 Amortyzatory (5)\n Dętki (3)\n Opony (21)\n Sztyce regulowane (4)\nLEZYNE CLASSIC KIT BOX łatki do dętek\nProsty, tradycyjny, użytkowy zestaw, w skład którego wchodzą: łatki, klej, płytka piłująca oraz łatka do wewnątrz opony, służący do przyklejenia jej w przypadku większego uszkodzenia. Zestaw: 1 płytka piłująca, 6 okrągłych łatek, 2 owalne łatki, 1 łatka do wewnątrz opony, 1 klej TECHNOLOGIE: SCUFFER - Trwały, wielokrotnego użytku pilnik do dętki wykonany ze stali nierdzewnej, odporny na korozję.\nMAXXIS FOREKASTER 27,5X2,30 120TPI EXO TR ZWIJANA\nLEZYNE SMART KIT BOX Łatki do dętek\nZestaw ten jest idealny na wyścigi. Kauczuk syntetyczny pozwala na bezklejowe poprawki, ponieważ materiał ten jest elastyczny i łatwo poddaje się podczas pompowania opon. Zestaw posiada również większą samoprzylepną łatkę, którą nakleja się wewnątrz opony w nagłych przypadkach - gdy mamy do czynienia z dużym uszkodzeniem opony. Płytka piłująca wykonana ze stali nierdzewnej, odpornej na korozję. Zestaw: 1 płytka piłująca, 6 bezklejowych łatek, 1 łatka do wewnątrz opony TECHNOLOGIE: GLUELESS - Bezklejowe łatki są używane w celu trwałej naprawy. Specjalnie opracowany syntetyczny kauczuk, z którego są wykonane, lepiej rozciąga się podczas pompowania opon, jest bardziej elastyczny. SCUFFER - Trwały, wielokrotnego użytku pilnik do dętki wykonany ze stali nierdzewnej, odporny na korozję.\nLEZYNE POWER LEVER XL Łyżki do opon\nBardzo długie i bardzo mocne łyżki do opon wykonane z wzmocnionego materiału kompozytowego Composite Matrix, dla zwiększenia wytrzymałości i trwałości. Agresywna geometria haka zapewnia łatwe usuwanie opon. Długość XL dla zwiększenia nacisku w trudno dostępnych miejscach. Wygodny szeroki uchwyt. Zintegrowany hak do szprych, który blokuje łyżkę gdy jej nie używamy. Sprzedawane jako para. Ilość: 2 sztuki. Kolor: żółty.\nMAXXIS MINION DHF 27,5X2,50 WT 60X2TPI ZWIJANA 3C/TR/DH\nÖhlins RXF 36 m.2 Air 29’' TTX18 15x110 BOOST offset 44mm Tapered 170mm\nMAXXIS DHR II WT 27,5X2,40 60X2TPI ZWIJANA 3C/TR/DH\nROCKSHOX AM FS ZEB ULT RC2 27SB 180 GLB 44 A1


Stół Bruno 70 cm - Promocje i przeceny - MODOme.pl\n-55% Zobacz na dkwadrat.pl Możesz oszczędzić 600,00 złotych 1 099,00 499,00 PLN\nBend jest rzezbiona pólka i lustrem sciennym w jednym. Uzyj pólek, by wyeksponowac bibeloty i akcesoria. Giecie wykonane jest z laserowo wycinanej, gietej stali i lustrzanego szkla. Stal pokryta jest proszkowo matowa szaroscia, neutralnym odcieniem, który mozna dopasowac do kazdej przestrzeni wewnetrznej.Prosta geometria i origami byly inspiracja projektu Bend. Lustra tworza optyczna iluzje glebi, a wygiete stalowe pólki wygladaja jak wyciecia odslaniajace lustro.\n1 179,00 968,00 PLN\nGarnek niski z pokrywą Classic 4 l\nDuży, niski garnek z pokrywą z gatunku sauté przyda się w każdej kuchni.Zalety:Głównym atutem garnków Classic jest wielozadaniowość - można w nich dusić, smażyć, gotować, a nawet... piec.Dno garnka ma grubość 6 mm, zaś całe naczynie zostało wykonane z aluminium - to sprawia, że dystrybucja ciepła jest optymalna.Opatentowane uchwyty Scanpan nie zawierają żadnych śrub ani nitów, dzięki czemu nie grozi im obluzowanie z upływem czasu. Specjalna powłoka jest nieprzywierająca, łatwa w czyszczeniu oraz przystosowana do kontaktu z metalowymi przyborami kuchennymi.Scanpan swój asortyment produkuje we własnej fabryce w Danii - to gwarancja wysokiej jakości wykonania. Przeznaczenie:Ten duży, niski garnek będzie idealny do dań jednogarnkowych. Materiał:Garnek Classic od Scanpan został wykonany z aluminium.Dobrze wiedzieć!Garnki z kolekcji Classic są dostosowane do używania w piekarniku (w maksymalnej temperaturze 260°C).


Przemysł spożywczy: automatyczne magazyny – firma Cassioli Polska\nGruppo Alimentare Toscana\nWysoka jakość i kontrola w przemyśle spożywczym\nProfesjonalizm Cassioli w całkowicie bezpiecznym transporcie produktów żywnościowych i napoi.\nW dzisiejszych czasach dla firm z branży spożywczej, stających w szranki na bardzo konkurencyjnym i nowoczesnym rynku, kluczowe znaczenie ma zmniejszenie kosztów i czasu trwania łańcucha dostaw, ale przede wszystkim konieczne jest zapewnienie bezpieczeństwa i zdrowia konsumentów, poprzez właściwe obchodzenie się z żywnością w celu zachowania jej świeżości, unikając ryzyka skażenia i rozkładu.\nAutomatyzacja systemów magazynowania i pobierania stanowi wartość dodaną, która zapewnia działanie całego łańcucha przemysłu spożywczego Osiągnięcie wysokiego poziomu bezpieczeństwa i wydajności urządzeń to cel, który należy osiągnąć, aby w dłuższym okresie mogła nastąpić ogólna poprawa wydajności przedsiębiorstwa, co przekłada się na znaczną przewagę konkurencyjną nad innymi firmami.\nFirma CASSIOLI, wśród kilkudziesięciu urządzeń dla przemysłu spożywczego zainstalowanych na całym świecie, opracowała indywidualne rozwiązania dla swoich klientów w zależności od rodzaju transportowanej i składowanej żywności, instalując urządzenia częściowo lub całkowicie zautomatyzowane.\nNasi klienci w branży spożywczej


Krew z kamienia / Donna Leon | Książka w Gandalf.com.pl\nRozdział 4 Paola siedziała z rozdziawionymi ustami, bojąc się, że wszystkie jej matczyne starania żałośnie spełzły na niczym i że wydała na świat potwora, a nie dziecko. Patrzyła na swoją córkę, swojego wspaniałego, olśniewającego anioła, i zastanawiała się, czy to możliwe, by opętał ją diabeł. Aż do tego momentu kolacja przebiegała dość zwyczajnie, przynajmniej tak, jak może przebiegać posiłek opóźniony z powodu morderstwa. Guido, którego wywołano z domu, kiedy właśnie mieli zasiadać do stołu, zadzwonił tuż po dziewiątej z informacją, że wróci dopiero za jakiś czas. Skargi dzieci, że są bliskie głodowej śmierci, złamały tymczasem opór Paoli, podała im więc kolację, wkładając swoją porcję i porcję męża z powrotem do piekarnika, żeby nie wystygły. Siedziała z dziećmi, popijając leniwie prosecco, które stopniowo robiło się ciepłe i mdłe; dzieci pochłaniały ogromne porcje pasticcio przyrządzonego z warstw polenty, ragu i parmezanu. Potem była tylko zapiekana cykoria pokryta plastrami sera stracchino, choć Paola nie mogła się nadziwić, że jej pociechy potrafią jeszcze coś zmieścić w żołądku. — Dlaczego on zawsze musi się spóźniać? — poskarżyła się Chiara, sięgając po cykorię. — Nie zawsze się spóźnia — odparła nielubiąca przesady Paola. — Na to wygląda — powiedziała Chiara, wybierając dwa długie liście i przenosząc je na swój talerz, a potem ostrożnie polewając stopionym serem. — Powiedział, że wróci, gdy tylko będzie mógł. — Przecież to wcale nie jest takie ważne, prawda? Chyba nie na tyle, żeby aż tak się spóźniać? — zapytała Chiara. Paola wyjaśniła im wcześniej przyczynę nieobecności ojca, zdumiała się więc uwagą córki. — Chyba powiedziałam ci, że ktoś zginął — przypomniała łagodnym tonem. — Tak, ale przecież to był tylko jakiś vu cumpra — odparła Chiara, biorąc nóż do ręki. I właśnie na tę uwagę Paola rozdziawiła usta. Podniosła kieliszek z winem, udała, że pociąga łyk, podsunęła półmisek z cykorią Rafflemu, który chyba nie słyszał słów siostry, i zapytała: — Co rozumiesz przez „tylko”, Chiaro? Z zadowoleniem stwierdziła, że jej głos zabrzmiał zupełnie swobodnie. — Dokładnie to, co powiedziałam. Że to nie był jeden z nas. Paola na próżno starała się doszukać w tej odpowiedzi sarkazmu albo próby prowokacji. W głosie Chiary wydawało się pobrzmiewać echo jej własnej niewzruszonej obojętności. — Przez „nas” rozumiesz Włochów lub wszystkich białych ludzi? — Nie. Europejczyków. Ach, oczywiście — powiedziała Paola, podnosząc kieliszek i bawiąc się przez chwilę jego nóżką. Potem, nie tknąwszy wina, odstawiła go na stół. — A jak daleko sięgają granice Europy? — rzuciła w końcu. — Słucham, mamo? — zapytała Chiara, która właśnie odpowiadała na pytanie Raffiego. — Nie dosłyszałam. — Pytałam, jak daleko sięgają granice Europy. — Och, przecież wiesz. To wszystko jest w książkach. — I nie czekając na odpowiedź, spytała: — Będzie jakiś deser? Jako młoda matka Paola, sama będąc jedynaczką i nie mając wcześniej do czynienia z małymi dziećmi, przeczytała wszystkie poradniki i podręczniki dla rodziców. Ponadto przestudiowała wiele książek z psychologii i wiedziała, iż wśród profesjonalistów panuje ogólna zgoda co do tego, że nigdy nie należy poddawać dziecka surowej krytyce, dopóki nie zgłębi się i nic zbada przyczyn jego zachowań bądź wypowiadanych opinii, a nawet wtedy zalecano rodzicom, by wzięli pod uwagę ryzyko zniszczenia rozwijającej się psychiki dziecka. — To najbardziej odrażająca i bezduszna rzecz, jaką słyszałam przy tym stole, i jest mi wstyd, że wychowałam dziecko zdolne wypowiedzieć takie słowa — odparła. Raffi, który nastawił uszu dopiero wtedy, gdy jego radar wychwycił zmianę w tonie matczynego głosu, upuścił widelec. Chiara rozdziawiła usta w zwierciadlanym odbiciu wyrazu twarzy matki i z bardzo podobnego powodu: pod wpływem szoku i przerażenia, że osoba o tak fundamentalnym znaczeniu dla jej szczęścia mogła być zdolna do takich słów. Podobnie jak matka, odrzuciła możliwość zabawy w dyplomację i zapytała: — Co to ma znaczyć? — To ma znaczyć, że vu cumpra nie są tylko czymkolwiek. Nie można ich lekceważyć, traktować tak, jakby ich śmierć nie miała znaczenia. Chiara usłyszała słowa matki, a co ważniejsze, poczuła siłę jej głosu, powiedziała więc: — Nie to miałam na myśli. — Nie mam pojęcia, co miałaś na myśli, Chiaro, ale powiedziałaś, że ten zabity człowiek był tylko vu cumpra. I musiałabyś mi długo wyjaśniać, żebym uwierzyła, iż istnieje jakaś różnica między tym, co te słowa mówią, a myślą, którą wyrażają. Chiara odłożyła widelec na talerz i zapytała: — Mogę pójść do swojego pokoju?\nKrew z kamienia (miękka)\nKrew z kamienia - opis produktu:\nTuż przed świętami Bożego Narodzenia na weneckim Campo Santo Stefano ginie czarnoskóry mężczyzna, jeden z nielegalnych imigrantów trudniących się handlem ulicznym, tak zwanych vu cumpr? (od vuoi comprare? - chcesz kupić?). Morderstwo jest dziełem profesjonalistów, co wydaje się dziwne, bo komu mogłoby zależeć na śmierci tak mało znaczącej osoby? Z początku wszystko wskazuje na to, że dochodzenie nie ruszy z miejsca. Nie sposób zidentyfikować ofiary, a zeznania świadków są niedokładne. Jednakże upartemu, kierującemu się intuicją komisarzowi Brunettiemu udaje się dotrzeć do mieszkania denata i znaleźć tam coś, co czyni sprawę jeszcze bardziej tajemniczą, ale i niezwykle frapującą. Wkrótce potem zwierzchnik nakazuje komisarzowi zaniechać poszukiwań morderców, dając mu do zrozumienia, że kontynuowanie śledztwa wiązałoby się z wielkim niebezpieczeństwem. Tytuł oryginału: Blood from a Stone\n-3% Krew z kamienia książka


TK o Mistrzostwa Europy - dzień III - curling.pl - Curling w Polsce\nTK o Mistrzostwa Europy - dzień III\n7 października 2018 23:00 Aleksander Grzelka\nOstatni dzień TK rozstrzygnął, kto finalnie będzie reprezentował Polskę na Mistrzostwach Europy w dniach 16-24 listopada 2018. Szczególnie wiele emocji przysporzyła rywalizacja kobiet.\nPrzypomnijmy, w sobotę wieczór swoje potyczki wygrali ŚKC Marlex oraz AZS Gliwice Petardy. O 11:30 rozpoczęła się druga kolejka rundy finałowej, którą można obejrzeć wraz z komentarzem na kanale Polish Curling TV na facebooku.\nW pojedynku między Curling Team Łódź a gliwickimi Petardami do 5. enda utrzymywał się charakterystyczny dla tych drużyn niski wynik. Obie drużyny grały nieco bardziej ofensywnie w pierwszej fazie niż poprzedniego dnia. Napięcie na lodzie zaczęło rosnąć od 5. partii, kiedy to AZS dokonał steala za 2 punkty. Od tego momentu mogliśmy zaobserwować intensywniejszą wymianę ciosów na tablicy wyników. Emocje rosły z każdym kamieniem osiągając swoje apogeum w 11. partii. Przed nią gorąco było przez cały 10. end, w którym to łodzianki były bliżej zdobycia więcej niż jednego punktu, co zakończyłoby mecz już w tamtym momencie. Udane wybicie Anety Lipińskiej sprawiło, że w odpowiedzi Marta Szeliga-Frynia musiała wjeżdżać na 8-foot żeby doprowadzić do extra enda – co, z pomocą szczotkujących, się udało.\nOstatnia partia zaczęła się od dwóch dobrych strażników Marii Stefańskiej i fantastycznych odpowiedzi Krysi Beniger, która skutecznie dwukrotnie odsuwała na bok kamienie Łodzi na linii środkowej. W środku enda łodzianki odtwarzały strażnika, jednak skutecznie odpowiadały zawodniczki z Gliwic. Kilka kamieni zostało po lewej stronie przed domem, co swoim pierwszym kamieniem postanowiła wykorzystać skip Curling Team Łódź. Swoją szansę wykorzystała w 100% idealnie chowając się po lewej stronie domu. Aneta Lipińska postanowiła zagrać freeze’a. Zawodniczka, która przez większość spotkania zagrywała wybicia nie wyczuła siły i jej kamień wyjechał z pola gra nie wyrządzając szkód rywalkom. Następnie Marta postawiła kolejny świetny kamień, tym razem na początku domu przy linii środkowej. Całą rywalizację mogła zakończyć ostatnim zagraniem Aneta Lipińska. Siła odpowiednia, jednak linia okazała się ciut za wąska, przez co zahaczyły kamień Łodzi. W tym przypadku widać było brak czwartej zawodniczki w szeregach Gliwic, która byłaby w stanie na szczocie wyprostować tor, po którym jechał kamień. Mecz zakończył się wynikiem 7:5.\nNa torze obok swoją batalię rozgrywali ŚKC Marlex oraz AZS Gliwice Ogień. Od początku spotkania wyższą formę prezentowali katowiczanie raz po raz wykorzustując błędy zespołu kierowanego przez Tomasza Boska. Przy stanie 4:0 dla Marlexu po 3. endzie można było zauważyć spore napięcie i podenerwowanie u zawodników z Gliwic. Sfera mentalna zaczęła ciążyć doprowadzając do jeszcze większych pomyłek. Katowice systematycznie powiększały swoją przewagę aż do 9. enda, po którym spotkanie zakończyło się wynikiem 8:3. Tym samym Tomasz Zioło, Michał Kozioł, Jeremi Telak, Kuba Głowania oraz skip Bartosz Dzikowski będą pierwszymi Polakami, którzy wystąpią w Mistrzostwach Europy grupy A. Ściskamy kciuki i liczymy na obszerne materiały ze strony naszego redakcyjnego kolegi Bartka 😉.\nW związku z powyższymi rozstrzygnięciami, o godzinie 17:00 stanęły naprzeciwko siebie jedynie drużyny prowadzone przez Krysię Beniger i Martę Szeligę-Frynię. Zaczęło się tradycyjnie od niskich wyników. W piątej partii łodzianki mimo swojego hammera straciły 3 punkty i Gliwice wyszły na prowadzenie 4:2. Następne trzy partie należały jednak do Curling Team Łódź. Wpierw skromnie za jeden punkt, później dwa steale po 2 i na tablicy wyników widniał rezultat 7:4. Wydaje się, że w drugiej połowie meczu większą rolę odegrało przygotowanie fizyczne. Były to ostatnie kwadranse maratonu na hali przy ul. Śnieżnej 10. Na pewno 11-endowy pojedynek, który skończył się ok. 14:15 dał się we znaki zwłaszcza grającym w trójkę Petardom. W ostatnich dwóch partiach łodzianki nie oddały już prowadzenia. Mecz skończył się wynikiem 8:5. Na Mistrzostwach Europy gr. B zobaczymy zatem Barbarę Karwat, Marię Stefańską, Zuzannę Rybicką, Adelę Walczak i Martę Szeligę-Frynię. Gratulujemy i trzymamy kciuki! Dziękujemy obu zespołom za ciekawe widowisko.\nJak większość mogła zauważyć, w ten weekend staraliśmy się prowadzić dla Was transmisje z meczów z komentarzem na facebooku. Jesteśmy ciekawi, czy taka forma relacji przypadła Wam do gustu. Dajcie znać co sądzicie w komentarzach na profilu Curling Poland na FB!


Wodoodporny fartuszek/śliniaczek. z rękawami 2 do 4 lat b box\nFartuszek-śliniaczek wodoodporny z rękawami 2-4lata b box\nDoskonale sprawdzi się nie tylko podczas posiłków samodzielnie spożywanych przez maluchy ale także podczas ich radosnej twórczości.\nWyjątkowy, lubiany przez dzieci i rodziców wodoodporny fartuszek/śliniaczek b.box tym razem w wersji dla starszaków, od 2- 4 lat.\nZakrywa również rękawy i nogi, gdy maluch siedzi.\nSkład materiał: 100% z poliester, powłoka zewnętrzna z PU, NIE zawiera BPA, ftalanów i PCW


Polacy wierzą w miłość od pierwszego wejrzenia? | Milionkobiet.pl…\nStrona główna » Psychologia » Polacy wierzą w miłość od pierwszego wejrzenia?\nTagi: miłość od pierwszego wejrzenia zakochanie\nNie od dziś wiadomo, że Polacy lubią romantyczne historie. Czy jednak nasi rodacy wierzą w to, że istnieje miłość od pierwszego wejrzenia?\nZa nami walentynki, czyli czas kiedy miłość, zakochanie i związki są numerem jeden. Są pewne rzeczy, nad którymi dyskusja nie ustaje i chyba nie ustanie nigdy. Jedną z nich jest to, czy istnieje miłość od pierwszego wejrzenia. Co myślą o tym Polacy?\nOczywiście ta teza ma swoich zwolenników jak i przeciwników. Jednak z najnowszych badań przeprowadzonych dla Newsswek'a wynika, że ta pierwsza grupa jest w Polsce znacznie liczniejsza niż ta druga. Czyżby Polacy byli wielkimi romantykami?\n- Od dawna wiadomo, że Polacy to naród romantyków, tak więc nic dziwnego, że blisko dwie trzecie Polaków wierzy w miłość od pierwszego wejrzenia. Naturalnie zdecydowanie częściej są to nastolatki i osoby młode, do 24. roku życia. Starsi najwyraźniej mieli już możliwość zweryfikowania tego mitu. - mówi Marta Rybicka, która pracowała nad sondażem.\nZ badań wynika bowiem, że na pytanie o to, czy ktoś wierzy w prawdziwą miłość od pierwszego wejrzenia, aż 61 procent ankietowanych odpowiada zdecydowane tak. Zdania w tej sprawie nie ma 12 procent, a pozostałe osoby są raczej sceptycznie nastawione do zakochania się od pierwszych sekund.\nProfesor Bogdan Wojciszke, twierdzi, że takie poglądy wynikają z tego, że nasze społeczeństwo żyje w kulturze indywidualistycznej, w której związki opierają się na uczuciach, a małżeństwa są wyborem dwóch osób. W społeczeństwach, w których nadal aranżacja związków jest standardem, czyli między innymi w Chinach, czy Indiach, wiara w miłość od pierwszego wejrzenia jest zdecydowanie mniejsza.\nA wy wierzycie w miłość od pierwszego wejrzenia?


Kształty profili aluminiowych - wymiary - c, u, k, h. Kwadratowy i prostokątny 2022 | Opinie i Ceny | TuPolecam.pl Kształty profili aluminiowych - wymiary - c, u, k, h. Kwadratowy i prostokątny\ntupolecam.pl » Profile aluminiowe » Kształty profili aluminiowych\nProfile aluminiowe mają szeroką gamę kształtów, wzorów oraz cen. Mogą one mieć kształty płaskowników, kątowników, ceowników, rur prostokątnych lub kwadratowych. Profile mają zastosowanie do statywów i siatek laboratoryjnych oraz do wózków podręcznych, ścianek działowych oraz ram nośnych. Pozwalają budować witryny i regały, konstruować stoły, bariery ochronne lub ramy. Wykorzystuje się je do instalacji rolet, poręczy przenośnych i reklam. Można je giąć lub ciąć.\nProfile aluminiowe kwadratowe są łatwe do montowania oraz obróbki. Są one lekkie oraz odporne na działanie czynników zewnętrznych. Stosowane są w branżach motoryzacyjnej, lotniczej, meblarskiej, budowlanej oraz reklamowe. Profile aluminiowe kwadratowe to klasyka tej branży. Do szaf wnękowych oferowane są profile Vancouver, Toronto, Kingston, Bolton. Mają one nowoczesny kształt i nadają się świetnie do stosowania w meblach – w szafach wnękowych oraz szafkach. Są one ciemne – mają barwy szare lub czarne i lekki połysk. Dostępna jest również wersja matowa.\nWymiary profili aluminiowych\nWymiary profili aluminiowych również mają bardzo szeroki wachlarz. Profile specjalnego przeznaczenia wykonane z aluminium mają wymiary 150 x 88 milimetrów i długość 1 lub 1,2 metra bieżącego. Mogą także być o rozmiarach 50 x 32 x 3 mm lub 32 x 60 mm. Oczywiście to tylko przykładowe rozmiary, bo jest ich taka wielość i mnogość, że o wszystkich tutaj nie napiszemy.


Policjanci rozmawiają z dziećmi o bezpiecznym wypoczynku nad wodą - Inicjatywy prewencyjne - KPP Śrem\nPolicjanci rozmawiają z dziećmi o bezpiecznym wypoczynku nad wodą\nJakie są zasady bezpiecznego wypoczynku nad wodą? Dlaczego policjanci radzą, aby korzystać ze strzeżonych i zorganizowanych kąpielisk? Co to są „dzikie kąpieliska”? - to tylko wybrane zagadnienia, które policjanci poruszali podczas spotkania z dziećmi i młodzieżą na plaży w Dolsku.\nŚremska Policja, jak co roku, prowadzi działania związane z Zabezpieczeniem Sezonu Letniego. W związku z tymi działaniami policjanci m. in. spotykają się z dziećmi, które spędzają czas na zorganizowanych formach wypoczynku.\nW ubiegłym tygodniu, 20 lipca, mundurowi na plaży w Dolsku przeprowadzili kilka spotkań z dziećmi, które wypoczywają w ramach półkolonii zorganizowanych przez Towarzystwo Pomocy Potrzebującym im. św. Brata Alberta Nadzieja oraz Klub Relax Spółdzielni Mieszkaniowej.\nPolicjanci rozmawiali z uczestnikami półkolonii przede wszystkim o zasadach bezpiecznego wypoczynku nad wodą. Oczywiście, jak to bywa przy okazji tego typu spotkań, dzieci zadawały też funkcjonariuszom pytania dotyczące specyfiki policyjnej służby i każdy uczestnik półkolonii chciał choć na chwilkę wsiąść do policyjnego radiowozu.\nFot. Wojciech Majchrzak Klub Relax Spółdzielni Mieszkaniowej.


Choiseul - wyspa\nLouis Antoine de Bougainville (ur. 11 listopada 1729 w Paryżu – zm. 31 sierpnia 1811 w Paryżu) – francuski żeglarz, badacz Oceanii.Étienne-François, książę de Choiseul, markiz de Stainville (ur. 28 czerwca 1719 w Nancy, zm. 8 maja 1785 w Paryżu) – francuski dyplomata.\nWyspy Salomona (ang. Solomon Islands) – archipelag w południowo-zachodniej części Oceanu Spokojnego. Ciągnie się z północnego zachodu na południowy wschód na długości ok. 1100 km przy szerokości sięgającej 600 km. Łączna powierzchnia wysp wynosi ok. 40 tys. km². Główne wyspy archipelagu to:\nChoiseul – wyspa w archipelagu Wysp Salomona. Należy do państwa Wyspy Salomona; leży w tamtejszej prowincji Choiseul. Powierzchnia wyspy wynosi 2971 km². Liczba mieszkańców: ok. 20 tys.\nNazwa wyspy, nadana w XVIII w. przez francuskiego żeglarza Louisa Antoine'a de Bougainville'a, upamiętnia francuskiego ministra, księcia Étienne'a-François de Choiseula.\nNajwyższym wzniesieniem na wyspie jest szczyt Mount Maetambe (1067 m n.p.m.).\nWyspa – trwały fragment lądowej powierzchni Ziemi, który jest otoczony ze wszystkich stron wodą. Wyspy istnieją więc na rzekach, jeziorach, stawach, morzach i oceanach. Mała wyspa to wysepka. Za wyspy nie uznaje się ruchomych ławic piaszczystych ani obszarów lądu zalewanych podczas przypływów.Prowincja Choiseul - jedna z 9 prowincji na Wyspach Salomona. Znajduje się na wyspach: Choiseul, Taro, Vaghena oraz Rob Roy.


Oferta > Identyfikacja wizualna\nStworzenie systemu identyfikacji wizualnej firmy to pierwszy krok w budowie jej marki. Profesjonalna i spójna identyfikacja wizualna skutkuje wyróżnieniem marki spośród konkurencji oraz wyższym stopniem sprzedaży towarów i usług.\nProponujemy Państwu wykonanie znaku graficznego, który będzie stanowił bazę całego systemu. Oprócz logo ogromne znaczenie dla marki ma kolorystyka. Powinna być zgodna ze znakiem graficznym i stosowana na innych materiałach np. papierze firmowym, kopertach oraz stronie internetowej.\nProfesjonalny system identyfikacji wizualnej jest przejrzysty i skonstruowany w taki sposób, aby łatwo kojarzył się z marką. Stworzenie znaku firmowego i wybranie barw oraz odpowiednich rodzajów czcionek powinno nam towarzyszyć już przy zakładaniu firmy. Nie należy odkładać tego „na później”. Im wcześniej zaczniemy kreować swój wizerunek, tym prędzej będziemy rozpoznawani na rynku, a co za tym idzie, nasze zyski wcześniej zaczną rosnąć.\nProponujemy Państwu zatem wykonanie logo firmowego i wybór odpowiednich barw, które będą stanowiły o Państwa marce. Ponadto zaprojektujemy i wydrukujemy:


Nazajutrz, nieco przed południem, opuszczamy sadybę Bożydara. (Jeszcze przed wyruszeniem rozdzieliłem zawartość Swenowej skrzynki na trzy części. Jedną dostał Dobko, jako swój udział w zdobyczy. Część Gniewka i moją postanowiliśmy zostawić na miejscu. Niechaj poczekają do naszego powrotu ze Ślęży. Byłoby może i nawet niebezpiecznie tyle dobra ze sobą taszczyć. Gniewko zdecydował z łupu zabrać jedynie złote słoneczko na rzemieniu i nieco srebrnych monet, które zawsze mogły się przydać w nagłej potrzebie. Resztę zakopaliśmy pod pamiętną lipą, stanowiącą dobry punkt orientacyjny. Jedynie sztylety daliśmy Bożydarowi na przechowanie, jako że pobyt w ziemi na pewno nie wyszedł by im na dobre. Zbójecką łódź już wcześniej gospodarze przeprowadzili z potoku na odrzysko i ukryli w zakrzaczonej zatoczce.)\nWprawdzie Bożydar pragnął dłużej nas gościć, ale jeżeli mieliśmy dotrzeć na Ślężę i załatwić nasze sprawy oraz wrócić do domu jeszcze tego lata, nie można było marudzić. Obiecując zatem powtórne odwiedziny w drodze powrotnej, ruszyliśmy w dalszą drogę – tym bardziej, że minęło wiszące nad Bożydarem zagrożenie. Wątpliwe, żeby młoda wdowa chciała kontynuować dzieło męża. Na to zwyczajnie nie miała sił i środków. Jesteśmy więc spokojni o Dobrochnę i Bożydara. Teraz, już bez obaw o swój los, będą mogli pomyśleć o dzieciach Żegoty, w jaki sposób dostarczyć je do rodzinnego domu, albo chociażby tylko przesłać Sulisławie pocieszające wieści.\nBożydar z Bojanem postanowili nas kawałek odprowadzić i w drodze powrotnej ponownie zajrzeć do Gniewoszowa. Płyniemy zatem burta w burtę, przyjemnie gawędząc. Niebawem mijamy osadę, nie zatrzymując się, chociaż aż nas korci, by zobaczyć efekty wczorajszych działań. Byłoby to jednak niezbyt rozważne. Wystarczy, że nasi gospodarze tam będą. Zamawiamy więc na czas powrotu dokładną relację z odwiedzin ich rodzinnej osady. Zaś co do powtórnego spotkania sądzimy, że nastąpi najdalej do dwu – trzech tygodni. Tyle bowiem winno chyba wystarczyć dla załatwienia naszych spraw?\nSpłynąwszy kawałek poniżej Gniewoszowa, żegnamy naszych towarzyszy. Dając się ponieść nurtowi, patrzymy za nimi tak długo, aż nikną nam wreszcie z oczu za zakolem rzeki. I właśnie wtedy dostrzegam słup dymu bijący w niebo w tej stronie, gdzie winien leżeć Gniewoszów. A to ci pechowa osada! Znowu coś w niej płonie. Przez chwilę nawet rozważamy, czy aby nie zawrócić, lecz ostatecznie rezygnujemy. Wszak nie jesteśmy strażą pożarną, by ratować Gniewoszan! Zresztą, nie żywię do nich jakoś sentymentu. Niczym stado baranów pozwolili się okiełzać pysznemu chłystkowi, z kilkoma zabijakami. Niech zatem sami zadbają o swój los.\nNie oglądając się już za siebie, płyniemy w dół Odry. Przy tym nawet nie ma co się spieszyć, gdyż i tak dzisiaj nie ma szansy dotrzeć w pobliże osad przy brodach. Jeszcze przed zachodem słońca stajemy biwakiem na jednej z wysp pośród licznych odrzańskich odnóg. Na wszelki wypadek maskuję łódź gałęziami. Nigdy za wiele przezorności!\nBiwak rozkładamy w głębi wyspy. Nauczeni doświadczeniem dbamy o to, aby jak najmniej rzucać się w oczy. Po wczesnej wieczerzy długo siedzimy przy małym ognisku. Wprawdzie wokoło aż się roi od komarów, lecz specyfik Borzysława znowu udowadnia swą przydatność. Za to biedny Niuk co chwilę kłapie zębami, usiłując złapać natrętne paskudztwo, chociaż sierść dosyć dobrze chroni go przed zakusami spragnionych krwi owadów. Podczas wieczornej rozmowy Gniewko proponuje, byśmy minąwszy odrzańskie brody, zatrzymali się w pobliżu i spróbowali zlokalizować siedzibę Huneryka. Wiemy co to za gagatek, dlatego nie od rzeczy byłoby dokładnie wiedzieć, gdzie mieszka i jak wygląda jego faktoria. Przy okazji można również rozpoznać jakimi dysponuje siłami. Że dysponuje, to wiemy chociażby tylko z nocnego spotkania łodzi, której załoga poszukiwała Rogatego Swena. Okolica ludna, więc nie powinno być z tym większych trudności.\nWprawdzie niezbyt mi się widzi kolejna przerwa w podróży, ale uznaję racje przyjaciela. Jeżeli już tam będziemy, można troszkę poniuchać wokół Huneryka. Byle nie wpakować się znowu w jakieś tarapaty.\n– Ii, nie turbuj się, Sławko. Dobrze będzie – uspokaja Gniewko. – Raz, dwa, obaczym co i jak, i wraz ruszym w dalszą drogę. Do Ślęży nie daleko. Przecie już ją dobrze widać.\nI z tym ostatnim ma rację. Pierwszy raz górę dostrzegłem z sadyby Bożydara i odtąd ciągle nam towarzyszy na dalekim horyzoncie.\nNa wszelki wypadek przed zaśnięciem nie przykładam drew do ognia. Do rana żar i tak całkiem nie zgaśnie. Wystarczy go tylko potem rozdmuchać. Życząc sobie nawzajem dobrej nocy, owinięci derkami, wnet zasypiamy i tym razem mając spokojną noc.\nBudzę się, gdy jutrzenka zapowiada świt. Jeżeli chcemy stanąć przy brodach dla rekonesansu za Hunerykiem, nie ma co zwlekać. Bezceremonialnie trącam Gniewka. Przecież od momentu pobudki do wypłynięcia zawsze mija najmniej godzina.\nSłońce dopiero zaczyna swą dzienną drogę, gdy dłubanka odbija od brzegu. Najpóźniej około południa spodziewam się stanąć u celu. Sądzę, że do wieczora uwiniemy się z Hunerykiem i jutro rano będzie można ruszyć dalej, by za dwa – trzy dni dotrzeć w pobliże Ślęży.\nPo jakimś czasie trafiamy na rzece dwie łodzie rybaków. Potem mija nas duża łódź zdążająca w górę rzeki. Na lądzie widać chaty, czy to pojedyncze, czy też po kilka w grupie. Na rzece także bardziej rojno. I ostatecznie jeszcze przed południem docieramy do brodów. Na wyspie rozłożyła się spora osada, z warownym gródkiem pośrodku. Za nią, bliżej lewego brzegu, następna zamieszkała wyspa. Podobnie i z trzecią wyspą, bliższą prawego brzegu. Na brzegach, z obu stron rzeki również nie pusto. Nie ma co, ludna okolica!\nLądujemy przy lewym brzegu obok zagajnika, ze sto metrów od grupy chat. Przy nich widać dwie duże dłubanki, częściowo wyciągnięte na ląd. Na tykach przy chatach suszą się rybackie sieci.\nGniewko radzi bym z Niukiem został przy łodzi. Lepiej mieć ją na oku. W tak ludnym miejscu zawsze może znaleźć się ktoś na nią łasy. A i Niuka dobrze trzymać z dala od sadyby Huneryka. Zbyt łatwo wpada ludziom w oczy. Po co Frank ma zaraz wiedzieć, że ktoś się nim interesuje?\nI chociaż aż mnie korci, by wraz z Gniewkiem wyruszyć na zwiady, muszę przyznać mu rację. Głupio byłoby pozostawiać dobytek na pastwę losu, a jeszcze bardziej – leźć niepotrzebnie Hunerykowi w oczy. Dlatego zgadzam się, acz z bólem serca, pozostać przy łodzi. Trudno, czasami trzeba zrezygnować z nawet pięknie zapowiadającej się przygody.\nWpierw jednak Gniewko idzie poznajomić się z mieszkańcami pobliskich chat. Przy okazji rozpyta o miejscowe stosunki. Dobrze przecież wiedzieć, co i jak, żeby z powodu nieświadomości nie napytać sobie niepotrzebnej biedy. Może też dowie się czegoś bliższego o Huneryku?\nJa tymczasem przy skraju zagajnika, na obszernej łasze porośniętej łoziną, rozkładam przenośne gospodarstwo. Wprawdzie przewiduję w tym miejscu tylko jeden nocleg, jednak bynajmniej nie świadczy to o tym, że biwak ma być byle jaki. Jedynie niesprzyjające okoliczności lub brak czasu, mogą mnie przymusić do poprzestania na pospiesznej prowizorce. W pozostałych przypadkach zawsze dbam, żeby biwak czynić funkcjonalnym i wygodnym.\nJak najdalej od wody wycinam kilka krzaków wikliny. Ich sprężyste gałęzie posłużą za wygodne materace. Nad posłaniami, w charakterze daszku, rozpinam nieprzydatny dotąd żagiel. Na ścianki boczne wystarczą gałęzie. W odpowiednim miejscu szykuję palenisko. Znalazłem nawet w pobliżu kilka większych kamieni, chociaż zrazu wątpiłem, że takie znajdę. Widać szczęście wciąż mi sprzyja. Przynajmniej nie trzeba budować stelaża na kociołek. Potem podciągam łódź w pobliże biwaku. I chociaż wyciągnąłem ją na ląd, to dla pewności przywiązuję jeszcze mocnym postronkiem do pobliskiego drzewa i na wszelki wypadek maskuję kilkoma gałęziami. Potem, już spokojnie, mogę się zająć przygotowaniem posiłku. Dzięki kobiałce żywności darowanej przez Dobrochnę, dosyć szybko i małym wysiłkiem wyczarowuję niemal wystawny obiad. Kończę w sam raz, by nim uraczyć powracającego od chat druha. Nawet nie wypytuję specjalnie o przyniesione wieści. Niechaj wpierw się pożywi, a dopiero potem zapytam. Lecz tym razem obywa się bez pytania. Skoro tylko ostatni kęs niknie w jego żołądku, sam od siebie przekazuje uzyskane nowiny:\n– Faktoria Huneryka jest po tej samej, co i my stronie rzeki. Najlepiej do niej dotrzeć łodzią, gdyż leży kawałek w górę biegu większego dopływu Odry. Od brodów wiedzie do niej także wygodna droga. Sądzę, że mówiąc o dopływie Odry, chodzi mu o Ślęzę, gdyż ujście Oławy było przed brodami. Trzecim większym dopływem z lewego brzegu będzie Bystrzyca i nią to właśnie popłyniemy w stronę góry.\nHuneryk u rozmówców Gniewka nie cieszył się zbyt dobrą opinią. Miejscowi woleli od niego i jego ludzi trzymać się z daleka. Tak po prawdzie nie chciano nawet zbyt wiele o nim mówić. Wiemy tylko, gdzie szukać siedziby kupca oraz to, że utrzymuje ze dwie dziesiątki różnej maści obieżyświatów i zabijaków. Sama zaś faktoria do złudzenia przypomina gródek – tyle, że nie owalny. Otacza ją płot z grubych żerdzi. Na ostrokół bowiem tutejsza władza nie wyraziła zgody. Ponadto wiemy, że Frank trzyma ze Świdborem – miejscowym naczelnikiem oraz stara się żyć w zgodzie z tutejszą starszyzną. Temu się nie dziwię. Również bym tak postępował – przynajmniej do czasu umocnienia się na obcym terenie. Dziwię się wszakże miejscowemu włodarzowi, iż toleruje pod bokiem jego aż tak liczną drużynę. Potwierdzają się też wiadomości o charakterze handlowych przedsięwzięć Huneryka. Prym wiedzie broń i to nie tylko germańska, jako że Frankowie do tej nacji przecież należą. Prócz broni można u niego nabyć wiele innych rzeczy, które krainy za Łabą wytwarzają. Towar jest dobry, ale i ceny wysokie. Poza tym nasz gagatek nie gardzi niczym, byle tylko zysk rokowało. Można w faktorii zatem wszystko zbyć lub wymienić. A ciekaw pono wszystkich wieści jak mało kto.\nTu przychodzi mi zaraz na myśl zachodnia agentura penetrująca Słowiańskie dziedziny. Pasuje mi do niej Huneryk jak ulał!\nNa dzisiejszy zaś wieczór – kończy Gniewko – jesteśmy zaproszeni na pogrzebowe uroczystości Sierosława. Był gospodarzem jednej z pobliskich chat, a trudnił się szyciem skórzni. Odszedł w zaświaty niespodziewanie, za przyczyną odrzańskiego utopca, który ostatnimi czasy właśnie w tej okolicy trapi ludzi. W parę dni zginęło wpierw kilkoro dzieci. Ich ciał rzeka dotąd nie oddała. Onegdaj zaś, w odmętach Odry, znaleziono Sierosława. Równocześnie przepadła także jego trzynastoletnia córka Więcesława, ale jej ciała nie odnaleziono. Tak po prawdzie, nikt nie był świadkiem żadnego z tragicznych utonięć i do momentu znalezienia we wodzie Sierosława, nikt nie łączył zaginionych dzieci z rzeką. Teraz jednak wszyscy są już pewni, iż to sprawka utopca, co w Odrze siedzi. Pora ciepła, zatem nikt od rzeki nie stroni, rad w jej nurtach doznać ochłody, a dzieciska szczególnie. Te zaś, jak wiadomo, chociażby i nawet potrafiły pływać, zawsze dla utopca stanowią smakowity kąsek. – Tedy i my Sławku winniśmy się strzec, iżby nas mokry nie dopadł – kończy.\nZe smutkiem skinąłem głową, by próżnymi słowy nie strzępić języka nad ludzkim nieszczęściem.\nGniewko wstaje. Do zmierzchu pozostało jeszcze dosyć czasu. Pójdzie zatem zobaczyć Hunerykową faktorię. Na dłuższą obserwację wprawdzie brak czasu, ale będzie to można nadrobić nazajutrz, gdyż i tak po pogrzebowej strawie najpewniej zostaniemy tutaj jeszcze jeden dzień. Wątpliwe bowiem, żeby się skończyła przed brzaskiem.\nI chociaż niezbyt mi się podoba następna przerwa w podróży i to niemal przed celem, nic nie mówię. Ma rację. Po prostu nie do pomyślenia jest wymówienie się od udziału w pogrzebie. A jeżeli pogrzeb, to i udział w strawie. Tego nijak uniknąć.\nSzoruję kociołek piaskiem, a potem zawieszam dnem do góry na wbitym w piach kołku. Może spokojnie schnąć do rana. Dzisiejszą wieczerzę zjemy gdzie indziej.\nDo powrotu Gniewka ze zwiadu miałem nadzieję się zdrzemnąć, lecz nic z tego nie wychodzi, a to za sprawą dzieci z bliskiego sąsiedztwa. Zawsze wszystkiego ciekawe, nie przepuszczą okazji. Już podczas obiadu dostrzegłem ich ciekawe spojrzenia rzucane w naszą stronę, wszakże jeszcze z dalszej odległości. Skoro zostaję tylko z Niukiem, dwu najodważniejszych zbliża się, acz jeszcze niepewnie, gotowi w każdej chwili dać nogę.\nRoześmiałem się. Przecież i ja w ich wieku czyniłem podobnie. A niech to! Przez tyle lat nic się w tej mierze nie zmieniło. Skinąwszy ręką, zapraszam ku ognisku. Niuk dokładnie obwąchuje każdego, lecz widać nie ma żadnych obiekcji, gdyż na koniec ogonem nawet machnąć raczy. Dzieci spoglądają nań ciekawie. Widać jeszcze takiego psa nie widziały.\nPo przełamaniu „pierwszych lodów”, co w tym wypadku trwa bardzo krótko, zupełnie dobrze nam się gawędzi. Potem demonstruję umiejętności Niuka. Na komendę wskakuje na me plecy i pozwala się nosić. Następnie przynosi schowany w zagajniku kołek oraz bezbłędnie odnajduje Dobrosza schowanego w krzakach. Dzieci przybywa i jest ich już pięcioro. Prócz Dobrosza mam zaszczyt gościć jeszcze Ledarga i Bożyciecha, a także Miłkę i Sławkę. Najstarszy liczy sobie wiosen dziewięć, najmłodsza sześć.\nCiekawskie oczka rychło odkryły kuszę i chociaż dotąd czegoś takiego nie widziały, bezbłędnie odgadują jej przeznaczenie. Przy tym nie może się obyć bez zademonstrowania jej możliwości. Strzelam celnie, trafiając ze sporego dystansu w gruby konar wetknięty w nadbrzeżny piach. I tak beztrosko bawimy się przez jakiś czas. W trakcie zabawy, blisko brzegu, przepływa łódź z dwuosobową załogą. Lustrują nas badawczym wzrokiem. Wkrótce nikną za zakolem rzeki. Mniej więcej po upływie pół godziny łódź wraca, jednakże już bliżej przeciwległego brzegu. Może bym i nawet nie zwrócił na nią uwagi, gdyby nie Dobrosz. Ten w mig ją rozpoznał i wskazał ręką. Pewnie rybacy sprawdzający zastawione sieci.\nCzas szybko płynie i ani się spostrzegłem, a tu już słońce dotyka horyzontu. Wraca również Gniewko. Najwyższa zatem pora sposobić się do udziału w smutnej ceremonii. Wdziawszy na grzbiety co lepszy przyodziewek i przypasawszy miecze, jesteśmy gotowi do wymarszu, pozostawiając Niukowi obowiązek pilnowania dobytku. Proszę także Dobrosza, by w czasie naszej nieobecności miał z kompanami biwak na oku. Potem, już spokojnie można dołączyć do grona żałobników zebranych przy chacie Sierosława, w której od śmierci żony w czasie połogu, zamieszkiwał tylko z córką. Obecnie niestety obu ich nie stało, zatem najpewniej chata pozostanie niezamieszkała. Wątpliwe bowiem, żeby ktokolwiek chciał w niej zamieszkać. Zbyt wiele nieszczęść spadło na jej mieszkańców.\nLecz oto z chaty wynoszą ciało topielca. Biedaczysko! Jeszcze mógłby sobie pożyć. Zachodzące słońce złoci go swym blaskiem, jak gdyby w nagrodę za niezbyt długie, lecz pewnie w trudzie spędzone życie. I właśnie wtedy dostrzegam niezbyt rozległy siniak na skroni przy prawym uchu, niknący w bujnej czuprynie.\nMoże i nawet tak nie wypada, ale podchodzę bliżej i schyliwszy się, odsuwam włosy kryjące ucho. Tak, nie mam wątpliwości, że Sierosław przed utonięciem oberwał w głowę. I nie sądzę, żeby to było dziełem mitycznego utopca. Ten podobno trudni się jedynie topieniem nieostrożnych amatorów kąpieli, a nie waleniem kogokolwiek po głowie!\nNa prawej ręce nieboszczyka, powyżej nadgarstka, także widać niezbyt wyraźny, siny odcisk jak gdyby dłoni bez wskazującego palca. Czyżby ktoś nieszczęsnemu unieruchomił również rękę kleszczowym uściskiem?\nOdstępuję od mar, czyniąc ręką znak pokoju: Spoczywaj biedaku w spokoju, wszakże twa krew woła o pomstę do nieba!\nMary ze zwłokami ułożono na umajonych choiną saniach, do których zaprzężono wołu. Przy blaskach gasnącego dnia, kondukt rusza. Za saniami postępują płaczenice – zawodzące i bijące się powrozami. To takie specjalnie w tym celu wynajęte płaczki. Ich śladem podąża reszta żałobników. Normalnie za zwłokami winna iść najbliższa rodzina. Cóż, kiedy jej zabrakło. Ostatecznie docieramy na żalnik usytuowany na z rzadka porośniętej krzakami wyniosłości. Zdjęte z sań zwłoki lądują na szczycie stosu – prawie dwumetrowej wysokości konstrukcji, z na krzyż ułożonych konarów. Mistrz ceremonii – chyba żerzca – z zapaloną pochodnią, trzykrotnie go obchodzi, śpiewając pieśń wskazującą duszy zmarłego dalszą drogę. Po oczyszczeniu w ogniu i spaleniu podlegającej rozkładowi ziemskiej powłoki oraz czterdziestodniowej tułaczce jeszcze na tej ziemi, powędruje w zaświaty, by tam wieść szczęśliwy żywot. Zaklina przy tym duszę, by w czasie tułaczki pozostawała na żalniku i nie wracała do domu. W zamian obiecuje stałą pamięć, jak i niezbędne pożywienie. W końcu podpala stos z czterech stron. Oprócz zmarłego znalazły się na nim także jego osobiste rzeczy oraz pożywienie w gliniakach i dzban piwa. Dostrzegam również gąsiorek miodu. Skoro już stos płonie wielkim ogniem, zaczynają się pląsy. Żałobnicy tańczą, wesoło pokrzykując, zaś najgłośniej zawodzące dotąd płaczenice.\nBoży świat tonie już w głębokim mroku i tylko krąg wokół stosu rozświetlają płomienie, rzucając migotliwe blaski. Wydaje się, iż wydłużone cienie pląsają po ziemi dużo żwawiej niż uczestnicy pogrzebu. Mniej więcej po godzinie stos przygasa. Teraz widać, że złożono go w płytkim wykopie, w który zaraz ostrożnie zgarnięto jego niedopalone pozostałości. I na tym koniec. Jutro, po wystygnięciu i dopaleniu żaru, popioły zbierze się do popielnicy – specjalnego dużego gara z pokrywką i zakopie w miejscu spalenia. Odtąd już tylko niewielki kopczyk mogiły będzie znaczył miejsce spoczynku Sierosława i przy nim za czterdzieści dni ponownie spotkają się uczestnicy pogrzebu, by zaimprowizowaną biesiadą uczcić odejście w zaświaty uwolnionej od ziemskich trosk duszy szwieca.\nWracamy ku chatom. Tym razem droga wydaje się dużo krótsza niż poprzednio. Dopiero po czasie konstatuję, że w drodze na żalnik kondukt najpewniej kluczył, chcąc zmarłemu utrudnić orientację w terenie, a tym samym utrudnić ewentualny powrót do domu. Dlatego też najpewniej pogrzeby urządza się wieczorem, by żałobnicy wracając z żalnika po ciemku, nie ułatwili duszy zmarłego podążania ich śladem.\nPrzy chacie Sierosława płonie kilka pochodni. W ich blasku dostrzegam długi, prowizoryczny stół z żerdzi, a przy nim podobnej konstrukcji ławy. Siadam z Gniewkiem przy końcu tej najbardziej wysuniętej w stronę naszego biwaku. Chcę bowiem w czasie strawy na chwilę opuścić biesiadników, by sprawdzić, jak tam Niukowi idzie pilnowanie powierzonego dobytku? Najpewniej już się niecierpliwi, wyglądając naszego powrotu. Rozglądam się też za Dobroszem, chcąc podziękować za doglądanie biwaku. Mam nadzieję, że jeszcze nie śpi? Ee, chyba nie, gdyż nawet mniejsze odeń dzieci kręcą się przy uczestnikach strawy. Wszak to dla nich nie lada gratka i niecodzienne wydarzenie.\nNa stole w misach mnogość jadła, może niezbyt wykwintnego, ale za to w obfitości. Nie ma obawy, żeby go zabrakło. Piwo leje się pienistym strumieniem w skwapliwie podstawiane kubki. Pijemy oszczędnie, jednakże tak, by nie urazić współbiesiadników. Nie mamy ochoty się upijać. Jutro koniecznie musimy być w formie.\nSkoro już przebrzmiały mowy sławiące naszego dopiero co na żalnik odprowadzonego gospodarza oraz spłynęły w gardziele wznoszone zań toasty, można wreszcie bardziej swobodnie pogadać z sąsiadami przy stole. Gniewko wcześniej poznajomił się z większością, mnie przypada uczynić to teraz. Po chwili rozmawiamy ze sobą tak, jak byśmy znali się od lat. Siedzę obok Strzeżysława – rybaka, mając naprzeciw Lutogniewa – najbliższego sąsiada szewca. Przypomniawszy sobie blady siniak w kształcie dłoni na ręce zmarłego, pytam rybaka czy przypadkiem nie zna kogoś bez wskazującego palca?\nStrzeżysław zamyśla się na chwilę, ostatecznie jednak zaprzecza.\n– Nie, takiego jeszcze nigdy nie spotkał. – Podobnie i Lutogniew. Odpada zatem podejrzenie, że to któryś z sąsiadów dopomógł Sierosławowi przenieść się w zaświaty. Tak zresztą od początku przypuszczałem. W tak małej społeczności raczej trudno byłoby ukryć zbrodnię, nie mówiąc już o ewentualnych sąsiedzkich niesnaskach. Tu zaś wszyscy bardzo dobrze wspominają zmarłego i szczerze żałują, iż go już pośród nich zabrakło. Przy okazji dowiaduję się, że to właśnie Strzeżysław znalazł ciało w rzece. Pytam więc, czy aby nie dostrzegł siniaka na prawicy Sierosława?\n– A tak, był tu – wskazuje miejsce na ręce.\n– Jakby odbita dłoń bez jednego palca?\n– Na isto! – I dopiero po chwili w jego oczach dostrzegam błysk zrozumienia: – Toś bez to pytał o tego bezpalcego?\n– Ano, ano Strzeżysławie. Tak mi się widzi, iże ktoś utopca wyręczył. Wszakże ujęcie złoczyńcy rzecz trudna. Przecie nie każdy bez palucha to on. Wszelako warto za takim poniuchać. A nuż się najdzie?\nDalszą rozmowę przerywa przybycie Dobrosza, który okazuje się być synem mego rozmówcy. Przy chłopcu dostrzegam Niuka. Zdziwiłem się, ale tylko w pierwszej chwili. Widocznie musiał mnie zwietrzyć i uprzykrzywszy sobie warowanie, postanowił dołączyć do pana, który w dodatku siedzi przy zastawionym stole.\n– Też mi pan! Sam się obżera, a biednemu psu każe o pustym brzuchu siedzieć przy jakimś dziadostwie! – Wyczytawszy taki wyrzut w psich oczach, nawet nic nie mówię, puszczając w niepamięć opuszczenie powierzonego posterunku. Dawno powinienem był psisko zluzować. Posunąwszy się nieco na ławie, kiwam na Dobrosza, by usiadł przy nas. Niuk natychmiast wskakuje przednimi łapami na ławę, radośnie machając ogonem. Daję mu spory gnat, częściowo już obrany z mięsa. Kładzie się obok i przytrzymując kość przednimi łapami, puszcza w ruch ostre zębiska.\nDorosz siada przy nas. Widzę, iż coś z nim nie tak. Zupełnie nie ten chłopak, co dzisiejszego popołudnia. Siedzi markotny i nawet słowa nie powie.\n– Cóż ci to Doroszu? Stało się co?\nWpierw nawet niezbyt chce mówić, traktując nas pojedynczymi słowami, lecz ostatecznie tama puszcza i wtedy z wrażenia aż mi szczęka opada.\nPo wyruszeniu pogrzebowego konduktu na żalnik, mój młody przyjaciel ruszył w stronę biwaku. Przecież prosiłem, by miał go na oku. A tak po prawdzie, przede wszystkim chodziło o kuszę, która chłopaka zafrapowała. Nadarzała się jedyna i niepowtarzalna okazja, żeby ją zobaczyć z bliska oraz przynajmniej dotknąć. Wątpił bowiem, bym mu pozwolił nią się pobawić.\nNiuk radośnie przywitał chłopaka. On zaś już miał kuszę w ręku i zabierał się do jej naciągania. Zapamiętał przecież jak to robiłem. Z niejakimi trudnościami naciągnął cięciwę dźwignią, a następnie wyjął bełt z kołczanu i drżącymi z emocji rękoma, umieścił na łożu, przyciskając końcówkę sprężystą blaszką. Teraz już był Sławkiem z dalekiej krainy Golęszyców. Wziął na cel niezbyt odległy pień drzewa na skraju zagajnika. Wprawdzie już zaczynało ciemnieć, lecz jeszcze nie na tyle, by nie widzieć celu. Po krótkim celowaniu ściągnął spust. Świsnęła cięciwa, zaś bełt – o dziwo – ugrzązł w upatrzonym pniu, wprawdzie nie tam gdzie miał, ale jednak! Rozgrzany sukcesem, tym razem za pierwszym podejściem uporał się z naciągiem cięciwy. Niestety drugi strzał był niecelny. Bełt poszybował w las. Za trzecim razem znowu sukces. Podobnie i przy czwartym strzale. Za to strzał piąty okazał się pudłem. To go otrzeźwiło. I chociaż miał już kuszę ponownie naciągniętą, po chwili zastanowienia odłożył ją na bok. Wszak marnuje nie swoje strzały! Dwie poszły w las i wątpliwe, żeby je odnalazł. Podbiegł zatem do drzewa, chcąc przynajmniej odzyskać te tkwiące w pniu. Próba wyrwania bełtów oczywiście spełzła na niczym. Przestraszony takim obrotem sprawy, już na dobre odłożył naciągniętą kuszę wraz z kołczanem na swoim miejscu. Siedząc przy Niuku medytował, jak się wytłumaczyć? Wiedział, że nie powinien był samowolnie ruszać nie swojej własności. Ostatecznie postanowił mnie przeprosić i zaraz mu się lżej na sercu zrobiło. Jeszcze jakiś czas zabawiał Niuka, umilając psu czas oczekiwania na mój powrót. W międzyczasie mrok na dobre okrył okolicę, najwyższy zatem czas wracać do domu – tym bardziej, że w rzece mógł czyhać utopiec, któremu nawet silny Sierosław nie dał rady. Na wspomnienie o tym, chłopcu ciarki przeszły przez plecy. Pożegnawszy Niuka, ruszył pędem w stronę domu. Byle dalej od rzeki!\nPrzebiegł może kilkadziesiąt kroków. Mijając krzak łoziny, potknął się i rymsnął jak długi. W następnej chwili ktoś go przydusił do ziemi, zaś wielka dłoń zatkała usta. Zamarł z przerażenia, bojąc się nawet głębiej odetchnąć. Leżał bez ruchu, z trwogą oczekując na dalszy bieg wydarzeń. Po chwili mocna ręka postawiła go na nogi. Lecz dłoń nadal zakrywała najmniej połowę twarzy. Jednak dłoń była ciepła! Zatem nie utopiec. Ten powinien być mokry i zimny. Odkrycie to wzbudziło w nim wolę walki. Z całej mocy wbił zęby w zakrywającą usta dłoń. Okrzyk bólu zmącił nocną ciszę, zaś dłoń odskoczyła od twarzy.\n– Niuk! Niuk – wrzasnął przeraźliwie, jednocześnie kopiąc w tył nogą i usiłując się wyrwać napastnikowi. To wszakże było ponad jego siły. Mocna dłoń nadal krzepko dzierżyła go za kark.\nLecz oto na placu boju zjawił się nowy uczestnik. Do szamoczącego się z Dobroszem draba przypadł mój czarnuch. W tej sytuacji trudno oczekiwać, żeby ten nadal skupiał się na trzymaniu chłopaka. Zaciśnięte dotąd na karku palce rozluźniły chwyt i Dobrosz rozpaczliwym szarpnięciem zdołał się wyrwać prześladowcy. Niestety drogę do domu zagradzała niewyraźna sylwetka drugiego draba. Bez chwili namysłu zawrócił w stronę dopiero co opuszczonego biwaku. Tu dopadł kuszy i w mig założył bełt. Ściskając ją kurczowo, odwrócił się w kierunku, skąd mogło nadciągnąć niebezpieczeństwo. Poniechawszy draba, Niuk przybiegł za Dobroszem, ale i w ślad za psem również ktoś podążał, z trzaskiem roztrącając gałęzie. Chłopak cofnął się aż na skraj zagajnika. Tam stanął pod drzewem, mocno opierając się o pień. Ściskając kolbę kuszy po pachą, z drżeniem serca czekał na to, co los zrządzi. Skoro więc tylko przed nim zamajaczyła ciemna sylwetka prześladowcy, ściągnął spust broni. Mając cel nieomal w zasięgu ręki, raczej trudno spudłować! Plasnął bełt, grzęznąc w torsie draba. Trafiony, nie wydawszy nawet jęku, osunął się na ziemię. Dobrosz tymczasem nadal trwał pod drzewem, ściskając kolbę wystrzelonej kuszy. I gdyby wówczas kompan powalonego wkroczył do akcji, byłoby po Dobroszu. Na szczęście drab jakoś do tego się nie palił. Dało to chłopcu chwilę wytchnienia, na tyle długą, aby ochłonąć. Niestety nie miał następnego bełtu. Te, wraz z kołczanem, zostały przy posłaniach na biwaku. Tam jednak za żadną cenę teraz by nie poszedł. Drogę zagradzał przecież powalony na ziemię drab, zaś w ciemnościach czaił się drugi. Zaszył się więc w zagajniku, mając Niuka przy boku i siedział tam z duszą na ramieniu tak długo, aż nie usłyszał gwaru ucztujących żałobników przy Sierosławowym domu. Zatoczywszy duży łuk, chcąc się trzymać jak najdalej od rzeki, doszedł do domu. Tu zostawił kuszę i przyszedł do nas.\nZelektryzowani opowieścią, zrywamy się od stołu. Niuk, z kością w zębach, spogląda na nas zdziwiony. Proszę Dobrosza, żeby przyniósł kuszę, a gdy już ją mam w ręku, ruszamy w piątkę na miejsce niedawnych wydarzeń. Niuk dopiero po chwili do nas dołącza z gnatem w pysku.\nLutogniew wysoko unosi pochodnię. Na piasku, przy krzaku łoziny, wyraźnie widnieją ślady szamotania Dobrosza z napastnikiem. Obok widać odbitki stóp drugiego draba. Podążamy drogą ucieczki chłopaka.\nNa biwaku podnoszę z ziemi kołczan z bełtami i bezzwłocznie przygotowuję kuszę do strzału. Strzeżysław poleca synowi zostać na miejscu. Przydaję mu Niuka do towarzystwa. Teraz tylko dorośli podążają na skraj zagajnika. Rozglądamy się wokoło, lecz nigdzie nie widać postrzelonego. Ale na ziemi jest krew i to nawet dużo, a ponadto ku rzece ciągnie się ślad, jak gdyby tamtędy wleczono coś ciężkiego. I wreszcie nad samą wodą znajdujemy „zgubę”. Sam tu przypełzał, czy też przyciągnął go kompan? Leży twarzą do ziemi, z wyciągniętą do przodu prawicą. Obstąpiwszy go w koło, pochylamy się, przyświecając pochodnią.\nWystarczył rzut oka bym dostrzegł brak wskazującego palca u dłoni.\nStrzeżysław przewraca leżącego na plecy. Odzienie ciemne, nasiąknięte krwią. Usiłuję wymacać puls na szyi – cóż, kiedy bezskutecznie. Szeroko rozwarte oczy na nic nie reagują. Dostrzegam złomek bełtu tkwiącego niemal w sercu.\n– Ale mu Dobrosz dogodził! Nieszczęsny porywacz! Tym razem zdecydowanie mu nie wyszło. Ani by przypuścił takiego zakończenia.\nRaptem doznaję olśnienia. Już wiem dlaczego zginął Sierosław. Przyłapał drabów na gorącym uczynku i oddał życie spiesząc córce z pomocą. Zatem nie w rzece dzieci się potopiły, ale zostały porwane. I tu natychmiast przypominam sobie Rogatego Swena. Widocznie gdzieś jest stały popyt na młodych brańców, zaś interes na tyle wydaje się intratny, że warto dlań ryzykować. A jeżeli Swen i Stubor na dodatek, to dlaczego by również nie Huneryk? Przecież to o nim gadali nocą na łodzi poszukującej Swenowego obozowiska!\n– Wszak to ci jeden z Huneryka niemców – słyszę głos Lutogniewa, jak gdyby potwierdzający moje domysły.\n– I ubijca Sierosława – dodają. – Brak mu palucha u prawicy. Widzicie?\nZastanawia mnie, gdzie się podział jego kompan? Dlaczego nie pospieszył druhowi z pomocą?\nGniewko dokładnie bada ślady, przyświecając sobie pochodnią. Strzeżysław tymczasem odprowadza syna do domu. Nic tu po nim! Po jakimś czasie wraca w towarzystwie dwu sąsiadów. To Radowuj i Bogumił. Radowuj przed pięcioma dniami stracił dwunastoletniego syna. Dotąd ma go za zmarłego. Teraz więc zaraz uświadamiam mu, że nie w rzece należy szukać chłopaka. Wpierw nie pojmuje. Dopiero po chwili zdołał wykrztusić:\n– Nie pomarł? Żywie?\n– Tak mi się widzi. Wszakże tu trza działać nad wyraz rozważnie, iżby Huneryk dzieci wywieźć nie zdołał, albo też przyciśnięty do ściany, ich się nie pozbył. A czy to pewne, że ze strachu o swój łeb, dzieci cichcem nie potopi? Przecie już pono, za sprawą utopca, w mokrym grobie leżą.\nSiadamy na piasku. Trzeba się zastanowić nad dalszym postępowaniem. Długo radzimy, lecz w rezultacie zostaje ustalony plan działania, obiecujący – jeśli nie pełny sukces – to przynajmniej nadzieję powrotu porwanych dzieci do rodzinnych domów.\nPomimo początkowych oporów ze strony części uczestników narady, zwłoki porywacza lądują w Odrze, wyholowane łodzią na środek nurtu. Wątpliwe by woda wyrzuciła je gdzieś w pobliżu. To bardzo istotne, aby ich na dniach nie znaleziono. Chociażby nawet kompan zabitego był świadom jego śmierci, Huneryk, nie widząc zwłok, nie będzie tego do końca pewny. Z równym powodzeniem drab może kłamać, chcąc się oczyścić z zarzutu nie pospieszenia kompanowi z pomocą. Jutro zaś, jeszcze przed południem, Gniewko uda się do faktorii kupca, niby to dla zakupu miecza. Przy spodziewanej cenie, może poprzestać na sztylecie lub toporze. To nie istotne. Natomiast ważne będą przy tej okazji przekazane nowiny, którymi – tak niby mimochodem – podzieli się z ciekawskim Frankiem. (Ten jednak fragment planu ustaliłem z Gniewkiem dopiero nazajutrz rano). A póki co, wracamy do stołu, gdzie w międzyczasie reszta gości już dobrze sobie podchmieliła. Ba, ale też nie było nas przynajmniej z godzinę.\nO pierwszym brzasku opuszczamy pogrzebowe towarzystwo. Przed akcją należy przynajmniej się zdrzemnąć. Wpierw jednak dokładnie przysypujemy wszelkie ślady mogące świadczyć o śmierci porywacza.\nPo czterogodzinnej drzemce jestem gotowy do działania. Budzę Gniewka. W czasie szybkiego śniadania ustalamy, co powie Hunerykowi. Jeszcze przed południem wyrusza, wpierw do brodów, by dopiero stamtąd dotrzeć do faktorii kupca. Zabiera ze sobą pięć srebrnych monet, z tych znalezionych w Swenowej skrzynce. Przed kupcem będzie udawał Głowacza. Już tym winien zaciekawić germańskiego agenta. Z druhami niby to wędruje do Winety przy ujściu Odry do morza. Naturalnie mało co o tej Winecie wie, ale to przecież nie powód, by nie być jej ciekawy. Może nawet przy okazji Franka o nią zapytać. Tak znany kupiec ma zapewne rozległe kontakty i dużo wie. Zaś z mieczem w drodze tak mu się pechowo złożyło, że wysunąwszy się z pochwy, wpadł do wody. Było to na głębinie i już w żaden sposób nie dało się go odzyskać. Usłyszawszy zatem, że Huneryk bronią handluje, przyszedł doń w tej sprawie. Na rzece nie jest bezpiecznie, trudno więc podróżować bez broni. W tym miejscu koniecznie winien napomknąć o rzecznych zbójach, którzy dopiero za sprawą Stubora zostali zgładzeni. Słyszał to oczywiście z ust samego Stubora, gdy gościli w jego gródku. Może się nawet pochwalić, że widział mogiłę draczy na rzecznym ostrowie. Tym na pewno zainteresuje kupca, a przy okazji nie od rzeczy będzie napuszczenia Franka na Stubora. Nie miałbym żadnych pretensji, gdyby się wzięli za łby. Stokroć lepiej, gdyby to zbóje tłukli się wzajemnie, niż niewinni ludzie ryzykowali życiem.\nW tym też miejscu koniecznie musi wspomnieć o porwaniu dzieci. To właśnie niby tak rozeźliło Stubora, że Swen uprowadził jego krewniaków. Następnie Gniewko mógł paplać o czym chce, by na koniec wspomnieć, że i tutaj podobno także dzieci giną, zaś nie dalej, jak dzisiejszej nocy, ujęto jednego z porywaczy. Wprawdzie pono jest ranny i dotąd nieprzytomny, ale gdy tylko odzyska świadomość, już go tam Wratysław dobrze przepyta. Wratysław zaś był konkurentem Świdbora – miejscowego naczelnika – przy tym wrogo usposobionym do Huneryka, który się przecież mienił Świdborowym przyjacielem. (O ciągłej rywalizacji Wratysława z obecnym naczelnikiem, rzekł nam Bogumił, w czasie nocnej narady.) Rzucenie więc jego imienia w odpowiednim momencie winno przynieść pożądany skutek. Wątpliwe by Frank sprawdził Gniewkowe rewelacje. Na to po prostu nie będzie miał czasu ani możliwości, zaś wobec zagrożenia ze strony takiego wroga, kupiec nie może pozostać obojętnym. A chociażby i nawet sam Wratysław wszystkiemu zaprzeczył, Huneryk nie uwierzy, uznając to za podstęp mający uśpić jego czujność. Ba, ujawnienie jego roli w porwaniach dzieci grozi katastrofą! Dlatego sądzę, że przede wszystkim, jak najprędzej postara się pozbyć brańców, najpewniej trzymanych w faktorii. Na zabicie ich chyba się nie zdecyduje. Jedynie żywi przedstawiają sporą wartość.\n– Nie, kupiec tak łatwo z zysku nie zrezygnuje. To właśnie widoki na znaczny zarobek zapewne skłoniły go do udziału w tak ryzykownym przedsięwzięciu. Chyba, żeby poczuł nóż na gardle. Do tego wszakże jeszcze daleko.\nI na tym właściwie misja Gniewka winna się zakończyć, a od tej chwili faktoria musi pozostawać pod ciągłą obserwacją, by nie przegapić decydującego dla oswobodzenia dzieci momentu. Wątpię, żeby wyekspediowano jeńców lądem. To zbyt niebezpieczne. Konwój wozów łatwo doścignąć i skontrolować. Dużo trudniej coś takiego przeprowadzić na rzece. Łodzią z ładunkiem łatwiej skrycie opuścić te strony, w dodatku nie pozostawiając tropu za sobą. Na rozległej i bogatej w odnogi Odrze łatwo zniknąć, nie wspominając już marnych szans ewentualnego pościgu. Po wyprawieniu brańców faktoria będzie czysta i Wratysław ze swymi ludźmi może ją nawet przekopać. Jedynie się ośmieszy nieuzasadnionymi oskarżeniami.\nW oczekiwaniu na taki mniej więcej bieg wydarzeń, poczyniono stosowne przygotowania. Ojcowie i krewni porwanych zostali dyskretnie postawieni na nogi i teraz jedynie czekali na sygnał rozpoczęcia akcji. Przypuszczam, że nastąpi to późnym wieczorem, a najpewniej nocą. Do tego więc czasu wypada cierpliwie czekać. Wpierw jednak wróci Gniewko i zda sprawę ze swej misji. Wtedy też będzie jeszcze można do planu wprowadzić ewentualne poprawki. A póki co, „zmobilizowani” czekają w pogotowiu, by przed czasem nie spłoszyć Huneryka lub chociażby tylko ostrzec, że wokół niego coś dziać się zaczyna. Lepiej by był pewny, że dzisiejszej nocy jeszcze nic mu nie zagraża.\nPóźnym popołudniem wraca Gniewko. Niuk wybiega mu na przeciw. Radosne poszczekiwanie niesie się po rzece. Z daleka dostrzegam, że niesie miecz. Czyżby tym razem Frank się nie drożył?\nSkoro tylko siadł na swym posłaniu, nie wytrzymuję:\n– Gadaj, jako ci poszło?\nTym razem, zazwyczaj małomówny Gniewko, nad podziw się rozgadał. W zasadzie wszystko przebiegało według planu. Bez przeszkód stanął przed obliczem kupca i wyłuszczył powód odwiedzin. Frank zupełnie dobrze rozumiał słowiańską mowę, gorzej było z mówieniem, ale po jakimś czasie, po osłuchaniu się, można było go zrozumieć. Zrazu Gniewko faktora niezbyt zainteresował. Dosyć obojętnie pokazał miecze. Towar był niezbyt dobrej jakości. Gniewko ujął jeden i silnym ciosem w dębowy blat stołu złamał głownię. Prychnąwszy pogardliwie, rzucił kupcowi trzymany złomek.\n– To ma być miecz?! Skoro jeno taki towar macie, próżna ma droga. Łacniej dębczakowi żywot zawierzyć niźli takiemu żelazu!\nKupiec przygryzł wargi i nic nie mówiąc, sięgnął po inny tobół. Po rozwinięciu okrywającej skóry, oczom Gniewka ukazało się kilka starannie obrobionych mieczy, chociaż niezbyt zdobnych. Niebieskawe brzeszczoty lśniły. Ujął jeden. Dobrze siedział w dłoni. Machnął parę razy, markując ciosy. Miecz prawie sam chodził w ręku, nie męcząc jej zupełnie. Co to jednak znaczy dobre wyważenie! Przytknął miecz sztychem do stołu i mocno przycisnął. Głownia wygięła się, lecz po zwolnieniu nacisku odskoczyła jak sprężyna. Nie mogło być wątpliwości, że towar jest przedni. Chociaż może nie należało, pochwalił miecz. Huneryk zrewanżował się komplementem, że widzi iże ze znawcą sprawa. I tak od słowa do słowa, zawiązała się między nimi rozmowa. Gniewko przedstawił się jako Głowacz. Oko Franka na moment rozbłysło zainteresowaniem. Naturalnie mój druh był bardzo rozmowny, pozwalając Hunerykowi ciągnąć się za język. Sypał informacjami, jak z rogu obfitości. Przy okazji nie omieszkał powiedzieć o Stuborze i grasujących na rzece draczach, sprytnie wygubionych zatrutym miodem, porwanych dzieciach oraz mogile zbójów na odrzańskiej wyspie. Huneryk słuchał, nie przerywając, lecz bystremu obserwatorowi, w dodatku zorientowanemu w sprawie, nie uszło uwagi wpierw nagłe zaciśnięcie szczęk, zaś później pięści tak, że pobielały knykcie.\n– Ho, ho! Obłowił się Stubor na draczach! Nie dosyć, iże krewniaków uwolnił, to i towarów nabrał bez liku – zakończył.\nKupiec przytakiwał półgębkiem, niby to cudując się nad sprytem Stubora. Pogadawszy jeszcze trochę o różnych sprawach, na koniec Gniewko „wypalił z grubej rury”, bo czym jak nie strzałem dużego kalibru, była sprawa tutejszych porwań i rzekomego ujęcia jednego z porywaczy. Zaś paplał o tym tak beznamiętnie, jak gdyby była to dlań sprawa obojętna. Nie powinno to Huneryka dziwić, jako że nie dotyczyła Głowaczów.\n– U nas coś takiego nie jest nawet do pomyślenia – zakończył dumnie.\nNaturalnie dostrzegł nagłą bladość na obliczu Franka w momencie relacji o schwytaniu porywacza przez ludzi Wratysława. Zaraz jednak kupiec zapanował nad emocjami.\nW końcu Gniewko zapytał o cenę miecza i tu miłe zaskoczenie, gdyż podana cena była dużo niższa niż przypuszczał. Czyżby wieściami tak zajął faktora, że ten zapomniał o zysku? A może Huneryk uznał, że przekazane wiadomości są na wagę złota? Któż go tam wie. W rezultacie mój kompan stał się właścicielem miecza jedynie za cztery „srebrniki”. Żegnając wylewnie faktora, obiecał odwiedziny w drodze powrotnej. Pewnie zejdzie z tym nieco czasu, ale niechybnie doń zajrzy, chociażby tylko powiedzieć, jako mu się miecz sprawował. Potem, już bez zbędnego marudzenia, opuścił faktorię, odprowadzony przez kupca do bramy. W trakcie wizyty nie omieszkał przyglądnąć się jej rozkładowi. Teraz więc mógł z dużą pewnością stwierdzić, że zdobycie faktorii, nawet zaskakującym atakiem, nie wchodzi w rachubę. Płot solidny i wysoki, w dodatku na całej długości opasany pomostem dla strzelców. Podobnie solidną jest brama. Straż przy niej waruje, mając oko na najbliższą okolicę – tym łacniej, że pozbawioną wszelkich drzew i krzaków, które by mogły dać ukrycie ewentualnym napastnikom. Dobrze zatem, że zaraz na początku odrzuciliśmy pomysł wdarcia się do faktorii siłą. Nic by z tego nie wyszło. Dla obrony ma Huneryk dosyć ludzi, a nawet na pierwszy rzut oka widać, że wojowanie dla nich nie pierwszyzna.\nLeżący dotąd przy nas spokojnie pies, raptem się zrywa. Przezornie łapię go za kark. Od chat nadchodzi Bogumił ze Strzeżysławem, w towarzystwie jakiegoś męża przy mieczu. Wstajemy witać gości. Spoglądam ciekawie na nieznajomego. Nie trzeba specjalnej bystrości, by uznać, że z wojownikiem sprawa. Zaraz go zresztą Strzeżysław przedstawia.\nAni bym przypuścił, iż sam Wratysław zaszczyci nas odwiedzinami! Jestem pełen podziwu. Musi trzymać rękę na pulsie, skoro tak szybko powziął wieści w interesującej nas sprawie. Nie ma co, dobry jest!\nPrzez moment spogląda na nas badawczo. Prosimy, by usiadł na posłaniu. Następnie niemal godzinę rozmawiamy o porwanych dzieciach, śmierci Sierosława, moim spostrzeżeni oraz tym, co się później wydarzyło.\nWratysław żałuje, że ciało porywacza zostało spławione. Byłoby dobrym dowodem przeciw Hunerykowi.\n– Ale niech tam! – machnął ręką. Bardzo jest rad z podstępu, którym mamy zamiar zmusić faktora do szybkiego wysłania brańców w drogę. A już najbardziej pewnie mu się podoba zaszachowanie Huneryka swym imieniem. Zyskuje także jego uznanie plan uwolnienia dzieci. Przechwyciwszy transport, będzie się również miało w ręku ludzi faktora, a to najlepszy dowód przeciw niemu. Przy tym i dzieci powiedzą, kto i gdzie je więził. Przyda nam zatem swych ludzi, żeby przypadkiem coś poszło nie tak. Bierze także na siebie stałą obserwację faktorii. Skoro tylko brańcy ruszą w drogę, da znak ogniem. Tu wskazuje odległy wzgórek porośnięty lasem. Znak od nas dobrze będzie widać, natomiast od Huneryka nie. Zasłoni go zagajnik. My tymczasem poczekamy na łódź lub łodzie przy ujściu Ślęzy do Odry. I tutaj przyda swych ludzi do pomocy. Ba, sam do nas dołączy.\nDziękujemy za oferowaną pomoc. Bardzo się przyda, gdyż z ludźmi przywykłymi do walki będzie przecież sprawa.\nPo wyczerpaniu tematu uwolnienia dzieci, musimy jeszcze cokolwiek opowiedzieć o sobie, lecz nie za wiele, jako że zbliża się wieczór i nasz gość musi się zbierać, chcąc swym ludziom wydać dyspozycje na czas.\n– A czy to który aby nie da znać Hunerykowi? – niepokoję się.\nWratysław tylko się roześmiał i klepnąwszy mnie w ramię, rzecze:\n– Nie, Sławko! Pierwej jęzor własny zeżre który, niźli do Huneryka bieżać umyśli. Tym się nie frasuj. Ze swych pewnym każdego!\nOdchodzi spiesznie, a z nim Strzeżysław z Bogumiłem. I oni muszą się przygotować do akcji. My tymczasem spożywamy wieczerzę. Jestem spokojny. Jeżeli Wratysław nas wspomaga, nie ma obawy o pomyślny wynik działań. Wprawdzie początkowo żywiłem niejakie obawy, co do ich rezultatu, gdyż uwolnienie dzieci mieli przeprowadzić amatorzy – wprawdzie bardzo zainteresowani – lecz przecież nie woje. Teraz jednak będziemy mieli i wojów, zatem przeciwnik niczym nas nie powinien zaskoczyć. A i przewaga liczebna oraz zaskoczenie będą po naszej stronie. Zaś swoją drogą głupi jest Huneryk! Widać żądza zysku przesłoniła mu zdrowy rozsądek. Przecież nawet durny złoczyńca wie, żeby nie broić przed swym progiem! Tymczasem „nasz” faktor zdecydował się łowić dzieci najbliżej, jak tylko mógł. Gdyby to czynił w górę lub dół Odry i niezbyt często, nie tak łatwo byłoby go zdemaskować.\nSłońce już jakiś czas temu zaszło za horyzontem i z wolna zaczyna zapadać zmierzch. Pora ruszać. Przypasuję „awarkę”, zaś Gniewko nowo nabyty miecz. To mi się podoba! Huneryk sprzedał na siebie żelazo i w dodatku za niewygórowaną cenę. Gdyby to mógł przewidzieć. Ale jako doświadczony tajny agent, winien chyba być bardziej przezorny?\nPrzy chatach czeka już ósemka gotowa do akcji. Drugi brzeg niedalekiej Ślęzy obstawia podobna liczba gotowych na wszystko mężów.\nStrzeżysław z piątką towarzyszy siada w łodzie wypełnione sieciami, specjalnie powiązanych grubymi powrozami. Płyną do ujścia Ślęzy. Już wkrótce przegradza ją w tym miejscu sieć na linach i kawałek w górę biegu – druga, zaś przy obu brzegach, zamaskowane łoziną, czają się w cieniu łodzie z załogami. Docierają też ludzie Wratysława. W sumie mamy prawie czterdziestu chłopa, a każdy lepiej lub gorzej uzbrojony. Nie można wszak wykluczyć oporu zaskoczonego przeciwnika.\nLiny utrzymujące sieci zostają poluzowane tak, by sieci zniknęły w toni. Na przeciwnym brzegu mocno je przywiązano do drzew. Z naszej, na razie, nie. Po naciągnięciu w decydującym momencie, także i tutaj zrobimy podobnie. Tym sposobem przeciwnik zostanie zablokowany i raczej trudno mu będzie się przedrzeć na Odrę. Zresztą i na taką ewentualność czekać tam będą dwie łodzie Wratysława. Niemal przy samej wodzie ułożono cztery stosy, gotowe do szybkiego podpalenia. W razie potrzeby oświetlą plac boju.\nGniewko płynie łodzią na przeciwległy brzeg, by jeszcze raz sprawdzić czy wszystko przygotowano zgodnie z planem. Dowodzi tam Strzeżysław. Kwestię dowództwa ustaliliśmy zawczasu z Wratysławem, żeby w tej sprawie nie było żadnych wątpliwości. Później zapewne Wratysław i tak zbierze laury zwycięstwa i odpowiednio je wykorzysta, ale to już mnie nie interesuje. Jest mi obojętne, kto będzie tu naczelnikiem – Wratysław czy Świdbor – byle dzieci wróciły do rodzin.\nCzas płynie, lecz na razie nic się nie dzieje. Wokoło ciemno i cicho. Czekamy na znak. Wprawdzie z tego miejsca będzie niewidoczny, ale przy chatach wypatruje go Dobrosz. Gdy tylko na wzgórku błyśnie ogień, dowiemy się w parę chwil. Przecież do chat wcale nie tak daleko.\nZbliża się północ i już zaczynam się niecierpliwić, jak zwykle niepotrzebnie. Nadbiega Dobrosz:\n– Jest znak!\nTrzykrotny rechot żaby niesie się po wodzie, dając sygnał rozpoczęcia akcji. Od tej chwili obowiązuje bezwzględna cisza. Przyczajeni, czekamy na z dawna wyglądanych. Wprawdzie wokoło ciemno, lecz zupełnie dobrze można dostrzec przeciwległy brzeg. Nie ma więc obawy, żeby nadpływająca łódź została przeoczona. Sygnał zaś do ataku poda Strzeżysław.\nGapimy się w górę biegu Ślęzy, wytrzeszczając oczy, by zawczasu dostrzec nadpływających. I wreszcie na rzece pojawia się cień, zrazu niewyraźny, lecz już wkrótce zupełnie dobrze można rozpoznać łódź. Dlaczego jednak taka mała? Niemożliwe, żeby w niej wieziono brańców! Ta najwyżej pomieści cztery osoby. Zatem jeszcze nie właściwy transport, a raczej szperacz wysłany przodem dla rozeznania sytuacji. Sprytne posunięcie!\nTymczasem łódź już jest na naszym trawersie, pchana do przodu zgodną pracą czterech wioseł. Mija drugą „linię dozoru” i po chwili jest na Odrze.\nNadal czekamy przytajeni, utrzymując bezwzględną ciszę. Lecz oto znowu zapluskały wiosła. Od Odry wracają zwiadowcy. Spokojnie mijają pierwsze sieci pogrążone w toni, a wkrótce i drugie. Sprawnie suną w górę Ślęzy. Jeszcze tylko przez chwilę w oddali majaczy ich cień, lecz rychło niknie.\nMijają następne minuty niecierpliwego oczekiwania. Wreszcie do uszu dochodzi ponowny rechot żaby: raz, dwa, trzy. Nadpływają! Dreszcz emocji przebiega plecy. I oto wreszcie ukazują sie z dawna oczekiwani. Przodem zdążają znowu zwiadowcy, a w ślad za nimi dwie duże łodzie. Wokoło cisza i tylko stuk wioseł opartych o wycięcia w burtach oraz plusk roztrącanej wody, niosą się słabym pogłosem po rzece. Skoro tylko minęli pierwszą „linię dozoru”, naciągamy liny utrzymujące sieci i natychmiast wiążemy wokół pnia drzewa. W parę sekund później, to samo dzieje się z zaporą odcinającą wyjście na Odrę. Strzeżysław ostrym gwizdem daje sygnał rozpoczęcia akcji. I zaraz z cienia wychynęło osiem łódek, szybko zmierzając ku przybyszom. W chwilę później jeszcze cztery. Na brzegach zapłonęły stosy, oświetlając rzekę pomiędzy przegrodami. Na dużych łodziach zamieszanie. Wiosła przestają pracować. Jedynie łódka zwiadowców z impetem wbija się w sieć zagradzającą wyjście na Odrę. Nie ma mowy, żeby zdołała je przerwać. Gwałtowne szarpnięcie zatrzymuje ją w miejscu. Jeden z załogantów, z mieczem w ręku, rzuca się na dziób. Pewnie zamierza ciąć sieci. Zamach i już ostrze rozbryzguje wodę. Ponowny zamach, lecz równocześnie śwista cięciwa łuku. Tryska w rozbryzgu woda, gdy drab wypada za burtę.\nW międzyczasie atakujący opadli duże łodzie niczym psia sfora dziki. Świstają w powietrzu rzucone rybackie sieci, szczelnie spowijając zaskoczone załogi. W ślad za sieciami na łodzie wdzierają się atakujący. Wściekły wrzask niesie się po rzece.\nZ łódki zwiadowców ktoś szczupakiem pryska w wodę. Następni już nie zdążyli. Z obu stron do burt przybijają dwie łodzie. Przeskakuje z nich trzech wojów. Zakotłowało się, ale jedynie przez chwilę. Wkrótce zdobyta łódka przybija do brzegu, zaś rozgrzani zwycięstwem, spieszą ku osaczonym łodziom, na których jeszcze wciąż się kotłuje. Ale i tam wnet nastaje cisza. Zwycięska armada wraz ze zdobyczą przybija do brzegu. Ludzie Huneryka zostają wywleczeni spod sieci na ląd. Część z nich zdążyła zdrowo oberwać, wszakże niektórzy poruszają się o własnych siłach. Wratysław każe ich wiązać. Na opatrywanie ran – jeżeli w ogóle – przyjdzie później czas. Teraz zaś najważniejsze jest uwolnienie dzieci. Po rozerwaniu płacht okrywających ładunek, naszym oczom ukazują się spętani brańcy, ciasno ułożeni niczym sardynki w puszce. Od ognisk odpalono pochodnie i w ich blasku dzieci wędrują na brzeg, podawane z rąk do rąk. Opadają na ziemię przecięte pęta i w następnej chwili uwolnieni giną w objęciach swych bliskich. Tylko jedną dziewczynę nikt nie wita. Najpewniej Sierosławowa Więcka. Chyba wie, co spotkało ojca, a jeżeli nawet nie do końca jest pewna, teraz chyba się domyśla. Przecież wszystko musiała widzieć.\nWratysław poleca brać ludzi Huneryka do jamy. Widocznie zawczasu przygotował dla nich lokum. Powiązani niczym barany, lądują znowu w łodziach, z których niedawno ich wywleczono, tym jednak razem na miejscu uwolnionych brańców. Nasi rybacy zdejmują przegradzające rzekę sieci i zwycięska flotylla rusza. Na brzegach dopalają się stosy.\nRadowuj ściska odzyskanego syna. Strzeżysław podchodzi do samotnej dziewczyny i coś do niej mówi, a potem, ująwszy za rękę, prowadzi do nas.\n– To Więcka, córa Sierosława – przedstawia. Niuk oczywiście nie może jej nie obwąchać. Po chwilce macha ogonem i szczeknąwszy radośnie, staje na tylnych łapach, przednie opierając na ramionach dziewczyny. W następnej chwili jego długi jęzor dwa razy „ślapie” jej twarz.\n– Aleś mu, Więcko, przypadła do serca! – śmieję się i wziąwszy psa za obrożę, sprowadzam na ziemię.\n– Dobrze, już dobrze – poklepuję czarnucha po łepetynie. Puszczony, galopuje wokoło, poszczekując radośnie.\nRozglądam się za uciekinierem ze zwiadowczej łodzi. Widocznie jednak udało mu się wydostać na Odrę, a tam człecze szukaj wiatru w polu! Ale i tak pozostałych schwytano. Oj, nie wykręci się Huneryk! Nie ma szansy. Już tam Wratysław dopilnuje, żeby się nie wykpił.\nWracamy ku chatom, a tam już czeka komplet mieszkańców. Wesołym okrzykom i uściskom nie ma końca. Wnet na stole przy Sierosławowej chacie znowu staje jadło i trunki. Siadamy na ławach, by uczcić zwycięstwo błyskawicznie zaimprowizowaną ucztą. Prawdę powiedziawszy, stokroć bardziej bym wolał się wyciągnąć na swym posłaniu, ale tak nie uchodzi. Dzielimy zatem radość sąsiadów z odniesionego zwycięstwa, jak również nieomal zmartwychwstania utraconych dzieci.\nNa krótko przed pierwszym brzaskiem można wreszcie wrócić do siebie. Przemywszy jedynie twarze i ręce w Odrze, walimy się na posłania. Wprawdzie w sumie niezbyt się napracowaliśmy, lecz emocję czynią swoje.\n skórznie – buty;\n strawa – uczta po pogrzebie, podczas której trawi się dostatki zmarłego;\n szwiec – szewc;\n niemiec – człowiek niemy, w tym wypadku obcoplemieniec, nie władający słowiańską mową;\n łacniej – lepiej;


KIA Proceed 1.6 Optimum - Hatchback I 126KM (2009)\nKIA Proceed 1.6 Optimum Hatchback I 126KM\nKIA Proceed 1.6 Optimum Hatchback I 126KM (benzyna) (2009)\nWersja była produkowana w 2009 roku. KIA Proceed 1.6 Optimum Hatchback I to klasa niższa średnia samochodów osobowych.\nMoc maksymalna wynosi 93 kW, a licząc w koniach mechanicznych moc wersji KIA Proceed 1.6 Optimum Hatchback I wynosi 126 KM. Silnik KIA Proceed 1.6 Optimum Hatchback I jest rzędowy posiadający 4 cylindry o pojemności 1591 cm3. Na każdy cylinder w silniku KIA Proceed 1.6 Optimum Hatchback I przypadają 4 zawory.\nCały układ napędowy KIA Proceed 1.6 Optimum Hatchback I osiąga moment obrotowy 154 Nm. KIA Proceed 1.6 Optimum Hatchback I posiada napęd przedni a typ paliwa na jaki jeździ KIA Proceed 1.6 Optimum Hatchback I to benzyna.\nWarto nadmienić, że KIA Proceed 1.6 Optimum Hatchback I posiada 3 drzwi, 5 siedzeń a bagażnik ma maksymalną pojemność wynoszącą 1300 litrów. Wymiary samochodu: 4250 mm długości, 1790 mm szerokości, 1450 mm wysokości.\nOpinie o KIA Proceed 1.6 Optimum Hatchback I 126KM (benzyna)\nDane techniczne KIA Proceed 1.6 Optimum Hatchback I 126KM (benzyna)\nWymiary KIA Proceed 1.6 Optimum Hatchback I 126KM (benzyna)\nWyposażenie KIA Proceed 1.6 Optimum Hatchback I 126KM (benzyna)\nWykończenie wnętrza imitacją aluminium 2009 Standard (indywidualny)\nAutomatyczna blokada drzwi podczas jazdy 2009 Standard (indywidualny)\nESP + BAS 2009 Standard (w pakiecie) 2 000 PLN\nChromowana osłona chłodnicy 2009 Standard (indywidualny)\nSystem zapobieg. zamarzaniu wycieraczek 2009 Standard\nKierownica i drążek biegów wykończone w skórze i imitacji metalu 2009 Standard\nKoło zapasowe, pełnowymiarowe 2009 Standard (indywidualny)\nKolumna kierownicy regulowana manualnie w dwóch płaszczyznach 2009 Standard (indywidualny)\nGniazdo USB + AUX 2009 Standard (indywidualny)\nTapicerka Premium (materiał/skóra ekologiczna) 2009 Standard\nSzyby tylne dodatkowo przyciemnione 2009 Standard\nPasy bezpieczeństwa z czujnikiem obecności pasażera, przód i tył 2009 Standard\nFotel kierowcy z manualną regulacją odcinka lędźwiowego 2009 Standard (indywidualny)\nTapicerka Sport Concept 2009 Standard\nFelgi aluminiowe 17 z ogumieniem 225/45 2009 Standard\nAluminiowe nakładki na progi i pedały 2009 Standard\nUrządzenie antyoblodzeniowe wycieraczek przednich 2009 Standard\nCena KIA Proceed 1.6 Optimum Hatchback I 126KM (benzyna)\nmarzec 2009 - wrzesień 2009 53 900 PLN\nZdjęcia KIA Proceed 1.6 Optimum Hatchback I 126KM (benzyna)


przeprowadzkisklep.pl a kartony do przeprowadzki - Najlepszy katalog tranzytowy\nDodatkową pomocą może być folia bąbelkowa, jaką uda się zabezpieczyć niezwyklej narażone na zniszczenie produkty. Faktycznie pożądane byłoby wybierać dlatego takie rozwiązania, jakich jakość będzie w pełni odpowiadała potrzebom i jakie pożądane byłoby nabyć. Dzięki posiadaniu odpowiednich produktów pomagających w przeprowadzce możliwe będzie zdecydowanie sprawniejsze zrealizowanie przeprowadzki i niezwyklej komfortowe przedostanie się w konkretne miejsce. Skorzystanie z wysokiej jakości produktów będzie miało naprawdę sens i będzie sprawdzało się naprawdę rewelacyjnie. Rzeczy zostaną niesłychanie sprawnie przewiezione i przeprowadzenie się będzie mogło przebiegać niezmiernie przyjemnie i komfortowo dla wszystkich ludzi.


Jak spędzić miły pokerowy weekend? » PokerGround.com\nJak spędzić miły pokerowy weekend?\nWeekendowe oferty pokerroomów to coś, co wielu z nas spędza sen z powiek. Chciałoby się zagrać, a nie ma jak. Nie ma jak, bo weekendy spędzamy w gronie rodzinnym. Po całym tygodniu pracy w końcu należy się dzieciom i żonie nieco więcej zainteresowania z naszej strony. No ale każdy czasami potrzebuje kilku dni wytchnienia, nie?\nA gdzie znajdziemy wytchnienie po pięciu dniach orki i zasuwania od rana do wieczora? Wytchnienie znajdziemy przy stolikach online, gdzie całymi godzinami możemy oddawać się ulubionej rozrywce i czasami przy okazji nawet wygrać nieco pieniędzy. Żeby jednak ten scenariusz miał szansę powodzenia, musimy zawczasu przygotować sobie grunt.\n1. Wygoń rodzinę z domu\n„Wygoń” to może zbyt brutalnie powiedziane, ale wiadomo o co chodzi. Musimy przygotować sobie plac zabaw, bez żadnych postronnych widzów. Bez wrzeszczących dzieci, bez marudzącej małżonki i tego typu rozpraszaczy. Jeżeli pociecha lub pociechy są stosunkowo małe, najlepiej w takim wypadku skorzystać z instytucji babci. Wysyłamy towarzystwo do babci i spokój. Dzieci się cieszą, babcia się cieszy – i to najważniejsze.\nJeżeli dzieci są większe, możemy kupić im bilet do kina czy po prostu dać trochę forsy, żeby same sobie znalazły ciekawe zajęcie na wieczór. Do kina możemy wysłać również żonę czy kogo tam w domu w charakterze partnera posiadamy. No ale to rozwiązanie na kilka godzin. Wrócą do domu w najgorszym momencie i nici z naszego relaksu. Najlepszą, chociaż najbardziej kosztowną opcją, będzie wysłanie rodziny na kilka dni jak najdalej się da. Kupujemy bilety, bukujemy hotel. Wszyscy szczęśliwi.\n2. Przygotuj paliwo\nChata pusta, laptop przyjemnie mruczy, plan gry mniej więcej ustalony, turnieje czekają. Nie możemy jednak zapominać o tym, że należy zadbać nie tylko o spokój ducha, ale również o zabezpieczenie potrzeb cielesnych. Najlepszym rozwiązaniem będzie telefon do ulubionej jadłodajni – jakieś kurczaki, jakaś pizza – to się nadaje do jedzenia nawet na zimno, więc zapas możemy zrobić na cały weekend. Pamiętajmy również o napojach – skrzynka ulubionego piwa powinna wystarczyć.\nJak dobrze wiemy, czas internetowego turniejowca podzielony jest na 55-minutowe odcinki. Co 55 minut idziemy na papierosa, co 55 minut idziemy do toalety. Byłoby dobrze, żeby na każde 55 minut wystarczało nam jedno piwo. Po pierwsze, wytrzymamy z sikaniem do „za pięć pełnej godziny”, po drugie – nie nawalimy się zbytnio, co może mieć niedobry wpływ na naszą grę. Aha – kto pali, niech pamięta, że przez pięć minut przerwy możemy nie zdążyć wyskoczyć po fajki, lepiej więc zabezpieczyć większy zapas.\nMamy pusty dom, mamy co jeść, pić i palić – czas przygotować sobie wygodne stanowisko. Siedząc przy biurku przez wiele godzin możemy nabawić się silnego bólu pleców i ścierpnięcia tyłka. Warto więc skorzystać z nieobecności domowników i podpiąć się w salonie do telewizora. Laptop kładziemy wówczas gdziekolwiek a sami ładujemy się na wygodny fotel lub kanapę. Duży ekran nie męczy wzroku, ciało w pozycji półleżącej mniej się męczy. Kto lubi, może sobie puścić ulubioną muzyczkę.\nWszystko gotowe, można zaczynać. W co grać, panie premierze?\nOczywiście to zależy od wielkości naszego bankrolla i osobistych upodobań. Chodzi jednak przede wszystkim o zabawę, a gdzie jest najwięcej zabawy? Najwięcej zabawy jest w wielostolikowych turniejach.\nMamy dużo czasu, więc nie musimy grać żadnych turbosów. Osobiście polecam zacząć od czterech deepowych turków na kilka tysięcy graczy. Spokojnie można to ogarnąć, spokojnie można zrobić sobie przerwę nie obawiając się, że blindy nas zeżrą. Kto ma ADHD i nie znosi nawet sekundy bez akcji, może sobie dołożyć ze dwa stoły fastforward, ewentualnie jakieś spiny. Sześć stolików na dużym ekranie to dla większości średnio ogarniętych graczy idealna ilość.\n5. Ciągle gramy..?\nJak zabawa to zabawa. Mamy te 100$ w rollu, nie będziemy przecież się wygłupiać z jakimiś dolarowymi turkami. Pamiętacie to uczucie, gdy wygraliście turniej za dolara? Może nie pamiętacie, bo nie wygraliście, ale ja, jak wygrałem, to pierwszą myślą, po zobaczeniu dodatkowych dwustu dolarów na koncie była konstatacja, że mogłem do cholery grać turniej za 10 dolarów… tak tak, tanie turki – niskie wygrane.\nOczywiście nie przeginajmy pały, ale przecież dobra zabawa musi kosztować. 100$ na weekend, biorąc pod uwagę koszt wysłania rodziny w diabły, to cena do przyjęcia. Tak więc może nie od razu za dychę, ale czemu nie za piątkę? W turniejach za 5$, jeżeli tylko zgromadzi się odpowiedni field, można wygrać i tysiąc dolarów. To już coś!\n6. Już nie gramy\nStatystyka jest nieubłagana. Turnieje MTT to potworna wariancja i w dużej mierze loteria. O tym, czy wygramy turniej, czy odpadniemy przed płatnymi miejscami, może zadecydować jeden coin flip. I zwykle tak się dzieje. I prawdopodobnie nasz pokerowy weekend skończy się całkowitą torbą. Najbardziej prawdopodobny scenariusz będzie wyglądał tak:\nPo rozegraniu 10 turniejów (50$) i minimalnym skeszowaniu dwóch z nich, jesteśmy w plecy 40 dolarów. Pozostałe 60 krąży gdzieś po stolikach fastforward, bo po dziesiątym spinie z mnożnikiem x2 daliśmy sobie spokój z tym złodziejskim syfem. Dolary krążą a my w zasadzie break even.\nCo w takim wypadku robi prawdziwy herbatnik? Kto gra grubo, wygrać musi. Otwieramy więc dwa stoliki NL50, wkupujemy się po 30$ i liczymy na podwojenie. Tak się dzieje na jednym stoliku, gdzie łapiemy jakiegoś flusha na river sprawdzając grube bety posiadacza seta z flopa. Na drugim stole oddajemy stack, wsuwając 5-bet all-in z damami i nadziewamy się na asy.\nZnowu mamy 60 dolarów. Nie będziemy się z debilami tłuc, idziemy wyżej. Jeden stolik NL100. W trzecim rozdaniu na flopie T-high pakujemy all-in z AT i oczywiście przegrywamy z gościem, który trafił seta dziewiątek. I to by było tyle.\n7. Wracamy do rzeczywistości\nNo to pograliśmy. Adrenalina wesoło skwierczy w bani, spać się chce, w pokoju syf, a w gębie kapeć od wypalonych fajek. Za kilka godzin wracają nasi milusińscy, więc musimy posprzątać pole bitwy. Ogarniamy więc syf (albo dzwonimy do zaprzyjaźnionej pani Tereski, która posprząta za 5 dych), zostawiamy otwarte okno, a sami wynosimy się z domu. Najlepiej na basen. A potem do sauny. A potem z powrotem do domu, powitać stęsknione dzieci i wkurwioną partnerkę. Ale warto było!\nPS. Niniejszy tekst ma charakter wyłącznie krotochwilny i nie stanowi oferty handlowej w rozumieniu art. 66 §1 Kodeksu Cywilnego. Za skorzystanie z powyższych rad autor nie ponosi żadnej odpowiedzialności.


Sprawdź Fizyka duszy. Kwantowa księga życia, umierania i nieśmiertelności ebook pdf, chomikuj, epub, mobi. Legalna kultura\nCzym jest śmierć? Pytanie z pozoru łatwe: śmierć to koniec życia, kres istnienia. Ale czy na pewno wiemy, czym jest życie? – dr Amit Goswami Genialny fizyk kwantowy, dr Amit Goswami, przytacza niezbite argumenty na istnienie życia po życiu i tzw. pamięci reinkarnacyjnej. Łącząc naukę, duchowość i świadomość, przedstawia najbardziej kompletny i rzetelny przewodnik po największych zagadkach życia i śmierci. Ta książka odkrywa sposoby, dzięki którym możemy poznać nasze przeszłe wcielenia i przypomnieć sobie poprzednie wydarzenia, by móc wyciągnąć odpowiednie wnioski na przyszłość. W przystępny sposób wyjaśnia wielce kontrowersyjne zjawisko – channeling – fenomen, dzięki któremu niektórzy ludzie potrafią wcielać się w „dusze” zmarłych. Dzięki niej w końcu otrzymamy odpowiedzi na najbardziej nurtujące pytania: Co dzieje się z nami po śmierci? Czy „coś” z poprzednich wcieleń w nas zostaje? Czy możemy nawiązać kontakt ze zmarłymi bliskimi? Książka zaciekawi wszystkich, którzy interesują się tematem reinkarnacji, życiem po życiu, fizyką kwantową. Jest skierowana do fanów rewolucyjnych teorii Amita Goswamiego oraz wszystkich niedowiarków, którzy by uwierzyć, potrzebują twardych danych naukowych. Pierwsza książka, która udowadnia, że jesteśmy nieśmiertelni!\nFizyka duszy. Kwantowa księga życia, umierania i nieśmiertelności - to ebook opublikowany przez Illuminatio.\nNumer ISBN tej publikacji to 9788363965754.\nPremiera "Fizyka duszy. Kwantowa księga życia, umierania i nieśmiertelności" miała miejsce dnia .\nAutorem jest Amit Goswami. Oryginalnym językiem tej publikacji jest język polski.\nZostał on zakwalifikowany w kategorii: . Napopularniejsze rozszerzenia plików dla Fizyka duszy. Kwantowa księga życia, umierania i nieśmiertelności to MOBI, EPUB oraz PDF.\nAby przeczytać cały ebook Fizyka duszy. Kwantowa księga życia, umierania i nieśmiertelności musisz poświęcić ~3 -5 godziny. Na ebook składa się około 135 stron co w uśrednionym przeliczeniu daje około 33000 słów.\nFizyka duszy. Kwantowa księga życia, umierania i nieśmiertelności - powiązane ebooki do pobrania:


<<<Strona: 15 / 25>>> strony: 12345678910111213141617181920\nPosty: 7097 #2271350\nDrewniane grabie i miotła chruściana to dobry pomysł, zwłaszcza, ze mam )) Skorzystam z pomysłu na pewno Dziękuję Asiu\nCo do konewki, to nie bardzo ją chcę postarzać, bo lubię takie naturalnie stare. A doniczki czekają jeszcze na roślinki, więc póki co leżą sobie. Nie chcę wsadzać płożących do doniczek, bo tak mam folię pod zrębkami, a jak się korzonki w zrębki zakorzenia, to potem je źle wyrwać. Oprócz wiciokrzewu (po lewej) nic innego tak wsadzać nie chcę.\nElectra 11.07.2020 02:53:49\nPosty: 11929 #2271363\nFajny pomysł z miotłą ...nie będzie problemu z parkingiem jak przylecę ..heheh\newunia jak tam tuje malutkie zimę przetrwały?\nPosty: 7097 #2271367\nDwie przesadziłam w sobotę, bo się obawiałam, że ich potem nie wyciągnę spod podmurówki. One sobie rosną i nic sobie z zimy nie robią.\nPosty: 11929 #2271866\nto super ...mam co do nich niecny plan\nPosty: 7097 #2271935\nPrzekażę charytatywnie )))\nA Ty mi Lucynko mówiłaś już kiedyś, że je chcesz? Czy mam taką sklerozę?\nPosty: 11929 #2271999\nno nie ....jasne że tak nawet na jesień 3 większe wykopałyśmy ...przyjmę każdą ilość\nPosty: 7097 #2272432\nCzas na hostowe wieści. Nie będę oryginalna ponieważ powiem, że ślimaki już są. Do bezskorupowych dołączyły winniczki giganty. Całą zimę zbierałam skorupki z jajek. Teraz je rozsypałam razem z pierwsza porcją niebieskich granulek\nWiększość kłów na wierzchu, ale jeszcze kilku nie widać wcale. Mam nadzieję, że to tylko dla nich za wcześnie, a nie zostały zeżarte\nPosty: 11929 #2272519\nkurde faktycznie ślimory już są ..u mnie też widać\nPosty: 7097 #2272549\nLucynko, nie czekaj. Lepiej je unicestwić od razu, zanim się zaczną rozmnażać.\nPosty: 2679 #2272682\nu mnie jak zwykle slimakow nie ma, moze czekaja w ukryciu\nPosty: 8003 #2273258\nEwa kącik świetny, nawet kot tam pasował Zazdroszczę że już coś robisz i masz porządeczek jak i zresztą wszystkie nasze ogrodniczki. U mnie za zimno i jest beznadzieja jeszcze, wstyd zdjęcia robić. Ta wiosna jakaś zimna i nie przychylna jest dla mnie jak na razie.\nPosty: 7097 #2274330\nIlość edycji wpisu: 1 od kilku dni na wycieraczce przed drzwiami miałam wciąż pełno mchu i gałązek. Myślałam, ze to koty znoszą. A wczoraj...\nCo sobie te biedne ptaszyny naznoszą, to im spada z jednej, albo z drugiej strony lampki. Dziś zrobiliśmy z mężem prowizoryczna podpórkę. Nie chcieliśmy bardzo w to gniazdko interweniować, ale nie jestem pewna, czy ptaszki się przekonają. Trochę jednak naszego zapachu tam zostawiliśmy.\nPosty: 11929 #2274417\nheheh no zacięte te ptaszynki ...może jeszcze nie zrezygnowały\nPosty: 7097 #2274481\nZobaczę, zdam relację, jakby co\nPosty: 4399 #2274865\nPtaszki fajne są, ale jak zaczną wystawiać kuperki i zasraj... drzwi, to będziesz mniej szcześliwa, widziałam co jaskółki zrobiły ze ścianą domu koleżanki\nPosty: 7097 #2274917\nDorko, ja zawsze miałam gniazdo za oknem na parapecie jak mieszkałam w bloku. Kupy się sprząta codziennie i po problemie.\nPosty: 11929 #2275058\nco zrobić my też zasrywamy cały świat ...wszystko kręci się w okłó gówienka\nPosty: 8003 #2275132\nMoże odczekają chwilę i wrócą, muszą się upewnic że miejsce jest bezpieczne\nPosty: 4399 #2275907\nW sumie racja, nawóz podstawą świata jest\nPosty: 7097 #2277485\nDziś nie ogrodowo. Wróciłam z wesela i muszę się pochwalić, że fryzjerka jest Artystką Z krótkich włosów potrafi zrobić cudo


Wiadomości24 » Kultura » Muzyka » Jamiroquai wystąpi w Polsce\nData dodania: 2008-04-13 22:22\nO wielu rzeczach można dyskutować, ale bezsprzecznie wejście Polski do UE przyniosło nam koncertowy wysyp. Jamiroquai to jedna z wielu gwiazd, jakie w tym roku zobaczymy w Polsce. Muzycy przyjadą do nas w dzień przesilenia letniego na jeden niepowtarzalny koncert nad Wisłą.\nBrytyjska grupa przyjedzie 21 czerwca do królewskiego miasta Krakowa. Występ będzie częścią festiwalu Wianki. Coroczne krakowskie wianki, jak nietrudno się domyśleć odbywają się jako nawiązanie do słowiańskich obchodów Nocy Świętojańskiej. Koncert odbędzie się na Bulwarach Wiślanych tuż obok Wawelu. Sceneria, Noc Kupały i wspaniała muzyka stworzą zapewne magiczną miksturę, która zapadnie uczestnikom głęboko w pamięci.\nTrochę informacji o zespole\nJamiroquai wydał do tej pory sześć albumów studyjnych. Ostatni z nich - "Dynamite" - pojawił się na rynku w 2005 roku. Grupa znana jest również ze słynnego Buffalo Man. Postać ta jest obecna prawie na każdej płycie zespołu, a ostatnio pojawił się nawet teledysk z Buffalo w roli głównej. Buffalo początkowo był tylko konturem postaci lidera zespołu w charakterystycznej czapce z bawolimi rogami. Później Buffalo Man zaczął żyć własnym życiem, aż do wspomnianego animowanego teledysku. Z pewnością oprócz muzyki jest to najbardziej rozpoznawalny symbol Jamiroquai. Muzykę zespołu możemy określić jako funky z elementami acid-jazzu i lekką domieszką popu.\nLiderem zespołu jest Jasona Kay, który odpowiada nie tylko za wizerunek grupy, ale także za większość jej kompozycji. Sam Key jest dość ciekawą postacią. Jako młody chłopak był przez dłuższy czas bezdomny i żył w squtcie w Ealing, które wchodzi w skład londyńskiej aglomeracji. Utrzymywał się z drobnych przestępstw i tego, co akurat dawało perspektywę przetrwania. Nagle, w 1992 roku, w głowie 23-letniego Brytyjczyka pojawiło się otrzeźwienie. Postanowił zerwać z ulicznym życiem. Poświęcenie całej swojej energii twórczości muzycznej, szybko przyniosło efekt. Założona w 1992 roku grupa już po roku dorobiła się swojego pierwszego longplaya. "Emergency On Planet Earth" było płytą nowatorską nie tylko od strony muzycznej, ale i tekstowej, co później przełożyło się na wymierny wynik komercyjny. Co ciekawe, Jamiroquai w swoich tekstach nie bał się poruszyć takich tematów, jak ochrona środowiska, nielegalne wojny, czy problem trzeciego świata. Z pewnością te kwestie nie należały do najpopularniejszych na początku lat 90-tych.\nNa fali popularności grupa - rok po premierze debiutanckiego krążka - wypuściła płytę pt. "The Return Of The Space Cowboy". Sam artysta określa swój drugi album jako bardziej mroczny i szorstki, na co ponoć niemały wpływ miały narkotyki. Kolejna z płyt Jamiroquai miała bardziej popowy i komercyjny charakter. Choć trzeba przyznać, że utwory zebrane na niej po raz kolejny poruszały poważne tematy. W utworze "Virtual Insanity" Brytyjczyk dał wyraz swoim obawom dotyczącym inżynierii genetycznej. Pomimo zaangażowanego charakteru kompozycji, piosenka ta stała się światowym przebojem, a teledysk do niej został uznany za przełomowy. Na kolejną płytę fani zespołu musieli czekać ponad 3 lata. "Synkronized" przyniosło zespołowi jeszcze większą sławę niż poprzedni krążek. Piosenka "Deeper Underground" została wykorzystana w filmie "Godzilla" i przez pewien czas nie schodziła z pierwszego miejsca brytyjskiej listy przebojów. Po kolejnych dwóch latach zespół wrócił do studia i w 2001 roku nagrał najbardziej komercyjny album - "A Funk Odyssey". Część wiernych fanów miała za złe, że zespół odszedł tak silnie od swojego wcześniejszego brzmienia, jednak mimo fali krytyki płyta odniosła sukces, gdyż była najlepiej sprzedającym się albumem pop w Anglii i najlepszym elektronicznym w Stanach Zjednoczonych. Wydany w 2005 roku "Dynamite" był najbardziej wyczekiwanym albumem grupy. Po małej wpadce jaką dla fanów było "A Funk Odyssey", zespół postanowił stworzyć swoją najbardziej zróżnicowaną brzmieniowo płytę. "Dynamite" nie stało się co prawda najchętniej kupowanym albumem w Brytanii, ale trafiło na zaszczytne trzecie miejsce, za chociażby zespołem Coldplay, który w 2005 był bodaj najpopularniejszą kapelą w Europie.\nOczywiście zespół nie zerwał ze swoją politycznie zaangażowaną działalnością - w podziękowaniach na albumie możemy przeczytać dość osobliwe słowa - Jamiroquai postanowił nie dziękować Georgowi W. Bushowi za bezustanne partaczenie naszego świata.\nZe squata na salony\nMimo swojej squatotowej przeszłości, Jay Kay nie narzeka dzisiaj na brak pieniędzy. Jego majątek szacuje się na bagatela 40 mln funtów. Sam artysta jest miłośnikiem szybkich samochodów i posiadaczem ich bogatej kolekcji. Lamborghini Diablo, Aston Martin DB5, Ferrari Enzo, Maserati - to tylko niektóre z modeli samochodów jakie posiada lider Jamiroquai.\nTagi: Kraków koncert wianki Jamiroquai jamiroquai w polsce jamiroquai polska\nWszystkich chętnych na koncert w Polsce ( w Poznaniu) promujący nową płytę Jamiroquai zapraszam na stronę:\nJa wiem, czy odgrzewany kotlet? To, kiedy artysta jest wielbiony, przekłada się właśnie na tę ilość samochodów przecież :) A dobra muzyka broni się sama, niezależnie od tego, czy jej autor był popularny 1000 lat temu, czy stał się uwielbiany wczoraj :)\nJamiroquai to fantastyczny projekt, bez dwóch zdań :)\n+ fajnie Mateusz, zapowiada się świetny koncert Jamiroquai, lubię taką muzykę :)\n"Jamiroquai na albumie nie bał się poruszyć takich tematów"\nale nie ma znaczenia, że ten jakieś 10/15 lat temu wielbiony artysta to dzis raczej odgrzewany kotlet i ilość aut, jakie posiada, raczej tego nie zmienia.\nLubię go, na Wianki do Krakowa nie pojadę.


Port Praski - nowe centrum Warszawy według JEMS - Bryła - polska architektura\nred 21-07-2011 16:42\nTak dziś wygląda Port Praski\nTrzecie centrum Warszawy w Porcie Praskim\nWczoraj na konferencji prasowej zaprezentowano koncepcję zagospodarowania Portu Praskiego. - Stworzymy samowystarczalną część miasta, unikalną w skali Europy - zapowiadał na niej Wojciech Piskorz, prezes Elektrimu, która jest inwestorem.\nJeden z wieżowców, jakie wyrosnąć mają w Porcie Praskim\n- To będzie trzecie centrum Warszawy. Pierwsze, turystyczne, jest na Starym Mieście, biznesowe mamy wokół Pałacu Kultury w Śródmieściu, dla równowagi potrzebne jest trzecie, praskie centrum - dodaje Maciej Miłobedzki z pracowni JEMS Architekci, w której przygotowano koncepcję zagospodarowania terenu.\nMały Amsterdam - ekskluzywne mieszkania nad kanałem\nWidok na Port Praski z lotu ptaka. Po lewej Stadion Narodowy\nPort Praski - dzielnica wieżowców, proj. JEMS Architekci\nBulwar z miejskim placem ma powstać od północnej strony Portu Praskiego\nPort Praski - ekskluzywne mieszkania w portowych dokach, proj. JEMS Architekci\nDruga, wyróżniająca nową dzielnicę część, to oczywiście doki. Wzdłuż betonowych nabrzeży basenów portowych powstaną kilkukondygnacyjne budynki mieszkalne z usługami w parterach i na pierwszej kondygnacji.\nBardziej luksusowe mieszkania sprzedawane będą wraz z miejscem do cumowania łodzi w marinie, w której znajdzie się też miejsce dla przystanku tramwaju wodnego. Żegluga ma być możliwa dzięki bramie przeciwpowodziowej i śluzie zbudowanej przy wejściu do Portu. Ratusz zamówił już jej projekt.\nNa górnych kondygnacjach wieżowców znajdą się luksusowe apartamenty. Z takim widokiem na centrum\nPort Praski - nowa dzielnica mieszkaniowa, proj. JEMS Architekci\nW prawym dolnym rogu wizualizacji osiedle mieszkaniowe, które będzie realizowane w pierwszej kolejności.\nWłaśnie ta ostatnia część inwestycji ma największe szanse realizacji. Na ponad półtora hektara działki spółka Port Praski dostała niedawno warunki zabudowy. Jak zapewnia Adam Pykel, prace zaczną się w połowie przyszłego roku, zatem można się spodziewać, że za trzy lata wprowadzą się pierwsi mieszkańcy.