Dla Klienta - Kancelaria CSW\nPotrzebujesz skorzystać z pomocy prawnej i szukasz prawnika, którego kwalifikacje, doświadczenie i umiejętności odpowiadałyby Twoim wymaganiom, spełniającego Twoje oczekiwania co do warunków współpracy. Informacje, które publikujemy w tej rubryce, mają ułatwić Ci poszukiwania. Będziemy zadowoleni, jeżeli okażą się pomocne.\nJak określać wymagania i oczekiwania wobec prawnika?\nGdzie szukać informacji o prawnikach?\nOcena źródeł i środków informacji w poszukiwaniu prawnika\nWzajemne poszukiwania – wskazówki dla prawników\nStoisz przed koniecznością podjęcia decyzji o skorzystaniu z usług zewnętrznej firmy (kancelarii) prawniczej. Dlaczego Klientom potrzebne są zewnętrzne firmy świadczące profesjonalne usługi prawne, jak przygotować się do takiej współpracy, jakie są jej zasady i czego należy unikać?\nPo znalezieniu prawnika i kancelarii pora skoncentrować się na Twojej sprawie lub problemie, a także na samej usłudze, która ma sprawę lub problem rozwiązać. Przygotuj się do spotkania z prawnikiem. Dla Twojej wygody stworzyliśmy listę kontrolną, która pomoże w tych przygotowaniach.\nCo składa się na wynagrodzenie prawnika? Czy jest ono odpowiednie do charakteru, rodzaju, rozmiarów i jakości usługi, możliwości jej praktycznego zastosowania oraz jej wartości i osiągniętych efektów z punktu widzenia klienta? Dla wielu z nich wynagrodzenie stanowi istotne kryterium oceny usługi.


Książki dla starszych dzieci 6+ - Strona 41 - ambelucja.pl - księgarnia literacka - książki dla dzieci\n1921 - 1968 z 2201\nNowa książka o przygodach Mikołajka i jego szkolnych kolegów to bez wątpienia najważniejsze wydarzenie na rynku książki dziecięcej w tym...\nTajemnicza rodzina Kovvalskich od setek lat ścigana jest po świecie przez nieustępliwych wrogów. Gdy Kovvalscy osiedlają się w małym miasteczku...\nBajki Misia Fisia to takie małe historyjki, żeby było weselej. Weselej, czyli - lżej. Najnowsza książka Wojciecha Bonowicza to zbiór...\nTo miały być piękne wakacje w Chorwacji… Niestety zamiast tego Łukasz musiał spędzić lato w podgórskim miasteczku u starej ciotki...\nDo kogo należy światowy rekord w lizaniu lodów? Gdzie można spotkać dinozaury? W jakim mieście odbył się jedyny w historii podziemny lot...\nKażdy z nas czasem marzy o tym, żeby doba miała 48 godzin! Żeby ukraść dla siebie choć godzinkę! Pewnemu malcowi się to udało. Ukradł...\nGdzieś we dworze, w centralnej Polsce, kilkunastoletni Jerzyk ze swoją siostrą Hanią przygotowuje się do Bożego Narodzenia. Jest I wojna...\nKiedy do klasy dołącza nowy kolega, życie Ulfa nabiera tempa. Percy od razu zwraca na siebie uwagę. Ma niewyparzony język, potrafi się bić,...\nCzy można zaprzyjaźnić się z kozą albo zabrać rybę na spacer? Oczywiście, że można. Można też zjadać pełne miski dziwnych fioletek i bez...\nPodobno niektórzy nauczyciele nie wyobrażają już sobie szkoły bez książek o Kubie i Bubie. Dzieci także. Bo najprzyjemniej uczyć się z...


Oddział Promedica24 Zamość - praca dla opiekunek osób starszych | Promedica24\nAdres: ul. Solna 3, 22-400 Zamość\nBiuro mieści się w centrum Starego Miasta, przy ul. Solnej 3, na I piętrze, za ratuszem, na samym środku pl. Solnego, w budynku zwanym dawniej „Starą Mleczarnią”. Na parterze znajduje się manufaktura słodyczy oraz księgarnia. Z dworca PKS można się do nas dostać autobusem nr 0 i 3.\n+48 84 641 38 79\n+48 789 218 013\nJeżeli chcesz dowiedzieć się więcej o ofercie pracy, skontaktuj się z nami za pomocą poniższego formularza lub poczty elektronicznej zamosc@promedica24.pl.\nBiłgoraj, ul Lubelska 10\nChełm, ul Lwowska 51, OHP III piętro p.319\nHrubieszów, ul. Partyzantów 9 , ZDZ\nGospodynią biura jest Specjalistka ds. Rekrutacji - Małgorzata Bednarczyk. Połączenie świetnej lokalizacji i pozytywnej energii naszej Rekruterki stanowi idealną płaszczyznę do spotkań, rozmów o pracy w charakterze opiekunki seniorów, pierwszym wyjeździe, oferowanych przez nas benefitach czy do dzielenia się wrażeniami po powrocie z Niemiec.


Domy jednorodzinne 2015 – sprawdzamy ceny | Domy na sprzedaż\nDomy jednorodzinne 2015 – sprawdzamy ceny\nPrzeciętnie około 700 – 800 tysięcy złotych oczekują sprzedający za 150 metrowe domy jednorodzinne w dużych miastach. Na tzw. prowincji ceny są niższe o około 40 proc. Stawki za domy w Polsce od dłuższego czasu pozostają stabilne. Ofert jest kilkadziesiąt razy więcej, niż chętnych.\nStabilizacja na rynku domów trwa od co najmniej roku. Obecnie w WGN na jednego kupującego przypada nawet około 30 ofert. Ceny domów ciągle okazują się za wysokie, zwłaszcza, że obecni klienci szukają raczej nieruchomości niewielkich – maksymalnie do 150 mkw. Preferowane są domy parterowe z poddaszem. Kupujący częściej kierują się dodatkowymi kosztami wynikającymi z eksploatacji – ceną sezonowego ogrzewania, energooszczędnością budynku itp.\nPrzypomnijmy, że na mocy nowych przepisów, które zaczną obowiązywać od 9 marca 2015 każdy budynek wystawiony na sprzedaż musi mieć certyfikat energetyczny. Do tej pory oczywiście też tak było, ale w praktyce kupujący i sprzedający ignorowali ten wymóg, a w umowach zawierano zapis, że „nabywca zrzeka się prawa do otrzymania świadectwa energetycznego”. Obecnie ustawodawca zastrzegł, że kupujący nie może zrzec się certyfikatu. Co prawda nadal nie przewidziano żadnych kar za niedostosowanie się do tych regulacji, ale pamiętajmy o tym, że zgodnie z art. 93 pkt 9 prawa budowlanego kto nie spełnia obowiązku przechowywania dokumentów związanych z obiektem budowlanym lub prowadzenia książki obiektu budowlanego, podlega karze grzywny, która zgodnie z przepisami kodeksu wykroczeń może wynieść od 20 do 5000 zł.\nNowa ustawa wprowadza ponadto Ust wymóg wykonywania świadectw energetycznych dla wszystkich większych, już istniejących budynków o powierzchni przekraczającej 500 m2 i 250 m2 od lipca 2015 r. – w przypadku budynków zajmowanych przez administrację publiczną. Z obowiązku certyfikacji energetycznej są zwolnione natomiast domy budowane na prywatny użytek (jeśli jednak dom ma być sprzedany – musi być sporządzony certyfikat), a także zabytkowe kamienice, kościoły czy budynki mieszkalne użytkowane nie dłużej niż przez 4 miesiące w roku.\nWracając jednak do rynku domów jednorodzinnych – na rynku pierwotnym obecnie zaledwie około 3 – 4 procent inwestycji to domy jednorodzinne. Na taki stan rzeczy wpływa m.in. fiasko MDM za pierwszy rok funkcjonowania. Wniosków o dopłaty przy zakupie domu prawie nie było.\nNa rynku wtórnym na jednego klienta przypada kilkadziesiąt ofert. Jak już wspomnieliśmy – kupujący poszukują domów stosunkowo małych – 100 – 150 mkw. na działkach o powierzchni do 1000 metrów. Najmniejszym zainteresowaniem cieszą się budynki wykonane w starej technologii i nie unowocześniane pod względem energooszczędności. Chodzi o domy z czasów PRL oraz z lat 90. Często słabszy popyt na takie nieruchomości wynika z ich dużych metrażów.\nW największych miastach przeciętne ofertowe stawki za metr kwadratowy domu mieszczą się w przedziale 4500 – 5200 zł/ mkw. Nieco drożej jest oczywiście w Warszawie – tu średnie ceny wynoszą około 6000 zł za metr.\nNajdroższe są nieruchomości nowe, kilkuletnie o wysokiej jakości pod względem energetycznym i tym samym niższych kosztach użytkowania.\nPremiuje się prestiżowe dzielnice wielkomiejskie. We Wrocławiu z pewnością do takich lokalizacji należy Biskupin, w Gdańsku będzie to np. Wrzeszcz. W tych lokalizacjach 150 metrowe domy mogą kosztować nawet powyżej 1 mln zł.\nO około 500 – 700 zł za metr kwadratowy mniej oczekują oferenci sprzedający domy w gminach sąsiadujących z wielkimi miastami.\nŚrednie cenowe dla takich lokalizacji (nie wszędzie – zależy od ich popularności, skomunikowania z centrum itp. Zdarza się, że stawki nie odbiegają od wielkomiejskich) wynoszą około 3800 – 4300 zł od metra kwadratowego.\nW mniejszych miastach ceny ofertowe są oczywiście zupełnie inne. Na tzw. prowincji średnie cenowe wynoszą około 2700 – 2800 zł za metr. Przeciętne stawki za 150 metrowy dom jednorodzinny kształtują się w przedziale 350 – 400 tysięcy złotych.\nNa koniec warto jeszcze odnotować, że choć dominuje stagnacja na rynku kupna/sprzedaży domów, to więcej budujemy. Ostatnie dane GUS za styczeń 2015 wskazują, że w styczniu 2015 r. wydano pozwolenia na budowę 10.587 mieszkań, tj. o 21,0 proc. więcej niż w styczniu 2014 r. (kiedy notowano wzrost o 8,5 proc.). W grupie inwestorów indywidualnych w porównaniu ze styczniem 2014 r. odnotowano wzrost liczby wydanych pozwoleń na budowę – do 4.621 mieszkań, tj. o 9,2 proc. (wobec spadku przed rokiem o 8,6 proc.).\nInwestorzy indywidualni rozpoczęli też więcej budów – o ponad 5 proc. rok do roku.\nWykres 1 – średnie ceny ofertowe 150 mkw. domu na rynku wtórnym – w stolicach województw i poza nimi\n: domy, domy jednorodzinne, domy na sprzedaż, nieruchomości na sprzedaż\nDom w ok. Bolesławca »


Szefowie kuchni zdradzają, jakie restauracje cenią najbardziej - Smazymy\nStrona główna > Szefowie kuchni zdradzają, jakie restauracje cenią najbardziej\nSzefowie kuchni zdradzają, jakie restauracje cenią najbardziej\nAdam Chrząstowski, szef kuchni w Ed Red Warszawa/Kraków\nLubię restauracje typu bistro za niezobowiązującą atmosferę. Do tego stawiam na lokalność i sezonowość, których oczekuję w karcie.\nWojciech Harapkiewicz, szef kuchni w Restauracji Babinicz w Szczawnie – Zdroju\nNajbardziej cenię restauracje, których karta jest mocno sezonowa i ekologiczna. Gdzie wykorzystują regionalne produkty i mają w swojej ofercie dużo dań wegetariańskich. Uważam że ekologia jest przyszłością światowej gastronomii.\nIwona Niemczewska, szef kuchni w Restauracji Z Drugiej Strony Lustra\nLubię restauracje bardzo proste, gdzie gotują od pokoleń rodziny i tam zapoznaje się z tradycyjnymi smakami danego regionu lub restauracje na wysokim poziomie, gdzie mogę śledzić aktualne światowe trendy.\nJanusz Pyra, szef kuchni w Restauracji Zamkowa – Zamku Dubiecko\nLubię restauracje tematyczne o określonym kierunku, małe, bez zbędnego nadęcia. Surowy styl, bez zbędnych koronek, obrusów, zastawy, daje to poczucie większej swobody i miłego spędzenia czasu. Warunkiem jest to, że serwują tam dobre jedzenie, a nie „paszę”.\nJarosław Walczyk, Prezes Fundacji Klubu Szefów Kuchni\nNajbardziej cenię restauracje, gdzie dbają o jakość produktu i znają się na swojej pracy, poczynając od higieny poprzez obróbkę termiczną, a kończąc na wiedzy, jak danie powinno być ułożone na talerzu.\nrestauracje Sushi wywiad\nKuchnia polska nie może się obyć bez smażenia – rozmowa z Piotrem Kulą, zastępcą szefa kuchni w Gastropubie Wrocławska\nKuchnia przedwojennego Wrocławia to mieszanka kultur i smaków. Do łask przywraca ją Gastropub Wrocławska, w którym można spróbować dawno zapomnianych…


Dla tych, którym równania reakcji lub wzory sumaryczne i strukturalne nie pozwalają spać – oferta doraźnych korepetycji lub regularnych lekcji pozwalających przyswoić oraz ugruntować materiał z zakresu chemii. Poprawianie wyników w nauce, nadrabianie braków, przygotowywanie do kartkówek, testów, kolokwiów czy egzaminów. Pomoc na wszystkich poziomach zaawansowania. Kameralna i przyjemna atmosfera. Oferta dotyczy klientów z Poznania i okolic.\nTytuł: Korepetycje z chemii Poznań\nSłowa kluczowe: chemia, zajęcia, kursy, z chemii, lekcje, Poznań, korepetycje\nPodlinkuj stronę www.poznan.sophi.pl:\n69 3 2 166\nProfesjonalny sklep oferujący szkło laboratoryjne oraz naczynia laboratoryjne z tworzyw sztucznych. Tu znajdziesz cylindry miarowe, zlewki, kolby miarowe, krystalizatory, eksykatory, kolby Erlenmeyera i każde inne szkło. Oferujemy również akcesoria laboratoryjne z tworzyw sztucznych i metalu, sprzęt ...\nMaturalny kurs z chemii »\nZapraszam na stronę www.chemiamatura.pl - jest to kurs video, w którym opisuję zadania zarówno z matur poprzednich jak i opisuję modele zadań, które mogą pojawić się na maturze w 2015 roku. Na stronie opisana jest również teoria, którą tłumaczę krok po kroku, ale tylko w niezbędnej ilości, bez zbędn ...\nOferta firmy BHP Center to przede wszystkim szkolenia z zakresu BHP ukierunkowane na potrzeby firm i ich pracowników. Firmę tworzą służby bhp, pracownicy oraz ratownicy medyczni. W ofercie firmy są takie rozwiązania jak szkolenia wstępne, szkolenia dla pracowników administracyjno-biurowych, na stano ...


MARIA GALLAND Kosmetyki - Dostawa Gratis • Sklep Topestetic\nStrona główna Marki Maria Galland\nMaria Galland Maria Galland\n(90 opinii) czytaj opinie >>\nFrancuska marka Maria Galland przez ponad 50 lat opracowuje swoje kosmetyki z najwyższą starannością z pasji do piękna - dla zachowania równowagi zewnętrznego i wewnętrznego piękna, dla dobrego samopoczucia każdej kobiety. Według twórczyni marki skóra jest „mozaikę różnorodnych potrzeb”. Jej współpraca z dermatologami zaowocowała stworzeniem pielęgnacji odpowiadającej wszystkim potrzebom skóry, w zależności od jej stanu i kondycji. Niedługo później obok paryskiej alei Rue Chateaubriand Maria Galland otworzyła pierwszy swój salon piękności. Jej filozofia piękna dotarła do ponad 40 krajów, a także jest kontynuowana w gabinetach kosmetologicznych na całym świecie.\nPOKAŻ: 21 45 93 21 z 74\nHYDRA GLOBAL - LINIA NAWILŻAJĄCA ANTI-AGING\nLINIA ANTI AGE Z EFEKTEM ŚWIEŻOŚCI\nLINIA SOIN DERMATOLOGIQUE\nLINIA ZE ZŁOTEM I TRUFLAMI\nROZŚWIETLENIE - LUMIN'ECLAT\nMaria Galland Enriched Eye Cream (93)Bogaty krem ceramidowy pod oczy 15 ml15 ml\n309,00 zł do koszyka\nMaria Galland Rejuvenating Cream (5)Krem regenerujący 50 ml50 ml\nMaria Galland Silky Soft Lotion (64)Tonik jedwabny 200 ml200 ml\nMaria Galland Gentle Exfoliator (66)Peeling Enzymatyczny 50 ml50 ml\n131,00 zł do koszyka\nMaria Galland Lumin Eclat Cream (360)Rozświetlający krem młodości 50 ml50 ml\nMaria Galland Principle Moisture Cream Nutri Actif (89)Krem regenerująco-nawilżający 50 ml50 ml\n381,00 zł do koszyka\nMaria Galland Cell Rejuvenating Cream (5A)Krem regenerujący z komórkami macierzystymi 50 ml50 ml\n603,00 zł do koszyka\nMaria Galland Gentle Cleansing Milk (61)Mleczko do demakijażu 2w1, 200 ml200 ml\nMaria Galland Lift‘Expert Cream (660)Krem liftingujący 50 ml50 ml\nMaria Galland Mattifying Hydrating Lotion (62)Tonik nawilżająco-matujący 200 ml200 ml\nMaria Galland Special Cream For Sensitive Skin (17B)Krem na rozszerzone naczynka 50 ml50 ml\nMaria Galland Perfecting Pore Refiner (301)Serum zwężające pory 30 ml30 ml\nMaria Galland Body Shapping Cream (410)Wyszczuplający krem do ciała 200 ml200 ml\n373,00 zł do koszyka\nMaria Galland Super Rejuvenating Cream (5B)Krem super regenerujący 50 ml50 ml\nMaria Galland Toning Lotion Mille (1060)Tonik 200 ml200 ml\nMaria Galland Refreshing Cleansing Gel (60)Odświeżający żel do mycia 150 ml150 ml\nMaria Galland Overnight Recovery Sleeping Mask Lumin`Eclat (380)Regenerująca maska do spania 50 ml50 ml\nMaria Galland Hydra Global Cream (260)Krem nawilżający 50 ml50 ml\n320,00 zł do koszyka\nMaria Galland Gentle Exfoliating Cream For The Face (41)Delikatny peeling ziarnisty do twarzy 50 ml50 ml\nMaria Galland Velvet Body Balm (422)Aksamitny balsam do ciała 200 ml200 ml\nMaria Galland Intensive Peeling (D220)Intensywny peeling kwasowy 50 ml50 ml\nOpinie o Maria Galland\nOpinia dla produku Enriched Eye Cream (93) Bogaty krem ceramidowy pod oczy 15 ml\nidealny na noc\nDoskonale sprawdził się u mnie na noc, rano skóra pod oczami nie jest opuchnięta, widać widoczna poprawę nawilżenia po stosowaniu przez kilka dni, z moim korektorem (tarte shape tape) się niestety nie polubił - a może daje mu za mało czasu na wchłoniecie? Jednak rano tego czasu mi brakuje i potrzebuje czegoś co się wchłania szybko, dlatego pozostanie moim nr 1 na noc :)\nOpinia dla produku Eye Contour Cooling Mask (95) Zimna maska pod oczy 30 ml\njedyny na worki pod oczami\nMaseczkę stosowałam w zeszłym roku. Czyni cuda, szczególnie jak oczy są mocno podpuchnięte. Moje są, niezależnie od ilości przespanych godzin, takie geny. Maska nałożona na parę minut,po wyjęciu z lodówki, powoduje, że opuchlizna znika, a oczy wyglądają na wypoczęte. Moje Must Have- czekam na dostawę\nNajlepszy krem pod oczy jaki miałam. Znam markę bardzo dobrze, pracowałam na niej wiele lat. Krem przeszedł 3 transformacja składu. Ta wersja jest najlepsza. Krem jest Bardzo bogaty i treściwy. Nawet pod bardzo ciężki korektor skóra wygląda ładnie. Nadaje się nawet do bardzo wrażliwych oczu. Polecam\nOpinia dla produku Hydra Global Cream (260) Krem nawilżający 50 ml\nOd kilku miesięcy całkowicie zmieniłam pielęgnację, miedzy innymi zaczęłam używać tego właśnie kremu, stosuję go tylko na dzień pod makijaż - nawilża moją cerę, rozjaśnia, ma delikatną konsystencję i przyjemny zapach. Na noc stosuję serum z tej marki i moja cera wygląda na prawdę dobrze mimo oznak mijającego czasu, polecam


zwiedzam wszechświat ...: "Śmierć Żydów. Fotografie"\nZdjęcia te w połączeniu z niezwykle sugestywnym, przejmująco szczegółowym opisem zbrodni są przerażającym świadectwem tzw. "Dezember - Aktion" - trzydniowej masakry, w której zamordowano ponad dwa tysiące Żydów (14 - 16. XII. 1941 r.).\nAutorka kreśli szeroki kontekst historyczny wojennych fotografii obejmujący wydarzenia, które doprowadziły w Europie do eskalacji niechęci i przemocy wobec Żydów (mające swe niechlubne apogeum podczas Kryształowej Nocy) odbywającej się "vor allen Augen" - na oczach wszystkich. To określenie jest znaczące w pracy Fresco, gdyż każe myśleć nie tylko o ofiarach, których cierpienie i śmierć uwieczniono na rozlicznych fotografiach, lecz także o sprawcach: tych, co zabijają oraz tych, których obojętna obecność czyni współwinnymi zbrodni. Tu nie tylko kaci, lecz również bierni świadkowie są odpowiedzialni za śmierć niewinnych. Także fotograf dokumentujący zbrodnie.\nŚmierć Żydów to wybitna, przejmująca i trudna lektura nad którą nie sposób przejść do porządku dziennego. Już sam bezlitosny, niewzruszony obiektywizm czarno - białych fotografii jest dostatecznie wymowny, a jego niema groza porażająca. Jednak doprawdy wstrząsające wrażenie robi analitycznie precyzyjna, celowo unikająca emocjonalnego zaangażowania, niesamowicie sugestywna proza Nadine Fresco - bardziej dramatyczna w swej wymowie niż tysiące wielkich i pełnych patosu słów. Jej prosty, uderzający głębią, humanizmem i wrażliwością styl sprowadza wyprane z wszelkich uczuć i emocji fotografie do właściwego wymiaru - pełnej grozy dokumentacji okrucieństwa człowieka beznamiętne zadającego śmierć drugiemu człowiekowi.\nJest to z całą pewnością książka, która ukazując za pomocą zdjęć i krótkich, dobitnych komentarzy niewyobrażalną grozę Holokaustu, swoją dramatyczną wymową budzi emocje, nad którymi trudno zapanować i które niełatwo ogarnąć oraz prowokuje do refleksji nad moralnym wymiarem dokumentacji zbrodni.\nPoza wszystkim jest to rzetelny, przejmujący, profesjonalnie i przejrzyście nakreślony obraz prześladowań, jakich doświadczała ludność żydowska w przededniu wojny oraz w jej trakcie nie tylko ze strony nazistów, lecz także okupowanej ludności cywilnej, wsparty wnikliwą i drobiazgową analizą historyczną - wszystko to czyni tę lekturę szczególnie wartościową i bezapelacyjnie godną polecenia szerszemu gronu odbiorców. To jedna z tych książek, które po prostu trzeba przeczytać.\nOpublikowane na stronie: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/115096/smierc-zydow-fotografie/opinia/4016369#opinia4016369\nkasandra_85 7 października 2011 14:52\nTematyka niezwykle trudna, ale z pewnością warta przeczytania. Będę pamiętać o tej książce. Pozdrawiam:)\ncyrysia 7 października 2011 15:42\nPodziwiam osoby, które czytają takie trudne książki. Dla mnie są one czarną magią i dlatego raczej nie zaryzykuje bliższego poznania się z tą pozycją.\nelwika 7 października 2011 19:21\nRozejrzę się za tą książką...\nPan R 7 października 2011 20:05\nMoże napiszę coś okropnego i wyjdę na potwora pozbawionego uczuć, ale...\nWszędzie piszą o holokauście i ja już mam dość. W szkole, w TV, w gazetach. To już prawie jak te wszystkie zmierzchy i tym podobne. Być może autorka postarała się i rzeczywiście książka jest wybitna, jak to napisałaś. Ale kiedy czegoś jest za dużo, to każdy powoli ma dość. Rozumiem, że to był ważny moment w historii Europy czy świata. Ale starczyłyby pamiętniki osób, które rzeczywiście to przeżyły. I takie właśnie wspomnienia przerabiane są na lekcjach języka polskiego w szkole. Do tego stopnia, że sami nauczyciele mają dość tego tematu. Ludzie doprowadzą do tego, że każda kolejna książka o tej tematyce będzie wzbudzała wstręt i obrzydzenie. Znam osoby, które lubią się umartwiać taką literaturą, ale mnie raczej nikt nie zachęci. :)\nDlatego raczej nie zajrzę do tej pozycji.\nM. 7 października 2011 20:43\nKsiążka jak najbardziej dla mnie. Interesuje mnie ta tematyka. Pozdrawiam\nIsadora 7 października 2011 20:51\ncyrysia - to kwestia gustu, mnie na przykład nigdy dość takich książek, ale rozumiem, że dla kogoś to zbyt ciężka tematyka - tak jest w istocie, ale ja mam w sobie coś z masochisty:)\nelwika - z pewnością książka jest warta Twojej uwagi:)\nPan R - szanuję Twoje poglądy, a nasze skrajne podejścia są zapewne kwestią różnicy pokoleniowej:) Dla mnie to nie tylko ważny fragment historii, to świadectwo tego, do czego zdolny jest człowiek i ludzkiego cierpienia. Nie czuję przesytu tego typu tematyką, przy każdej nadarzającej się okazji sięgam po wojenną literaturę. Oczywiście, co za dużo to niezdrowo, jednak Holokaust to coś, o czym trzeba pamiętać, by więcej się nie powtórzyło - stąd może to histeryczne nieco nasycenie rynku literaturą obozową. Dla mnie każde tego typu świadectwo jest równie ważne i nowe, godne pamięci, refleksji i uwagi. Ale rozumiem, że ktoś ma zupełnie inne podejście i dziękuję za Twoją wyczerpującą i cenną opinię:)\nSilaqui 7 października 2011 22:34\ndługo siedziałam w tematyce obozowej i żydowskiej.\nJednak zdjęć mam dość w albumie z Getta, i gdyby tylko książka była dostępna bez ilustracji to bym się może skusiła.\nA tak - wystarczająco dużo bestialstwa jest wokół nas by jeszcze patrzeć na śmierć ludzi upodlonych przez chory system.\nEwa 8 października 2011 06:48\nTo już wiem, kto sprzątnął mi tę książkę sprzed nosa. :D Zazdroszczę i poluje dalej na nią. :)\nIsadora 8 października 2011 10:25\nSilaqui - co kto woli:)\nEwa - jeśli chcesz, z chęcią się wymienię:)\nmiqaisonfire 9 października 2011 22:02\nWydawnictwo Czarne ma wiele śweitnych pozycji - w tym tą :)\nIsadora 10 października 2011 12:29\nmiqaisonfire - będę musiała zatem przyjrzeć się bliżej ich katalogowi książek:)


Nowa Sól: Policja zatrzymała auto pełne imigrantów Fot. KPP Nowa Sól\nWszystko wydarzyło się w środową noc, 15 grudnia. Około godziny 1:00 patrol policjantów z Nowej Soli zatrzymał do kontroli samochód osobowy marki Volkswagen.\nAutem podróżowało ośmiu mężczyzn w wieku od 23 do 27 lat. Za kierownicą siedział 30-letni obywatel Ukrainy.\n- W wyniku podjętych czynności ustalono, że sześciu pasażerów to obywatele Iraku, a jeden zaś obywatel Egiptu, którzy prawdopodobnie nielegalnie przebywają na terenie Polski i zmierzają w kierunku Niemiec - relacjonuje sierż. sztab. Katarzyna Synowiecka z nowosolskiej policji.\nNa miejsce kontroli wezwano Straż Graniczną. Funkcjonariusze przejęli imigrantów do dalszych czynności. Zatrzymany został też 30-letni Ukrainiec. Mężczyzna usłyszał zarzut za pomoc w nielegalnym przekroczeniu granicy. Grozi mu kara 6 miesięcy do 8 lat więzienia.\n- Policjanci i strażnicy graniczni zwracają się z prośbą do wszystkich mieszkańców o przekazywanie informacji związanych z próbami przewozu nielegalnych imigrantów lub podejrzanymi osobami - apeluje sierż. sztab. Synowiecka.\nSamochód z nielegalnymi imigrantami\nImigranci Nowa Sól


Chojnów - Dolny Śląsk | Dolny Śląsk\nPo raz pierwszy nazwa Chojnów w odniesieniu do ośrodka miejskiego pojawia się w źródłach historycznych jeszcze pod koniec XIII wieku, lecz oficjalne nadanie praw miastu miało nastąpić dopiero w 1333 roku. Był w tym czasie Chojnów, położony na trasie jednej z odnóg biegnącego przez całą Europę szlaku handlowego Via Regia, znany przede wszystkim za sprawą działalności miejscowego cechu tkackiego. Wpływ miejscowych sukienników na intensywny rozwój miasta upamiętnia współcześnie symboliczny Pomnik Tkacza, który stoi na chojnowskim Rynku, oraz organizowany dorocznie Festiwal Tkactwa i Rękodzieła Artystycznego. O bogactwie Chojnowa oraz jego turystycznej atrakcyjności stanowi współcześnie m.in. jego sięgające czasów średniowiecza dziedzictwo architektoniczne, a do najważniejszych zabytków należą gotycka Baszta Tkaczy, wchodząca niegdyś w skład murów obronnych, zachowanych częściowo aż po dziś dzień. Istotnymi punktami na mapie są również wielokrotnie później rozbudowywany kościół pw. św. Piotra i Pawła z XIV wieku, dawny Zamek Piastowski, przekształcony w Muzeum Regionalne, czy renesansowa kamienica Hansa Schramma z 1544 roku, najstarszy budynek mieszczański. Drugim ważnym dla rozwoju miasta okresem były lata 1871-1914, kiedy to powstawał neorenesansowy ratusz (1879), wzniesiony w stylu eklektycznym dworzec kolejowy (1909) oraz monumentalny, neoromański kościół pw. Niepokalanego Poczęcia NMP (1911).


Dobry Perfekcjonizm? Jak radzić sobie z perfekcjonizmem? • Emocje: życie warte przeżycia\nWysłany przez Vivian Fiszer | Zaktualizowany Mar 16, 2022 | Emocje, medytacje, Podcast Emocje, Problemy, Ulecz się sam | 0 |\nczy perfekcjonizm może być dla nas dobry? Okazuje się że jednak nie, że każdy rodzaj perfekcjonizmu jest szkodliwy dla zdrowia psychicznego\nemocje.pro · Dobry Perfekcjonizm? Jak radzić sobie z perfekcjonizmem?\nOstatnio bardzo ciężko mi się pisało. Jest po prostu tyle rzeczy które mnie interesują. Zanim postawiłam pierwszą literę rozważałam artykuły o:\nKreatywności i problemach psychicznych (fascynacja artystami i ich demonami).\nTerapii poprzez sztukę (bo przecież wielkimi krokami zbliża się nasza grupa ArteTerapii z której tak bardzo się cieszę).\nInterpersonalnej terapii depresji (również marzy mi się taka grupa).\nADHD (znowu, niedługo grupa i chciałam napisać o dziewczyńskim ADHD).\nSetki tematów związanych z naszymi szkoleniami.\nLetni atak perfekcjonizmu\nTak się oszukiwałam, bo to był tylko kolejny atak starego, dobrze mi znanego perfekcjonizmu.\nDlatego postanowiłam o tym napisać. Temat tym bardziej ważny, że od 27 lat perfekcjonizm rośnie, czyli młodzi ludzie chcą być coraz bardziej perfekcyjni (Gaudreau, 2018).\nPerfekcjonizm -ja cię jeszcze załatwię!\nNajlepszą metodą na zwalczanie perfekcjonistycznych zapędów jest świadome robienie rzeczyw sposób nie idealny. Psychologowie mówią: wystarczająco dobrze. To doskonałe określenie, jednak pamiętam, że jak kiedyś z tym zaczynałam to mówiłam sobie: byle jak, zrób to byle jak i tyle. To było dla mnie na tyle przekonujące że stworzyłam tego właśnie bloga 🙂\nDlatego dzisiaj znowu walczę i zamiast robić sobie presję, piszę to co przyjdzie mi do głowy. Zobaczymy co z tego wyniknie.\naha: będą ćwiczenia, więc jeśli tylko przeczytacie to skorzystacie o wieeeeele mniej!\nListy do redakcji i argument chirurgiczny\nMoże zacznę więc od listów do redakcji. Często słyszę od was że przecież perfekcjonizm to coś dobrego. Wtedy często pada tak zwany argument o chirurgu (zupełnie jak ten o lodówce który pada w innym temacie):\nże przecież leżąc na stole operacyjnym marzy nam się chirurg perfekcjonista,\nże mosty powinien projektować perfekcyjny inżynier, wreszcie że\ngdyby moja/czyjaś matka była bardziej perfekcyjna to życie byłoby lepsze.\nWrócimy do tych przykładów później.\nNie ma “dobrego perfekcjonizmu”\nNie ma czegoś takiego jak dobry perfekcjonizm, czy adaptacyjny perfekcjonizm.\nFaktycznie kiedyś naukowcy tak uważali i część z nich nadal w ten sposób rozgranicza zachowania.\nJeszcze w książce Mary Welford która zresztą jest znakomitym poradnikiem z ćwiczeniami i polecam go wszystkim czytamy:\n“Choć perfekcjonizm w pewnych chwilach oraz w pewnych aspektach życia bywa pomocny, to jednak może też osłabiać naszą pewność siebie. Dotyczy to niektórych jego form, jeśli więc rozpoznajesz u siebie tę cechę, postaraj się rozważyć, która z form perfekcjonizmu u ciebie występuje.\nW serii badań psycholog David Dunkley i jego zespół pokazali, że istnieją co najmniej dwa typy perfekcjonizmu, które wyglądają tak samo, jednak bardzo się od siebie różnią:\n1. Wysokie standardy ze względu na same standardy. Chcesz, żeby osoba cechująca się tym rodzajem perfekcjonizmu była chirurgiem przeprowadzającym operację twojego mózgu, ponieważ jest niezwykle staranna i przestrzega rygorystycznych standardów. Tacy ludzie są bardzo zmotywowani i czerpią przyjemność z perfekcji jako takiej.\n2. Wysokie standardy ze względu na obawę przed oceną. Osoby z tej grupy boją się popełnić błąd, jak również obawiają się odrzucenia i zawstydzenia. Dunkley i jego współpracownicy stwierdzili, że perfekcjoniści bojący się tego, co mogą pomyśleć inni, są bardziej podatni na różnego rodzaju problemy ze zdrowiem psychicznym.”\n(strona 53) a tutaj możecie kupić ten fantastyczny poradnik\nKażdy rodzaj perfekcjonizmu jest dla nas szkodliwy\nNatomiast z najnowszych badań wynika, że każdy perfekcjonizm wiąże się z wieloma problemami psychicznymi. Jest tak ciężki dla nas że wręcz łączy się z tendencjami samobójczymi i/lub próbami samobójczymi a nawet popełnionymi aktami S (Smith i in., 2017).\nNiestety to wciąż ogromny problem na świecie i w Polsce gdzie ginie 2x więcej ludzi niż w wypadkach drogowych. Liczba samobójstw w grupie osób młodych wciąż rośnie i na całym świecie jest 2 przyczyną śmierci w tej grupie wiekowej. Izolacja z powodu pandemii oczywiście pogorszyła nasz stan psychiczny, a poczucie samotności zdecydowanie wiąże się z myślami samobójczymi. Obliczono, że:\nkażde samobójstwo poważnie obciąża conajmniej 6 osób!McIntosh & Drapeau, 2014\n56% osób, które popełniły samobójstwo zostały opisane jako perfekcjonistyczne (Perkins i in. 2009);\n68.1% nastolatków, które popełniły samobójstwo było opisywanych jako posiadające “wysokie oczekiwania i wymagania”;\nnaukowcy uważają, że perfekcjonizm i jego rola w przypadku samobójstw jest wciąż bagatelizowana (Smith i in., 2017).\nSamobójstwom można zapobiegać\nDobra wiadomość jest taka, że globalna liczba samobójstw zmniejszyła się o 26% od roku 2000 do 2012, co oznacza, że niektóre formy samobójstw są możliwe do wyeliminowania (WHO, 2021). Właśnie dlatego tak ważna jest znajomość czynników psychologicznych, które do samobójstw prowadzą.\nPerfekcjonizm daleki od perfekcjonizmu naukowego\nCiężko badać perfekcjonizm, bo istnieje wiele jego konceptualizacji i testów do badania tej cechy. Badacze powiązania samobójstw z perfekcjonizmem (Smith i in. 2016) uogólnili wszystkie te opracowania i znaleźli dwa główne wymiary perfekcjonizmu (które zawierają w sobie węższe cechy z innych opracowań):\n1. perfekcjonistyczne zamartwianie\n• perfekcjonizm przypisany społecznie czyli wiara, że ludzie bardzo surowo mnie oceniają i wywierają presję bym była doskonała;\n• obawa przed błędami – wielka wrażliwość na krytykę i błędy (błąd=absolutna porażka);\n• zwątpienie w jakość swoich działań – stałe wątpliwości co do jakości swoich działań;\n• rozbieżność ciągle skupiam się na tym czy doskoczę do swoich standardów.\n2. perfekcjonistyczne aspiracje\n(starania, ang striving):\n• orientacja na samego siebie, uważam że są pewne (wysokie) standardy i że muszę się ich trzymać, ciągłe ocenianie siebie, cenzurowanie swojego zachowania i bardzo ważne dla mnie dążenie do doskonałości;\n• standardy osobiste – mam bardzo wysokie standardy i uważam, że nie nic ważniejszego.\nJak perfekcjonizm prowadzi do samobójstwa?\nTypowy perfekcjonista nigdy nie jest z siebie zadowolony, jest swoim okropniezajadłym krytykiem. Żyje w błędnym kole ciągłych nowych wyzwań, które sobie stawia, by katować się swoją rzekomą nieudolnością. Nigdy nie cieszy się ze swojego sukcesu, bo zawsze czegoś mu brakuje. Dodajmy do tego wstyd, czarno-białe myślenie, trudności interpersonalne + samotność i mamy obraz udręczonego zupełnie człowieka. Dla tak zmasakrowanej psychicznie osoby samobójstwo może wydawać się rozwiązaniem, szczególnie że w grę wchodzą jeszcze szczególne, psychiczne siły.\nMetaanaliza: perfekcjonizm i tendencje S\nW metaanalizie (Smith i in. 2016) przeanalizowano 45 badań i 54 próbek w sumie 11747 badanych, wykazano że wszelkie (13 z 15) przejawy perfekcjonizmu są powiązane z tendencjami samobójczymi, jedyne aspekty nie powiązane (nie wykazano korelacji) w tym temacie to:\nzorganizowanie, czyli nadmierny nacisk na porządek, precyzję i organizację (z teorii perfekcjonizmu Frosta) ale tylko 2 badania sprawdzały takie powiązanie.\nperfekcjonizm zorientowany na innych (wymaganie perfekcji od innych) wpływa źle – uwaga niespodzianka! na innych, powiązanie z tendencjami S jest sprzeczne albo go brak.\na więc dobry perfekcjonizm można włożyć do kategorii opowieści z dziupli baobabu\nPamiętajmy jednak, że perfekcjonizm to program, który został nam wgrany w dzieciństwie. Jeśli mieliśmy bardzo ostre, oceniające, krytyczne i wymagające ponad nasze siły środowisko to musieliśmy jakoś się zaadaptować do niego. Najczęściej mieliśmy zupełnie nie empatycznych i/lub unieważniających rodziców/rodzica i nie mieliśmy wyjścia, musieliśmy jakoś przeżyć.\nspóźnienie 5 minut – godzinna tyrada o tym że trzeba być punktualnym;\nplama na koszuli – wykład na temat szacunku, który widać również na przykładzie adekwatnego ubioru;\ngorszy stopień w szkole, wyliczenie zasług wszystkich innych, znanych dzieci z troską, że są o tyle lepsze a my skończymy pewnie zamiatając ulice;\nwybryk z kolegami, „żartobliwa” rózga pod choinką, kiedy łzy same kapią ci na bluzkę, upomnienie, że nie można być takim przerważliwionym, że dzieci w naszych czasach to rozkapryszone primadonny, należy je utwardzić, by dały sobie radę na tym świecie;\nKraje które gospodarczo się rozwijają również kładą nacisk na pracowitość, wydajność, harówę. Prawa pracownicze, krótszy tydzień/dzień pracy uważa się za chore wykwity lewicowego umysłu. W takiej kulturze uczy się nas, że my jako ludzie nie jesteśmy wiele warci – liczą się tylko nasze wytwory. To widać jak na dłoni od małego. Czy ktoś dostaje nagrody za\nnajbardziej stylowy wypoczynek?\nnajwolniejsze zjedzenie posiłku?\nnajwybitniejsze pomysły na wakacje?\nnajbardziej pomysłową (darmową) przyjemność?\nnajwięcej niespiesznych spacerów z psem?\nujmujące rozmowy w kolejce na pocztę?\nPerfekcjonizm na codzień\nPerfekcjonizm możemy kierować na siebie samych i/albo na innych. Krytykujemy zjadliwie każde potknięcie, drobny błąd urasta do tragedii. Może to dotyczyć wszystkiego, również własnych emocji.\nlekko podniosę głos, a potem zadręczam się rzekomą agresją\nrozpłaczę się i mam pretensje do siebie że za głośno\nalbo odwrotnie, nie rozpłaczę się – więc coś ze mną nie tak.\nNiektórzy z nas są perfekcyjni sytuacyjnie – ograniczają się do np. swojego zawodu, i tutaj właśnie jest ta bardzo cienka granica między perfekcjonizmem, który niszczy i zwiększa wstyd a dążeniem do bycia dobrym w tym co się robi i czerpaniem z tego przyjemności.\nI teraz możemy wrócić do naszego argumentu chirurgicznego:\nneurochirurg perfekcjonista tak długo grzebie nam w głowie (by było idealnie) że za późno kończy operację, na styk, ledwo przeżyliśmy; odkłada operacje i odkłada bo chce jeszcze kilka konsultacji, jeszcze kilka kursów; albo w ogóle jej nie robi, bo to nowa dla niego procedura a on robi albo dobrze albo wcale.\nW każdym z tych scenariuszy możemy ponieść poważne konsekwencje zdrowotne.\nPerfekcjonizm w całym życiu\nMamy też osoby u których perfekcjonizm rozlał się na wszystkie domeny życia. Nasz neurochirurg po pracy leci na siłownię, by potem ubrać się w najlepszy garnitur i lansować z idealną partnerką czy partnerem w towarzystwie, ale może mieć na przykład problemy z seksem, bo akurat nie jest w idealnej formie, więc będzie unikał bliskości, albo okupi ją wielkim stresem. Poza tym nie jest po prostu możliwe być idealnym w każdym obszarze życia, zwyczajnie zabraknie nam czasu.\nDobra, zostawmy naukę i teorię i przejdźmy do konkretów, przyjrzyj się jak perfekcjonizm może wyglądać w twoim życiu.\n(korzystam z książki CBT Workbook for perfectionism)\nOsiągnięcie zawodowe: pracujesz non stop i oczekujesz wysokich osiągnięć, np. częstych awansów, najwyższej sprzedaży, największej ilości klientów, zarabiania dużej ilości pieniędzy .\nRodzicielstwo: Oczekujesz że ty i twój partner będziecie najlepszymi idealnymi rodzicami i wymagasz perfekcji od swoich dzieci. Chcesz by to wyglądało jakby rodzicielstwo było zawsze wesołe łatwe i jakby twoje dzieci były idealne we wszystkim co robią.\nWygląd fizyczny: jesteś bardzo krytyczny i zajęty tym jak wyglądasz tym że będziesz oceniany na podstawie swojego wyglądu, nigdy nie czujesz się wystarczająco szczupły, wysoki, umięśniony, atrakcyjny.\nOsiągnięcie akademickie: kiedy jesteś w szkole oczekujesz że zawsze będziesz mieć czerwony pasek, potem stypendium, zdobywasz coraz wyższe tytuły naukowe i wierzysz, że w końcu poczujesz się wystarczająco kompetentny (mogą to też być ciągłe kursy na podobny temat).\notoczenie: oczkujesz że twoje mieszkanie/biuro zawsze będzie idealnie sprzątnięte i uporządkowane, czujesz lęk, przytłoczenie kiedy jest dezorganizacja, nieporządek, bałagan. Często najpierw musisz idealnie sp[rzątnąć żeby mój zacząć się relakcsować, spędzać czas z przyjaciółmi czy zajmować się czymkolwiek innym.\nidealne życie: potrzebujesz by twoje życie, twoja rodzina i ty sama wydawała się lśniąca, idealna na zewnątrz- żeby każdy widział jacy jesteście cudowni. Dom ma wyglądać jak z magazynu wnętrzarskiego, dzieci mają być grzeczne i ładne, ubiór adekwatny, wszyscy idealnie zadbani, a twój związek to idealny romans z twoja drugą połówką\nto rzecz jasna tylko przykłady, dlatego odpowiedz sobie proszę gdzie i w jaki sposób zauważasz perfekcjonizm w swoim życiu:\nĆwiczenie: mój perfekcjonizm\nBy jeszcze lepiej poznać swój perfekcjonizm zastanów się które z tych cech opisują ciebie?\nMam wyjątkowo wysokie standardy dla samej siebie.\nMam wyjątkowo wysokie standardy dla innych i zauważam że oni często ich nie spełniają.\nCzuję że inni mają nierealistyczne wymagania wobec mnie.\nMartwię się błędami czy pomyłkami.\nInteresuje mnie tylko osiągnięcie celu.\nNigdy nie odczuwam satysfakcji zawsze jest coś więcej do zrobienia albo zdobycia.\nJestem wrażliwa na krytycyzm i robię wiele by go uniknąć.\nPrzykładam dużą uwagę do detali.\nJestem bardzo krytyczna wobec siebie.\nJestem bardzo krytyczna wobec innych.\nBoję się że zawiodę kogoś.\nMoje oczekiwania są często nierealistyczne, prowadzą do rozczarowanie lub frustracji.\nZawsze jestem zajęta. Bardzo rzadko biorę zwolnienia.\nPragnę organizacji, list, planów, wykresów i danych.\nWiele robię by uniknąć błędów uważam że to coś złego.\nRozmyślam nad swoimi błędami i brakiem perfekcji.\nMoje poczucie własnej wartości opiera się na moich osiągnięciach.\nNawet kiedy osiągam sukces czuję że to nie wystarczy, że mogłam zrobić więcej.\nWolę robić rzeczy sama niż żeby ktoś zrobił je źle.\nCzasami zajmuje mi dużo czasu żeby coś skończyć, bo poprawiam, sprawdzam i próbuję sprawić żeby było idealne.\nDużo martwię się tym co inni o tobie myślą.\nPróbuję unikać konfliktów.\nProkrastynuję, nie zaczynam rzeczy bo myślę że nie zrobię ich idealnie.\nW przeszłości ludzie oceniali mnie surowo.\nCzuję że coś jest ze mną nie tak.\nZmiana planów jest dla mnie najczęściej stresująca.\nNie lubię próbować nowych rzeczy szczególnie jeśli mogę poczuć się zawstydzona, niekompetentna, albo gorsza od innych.\nWłaściwie tylko pracuję, nie potrafię się relaksować\nTrudno cieszyć mi się z sukcesu innych.\nNie lubię ujawniać swoich słabości, czy wrażliwości.\nMuszę wygrać za wszelką cenę.\nWiele wymagam od innych.\nMimo wielu oznak sukcesu, nie czuję się tak.\nCena twojego perfekcjonizmu\nTeraz zastanów się które z tych cech powodują u ciebie najwiecej stresu? Znajdź 5 najbardziej problematycznych i opisz jak często się pojawiają i w jaki sposób dokuczają:\nJak wpływają natwoje zdrowie fizyczne? (bóle głowy, problemy z żołądkiem, bezsenność)?\na na zdrowie psychiczne (np.: depresja, lęk, złość)\nkiedy coś ci nie wychodzi, albo staje na drodze, jak się wtedy czujesz?\nczy masz trudności z podejmowaniem decyzji, abo zamartwianiem się? może prokrastynujesz i twoje ważne cele leżą odłogiem, może twój wymarzony projekt nie został zrealizowany?\nco niedoskonałość mówi o tobie jako człowieku? sprawdźmy:\n(ćwiczenia na podstawie książki Pavel Somov. Present Perfect: A Mindfulness Approach to Letting Go of Perfectionism and the Need for Control)\nznajdź czas i miejsce gdzie nikt nie będzie ci przeszkadzał, usiądź wygodnie, nie krzyżuj nóg, oprzyj ręce na kolanach, zamknij lub przymknij oczy. Skup się na swoim oddechu, oddychaj normalnie, tylko podążaj za doznaniami związanymi z każdym wdechem i wydechem, znajdź miejsce w ciele gdzie oddech jest najbardziej wyraźny.\nPrzywołaj w umyśle sytuację, która pokazuje twoją niedoskonałość. Przypomnij sobie sytuację, kiedy to co robiłaś, czy jaka byłaś nie było idealne, kiedy zrobiłaś błąd, coś ci nie wyszło?\nMoże projekt, którego nie robisz, albo nie udało ci się go zakończyć? Jakaś sytuacja z bliskimi? może nie ukryłeś emocji a bardzo się starałeś? może dałeś ciała jako partner/ka ojciec, matka? Może dotyczy to twojego wyglądu?\nIm pełniej uda ci się skontaktować z tą historią tym łatwiej dotrzesz do uczuć w swoim sercu i ciele, które się z nią wiążą. Co jest w tej sytuacji takiego, co prowokuje najsilniejsze emocje? Może zobaczysz konkretną scenę w umyśle, usłyszysz słowa, które zostały powiedziane. Co ta sytuacja według ciebie mówi o tobie jako o człowieku? Co ta sytuacja według ciebie mówi o twojej przyszłości?\njaki jest koszt bycia nieidealna?\nco się stanie jeśli będziesz nieidealna, jak będziesz się czuć?\nco się stanie jak inni zobaczą twoje błędy, porażkę?\nczy znasz kogoś kto jest idealny? Znasz taką osobę?\nco sprawia że uważasz że jest idealna?\nCzy jest idealna w każdym obszarze? Jeśli nie, to czy faktycznie jest idealna?\nJeśli nie znasz nikogo kto jest idealnie perfekcyjny, to co oznacza twoja pogoń za ideałem? z kim właściwie się ścigasz? z Bogiem?\nJakie masz niedoskonałości?\nzrób listę wszystkich swoich błędów i zastanów się co jest ich źródłem, czy twoje błędy wynikały z tego, ze nie jesteś idealna? czy może wyniknęły z twojego perfekcjonizmu?\nJak programujesz swoje dzieci? Czy oczekujesz od swoich dzieci by były idealne?\nJeśli nie to dlaczego? skąd ten podwójny standard? chcesz im oszczędzić koszmaru perfekcjonizmu?\nCzy wiesz, że dzieci uczą się przez naśladowanie? Jak zamodelujesz dzieciom akceptację siebie? bezwarunkową miłość wobec siebie?\nJak definiujesz perfekcję?\nwyobraź sobie, że słownik psychologiczny zamówił u ciebie napisanie tej definicji, proszą o ogólną definicję ale i konkretne przykłady:\nTrzy perfekcjonistyczne głody\nNasz perfekcjonizm bierze się z trzech pragnień, a nawet głodów. Możemy być głodni:\nMożemy być głodni pochwał/uznania i zarazem bać się odrzucenia i potępienia przez innych, to często występuje w zaburzeniu osobowości anankastycznej. To oczywiście ma wiele sensu, ponieważ kiedy jesteśmy idealni ludzie generalnie nas lubią. Często stają się od nas zależni, czujemy się wartościowi i potrzebni, nie do zastąpienia. Rzecz jasna musimy wtedy bez ustanku starać się by spełnić oczekiwania wszystkich no i zawsze czai się lęk, że ktoś nas ochrzani.\nGłód odzwierciedlenia/ uwagi\nW pewnym wieku bardzo ważnym staje się, byśmy czuli się widziani, uznani. Jeśli mieliśmy to nieszczęście i wychowaliśmy się z rodzicem (być może narcystycznym) który nie dawał nam tego, ba! sam oczekiwał tego od nas to często nosimy w sobie totalny tego deficyt. Wtedy robimy wszystko by zostać zauważonym, np. stajemy się perfekcyjni. Niektórzy szukają uwagi inni jej wymagają albo wręcz rozkazują innym, by ją natychmiast dali nie znosząc żadnego sprzeciwu. Pragną zarówno sami być idealni jak i wymagają tego od innych.\nUwaga jeśli widzisz w tym siebie daj sobie trochę na luz, potraktuj siebie jak dobrego przyjaciela: nie jesteś zły, tylko umierasz z głodu.\nTen rodzaj również zdarza się wzaburzeniu osobowości anankastycznej. Nic dziwnego że pragniemy kontrolować swoje życie, a jakżeby inaczej? Każdy z nas przecież życzyłby sobie bezpiecznego życia, a przewidywalność często daje poczucie bezpieczeństwa. Niestety u niektórych idzie to bardzo daleko, stają się usztywnieni i uważają, że ich sens życia powinien przyświecać wszystkim innym. Ich zasady moralne są po prostu lepsze, a skoro są lepsze to chyba lepiej żeby każdy tak żył? Sami też trzymają się tak bardzo ściśle swoich zasad jakby ich życie od tego zależało (w pewnym sensie tak jest).\nJeśli widzisz ten głód kontroli i pewności w sobie pamiętaj, że każdy z nas ma jakieś dziwne próby uporządkowania tego bałaganu jakim jest nasz świat, nie ma tu lepszych czy gorszych. Jak dodaje autor Pavel Somov:\nŻycie, jak każda umiejętność ma swoją krzywą uczenia się i u każdego z nas ta krzywa będzie inna, ale jeśli to czytasz to jesteś na tej krzywej i to jest najważniejsze!\nćwiczenie: co mnie zjada\nczego jestem spragniony? co próbuję doścignąć swoim perfekcjonizmem: ideału, uznania i pochwał, poczucia pewności, uwagi?\ndlaczego tego szukam? w jaki sposób jestem niepełna bez tego wszystkiego?\nczy naprawdę potrzebuję tego co ścigam czy tylko tego chcę? Co da mi bycie uznanym przez innych? przed czym ustrzeże mnie pewność?\nczyjego uznania pragnę i dlaczego? czyje klepnięcie w ramię ma taką wartość, że czuję się dobry, wartościowy, fajny? czyją opinię na mój temat hołubię i szukam jej bezustannie?\nkto ma moc i mądrość by upewnić mnie we wszystkich moich niepewnościach? wszystkich moich lękach?\nteraz zapytaj się siebie: kto sprawił że ta osoba/te osoby mają taki specjalny status? w jaki sposób zapewnili sobie taki wpływ na mnie i moje życie? Jak poradziłam sobie przez te wszystkie lata bez tego co tak ścigam?\nTen moment jest idealny\nten moment jest idealny (strona 42 Present Perfect)\nZwykle podstawą problemu perfekcjonizmu jest samo jego postrzeganie. Uważamy za perfekcyjne to co:\nbez żadnego błędu,\nsytuację gdzie nic już nie można dodać by było lepsze,\nsytuację gdzie nie da się nic polepszyć ani naprawić,\ngdzie dalszy postęp nie jest możliwy.\nSzczególnie ten ostatni punkt wydaje się irracjonalny ale też smutny. Wynika z niego, że kiedy jesteśmy idealni nasza nauka, nasz rozwój się kończy. Po pierwsze wydaje mi się to zupełnie niemożliwe, ale OK zakładając że mam czarodziejską różdżkę. Tu i teraz staję zupełnie idealna, bez skazy i to co robię wszystko jest też idealne. Stoję w miejscu idealności. Uff, wreszcie! mogę odpocząć i usiąść, rozejrzeć się.\nJednak okazuje się, że to naprawdę smutne miejsce.\nNie ma już nic przede mną, wszystko wiem, wszystko potrafię, niczego i nikogo nie potrzebuję. No właśnie, poza tym w miejscu idealności jest naprawdę strasznie samotnie.\nPerfekcyjna sytuacja to taka gdzie nic nie da się poprawić\nno dobra, ale wróćmy do: perfekcyjna jest sytuacja gdzie nie da się nic poprawić. W książce Present Perfect (s. 29) czytamy o ciekawym paradoksie:\n⇒ skoro idealna jest sytuacja gdzie nie da się już nic dodać to każdy moment z samej definicji jest idealny. Każde „teraz” w każdej możliwej chwili jest takie jakie jest, w senie że nie może być czymś innym niż jest, prawda?\nweźmy ten moment w tej właśnie chwili, ten teraz 🙂 to co właśnie w tych sekundach się dzieje:\nten moment już tutaj jest i nawet jeśli w teorii jest totalnie nie idealny, to nie jest możliwe by coś w nim poprawić, by coś dodać (możesz to zrobić dopiero w kolejnym momencie).\n⇒ przykład: aktualnie siedzę w fotelu i piszę a wokół mnie walają się wyprane dywaniki (w tak zwanej dolnej szufladzie*) na biurku tłumią się różne absurdalne rzeczy i ogólnie wnętrze jest mocno pomerdane.\nTak właśnie w tym momencie jest. Mogę teraz wstać i pozbierać dywaniki i uporządkować biurko, ale to już będą chwile kolejne. Ta teraz jest właśnie taka nieuporządkowana i choćby nie wiem co, nie mogę już nic z tym zrobić, nie mogę nic poprawić. Jest najlepsza jaka może być w tym momencie.\n⇒ Zatem jest idealna.\nKażdy moment jest idealny.\nAutor dodaje, że oczywiście, że możemy wyobrażać sobie perfekcyjność jako dążenie do doskonałości. To zresztą konieczne, by planować swój rozwój. Zauważajmy jednak tą naszą codzienną perfekcję, która ukrywa się w każdej minucie naszego życia tuż, tuż obok.\nMożemy więc patrzeć na świat oczami perfekcjonisty, dla którego rzeczywistość jest nieidealna, bo zawsze może sobie wyobrazić coś lepszego albo nie perfekcjonisty dla którego rzeczywistość jest idealna (bo najlepsza w tym danym momencie jaka może być).\nani idealna, ani nie idealna; jest taka, jaka jest namacalnie (a nie taka jaką umysł nam wyświetla).\nCiężar przyszłości i przeszłości\nDodajmy do tego, że kiedy aktualny moment jest daleki od tego jak sobie życzymy żeby było to tym bardziej nie możemy sobie dokładać całego ciężaru z przeszłości i z przyszłości.\nJeśli doświadczyłam ciężkiego wypadku i teraz mam rehabilitację i kiedy ćwiczę odczuwam ból to nie stać mnie na dokładanie sobie:\ngdybym pojechała inną drogą;\ngdybym lepiej potrafiła prowadzić samochód;\ngdybym się wtedy wyspała;\nwczoraj bolało mnie tak samo;\ndzisiaj na śniadaniu mama była dla mnie taka nie miła;\nta rehabilitacja nigdy się nie skończy;\njeszcze tak dużo ćwiczeń przede mną;\nmuszę dać sobie większy wycisk a nie mam siły na to;\njuż nigdy nie będę mogła tańczyć;\na po rehabilitacji muszę siedzieć z babcią – co to za życie;\ntym bardziej wtedy – muszę nauczyć się bieżącą chwilą\nNo dobra, załóżmy że przekonałam cię, że jedynie ta chwila ma sens, czy to oznacza, że magicznie życie stanie się łatwiejsze. Niestety nie, musisz jeszcze przeprogramować swój mózg, by nauczyć go faktycznie w tej chwili być.\nDo tego służy nam uważność, minfulness o którym zapewne już gdzieś słyszałaś.\nPrzed tobą wiele ćwiczeń i sugeruję byś zrobiła je wszystkie i dopiero potem ewentualnie oceniła które ci służy a które niekoniecznie.\nĆwiczenie akceptowania rzeczywistości\nNajpierw zobaczmy czy taka filozofia faktycznie sprawdza się w codziennym życiu, zachęcam was bardzo mocno do ćwiczenia które proponuje autor Pavel Somov (s.32):\nWeź dwie karteczki i na pierwszej z nich napisz:\n(ja, on, ona, my itd)\nrobi to najlepiej jak potrafi;\nżyje najlepiej jak potrafi;\ngdyby rzeczywistość mogła być inna to by była inna – to jedyna rzeczywistość jaka teraz jest, to wszystko co teraz jest;\nNawet jeśli rzeczywistość (danej sytuacji) mogłaby być inna w innym czasie, w innych warunkach, to nie znaczy że może być inna właśnie teraz;\nGdyby mogła być inna w tym momencie to ta sytuacja nie byłaby tą właśnie sytuacją, byłaby inną sytuacją;\n⇑ to twoja kartka weryfikowania rzeczywistości ⇑\nna drugiej kartce napisz:\nmogliby robić to o wiele lepiej;\nmogliby żyć w o wiele lepszy sposób;\nta rzeczywistość (danej sytuacji) mogłaby być o tyle lepsza;\nmogłabym być o wiele lepsza niż jestem, mogłabym robić to o wiele lepiej;\nrozmieniam się na drobne;\nmam potencjał, by robić to lepiej, ale nie używam go, bo nie działam tak dobrze jakbym mogła w teorii;\nto jest nieakceptowalne ponieważ nie jest idealne;\nnie powinno tak być;\nto nie powinno się było wydarzyć, powinno się było uniknąć tego ponieważ w teorii można było tego uniknąć;\n⇑ to kartka gdzie weryfikujesz teorię/odrzucasz rzeczywistość ⇑\nW ciągu najbliższego tygodnia za każdym razem, kiedy rzeczywistość, inni ludzie będą cię frustrować albo ty sama się zawiedziesz przeczytaj te karteczki i zobacz co zrobi ci najlepiej. Po tygodniu podrzyj tę kartkę która była mniej pomocna.\nNo i koniecznie napisz w komentarzu co się wydarzyło*\nĆwiczenie: Patrz na Rzeczywistość\na teraz spróbujmy faktycznie być bardziej tu i teraz.\nKilka razy dziennie rozejrzyj się wokół siebie i zaakceptuj to co widzisz jako jedyną możliwość jaka w tym momencie istnieje. Przypomnij sobie, że jest tak jak być powinno bo nie może być inaczej. Jakkolwiek nieidealne się wydaje w porównaniu z tym co podpowiada ci umysł to wszystko co istnieje i jest prawdziwe.\nwracając do naszego głównego tematu: perfekcjonizmu, zobaczmy jak dzięki uważności możemy bardziej akceptować siebie:\nAkceptowanie siebie i tego, czego nie można zmienić\n(ćwiczenie z książki:Budowanie pewności siebie s. 263)\nZnajdź miejsce, w którym przez dziesięć, piętnaście minut nikt nie będzie ci przeszkadzał, wolne od bodźców rozpraszających, gdzie możesz bez skrępowania wykonać ćwiczenie wyobrażeniowe. Usiądź, odczuwając siłę w okolicy kręgosłupa, mając poczucie otwartości i ciepła. Uśmiechnij się delikatnie.\nPomyśl o czymś, czego nie jesteś w stanie zmienić, mimo iż chcesz. Możesz wybrać coś, co miało miejsce w przeszłości, albo coś z teraźniejszości.\nOddychaj w sposób kojący, a kiedy poczujesz gotowość, przywołaj na myśl swoje idealne współczujące Ja lub wyobrażenie współczującej postaci – to może być twój doskonały opiekun albo współczujący coach lub towarzysz.\nPrzypomnij sobie główne cechy współczucia, doświadczając kolejno każdej z nich.\nSkieruj uwagę na ten aspekt swojego życia, którego nie możesz zmienić.\nZaproś swoje idealne współczujące Ja lub współczującą postać do uznania rozczarowania, jakie budzi w tobie niemożność dokonania zmiany.\nZastanów się, co twoje idealne współczujące Ja(albo współczująca postać) mogłoby powiedzieć na ten temat……\nJak brzmiałby jego głos?……\nJakie emocje kierowałoby w twoją stronę?……\nCzy temu doświadczeniu towarzyszą jakieś kolory…… zapachy…… dźwięki?\nRozważaj to przez kilka minut.\nJeśli to możliwe, doświadcz poczucia spokoju. Poczucia spokoju, poczucia akceptacji…… ponownie pozwalając doświadczeniu trwać jakiś czas.\nKiedy poczujesz gotowość, wróć do kojącego oddychania i pozwól, by wyobrażenie i doświadczenie zniknęły z twojego umysłu, powoli uświadamiając sobie otoczenie.\nPrzyjmowanie siebie takim, jakim się jest\n(ćwiczenie z książki: Budowanie pewności siebie s. 265)\nW przeciwieństwie do poprzedniego ćwiczenia, które wiele osób kojarzy z poczuciem łagodności i ciepła, to często jest odbierane jako energetyzujące. Oba, rzecz jasna, mają na celu pomóc ci poczuć wewnętrzną siłę.\nRównież tym razem zacznij od czegoś, co jest stosunkowo proste, przechodząc stopniowo do tego, co bardziej skomplikowane.\nZnajdź miejsce, w którym przez dziesięć, piętnaście minut nikt nie będzie ci przeszkadzał, wolne od bodźców rozpraszających, gdzie możesz bez skrępowania wykonać ćwiczenie wyobrażeniowe.\nPrzywołaj na myśl coś, co wiąże się z trudnymi uczuciami. Coś, czego nie możesz zmienić i czego zaakceptowanie sprawia ci trudność. Może to być cecha twojego wyglądu, cecha osobowości, coś, co ci się przydarzyło lub przez co właśnie przechodzisz.\nWstań. Poczuj w okolicy kręgosłupa siłę i czujność. Zacznij oddychać w sposób kojący. Z każdym oddechem odczuwaj, jak rozszerza się twoja klatka piersiowa. Dostosuj postawę ciała tak, żeby wzbudzić poczucie siły.\nJeśli uważasz to za pomocne, przywołaj swoje idealne współczujące Ja. Możesz też sobie wyobrazić, że obok ciebie albo za tobą stoi twoja współczująca postać, trzymając dłoń na twoim ramieniu.\nOdczuwając ciepło i siłę, wygłoś komunikat podobny do następującego: „Jestem istotą ludzką o niesamowitych zdolnościach i umiejętnościach. To normalne, że w pewnych obszarach oraz w pewnych momentach się zmagam. Jestem człowiekiem… Nie jestem doskonała/doskonały…\nMam / Doświadczam / Spotkało mnie… To zrozumiałe, że sprawia mi to trudność… Ale jestem osobą odporną i mogę to zaakceptować”.\nPozostań z tym uczuciem przez jakiś czas.\nKiedy poczujesz gotowość, wróć do kojącego oddychania. Raz jeszcze doznaj poczucia siły i czujności w postawie ciała oraz w umyśle. Następnie pozwól, by doświadczenie zniknęło z twojego umysłu, powoli uświadamiając sobie otoczenie.\nMożesz medytować samodzielnie, kupić sobie jakąś mądrą książkę, szczególnie polecam Mary Welford: Budowanie Pewności Siebie GWP, bardzo wiele informacji i ćwiczeń znajdziesz na tym blogu.\nAle jeśli myślisz poważnie o pracy nad sobą a brakuje ci konsekwencji to nie będę owijać w bawełnę: idź na terapię, albo na terapię grupową która bazuje na umiejętnościach tego typu.\nIm bardziej potrzebujemy medytacji tym trudniej nam się w nią zaangażować. Nie dziw się więc, że to takie trudne. Dzięki grupie masz większą motywację i okazję do ćwiczeń, możesz też zadać pytania i dowiedzieć się na co zwrócić uwagę.\nJest jeszcze tak dużo do powiedzenia na temat uważności, ale tutaj muszę powiedzieć stop. Reszty dowiedz się proszę sama.\na perfekcjonizm mam nadzieję, że już wybiłam wam z głowy? 🙂\nSama wciąż z nim walczę i gdybym się poddała – ten artykuł, ba! sam blog nigdy by nie powstał\n*moja babcia tak nazywała podłogę 🙂\n*komentarze nie działają na telefonach (okrojona wersja strony).\nPavel Somov Present Perfect: A Mindfulness Approach to Letting Go of Perfectionism and the Need for Control\nMary Welford BUDOWANIE PEWNOŚCI SIEBIE Podejście skoncentrowane na współczuciu. GWP 2021\nSkala perfekcjonizmu podobno dostępna po polsku ale nie dotarłam do niej\nBlankstein, K. R., & Dunkley, D. M. (n.d.). Evaluative concerns, self-critical, and personal standards perfectionism: A structural equation modeling strategy. Perfectionism: Theory, Research, and Treatment., 285–315. doi:10.1037/10458-012\nDunkley, D. M., Blankstein, K. R., & Berg, J.-L. (2011). Perfectionism Dimensions and the Five-factor Model of Personality. European Journal of Personality, 26(3), 233–244. doi:10.1002/per.829\nDunkley, D. M., Blankstein, K. R., Zuroff, D. C., Lecce, S., & Hui, D. (2006). Self-Critical and Personal Standards factors of perfectionism located within the five-factor model of personality. Personality and Individual Differences, 40(3), 409–420. doi:10.1016/j.paid.2005.07.020 SzczuckaK.,PolskiKwestionariuszPerfekcjonizmuAdaptacyjnegoiDezadaptacyjnego,.„PsychologiaSpoeczna”2010,nr5.\nGaudreau, Patrick (21 November 2018). “On the Distinction Between Personal Standards Perfectionism and Excellencism: A Theory Elaboration and Research Agenda”. Perspectives on Psychological Science. 14 (2): 197–215.\nPerkins, R., Sanddal, T. L., Howell, M., Sanddal, N. D., & Berman, A. (2009). Epidemiological and follow-back study of suicides in Alaska. International Journal of Circumpolar Health, 68(3), 212–223. doi:10.3402/ijch.v68i3.18334\nSmith, M. M., Sherry, S. B., Rnic, K., Saklofske, D. H., Enns, M. W., Gralnick, T. (2016). Are perfectionism dimensions vulnerability factors for depressive symptoms after controlling for neuroticism? A meta-analysis of 10 longitudinal studies. European Journal of Personality, 30, 201-212.\nSmith, Martin M.; Sherry, Simon B.; Chen, Samantha; Saklofske, Donald H.; Mushquash, Christopher; Flett, Gordon L.; Hewitt, Paul L. (4 September 2017). “The perniciousness of perfectionism: A meta-analytic review of the perfectionism-suicide relationship” (PDF). Journal of Personality. 86 (3): 522–542. doi:10.1111/jopy.12333. ISSN 0022-3506.\nTobin, R., & Dunkley, D. M. (2020). Self-Critical Perfectionism and Lower Mindfulness and Self-Compassion Predict Anxious and Depressive Symptoms over Two Years. Behaviour Research and Therapy, 103780. doi:10.1016/j.brat.2020.103780\nYang, H., & Stoeber, J. (2012). The Physical Appearance Perfectionism Scale: Development and preliminary validation. Journal of Psychopathology and Behavioral Assessment, 34(1), 69-83. DOI: 10.1007/s10862-011-9260-7\nTagi: anankastyczne, anoreksja, depresja, obsesyjno kompulsywne, obsesyjno-kompulsyjne, odżywianie, osobowość anankastyczna, osobowość obsesyjno-kompulsyjna, perfekcjonizm, rodzicielstwo\nPoprzednieMyślenie i Emocje: zniekształcenia myślenia, heurystyki\nNastępneŻałoba – czym jest i jak ją przeżywamy\nZaktualizowany Jan 13, 2018


Labrador retriever: charakter, chów i pielęgnacja | MAXI ZOO\nLabrador retriever – przyjazny, wszechstronny czworonóg\nLabrador retriever zalicza się obecnie do najpopularniejszych ras psów. Co nie dziwi: w jego przyjaznym charakterze i pojętności uwidacznia się przystępna mieszanina temperamentów, która sprawia, że jest on doskonałym towarzyszem. Ze względu na swoją wszechstronność labradory retrievery mają opinię psów nader pożytecznych, służą mianowicie jako przewodnicy osób niewidomych, pomocnicy służb ratunkowych i profesjonalni tropiciele. Warto pozwolić oczarować się temu prostodusznemu i energicznemu czworonogowi!\nOd psa pokładowego do ulubieńca rodziny\nUsposobienie labradora retrievera\nWychowanie i chów labradora retrievera\nPielęgnacja labradora retrievera\nProfil Labradora Retrievera\nBezpośrednim przodkiem labradora retrievera był nowofundlandczyk wodołaz. Ta rasa była w szczególności wykorzystywana przez brytyjskich rybaków, którzy mniej więcej przed 500 laty zapuścili się na połów do wybrzeża Nowej Fundlandii. Bez jakiegokolwiek lęku przed wodą ich psy wskakiwały do morza, aby aportować sieci rybackie i liny bądź ryby, które wypadły z sieci. Okazywały również spory talent w aportowaniu ustrzelonego ptactwa wodnego. W połowie dziewiętnastego stulecia te wszechstronne nowofundlandzkie psy zyskały popularność również w Anglii. Brytyjscy miłośnicy polowań zainteresowali się nową rasą i rozpoczęto jej hodowlę – mimo to około roku 1870 rasa była bliska wyginięcia. W 1903 r. labrador retriever został w końcu oficjalnie uznany.\nInteligentny labrador retriever to prostoduszny, radosny pies, mocno przywiązujący się do ludzi. Nawiązuje doskonały kontakt szczególnie z dziećmi. Usposobienie labradora retrievera jest wrażliwe i przyjazne. Wykazuje nieprzepartą skłonność do przypodobania się swojemu opiekunowi i okazuje radość z każdej pochwały. Labrador retriever jest wszechstronny i odporny, nie brakuje mu także odwagi. Nie sprawdzi się natomiast w charakterze psa stróżującego, ani obronnego, ponieważ wobec obcych jest równie przyjazny, co wobec własnego opiekuna, a nadto jest bardzo ufny. Wytrzymałość, tempo i doskonały węch to kolejne cechy tego przyjaznego rasowca. Poza tym labrador retriever lubi wodę.\nLabrador retriever to bardzo pojętny pies, którego wychowanie nie nastręcza problemów – także osobom, które nie mają doświadczenia z psami. W przypadku dobrego wychowania labrador retriever będzie niedościgłym wzorem przystępności i przyjazności. Jest idealnym psem dla aktywnych właścicieli i usportowionych rodzin. W przypadku zbyt małej ilości ruchu i braku konsekwencji może – jak każdy pies – wykształcić pewne osobliwości w zachowaniu. Chciałby wyszaleć się u boku swoich opiekunów i będzie zrównoważony, gdy zapewni mu się dużo ruchu i bodźców. Podobnie, jak jego przodkowie, jest miłośnikiem intensywnego aportowania i wyszukiwania. Upust energii labradora retrievera można dać śmiało w sportach kynologicznych, tropieniu i mantrailingu. Jeżeli ponadto będzie miał częstą sposobność do zabawy w wodzie, okaże się zadowolonym i zrównoważonym psem.\nPonieważ labrador retriever linieje przez cały rok, wymaga codziennego czesania. Trzeba zwracać uwagę na dietę psa: labrador retriever nie jest wybredny i łatwo przybiera na wadze, co w konsekwencji obciąża stawy. Podobnie, jak inne duże psy, ma skłonność do dysplazji łokciowej i biodrowej. Mimo jego chęci do pływania w miarę możliwości należy unikać kąpania labradora retrievera. Środki pielęgnacyjne na bazie mydła niszczą typową dla tej rasy naturalną warstwę ochronną skóry.\nZnajdź odpowiednie produkty dla swojego Labradora Retrievera!\nPodsumowanie Labrador Retrievers\nPsy aportujce, tropąice i wodne\nSamiec psa od 56 do 57 centymetrów wysokości w kłąbie, samica psa od 54 do 56 centymetrów wysokości w kłąbie\nSamiec od 32 do 35 kilogramów, samica 27 do 30 kilogramów\nśredniej wielkości, umięśniony, z wydatną czaszką i szeroką klatką piersiową, gruby zwężający się ogon ("wydra") u podstawy\nśredniej wielkości, brązowe, orzechowe\nśredniej wielkości dyski\nStruktura krótka, pończoszona, z gęstym podkładem; sierść czarna, czekoladowo-brązowa, jasnobeżowa, kolor lisi czerwony\nimpregnujący film ochronny na skórze\nczuły, życzliwy, aktywny, odporny i odważny\ngęsta sierść przez cały rok, dlatego należy regularnie szczotkować, ale nie kąpać.\nPredyspozycje do dysplazji stawów biodrowych i łokciowych, alergii, nietolerancji pokarmowej itp.\nZnajdź odpowiednie produkty dla swojego labradora Retrieversa\nNowofundlandczyk – wielki pies i morze\nImponujący, puszysty i niewiarygodnie łagodny: przypominający niedźwiedzia nowofundland to oddany czworonożny przyjaciel. Aby zapewnić mu odpowiednie warunki, trzeba przymilnemu Kanadyjczykowi oddać do…\nAportowanie - trening umacniania relacji psa z człowiekiem\nNauka mantrailingu – ekscytujący sport dla bystrych tropiciel\nPsi węch nie ma sobie równych. Psie nosy wyposażone są w około 250 mln receptorów węchowych, które umożliwiają im rozpoznawanie zapachów i czerpanie z nich złożonych informacji. Ludzki nos posiada jedynie…


Kręcą mnie wyzwania - wywiad z Izą Kuną - empik.com\nKręcą mnie wyzwania - wywiad z Izą Kuną\nIza Kuna opowiada o swojej pierwszej książce zatytułowanej „Klara” oraz o swoich marzeniach niezupełnie filmowych\nPrzez dwa lata na pani blogu pojawiały się opowieści o Klarze, jej mamie, przyjaciołach i kochanku. Wkrótce w księgarniach pojawi się książka, w której zostały zebrane notki poświęcone tej bohaterce. Jednak pani blog nie zaczął się od opowiadań. Chyba na początku miała pani inny pomysł na prowadzenie tej strony internetowej?\nTak naprawdę na początku w ogóle nie miałam na nią pomysłu. Propozycję pisania bloga otrzymałam z Wirtualnej Polski i postanowiłam z niej skorzystać. Przyznam się jednak, że nie lubię internetu. Tak naprawdę odbieram tylko maile, ale też nie zawsze. Po kilku osobistych wpisach, które skądinąd bardzo się podobały moim znajomym, uznałam, że nie potrafię tak pisać, a nawet jeśli potrafię, to nie chciałabym tego robić, ponieważ nie chcę pisać o sobie. To wynika z wielu rzeczy: nie udzielam wywiadów na temat swojego życia osobistego i nie bardzo umiałabym chwalić się tym, co zrobiłam i żałować tego, czego nie zrobiłam. Dlatego po kilku takich wpisach pomyślałam, że kompletnie nie umiem tego robić. Nie stać mnie na to.\nSkąd się wzięła Klara?\nNie mogąc pisać o sobie stworzyłam kobietę, którą nigdy nie byłam, ale którą czasami chciałabym być i która mi się podoba. Znajduję ją w wielu spotykanych przeze mnie ludziach.\nWkurza panią czasem?\nTak, ale bardzo kocham tę postać.\nJak pani sądzi, na ile powstanie tej postaci jest związane z pani tęsknotą za twórczą samodzielnością? Aktor musi się podporządkować reżyserowi, poza tym pracuje w zespole i nie ma takich możliwości bycia wolnym w tworzeniu jak ktoś, kto siada, pisze i jest niezależny od całego świata. To, co stworzy, zależy wyłącznie od jego wyobraźni.\nNie nazwałabym swojego pisania niezależną twórczością, ale rzeczywiście bardzo lubię taki stan. Zawód aktora nie pozwala go osiągnąć. Napisałam kilka scenariuszy, kilka współtworzyłam. Jeden z nich był bardzo mój, ale z powodu choroby producenta i różnych zbiegów okoliczności nie został zrealizowany. To bardzo osobista historia napisana dla moich przyjaciół. Nieskromnie powiem, że bardzo chciałabym opowiadać historie w ten sposób. Chciałabym wyreżyserować swój film i bardzo chciałabym pracować z aktorami, ponieważ kocham tych ludzi i praca z nimi dałaby mi ogromną frajdę. Opowiadanie filmem, obrazem czy słowem to jest coś, co mnie niezwykle kręci i co chciałabym robić w przyszłości.\nBardziej panią interesuje opowiadanie historii, które są kompilacją różnych sytuacji zebranych z życia, czy tworzenie własnego świata?\nMyślę, że na własny świat nie jestem jeszcze gotowa. Chciałabym opowiedzieć o swoim świecie, ale uważam, że nie mam jeszcze wystarczającego warsztatu i dystansu, w związku tym wolę kompilować historie.\nNiektórzy twórcy uważają, że w procesie tworzenia ważniejsze od dystansu są emocje. Pani mówi o dystansie...\nNa tym etapie, na którym jestem, podczas pisania rządzą emocje. Niestety, ku zgrozie męża, w ten sam sposób tworzę scenariusz. W ten sposób pracowało również ze mną i nadal pracuje kilka osób. Powiem nieskromnie, że jestem w stanie wymyślić jedną, drugą czy trzecią scenę jakiejś historii. Natomiast nie potrafię ogarnąć całości. To, co powiem teraz, będzie okropne: pisząc dwa scenariusze nie wiedziałam, jak one się skończą. To wynika z wielu rzeczy, głównie z tych, o których wspomniałam - małego doświadczenia i braku profesjonalizmu, ale też z mojej chęci niewiedzy, ciekawości, która nie pozwala mi stanąć z boku w pozycji kogoś, kto musi wiedzieć. Ale pracuję nad tym, żeby okiełznać swoje emocje (śmiech), albo bardziej je ukierunkować w jakimś miejscu lub w postaci.\nCzy to znaczy, że kiedy tworzy pani historię, to ta historia prowadzi panią, a nie pani - historię?\nBywa tak. Zdarza się, że wiem, jak skończy się historia, a bywa, że nie mam pojęcia. Siadam i wychodzę od stanu, w którym znajduje się mój bohater, do którego przychodzą inne postaci i one także mnie prowadzą. Ale lubię być prowadzona przez moich bohaterów. Czasami jest tak, że mam w głowie krótką historię, która kończy się w konkretny sposób, ale często to bohaterowie zmieniają jej koniec. Na razie lubię ten stan, ale jednocześnie czuję, że powinnam bardziej skupić się nad rzeczą, którą chciałabym napisać. Przypuszczam, że zdarzy się to za parę lat.\nCzy to dlatego o swojej książce „Klara” mówi pani, że jest zbiorem opowiadań, a nie powieścią?\nTo nie jest powieść. Ani pod względem merytorycznym, ani pod względem zawartości. Pod względem emocji jest to opowieść. Nie deprecjonując broń Boże swojej pracy i bohaterki, właśnie taki był mój pomysł na rozmowę i opowiadanie o takich bohaterach i w takiej formie, w jakiej funkcjonuje blog. Propozycja umieszczenia tych opowiadań w książce była dla mnie dużym wyróżnieniem, ale nie będę ukrywać, że prawie przez rok zastanawiałam się nad publikacją. Wydawało mi się, że to nie jest materiał na książkę. Z drugiej strony może rzeczywiście jest to nowy język? A skoro komuś się to podoba i chciałby zobaczyć te teksty w postaci książkowej, zdecydowałam, że dla kobiety, która chce opowiadać historie, jest to dobry początek.\nPani opowiadania są bliższe formie dramatycznej niż prozatorskiej. Skupia się pani na dialogach. Dlaczego?\nChyba lepiej czuję dialog, ale sądzę, że wynika to także z braku warsztatu. Trochę boję się opowiadań, bo bardzo dużo czytam i jest to dobra literatura - powieści Philipa Rotha, „Dzienniki” Iwaszkiewicza... To, jak Iwaszkiewicz opowiada o swoich stanach nie używając do tego rozmów, jest czymś tak niezwykłym, że brakuje mi odwagi. Oczywiście próbuję, ale na razie lepiej czuję się w dialogu. Wybieram dialog także dlatego, że oglądam beznadziejne polskie filmy z beznadziejnymi dialogami. Czasami sama muszę je wypowiadać i jakoś zmieniać. Nie mówię tutaj o serialach, bo to trochę inna szkoła i wiadomo, że widzowi trzeba coś dopowiedzieć, jeśli nie obejrzał wcześniejszego odcinka. Ale film rządzi się innymi prawami, a my po prostu nie umiemy opowiadać. Moim zdaniem genialny słuch na język i stylizację ma Masłowska. Nie jestem jej wielką miłośniczką, ale uważam, że ma ogromny talent i nieprawdopodobny słuch, a tego słuchu nie mają moim zdaniem w ogóle ludzie, którzy piszą scenariusze. Robimy beznadziejne rzeczy i beznadziejnie rozmawiamy ze sobą w kinie.\nJaki dobry polski film ostatnio pani oglądała?\nBardzo dawno temu duże wrażenie zrobił na mnie „Bezmiar sprawiedliwości” z genialną rolą Artura Barcisia. To w dobrym tego słowa znaczeniu film w amerykańskim stylu w sposobie opowiadania o polityce. Lubię też „Generała Nila”, a także „Vinciego” Machulskiego i w ogóle wszystkie jego filmy. Ach! Przepraszam, ostatnio absolutnie genialnym filmem jest „Dom zły” Smarzowskiego. Uważam, że to jeden z największych polskich reżyserów, który będzie potrafił opowiadać o Polsce i o Polakach w kontekście całego świata. Jego filmy mają to, czego brakuje innym polskim produkcjom: są mocno osadzone w naszych realiach, gdzie nie wstydzimy się naszej tożsamości, nie wychodzimy poza nią. A w większości filmów odżegnujemy się od niej. Gdy ogląda się filmy czeskie czy hiszpańskie, od razu wiadomo, gdzie one powstały. Lubię też film, który przeszedł dwa lata temu jakoś tak bez echa - „Lekcje pana Kuki” Darka Gajewskiego. Co prawda nie jestem fanką jego filmów, ale ten ma w sobie coś takiego, czym Darek wraca do swojej dobrej wrażliwości, którą miał w szkole: prześmiewcy, człowieka bardzo inteligentnego z dużym poczuciem humoru. Mam nadzieję, że będzie robił takie kino.\nPani opowieści zamieszczone w zbiorze „Klara” kojarzą mi się z dramatem bardzo specyficznym, bo z kabaretem, i to kabaretem literackim osadzonym mocno w grotesce, jak „Teatrzyk Zielona Gęś” Gałczyńskiego czy „Kabaret Kici Koci” Białoszewskiego. Czy to celowo budowane pokrewieństwo?\nWiele rzeczy, które w tych opowiadaniach napisałam, to trochę zasłona dymna, za którą się chowam.\nZa absurdem i groteską?\nTak, to mój sposób wypowiedzi, bardzo często robię to również w życiu.\nŚwiat Klary jest bardzo mały. Dlaczego ograniczyła go pani tylko do kilku osób i do życia przede wszystkim romansowego?\nJedyny konkret, który stosuję też jako obronę wobec mojego męża-dramaturga mówiącego, że w tym wszystkim jest strasznie duży bałagan: musiałam zawęzić ten świat i skoncentrować się na trzech-czterech postaciach. W innym przypadku przepadłabym, nie dałabym sobie rady. Myślę, że każdy z bohaterów ma tak duży bałagan, że taka liczba postaci zupełnie wystarczy.\nKtóry z bohaterów nie jest emocjonalnym popaprańcem?\nMyślę, że wszyscy są. Taką mam nadzieję (śmiech).\nCzy to, że na co dzień obcuje pani z dramaturgiem, ma jakiś wpływ na pani sposób myślenia o tworzeniu fabuły lub budowaniu postaci?\nTak, a wszystko to dzieje się na poziomie kłótni, dlatego, że on absolutnie nie rozumie mojej pracy „od tyłu”, w czym ma dużo racji. Nie ukrywam, że nie zgadzam się z wieloma rzeczami, bo moja niezgoda wynika z tego, że nie chcę lub nie potrafię pisać inaczej. Marek czytał uważnie wszystkie opowiadania i poprawiał je wyjaśniając, że spacja powinna być nie przed przecinkiem tylko po. I za każdym razem pytał, czy kiedykolwiek się tego nauczę. Zdarzało się, że czytał jakieś opowiadanie i mówił „Iza, ono nie ma końca”. Wtedy ja wpadałam w histerię i krzyczałam, że nie wszystko musi się kończyć, przecież życie nie ma końca, jest kołem i tak dalej. Po czym nie mogłam spać i dochodziłam do wniosku, że Marek rzeczywiście ma rację i dopisywałam coś, co było końcem. Bywały też momenty, że na stwierdzenie „To nie ma końca” odpowiadałam „I nie będzie miało!” (śmiech) Tak, Marek ma duży wpływ na moje próby pisarskie.\nWcześniej były też próby wokalne, brała pani udział w Przeglądzie Piosenki Aktorskiej, zdobyła pani nawet wyróżnienie i... i co dalej?\nWracałam wczoraj z dziećmi i mężem samochodem znad morza. Mój synek, który ma rok i miesiąc, uspokaja się, kiedy śpiewam mu „Autostop” Karin Stanek, to naprawdę jest bardzo dziwne. Nadia, moja córka, kiedy znów zaczynałam śpiewać „Jedziemy autostopem” mówiła „Mamo, proszę cię, błagam, skończ już, niech on lepiej płacze”. To a propos mojego śpiewania (śmiech). Mój udział w przeglądzie we Wrocławiu był szczerze mówiąc bardzo dziwny, ponieważ ze śpiewania zawsze dostawałam słabe oceny. Za to miałam bardzo dobrego profesora, genialnego kompozytora pana Hertla, który mnie namówił do udziału w przeglądzie i wybrał piosenki, które były absolutnie moje, więc mogłam nadrobić brak wokalu swoją interpretacją.\nW jakim sensie były to absolutnie pani piosenki?\nWydawało mi się wtedy, że nie mogę opowiadać historii, które nie są moje. W szkole grałam zawsze starsze od siebie kobiety, co doprowadzało mnie do szału. Grywałam matki i królowe, a nigdy jakiejś kurwy czy fajnej dziewczynki. Zawsze byłam stara, dojrzała i strasznie mnie to wkurzało. Teraz przechodzę przyspieszony kurs grania czegoś innego (śmiech). Ale wtedy wszystko role były takie ciężkie. I wydawało mi się, że mogę opowiadać tylko o sobie. Hertel wybrał mi na przykład piosenkę o dziewczynie z fabryki, która w domu ma sajgon, ale idzie do kina i ogląda filmy. I wtedy wydawało mi się, że to jest właśnie moje. Traktowałam wszystko bardzo osobiście. Później jeszcze parę osób namawiało mnie do śpiewania, nawet nagrałam na płytę zaprzyjaźnionej formacji dwie piosenki. Czasami chciałabym do tego wrócić, ale tak naprawdę jest tylko parę piosenek, które chciałabym zaśpiewać. Może kiedyś, na starość... (śmiech)\nA co najbardziej chciałaby pani zrobić nieco wcześniej?\nBardzo chciałabym zrobić swój film, chciałabym być dyplomatką, chciałabym jeździć po świecie i próbować różnych rzeczy, sprawdzać się w nich. Chciałabym mówić biegle w kilku językach i zostać na przykład ambasadorem w jakimś kraju, albo przynajmniej attaché kulturalnym i sprowadzać tam nasze filmy i teatry, a także robić tam filmy. Bardzo mnie kręcą zupełnie nowe rzeczy. Gdyby ktoś dzisiaj do mnie zadzwonił i powiedział, że mam zorganizować konferencję kardiochirurgów w Chinach, przy czym wcześniej muszę się nauczyć chińskiego i pewnych zasad marketingu, to natychmiast się zgodzę. Na przykład sporty ekstremalne kompletnie mnie nie kręcą, nie interesują mnie skoki ze spadochronem czy na bungee. Interesuje mnie kontakt z drugim człowiekiem i wyzwanie, czyli to, że musiałabym się nauczyć chińskiego i pojechać. Dlatego wybieram się do Francji na dwa miesiące. Muszę zarobić pieniądze, douczyć się francuskiego, może wystartować w jakimś konkursie na attaché kulturalnego na rok, dwa... Bardzo chciałabym wyjechać na dłużej. Nabrać dystansu, a także douczyć się czegoś. Cały czas mam przekonanie, że nie umiem tyle, ile bym chciała.\nCzy w takich wyzwaniach interesuje panią także to, że można trochę zmienić rzeczywistość?\nMoże nie tyle zmienić, co spróbować. Sprawdzić się w innych warunkach, poznać ludzi. Bardzo jestem otwarta na takie rzeczy i kompletnie się tego nie boję.\nCo dzieje się z pani scenariuszem filmowym „Czwarta godzina”, który zdobył nagrodę w konkursie Hartley Merril w 2004 roku?\nKompletnie nic, podobnie jak z drugim. Ale jestem taka, że jak się bardzo uprę, to przynajmniej staram się zakończyć sprawę na jakimś etapie. Tak się stało z moim drugim filmem, przy którym dopięłam wszystko na ostatni guzik, łącznie z tym, że odwiedziłam na Florydzie kompozytora, bo uparłam się, że to musi być on i nikt inny. I udało się! Za to nie udało się zrealizowanie filmu w Polsce. Wrócę do niego, ale myślę, że gros rzeczy, które robimy w kraju, zbyt długo nosimy w sobie. Jeżeli człowiek debiutuje filmem, którego scenariusz napisał pięć-sześć lat wcześniej, to jest to zgroza i projekt nie może się udać. Napisałam swój scenariusz trzy lata temu i dziś musiałabym tę historię zupełnie inaczej opowiadać. Przymierzę się do niej jeszcze, może w przyszłym roku, a jeżeli się nie uda, to zostawię ją i napiszę nową.\nKim jest muzyk, którego szukała pani na Florydzie?\nTo Clarence Clemons, stary Jamajczyk, saksofonista, który przez wiele lat grał w zespole z Brucem Springsteenem. Kiedyś słuchałam jego płyty jadąc z przyjaciółmi na Mazury. I to jest właśnie moja historia: jechałam rozklekotanym samochodem nad jezioro i pomyślałam, że napiszę film o nas, o naszym pokoleniu. O takich beznadziejnych ludziach jak ja (śmiech). Nie przeżywaliśmy stanu wojennego w tym sensie, że nie roznosiliśmy ulotek, pochodzimy najczęściej z małych miast i wywodzimy się z kręgów bardziej komunistycznych niż solidarnościowych, ale w dobrym tego słowa znaczeniu. Na przykład mój ojciec całe życie należał do partii, a gdy przyszły zmiany i wszystkich wyrzucali, on został, bo był lubiany przez ludzi. Nasi rodzice nie przeżyli wojny, więc z kolei nasze pokolenie nie miało jakichś bohaterskich odnośników w rodzinnych historiach.\nPokolenie bez mitologii?\nBez żadnej mitologii. To bardzo ciekawi ludzie i tacy popaprańcy.\nStąd wzięła się również blogowa Klara?\nWłaśnie stąd. Napisałam scenariusz, robiliśmy czytania i pozostał już tylko on - Clarence Clemons. Znalazłam jego adres mailowy na stronie i pisałam do niego przez rok, ale nie odpisywał. W międzyczasie pojechałam do Nowego Jorku, żeby się trochę poduczyć pracy z aktorem. Poszłam do nieszczęsnego Lee Strasberga, który okazał się beznadziejną szkołą, więc natychmiast się stamtąd wypisałam i poszłam na warsztaty do New York Academy, czytałam trochę Czechowa, którego uwielbiam, o technice aktora i chodziłam na kurs angielskiego razem z córką. Ponieważ Clemons nadal nie odpisywał, pomyślałam, że nie będzie miał ze mną tak łatwo, muszę go znaleźć. Zadzwoniłam do jego agentki i powiedziałam, że może mu się nie podobać historia, której treatment mu wysłałam, ale niech chociaż mi odpowie, że go to nie interesuje, ponieważ chcę wiedzieć przynajmniej, czy to przeczytał. Proszę sobie wyobrazić, że po dwóch dniach agentka się odezwała, że Clemons czeka na mnie na Florydzie. W czwartek miałam samolot do Polski, a we wtorek leciałam z córką do Miami. Clemons okazał się starszym genialnym Jamajczykiem, opowiedział mi całą historię swojego życia i obiecał, że napisze dla mnie wszystko, co chcę. Cały dzień u niego przesiedziałam. Dał mi swoje nagrania, oczywiście zastrzegając, że kiedy już dojdzie do realizacji filmu, trzeba będzie załatwić formalności. Takie rzeczy się zdarzają i dlatego wiem, że zrobiłam wszystko, co mogłam, jeśli chodzi o ten film. Być może tak to miało być, a może pojadę jeszcze do niego kiedyś w innej sprawie?\nPrzynajmniej z pomysłu na film wyrosła Klara...\nTak, myślę, że Klara wyrosła z rzeczy, które częściowo się spełniły, a częściowo nie.\nNa blogu pojawiły się już pytania, co dalej będzie się działo z Klarą? No i co z kotem?\nOczywiście będę jeszcze pisała blog, Klara już się nie pojawi, to jest jasne. Muszę jednak znaleźć na to jakąś formę.\nI nową bohaterkę?\nMyślę, że na nową bohaterkę jest jeszcze za wcześnie. Może będzie to rodzaj dialogu, może spróbuję odpowiedzieć na część komentarzy?\nKot żyje, pojechał z Klarą do Paryża i to jest jedyna pewna wiadomość.


Thunderbolts #171 - Avalon MarvelComics.pl\nAvalon » Serie komiksowe » Thunderbolts » Thunderbolts #171\n* Songbird , MACH V , Luke Cage\n* Doctor Dorcas\n• Thunderbolts uciekają przez czas, a Songbird... na wakacje!\n• Na Thaiti pewien naukowiec bierze na celownik Melissę Gold!\nWyspa Ryker. Jeden z więźniów wyrywa się i strażnicy nie mogą go spacyfikować. Chce rzucić się na naczelnika, ale skutecznie obezwładnia go Luke. Walker cieszy się, że go widzi. Mają problemy z personelem. MACH V i Songbird zostali wysłani na przymusowy zaległy urlop.\nMelisa jest na Thaiti. Obecność bohaterki budzi ogólną ciekawość. Jej pobyt w basenie przerywa kelner. Przyniósł telefon. Dzwoni Abe, który jest w swoim rodzinnym domu w New Jersey. Kobieta próbuje przekonać ją, aby do niej dołączył. Po skończeniu rozmowy kelner podaje jej drinka. To prezent od mężczyzny siedzącego przy barze. Facet wynajmuje turystom łodzie i oferuje bohaterce małą przejażdżkę. Ponieważ to niezłe "ciacho", Songbird zgadza się.\nPóźniej, oboje płyną przez ocean, aby dotrzeć do bezludnej wyspy. Melissa napawa się rajskimi widokami i błogim nieróbstwem. Na miejscu zamiast skorzystać z małej motorówki, aby dotrzeć na brzeg, Songbird zakłada swoją uprząż i przenosi swojego gospodarza na ląd. Para cieszy się swoim towarzystwem przez cały dzień i zasypia przy ognisku. Rano kobieta nurkuje w poszukiwaniu muszli. Widzi, jak jej partner rozmawia z jakąś dziwną istotą na brzegu. Nie zauważa ogromnej ośmiornicy, która zakrada się do niej od tyłu i ją porywa.\nSonbird odzyskuje przytomność w tajemniczym miejscu. Ktoś przewozi ją na łóżku szpitalnym. Ma wygolone pół głowy i bliznę na niej. Pilnuje jej mężczyzna, z którym tu przybyła. Podchodzi do niech jakiś mały potworek i chce jej przekleić jakiegoś pasożyta, który pomoże ją kontrolować. Niestety doktor tego zabronił. Mogło by to wpłynąć na efekt operacji mózgu. Lekarz właśnie do nich dołącza. Jego operacja umożliwi jej korzystanie ze swoich mocy bez głupich maszyn. Lekarzem jest dr. Dorcas, który w niedługim czasie uczyni z bohaterki jego poddaną. Jest on zafascynowany Melissą od dłuższego czasu. Teraz ma zamiar się zrelaksować w objęciach dwóch pięknych kobiet będących pod wpływem neuropijawek. Kiedy Sobgbird zostaje sama z mężczyzną, który ją tu zwabił, dowiaduje się, że on nie jest pod wpływem pasożyta. On to robi dla kasy. Kobieta traci przytomność.\nKiedy Melissa budzi się po raz kolejny, jakiś mały dziwny stworek wylizuje jej stopy. Mały próbuje uciekać, ale bohaterka każe mu zostać. O dziwo koleś wykonuje jej polecenie. Wydaje się być pod jej kontrolą. Z oporami, ale pomaga jej wyłączyć jej uprząż. Nagle zjawia się doktor. Zaczyna napawać się swoim zwycięstwem i snuć plany na przyszłość. Ku jego zaskoczeniu bohaterka nagle uwalnia się. Szaleniec nie wiedział, że kiedyś posiadała możliwość manipulowania ludźmi za pomocą swojego głosu. Kobieta przy okazji niszczy akwaria, w których były więzione inne stworzenia. Istoty rzucają się na swojego stwórcę.\n3 tygodnie później. Abe ląduje na wyspie. Trwają kolejne zamieszki. Luke stwierdza, że pomoc nie będzie konieczna. Więźniów zmiata potężna fala dźwiękowa. Songbird każe się wszystkim poddać.\n« Thunderbolts #170 Thunderbolts #172 »


Akcesoria treningowe piłkarskie | Sklep piłkarski R-GOL - str.5\nStożki, pachołki, oznaczniki pola (45)\nR-GOL Team (6)\n1… 4 5\nOferujemy profesjonalną siatkę na bramkę o wymiarach 7,5x2,5 metra. Polipropylenowa siatka bezwęzłowa. Siatka w kolorze biało - zielona. Cena za komplet 2 sztuki.\nSiatka na bramkę 7,5x2,5 (gr. 4mm gł. 2x2m, bezwęzłowa, biało-zielona)\nOferujemy profesjonalną siatkę na bramkę o wymiarach 7,5x2,5 metra. Polipropylenowa siatka bezwęzłowa. Siatka w kolorze biało - niebieska. Cena za komplet 2 sztuki.\nSiatka na bramkę 7,5x2,5 (gr. 4mm gł. 2x2m, bezwęzłowa, biało-niebieski)\nOferujemy Agility Trainer Pro – profesjonalny sprzęt dla wymagających sportowców. Trening z wykorzystaniem drabinek rozwija pracę nóg przy szybkiej zmianie kierunku biegu oraz umożliwia doskonalenie dryblingu i ucieczki przed przeciwnikami. Ogromnym atutem drabinki jest zastosowanie materiału…\nPrzyrząd do treningu SKLZ Agility Trainer Pro PERF-AGRE-001\nORLIK Rebounder to klasyczny rebounder z funkcją szybkiego składania i rozkładania na części tak, żeby zmieścił się w niedużą torbę, która jest w zestawie, łatwy do przenoszenia i przewożenia. Dzięki dodaniu 2 obciążników po 2kg zakładanych na ramę tylną produkt świetnie sprawdza się na ORLIKU i na…\nRebounder Yakima Orlik 100313\nChcesz zagrać w badmintona, siatkówkę czy tenisa? A może jesteś fanem niezwykle popularnej wśród piłkarzy siatkonogi? Dostępny w ofercie naszego sklepu zestaw Exit 3000 możesz bez problemu ustawić dostosować do swoich potrzeb, co pozwoli Ci nieustannie cieszyć się grą! Ten wielofunkcyjny zestaw u…\nEXIT Rapido Foot-Skills Trainer to sześciokątne boisko przeznaczone do treningu piłkarskich umiejętności. Sprawdza się podczas doskonalenia: - koordynacji i automatyzacji ruchów; - wyrabiania pamięci mięśniowej poprzez wielokrotne powtórzenia; - szybkości pracy stóp; - zwinności, dzięki możliwoś…\nPrzyrząd treningowy do piłki nożnej marki SKLZ (celność strzałów oddanych na bramkę w miejsca gwarantujące największe prawdopodobieństwo strzelenia gola) Bardzo łatwa w montażu i demontażu, a jednocześnie lekka i wytrzymała. Unikalny system napinania zapewnia sztywność oraz stabilność całej kon…\nPanna football to najnowszy trend w ulicznej piłce nożnej, który staje się coraz bardziej popularny wśród młodych ludzi! Panna znaczy po prostu "bramka". Można zostać strzelcem Panna jeśli uda się wymanewrować piłkę między nogami przeciwnika i utrzymać posiadanie piłki. Panna Arena można umieś…\nExit Panna Arena Round 488 cm 00043


Jesteś tutaj: Strona głównaKlamotyNamiot karpiowy Carp Spirit Air-8 Everest 1 Man\nDodano: 25.02.2019 13:31\nWyposażono go w wytrzymałą i trwałą siatkę antykomarową. Idealny na długie letnie dni i noce. Szkielet Air 8 jest w pełni kompatybilny z narzutą Winter Skin (sprzedawaną osobno). W ten sposób otrzymuje się dwuwarstwowy, oddychający namiot całkowicie odporny na deszcz i wiatr.\nWewnętrzna siatka antykomarowa o 100-proc. oddychalności w połączeniu z zimowym tropikiem zapewnia doskonałą izolację i całkowicie eliminuje kondensację wilgoci.\nSzkielet zbudowany z 4 żeber jest niezwykle mocny i stabilny, a wydłużone przednie żebro tworzy po założeniu narzuty mały przedsionek. Namiot ma również wysoki fartuch z nylonu 210D, zapobiegający przedostawaniu się wody i błota do wnętrza. Paski z rzepami do wędek, szpilki i torba transportowa są w komplecie.\nSugerowana cena detaliczna ok. 971 zł.\nTAGI:#carp spirit, #namiot karpiowy, #Air-8 Everest 1 Man, #namiot jednoosobowy, #normark polska


Minęły dwa tygodnie od naszego powrotu z Polski. Już się na nowo zaklimatyzowaliśmy, wdrożyliśmy w codzienne tutejsze życie i częściowo w projekty. Niektóre już trwały, tylko na czas wyjazdu zostały wstrzymane - plany browarnicze mojego męża czy też moja produkcja biżuterii. Pojawiają się też i nowe. Mniejsze i większe plany zmian i nowych działań. Ale po kolei ...\nZ Polski zawsze przywożę półprodukty do moich biżutów. Fakt że nie są one tutaj dostępne czyni moje produkty jeszcze bardziej wyjątkowe. Chociaż przyznaję, powoli pojawiają się podobne błyskotki ... docierają one nawet do Bloem J Trudno mi było jak dotąd się zorganizować pod kątem tworzenia biżuterii i jak pojawiała się wolna chwila podczas drzemki Franka to było i jest tysiąc innych, ważnych rzeczy do zrobienia, a wieczorami padałam, zmęczona. Ale od poniedziałku zamierzam nieco lepiej wszystko rozplanować i więcej podziałać w tym kierunku, zwłaszcza, że czas przedświąteczny jest idealny na zakup błyskotek, prawda? Przyda się nowy towar! Trzymajcie kciuki J\nPodobnie sytuacja wygląda z malowaniem, wieki już nie akwarelowałam, brakuje mi tego bardzo! Chodzi mi po głowie zaprojektowanie kartek świątecznych, więc nie ma co zwlekać! Z doświadczenia wiem, że warto się przełamać i wręcz czasami zmusić do działania, zamiast np. pójść spać. Często wtedy dzieje się magia... tylko co kiedy tak przyziemna potrzeba jak potrzeba snu i regeneracji bierze górę i i chęć fizycznego odpoczynku wygrywa?\nJak już coś nowego się zadzieje w temacie, dam znać! Jest chęć a to już coś, zwłaszcza, że w będąc w Pl, zakupiłam nowe farbki i już nie mogę się doczekać aż je wypróbuję!!!\nZ innych zmian domowych, w weekend planujemy przeorganizować nieco naszą sypialnię, będziemy mieć też łóżeczko docelowe dla Franciszka i będę mogła przygotować mu fajny kącik. Podczas wizyty w Pl, nasz Chłopczyk tak bardzo przyzwyczaił się do swojego wozu, że w nim teraz śpi, w dzień i w nocy! Nierzadko zasypia tylko przy bujaniu. A że my jestśmy fanami dzieci śpiących oddzielnie i samodzielnie – planujemy zacząć przyzwyczajać Frania do spania w łóżeczku lada dzień. Spanie dzieci to temat, wydaje mi się, dosyć kontrowersyjny. Ile rodziców tyle teorii. Myślę, że warto do niego wrócić w osobnym poście. W każdym razie, jak juz kącik będzie gotowy, z chęcią go obfotografuję i pokażę tutaj!\nNieco większe zmiany szykują nam się od nowego roku. Nie wszystko jest jeszcze dopięte na ostatni guzik, część istnieje tylko w formie luźnych planów. Jak tylko pojawią się konkrety, podzielę się nimi! Tymczasem, trzymajcie kciuki, aby wszystko się udało i poszło po naszej myśli!\nTeraz skupiamy się na najbliższym weekendzie. Na rano mamy zaplanowane z Ignacym spotkanie z jego (i moimi) koleżankami/ kolegami a po południu Mąż serwuje swoje piwo na przyjęciu weselnym, na które i my się wybieramy. Tak więc sobota szykuje się nam dosyć intensywna. Niedziela natomiast będzie spokojniejsza, rodzinna!\np.s. Właśnie zaczęło cudnie padać!!!\nEtykiety: back in Bloem Bloemfontein MY plany rodzinnie weekend


Dwubiegunowe Euro | Łódzki Sport\nArchiwum Piłka nożna Dwubiegunowe Euro\n23 lipca 2021 / 07:23\nEuro za nami. Ciekawy turniej, który po pandemicznej pustce trybun przypomniał, jak emocjonująco mogą wyglądać mecze. Piłkarze obdarowali nas dużą dawką adrenaliny, spektaklami ze zmiennym scenariuszem i napięciem trzymającym do ostatniej sekundy meczu.\nMam też jednak poczucie schizofrenicznej dwubiegunowości i wrażenie, że to turniej ją spowodował. Z jednej strony zjednoczone trybuny przy reanimacji Eriksena, wspólnota w obliczu zagrożenia śmiercią, ponad podziałami, sympatiami, łącząca obcych sobie ludzi.\nDramatyczne zdarzenie naocznie pokazujące, że piłka nożna jako dyscyplina to tylko zabawa dużych chłopców i dziewczynek, a ważne jest co innego.\nZ drugiej strony dantejskie sceny przed finałem, zdewastowany Londyn, dzicz wdzierająca się na stadion, tratująca ludzi (ojciec Maguire’a z połamanymi żebrami), bijatyki kibiców, pijaństwo, chlew i żenada. Tu widzimy postawę – finał ponad wszystko, ponad zdrowie, życie innych, wrogość i agresję. I to w wykonaniu widowni angielskiej, która na co dzień w lidze jest spokojna i karna jak baranki.\nCo jest przyczyną takiej zmiany? Czy to, że organizatorem jest UEFA a nie rodzima federacja? Czy wyjątkowość udziału w finale wyzwala w ludziach pokłady barbarzyństwa? Następnego takiego wydarzenia może prędko nie być, więc hamulce puszczają? Brak strachu przed karą? Premier League po takich wybrykach długo byłaby niedostępna dla zwyrodnialców, być może na zawsze.\nFinowie i Duńczycy zjednoczeni na oczach wstrzymującej oddech międzynarodowej widowni, w obliczu śmierci. I Anglicy usiłujący uszkodzić Włochów, zdewastować swoje miasto w festiwalu obrzydliwości i degrengolady.\nJakie było to Euro? Czy takie jak mecz Dania- Finlandia? Czy raczej jak finał? Czy zdarzenia te nie pokazują dwubiegunowości całego środowiska? Giorgio Chiellini jeden z bohaterów turnieju, z jednej strony jowialny, radosny, ściskający przy losowaniu Hiszpana Jordiego Albę jak rubaszny wujek, z drugiej strony bezpardonowo rzucający o ziemię chwytem za koszulkę Bukayo Sakę w finale.\nA może patrząc szerzej, wszyscy jesteśmy dwubiegunowi? Może to cecha ludzka, norma i trzeba ją zaakceptować i przejść nad nią do porządku dziennego? Czy może traktować te złe wydarzenia jako błędy i starać się je szybko naprawiać?\nOdpowiedź wydaje się prosta. Najbardziej boję się jednak sytuacji, gdy ktoś właśnie uzna, że skoro każdy błąd można naprawić, to właściwie nie ma ograniczeń, barier i zasad moralnych. Nie ma przeciwskazań dla błędów. Nie ma wstydu i odpowiedzialności.\nNiestety, świadomość nieprawdy takiego założenia przychodzi zazwyczaj razem z upodleniem, gdy na naprawę nie ma już szansy.\nPoprzedniCzy Widzew znów pobije rekord Polski?\nNastępnyW ŁKS-ie nareszcie zaufali młodym\nNie tylko łódzkim sportem człowiek żyje – typujemy wyniki Euro w BETFAN


poniedziałek 02-03-15, czytany: 50447 razy, autor: fyla\nDornan i Johnson nieźle nas nabrali dakota johnson 50 twarzy greya jamie dornan\nDakota Johnson / Fame/Flynet Oboje nie kryją, że praca na planie nie należała do łatwych. Na ekranie roiło się od nagości:\nŻona Dornana vs. jego partnerka z planu Greya - która wypadła lepiej na Oscarach\tOd której trudno oderwać wzrok?\tczytano: 3419 razy\nGdyby nie ta fryzura, Dakota Johnson byłaby królową Oscarów\tPiękna?\tczytano: 7034 razy\nDakota Johnson ZABIJA nowym wyznaniem o seksie z Jamie Dornanem\tNa pewno nie ma między nimi chemii?\tczytano: 22158 razy\nJamie Dornan o seksie w Nowym Obliczu Greya\tNa trzecią część musimy poczekać jeszcze rok.\tczytano: 12725 razy\n5 zasad, które wyznaje Dakota Johnson i dlatego wygląda BOSKO\tNiedługo docenią ją znawcy mody?\tczytano: 7158 razy


LEKsykon - Marihuana jako lek - ruszają badania w Poznaniu\n12:52 03 CZE 2015\nMarihuana jako lek - ruszają badania w Poznaniu\nW Szpitalu Klinicznym im. Heliodora Święcickiego UM w Poznaniu mają rozpocząć się pod koniec maja badania kliniczne leków wytwarzanych na bazie marihuany. Leki te mają być podawane dzieciom.\nBadania będą prowadzone u dzieci z dwoma typami ciężkiej, lekoopornej padaczki: zespołem Dravet oraz zespołem Lennoxa-Gastauta, i mają być częścią ogólnoświatowego projektu, którego celem jest znalezienie skutecznego leku.\nBadania potrwają od kilku do kilkunastu miesięcy. Chorym, na zmianę z placebo, będą podawane leki na bazie CBD, czyli jednego z dwóch składników marihuany. W przeciwieństwie do THC, nie ma on działania psychoaktywnego.\nmedyczna marihuanapadaczkabadania naukowemarihuana\nW ostatnim czasie zetknąłem się z nachalną i inteligentnie przygotowaną propagandą " znawców dietetyki" że lek z marihuany jest rewelacyjny na wiele schorzeń tylko lekarze stoja w opozycji do jego rozpowszechnienia jakoby dlatego by chronić swój monopol na leczenie lekami ( chemicznymi substancjami) chcąc czerpać z tego zyski. A domniemani " dietetycy- Heathy life style trener" idąc na przeciw potrzebom i w trosce o godne życie pacjenta są dobroczyńcami przynosząc chorym zdrowie i polepszając jakość życia sprzedają im marihuanę spreparowaną jako lek ( olej z konopi). Jest to podstępna i niezwykle groźna organizacja międzynarodowa , myśle że o strukturze mafijnej, której celem jest czerpanie miliardowych zysków ze sprzedaży narkotyków , tylko teraz legalnie jako super lek. Nie biorą oni odpowiedzialności za konsekwencje udowodnionej szkodliwości przy dłuższym zażywaniu marihuany i jej skondensowanych preparatów ( olej z konopi) powodującej zanik uczuć wyższych u człowieka tj. zdolność do współczucia, miłości, poświecenia, zdolnosci do odpowiedzialności za siebie i drugiego człowieka to co wyróżnia nas od świata zwierząt. Dlatego przestrzegam wszystkich którzy chcą eksperymentować z terapią ( czytaj zniewalaniem przez narkotyzowanie) marihuaną , jest to strasznie groźne i nieludzkie !!!!!! ps. jestem lekarzem który zetknął się z reakcjami u pacjentów po w/w terapii.


Zamów kuriera KurierNet - Wyślij przesyłkę - Kuriero.pl\nPrzeczytaj proszę poniższe uwagi i zdecyduj, czy chcesz zamówić kuriera.\nZamów kuriera KurierNet\nProszę przeczytaj poniższe uwagi i zdecyduj czy chcesz dokonać zamówienia.\nCenne uwagi, które mogą być dla Ciebie szczególnie ważne w procesie wyboru i zamawiania kuriera:\nPo kliknięciu przycisku „Tak, zamawiam” zostaniesz przeniesiony na stronę firmy kurierskiej. Sesja otworzy się w nowym oknie, dzięki czemu w każdej chwili możesz wrócić do informacji, które właśnie czytasz.\nNiektóre z firm kurierskich mogą wymagać uprzedniej rejestracji. Przycisk umożliwiający złożenia zamówienia jest zazwyczaj wyraźnie zaznaczony. Zamawiając kuriera będziesz potrzebował podać dane Nadawcy i dane Odbiorcy (imię i nazwisko, ulicę, numer domu, miasto, kod pocztowy, telefon kontaktowy), możesz zostać zapytany o masę przesyłki oraz ilość wysyłanych paczek. Podanie powyższych danych pozwoli na zgłoszenie Twojego zamówienia.\nNiektórzy brokerzy usług kurierskich umożliwiają dokonanie płatności poprzez szybki kanał internetowy. Zamówienie staje się ważne zazwyczaj po dokonaniu płatności. W przypadku tradycyjnych przewoźników płatności dokonuje się gotówką, najczęściej w chwili nadania przesyłki.\nSzczególnie warto sprawdzić w jakich godzinach funkcjonują kurierzy realizujący daną przesyłkę (w przypadku brokerów usługi również realizuje jeden z największych przewoźników).


Ucz się greckiego w swoim samochodzie\nUcz się greckiego w swoim samochodzie!\nDoskonała - 430 Recenzje\n1 płyta CD w języku greckim i polskim\nPłyta CD w języku greckim i polskim\nNaucz się słówek w języku greckim\nNaucz się zwrotów oraz słownictwa w języku greckim\nNaucz się greckiego w swoim samochodzie\nUcz się greckiego w swoim samochodzie, naucz się podstawowych greckich słów i zwrotów.\nZacznij uczyć się greckiego już dziś. Pobierz grecko-polskie pliki audio i ucz się podczas joggingu, ćwiczeń, dojazdów do pracy, gotowania lub spania. Pliki MP3 można skopiować na smartfona lub iPada (przez iTunes).