Audiencja ogólna o potrzebie dobrej formacji świętych kapłanów\nAbp Celestino Migliore: Do Polski przybywam chętnie!\nWatykan: nominacja przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Nowej Ewangelizacji\nWatykan: nowy prefekt Kongregacji ds. Biskupów\nPapieska audiencja dla prymasa Belgii\nBiskup Koch opuszcza Bazyleę dla ekumenizmu\nPatriarcha Cyryl: albo geje, albo ekumenizm\nKSM: „Rajd dla Życia”\nNiepokalanów: Szkoła Animatorów Misyjnych\nŻycie Duchowe – Lato: „Kochać samego siebie”\nDziennik 30.06.2010 - wersja dźwiękowa\n◊ Nie tylko św. Jan Maria Vianney może być wzorem dla kapłanów. Zwrócił na to uwagę Papież, przypominając na dzisiejszej audiencji generalnej postać włoskiego wychowawcy księży, św. Józefa Cafasso. Nie był on proboszczem ani nie założył zgromadzenia zakonnego. Jego kapłańska posługa wyrażała się w formowaniu świętych kapłanów. Jednym z jego wychowanków i wieloletnich penitentów był św. Jan Bosko. W ubiegłym tygodniu minęła 150. rocznica jego śmierci. Papieska katecheza została streszczona również po polsku.\nUrodził się w Castelnuovo d’Asti w 1811 r. Po przyjęciu święceń kapłańskich swoje życie związał z domem formacyjnym „Konwikt św. Franciszka z Asyżu w Turynie”. Początkowo przebywał tam z myślą o pogłębieniu własnej formacji duszpasterskiej. W niedługim czasie został rektorem konwiktu, mistrzem formacji, cenionym spowiednikiem i kierownikiem duchowym wielu kapłanów. Dzięki niemu konwikt stał się nie tylko szkołą teologii moralnej, gdzie młodzi księża doskonalili swoje umiejętności głoszenia kazań i spowiadania, ale wyjątkową szkołą życia i zdobywania świętości w oparciu o duchowość św. Ignacego Loyoli i teologię pastoralną św. Alfonsa Marii Liguori. W tej placówce swoją duchowość kształtowało wielu wybitnych kapłanów, a wśród nich także późniejszy jej rektor, św. Jan Bosko. Innym rodzajem posługi św. Józefa Cafasso była szczególna troska o więźniów. Budził wśród nich wiarę i ufność do Boga. Nauczał o godności człowieka, o potrzebie modlitwy, korzystania z sakramentów świętych, zwłaszcza pokuty. Zmarł w 1860 r.\nBenedykt XVI zauważył, że św. Józef Cafasso jako wychowawca księży dzielił się z nimi nie tylko wiedzą wyczytaną z książek, ale przede wszystkim doświadczeniem kapłańskiej pracy.\n„Jego nauczanie nigdy nie było abstrakcyjne, oparte na używanych wówczas podręcznikach, ale pochodziło z żywego doświadczenia miłosierdzia Bożego i głębokiej znajomości ludzkiej duszy, zdobytej dzięki długim godzinom spędzonym w konfesjonale i na kierownictwie duchowym – mówił Benedykt XVI. – Była to prawdziwa szkoła życia kapłańskiego. Ci, którym dane było z nim przebywać, sami stawali się dobrymi duszpasterzami i cenionymi spowiednikami. Wszystkim kapłanom jasno wskazywał drogę ku świętości, którą mają osiągnąć w swej duszpasterskiej posłudze. Trafne wyrażenie św. Jana Bosko zwięźle ujmuje sens jego wychowawczej pracy: w tym konwikcie uczyliśmy się być kapłanami”.\nW słowie do Polaków Benedykt XVI nawiązał do wczorajszej uroczystości świętych Apostołów Piotra i Pawła, kiedy to nałożył paliusze nowym metropolitom, w tym również prymasowi Polski.\n„Serdecznie witam obecnych tu Polaków, a szczególnie metropolitę gnieźnieńskiego, Prymasa Polski Józefa Kowalczyka i jego gości. Od ponad tysiąca lat Kościół w Polsce i Stolicę Apostołów Piotra i Pawła jednoczy więź wiary, nadziei i miłości. Dziękujemy Bogu za tę komunię i prosimy, aby stale ją umacniał mocą Ducha Świętego. Wszystkim życzę obfitości Bożego błogosławieństwa. Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!”.\n◊ Benedykt XVI mianował dziś nowego nuncjusza apostolskiego w Polsce. Został nim włoski arcybiskup Celestino Migliore, który dotychczas pracował w Nowym Jorku jako stały obserwator Stolicy Apostolskiej przy Organizacji Narodów Zjednoczonych. Abp Migliore ma 58 lat i jest zawodowym dyplomatą watykańskim. W służbie tej pracuje już od 30 lat. Jest absolwentem Papieskiego Uniwersytetu Laterańskiego, na którym uzyskał doktorat prawa kanonicznego. Ukończył też Papieską Akademię Kościelną. Służbę dyplomatyczną rozpoczął od pracy w nuncjaturze w Angoli, a następnie w Stanach Zjednoczonych i w Egipcie. W latach 1989-92 był na placówce w Warszawie, nowo otwartej po przywróceniu pełnych relacji dyplomatycznych Rzeczpospolitej Polskiej ze Stolicą Apostolską. Obecna nominacja na nuncjusza jest zatem powrotem do naszego kraju.\n◊ Wywiad Radia Watykańskiego po polsku z nowym nuncjuszem apostolskim w Polsce\nRV: Jak Ksiądz Arcybiskup czuje się po papieskiej nominacji?\nAbp C. Migliore: Zdaję sobie sprawę, że wchodzę na szlaki, którymi od dawna roztropnie podąża wspólnota wiernych ze swymi pasterzami i z moim zasłużonym poprzednikiem. Przybywam zatem chętnie, bo wiem, że mogę liczyć na braterskie wsparcie księży biskupów i całej wspólnoty kościelnej w Polsce.\nRV: Jakie wspomnienia pozostały po pierwszym pobycie nad Wisłą?\nAbp C. Migliore: Bardzo dobrze wspominam pracę w Polsce przed dwudziestu laty. Polacy zrobili na mnie wrażenie narodu bardzo zdecydowanego, by wnosić swe wartości w nowy kontekst społeczny, polityczny i gospodarczy. Wchodzili wtedy w nowe doświadczenie demokracji, szczycąc się z własnego dziedzictwa religijnego i duchowego. Czułem się wśród was bardzo dobrze dzięki polskiej gościnności i serdeczności.\nRV: Kiedy można się spodziewać przyjazdu nowego nuncjusza apostolskiego do Polski?\nAbp C. Migliore: Zanim przyjadę do Polski, muszę zakończyć zadania powierzone mi w Nowym Jorku. Starożytni Rzymianie mówili „post aquas”, czyli po deszczach końca lata. A więc do zobaczenia w Polsce pod koniec sierpnia albo we wrześniu.\nWywiad przeprowadził: ks. Seweryn Wąsik SJ, Radio Watykańskie\n◊ Dotychczasowego prezesa Papieskiej Akademii „Pro Vita” Ojciec Święty postawił na czele nowej dykasterii, której utworzenie zapowiedział 28 czerwca. Pierwszy przewodniczący Papieskiej Rady ds. Nowej Ewangelizacji, abp Salvatore (Rino) Fisichella, ma 58 lat. Był profesorem teologii fundamentalnej na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim, a przed 12 laty został biskupem pomocniczym diecezji rzymskiej i w 2002 r. równocześnie rektorem Papieskiego Uniwersytetu Laterańskiego. Obok funkcji pełnionych w komisji włoskiego episkopatu ds. nauki wiary i w watykańskich kongregacjach jest też duszpasterzem włoskich parlamentarzystów. Zadania Rady, którą będzie kierował abp Fisichella, Papież określił przedwczoraj podczas nieszporów w Bazylice św. Pawła za Murami. Chodzi o „promowanie odnowionej ewangelizacji w krajach, które już usłyszały pierwsze głoszenie wiary i gdzie od wieków istnieją Kościoły, lecz teraz doświadcza się postępującej sekularyzacji społeczeństwa i swoistego zaniku wrażliwości na Boga”.\nNa zajmowane przez abp. Fisichellę stanowisko prezesa Papieskiej Akademii „Pro Vita” Benedykt XVI powołał jej dotychczasowego kanclerza. Prał. Ignacio Carrasco de Paula z prałatury personalnej Opus Dei ma wykształcenie w zakresie teologii moralnej i medycyny. Jest profesorem Papieskiego Uniwersytetu Świętego Krzyża, którego był też rektorem. Ponadto kieruje instytutem bioetyki włoskiego uniwersytetu katolickiego Sacro Cuore.\nNatomiast na miejsce abp. Fisichelli jako rektora Papieskiego Uniwersytetu Laterańskiego Ojciec Święty mianował profesora starożytnej literatury chrześcijańskiej z Papieskiego Uniwersytetu Salezjańskiego w Rzymie, ks. Enrico dal Covolo SDB. Włoski salezjanin głosił Papieżowi tegoroczne rekolekcje wielkopostne.\n◊ Benedykt XVI przyjął rezygnację ze stanowisk prefekta Kongregacji ds. Biskupów i przewodniczącego Papieskiej Komisji ds. Ameryki Łacińskiej, złożoną ze względu na wiek przez kard. Giovanniego Battistę Re. Na jego miejsce Papież mianował 66-letniego kard. Marca Ouelleta PSS, który przez ostatnich siedem lat był arcybiskupem Québecu i prymasem Kanady.\nPo święceniach kapłańskich i pierwszych doświadczeniach duszpasterskich wstąpił on do zgromadzenia sulpicjanów. Poza Kanadą pracował w Kolumbii, a następnie w dykasteriach Kurii Rzymskiej. W 2001 r. został sekretarzem Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan, otrzymując sakrę biskupią. Mianowany później metropolitą Québecu i włączony przez Jana Pawła II do Kolegium Kardynalskiego, kard. Ouellet był m.in. relatorem generalnym na Synodzie Biskupów o Słowie Bożym w 2008 r. Nowy prefekt Kongregacji ds. Biskupów należy do kilku watykańskich dykasterii, w tym do komisji kardynałów zajmującej się problemami organizacyjnymi i ekonomicznymi Stolicy Apostolskiej.\n◊ Na specjalnej audiencji Papież przyjął 30 czerwca prymasa Belgii abp. André-Josepha Léonarda. Przypomnijmy, że 24 czerwca w prymasowskiej siedzibie w Mechelen pod pretekstem walki z pedofilią doszło do bezprecedensowego nalotu policji. Na dziewięć godzin zatrzymano obradujących tam belgijskich biskupów i nuncjusza oraz rozkopano groby dwóch prymasów. Notę protestacyjną wystosował w tej sprawie watykański Sekretariat Stanu. 29 czerwca rzecznik prasowy belgijskiego rządu zapowiedział, że w najbliższych dniach dojdzie do spotkania szefa belgijskiej dyplomacji z nuncjuszem, aby załagodzić powstałe napięcia.\n◊ Biskup Bazylei Kurt Koch powiadomił tamtejszych duszpasterzy, że wkrótce opuści tę szwajcarską diecezję, bo stanie na czele Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan. O liście, jaki skierował 29 czerwca do swych współpracowników, informuje szwajcarska agencja APIC/KIPA. 60-letni hierarcha kieruje diecezją Bazylei od 15 lat. Jak czytamy w liście, Papież zaproponował mu objęcie ekumenicznej dykasterii podczas audiencji udzielonej w lutym b.r. Bp Koch podkreśla wielką troskę Benedykta XVI o ekumenizm tak z prawosławnymi, jak z protestantami.\n◊ Pobłażliwość protestantów względem homoseksualizmu udaremnia ekumeniczne działania – stwierdził patriarcha Moskwy i Wszechrusi w czasie spotkania z sekretarzem generalnym Światowej Rady Kościołów. Pastor Olav Tveit zakończył 29 czerwca swą pierwszą oficjalną wizytę w Moskwie. Patriarcha Cyryl wyraził poważne zaniepokojenie zmianą nauczania Kościołów protestanckich na temat istotnych kwestii moralnych, w tym rozumienia homoseksualizmu. Utrudnia to dalszy dialog – podkreślił patriarcha i zapytał się wprost, co Światowa Rada Kościołów zamierza z tym zrobić. Nowy sekretarz generalny Światowej Rady Kościołów sam pochodzi z norweskiego Kościoła luterańskiego, który cechuje liberalny stosunek to homoseksualizmu. W 2007 r. opowiedział się on m.in. za dopuszczaniem do stanu duchownego osób żyjących w związku jednopłciowym. Po spotkaniu z patriarchą Cyrylem pastor Tveit stwierdził, że postawa Rosyjskiej Cerkwi może być inspiracją dla Światowej Rady Kościołów. Wyraził też uznanie dla prowadzonego przez prawosławnych duszpasterstwa młodzieży.\nkb/ wwc, catholicculture\n◊ Ponad 600 km liczy trasa trwającego od soboty „Rajdu dla Życia”, który wyruszył z Sanktuarium Pierwszych Męczenników Polski w Międzyrzeczu na Wzgórze św. Brunona z Kwerfurtu w Giżycku. „Ideą rajdu organizowanego przez Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży jest propagowanie wartości życia ludzkiego od poczęcia do naturalnej śmierci – podkreśla Łukasz Brodzik z Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży. – Młodzi ludzie na trasie tego rajdu rozdają materiały promujące życie, organizują wystawy w parafiach, do których zajeżdżają, mają ze sobą materiały pro-life, rozdają gazetki, płyty, różne ulotki podczas rajdu, tak aby jak największej liczbie osób przekazać informacje o życiu i promować ideę życia od poczęcia do naturalnej śmierci” – powiedział Łukasz Brodzik.\nOrganizowany przez Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży „Rajd dla Życia” zakończy się 2 lipca w Ełku.\n◊ W Niepokalanowie pod Warszawą trwa Szkoła Animatorów Misyjnych II Stopnia. To tygodniowe szkolenie, w trakcie którego uczestnicy poznają struktury, historię i formy działalności Papieskich Dzieł Misyjnych.\nJak wyjaśnił sekretarz krajowy Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary, Szkoła pozwala animatorom na podzielenie się swoimi doświadczeniami. „Jest to forma przygotowania tych, którzy są odpowiedzialni za grupy misyjne w parafiach, aby wiedzieli, w jakim kierunku prowadzić te grupy oraz żeby dać odpowiednie jakby narzędzia do tej pracy – powiedział ks. Bogdan Michalski. – Jest to drugi stopień, więc rozumie się, że uczestniczyli już w tamtym roku czy w poprzednich latach w takim szkoleniu podstawowym pierwszego stopnia i teraz spotykamy się, żeby bardziej podzielić się swoimi doświadczeniami”.\nSpotkanie w Niepokalanowie potrwa do 2 lipca.\n◊ Letni numer kwartalnika „Życie Duchowe” (63/2010) nosi tytuł „Kochać samego siebie”. To dzisiaj jeden z ważnych tematów w psychologii, psychoterapii, jak też w duszpasterstwie. Wszyscy zachęcają nas i namawiają do miłowania siebie, co wydaje się rzeczą oczywistą. Jakże można bowiem żyć prostym i spokojnym ludzkim życiem, nienawidząc siebie czy też choćby mając ambiwalentny stosunek do swego życia? Miłość siebie – jak każda miłość – ma charakter dynamicznej wymiany. Stąd też zasadniczą ideą najnowszego numeru „Życia Duchowego” w rozważaniach o miłości do siebie jest wprowadzenie pewnej równowagi pomiędzy przyjmowaniem miłości innych – Boga i ludzi, a dawaniem; pomiędzy cieszeniem się miłością i karmieniem się nią a wymagającą pracą i trudzeniem się dla niej.\nStanisław Morgalla SJ swoim artykułem zaprasza do rachunku sumienia z miłości własnej. O ile bowiem w sakramencie pojednania robimy sobie rachunek z miłości Boga i człowieka, to rzadziej już z miłości do siebie. A ta przecież ściśle powiązana jest z miłością Boga i bliźnich.\nZaś Maria Król-Fijewska, w artykule Pułapki asertywności, ukazuje ideał miłości siebie otwartej na innych. Ostre, pełne agresji asertywne bronienie „swojego” jest tak naprawdę przeciwko ewangelicznie rozumianej miłości siebie.\nJan Krasicki, filozof, w artykule Miłość siebie i samolubstwo u Bierdiajewa, zwraca natomiast uwagę, że egoista tak naprawdę nie kocha siebie. Miłość siebie wiąże się bowiem z ofiarą i samoograniczeniem; wymaga zwycięstwa nad egocentryzmem, co jednak nie oznacza nielubienia siebie.\nW dziale „Misyjne drogi Kościoła” polski misjonarz redemptorysta Stanisław J. Wyczyński opowiada o pracy misyjnej w Argentynie, która – jak podkreśla autor – musi uwzględniać proces inkulturacji. Ewangelia bowiem nie może być polska, ale ponadnarodowa i ponadkulturowa.\nW dziale „Rozmowy duchowe” publikujemy między innymi wywiad z Hanną Suchocką, ambasador Polski przy Stolicy Apostolskiej, w którym szczerze dzieli się swoim zaangażowaniem w odprawianie rekolekcji ignacjańskich. Na pytanie o sens Ćwiczeń duchownych pani ambasador odpowiada, że „człowiek współczesny jest pełen hałasu, zagubienia samego siebie, zagłuszania wszystkiego, co dochodzi do niego z jego wnętrza, sumienia, i co dochodzi do niego od Boga. Sądząc po moim doświadczeniu – mówi Hanna Suchocka – uważam, że w dzisiejszym zagonionym świecie jest jak najbardziej miejsce na czas pustyni, na rekolekcje ignacjańskie”.\n◊ Słuchaj:\th\n◊ Środowa audiencja, nominacje dla nuncjusza w Polsce oraz szefów 4 watykańskich dykasterii to główne wiadomości papieskie, od których rozpoczniemy nasz program. Nadamy też relację z Kirgistanu, a na zakończenie felieton o. Józefa Augustyna SJ o miłości własnej, temacie najnowszego numeru Życia Duchowego.


Alkimi kurs – wykres, gdzie kupić, kalkulator (ADS/PLN), notowania\nŚledź kurs waluty Alkimi w wykresie online lub skorzystaj z naszego kalkulatora w celu przelewu ADS na złotówki. Wiesz, gdzie kupić Alkimi?\nAlkimi wykres rozwoju kursu\nHistoryczny kurs Alkimi\n1 Alkimi = 1,22 PLN 100 PLN = 81,98 ADS\n100 Alkimi = 121,97 PLN 10 000 PLN = 8 198,42 ADS\nAlkimi wykres kursu ADS/USD\nW lewym górnym rogu możesz widzieć symbol waluty (obecnie ADS/USD), w prawo są do dyspozycji interwały 1 minuta, 30 minut, 1 godz. reprezentujące czas jednej świecy, możesz ją dowolnie zmieniać, klikając na wielokropek (w prawo od interwałów czasowych).\nAktualny kurs i wartość rynkowa waluty Alkimi(ADS) w USD i PLN\nAktualna cena w USD 0,31044\nZmiana ceny w ciągu ostatnich 24 godzin -11.06%\nZmiana kursu w ciągu ostatnich 7 dni -0.47%\nW ciągu ostatnich 24 godzin cena kryptowaluty Alkimi spadła o 11.06%. Ogólnie można mówić o spadającej tendencji kursu, ponieważ nawet w ciągu ubiegłych 7 dni wartość ADS spadła o 0.47%. Całkowita wartość rynkowa kryptowaluty Alkimi dnia 20.09.2021 17:00 wynosi 0 USD (w przybliżeniu 0 zł), dzięki czemu chodzi o 2940. najbardziej cenną kryptowalutę świata.\nAlkimi kalkulator do PLN\nPrzeliczyć na ADS\nWpisz kwotę do przeliczenia: ADS\nZa pomocą tego kalkulatora możesz obliczyć wartość kryptowaluty Alkimi na złotówki i odwrotnie cenę PLN na ADS. Pieniądze są przeliczone zgodnie z bieżącym kursem dnia 20.09.2021 17:00.\nHistoria kursu Alkimi\n20.09.2021 0,34013 USD\n19.09.2021 0,34981 USD\n18.09.2021 0,36441 USD\n17.09.2021 0,40651 USD\n16.09.2021 0,41910 USD\n15.09.2021 0,37753 USD\n14.09.2021 0,35266 USD\n13.09.2021 0,32631 USD\n12.09.2021 0,33320 USD\n11.09.2021 0,32042 USD\n10.09.2021 0,35435 USD\n09.09.2021 0,33679 USD\n( CZK) 28.36%\n08.09.2021 0,26285 USD\n07.09.2021 0,29901 USD\nCzy warto handlować Alkimi?\nPonieważ Alkimi należy do walut ze stosunkowo niską całkowitą wartością rynkową, może dochodzić do większych wahań cen w porównaniu z już przez dłuższy czas działającymi kryptowalutami.\nOsobiście mam złe doświadczenia z handlem altcoinami z niską wartością rynkową, kilkakrotnie już się spaliłem, wolę więc handlować kryptowalutami z pierwszej dwudziestki (według kapitalizacji rynkowej). Z mojego doświadczenia wynika, że wahania cen u najlepszych kryptowalut są zazwyczaj niższe, można je więc w prostszy sposób przewidzieć. Należy pamiętać o tym, iż cena BitCoinu/Ethereum ma podstawowy wpływ na wartość ADS. Polecam przeczytać artykuł – W co i jak inwestować.\nNajczęściej zadawane pytania dotyczące Alkimi\nJaki będzie kurs kryptowaluty Alkimi za dzień/tydzień/miesiąc?\nPrawidłowe przewidywanie kursu ADS nie jest proste. Mimo to przygotowaliśmy analizę techniczną, która pomoże Ci ustalić, czy lepiej sprzedać czy kupić kryptowalutę.\nJak kupić Alkimi?\nOpłaca się handlować monetą Alkimi, czy polecasz jakąś inną kryptowalutę?\nRealnie, nie możemy ocenić czy opłaca się handlować ADS,każda kryptowaluta jest specyficzna i musisz ją poznać wszystko, co wpływa na ich cenę. Uważamy jednak, że zawsze bezpieczniej jest handlować kryptowalutami o wyższej kapitalizacji rynkowej, z regułu mogą uniknąć takich wahań kursów, jak te o niższych cenach.\nJaka jest twoja opinia na temat kryptowaluty Alkimi?\nCzy warto interesować się Alkimi, rozważając zakup? Czy w ogóle ma jakąś przyszłość? Podziel się z nami swoją opinią.


Strony związane z hasłem: układanie glazury - strona 1 - SEOkatalog.PL - katalog stron SEO - linki bezpośrednie, pozycjonowanie, katalog seo\nStrona internetowa Przedsiębiorstwa Usługowo Handlowego STIS, oferującego kompleksowe usługi remontowe oraz budowlane. Domeną firmy jest układanie glazury, terakoty, gresu oraz paneli podłogowych. Firma działa na terenie województwa mazowieckiego i łódzkiego w następujących miastach: Skierniewice, Żyrardów, Sochaczew, Warsz...\nRemonty Częstochowa Agat. Firma świadczy usługi na terenie Częstochowy i okolic. Nasze motto to czysto i dokładnie. Zawsze staramy się adaptować pomysły Klienta, oraz w razie potrzeby służymy pomocą w doborze odpowiednich materiałów budowlanych. Posiadamy nowoczesny sprzęt, co pozwala na szybkie wykonanie zlecenia. Oferowan...


Foto | wiek, wzrost, waga, zdjęcia, kontakt\nzałóż konto login: hasło: Foto\nWszystko o: Foto. Plotki, informacje, zdjęcia, teledyski, filmy.\nOdszukane plotki: Foto\nBeyonce pokazała zdjęcia córeczki Blue Ivy (FOTO)\nDo kogo podobna jest mała? Na oficjalnej stronie męża Beyonce, Jaya-Z - Life and Times pojawiły się pierwsze zdjęcia miesięcznej córeczki, Blue Ivy. Te same zdjęcia można oglądać na nowo powstałej stronie Hello Blue Ivy Carter. Na fotkach widać Beyonce trzymającą na rękach dziecko, jest również zdjęcie Jaya-Z z małą. Na ...\nTwierdzi, że wyglądała jak laleczka Chucky. Spójrzcie na tą słodką fotkę - Czy ta urocza dziewczynka kojarzy Wam się z laleczką Chucky? Miley Cyrus chyba lekko przesadziła. Dołącz do naszych fanów na Facebooku! Kliknij Tutaj! Na Twitterze piosenkarka zmieniła właśnie swoje zdjęcie profilowe - umieściła fotkę, gdy była małą ...\nCameron Diaz w superseksownych dżinsach (FOTO)\nTak wygląda na co dzień. Cameron Diaz ma coś, czego zazdroszczą jej kobiety. Nie chodzi o pieniądze ani o powodzenie u mężczyzn. Nie chodzi o karierę. Mówimy o niesamowitych, długich i zgrabnych nogach. Na czerwonych dywanach aktorka często występuje w seksownych mini, które pozwalają pochwalić się przed całym światem takim skarbem....\nPo świętach celebryci wracają do pracy. Święta się skończyły, czas wrócić do pracy, która dla wielu celebrytów oznacza po prostu bywanie na różnych imprezach. Wczoraj wiele znanych twarzy pojawiło się na Obiedzie z gwiazdami. Nie zawiodła Edyta Herbuś, z córkami przyszły Anna Samusionek i Marta Wiśniewska. Przysmaki serwowały ...\nBritney Spears chciała pochwalić się pierścionkiem...(FOTO)\nale na zdjęciu niewiele go widać. Britney Spears jest zakochana i szczęśliwa. Swoim szczęściem i... pierścionkiem pochwaliła się na Twitterze. Umieściła zdjęcie na którym z dumą pokazuje swój, wart 92 tys. dolarów, pierścionek zaręczynowy, który otrzymała od Jasona Trawicka.\n- Nie mogę przestać się w niego wpatrywać - czytamy pod zdjęciem.\nKris Jenner wybrała męską stylizację (FOTO)\nWidać, kto nosi spodnie w tej rodzinie. Kris Jenner, jak na prawdziwą menedżerkę przystało, swoich córek-kurek-znoszących-złote-jajka nie odstępuje na krok. Ostatnio towarzyszyła Kim, która z oczywistych przyczyn na sylwestrową imprezę przyszła bez osoby towarzyszącej. Partnera zastępowała matka. W męskiej stylizacji (wcale nie ...\nZ okazji świąt zebrało się jej na wspominanie. Święta to w rodzinie Kardashianów czas wielkiego familijnego zjazdu. Przy stole gromadzi się cała rodzina, pojawiają się także przyjaciele. To również czas przeglądania starych zdjęć i wspominania. W tym roku wstecz spoglądała Khloe, która na swoim blogu zostawiła mnóstwo starych fotek - zarówno ...\nWesołych Świąt życzy Paris Hilton (FOTO)\nPrzy choince celebrytka wygląda uroczo. Choć w przeciwieństwie do swojej największej rywalki, Kim Kardashian, Paris Hilton nie przygotowuje corocznej kartki świątecznej, to tak czy siak musiała ona znaleźć sposób, aby życzyć swoim fanom wszystkiego, co najlepsze.\nZ pomocą jak zwykle przyszedł więc Twitter, na którym celebrytka zamieściła ...\nJessica Alba aktywna po urodzeniu drugiej córeczki (FOTO)\nNie siedzi w domu. Sama załatwia wiele spraw. Świeżo upieczone mamy nie chcą zamykać się w czterech ścianach i izolować od otoczenia.\nChcą bywać na zakupach, spotykać się ze znajomymi, chcą same załatwiać swoje sprawy.\nJeśli mają do pomocy sztab opiekunek lub choćby jedną dobrą, zaufaną mamę, takie rzeczy nie są zbyt trudne do spełnienia.\nOdpowiedź może być tylko jedna... Choć w świecie gwiazd z nietypowego zdobienia paznokci przez długi czas słynęła głównie Katy Perry, to wszystko wskazuje na to, że obecnie ma ona silną konkurencję w osobie Nicki Minaj. Gwiazda ta oprócz kontrowersyjnych, a na pewno dość dość nietypowych stylizacji, ostatnio lubi szokować również przy pomocy ...\nJak podoba się Wam ta zmiana? Tak śliczna dziewczyna jak Taylor Swift prawdopodobnie w każdej fryzurze wyglądałaby dobrze. Przez lata obecności w show-biznesie piosenkarka niechętnie eksperymentowała jednak z własnym wizerunkiem. Jedyna zmiana na jaką gwiazda decyduje się od czasu do czasu to ścięcie grzywki, dzięki czemu naszym zdaniem z ...\nMiranda Kerr - najsłodszy aniołek Victoria's Secret? (FOTO)\nPo urodzeniu dziecka rozkwitła jeszcze bardziej. Odkąd została mamą, Miranda Kerr aż kipi radością i... seksapilem. Modelka zawsze była ślicznotką, zdaje się jednak, że po porodzie poczuła pełnię kobiecości. Zarówno jej niesamowita figura, jak i pozy oraz miny, zdają się mówić: "popatrzcie, to ja jestem najbardziej ponętnym ...\nCo tym razem założyła Maja Bohosiewicz? (FOTO)\nRajstopy plus skarpety. I mini. Maja Bohosiewicz zjawiła się na konferencji prasowej promującej nowy serial TVN, Julia. Młodsza siostra Soni, która lubi zaskakiwać wizerunkiem, tym razem wystąpiła w dość spokojnej stylizacji. Zrobiło się zimno, więc aktorka zdecydowała się na rajstopy, dogrzała się grubymi skarpetami. Maję ...\nPoszło o tory, na których siedzi modelka. Niedawno w Wielkiej Brytanii ocenzurowano reklamę perfum Marca Jacobsa z Dakotą Fanning w roli głównej. Uznano, że na zdjęciach promujących zapach Lola można się dopatrzeć seksualnych treści. Nowy wygląd Kozaczka - kliknij! Wróć do poprzedniej wersji strony. Teraz zakazem ...\nNergal całuje anielską Wodziankę (FOTO)\nW dzisiejszym programie obok Darskiego usiądzie Ola Hamkało. W dzisiejszym odcinku show Kuby Wojewódzkiego gośćmi będą aktorka Ola Hamkało, którą już niedługo zobaczymy na ekranach kin w filmie Big Love oraz Nergal. Jesteśmy ciekawi o czym będzie opowiadał były chłopak Dody. Wiemy natomiast co będzie robił. Między innymi obdarzy słodkim ...\nAniołek Victoria's Secret pokazuje nowe oblicze. Alessandra Ambrosio oprócz tego, że jest obecnie jednym z najsłynniejszych aniołków Victoria's Secret, to jakimś cudem udaje jej się również znaleźć czas na udział w innych projektach. Ostatnio na przykład jej twarz ozdobiła aż dwie różne okładki magazynu Muse. Przy tej okazji ...\nJak podoba się Wam w takim wcieleniu? Na świetny pomysł wpadli wydawcy rosyjskiej wersji magazynu Tatler i pozującą na okładce grudniowego numeru pisma Monicę Bellucci postanowili ucharakteryzować na Cruellę De Mon. Efekt? Niesamowity, bo choć włoska aktorka w przeciwieństwie do pierwowzoru jest piękną kobietą, to jej spojrzenie również ...\nSkrzynecka, Popek, Smolińska, a nawet Węglarczyk. Marka Yes świętowała wczoraj swoje 30. urodziny.\nNa imprezie z tej okazji pojawiło się sporo znanych twarzy. Były dziennikarki - Anna Popek, Paulina Smaszcz-Kurzajewska, której już bardzo dawno nie widzieliśmy na salonach.\nByli też panowie - Bartosz Węglarczyk przyszedł sam, a Tomasz ...\nPokaz kolekcji Łukasza Jemioła (FOTO)\nZobaczcie, kto przyszedł się polansować. Wczoraj odbył się pokaz nowej kolekcji Łukasza Jemioła. Impreza zgromadziła sporo celebrytów zainteresowanych najnowszymi trendami w modzie. Nowy wygląd Kozaczka - kliknij! Wróć do poprzedniej wersji strony. Wpadła tradycyjnie Małgorzata Socha, czas na imprezę znalazła także ...\nDoda, Przetakiewicz, Cichopek, Socha, zobaczcie. Wczoraj odbyła się inauguracja tegorocznej akcji Viva! Najpiękniejsi, którą zorganizował magazyn Viva! i Fundacja Przyjaciółka. Na imprezie charytatywnej można było spotkać sporo gwiazdek i celebrytów. Doda tym razem wyglądała poważnie. Natasza Urbańska pozowała w srebrnej sukni, Kasia ...\nZoe Saldana w kreacji od Elie Saab (FOTO)\nZebrała pochwały fashionistek. Minimalistyczna suknia od Elie Saab wygląda, jakby została zaprojektowana specjalnie dla Zoe Saldany. Gwiazda Avatara zaprezentowała się w tej sukni na gali Latin GRAMMY Awards. Fashionistki przyjęły stylizację z entuzjazmem - szczupła, o ciemnej karnacji, aktorka prezentowała się w prostej sukience naprawdę ...\nPlotki użytkowników: Foto\nKim jest Kamil Szerszeński Fotomagic?\nMówi o sobie, że jest zwykłym nastolatkiem. Lubi fotografię i blogi. Co w nim je Kamil Szerszeński (16l.) mieszka we Wrocławiu i od zawsze interesuję się fotografią, to właśnie dzięki niej próbuje podbić Polski Świat Show-biznesu. Czy ma szansę? Kilka dni temu wrócił z Warszawy, gdzie nagrał materiał do odcinka Warszawskiej telewizji publicznej ...\nGórniak zaśpiewała dla radia RMF FM\n"Hello"- Lionela Richie- w interpretacji Divy zabrzmiał wyjątkowo emocjonalnie Wczoraj (27.02) odbyła się wyjątkowa Gala 20-lecia radia RMF FM. Specjalny utwór "Hello" wykonała nasza największa Gwiazda muzyki POP- Edyta Górniak! Zadedykowała go Stanisławowi Tyczyńskiemu- założycielowi radia RMF FM. I bez wątpienia był to najlepszy występ podczas ...\nNajnowsza piosenka Christiny, posłuchaj! Wczorajszego wieczoru miał miejsce charytatywny koncert “Hope For Haiti Now", podczas którego Christina wystąpiła wraz ze swoim nowym utworem pochodzącym z nadchodzącego albumu "Bionic". Aguilera wykonała piosenkę “Lift Me Up”, której producentką jest słynna Lindy Perry. Jednakże NIE ...\nWyniki MTV Europe Music Awards\nDoda wraca bez statuetki [FOTO] 5. listopada odbyła się gala MTV Europe Music Awards. Poprowadziła ją Katy Perry. Imprezę w Berlinie otworzyła formacja Green Day. Jednak niekwestionowanym zwycięzcą była Beyonce, która zgarnęła aż 3 statuetki. Zobaczcie kto wygrał: ...\nOstatnio dodane galerie: Foto\nOlga Kalicka na starszych zdjęciach\nTajski fotograf tworzy ślubne zdjęcia ...\nOstatnio dodane fotki: Foto\nOstatnio dodane filmy: Foto\nNie uwierzyszFotografia (paranormalne)\nPih -Agnieszka OrzechowskaPih - W Górze Szkła (Wódka) NYC 90s Dna Remix\nMojAlbumPolska wersja MojAlbum.com.pl\nFoto Fani: (0 - 0%)\nAktualnie brak danych Foto Antyfani: (0 - 0%)


Mechanika: Magiczny handel\nRozdział II - Mechanika gry Mechanika: Magiczny handel\nZa rzeczy codziennego użytku, które nie posiadają znaczącej mocy magicznej lub ogólnie są jej pozbawione, można płacić czarodziejskimi lub mugolskimi pieniędzmi. Przedmioty i zwierzęta, które można dostać jedynie za fasolki, są wskazane w mechanice fasolek, a ich dokładniejsze opisy znajdują się w następujących tematach: lista przedmiotów, lista czarnego rynku i w zwierzętach magicznych. Jeśli chodzi o pozycje, które mogłyby się znaleźć w którymś z tematów, a ich tam nie ma, warto je zaproponować w temacie propozycji.\nSkładniki powszechne można dostać w sklepach za magiczne pieniądze. Składniki rzadkie i legendarne są dostępne jedynie za fasolki.\nEliksiry należy samodzielnie uwarzyć lub kupić je od postaci, która daną miksturę posiada i jest w stanie ją sprzedać za fasolki lub w ramach wymiany za jakiś cenny przedmiot (przedmiot, który postać kupująca przy sobie posiada i jest w stanie go zagwarantować). Istnieje jeszcze możliwość zdobycia eliksiru w ramach eventu, loterii i konkursu.\nWYKORZYSTYWANIE RAS I GENETYK\nIstnieje możliwość wykorzystywania genetyki lub rasy postaci za fasolki, jeśli stanowi to przedmiot transakcji. W takiej sytuacji musi dojść do wykorzystania jednego z atrybutów, czyli też do rzutu kością. Sama transakcja musi być dobrze doprecyzowana, by było jasne, w jaki sposób postać o danej genetyce lub rasie przysłuży się kupującemu daną usługą. Ilość oferowanych fasolek powinna zależeć od rodzaju transakcji, jak i od efektu końcowego. W przypadku niepowodzenia nie ma przesłanek, by ktoś otrzymał za to fasolki.\nHandlarz poszukuje półolbrzyma do ochrony swoich towarów z czarnego rynku. Chce wynająć kogoś takiego ze względu na nieludzką siłę półolbrzymów i ich niesamowitą odporność. Nadto, półolbrzym nie musi posługiwać się różdżką, więc występuje mniejsze ryzyko namierzenia przez Ministerstwo Magii.\nHandlarz znajduje półolbrzyma i dochodzi między nimi do transakcji. Handlarz umieszcza w nawiasie lub pod postem ile fasolek byłby skłonny zaoferować za usługę, a półolbrzym albo przyjmuje zaproponowaną kwotę, albo rozpoczyna negocjacje. Może też całkiem zrezygnować ze zlecenia. Jeśli półolbrzymowi się powiedzie, fasolki trafiają na jego konto, a jeśli nie, to nie dostaje nic.\nWszelkie zakupy, które zostały dokonane przez postać w danym miejscu, powinny zostać wypisane pod koniec posta z transakcją w osobnym wierszu, by uniknąć nieporozumień.\nZakup wyrobu magicznego powinien zostać przeprowadzony zgodnie z zasadami znajdującymi się poniżej. Musi też zostać odnotowany w temacie aktualizacji postaci, jeśli postać zamierza go uwzględniać i używać w swoich sesjach. Wliczają się w to również transakcje dokonywane w przeszłości, jeśli mają oddziaływanie na teraźniejszość, czyli jeśli postać zamierza z danego wyrobu magicznego korzystać.\nOdnotowywanie kupna dotyczy w szczególności:\nprzedmiotów z czarnego rynku\nmagicznej i mugolskiej broni\nwyrobów stworzonych przez postacie za pomocą jednej z ich umiejętności\nzaklęć stworzonych na zamówienie\nskładników do eliksirów\nprzedmiotów magicznych, które znajdują się na naszym spisie przedmiotów\nprzedmiotów magicznych, które mogłyby znaleźć się na naszym spisie przedmiotów i być dostępnymi produktami za fasolki (w tym przypadku warto zaproponować dany przedmiot do dodania na nasz spis)\nOdnotowywanie kupna nie dotyczy:\nzakupywania nieruchomości (przy czym postać musi posiadać odpowiednio wysoki status majątkowy)\nzwykłych lub zaczarowanych mebli, które dają skutki na poziomie zaklęć łatwych z księgi transmutacyjnej, użytkowej, ofensywnej, defensywnej czy ochronnej\nzwykłych niemagicznych przedmiotów i jakichkolwiek pojazdów\nartefaktów/pamiątek rodzinnych ujętych w opisie rodu/rodziny\nW banku patrzy się na status majątkowy. Wszelkie pożyczki czy spłaty są dokonywane za pomocą magicznych pieniędzy. Wyjątkiem są tutaj zakłady z pracownikami Gringotta, w których stawką mogą być fasolki. Dotyczy to zakładów sportowych, walk czy pojedynków, które są związane z wydarzeniem prowadzonym przed jednego z Mistrzów Gry lub jednego z NPCów (np. w ramach działalności klubu).\nNa goblińskim targu duże znaczenie ma zarówno status majątkowy, jak i posiadana ilość fasolek. Istotne dla postaci, która chce coś sprzedać za fasolki, jest rzeczywiste posiadanie oferowanego towaru. Taka możliwość jest dostępna wyłącznie dla osób związanych z czarnym rynkiem, osób które wytworzyły dane przedmioty dzięki swoim umiejętnościom czy też osób, którym udało się zdobyć na fabule coś unikatowego. Więcej o zasadach goblińskiego targu można przeczytać tutaj.\nW lokalach magicznych patrzy się na status majątkowy postaci, pod warunkiem, że nie chodzi o zakup czegoś, co jest dostępne za fasolki albo czegoś, co powinno być, ale nie znalazło się na liście - chodzi tu przede wszystkim o groźne lub rzadkie zwierzęta magiczne czy przedmioty o określonej mocy magicznej, która oddziałuje w widoczny sposób na jakąkolwiek postać. W takich przypadkach sprzedawca musi posiadać dany produkt, a kupujący posiadać odpowiednią ilość fasolek.\nNie dotyczy to sytuacji, gdy ani sprzedawca nie chce fasolek, ani też kupujący nie zamierza produktu użyć na fabule. Towar nie jest wpisywany do KR i nie ma prawa w żaden znaczący sposób wpływać na fabułę jakiejkolwiek postaci.\nW lokalach mugolskich nie patrzy się na status majątkowy, automatycznie uznaje się, że postać posiada tyle mugolskich pieniędzy, ile jej potrzeba. Należy jednak trzymać się koncepcji danej postaci. W przypadku chęci kupna mugolskiej broni, wymagana jest interwencja MG.\nDla przedstawicieli czarnego rynku duże znaczenie ma zarówno status majątkowy postaci, jak i posiadana przez nią ilość fasolek. Istotne z punktu postaci, która chce coś sprzedać za fasolki, jest rzeczywiste posiadanie oferowanego towaru. Więcej o zasadach czarnego rynku można przeczytać tutaj.\nMechanika: Magiczny handel - przez Magic Lullaby - 12-28-2019, 21:17\nRE: Mechanika: Magiczny handel - przez Magic Lullaby - 12-28-2019, 21:18\nRE: Mechanika: Magiczny handel - przez Magic Lullaby - 12-28-2019, 21:19


2012.02 ~ Sthenno\n2/27/2012 gry planszowe 1 comment\nGhosts Stories to planszowa gra kooperacyjna wydawnictwa Repos Production, inspirowana mitologią Dalekiego Wschodu. Fabuła rozgrywki skupiona jest wokół niedużej wioski, gdzie pochowane zostały prochy demonicznego władcy Wu-Fenga. Po latach wygnania Władca Dziewięciu Piekieł odnalazł wreszcie miejsce ukrycia pozostałości jego cielesnej powłoki. Wraz z armią posłusznych mu duchów i demonów pragnie na nowo zasiać terror w sercach śmiertelników i wedrzeć się do świata materialnego. Jedyną przeszkodą na jego drodze są kapłani miejscowej świątyni (gracze).\nOmawiany tytuł przeznaczony jest dla jednego do czterech graczy, którzy współpracując ze sobą muszą pokonać grę atakującą ich w losowy sposób i na różnych poziomach trudności. Dzięki temu żaden z graczy nie zostaje wykluczony z zabawy by stanąć naprzeciwko pozostałych, jako przeciwnik lub mistrz gry.\nWizualnie Ghost Stories prezentuje się dobrze, jednak odbiega jakością wydania od bardziej wysoko budżetowych produkcji. Miłośnicy rozbudowanych gier mogą poczuć się zawiedzeni stosunkowo niewielką ilością elementów wchodzącą w skład gry.\nCałość zamknięta jest w twardym i dobrze wykonanym pudełku ozdobionym całkiem ciekawą grafiką. Wewnątrz znajdziemy dziewięć kwadratowych żetonów, z których układa się wioskę, cztery dwustronne plansze dla graczy, reprezentujące taoistycznych kapłanów oraz ich moce. Na planszach tych znajdują się również miejsca na karty duchów, które aktualnie walczą z graczem. W skład zestawu wchodzą również karty duchów, liczne znaczniki, figurki taoistów a także upiorów, oraz specjalne kości.\nGraczom w trakcie całej rozgrywki towarzyszy spory element losowości. Jest on zarówno jednym z największych plusów tej produkcji jak i jednym z jej największych przeszkód. Na początku każdej gry wioska układana jest losowo, tak samo losowo pojawiają się duchy jak i inkarnacja Wu-Fenga. Dzięki temu nigdy nie rozegramy takiej samej partii i zawsze zdarzy się coś co może nas zaskoczyć. Jednocześnie z tego samego powodu poziom trudności Ghost Stories jest dość wysoki, gdyż trudno przygotować się na nadchodzące zdarzenie lub ustalić spójną strategię.\nKażda tura składa się z dwóch faz: Jin, w której akcje wykonują upiory oraz Jang, gdzie kapłani starają się egzorcyzmować przeciwników. Pojawiające się duchy mogą występować w pięciu kolorach, w zależności, od których kładzie się je na plansze danego taoisty. Wyłożone do gry istoty posiadają kilka zdolności utrudniających życie graczom. Mogą na przykład rzucać klątwy lub wpływać na wioskę powodując nawiedzenie danej lokacji.\nW swojej części tury kapłani maja za zadanie odesłać duchy w niebyt i nie pozwolić by więcej niż trzy elementy wioski zostały nawiedzone. Gra kończy się, gdy to wymaganie nie zostaje spełnione lub jeśli talia skończy się przed pokonaniem inkarnacji Wu-Fenga (która zwykle wkładana jest na dziesięć kart przed końcem talii duchów).\nAby wygrać w Ghost Stories konieczna jest współpraca graczy, co nie jest takie proste jak mogłoby się wydawać. Każdy z taoistów dysponuje unikalnymi mocami, które zostają losowo przyznane na samym początku rozgrywki. Właśnie wspomniana już losowość stanowi tutaj największą przeszkodę do pokonania gry, na drugim miejscu należy uplasować częstą nieumiejętność współpracy pomiędzy graczami.\nDuchy można atakować, jeśli znajdują się one na polach przyległych do żetonu wioski, zajmowanym przez figurkę aktywnego kapłana. Starcie prowadzi się za pomocą specjalnych kostek z kolorowymi kropkami, których to wynik porównywany jest do mocy i koloru upiora. Taoiści mogą wzmocnić wynik rzutu posiadanymi znacznikami tao oraz używać swych specjalnych mocy. Za skuteczne egzorcyzmowanie przeciwnika można otrzymać kary lub nagrody.\nPomocni bywają również mieszkańcy wioski, których zdolności również można używać. Dodatkowo w walce z duchami przydatne są posągi buddy automatycznie wypędzające ducha, pojawiającego się tam gdzie położona została figurka Buddy. Zasada ta nie działa jednak w przypadku inkarnacji Wu-Fenga.\nGhost Stories może być rozgrywane na wiele sposobów. Poza tym, że każda partia jest unikalna dzięki losowości elementów to grę można zmodyfikować by pozwalała ona na zabawę różnej liczbie osób (maksymalnie cztery, minimalnie jedna). Niestety im mniej graczy tym satysfakcja płynąca z gry jest mniejsza, i jest to wyraźnie odczuwalne. Jeśli grających jest mniej niż czworo do rozgrywki wkrada się chaos.\nModyfikowalny jest także poziom trudności Ghost Stories. Zmienić można zarówno ilość znaczników przyznawanych taoistom jak i to ile inkarnacji Wu-Fenga pojawi się n planszy. Trzeba tutaj wyraźnie zaznaczyć, iż produkcja ta nie należy do prostych. Wygrać jest trudno, zwłaszcza w początkowych partiach. Gracze muszą znać swoje moce i współpracować ze sobą, a nawet jeśli to zrobią może okazać się to niewystarczające. Nie jest to tytuł dla ludzi, którzy szybko się irytują i lubią planować ruchy z wyprzedzeniem.\nNależy jeszcze wspomnieć o instrukcji, która nie jest długa, lecz na 12 stronach przedstawia w pełni reguły gry. Niestety pomimo pozornej prostoty instrukcji, osoby mało obeznane z grami planszowymi uważały ją za bardzo chaotyczną i niejasną. Na plus można zaliczyć zamieszczone w środku diagramy przedstawiające fazy tury oraz osobną kartę z mocami duchów i zdolnościami żetonów wioski.\nPodsumowując Ghost Stories to bardzo dobra i emocjonująca gra,jednak nie jest to tytuł dla każdego. Odnajdą się w niej osoby szukające gry stanowiącej wyznanie, nieprzewidywalnej z dużą dozą losowości i naciskiem na współpracę. Niestety nie przypadnie ona raczej do gustu „niedzielnym graczom”, osobom młodszym lub zwolennikom drogich planszówek z licznymi elementami dodatkowymi.\nLink w formacie .mobi\n2/27/2012 gry planszowe 2 comments\nPostać Drakuli bardzo szybko oczarowała całą zachodnią kulturę i znalazła stałe miejsce w niemal wszystkich jej aspektach. Wampir obecny jest przecież na każdym kroku, zarówno w kulturze masowej jak i popularnej. Nie da się ukryć, iż różnorakie monstra przeżywają w ostatnich latach prawdziwy renesans. Skupia się na nich uwaga coraz większej ilości ludzi, a traktujące o nich książki, filmy, gry i komiksy goszczą prawie na każdej półce sklepowej.\nPostać drapieżnego i jednocześnie uwodzicielskiego krwiopijcy potrafiła nawet wpłynąć na powstanie pewnych subkultur identyfikujących się z tymi nieumarłymi potworami. Wampir, w tym postać Drakuli, stała się symbolem nieziemskiej zmysłowości, pod którą czai się gdzieś straszliwa bestia gotowa zaatakować w każdej chwili.\nNiewątpliwie postać stworzona przez Brama Stokera jest najsłynniejszym przedstawicielem swego rodzaju w całej kulturze światowej. Tajemniczy i mroczny hrabia z Transylwanii, będący jednocześnie kwintesencją dżentelmena i demonicznym żądnym krwi potworem, zawładnął naszą wyobraźnią. Nie był on jednak pierwszy, przed Stokerem powstały już co najmniej dwa inne udane dzieła traktujące o wampirach. Mowa tu o The Vampyre John’a Williama Polidori oraz Carmilli napisanej przez Josepha Sheridana le Fanu. Można jednak bezpiecznie stwierdzić, że to Drakula stał się przełomem i prawie każda postać wampiryczna stworzona współcześnie zawdzięcza coś swemu wielkiemu poprzednikowi. Nie powinno więc dziwić, że stał się on inspiracją dla wielu gier, nie tylko wideo ale i towarzyskich.\nJedną z ciekawszych produkcji tego typu jest gra planszowa zatytułowana po prostu Dracula. Ukazała się na polskim rynku dzięki wydawnictwu Galakta. Jej autorem jest Stephen Hand i jest ona zmodernizowaną wersją gry wydanej przez Games Workshop w latach osiemdziesiątych XX wieku. Akcja przenosi nas w czasie do 1898 roku, kiedy to okazuje się, że potworny hrabia Drakula nie został jednak ostatecznie zgładzony i w jakiś tajemniczy sposób udało mu się powrócić do świata żywych, by raz jeszcze siać terror oraz śmierć wśród przerażonych śmiertelników. Podróżując przez wszystkie kraje Europy pozostawia za sobą krwawy ślad mordów i rozsiewanej zarazy żywych trupów.\nCała nadzieja nie jest jednak jeszcze stracona, gdyż ci których w przeszłości związało przeznaczenie wciąż są czujni. Już raz zmuszeni byli śledzić uciekającego potwora, aż do ziejącej paszczy wrót jego przeklętego zamku w Transylwanii. Tam w ostatniej chwili przed zachodem słońca wydawało im się, że zgładzili bestię, a triumf ten słono okupili własną krwią. Teraz jednak dowiadują się, że ich dzieło nie zostało dokończone i nici losu ponownie ustawiają ich na tropie Drakuli, by tym razem doprowadzić do jego ostatecznej zagłady. Wśród tych dzielnych łowców znajdują się Profesor Abraham van Helsing, Wilhelmina Harker, dr John Seward oraz Arthur Holmwood. Muszą oni zewrzeć szyki i nie dopuścić do tego, by krwiopijca stworzył armię jemu podobnych sług, gdyż wtedy cała ludzkość byłaby zgubiona.\nSzalony pościg trwa już ponad rok i jego bohaterowie przemierzają największe miasta ówczesnej Europy w pogoni za swą zwierzyną. Jednak hrabia Drakula nie jest łatwym celem, jest przebiegłym i inteligentnym przeciwnikiem, który wszędzie za sobą zostawia rozmaite pułapki i utrudnienia w postaci posłusznych mu dzikich wilków, chmar wysysających krew nietoperzy, a nawet tworzonych przez siebie wampirów. Śledzić go nie jest łatwo, jednak nieraz łowcy widzieli przed sobą, niemal na wyciągnięcie ręki czarny powóz hrabiego. Teraz wreszcie pościg dobiega końca i niebawem rozstrzygnie się los Europy, a może nawet całego świata.\nZaraz gdy tylko zobaczymy grę, widać, iż została starannie wykonana. Pudełko Draculi jest kwadratowe, nieco mniejsze niż w przypadku większości dzisiejszych gier z wyższej półki, jest to moim zdaniem jednak plus, gdyż oszczędza nam sporo miejsca. Wykonane jest z grubej tektury i nie trzeba się zanadto obawiać o wgniecenia czy rozerwanie pudełka.\nGłówna ilustracja szybko wprowadza nas w nastrój gry. Hrabia Drakula w swym czarnym powozie, zaprzężonym w czarne rumaki, wymyka się ścigającym go łowcom. Wizerunek ten żywo przywołuje w mojej pamięci podobną scenę z klasycznego już anime Vampire Hunter D. Wypraska zrobiona jest moim zdaniem doskonale. Jest plastikowa, posiada dokładnie wymierzone wgłębienia na wszystkie elementy, a kolorem przypomina zakrzepniętą krew.\nW środku znajdziemy mapę, instrukcję do gry, karty, znaczniki i żetony, cztery kości, do gry, karty postaci oraz pięć plastikowych figurek. Cztery z nich przedstawiają łowców, a piąta Drakulę. Wykonanie większości elementów stoi na wysokim poziomie. Wspominane figurki są na tyle dokładne i duże, że przy odrobinie starań można je samemu pomalować, dodając w ten sposób nieco kolorytu rozgrywce. Karty zdarzeń i mocy ozdobione są ładnymi rysunkami i jedynym zastrzeżeniem jest to, że mogłyby być nieco sztywniejsze.\nKażdy z łowców oraz hrabia reprezentowany jest nie tylko przez figurkę, ale i przez całkiem dobrze wykonane karty postaci. Każda z nich przedstawia specjalne zdolności bohatera, jego żywotność inicjatywę i tym podobne cechy. Główny antagonista posiada własną kartę i dodatkowo miniaturową mapkę kontynentu. Wszystkie żetony wykonane są bardzo dobrze. Mają naprawdę ładne ilustracje i wydrukowane zostały na grubym, twardym kartonie.\nOsobną sprawą jest mapa – plansza gry. Okazuje się, iż jest ona bardzo duża i złożona została w mniejsze kwadraty, by zaoszczędzić miejsca w pudełku. Przedstawia fenomenalnie wykonaną, akuratną mapę Europy Wschodniej i Zachodniej oraz otaczających ją akwenów morskich z 1898 roku. Na mapie zaznaczone są większe miasta (które jednak magicznie kończą się za granicą niemiecką) wraz z prowadzącymi do nich drogami oraz torami kolejowymi.\nObszary morskie w Draculi zostały podzielone i odpowiednio opisane, całą mapę wieńczy natomiast rozeta wskazująca sześć przedziałów czasowych, na które został podzielony dzień. Poza mapą na planszy znajduje się miejsce dla innych elementów, m.in. szlaku Drakuli, kart sprzymierzeńców, znaczników determinacji i wiele innych.\nPewnym minusem gry, jest dla mnie mechanika. Możliwe, że wynika to nie z samych zasad, a z instrukcji, która moim zdaniem napisana jest nieco chaotycznie. Wykonana została ładnie, na kredowym papierze odpowiadającym formatowi pudełka. Skład instrukcji jest niezły, ilustracje dobrze dobrane, a cześć zasad opatrzona przykładami, jednak cały czas odnosi się wrażenie pośpieszania czytelnika. Często natykamy się na zwroty informujące, że dany aspekt został w pełni opisany kilka stron dalej, a autor przechodzi do zupełnie innych elementów rozgrywki. Takie podejście może zniechęcić niektórych graczy, przed przebrnięciem przez całość zasad (prawie 30 stron).\nGłówna idea całej gry to pościg za wampirycznym hrabią. Gracze muszą wcześniej podzielić się rolami i jeden z nich przyjmuje odpowiedzialność za kontrolowanie Drakuli, a pozostali łowców. Grać można w grupie od dwóch do pięciu osób, przy czym im więcej graczy tym lepsza zabawa.\nZ miasta do miasta przemieszczać można się za pomocą dróg, kolei lub statkiem. Jednak podróże obłożone są pewnymi restrykcjami. Na przykład Drakula nie może korzystać z pociągów, ze względu na jego anachroniczną naturę. Potrafi za to przybrać postać wilka i w ten sposób wymknąć się łowcom. Jeszcze innym zasadom podlega podróż morska. Nie może wtedy dojść do żadnej walki, jednak hrabia powoli słabnie i traci krew, gdyż jest z dala od wzmacniającej go ziemi. Do tego nie ma dostępu do odnawiającego się źródła pożywienia.\nGdy któryś z łowców natknie się na miasto odwiedzone przez potwora, lub takie w którym przebywa on obecnie, rozpoczyna się konfrontacja. Walczyć można albo z pułapkami i sługami Drakuli, albo z nim samym. Każdy z graczy dysponuje unikatowymi możliwościami, które może wykorzystać w trakcie starcia. Hrabia ma swoje moce, których w większości może używać jedynie nocą, a łowcy broń i święte przedmioty.\nWalka toczy się w turach i w zależności od jej wyniku gracze mogą zostać ugryzieni i zranieni, lub mogą zaszkodzić Drakuli albo zniszczyć jego podwładnych. Starcia można prowadzić zarówno grupowo, jak i jeden an jednego. Ponadto gracze przebywający w tym samym mieście mogą wymieniać się wyposażeniem.\nWraz z upływem czasu hrabia zbiera coraz więcej popleczników i tworzy nowe wampiry, a łowcy zwiększają współczynnik Determinacji pomagający im w grze. Rozgrywka może zakończyć się na dwa sposoby. Łowcy dopadną i zabiją hrabiego, albo też Drakula stworzy wystarczająco dużo potomstwa, aby przesunąć znacznik na Torze Wampirów na pole oznaczone cyfrą „6”.\nGdy już opanuje się zasady gry, Dracula staje się całkiem przyjemną rozrywką. Początkowo osoba najlepiej zaznajomiona z instrukcją powinna przyjąć rolę Drakuli, gdyż właśnie jego obowiązuje najwięcej zasad. Gdy wszyscy już będą zorientowani, rolę tę mogą przyjąć też pozostali. Niestety minusem jest tutaj różnica w możliwościach jakie oferuje granie łowcami i hrabią. Ci pierwsi właściwie jedynie szukają przeciwnika i dążą do konfrontacji, natomiast gracz kontrolujący wampira ma dużo więcej opcji. Może używać mocy, przygotowywać zasadzki i wiele innych. Jeśli to nie przeszkadza graczom, to czeka ich dużo dobrej zabawy i wiele miłych godzin spędzonych z Draculą.\nWykorzystanie fabuły książki i jej bohaterów\nNieco chaotyczna instrukcja\nDrobne problemy z balansem gry\nLink do recenzji w formacie .mobi\n2/27/2012 rozmaitości No comments\nU podnóża Kamisoro sano Yoake Shiro (Twierdzy Ostrza Brzasku), oddalona od głównej i ruchliwej drogi, stoi stara herbaciarnia. Widać po niej upływ czasu, a latanie obeszły się z nią łaskawie. Dach przegnił już niemal całkowicie, wpuszczając do środka budynku złote promienie Amaterasu. Ściany i podłoga wciąż się trzymają, lecz większość zdobień i malunków utraciła już swą głębie. Zapewne straciła już cały urok jaki pragnął nadać jej budowniczy. Na szczęście, sama natura udekorowała to miejsce.\nZaraz za budynkiem rozciąga się granica lasu, na otwartej przestrzeni rośnie wysoka trawa i rozłożyste krzewy, sama herbaciarnia otoczona jest, posadzoną w czasach jej świetności, kwitnącą wiśnią. Nie ma tu zaplanowanego porządku i symetrii jakiej hołdują w swych ogrodach Żurawie, lecz żywe piękno natury. Jest to spokojny i niemal idylliczny krajobraz, przecież tak nie pasujący do miejsca w którym się znajduje. Aż niewiarygodna zdaje się bliskość Krain Cienia, które przecież znajdują się całkiem blisko.\nNiegdyś miejsce to tętniło życiem, samuraje odprężali się sącząc herbatę a gejsze snuły swe historie. Z czasem jednak, herbaciarnia została opuszczona przez klientów, na rzecz coraz bardziej rozwijającej się wioski, leżącej znacznie bliżej drogi i murów twierdzy. A od śmierci właścicieli, miejsce to pozostało zupełnie zapomniane i pozostawione bez opieki. Jednak ostatnio okolice starej herbaciarni zaczęły znowu przyciągać ludzi, a to przez zapoczątkowanie nowej tradycji.\nPewnego razu na pojedynek została wyzwana młoda samurai-ko z klanu smoka, stacjonująca w Twierdzy Ostrza Brzasku, w samym zamku pojedynki są jednak zabronione, trzeba więc było znaleźć inne miejsce. Jej wybór padł właśnie na polanę przy starej herbaciarni. I tak ziemię tę po raz pierwszy zbroczyła krew z pojedynku. Smoczych zwyciężyła, z biegiem czasu wyzywano ją jednak, jeszcze kilkukrotnie. Czując, iż to miejsce przynosi jej szczęście i uspokaja jej umysł, zawsze wybierała je na miejsce swych honorowych potyczek. Wkrótce i inni poszli jej śladem. I tak oto zrujnowana herbaciarnia, stała się miejscem rozstrzygania waśni i pojedynków.\nTen zakątek posiada również dwóch stałych gości, którzy nie mają nic wspólnego z nową tradycją. Pierwszym z nich jest stary mnich. W młodości często odwiedzał to miejsce, właścicielka była bardzo dobrą kobietą i lubiła dzieci. Zawsze mógł liczyć tu na posiłek i miejsce do spania. Zaprzyjaźnił się ze starszą kobietą, ta przyjaźń trwała aż do jej śmierci. Od tego czasu mnich ten odwiedza ten zakątek, by uspokoić swoje myśli i pozwolić wspomnieniom swobodnie dryfować do lat swej młodości.\nDrugim częstym gościem jest samuraj z rodziny Hiruma. Trzeba przyznać, że przedstawia on dość specyficzny widok. Zatrzymuje się tu często w czasie swoich treningów, siada w ciężkiej zbroi, i wyciąga z sakwy przybory malarskie. Bardzo lubi to miejsce, lecz wstydzi się swojego hobby, zawsze baczy na to by widziało go jak najmniej osób. Cieszy go spokój i naturalne piękno tego miejsca, tak odmienne od Krain Ciemności, które musi tak często przemierzać. Obaj zaprzyjaźnili się ze sobą i jeśli tylko trafią do starej herbaciarni w tym samym czasie, prowadzą ożywione dysputy, na różne tematy.\nMinio Kotihi, mnich.\nKotihi wędruje często po całym Rokuganie, jednak wybitnie upodobał sobie ziemie Kraba. To starszy mężczyzna, koło sześćdziesiątki. Jego twarz poznaczona jest zmarszczkami, widać na niej jednak skłonność do uśmiechu. Jego oczy wyrażają spokój i jednocześnie lśnią niczym u młodzieńca, widać w nich tą iskrę, radość życia i wiarę w porządek świata. Ubiera się zwykle w normalne mnisie szaty a włosy związuje przepaską. Gdy jest gorąco woli chodzić z nagim torsem. Jego głos jest szybki lecz spokojny, bardzo często swoje wypowiedzi przerywa wybuchami śmiechu. Uwielbia opowiadać legendy i snuć historie. Może być kopalnią informacji, widział i słyszał bardzo wiele. Zawsze gotowy jest wspomóc bliźniego bliźniego potrzebie.\nZIEMIA: 3 OGIEŃ: 3 POWIETRZE: 2 WODA: 2 PUSTKA: 4\nSiła Woli: 4 Inteligencja: 4 Intuicja: 4 Spostrzegawczość: 3\nHiruma Torigo, bushi z klanu Kraba, szkoła Hida.\nTorigo od małego był spokojnym dzieckiem, wyróżniał go jednak wzrost i siła. Nie lubił walczyć, ale doskonale znał obowiązki swego klanu i był mu bezwzględnie posłuszny. Jego rodzina stwierdziła, że ze względu na swoje gabaryty bardziej przyda się w szeregach wojowników, niż w śród zwiadowców. Posłano go więc do szkoły Hida. Obecnie ma dwadzieścia dziewięć lat, nigdy nie awansował zbyt wysoko, gdyż nigdy mu na tym nie zależało. Służy swemu klanowi jak najlepiej potrafi, stojąc na murze i walcząc z hordami bakemono. Mimo swej siły, ciągłej walki, ciągłego towarzystwa wojowników, wyróżnia go wielki spokój. To zapewne dla tego tak przypadli sobie do gustu z Kotihi, ujrzeli w sobie pokrewne duchy, choć wędrujące różnymi ścieżkami. Gdy nie musi ćwiczyć ani walczyć, lubi przychodzić do starej herbaciarni i tu w zaciszu malować krajobraz lub prowadzić długie dysputy ze swym przyjacielem mnichem. Torigo jest bardzo nieśmiały i wstydzi się przyznawać, głównie przed innymi krabami, do swojego malarskiego talentu. Gdy tylko usłyszy, iż ktoś się zbliża, zaraz będzie starał się schować swoje przybory.\nZIEMIA: 4 OGIEŃ: 3 POWIETRZE: 3 WODA: 3 PUSTKA: 3\nPomysły na zawiązanie przygody:\n1. Bohater przybywa na umówione miejsce pojedynku. Po chwili orientuje się że jego przeciwnik został zabity ciosem w plecy, gdy czekał na przybycie tego pierwszego. Co się stało, kto go zabił, a co gorsza, co teraz z bohaterem. Jego przeciwnik leży martwy, zabity niehonorowo, widać że nie spodziewał się ataku. Kami z nieznanych przyczyn milczą i nie chcą opowiedzieć co się wydarzyło. Czy cała wina spadnie na bohatera?\n2. Któryś z graczy, przed mającym się rozegrać pojedynkiem, zostaje poproszony o zaopiekowanie się daisho jednego z walczących. W razie przegranej ma się zatroszczyć o dostarczenie go do rodziny zmarłego. Samuraj przegrywa, na barki gracza spada więc, obowiązek zaopiekowania się mieczami. Gdy dociera do rodziny zmarłego, okazuje się że dziedzic mieczy, ośmioletnie dziecko, został porwany. Matka jest pewna, że jest to sprawka rywalizującej rodziny, która chce przejąć stanowisko i wpływy zabitego samuraja. Do tego muszą pozbyć się prawowitego dziedzica. Jednak oni wypierają się wszystkiego, proponując nawet pomoc w poszukiwaniach. Obowiązek nakazuje zająć się tą sprawą.\nLink do tekstu w formacie .mobi\nPogrzeby w Rokuganie\n2/27/2012 l5k, rozmaitości 1 comment\nWidzę ojca swego i matkę swoją.\nWidzę mą siostrę i mych braci.\nI wszystkich mych przodków chwalebnych, wychodzących mi naprzeciw.\nNiech przyjmą mnie do siebie i zaprowadzą mego ducha do Yomi,\nKrólestwa Błogosławionych Przodków.\nGdzie dzielni i waleczni żyją wiecznie.\nKażdy rodzi się, żyje i umiera, ten nieunikniony koniec czeka nawet największych bohaterów Rokuganu (no może z pewnymi wyjątkami). Dlatego dla rokugańczyków uhonorowanie zmarłego i zapewnienie mu po śmierci, stosownej pomocy, w dotarciu do przodków jest niezwykle ważne.\nW dawnych czasach ciała ludzkie w całości chowano w ziemi. Wciąż jeszcze można czasem natknąć się na nieliczne ocalałe kurhany, w których spoczywają ciała dawnych wojowników. Jednak od czasu pojawienia się Iuchibana, wszystko się zmieniło. Za pomocą mrocznej magii powołał on do „życia” potężną armię umarłych, która zaatakowała Cesarstwo. Ostatecznie Iuchiban został pokonany, a jego armia zniszczona, ale od tego czasu uznano, iż ciała zmarłych powinny być podawane kremacji.\nDusza zmarłego by dostać się do Yomi, powinna zostać odpowiednio zabezpieczona, na wypadek przejścia przez Toshigoku i Gaki-do. W swej pośmiertnej wędrówce musi dotrzeć do Meido, gdzie stanie przed sądem Emma-O, który ukaże zmarłemu karmiczne lustro, pozwalając by sam się osądził. Nic więc dziwnego, że pogrzeby obwarowane są wieloma nakazami i towarzyszą im liczne ceremonie.\nNiestety nie zawsze można spełnić wszystkie formalne wymogi. Zdarza się to zwłaszcza w przypadku masowych zgonów, podczas plag, głodu, wojen. Najczęściej samuraje giną jednak w bitwach. W takim wypadku ciała spala się w większej ilości na raz. Jednak imiona zmarłych są starannie zapisywane, a ich mienie przekazane rodzinie, bądź klanowi. Po zakończeniu zmagań, za dusze poległych odprawiane są konieczne modły i rytuały.\nJednak w przypadku, gdy zginął ktoś ważny, lub też samuraj umarł na ziemiach swego klanu, dokonuje się prawidłowego pochówku. Standardem, do którego odnosi się całe Cesarstwo są pogrzeby w Klanie Żurawia, choć pamiętać należy, iż każdy Klan robi to jednak trochę inaczej.\nW początkowej fazie ciałem zmarłego zajmują się eta, pod kierownictwem specjalnie przygotowanych mnichów. Ciało jest staranie obmywane, rany zakrywane, udekorowane kwiatami, a na twarz nakłada się makijaż (zwłaszcza u Żurawi). Zmarłego odziewa się w specjalne białe kimono. Szaty te przypominają ubranie podróżne, gdyż służyć mają w trakcie wędrówki do świata zmarłych. Pomiędzy poły szaty wkłada się sześć monet. Jakie to monety zależy od zamożności rodziny zmarłego, bogaci wkładają sześć koku, przeciętni obywatele bu, natomiast chłopi drewniane lub papierowe pieniądze.\nPo przygotowaniu ciała wzywana jest osoba odpowiedzialna za pogrzeb, najczęściej jest to najstarszy syn zmarłego, lub inny jego bliski krewny. Ustala on datę pogrzebu, to gdzie ma się on odbyć, w domu (najczęściej) czy w świątyni, kogo zaprosi oraz co zostanie podane do jedzenia.\nMiędzyczasie w domu zaczynają się przygotowania do ceremonii pogrzebowej. Drzwi domowej kapliczki pieczętuje się białym papierem, a po prawej stronie drzwi wejściowych ustawia się gong. Na bramie lub przy wejściu wystawia się lampion oraz kartkę z podanym okresem żałoby. Ciało przed pogrzebem wystawiane jest przed głównym ołtarzem domowym (lub świątynnym). Twarz zmarłego obraca się w stronę cesarskiego pałacu. Przed ciałem ustawia się stolik przykryty białą lub srebrną tkaniną. Na nim stawiane są, w kolejności od lewej do prawej, kwiaty, kadzidło i zapaloną świecę. W centrum stolika stoją miski z wodą i ryżem, dwoma symbolami życia. Po tych przygotowaniach nadchodzi czas na składanie kondolencji i pierwsze wizyty żałobników.\nPrzed wejściem do domostwa (lub świątyni) stoją zwykle dwie lub trzy osoby, zajmują się one pozdrawianiem przybyłych i odbieraniem prezentów. Zwyczaj nakazuje przynieść drobne upominki rodzinie zmarłego, ich wartość zależy od tego jak blisko ofiarujący był ze zmarłym lub jego rodziną. Osoby pragnące jedynie okazać szacunek, przychodzą zwykle z jednym symbolicznym podarunkiem, może to być origami, kwiat, itp.\nGoście wchodzą do pomieszczenia gdzie znajduje się ciało zmarłego, tam też prawie cały czas przebywają jego najbliżsi. Przyjmowanie kondolencji trwa od wczesnego południa do wieczora.\nWieczorem zaczyna się kolejna część ceremonii zwana tsuya, czyli czuwanie. O wyznaczonej porze przybywa shugenja (lub kapłan), który odpowiedzialny jest za wszystkie ceremonie i modlitwy. Czekając na zjawienie się wszystkich żałobników pije on herbatę i rozmawia z rodziną zmarłego. Gdy wszyscy się zejdą, mnich obraca się w stronę ołtarza, składa pokłon, zapala kadzidła i zaczyna wznoszenie modłów. Po chwili daje znać rodzinie, która w porządku hierarchicznym podchodzi do urny na kadzidełka, klęka, skłania się i zapala kadzidło. To samo robią pozostali goście, gdy przyjdzie ich kolej. Kiedy ostatni z nich wróci na swe miejsce shugenja kończy modły.\nPrzez resztę nocy zgromadzeni jedzą i piją alkohol (w rozsądnych ilościach), podtrzymują płonący ogień, rozprawiają i wspominają zmarłego. W większości klanów przebiega to w spokojnej, pogodnej atmosferze. Zwyczaj czuwania ma na celu chronienie duszy przed złymi duchami, żywi ogniem, głosem i śmiechem odganiają złe siły. Na zakończenie czuwania, wszyscy żałobnicy dostają od rodziny drobne podarki. Zrozumiałe jest i wcale niepoczytywane za obrazę uczestnictwo jedynie w czuwaniu lub w pogrzebie. Przez cały czas obecna powinna być obecna jedynie rodzina zmarłego i najbliżsi znajomi.\nPogrzeb ma zwykle miejsce w dzień po czuwaniu. Ciało w kondukcie pogrzebowym przenosi się do świątyni, lub miejsca wybranego na ostatnią posługę. Uczestnicy muszą być ubrani w specjalne żałobne kimona. Rodzina przywdziewa białe kimona zwane mofuku, których jedynymi ozdobami są mony rodziny i klanu. Najbliższa rodzina ma na kimonach pięć monów, dalsza trzy i w końcu jeden mon. Reszta żałobników również nosi specjalne stroje zwane tomesode, są to kimona w barwach klanowych, lecz z jak najmniejszą liczbą ozdób. Wszystkie kimona musza być zawiązane na lewą, stronę, pomyłka poczytywana jest za wielką obrazę, zwłaszcza wśród Żurawi i Lwów. Dość powszechnym rokugańskim przesądem jest chowanie kciuka na widok konduktu pogrzebowego. Kciuk jest symbolem rodziców, trzeba więc go schować w zaciśniętą pięść, by nie sprowadzić na swych rodziców nieszczęścia.\nGdy kondukt dotrze na miejsce zaczyna się ostatnia część ceremonii. Pogrzebowi przewodniczy ten sam shugenja, który uczestniczył w czuwaniu. Tym razem jednak dobiera do pomocy jednego lub dwóch mnichów, którzy będą przez jakiś czas uderzać w gongi, lub dzwony i recytować sutry. Gdy ciało zostaje złożone, shugenja wypisuje na tabliczce wykonanej z jasnego drewna, pośmiertne imię zmarłego, zwane kaimyo. Musi ono różnić się od imienia jakie samuraj nosił za życia. Czynność ta ma za zadanie zapobiec wykorzystaniu ducha samuraja przez złe moce, takie jak maho, które chciały by spętać zmarłego jego imieniem. Prowadzący ponownie inicjuje modlitwy i daje sygnał do złożenia ostatniej ofiary. Odbywa się to podobnie jak w czasie czuwania. Żałobnicy klękają i oddają trzy razy pokłon zmarłemu, dotykając czoła złączonymi (jak do modlitwy) dłońmi. Zapalają kadzidło i oddalają się.\nPo ofiarach odzywa się daimo zmarłego, który zwykle uczestniczy w pogrzebach, jeśli nie może przysyła kogoś w zastępstwie. Osoba ta odczytuje wówczas list napisany przez daimo. Po nim odzywa się najstarszy syn, bądź inny najbliższy członek rodziny. Wygłasza on krótką mowę na część zmarłego. U Lwów Ikoma śpiewają pieśń o czynach zmarłego (jeśli był tego wart) a Kitsu wzywają przodków by przyjęli go w swoje zastępy. Żurawie czytają haiku o ulotności, ale i pięknie życia.\nCzasem wraz z ciałem składa się osobiste przedmioty zmarłego, które zostaną spalone razem z nim. Rodzina Tsuruchi z Klanu Modliszki, spala na stosie również łuk i strzały, chyba że wyraźną wolą samuraja, było przekazanie ich komuś innemu. Wybrany występuje na przód i otrzymuje łuk i strzały z rąk suhenja. Jednorożce palą małego drewnianego konia, wraz z przyborami podróżnymi, by zmarły dotarł szybko i bezpiecznie do przodków. Skorpiony palą wraz z ciałem maskę samuraja, chyba że zasłużył on się wybitnie dla klanu, w takim wypadku jego maska zawiśnie w Pałacu Wiernych (jako opozycja do Zagajniku Zdrajców).\nPo kremacji, rodzina zbira prochy do urny, poczynając od nóg, przez ręce, tułów i głowę. Ostatnie zbiera się pozostałości jabłka Adama. Urna chowane jest w grobie, na którym stawia się upamiętniający nagrobek. Jednak i od tego zdarzają się odstępstwa. Jednorożce zostawiają oficjalny grób pusty a prochy chowają w ukryciu, smoki (głównie członkowie zakonów) nie oznaczają swych grobów, lecz wybierają na nie miejsca w pobliżu świątyń, by nad anonimowymi grobami czuwali mnisi. W Klanie Żurawie istnieje jeszcze jeden stary zwyczaj, stosowany niezwykle rzadko, prochy wysypywane są do morza, tam gdzie odeszła Pani Doji.\nKlan modliszki wyprawia zmarłego w ostatnią podróż na łodzi lub okręcie, który jest podpalany i wypuszczany w morze. Rodzina Tsuruchi w czasie pogrzebu wystrzeliwuje w niebo specjalne dźwiękowe strzały, a po pogrzebie urządzają wielkie przyjęcie, pijąc, tańcząc, śmiejąc się i wspominając w pieśniach i żartach zmarłego, jak na czuwaniu.\nKlan skorpiona zaprasza na pogrzeby swoich wrogów a zdrajców traktuje najokrutniej ze wszystkich klanów. Dusze tych, którzy zdradzili przykuwane są do drzew w Zagajniku Zdrajców, gdzie cierpią straszne męki.\nJedynymi którzy odprawiają pogrzeby dla zdrajców, są Feniksy. Dlatego też, rodziny zhańbionych zwracają się do nich o pomoc przy pochówku.\nNajwięcej doświadczenia ze śmiercią ma jednak niewątpliwie klan Kraba. Shugenja rodziny Kuni często zmuszeni są spalać ciała „przyśpieszoną metodą”. Jednocześnie Kraby przywiązują olbrzymie znaczenie do pogrzebów. Na czas pochówku osoba wybrana przez zmarłego staje się „pośmiertnym głosem”, to olbrzymi zaszczyt i przejaw największej przyjaźni. Osoba taka wygłasza na pogrzebie mowę i jako jedyna ma prawo mówić o zmarłym tak jakby wciąż on żył. Kategorycznie zbaraniane jest obrażanie zmarłego, nawet jeśli popełnił coś złego za życia, po śmierci ma zostać to zapomniane. Jeśli ktoś obrazi zmarłego dostanie upomnienie, jeśli zdarzy się to drugi raz, to na pewno zostanie wyzwany na pojedynek.\nNajdzielniejsi z Krabów uhonorowani zostają miejscem w Koten, jest to Sala Przodków Kraba. Jej korytarze świecą jednak pustkami, gdyż większość broni zmarłych jest wciąż w użyciu, ściany zdobią za to wspaniałe malowidła opowiadające dzieje bohaterów Kraba. Częstym zwyczajem Kraba jest również pomsta, jeśli samuraj oddał życie walcząc ze sługami Fu-Lenga, jego rodzina udaje się na mór, lub w Krainy Cienia by upuścić ich mieszkańcom nieco krwi. Zabite wówczas istoty przypisywane są zmarłemu, by jak najjaśniej lśnił chwałą w Yomi.\nCzy Kaiu mają wielkie zęby\n2/17/2012 rozmaitości No comments\nCzy Kaiu mają wielkie zęby – Czyli rzecz o machinach oblężniczych na Dalekim Wschodzie\nNa pewno nieraz rozgrywaliście przygody na Murze Kaiu, broniliście umocnień, twierdz, lub też próbowaliście je zdobyć. Niewiele jednak osób wie, jaka różnorodność środków oblężniczych była dostępna na Dalekim Wschodzie i to już od najdawniejszych czasów.\nMistrzu czy opisywałeś kiedyś graczom, co stoi na murach potężnych twierdz Rokuganu? Jeśli nie, to mam nadzieje, że ten krótki tekst będzie ci pomocny.\nObowiązkiem Kaiu jest utrzymanie muru, zadbano więc o to by najeżony był pułapkami, machinami, i przeróżnymi śmiertelnymi niespodziankami. Dlatego jeśli postanowicie wprowadzić do świata Legendy przedstawione przeze mnie wynalazki, pamiętajcie, że najprawdopodobniej większość z nich była by w posiadaniu inżynierów Kraba, a część mogła by zostać wykonana tylko dzięki pomocy rodziny Agasha. Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, żeby co prostsze maszyny były znane także pozostałym klanom.\nNajprostszym i jednym z najwcześniej zastosowanych mechanizmów w czasie walk oblężniczych była kusza, zwana w Japonii oyumi (oczywiście mowa tu o kuszy oblężniczej znacznie większej od swojej ręcznej odpowiedniczki). Łęczysko takiej kuszy przypominało łuk refleksyjny, złożone było z warstw rogu i bambusa, mechanizm spustowy wykonano z brązu. Z racji wielkości i nieporęczności broń tą montowano na specjalnych drewnianych ramach, do których to czasem przytwierdzonych było cztery albo sześć kół.\nNajwiększe z oyumi wymagały nawet dziesięcioosobowej obsady, a wystrzeliwane przez nie bełty osiągały długość ponad trzech i pół metra. Kusze te z czasem zostały zmodyfikowane i wraz z główną strzałą wypuszczały kilka lub kilkanaście mniejszych bełtów, co ciekawe główny pocisk często przewiązywany była sznurem, pozwalającym na jego odzyskanie i ponowne użycie. By zwiększyć siłę broni dodawano też drugie, a nawet trzecie łęczysko. Ponoć powstawały tak wielkie konstrukcje, iż musiały być naciągane przez woły.\nPotrafiono również łączyć kusze w całe baterie, odpalane jednocześnie i zasypujące przeciwników gradem strzał. Połączone w ten sposób urządzenia zwano smoczym mechanizmem.\nW Japonii stworzono jeszcze jedną oryginalną formę kuszy oblężniczej; połączono ją mianowicie z katapultą. Strzelała ona kamieniami, wyrzucanymi w powietrze przez łyżkę umieszczoną na napiętej cięciwie. Broń tą zwano ishiyumi, co oznacza kamienny łuk.\nNajpowszechniej znanym rodzajem broni oblężniczej były jednak katapulty w różnej odmianie (między innymi trebusze), wykorzystywane zarówno w Europie, jak i na Dalekim Wschodzie.\nIch główne ramię mogło osiągać ponad dwanaście metrów i zamocowane było na drewnianej ramie o wysokości około sześciu metrów, z czego półtora metra było wkopane w ziemię dla zapewnienia lepszej stabilności. Początkowo urządzenia te korzystały jedynie z siły ludzkich mięśni i wymagały sporej obsady (samych ciągnących liny mogło być nawet dwudziestu). Z czasem jednak zaczęto stosować przeciwwagę, co bardzo usprawniło procedurę wystrzału i zwiększyło siłę trebusza. Natomiast dla uzyskania lepszej mobilności mniejsze urządzenia zaczęto wyposażać w koła.\nTrebusze były powszechnie stosowane zarówno podczas ataku na umocnienia jak też w trakcie ich obrony. W wypadku odpierania ataku, umieszczane były na placu zamkowym, lub dziedzińcu. Na murach zaś ustawiano obserwatorów mających koordynować wystrzały. Co ciekawe machiny te rzadko były stosowane do niszczenia zabudowań czy umocnień, miały na to zbyt małą siłę, za to doskonale służyły jako broń przeciwpiechotna. Odznaczały się niesamowitą celnością i precyzją (w nieco późniejszym okresie mniejsze trebusze montowano w ramach pozwalających na szybką zmianę kierunku strzału), przez co zaczęto nawet próbować zastosować je do „polowania” na wrogich generałów i inne pojedyncze ważniejsze cele\nRównie często jak po machiny, sięgano do szerokiej gamy środków zapalających. Jaki inny żywioł, jeśli nie ogień, nadaje się do u życia w rzemiośle wojennym? Najprostszym ze stosowanych wynalazków były płonące ogony wieśniaków (bardzo luźne tłumaczenie). Były to pochodnie w kształcie litery Y, zrobione z siana oraz gałęzi, maczanych w tłuszczu. Rzucano je na dachy pojazdów, wieże oblężnicze lub budynki. Ich skuteczność powiększały wprawione kolce, pozwalające na dłuższe utrzymanie się płonącej pochodni miejscu.\nDrugim powszechnie znanym i stosowanym środkiem roznoszącym ogień, zarówno na Wschodzie jak i w Europie, były strzały zapalające. Ich użycie było zwykle dwuetapowe. Najpierw wystrzeliwano strzały z pojemnikami wypełnionymi olejem (czasem z domieszką siarki), które rozbijały się na celu, pokrywając go substancją łatwopalną. Drugi etap jak można się domyślić, polegał na wystrzeleniu właściwych płonących pocisków (były to strzały owinięte strzępami materiału, często nasączonego olejem).\nZ czasem zaczęto w podobnym celu używać prochu, nie do wywołania eksplozji, a jedynie lepszej skuteczności w wywoływaniu dużego płomienia. Strzały takie miały przymocowane ładunki, zawierające proch wymieszany z papierem. Całość pokrywano warstwą zewnętrzną, ściskano do uzyskania okrągłego kształtu, dodawano lont i uszczelniano żywicą sosnową.\nInnym oczywistym sposobem na podpalenie celu, było wykorzystanie trebuszy. W tym celu stworzono całą gamę pocisków zapalających. Najczęściej spotykana zapalająca amunicja do tych machin to ogniste kule i płonące kule. Ogniste kule były to pociski wypełnione prochem niskiej jakości, niekiedy zamiast zwykłej skorupy stosowano metalowy szkielet najeżony hakami pozwalającymi na utrzymanie się pocisku w miejscu trafienia. Wariacje taką zwano kulami kolczastymi.\nW płonących kulach, używano wosku, gdyż palił się bardzo długo. Wystrzeliwane były, głównie w celu oznaczenia odległości, dania sygnału, sprawdzenia zasięgu lub podpalenia przygotowanego wcześniej ładunku. Czasem z trebuszy ciskano również kule wypełnione roztopionym żelazem, jednak były to stosunkowo rzadkie przypadki. Znacznie częściej roztopione żelazo lano z murów na wspinających się po drabinach przeciwników.\nStosowano też przeróżne bomby dymne i gazowe. Wypełnione były one mieszaniną prochu i różnych trujących substancji. Dym wytworzony przez taki pocisk powodował nie tylko spadek widoczności, ale również kłopoty z oddychaniem, nudności, torsje, krwawienie z oczu, ust i nosa. Całkiem możliwe, że pozostanie przez dłuższy czas w takich oparach mogło kończyć się nawet śmiercią.\nNajbardziej przerażającą inwencję w dziedzinie środków łatwopalnych wykazali jednak Mongołowie, używając ludzkiego tłuszczu, wytopionego z jeńców. Do tłuszczu tego dodawali również prawdopodobnie nafty lub jakiś rodzaj oleju.\nNie należy mylnie zakładać, że Bizancjum miało w dawnych czasach monopol na miotacze płomieni. Również w Chinach używano greckiego ognia, oczywiście w nieco zmodyfikowanej formie. Stosowano go głównie na murach, gdyż nie za bardzo nadawał się do walki morskiej, ze względu na wielkość i ciężar metalowego pojemnika, w którym znajdowała się mieszanina łatwopalna. Za pomocą ręcznej pompy wyrzucano ciecz z pojemnika, a u wyjścia rury, którą tryskała substancja znajdował się zapalnik prochowy, wywołujący zapłon.\nDrugim nieco podobnym urządzeniem była ognista lanca. Była to zwykła włócznia lub lanca, z przytwierdzoną specjalną tubą zaraz za ostrzem. Kiedy tuba została odpalona, płonęła przez około pięć minut, wyrzucając w przód strumień ognia. Po wypaleniu ładunku, broń mogła być wciąż użyta zgodnie ze swym pierwotnym zastosowaniem.\nJednym z najdziwniejszych chyba pomysłów na rozniecanie ognia, było zastosowanie do tego celu zwierząt. Używano do tego głównie ptaków. Na ich szyi lub nodze przytwierdzano małe bomby zapalające, ptak miał z nimi przelecieć nad wrogi obóz, wylądować na dachu lub innym obiekcie i eksplodować.\nNajbardziej chyba jednak ekstremalnym posunięciem było użycie tak zwanego płonącego wołu. To biedne zwierze przytwierdzone miało po bokach dwie włócznie, a na grzbiecie niosło olbrzymi ładunek wybuchowy lub zapalający. Rozwścieczonego woła pędzono w kierunku wrogiej armii, gdzie dokonać miał dzieła zniszczenia. Metoda ta nie należała jednak do najskuteczniejszych, gdyż zwierze zwykle padało od gradu strzał, nim dotarło do pierwszych szeregów.\nStosunkowo szybko jednak zarówno Chińczycy jak i Japończycy odkryli, że proch może być stosowany również, jako środek wybuchowy a nie tylko zapalający. Posiadamy opis bomby szrapnelowej już z 1044 roku, a prawdopodobnie istniały one już wcześniej. W opisie tym podano, iż bomba taka miała składać się z dwóch lub trzech bambusowych komór, były one wypełnione mieszanką prochu i ceramicznych fragmentów, wielkości mniej więcej monety. Wszystko to było kształtowane wokół bambusowej rurki, przez którą biegł lont. Taka bomba mogła dokonać sporego spustoszenia wśród piechoty.\nMniejsze wersje tych ładunków wybuchowych bywały wystrzeliwane za pomocą moździerzy, po kilka na raz. Tworzono też prymitywne granaty ręczne, miny odpalane pod wpływem zmiany ciężaru oraz wyrzutnie rakiet. Rakiety takie wystrzeliwane były z tuby, często rzeźbionej lub ozdabianej smoczymi ornamentami, gdyż wierzono, że nadaje im to właściwości magiczne. Tuby te łączono ze sobą i używano wtedy, jako ręczne wyrzutnie rakiet, lub nawet całe baterie potrafiące wystrzelić do stu pocisków za jednym razem. Były to tak zwane smocze machiny, a ich salwa zbierała potworne, krwawe żniwo.\nJeśli chodzi o same mechanizmy obronne umieszczane na murach to za najbardziej popularne uchodziły kotły na kołach z rozgrzaną lub płonącą substancją, kolczaste łańcuchy zawieszane na zewnętrznej stronie murów, oraz najsławniejsze chyba, wilcze zęby. Jest to duża kwadratowa deska naszpikowana kolcami, opuszczana na wspinających się na mury i wciągana dzięki kołowrotowi z powrotem na miejsce.\nMam nadzieje, że przedstawione przeze mnie informacje ubarwią choć trochę wasze sesje. Oczywiście czy skorzystacie, z któregokolwiek z podanych wynalazków to już wasza sprawa. Rozumiem, że wielu mistrzów gry może obawiać się zachwiania równowagi rozgrywki i utracenia „samurajskiego klimatu”. Jednak stosowane z umiarem mogą ubarwić grę. Zaznaczam, że podane przeze mnie nazwy mogą mijać się z oficjalnym nazewnictwem, niestety nie jestem ekspertem w tej dziedzinie, proszę więc o wyrozumiałość.


Region w gospodarce opartej na wiedzy Kapitał ludzki, innowacje, korporacje transnarodowe - Nowakowska Aleksandra, Przygodzki Zbigniew, Sokołowicz Mariusz E. - Księgarnia internetowa - naukowa, językowa i ogólna księgarnia |profit24.pl\nAutor: Nowakowska Aleksandra, Przygodzki Zbigniew, Sokołowicz Mariusz E.\nrozwój regionalny ekonomia\n1. Region wiedzy - określa rolę wiedzy w determinowaniu procesów rozwoju regionalnego oraz identyfikuje, w jaki sposób kapitał ludzki, w kontekście teoretycznym i praktycznym, przyczynia się do tworzenia wartości i budowania Gospodarki Opartej na Wiedzy w wymiarze regionalnym.\n3. Region w gospodarce globalnej - wskazuje, w jaki sposób środowiska lokalne i regionalne mogą wykorzystywać proces globalizacji, nie ulegając marginalizacji i unifikacji, wzmacniając swoje znaczenie i pozycję konkurencyjną.\nSkuteczność realizacji regionalnej polityki rozwoju zależy dziś przede wszystkim od wiedzy, kompetencji i świadomości aktorów biorących udział w określaniu jej priorytetów i ich determinacji w fazie wdrażania. Stąd wiedza, którą prezentujemy w podręczniku, ma charakter edukacyjny i porządkujący, ale nade wszystko służy tworzeniu dobrej praktyki gospodarczej w sektorze publicznym w zakresie wykorzystywania nowoczesnych narzędzi i czynników odpowiedzialnych za rozwój regionu.\nWiedza ta prezentowana jest z perspektywy ekonomicznej, socjologicznej i zarządczej. Adresowana jest zarówno do praktyków, jak i teoretyków zajmujących się problemami zarządzania jednostkami samorządu terytorialnego.\nCena Profit24: 44,14 zł Cena katalogowa: 52,00 zł\nCena Profit24: 100,27 zł Cena katalogowa: 129,90 zł\nCena Profit24: 28,97 zł Cena katalogowa: 42,00 zł\nCena Profit24: 32,00 zł Cena katalogowa: 39,00 zł\nCena Profit24: 31,26 zł Cena katalogowa: 46,20 zł\nCena Profit24: 43,98 zł Cena katalogowa: 65,00 zł\nCena Profit24: 19,01 zł Cena katalogowa: 24,99 zł\nCena Profit24: 18,64 zł Cena katalogowa: 24,15 zł\nCena Profit24: 39,38 zł Cena katalogowa: 47,90 zł


Census 2020 w biurze skarbnika powiatowego. Liderzy wzywają do uczestnictwa - Dziennik Związkowy | Polish Daily News\nStrona głównacensusCensus 2020 w biurze skarbnika powiatowego. Liderzy wzywają do uczestnictwa\nPierwsza stacja komputerowa, przy której mieszkańcy mogą zarejestrować się w tegorocznym spisie ludności (Census 2020) powstała 3 lutego w biurze skarbnika powiatu Cook Marii Pappas. Elektroniczny formularz można wypełnić tam również w języku polskim. Liderzy federalni, powiatowi, miejscy i polonijni apelowali podczas konferencji prasowej o liczne uczestnictwo w cenzusie. Jak powiedziała Maria Pappas podczas poniedziałkowej…\nPoprzedni artykułPolonia Chicagowska pożegnała śp. Jolantę Pawlikowską\nNastępny artykułWielka gala Wici na setki par


Pomagają leczyć męża alkoholizmu - Jak zrozumieć alkoholizmu u kobiet\nAlkoholizm i jego objawy. Lubię tę dziewczynę, aby pozbyć się uzależnienia od alkoholu\nAlkohol kodowania ogłoszenie Jugorsk leczenie alkoholizmu, Czytaj online książki alkoholizmu cena charset od Czelabińska ceny alkoholu. Ale do picia nie jest nigdy zrezygnować wers obowiązkowe kodowanie z alkoholizmem w domu, Jak zakodować męża od alkoholu bez jego chirurgiczne leczenie alkoholizmu.\nalkohol_Co dzieje się z psychiką osób, które piją dużo alkoholu - wyjaśnia dr med. Bohdan Woronowicz zespół odstawienia neuroleptyczny\nSkąd wiesz, że istnieje uzależnienie od alkoholu kodowane z alkoholizmem w orzech Zuevo, strzał z alkoholem w domu Jak przestać pić filmy. Czas trwania objawów odstawiennych Forum mąż pije, Test uzależnienia od alkoholu przestać pić wódkę.\nCzy alkoholik musi sięgnąć dna, żeby zacząć się leczyć? czy możliwe jest, aby poradzić sobie z alkoholizmem pomagają leczyć męża alkoholizmu\nKodowanie z alkoholizmem hipnozy w Tomsku Gwarantujemy leczenie alkoholizmu, Kodowanie alkoholizmu w BTF alkoholizm zapisane żona. Jeśli przestać pić Jess połowie cyklu z chums przestał pić, Rzuciłem picie wpływ na serce alkohol kodowania nakłuć, co to jest.\nSymptomy uzależnienia od alkoholu medycyna zastrzyki w alkoholizm\nMąż pije jak poczęcia dziecka uzależnionych od alkoholu, Nowe leki stosowane w leczeniu alkoholizmu mąż i żona razem picia. Ile jest kodowanie alkoholu Dovzhenko Roztwory uzależnienia od alkoholu sposobem, szpitalne leczenie alkoholizmu przedmieściach Leki stosowane w leczeniu uzależnienia od alkoholu bez wiedzy pacjenta.\n"Ślubowałam miłość". Żona alkoholika nie potrafi odejść Kodowanie alkoholizmem w regionie Witebsku pomagają leczyć męża alkoholizmu\nAlkohol kodowania hipnoza Ufa Leczenie alkoholizmu na Halturina, Jak odebrać dziecko z mężem alkoholu Kamień Chrysocolla z alkoholizmem zdjęcie. Jak powiedzieć nie alkoholik przestać pić Do leczenia alkoholizmu róg krzywa, rada zapobieganie alkoholizm alkoholik kodowania Barnauł.\nŻony atb-auto.ru kobiet wobec choroby alkoholowej mężów. zespół odstawienia ICD\nKodowanie z alkoholizmem Makarow Syzran lekarstwo na alkoholizm taniej, klapa z alkoholizmem męża Natalia Andreichenko alkoholizm. Leczenie alkoholizmu duchowości praca socjalna z rodziców uzależnionych od alkoholu, opinie o kodowaniu z alkoholizmem w permu alkohol kodowania Niżny Nowogród Region.\nJak mogę pomóc osobie bliskiej która ma problem z alkoholem? skąd wiesz, czy masz uzależnienie od alkoholu\nJekaterynburg nadużywanie narkotyków i alkoholu leczenie alkoholizmu torpeda jako metoda leczenia alkoholizmu, Novomoskovsk kodowania z alkoholizmem Natalia Vodianova matka była alkoholiczką. Darmowe leczenie alkoholizmu w Wołgograd alkohol dyskutować, Klinika w leczeniu alkoholizmu dolnej Nowogrodzie prywatne kliniki leczenia alkoholizmu.\nJak wyleczyć alkoholizm? Allen Carr to, jak łatwo jest przestać pić pomagają leczyć męża alkoholizmu\nNiż w leczeniu alkoholizmu Konsekwencje alkohol kodowania, Procedura badania nad alkoholizmem gdybym przestał pić Zhvanetskiy. Delirium tremens sonnik Halucynacje po alkoholizmu, których krople mają przestać pić zwłaszcza alkoholizm wśród osób starszych.\nALKOHOLIK INSTRUKCJA OBSŁUGI .REICH-KLOSE,GŁOWACZ touzakovo Samara region kodujący z alkoholizmem\nPo skutkami alkoholizmu rozbudowa osobowości w alkoholizm, mąż pije codziennie, jak zachowywać się z nim wiersze o matek pijących. Kodowanie uzależnienia alkoholowego na Białorusi wlew dożylny z alkoholizmem, konsekwencje kobiecego alkoholizmu Samica alkoholizm w okresie menopauzy.\nJak NIE pomagać alkoholikowi? uszkodzenie wątroby, przewlekłego alkoholizmu\nJak rzucić palenie i pit kodujący alkoholu JFK na świecie, Opinie koprinol którzy brali jak wiele zgonów Test na uzależnienie od alkoholu u kobiet. Jeśli matka chrzestna napojów Działania edukacyjne szkodliwy alkohol, Leczenie alkoholizmu świątynie alkoholizm nie jest leczona..\nDelirium tremens lub maślan\nKsiążka Valentine alkoholizm


Styl, elegancja i prowokacja - tylko z wzornictwem paznokci Czarny\nStyl, elegancja i prowokacja – tylko z wzornictwem paznokci Czarny\nJest już zima i wyrywamy wszystkie czarne ubrania z szafy! Ale co z paznokciami? Ci, którzy kochają czerń i chcą pokazać jakiś styl i elegancję, są tutaj. Pokażemy Ci różne kombinacje z czarnym wzorem paznokci w niesamowitej galerii zdjęć! Daj swoim paznokciom szczególny blask!\n1 Klasyczny: wzór paznokci czarno-biały\n2 Top Trend Nail Design 2017: Czarny matowy\n2.1 Prowokuj się tym czarno-czerwonym projektem paznokci\n2.2 Czarny jest kolorem Halloween\nKlasyczny: wzór paznokci czarno-biały\nCzarny jest zawsze czarny, ale połączenie czerni i bieli jest ponadczasowe. Nadaj temu klasycznemu nowy połysk, dodając trochę blasku do podstawy paznokcia. Geometryczne figury na paznokciach stały się trendem w tym roku i pomalowane na biało-czarne, będziesz miał na sobie wszystkie oczy.\nTop Trend Nail Design 2017: Czarny matowy\nCzarny mat na paznokciach nie tylko wygląda nowocześnie, ale jest idealny do noszenia na co dzień w pracy, a także do eleganckiej wieczorowej sukni na imprezie. Dodaj urozmaicenie do czarnego kamienia, gdy przyklejasz koraliki tylko na jednym paznokciu lub łącz matowo i połysk.\nProwokuj się tym czarno-czerwonym projektem paznokci\nPołączenie czerni i czerwieni idealnie pasuje do prowokujących kobiet, które chcą naprawdę oczarować swoim wzorem paznokci. Zastosuj trochę złotego brokatu i masz świetny projekt paznokci na Boże Narodzenie!\nCzarny jest kolorem Halloween\nJeśli Redevon Halloween jest projektem paznokci, czarny lakier do paznokci odgrywa bardzo ważną rolę. Bez względu na to, czy używany jest tylko jako akcent, czy też stosowany do wszystkich paznokci, czarny kolor jest przerażający i doskonale łączy się z pomarańczowym. Maluj nietoperze na czarno na paznokciach lub dekoruj czarny paznokieć pomarańczowymi dyniami. Niech twoja wyobraźnia szaleje i nigdy się nie pomylisz!\nNasz ulubiony lakier do paznokci w kolorze czarnym ze złotym brokatem\nI pomysł na lato: wzór paznokci czarno-żółty\nNowy trend to francuski wzór paznokci w kolorze czarnym\nLakier do paznokci 2017: Te motywy paznokci są ogłoszone\n24 paznokci wzór gwoździ – Boże Narodzenie na paznokciach\nGaleria paznokci żelowych i żelowy lakier do paznokci