Cała zabawa bierze się z zaspokajania ciekawości- wywiad z Jeromem Reuterem - AlterNation\nJerome Reuter - 2015-05-19 (Koncerty)\nNa wydanie nowego albumu ROME musimy czekać jeszcze kilka tygodni, więc dla zabicia czasu- wywiad-rzeka (nieomal) z Jeromem Reuterem.\nLady Dragon: Zacznijmy od tytułu albumu, Hell Money. Co znaczą dla ciebie pieniądze? To przekleństwo, czy raczej błogosławieństwo?\nJeorme Reuter: Sam tytuł nie odnosi się konkretnie do pieniędzy, to zupełnie inna kwestia. Nie lubię rozmawiać o pieniądzach. Za dużo się o tym mówi, wciąż i wszędzie. Mdli mnie już. A jeśli chodzi o moją pracę- oczywiście mógłbym zarabiać o wiele więcej, gdybym grał muzykę, którą można puszczać w komercyjnym radiu. Taki pop, haha.\nNie wyobrażam sobie ciebie grającego pop...\nTak naprawdę w muzyce ROME jest wiele popowych elementów, wpadających w ucho. Jest tam pewna ilość popu, więc mógłbym pisać piosenki w tym klimacie, ale mam w zwyczaju wszystko komplikować i udziwniać, i wprowadzać słuchaczom utrudnienia. Nie ma tam piosenek w stylu- zwrotka, refren, zwrotka, refren. Utwór zaczyna się gdzieś i podąża w zupełnie innym kierunku. Tworzy się specyficzna atmosfera, którą niespodziewanie ucinam i robię coś zupełnie innego. Jest tam parę utworów, które zaczynają się bardzo ciężko i mrocznie, żeby potem skończyć się niemal lekko. Lubię to, lubię bawić się muzyką bez konieczności tworzenia czegoś, co ludzie będą mogli sobie podśpiewywać. I myślę, że to działa. Wiem, że dla wielu osób jest to pewien problem, ale ja osobiście jestem bardzo zadowolony z tego albumu, naprawdę go lubię.\nTen album wymaga czasu, żeby go poznać. Ja miałam tylko 5 dni i okazało się to niewystarczające.\nTak, bo są tam utwory, jak mówiłem, spoza schematu zwrotka-refren, śpiewamy razem, znów refren...\nNie da się tego podśpiewywać pod prysznicem...\nNo nie, faktycznie. Chyba, że zaśpiewasz całość *śmiech*\nCytując ciebie: "Hell Money jest emocjonalną wycieczką przez pokręcony wewnętrzny świat udręczonej jednostki. Podróż do serca smutku, gdzie chciwość, uzależnienie i samo-poświęcenie zbiera swoje żniwo." Jako artysta musisz mieć większą wrażliwość niż przeciętny człowiek. Czy przez to podróż zwana życiem, jest dla ciebie udręką? Jakie demony cię ścigają?\nMyślę, że te demony są właśnie na albumie *śmiech*\nZdecydowanie tak. Zaczynając od Fester...\nTak, jest tam pokazane coś w rodzaju podróży, zaczynając od Festera. To jest jak przekopywanie się przez różne emocje, a na końcu jest balladka, jako spokojny akcent na koniec czegoś bardzo popieprzonego. Sportretowałem różne rodzaje demonów na tym albumie.\nTak, tak, wiem *śmiech* Ale próbuję śpiewać o nich w inny sposób. Nie chcę dramatyzować- "Oh, popatrz na moje życie, ohh". Próbuję wyłamać się z tego schematu, niemniej jednak to wciąż jest o mnie.\nOk, porozmawiajmy o fotografiach w albumie. Na okładce Fester zamieściłeś figurę Chrystusa, na fotkach, które umieściłeś na FB stoisz z tą samą figurą, tyle, że w łańcuchach. Próbujesz przekazać, że religia jest ciężarem, okowami? Czy może to, że, cytując Marksa, religia to opium dla mas? A może to była tylko prowokacja?\nNa pewno jest tam pewna doza prowokacji. Jesteśmy teraz w Luksemburgu, to dość katolicki kraj, ale niekoniecznie bardzo religijny, bo ludzie są stosunkowo bogaci i nie przejmują się Bogiem. Właściwie nie jestem w ogóle religijny.\nAteista, czy może wierzysz w Coś?\nWłaściwie nie wierzę w nic.\nMusisz w coś wierzyć. W siebie może?\nTylko o poranku.\nAle to pomaga!\nOczywiście! Jeśli miałbym coś wymienić, to wierzę w moją pracę.\nAle praca jest częścią ciebie.\nTak, jasne, ale to nie oznacza, że wierzę w siebie. Wierzę po prostu w samo życie i w dawanie sobie w tym życiu radę. Nie jestem też idealistą. Co nie oznacza, że nie tęsknię za czymś w rodzaju ideału. W jakiś sposób każdy z nas tęskni za czymś większym od nas samych, co daje nam ukojenie i pocieszenie.\nDla mnie zbawienie to sztuka. Dlatego mówię, że wierzę w swoją pracę, bo to jest właśnie to, co daje mi pocieszenie i pomaga mi przetrwać dzień. Ta sprawa z krzyżem na fotografii jest powiązana ze sztuką jako taką. Parę lat temu zobaczyłem zdjęcia Michela Melingera. To właśnie on wykonał wszystkie zdjęcia do bookletu. Część z nich była pokazywana na wystawie, którą widziałem. Skontaktowałem się z nim podczas pracy nad albumem. Pomyślałem, że to by się sprawdziło, więc zadzwoniłem do niego i się spotkaliśmy. Pozwolił mi przeszukać swoje archiwa. Wybrałem oczywiście najbardziej pokręcone dzieła *śmiech*. Myślę, że mamy podobnie obłąkane poczucie humoru.\nCzyli nie powstały one specjalnie na potrzeby płyty?\nNie. Wszystkie fotografie, których użyłem, są częścią projektu, który Michel zaczął jakieś 20 lat temu. Jest tam dużo rożnych elementów, ja wybrałem tylko najmroczniejszy materiał. Ta fotografia z krzyżem została zrobiona w jego piwnicy, kiedy robiliśmy sesję zdjęciowa na okazję!!!!!!!press release!!!!.Byłem u niego kilkakrotnie, aż któregoś razu, buszując po jego przepastnych szufladach – był tam naprawdę niesamowity chaos, a on co 10 minut przybiegał do mnie krzycząc- "Patrz, co znalazłem!"- natrafiliśmy na ta fotkę Jezusa z martwym królikiem. To było świetne i postanowiłem użyć tego na singlu, bo to mocna fotka, ale tak naprawdę nie pasowała do całego albumu, była zbyt specyficzna, więc użyłem jej tylko na Festerze. Rzeczony krzyż wisiał tam cały czas, a ja pod wpływem impulsu stwierdziłem, że go wezmę i zapozuję. Dobrze się dogadywaliśmy, jesteśmy pokrewnymi duszami, on też ma swoje ciemne strony. Takie rzeczy się zdarzają tylko wtedy, gdy w jakiś sposób między ludźmi zaiskrzy.\nTo jak instynkt. Widzisz coś i od razu wiesz, że właśnie tego szukałeś.\nDokładnie. To jak z pracą w studiu. Przygotowujesz materiał, pracujesz nad nim, komponujesz utwory jednocześnie wyobrażając sobie, jak je zaaranżujesz, a i tak na koniec, podczas pracy w studiu wszystko się zmienia...\nBo jest to proces.\nTak. Możesz robić dema, ale ja nigdy nie robię wersji demo, więc kiedy zaczynam nagrywanie- masz zupełnie inną sytuację, gdy słyszysz gitarę czy wokal w innym akustycznie miejscu, więc dostosowujesz się do tego, co słyszysz. Jeśli masz jakiś plan, to przychodzi moment, kiedy po prostu go wyrzucasz, bo w trakcie pracy wszystko się zmieniło. Lubię tę część pracy, to trzyma cię w napięciu.\nTo bardziej kreatywne, niż robienie wszystkiego według planu.\nTak, dlatego właśnie wciąż lubię pracę w studio. Większość ludzi w dzisiejszych czasach robi wszystko w domu, poświęcają na to sporo czasu, wciąż coś zmieniają. Ja tego nie robię, po prostu wchodzę do studia i nagrywam utwór w jeden dzień. Lubię tą pewnego rodzaju ostateczność.\nZnalazłam gdzieś zdanie: "Muzycy pozwalają nam poczuć emocje, których sami nie moglibyśmy poczuć bez ich pomocy". Jakie emocje chciałbyś obudzić w swoich słuchaczach?\nNie wiem *śmiech*. Nie mam planu...\nPozwalasz im zatem odkrywać swoją muzykę na ich sposób? Wiem, że nie lubisz analizować swojej twórczości...\nNie, nie lubię, a jeśli chodzi o emocje- wiesz, że nie możesz ich kontrolować. Nie da się usiąść i napisać piosenki na zasadzie- "Wydobędę z ciebie to uczucie pisząc tak i tak." To nie działa. Jak tylko zaczniesz to robić lub próbować to robić- robi się to żałosne. Ja zaczynam pracę nad utworem i skupiam się nad tym, jak dana sprawa na mnie wpływa, a potem staram się to jakoś przenieść na utwór, ale przez większość czasu naprawdę sam nie wiem, co robię. Lubię pracować i lubię przywoływać różne uczucia, zarówno w sobie, jak i w twórczości. Reagujesz jakoś na daną rzecz, gdzieś tam zaczynasz i patrzysz, gdzie cię to wszystko zaprowadzi; starasz się oczywiście, aby to wszystko zabrzmiało mądrze, ale dla mnie jest to poszukiwanie pewnego rodzaju prawdy. Czegoś, co jest prawdziwe dla mnie.\nMoże uniwersalnej, tak... może. Nie wiem. Jak dotąd zauważyłem, że jeśli naprawdę, ale to naprawdę podoba mi się to, co zrobiłem, to zazwyczaj podoba się to również innym. Nie jest to jednak jakaś zasada. Czasem chcę osiągnąć coś konkretnego, udaje mi się to i jestem z tego zadowolony. Czytam potem komentarze ludzi i im też się to podoba, ale z z zupełnie innych powodów, bo widzą w tym rzeczy, których ja nie dostrzegałem- i przyznaję im rację, bo faktycznie tego nie widziałem.\nPodoba mi się twój komentarz pod recenzją Trylogii na I die, you die- "Hej, nie zdawałem sobie sprawy z połowy tego, o czym tu napisaliście".\nTak, ale w tym przypadku było nieco inaczej, ponieważ w Trylogii jest ogromny, specyficzny i złożony temat, więc starałem się tam zawrzeć wiele różnych rzeczy. Było tam sporo literatury i oczywiście historii. Czasem nie zdajesz sobie sprawy z wielu rożnych aspektów, które uwypuklają coś, jakąś spójność, której nie byłeś świadomy. Ale wydaje mi się, że jest to coś, z czego zdajesz sobie sprawę bardziej podświadomie. Wiesz, czujesz, że to jest w porządku, ale nie do końca umiesz wytłumaczyć dlaczego.\nCzęsto słucham twoich utworów i myślę sobie- O, ta piosenka jest o tym i o tym. A potem, po jakimś tysiącu jej przesłuchań, nagle dociera do mnie, że ona jest zupełnie o czym innym.\nBardzo dobrze! To właśnie powinno być takie- wracasz do tych utworów i znajdujesz tam coś zupełnie nowego. Nie lubię prostych rzeczy w rodzaju- raz usłyszysz utwór i od razu wiesz, o czym to jest i od razu wiesz o nim wszystko. To jest nudne. Ja staram się robić materiał, który musisz przesłuchać kilka razy *śmiech*. Inna rzecz, że kiedy skończę daną rzecz, po na przykład roku zaczynam pracę nad czymś zupełnie innym, i z jakiegoś powodu zdarza mi się usłyszeć coś, co kiedyś skomponowałem, to mimo upływu czasu od razu wiem, o czym to było. Rozmawiałem kiedyś z bratem na temat pewnego tekstu na Masse Mensch Material i powiedział- "To jest o naszym ojcu". Ja na to- Co? Oszalałeś? - Nie, jestem całkowicie pewny, że jest o nim. Przesłuchałem ten utwór i stwierdziłem- "O cholera, faktycznie, masz rację!" To było coś, przez co przechodziłem, coś, co czułem i przelałem to na papier. Dla niego było to oczywiste, ale dla mnie- nie. Po tym, jak mi o tym powiedział, zdałem sobie sprawę, że to było tak bardzo oczywiste. Ale takie rzeczy się zdarzają, kiedy piszę o tym, co czuję- to jest takie cool, takę mądre, nikt nie będzie wiedział, co mam na myśli, nawet ja... A potem to wszystko robi się całkiem proste i na koniec nie jest wcale aż takie mądre.\nMoże czasami jest, ale to tylko przypadek *śmiech*\nSłuchając Festera nie mogłam się oprzeć porównaniu jej do Song of Joy Nicka Cave'a. Wiem, że wspominasz o nim jako o jednym z artystów, którzy cię inspirują. Czy tak się stało tym razem, czy to tylko moja chora wyobraźnia?\nZainspirował mnie film Larsa von Triera, nakręcił trylogię Europa, była tam scena na początku filmu, która przywoływała dziwne emocje. Podobało mi się to, więc spróbowałem ją odtworzyć na swój sposób.\nPorozmawiajmy o tworzeniu zatem. Jak to się odbywa? Siedzisz sobie i nagle słyszysz w głowie muzykę?\nCzasem siedzę sobie gdzieś i nagle w głowie pojawia mi się melodia. "O, to jest dobre, muszę to zapisać". Kiedy wracam do domu, zaczynam pracować z gitarą lub pianinem, ale najczęściej siadam z gitarą i pogrywam sobie, dopóki nie znajdę dobrego zestawu akordów, zazwyczaj też szybko znajduję linię melodyczną, pasującą do tych akordów i tak to się zwykle zaczyna. Po prostu gram na gitarze i to się dzieje. Albo i się nie dzieje, wtedy przestaję, ale zazwyczaj się dzieje. Zazwyczaj jednak nie siedzę w domu i nie gram aż tyle na gitarze, staram się nie komponować żadnej muzyki. Dzięki temu, gdy zaczynam robić muzykę, jestem "świeży". Nie robię prób, staram się robić jak najmniej, tylko to, co potrzebne. Czasem, gdy jestem u znajomego i ma on nowy instrument, pożyczam go i zaczynam na nim grać. Zazwyczaj wychodzi z tego coś nowego, bo w pewnym sensie odkrywam wtedy nowe tereny, uczę się nowego języka, którym będę się wyrażał. Tak było z banjo. Na Hell Money jest jeden utwór tylko na banjo. Po prostu kupiłem banjo, bo stwierdziłem, że fajnie byłoby je mieć i użyć je w którymś z utworów. Tak powstał kawałek Pornero, niejako na poczekaniu, nie wiem, czy po jego nagraniu w ogóle dotknąłem potem banjo. Większość materiału powstaje z pogrywania sobie na gitarze, ale czasem wymyślę sobie zdanie, które mi się podoba i w głowie mam jakąś melodię, więc próbuję znaleźć akordy do tej melodii i tego zdania, potem znajduję więcej słów i mamy utwór. Potem jest etap zastanawiania się, o czym to może być, co powinienem zmienić, co dodać itp. Kiedyś pracowałem bardzo dużo z samplami i innymi znalezionymi dźwiękami, więc zdarzało się, że np w filmie usłyszałem coś i stwierdzałem- "O, to świetny kawałek, powinien być o wiele dłuższy", więc zapętlałem go... Tak to się odbywa.\nZapętlasz i masz piosenkę.\nTak, czasem tak się dzieje, tak jakbyś znalazł to, czego od dawna szukałeś, coś, czego ci brakowało. To wszystko jest kwestią potrzeby i ciekawości. Cała zabawa bierze się z zaspokajania ciekawości. Kiedy coś cię interesuje, to próbujesz się dowiedzieć o tym więcej, to jest moment kiedy najlepiej się bawisz i wtedy dzieją się najlepsze rzeczy. Belgijski pieśniarz Jaques Brel powiedział kiedyś: " Nie ma czegoś takiego jak talent. Jedyne, co istnieje, to twoja chęć tworzenia." Kiedy byłem dzieckiem, miałem może 5 lat, ludzie mówili- "O, on ma smykałkę do muzyki". Wszystko dlatego, że lubiłem uderzać we wszystko, co wydaje dźwięk, podobały mi się same dźwięki. Nie miałem talentu do muzyki, nie wierzę w to. Po prostu lubiłem rzeczy, które hałasują.\nKtoś kiedyś powiedział, ze talent o 99% pracy i 1% szczęścia.\nDokładnie! Jest w tym bardzo dużo pracy. Nawet jeśli posiadasz tak zwany talent, nic ci to nie pomoże, jeśli nie siądziesz i nie będziesz nad tym pracował. To tylko praca. Tak jak powiedziałaś- muzycy tylko znajdują sposób na wyrażenie czegoś, to nie tak, że my czujemy więcej. Nie jesteśmy bardziej świadomi niż ktokolwiek inny, my tylko umiemy znaleźć sposób, żeby to wyrazić.\nJest to jakaś zaleta...\nMoże i jest. Może jest to zaleta, kiedy jesteś lekarzem albo prawnikiem. Bycie muzykiem niespecjalnie jest zaletą *śmiech*.\nMiałam na myśli raczej to, że czasem człowiek czuje potrzebę, żeby coś stworzyć, ale nie wie co i jak. To wkurzające. Ty wiesz jak- po prostu piszesz piosenkę.\nTak, ale to mimo wszystko nie jest takie łatwe. Czasem to po prostu nie działa. Ale jak już zostało powiedziane- nie siedzę i nie czekam, aż mnie dopadnie muza. Widziałem kiedyś na YT wywiad z Nickiem Cavem, w którym opowiadał o swoim procesie tworzenia. Według mnie jego sposób jest bardzo dobry, przynajmniej dla mnie ma sens. Pewna dawka samodyscypliny jest konieczna, żeby móc coś zrobić. On codziennie rano idzie do swojego biura.\nTak, to jak normalna praca biurowa. Po prostu tam siedzi i pracuje. Oczywiście, czasem wraca do domu nie zrobiwszy nic, nic się nie dzieje. Ale był tam i próbował. Czasem, gdy pracujesz nad innymi rzeczami, które musisz robić jako muzyk, zdarza się, że nagle znajdujesz się w momencie, który cię inspiruje. Gdy pracujesz nad albumem, ten moment jest bardzo, bardzo krótki. Jak z Hell Money- napisałem go w weekend. A potem są miesiące pracy. Potrzebujesz sekundy, żeby mieć pomysł, ale żeby pomysł nabrał realnych kształtów potrzeba wiele pracy. Siedzisz i myślisz, - jak to zrobić, żeby brzmiało dobrze i było interesujące, i nie było kalką z kogoś innego. To jest ta trudna część- wymyślić coś, co jest unikalne, twoje. W trakcie rozwoju jesteś oczywiście pod wpływem tego, co cię otacza, tego, co lubisz, i jako muzyk, dorastając, chcesz być każdym ze swoich ulubionych piosenkarzy czy aktorów. Widzisz ich, słyszysz i mówisz- "O, chcę być taki jak on, on jest świetny, robi świetną muzykę i ma super osobowość". To naturalne. Praca, którą musisz wykonać, to wyjście poza swoich idoli, uświadomienie sobie, że to, co uczyniło ich wielkimi, to to, że nie przejmowali się, co ludzie pomyślą, nie chcieli nigdzie na siłę pasować i robili, to co czuli.\nŻeby znaleźć własną drogę.\nTak, i czasem też, aby znaleźć własną drogę musisz z początku coś naśladować, kopiować i podkradać od najlepszych. Musisz gdzieś zacząć. Tom Waits powiedział coś takiego...\nTak, mam nawet tu cały cytat: "Przechodzisz przez różne fazy bycia kimś innym, aż w końcu zostajesz z tym, co jest prawdziwie twoje"\nTak właśnie, Myślę, że to właśnie dlatego jestem tak zadowolony z Hell Money, ponieważ dla mnie jest to bardzo osobisty album, coś, co właśnie jest prawdziwym kawałkiem mnie, co nie brzmi, jak inny zespół. W moich poprzednich kawałkach jest bardzo dużo z innych zespołów, nie przeczę. Są tam wpływy zewsząd, ale musisz przez te wszystkie emocje przebrnąć, żeby odnaleźć siebie. Celem jest odnalezienie swojej własnej twórczości, jedynej i niepowtarzalnej. Ja znalazłem to, ale ty nie możesz się tu zatrzymać, musisz się cofnąć i pozwolić, by zainspirowali cię inni, abyś mógł stworzyć coś nowego. Tak jak Hell Money jest oczywistym hołdem dla Swans.\nMasz już pomysł na kolejny album?\n- Tak, ale zazwyczaj mam dwa lub trzy pomysły na przyszłe projekty, zwłaszcza, kiedy są to projekty tematyczne, jak na przykład Trylogia- skończenie takich projektów pochłania mnóstwo czasu. Pracuję nad czymś teraz. Wpadłem na ten pomysł parę lat temu, ale wtedy nie byłem jeszcze gotowy, robiłem inne rzeczy. Właściwie to zacząłem nad tym pracować po Trylogii, nagrałem już kilka kawałków do tego albumu.\n(2 sierpnia, w dzień urodzin Jerome'a, ukaże się najnowsza płyta ROME A passage to Rhodesia. Album w ekskluzywnej limitowanej edycji można zamawiać na stronie http://www.fantotal.de/en/rome/fan-set-rome-a-passage-rhodesia.html- przyp. red.)\nZdradzisz rąbek tajemnicy…?\nNie:) Nagrałem parę piosenek i stwierdziłem- "Ble, to brzmi jak coś, co kiedyś już robiłem". Czułem, że trochę utknąłem. Nie jestem jak AC/DC *śmiech*- keidy wiesz, czego oczekujesz: określonego dźwięku, tej gitary- i to dostajesz. ROME to zupełnie inny projekt, wciąż próbuję wymyślać coś nowego.\nJeśli chodzi o klasyczne zespoły- słuchałam kiedyś sporo heavy metalu i hard rocka, i kiedy zespół próbował zrobić coś nowego, odkryć nowe muzyczne ścieżki- starzy fani mówili- "Omg, co wyście zrobili z muzyka, więcej nie będziemy was słuchać".\nSą dwa sposoby na wyjście z sytuacji- albo ulegasz tym oczekiwaniom na zasadzie- to nasz zespół i powinniśmy grać tak i tak, zarabiamy na tym pieniądze, więc pozostajemy przy starych dźwiękach. I to jest w porządku, nie mówię, że nie. To praca, przy okazji której masz sporo zabawy. Ale to, co robimy my i wiele innych zespołów, jest inne- szukamy czegoś prawdziwego, czasem nawet niewygodnego. I to też jest ok, bo ludzie wiedzą, że za każdym razem dostaną coś nowego.\nZrobiłeś kiedyś ścieżkę dźwiękową do filmu, czy on się już ukazał?\nTak naprawdę zrobiłem kilka ścieżek dźwiękowych w przeciągu ostatnich dwóch-trzech lat. Jedną do filmu francuskiego, chyba już wszedł na ekrany, ale nie jestem pewien, trochę wypadłem z obiegu.\nComme un Homme. Drugi film to Silent City, produkcji holenderskiej. Czasem film nie jest wypuszczany przez lata, bo czekają z tym na najlepszy moment, jakiś nadchodzący festiwal na przykład. Dlatego zupełnie nie wiem, co się dzieje z tymi filmami w tej chwili.\n(Silent City ukazał się na ekranach 4 października 2012 r. - przyp.red.)\nZamierzasz kontynuować "salonowe" koncerty, czy był to tylko jednoroczny projekt?\nPomysł był taki, żeby zrobić takie tournee, ale to nie wypaliło ze względu na olbrzymie odległości, które musielibyśmy pokonać, więc zamiast tego zrobiliśmy tu i ówdzie w Europie parę koncertów. Wciąż mamy jedne czy dwa w planach. Graliśmy też kilka w USA. Było mnóstwo zabawy:)\nCiekawe jest, że graliście na festiwalu we Wrocławiu (Industrial Festival- przyp.red.) zespołami z zupełnie innej beczki.\nLubię to, bo masz wtedy różną publikę. Gdybyśmy wciąż grali z tymi samymi zespołami byłoby nudno, a na koncertach pojawialiby się wciąż ci sami ludzie. Oczywiście, gramy dużo z zespołami ze sceny dark folk, ale zawsze lubiliśmy grać z kapelami innych gatunków.\nNie boisz się stracić fanów z powodu Hell Money? To zupełnie inny album, nie wszyscy pewnie go zrozumieją.\nPowinienem się w takim razie bać co roku (śmiech). Ryzyko jest częścią tej pracy. Staram się nie czytać komentarzy, ale czasem mi się zdarzy i wydaje mi się, że widziałem po równo komentarzy pozytywnych i negatywnych. Ale to w porządku, wydaje mi się, że właśnie tak powinno być. Kiedy robisz cokolwiek, części ludzi nie będzie się to podobało, z takich bądź innych powodów. Jeśli dokładnie spełniasz oczekiwania ludzi, mogą w końcu uznać, że to nuda. Poza tym, im więcej myślisz na tym, czego chcieliby ludzie, tym bardziej będzie z tego chała. Może tym razem zdobędziemy więcej fanów, może ich stracimy, nie wiem. Myślę, że to normalna kolej rzeczy- raz tracisz fanów, raz ich zyskujesz. Rzecz jasna bardzo się cieszę, jeśli album się podoba. Jestem z niego bardzo dumny, i nawet jeśli ludziom się nie będzie podobał, to nadal będę z niego dumny. Na przykład album Nos chants perdus wymagał od słuchacza więcej czasu na "oswojenie się". Staram się za bardzo nie przejmować takim rzeczami. Bardziej przejmuję się swoimi przyszłymi nagraniami *śmiech*, ale kiedy już są nagrane, przestaję się nimi martwić.\nJuż zostały wydane, więc...\nTak, już za późno *śmiech*.\nMogę zapytać o inspirację do Odessy?\nŹródło jest w temacie albumu. Miałem w głowie taki obraz, ludzi stojących nad oceanem i myślących podróży w inne miejsce. Nie wiesz, czy dopiero przybyli, czy dopiero wyjeżdżają, ale w powietrzu unosi się atmosfera oczekiwania... to chyba była pierwsza piosenka, którą napisałem do tego albumu.\nZastanawiałam się, czemu akurat to miejsce.\nWidziałem fotografię tego miasta, bardzo starą, i to mnie zainspirowało.\nPrzez chwilę myślałam, że może Odessa odnosiła się do na w pół mitologicznej organizacji pomagającej byłym członkom SS.\nZabawne w tej historii jest to, że ludzie to źle zrozumieli, ale dlatego ją lubię. Po prostu podobało mi się miejsce. Spójrz na mapę- leży na granicy światów. To mi się właśnie podoba w tej idei i w tym miejscu- jest jakby na krawędzi i to znajduje odzwierciedlenie w tekście. Dla mnie to miejsce jest rozdarte pomiędzy różnymi siłami. Jest zespół ROME i jest też takie miasto, ale tak naprawdę jestem tylko ja. Tak samo z Odessą, to tylko miasto, ale dla mnie to bardziej jak emocja.\nNie odważę się zapytać o źródło nazwy zespołu, nie da się uniknąć spojrzenia w przeszłość.\nOczywiście, ale to właśnie bardzo dobre, sama możesz znaleźć własną interpretację. a prawda jest taka, że wzięło się od mojego imienia Jerome.\nTeż tak sądzę, Chociaż nie jest to łatwa nazwa do wyguglania *śmiech*\nA propos google- czemu wasza strona zniknęła na zawsze?\nPracujemy nad nową stroną, powinna ruszyć niebawem. Przez dłuższy czas nie było sensu w prowadzeniu strony, bo w zupełności, jako zespołowi, wystarczał nam Myspace, ale ten serwis umarł. Potem był FB, ale FB nie jest fajny, więc czas na stronę. Kiedy zaczynałem, Myspace wystarczał, aby nawiązywać kontakty i zainteresować ludzi tym, co robisz. Nie ja zarządzałem stroną, robił to mój znajomy, ale nie pracujemy już razem. Kiedy spytał, co robimy ze stroną powiedziałem- "Pieprzyć to, i tak jej nie używamy", utrzymanie jej wymagałoby wiele pracy. Poza tym była bardzo prosta..i ssała.\nNie miałam okazji jej obejrzeć.\nZwykła strona domowa, nic szczególnego. Byłem zajęty czym innym i nie mogłem się zająć nową. Powinienem zatrudnić sekretarkę *śmiech*. Nowa strona, jak sądzę, też będzie dość prosta.\nWiesz, prostota jest najlepsza.\nTak, ale czasem dobrze jest coś urozmaicić, żeby wyglądało dobrze.\nPytanie od fanów- co i gdzie właściwie studiowałeś? Wiemy o Manchesterze i Heidelbergu.\nStudiowałem literaturę angielską i niemiecką, bo nie wiedziałem, co mogę robić innego. Mam tytuł naukowy, ale prawdopodobnie nigdy go nie użyję. Po prostu wiedziałem, że nie chcę od razu normalnie pracować, dlatego poszedłem na studia, poza tym naprawdę interesowało mnie to. Miałem też pracę. Trzy razy w tygodniu praca, dwa dni na uczelni, weekendy w studiu. Tak wyglądało moje życie, dopóki nie podpisałem kontraktu z Trisolem. Wtedy przestałem pracować.\nSprzedawałeś absynt, prawda?\nTak! W Heidelbergu jest taka knajpa-sklep. Kiedy się tam przeprowadziłem, zbiegiem okoliczności akurat ją otwierali, więc automatycznie stałem się jednym z najlepszych klientów, ale z racji tego, że dobre rzeczy są naprawdę drogie, musiałem znaleźć sposób na finansowanie swoich nałogów, więc po prostu zacząłem tam pracować *śmiech*. Było to super zajęcie, bo nie musiałem tam być każdego tygodnia, miałem elastyczne godziny pracy, więc jak jechałem w trasę, czy wracałem z wakacji, nie było problemu, praca wciąż tam była. Potem właściciel stał się moim przyjacielem, zawsze, kiedy jestem w pobliżu, to go odwiedzam. Właściwie to tam napisałem piosenki na Berlin, pod ladą.\nPod wpływam absyntu?\nTak, może niektóre *śmiech*. Sklep był otwarty 12-20, więc to było 8 godzin pracy, ale w zależności od miesiąca zdarzało się, że nie było w ogóle klientów, albo były tylko 3- 4 osoby. Siedziałem więc tam i słuchałem muzyki.\nMogłeś też czytać.\nCzytałem sporo książek, ale też zajmowałem się innymi rzeczami, pracami na Uniwersytet, pisaniem tekstów, albo po prostu siedziałem tam sobie, to było świetne w tej pracy. A potem przychodziły gorące okresy, sezon turystyczny albo świąteczny i nagle mieliśmy setki klientów dziennie.\nWiem, że to popularne pytanie, ale ile znasz języków?\nLuksemburski, francuski, angielski i niemiecki.\nNie za bardzo. Rozumiem, jak ludzie mówią powoli, ale nie mówię. Miałem parę lekcji, na tyle, żeby umieć zamówić posiłek.\nTo wystarczy. No i piwo!\nTak! (śmiech). Tak to działa. Nie umiem po hiszpańsku, ale bardzo chciałbym umieć. Bardzo chciałbym też mówić płynnie po włosku. Myślę, że niedługo zacznę się go uczyć, bo mam wielu znajomych we Włoszech.\nUczysz się, czy tylko zamierzasz?\nChciałbym, i w końcu to zrobię. Jak tylko będę miał więcej czasu.\nPrawdopodobnie tak (śmiech).\nByło parę pytań o sygnet, który nosisz, to jakaś rodzinna pamiątka?\nNie, nie, to zwykły pierścień, kupiłem do w sklepie w Heidelbergu.\nZnalazłem go i mi się spodobał, był bardzo tani. Przykro mi, że was zawiodłem *śmiech*.\nPoprzez swoją muzykę masz wpływ na ludzi. Czy czułeś się kiedykolwiek jak lider, guru? Chciałeś być kiedyś liderem?\nNie, nie, nie. Nie chciałbym, bo to duża odpowiedzialność *śmiech*. Nie uważam, że muzycy są aż tak wpływowi. A bycie liderem- to nie dla mnie. Wolę spokój i samotność, nie lubię tłumów.\nZapytam teraz o piosenkę Pornero….\nNie będę tego komentował *śmiech*\n...bo nie wyguglałam nic...\n...poza tą dziewczyną, która jest... aktorką... to była inspiracja? Czy to jakiś rodzaj gry słownej?\nMyślę...myślę, że nie powinienem wszystkiego wyjaśniać.\nAle mnie to zaintrygowało!\nDobrze, dobrze… Taki był cel!\nNie wspominając o dziwnym sposobie "śpiewania".\nTo właściwie był telefon. Starodawny, prawdziwy telefon, którego użyliśmy jako mikrofonu.\nMyślałam, że głos był zmieniany komputerowo.\nTak, możesz użyć rożnych efektów, możesz kupić wymyślną wtyczkę, która daje efekt, powiedzmy, starego radia albo telefonu, i to brzmi prawie jak radio czy telefon, ale to jest szajs. Jeśli chcesz, żeby coś brzmiało jak radio, po prostu użyj starego radia i śpiewaj przez nie. To właśnie zrobiliśmy z telefonem.\nByło zabawnie! Bardzo łatwo mi się nagrywało ten utwór, bo to tylko banjo i telefon.\nPiosenka na banjo i telefon.\nTak, i to działa. Nagrałem ją w godzinę, czy coś koło tego, bo to tylko cztery ścieżki- telefon, trochę klawiszy, dwa banjo, miksowałem to raptem 10 minut i brzmi nieźle. Nie zawsze trzeba nagrywać setki ścieżek z setkami gitar i perkusji, żeby działało.\nTak. Czasem najlepsza. I na dłuższą metę najtańsza *śmiech*\nJak widzisz siebie w wieku 60 lat?\nTak jak teraz. Może kulejącego.\nBardziej miałam na myśli- wygodny domek na wsi z wnukami, albo wciąż na scenie, z gitarą?\nTaaaak… wiesz, 60-tka nie tak znów daleko.\nDaj spokój, ile ty masz lat, trzydzieści?\nUrodziłem się w 1981. Znam wielu artystów po 50-tce czy 60-tce. I wiem, że oni wciąż czuja się tak samo, jak w wieku 20-30 lat. Może tylko inaczej pachną, hehe. Nic się tu nie zmienia *wskazuje na głowę*. Nie uważam, że w ciągu życia wiele się uczymy. Może ci się wydawać, że robisz się mądrzejszy, ale...to nieprawda. Uczysz się, oczywiście, popełniasz tez rożne błędy, raz bądź wiele razy. Nie wiem, co będzie z moim życiem, ale jeśli moja kariera będzie się nadal tak rozwijać, na pewno nie zarobię mnóstwa pieniędzy. Nie widzę w przyszłości żadnego wielkiego przełomu, raczej pracę i próby stworzenia czegoś istotnego, co może, ale nie musi, w przyszłości przynieść zysk. Niedawno spotkałem artystę, który miał prawie 60 lat, i nadal koncertuje i jeździ w trasę, ma się dobrze i nie sądzę, aby w przeciągu ostatnich 30 lat jego życie się zmieniło, i nie sądzę, by moje się zmieniło. I to nie jest coś romantycznego, tak się po prostu dzieje. Jako muzyk nie dostajesz co miesiąc stałej pensji, jak urzędnik... Nie sądzę, żeby moja przyszłość obfitowała w niespodzianki, wciąż tu będę, wciąż śpiewając. Jeśli oczywiście będę mógł i mi na to pozwolą.\nBardziej pytałam o jakąś wizję życia codziennego…\nTak jak powiedziałem- nie sądzę, abym się tak bardzo zmienił. Jak Lemmy *naśladuje głos Lemmy’ego*. Ale wiesz, on rzecz jasna odniósł duży sukces, również finansowy, mieszka w Hollywood, ale wciąż jest tym samym kolesiem, jakim był 40 lat temu, i tak właśnie powinno to wyglądać. Patrząc na to, jak daję sobie radę teraz, nie sądzę, żebym był w stanie kupić sobie ferrari (albo czołg) *śmiech*\nAle ty przecież nie potrzebujesz ferrari.\nZdecydowałem się nie pożądać rzeczy, na które mnie nie stać, hehe.\nKiedy skończysz już nagrywać album, potrzebujesz czasu na odpoczynek, czy od razu zaczynasz pracę nad następnym? Czy też tworzysz kilka albumów równolegle?\nNie, zazwyczaj pracuję nad jedną rzeczą. Mam pomysły na następne albumy, staram się je zbierać i notować, ale na poważnie pracuję tylko nad jedną rzeczą na raz. Kiedy planujesz przyszłe projekty zbyt długo- wszystko potem będzie brzmiało tak samo. Ale kiedy pracuję nad czymś i to skończę, wpadam w pewnego rodzaju dół.\nI jedziesz na wakacje.\nNie wierzę w wakacje. Staram się podtrzymywać twórczy zapał, bo to wymaga olbrzymich ilości energii i czasu, aby ten stan osiągnąć.\nWłaśnie o to pytam, jaki masz sposób, aby odzyskać energię, którą pochłonęła praca.\nJednym ze sposobów jest nie przestawanie i zazwyczaj go stosuję.\nTak, chyba tak. Kiedy już znajdujesz się w szale twórczym, zazwyczaj łatwiej jest po prostu iść dalej, niż zaczynać coś innego albo robić sobie przerwę, bo potem trzeba zaczynać wszystko od początku. Czasem jednak tak się zdarza, kiedy jesteś wyczerpany i potrzebujesz chwili, żeby się od tego wszystkiego odciąć. Jeśli chodzi o znanych muzyków, to zazwyczaj po wydaniu albumu ruszają w trasę, są na niej długo, z dala od domu i jak wracają, to są jeszcze bardziej wyczerpani, wtedy bardzo dużo czasu zajmuje dojście do siebie i bycie znów kreatywnym. Z ROME jest inaczej, nie jesteśmy tak sławni, nie koncertujemy miesiącami, niemniej jednak wciąż gramy. Zazwyczaj w studio siedzę w tygodniu, natomiast w weekendy gramy koncerty. To jest dla mnie fajne, takie przerwy od tego, co akurat robię, zagranie koncertu i powrót z odświeżonym umysłem. Mnie takie przerwy wystarczą, właściwie to pracuję cały czas.\nTo nie jest nudne? Mam na myśli taką rutynę.\nNie. Wcale nie jest nudne, zwłaszcza, jak grasz koncerty. I mówiąc granie koncertów mam na myśli 2 godziny na scenie, a potem 40-sto godzinna podróż, haha.\nCo zaszło w trasie, zostaje w trasie.\nTo prawda, ale to inna bajka *śmiech*. Dużo się dzieje, jest dużo zabawy. Podczas grania koncertów spory procent czasu to ciężka praca, czasem mnóstwo stresu. A czasem są chwile, kiedy czujemy się jak na wakacjach z przyjaciółmi, w każdym razie my to tak odbieramy. Jasne- często tkwimy na lotniskach, czekamy na autobusy, czekamy w hotelach, duże jest tego czekania, ale kiedy robisz to z przyjaciółmi, to jest zabawnie.\nTowarzystwo jest najważniejsze.\nDlatego właśnie wybrałem takich a nie innych ludzi do zespołu. Gramy razem, już... 2 lata? W czerwcu 2011 był nasz pierwszy wspólny koncert, więc musieliśmy zacząć pod koniec 2010, więc to już dwa lata, jak pracujemy w tym składzie. Wszyscy trzej towarzysze ze sceny to moi najbliżsi przyjaciele. Znasz tych ludzi tak dobrze, że kiedy ktoś ma zły dzień, po prostu zostawiasz go na chwilę samemu sobie i nie ma to wpływu na resztę zespołu, nie zastanawiasz się- "Oh, czy on czasem nie myśli o odejściu z zespołu? Nie bawi się dobrze?" Kiedyś bywało inaczej, koncertowanie mnie denerwowało. Nie lubiłem tego. Lubię podróże, ale bycie w trasie podróżowaniem nie jest. Bycie w trasie polega na ustawicznym czekaniu, potem spieszeniu się do klubów i leceniu do domu następnego dnia. Nie zobaczysz wiele poza hotelowymi lobby i lotniskami. Chwilami to bardzo nudne, aż do porzygania, a jeśli robisz to z ludźmi będącymi dobrymi muzykami, a nie twoimi przyjaciółmi, to w końcu następuje zderzenie charakterów i przestaje być zabawnie. To mi się podoba teraz w zespole- kiedy jedziemy w trasę wszyscy są naprawdę podekscytowani, każdy nie może się doczekać, bo po prostu lubimy ze sobą być, i tak właśnie powinno to wyglądać. Jeśli tak wygląda twoja praca- to jak wygrana na loterii! Wtedy nigdy się nie nudzi. nawet kiedy wracam przed biurko nie jest nudno, bo lubię tworzyć.\nJesteś niezłym szczęściarzem w tej kwestii.\nMyślę, że tak. Tylko każdy wokół musi cierpieć w imię moich marzeń, hehe. Życie z muzykiem niekoniecznie musi być zabawne…\nAle jesteś typem samotnika, więc…\nTak, w pewnym sensie tak. Kiedyś byłem bardziej wyalienowany, ale też teraz, z tym zespołem- jest zupełnie inaczej.\nWidać, że czujesz się o wiele pewniej na scenie.\nTak, zdecydowanie. Nie dlatego, że jestem lepszym muzykiem czy mam więcej pewności siebie, ale dlatego, że robię to co lubię z ludźmi, których lubię. Nie muszę się o nich martwić. Nie muszę ich wciąż przekonywać, że to jest fajne, co zdarza się z nowymi członkami albo z muzykami kontraktowymi. Ludzie, z którymi dotychczas pracowałem, byli bardzo mili i byli świetnymi muzykami, ale świat ROME był zawsze dla nich obcy, więc dużo energii zajmowało im zrozumienie go. Z moimi przyjaciółmi pracowałem już wcześniej, znamy się bardzo długo. W ROME są ze mną do 2 lat, ale znamy się od wieków, jak z Tomem, klawiszowcem. Jest moim najlepszym przyjacielem odkąd skończyłem 13 lat. Erica poznałem 2 lata temu, w międzyczasie spotkałem Patricka, który teraz jest na perkusji. Nasza znajomość sięga lata wstecz, graliśmy w rożnych zespołach szkolnych. Głownie punk rocka.\nNa jakich instrumentach właściwie umiesz grać? Jak na razie mamy gitarę, banjo, fortepian, perkusję.\nI to by było na tyle. Zaczynałem od gitary, jak większość, grywałem w wielu rożnych zespołach i zazwyczaj każdy tam umiał grać na gitarze, więc stwierdziłem, że spróbuję basu. Zacząłem więc grać na basie, grałem na nim w jednym z moich pierwszych punkowych zespołów. W moim całkiem pierwszym zespole grałem na perkusji, bo nikt inny nie chciał. I przez pewien czas byłem w tym całkiem niezły. Potem przestałem, ale wciąż sam nagrywam perkusje na swoich albumach. Ale to są bardzo proste rzeczy. Właściwie wszystko, co słychać na albumach, poza smyczkami, zagrałem sam. Jedynie lepiej zagrane partie pianina nie są moje *śmiech*. Zazwyczaj jednak to ja gram, ale są to bardzo proste rzeczy. Nie mam klasycznego wykształcenia muzycznego.\nPowiedziałeś, że jako dziecko lubiłeś produkować dźwięki i rodzice myśleli, że masz smykałkę do muzyki. Nie próbowali cię nigdy zapisać na jakieś zajęcia?\nNie, na szczęście zdecydowali się tego nie robić. Pytali mnie, ale powiedziałem nie. Nie lubiłem wtedy chodzić do szkoły, więc kiedy zapytali się, czy chcesz chodzić do jeszcze jednej powiedziałem- Jeszcze więcej szkoły? Fuck you!\nA lekcje prywatne?\nMoi rodzice zastanawiali się cały czas, czy powinni mnie posłać do szkoły muzycznej, czy nie. Na szczęście dla mnie mój ojciec był do tego zmuszony będąc dzieckiem, a muzykalny nie był, więc powiedział, że nigdy nie zrobi tego własnemu dziecku. "Nie wyślę go tam i nie zrujnuję mu życia". Jestem bardzo zadowolony, że nie posłał mnie do tej szkoły. W wieku 14 lat byłem gitarowym samoukiem, wiedziałem, że jest mnóstwo technik, których nie znam i nie wiem, jak je zastosować, więc wziąłem w tym kierunku lekcje. Był to mój pomysł i ja za nie płaciłem, uczyłem się tylko tego, co chciałem. To było jakieś pół godziny tygodniowo, trwało chyba przez 8 miesięcy. Bardzo dużo się wtedy nauczyłem, obawiam się, ze zapomniałem większość. I nigdy nie nauczyłem się czytać nut *śmiech*\nNa koniec- czy chciałbyś coś przekazać polskim fanom?\nCieszę się, że w końcu udało nam się zagrać w Polsce i mam nadzieję, że zobaczymy się wkrótce znów:)\nSpecjalne podziękowania dla Leopolda - za pomoc w wywiadzie i wiele innych rzeczy:)\nData dodania: 2014-06-12 / Wywiady\nAlien Hand Syndrome - Slumber - 2014-08-08 (Recenzje muzyki)\nXP8 - Adrenochrome - 2013-09-25 (Recenzje muzyki)\nKoncert ROME, Luksemburg - 2013-02-03 (Relacje)\nWrocław Industrial Festival 2012 - 2013-01-22 (Relacje)\nOniric - Cabaret Syndrome - 2010-06-28 (Recenzje muzyki)\nRome - To Die Among Strangers - 2010-05-06 (Recenzje muzyki)\nRome - Flowers from the Exile - 2009-09-15 (Recenzje muzyki)


Napisane: 23 paź 2014, o 09:52\nIgnacy Cebula, s Joachima w 1822 r poślubił 33 letnią wdowę po Biernacie, Anastazję Toporską, c Józefa i Katarzyny, w 1822 ur Jakub, zm w 1844. Ignacy Cebula zmarł w 1823 r.\nRegina Cebula, c Joachima w 1830 ur Józefę, zm w 1831, w 1832 ur Michała, zm w 1835, w 1836 ur Rozalia, zm w 1838, w 1837 ur Joanna. Potem wyszła za Kazimierza Koperę ale szybko owdowiała. Dopiero w wieku 48 lat, w 1856 r wyszła za 31 letniego Kaspra Dyrlika z Dobczyc, s Jana i Marianny Różyckiej.\nHelena Cebula, c Joachima w 1833 r wyszła za Marcina Stasiaka, s Jakuba i Łucji, mieszkali pod nr 7, lokalizacja zachowana do dzisiaj przy obecnej wiedeńskiej.\nMichał Cebula, s Joachima nadal mieszkał pod nr 43, w 1838 r poślubił 28 letnią Mariannę Dybel, c Jakuba i Franciszki Włodyka, w 1840 Joanna, w 1842 ur Wincenty, w 1845 ur i zm Jan, w 1847 Marianna.\nJoanna Cebula, c Michała w 1864 r wyszła Jana Linczowskiego, s Antoniego i Józefy Kopera.\nFranku, Wincenty a nie Walenty Cebula, s Michała w 1867 r poślubił 20 letnią Małgorzatę Siekierka, c Marcina i Rozalii Żyła, zamieszkał u żony pod nr 218, lokalizacja zachowana do dziś, za Urzędem Gminy. w 1869 ur Anna.\nZachował się dekret przyznania spadku po Rozalii Żyła z 1870 oraz cesja jej Macieja Żyły z 1851 r i z niej wiemy że wówczas gdowskim wójtem był Jakub Rybak.\ndekret z 1870 r.JPG [ 165.1 KiB | Przeglądane 2261 razy ]\ncesja z 1851 r.JPG [ 182.37 KiB | Przeglądane 2261 razy ]\nNapisane: 23 paź 2014, o 10:10\nWincenty Cebula, s Michała szybko owdowiał, w 1871 poślubił Katarzynę Kopera, c Marcina i Anny, pod 246 w 1873 ur Piotr, w 1875 Jan, w 1878 Franciszek, w 1879 ur Marianna, zm w 1883, potem mieszkał na Zagaju pod nr 252 gdzie w 1882 ur Józefa zm w 1887, w 1887 ur Antoni, zm w 1888, w 1888 ur Ignacy, zm w 1889, w 1892 ur Agnieszka, w 1896 ur i zm Stanisław, w 1898 ur Aniela, zm w 1912.\nDodam jeszcze że w jednym z poprzednich postów popełniłem błąd. Dom z nr 192 przy myślenickiej musiał być wybudowany przez Piotra i Walerię Cebulów około 1905 r a nie w latach trzydziestych, ponieważ ich córka Marianna urodziła się w 1904 r pod nr 22, przy łapanowskiej natomiast Julia w 1906 już przy myślenickiej. I to by było tyle ode mnie na temat gdowskich Cebulów.\nA swoją drogą piękne i cenne są te retro zdjęcia z Gdowa.\nNapisane: 23 paź 2014, o 10:51\nMoje drzewo genealogiczne, do tej pory nieco inaczej przedstawiało powyższy spis:\n"Walenty?" Cebula z Katarzyną "Tuleja?" miał dzieci: 1. Piotr (rymarz - mój dziadek), 2. Jan (stryk od Stachników), 3. Franciszek (bezdzietny, wdowa po nim była matką długoletniego gdowskiego listonosza Józefa Włodarczyka, 4. Ferdynand /ur 24 grudnia 1884 zm 3 lipca 1974/ (przedwojenny policjant, bezdzietny, mieszkał w sąsiedztwie mojego rodzinnego domu 192 /dodam, że na belce nadproża domu w którym się urodziłem, podczas rozbiórki zauważono wyrytą datę 1897/). 5. Agnieszka (ciotka ze Zręczyc, bezdzietna, chrzestna mojej mamy)\nDom Ferdynanda i Anny Cebulów przy Myślenickiej.JPG [ 96.12 KiB | Przeglądane 2256 razy ]\nOstatnio edytowano 25 paź 2014, o 18:26 przez Franek D., łącznie edytowano 1 raz\nNapisane: 25 paź 2014, o 13:56\nWśród dawnych widokówek z podpisem "Pozdrowienie z Gdowa", najbardziej znaną jest ta z kościołem, plebanią oraz obrazem Matki Boskiej Gdo-wsiej. Jak można zauważyć na zbliżeniu, za czasów probostwa księdza kanonika Jana Smółki, obraz miał już koronę, którą podtrzymywały dwa aniołki.\nCzy to prawda, że obecna korona jest czwartą (lub może nawet piątą) z kolei? viewtopic.php?f=107&t=19607\nGdów - dawna pocztówka.jpeg [ 72.68 KiB | Przeglądane 2233 razy ]\nW następnym wieku.JPG [ 18.06 KiB | Przeglądane 2233 razy ]\nNapisane: 27 paź 2014, o 22:46\nNaprzeciwko mojego okna rodzinnego domu - na dworskim - był płaski teren pastwiska, miejsca po pełnowymiarowym boisku piłkarskim powojennego Gdowa (100 m x 60 m).\nGdy w pocz. lat 50-tych ub. w. byłem małym dzieckiem, na tym boisku miały miejsca słynne mecze Gdowa z Dobczycami lub Łapanowem. Po meczach piłkarze myli się u nas przy studni.\nPodczas długiej rozmowy z Panią Wandą Bednarską viewtopic.php?f=74&t=19550 , dowiedziałem się, że w tym miejscu w XIX w., w sąsiedztwie "Cesarskiego Gościńca" była duża karczma Fihauzerów - wydzierżawiona Żydom. Czy to prawda?\nGdów 1837 r..JPG [ 137.92 KiB | Przeglądane 2198 razy ]\nGdów 1847 r..JPG [ 108.56 KiB | Przeglądane 2198 razy ]\nGdów 1914 r..JPG [ 144.93 KiB | Przeglądane 2198 razy ]\nBoisko na dworskim.jpg [ 210.52 KiB | Przeglądane 2198 razy ]\nNapisane: 30 paź 2014, o 10:31\nDawniej i dziś cd.\nUlica Łapanowska - Wikarówka dawniej.JPG [ 72.82 KiB | Przeglądane 2171 razy ]\nUl Łapanowska - Wikarówka dziś.jpg [ 237.17 KiB | Przeglądane 2171 razy ]\nNapisane: 21 lis 2014, o 09:33\nZajazd dworski, o który pyta Franek wybudowany został przez rodzinę Fihauserów, niedługo po zamieszkaniu w gdowskim majątku, około 1790 r. Wydzieloną zagrodę opatrzono nr porządkowym 102. Stały na niej dwa budynki, jak się można domyślać, w jednym podawano gościom piwo a w drugim czekały na nich powozy.\nPrawdopodobnie to Hieronim Lubomirski, sprowadził do Gdowa pierwszą rodzinę, wyznania mojżeszowego. Wprost przeciwnie niż zarządzenia dworu królewskiego, przedsiębiorczy Lubomirscy zezwalali w swoich majątkach, na osiedlanie się Żydom,. Widzieli w tym koło zamachowe rozwoju gospodarczego i dodatkowe źródło dochodów gdyż pobierali od ich jatek podatki. Starali się przy tym, o przywilej urządzania jarmarków w swoich posiadłościach, liczyli, iż miejscowa ludność, podpatrzy handlową działalność Żydów i pójdzie w ich ślady.\nDo tej pory dworskim, browarnianym piwem szynkowali polscy karczmarze, ale szło im chyba nie najlepiej skoro gdzieś od początku XVIII wieku, prawie wszystkie wiejskie karczmy i zajazdy prowadzili już Żydzi.\nPrawdopodobnie gdowski zajazd dworski przy ul myślenickiej, wybudowany przez Antoniego Fihausera, s Idziego, dzierżawiony był przez Żyda, choć nie jest to pewne. Bo jak podają kościelne metryki, mieszkał w nim Marcin Kaczmarczyk i Agnieszka, co umarła w 1803 r, w wieku 28 lat. Wówczas Marcin Kaczmarczyk poślubił Monikę Jamkę, w 1806 ur Barbara. Kaczmarczyk mógł być wynajęty przez Żyda i prowadził mu karczmę. Dalszych wpisów metrycznych jeszcze nie analizowałem, zajazd stał jeszcze w 1884 r ale na mapach katastralnych z 1929 r jest już wykreślony.\nZajazd dworski w Gdowie.jpg [ 226.35 KiB | Przeglądane 2115 razy ]\nNapisane: 21 lis 2014, o 09:57\nRodzina Fihauserów, w 1805 r dokonała podziału gdowskiego majątku na osiem udziałowych części. Podobnie jak Lubomirscy, utrzymywała bliskie stosunki z Żydami. Wielce sprzyjali ich działalności, a że chyba nie byli dobrymi gospodarzami, zadłużali się u nich, szczególnie rodzina Mroczkowskich. W obciążeniach dóbr gdowskich z 1816 r. widnieje wpis Macieja Mroczkowskiego na 1/5 schedy. Tą część zwaną „Mroczkowszczyzną”, przejęły za długi około 1851 r, dwie bogate, żydowskie rodziny, Hellerów i Liebenheimerów. Leib Heller w 1853 roku postawił na swojej części, zabudowania pod nr 78, nowy browar.\nczęść Hellera.jpg [ 129.34 KiB | Przeglądane 2109 razy ]\nNapisane: 24 lis 2014, o 18:57\nDołączył(a): 4 paź 2014, o 20:32\nLokalizacja: Rychvald Czechy\nWitam, mam na imię Marie Sedlecká, mieszkam w Ostrawie, Czechy. Mój przyjaciel Jan Kopera szuka rodziny Kopera powiatowego Gdów Wieliczka. Czy znasz kogoś w tym mieście w imieniu Koper.\nNapisane: 27 lis 2014, o 15:07\nPierwszą reakcją po przeczytaniu postu od Marie był sprzeciw, bo forum eksploratorów nie jest biurem poszukiwania osób. Ale po pewnym czasie uznałem, że zapytanie o rodzinę Koperów z Gdowa, może być początkiem, nie poruszanego dotąd na tych stronach, tematu o emigracji zarobkowej mieszkańców naszej okolicy na Zaolzie, pod koniec XIX wieku. A była dość liczna, bo bieda i przeludnienie wsi zmusiły wielu, by wyruszyć w świat za chlebem. Wiem że jest kilkanaście takich przypadków w Bilczycach, jak się okazuje także w Gdowie. Myślę że znajdą się osoby, które podejmą ten temat i podzielą się wiedzą, opiszą ciekawe losy swoich przodków w zagłębiu węglowym na Zaolziu, uzupełnią retro-zdjęciami. Zapewne żyje tam do dzisiaj wiele rodzin, potomków, których korzenie pochodzą z okolic Gdowa. Może za pośrednictwem Marie, znajdą się jakieś pamiątkowe dokumenty z rodziny Koperów ?.\nA rodzina gdowskich Koperów była liczna, ich przodek przybył do Gdowa w I połowie XVIII wieku, był kmieciem. Mieszkała niedaleko rynku pod nr 29, przy wylocie w stronę Bochni. Zagroda stała na parceli budowlanej nr 155/2, przestała istnieć po II wojnie światowej.\nW 177o r żyli: Filip co miał żonę Zofię Jamka, Wojciech, Józef i Szymon Kopera. Szymon zmarł w 1803 r w wieku ok 50 lat. Ale ich pokrewieństwo jest nie możliwe do ustalenia, brakuje metryk.\nSzczegółowe drzewo genealogiczne można dopiero zbudować od Stanisława, Mateusza i Jacentego Koperów. Prawdopodobnie byli braćmi bo wszyscy mieszkali pod nr 29.\nJak można się domyślać, niektórzy członkowie tej rodziny było światłymi i postępowymi ludźmi, pośród dziewiętnastowiecznej, zacofanej społeczności wiejskiej, umieli czytać i pisać. Przykładem jest pisarz gminny, Marcin Kopera, co w 1851 r sporządził zamieszczoną powyżej cesję.\nZnany jest prof. Feliks Kopera, w latach 1901-50, dyrektor krakowskiego Muzeum Narodowego, autor wielu opracowań z zakresu historii. Ale nie urodził się w Gdowie w 1871 r, jak pisze się w niektórych opracowaniach. Tylko jego ojciec Jan, który wyemigrował do Krakowa i był palaczem węglowym.\nzagroda Koperów nr 29.jpg [ 173.7 KiB | Przeglądane 2536 razy ]\nNapisane: 2 gru 2014, o 13:36\nZa chlebem migrowali zwykle ci najbiedniejsi, do kopalń zagłębia Ostrawsko-Karwińskiego ściągano przybyszów z Zachodniej Galicji. Zwłaszcza niewykwalifikowanych, bezrolnych, często niepiśmiennych chłopów spod Żywca, Wieliczki, Dobczyc, Gorlic a także okolic Gdowa. Przybywali do wyśnionego Eldorado, gdzie czekała na nich ciężka praca, przynajmniej na początku. Osiedlano ich w okolicach Ostrawy, nad prawym brzegiem Ostrawicy, dziś Śląska Ostrawa, także Gruszowie, Hłuczynie, Przywoziu, Michałkowicach, Chładnowie i innych sąsiednich miejscowościach. Według spisu ludności z 1900, Polacy stanowili około 20 % mieszkańców.\nPaweł Kubisz tak pisał w wierszu „Jutrznia w Gruszowie, Przednówek”:\nTak to kiejsi przed rokami\nZ kufereczkym, z tobołami…\nSzło sie we świat z Galicyje - - -\n„Na nuz scęści gdzieś tam zyje ?”\nI w Gruszowie… tu zostali,\nKilof w ręke – w kamiyń walić!\nPrzy Ostrawie… przy kuminach,\nDym wychłeptać, robić w dymach !\nWielu pracujących na Zaolziu, odwiedzało swoje strony, zakładali rodziny i wracali z powrotem. Pradziadkiem Jana Kopery z Czech, był Henryk Kopera, ur w Gdowie w 1873, s Jana i Marianny Knapik. Natomiast pradziadek Marie Sedleckiej, Karol Kaczmarczyk ur w Podolanach w 1860, wyjechał do Ostrawy 1886.\nZ Zagórzan, wyjechał ur w 1865 Edward Olszowski, s Szymona i Katarzyny Dyląg, w 1895 poślubił Annę Żyła z Gdowa nr 68, c Józefa i Zofii Kostur.\nZ Gdowa co pracowali w Ostrawie m. in. byli:\nJan Szewc spod nr 20, ur 1866, s Jakuba i Marianny Żyła, w1896 poślubił Karolinę Rybak spod nr 49, c Jana i Franciszki Jamka.\nJan Woźniak z Grzybowej ur w 1866, s Józefa i Małgorzaty Wójtowicz, w 1896 poślubił Mariannę Linczowską z Gdowa nr 147, c Jana i Joanny Cebuli.\nJózef Kasprzyk ur w 1872 pod nr 47, s Kazimierza i Marianny Mazur, w 1897 poślubił Anną Pisarczyk z Łapanowa, c Wiktorii.\nJózef Chruściel ur pod nr 225 w 1873, s Jana i Marianny Wojas, w 1899 poślubił Anielę Banaś z spod nr 277, c Wojciecha i Józefy Knas.\nJózef Kasprzyk ur w 1875 pod nr 283, s Piotra i Anny Gumułki mieszkał w Michałkowicach k/Ostrawy. W 1901 r poślubił Marianne Linczowską spod nr 63, ur w 1878, c Jana i Marianny Żyła.\nAndrzej Gądek ur 1876 pod nr 168, s Teofila i Anny Toporskiej, w 1902 poślubił Mariannę Chmiel, z Kamyka, c Agnieszki.\nJan Gumułka z Kwapinki ur w 1870, s Wiktorii w 1902 poślubił Rozalię Linczowską spod nr 63, w 1881, c Jana i Marianny Żyła.\nZ Bilczyc, co za chlebem wyjechali do Morawskiej Ostrawy i poślubili gdowianki byli :\nFranciszek Woźniak z Podedworu, ur w 1868, s Jakuba, w 1896 r poślubił 22 letnią Franciszkę Knapik z Gdowa spod nr 131, c Piotra i Marianny Linczowskiej. Franciszka zmarła w Ostrawie w 1901 r, wówczas Franciszek Woźniak poślubił jej 23 letnią siostrę Juliannę.\nFranciszek Widomski z Podedworu, ur w 1875, s Józefa, w 1900 r poślubił 24 letnią Marianne Parecką z Gdowa, c Jakuba i Teresy Jamki.\nAntoni Woźniak z Podedworu, ur 1 876 r, s Andrzeja mieszkał w Chładnowie k/Ostrawy. W 1902 r poślubił Karolinę Piech z Gdowa, spod nr 54, c Wojciecha i Marianny Ciężarek.\nPrzybysze z Galicji, świadomi swoich korzeni i polskiego rodowodu, stanowili zwarte skupisko w Polskiej Ostrawie. Dzięki ich ofiarności, w latach 1899 – 1901, powstał, istniejący po dzień dzisiejszy okazały Dom Polski. Pieczę nad budową sprawował architekt Stanisław Bandrowski z Krakowa, który czasowo pracował w Ostrawie. Stworzył on plan reprezentacyjnej budowli secesyjnej, z wieloma elementami nawiązującymi do polskości. Były tu m. in: herb polski i litewski, grupa rzeźb i oryginalna metaloplastyka, nazywana koroną piastowską. Z globusów na dachu, ulatywały w przestworza, dwie pary kamiennych orłów.\nWokół tego domu skupiało się w tym mieście polskie życie narodowe, również po upadku Austro-Węgier. Jednak proces wynaradawiania tamtejszych Polaków, spowodował iż obecnie pozostała już, nieliczna garstka. Jedni, wrócili w rodzinne strony, wielu wyjechało np. na słabo zaludnioną Ukrainę, niektórzy zmienili narodowość.\nNajnowsza historia Domu Polskiego jest dość nieciekawa, w latach siedemdziesiątych XX wieku był tam skład mebli. W 2007 r obiekt zmienił właściciela i został zamknięty.\nDom polski Ostrawa.jpg [ 59.43 KiB | Przeglądane 2458 razy ]\nNapisane: 13 gru 2014, o 10:06\nW 1772 roku nastąpił pierwszy rozbiór Polski i cała Małopolska ze Lwowem na czele, ale bez Krakowa, znalazła się pod zaborem austriackim. Austria była wtedy scentralizowanym i zbiurokratyzowanym państwem ze stolicą w Wiedniu, wielkim, bogatym i wesołym miastem. Przyciągało ono zarówno sfery polityczne, gospodarcze, jak i „towarzyskie” prowincjonalnej Galicji, w której dotąd istniały kręte i wąskie, naturalne drogi, wyjeżdżone furmankami. Zanim wymyślono kolej żelazną, to jedynym środkiem lokomocji był zaprzęg konny: własna kareta lub zwykła bryczka. Powstał wtedy problem podróżowania do Najjaśniejszej Stolicy i z powrotem, nie tylko zresztą dla celów służbowych, jak byśmy to dziś określili.\nWładze zaborcze wprowadzały w życie nowe porządki, wydały liczne patenty cesarskie, między innymi ustawę drogową w 1778 r. Na jej podstawie przystąpiono do projektowania i budowy głównych szlaków w całej Galicji. W zdecydowanej większości, wytyczano nową trasę, łączącą miasta i wsie, konsekwentnie przestrzegając zasady prostolinijnego jej przebiegu. Modernizacja istniejącej już drogi polegała na poszerzeniu i prostowaniu pasa drogowego, budowie nowych mostów, przepustów i rowów oraz utwardzeniu nawierzchni.\nDość szybko powstawały nowe szlaki, budowane metodą francuskiego inżyniera Piotra Tresagueta. Pas drogowy posiadał prawidłowy przekrój poprzeczny, obustronne rowy przydrożne oraz twardą nawierzchnią kamienną o szerokości od 3.5 do 5.5 m. Przy budowie starano się wykorzystać do maksimum „szarwark” tj. tysiące obowiązkowych, bezpłatnych świadczeń okolicznej ludności zamieszkałej na 2 mile od drogi. Na budowę 1 km zużywano przeciętnie 3000 dniówek pieszych i 1100 sprzężajnych, (konnych).\n„Stara” droga między Krakowem i Lwowem była cząstką odwiecznego szlaku wiodącego z zachodniej Europy, od Niderlandów, przez Niemcy, na południowy wschód, nad morze Czarne i dalej do Małej Azji. Austriacy włączyli tę galicyjską drogę do sieci swoich arterii i zmodernizowali pod koniec XVIII wieku. Całą trasą od Wiednia po Lwów, nazywano Kaiser-Chausse lub traktem cesarskim. Odcinek bitego gościńca, między Białą koło Bielska, przez Wadowice, Izdebnik, Myślenice, Gdów do Bochni zbudowano szybko, był już gotowy w 1780 roku. Kolejne w stronę Lwowa budowano w następnych latach, cały trakt ukończono w 1790 r.\nStrategiczny gościniec cesarski, przeciął prostolinijnie osadę gdowską na wprost, po kierunku wschód – zachód. Od Fałkowic podzielił pańskie pola należące jeszcze do Marii Lubomirskiej i dalej przez starą drogę, między browarem a dworskimi zabudowaniami, dotarł do przykościelnego cmentarza. Przyciął go od północy, kierując się prosto na wschód, dawną drogą w stronę średniowiecznego grodziska, po którym pozostało lekkie wzniesienie. Usypisko to zebrano a ziemię wykorzystano na uformowanie pasa drogowego w dolinach od Fałkowic i Marszowic a także w centrum Gdowa. Ponieważ kościół ulokowany jest na małym wzniesieniu, to od zachodu, na przebiegającej obok niego drodze, by wyrównać w zagłębieniu poziom niwelety, wybudowano przepust z obustronnym wałem ziemnym. Z kolei od wschodu, gdzie dotychczas było spore obniżenie w kierunku potoku Ruda, na którym też wybudowano przepust, nadsypano sporą ilość ziemi na nowo budowanym pasie drogowym.\nNiebawem powstał w Gdowie ważny węzeł komunikacyjny, gdy pobudowano nowy, prostolinijny gościniec w stronę Wieliczki. Jak dotąd, nie wiadomo kiedy to nastąpiło, ale wiele wskazuje, że jego budowę przez Bilczyce w kierunku Łazan, rozpoczęto około 1790 r\nZa eksploatację dróg publicznych odpowiadał c. k. komisarz drogowy inaczej drogomistrz. W Książnicach pobierano cło, opłatę przeznaczoną na utrzymanie dróg. Chłopi okolicznych miejscowości, obowiązkową pracą „szarwarkową” zapewniali przejezdność drogi. W Gdowie zamieszkał Jan Hummel z żoną Zuzanną Englert, c Andrzeja. Początkowo pod nr 107, przy głównym skrzyżowaniu dróg, gdzie w 1808 ur Karol, potem pod 106, w 1810 Antoni.\nJan Hummel zmarł w 1815, w wieku 62 lat.\nPo nim był Benedykt Winkler, a następnie Jan Englert, być może brat Zuzanny co miał za żonę Weronikę Nachowską, c Józefa, mieszkali też pod 106.\nKolejnym drogomistrzem został Antoni Hummel, s Jana i Joanny Englert. W 1841 r poślubił Mariannę Subiszak, c Jakuba i Anny Jurgowskiej, ale mieszkali już pod nr 105. W 1842 ur Marianna, w 1845 Katarzyna, w 1848 Wojciech, w 1850 Jan, w 1852 ur Wiktoria, zm w 1856, w 1855 Ludwik, w 1857 ur Tekla, zm w 1859,\nBudynki z numerami 104, 105, 106 i 107, wszystkie ulokowane przy głównym skrzyżowaniu w rynku, powstały kiedy nowe drogi musiały już istnieć, czyli około 1790 r.\nDrogomistrz Antoni Hummel był także upoważnionym pisarzem w Gdowie, w czasie kiedy wszyscy członkowie rady gminnej byli niepiśmiennymi. Prowadził dokumenty urzędowe, m. in. 16 czerwca 1870, spisał testament Rozalii z Żyłów Siekierkowej. Wówczas wójtem był Wojciech Wajda a świadkami z rady gminnej: Karol Kornecki, Jakub Zastawniak i Michał Nędza.\nDrogomistrzem był także Wojciech Lelande, z żoną Marianną Ślęz mieszkali we dworze, gdzie w 1868 zmarł ich 10 letni syn Henryk.\nKolejnym, wieloletnim drogomistrzem gdowskim został Ignacy Brossmann, (1873).\nTrakt cesarski, odcinek Biała-Bochnia.jpg [ 164.39 KiB | Przeglądane 2402 razy ]\nNapisane: 13 gru 2014, o 17:45\nDołączył(a): 13 gru 2014, o 16:22\nOd pewnego czasu śledzę forum, moi rodzice pochodzą z Gdowa. (Pozdrowienia dla kuzynki-Hani)\nMój ojciec mieszkał Wygonie, rodzina Kurzydymów.\nMama- na Zogaju pod numerem 169, rodzina Gomułka/Gumułka (ksiądz pisał w obu wersjach )\nDziś oglądałem zdjęcia z moim ojcem-Kazimierzem, rocznik 1930, na wielu zdjęciach rozpoznał różnych mieszkańców Gdowa, min: most na Rabie.JPG (na zdjęciu on na rowerze), kawalerka gdowska.JPG (na zdjęciu on, drugi z prawej)- z tego zdjęcia zna nazwiska wszystkich kawalerów\nNa jednym ze zdjęć rozpoznałem też swoją mamę- Stanisławę.\nZainteresował mnie wątek Gdowianie w Czechach, tam urodził się mój dziadek- Józef Gomułka,/syn w/w Jana Gumułki z Kwapinki ur w 1870/ (w czeskim akcie urodzenia wpisany jako Gomulka, ksiądz z Gdowa spolszczył nazwisko). O ile pamiętam czeski akt ma moja ciocia, postaram się go zeskanować. To właśnie dla Józefa został wybudowany dom numer 169 w roku 1910/1911 przez jego babkę (matka już nie żyła). Dom zachował się do dziś. Moja babcia sprzedała gospodarstwo w 1972/1973.\nNapisane: 13 gru 2014, o 18:10\nUbogi i zacofany dotąd Gdów oraz okoliczne tereny wiele zyskały, kiedy znalazły się na trasie cesarskiego gościńca Lwów – Wiedeń. Prowadził nim bowiem ruch pasażerski i towarowy, powstawały liczne przydrożne zajazdy, nastawione na obsługę podróżnych. Od 1785 r z Bielska w stronę Lwowa kursowały dyliżanse pocztowe, czterokonne zaprzęgi, pędziły z kurierską szybkością około 13 km/godz. Początkowo raz w tygodniu ale w 1805 r już dwa razy. Po III rozbiorze Polski, gdy Austria zajęła Galicję Zachodnią, nasiliła się potrzeba korzystania z poczty na trasie Wiedeń – Lwów. Około 1826 r zaczęła kursować stała linia pocztowa z podkrakowskiego Podgórza, przez Wieliczkę, Gdów i dalej do Lwowa. W 1837 r, na trasie Wiedeń – Lwów, pospieszna poczta listowa kursowała 5 razy w tygodniu, 3 razy przez Podgórze i 2 razy przez Myślenice, a rok później przez Podgórze już codziennie. Poczta towarowa kursowała 2 razy w tygodniu.\nW Gdowie od 1785 r istniała stacja pocztowa, najbliższe znajdowały się w Myślenicach i Bochni.\nTermin "poczta" znany jest w języku łacińskim jako "posta". Wywodził się z nazwy "posita statio equorum", czyli jako stacja położona przy trakcie i służąca do wymiany koni dla kurierów.\nPoczta znajdowała się w dworskim budynku pod nr 34. Jej lokalizację na mapie z 1847 r, wskazano znakiem pocztowej trąbki. Ponoć średniowieczni posłańcy pocztowi mieli zwyczaj wygrywać na trąbce melodie, by zasygnalizować mieszkańcom miasta swoje przybycie po odbiór korespondencji.\nZdecydowany wpływ na obsadę stanowiska poczmistrza czyli kierownika dawnej poczty mieli właściciele dóbr. W Gdowie była już rodzina Fihauserów, wielce sprzyjająca Żydom, łączyły ich wspólne interesy, stąd niektórzy gdowscy poczmistrze byli skoligaceni z przechrztami.\nPierwszym poczmistrzem został Wiktoryn de Pino, s Franciszka co poślubił Franciszkę Bajer, c Wojciecha. W 1785 ur Józef, zm w 1806, w 1786 ur Wojciech, zm w 1790, w 1890 ur Wiktoria, w 1792 Marianna, w 1797 Tekla. Kolejną żoną szlachcica Wiktora, została Joanna Weiss, c Jana i Krystyny Barey. Ale niebawem, bo 1804 r, poczmistrz zmarł przeżywszy 64 lata. Wdowa Joanna Weiss wyszła za młodszego o 16 lat, prefekta pocztowego Jakuba Królikowskiego, w 1807 ur Barbara, w 1808 Jakub, w (-) Stanisław.\nJakub Królikowski zmarł młodo bo w wieku 24 lat, w 1808 r. Prawie 40 letnia już Joanna wyszła za 30 letniego Jana Karpfa, s Jana i Józefy Brunner, i w 1827 urodziła juniora Jana. Senior Jan Karf kilka lat piastował funkcję gdowskiego poczmistrza.\nStacja pocztowa była lokalną instytucją, miała zapewnić kurierom, sprawny przewóz przesyłek towarowo–osobowych. Obowiązkiem c. k. urzędnika – poczmistrza była gotowość w dzień i nocą by organizować posłańcom-feldjegrom, wymianę koni i naprawę dyliżansu, zapewnić nocleg, wyżywienie i wszelką pomoc, także innym podróżnym. Pobierał za to stosowną opłatę. Wolno mu było handlować bez ograniczenia sianem i strawą dla koni oraz korzystać z innych domów gościnnych. Prowadził rejestr kart podróżniczych i mógł zatrudniać do pomocy urzędników, ekspedytorów czy pocztylionów. Dlatego poczmistrzem zostawała zwykle osoba przedsiębiorcza i obrotna, stąd wiele z nich miało żydowskie korzenie.\nFunkcja ta jak widać, pozostawała w rodzinie, przechodziła z pokolenia na pokolenie bo kolejnym poczmistrzem w Gdowie został Stanisław Królikowski, s Jakuba i Joanny Weiss. Poślubił Wilhelminę Mühln, c Franciszka i Marty Gross. W 1836 ur Julia, w 1837 Wilhelmina, w 1839 Stanisława, w 1842 Bronisława, w 1844 Czesław, w 1848 ur i zm Tadeusz. Kiedy Wilhelmina zmarła w 1848 r, w wieku 30 lat, Stanisław Królikowski poślubił Walentynę Jućmirski, c Jakuba i Józefy Weiss. Ale mieszkali już we dworze gdzie w 1855 ur Wiktor.\nEkspedytorem pocztowym w 1851 r był Józef Müln.\nNa drugi dzień, po sławnej rzezi powstańców 1846 r, kancelarię pocztową ochraniał c. k. żołnierz z bronią. Za namową parafian, schronił się na poczcie gdowski proboszcz Ludwik Kusionowicz z wikarym Janem Witko.\nOkoło 1851 r, pocztę gdowską przeniesiono do budynku z nr 167, wybudowanego przez rodzinę Dąbrowskich przy ul Bocheńskiej. Dotychczasowy budynek poczty około 1851 r zakupił Żyd Leib Heller.\nSzlak pocztowy.jpg [ 43.59 KiB | Przeglądane 2393 razy ]\nGdowska stacja pocztowa w 1847r.jpg [ 41.63 KiB | Przeglądane 2393 razy ]\nBudynek pierwszej poczty ok 1925.JPG [ 66.53 KiB | Przeglądane 2393 razy ]\nCieszę się, że moje „grzebanie” w historii Gdowa, pozytywnie inspiruje innych. Zachęcam wszystkich chętnych i zainteresowanych tym tematem do aktywnego uczestnictwa na forum poszukiwaczy.\nGdowscy Kurzydymowie pochodzą z Bilczyc, Antoni Kurzydym zamieszkał na Rudach w 1834 r. Nie ustaliłem dokładnie skąd pochodził, jest mocne podejrzenie, że z Nieznanowic, i być może w parafii niegowickiej należałoby szukać wcześniejszych korzeni.\nNatomiast Gomółkowie, bo tak pierwotnie zapisani są w metrykach, byli już w Gdowie w II połowie XVIII w. Mieszkali w chałupie pod nr 57, narożnej parceli przy głównym skrzyżowaniu. Nieruchomość tą Tomasz Gomółka w 1886 r sprzedał Józefowi i Amalii Liebenheimerom, którzy w ciągu 2 lat wybudowali istniejący do dzisiaj dom. W kolejnych metrykach nazwisko pisano różnie, Gomółka, Gomułka, Gumułka, ich protoplastą mógł być Błażej, co zmarł w 1789, w wieku 69 lat. Jego synami byli Wojciech, Antoni i Tomasz ale szczegółowe opracowanie genealogi to już zadanie dla potomków rodziny.\nNapisane: 15 gru 2014, o 11:58\nBudynek nowej siedziby poczty, Dąbrowscy wznieśli pod koniec lat trzydziestych XIX w. Jan Kanty Dąbrowski, spokrewniony z rodziną generała Henryka Dąbrowskiego, urodził się 15 października 1803. Po powstaniu listopadowym w 1831 r, uchodząc przed represjami carskimi, schronił się w Gdowie, został mandatariuszem i sędzią. Żoną była Henryka Rodkiewicz, ale chyba nie mieli dzieci. Jan Dąbrowski zmarł 22 marca 1878 r, Henryka 16 sierpnia 1885, przeżyła 69 lat. Na gdowskim cmentarzu, obok kaplicy stoi ich wysoki nagrobek.\nTomasz Buda w swojej Kronice FJN podał, powołując się na parafialną kronikę, iż w kolejnym budynku poczty, w 1846 r, mieszkał radykalny działacz chłopski, kowal Dąbrowski. Zasugerował tym, że był nim Jan Dąbrowski. Ale skojarzył tylko nazwisko, bez imienia. Chodzi raczej o kowala Tomasza Dąbrowskiego, s Bazylego, który mieszkał przy rynku pod nr 67. Jan Kanty Dąbrowski nie zajmował się kowalstwem i opierając się na relacji proboszcza Kusionowicza, tym któremu nie udało namówić się Gdowian do uczestnictwa w sławnej bitwie, był kowal-chłop,Tomasz Dąbrowski.\nOpis T Budy.jpg [ 127.23 KiB | Przeglądane 2369 razy ]\nfragment z kroniki parafialnej.jpg [ 75.94 KiB | Przeglądane 2369 razy ]\nNagrobek Dąbrowskich.jpg [ 239.31 KiB | Przeglądane 2369 razy ]\nW 1855 zmarł na cholerę w Gdowie Wieńczysław Kohl, woźnica pocztowy pochodzący z Böchmisch Leipa, (Czechy), przeżył 42 lata.\n25 letni ekspedytor pocztowy Jan Karpf, s Jana w 1854 r poślubił 17 letnią Julię Królikowską, c Stanisława i Wilhelminy. Mieszkali pod nr 167, w 1856 ur Honorata, potem pod 170, w 1862 Maria, w 1863 Mikołaj.\nNastępnym poczmistrzem został Władysław Gryglewski, s Józefa i Felicji Wodzińskiej, poślubił Anielę Miski, c Adama i Karoliny Kuźmiarskiej. Mieszkali u Żydów Hellerów pod nr 78, gdzie w 1866 ur Kazimierz, także pod nr 124 w tzw Czarnym Dworze. Aniela Gryglewska zmarła w 1866, mając 22 lata. Na gdowskim cmentarzu zachował się bardzo zniszczony jej nagrobek.\nKolejnym poczmistrzem został Franciszek Hudeczek, s Jana i Teresy Krzibek ?, co poślubił Józefę Rosendorf, c Floriana i Anny Chmielarz z Bochni. Mieszkali we dworze gdzie w 1870 ur Leopold, w 1872 Stanisław.\nPo Hudeczku pocztowym regentem, zastępującym okresowo poczmistrza, był Władysław Prusak, s Tomasza i Petroneli Zachowska. Z żoną Emilią Czaprańską, c Andrzeja i Elżbiety Kopyrtyńskiej, mieszkali w rynku pod nr 32, tu w 1882 ur Szczepan, w 1883 Marian, w 1885 Maria.\nPod koniec lat osiemdziesiątych, kierownikiem gdowskiej poczty został Józef Ślósarczyk z Wieliczki, s Kazimierza i Salomei Bittmar. Poślubił Wilhelminę Skutę z Jawczyc, c Aleksandra i Joanny Skoda. Mieszkali przy rynku pod nr 67 gdzie w 1890 ur Zofia, w 1892 ur i zm Tadeusz, w 1893 ur i zm Wanda, w 1894 ur Wanda, w 1899 Kazimierz, w 1902 Tadeusz-Bolesław.\nJózef Ślósarczyk był cenionym działaczem lokalnym, współzałożycielem straży ogniowej, Kasy Zapomogowo-Pożyczkowej, Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”.\nPonieważ mieszkał w wynajętej chałupie, w 1898 zakupił od rodziny Gumółków, zagrodę w rynku pod nr 144, nabywał też grunty. Ale chyba nie zdążył zamieszkać bo zmarł w 1903, w wieku 43 lat pod nr 167 gdzie pod koniec życia się przeniósł. Od spadkobierców, w 1906 nieruchomość pod nr 144 zakupiła Süssli z Scheinowitzów Engländerowa.\nPo śmierci Dąbrowskich budynek z nr 167 przejęła rodzina Fihauserów. Część poczty zajmowali mieszkający z rodzinami w Gdowie, żandarmi. M.in. prefekt porządku publicznego i dyscypliny Michał Wróblewski, s Piotra i Franciszki Dziury. Jego żona Karolina Znańska z Wieliczki, c Adama i Ewy Powiednickiej, w 1900 ur córkę Anielę.\nPrawdopodobnie po Ślósarczyku poczmistrzem został Stanisław Turek, s Piotra i Marianny Popiołek. Ale nie jest to pewna informacja. Mieszkał na poczcie z żoną Julią Lachmann z Wieliczki, c Józefa i Michaliny Zapalskiej, która w 1903 ur w Gdowie syna Mariana.\nPoczta funkcjonowała pewnie do czasu wybuchu I wojny światowej a może nawet z pewnymi przerwami, do 1918 r. Ale jej losów nie znam szczegółowo.\nNa poniższych zdjęciach dawnej poczty gdowskiej, widać trzy, kolejne wersje, całkiem okazałego budynku. Przedwojenna pocztówka z ok.1925 r ?, prawdopodobnie ukazuje pierwotny wygląd, dach kryty gontem, posiadał dymniki a otwarte zadaszenie nad głównym wejściem wspierały dwa, drewniane filary. Przydomowy ogródek otoczony parkanem, chronił przed kurzem z drogi. Kiedy w 1928 r stał się siedzibą Domu Ludowego, został przebudowany, dach pokryto dachówką a wejściowy ganek zyskał nowy i ciekawy wystrój. Budynek nadal od ulicy odgradzał płot. Na powojennym zdjęciu z 1946 r, widać ten zmodernizowany budynek, w którym ulokowano Liceum Ogólnokształcące. Kolejne zdjęcie jest ostatnią wersją budynku, pochodzi z początku siedemdziesiątych lat, „stare liceum” ogrodzone metalową siatką, ma już inny ganek.\nMoże ktoś zna, historię tego budynku, po odzyskaniu wolności i podzieli się wiedzą z nami.\nUrząd Pocztowy ok 1925.JPG [ 71.09 KiB | Przeglądane 2344 razy ]\nLO w 1946 r..jpg [ 89.09 KiB | Przeglądane 2344 razy ]\nStare liceum.jpg [ 66.31 KiB | Przeglądane 2344 razy ]\nNapisane: 17 gru 2014, o 13:21\nHistoria Gdowa, podobnie jak wiele innych, lokalnych, posiada jeszcze sporo wątków, dotychczas niezgłębionych. Jest wyzwaniem dla dociekliwych „kopaczy” w przeszłości, zarówno tych zajmujących się zawodowo historyków jak i wielu amatorów- pasjonatów, takich jak ja. Przy pozyskiwaniu nowych wiadomości, spotkałem wiele bezinteresownego zrozumienia i wsparcia dla mojej działalności, zarówno od osób świeckich jak i kościelnych. Chciałbym tą drogą, z okazji zbliżających się Świąt Bożego Narodzenia, Wszystkim serdecznie podziękować za pomoc, w nadziei na dalszą życzliwość.\n„Grzebanie” w życiorysach i starych dokumentach. nie zawsze jest mile widziane, bywa czasem niewdzięcznym, wręcz niebezpiecznym zajęciem bo można „podpaść”. Mając kilkuletnie doświadczenie, ubolewam też nad faktem, iż badacz-amator, choć kierowany dobrymi intencjami, ma bardzo utrudnione możliwości korzystania z niektórych materiałów archiwalnych, zarówno w instytucjach państwowych i prywatnych, także w niektórych kancelariach parafialnych. Zbiurokratyzowane urzędy i własne „widzimisię” nie sprzyjają pasjonatom historii, i czasem by „zdobyć” jakieś informacje trzeba uciekać się do „sposobów.”\nAle nic to, życzę Wszystkim Zdrowych i Spokojnych Świąt Bożego Narodzenia.\nŻaden opis nie jest w stanie przekazać koszmaru niemieckiej okupacji. Miliony Polaków zapłaciło najwyższą cenę, ziemskie piekło obozów koncentracyjnych udało się przetrwać tylko nielicznym. Takim przypadkiem są mało znane, wojenne losy, gdowianina Franciszka Ciulemby. To przykład patriotycznej i szlachetnej postawy, którą warto i trzeba przypominać kolejnym pokoleniom. Jego najmłodszy syn Bogusław Ciulemba, bardzo chętnie udostępnił rodzinne zdjęcia, wspomnienia spisane przez ojca i podzielił się swoją wiedzą, dzięki czemu możemy poznać bliżej, cząstkę lokalnej historii.\nFranciszek Ciulemba urodził się w Komornikach koło Włoszczowej w 1899 r, był kolejnym synem, w wielodzietnej rodzinie małorolnego chłopa. Po wybuchu I wojny światowej wraz z kolegą wyjechał za chlebem do Wiednia. Na dworcu towarowym, został pomocnikiem przy rozładunku wagonów i tak przepracował do końca wojny.\nBrak zawodu i dobrej znajomości języka niemieckiego, zdecydował o powrocie do Polski, pociągiem wrócił do Krakowa. Jako robotnik fizyczny, zatrudnił się w miejskich wodociągach na Salwatorze gdzie pracował do 1921 r.\nW tym czasie formował się system ochrony bezpieczeństwa w II Rzeczpospolitej i krakowski patrol dwójkowy, zaproponował Franciszkowi, młodemu chłopakowi o słusznej posturze, wstąpienie do Policji Państwowej. Przeszedł odpowiednie szkolenie i z nr 2325 został policjantem, z przydziałem na posterunek w Wieliczce. Tu poznał dziewczynę z Klaśnieńskiej, przyszłą żonę Helenę, pobrali się dopiero po 5 latach, w 1926 r.\nCiulembowie we wrześniu 1939 r, uciekając przed Niemcami, z czwórką dzieci, znaleźli się na obrzeżach Kresów Wschodnich. Przez pewien czas, gościny w stodole użyczył im, nieufny Ukrainiec. W obawie o swoje życie czuwali całymi nocami. Kiedy na początku grudnia zdecydowali o powrocie do okupowanej Wieliczki, groźnie wyglądający gospodarz, okazał się dobrym człowiekiem, bowiem wyposażył ich sowicie na długą drogę, zapewniając podwodę i żywność.\nNiemiecki okupant rozporządzeniem z 30.09.1939 r, pod groźbą surowej kary, wezwał wszystkich oficerów i funkcjonariuszy Polskiej Policji Państwowej o zgłoszenie się do pracy. Franciszek Ciulemba znalazł się wśród tych, którzy zastosowali się do nakazu i podjął służbę w tzw. „granatowej policji”, podporządkowanej policyjnym władzom niemieckim. Na początku okupacji organizowała ją Komenda Powiatowa w Krakowie. Jako przedwojenny policjant, kierowany patriotyczną odpowiedzialnością, zgłosił się bo chciał dobra i obrony narodu polskiego. Upewniony przez kpt Ostachowicza, a także naczelnika sądu w Myślenicach, że ma pełnić służbę na korzyść rodaków, jeszcze w grudniu 1939 r, w stopniu sierżanta, objął stanowisko komendanta posterunku w Droginii. Wielokrotnie z całą załogą, starał się nie przekazywać Niemcom wiadomości, za które groziła kara śmierci. Nigdy też nie skusiła go nagroda 1000 zł za wykrycie broni u Polaków. Wszystkie te przypadki opisał w 1974 r, w relacji dla krakowskiego oddziału ZBoWiD-u. W lipcu 1942 r, Franciszek Ciulemba został przeniesiony na stanowisko komendanta w Gdowie i zamieszkał z rodziną na poddaszu posterunku. Wówczas było 10 policjantów, różnej narodowości, pochodzących z poznańskiego, Śląska czy Ukrainy, był też Austriak. Podczas całej służby, do 21 listopada w 1943 r jako komendant, znał dziesiątki wykroczeń ze strony ludności polskiej, także żydowskiej, których nie ujawnił przed Żandarmerią. Swoją postawą, narażając się na wielkie niebezpieczeństwo, pomagał ludziom, wielu uchronił przed niemieckimi represjami.\nW lecie 1942 r, gdowianin-zakładnik Władysław Bednarski, zgłosił na posterunek o ukrywaniu się w jego krzakach nad Rudą, radzieckiego desantu, (słyszał wschodni akcent), który prawdopodobnie planuje zamach na niemiecką firmę budowlaną Resner ulokowaną na dzisiejszym boisku sportowym. Komendant Ciulemba wysłał dwóch policjantów po cywilnemu, którzy sprowadzili brudnego i zarośniętego podejrzanego na posterunek. Podczas rewizji okazało się, że miał przy sobie trzy zaświadczenia na różne nazwiska i pistolet „Frommer”, kaliber 9. Oświadczył też, że jest Polakiem, pochodzi z Lublina i nazywa się Włodzimierz Pawlik. Wraz z dwoma kolegami zbiegł z obozu jenieckiego i jest 14–ty dzień w drodze. Za ujawnienie go, groziła mu niechybnie kara śmierci a policjantom 1000 zł nagrody. Komendant zwołał jednak całą załogę do osobnego pokoju i wspólnie ustalono, że zatrzymanego nie wydadzą w niemieckie ręce. Nakarmiony, ogolony, ubrany w cywilne ubranie i zasilony pieniędzmi ruszył w drogę powrotną przez Łapanów. Na miejsce zatrzymanego, do księgi służbowej wpisano innego, fikcyjnie wylegitymowanego na Gdowie osobnika z Dobczyc, który miał w porządku kenkartę. Broń komendant zatrzymał a potem oddał podziemnej organizacji AK.\nPewnej niedzieli 1942 r, na donos tego samego Bednarskiego, posterunkowy Maroń zatrzymał młodego Żyda ze Mstowa, który nie zważając na surowy zakaz poruszania się z miejsca na miejsce, przyszedł do Gdowa by spotkać swoją dawną sympatię, Sydonię Reismanównę. Ale nie wiedział, że ma konkurenta Bednarskiego i wylądował na posterunku. Miał ogromne szczęście, bo akurat trafił na komendanta Franciszka, który wieczorem go zwolnił i zapamiętał jego nazwisko brzmiące po polsku Plaster. Żyd szczęśliwie przetrwał okupację, po wojnie przyszedł podziękować komendantowi i wyjechał do Izraela.\nPo wielu latach, Bogusław Ciulemba podjął starania o nadanie ojcu odznaczenia „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata” i wysłał list do Instytutu Yad Vashem w Jerozolimie, obszernie opisując losy rodziny. Ale w odpowiedzi Żydowskiego Instytutu Historycznego w Warszawie przyszła wiadomość, iż w posiadanych spisach takie nazwisko nie figuruje. A potwierdzenia ze strony innych osób, które wiedziały o ratowaniu Żydów nie stanowią podstawy do przyznania odznaczenia. Bowiem\nw świetle przepisów, wiarygodnym dokumentem jest oświadczenie ocalonego Żyda, iż pomoc została mu bezpośrednio udzielona.\nBogusław Ciulemba udał się do Mstowa i odnalazł ludzi znających tą historię. Okazało się, że był to Szymon Pfflaster, miał jeszcze brata Jumka i siostrę Annę, ale oboje zginęli w holokauście. Dzisiaj, po tylu latach jest już nikła szansa by odnaleźć Żyda, który Franciszkowi zawdzięczał przeżycie okupacji.\nInnym przykładem odważnej postawy komendanta Ciulemby było wydarzenie z popołudnia 1942 r. Kiedy wraz technikiem drogowym, Eugeniuszem Hryniewskim przebywał w gdowskim Urzędzie Zatrudnienia, prowadzonym przez Niemca, wpadł podminowany alkoholem, rezerwista Stanisław Kowal z wymierzonym pistoletem wprost na Niemca. Widząc to Franciszek, błyskawicznie chwycił napastnika za rękę, wyrzucił za drzwi i powiedział by uciekał jak najszybciej. Aby ratować sprawę, szybko posłali z Hryniewskim po butelkę wódki i długo wmawiali Niemcowi, że to tylko żart pijanego Kowala a pistolet był atrapą. I znowu przytomność umysłu komendanta, uchroniły przed konsekwencjami jakie groziły za napad na Niemca.\nKolejnym dowodem szlachetności Franciszka jest relacja Władysława Chwajoła, młodego krawca z Fałkowic. W 1940 r, kiedy miał 16 lat został wytypowany na przymusowe roboty do Niemiec. Na punkt zborny do Gdowa prowadził go posterunkowy Maroń, chciał uciec ale się nie udało. Wywieziony do Plochingen pod Stuttgartem w Badenii-Wirtembergii, kilka razy próbował uciekać. Ale dopiero po trzech latach przyjechał w rodzinne strony. Ukrywał się na Stryszowej, do domu w Fałkowicach zachodził nocą by zmienić bieliznę, spał wtedy w stodole u sąsiada. Po miesiącu przyszedł za nim list gończy na policję w Gdowie. Kiedy gestapo deptało mu po pietach, wiedział że może liczyć na komendanta. Poszedł do domu Ciulembów i poprosił o pomoc gdyż gestapo „szuka jego brata”. Wówczas Franciszek uśmiechnął się i powiedział by brat nie siedział w domu oraz unikał sołtysa. Dodał też, gdyby gestapo ponownie przyjechało do Gdowa to wyśle syna na rowerze by powiadomił ojca. W raporcie policyjnym napisał, iż poszukiwanego nikt nie widział.\nWe wspomnieniach z 1999 r, Władysław Chwajoł napisał: „Miałem szczęście... że na posterunku policji w Gdowie był Pan Ciulemba, człowiek niezwykły i szlachetny. Tylko Panu Franciszkowi zawdzięczam, że żyję, żem przeżył ten koszmar okupacji...\nI dodał: „Ktokolwiek czytać będzie te wspomnienia, niech wyobrazi sobie w jakich warunkach pracował p. Ciulemba, pracował między wilkami i szakalami. Na pewno był nielubiany w pracy na posterunku. Za to ludzie go lubili i szanowali a jego dobroduszność szła daleko poza Gdów, przekazywana po wioskach. Wielka szkoda, że tak mało było ludzi podobnych do czcigodnego Pana Franciszka Ciulemby”..\nFranciszek i Helena Ciulemba.jpg [ 59.3 KiB | Przeglądane 2207 razy ]\nCiulembowie z dziećmi.jpg [ 157.29 KiB | Przeglądane 2207 razy ]\nWładysław Chwajoł.jpg [ 99.5 KiB | Przeglądane 2207 razy ]


| Szanse rozmowy o prawdziwym arabsko-izraelskim pokoju na konferencji w BahrajnieREUNION 69\n30/06/2019\tby --- 3 komentarze\nProwadzona przez USA ekonomiczna konferencja, która ma odbyć się w Bahrajnie pod koniec czerwca, potrzebuje tylko kilku ulepszeń, by wyłonić się jako potencjalnie dramatyczne wydarzenie w historii „zaprowadzania pokoju” na Bliskim Wschodzie. Na zdjęciu: Manama, Bahrajn. (Zdjęcie: Shahzad Ali/Wikimedia Commons)\nKolejne wybory w Izraelu nie są powodem do zmiany planów administracji Trumpa w sprawie kierowanej przez US konferencji ekonomicznej, która ma odbyć się w Bahrajnie pod koniec czerwca. Palestyńska decyzja zbojkotowania tego spotkania z pewnością nie jest powodem do zmiany – lub anulowania – jej. Potrzebuje tylko kilku ulepszeń, by wyłonić się jako potencjalnie przełomowe wydarzenie w historii „zaprowadzania pokoju” na Bliskim Wschodzie.\nNowoczesny etap arabsko-izraelskiego konfliktu zaczął się w XIX wieku i wzmocnił w 1948 roku. Przekształcił się albo w sposób zaplanowany, albo przez zaniedbanie w konflikt izraelsko-palestyński wraz z Umowami z Oslo w latach 1990. Państwa arabskie uniknęły odpowiedzialności za wojny, które rozpoczęły w 1948, ’56, ’67, ’73 i ’82 roku, pozostawiając Jasera Arafata, by wymyślił, jak zrobić to, czego im się nigdy nie udało – albo zawrzeć pokój z państwem Izrael, albo wygrać wojnę przeciwko niemu.\nW preambule zapisano: „uznając za niedopuszczalne zdobywania terytorium w drodze wojny i konieczność pracy na rzecz sprawiedliwego i trwałego pokoju w regionie, w którym każde państwo regionu będzie mogło żyć w bezpieczeństwie”. Dwie rzeczy rzucają się w oczy:\nPierwsza, użycie słowa „wojna”, a nie „siła”, jak to się zazwyczaj tłumaczy. Użycie siły przez Izrael w 1967 roku było obronne; „wojnę” rozpoczęli Arabowie. Niedopuszczalność zdobywania terytorium stosuje się do „w drodze wojny”, co ma sens – w innym razie agresor, w tym wypadku państwa arabskie, mogą po prostu powiedzieć: „W porządku, status quo ante” i czekać na następną okazję. Zdobycie terytorium przez Izrael przez obronne użycie siły nie było niedopuszczalne. Choć zdobycie mogło (lub nie) być permanentne, ostateczne jego przyznanie miało odbyć się po tym, jak Arabowie spełnili swoje obowiązki wobec Izraela.\n” zagwarantowania swobody żeglugi na międzynarodowych szlakach wodnych w regionie”, co było bezpośrednią przyczyną wojny 1967 roku;\n„osiągnięcia sprawiedliwego rozwiązania problemu uchodźców”\n” zagwarantowania nienaruszalności terytorialnej i niezależności politycznej każdego Państwa w regionie poprzez ustanowienie stref zdemilitaryzowanych”.\nWszystko to miało być dane Izraelowi nie przez Palestyńczyków, którzy ani wtedy, ani teraz nie spełniają kryteriów państwa, ale przez strony, które rozpoczęły wojny 1948 i 1967 roku. Egipt i Jordania zrobiły to. Izrael nadal czeka na uznanie swojej suwerenności, terytorialnej integralności i politycznej niepodległości przez Syrię, Irak, Liban i kraje, które wspierały wojnę – Algierię, Kuwejt, Libię, Maroko, Pakistan, Sudan i Tunezję. Dzisiaj Izrael żąda, by Autonomia Palestyńska (AP) – następca OWP na Zachodnim Brzegu – także zaakceptowała te warunki. AP odmawia.\nBadaczka i członek kierownictwa amerykańskiej organizacji Jewish Policy Center\n3 komentarze to “Szanse rozmowy o prawdziwym arabsko-izraelskim pokoju na konferencji w Bahrajnie”\nMEF 30/06/2019 at 18:06\nJedyny wynik to dalszy mały krok w legitymacji Izraela w oczach Arabów.\nIzrael nie potrzebuje śmiesznych interesów z operetkowymi mini kalifatami, ani darów amerykańskich dla patetycznych złodziei z AP, ale potrzebuje uznania i te dostał przez sam fakt rozmów z kacykami Zatoki Arabskiej.\nZ izraelskiego punktu widzenia ta konferencja była jeszcze jednym darem politycznym z rogu obfitości Trumpa i jego rodziny.\nNanes Abram 30/06/2019 at 16:25\nKonferencja juz sie skonczyla. Zostalo ustalic kto komu da pieniadze a komu zamowienia. jezeli mowa o korupcji. Amerykanska korupcja w Iraku, czyli Busha, puscila w wiatr dziesiatki miliardow dolarow. Albo i wiecej.\nWyniki konferencji… wyniki… wyniki… Sa wyniki?\nwst 30/06/2019 at 16:25\nCo za nierelewantny cyrk !\nAni Izrael, ani PA nie brały udziału. Niby są jakieś obiecanki inwestycji ale jest oczywiste ze nikt nie zainwestuje dolar bez gwarancji ze mu go nie ukradną i ze będzie mógł zachować zyski albo czy nie zostanie zmieciona z powierzchni przez następną wojnę.\nA takie gwarancje daje tylko państwo prawa i jakieś gwarancje na pokój czyli rozwiązanie polityczne, bez niego raczej nikt nie będzie topił $$$$.\nA jak jakiś kapitalista chce inwestować w państwach bez prawa, to oprócz Gazy, jest jeszcze Rosja, „Noworosja” Wenezuela, Kuba, Jemen…\n2 937 799 wyswietlen