Gazetka KROPKA – Szkoła Podstawowa nr 1 w Sierakowicach\n„Kropka” jest gazetką szkolną wydawaną przez uczniów klas I-III.\nPierwsze wydanie „Kropki” ukazało się w maju 1993 roku. Od tamtej pory uczniowie młodszych klas mogą w niej przeczytać swoje opowiadania, bajki, wiersze, sprawozdania z wycieczek, rozwiązać krzyżówki czy rebusy. Większość tekstów pojawiających się w pisemku powstaje na zajęciach koła redakcyjnego, na które uczęszczają uczniowie klas II i III. Uczniowie czerpią pomysły na artykuły z życia codziennego szkoły, z własnych przeżyć, z lekcji a także z książek, encyklopedii i internetu. Oprawa graficzna gazetki powstaje w sali komputerowej, gdzie uczniowie zapoznają się z niektórymi programami i obsługą komputera.\nMali redaktorzy zachęcają wszystkich uczniów klas I – III do współpracy tzn. jeżeli macie ciekawe teksty, ułożyliście krzyżówkę, słyszeliście jakieś ciekawostki to opublikujmy to na łamach naszej gazetki.\nOpiekun: Pani Natalia Frymus\n>>WRZESIEŃ 2017<<>>LISTOPAD 2018<<>>WRZESIEŃ 2019<<


BMW 6 Cabrio, wynajem samochodu - VipCars Warszawa\nRodzaj Ilość pasażerów 1 dzień 2-4 dni 4-15 dni 15 + Miesiąc Wesele z kierowcą Kaucja\nLuksusowy kabriolet 3 + kierowca 700 zł 600 zł 500 zł 350 zł 7500 zł 1000 zł 3000 zł\nAsystnent pasa ruchu\nWynajem BMW 6 Cabrio\nNajwyższa możliwa klasa, wspaniały wygląd wnętrza, a do tego otwierany dach idealny na upalne, letnie dni to BMW 6 w wersji kabriolet, które już teraz można wynająć w ofercie firmy VIP CARS WARSAW. Stylowy, ale jednocześnie komfortowy i doskonale wyposażony samochód cabrio sprosta oczekiwaniom nawet najbardziej wymagających klientów, podkreślając przy okazji charakter oraz prestiż osoby przemieszczającej się takim pojazdem.\nTo idealna propozycja w przystępnej cenie nie tylko dla przedsiębiorców, którzy szukają prestiżowego wozu budującego pozytywny wizerunek firmy. To także świetne auto na ślub lub po prostu na weekendową podróż, w którym na nowo możemy odkrywać przyjemność z jazdy - cabrio z pewnością nam to umożliwi.\nAuto, choć naprawdę ciężkie, posiada doskonale zestrojone zawieszenie oraz niezwykle precyzyjny układ kierowniczy. Dzięki temu pokonywanie nim kolejnych kilometrów nawet przy ostrych serpentynach jest przyjemnością i na pewno każdy poradzi sobie z ujarzmieniem ogromnej mocy generowanej przez nowoczesny silnik skrywający się pod maską.\nTen samochód zawsze wywołuje poruszenie na ulicy, przyciągając wzrok przede wszystkim kobiet, ale co najważniejsze, jego kierowca może czuć się w nim wyjątkowo komfortowo. Każda osoba wynajmująca w Warszawie samochód cabrio BMW 6 otrzymuje wóz z najwyższym możliwym pakietem wyposażenia. Komfortowe siedzenia, ergonomicznie zaprojektowane wnętrze czy wysokiej klasy materiały to pewność, że nawet najdłuższa podróż tym wozem po prostu nas nie zmęczy. Wynajmowane samochody są również bardzo bezpieczne. To nie tylko standardowe systemy bezpieczeństwa montowane przez BMW, ale także pomocna dla kierowcy kamera cofania, asystent pasa ruchu i wiele innych układów elektronicznych ułatwiających prowadzenie.\nSprawdź już dzisiaj naszą ofertę wynajmu samochodu cabrio w Warszawie. Możesz sam zasiąść za jego kierownicą lub skorzystać z usług doświadczonego kierowcy, który komfortowo i bezpiecznie dowiezie Cię w każde miejsce.


Rozrywka - Sporty ekstremalne\nKochasz adrenalinę? Jesteś pasjonatem sportów ekstremalnych? Lubisz aktywny tryb życia, czynny wypoczynek i mocne wrażenia? ŻYCIE W LUKSUSIE.PL to codzienne, aktualne informacje ze świata sportów ekstremalnych. Udostępniamy dane o najciekawszych wydarzeniach, promujemy blogi i strony internetowe pasjonatów tego typu sportów. Szukasz profesjonalnych informacji? Chcesz zacząć swoją niezwykłą przygodę z konkretnymi rodzajami sportów ekstremalnych? Szukasz odpowiedniego klubu i miejsca do realizacji swojego marzenia z Warszawy, Krakowa, Gdańska, Kołobrzegu, Opola, Katowic, lub innego miasta ? Zamieszczamy dane tele –adresowe klubów, które specjalizują się w sportach ekstremalnych dla facetów. Organizują one ciekawe, niebanalne wyprawy, obozy, umożliwiają doskonałą ekstremalną zabawę. Wszystkie miejsca są przez nas dokładnie sprawdzane. Pragniemy, aby czytelnicy strony ŻYCIE W LUKSUSIE.PL mieli dostęp wyłącznie do usług najwyższej jakości.


Przedszkole - za i przeciw. Dylematy :( - Forum 2022 - RODZICE.PL\nPrzedszkole – za i przeciw. Dylematy :(\nnie wiem co robić. Dopiero trzeci tydzień przedszkola a obserwując Asie widze ze jej nie sluzy. Strasznie sie gryzę.\nFakt nie ma problemu z zostawianiem jej, ale widac ze jest zestresowana, kolejny dzień z rzędu wymiotuje rano, jest “zgaszona”, smutna, blada. Asia jest nieśmialą i spokojną dziewczynką. Myslalam ze kontakt z dziećmi dobrze jej zrobi, ze się rozkręci. Ja wiem ze początki są trudne. Ale nie wiem czy dobrze robię upierając sie przy przedszkolu. Ja wiem ze asia jest dzikusek i wstydziocha, a rozkręca sie w towarzystwie znanym lub starszym. Ona nie powie ze nie chce iść, ze jest niefajnie. Tylko wymiotuje ze stresu a potem potulnie sie ubiera. Ewentualnie poplacze sobie przy drzemce. Jak ją odbieram siedzi w kąciku i czeka. Niewiele opowiada, od pań niewiele tez sie dowiaduję. Kurcze, siedze i rycze bo mam dzwonila ze znow wymiotowala, ze w nocy b. niespokojnie spi. Nie wiem co robić, po prostu czuje sie bezsilna i wredna ze zmuszam do czegos co moze nie jest jej teraz niezbędne.\nWiem ze zakrecilam ta wypowiedz, ale moze wyluskacie o co chodzi. Moze powinna siedziec ze mną i malym w domu. Widze jak teskni za nami, za dziadkiem za swoimi zabawkami. O przedszkolu nie mowi źle, ale to taki typ charakteru.\nNo i w kropce jestem 🙁\nAnia+Asia 7.08.2003+Jaś 24.04.06\n22 odpowiedzi na pytanie: Przedszkole – za i przeciw. Dylematy :(\nRe: Przedszkole – za i przeciw. Dylematy 🙁\nOjej Ania jestem w . Nie pisałaś nigdy, że coś jest nie tak. Myślałam, że Asia się tam zaklimatyzowała. Nawet nie wiem co ci poradzić. Nie wiem czy dobrze zrozumiałam, ale czy Asia śpi u dziadków i babcia ją zaprowadza?? Bo może tu jest problem. Kurczę no nie wiem co napisać. Może odczekaj do końca września i jak ten schemat się będzie powtarzał to zabiezr ją bo szkoda dziecka. Przepraszam, że nie pomogłam. Pozdrawiam\nAnastazja 3,8 l. i Michał 4 m.\nmatrus dzieki za odzew. Nie pisalam bo różnie z moim dostepem do kompa bywa. Dzis odpalilam naszego w domu i jeszcze chodzi, ale gg nie mam wiec nie pogadamy.\nAsia spala dzis drugi raz u dziadkow, wiec to nie jest problemem. Pojechala wczoraj wieczorem bo inaczej musialaby wstawac dzis o 5:30.\nmarta-g Dodane ponad rok temu,\nWiesz co, ja bym ją zostawiła w domu. Wiem, że większość dzieci się przyzwyczaja, ale jest taka cząstka maluszków, które najzwyczajniej w świecie nie są gotowe na przedszkole. Chyba bym wolała chodzić z nią na jakieś zajęcia z innymi maluszkami, żeby jak najczęściej bawiła się z dziećmi (czyli jakieś typowe zajęcia integracyjne wraz z rodzicami), żeby się ośmieliła, może z Tobą, bo skoro jest malutki braciszek, to siłą rzeczy mniej czasu mała spędza sam na sam z Tobą. Wymioty i taka ogólna cisza są chyba gorsze niż bunt, wrzaski i płacz. Moja siostrzenica (dziś 15-letnia panna) zachowywała się podobnie. W przedszkolu było jej po prostu źle, po powrocie z przedszkola była wyciszona, smutna. Bratowa postanowiła zostawić ją jeszcze rok w domu i spróbować w czterolatkach. W czterolatkach było już rewelacyjnie, bezproblemowo.\nAnuś napisałam ci na priv i po tym co mi napsałaś to w 100% zabrałabym ją z przedszkola i spróbowałabym posłać ją za rok.\nchyba bym zabrała córeczkę z przedszkola…\nte poranne wymioty są chyba gorsze od płaczu…\newka z Weroniką 06.10.02 i Maksiem 30.12.2005\njessi Dodane ponad rok temu,\nMy zakończyliśmy edukacje…..\nprzedszkolną właśnie dzisiaj 🙁 i doszłam do wniosku,że nie będę zmuszć mojego dziecka na siłę. Może powiecie,ale mięka nie dała rady,ale to nie o to chodzi. Trzy dni było faktycznie super,a jak wróciła po chorobie to koszmar. Nie przestawała płakać nawet na chwilke,tak jak inne mamy piszą,że płacz jest w domu przy rozstaniu,a póżniej dziecko się uspokaja i jak przychodzą po nie to jest uśmiechnięte. Moja córcia płakała histerycznie,w nocy budziła się co pół godziny i krzyczała nie zostawiajcie mnie. Nie mam tego problemu,że nie ma się kto nią zająć w domu.Dlatego podjełam taką decyzje i spróbujemy za rok. Mślę,że też powinnaś tak zrobić.Widocznie nie każde dziecko może się przystosować,a ja nie chcę ją wpędzić w nerwice.U Was też widać wielki stres,bo wymioty raczej nie są z niczego. Pozdrawiam\nRe: My zakończyliśmy edukacje…..\nJessi no co Ty! czemu miałybyśmy twierdzić, że jesteś miękka?? czytałam o Twojej Weronice i Twoich rozterkach i też bym taką decyzję podjęła. Sama zresztą jestem przykładem nieprzystosowania, pierwszy rok przedszkola spędziłam z siostrą w pięciolatkach 🙂 Także życzę Weroniczce wspaniałej zabawy w domu!\nkati Dodane ponad rok temu,\nNiestety musisz małą zabrać z przedszkola, szkoda dziecka, a jeszcze nabawi się ogromnego lęku, niepotrzebnie. Myślę,że lepiej chodzić z nią na jakieś zajęcia adaptacyjne z dziećmi, może za pół roku będzie już gotowa do przedszkola?\nKasia i Iga (ur.29.01.03)\nannika Dodane ponad rok temu,\nNie wszystkie dzieci w wieku 3 lat dojrzewają do przedszkola. I nie ma w tym nic dziwnego. Poczekaj kilka miesięcy, rok. Nie zmuszaj malutkiej na siłę. Nie ma to nic wspólnego z “miękkością”, ale ze zdrowym rozsądkiem jak najbardziej.\na rozkręca sie w towarzystwie znanym\nczyli jak pozna to sie rozkręci\nAga i Wojtuś (23.07.2003)\nczyli jak pozna to sie rozkręci.\nmoze cos by zmienilo gdyby zostawala w przedszkolu tylko na kilka godzin? jezeli nic, to chyba nie ma sensu dziecka meczyc. ALe sprobowalabym jeszcze kilka dni( na pol etatu), moze po prostu potrzebuje wiecej czasu zeby zaakceptowac nowe miejsce i osoby\n+ 27 III\nmi sie wydaje, ze kazde dziecko dojrzewa emocjonalnie pozniej, hubert rok temu ryczal w kacie i caly czas siedzdial sam,wypisalam go, bo nie bylo sensu\nteraz jest juz zupelnie inaczej\nJa bym zabrała małą z przedszkola, jeżeli nie musi tam być. Nie ma sensu aby dziecko przeżywało takie stresy.\nwiesz asia pierwsze dni byla jak otumaniona, zdezorientowana. Teraz jest lepiej bo ozywia sie jak wraca do domu. Mysle ze w ciagu dnia bawi sie gdzies w kaciku, i nikt na nią nie zwraca uwagi bo energie wyladowuje po powrocie.\nMyslalam ze jest OK bo raczej chętnie idzie, co najwyzej jest smutna. Ale te wymiotyn daly mi do myslenia. jak sie przyjrzalam widac ze ona nadrabia miną.\nW razie czego zajęcia integracyjne mam upatrzone.\nWiesz moze jak jest jak 4 latek idzie pierwszy raz do przedszkola, nie jest poszkodowany? W grupie są dzieci doswiadczone z poprzedniego roku, wiecej umiejące. To mnie martwi dlatego chcialam spróbowac teraz bo asia boi sie skupiska dzieci.\nEch, zobaczymy. Na pewno bede zdawac relacje.\nchyba faktycznie wolalabym placz. Te wymioty to cichy bunt.\nNarazie obserwuję. Dzis poszla radosna, ale widac ze nadrabiala miną. Rano obeszlo sie bez sensacji, ale niewiele brakowalo do wymiotow.\nja tez nie mam problemu z opieka nad asia. Wyslalam ja teraz myslac ze to dobrze by sie nauczyla byc z dziecmi bo nie ma z nimi kontaktu i sie zwyczajnie boi.\nProblemem nie jest zostawanie bez nas, bycie z paniami.\nAsia to taki model co sie nie zbuntuje, nie bedzie histerii, ale sie zamknie w sobie 🙁\nDo końca m-ca obserwuję.\ndzięki 🙂 jeszcze poobserwuję i do końca m-ca podejmę decyzję\nw towarzystwie znanym jest OK, no chyba ze kogos dlugo nie widziala to potrzebuje czasu by sie rozkręcic.\nasia ma malo kontaktu z dziecmi. Na placu zabaw co najwyzej obserwuje, ale sama nie podejdzie. Ewentualnie wciagnieta przez starsze dziewczynki lata za nimi na zjeżdzalnie. Ale tez wtedy do nich sie nie odzywa lecz obserwuje, uczestniczy w zabawie ale jest jednoczesnie z boku.\nJezeli rowieśnik jest przebojowy, energiczny to asia sie wycofuje. Rocznych dzieci sie boi. Zobaczymy moze jak Jas podrosnie to sie zmieni.\nNa pewno przedszkole jako rozłąka z nami to nie problem. Asia nauczona jest zostawac bez nas, wyjezdzac do jednych i drugich dziadkow, do prababci, nocowac tam.\nAle np. mamy w rodzinie 6 latke, od dawna chodzacą do przedszkola, wygadaną to asia czuje przed nią respekt.\nNo i glupieję, bo myslalam ze w przedszkolu ” wyrobi sie” a tu widze ze jej moge krzywde zrobic. A co bedzie za rok? Nie byloby trudniej???\nZnasz odpowiedź na pytanie: Przedszkole – za i przeciw. Dylematy :(\nZwrot podatku a komornik 2021: Czy komornik może zająć zwrot podatku (ulga na dziecko) za 2020?\nPielęgniarka środowiskowa: Nie taka straszna jak ją malują\n6 pomysłów na wróżby andrzejkowe\ndziś było szczepienie – do lipcówek\nPo długiej przerwie :)))\nMam nadzieję że będę styczniówką.\ndruga proba suwaczka *DELETED*\nciagle drapie sie po uszku - Forum 2022\nBUŁGARIA - Forum 2022\nBebilon a Bebiko...to samo?! - Forum 2022\nCzy duphaston pomaga zajść w ciążę? - Forum 2022\nDo "za szybko zarastających ciemiączek" - Forum 2022


Pomoc w formalnościach, transporcie i zakupie auta z zagranicy - Pomoc drogowa 24h Bolesławiec A4, A18\nOpublikowano 19 października 2013 [data] przez jegomosc\nKupiłeś auto za granicą? Zrobiłeś to prawdopodobnie po to, by zaoszczędzić trochę pieniędzy. Pamiętaj, że jeśli popełnisz błąd, to zamiast oszczędności mogą czekać cię dodatkowe wydatki. Warto przy okazji oszczędzić też czas i nerwy korzystając z naszej oferty pomocy.\nDzięki naszemu długoletniemu doświadczeniu w branży możemy ci pomóc! Nasza oferta polega na:\nPomoc w załatwianiu formalności związanych ze sprowadzeniem auta z zagranicy\nZnalazłeś auto lub inny pojazd np. poprzez jeden z serwisów internetowych? W dzisiejszych czasach to bardzo proste, wystarczy umiejętność obsługi komputera i poruszania się w internecie oraz sprecyzowane oczekiwania co do samochodu. Jeśli auto już zakupiłeś to możemy pomóc ci w transporcie do kraju i załatwieniu formalności. Podpowiemy jakie dokumenty musisz posiadać by auto bezproblemowo zarejestrować w kraju i jak przy okazji zaoszczędzić parę złotych.\nNajlepiej jednak, gdybyś skontaktował się z nami zanim jeszcze sfinalizujesz transakcję. Skontaktuj się z nami i pokaż ofertę, która cię zainteresowała. My zajmiemy się resztą. Wiemy o co zapytać sprzedawcę, byś nie wpakował się na „minę”. Wiemy też jak z nim rozmawiać, by być może „urwać” jeszcze parę groszy z ostatecznej ceny. Wiemy, jakie dokumenty musi mieć auto by można je było bez problemów sprowadzić i zarejestrować, przyjrzymy mu się również fachowym okiem na miejscu.\nJesteś zainteresowany? Skontaktuj się z nami! Najlepiej telefonicznie pod numerem 503 744 370


Verbascon Grip Kids, proszek do rozpuszczania, 10 saszetek - Apteka Familijna\nStrona główna / Home / Verbascon Grip Kids, proszek do rozpuszczania, 10 saszetek\nVerbascon Grip Kids, proszek do rozpuszczania, 10 saszetek\nVerbascon Grip Kids zawiera składniki pochodzenia naturalnego: kwiat bzu czarnego, kwiat dziewanny oraz korzeń pelargonii afrykańskiej, które pomagają łagodzić problemy układu oddechowego takie jak kaszel i dolegliwości gardła.\nilość Verbascon Grip Kids, proszek do rozpuszczania, 10 saszetek\nSKU: verbascon-grip-kids-proszek-do-rozpuszczania-10-saszetek Kategorie: Dla dziecka, Home, Przeziębienie i grypa Tagi: apteka online uk, apteka uk, apteka w uk, dla dzieci witaminy, polskie lekarstwa online uk, polskie leki online uk\nDzieci od 3 do 6 roku życia: 1 saszetka dziennie.\nDzieci powyżej 6 roku życia oraz osoby dorosłe: 2 saszetki dziennie.\nEkstrakt z korzenia pelargonii afrykańskiej (Pelargonium sidoides DC.) 20 mg\nEkstrakt z kwiatu czarnego bzu (Sambucus nigra L.) 20 mg\nEkstrakt z kwiatu dziewanny (Verbascum thapsus L.) 20 mg\nEkstrakt z kwiatu lipy (Tilia cordata Mill.) 20 mg\nSkładniki: maltodekstryna; substancja wypełniająca: sorbitole; regulator kwasowości: kwas jabłkowy; proszek buraczany; aromaty; witamina C (kwas L-askorbinowy); substancja przeciwzbrylająca: dwutlenek krzemu; ekstrakt z korzenia pelargonii afrykańskiej (Pelargonium sidoides DC.) DER 4:1; ekstrakt z kwiatu czarnego bzu (Sambucus nigra L.) DER 4:1; ekstrakt z kwiatu dziewanny drobnokwiatowej (Verbascum thapsus L.) DER 4:1; ekstrakt z kwiatu lipy (Tilia cordata Mill.) DER 10:1; substancje słodzące: sukraloza, glikozydy stewiolowe; tlenek cynku.


Strona główna›"Mama mówiła mi, żebym nie wymyślał gier, bo z tego nie da się żyć". Wywiad z Rolandem Pantołą, twórcą A.D. 2044, Reah czy Schizm\nSięgamy do bardzo głębokiej historii polskich gier. I przedstawiamy tę historię z pierwszej ręki.\nSporo się pan naczekał, ale nie byłem do końca przekonany, że taki wywiad ma sens. Nie chodzi o formę tekstową, tylko o wątpliwości, czy moje zmagania z tworzywem, jakim są gry, kogokolwiek zainteresują.\nMam jednak nadzieję, że ktoś się nimi zainteresuje, dlatego odpowiadam na pytania.Wraz z odpowiedziami na pytania, Roland Pantoła przesłał taki oto "wstęp". Dajcie znać w komentarzach, czy słuszny - bo może jednak ktoś z was pamięta te "zamierzchłe czasy"? Warto je przybliżyć, zwłaszcza w takim dniu jak dzisiaj, gdy chętnie zerkamy na naszą historię. A na Polygamii w historię polskich gier komputerowych.\nWywiad z Rolandem Pantołą przeprowadził Tomasz Mochocki z serwisu Przygodomania.pl. Tam też znajdziecie poniższy tekst (a także wiele więcej o przygodówkach, nie tylko polskich). Tomek prowadzi też na Polygamii okołogrowego bloga i zrzeszony w PolyTube kanał na YouTube.Czy to prawda, że w młodości, zanim powstały pierwsze polskie gry komputerowe, zaprojektował Pan kilka autorskich „planszówek”?W szkole podstawowej interesowałem się grami planszowymi. Grałem w nie jednak tylko po to, żeby poznać rządzące nimi zasady oraz powiązania występujące w rozgrywce.\nPamiętam też słowa mojej mamy, która mówiła, żebym nie wymyślał gier, bo z tego nie da się żyć.Pierwsze kroki w świecie elektronicznej rozrywki postawił Pan na przełomie lat 80. i 90., tworząc gry Gabi, Kwadryk i Bongo. Czy mógłby Pan przybliżyć czytelnikom te tytuły?\nBył rok 1987, kiedy kupiłem komputer Atari 88 XL. Kosztował sporo. Miałem wtedy zakład rzemieślniczy rzeźbiarstwa w drewnie. Było to jednak rzeźbiarstwo raczej maszynowe, wytwarzałem wtedy drobne meble, półki, wieszaki. Gdy po targach poznańskich dostałem trochę zamówień, realizowałem je przez pół roku. Po wykonaniu większości udało mi się kupić ten komputer. Od tego czasu zajmowałem się już tylko komputerem.\nOczywiście trzeba było z czegoś żyć, a miałem wtedy żonę i dzieci. Robiłem to więc po pracy (a jak się dało, to również w pracy). Pisałem programy na papierze w zeszycie, a potem przenosiłem je do komputera. Powstało wtedy parę planszówek do grania na komputerze. Gabi i Kwadryk były moimi pierwszymi grami komputerowymi. Miały jeszcze trochę niedociągnięć. Powstały w roku 1989 i zostały wydane przez firmę Spectra. Bongo nie zostało nigdy wydane – miało sterowanie tłem i graczom trudno było to zrozumieć. Wszystkie te gry powstały w języku Turbo Basic (kompilowane).Kolejne lata Pana pracy nad grami komputerowymi związane były z LK Avalon. Pisał Pan wówczas także w powiązanym z tą firmą magazynie „Tajemnice Atari”. W jaki sposób trafił Pan do Avalonu i jak wspomina Pan atmosferę, jaka panowała wówczas w zespole?Do Avalonu trafiłem w prosty sposób. Wysłałem im prototyp A.D. 2044. Bardzo szybko dostałem zaproszenie do firmy. Dużym wyzwaniem podczas pracy nad tą grą było stworzenie całego systemu sterującego. Teraz nazywa się to engine, ale wtedy jeszcze nie było na to takiego określenia. Gry na Atari tworzyłem w domu, ale często jeździłem do Rzeszowa, do siedziby firmy. To były całkiem inne czasy. Twórcy nie byli traktowani jak robotnicy komputerowi, co obecnie ma miejsce. Spotykałem się z innymi autorami. Każdy się chwalił, co nowego wymyślił. Najlepiej pamiętam Darka Żołnę, jak z pasją opowiadał o swoich pomysłach. Nie tak jak teraz, kiedy rozmowy prowadzone są na temat tego, z jakiej gry co wykorzystamy. Wtedy nie było za bardzo z czego czerpać, bo wszystko było nowe i nieznane. Pisałem też do „Tajemnic Atari”, ale pisanie artykułów nie jest moją pasją.\nJest Pan autorem pierwszej polskiej przygodówki point'n'click z prawdziwego zdarzenia. Osobiście cenię A.D. 2044 (mowa o Atari) nie tylko za humor i liczne nawiązania do filmowej Seksmisji, ale także za szereg ciekawych rozwiązań, jak na przykład indywidualne komendy do każdego miejsca interakcji czy ograniczony ekwipunek. Jak przebiegały prace nad grą i skąd wziął się pomysł, by jej fabułę oprzeć na kultowej polskiej komedii?Chciałbym od razu zaznaczyć, że kiedy zaczynałem tworzyć tę grę, miałem tylko komputer z magnetofonem. Wyzwaniem było przerobienie języka FORTH w ten sposób, żeby pracował z magnetofonem. Trzeba było dorobić nakładkę na system operacyjny.\nDobrze, że był wtedy Stadion Dziesięciolecia – jeśli ktoś nie wie, o co chodzi, to trudno – bo dzięki temu znajomy kupił mi stację dysków z turbo. To już była przesiadka z malucha do mercedesa. Całą obsługę pola gry trzeba było wymyślić, nie było do tej pory nic takiego na Atari, a jedynie na „wyższe” komputery.Jeśli chodzi o tematykę, to Seksmisja jest takim filmem, który sam prosi się o grę przygodową. Zarówno temat, jak i sposób obsługi wpadł mi do głowy w jeden dzień. Oczywiście było to potem dopracowywane. Cały system do gry wraz z samą grą powstawał przez dziewięć miesięcy. Dopiero przez ostatnie dwa miesiące pracowałem tylko nad grą, wcześniej robiłem ją po godzinach „normalnej pracy”. Gra powstała w wersji na stację dysków. Jako jedna z nielicznych wykorzystywała tryb graficzny. Zajmowało to dużo miejsca (ciągłe doczytywanie grafiki) i uważałem, że wersja kasetowa nie ma sensu. Wersja dyskowa została wydana przez Avalon przed samymi świętami.\nKu mojemu wielkiemu zaskoczeniu szefowie Avalonu koniecznie chcieli, żebym zrobił też wersję kasetową. Uważałem że to nie ma sensu, jednak po naciskach spróbowałem. Musiałem opracować specjalny system obsługi magnetofonu. Cała gra doczytywała się godzinami – po jej wydaniu nadal uważałem, że nie miało to sensu. Po jakimś czasie od wypuszczenia tej wersji spotkałem jednak młodych ludzi, którzy grali w nią, bo nie mieli stacji dysków. Opowiadali, że siedzieli przez weekend (prawie trzy doby) u kolegi i świetnie się bawili.Rok po premierze A.D. 2044 ukazała się Klątwa, która udowodniła niedowiarkom, że w języku FORTH da się wykonać animację postaci. Dla mnie najciekawszym elementem tej gry jest pomysł powiązania każdego przedmiotu z jednym z dostępnych zaklęć. Podobnego rozwiązania nie spotkałem chyba w żadnej innej przygodówce. To Pana autorski pomysł czy czerpał Pan skądś inspiracje?To już było łatwiejsze, był engine. Lubię wymyślać nowe rzeczy. Czasami pytano mnie, skąd brałem te pomysły. Myślę, że z kosmosu. W końcu jestem dzieckiem gwiazdy, która stworzyła pierwiastki, z których jestem zbudowany. Jak się to rozumie, gwiazdy pomagają. Wymyślanie nowych rzeczy sprawia największą satysfakcję.Władcy ciemności to ostatnia gra, jaką stworzył Pan na Atari. Mimo wysokiego poziomu wykonania tytuł ten nie zyskał chyba (piszę „chyba”, bo dziś trudno mi to dokładnie zweryfikować) aż takiej popularności jak dwa poprzednie. Czy wtedy, w 1993 roku, czuł Pan, że formuła projektowania gier na Atari uległa wyczerpaniu i przyszłość należy do PC?Zgadza się. Świat się zmieniał. Ludzie przechodzili na nowe komputery. Dokładnie w tym czasie kariera Atari, jako sprzętu, dobiegła w Polsce końca. Nie było sensu robić już niczego na Atari. Przerobiłem jeszcze tylko te dwie ostatnie gry na Commodore’a i trzeba było zmienić platformę. Pamiętam, że zastanawiałem się nad Amigą i Atari ST, ale wszystko wskazywało na to, że tą platformą będzie PC. I tak też się stało.Na PC zadebiutował Pan remakiem A.D. 2044. W chwili premiery gra była szeroko reklamowana, dlatego niektórzy do dziś sądzą, że pracowała przy niej liczna grupa osób. Czy to prawda, że mimo obiecanej pomocy programistycznej większość prac musiał Pan wykonać samodzielnie?Wielu twórcom z komputerów 8-bitowych nie udało się gładko przejść do tworzenia gier na PC. Nie miałem się wtedy z czego utrzymywać, gdyż nie miałem „normalnej pracy”. W Avalonie zobaczyłem program do tworzenia grafiki 3D – 3D Studio. Zaciekawiło mnie to i postanowiłem stworzyć w tym programie małą lokację do Seksmisji. Nie miałem koprocesora, więc renderowanie trwało wieki. Udało mi się zrobić na tyle ciekawe wnętrze, że mogłem je pokazać szefom Avalonu. Kiedy zobaczyli, że planuję taką grę, zdecydowali się ją finansować. Tak zaczęły się prace nad A.D. 2044 na PC.Dostałem do pomocy programistę (nazwiska nie będę podawać, bo teraz wszyscy skarżą się po sądach). Po kilku miesiącach, w trakcie których zrobiłem parę lokacji, okazało się, że programista nie daje sobie rady. Była próba znalezienia innego, ale wtedy nie było to takie proste w przypadku gier. Realizacja projektu zawisła na włosku. Odłożyłem więc na chwilę grafikę i zabrałem się za robienie engine’u do tej gry. Ponieważ – kiedy jeszcze robiłem Klątwę – miałem PC i bawiłem się w programowanie na Windowsa, zacząłem pisać engine pod Windowsa, a wtedy prawie wszystkie gry pisano pod DOS-a. W skład tworzonego engine’u wchodził jeszcze specjalny język skryptowy, który obsługiwał zdarzenia, dokładnie tak jak w obecnych engine’ach. Ciekawostkę stanowi fakt, że kiedy przyniosłem do Avalonu działający kawałek gry, jeden z szefów zapytał, po co robię ją na Windowsa, skoro i tak każdy ma DOS-a (większość gier wychodziła na DOS-a). Odpowiedziałem, że inaczej nie umiem. Drugi szef bardzo się jednak ucieszył, rozumiał, że to przyszłość.\nPrace nad grą trwały trzy lata. Gdybym nie musiał pisać całego engine’u i wykonywać osiemdziesięciu procent grafiki, na pewno udałoby się skończyć grę szybciej i odniosłaby większy sukces. Pokazywaliśmy też tę grę firmie EPIC, gdzie zaproszono mnie i szefów. Stwierdzono jednak, że fabuła jest zbyt regionalna i wyśmiewanie komunizmu nie spodoba się na Zachodzie. A może chodziło o organizacje feministyczne, które – jak wiadomo – zablokowały wyświetlanie filmu Seksmisja w Ameryce.W 1998 roku po raz kolejny Pańskie nazwisko zapisało się na kartach historii polskich gier komputerowych. Reah było pierwszą polską przygodówką reprezentującą podgatunek, standardy którego wyznaczył Myst. Tworzył ją zespół, który później, już pod nazwą Detalion, zaprojektował jeszcze kilka udanych gier. W jakich okolicznościach rozpoczęła się Wasza współpraca i jak przebiegały prace nad Reah?Ta gra była robiona na enginie A.D. 2044 – oczywiście został on unowocześniony. Zostały dodane obroty i wiele innych rzeczy. Jeśli chodzi o ekipę, to formowała się ona stopniowo, poszczególne osoby zaczęły dołączać jeszcze w końcowym etapie prac nad A.D. 2044. W sumie ekipa liczyła sześć osób, co wydaje się śmieszne jak na obecne czasy, jednak dzięki temu gra powstała w ciągu roku. Wszystko było robione w wynajętych do tego celu pomieszczeniach. Stało tam kilka komputerów, które ciągle renderowały.Jedną z największych, w moim odczuciu, zalet Reah jest postać Alchemika. Duch towarzyszący głównemu bohaterowi stanowi wzorcowy, bo w pełni zintegrowany ze światem gry, system podpowiedzi. Kto wpadł na pomysł, by postać z gry jednocześnie podpowiadała graczom rozwiązania zagadek?Na to pytanie trudno mi odpowiedzieć, bo gra powstawała stopniowo i każdy dodawał coś od siebie.Reah trafiło do graczy na całym świecie, jednak dopiero Schizm odniósł sukces na arenie międzynarodowej. Jest to chyba najtrudniejsza gra, przy której Pan pracował, a łamigłówka wymagająca znajomości twierdzenia Talesa stanowi jedną z najciekawszych, z jakimi spotkałem się w grach. Skąd bierze Pan pomysły na zagadki?\nJeśli chodzi o zagadki, to oczywiście brałem je (jak już wcześniej wspomniałem) z kosmosu. I to dosłownie. Kiedyś musiałem w krótkim czasie wymyślić kilkanaście zagadek, bo opracowywanie gry stanęło w miejscu. Pojechałem na wieś. Siadłem pod drzewem i postanowiłem wymyślić w ten dzień trzy zagadki. Przy pomocy wszechświata, który był nade mną, się to udało. Przez cały tydzień codziennie siadałem pod kopułą wszechświata i opracowywałem trzy całkowicie nowe zagadki. Gdy przyszła sobota, energia wszechświata chyba się wyczerpała, bo zdołałem wpaść tylko na dwie. Pamiętam, że byłem wtedy strasznie niezadowolony z tego dnia. Teraz myślę, że zabrakło energii z jednej supernowej na tę trzecią zagadkę.Czy to prawda, że korzystał Pan ze specjalnie przygotowanej tablicy, na której znajdowały się powiązania pomiędzy poszczególnymi elementami każdej z gier?Mieliśmy dwie tablice korkowe, kolorowe pinezki i kolorowe sznurki. Na tablicach zostały zaznaczone lokacje. W ten sposób wizualizowana była cała logika gry. Połączenia logiczne wyznaczały sznurki łączące zagadki czy inne elementy. Nie zaczynaliśmy tworzyć gry, póki cała jej logika nie została opracowana.\nObecnie filozofia tworzenia gier opiera się na tym, że prowadzący grę w trakcie pracy nad nią mówi: „Wymyślcie coś”. I grę się robi.Czy przerwa w tworzeniu przygodówek przeznaczona na zajęcie się mniejszymi produkcjami, jak Draggo i Nina, była spowodowana względami finansowymi, czy chcieliście po prostu spróbować czegoś nowego?Wyłącznie względami finansowymi. Jak wspomniałem wcześniej, nie dostawaliśmy tantiem za Schizm. Zrobiliśmy w tym czasie także grę Nina. Chodziło o utrzymanie firmy, a do dyspozycji mieliśmy engine 3D, który wyciągał 4000 poligonów na poziom. Najciekawsze jest to, że gdy byłem w Warszawie, nikt nie znał A.D. 2044, Reah, Schizma ani Sentinela, tylko właśnie tę grę.Końcowe lata działalności Detalionu upłynęły na rozwijaniu koncepcji, która dobrze sprawdziła się w Reah i Schizmie. Nowością było zastąpienie żywych aktorów animowanymi modelami postaci. Jak wspomina Pan prace przy grach Schizm 2: Kameleon i Sentinel: Strażnik grobowca?Nie jestem zadowolony ze Schizmu 2. Moim zdaniem miał fatalny początek i źle rozmieszczone zagadki (pod względem stopnia trudności). Gra na początku strasznie zniechęca. Dalej jest już lepiej, jednak początek był tyle razy zmieniany fabularnie, aż został „przegnieciony”. Tworzyłem też grafikę i nie dałem rady dopracować właściwie całego gameplayu.\nJak to się stało, że krótko po wydaniu bardzo dobrego Sentinela, który jest, nawiasem mówiąc, moim ulubionym tytułem w Pana dorobku, doszło do podziałów wewnątrz Detalionu i w efekcie zakończenia działalności studia? Co było źródłem Waszych problemów?Brak wypłaty ustalonych z wydawcą tantiem za wykonane gry.W ostatnich latach nie było o Panu zbyt głośno, jednak w internecie można znaleźć informacje, że pracował Pan przy takich tytułach jak Bulletstorm, Sniper: Ghost Warrior 2 i Enemy Front. Jaka była Pana rola w projektowaniu tych gier?Żadna! Pracowałem na stanowisku robotnika komputerowego. Jeśli chodzi o Bulletstorm, to jestem zadowolony z ciekawych form graficznych, które udało mi się tam umieścić. Sniper i Enemy Front to z kolei dobrze odwzorowana rzeczywistość.Jak w Pana odczuciu zmieniła się branża gier od momentu, kiedy zaczął Pan w niej pracować? Czy jest w niej jeszcze miejsce na nowe pomysły?Jest jeszcze dość dużo miejsca na nowe pomysły. Problem w tym, że nikt nie chce się za to brać. Nie chcą tego biznesmeni, którzy finansują gry, bo to za duże ryzyko. Nie chcą tego gracze, bo nie można chcieć czegoś, czego jeszcze nie ma. Sami nie wymyślą, więc trzeba im to pokazać, jak mówił Steve Jobs. Koło się zamyka. Reklamy pokazują – gracze tego chcą. Są gry niezależne, ale przy braku silnego wsparcia finansowego zawsze pozostaną na marginesie.Znajduje Pan czas na granie? Jakie gry komputerowe najbardziej Pan ceni?Gry raczej tylko oglądam. Nie lubię powtarzać tego samego tysięczny raz. Coraz trudniej znaleźć jakąś perełkę. Kiedy oglądam reklamy gier i dowiaduję się z nich, że w kolejnej wersji jakiejś produkcji na ekranie będzie dwa tysiące różnych postaci, a w poprzedniej było tylko pięćset, to ręce mi opadają. Czy to jest gra, czy szopka z kukiełkami? A gdzie ciekawy gameplay?Wkrótce minie trzynaście lat od premiery Sentinela. Czy jest jeszcze choćby cień szansy, że powróci Pan ze swoją autorską grą? Mógłby to być zapowiadany przed laty Galander, mogłaby to być również przygodówka w stylu Reah, Schizmów czy Sentinela. Brakuje mi atmosfery, która cechowała stworzone przez Pana gry, i ciekawych, zróżnicowanych zagadek. Czy jednak powinienem robić sobie jeszcze nadzieje na Pana powrót do branży?Jeśli chodzi o Galandera, to był tam opracowywany bardzo ciekawy nowatorski gameplay. Dyskutowałem o nim przez jakiś czas ze specjalistą od gameplayu z dużej firmy, jednak w końcu musiałem zająć się utrzymywaniem rodziny i przestałem się tym zajmować.\nNie odszedłem daleko od rzeczy związanych z grami. Obecnie mam firmę, która nazywa się Detalion, bez s.c. Jest z innej branży i ma inne logo, jednak sprzedaję przez Allegro na przykład biurka komputerowe przeznaczone dla graczy. Są to moje projekty – nowoczesne i bardzo ergonomiczne. Mają one inną konstrukcję niż to, co jest na rynku, i ciekawy nowoczesny design. Polecam je wszystkim graczom komputerowym. Może dzięki dobrej sprzedaży dojdzie do sfinansowania mojej kolejnej gry.\nRozmawiał Tomasz Mochocki,\nScreeny pochodzą z GoG.com, gdzie ostatnio pojawiły się w sprzedaży polskie przygodówki retro\npublicystykaretropolskie gryroland pantołagabikwadrykbongolk avalontajemnice atariklątwawładcy ciemnościreahnina\nFantastyczne światy w grach Detalionu [Reah, Schizm, Schizm 2, Sentinel]


Koleje Mazowieckie przedłużają bezpłatne przejazdy dla uchodźców z Ukrainy - Pomoc Ukrainie - Radom24.pl\nKoleje Mazowieckie przedłużają bezpłatne przejazdy dla uchodźców z Ukrainy\ndm, KM 2022-03-23 15:17:00\n- Ze względu na trwające ataki zbrojne za wschodnią granicą, Koleje Mazowieckie przedłużają do 30 kwietnia bezpłatne przejazdy pociągami dla uchodźców z Ukrainy - poinformowała w środę firma.\nW komunikacie firma wskazała, że wprowadzone od 26 lutego br. nieodpłatne i nieograniczone przejazdy pociągami KM dla obywateli Ukrainy zostają przedłużone do 30 kwietnia 2022 roku. Spółka zapowiedziała również, uchodźcy z Ukrainy będą mogli korzystać z nieodpłatnych przejazdów autobusami KM, uruchamianymi na odcinku stacja Modlin - Lotnisko Modlin.\nW komunikacie wskazano, że aby skorzystać z bezpłatnego przejazdu, należy okazać paszport lub inny dokument potwierdzający obywatelstwo Ukrainy. - Nieodpłatne przejazdy to wyraz solidarności kolejarzy z obywatelami Ukrainy, szukającymi bezpiecznego schronienia w naszym kraju. Jego celem jest umożliwienie Uchodźcom swobodnego dojazdu do ich miejsc pobytu na terenie Mazowsza a także poza jego granicami, tj. na obszarze prowadzenia działalności przewozowej przez Koleje Mazowieckie - podała firma.\nDo Polski w ciągu minionej doby przybyło 31 tys. uchodźców z Ukrainy. Od początku wojny w Ukrainie do Polski przybyło już ponad 2,175 mln osób uciekających przed wojną.


stycznia 16, 2018 / 42\nAmerykańskie prawo jazdy na Florydzie. Co zrobić by je zdać, czy jest aż tak trudno? Zdziwilibyście sie jak w niektórych dziedzinach życia amerykanie mają łatwo. Czasem nie wierze, że mają wszystko na wyciągnięcie ręki. My musimy się tyle wysilić i uczyć by coś mieć a tutaj wszystko "mówisz masz". Podobnie jest z prawem jazdy. W Polsce trzeba zrobić kurs, wykuć 4 tysiące pytań a potem zdać 45 minutowy egzamin praktyczny z niemiłym egzaminatorem, któremu nie wiadomo o co chodzi. Niestety. Ostatnio miałam tę przyjemność zdawać egzamin na prawo jazdy w Ameryce. Mimo, iż posiadam polskie prawo jazdy nadal mam obowiązek zrobienia również amerykańskie. Od przylotu na Floryde obowiazuje czas do kiedy możecie jeździc na swoim prawie jazdy i wyrobić amerykańskie. Nie powiem Wam dokładnie jaki jest okres czasu, ponieważ każdy mówi co innego. W każdym bądź razie ja stwierdziłam, że mój czas się kończy i przystąpiłam do egzaminu praktycznego.\nDostajecie taki numer i czekacie na jego wyczytanie, po czym udajecie się do odpowiedniego stanowiska wypełnić papiery\nksiążka, która polecam każdemu kursantowi do przygotowania\nJak to wygląda? Możecie ustalić termin przez internet albo na miejscu. Po wypełnieniu papierów siadacie przed komputerem na przeciwko urzędnika i wypełniacie 50 pytań. Po udzieleniu odpowiedzi od razu wyświetla się czy udzieliliście prawidłowej odpowiedzi. Możecie popełnić 10 błędów. Co Wam mogę doradzić to przed egzaminem zapytajcie się o książkę do nauki, która jest za darmo. Większość pytań jest właśnie z niej. Na Florydzie w miejscu gdzie zdawałam nie ma w opcji języka polskiego więc musicie liczyć na angielski. Ale uwieżcie mi pytania naprawde nie sa trudne do zrozumienia wiec dacie rade. Następnie ustalacie egzamin praktyczny. To jest banał. Daleki od tego co my nazywamy egzaminem. Nawet nie jestem w stanie powiedzieć jak dalekie jest to od jakiegokolwiek przygotowania do jazdy a co ciekawe nie dziwie się że amerykanie na Florydzie nie maja pojecia jak zachować sie na drodze i żadnego przygotowania. W Polsce 95% z nich nie umiałoby zachować się na krzyżówkach. Najprostsza rzecz, egzamin jaki kiedykolwiek miałam.\nzadania, które musicie wykonać podczas egzaminu\nCały egzamin trwa 10 - 15 i odbywa się na track driving czyli placu jazdy bez żadnej syganlizacji świetlnej, ruchu, krzyzówek. Jest jedynie znak stopu i miejsce parkingowe. Plac jest tuz obok ośrodka zas egazmin mozecie miec na swoim aucie. Zadania do wykonania to: zaparkowanie przodem, zawracanie na 3, jazda do tyłu kilka metrów z patrzeniem przez prawe ramie z reka uniesiona na siedzeniu, zatrzymaniem sie na znaku stop i nagłe zatrzymanie sie. I tyle. Po wykonaniu manewrów wracacie do osrodka i otrzymujecie wynik egzaminu. Wyobraźcie sobie Wasz egzamin na placu gdzie wykonujecie łuk jako plac, który w Ameryce słuzy do zdania egzaminu. Zero ruchu, tylko Wy na drodze dwukierunkowej. Proste. Nigdy nie słyszałam o tak "innym" egzaminie. Byłam bardzo zaskoczona jak na tej podstawie można dac komus pozwolenie na poruszaniu sie po drogach zwlaszcza na Florydzie gdzie jest taki ruch. Dodatkowo uwieżcie mi kierowcy tutaj są okropni. Wcinają się w drogę, nie sygnalizują zmiany pasa ruchu, nie wiedzą kto ma pierwszeństwo na krzyżówce, przy cofaniu nie patrzą za siebie. Co ciekawe mnóstwo kierowców siedzi z nosem w telefonach!!! W ogóle nie rozglądają się co dzieje się wokół nich. Osobiście uważam, że jest to dalekie od jakiegokolwiek rozsądku i irytujące, że nic ich nie obchodzi. Zaś z drugiej strony pokazuje jak amerykanie ułatwiają sobie życie. Dodam jeszcze, że około 95% ludzi ma auta automatyczne co jest super wygodne i ułatwia bardzo dużo jazdę.\nFormalności Jak wygląda egzamin na prawo jazdy na Florydzie\ncobi 16 stycznia 2018 18:54\nw Chicago a raczej w jego okolicach jest niby podobnie :) Siadasz do kompa i rozwiazujesz test, chyba mamy 40 pytan i wolno tylko 3 albo 4 bledy zrobic. Niepamietam dokladnie, bo to w zeszlym roku poszlo mi migusiem :). Zmienialam adres zamieszakania wiec i ID musialam zmienic. Babeczka w okienku wyskoczyla mi z tekstem, ze mam najpierw znowu zrobic testy ! Nie mialam pojecia dlaczego ale skoro chcieli to "z buta" je zrobilam :) Jazdy nie chcieli bym zdawala :). Ale jak 5 lat temu robilam sobie pierwsze amerykanskie prawko to nie jezdzilam na placyku. Wyjechalam z egzaminatorem na ulice, na drugiej krzyzowce mialam skrecic w lewo, tam na osiedlu zaliczylam znak "Stop" i powrot :). A potem tylko zdjecie na sciance, 10 minut czekania i prawko dali do raczki :). Fakt amerykanie nie wiedza do czego sluzy kierunkowskaz, mozliwe ze nawet nie maja pojecia o jego istnieniu :). No ale to jest wlasnie Ameryka :) :)\nIwona blog 19 stycznia 2018 05:25\nHahah własnie zastanawiałam się czy w innych Stanach jest inaczej ale z tego co mówisz to jest tak samo czyli łatwo. Dopiero odkrywam Ameryke i nie wierze jak oni tutaj łatwo maja na kazdym dosłownie kroku. Pozdrawiam Chicago z Florydy\nGabriela Jaworska 16 stycznia 2018 23:45\nja jeszcze nie zdawałam prawo jazdy więc niestety nie mam porównania :D\nJarosław Cieśla 17 stycznia 2018 01:49\nTo jest chyba bajka a nie egzamin. Jeju żeby tak u nas było. Wszystko się zmieniło przez wstąpienie do unij. Badania lekarskie, a jeśli masz zmianę wady wzroku to modlić się by nie zatrzymała cię policja która jest bezlitosna. Chyba jadę do tej całej Florydy.\nIwona blog 19 stycznia 2018 05:23\nZgadzam sie z Toba. Gdyby tak było. Polsce to kazdy zdałby prawko za 1 razem;-))\nPielęgnacyjny Zakątek 17 stycznia 2018 03:13\nMam rodzinę w Stanach i słyszałam, że jest tam łatwiej.\nJa przebywając w Anglii kilka lat też się dowiedziałam, że zdanie prawka nie jest tam trudne. Ja zdawałam wcześniej jednak w Polsce. Pierwszy na samochód potem na motocykl. I bardziej się denerwowałam jak zdawałam na motocykl a poszło mi lepiej niż jak na auto.\nIwona blog 19 stycznia 2018 05:22\nNo nie jest trudne ale z tego co wiem w Anglii zdanie prawa jazdy tez nie jest trudne plus można jeździć na swoim samochodzie by nabrac troche praktyki co jest duzym plusem. Pozdrawiam z Florydy moja kochana Anglie\nUnknown 17 stycznia 2018 05:11\nFloryda na dłużej brzmi w porządku, chociaż prawko już mam, ale poćwiczyć w innych warunkach by trzeba było 😊\nUnknown 17 stycznia 2018 12:28\nŁatwizna ;) Ja po zdawaniu w Polsce (mimo, że zdałam) do dziś mam traumę :)\nNatka ! 17 stycznia 2018 13:38\nJeszcze nie zdawałam prawka, czeka mnie to w tym roku! :D\nKurde też chciałabym taki łatwy egzamin :D\nUnknown 17 stycznia 2018 15:21\nJa na szczęście w Polsce zdałam za pierwszym ����\nKarolina 17 stycznia 2018 15:23\nW Polce strasznie ciężko zdać na prawo jazdy :( teraz będę szła już 7 raz :(\nIwona blog 19 stycznia 2018 05:20\nGłowa do góry w końcu się uda;-))\nMagdalena 18 stycznia 2018 01:16\nDobrze wiedzieć że gdzie mają tak łatwo, aż trudno w to uwierzyć! No ja też trochę się namęczyłam ale się udało ;)\nWiem, bo sama tez musialam przechodzic przez polskie zasady i cały ten proceder ale sie udalo. Pozdrawiam\nASajecka 18 stycznia 2018 07:07\nW porównaniu do polskiego prawa jazdy to łatwizna :)\nEwa Fluder 19 stycznia 2018 05:39\nJa z prędkością światła zapisywałam się jeszcze na starych warunkach (co jednak miało miejsce rok później) ale ile stresów ile nerwów na mieście.. Egzaminator, który to prowadził w wąskie kamienice, gdzie znaki były ustawione wręcz mało widocznie... NA szczęście zdane za 1 razem ale współczuje teraźniejszym kursantom\nIwona blog 19 stycznia 2018 05:42\nOj masz racje teraz zdac prawo jazdy to jest tragedia. Same procenty mowia jak niska jest skala zdawalnosci okolo 40%.\nKinga Siegert 19 stycznia 2018 05:47\nPo tym co słyszę od znajomych zdawanie w PL to katorga. Im dłużej ich słucham tym bardziej boję się sama podchodzić ☺\nKlaudia Jaroszewska-Kotradii - Koci Punkt Widzenia 19 stycznia 2018 05:56\nWolę chyba egzamin w Polsce. Na pustym placu to i dziecko pojedzie autem. Na drodze jednak trudniej się odnaleźć :)\nIka bloguje 19 stycznia 2018 09:10\nCiekawe czy w Polsce to się kiedyś zmieni, bo ten nasz egzamin to tragedia. Zdałam go za pierwszym razem, ale do dziś nie wspominam go miło\nKiudlis 19 stycznia 2018 11:18\nJa jestem w trakcie robienia kursu na prawo jazdy, ale już się boję egzaminu, za dużo złego słyszałam na ten temat :)\nNusia blog 21 stycznia 2018 05:18\nŚwietnie tam mają. Mnie już niebawem czeka egzamin, którego się obawiam.\nUnknown 23 stycznia 2018 02:01\nwell Unfortunately, I do not pass..! driving license.\nSzaman 24 stycznia 2018 00:58\nPiotr Janusz 27 stycznia 2018 07:54\nCiekawe, bardzo ciekawe :) Z przyjemnością czekam na kolejne wpisy :)\npuszkarz 27 stycznia 2018 16:59\nAmerykanie potrafią sie ustawić :) Ja po zdanym egzaminie w Polsce jeszcze przez miesiąc moczyłem łóżko ze strachu :) hehehe... Ogólnie to było traumatyczne przeżycie...\nMark 31 stycznia 2018 18:14\nCongratulation on passing driving license. Ihave hera that USA is the easiest country to take a test.\nsywla 9 lutego 2018 07:27\nNie miałam okazji zdawać prawka, więc nie wiem jak to jest tutaj.\nNie mogę porównać ;)\noliv An 9 lutego 2018 07:36\nW porównaniu z prawem jazdy tutaj - - bajka!! Świetny post!\ngibobobasy 9 lutego 2018 07:39\nPamietam ale jak ja się uczyłam na egzamin ale kiedy to bylo🤣\nWroclawianka czyta 9 lutego 2018 07:55\nW tym roku postanowiłam się zapisać i zdać kurs na prawo jazdy, zobaczymy po ilu razach mi się uda ;)\nAle pociesza mnie fakt, że jeśli już zdam to będę potrafiła zachować się na każdej drodze :D\nIzabela Świderska 9 lutego 2018 09:55\nMnie przeraża polski egzamin, co mówić o takim za granicą. :o Bardzo ciekawie piszesz. Pozdrawiam!\nzaplacmandat.pl 23 czerwca 2019 09:36\nZ tego co widzę, zdanie prawa jazdy na Florydzie jest banalnie proste :-). Samo to, że egzamin odbywa się na placu bez żadnych krzyżówek i rond jest świetną informacją... Niestety, w Polsce pod tym względem jest o wiele gorzej...\nIwona blog 24 czerwca 2019 11:36\nwiem bo zdawalam w Polsce i nie bylo latwo. Pare razy musialam podejsc by zdac egzamin az w koncu udalo sie;-)\nMarta89 22 lipca 2019 02:44\niwona blog 24 lipca 2019 09:55\nszczerze to nie wiem bo night nie płaciłam mandatu\nMr. Nobody 20 kwietnia 2020 03:30\nAnonimowy 15 czerwca 2020 15:58\nAnonimowy 15 września 2020 15:47\nMateusz Domański 12 grudnia 2020 13:30\nUnknown 2 października 2021 13:10\nHmm?. wiekszosc z was dziwi sie o latwym nabyciu prawa jazdy w Stanach .Z wlasnego doswiadczenia - zyjac na poludniowej Florydzie czterdziesci lat mysle ze w naszej Ojczyznie bylo by podobnie gdyby byly podobne warunki jakie istnieja tutaj.\nSamochod musisz miec ze wzgledu na odleglosci, mamy tu praktyczny brak komunikacji publicznej.\nWiekszosc dzielnic nie ma chodnikow i pieszo daleko nie zajdziesz ze wzgledu na tropikalny klimat.\nLatwosc prowadzenia somochodow wyposarzonych w automatyczne skrzynie biegow, sa one tez bardziej masywne zatem bezpieczniejsze w razie kolizji.\nSzerokie swietnie oswietlone,oznakowane, wielopasmowe nie tylko autostrady ale i lokalne ulice.\nBrak wymogu platnego kursu nauki jazdy ( no bo po co? najwyzej oblejesz egzamin z jazdy)\nKoszta prawa jazdy po egzaminie wzroku, pisemnym i "jazdy" chyba $10.00.(nie pamietam).\nKultura jazdy inna. Wiekszosc kierowcow Amerykanskich i Policjia sa bardzo tolerancyjni dla "slabych" kierowcow.\nI na koniec, sam fakt ze koszt obowiaskowej nauki jazdy lezy w rekach prywatnych ?


WYCIECZKA NA UKRAINĘ: Huculszczyzna i Zakarpacie\n2018-08-11 2018-08-18 1820 zł 1595 zł\nMalownicze górskie krainy od dawna przyciągały turystów. Do dziś można tutaj wspaniale wypocząć pośród nieskażonej przyrody. Prócz walorów widokowych i leczniczych region ten oferuje wspaniałe pamiątki po dawnych czasach. Huculskie cerkwie, stare polskie kościoły i synagogi, a obok zupełnie inne w charakterze węgierskie Mukaczewo i Użgorod świadczą o niegdysiejszych mieszkańcach tych ziem. Mozaika kultur uczyniła je wyjątkowymi. Warto zobaczyć to, co jeszcze tutaj pozostało i co niestety odchodzi już w przeszłość.\nDopłata do jedynki:450 zł\nWARSZAWA, wyjazd z parkingu pod Kinoteką przy PKiN o godz. 6.00 – Lublin – Tomaszów Lubelski, przerwa na posiłek (we własnym zakresie) – granica państwa (formalności ok. 2 godz. + przesunięcie zegarków o 1 godzinę do przodu) – Lwów – SŁAWSKO, zakwaterowanie w hotelu, obiadokolacja, nocleg. Trasa ok. 520 km.\nbiletów wstępu do zwiedzanych obiektów, usług lokalnych przewodników oraz zestawu słuchawkowego Tour Guide - ok. 60 euro (płatne pilotowi),\nwyjazd z Warszawy o godz. 06:00, powrót w to samo miejsce w godzinach wieczornych\ndopłata do pokoju 1-os. - 450 zł\nna wędrówkę górską wskazane wygodne obuwie oraz mały plecak.\nWejście na Howerlę wymaga dobrej kondycji fizycznej. W przypadku złej pogody wycieczka może się nie odbyć ze względu na bezpieczeństwo turystów\nłączna trasa nie uwzględniając przejazdów po zwiedzanych miastach ok. 2100 km\nObowiązującą waluta na Ukrainie są hrywny (UAH), które można zakupić w kantorach w Polsce. Wymiany złotówek na hrywny można dokonać również na granicy, na dalszą trasę proponujemy zabrać euro lub dolary.


Wyspy Kanaryjskie bez tajemnic - Życie to podróż - Iwona Hasiec\nWyspy Kanaryjskie bez tajemnic\nPozytywne zmiany w życiu dzięki filozofii Kaizen\nProkrastynacja, czyli ciągłe odkładanie na później\nWyspy Kanaryjskie to archipelag wysp pochodzenia wulkanicznego położonych na Oceanie Atlantyckim na północny zachód od brzegów Afryki. Wyspy te wraz z Azorami, Maderą i Wyspami Zielonego Przylądka zaliczane są do Makaronezji co po grecku oznacza Wyspy Szczęśliwe.\nGeograficznie obszar ten stanowi część Afryki to stanowi terytorium Hiszpanii , podzielony na dwie prowincje: zachodnią obejmujacą Teneryfę oraz mniejsze wyspy La Palma, La Gomera i El Hierro ze stolicą w Santa Cruz de Tenerife oraz wschodnią obejmującą Gran Canarię, Fuerteventurę i Lanzarotę ze stolicą Las Palmas de Gran Canaria\nArchipelag Wysp Kanaryjskich składa się z 7 wysp głównych: Teneryfa, Fuerteventura, Gran Canaria, Lanzarote, La Palma, La Gomera i El Hierro, oraz 6 mniejszych: Graciosa, Alegranza, Lobos, Montaña Clara, Roque del Este i Roque del Oeste . Większość mniejszych wysp jest niezamieszkana lub zamieszkana tylko okresowo w sezonie letnim. Mimo, iż odległości pomiędzy wyspami nie są duże (10-80 km), to ich zróżnicowanie pod względem krajobrazowym jest ogromne.\nWystarczy rzut oka na mapę by zobaczyć różnorodność kształtów: Lanzarote i Fuerteventura mają kształt wąski i długi i położone są niemal wzdłuż południka. Gran Canaria i Gomera mają kształt okrągły, wyglądają jak jeden wielki stożek wulkaniczny. Teneryfa, La Palma i El Hierro mają kształt nieregularny i sprawiają wrażenie, że ich fragment odpadł od pozostałej części co jest potwierdzone naukowo, a pozostałością tego zdarzenia jest 600 metrowe urwisko Los Gigantes na Teneryfie.\nArchipelag jest bardzo górzysty co w połączeniu z wodami oceanu daje niepowtarzalny klimat tego miejsca. Najwyższy szczyt znajduje się na Teneryfie – Pico del Teide o wysokości 3718 m npm. Jest to jednocześnie najwyższa góra Hiszpanii. Cała centralna część wyspy jest bardzo górzysta, podobnie wygląda Gran Canaria z najwyższym szczytem Pico de Las Nieves 1949 m npm oraz niewielka La Palma z Roque de los Muchachos 2426 m npm.\nNawet maleńkie wysepki na El Hierro oraz La Gomera maja swoje wysokie szczyty odpowiednio Pico de Malpaso 1501 m npm oraz Garajonay 1487 m.\nDwie pozostałe wyspy gdy popatrzymy na ich największe wysokości wydają się niemal płaskie, najwyższe szczyty to Pico de la Zarza na Fuerteventurze (812 m) oraz Peñas del Chache na Lanzarote (670 m). Nic bardziej złudnego, wystarczy wybrać się na wycieczkę objazdową by się przekonać ile wzniesień i stromych podjazdów i zjazdów czeka na nas.\nGospodarka Wysp Kanaryjskich\nGłówną gałęzią przemysłu jest turystyka, (32 % PKB) zapoczątkowana przez Anglików w połowie lat sześćdziesiątych XX wieku.\nPrzez lata wybudowano hotele oraz infrastrukturę turystyczną na niemal wszystkich wyspach. Rocznie na wyspy przyjeżdża ok. 10 milionów turystów z całego świata. Jest to jeden z najmodniejszych kierunków letniego wypoczynku od wielu lat. Lecz wyspy to nie tylko okres wakacji. Miliony europejczyków szukają słońca w okresie jesienno zimowym właśnie na Kanarach.\nNajbardziej rozwinięta jest Teneryfa oraz Gran Canaria. Główne kurorty to Puerto de La Cruz które odwiedzili nawet Beatlesi. Los Christianos wraz z przylegającymi Playa de Las Americas i Costa Adeje, Puerto de Santiago. Natomiast na Gran Canarii to mista południowej części wyspy Playa del Inglés wraz z Maspalomas i San Augustin, Puerto Rico wraz z Amadores oraz Puerto de Mogan.\nW ostatnich latach turystycznie znacznie rozwinęła się Fuerteventura. Przy najpiękniejszych plażach powstały Caleta de Fuste w środkowej części wyspy, Corralejo na północy oraz Costa Calma i Morro Jable na południu.\nNa wyspie są idealne warunki do surfingu oraz windsurfingu, wielu miłośników tych sportów odwiedza Fuerteventurę.\nPozostałe wyspy z roku na rok zwiększają swój potencjał turystyczny.\nDruga gałęzią gospodarczą wysp jest rolnictwo. Na eksport uprawia się banany, tytoń oraz pomidory. Na rynki lokalne pomarańcze, figi, cytryny, morele, papaje, migdały, cebulę, ziemniaki, trzcinę cukrową, kukurydzę i zboża. Coraz większym zainteresowaniem cieszy się uprawa winorośli oraz miejscowa produkcja win, szczególnie w dolinie La Geria na Lanzarocie oraz na Teneryfie.\nFuerteventura znana jest z hodowli kóz oraz produkcji kozich serów, w logo wyspy jest koza.\nWyspy Kanaryjskie to ważne miejsce przeładunkowe, na każdej z wysp znajdują się porty. Największe z nich to Santa Cruz de Tenerife oraz Las Palmas de Gran Canaria, położone na skrzyżowaniu szlaków wodnych od wieków służą za miejsce przeładunkowe towarów z obu Ameryk, Afryki oraz Europy. Od kilkunastu lat kanaryjskie porty stanowią cel statków turystycznych.\nKlimat wysp określa się jako oceaniczno-subtropikalny, z umiarkowanymi temperaturami, rzadkimi i nieregularnymi opadami . O wyspach mówi się ze panuje tu wieczna wiosna. Latem temperatury nie przekraczają 26 stopni (odczuwalna temperatura na wybrzeżu jest znacznie wyższa ok. 30 st.), a zimą nie spada poniżej 18 st. Temperatura wody to 19-23 st. Temat opadów to całkiem inna historia, ich zróżnicowanie jest ogromne.\nNiemal każda wyspa ma obszary suche (najczęściej południowe), umiarkowane, a w niektórych częściach La Palmy, Teneryfy czy La Gomery charakteryzują się obfitymi opadami. Związane jest to z wysokimi górami, które stanowią naturalną barierę dla chmur deszczowych . Z tego powodu roślinność poszczególnych części wysp jest tak różnorodna. Od pustynnych obszarów, przez lasy iglaste po bujne lasy wawrzynowe czy laurowe.\nWyjątkiem są wyspy Fuerteventura oraz Lanzarote. Na obu występuje klimat bardzo suchy, a opady deszczu należą do rzadkości. Krajobraz tych wysp jest iście księżycowy.\nCiekawostką klimatyczną jest fakt, iż zimą na Wyspach Kanaryjskich pada śnieg. Na Teneryfie na wysokości powyżej 2 tysięcy m czasami padają obfite opady śniegi, który utrzymuje się kilka, kilkanaście dni. Na szczycie Pico del Teide biała pokrywa zalega znacznie dłużej .\nNajbardziej wietrzną wyspą jest Fuerteventura co odzwierciedla nawet jej nazwa.


2003 Peter Agre, Roderick MacKinnon • Nagroda Nobla w dziedzinie chemii\n2003 Peter Agre, Roderick MacKinnon\nNagrodę otrzymali Peter Agre i Roderick MacKinnon za badania nad kanałami błon komórkowych.\nW 2003 roku Nagroda Nobla trafiła do rąk Petera Agre i Rodericka MacKinnona. Komitet noblowski postanowił uhonorować ich tą prestiżową nagrodą za badania, jakie prowadzili nad kanałami w błonach komórkowych, przez które przepływają jony i woda.\nPeter Courtland Agre jest amerykańskim biochemikiem, urodził się 30 stycznia 1949 roku w Northfield. Był studentem Augsburg College w Minneapolis. Doktoryzował się na Wydziale Medycyny Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa w Baltimore. Aktualnie zajmuje stanowisko profesora medycyny i biochemii na owej uczelni. Jest członkiem amerykańskiej Narodowej Akademii Nauk. Współpracuje z kilkoma renomowanymi czasopismami.\nRoderick MacKinnon jest biochemikiem amerykańskim, urodził się 19 lutego 1956 roku w Burlington. Biochemię studiował na Brandeis University. Stopień doktora uzyskał na Tufts University w Bostonie. Pracował na Harvardzie a także na Rockefeller University w Nowym Jorku. Należy do amerykańskiej Narodowej Akademii Nauk.\n2003 Paul C. Lauterbur, Sir Peter Mansfield\n1998 Robert F. Furchgott, Louis J. Ignarro, Ferid Murad


Na Trawiastej się kurzy\nopublikowano: 2009-05-02 19:56:38\nJestem mieszkańcem ulicy Trawiastej na tzw. Zatorzu, dawna Klimkowizna. Był to rejon miasta do niedawna zapomniany przez "ludzi i Boga". Wiosną i jesienią głównymi atrakcjami na naszych ulicach były kąpiele błotne, latem natomiast niesamowite tumany kurzu wywołane przejeżdżającymi samochodami. Nawet podczas upałów trudno było otwierać okna, ponieważ kurz wdzierał się natychmiast do mieszkań. Nadzieją na polepszenie była zapowiadana budowa kanalizacji i odtworzenie nawierzchni ulic. Na niektórych ulicach (między innymi na naszej - Trawiastej) kanalizacja została położona i nawierzchnia odtworzona - i to prawie dosłownie - z "wielką starannością" odtworzono nierówności i dziury. Za nisko położona nawierzchnia nie pozwala odpłynąć nadmiarowi wody po deszczu i powstają lokalne jeziorka utrzymujące wodę dopóki nie wsiąknie w grunt. A wystarczyłoby tylko dosypać około 10 cm szutru, którego rozsypano cienką warstewkę. Przejeżdżające auta pomieszały wszystko z nawiezionym piachem i po każdym przejeżdżającym samochodzie pozostają niesamowite tumany kurzu. Nie wiem, czy jest to wina oszczędności, czy niedbalstwo firmy wykonującej prace związane z kanalizacją. My tu musimy żyć, więc porządna ulica nie jest dla nas sprawą bez znaczenia. Dlaczego piszę do redakcji? Ulica Poziomkowa (czyli następna za Trawiastą, ta, na której mieszka wiceprezydent naszego miasta) wygląda jakby do jej rewitalizacji użyto kasy bogatego sponsora. Kamienia posypano szczodrze (woda na pewno nie będzie miała gdzie się zatrzymać po deszczu), a i piachu nawet z lupą się nie znajdzie, więc i kurzu nie ma zbytnio z czego "wyprodukować". Na koniec nawierzchnia ulicy została równiutko ubita i cieszy oko pana wice... Piesi butów na kamieniach też nie porysują, bo ktoś pomyślał o chodniku (na Klimkowiźnie to jedyny). Szlak człowieka trafia, jak widzi się takie brakoróbstwo na jednej ulicy i taki "wypas" na drugiej, zwanej ulicą "wiceprezydentową". Nie wiem, czyja to "zasługa" i zbytnio mnie to nie obchodzi, ale przecież podatki płacimy w/g tej samej taryfy i do tej samej kasy miejskiej, tak więc i profity powinniśmy mieć takie same. (p)\nPo opublikowaniu listu na portalu redakcja otrzymała odpowiedź od wiceprezydenta Jarosława Cichosza:\nW czwartek rano był jej odbiór. Powiedziałem wtedy do Stanisława Wołosza, że nie jest do zaakceptowania. Oprócz rozmów z wykonawcami, które już trwają dwa tygodnie, wysłałem polecenie do Jednostki Realizującej Projekt w Zakładzie Wodociągów i Kanalizacji, żeby nie robili takich wpadek. Ulica Trawiasta była pierwszą, którą zrobili w tłuczniu i którą rozjeździli. Na 34 ulice takich z problemami jak tutaj jest 6. Wszystkie usterki zostaną usunięte.\nChodnik na ulicy Poziomkowej został zrobiony kilka lat temu. Jest zrobiony do połowy ulicy, ale przed moim domem go nie ma. Oprócz Trawiastej, która jest nie do zaakceptowania, nie mam sobie nic do zarzucenia. Przy Poziomkowej mieszka też wykonawca tego kanału, pan Zimoch, więc może z tego powodu postarał się zrobić ją wyjątkowo dobrze, bo sam po niej jeździ codziennie. Obiecuję, że Trawiastej nie odpuszczę.\nBudowa szkoły i przedszkola na Zatorzu. Trwają konsultacje dla mieszkanców\nPowstanie tu szkoła, przedszkole i sala sportowa\nKomentarze do artykułu: Na Trawiastej się kurzy\nkomentarz dodano: 2009-05-04 14:25:52\nBardzo dziekujemy panu Cichoszowi za odpowiedzi.Widać ze traktuje to w miare powaznie. A co do całej sprawy to moze firma pana Zimocha powinna być wykonawcą na całym osiedlu skoro tak dobrze zrobiła ul. Poziomkową. Mamy XXI wiek i jeśli ktoś bierze się za taką inwestycje to powinna być wykonana maksymalnie dobrze na całości. Chyba stać miasto na wysypanie kamyczków na małym osiedlu. Myślę też że warto by było przypilnować firmy które to wykonują...\nkomentarz dodano: 2009-05-04 14:19:28\nBrawo dla p. Cichosza za szybka i rzeczowa odpowiedz. Teraz czekamy na efekty:)\nkomentarz dodano: 2009-05-03 15:44:49\nA może po prostu firma pana Zimocha poważnie traktuje swoje obowiązki i bierze pieniądze za solidnie wykonaną pracę? To nie jest pierwszy przypadek, gdzie wykonana inwestycja przez firmę p. Zimocha tak wygląda. Proponowałbym, aby ŻYCIE PABIANIC zamieściło na swoich łamach kilka fotek obrazujących wykonanie ulicy Poziomkowej i dla porównania fotki pozostałych ulic na Klimkowiźnie. Niech czytelnicy sami ocenią jakość wykonania. Nasuwa się jeszcze pytanie do władz miasta: ILE WIĘCEJ MIASTO ZAPŁACIŁO ZA PORZĄDNE WYKONANIE NAWIERZCHNI ULICY POZIOMKOWEJ?


Casting do projektu "Womanifesto" Ilony Bekier-Ekwa / 15 września | East Side Dance Academy\nCasting do projektu “Womanifesto” Ilony Bekier-Ekwa / 15 września\nZapraszamy na casting do projektu taneczno-artystycznego WOMANIFESTO Ilony Bekier-Ekwa, którego finałem będzie spektakl.\nProjekt łączy kobiety z różnym doświadczeniem, bez względu na poziom zaawansowania, budowę ciała czy wiek.\nNa co dzień pracują w korporacjach, prowadzą swoje firmy, studiują, wychowują swoje dzieci, a wieczorami spełniają się artystycznie. Mimo wielu różnic wspierają się nawzajem, ucząc się coraz większej świadomości ciała i kobiecości. Razem podróżują i występują na scenie w niezwykle poruszającym spektaklu, opowiadają swoje historie bez słów.\nDotychczasowy spektakl Womanifesto spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem, absolutnie poruszył publiczność DanzArt Festival na Sycylii, w Teatrze Imka i w DK Świt w Warszawie. Uczestniczki projektu wystąpiły również w teledysku, spocie reklamowym oraz sesjach zdjęciowych. W październiku wystąpią w Teatrze Kamienica. A to dopiero początek…\nPlan projektu na nowy rok:\n– zajęcia od października do czerwca\n– program treningowy łączący taniec, jogę i inne formy artystyczne m.in. śpiew i teatr\n– finałem projektu jest spektakl\n– profesjonalne przygotowanie do występów na scenie i przed kamerą\n– sesje zdjęciowe i nagrania teledysków\n– różne techniki tańca\n– taniec na obcasach\n– joga, medytacja, ćwiczenia oddechowe\n– motywacja do zadbania o zdrowie\n– ciekawe spotkania oraz warsztaty z różnych dziedzin m.in. praca z głosem, performance, trening funkcjonalny, dietetyka\n– możliwość udziału w dodatkowych projektach tanecznych i występach\n– wyjazdy ze spektaklem\nZawsze chciałaś występować na scenie, ale nigdy nie miałaś odwagi? Chcesz dołączyć do kobiecej grupy tanecznej, razem podróżować i przeżyć niepowtarzalną przygodę? Czujesz potrzebę dalszego rozwoju i szukasz czegoś nowego?\nDołącz do nas. Przyjdź na casting 15ego września o godzinie 15:15 do East Side Dance Academy przy ul. Burdzińskiego 5.\nObowiązują wcześniejsze zapisy. Formularz zgłoszeniowy:\nZabierz ze sobą obcasy i przyjdź na miejsce chwilę wcześniej.\nTreningi są płatne, więcej szczegółów poznacie na miejscu.\nJosh Price na grudniowych Pop-Up Class!\nKamata Dance Show – wygraliśmy!!!\nESDA podbija Mistrzostwa Świata Hip Hop federacji IDO


☆ Markizy tarasowe już od 779,99 zł! ☆ Ogromny wybór kolorów i wzorów ! | Domondo\nod 1899,90 zł\nMarkiza tarasowa, Barcelona, Na wymiar, Szary-Biały\nMarkiza tarasowa, Barcelona, Na wymiar, Ciemnozielony-Biały\nMarkiza tarasowa, Barcelona, Na wymiar, Niebieski-Biały\nMarkiza tarasowa, Barcelona, Na wymiar, Szary-Antracytowy\nMarkiza tarasowa, Barcelona, Na wymiar, Vegas\nMarkiza tarasowa, Barcelona, Na wymiar, Mediolan\nMarkiza tarasowa, Barcelona, Na wymiar, Los Angeles\nMarkiza tarasowa ochroni przed słońcem i deszczem na tarasie lub balkonie\nWakacyjny klimat należy się każdemu. A tym bardziej skuteczna ochrona! Markizy tarasowe tworzymy z myślą o osobach, które pragną stworzyć dla siebie śródziemnomorski klimat na tarasie, balkonie czy w ogrodzie, ale także dla właścicieli ogródków restauracyjnych, chcących podnieść jakość obsługi klienta oraz umilić swoim gościom czas.\nWzmocnione, by lepiej chronić\nDługie, wykonane z aluminium ekstrudowanego wzmocnione ramiona wyprowadzają materiał chroniący przed słońcem, promieniami UV czy deszczem, przy okazji zapewniając stabilną ochronę. Cała konstrukcja przeznaczona jest do dużych rozmiarów, by rozszerzyć zakres ochrony.\nPrzyjemne zadaszenie w designie letniego wybrzeża czy francuskich ulicznych kawiarenek możesz mieć teraz na swoim balkonie lub tarasie. Dobrane wersie kolorystyczne wzbogacą aranżacje każdego ogrodu. Jednobarwne, pasiaste lub wielkokolorowe materiały to skuteczna ochrona i design w jednym.


Torba Paszportowa, portfel, portmonetka turystyczna Survival Kettle\nPojemna, trwała torba paszportowa mogąca śmiało służyć do codziennego użytku. Wykonana z kodury, odporna na warunki atmosferyczne i mechaniczne, mocne przeszycie na calej szerokości. Trzy komory idealne na dokumenty, banknoty i bilon. Mocne metalowe zamki.\nJedno ze zdjęć zawiera przykładową zawartość (I komora - smartfon sony xperia, paszport, długopis, dokumenty auta i ubezpieczenie, 6 kart, kilka banknotów euro, II komora - kilkanaście banknotów złotowych, II komora - bilon, klucz do auta).\nOptymalne wymiary pozwalają schować TP do kieszeni spodni czy większości modeli marynarek.


Jak używać i jak dobrać odpowiedni pierścień erekcyjny? | Poradnik Metalowe pierścienie penisa\nW żaden sposób nie oddają one wrażeń, które dają porządne, silikonowe ringi. Świetnie sprawdzi się także jako prezent, kiedy nie mamy pewności co do rozmiaru pierścienia. Lasso metalowe pierścienie penisa to model bardzo uniwersalny, można je założyć wokół samego penisa, ale także wokół penisa i jąder jednocześnie.\nZgolenie włosów łonowych u nasady penisa i wokół jąder pozwoli uniknąć bólu spowodowanego wyrywaniem lub ciągnięciem włosów, które okręcą się wokół pierścienia. Przeciwwskazania i środki ostrożności Jeśli w trakcie stosowania poczujesz ból lub zauważysz, że penis zmienia metalowe pierścienie penisa, sinieje, jest metalowe pierścienie penisa, natychmiast zdejmij ring.


Webinar - szczegóły - DemoRoom - Aktualności - BCC\nNowości z BCC. Informacje ze świata IT i rynku SAP.\nNowe usługi, rozwiązania, kontrakty, wywiady z przedstawicielami BCC.\nWebinar - szczegóły\nStrona główna / Aktualności / DemoRoom / Webinar - szczegóły\nZintegruj MS Excel z SAP z EasyInput 3.0\nUWAGA, TERMIN JUŻ MINĄŁ\nW ramach BCC DemoRoom zapraszamy Państwa na webinar "Zintegruj MS Excel z SAP z EasyInput 3.0".\nEasyInput to autorskie rozwiązanie BCC, umożliwiające wykonywanie transakcji biznesowych i masowe przetwarzanie danych podstawowych w systemie SAP (ERP, CRM, SRM, BW, …) na podstawie danych zgromadzonych w skoroszycie MS Excel i odczyt danych z SAP do MS Excel. Przekłada się to na przyspieszenie pracy użytkownika i zwiększenie jego wydajności. Obsługa przetwarzania danych wykonywana jest z poziomu przyjaznego interfejsu MS Excel, co znacznie usprawnia pracę i zmniejsza możliwość powstawania błędów przy transferze informacji. Nowa, trzecia wersja produktu zawiera znaczne zmiany pozwalające jeszcze łatwiej integrować SAP i Excel przez użytkowników biznesowych.\nPodczas webinarium opowiemy Państwu o przykładach wykorzystania EasyInput w różnych obszarach przedsiębiorstwa, pokażemy najważniejsze funkcjonalności rozwiązania, korzyści z wykorzystania narzędzia, wymagania i licencjonowanie rozwiązania.\nZapraszamy do rejestracji oraz do przekazania naszego zaproszenia również innym osobom z Państwa firm, które mogą być zainteresowane tematyką usprawnień SAP.\nEasyInput można wykorzystywać m.in. do:\nmigracji danych do systemu SAP\nwczytywania rozdzielników wykorzystywanych do rozliczenia kosztów\nwykonywania masowych transakcji na podstawie danych zgromadzonych w arkuszach MS Excel\nmasowego tworzenia lub zmiany danych podstawowych\nodczytywania danych z systemu SAP ( z tabel systemu SAP, z raportów, z transakcji, z modułów funkcyjnych)\nEasyInput wspiera trzy technologie pozwalające na wymianę informacji Excel-SAP:\nwykonanie zdalne transakcji w trybie Batch Input/ CAT,\nzdalne wywołanie modułów funkcyjnych (np. BAPI)\nodtwarzanie skryptów SAP GUI.\nRozwiązanie jest gotowym do użytku produktem. Wykorzystanie można rozpocząć zaraz po instalacji na komputerze użytkownika. Konfiguracja EasyInput do konkretnego zastosowania może być wykonywana samodzielnie przez użytkowników biznesowych, bez wsparcia konsultantów.\nWebinar odbędzie się 18 października o godzinie 11.00. Zapraszamy do rejestracji oraz do przekazania naszego zaproszenia również innym osobom z Państwa firm, które mogą być zainteresowane tematyką usprawnień SAP.\nSeminarium organizowane w ramach BCC DemoRoom – prezentacji rozwiązań w ofercie Grupy BCC i innowacji ze świata IT.


Kawa ziarnista Bogani – Sklepkawa.pl\nKawa ziarnista Bogani\nBogani to jedna z najbardziej rozpoznawalnych kawowych marek wywodzących się z Portugalii. Kompozycje Bogani kierowane są przede wszystkim do osób, które uwielbiają aktywny tryb życia, nie stronią od nowości i pasjonują się śledzeniem trendów.\nKawy ziarniste Bogani w ofercie SklepKawa.pl to gwarancja najwyższej jakości, pełnego i wyrazistego smaku. Poszczególne mieszanki różnią się mocą, kwaskowatością, cielistością. Szeroki wybór sprawia, że coś dla siebie znajdzie tu każdy miłośnik kawy. Łączy je jedna wspólna cecha. To wyjątkowa klasa, którą udaje się osiągnąć dzięki specjalnemu procesowi zbierania i przetwarzania ziaren.


Kiełki cudowny pokarm - Steve Meyerowitz - Sokowo\n/ Akcesoria/Literatura/Kiełki cudowny pokarm - Steve Meyerowitz\nKiełki cudowny pokarm - Steve Meyerowitz\nKiełki. Cudowny pokarm to doskonały sposób na uświadomienie sobie, jak prosto, szybko i bez problemów można założyć własną mini hodowlę. Dzięki temu zawsze pod ręką będą pyszne i świeże kiełki, które zawierając mnóstwo witamin i minerałów. To znakomity dodatek do kanapek, surówek i sałatek, który wzbogaci je o moc wartości odżywczych.\nKiełki cudowny pokarm - wydawnictwo Purana\nKiełki. Cudowny pokarm to poradnik, w którym autor w przystępny sposób wyjaśnia, jak krok po kroku założyć własną mini hodowlę kiełków. Kiełki to nieocenione bogactwo ważnych składników odżywczych, witamin i minerałów, w bardzo skoncentrowanej formie. Ten etap wzrostu rośliny jest najbogatszy w naturalne składniki, potrzebne do życia, dodające energii i witalności. Poza tym – dzięki temu, że samodzielnie wyhodujemy kiełki, będziemy mieć pewność, że to faktycznie zdrowe i naturalnie wyprodukowane dodatki.\nW przeciwieństwie do tych warzyw i owoców, które nabywany – tutaj będzie większa pewność, że nie ma w nich niebezpiecznych substancji. Warto wzbogacić swoją dietę o kiełki. Są smakowite, dodają interesującego smaku wielu potrawom, kanapkom, sałatkom i surówkom. Na pewno zasmakują zarówno dzieciom, jak i dorosłym. Można hodować kiełki różnych warzyw – słonecznika, rzodkiewki itd. Warto spróbować założyć taką mini hodowlę i przekonać się samodzielnie o jej nieocenionych zaletach!


Renata Frichot-Manoury - Lazurowa Terapia Lazurowa Terapia\nStrona główna Zespół Renata Frichot-Manoury\nJestem psychoterapeutką w trakcie całościowego, 4-letniego kursu w Akademii Motywacji i Edukacji, rekomendowanego i atestowanego przez Polskie Towarzystwo Terapii Poznawczej i Behawioralnej. Ukończyłam studia psychologiczne na Uniwersytecie Humanistycznospołecznym SWPS. Doświadczenie zdobywałam w Instytucie Psychologii Zdrowia pracując z osobami dorosłymi będącymi w kryzysie emocjonalnym oraz w NGO m. in. w fundacji Centrum Praw Kobiet, gdzie udzielałam wsparcia osobom doświadczającym przemocy i narażonym na wykluczenie. Swoją wiedzę pogłębiałam również na stażu w Psychiatrycznym Oddziale Dziennym Szpitala Wolskiego w Warszawie.\nZajmuję się pracą terapeutyczną z osobami zmagającymi się z zaburzeniami nastroju, z zaburzeniami lękowymi, doświadczającymi kryzysu psychicznego, borykającymi się z trudnościami w relacjach, długotrwałymi negatywnymi emocjami, a także z niskim poczuciem własnej wartości czy mierzącymi się z permanentnym stresem.\nPreferuję indywidualne podejście, opierające się na osobistych celach klienta, w poszanowaniu jego odrębności i z uwzględnieniem zasobów, jakie posiada. W pracy łączę techniki poznawczo-behawioralne z terapią schematów. Swoją pracę poddaję superwizji. Pracuję również po angielsku.


Zaklikowianie świętowali! | Portal Tygodnika „Sztafeta”\nHome News Zaklikowianie świętowali!\nDodane przez: Karolina Grynon: Lipiec 29, 2019 11:55 W: News, Stalowa WolaBrak Komentarzy\n[Zdjęcia] Za nami tegoroczne Dni Zaklikowa. W trakcie dwudniowej imprezy nie zabrakło atrakcji zarówno dla najmłodszych jak i tych trochę starszych. Były koncerty, konkursy, zabawy, i gwiazda imprezy – zespół „Classic”.\nPierwszy dzień upłynął mieszkańcom w duchu sportowej rywalizacji. Odbyły się II Gminne Zawody Wędkarskie o Puchar Burmistrza Zaklikowa, w których udział wzięło 34 zawodników z Koła nr 10 w Zaklikowie i Koła nr 44 w Lipie. Zawodnicy rywalizowali ze sobą w poszczególnych kołach. Nagrodzonym wędkarzem okazał się Karol Nowicki, który złowił karpia ważącego 3,2 kg.\nTego samego dnia odbył się również V Międzynarodowy Turniej Szachowy „O Zaklikowską Basztę”. Wzięło w nim udział 60 zawodników. Najmłodsza zawodniczka miała 4,5 roku. W tej sportowej dyscyplinie bezkonkurencyjni okazali się gracze z Ukrainy. Jury konkursowe postanowiło przyznać również nagrodę dla najlepszego gracza z Zaklikowa, którym został Krzysztof Pyć.\nW niedzielę, 28 lipca, impreza przeniosła się na stadion zaklikowskiej „Sanny”. Tam na gości czekała między innymi strefa gastronomiczna, wesołe miasteczko i strefa animacyjna dla dzieci.\nNajwięcej jednak działo się na samej scenie. Przed publicznością wystąpiły grupy artystyczne działające przy GOK w Zaklikowie: zespół taneczny Kameleon oraz mali artyści ze Studia Wokalnego VOX. Odbył się także koncert laureatów IX Międzynarodowego Festiwalu Piosenki Angielskiej – Zaklików 2019.\nDopisali też zaproszeni goście jak: Młodzieżowa Kapela Ludowa ze Stalowej Woli, zespół „Majewski Band” oraz zespół „Elise”. Gwiazdą imprezy był zespół „Classic”.\nDwudniowe świętowanie zakończył koncert zespołu „Pozytywie albo wcale”.\n25-latek utonął w zalewie na Podwolinie\nMężczyzna utonął w Sanie


Ściąganie. :D strona 2 | Fotka.com\nŚciąganie. :D strona 2 z 3\nDodano na Nauka i technika 1 april 2009 przez nOxChodzxTuxKotQ, 35 postów (szczegóły), ostatni post 2 April 2009\nNudzi mi się, dlatego założę temat, którego tematem będzie Ściąganie w szkole.\nJakie znacie najlepsze i najbardziej skuteczne sposoby na ściąganie?\nOczywiście oprócz tych najbardziej znanych. ;))\nPs. nie, nie dało się mniejszymi.\nKonto usunięte: Nudzi mi się, dlatego założę temat, którego tematem będzie Ściąganie w szkole. Jakie znacie najlepsze i najbardziej skuteczne sposoby na ściąganie? Oczywiście oprócz tych najbardziej znanych. ;)) Ps. nie, nie dało się mniejszymi. Pzdr;*\nkiedyś miałem sciąge w rozporku siedziałem z koleżanką i patrzyła mi w rozporek ciągle :D\nna ręku,w piórniku, w kieszeni...\nprzyklejona na długopisie....\npod kartką,na której pisze...\nna plecach kolegi z przodu,pod jago kapturem...\nusiąść z noga na nodze i położyć sciągę tak żeby nie widać było.. sposób skuteczny...\nKonto usunięte: usiąść z noga na nodze i położyć sciągę tak żeby nie widać było.. sposób skuteczny...\nNie zawsze, nieraz każą wstać, i dupa.;d\nKonto usunięte: kiedyś miałem sciąge w rozporku siedziałem z koleżanką i patrzyła mi w rozporek ciągle :D\nMoja koleżanka z ławki miała w staniku, i na klasówce siedziała, i patrzyła sobie w cycki.\nściąga między palcami dłoni ;p na gumce do ścierania, ewentualnie kartka w rękę albo rękaw ;)\nale najlepiej jest sie nauczyć :]\nKonto usunięte: Nie zawsze, nieraz każą wstać, i dupa.;d\nMi się tak nie zdarzyło...:)\nzawsze robię, że łapie się za głowę i udaje, że niby głowa mnie boli. działa...\nalbo na linijce\nKonto usunięte: Mi się tak nie zdarzyło...:)\nMnie też nie, ale niektórzy u mnie w lo tak powpadali. ;d\nKonto usunięte: zawsze robię, że łapie się za głowę i udaje, że niby głowa mnie boli. działa... albo na linijce\nJa jak odpisywałam od koleżanki z ławki, to jeszcze włosy na twarz, tzn grzywka, podpierałam się ręką żeby wyglądało że patrzę do siebie, a przepisywałam od niej. :)\nKonto usunięte: Ja jak odpisywałam od koleżanki z ławki, to jeszcze włosy na twarz, tzn grzywka, podpierałam się ręką żeby wyglądało że patrzę do siebie, a przepisywałam od niej. :)\ntez tak robie;D\nKonto usunięte: Jakie znacie najlepsze i najbardziej skuteczne sposoby na ściąganie?\nja tam zawsze improwizuję\na ściągać można na wiele sposobów... np. napisane na dłoni/na ławce, ściąga w ręce i jakby co to do kieszeni, ściąga na kolanach, umiejętnie z zeszytu/książki na ławce, z zeszytu/książki w plecaku, ściąga w komórce, ściąga położona gdzieś np. przy oknie, ściąga wydrukowana na przezroczystej folii... itd... itd... xD\ngrzywa by mi sie do tego przydala ;]\nKonto usunięte: Nudzi mi się, dlatego założę temat, którego tematem będzie Ściąganie w szkole. Jakie znacie najlepsze i najbardziej skuteczne sposoby na ściąganie? Oczywiście oprócz tych najbardziej znanych. ;))\nZależy na czym: na PO drukuje czcionką 8 i kłade na stołku pod udami. Jak babeczka przechodzi koło mnie to siedzie "jak dziewczynka"\nNa geografii mamy takie ławki z półką, tam zazwyczaj mam 4 ściągi (bo duży materiał) takie paragony wielkie :) Starsza kobieta to nie krąży po klasie i zrzynam.\nNa WOKu na przykład na sprawdzianach pozwala korzystać z zeszytów, albo wchodzić na neta z telefonu komórkowego :)\notwieram ksiazke na lawce i spisuje\nJa mam w Indetyfikatorze zawsze :) i jest GIT :d\nKonto usunięte: otwieram ksiazke na lawce i spisuje\nja tak robie na historii:D\nKonto usunięte: do mojej szkoly jest zakaz wnoszenia komorki =]\nHmm.. Chyba teoretycznie do większości szkół jest zakaz wnoszenia komórki.. Ale oczywiście i tak się wnosii.. ;D


Tusze do Drukarki Canon PIXMA MX 320 - Oryginalne i Zamienniki - Drukuj24.pl\nDodaj Canon PIXMA MX 320 do twoich drukarek\nTusze do drukarki Canon PIXMA MX 320\nNiewielkie gabaryty i znakomita wydajność sprawiają, że drukarka atramentowa Canon PIXMA MX 320 jest pożądanym wyposażeniem domu oraz małego biura. Funkcjonalność oraz jakość urządzenia przekładają się na niewygórowany koszt druku w przeliczeniu na stronę. U nas znajdą Państwo oryginalny tusz do drukarki Canon PIXMA MX 320, dzięki któremu drukowanie dokumentów nie będzie kosztowało wiele, a zdjęcia uzyskają pożądaną wyrazistość.\nDlaczego warto kupić oryginalny tusz do drukarki Canon PIXMA MX 320?\nOferujemy tusz do drukarki Canon PIXMA MX 320 zapakowany w oryginalne opakowanie i z gwarancją producenta. Do drukarki Canon PIXMA MX 320 potrzebny jest tusz, który można u nas dostać w cenie od 63,39 zł. Wkład atramentowy to gwarancja najwyższej jakości wydruku i zadowolenia z uzyskanych obrazów. Oryginalny tusz PG512 wpływa na bezawaryjne działanie drukarki, zapewniając tym oszczędność czasu i eliminację problemów


Kim Min Kyu z „Produce X 101” ogłosił pierwszy fanmeeting – K-POP LIVE POLSKA\n#Newsy Kim Min Kyu\nKim Min Kyu z „Produce X 101” ogłosił pierwszy fanmeeting\nBy Lavender Tae / 14 sierpnia 2019\nOdbędzie się pierwszy solowy fanmeeting Kim Min Kyu z „Produce X 101”!\nJego pierwszy solowy fanmeeting o nazwie „Nineteen, Min Kyu” odbędzie się w Kwangwoon University Donghae Arts Center już 25 sierpnia o 14:00 czasu koreańskiego i 19:00 czasu koreańskiego.\nPoprzez ten event Kim Min Kyu planuje pokazać to, czego nie mógł zrobić podczas występów w odcinkach programu surwiwalowego. Otrzymał on sporo miłości od widzów poprzez udział w „Produce X 101” dzięki swojemu urokowi, promieniującej osobowości i szczerości podczas występów na scenie.\nBilety na fanmeeting trafią do sprzedaży 16 sierpnia o 20:00 czasu koreańskiego i będą dostępne poprzez Melon.\nTags: fanmeeting, Kim Min Kyu, Produce 101\nBTS, NCT 127, EXO-SC, Baekhyun i GOT7 znaleźli się wysoko na liście Billboard World Albums Chart\nThe Boyz ujawnili klip ze skrótami utworów czwartego minialbumu „Dreamlike”!


Piwiarnia „Warki” - Portal turystyczny\nPiwiarnia „Warki” przy ul. Żołnierskiej to jeden z dwóch tego typu lokali w Olsztynie. Znajduje się tuż obok największego akademika Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego. Wnętrze piwiarni tworzą dwie przestronne sale wyposażone w drewniane stoły. W barze serwowane jest przede wszystkim piwo marki patronackiej – w butelkach, kuflach, dzbanach oraz na metry. Poza tym dostępne są różne mocniejsze alkohole, zimne i gorące napoje. Jeśli chodzi o jedzenie, tutejsza kuchnia proponuje m. in.: zapiekanki, shoarmę, gyros, czarcie jadło, hamburgery, hot-dogi czy frytki. Na ekranach rozmieszczonych w różnych punktach pubu, w każde wtorki i środy fani sportu mogą wspólnie oglądać mecze piłkarskie. W piątki i soboty śpiewacy-amatorzy bawią się natomiast przy karaoke. Do dyspozycji gości są również rzutki.\nMenu: alkohole, przekąski i napoje.\nponiedziałek: 18:00 - 00:00\npiątek : 18:00 - 02:00\nsobota: 18:00 - 02:00\nTelefon: 0048 605 271 617, 0048 721 212 852


Showing results for tags 'układ graficzny'. - Forum Kopalni Wiedzy\nShowing results for tags 'układ graficzny'.\nIntel na zakupach\nBez zbytniego rozgłosu Intel kupił producenta oprogramowania do obsługi grafiki, Neoptica. Pokazuje to, jak ważnym staje się rynek rozwiązań graficznych. Dotychczas Neoptica zajmowała się rozwojem zaawansowanego oprogramowania do „grafiki interaktywnej”. Znajdująca się w San Francisco firma została założona przez byłych pracowników Sony i Nvidii, którzy w przedsiębiorstwach tych pracowali na stanowiskach związanych z rozwojem oprogramowania. Niektórzy z pracowników Neoptiki byli też zaangażowani w projekty GPGPU (general purpose computing on graphics processing units), których celem jest wykorzystanie procesorów graficznych do wspomożenia lub zastąpienia tradycyjnych CPU. Intel jest największym na świecie producentem układów graficznych.


II edycja SBL – świadectwa Ewy, Emila, Magdy | Portal CEL\nRedakcja\t sty 15, 2016\n2 937 Odsłon\nDziś prezentujemy świadectwa studentów II edycji Szkoły Bożych Liderów.\nEmil, Ewa, Magda – każdy z nich ma inną historię, różny staż „chrześcijański”, ale łączy ich jedno – w ciągu ostatnich miesięcy przybliżyli się do Boga, odebrali powołanie, wzmocnili wiarę.\nPastor Janusz Szarzec, dziekan Szkoły Bożych Liderów zachęca każdego: „Jeśli nie wiesz, dokąd zmierzasz w życiu: ta szkoła jest dla Ciebie. Jeśli zadajesz sobie pytanie, co mogę zrobić z własnym życiem, aby je odmienić? To jest najlepsza odpowiedź. Te cztery godziny dziennie w namaszczeniu Ducha Świętego złamią jarzmo w Twoim życiu. Podejmij właściwą decyzję, zadaj Bogu pytanie – być może to miejsce czeka na Ciebie!”\nPastor Janusz Szarzec: Szkoła wzbudzona przez Boga w Kościele Chwały\nEwa: Nie myślałam, że będąc długoletnią wierzącą skończę kolejną szkołę!\nEmil: Co dała mi Szkoła Bożych Liderów?\nMagda: To piękny czas w moim życiu zrodzenia się wielu rzeczy!\nMultimedia Finanse i praca Ewangelizacja Hobby i podróże o dzieciach Głos Przebudzenia Rodzina Kościół Proroctwa Kobiety Dzieci Polecamy Książka Izrael Małżeństwo KCH Youth Felieton Pod kątem Uzdrowienie Nauczanie Biblia Polska Prawdy i mity Styl życia ENGLISH Szkoła Bożych Liderów Prorocze (Selah) błogosławieństwo Nauka Archeologia biblijna Mężczyźni Modlitwa Świat Jak zostać zbawionym Zdrowie Kreacjonizm Przemyślnik Społeczeństwo Mary Seidler Komentarze Świadectwo Ty i Bóg Uwielbienie Mariachi Marcin Podżorski


Młodzież, ogień i Mrs. Smith\nKażdego ranka długa kolejka uczniów czeka przed salą D104. Przed lekcjami spotykają się tam z nauczycielką religii, by odrobić zadania, zadać pytania i opowiedzieć sobie o życiu. Podróż przez doświadczenie Gioventù Studentesca w Miami\n03-01-2019 Anna Leonardi\nŚwiatło słoneczne o godzinie 7.00 rano zalewa już klasy liceum St. Brendan. Na zewnątrz, mimo że listopad w pełni, pierwsi uczniowie przychodzą w bawełnianych mundurkach z krótkimi rękawami. W Miami panuje wieczne lato z temperaturami, które nigdy nie schodzą poniżej 20 stopni. O tej godzinie szkoła jest już otwarta, gotowa przyjąć młodzież w kampusie: 13 hektarów z aulami i boiskami do footballu, koszykówki, piłki nożnej, tenisa, basenami, laboratoriami i salami teatralnymi.\nNa pierwszym piętrze budynku znajduje się sala D104. Należy do Miriam Smith, nauczycielki teologii i religii. Wzdłuż korytarza każdego ranka czeka na nią spora grupa młodzieży, siedzącej na ziemi ze słuchawkami w uszach. Jej klasa stała się miejscem, w którym można się zatrzymać, zanim zadzwoni dzwonek i zaczną się ciągłe migracje, którym amerykańscy uczniowie muszą stawić czoła, żeby przemieścić się z jednej lekcji na następną. Na początku było ich dwoje albo troje, potem rozeszły się głosy, że te drzwi są otwarte dla wszystkich. I pośród tego ciągłego przemieszczania ktoś zaczął prosić Mrs. Smith o pomoc w zadaniach, opowiadać jej o trudach i zadawać ważne pytania.\nW ten sposób w ostatnim roku powstała i rozrosła się grupa GS w Miami. Dzisiaj jest około 40 młodych ludzi, którzy w każdy poniedziałek po południu wracają do klasy D104 na tak zwaną School of Community. Dobre półtorej godziny dialogu, podczas którego każdy wyciąga swoje najbardziej palące problemy. „Mimo że tutaj popołudnia są przebogate w propozycje kierowane przez szkołę, takie jak klub, sport i działalność kulturalna – opowiada Miriam Smith, 49 lat, od 20 lat nauczająca w St. Brendan – to to spotkanie jest czymś nowym, z czego młodzi nie chcą rezygnować”.\nMiriam zrozumiała to na podstawie drobnego faktu: „Podczas jednego z tych poniedziałkowych spotkań zauważyłam dziewczynkę uczącą się na następny dzień. Pomyślałam: «Ale źle wychowana! Nic jej nie da to, że tu zostanie, jeśli naprawdę tego nie chce»”. Niezdecydowana, nie wiedząc, jak postąpić, opowiada o tym zdarzeniu przyjacielowi. On rozkłada ją na łopatki: „Ta dziewczyna to prawdziwa rewelacja! Musi mieć tak dużo do zrobienia, a jednak chce być z wami. Jest coś, co ją tam trzyma, coś, co jest większe od całej reszty”.\nTak naprawdę mniej więcej to samo przytrafiło się Miriam, kiedy w 2008 roku spotkała Ruch. Odpowiedziała na maila koleżanki, odpowiedzialnej za program dla uczniów z zagranicy, która pytała, czy ktoś z nauczycieli byłby gotowy podwozić do szkoły dwie dziewczyny z Włoch. „Zaoferowałam się, ponieważ mój mąż organizował naszą podróż do Włoch i zaciekawiła mnie możliwość poznania ich. Nigdy bym nie pomyślała, że tak banalny gest mógł zmienić nam życie” – opowiada. Stopniowo relacja staje się coraz bardziej intensywna i wreszcie angażuje także dzieci Miriam. Pewnego dnia jedna z dziewczyn zaprasza ich na swoje 18. urodziny. Miriam jest zakłopotana. Wie, jak wyglądają party nastolatków. Postanawia wpaść, by złożyć tylko życzenia i wręczyć prezent. Tymczasem zostaje do wieczora. „Nigdy nie widziałam takiej imprezy. Piosenki, zabawy i wspólna kolacja. Następnie modlitwa, zanim wszyscy wrócą do domu. Tam po raz pierwszy zrozumiałam, że znajdowaliśmy się wobec czegoś całkowicie nowego”.\nW kolejnym roku przyjeżdża następna dwójka młodych ludzi z Ruchu z Włoch. Ona ponownie oferuje się, że może ich podwozić. Oni proszą ją o więcej: „Czy moglibyśmy spotykać się popołudniami w pani klasie?”. Miriam odkrywa Szkołę Wspólnoty. „Młodzi zaczęli się spotykać, zapraszając kilkoro swoich kolegów i prosząc o prowadzenie jednego z moich kolegów. Ja zostawałam w klasie, zajmując się swoimi sprawami – wspomina Miriam. – Ale słuchałam tego wszystkiego, co mówili, i wydawało mi się czymś nieprawdopodobnym, że 17-letnia młodzież może przejawiać taką głębią. Pamiętam, że za każdym razem, wracając do domu samochodem, mówiłam sobie: «Wiara przecież jest czymś, co zmienia ich dni. Czym natomiast jest dla mnie?»”.\nMiriam zaczyna uczestniczyć w ich spotkaniach. Zacieśnia relację z Desą, nauczycielką włoskiego, która pomaga młodym. Czyta Giussaniego i spotyka się ze wspólnotą dorosłych w Miami. „Nagle Chrystus przestał być czymś, co istniało, i na tym koniec, ale osobą, z którą się żyje” – opowiada.\nW 2012 roku Miriam zostaje sama. Desa przeprowadziła się do innego miasta. „Zadałam sobie pytanie: «Kto teraz pomoże nam z tą grupą GS?»”. Enrico, przyjaciel ze wspólnoty w Miami, mówi jej: „Ty się nią zajmij. Bądź sobą i zaryzykuj”. Miriam rzuca się w nową przygodę, ale ma mnóstwo obaw. Chce dotrzymywać kroku i robić to, co właściwe. „Powtarzałam wszystkie gesty schematycznie. Poprosiłam przyjaciela z Nowego Jorku, by informował mnie o każdej inicjatywie GS, ponieważ chciałam robić to samo”. Największy strach wiąże się z obecnością włoskich uczniów: „Zdawałam sobie sprawę, że ci, którzy przychodzili na Promyk (spotkania GS – przyp. red.), byli zafascynowani ich nieco egzotyczną obecnością. Byłam pewna, że gdyby Włosi wrócili do domu, nikogo by tu już nie było”. Miriam rozmawia o tym z księdzem José Mediną, odpowiedzialnym za CL w Stanach Zjednoczonych, który mówi jej: „Towarzysz życiu twojej młodzieży. Zacznij od tego, od tego, co się wydarza im i z nimi”. „Dla mnie GS rozpoczęło się w tym momencie” – wspomina Miriam. Nie jest ważne, że jest ich jeszcze mało i jest duża rotacja osób: „W poniedziałek mogło nas być pięcioro albo piętnaścioro, zdarzyło się także, że nikt nie przyszedł. Ale nasze bycie razem było wciąż coraz bardziej przyjaźnią, w której ja im towarzyszyłam, pragnąc ich poznać, a oni zaczęli podążać za mną”.\nW zimie ubiegłego roku Miriam postanawia zorganizować krótkie wakacje, nie dołączając do innych wspólnot GS. „Był problem kosztów oraz odległości. W ten sposób postanowiłam zaryzykować, proponując wyjazd pod namioty na ranczo do mojej siostry, położone w północnej części Florydy”. Przygotowują ulotki do rozwieszenia w szkole. Zapisuje się 20 osób. „Poprosiłam o pomoc wielu dorosłych ze wspólnoty. Pomogli mi w sprawie kuchni, wycieczek i śpiewów. Wszystko szło dobrze, dopóki nie nadeszła ulewa i nie pozrywała wszystkich namiotów, a łąka, na której biwakowaliśmy, nie zamieniła się w ogromny staw”. Na ostatnią noc postanawiają umieścić młodzież w busach i na ciężarówce. „Panikowałam, wciąż myślałam o tym, że może lepiej byłoby wrócić do domu” – opowiada Miriam. Jeden chłopak to zauważa: „Mrs. Smith, dlaczego się pani stresuje? Proszę na nas spojrzeć, wszyscy mamy się dobrze. Jesteśmy zadowoleni. A poza tym dziś wieczorem musimy zrobić ognisko”. I tak też się stało. Po piosenkach i tańcach Miriam zachęca ich, by opowiedzieli, jak przeżyli wyjazd. Julian, który jest po raz pierwszy, od razu się podnosi. Zawsze jest milczący i nawet w szkole ma trudności w nawiązywaniu relacji. „Myślałem, że to będzie coś bardzo «Jesu-y» (o Jezusie – przyp. red.) – mówi. – Myślałem, że cały czas będziemy się modlić. Tymczasem bawiłem się doskonale. I znalazłem także przyjaciół. Jednak mimo że nie było to coś «Jesu-y», wydaje mi się, że Jezus był tu z nami przez cały czas. On jest jak ten ogień. Coś, co cię przyciąga i trzyma nas razem, mimo że tak bardzo się różnimy”.\nOd tych wakacji ich życie w szkole staje się zaraźliwe. Wielu kolegów z klasy chce zobaczyć, czym jest to GS. Młodzież stara się jak najlepiej przygotować moment Szkoły Wspólnoty. Używają szkolnej aplikacji, by zamieszczać tam ogłoszenia i harmonogram spotkań: co tydzień wychodzą od fragmentu o życiu księdza Giussaniego pochodzącego z wystawy przygotowanej przez amerykańskich studentów. Budzi się w nich pragnienie, by razem śpiewać. Proszą o przysłanie tekstu piosenki Be Still My Heart Jacqui Treco. Dziewczyna z pierwszej klasy przezwycięża nieśmiałość i przynosi gitarę. Miriam patrzy na nich, pozwalając im działać. Nie chce narzucać im sposobu wykonania piosenek, „wspaniale, że dostrzegli, jak ważny jest wspólny śpiew”.\nPod koniec sierpnia, gdy szkoła została znów otwarta, okazuje się, że w sali Mrs. Smith jest za mało krzeseł. „Z urzędu mam ich 30 – wyjaśnia – ale na pierwszym spotkaniu Szkoły Wspólnoty niektórzy siedzieli na ziemi albo stali oparci o ścianę. Wciąż zadawałam sobie pytanie: «Co się tutaj dzieje?»”. To samo pytanie stawiają sobie rodzice wielu giessinów. Mama Sofii chciała się spotkać z Miriam kilka miesięcy temu. Miała poważny problem ze swoją rodziną, która pozostała w Wenezueli, chciała z nią o tym porozmawiać. „Mrs. Smith, moja córka jest taka szczęśliwa, kiedy o pani opowiada, ja też chciałbym być szczęśliwa” – zwierza się jej, zanim zaczęła zdawać relację ze swoich problemów. „Kiedy do mnie mówiła – opowiada Miriam – uświadamiłam sobie, że nie mogę jej pomóc, nie miałam rozwiązań do zaoferowania. Przyszły mi jednak na myśl słowa księdza José sprzed kilku lat i powiedziałam sobie: «Bądź z nią, po prostu z nią bądź»”.\nTakże inni rodzice chcieli się zaangażować. „Pytali mnie: «Kim jest Giussani? Kim jest Carrón?». Dlatego w październiku, kiedy ksiądz Medina przyjechał do Miami na spotkanie z młodzieżą, zaprosiłam rodziców, by dołączyli do nas na Mszy św., a potem przyszli na wspólną kolację”. Wszystko odbywa się na terenie Crandon Park, rezerwatu przyrodniczego położonego u wybrzeży Atlantyku. Elise z ostatniej klasy liceum opowiada, że gdy zaczął rozglądać się za collegem, gdzie ma rozpocząć naukę w przyszłym roku, pytał sekretarek na różnych uczelniach o to, czy istnieje tam CLU, studencka grupa CL. I zrobiło mu się przykro, że nikt nie miał zielonego pojęcia, co to takiego. Także Sofia jest „starszakiem”. Jej również towarzyszy niepokój związany z wyborem college’u. Ma bardzo dobre oceny i może wybrać najlepszą szkołę. „Ale czy mogę stracić to, co spotkałam?” – pyta wprost księdza José. „Sofio, czy ty zrodziłaś to spotkanie, czy też jest to coś, co ci się wydarzyło? Czy mogłaś sobie coś takiego wcześniej wyobrazić?” – odpowiada on.\nPodczas kolacji Sofia siedzi przy stole z pozostałymi „starszakami”. Obiecali sobie, że niezależnie od tego, gdzie będą, w październiku przyszłego roku, spotkają się na wakacjach CLU w Kolorado. Nie boi się już niczego stracić. W głowie rozbrzmiewają tylko słowa Be Still My Heart. „Ale jeśli pozostaniesz tam, gdzie jesteś, / Nigdy nie dowiesz się naprawdę, / dlaczego tak płoniesz”.


Meble skórzane relaks. Mechanizm klasyczny czy elektryczny? - Bostonsofa\n» Meble skórzane relaks. Mechanizm klasyczny czy elektryczny?\nMeble skórzane relaks. Mechanizm klasyczny czy elektryczny? 0\nMyśląc o domowym zaciszu, zwykle mamy na myśli odpoczynek i spokojne chwile spędzone razem z bliskimi. Wracając do domu, chcemy w komfortowych warunkach naładować baterie na następny dzień pracy czy innych, czekających na nas obowiązków. Oczywiście w tym aspekcie najważniejsze jest przemyślane urządzenie miejsca przeznaczonego do strefy relaksu. Meble wypoczynkowe powinny być atrakcyjne wizualnie, dostosowane do naszych potrzeb, ale przede wszystkim wygodne. Wszystkie te warunki w pełny sposób zaspokajają fotele skórzane z funkcją relaks. Stanowią niezapomniane źródło komfortu, które możemy dopasować do swoich wymagań. Wciąż rosnące zainteresowanie tymi produktami i chęć producentów do zmaksymalizowania komfortu spowodowało, że na rynku dostępny jest szeroki wybór tego rodzaju mebli. Dokonanie wyboru nie jest więc proste. Na co więc, oprócz aspektów estetycznych, powinniśmy zwrócić uwagę? Znaczącą różnicę odgrywa tu mechanizm sterowania: klasyczny lub elektryczny? Zapoznanie się z ich działaniem, zaletami i wadami pomoże Ci w podjęciu najlepszego wyboru.\nStandardowy mechanizm klasyczny\nNajbardziej znany i powszechnie stosowany od wielu lat jest mechanizm klasyczny. Uruchamiany jest w momencie pociągnięcia za “klamkę” znajdującą się na bocznej powierzchni fotela. Powoduje to automatyczne podniesie podnóżka. Dzięki zwolnieniu mechanizmu możliwe jest również odchylenie oparcia. Jego rozłożenie możemy samodzielnie regulować poprzez nacisk własną siłą mięśni. Możliwe jest rozłożenie oparcia nawet do pozycji leżącej. Po zakończonym relaksie, gdy chcemy wrócić do początkowej pozycji fotela, wystarczy jedynie podnieść plecy, a oparcie samoczynnie powróci do pionowego położenia. W celu złożenia podnóżka należy energicznie nacisnąć go nogami, umieszczając w ustawieniu początkowym. Standardowy mechanizm klasyczny fotela rozkładanego pozwala na samodzielne znalezienie idealnego ustawienia, w którym w bezpieczny sposób odciążymy kręgosłup i damy odpoczynek zmęczonym nogom. Stwarza komfortowe warunki do szybkiej regeneracji organizmu, dzięki przyjęciu pozycji leżącej bez konieczności zmiany miejsca. Umożliwia spędzenie większej ilości czasu w jednym miejscu bez obawy o późniejsze zesztywnienie ciała. Jest doskonałym rozwiązaniem dla osób chcących stworzyć dla siebie idealną i komfortową przestrzeń do wypoczynku. Należy jednak pamiętać, że do obsługi foteli z funkcją relaks wyposażonych w mechanizm klasyczny niezbędne jest użycie siły własnych mięśni. Choć ich obsługa jest niezwykle prosta i niewymagająca dużych pokładów energii, może stanowić problem dla osób niepełnosprawnych i starszych z ograniczonymi możliwościami ruchowymi.\nNowoczesne fotele elektryczne\nRozwój technologii oraz ciągłe starania projektantów o stworzenie jak najwygodniejszych produktów zaowocowały pojawieniem się na rynku nowoczesnych foteli elektrycznych. W modelach tego typu cały proces rozkładania i składania odbywa się za pomocą pilota. Znajduje się on, podobnie jak przy mechanizmie klasycznym, z boku fotela. W tym jednak przypadku zamiast charakterystycznej “klamki” znajdziemy dwa przyciski. Pierwszy z nich odpowiedzialny jest za rozkładanie oparcia i podnóżka do pozycji poziomej, drugi zaś powoduje stopniowy powrót do pozycji pionowej. Możliwe jest zatrzymanie rozkładania lub składania fotela w pozycji, którą uznamy za najwygodniejszą. Niewątpliwą zaletą foteli elektrycznych jest możliwość sterowania bez konieczności wykorzystywania siły mięśni. Jest to wygodna opcja dla zmęczonych osób, które nie chcą tracić więcej energii, ale przede wszystkim jest niezbędna dla tych, z ograniczonymi możliwościami ruchowymi. Komfort i wygoda użytkowania mechanizmów elektrycznych uznawane są za większe w porównaniu z mechanizmami klasycznymi. Decydując się jednak na ten wybór, należy liczyć się z koniecznością większego nakładu finansowego.