Twoją pocztę. Jaka jest twoja tajemnica, że tobie uczniowie nie przysyłają listów umoczonych w gnojówce?\nMinął Beatrix po drugiej stronie niż Perpetua, mogąc swobodnie przystanąć przy nowej nauczycielce, profesor Cortez odpowiadając na powitanie ledwie drgnięciem jednego kącika ust. Być może przez zagrzebaną w pamięci konkurencyjność do absolwentów Slytherinu, a ona bardzo atencyjnie podkreślała swoją przynależność do domu.\n— Caine Shercliffe — przedstawił się w końcu, w następstwie po wszystkich innych – Historia magii. Kilka lat stażu na studiach, ale moja żona... — była żona, warto było skonkretyzować, choć Caine odmawiał sobie tego określać, bardzo konsekwentnie wypierając rzeczywistość — … pracuje w Międzynarodowej Konfederacji Czarodziejów. Może mogliśmy się minąć.\nChociaż oceniając po wyglądzie powinien zapamiętać tak specyficzną urodę, którą nawet Perpetua doceniła głośno. Shercliffe w tym czasie zerknął na opiekunkę Hufflepuffu, bo kiedy jemu sugerowała, że był nudny innych obdarowywała pięknymi frazesami. Drażniło go to tylko i wyłącznie przez pewnego rodzaju niesprawiedliwosć. W końcu wychowywał się na prawie sądowym, prawda?\nRe: Pokój Nauczycielski Sob Kwi 11 2020, 20:03;\nPo słowach Shercliff’a na temat jego żony, wróć - byłej żony, poczuła się niezręcznie i odpuściła dalsze dopytywanie o BMKC. Nie chciała kontynuować tematu, którego widocznie sam Shercliff nie chciał ciągnąć. W duchu pomyślała sobie, że musiał zostać poważnie zraniony, albo jeszcze gorzej – jego ukochana żona zmarła. Choć przez chwilę wisiała nad tą zagadką myślami, postanowiła usiąść naprzeciwko Cortez i przyjrzeć się planowi zajęć, który dostała z ręki samego dyrektora. Nie dało się ukryć, że była przygnębiona faktem, że dopiero w maju będzie jej dane prowadzić swoje wykłady. Pewnie przed wakacjami zdąży opanować z uczniami jedynie mały fragment podstawy programowej, a liczyła, że trudny początek w nowej pracy, którego nikt nigdy nie lubi, spędzi nad sprawdzaniem prac domowych.\n– Macie dla mnie jakąś radę? Czy uczniowie bywają utrapieniem czy wręcz przeciwnie – zadziwiają was swoim zaangażowaniem i pomysłami? – spytała nie zważywszy na to czy było to w dobrym tonie, kierując wzrok przede wszystkim na Whith..., wróc – na Perp, która wydawała się najbardziej podekscytowana zaistniałą sytuacją.\nOstatnio zmieniony przez Adénuga 'Adé' A. Aighewi dnia Pon Kwi 13 2020, 09:12, w całości zmieniany 1 raz\nRe: Pokój Nauczycielski Sob Kwi 11 2020, 21:35;\nCzy chciała godzić w męskie ego Shercliffe'a? Nie, ależ absolutnie, zdecydowanie, nie. A przynajmniej nic takiego nie planowała z premedytacją, zwyczajnie mówiła to, co aktualnie czuła. Chcąc nie chcąc, trafiała w odpowiednie nuty zupełnie nieświadomie. Choć trzeba było przyznać - mężczyzna też potrafił działać jej na nerwy. Bardzo subtelnie, wręcz niezauważalnie - mimika twarzy Perpetuy zmieniała się nieco, wyostrzała swoje rysy, a łagodne, zazwyczaj ciepłe spojrzenie niebieskozielonych oczu, zdawało się nieco... ciemnieć. A wystarczyło jedynie kilka pretensjonalnych słów Shercliffe'a - żeby coś w jej wnętrzu poruszyło się niespokojnie. Wychwyciłby to tylko ktoś, kto znał ją od lat.\nMogła mieć jedynie nadzieję, że Caine niczego nie widział - nie miała zamiaru fundować sobie powrotu do przeszłości, kiedy za czasów nastoletnich miała problem ze swoim maminym dziedzictwem.\nTeraz jednak starała się skupić na nowej nauczycielce - i wszystkim innym oprócz nienagannie ubranego urzędasa.\n- Radę? - Zamrugała zdziwiona, widząc pytające spojrzenie Adé właśnie na sobie. - Kochana, ja tutaj pracuję dopiero od miesiąca. Jedyne co mogłabym Ci doradzić to to, żebyś się tak nie przejmowała! - Perlisty śmiech wyrwał się z gardła Whitehorn, jednak urwał się nagle, kiedy pewne myśli wtoczyły się do jej głowy. - Miej oko na Violettę Strauss, Krukonkę. Dziewczyna jest... wyjątkowa. - Zakłopotany uśmiech wykwitł na nagich wargach Whitehorn, kiedy ugryzła się w język. Cóż, chyba nie wypadało mówić, że Panna Strauss wylądowała trzy razy w przeciągu tygodnia w Skrzydle Szpitalnym, przy czym przy jednej jej wizycie w Zakazanym Lesie, o mało nie straciła życia ona i jeszcze nauczyciel zaklęć, Voralberg, a sama Whitehorn brała w tym udział jako ekipa ratunkowa. Nie chciała niepotrzebnie straszyć nowej koleżanki po fachu.\n- Poza tym to miłe dzieciaki - wzruszyła ramionami, najwyższą siłą woli powstrzymując się od rzucenia okiem na Shercliffe'a. Doskonale wiedziała, że mężczyzna uważa inaczej i zapewne wtrąciłby swoje trzy grosze w uzupełnieniu jej wypowiedzi. Gdyby ich postawić obok Adé, to Perp robiłaby za kreskówkowego aniołka, Caine z kolei byłby fatalizującym diablikiem.\n- Naprawdę nie ma się czym przejmować. - Powtórzyła wzruszając ramionami, chcąc jakoś wybrnąć ze swojego nieskładnego słowotoku - widać było jak na dłoni, że nie mówi wszystkiego. Zaczęła dość niespokojnie przechodzić z nogi na nogę, uśmiechając się przy tym dość niepwenie - i znów złapała się na tym, że chciała spojrzeć na Caine'a. Wstrzymała swój obrót głowy w połowie, zawieszając spojrzenie na siedzącym nieopodal Walshu. Oh, bingo!\n- Josh, złotko! - Nieco zbyt szybko podeszła do siedzących na jednej z kanap Valerii i nauczyciela miotlarstwa, żeby bezpardonowo przysiąść na oparciu tuż obok mężczyzny. - Przygotowałeś nam już miotły? - zaczepiła kolegę niewinnie, puszczając mu zawadiackie oczko. Małe, słodkie tajemnice, o których tylko ta dwójka wiedziała. Właściwie to nawet żadna tajemnica nie była - bardziej wygłupy dwóch fanów miotlarstwa. Choć Whitehorn próbowała wybrnąć tylko z głównej roli informatorki dla Aighewi, tak naprawdę zaciekawiło ją, czy Walsh jednak zdecyduje się na ich mały wyścig.\nRe: Pokój Nauczycielski Sob Kwi 11 2020, 21:44;\nBycie jednym z młodszych nauczycieli w Hogwarcie miało swoje plus i minusy. Plusem było to, że zdecydowanie łatwiej było jej się porozumieć z uczniami. W końcu nie tak dawno sama była jednym z nich, więc doskonale potrafiła zrozumieć, co może im leżeć na sercu nawet wtedy, gdy przypadek może wydawać się tragicznym. Największym natomiast minusem było to, że o wiele ciężej musiała zapracować sobie na szacunek i uznanie nie tylko ze strony uczniów, ale i kolegów po fachu. To, że miała ogromny zasób wiedzy w swojej dziedzinie, nie oznaczał jeszcze, że jest on wystarczającym do tego, aby inni odnosili się do niej z odpowiednim szacunkiem. Ostatnimi czasy miała po dziurki w nosie tych wszystkich uczynnych, którzy nie zważając na jej dotychczasowe sukcesy zawodowe, z pogardą patrzyli na to, kim jest. Nazwisko Dear zobowiązywało ją przez całe życie. Było niczym złota kula uczepiona do jej nogi. Mogła stać się przepustką do wielkiej sławy i wspaniałego życia, a mogła również być balastem, który skutecznie młodą kobietę pociągnął by na dno. Niestety, tym razem sprawdzały się wszystkie najczarniejsze scenariusze. Nim się obejrzała, po Hogwarcie aż huczało od plotek, jakoby to jej ojciec załatwił jej pracę, bo taki był kaprys panienki Dear. I choć w tym wypadku plotki były tak dalekie od prawdy, jak to tylko możliwe, niesmak pozostawał. Nie zamierzała się tłumaczyć i roztrząsać historii swojego życia, byle tylko wybielić się na tle tej nieszczęsnej plotki. Zamiast tego dumnie uniosła podbródek ku górze i zakładała jeszcze wyższe szpilki. Prezentowała swoje najlepsze oblicze, byle tylko udowodnić, że nikt ani nic, poza jej ciężką pracą, nie zagwarantowały jej miejsca w Hogwarcie. Dlatego właśnie jak zwykle prezentowała się nienagannie, gdy weszła do pokoju nauczycielskiego. Tuż obok niej grzecznie lewitowały zwoje pergaminów, gdzie jak wiedziała, powinna znaleźć odpowiedzi, na zadaną ostatnio pracę domową. Miała godzinę przerwy w nauczaniu, więc postanowiła ją wykorzystać na sprawdzenie zadań. Była doświadczonym eliksirowarem, więc doskonale wiedziała, czego powinna szukać, aby uznać wypracowania za wystarczająco dobre, do uzyskania przynajmniej zadowalającej oceny. I zapewne kompletnie nie zwróciłaby uwagi na innych, zebranych tutaj nauczycieli, gdyby nie nowa postać zasilająca ich szeregi. Odprowadziła różdżką zwoje na jeden z wolnych blatów stolika, po czym wróciła spojrzeniem do Adé. Uśmiechnęła się w zachęcający sposób. Nie znała tej kobiety, ale nie zamierzała od razu uchodzić za tę zimną sukę, której należałoby za wszelką cenę unikać.\n-Witam, miło mi poznać, Beatrice Dear, nauczycielka eliksirów i opiekun Ślizgonów. - przedstawiła się, wyciągając dłoń w jej stronę. -Kolejny nowy nauczyciel, jak mniemam. - dodała po chwili, nie mogła jednak nic poradzić, że badawczo przyglądała się kobiecie. Taką już miała naturę, uwielbiała oceniać ludzi po ich bezwarunkowych odruchach. Potrafiły one powiedzieć więcej niż nawet tysiąc słów.\nChwilę później jej wzrok padł na jedną z kobiet, które również znajdowały się w pomieszczeniu. O ile profesor Cortez nie zrobiła na Trice żadnego wrażenia, tak od razu musiała zwrócić się do Perp.\n-Przepraszam na momencik. - powiedziała jeszcze w stronę nowej nauczycielki z przepraszającym uśmiechem na ustach, po czym ruszyła w stronę nauczycielki uzdrawiania. -Perp, kochanie, masz może chwilkę czasu? - zagadnęła ją. Nie zamierzała od razu wychodzić ze wszystkich swoich problemów, może mimo wszystko lepiej byłoby przynajmniej odsunąć się nieco od reszty. W końcu ściany mają uszy, a to nad czym pracowała Beatrice naprawdę powinna do ostatniego momentu utrzymać w ścisłej tajemnicy.\nRe: Pokój Nauczycielski Pon Kwi 13 2020, 00:21;\nNie wiedział o jej ukrytym talencie, ale gdyby tylko to wypłynęło, znów zacząłby się śmiać. Wcześniej April, poznał Orzechowskiego z Gryffindoru z darem jasnowidzenia, był jeszcze niewidomy Krukon. Z całą pewnością nie byli jedyni, ale póki co Josh nie wiedział o innych jasnowidzach, a przynajmniej nie potrafił ich sobie od razu przypomnieć. Ta trójka szczególnie zapadła mu w pamięć z różnych powodów.\nUśmiechnął się szerzej na jej kolejne słowa. Do tej pory nie zdarzyło mu się jeszcze, żeby ktoś go specjalnie szukał, więc było to całkiem miłe. Po chwili zaśmiał się cicho pod nosem i nachylił bliżej kobiety, wpatrując się w jej oczy z wyraźną radością.\n- Czyli w razie czego mogę liczyć na korepetycje, żebym nie był laikiem pilnującym geniuszy? - spytał konspiracyjnym szeptem, po czym mrugnął do kobiety zaczepnie. - Chętnie przyjmę pomysły, bo z całą pewnością będą czymś więcej niż obalaniem mitów z serii czy pora dnia ma wpływ na układ tarota. Z wielką przyjemnością będę z tobą współpracował przy pomysłach na koło - dodał, prostując się.\nNiewiele później otwarły się drzwi i do pokoju wszedł karton o długich nogach. Josh aż uniósł brwi ze zdziwienia. Dlaczego kobieta szarpała się z kartonami, gdy wystarczyło użyć zaklęcia? Pewnie ruszyłby na pomoc, gdyby nie to, że był w połowie rozmowy z Valerią, a i nowa nauczycielka szybko sobie poradziła. Uśmiechnął się szerzej, kiedy nieznajoma się przedstawiała, obserwując kolejnych wchodzących profesorów.\n- Cześć Adé, witaj na pokładzie. Joshua Walsh, gry miotlarskie - przedstawił się, nie ruszając się z miejsca i jedynie unosząc lekko dłoń. Już miał odwrócić się do Valerii, gdy podeszła do nich Perpetua. Przyłożył palec do ust, jakby właśnie poruszała temat, który miał być sekretem, ale po jego spojrzeniu było widać, że ma ochotę wybuchnąć śmiechem.\n-Uważaj, bo ktoś usłyszy… Ale mów, kiedy, a będą miotły gotowe - odpowiedział, podrzucając nieco brwiami. Och, ścigałby się na miotle, a właściwie nie miał z kim. Cieszył się ogromnie, że Whitehorn zaczęła uczyć w Hogwarcie. Kiedy profesor uzdrawiania inna kobieta odciągała na bok, Josh wrócił spojrzeniem do Valerii.\n-Nie często jestem w tym pokoju i muszę przyznać… nie wiedziałem, że jest tu zwykle taki ruch. Jakbyś znowu mnie kiedyś szukała, to najczęściej w gabinecie, albo na błoniach - rzucił, patrząc z lekkim zdziwieniem na mały chaos jaki dział się w pokoju nauczycielskim. Nagle docenił ciszę własnego gabinetu.\n@Valeria Albescu @Perpetua Whitehorn\nRe: Pokój Nauczycielski Sro Kwi 15 2020, 13:18;\nValeria uśmiechnęła się szeroko na jego słowa. Nie było dla niej na świecie nic lepszego, niż możliwość posiadania słuchacza, któremu mogłaby opowiadać o tym, co najbardziej ją pasjonowało. Zwłaszcza dlatego, że musiała wtedy jakoś uformować swój wewnętrzny słowotok. Nie było jej zdaniem lepszego sposobu na nauczenie się czegoś, niż spróbować tego kogoś nauczyć – odkryła to niedługo po objęciu swojego stanowiska, na którym każdy dzień potrafił ją zaskoczyć. Z tego powodu nie widziała przeszkody w tym, że dotychczas uczył latania na miotle.\n– Pewnie! – zgodziła się z entuzjazmem, który zaraz zmieszał się z naturalnym dla niej, tajemniczym wyrazem, który w tym wypadku był zapowiedzią odrobinę belferskiego tonu, sugerującego, że następne pytanie należy do podchwytliwych. – A co dokładnie masz na myśli, mówiąc o wpływie dnia na układ tarota? Nie jestem pewna, czy znamy ten sam mit – zastanawiała się głośno. Jej matka, która była pierwszą nauczycielką tarota, jaką Valeria miała, uczyła ją sposobów odczytywania kart wyśmianych później przez babkę Vladę, konserwatystkę w temacie wróżbiarstwa. Ale ziarno zostało w głowie Albescu.\nValeria natychmiast podniosła wzrok na drzwi, kiedy przedstawiła się nowa nauczycielka i obserwowała wchodzących nauczyciela; musiały się właśnie najwyraźniej skończyć zajęcia. Albescu wstała, aby podeszła w kierunku nowej nauczycielki (i przy okazji przysłuchując się kawałkowi rozmowy, w którym Perpetua opowiadała o wyjątkowej Krukonce.\n– Miło cię poznać, Adé – powiedziała, uśmiechnęła się do niej. – Valeria Albescu, wróżbiarstwo – przedstawiła się, skłaniając głowę w geście powitania, po czym jej uwagę przykuła Perpetua i Caine. Uniosła dłoń w odpowiedzi opiekunce Hufflepuffu, nie mogąc powstrzymać szerokiego uśmiechu.\n– Dziękuję ci, Caine – powiedziała, wyciągając rękę po swoje listy. Nie mogła powstrzymać śmiechu, słysząc jego pytanie. – Nie zadarłeś przypadkiem z mieszkańcami sowiarni? – zapytała, ciagle odrobinę rozbawiona, chwytając swoją korespondencję. – Wygląda na to, że głęboko zapadłeś im w pamięć, skoro teraz przynoszą ci wiadomości dla mnie – stwierdziła.\nOdwróciła się później w stronę Josha i przytaknęła na jego słowa. – Też się tego nie spodziewałam – przyznała, przyglądając się nauczycielom zza Walsha (musiała w tym celu wychylić się nieco, bo była co prawda wysoka, ale nie na tyle, żeby zobaczyć wiele ponad jego ramieniem). – Mnie znajdziesz najczęściej w mojej wieży albo klasie, pukaj śmiało, jakbyś miał jakieś pytania – powiedziała, uśmiechając się do niego.\n@Joshua Walsh @Caine Shercliffe\nRe: Pokój Nauczycielski Sob Kwi 18 2020, 01:27;\nSam nie rozumiał fenomenu sów, które nagle postanowiły na wszelkie możliwe sposoby dać mu do zrozumienia, że nie są odpowiednią formą przekazu listów. Niezbyt skuteczną. Niekoniecznie prezentowały kompetentne przeszkolenie w tym temacie. Nie budziły jego zaufania. Te szkolne. Na tych należących do ministerstwa jeszcze nigdy wcześniej się chyba nie zawiódł. Prychnął więc, odrobinę rozbawiony tym stwierdzeniem, a po trochu nie wiedząc nawet jak to skomentować, więc zbył to pytanie po prostu milczeniem. Dosiadł się jednak blisko Josha i Valerii, rozkładając się ze swoimi notatkami. Nie umknęło jego uwadze, jak Perpetua starała się na niego nie patrzeć, dlatego on sam zawiesił na niej spojrzenie całkiem otwarcie. Przerywając je dopiero w momencie, w którym Dear zdecydowała się porwać Whitehorn do rozmowy. Wrócił wtedy uwagą do swoich papierów, w milczeniu przydzielając oceny na wcześniej sprawdzonych już pracach, które teraz podliczał jedynie punktowo. Po tym, jak pięć prac z rzędu dostało trolla, podniósł dłoń do kołnierzyka, wygładzając go na karku i nieznacznie mrużąc oczy, podniósł spojrzenie do Josha.\nPierwszy raz zwracając na niego uwagę, odkąd wszedł do pomieszczenia. Wcześniej skoncentrowany na rozmowie z żeńską częścią kadry nauczycielskiej\n— Walsh, data wybuchu Bitwy o Hogwart.\nBył ciekawy, czy wszyscy mają z nią problem, czy tylko jego uczniowie… Pytanie zdało się jednak zbyt proste. Josh wyglądał na tyle młodego, że mógł w tej bitwie nawet brać udział. O czym Caine pomyślał dopiero, kiedy już o to spytał. Sam w czasie Drugiej Wojny Czarodziejów był już w pełni dojrzałym mężczyzną, który nie odczuł tego konfliktu w tym samym stopniu co uczniowie.\nRe: Pokój Nauczycielski Sob Kwi 18 2020, 08:48;\nPrzyglądał się z rosnącym zainteresowaniem nowej profesor wróżbiarstwa, coraz bardziej czując, że chciałby jednak spotkać się z nią na osobności, aby cóż… dowiedzieć się więcej o niej i sprawdzić, czy uda jej się zrobić z niego wróżbitę. Wcześniej nikt nie próbował, bo szkolnych sposobów nie brał pod uwagę. Zabawy był także jej entuzjazm względem uczenia go. Miał nadzieję, że nie zniknie po pierwszym spotkaniu.\n- Gdzieś słyszałem, że nie powinno się niby wróżyć o poranku, a najlepiej stawiać tarota wieczorami - odparł, marszcząc nieco brwi, wyraźnie dając po sobie znać, że nie wierzył w to, żeby godzina miała znaczenie w przypadku wróżb. Nie zdziwiłby się, gdyby jakiś czarodziej próbował w ten sposób zniechęcić mugoli do przychodzenia do niego po porady.\nNiewiele później wszystko zaczęło mieszać się i tworzyć uroczy chaos, gdy do pokoju weszli pozostali nauczyciele. Nie często sam tu przebywał, wiec teraz był naprawdę zaskoczony obecnością wszystkich. Z drugiej strony, jak inaczej mieli sobie przekazywać ploty o uczniach, jeśli nie przy wspólnej kawie? Obserwował wszystko z lekkim uśmiechem na twarzy, nie potrafiąc pozbyć się chęci roześmiania. Zaraz przeniósł spojrzenie na Valerię, gdy mówiła, gdzie jej może szukać.\n- Podejrzewam, że będę częstym gościem. Przyda się pomoc w opanowaniu tarota, skoro już dostałem talię, a także nauka obsługi wahadełka, które mam z ferii… Chyba że je zgubiłem - odpowiedział szczerze, wzruszając lekko ramieniem. W trakcie ferii robili z kryształu górskiego wahadełka, pod pilnym okiem April. Później dwóch osobom, którym najlepiej poszło, w tym jemu, wręczyła talię kart tarota. Od tamtej pory nie ruszył jej, nie wiedząc jak się za to zabrać.\nNagle usłyszał swoje nazwisko i pytanie, na które aż się skrzywił na moment. Miał wtedy jedenaście lat i od września zaczynał naukę. W trakcie bitwy nie był w Hogwarcie, ale w Hogsmeade u babci. Choć nie brał w niej udziału, nie dobrze tamtego dnia. Spojrzał na Caine’a, uśmiechając się lekko.\n- 2 maja 1998 roku… Bawimy się w pytania z naszych dziedzin? W którym roku założono drużynę Katapulty z Caerphilly? - spytał, choć po jego minie i spojrzeniu widać było, że nie pyta na poważnie. Spojrzał na prace, nad którymi siedział Shercliffe, unosząc nieco brwi ze zdziwienia. - Czyżby nie pamiętali tej daty? - dopytał, zaintrygowany, jak uczniom idzie z innych przedmiotów. Na jego zajęciach nie było najgorzej, a prace dostawał interesujące, ale czym innym było miotlarstwo, gdzie można było popłynąć z tematem, a czym innym historia magii.\n@Valeria Albescu @Caine Shercliffe\nRe: Pokój Nauczycielski Czw Kwi 23 2020, 09:25;\n– Naprawdę? – Valeria prychnęła nawet lekko, słysząc o tym rozróżnieniu. Cóż, ktokolwiek przekazał Joshowi taką legendę, raczej nie był godnym zaufania tarocistą. Takie rozumowanie mogło się jej zdaniem brać tylko z niezrozumienia kart. Najwyraźniej jednak Walsh, mimo braku doświadczenia z wróżbiarstwem, potrafił wyczuć w tym bujdę, co było dobrym znakiem. – Ktokolwiek to wymyślił, nie wie, czego szukał – stwierdziła ostatecznie, przechylając z namysłem głowę. – Może miał na myśli to, że odpowiedzi kart na podobne pytania faktycznie czasami zmieniają się po upływie czasu, ale... – tu pokręciła głową – na pewno nie przez porę dnia. – Odrobina rozbawienia zabrzmiała w jej głosie. – Świetny pomysł, żeby powiedzieć o tym na kole – podsumowała ostatecznie.\nValeria zaraz zaczęła czuć się trochę nieswojo w tym małym zamieszaniu – tłumne miejsca nie należały nigdy do jej ulubionych przez nawarstwienie bodźców, przez które trudno było jej się skoncentrować na tym, co naprawdę miała do zrobienia. Musiała bardzo się skupić, żeby jej uwagi nie odwracały słyszalne tylko dla niej echa rozbijające się o ściany pokoju nauczycielskiego.\n– Zapraszam, przyda mi się trochę rozrywki – powiedziała z entuzjazmem godnym takiego kujona jak ona. – Z wahadełkiem na pewno szybciej pójdzie. Będziesz mógł potem trenować z nim i kartami jednocześnie – już układała mu w głowie plan zajęć. Cieszyła się przy okazji, że w końcu trochę bliżej pozna radę pedagogiczną, w tym przypadku pod postacią Josha. Chociaż pracowała w Hogwarcie już ponad miesiąc, była tak mocno zagrzebana w swoich sprawach, że rzadko do tej pory spędzała czas w Hogwarcie inaczej, niż zasypana papierami w gabinecie albo – jeśli już nie mogła patrzeć na tę samą ścianę – w klasie wróżbiarstwa.\n– Może ta gnojówka to była koniec końców taka metafora dla stanu wiedzy? – myślała głośno, słysząc wymianę o Bitwie o Hogwart. To było jednocześnie pocieszające i zasmucające, że nie tylko we wróżbiarstwie uczniowie mieli braki w wiedzy.\nRe: Pokój Nauczycielski Sob Maj 02 2020, 02:54;\nUśmiechnął się szeroko, gdy tylko prychnęła. Więc jednak nie było źle z jego intuicją i potrafił wyłapać moment, w którym ktoś wciskał mu ciemnotę! Dobrze, że nie wierzył we wszystko, co mu mówiono. Inaczej skończyłby jako kompletny idiota z wielu dziedzin.\n- Coś było, że nie powinno się stawiać kart przed południem, bowiem świat się dopiero rozbudza, a to źle wpływa na łączność z kartami, czy jakoś tak… Zapamiętałem z tego jedynie, że powinno się układać tarota o stałej porze, nie zmieniać jej, a jeśli jest już za późno to poczekać do następnego dnia. - doprecyzował, gdy upewniała się, o co dokładnie mu chodziło. Sam w to nie wierzył, bo w końcu jak nagle karty miałyby zmienić znaczenie? Nie brał wtedy na poważnie tych słów i miał świadomość, że tak jak życie przynosi różne zdarzenia, tak karty mogą dać inną odpowiedź na to samo pytanie po pewnym czasie. Dlatego nie wróżył, nie chodził po wróżbę i nie zamierzał wróżyć w ważnych sprawach. Ciekawe jednak, czy dzieciaki posiłkowały się tarotem?\nIm więcej osób pojawiało się w pokoju, tym większą miał ochotę wrócić do siebie. Mimo wszystko doceniał spokój i czas dla siebie, którego nie miał w nadmiarze. Nie chciał jednak wychodzić na totalnego buca, więc siedział grzecznie, odpowiadając tym, którzy zwrócili na niego uwagę, ale nie wchodząc w większe rozmowy, poza Valerią, która zjawiła się przy nim jako pierwsza, więc miała pierwszeństwo.\n- Och, wyczuwam tutaj kary za nie robienie postępów - rzucił ze śmiechem, mrużąc oczy, jakby chciał się upewnić, czy kobieta nie żartuje. Zaraz jednak rozpogodził twarz, wzruszając lekko ramieniem. - Nie widzę siebie samego potrafiącego naprawdę coś wywróżyć, ale chciałbym spróbować, znaleźć jakieś nowe zainteresowanie i stąd zgłoszenie na opiekuna. Dzieciaki może też mnie czegoś nauczą - dodał, lekkim tonem. Nie widział niczego złego w przyznaniu się do niewiedzy z pewnej dziedziny. Był pewny, że na kółku będą się dziwić jego obecności, ale przecież był jedynie ich opiekunem, nie profesorem.\nPrzyglądał się chwilę kobiecie, kiedy sama wspomniała o stanie wiedzy dzieciaków. Naprawdę uczniowie byli tak mierni z przedmiotów? Aż zaczynał się cieszyć, że nauczał czegoś bardziej konkretnego niż gry miotlarskie. Na jego zajęciach trudno było być kiepskim, jeśli tylko potrafiło się latać. Nie potrafił więc w żaden sposób skomentować wiedzy młodzieży.\nRe: Pokój Nauczycielski Sro Maj 06 2020, 02:08;\nWyrywkowe odpytywanie profesora Shercliffe’a nie wynikało z chęci złapania swoich współpracowników na ich niewiedzy, a zrozumieniu myślenia młodych umysłów, przyszłości czarodziejskiego światka… czy te daty naprawdę były taką ogromną zagwozdką, że wywoływały skonfundowanie w głowie historyka? Który z pasją zaglądał do książek prawiących o tematach blisko-kulturowych, więc i historii magii. W duchu odetchnął na odpowiedź Walsha, ukontentowany tym, że nie tylko on sam zna tak prozaiczną datę, ponieważ od czytania tych prac zaczął się z tą wiedzą czuć nieco dziwnie. Odpowiedział powagą i podobnym, rzeczowym tonem, na ten z jakim zwrócił się do niego Joshua, w swojej wypowiedzi również przemycając odrobinę sarkazmu, kiedy odpowiedział mu tak samo retorycznym pytaniem.\n— A kim są Katapulty z Caerphilly?\nNawet znał odpowiedź, ciężko było stwierdzić, czy autentyczność z jaką zadawał pytanie była faktyczna czy stanowiła kontynuację pozy Walsha. Zaraz jednak wrócił uwagą do swoich papierzysk, odpowiadając zarazem Joshui, jak i Valerii, kiedy mruknął:\nPrzekartkował kilka prac, żeby znaleźć te najciekawsze. Ułożył je w kolejności stopniowania napięcia. Kolejno zaczął czytać najbardziej abstrakcyjne odpowiedzi.\n— 1989. Dobra próba. 1945. Zaskakująco dużo odpowiedzi, chociaż w jakiś sposób usprawiedliwia ich skojarzenie z II Wojną Światową. I moje ulubione. 1920. Jeszcze przed narodzinami Sami-Wiecie-Kogo.\nChociaż dopuszczalne już było wymawianie imienia Voldemorta, przez przyzwyczajenie ze swoich młodych lat użył po prostu najczęściej stosowanej formy, a chwilę potem odłożył przeglądane prace, mając wrażenie, że nie tylko poziom jego wiedzy zostaje wystawiony na próbę przetrwania, ale także maleje mu jego IQ od samego czytania.\n@Joshua Walsh, @Valeria Albescu\nRe: Pokój Nauczycielski Czw Maj 14 2020, 22:40;\nPrzymrużyła sceptycznie oczy. Była zaskoczona, że takie teorie jeszcze gdzieś krążą – ale była przyzwyczajona do warunków Ardeal, które szczyciło się swoimi wynikami w nauczaniu wróżbiarstwa. Miała wrażenie, że w jej poprzedniej szkole podejście do tematu znacznie różniło się od tutejszego; może to stąd brały się te dziwne wymysły? Albo odwrotnie – może przez te dziwne wymysły, najwyraźniej wciąż żywe, większość ludzi, których spotykała, miało bardzo sceptyczne podejście do jej przedmiotu.\n– Masz dobrą intuicję – stwierdziła, uśmiechając się półgębkiem. – Będziesz dobrym opiekunem. – W przypadku koła może nawet lepiej sprawdzi się ktoś, kto był wróżbiarskim nowicjuszem – wspólne poszukiwanie odpowiedzi mogło zaognić entuzjazm do zdobywania wiedzy. Nie wpadłaby na to sama – gdyby nie to, że Josh już zagrzał sobie ten stołek, z pewnością próbowałaby swoich sił, ale dobrze się stało, że ją uprzedził. Uczniowie pewnie bardziej rozluźnią się w towarzystwie miotlarza zamiast nauczycielki wróżbiarstwa, a to w przypadku tego przedmiotu było bardzo sprzyjające.\n– O, to z pewnością. Zwracaj uwagę na momenty, kiedy nie wiedzą, co mówią. Najczęściej mówią wtedy najmądrzejsze rzeczy. Farsa się robi, kiedy się próbują wymądrzać – zaśmiała się. Taka była specyfika tego przedmiotu. Przydawała się w nim oczywiście wiedza książkowa – trzeba było znać karty, może wiedzieć co nieco o astronomii i numerologii... ale sedno jednak tkwiło tam, gdzie logiczny umysł nie sięgał. Machnęła ręką na jego wątpliwości, próbując dać mu do zrozumienia, że nie ma czym się martwić. – Każdy przy odpowiednim podejściu da radę coś wywróżyć. Nawet... Caine – stwierdziła, biorąc pierwszy przykład z brzegu, posyłając mu krzywy uśmiech. Nie podejrzewała Schercliffe'a o zainteresowanie wróżbiarstwem, a jednak naprawdę w to wierzyła.\nKiedy słuchała Caine'a czytającego odpowiedzi swoich uczniów, jej brwi stopniowo wędrowały coraz wyżej. Przy ostatniej nie wytrzymała, parsknęła krótko śmiechem, zasłaniając usta dłonią. Odchrząknęła zaraz i chociaż starała się zachować powagę, odrobina rozbawienia zmieszanego ze sceptycyzmem malowała się na jej twarzy. Zazwyczaj nie wyśmiewała niewiedzy ale... na Merlina, to była historia współczesna. Powinni ją znać choćby z opowieści rodziców i dziadków, jeśli nie mieli ambicji zajrzenia do podręcznika. Nawet nie mogła znaleźć na to komentarza – a przynajmniej nie stosownego.\nRe: Pokój Nauczycielski Sro Cze 10 2020, 16:29;\nPozostawał jeszcze wpływ mugoli na postrzeganie wróżbiarstwa, z którego sam Josh czerpał pomysły. Zakładał, że ci, którzy uczą się tej sztuki, nie ograniczają się jedynie do wróżenia czarodziejom. Nigdy nie wiadomo, co może cię spotkać, więc dobrze znać mity krążące pośród magicznych, jak i niemagicznych osób.\n- Intuicja to nie wszystko, ale liczę na to, że jakoś się to rozwinie - przyznał, wzruszając lekko ramieniem i uśmiechając się szeroko. Nie miał problemu z tym, że nie znał się na wróżbiarstwie w takim stopniu, jak osoby, które przychodziły na kółko. To nie było problemem. Nie musiał znać się na wszystkim, a jeśli mógł służyć po prostu opieką dla kółka, to nie widział w ty problemu. Może dzięki temu będzie ono lepiej funkcjonowało, niż miało się do tej pory.\n- Czyli lanie wody jest w porządku, nawet pożądane, ale wymądrzanie się już nie. W porządku, dam radę - odparł ze śmiechem, już nie mogąc doczekać się faktycznych spotkań koła. Wiedział, że pierwsze nie będzie spektakularne, ale chciał po prostu zobaczyć, kto jest do niego zapisany i jakoś zorientować się w poziomie, aby planując spotkania, dostosować je do ich poziomu, nie swojego. Mógł w trakcie zajęć jedynie siedzieć w kącie i pilnować, aby nikomu nic się nie stało, gdyby zamierzali testować bardziej kontrowersyjne sposoby wróżenia.\nZaśmiał się cicho na kolejne słowa Albescu, gdy zasugerowała, że nawet Caine mógłby coś wywróżyć, gdyby tylko się postarał. Cóż, było to dość pocieszające, choć z drugiej strony, czy na pewno? Postanowił się jednak nad tym nie zastanawiać dłużej. Tym bardziej że już po chwili Shercliffe raczył ich "cudownymi" odpowiedziami dzieciaków na dość proste pytanie. W pewnym momencie nawet Josh przyłożył dłoń do twarzy, nie wiedząc, czy powinni płakać nad kiepską wiedzą dzieciaków, czy raczej się śmiać.


Rozwód z obcokrajowcem - najlepszy prawnik - Artexint\nHomeCiekaweRozwód z obcokrajowcem – najlepszy prawnik\nRozwód z obcokrajowcem – najlepszy prawnik\nRozwód zawsze jest bardzo trudną sprawą. Nie jest to bowiem zwykły rozpad pożycia małżeńskiego – trzeba podzielić się majątkiem, opieką nad dziećmi, dobytkiem… Całość tego procesu nadzoruje prawo. Jednak – jak to wygląda w przypadku rozwodu z obcokrajowcem?\nRozwód z obcokrajowcem – regulacje i prawo\nPrzede wszystkim warto wiedzieć, że nie są to odosobnione przypadki, zatem prawo każdego państwa ma już stosowne paragrafy. Najważniejszą informacją jest – kiedy można wnioskować o rozwód w Polsce? Otóż przypadków jest tu kilka…\nPrzede wszystkim rozwód z obcokrajowcem można przeprowadzić, jeśli oboje małżonkowie mieszkali ostatnio w Polsce albo też jeden małżonek na stałe tu zamieszkuje. Ponadto rozwód z obcokrajowcem w Polsce jest możliwy, jeśli powód będący obcokrajowcem mieszka tu minimum rok albo powód będący obywatelem RP mieszka tu od pół roku.\nPrawnik od rozwodów z obcokrajowcami\nWarto przed planowanym rozwodem z obcokrajowcem zasięgnąć rady prawnika. Dlaczego? Otóż przede wszystkim rozwód z obcokrajowcem jest mimo wszystko ciągle dość nietypowym przypadkiem, przy którym pojawia się nieraz wiele problemów. Co zrobić, kiedy każda strona ma jednakowe prawa do tego, aby przeprowadzić rozwód we własnym kraju?\nPonadto prawnik pomoże nam z innymi sytuacjami. Często jest tak, że wyjeżdżamy za granicę za małżonkiem i mieszkamy tam kilka lat następnie zaś chcemy wziąć rozwód, jednak nie chcemy tego robić za granicą. Jednym z kruczków, które na pewno podpowie prawnik, jest złożenie pozwu po 6 miesiącach pobytu w Polsce, jednak to nie jedyne wyjście z sytuacji. Warto jeszcze dodać, że prawnik pomoże nam w wielu innych kłopotliwych sytuacjach związanych np. z opieką nad dziećmi.\nPojawia się zasadnicza kwestia – jak możemy znaleźć dobrego prawnika, który pomoże nam z taką sprawą jak rozwód z obcokrajowcem? Otóż przede wszystkim warto o pomoc poprosić taką osobę, która ma duże doświadczenie na tym polu – pewni prawnicy od spraw rozwodowych wyspecjalizowali się właśnie w rozwodach z cudzoziemcami.\nWarto jeszcze popatrzeć na opinie innych klientów danej osoby – oczywiście nie stanowią one w pełni subiektywnej oceny, niemniej jednak mogą dawać pewne wskazówki. Pamiętajmy także, że do swojego prawnika musimy czuć zaufanie. Jeśli zatem nie czujemy się pewnie na pierwszym spotkaniu, to może lepiej poszukać innej osoby…\nArtykuł powstał w oparciu o materiały znalezione na aliantlaw.pl\nDieta pudełkowa Wrocław – kto może z niej skorzyst...\nJak wybrać dyplom okolicznościowy?


Niebanalni - Aktor bez maski - wywiad z Marcinem Kobierskim\nMałgorzata Czekierda: Człowiek o niebagatelnym poczuciu humoru, człowiek o STU twarzach i człowiek, który poproszony o pomoc, zamiast odmówić, wyśpiewuje DWA RAZY TAK.\nMarcin Kobierski: Witam serdecznie!\nM.Cz.: Gdyby ktoś miał zagrać główną rolę w spektaklu o Tobie – jakie rady byś mu dał?\nM.K.: O Matko! Żeby może poszukał jakiejś ciekawszej postaci [uśmiech]. To są chyba najgorsze rzeczy, jak człowiek musi coś takiego o sobie powiedzieć i spojrzeć na siebie z zewnątrz. Także mam nadzieję, że do czegoś takiego nigdy nie dojdzie. A jeśliby już doszło do takiego zdarzenia, że ktoś miałby zagrać mnie, to chyba nie byłoby innego wyjścia, jak to, żeby mnie poobserwował. Bo człowiekowi czasem się wydaje, że jest taki, a taki, a z zewnątrz to zupełnie inaczej wygląda, więc tylko z dystansu ta osoba mogłaby ocenić, kim jestem.\nM.Cz.: Jesteś aktorem, ale jesteś też człowiekiem wierzącym. Skąd się wzięła Twoja wiara?\nM.K.: To wszystko było takie bardzo naturalne. Przez to, że od małego dziecka byłem przy Kościele, to ten Kościół był taki naturalny w moim życiu. Przechodziłem przez fazę ministranta, Dziecka Bożego, potem byłem w Oazie, w duszpasterstwie, więc ta wiara zawsze była gdzieś blisko mnie. I Kościół też. Chociaż z tym też różnie bywało. Byłem wyrzucany, jako ministrant, bo często nie umiałem się podporządkować wyznaczonym godzinom służenia. Ale to mnie nie zniechęcało. Potem też jako lektor zostałem usunięty [uśmiech], ponieważ przychodziłem na zupełnie inne godziny. Nie zawsze było mi łatwo. Ale cały czas gdzieś drugim torem mojego życia były sprawy przy salce kościelnej, więc stało się to naturalne, że wiara jest ważną częścią mojego życia. I potem przez różne doświadczenia, rekolekcje, przez różnych ludzi, których spotykałem, stała się ona najważniejszą częścią mojego życia i staram się, czasem nieudolnie, wszystko temu podporządkować.\nM.Cz.: Po drodze pojawiła się Oaza. Jak wspominasz tamte lata?\nM.K.: To był piękny czas. To było tak, że mieszkałem na takim osiedlu, gdzie pierwszy stopień, do którego należałem, liczył 120 osób, a cała Oaza 350. To były takie złote czasy Oazy, w sensie ilościowym. To była taka „machina”, która niesamowicie wciągała człowieka Pamiętam, że moje życie licealisty dzieliło się na spotkanie w grupie, potem środowy wieczór, bo wtedy cała Oaza gromadziła się w kaplicy i mieliśmy Koronkę do Miłosierdzia Bożego, dzięki temu też poznałem to nabożeństwo. A po Koronce półtorej godziny stania pod kościołem i życia towarzyskiego na stojąco. Później piątkowe spotkanie i jeszcze niedzielna, oazowa Msza Święta. Żyło się od spotkania do spotkania. To był czas bardzo silnego zżycia się z Oazą, czas pierwszych rekolekcji, przemian, pytań, o rzeczy, które mogę w sobie zmienić. Pierwszy raz ktoś mi zadawał takie pytania o jakąś duchowość. Był to moment odkrywania nowych rzeczy, ale też czas idealistyczny – rodziły się wtedy idee: będę taki, a taki. Po każdych rekolekcjach człowiek stawiał sobie wysokie wymagania. Oaza dawała mi też dużo możliwości, bo tam też angażowałem się w teatr. Pamiętam, że w ósmej klasie szkoły podstawowej, będąc na pierwszym stopniu albo i przed, zostałem zaangażowany do gry w Misterium Męki Pańskiej. I wtedy przyszedł do nas aktor Teatru Ludowego, Piotr Piecha. To też było niesamowite, dla tak młodego człowieka – spotkać się z prawdziwym aktorem. On zaczął reżyserować te nasze sceny. Ja grałem Judasza wtedy i miałem same monologi. I to było niesamowite, jak on wtedy ze mną pracował. Kazał mi biegać po całej kaplicy i krzyczeć tekst, kazał mi się zwijać, kazał mi coś wysysać z siebie. Wtedy po raz pierwszy doznałem aktorstwa w innym odcieniu. Następnie zacząłem sam na tej Oazie robić spektakle, zawiązała się grupa teatralna, gdzie tworzyliśmy. Wiele się działo, wyjeżdżaliśmy wspólnie. Myślę, że to też zaważyło potem na moim życiu, bo nasiąkłem pewnymi rzeczami i pomimo, że czasem od nich odchodziłem, to później wracałem. Miałem też taki etap, że w pewnym momencie nie żyłem tym, czym powinien żyć Oazowicz i odszedłem, bo kłóciło mi się to ze sobą. Potem znowu wróciłem. Cieszę się, że – czasem nawet pod prąd, czasami z prądem – ale zawsze gdzieś tam to moje życie się kręciło wokół Ruchu.\nM.Cz.: Czy w takim razie duszpasterstwo akademickie było kontynuacją Oazy młodzieżowej?\nM.K.: Do duszpasterstwa, tak naprawdę należałem, bo prowadził je mój katecheta z liceum, który był dla mnie dużym autorytetem. Dzięki niemu też powracałem do niektórych rzeczy, od których odszedłem. Tak naprawdę poszedłem tam dla człowieka, a tam spotkałem wielu fantastycznych ludzi, z którymi do dziś utrzymuję kontakt. Ale chyba nie widziałem w tym jakiegoś przedłużenia czasów oazowych. To był nawet taki czas, pamiętam, kiedy mówiliśmy, że to jest dziwny okres i że Oaza nie ma kontynuacji/ Człowiek przeżywa intensywnie ten czas, będąc jeszcze w liceum, a potem przychodzi na studia i czuje, że z jednej strony powinien jeszcze należeć do Ruchu, z drugiej strony już nie. Ja czułem, że potrzebuję już trochę innej drogi i nie znajdywałem jej już w Oazie. Stąd, trochę może przypadkowo, pojawiło się to duszpasterstwo, ale to chyba nie była kontynuacja.\nM.Cz.: A co to było za duszpasterstwo?\nM.K.: To było duszpasterstwo w parafii św. Maksymiliana, tam, gdzie mieszkałem, gdzie też wcześniej chodziłem na Oazę. Byłem cały czas blisko tych miejsc, z którymi wiązało się moje dzieciństwo i czas liceum.\nM.Cz.: Czy tam też angażowałeś się w teatr?\nM.K.: Mniej. Tam już wszystko polegało bardziej na spotkaniach. Czytaliśmy Pismo Święte, dyskutowaliśmy i to był chyba najważniejszy punkt programu. Jak teraz patrzę na ten czas, to wydaje mi się, że ten okres oazowy był bardziej emocjonalny, a duszpasterstwo akademickie było bardziej intelektualne.\nM.Cz.: Teraz już nie ma duszpasterstwa, teraz już nie ma Oazy (w czystej formie, bo o tym, jak jest, powiemy potem). To co w takim razie jest teraz, co umacnia Twoją wiarę?\nM.K.: Ja mam duży problem ze wspólnotą, bardzo mi jej brakuje w życiu codziennym. Długo szukałem, bo próbowałem i w Neokatechumenacie, i przeszedłem całe seminarium Odnowy w Duchu Świętym, próbowałem też w Opus Dei. Ale ciągle czas był przeszkodą. Głównie mam spektakle wieczorami. W weekendy szczególnie, kiedy są spotkania różnych wspólnot, najczęściej gram. Więc być w jakiejś wspólnocie i przychodzić raz na trzy miesiące, to jest trochę bez sensu. Przeżyłem niesamowity okres z Odnową w Duchu Świętym, ponieważ przez całe seminarium – to były 3-4 miesiące – spotkania były w czwartek i przez wszystkie te czwartki, nigdy nie miałem ani zdjęć, ani spektaklu, ani próby. I kiedy już była ta ostatnia Msza Święta o wylanie Ducha Świętego i zakończyło się całe seminarium i człowiek już wchodził do tej wspólnoty, od tego dnia wszystkie czwartki miałem zajęte. Tak naprawdę teraz to, gdzie mogę poczuć wspólnotę, gdzie ta wiara się umacnia, gdzie szukam czegoś więcej, to są miejsca, za które muszę płacić [uśmiech]. Śmieję się, że mam teraz taki etap, że żeby coś w swoim życiu rozwinąć, to muszę za to zapłacić. Oczywiście w cudzysłowie mówię o tym, choć rzeczywiście płacę. To są benedyktyni. Co jakiś czas, co 2 miesiące, czasem odrobinę rzadziej, jeżdżę do moich ulubionych, dwóch klasztorów – to jest Tyniec i Biskupów, z dużym naciskiem na ten drugi, bo to taka wspólnota, którą odkryłem dwa lata temu pod Nysą. I tam zamykam się wtedy na 3 dni, włączam się we wspólnotę braci i to jest coś zastępczego. Tam rzeczywiście czuję się, jak we wspólnocie, tam to życie moje nabiera takiego Bożego rytmu, który chciałbym na co dzień zachować, ale często mi się nie udaje, przez moje lenistwo i różne inne, dziwne rzeczy. To są takie dwa miejsca, gdzie się nawracam i wracam do pewnych spraw, które są mi bliskie, w które wierzę.\nMałgorzata Czekierda: Nie myślałeś kiedyś o powołaniu zakonnym?\nMarcin Kobierski: [uśmiech] Myślałem o tym. Miałem nawet taki epizod w życiu, w czwartej klasie – przez teatr zresztą. To jest przedziwne, jakie Pan Bóg ma poczucie humoru…. Miałem zagrać rolę św. Maksymiliana Kolbe w oazowym przedstawieniu, więc potrzebny był habit. I poznałem wtedy Braci Franciszkanów Konwentualnych z Franciszkańskiej. Oni pożyczyli mi habit, przedstawienie się skończyło, ale znajomość przetrwała. I pewnego dnia, kiedy tam poszedłem na dni skupienia, usłyszałem głos, że być może powinienem zostać franciszkaninem. I to było chyba najwspanialsze pół roku mojego życia, od momentu podjęcia decyzji, do „wstąpienia” do franciszkanów. Czułem wolność – cokolwiek się nie działo, ja mówiłem: „I tak idę do zakonu”, pojawiał się jakiś problem: „I tak idę do zakonu” [uśmiech]. I potem poszedłem do nowicjatu. Byłem tam bardzo długo – tydzień czasu. Po tygodniu stwierdziłem, że jednak chcę być aktorem i powołanie zakonne to nie jest moją drogą. Wróciłem, i potem już zdawałem do szkoły teatralnej. Powiem szczerze, że tak naprawdę, gdybym dłużej posiedział w nowicjacie, to nie wiem, jakby się to wszystko potoczyło, nie wiem, z kim byś teraz rozmawiała – czy z aktorem, czy z zakonnikiem. Podjąłem decyzję trochę w emocjach i teraz w pewnej mierze ponoszę konsekwencje tego. I jakaś taka tęsknota za tamtym życiem we mnie się odzywa. Ale to trwa krótko, potem przychodzi przeświadczenie, że moja droga jest inna... Chyba…[uśmiech]\nM.Cz.: Bywasz też widywany w Łagiewnikach…\nM.K.: O, Łagiewniki to też przez franciszkanów. To niesamowite, jak oni mocno odcisnęli na mnie piętno. Pewnego dnia jeden z nich zadzwonił do mnie, mówiąc, że w Łagiewnikach jest taki ośrodek wychowawczy dla dziewcząt i jakaś siostra chciałaby nawiązać kontakt, ponieważ przygotowują przedstawienie o Faustynie. I zapytał, czy mógłbym im pomóc, i się zaczęło... Ta przygoda z tym ośrodkiem, z tymi dziewczynami trwa już 10 albo 11 lat. Co roku przygotowujemy przedstawienie o siostrze Faustynie. Niedawno pracowaliśmy też nad Misterium. Łagiewniki są bardzo bliskim dla mnie miejscem. Na początku musiałem trochę poczytać o Faustynie i niewiadomo kiedy, ani się obejrzałem, a ona i Łagiewniki stały się bardzo ważne w moim życiu A teraz jeszcze mieszkam w Swoszowicach, a to „rzut beretem” od Łagiewnik. Więc to taki bardzo częsty przystanek w moim życiu.\nM.Cz.: I jeszcze po drodze pojawił się komiks o Faustynie…\nM.K.: Mój kolega spodziewał się pierwszego dziecka i poród odbył się z dużą komplikacją. Był taki moment, że dziecko było bardzo zagrożone, jednak przeżyło. On uznał to za cud i stwierdził, że musi uczynić coś bezinteresownego, żeby jakoś podziękować Panu Bogu za to. I postanowił zrobić komiks o siostrze Faustynie. Zadzwonił do mnie, z pytaniem, czy nie napisałbym jakiegoś scenariusza. Pomogłem mu i napisałem krótki scenariusz do tego komiksu. Ten komiks miał bardzo dziwną drogę, ponieważ najpierw rysowała go jedna osoba, pojawiały się duże problemy, tą osobę spotykały trudności i cały czas odwlekał się termin oddania pracy. W końcu ta osoba oddała tylko parę stron i powiedziała, że więcej nie może rysować. Więc wydawałoby się, że komiks już spalił na panewce. I nagle ktoś, kto dowiedział się o tym pomyśle, odezwał się do mojego kolegi i zaproponował swoją pomoc. I drugą część kończył już ktoś inny. Więc ten komiks – jakby mu się dobrze przyjrzeć –składa się z dwóch części: narysowanej przez jednego, a potem przez drugiego rysownika. Co jest przedziwne, ta granica leży w momencie objawienia. Akurat tak się cudownie stało, że do tego momentu jest jedna kreska, a po głosie Pana Jezusa, by namalować obraz jest już inna kreska. Ja uznałem, że to jest też jakiś znak, że od momentu spotkania z Panem Jezusem w naszym życiu ta kreska też się zmienia. Choć może dla jakichś zawodowych grafików to wszystko może się wydawać niespójne, może nawet nieprofesjonalne. Ja uważam jednak, że coś w tym jest.\nM.Cz.: A człowiek niewierzący może by przeszedł obok tego obojętnie. Było już o wierze, a teraz będzie o aktorstwie. Ile już lat jesteś aktorem?\nM.K.: To już 11 lat. W 2000 roku obroniłem dyplom i skończyłem szkołę aktorską.\nM.Cz.: A licząc lata amatorskiego aktorstwa?\nM.K.: [uśmiech] Zaczęło się wszystko w pierwszej klasie szkoły podstawowej, kiedy miałem 7 lat, czyli 35 minus 7 to jest 28. Tyle lat już ten teatr we mnie siedzi i jakoś nie może się odczepić. Już chyba jestem przesiąknięty tym.\nM.Cz.: A jak to się wszystko zaczęło?\nM.K.: Zaczęło się od tego, że mieszkałem 2 kroki od Domu Kultury. Mijałem go codziennie, obserwowałem różne osoby i wydarzenia i w końcu zapytałem mamy, czy mogę należeć do teatrzyku. Moja mama powiedziała: „Chcesz, to idź.”. Teraz rodzice zaprowadzają dzieci na zajęcia, a wtedy było: chcesz, to idź. Więc poszedłem, wyobraź sobie jak taki gówniarz mały podchodzi do jakiejś pani i mówi: „Prosę pani, chciałbym u pani być w teatrzyku.”. I się zaczęło. Początki były bardzo trudne, grałem w przedstawieniu jakiegoś ptaszka i tuż przed premierą – widocznie tak źle grałem – pani powiedziała, że jednak tej sceny nie będzie i mam tylko biegać w grupie dzieci. Czyli moja pierwsza rola została mi zabrana. Ale nie zniechęcałem się i dalej w to brnąłem. Ta pani, która mi zabrała tę rolę okazała się prawie moją drugą mamą, ponieważ spędziłem z nią w tym teatrze całą podstawówkę, całe liceum i jeszcze rok po liceum. Ona ukształtowała moje myślenie o teatrze i to jak dzisiaj pracuję i bawię się w teatr z młodymi, myślę, że to wszystko zawdzięczam jej. W mojej pracy odbija się na pewno jej styl.\nM.Cz.: Nasuwa się więc pytanie – kim jest owa kobieta?\nM.K.: To Ewa Różańska! Moja teatralna instruktorka, moja wychowawczyni w liceum, moja… mógłbym tu wiele komplementów teraz powiedzieć! [uśmiech]\nM.Cz.: A potem było liceum aktorskie – co tam się działo?\nM.K.: To było liceum artystyczno – teatralne. Rzeczywiście - szalony czas. To liceum powstało w tym Domu Kultury, do którego chodziłem na zajęcia teatralne. Ten mój pierwszy rok, to był pierwszy rok istnienia szkoły. Niesamowite było to, że w sali, w której popołudniu były np. jakieś zajęcia plastyczne, do południa odbywały się lekcje. Sam wygląd tych sal lekcyjnych nie przypominał szkoły. Był też ręczny dzwonek! Na początku były tylko dwie klasy, więc znaliśmy się jak łyse konie. Wszystko było takie świeże. My tworzyliśmy tę historię, nasz samorząd uczniowski ustalał reguły. To było do tego stopnia wariackie liceum, że np. jeżeli większość uczniów skarżyła się na jakiegoś nauczyciela, to mu dziękowano i szukano następnego. W ten sposób np. mieliśmy trzech nauczycieli od angielskiego na początku. Oni nas tam bardzo szanowali i mieliśmy dosyć dużą „władzę”, której, myślę, tak bardzo nie nadużywaliśmy. To były szalone czasy. Oprócz normalnych zajęć trzeba było mieć warsztat, albo muzyczny, albo teatralny, albo plastyczny, albo filmowy, więc spędzało się w tej szkole bardzo dużo czasu. Wtedy były w tej szkole jeszcze zajęcia z Zygmuntem Koniecznym – muzyka w teatrze… I to było niesamowite – spotkania z takimi osobami. Teraz już chyba nie ma tam takiego przedmiotu. Wtedy to wszystko tworzyło się na gorąco. Psychologia twórczości, realizacja światła, pantomima, mnóstwo takich przedmiotów, które w „normalnym” liceum nie istnieją.... A tam, to był przedmiot, z którego się miało ocenę na świadectwie.\nM.Cz.: A co było dalej? Dalej były studia na Pacie…\nM.K.: Dalej były studia na Pacie, które też były jakimś przypadkiem. Gdy wróciłem ze wspomnianego zakonu był wrzesień, więc czekało mnie albo odbycie szkoły wojskowej, a miałem już wezwanie, albo jakieś studia. A we wrześniowym naborze jedynym dostępnym kierunkiem była filozofia. Więc ja szybko na tę filozofię, żeby uchronić się przed wojskiem. To był właściwie taki główny powód, że znalazłem się na tej uczelni, bo i tak wiedziałem, że w czerwcu będę zdawał do szkoły teatralnej. I spędziłem taki dziwny rok na Pacie, właściwie pół roku. Początki były strasznie trudne. Dostawałem szału, siedzieliśmy na zajęciach i przez ileś godzin zastanawialiśmy się, dlaczego śnieg jest biały, czy: dlaczego nie widzimy powietrza, czy ono jest, czy go nie ma. Zastanawiałem, po co na to tracić czas, wolałem jakiś konkret. Z czasem jednak doceniłem tę filozofię, gdy już ją skończyłem. To na pewno nauczyło mnie jakiegoś myślenia... Mam nadzieję… [uśmiech] Paradoksalnie, na filozofii najbardziej podobała mi się psychologia. Wykłady, prowadził ksiądz Makselon. I mówił tak, że ja automatycznie porównywałem to wszystko ze swoim życiem. Siedziałem na tych zajęciach, jak zaklęty, bardzo praktyczna była ta psychologia! [uśmiech] I tak z całej filozofii najbardziej polubiłem właśnie ją. [uśmiech]\nMałgorzata Czekierda: Pamiętasz egzamin na PWST?\nMarcin Kobierski: Pamiętam, pamiętam. Przez ogromny stres byłem tak otwarty, że gdyby mi kazali wyskoczyć przez okno, to pewnie bym to zrobił. [uśmiech] Nagle stanąłem przed ludźmi, którzy byli dla mnie idolami: pan Stuhr, pani Dymna, pani Polony… Ale to był taki stres mobilizujący! Nie czułem żadnego skrępowania. Mógłbym zrobić wszystko. Pamiętam, że kazali mi zdjąć okulary a wtedy soczewki nie były jeszcze tak dostępne. Bez okularów bardzo słabo widziałem komisję. Pani Polony kazała mi powiedzieć do pana Stuhra tekst miłosny, wyobrażając sobie, że pan Stuhr jest moją ukochaną. Miałem powiedzieć mu to prosto w oczy. Stałem w dużej odległości, reflektor świecił mi prosto w oczy. Wśród komisji, za mgłą, odnalazłem sylwetkę podobną do pana Stuhra i powiedziałem cały monolog. Kiedy skończyłem, pani Polony powiedziała: „Dobrze, a teraz pan podejdzie i powie to samo z bliska. Tylko – może pan nie wie – ale to jest pan Stuhr…” . Więc wyszedłem na kompletnego dyletanta. Podobnie było, kiedy kazali mi zaśpiewać i zatańczyć coś. Gdy tańczyłem wyleciały mi z kieszeni drobne pieniądze i pani Polony mówi: „Proszę to pozbierać. Co pan chce, przekupić komisję?”. A ja kompletnie nie widziałem tych pieniędzy, one dla mnie rozpuściły się gdzieś na podłodze, więc mówię: „To są jakieś drobne, niech zostaną”. I wtedy ona tak cudownie wymyśliła: „To niech pan teraz powie tekst Boya-Żeleńskiego grając równocześnie taką etiudę, w której pan szuka pieniędzy. Niech pan mówi tekst i próbuje znaleźć te monety.” I właściwie nic nie musiałem grać, bo naprawdę szukałem tych pieniędzy po całej scenie. I się dostałem! [uśmiech]\nM.Cz.: A jak wygląda tydzień, miesiąc pracy w teatrze Bagatela?\nM.K.: W życiu aktora ciekawsze jest to, że każdy dzień pracy jest inny. W tamtym tygodniu co drugi dzień miałem jakieś spektakle i tylko jedną próbę, ale kolejny tydzień będzie zupełnie inny, codziennie próba i spektakl. Następny tydzień będzie jeszcze inny, rano próba, a wieczorem dwa spektakle. Nigdy nie ma stałości w tym zawodzie, to wszystko jest bardzo nieprzewidywalne. Czasami to mi przeszkadza, bo ktoś do mnie dzwoni i mówi: „Jedziemy za miesiąc na wyjazd, jedziesz z nami?” A ja w tym momencie nie wiem, czy będę mógł, bo nie znam jeszcze repertuaru, nie wiem, czy wtedy będę grał, czy będę miał próby. Z tym się wiąże duża niepewność. Ale już nauczyłem się z nią żyć, choć kiedyś mnie to stresowało. Bałem się np. kiedy przez pół roku nie byłem obsadzany. Wydawało mi się, że jestem do kitu, że to wszystko się zaraz skończy i nie będę grał wcale. Na pewno mam to szczęście, że zawsze ta praca przychodzi. Przez to nie mam okresu dużego bezrobocia, a nawet czasem za nim tęsknię.\nM.Cz.: W co – poza tym, o czym już rozmawialiśmy – jeszcze się angażujesz?\nM.K.: A mamy tyle czasu, żeby wymieniać? [uśmiech] Mam wiele takich akcji, które pojawiają się okresowo. Np. dzwoni moja koleżanka ze szkoły i mówi, że musi przygotować jakieś przedstawienie i prosi, bym jej pomógł. I wtedy staram się sklecić jakiś scenariusz, potem przychodzę na jakąś jedną próbę i kontakt się urywa. Ale zaraz pojawia się jakiś inny projekt, w innej grupie. Nowością jest dla mnie praca z dorosłymi. Od dwóch lat współpracuję z grupą „ Misterium” w Trzebini i wspólnie tworzymy spektakle. Tam chyba jestem najbardziej zaangażowany… [uśmiech] Grają tam nauczyciele, jest prawnik, jest biznesmen, są ludzie różnych zawodów i w różnym wieku, trzydziestka, czterdziestka, pięćdziesiątka, sześćdziesiątka! I to jest niesamowite. Pracowałem już z młodzieżą, ale praca z dorosłymi okazała się czymś zupełnie innym. To ich zaangażowanie jest porażające i dla mnie niespotykane. To, że im się chce bawić w teatr, pomimo pracy, rodziny, różnych obowiązków, dodaje mi skrzydeł….\nM.Cz.: A teraz będziemy łowić ryby. Przypomnij sobie jakieś najpiękniejsze, najlepsze przedstawienie, w którym grałeś. Co to było?\nM.K.: Jeśli chodzi o szkołę teatralną, były tam takie dwa niesamowite przedstawienia, które pamiętam do dziś i w których zostawiłem swoje najpiękniejsze wspomnienia. To był spektakl Samobójca w reżyserii Jerzego Treli, gdzie grałem postać głuchoniemego i nie mówiłem ani jednego słowa... A drugi spektakl to byli Letnicy Gorkiego, w reżyserii Krystiana Lupy. To spotkanie z teatrem Lupy było wspaniałym doświadczeniem. Spektakl trwał cztery godziny, ale był najpiękniejszym wydarzeniem teatralnym w moim życiu. Teraz, w zawodowym teatrze staram się każdą rolę polubić i każdą dobrze wspominać. Mało mam takich, których nie lubię i chciałbym zapomnieć. Na pewno Skrzypek na dachu był moim ukochanym spektaklem. Jestem człowiekiem bardzo wyczulonym na muzykę i na dźwięki i im więcej tej muzyki w teatrze, tym lepiej się czuję. A Skrzypek jest przecież musicalem. Uwielbiam musicale!\nM.Cz.: To teraz szukamy zdechłej rybki. W jakim spektaklu nigdy w życiu byś już nie zagrał?\nM.K.: Chyba nie ma takiego spektaklu… No dobra… był taki jeden, „Nienasyceni”, do którego jakoś nie tęsknię. On dosyć szybko zszedł z afisza, po dziewięciu razach.\nM.Cz.: Są takie role, które długo kojarzą się z daną osobą, np. papież Adamczyk. Czy Ty masz w swojej karierze aktorskiej taką rolę?\nM.K.: No tak... Dawno temu popełniłem taki serial „Buła i spóła”. To było zaraz po skończeniu szkoły teatralnej. Zagrałem tylko 50 odcinków, ale ponieważ ta rola była bardzo charakterystyczna (grałem trochę nierozgarniętego chłopca) to się do mnie przykleiła. I pomimo, że serial skończył się dawno temu, to wciąż wiele osób rozpoznaje mnie i krzyczy: „O, Buła!”. [uśmiech] I tak od tej Buły nie mogę się uwolnić już od dziesięciu lat.\nM.Cz.: A robisz coś w tym kierunku, żeby już nie być Bułą, czy już Ci to pasuje?\nM.K.: Ja nie uciekam przed tym. To jest wybór każdego widza, jak kogoś postrzega. Ja z tym nie walczę. Na początku się może trochę zżymałem, trochę miałem tego dosyć, bo nie chciałem być kojarzony z jedną rolą. Ale potem przestałem walczyć. Czasem sam danych aktorów postrzegam z perspektywy tej, a tej roli i nie mogę poza to wyjść. Więc teraz sam to przyjmuję. Ale bardzo się cieszę, gdy ktoś rozpozna mnie nie z serialu lecz z jakiejś roli w teatrze!\nM.Cz.: Odmówiłeś kiedyś zagrania jakiejś roli?\nM.K.: Zdarzyło się... To nie były jakieś wielkie rzeczy, one głównie wiązały się z cielesnością, [uśmiech] czyli np. miałem pokazać pośladki w teatrze albo w jednym filmie miałem wystąpić nago. Nie chciałem tego zrobić, więc odmówiłem.\nM.Cz.: Jest taka rola, którą bardzo chciałbyś zagrać?\nM.K.: Nie mam takiej wymarzonej postaci. Na pewno chciałbym zagrać rolę, która otworzy we mnie jeszcze coś innego, która pokaże mi coś nowego we mnie. Oczywiście mam ukochaną postać, którą jest książę Myszkin z „Idioty” Dostojewskiego. Udało mi się w szkole na egzaminie zagrać tę rolę. Ale cały czas czekam, że może uda mi się zmierzyć z tą postacią w zawodowym teatrze.\nM.Cz.: Gdy zapytałam Twoich znajomych o rolę, która stałaby się Twoją rolą życia, to wszystkim im kojarzysz się z postaciami biblijnymi i jedna osoba wskazała na Jezusa. Co Ty na to?\nM.K.: Bardzo mi miło. Myślę, że to przedstawienie musiałoby mieć jakąś ciekawą koncepcję, jeśli miałbym zagrać Jezusa, ponieważ na pewno nie jestem stereotypem człowieka, którego widzimy w takiej roli. Jestem zbyt charakterystyczną postacią. Na pewno byłoby to ciekawe, ponieważ mam dosyć komediową physis, [uśmiech] dlatego ten spektakl byłby bardzo radosny i szczególną wagę przywiązywano by pewnie do ludzkich cech Pana Jezusa. Myślę jednak, że w głowie mamy inny obraz aktorów grających Jezusa, że to byłby trochę skandal, gdybym ja zagrał tę postać. Nie wiem czy Pan Jezus by to wytrzymał…\nM.Cz.: I na koniec trzy sprawy, bez których Marcin Kobierski nie mógłby żyć?\nM.K.: No proszę sobie wyobrazić, że bez Pana Boga, to naprawdę bym nie mógł żyć. Na drugim miejscu postawiłbym człowieka, a w tym zmieściłbym i moją rodzinę, i moich przyjaciół, i ludzi, których spotykam. Trzecia rzecz to jest muzyka, bez niej nie potrafiłbym żyć, dźwięk to jest dla mnie życie. Pan Bóg, człowiek, muzyka.


stabilność – Z branży i nie tylko\nZ branży i nie tylko\nOCP przewoźnika – czy warto?\nOpublikowano 5 grudnia 2018 Autor czasopisma\nOCP przewoźnika – czy jest obowiązkowe? Prawo nie zajęło stanowiska w tej kwestii i nie wymaga od przewoźników, aby posiadali właśnie to ubezpieczenie. Zapewne niektórym wydawałoby się, że skoro prawo tego nie wymaga, to już jest dla nich pewna oszczędność i nie muszą się tym ubezpieczeniem interesować. Sytuacja na rynku wygląda jednak nieco inaczej. W… Czytaj dalej OCP przewoźnika – czy warto?\nCzy każda firma powinna się ubezpieczać\nCoraz więcej przedsiębiorców zdaje sobie sprawę z tego, że warto mieć ubezpieczenie firmowe, aby uniknąć różnych nieprzyjemnych sytuacji. Podczas prowadzenia działalności gospodarczej, mogą wystąpić problemy finansowe, z pracownikami, towarem, czy też różne problemy od strony środowiska. Przed sporą częścią z nich może przedsiębiorcę uratować właśnie ubezpieczenie firmy. Czy każdy musi mieć ubezpieczenie firmy? Oczywiście, że… Czytaj dalej Czy każda firma powinna się ubezpieczać\nRozwody – wsparcie prawnika pozwoli przejść spokojnie przez całą procedurę\nNowoczesny biznes nie obędzie się bez konstrukcji stalowych\nTwoje udane zakupy z kuponami promocyjnymi\nUsługi prania wykładzin i dywanów\nGładź szpachlowa i wszystko, co trzeba wiedzieć o jej nakładaniu\nauto biznes biżuteria bransoletka budowanie marki busy busy historia busy Szczecin chiptuning choker dekoracje design dom dom idealny dom na sprzedaż firma firma przewozowa kolczyki lokal marketing mieszkanie moc naszyjnik nieruchomości nieruchomości na sprzedaż ocp przewoźnika ozdoba pierścionek pozycjonowanie pracownicy pracownicy zagraniczni pracownicy ze wschodu przewoźnik reklama rynek pracy samochód SEO silnik stabilność styl ubezpieczenie wnętrza wynajem busów zabezpieczenie zdrowie


Te dwa nowe odcinki trasy, zostaną włączone w już istniejącą ścieżką rowerową. Pierwszy (dwukilometrowy) prowadzić będzie z Nawry do Kończewic. Ważnym elementem będzie tutaj nowa kładka rowerowa na rzece Frybie. W Kończewicach ścieżka łączyć się będzie z wybudowaną w poprzednich latach trasą rowerową prowadzącą w kierunku Chełmży.\nKoszt zadania to ponad 11 milionów złotych. Inwestycja finansowana jest ze środków Unii Europejskiej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego, budżetu województwa kujawsko-pomorskiego oraz wkładów własnych powiatu toruńskiego, gminy Chełmża i miasta Kowalewo Pomorskie.\nŹródło informacji: Urząd Marszałkowski w Toruniu\ndrukuj (Droga rowerowa połączy powiat toruński z powiatem golubsko-dobrzyńskim)


Raport: skutki zmian klimatu kosztowały Europę 400 mld euro. Ile straciła Polska? - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plRaport: skutki zmian klimatu kosztowały Europę 400 mld euro. Ile straciła Polska?\nRaport: skutki zmian klimatu kosztowały Europę 400 mld euro. Ile straciła Polska?\n25 stycznia 2017, 16:43 | Aktualizacja: 25.01.2017, 16:43\nW dokumencie wymieniono obszary społeczno-gospodarcze, które będą najbardziej narażone na zmiany klimatu - m.in. rolnictwo, gospodarkę wodną i przestrzenną, transport, budownictwo i zdrowie. Efekty zmian klimatycznych widoczne będą też w aglomeracjach miejskich. (PAP)\n>>> Polecamy: KE przedłuża kontrole na niektórych granicach w strefie Schengen\nTagi:badania, klęski żywiołowe, ekologia, Unia Europejska, finanse\nzenek(2017-01-25 17:21) Zgłoś naruszenie 62\nale brednie straty pewnie byłyby mniejsze jak bym nam znow jakas zima stulecia sparalizowała gospodarkę? :)\neMZik(2017-01-26 11:17) Zgłoś naruszenie 00\nStraty najwieksze w Niemczech, we Wloszech i Francji bo tam ludzie maja rozbudowane ubezpieczenia i jak cos zniszczy burza to po prostu wystepuja o odszkodowanie do firmy ubezpieczeniowej. A w Polsce ludzie oszczedzaja na ubezpieczeniach i potem jest placz.


Babka bananowa z daktylami i orzechami - extradania.pl\nBy extradania 11 stycznia 2019\npół szklanki orzechów włoskich lub dowolnych bakalii\nDaktyle zalać wrzątkiem a po 15 minutach odcedzić i drobno pokroić. W misce rozgnieść banany, dodać cukier, jajka i rozpuszczone masło, wymieszać. Do drugiej miski przesiać mąkę, sodę oraz proszek do pieczenia, wymieszać. Do mokrych składników dodajemy sypkie i mieszamy energicznie, na koniec dodajemy pokrojone orzechy i daktyle. Ciasto przekładamy do formy posmarowanej masłem i posypanej bułką tartą. Wkładamy do rozgrzanego piekarnika do 180 stopni i pieczemy ok. 50 minut do suchego patyczka. Przed podaniem wierzch posypać cukrem pudrem.\nPrzez extradaniaWypiekibabka, bakalie, banany, ciasto, ciasto bananowe, daktyle, Święta, WielkanocZ 0 komentarzy 11 stycznia 2019 4 kwietnia 2020\n← Pieczony homar z masłem czosnkowo-cytrynowym\nMakaron tagliatelle z mulami w białym winie →