Lexar Workflow, czyli jak sobie poradzić z powodzią zdjęć (test) | Fotoblogia.pl\nDla fotoreportera liczenie w tysiącach strzelonych w ciągu dnia zdjęć jest rzeczą zwyczajną. Siada się później przed komputerem, zgrywa je, kataloguje, selekcjonuje. Normalka. Gorzej, gdy w terenie pracujemy na 2-3 aparaty, w każdym mamy po dwie karty i trafia nam się pół godziny przerwy między obfotografowywanymi wydarzeniami. Pół godziny, podczas których musimy przelać masę zdjęć do laptopa, jakoś tam uporządkować i zadbać o backup. Przy tym musimy mieć jeszcze pewność, że żaden plik nam nie umknął i bez obaw możemy za chwilę po raz kolejny wykorzystać opróżniane właśnie karty pamięci.\nJak to rozegrać? Zgrywać kablem prosto z aparatu – raczej nie. Przeważnie odbywa się to wolno, no i istnieje ryzyko awarii aparatu / karty. Rzecz podobno tylko teoretyczna, przez niektórych uważana za miejską legendę, niemniej spora część fotografów woli dmuchać na zimne. W podejściu klasycznym korzysta się więc z dwóch, trzech czytników kart podpiętych pod gniazda laptopa. Czasem trafić można na czytniki łączone szeregowo, co zmniejsza ilość plączących się kabli.\nPomysłem na systemowe rozwiązanie problemu jest Lexar Workflow. To stacja dokująca, czy też baza, z czterema gniazdami / wnękami, które możemy wypełnić dedykowanymi „wkładami” w dowolnej ich kombinacji. Owych wkładów jest dziewięć typów, sześć z nich to czytniki kart pamięci, trzy, to co innego – szczegóły za chwilę. Stację dokującą podłącza się do komputera poprzez łącze USB (3.0) albo Thunderbolt. Dla pełnej swobody działania i uniwersalności (pecet, Mac) wybrać warto wersję bazy HR2 posiadającą gniazda obu standardów. Gdy wystarcza nam samo USB, kupmy znacznie tańszą HR1: 250 zł w porównaniu z 870 zł – różnica naprawdę spora. Te i dalej podawane ceny pochodzą z tańszych polskich sklepów internetowych.\nW gniazdach możemy umieszczać następujące czytniki kart pamięci (numerki z listy odpowiadają tym na zdjęciu powyżej):\n1. CFR1 – dla kart CompactFlash, standard UDMA7. Widać, że gniazdo jest wysokie, a to oznacza możliwość korzystania z kart typu I i II (czyli chudych i grubych). Te drugie, to obecnie już chyba nieczęste zjawisko, ale taka wsteczna kompatybilność cieszy. Podoba mi się też duża głębokość slotu na kratę. Mam na myśli długi odcinek, który przy wkładaniu musi pokonać karta CF, zanim dotrze do styków. To bardzo ważne, gdyż ułatwia ustawienie otworów w karcie na wprost pinów. W „płytkich” czytnikach karta może być jeszcze nie w osi, bądź przekrzywiona, więc ryzykujemy pogięcie pinów czytnika. (Cena: 110 zł)\n2. XR2 – dla kart XQD. Oczywiście w standardzie 2.0. (Cena: 250 zł)\n3. CR2 – dla kart CFast (też standard 2.0) z dodatkowym łączem Thunderbolt. (Cena: 500 zł) W ofercie Lexara jest też CR1 posiadający wyłącznie gniazdo USB. (Cena: 160 zł)\n4. UR2 – z trzema slotami dla kart Micro SD (standard UHS-II). Po co fotografom Micro SD? Przyda się. To w końcu standardowa pamięć tabletów, smartfonów, kamer sportowych, a czasem ich też się używa i bywa, że trzeba je szybko opróżnić. Po drugie, coraz więcej fotografujących, zamiast kart SD, używa w aparatach Micro SD poprzez adapter. Powodem jest możność wykorzystania tych kart zarówno w cyfrówce, jak i w innym sprzęcie, ale też niezbyt duża wytrzymałość mechaniczna kart SD. Lubią się one rozwarstwiać, a suwaczki blokady zapisu odpadają. Taka awaria czasem tylko utrudnia fotografowanie / odczytanie karty, ale bywa, że i uniemożliwia. Jeśli natomiast taka przygoda zdarzy się adapterowi, to wyciągamy z niego kartę, a adapter wyrzucamy do kosza. Trzeba tylko pamiętać, by mieć drugi w zapasie. (Cena: 240 zł – czytnika Micro SD, a nie adaptera)\n5. SR2 – dla kart SD. Oczywiście trzyma standard UHS-II. Szkoda że w tym wkładzie nie spróbowano upchnąć dwóch slotów na karty. W UR2 (Micro SD) zmieściły się trzy. (Cena: 100 zł)\nOprócz czytników, gniazda mogą wypełnić także:\n6. UH1 – HUB 2×USB 3.0. Pozwala podłączyć pendrive, dodatkowy czytnik kart lub urządzenie, z którego / na które chcemy zgrać dane. Albo naładować akumulator smartfona. (Cena: 150 zł)\n7. DD512 – dysk SSD 512 GB. 5 LEDów sygnalizuje stan wypełnienia dysku. (Cena: 650 zł) Drugim dostępnym jest DD256 o pojemności 256 GB. (Cena: 450 zł) Zdecydowanie brakuje większego, czyli DD1000, ale jego pojawienie się to pewnie tylko kwestia czasu.\nOczywiście możliwe są dowolne kombinacje wkładów w poszczególnych wnękach. Same czytniki (różnych albo jednego typu), czytniki plus dysk (dyski) albo HUB USB – każdemu według potrzeb. Wszystkie wkłady mają gniazdo USB 3.0, przez które łączą się bezpośrednio ze stacją dokującą. Ale też, kupując każdy wkład, w komplecie otrzymujemy kabel USB. Dzięki temu, w razie potrzeby, możemy używać wkładów pojedynczo, bez bazy, podłączając je kablem do komputera. Rzecz przydatna, gdy nie potrzebujemy większego zestawu czytników, a tylko jednego. Czy też chcemy używać wyłącznie dysku zewnętrznego. Jak pewnie zauważyliście w opisach wyżej, wkład CR2 (do kart CFast) wyróżnia się dodatkowym łączem Thunderbolt. To jego zaleta, gdyż jako jedyny może być samodzielnie połączony z „thunderboltowym” komputerem – odpowiedni kabel w komplecie. Reszta wkładów wyłącznie przez USB.\nKupując Workflow, otrzymujemy także dwie zaślepki na niewykorzystywane gniazda pozwalające zabezpieczyć je przed kurzem. Natomiast z każdą "wkładką" dostajemy silikonowy kapturek osłaniający ją i jej sloty podczas transportu. Zasilacz oczywiście też jest w komplecie.\nCzyli co, wypełniamy gniazda bazy potrzebnymi wkładkami, łączymy ją z komputerem i jazda? Niestety, tak łatwo nie jest. Problem stanowi wydajność prądowa gniazda USB w kompie. 900 mA to za mało, by „pociągnąć” taki kombajn, więc potrzebny jest oddzielny zasilacz. Otrzymujemy go w komplecie ze stacją bazową, ale jest to zasilacz sieciowy, a nie akumulatorowy, więc przywiązuje nas do gniazdka w ścianie. No, to już mi się nie podoba, bo mocno ogranicza mobilne użycie lexarowego Workflowa. Ale ten problem oczywiście da się rozwiązać. O tyle łatwo, że napięcie zasilające wynosi 5 V, czyli aż się prosi, by skorzystać z banku energii, oczywiście z odpowiednim kabelkiem-przejściówką. Bank powinien należeć do tych solidniejszych, wziąwszy pod uwagę, że firmowy zasilacz ma moc 20 W. Może taki jak ten? LINK\nTo rozwiązanie na już, ale widzę też dwa docelowe rozwiązania systemowe. Pierwszym jest dedykowany Power Bank w formie wkładki do gniazda stacji bazowej. Pomysł drugi, to stworzenie przez Lexara możliwości korzystania z najnowszego standardu USB, czyli USB-C. W wersji „klasycznej” potrafi on przekazać moc 15 W, co mogłoby wystarczyć. Potrzebny tylko odpowiedni kabel, no i oczywiście musimy mieć komputer z gniazdem USB-C.\nTył Workflowa HR1 z gniazdami USB i zasilania. W wersji HR2 dochodzi gniazdo Thunderbolt.\nDobra, problem zasilania „rozwiązany”. Jeszcze jakieś są? Nie, ja na żaden się nie nadziałem. Pod względem mechanicznym i ergonomicznym wszystko funkcjonuje tak jak trzeba. Wkładki wchodzą w gniazda z odpowiednio komfortowym, ale nie za dużym, luzem, nie da się ich włożyć odwrotnie, czyli do góry nogami. Sloty kart też nie sprawiają kłopotów, o prawidłowej konstrukcji slotu CF już napisałem. „Programowo” też bez problemów. Workflow odnalazł się szybciutko zarówno w Windows 7, jak i 10, a oba systemy reagowały natychmiast na wymianę wkładek w bazie.\nW ramach testu sprawdziłem szybkość zrzucania zdjęć z kart pamięci na dysk laptopa oraz na SSD w stacji bazowej. Przygotowałem dwie 8-gigabajtowe paczki zdjęć z 24-megapikselowej cyfrówki: jedną składającą się z RAWów, drugą z zestawów RAW+JPEG. Wykorzystałem najszybsze karty Lexara trzech typów: SD, CF i XQD. Katalogowo najlepiej prezentuje się XQD z teoretyczną maksymalną szybkością odczytu danych 440 MB/s (2933×). SecureDigital to już „tylko” 300 MB/s (2000×), a CompactFlash prezentuje 160 MB/s (1066×). Ciekawe, że ten najszybszy przez lata – i najbardziej profesjonalny – standard kart pamięci, aż tak nie dostaje młodszym konkurentom.\nWyniki testu zawarłem w tabelce poniżej. Na jej górze umieściłem wyniki testu referencyjnego, czyli szybkości odczytu danych z karty SD w firmowym czytniku Lexara włożonym bezpośrednio do gniazda USB 3.0 laptopa.\nCiekawe, że firmowy samodzielny czytnik USB 3.0 Lexara działa wolniej niż czytnik Workflow. Niewiele wolniej, ale jednak. Warto wiedzieć. Ale przez ten czytnik RAWy i RAW+JPEG ściągają się tak samo szybko. Natomiast, gdy używamy czytników z Workflow, same RAWy znajdują się na dysku o 6–10 % wcześniej.\nGdy zdjęcia zapisujemy na twardym dysku laptopa, szybkości transferu nie zachwycają. Nie ma mowy nie tylko o 400 MB/s, ale nawet 160 MB/s najwolniejszej karty (CF) są bardzo dalekie od realiów. Czyli okolic 50–60 MB/s. Oj, wolniutko! A, że szybkości wszystkich typów kart są zbliżone do siebie, podejrzewać należy, że wąskim gardłem nie są one, a najprawdopodobniej sam dysk. Żeby było ciekawiej, karta teoretycznie „najszybsza”, czyli XQD, oddaje zdjęcia wolniej niż SD.\nZnaczna poprawa sytuacji nastąpiła przy próbach kopiowania zdjęć z kart pamięci na dysk SSD w kieszeni Workflowa. Znaczna, bo 2,5–3 krotna, choć do swych teoretycznych możliwości zbliżyła się jedynie karta CF. Pozostałym daleko do 300, czy też 440 MB/s. Tym razem najszybsza XQD wypadła najlepiej, ale SD, która teoretycznie jest półtorakrotnie wolniejsza, przegrywa jedynie o kilka procent. A z CompactFlasha zdjęcia spływają o kolejne kilkanaście procent wolniej, pomimo że katalogowo jest on aż dwukrotnie wolniejszy od Secure Digital.\nWidać więc wyraźnie, że w wypadku zgrywania zdjęć z kart pamięci, teoretyczna szybkość samej karty ma niewielki wpływ na rzeczywistą szybkość przelewania zdjęć. Znacznie istotniejsza jest kwestia, na jaki nośnik zdjęcia zapisujemy docelowo. Przewaga SSD umieszczonego w kieszeni Workflow jest ogromna. Jeśli więc zależy nam na jak najszybszym sczytywaniu zdjęć, zwracajmy uwagę przede wszystkim na możliwości nośnika docelowego, a nie wyjściowego.\nKażda z wkładek Workflowa ma w podstawie gumową ramkę-stopkę zapobiegającą ślizganiu się, gdy używana jest samodzielnie. Na podobnej, choć większej stoi stacja bazowa. Na zdjęciu widzimy tył czytnika kart CFast CR2 — jedynego, który oprócz gniazda USB ma też Thunderbolt. Dzięki niemu może być podłączany bezpośrednio do komputera z takim złączem.\nTyle wydobyłem z Workflowa Lexara podczas samodzielnego jego użytkowania. Nie trafiło mi się w tym czasie żadne zlecenie godne jego wykorzystania, czyli wypróbowania go w praktyce rzeczywistej, a nie testowej. Postanowiłem więc sięgnąć do doświadczeń człowieka, który Workflowa używał „naprawdę”.\nNa temat swej workflowowej praktyki zechciał ze mną pogadać Adam Nurkiewicz, fotoreporter sportowy, założyciel i właściciel Agencji Fotografii Sportowej Mediasport.\nFotografia sportowa, to ze (współczesnej) definicji mnóstwo aparatów na szyi i mnóstwo, mnóstwo zrobionych zdjęć. Adam dawniej do ich zgrywania na laptopa wykorzystywał dwa lexarowe czytniki kart pamięci, dające się połączyć szeregowo, lecz to rozwiązanie nie w pełni go satysfakcjonowało. Niby FireWire dawał przyzwoity transfer, a zestaw czytników można było rozbudować do czterech, ale ta ilość kabli… Cztery czytniki to wcale nie za dużo, gdyż Adam na dużych imprezach czasami pracuje trzema aparatami i ma zwyczaj równoległego zapisu zdjęć na dwie karty pamięci. Nie bardzo wiedział, jak rozegrać temat i wtedy właśnie Lexar wprowadził na rynek Workflowa. Rozwiązanie bardzo Adamowi pasujące, bo może włożyć jednocześnie 4 karty i przelać ich zawartość do 4 folderów. Słowo klucz to „jednocześnie” – nie ma wachlowania kartami, pamiętania, co na której jest, która już sczytana, a która nie itd. Druga rzecz, to prędkość zapisu na dysk SSD Workflowa. Adam też dostrzega, że odbywa się to znacznie szybciej niż na HDD (Maca przez Thunderbolt). Sprawdził też coś, czego ja nie zrobiłem w swoim teście: sprawność zapisu na dysk zewnętrzny. On również jest wolniejszy niż na SSD włożony w Workflow. Kolejną, zauważoną przez niego korzyścią, jest możliwość użycia poszczególnych modułów pojedynczo. Na jakiś „mniejszy” reportaż może zabrać jeden albo dwa czytniki, czy też czytnik oraz SSD, i korzystać z nich bez łączenia w zestaw. Zaletą jest wówczas brak konieczności podłączania się do zewnętrznego zasilania, czyli możliwość użycia nie tylko przy biurku w centrum prasowym. A propos, Adam nazwał Workflow akcesorium biurkowym, i to nie tylko z powodu owego zasilania z gniazdka. Również dlatego, że nie jest ono małe. Masa niemal kilograma (po wypełnieniu gniazd), 20 cm wysokości, 11 cm szerokości i 12 cm głębokości (z włożonymi kartami) – sporo! I jeszcze jedno: o ile przy biurku wygodnie się z niego korzysta, o tyle w warunkach bardziej spartańskich, już nie. Adamowi brakuje jakiegoś systemu mocowania Workflowa, by łatwo go było obsługiwać jedną ręką, bez konieczności przytrzymywania drugą. Zwykły czytnik da się przykleić do czegokolwiek taśmą, ale z Workflowem już tak dobrze nie ma. Coś jeszcze: niedoszacowanie potrzeb i możliwości. Chodzi o liczbę gniazd USB w HUBie. Co to za rozmnażanie, gdy z jednego na wejściu otrzymujemy zaledwie dwa na wyjściu? Przecież można by ustawić je pionowo, a nie poziomo, i wówczas zmieściłyby się może nawet 4. Adamowi, pracującemu na Macu, bardzo by się to podobało: na jednym Thunderbolcie „powiesić” 3 czytniki i jeszcze zyskać 4 gniazda USB 3.0.\nSzukając jakiegoś zdjęcia ilustrującego pracę Adama z Workflowem, trafiłem na takie. Wykonane zostało podczas Mistrzostw Świata w Lekkiej Atletyce w 2015 r. No, może tego Workflowa tam niezbyt dużo, ale jednak jest. Mniej spostrzegawczych wspomagam strzałką.\n(© Adam Nurkiewicz)\nW sumie i mnie i Adamowi, Workflow przypadł do gustu. Mnie, co prawda, bardziej teoretycznie, bo takie urządzenie bardzo rzadko byłbym w stanie wykorzystać. Ale zarówno koncepcja, uniwersalność i elastyczność, zasługują na pochwały. Trochę mniej cena. Ale po pierwsze, jest to akcesorium dla profesjonalistów, a oni wiedzą, że użycie Workflowa im się opłaci. Po drugie, ten — powiedzmy - tysiąc złotych za skompletowany zestaw, można wydawać etapami. Najpierw na przykład dwa czytniki, potem SSD, na końcu stacja bazowa. Wydatek będzie wówczas mniej bolał. Mnie osobiście bardziej boli problem zasilania. Jasne, są banki energii, ale byłoby świetnie gdyby Lexar zaprojektował własny, dedykowany bank, wkładany do wnęki Workflowa. Znacznie łatwiejszą do zrealizowania poprawką byłaby dodatkowa wkładka z czterema gniazdami USB. Z pewnością nie tylko Adam by się z niej ucieszył.\nkonieczność korzystania z gniazdka\nLexarKarta pamięciThunderbolt 3Karty SDKarta CFXQDCompact Flash\nRecenzja Nikona D5000 z obiektywem 18-55mm VR Canon EOS 200D - najlżejsza lustrzanka z odchylanym ekranem w naszych rękach Canon EOS 7D Mark II - specyfikacja i pierwsze wrażenia [wideo] Olympus OM-D E-M1 Mark II - najszybszy na rynku [test] ASUS Transformer T100HA w podróży fotografa Nikon D5200 - mała wielka lustrzanka [wideotest] Vanguard VEO 235AB - statyw na lekko [test] Sigma 20 mm F1.4 DG HSM - zdjęcia przykładowe Zabraliśmy Lumixa GH2 na wideotesty w terenie [wideo] Test: Nikon Coolpix L100 - duży zoom dla każdego! Sony A6000 - solidny bezlusterkowiec w rozsądnej cenie [test] Canon EOS-1D X Mark II - test najszybszej lustrzanki na świecie


projekt domu C355 Mistrzowski - Murator projekty\nStrona Główna Domy Wszystkie domy Mistrzowski\n2 łazienka 4,6 m²\n4 jadalnia 7,6 m²\n7 łazienka 6,2 m²\n8 korytarz 14,0 m²\n10 sypialnia 11,2 m²\n11 kotłownia 6,3 m²\n12 taras 52,3 m²\nPowierzchnia netto 122,3 m2\nPowierzchnia całkowita 155,0 m2\nWymiary działki 21,60 x 22,50 m\nEP 27,78 kWh(m2·rok)\nBiały i szary tynk, klinkier, drewno i blacha to elementy elewacji składające się na ,,Mistrzowski’’ obraz tego domu. Dom jest parterowy i bardzo czytelnie podzielony na część dzienną i prywatną. Część dzienna to kuchnia, jadalnia i salon, które razem tworzą jedną przestrzeń. W jadalni zwraca uwagę duże, narożne okno a w salonie kominek oraz przeszklenie z przesuwnymi drzwiami prowadzącymi do ogrodu. Uzupełnieniem tej części jest łazienka z prysznicem. Natomiast gdy po wyjściu z przedsionka skręcimy w prawo znajdziemy się w strefie prywatnej. Jest ona tak zorganizowana, że jeśli zdecydujemy się na wstawienie drzwi na początku korytarza całkowicie oddzielimy ją od reszty domu. Trzy sypialnie (najmniejsza z nich ma ponad 11 mkw.\n) i naprawdę duża łazienka to azyl dla czteroosobowej rodziny. Wprawdzie w projekcie formalnie nie ma garderoby, ale warto zauważyć, że w korytarzu jest miejsce na szafy o łącznej długości ponad 3.5 m. Dla domowników i ich gości dostępny jest też taras, na który można wyjść z salonu oraz największej, małżeńskiej sypialni.\nŁawy fundamentowe żelbetowe szerokości 50-60 cm, wysokości 30 cm (68,90 mb) 10,69 m3\nŚciany fundamentowe bloczek betonowy 25 cm + 2x roztwór asfaltowy obustronnie + styropian 20 cm 44,06 m2\nbloczek betonowy 25 cm + 2x roztwór asfaltowy obustronnie 17,27 m2\nŚciany zewnętrzne murowane, dwuwarstwowe: pustak ceramiczny poryzowany 25 cm + styropian 20 cm i tynk wewnętrzny 166,63 m2\nŚciany wewnętrzne murowane: pustak ceramiczny poryzowany 25 cm + tynk obustronnie 48,90 m2\nmurowane: pustak ceramiczny poryzowany 11,5 cm + tynk obustronnie 75,62 m2\nRazem: 124,52 m2\nPodłoga na gruncie podsypka piaskowa 25 cm + beton 10 cm + 2x folia + styropian 15 cm + folia + szlichta betonowa 6 cm + wykończenie podłogi 122,34 m2\nStrop gęstożebrowy 24 cm + folia paroizolacyjna + styropian 30 cm i tynk wewnętrzny 141,53 m2\nKonstrukcja dachu drewniana (krokwiowa) + łaty i kontrłaty 7,95 m3\nPokrycie dachu blacha + mata strukturalna + deski lub płyta osb 2,5 cm + folia paroprzepuszczalna 185,14 m2\nElewacja tynk cienkowarstwowy 84,86 m2\npłytki klinkierowe 86,08 m2\nRazem: 170,94 m2\nOkna i drzwi balkonowe PCV lub drewniane o powierzchni do 2 m2 (5 szt.) 4,56 m2\nPCV lub drewniane o powierzchni od 2 m2 (6 szt.) 24,44 m2\nRazem: 29,00 m2\nRazem (1-3): 154 000 zł\nProjekt domu o podobnej powierzchni i progamie funcjonalnym, dostępny również w wersji z wentylacją mechaniczną (EC350)\nProjekt domu o podobnej powierzchni i progamie funcjonalnym z jednostanowiskowym garażem


MAMA W GLANACH - blog dla alternatywnych rodziców!!! \_m/: Nie straszcie nami dzieci!!!\nNie straszcie nami dzieci!!!\nOpowiem wam sytuację, która przytrafiła mi się wczoraj rano.\nCzekając na moją prywatną szoferkę (Aniu pozdrawiam, bo wiem, że czytasz;)) zauważyłam, że chodniczkiem idzie pani Babcia. Pani Babcia usiłuje - to dobre słowo - prowadzić swoją 1,5 roczną wnuczkę Zuzię, która wybitnie woli chadzać swoim własnym tempem i własną drogą. Stoję po drugiej stronie ulicy. Mam na sobie zwykłą, prostą, długą i oczywiście czarną suknię, oraz torbę z pajęczyną. Żadnego outfitu rodem z Castle Party, żadnego szatana.\nPani Babcia koniecznie chce, żeby mała Zuzia szła tam, gdzie ona chce. Bezradnie patrzy na mnie, uśmiecha się głupkowato, jej wzrok mówi "Nie, ja sobie świetnie radzę, wcale nie ciągnę jej za mocno za rączkę". Zuzia wybitnie NIE CHCE tuptać dalej, chce pooglądać mróweczkę. Co mówi Pani Babcia?\n- Chodź Zuziu prędziutko, bo cię ta czarna pani zabierze!\nCo robi "czarna pani"? W myślach każe się cieszyć Pani Babci, że stoi po drugiej stronie ulicy. Wścieka się i głośno mówi, że nie życzy sobie straszenia dziecka swoją osobą. Pani Babcia śmieje się "Haha, no wie pani, to taki żart". "Czarna pani" jednak jest osobą wybitnie pozbawiona poczucia humoru w takich sytuacjach. Wybitnie. Twardo żąda, aby taka sytuacja się więcej nie powtórzyła, bo to wstyd, żeby tak się zachowywać w tym wieku. Pani Babcia odchodzi z głupim uśmieszkiem porażki dalej usiłując prowadzić Zuzię. Podjeżdża prywatna szoferka.\nDo jasnej ciasnej, ludzie, opanujcie się!!!\nCzujecie się lepiej, strasząc swoje dzieci, wnuki? Tylko dlatego, że pani ma czarną sukienkę? Genialna lekcja tolerancji.\nAutor: Ragana dodała 19:33\nEtykiety: Z pamiętnika mamusi, Z życia wzięte


POCO M4 5G to Redmi Note 11E w innej obudowie? | MIUI Polska\nPOCO M4 5G to Redmi Note 11E w innej obudowie?\nMIUI Polska > Aktualności > CoNowego > POCO M4 5G to Redmi Note 11E w innej obudowie?\nKacper Skrzypek - 15 marca 2022\nDziś wydane zostało oficjalne oprogramowanie MIUI dla zaprezentowanego dwa tygodnie temu w Chinach modelu Redmi Note 11E. Dzięki niemu wiemy już, pod jakimi innymi nazwami należy się spodziewać tego smartfona na innych rynkach.\nZ uzyskanych przeze mnie informacji wynika, iż będą to nazwy:\nRedmi 10 5G,\nRedmi 10 Prime+ 5G,\nPOCO M4 5G.\nTo, że właśnie takie nazwy odnalazłem w kodzie, nie oznacza, że wszystkie z nich będą miały umocowanie na przykład w Europie. Prawdopodobne jest jednak, że przynajmniej dwie z omawianych nazw mogą się u nas pojawić (zakładając, że w Europie będą dwa modele: 22041219G i 22041219PG, jednym z nich może być Redmi 10 5G, a drugim właśnie POCO M4 5G; Redmi 10 Prime+ 5G jest raczej przeznaczone na Indie). Zera znajdujące się w kodzie są spowodowane tym, że Xiaomi celowo zaciemnia kod aplikacji, aby utrudnić ich analizę i wyciek m.in. tych informacji.\nSkoro omawiane nazwy dzielą oprogramowanie, będą też w dużym stopniu dzielić specyfikację: ekran 6,58 cala Full HD+, procesor Mediatek Dimensity 700, baterię 5000 mAh czy aparat 50 Mpx. Kiedy zostaną one wydane? Najpewniej niebawem — myślę, że powinniśmy się tego spodziewać w ciągu najbliższych kilku miesięcy.\nPolskie ceny POCO F4 i X4 GT ujawnione przed premierą\nRedmi Note 11T Pro/+ z datą premiery Dwa modele certyfikowane przez TENAA. Redmi Note 12 blisko? Redmi Note 10T – kolejny model wyłącznie dla Japonii Redmi Note 11 Pro+ 5G, Redmi Note 11S 5G i Redmi 10 5G – po premierze\nPOCO M4 5G rebrand Redmi 10 5G Redmi Note 11E 5G\nXiaomi MIX 5 zauważony w testach Geekbench\nXiaomi 12, Xiaomi Watch S1 i Xiaomi Buds 3T Pro na rynku globalnym


Absolwent w Wielkopolsce. Z nowym projektem „Podaj Dalej” wchodzi w nowy rok - Wiadomości lokalne Konin\nAbsolwent w Wielkopolsce. Z nowym projektem „Podaj Dalej” wchodzi w nowy rok\nAktywizacja absolwentów z niepełnosprawnością z Wielkopolski – z takimi działaniami Fundacja im. Doktora Piotra Janaszka „Podaj Dalej” rozpoczyna nowy rok! Projekt skierowany jest do absolwentów szkół wyższych poszukujących pracy, którzy chcą zrealizować swoje plany zawodowe.\nW Fundacji absolwenci mogą liczyć na bezpłatne konsultacje z doradcą zawodowym, coachem i trenerem pracy. W ten sposób mogą zdobyć dodatkowe umiejętności, otrzymać płatny staż i zatrudnienie. – Każdy z absolwentów może skorzystać ze szkolenia dopasowanego do wymogów potencjalnego pracodawcy, runku pracy czy specyfiki danego zawodu, by zwiększyć swoje szanse i utrzymać się na stanowisku pracy. Osoby mające aspiracje aby rozpocząć działania na własną rękę i otworzyć własną działalność otrzymają kompleksowe wsparcie przez okres 6 miesięcy a także wsparcie finansowe – informuje Joanna Obiała-Jaskuła z Fundacja im. Doktora Piotra Janaszka „Podaj Dalej”.\nFundacja uruchomiła również bezpłatne konsultacje dla pracodawców, chcących przygotować osoby po studiach do pracy na konkretnym stanowisku pracy, a także dowiedzieć się o możliwościach dofinansowań przy zatrudnianiu pracownika z niepełnosprawnością.\nWsparcie dla absolwentów możliwe jest dzięki dofinansowaniu ze środków PFRON i 1 procent Fundacji „Podaj Dalej”.\nWięcej informacji można znaleźć na stronie Fundacji „Podaj Dalej”.\nKonin absolweny fundacja Podaj Dalej


Obecny czas to Pią 5:14, 24 Wrz 2021\nWspaniałe miejsce do wypoczynku, prowadzenia rozmów i zawierania nowych znajomości. Tutaj można również wyprowadzać swojego pupila na mały spacer.\n7 13487 Czw 21:18, 24 Mar 2011\nZnajduje się tu mnóstwo sklepów. Każdy znajdzie coś dla siebie. Z pewnością nikt nie wyjdzie stąd z pustymi rękoma.\n3 3 Pon 1:47, 21 Mar 2011\nTutaj możesz zaprowadzić swoją sympatię na romantyczną randkę, ale równie dobrze możesz się tutaj świetnie bawić w gronie przyjaciół. Od eleganckich wielogwiazdkowych lokali, po mało zachęcające spelunki.\n4 3506 Sob 16:50, 19 Lut 2011\nPalm Beach to małe, urocze kamienice, znajdujące się na obrzeżach miasta. Jeszcze dalej liczne domki jednorodzinne.\n8 616 Wto 21:16, 29 Mar 2011\nMiejscowy posterunek policji. Szereg cel, do których jednak nieczęsto ktokolwiek trafia.\nSubfora Cele, Gabinet komendanta, Przyjmowanie petentów 0 0 Brak Postów\nMiejscowe Centrum Kultury. Kina, teatr, kabaret, liczne wystawy i galerie. Tutaj można rozwijać się artystycznie i obcować ze sztuką.\nSubfora Dyskoteka, Multikino, Dom Kultury 4 936 Pią 20:00, 11 Mar 2011\nRejon miasta, gdzie znajdują się liczne hodowle. Mnogość ras daje ogromny wybór. Znajdziesz tu najznamienitsze psy oraz koty.\n36 307 Wto 18:00, 22 Gru 2009\nKompleks klinik weterynaryjnych, jak również tych, do których zgłaszają się mieszkańcy Palm Beach. Fachowa opieka na najwyższym poziomie.\n13 965 Pią 20:51, 01 Sty 2010\nBezpańskie psy oraz koty czekają aż ktoś je przygarnie. Może właśnie Ty będziesz posiadaczem jednego z nich? Na pewno odwdzięczą się ogromną miłością i oddaniem.\n2 1649 Pon 22:02, 21 Mar 2011\n"Discover Dogs and Cats"\nMiejscowa wystawa psów i kotów. Wielkie show odbywa się zazwyczaj raz na półtora tygodnia. Zawody rangi międzynarodowej.\n1 12 Śro 18:20, 26 Lis 2008\nJedyna wyższa uczelnia w Palm Beach, ciesząca się wielką renomą i doskonałymi osiągnięciami w różnych dziedzinach nauki.\n5 55 Nie 18:38, 13 Mar 2011\nCzynne całą dobę, niezależnie od pory roku. Wymarzone miejsce dla miłośników jazdy na łyżwach.\n2 800 Wto 15:47, 22 Gru 2009\nNie tylko dla dzieci! Nowoczesne miejsca zabaw jak i te dawno już opuszczone.\n4 2265 Pon 19:11, 14 Mar 2011\nDuże kąpielisko z licznymi, małymi plażami i pomostami dla jachtów. Tu nie tylko rozwijasz siłę mięśni, ale również możesz odpocząć i zrelaksować się.\n7 771 Nie 22:28, 27 Mar 2011\nOgromne pole kempingowe, położone w okolicy jezior i wzgórz. Tutaj można wypocząć na łonie natury.\n18 2187 Nie 20:13, 02 Sty 2011\nNajważniejszy obiekt turystyczny. Z tego właśnie miejsca wzięła się nazwa Palm Beach. Kamieniste wybrzeże, zachwyca mnóstwo przyjezdnych.\n11 9937 Wto 19:49, 15 Mar 2011\nWielki areał ziemi z rozlicznymi jeziorami i stawikami rybnymi. Można żeglować tu małymi jednostkami i wypoczywać z najbliższymi.\n4 2711 Sob 14:40, 19 Mar 2011\nWzgórza Monster Hills\nPasmo wzgórz otaczających miasto, z ich najwyższym sczytem Monster Hill. Nazwa tego wzgórza owiana jest legendą.\n8 1318 Sob 22:25, 26 Mar 2011\nW tym miejscu można popracować na pracą swoich mięśni. Są tu nie tylko siłownie, ale też są sale do aerobiku. Do tego korty tenisowe i boiska.\n31 979 Czw 13:59, 31 Maj 2018\nPałac położony przy największym z jezior. Rezydencja dawnego arystokraty. Organizowane są tu śluby i wesela.\nSubfora Pałacowa kaplica, Ogrody pałacowe, Sala bankietowa 4 76 Pią 2:29, 25 Cze 2010\nNa wzgórzach Palm Beach co roku odbywają się wyścigi psich zaprzęgów. To sport dla zawodowców.\nSubfora Start, Postój Angen, Postój Mistyk, Więcej... 6 33 Czw 23:19, 19 Mar 2009\nObszar wydzielony na składowanie odpadków. Miejsce często odwiedzane przez zwierzęta żyjące w mieście.\n15 789 Wto 23:10, 12 Wrz 2017\nMiejsce pochówku. Obok głównego cmentarza znajduje się też cmentarz dla zwierząt.\nSubfora Dla zwierząt, Dla ludzi 16 92 Czw 21:48, 17 Lut 2011\nTo wspaniałe miejsce, w którym możesz odpocząć i choć na chwilę oderwać się od szarej rzeczywistości. Tutaj możesz przyjemnie spędzić czas ze swoim czworonożnym przyjacielem.\n4 1814 Nie 0:51, 27 Mar 2011\nNazwa mówi sama za siebie. Rejony miasta, w które lepiej nie zapuszczać się samotnie.\n7 1880 Wto 17:41, 29 Mar 2011\nWyjeżdżasz? To lotnisko, na którym lądują małe awionetki. Stąd dopiero można dostać się na lotnisko międzynarodowe.\n1 17 Sob 21:53, 15 Maj 2010\nMożesz wysłać SMS np. do swojej sympatii alby jej coś przekazać.\n213 940 Czw 2:44, 14 Wrz 2017\nTo jest galeria naszych postaci.\n48 388 Czw 10:02, 14 Wrz 2017\nTutaj możesz wysłać dłuższy list do danej osoby.\n22 30 Wto 18:18, 05 Wrz 2017\nSubfora Twórczość, Przedstaw się, Forumowe Gry 146 3829 Nie 17:31, 27 Maj 2018\ntu i tylko tu możesz reklamować swoje fora, blogi, strony itp.\n230 1351 Pon 22:02, 21 Maj 2018\nCzyli dział poświęcony nam, autorom postaci.\n39 437 Sob 23:28, 09 Wrz 2017\n884 14513 Pon 13:29, 27 Lip 2009\nOstatnio zarejestrował się ZinGeorg\nNajwięcej użytkowników 1057 było obecnych Czw 9:55, 17 Cze 2021


Produkcja przemysłowa w Niemczech spadła w listopadzie 2019 r. o 2,6 proc. w ujęciu rocznym, rosnąc o 1,1 proc. w ujęciu miesięcznym. Produkcja dóbr inwestycyjnych natomiast wzrosła w porównaniu z październikiem o 2,4 proc., podczas gdy wytwarzanie półproduktów zwolniło o 0,5 proc. Dobrą wiadomością jest też wzrost aktywności w sektorze budowlanym, który urósł m/m o 2,6 proc. Te informacje mogłyby być promykiem nadziei na odbicie niemieckiego przemysłu z bardzo głębokiego dołka, gdyby nie fakt, że dzień wcześniej zamówienia w przemyśle, a więc wskaźnik wyprzedzający dla kolejnych odczytów tego sektora gospodarki, nie przyniosły kolejnego niechlubnego rekordu — spadły bowiem o 6,5 proc. w skali roku i o 1,3 proc. w relacji do października. Wartość eksportu w listopadzie wyniosła 112,9 mld EUR i była o 2,9 proc. niższa niż rok wcześniej oraz o 2,3 proc. niż miesiąc wcześniej.\nSpadł także import, jednak znacznie słabiej — o 1,6 proc. r/r i 0,5 proc. m/m, co oznacza, że handlowa nadwyżka niemieckiej gospodarki, a więc element przez wiele lat odpowiedzialny za gospodarczy sukces, skurczyła się w listopadzie do 18,3 mld EUR, czyli była niższa o 2 mld niż rok wcześniej.\nNowy pakiet informacji o gospodarce naszych zachodnich sąsiadów może wydawać się niejednoznaczny, dlatego warto zaznaczyć, że wynik produkcji przemysłowej w listopadzie ciągle jest wynikiem dużo gorszym niż w III kw., gdy gospodarka ledwie uniknęła recesji, rosnąc o 0,1 proc. m/m. Carsten Brzeski, główny ekonomista ING w Niemczech, podkreśla, że pesymistyczny obraz bieżącej sytuacji w niemieckiej gospodarce pozostaje bez zmian. — Aby zakończyć rok na plusie, przemysł musiałby zanotować w grudniu bardzo silny wzrost, co wydaje się mało prawdopodobne, biorąc pod uwagę złe dane o nowych zamówieniach w sektorze. Warto jednak zwrócić uwagę na dobry wynik budowlanki. Nawet zakładając spodziewane zahamowanie budownictwa w grudniu, zwyczajowo spowodowane okresem świąteczno-noworocznym, listopadowy wynik powinien uczynić ten sektor ważnym czynnikiem wzrostu całej gospodarki w IV kw. — uważa niemiecki ekonomista. Peter Altmaier, minister gospodarki, w oficjalnym komunikacie napisał, że „kryzys gospodarczy w przemyśle nie został jeszcze przezwyciężony”.\nTo zdanie podzielają także inni eksperci. Claus Vistesen, główny ekonomista ds. strefy euro Pantheon Economics, zaznacza, że utrzymujący się kryzys produkcji przemysłowej w Niemczech uodpornił inwestorów. — Wiele wskazuje na to, że niemiecki sektor produkcyjny osiągnął równowagę na poziomie trwałej nędzy. Ma to swoje dobre strony — tragiczne wyniki PMI i przemysłu nie spotykają się już z tak gwałtowną reakcją rynków jak kiedyś, bowiem inwestorzy zauważyli, że wyniki zaczynają się stabilizować, co widać także w ostatnich danych. Potwierdzeniem tej stabilizacji niech będzie fakt, iż według naszych wyliczeń produkcja przemysłowa w IV kw. spadnie o 1 proc., a więc nieco mniej niż w III kw., gdy straciła 1,3 proc. — mówi ekspert.\nW szerszej perspektywie, zdaniem Carstena Brzeskiego, kryzys niemieckiego przemysłu to ciągle kombinacja czynników krótko- i długoterminowych. — Niemiecki sektor produkcyjny pozostaje uwięziony między wynikającą z wojen handlowych cykliczną słabością, globalnym spowolnieniem gospodarczym a słabością strukturalną wynikającą z radykalnych zmian w sektorze motoryzacyjnym oraz zbyt małej liczby inwestycji — uważa ekspert.\nWzrost gospodarczy w ostatnim kwartale 2019 r. powinien jednak pozostać nad kreską, głównie dzięki konsumpcji wewnętrznej oraz polepszającej się sytuacji w budownictwie. Warto jednak pamiętać, że w ciągu ostatniej dekady motorem napędowym niemieckiego PKB był przemysł.\nInne/ Nowy rok, stare problemy


[ANKIETA] Dedykowane działy do dyskusji o grach\nAnkieta: Czy uważasz, że na forum powinny zostać dodane działy przeznaczone do dyskusji o grach?\nTak jak napisałem w temacie. Co wy wszyscy jako użytkownicy forum ModsCenter uważacie o pomyśle dodania działów do gier w których dałoby się toczyć bardzo ogólną rozmowę o tych produkcjach, wyrażać swoje opinie, domysły, pomysły i nie tylko. Odnoszę wrażenie, że na forum jest wielu użytkowników którzy by z chęcią porozmawiali o tym co w grze lub studiu ją tworzącym się dzieje. ModsCenter odczuwa pewien zastój - użytkownicy wchodzą tutaj tylko i wyłącznie by pobrać nowe modyfikacje, a ogólna rozmowa - to czym forum powinno żyć na dzień dzisiejszy nie istnieje.\nProszę was jako zwykły użytkownik o wyrażenie swojej opinii w tym temacie, co sądzicie o tym, by dodać działy przeznaczone na dyskusję o grach?\n*Dyskusja to nie synonim słowa kłótnia, to synonim słowa rozmowa.\nPolał innym: 2986\nPolało mu 1587 użytkowników w 1037 postach\nOgólnie rzecz biorąc można by i powiedzieć, że jest "rzekomo" taki dział, choć użytkownicy ten dział potraktowali jako miejsce na relacje z gier. Chociaż nagłówek Hydeparku mówił, że tu można o wszystkim pisać i "o niczym" czyli np żarty, tylko takie, które mają granice.\nOgólnie rzecz biorąc można by zrobić dział dla ETS2 oraz ATS oddzielny temat na rozmowy a w hydeparku dział http://modscenter.pl/Forum-gry_285 - to można traktować jako "uniwersalny" czy to relacje czy rozmowa o innej grze spoza gier SCS, Giants, czy Rockstar-a ;D\nTu się zgodzę, choć taka operacja miałaby na celu wydzielić miejsce do ogólnych rozmów dla danej gry - aktualnie tego tak nie widać, ale jakby wszyscy zaczęli pisać wątki w jednym dziale to momentalnie by się zrobił bajzel, a znaleźć wątek który jeszcze 5 minut temu był na szczycie okazałoby się niemożliwym\nMimo wszystko nadal czekamy na to co inni ludzie o tym powiedzą.


In life are just beautiful moments: 2013\nAutor: Bujka o niedziela, grudnia 29, 2013 2 komentarze:\nAutor: Bujka o niedziela, grudnia 01, 2013 Brak komentarzy:\nNa razie widziałam tylko niewyraźny kształt skaczący po łóżku. Przetarłam kilka razy oczy i obraz sie wyostrzył. Zauwarzyłam ciemną główkę, a później śliczną twarz dziewczynki. Miała oczy po tatusiu i delikatne rysy po mamusi. Skakała po łóżku i radośnie krzyczała, próbując nas obódzić. W końcu kochany tatuś ruszył dupe z posłania i zaczął droczyć się z małą.\n- Zuz, daj mamie jeszcze pospać. - powiedział to biorąc, cureczke na barana i wyszedł z pokoju zamykając drzwi. Ja natomiast prewróciłam się na drógi bok i zakryłam głowe kołdrą aby stłumić odgłosy rumoru w kuchni. Położyłam dłonie na lekkie zagłębienie brzuszka i wyobraziłam sobie jak dzieciaki poruszają się w środku. Będę miała bliźniaki. Boże jeszcze tego mi brakowało!! Już i tak z Zuzą się męczyłam 11 godzin, a potym byłam u kresu sił, a co dopiero z dwójką?! No to będzie istny sajgon. Ja kiegyś go zabije, za tak piekielnie uparte nasienie, ale w koncu trafił swój na swego.\nWsadziłam głowe pod poduszke gdyż usłyszałam odgłos tłuczącego szkła. Nie chciałam wiedzieć co Zuza narobiła, w końcu w dała się w matkę i jakoś kuchnią ją nie polubiła, totalna noga, tak jak ja. Jeśli chodzi o motoryzacje to lepiej się sprawuje bo uwielbia przesiadywać w garażu dziadka i patrzeć co dziwnego mamusia, albo ciocia Mike wyprawia z kupą żelastwa... albo uwielbia gdy sadza sie ją na kolana kierowcy ubraną w kombinezon ochronny i daje się jej władze nad kierownicą. Lecz można powiedzieć, że naprawde zakochana jest w koniach. Uwielbia przebywać w stajni razem z wujkiem Alanem i ciocią Emili i zajmować się końmi, a najbardziej swoimi kucykami. Miałam ochote zamordować Zayna, że kupuje jej kucyki przy każdej nadarzającej się okazji. Miała już z siedem Kucyków Pony o przeróżnej maści. Tu srokaty, tam w cętki, a ten siwy z czarną grzywą... no Boże!! Za bardzo ją rozpieszcza! Może tym próbuje wyleczyć swoje kompleksy? Gdyż jego córka oświadczyła, że nie bd z nim jździć do pracy gdyż jest za głośno i jej się nie podoba. Zayn załamał się i od tej pory próbuje zmusić Zuzke do przychodzenia na jego próby jako maskotka, ale wtedy ja wkraczam i trzymam jej stronę! W końcu jestem mistrzem rzucania talerzami w tym domu!!\nKiedy po raz kolejny usłyszałam dźwięk tłuczonego szkła, podniosłam się na łokciach i spojrzałam w stronę zegara, który wisiał nad drzwiami, naszej pięknej, cholernie drogiej sypialni. Wskazywał on 09:20. Obiecuję, że zabiję kiedyś mężczyznę, który śmie nazywać sie moim mężem! Wygrzebałam się spod pościeli i stopami zaczęłam szukać swoich papci, które dostałam od Zuz na urodziny. Białe słodziutkie króliczki... pamiętajmy, że ona ma dopiero 4 lata i dobrze, że mam chociaż troskliwą córeczkę.\nSięgnęłam jeszcze po szlafrok i wyszłam z sypialni. Pokierowałam się do kuchni, która znajdowała się na parterze. Na półpiętrze zatrzymałam się, żeby wyjrzeć przez okno w nadziei, że chociaż takiego dnia, co dzisiaj rozpogodzi się, ale oczywiście cholerna angielska pogoda nie odpuszcza. Przewróciłam oczami i ruszyłam dalej. W kuchni zastałam Zuz bawiącą się kubeczkiem z kakałem, a Zayn jak co dzień sprzątał potłuczone szkło…\n- Wiesz, co? – usiadłam obok córeczki, nakładając na swój talerz jajecznicę. – Już dawno temu powinniśmy się przerzucić na plastikowe nakrycie stołu.\nZayn spojrzał na mnie wilkiem, a ja posłałam mu w powietrzu buziaczek, ale z większym zainteresowaniem zabrałam się za konsumowanie mojego śniadania. Ach, dobrze, że chociaż Malik nauczył się gotować, bo mogłoby z nami być źle. A ta jajecznica, to największy cud w naszej dzielnicy… jak nie kraju.\nKiedy już zjadłam, wzięłam talerzyk i kubek od Zuzy i włożyłam do zmywarki. Zayn stanął obok mnie i popatrzył w oczy.\n- Cieszysz się, że ich znowu zobaczysz? – zapytał, parząc sobie poranną kawę. – Trochę nie widzieliśmy już tych - przerwał i zwrócił się do małej kopi siebie - zakryj uszy skarbie! - dziewczynka przestała rysować po meblach i zrobiła to co tatuś kazał. A Zayn mógł spokojnie dokończyć swoją frazę - idiotów.\nW jednej chwili na jego twarzy pojawił się grymas. Złapałam go za dłoń i popatrzyłam głęboko w oczy. W ciągu tych kilkunastu lat zmieniłam się… A przede wszystkim stałam się wrażliwa na nieszczęście Zayna oraz Zuz, bo jeżeli chodzi o resztę, to nic się nie zmieniłam… tak myślę. Dobrze wiedziałam jak bardzo tęskni za swoimi przyjaciółmi.\n- Nie wiarygodne, że już minęły dwa lata – szepnął. – Ja ciągle mam wrażenie, że dopiero wczoraj poznałem całą czwórkę…\nPocałowałam go w czoło. Sama zagryzłam zęby. Mi przez ostatnie dwa lata wcale nie było łatwo. Jakby nie ciągła opieka nad Zuzą to nie wiem czy psychicznie bym wytrzymała.\n- Malik weź się w garść! – skarciłam go. – Powinniśmy tutaj jakoś ogarnąć – spojrzałam na kuchnię, która o dziwo była jak na nas bardzo czysta… Spojrzałam na swojego lubego - wiem to aż dziwne, że usłyszałeś to z moich ust. - przewróciłam oczami - Trzeba na zewnątrz posprzątać... - przez myśl przemknęła mi niezła myśl - a tym zadaniem najlepiej zajmie sie osobnik płci męskiej, który jest taki silny i ... męski.\nChwyciłam swoją córeczke w ramiona i uciekłyśmy z kuchni zaim Zayn wybuch. Na jego miejscu też bym zareagowała... Wspólne mieszkanie nie służy nam... Moje przyzwyczajenia dopadły jego i vice versa. To było kłopotliwe. Chodź mieszkamy ze sobą od jakiś 10 lat, nauczyliśmy się przebywać w swoim towarzystwie i jakoś przez rok naszego małżeństwa nie zauważyłam jakieś wielkiej zmiany... po prostu ślub dał nam to, że mogliśmy się nazywać małżeństwem.\nNA te lato przenieśliśmy się do rezydencji na plaży, o której bardzo marzyliśmy. Kupiliśmy ten dom z okazji naszego małżeństwa i to w nim odbyła się uroczystość ślubna i to w nie spłodziliśmy moją ciąże. No ale cóż... mam duży dom, jedzenia nie zabraknie więc kolejne dzieci mogą być... tylko pytanie. Czy ja przeżyje kolejny poród? Zapewne bd klnąc jak szewc jak przy poprzednim, ale ten odbywał się w polsce i nawet znieczulenia nie dostałam. Ale teraz nie pełnie tego samego błędu... cóż mam na to jeszcze pół roku, ale i tak zaczęłam moje przygotowania nad porodem.\nWeszłyśmy do pokoju mojego dziecka, który był beżowy, a jego ściany zostały oblepione zdjęciami. Tak tak miałam w tym wkład własny.\n- Mamo? – odezwała się mała. Spojrzałam na nią pytająco, a ona się uśmiechnęła. – To będą dziewczynki?\n- A chcesz mieć siostrzyczki? – zapytałam i przeczesałam kosmyki jej włosów za ucho.\n- Nie! – pokręciła głową. – Chciałabym braciszków.\nUśmiechnęłam się do niej i powiedziałam:\n- Dobrze, w takim razie będziesz miała.\nPrzeniosłam wzrok z niej na mężczyznę, który w deszczu próbował doprowadzić do porządku nasz dwór. Podziwiam jego upór, ja prawdopodobnie już od kilku chwil leżałabym w salonie, mówiąc, że już nie chcę żadnej imprezy z okazji 1-wszej rocznicy ślubu… Jeszcze niedawno odrzucałam jego zaloty, przez co nie raz wpadaliśmy w kłopoty.\nUśmiechnęłam się pod wpływem wspomnień. Opuściłam Zuz na ziemię i podeszłam do jej szafy, znalazłam w niej dwie sukienki… Jedna różowa, którą kupił wujek Alan… Kto jeszcze wybiera taki kolor dla dziecka? Tak tylko mój brat. Oraz drugą, szmaragdową, którą ja sama kupiłam. Postanowiłam, że chcę aby młoda miała chociaż jedną sukienkę w dzieciństwie, a jeżeli jej się spodobają, to będę zmuszona, żeby zakupić jej więcej, ale jak na razie nie ma takiej potrzeby.\nPołożyłam sukienkę na krześle obok balerinek tego samego koloru.\n- Wolisz dwie kiteczki, czy dobieranego? – zapytałam.\n- Hmm… A mogę iść w rozpuszczonych włosach?\nUśmiechnęłam się i połaskotałam małego łobuza, ta zaczęła piszczeć i uciekać. Kochałem tą zabawę. Więc coś z dawnej Alex mi jeszcze zostało. Znęcanie się nad słabszymi. To mi się nigdy nie znudzi.\nW końcu mała wygoniła mnie z pokoju pod pretekstem, że chce się sama ubrać! Dałam za wygraną i wyszłam. Na korytarzu spojrzałam na zdjęcie, gdzie byłam ja z każdym członkiem 1D. Przewróciłam oczami i poszłam założyć na siebie strój, w którym będę mogła się pokazać gościom. Chociaż jeszcze parę godzin mam do rozpoczęcia imprezy, ale Niall zaproponował, że przyjedzie wcześniej, żeby nam pomóc przy przygotowaniu dań, a raczej ich pożeraniu, ale każda pomoc dzisiaj się liczy.\nSpojrzałam na czarną sukienkę, którą dostałam od Zayna parę dni temu… jak wspomniał, to taki spóźniony prezent urodzinowy. miał wielką nadzieje, ze na nasze święto ubiore się w kiecke?! Niedoczekanie! Takiego zaszczytu może doznać jedynie w swoje urodziny i jakieś śluby czy innego rodzaju przyjęcia tego typu. z szafy wyciągnęłam niebieskie jensy i białą szeroką bluzkę, którą specjalnie kupiłam na tę okazje. Była niewinna i miałam wielką nadzieje, że szeroka bluzka zakryje mój brzuszek zanim obwieścimy radosną nowinę. przeszłam przez garderobe i udałam się do wielkiego lustra. Zrobiłam szybki makijaż i machnęłam czerwoną szminką usta. Włosy postanowiłam również rozpuścić. Wciąż mam je tak gęste jak parę lat temu, przez co nadal jestem taka piękna.\n- Dobra, nie podniecaj się tak – mruknęłam do lustra i nałożyłam czerwoną szminkę. – Jeszcze tylko czerwone oczy i będę jak Bella po przemianie.\n- Mamo, kto to Bella? – spojrzałam w odbicie swojej córki, która miała na sobie śliczną sukienkę, białe rajstopy i tuliła do siebie misia. To najpiękniejsze, co mogło mnie spotkać.\n- Ach, bohaterka takiej sagi sprzed lat – uśmiechnęłam się do niej. – Nic ciekawego.\n- Jeżeli nic ciekawego, to dlaczego się do niej porównujesz? Przecież ty nie jesteś nikim ciekawym, przecież jesteś moją mamą.\nMoje dziecko jest geniuszem! Dziękuję Boże za taki dar. Pokręciłam głową z uśmiechem na twarzy i kontynuowałam swoje ‘upiększanie’ przed lustrem, do czasu, kiedy usłyszałam dzwonek do drzwi. Zuz zrobiła wielkie oczy, a po chwili na jej twarzy pojawił się wielki uśmiech. Ruszyła w bieg, żeby otworzyć drzwi. Rzuciłam tuszem do koszyczka i ruszyłam za nią. Zastałam ją, próbującą doskoczyć do zamka, ale no cóż, wciąż brakuje jej kilku cm. Szybkim ruchem ręki otworzyłam drzwi za pomocą klucza i zerknęłam na zewnątrz.\nUjrzałam tam uśmiechniętego Horana. Nic się nie zmienił… No może poza tym, że w kącikach pojawiły mu się zaczątki zmarszczek oraz kilka kg, ale wciąż był uroczy jak parę lat temu. W dłoni trzymał białe róże, a w drugiej butelkę wina.\n- Witam pana – zaprosiłam go do środka, zabierając od niego prezenty. Szybko włożyłam kwiaty do wazonu, który wcześniej przygotowałam. – Horan! – odwróciłam się w końcu do niego. – Żarłoku, jak ja za tobą tęskniłam, mój kochany idioto, którego i tak do kuchni nie wpuszczę!\nSkoczyłam do niego, żeby go przytulić. Okazało się, że zrobiło się z niego kawał chłopa. Ciekawe czy się zdziwi, ja mu obwieścimy, że znów został wujkiem... ale teraz bliźniaków. Przytuliłam się do niego ile miałam sił.mój żarłoczny Niall. Uważam, że mógłby być wspaniałym ojcem. Szkoda tylko, że on i Kasya, jego żona, nie mogą mieć dzieci.\n- Przytyło ci się troche. - usłyszałam tą uwage i momentalnie moja ręka powędrowała z dużą prędkością w strone głowy Nialla. Usłyszałam głuchy trzask.\n- Jak zawsze pusto w srodku.\nOderwaliśmy sie od siebie. Policzyłam od jeden do dziesięć tak jak mi nakazywał psycholog i wróciłam do rzeczywistości.\n- Wejdź proszę – wskazałam w stronę salonu, gdzie na sofie czekała Zuz. – Pamiętasz moją córkę?\n- No nie wierzę, mała kopia Zayna! – w końcu usłyszałam jego boski głos. Wziął małą w ramiona i zaczął ją przytulać jak jakąś laleczkę. – Ale wyrosłaś ślicznotko.\n- Ekhem… - uśmiechnęłam się do niego, kiedy na mnie spojrzał. – Przypominam ci, że masz żonę, a moja córka jest dla ciebie za młoda, - zakryłam jej uszy - pedofilu.\nPosłałam mu figlarny uśmieszek.\n- Wiesz co? – podniosłam brwi. – Ratuje cię tylko to, że trzymam za zakładnika twoją córke, bo gdyby nie to, to dawno już byś leżała na tej ziemi. A tak w ogóle, który z was wpadł na pomysł, tej całej imprezy? Przypuszczam, że Zayn bo to do cb nie pasuje. - posłał mi sójkę w bok\n- No dziękuje bradzo. – usiadłam w fotelu, robiąc przy tym minę oburzonej. – Dlaczego Kasya z tobą nie przyjechała? Pokłóciliście się, czy coś? Nie chciałeś nam nic powiedzieć przez telefon.\nHoran usiadł na sofie wciąż trzymając w ramionach Zuz, a jej najwyraźniej się to podobało. W końcu przecież może się przytulić do kogoś prócz mnie lub Zayna.\n- Kasya musiała pojechać na rok do Afryki. Zapragnęła pomagać ludziom, a przede wszystkim dzieciom…\n- Jakaś poprawa w tej sprawie?\nNa twarzy przyjaciela pojawił się smutek, podobny do tego, który się pojawił dzisiaj rano u Zayna. Ach, a może to nie ja się zmieniłam, a ta ciąża to ze mną zrobiła? Wzięłam kilka wdechów i zdecydowałam się podejść do niego i usiąść obok. Złapałam jego dłoń i spojrzałam w oczy.\n- Niestety żadnych zmian. Nadal nie możemy mieć dzieci… Kasya pragnie zdecydować się na adopcje, ale ja wciąż się tego boję. Bo, co jeżeli trafimy na jakieś dziecko.. – przerwałam mu.\n- Niall, nie ma „jakiś” dzieci… - uśmiechnęłam się. – Gdy poznasz jedno dziecko, które jest ci przeznaczone, to się w nim zakochasz po uszy. Popatrz na mnie. Największa jędza – poruszałam brwiami. – w końcu jest matką, która jest cholernie zakochana w tej małej istotce obok, która mam nadzieję, że nie usłyszała tego przeklęstwa z mych ust i nie będzie tego powtarzać… chociaż w towarzystwa ojca.\nHoran pokręcił głową i pocałował mnie w policzek. Poklepałam go po udzie i położyłam swoje nogi na stoliku.\n- A jeśli miałbyś jakieś problemy z jego wychowaniem, możesz go przysłać do mnie. Ja mu zrobie porządny obóz surwiwalu.\n- Nie chciałbym tego. Współczuje Zaynowi, że z tobą mieszka, gdyż zdaje sobie sprawe, że poddałaś go niezłej tresurze.- rozejrzał się po pokoju- a właśnie Zayn na dworze? - pokiwałam twierdząco głową. – Pójdę się przywitać i mu pomóc.\nPokiwałam twierdząco głową i położyłam nogi w miejscu , gdzie przed chwilą siedział. Sięgnęłam po poduszkę i zamknęłam na chwilę oczy, odpływając w inny świat.\nZnalazłam się w miejscu, które bardzo dobrze pamiętam. Była to Polska. W końcu przyjechałam tutaj z moim kochanym, żeby pokazać mój drugi dom. Zachwycał się wszystkim, co spotkał na swojej drodze. Ach, no tak, przecież on całe życie wychowywał się w mieście. Lecz kiedy weszliśmy do domu naszych dziadków poczułam strach. Rozejrzałam się po mieszkaniu, nikogo w nim nie było… Nawet Zayna. Weszłam do salonu, gdzie stał tylko telewizor… Z drżącymi rękoma sięgnęłam po pilot, włączając go. Na ekranie pojawiła się znana dziennikarka, która ze smutnym wyrazem twarzy zaczęła mówić:\n- Dzisiaj w godzinach porannych na krajowej A2 w wypadku samochodowym zginęło ośmioro ludzi. W tym dwoje wokalistów znanego zespołu One Direction: Louis Tomlinson oraz Liam Payne wraz ze swoją żoną, Danielle – poczułam wielki ból w klatce piersiowej. – Louis Tomlinson zostawił tutaj swoją żonę, która jest w ósmym miesiącu ciąży, a Payne’owie osierocili 6-cio letniego syna.\nUpadłam na kolana, krzycząc do utraty sił w płucach, później straciłam przytomność.\nOcknęłam się na sofie, a nade mną stał uśmiechnięty Zayn. Przytuliłam się do niego tak mocno jak tylko mogłam, bojąc się, że go mogę stracić.\n- Dziękuję, że tamtego dnia zostałeś ze mną i nie jechałeś tym samochodem – szepnęłam. – Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła… Zayn, brakuje mi tych idiotów. Na prawde brakuje.\n- Mi też… Codziennie mam nadzieję, że jak się obudzę, to znów ujrzę ich uśmiechnięte mordki…\n- I proszącego o kolejną marchewkę Louisa…\n- Tak – przeczesał moje włosy i spojrzał w oczy. – Ale wiesz, że Louis nie chciałby widzieć ciebie w takim stanie… - pokiwałam głową. – Chodź, już wszyscy są. Pora powiedzieć im nowinę.\nZłapałam jego dłoń i ruszyłam za nim. W korytarzu jeszcze spojrzałam w lustro, poprawiając włosy i ruszyłam ku wyjściu. Zauważyłam, że w końcu przestało padać, a na niebie pojawiło się słońce. Może jednak, to będzie piękny dzień? Wziełam kilka głębokich wdechów i uśmiechnęłam się. Stanęłam przy drzwiach i wtedy ich usłyszałam. Te śmiechy, które otaczały mnie przez lata. Wśród tego usłyszałam płacz dziecka, na który pogłaskałam swój brzuch. Ruszyłam za Zaynem. Widziałam jego radość na twarzy, był szczęśliwy.\n- Alex! – usłyszałam swoje imię z ust…\n- Livia! – wskoczyłam w ramiona przyjaciółki. – Jak ja za tobą tęskniłam! Twoje cholerne listy i telefony mi nie wystarczyły!\n- To moja wina? – odsunęła się ode mnie i popatrzyła na mnie. – Ale to chyba ja powinnam być urażona, że od początku wakacji mnie ani razu nie zaprosiłaś! Jędzo jedna!\nZarumieniłam się. Chciałam się odgryźć ale spojrzałam jej przez ramię i zobaczyłam Harry’ego, który bawił się w piasku z Zuz i włąśnie oberwał piaskiem w oczy... Tak moja córka wiedziała kogo ma nie lubić. Livia zaraz poleciał opatrzeć swojego lubego. a zaraz za nią biegł Liam… Nie, to nie był on, to był jego syn, James. To oni go wzięli pod skrzydła. Cieszę się, że chłopak ma się z nimi dobrze. Dan i Liam dobrze wiedzieli komu chcieli przekazać opiekę nad małym, dobrze wiedzieli… Obok niego siedziała Mike, która razem z El rozmawiały. W końcu znalazły wspólny temat, którym są dzieci. Mike i Alan, mój brat od dwóch miesięcy są upieczonymi rodzicami. Wciąż nie mogę uwierzyć, że Alan jest ojcem, że na jakiś czas oczywiście zrezygnował z koni dla swojego synka. El w ramionach trzymała swoją córeczkę, której dała na imię Isabell, damski odpowiednik imienia Louis. Mała jest podobna do swojej mamy, ale ma po swoim ojcu oczy… I widząc po ubraniu, zapał do marchewek.\n- Cieszę się, że przyjechaliście – oznajmiłam.\n- Moje piękne oczy! – darł się Harry.\n- Och zamknij się! Jaki przykład dajesz dziecią? Ja wogule nie wiem jak moja przyjaciółka mogła poślubić takiego lalusia!\nTradycją naszych spotkań z Harrym było besztanie się nawzajem, aż Zayn nie wyniesie mnie do innego pokoju. Na szczęście szybko przypomnieliśmy sobie o obecności dzieci i zamknęliśmy się.\nPo chwili i tak wszyscy wybuchli śmiechem.\n- A właśnie... - zaczął Alan - Jakiż to cel ma te spotkanie? Bo znając moja siostrę to nie wróży nic dobrego.\nZayn wziął mnie za rękę.\n- No właśnie bo chcielibyśmy coś wam oświadczyć.\nNa te słowa wygładziłam bluzke tak, że było widać mój lekki brzuszek.\nMoje kochane stworki, to już koniec przygód Alex, Livi i całego zespołu 1D. Napisanie tego epilogu było dla mnie wielkim wyzwaniem gdyż zaczęłam pisać go w ferie zimowe, a i tak w tym musiała pomóc mi moja kochana KINGA, bez której ten epilog by się nie pojawił^^\nChciałabym serdecznie wszystkim podziękowac za cierpliwość ( wieże, że przez ostatnie pół roku odchodziłyści od zmysłów jak nie pisałm przez prawie 2 miechy ), wytrwałość ( przy moich będach, składniowych, ortograficznych itp. ) i że poprostu byłyście ze mna przez ten rok i kilka miesięcy^^\nJest to moje pierwsze opowiadanie, które doprowadziłam do końca z czego jestem bardzo dumna!!\nChciałabym podziękować wszystkim, którzy czytali moje wypociny i wspierali mnie. Nie będe wymieniać wszystkich, gdyż ślęczała bym przed kompem do rana. Więc pragnę wam podziękowac ogólnie gdyż boje się, że jak kogoś nie wymienie to poczuje się zraniony.\n- dziękuje wam za słowa otuchy.\n- dziękuje wam za doping.\n- dziękuje za słowa krytyki.\n- dziękuje, że byłyście/byliście.\n- dziękuje za wsparcie.\n- i po prostu dziękuje wam, że doceniłyście mnie i mój mały świat.\nOczywiście nie zbiore całej chwały i chciałabym wam przypomnieć, że początki bloga należą też dla pewnej upierdliwej osóbki Oliwi, która jest w spół założycielką i poniekąd autorką bloga.\nTak więc w imieniu moim i Oliwi:\nDZIĘKUJEMY, ŻE BYLIŚCIE <3\nTo były moje ostanie słowa w tej opowieści!\nTrzymajcie sie!! <3\nAutor: Bujka o czwartek, lipca 18, 2013 25 komentarzy:\nWiem, że czekacie już ponad 2 miesiące na nową notkę, ale ona dopiero pojawi sie w okolicach wakacji. Mam bardzo dużo zajęć + nauka i nie wyrabiam pisać cokolwiek, a jak już mam czas to spędzam go z bliskimi i z moim kochanym psiakiem, który w niedzielę kończy 4 miechy, ale to nieważne... Tak wiec na pewno COŚ NAPISZE! więc się o to nie martwcie i musicie czekać az do wakacji, które są tuż tuż:D\nPs. Wiem, że ze mnie jest wielka zołza bo nie powiadamiałam waz wcześniej ale po prostu nie miała siły i chęci do wchodzenia na bloggera:P\nAutor: Bujka o czwartek, maja 23, 2013 22 komentarze:\nMiałam problemy ze skupieniem wzroku i kojarzeniem faktów. Nawet nie zdawałam sobie sprawy co się wokół mnie dzieje. Spojrzałam w twarz napastnika.\n- Kim jesteś? - sapnęłam. Zmarszczyłam brwi aby przypomnieć sobie czy kiedyś się spotkaliśmy - Wybacz ale gdybym kiedykolwiek poznała taki ryj to bym zapamiętała.\n- Zamknij się suko! - przyparł mnie mocniej do ściany, a ja pisnęłam - trzymaj mordę, albo przedziurawię ci te twoje gardełko.\nDopiero teraz zdałam sobie sprawę co miałam przystawione do gardła i tak jakby oprzytomniałam.\n- Czego ode mnie chcesz? - spytałam roztrzęsionym głosem.\n- Nie rób z siebie takiej cnotki. - zaczął jeździć nożem po mojej twarzy.\n- Pieniądze są w torebce! - krzyknęłam - weź je i mnie zostaw! - coraz bardziej zaczęłam piszczeć.\n- Ci, ci, ciiii... - uspokoił mnie przystawiając żelazo do ust.\nUśmiechnął się do mnie ukazując krzywy zgryz.\n- Przez ciebie mój kumpel trafił do pierdla. Za pieprzoną torebkę! - wydarł się.\nSkojarzyłam fakty. To był ten dziwny łysol, który dziwnie zachowywał się na degustacji serów.\nŁzy napłynęły mi do oczu i ciurkiem zaczęły spływać, po policzkach. Trzęsłam się cała. Widząc przed sobą faceta z nożem, straciłam rozum.\n- Proszę! nie rób mi krzywdy! - łkałam.\n- Ciii.... nie psuj tej chwili... - odparł przykładając mi palec wskazujący do warg. - Obiecuje nie będzie bolało - odgarnął moje włosy za plecy - aż tak.\nZaczęłam krzyczeć. Nie chciałam aby mnie zgwałcił!\n- Pomocy! RATUNKU! POMOCY! - wydarłam się co sił w płucach.\nPoczułam ból ma policzku i upadłam. Musiał mi walnąć z pięści w mordę.\n- Trzymaj ryj suko!\nNachylił się nade mną, a ja kopnęłam go w krocze. Upadł na mnie i przygniótł mnie. Poczułam przeszywający ból na wysokości obojczyka i ciepło spływającej krwi z rany. Chciałam sprawdzić jak głęboka jest rana ale łysol nie dał mi takiej możliwości. Jęknął i podniósł się trzymając się za klejnoty.\n- Parszywa ździro.\nKopnął mnie w kręgosłup, a zaraz po tym w brzuch. Krzyknęłam i skuliłam się.\n- Zaraz cie nauczę pokory!\nZłapał mnie za włosy i zaczął wlec w głąb alejki. Za najmniejszy dźwięk i jęk jaki wydałam obrywałam w twarz albo rzucał mną o kosze na śmieci. W końcu rzucił mną o ścianę za jednym z kontenerów. Skuliłam się tam, prosząc go, aby zostawił mnie w spokoju.\n- Teraz już nie ma odwrotu. - powiedział niby to z rezygnacją.\nSzarpnięciem postawił mnie do pionu. Moja bluzka była w strzępach i trzymała się tylko na jednym ramiączku odsłaniając większość mojego ciała.\nJakby mnie nie trzymał pewnie bym upadla. Poczułam jakiś ruch w okolicach moich ud i momentalnie zaczęłam panikować. Zaczęłam się szarpać i wić. Nie chciałam aby mnie zgwałcił! Może i nie jestem cnotką, ale akurat te miejsce jest przeznaczone nie dla niego!\nNawet nie mogę myśleć o tym, ze ON mógłby mi wsadzić!! Blee.... no bez przesady! Fuuujjjj...\n- Zostaw mnie! - zawyłam i wbiłam mu paznokcie do twarzy.\nAkurat o pochwę mogę walczyć jak lwica. To moja świętość i ma tak zostać. Co z tego, że od prawie roku nie jestem dziewicą! Te miejsce ma zostać nienaruszone i koniec kropka!\nPoczułam ostry ból w boku i oderwałam się od niego, osuwając się na ziemie. Musiałam oberwać z kolana. Nie potrafiłam wziąć wdechu, a oddech mi się tracił.\nTeraz już mało do mnie dochodziło. Wiem, ze zostałam znów postawiona do pionu i łysol zaczął się siłować z zamkiem od moich spodenek. Mnie już nic nie obchodziło. Stałam z nieprzytomnym wzrokiem wpatrzona w przestrzeń. Pogodziłam się już z tym co się stanie. Za parę sekund zostanę zgwałcona, a najprawdopodobniejszym następstwem będzie poderżnięcie mi gardła... Po jaką cholerę wychodziłam z tego clubu?! Moje życie przeleciało mi przed oczami, moje wspomnienia z mamą, moją pierwszą jazdą na gokardzie, koniu, rejs na hawaje... Przewinęły się w nich osoby, które kochałam: Emily, Tata, Dylan, Livia, Miki, nawet banda gejów... Dopiero teraz uświadomiłam sobie, że życie jest ulotne... Tyle błędów popełniłam, których już nie naprawię. Ale jedno jest pewne... Tam gdzieś spotkam się z mamą...\n- EJ! - usłyszałam czyiś krzyk.\nByłam na tyle otumaniona, że nie zareagowałam całego starcia.\nPamiętałam, że ktoś przybiegł i powalił jednym ciosem w szczękę gwałciciela. Ja od razu upadłam na ziemię zalewając się łzami rozpaczy i szczęścia. Słyszałam jakieś odgłosy starcia i jak ktoś uderza sobą o podłogę.\nPóźniej czyiś niezidentyfikowany głos dzwonił kolejno na policję, a potem na pogotowie. Ja skuliłam się i zakryłam dłońmi twarz. Łkałam jak małe dziecko. Tak dawno nie płakałam, że aż boli.\n- Hej... - usłyszałam czyiś miękki głos. Nie umiałam go dopisać do znajomej osoby. Byłam w zbyt wielkim szoku. - Zaraz przyjedzie policja. Pokarz się. - mężczyzna pomógł oprzeć mi się o ścinę. Byłam całą zasmarkana, a włosy przykleiły mi się do twarzy. Musiałam wyglądać jak kupa nieszczęścia. Poczułam czyjeś dłonie na policzkach - O Jezu! - szepnął chłopak. Więc musiał mnie dość mocno pobić. - Alex, już wszystko dobrze.\nTrzęsłam się jak małą przerażona dziewczynka. Nie wiedziałam kto do mnie mówi i skąd mnie zna. Nie potrafiłam go zidentyfikować.\n- Czy... czy.... czy on mniee... - zachlipałam.\n- Ciii...- uciszył mnie. Dopiero teraz poczułam zapach tytoniu. I poznałam w moim wybawcy Zayna.\nRzuciłam mu się na szyję i zaczęłam płakać. Ściskałam go jak najmocniej umiałam i ryczałam. Tylko tyle mogłam zrobić. W końcu uspokoiłam się na tyle, że mogłam mówić.\n- Malik... - pociągnęłam nosem - powiedz mi prawdę... - zdusiłam łkanie - czy on zdążył mnie....\n- Nie! - przerwał mi i zaczął gładzić po włosach - nie myśl teraz o tym. Musze cie stąd zabrać.\nWstał i zaczął ściągać z siebie bluzę. Przykrył mnie nią i wziął na ręce jakbym była piórkiem. Widać ostatnio chodził na siłkę. Jęknęłam z bólu.\n- Przepraszam. - mruknął.\nObjęłam jego szyję i oparłam czoło o jego tors. Chciałam tak schować moją twarz przed światem. Nie chciałam aby ktokolwiek widział mnie płaczącą. To było moje zboczenie, ale tak jest i już.\nUsłyszałam jakieś głosy i jakieś inne ręce mnie przejęły. Ktoś podał mi jakieś świństwo do żył i ścięło mnie.\nObudziłam się w szpitalu. Leżałam na łóżku, a do mojego ciała były przyczepione niezliczone rurki. Byłam cała odrętwiała, a szyją w ogóle nie umiałam ruszać. Przez chwilę byłam otumaniona przez działanie głupiego Jasia, ale po chwili zaczęłam ogarniać sytuację. Przypomniałam sobie wszystko co się wczoraj zdarzyło. Po chwili przyszła pielęgniarka. Daje głowę, że już ja widziałam. Była młodziutka, a jej włosy były koloru orzecha.\n- O, obudziłaś się już. - powiedziała wstrzykując mi coś do kroplówki.\nPopatrzyłam na nią tępym spojrzeniem.\n- Jak długo spałam? - wychrypiałam.\n- Niecałe osiem godzin. Jest dziewiąta rano. - posłała mi pogodny uśmiech. - masz dużo szczęścia. - usiadła mi na łóżko jakby nigdy nic - nie zdążył cie zgwałcić. Masz kilka ran powierzchownych i brzydkie rozcięcie na lewym obojczyku, tuż pod szyją. Musisz podziękować swojemu chłopakowi. - westchnęła - czuwał przy tobie tak długo, aż twój ojciec go nie wywalił do łózka. - przerwała zastanawiając się - zapomniałam się przedstawić. Jestem Mathilde. - podała mi rękę.\nZ trudem ujęłam ją:\n- Wiem. - zaśmiała się - dziś cię wypisujemy więc masz jeszcze parę godzinek spokoju...\nCoś zaczęło piszczeć i pielęgniarka spojrzała na małe urządzenie przyczepione do paska.\n- Ja muszę lecieć, a ty wracaj do zdrowia. - puściła mi oczko i wyszła zostawiając mnie z myślami.\nZayn czuwał nade mną całą noc... Był moim wybawcą... a ja go tak okrutnie traktowałam. Napływ myśli naleciał mi do mózgownicy i zaczęłam rozmyślać o moim karygodnym zachowaniu, o związku z Zaynem itp. W końcu uznałam, że Malik robi sobie złudną nadzieję. Ja nie byłam zdolna do uczucia, a ten chłopak nie zasługiwał na mnie.\nSięgnęłam do mojej szyi gdzie aktualnie znajdował się szeroki opatrunek, a nie było śladu po moim ukochanym gotyckim krzyżyku. Spojrzałam na szafkę nocną i tam go zauważyłam. Sięgnęłam po niego i już wiedziałam co mam z nim zrobić.\nPosłałam po pielęgniarkę i poprosiłam o wypis ze szpitala, ta zaprotestowała, gdyż nie byłam pełnoletnia i w tej chwili wszedł mój ojciec, który z troską mnie przytulił.\n- Alex! Ostatni raz idziesz na jakiekolwiek urodziny! - zaczął podnosić głos - co ci strzeliło do głowy aby chodzić sama po ty zaułku? Dobrze, że był tam Zayn!\n- Tato. - próbowałam go uspokoić.\n- Boże! - wpadł w histerie - Jak pomyśle co mógł ci zrobić tymi swoimi brudnymi łapskami...\n- Tato. - znów spróbowałam, ale na próżno.\n- Masz dożywotni szlaban na wychodzenie z pokoju! - wydarł się - Koniec z imprezami, piciem, paleniem i bóg wie co ty tam jeszcze robisz! Siedzisz w domu albo w garażu, a ze szkoły będziesz zawożona przeze mnie, albo przez wujka! Jeszcze by tego brakowało...\n- Tato! - wydarłam się. Ten spojrzał na mnie - zamknij się w końcu. - warknęłam.\nTen przekrzywił głowę.\n- Widzę, że z tobą już lepiej. - osunął się na fotel zmęczony swoim wybuchem.\n- Tato. - dotknęłam jego dłoni. - chce jechać do domu. Podpisz mi papiery z wypisem. - poprosiłam.\nSpojrzał na mnie uważnie - i tak mają mnie dziś wypisać. Co za różnica czy dziś czy o 12. - wzruszyłam ramionami.\nPo długiej dyskusji z lekarzem w końcu papiery zostały podpisane i zaczęłam się zbierać do wyjazdu. Rodzina przyniosła mi trochę ciuchów, w które się ubrałam. Była to szara bluza z kapturem, ciemne spodnie i arafatka, która zakrywała mi opuchniętą twarz, rozerwaną wargę i opatrunek na szyi. Te zadrapania to były nic, w porównaniu ze złamanym żebrem, stłuczonymi lędźwiami i przetrąconą łopatką. Ale i tak najbardziej mnie martwił mój stan psychiczny. Tego nie wyleczę. Wyszliśmy ze szpitala gdzie czekała na nas garstka hien. Na całe szczęście Ben przyszedł na odsiecz i paparazzi odczepili się od nas.\nA w domu zakomunikowałam, że chce tempem ekspresowym dostać się do Polski.\nOderwałam się od głowy konia i pogłaskałam go po chrapach. Biały ogier stał cierpliwie czekając na moją reakcje co dziś będziemy robić. Pocałowałam go i oparłam się o drzwi z boksu. Już od 9 miesięcy siedziałam w Polsce. Musiałam odpocząć psychicznie od wszystkiego. Alan mówi, że się zmieniłam i bardziej przypominam siebie przed śmiercią mamy. Ja osobiście uważam, że zachowuje się jak niedoszła samobójczyni, ale to nic. Brakuje mi rozrywek w domu dziadków i dlatego połowę dnia spędzam ze swoim bratem w stajni dziadka, jeżdżąc na moim własnym koniu. Nie był jakiś super zajebisty, wręcz przeciwnie. Był wysokim siwym ogierem, który jak do nas przyjechał, był samą skórą i kośćmi. Od razu się w nim zakochałam. Był inny od wszystkich. Miał o wiele za długie nogi, a jego korpus wyglądał na kwadratowy. Trochę przypominał mi jamnika. Co prawda w paszporcie jego imię brzmiało Irek, ale przechrzciłam go na Gandalf. Bardziej do niego pasowało. Taki mój kochany boroczek.\n- No to co? - założyłam ręce na bokach - Jak spędzimy swoje ostatnie popołudnie? - poklepałam go po szyi, a ten trącił mnie nosem w ramie. - jedziemy w teren- zadecydowałam.\nPoszłam do siodlarni po ogłowie i wróciłam do mojego wierzchowca. Założyłam mu wędzidło i zapięłam paski ogłowia. Gdy on był gotowy postanowiłam się przygotować. Związałam w kucyk moje włosy, które postanowiłam ściąć. Ledwie sięgały mi do ramienia, gdyż uznałam, że nowy wygląd dobrze mi zrobi. Zapięłam jeszcze do porządku buty i wyprowadziłam go ze stajni, a tam powitało nas palące słońce czerwca. Odetchnęłam kilka razy, czując w nozdrzach zapach świeżo skoszonej trawy i koni. Wskoczyłam na grzbiet konia i spięłam go łydkami aby ruszył polną drogą w stronę jeziora. Jechałam sobie na oklep. Siodła rzadko używałam... jedynie gdy chciałam skakać. Nie wiem dlaczego. Tak było wygodniej i dla mnie, i dla konia.\nW końcu przeszliśmy kolejno do kłusa, a później do galopu. Cieszyłam się tą jazdą. Ostatnią na długi, długi czas. Dziś wracam do Anglii. Do mojej rodziny i przyjaciół... i do mojej przeszłości. Mój psycholog mówił, że mam przestać myśleć o przeszłości, ale to było niemożliwe. Wspomnienia ciągle do mnie wracały i nie chciały mnie opuścić. W snach widzę tego pedofila, który próbował mnie zgwałcić i budzę się zlana potem. Moja psychika jest bardzo pogwałcona i nic jej nie naprawi.\nW Anglii byłam tylko dwa razy. Pierwszy na rozprawie, gdzie ten sukinsyn dostał 10 lat z przedłużeniem do 13***. A drugi raz na moich urodzinach. Nie spotkałam na nich Livii, gdyż była w trasie razem z całym One Direction. Co prawda tylko z nią korespondowałam... no i może trochę z Miki, ale i tak chłopaki wtrącali swoje trzy grosze. Martwiłam się o Zayna, gdyż po wyjściu ze szpitala wysłałam do niego list, w którym napisałam, że kategorycznie z nim zrywam, bo nie jestem do niego dobrą partią i wyperswadowałam mu robienie sobie nadziei. Do listu przyczepiłam też mój gotycki krzyżyk. Nie wiem po co mu go wysłałam. To był jakiś dziwny impuls. Ale dostał i tyle. Widziałam na zdjęciach jak mu wystaje spod koszulki. Ciągle go nosił i raczej się z nim nie rozstawał. Przy opowieściach Livii byłam na bieżąco np. Ona zaczęła myśleć co z nią i z Harrym, czy razem im wyjdzie i bardzo ciekawej rzeczy, że Zayn znalazł dziewczynę! A była nią wokalistka Little Mix, Perri. Nic o niej nie wiedziałam, ale co mnie to. Ważne, że są ze sobą szczęśliwi i kropka.\nGandzia zwolnił krok i w końcu zatrzymał się.\nSpojrzałam na pejzaż malujący się przed moimi oczami:\nHektary pastwisk na których pasły się konie, lasy zamieszkałe przez różne stworzonka leśne i jezioro w którym łatwo można się ochłodzić. Próbowałam jak najdokładniej zapamiętać cały obraz aby towarzyszył mi w Anglii.\n- Gandziula - szepnęłam do konia, który zastrzygł uszami - wracamy do domu.\nSpięłam go ponownie , a on poniósł mnie na grzbiecie.\nSzłam spokojnym krokiem w stronę clubu. Za kółkiem nie byłam wieki i jak najszybciej chciałam usłyszeć warkot silnika. Oczywiście tatuś nie pozwolił mi samej jechać więc wybrałam spacer, a że w Londynie pogoda postanowiła mnie wesoło powitać, mogłam cieszyć się promieniami słońca. Miałam na sobie czarne rurki, tego samego koloru szpilki, szarą bluzkę i marynarkę, a do tego na szyi powiewała mi biała chusta. Z ciemnej torebki wystawały mi białe słuchawki, w których leciała druga płyta Slipknot'a. Szłam przez park uśmiechając się lekko na myśl, że znów zasiądę za kółkiem. Sama byłam na siebie wściekła, gdyż nie pojechałam na najważniejsze turne... Ale mam zamiar wszystko nadrobić.\nJakiś ruch poruszył moje zmysły i odwróciłam się w tamtą stronę. Wprost na mnie biegł potężny czarny pies. Już chciałam się odsunąć, ale ten zaszczekał radośnie i zaczął biegać wokół moich nóg. Zmarszczyłam brwi.\n- Crazy? - zamrugałam zdziwiona. Przecież pamiętam ją jaką mała suczkę, która ledwie sięgała mi do kolana! A teraz stoi obok mnie czarno-brązowo-biały lew! Poznałam ją po śmiesznej skarpetce na przedniej łapce. Ale nie mogłam w to uwierzyć. Zaczęłam ją głaskać i tarmosić. Ta skakała wokół mnie jak ping pong i domagała się jeszcze. W końcu weszła mi pod nogi i przewróciła mnie. - Osz ty! - zaczęłam drapać ją po brzuszku, a ta radośnie merdała ogonem.\nBoże! Jaką mi uciechę sprawiła!\nW końcu stanęłam na nogi i wzięłam jej smycz, która ciągnęła się za nią. Chodziła na kolczatce, ale się nie dziwie. Takie psisko! No, no! Malik się postarał aby wyrosła na takiego lwa.\n- Siad! - powiedziałam stanowczo, a suczka zrobiła to co kazałam merdając ogonem. Pogłaskałam ją po tym mądrym łbie. - grzeczna dziewczynka!\n- Przepraszam panią! - usłyszałam zdyszany głos - Nie wiem co się jej pozdało! Nagle coś poczuła i poleciała! - przeciągnął ostatnią sylabę.\n- Może poczuła zapach twoich pet i uciekła? - ni ma lekko.\nOdwróciłam się do niego, szeroko się szczerząc.\nA on wybałuszył na mnie oczy:\n- Alex? - spytał zaskoczony.\nZauważyłam srebrny krzyżyk, zwisający mu z rzemienia na szyi.\n- Nie, święta krowa.\nPufff... mam tyle. Jest w niej wszystko naraz zagmatwane, jak w jakimś galimatiasie. Ale w końcu jest... ferie mi sie kończą, a ja nie mam nic do szkoły O. o biorę sie za zeszyty bo bd kiepsko. xD\n*** Nie znam się na prawie, a takie lata pasują mi do fabuły:P\nAutor: Bujka o sobota, lutego 23, 2013 67 komentarzy:\n- Alex długo jeszcze?! - wydarł się Alan.\nSzybko podeszłam do kolejnej szafki i przetrząsnęłam ją z góry na dół. Nigdzie nie było moich czarnych szortów! Już biede miałam znaleźć moje czarne rajtki! A co dopiero czarne spodenki! A to wszystko przez genialny pomysł mojego kochanego tatuśka, który uznał, że zamówi ekipę sprzątającą... Dorwali się do mojego pokoju. Jedynym plusem było to, że już tumany kurzu nie latają mi po pokoju.... a i przypomniałam sobie jak moje podłoga wygląda. W ogóle okazało się, że ja nie miałam w pokoju dywanu, a byłam święcie przekonana, że mam ciemny dywan. No cóż... miła niespodzianka.\nMiałam tu za czysto! I nie umiałam nic znaleźć!\nW końcu uznałam, że to wale i poszłam do szafy poszukać czegoś innego. Otworzyłam ją. Znów porządek! Jęknęłam. Zaczęłam przeglądać wieszaki... i co? Spodnie się znalazły! Kto normalny powiesza spodnie? BOŻE!\nW tempie expres ubrałam się.\nPodeszłam do lustra aby ocenić strój.\nBiała bluzeczka z krótkim rękawem, czarne spodenki i tenisówki. Chciałam ubrać szpilki, ale z kostką w stelażu by to śmiesznie wyglądało, a do glanów się nie zmieściłam. Do stroju miałam dobrane biało-czarne dodatki, torebkę i marynarkę. Zrobiłam sobie lekki makijaż z czarnymi kreseczkami na powiekach. Włosy rozmierzwiłam.\nPrezentowałam się nie nagannie.\nPorwałam jeszcze portfel i najszybciej jak umiałam zeszłam na dół.\n- Dłużej nie szło? - warknął w moją stronę Al.\nBył ubrany w czarne rurki, biały T-shirt, a włosy roztrzepał.\nCzasem przerażało mnie to, że jesteśmy bliźniakami. Często myślałam, że mamy połączone mózgi.\n- Jakby KTOŚ nie posprzątał mi w pokoju - spojrzałam wymownie na ojca, który stał obok mego brata - to z pewnościom byłabym na czas.\nTata posłał mi triumfalny uśmiech.\n- Głupek - mruknęłam.\n- Dobra, dobra przestań sie już boczyć. - mężczyzna uszczypnął mnie w policzek. Udałam, ze próbuje go ugryźć... czyli normalne zachowanie ojciec-córka. - jedziemy.\nMachnął mi kluczykami przed nosem.\nOdkąd dowiedział się, że na dobre półtorej tygodnia jestem wyautowania z jazdy samochodem to robił mi nazłość. A najgorsze jest to, że pod koniec listopada mam jechać na rajd do Hiszpanii i z moich przygotowań nici.\nPo 20 minutach bicia sie z Alanem w końcu dojechaliśmy do celu.\nCo prawda byliśmy 2h przed czasem, aby pomóc w przygotowaniach, ale i tak przed klubem zgromadziło się pełno fanek One direction. Tata musiał jeszcze raz objeżdżać club i wysiedliśmy z drugiej strony. Alana obładowałam naszymi prezentami do solenizantów i weszliśmy drzwiami ewakuacyjnymi.\nNie mogłam w to uwierzyć w clubie panowała cisza... nie licząc wrzasków cioci Małgosi odnośnie dekoracji sali, ale tak było cicho. Nie mogłam uwierzyć, że za niecałą godzinę mury zaczną się trząść od pracy subwooferów.\nWeszłam do wielkiej sali, która ma pomieścić ponad 200osób... zapewne zwalą się nieproszeni goście czyli liczmy dodatkowe 50 osób + osoby towarzyszące 100, (zapewne moje obliczenia są mylne), więc liczmy, że połowa imprezy przeniesie się do innych pomieszczeń, po dwóch godzinach alkohol wyeliminuje większość gości ( byle bym ja nie wylądowała tuląc kibel), więc zostanie jakieś 100 osób zdolnych do tańca... No całkiem niezły wynik.\nJednym słowem będzie duża banda.\nJuż sie boje jak bd wyglądała moja 18-stka. Moi goście + goście od Alana = lepiej nie liczyć.\n- No gdzie z tym tortem?! - wydarła się ciocia. Rozejrzałam się, ale nigdzie nie było widać mamy Livi. Odkąd pamiętam, zawsze było ją słychac ale nigdy widać. - Śmietana zaraz z niego spłynie! Do kuchni z nim!\nŁoho! Ciocia w swoim żywiole.\nSłysząc głos tego małego diabła aż podskoczyłam.\n- Miki?! - wrzasnęłam spanikowana. Jakby Alan nie niósł prezentów pewnie wskoczyłabym na niego.\nBrunetka wyłoniła sie z cienia przed nami.\nWłosy spięła w koński kok, a kilka kosmyków spadało jej niedbale na twarz. Miała na sobie srebrną, cekinową bluzeczkę, a do tego ciemne czarne rurki i czarne szpilki ( szpileczki! Dlaczego mnie tak los zranił?! ), a do tego wszystkiego dobrała srebrne dodatki. Jej delikatny makijaż podkreślał jej kości policzkowe. Jednogłośnie wyglądała poprostu ślicznie.\n- Hejoo! - przywitał ją Alan.\nTa obdarzyła go słodkim uśmiechem. Potem przeniosła wzrok na mnie.\n- Widzę, że znalazłaś nowego Murzyna. - wyszczerzyła sie w moją stronę.\n- Dzięki - mruknął bliźniak.\nPrzeszliśmy przez salę i podeszliśmy do baru. Za ladą stało 3 barmanów i 2 barmanki, którzy polerowali szkło.\n- Cześć - przywitałam się - gdzie można znaleźć Panią King?\n- Alex! - usłyszałam głos za mną. JEZU! czy dziś wszyscy chcą mnie zaprowadzić do trumny? - Alan!\n- Dobry. - przywitała sie Miki.\nCiocia spojrzała w jej stronę.\n- Cześć Lilith. - przywitała się.\nMyślałam, że Miki zaraz wybuchnie. Nienawidziła swojego imienia i to bardzo.\n- Ciociu! - Alan próbował ratować sytuację - gdzie możemy dać prezenty?\nZostaliśmy odesłani do mamy Horana. Jak będziemy tak cały wieczór chodzić to zwariuje.\nTo Mike pierwsza zauważyła kobietę.\n- Pani Maura! - zawołała.\nNiziutka kobieta o blond włosach odwróciła się. Była zajęta rozmową z jakimś facetem z ochrony. Widząc nas przerwała i podeszła do nas.\n- Ja jestem Miki, to Alex - dziewczyna zaczęła nas przedstawiać - A to Alan. Przyjaźnimy się z pani synem.\n- Och! Jak miło!\nPrzytuliła każdego z osobna.\n- Mamy takie pytanko. - zaczęłam - gdzie możemy dać prezenty?\n- Ach! Prezenty! - powiedziała uradowana. - w tamtym kącie jest stół, dajcie to wszystko tam.\nNam nie trzeba było dwa razy powtarzać.\n- IDĄ! - usłyszałam przejęty głos mamy Horana.\nWszyscy zajęli swoje miejsca, a mówiąc wszyscy mówię o gościach, którzy przyszli prędzej gdyż takie były plany, na niespodziankę. Tak wiem stare ale jare. Pochowali sie pod stołami, za dekoracjami, a ja skryłam się za laptopem z którego bedę puszczała prezent dla solenizantów.\nNa ten pomysł wpadłam w szpitalu jak opatrywano mi nogę. W tedy przypomniałam sobie jak Liv trafiła na ostry dyżur gdy jej tata uczył ją jazdy na rowerze. Niestety jej ojciec do super nauczyciela nie należy, gdyż puścił ją, a ona wpadła do rowu odzierając sobie łokcie, kolana i brodę, a na jej nieszczęście wpadła na szkło i cały lewy bok sobie poharatała. I właśnie te wspomnienie przyczyniło się na pomysł prezentu dla Livi... a żeby Niallowi nie było przykro to zrobiłam też coś o nim.\n- Ciii! - uciszyła wszystkie odgłosy ciocia Małgosia.\nW korytarzu było słychać odgłosy butów.\n- Niewygodnie mi w tej pozycji. - jęknął Harry.\n- Jezus, Maria! - podskoczyłam. Nie wiem co mi dzisiaj było strasznie strachliwa sie zrobiłam, po incydencie z torebką. - Harry ja cie kiedyś uduszę!\nChłopak poprawił swoją dziwną pozycję.\n- Ale co ja zrobiłem? - spojrzał na mnie zdezorientowany.\n- Ma okres. - odpowiedział mu Zayn.\nSzturchnęłam go w czoło, a ten zachwiał się i upadł na ziemie. Parsknęłam śmiechem.\nHarold tez sie zaśmiał i oberwał po głowie.\n- Dlaczego ja zawsze obrywam?! - pożalił się. - to nie fer! Ty też się śmiałaś! - zarzucił mi.\n- Ja to zrobiłam subtelnie.\n- Subtelnie jak traktor. - do gryz mi Zayn.\nJeden ciula, dwa ciule... trzy ciule...\n- Ty se...\nNie zdążyłam mu zagrozić.\nWszyscy zaczęli wrzeszczeć NIESPODZIANKA, a ja z tymi kretynami robiliśmy za echo.\nMiny urodzinowych były bezcenne.\nNa pierwszy ogień z życzeniami poleciały matki, których rozpierała duma. Zachowywały się jakby Livia z Niallem mieli wziąć ślub. Jezu! To przecież szesnastka i osiemnastaka... dobra pomińmy to.\nPotem reszta ludzi ustawili się w kolejce z życzeniami. A ja siedziałam z chłopakami rozwaleni przy konsoli, popijając martini. Trochę zajęło nim wszyscy poskładali sobie życzenia.\nW końcu przyszedł czas na nas. Chłopaki poszli pierwsi dając mi czas na włączenie filmu, kóry wyświetlił się na głównej ścianie.\nTo był mój prezent. Wspomnienie z całych szesnastu lat przyjaźni. Wyświetlałam zdjęcia jak byłyśmy małe, a do tego dawałam różne śmieszne dopiski. Umieściłam tam występy Nialla w x-factorze, troche zdjęć z jego TT i prywatnego kompa. To Mike z hakowała jego laptop i mam naprawdę świetne fotki.\nPo zakończeniu projekcji Livia rozkleiła się, a zaraz po niej ja.\n- Wszystkiego najlepszego Rudzielcu! - powiedziałam przytulając ją do siebie.\n- Idiotko! Przez ciebie się rozmaże! - wyżaliła się.\nOdsunęłam ją od siebie.\n- I to niby ja ciągle marudzę?\nZaśmiała sie i znów mnie przytuliła.\n- Kobiece sentymenty. - westchnął Harry.\nPóźniej słyszałam tylko jego jęk.\n- Ups. - powiedziała psotnie Liv - No loczek! Gdzie ty kładziesz stopy? Później na nie wchodzę!\nUwielbiałam ta dziewczynę! Ja ją kocham.\n- A mnie to kto przytuli? - spytał urażony Niall.\n- No już dobre... - przytuliłam go - dziś dzień dobroci dla zwierząt.\nPo tych wszystkich formalnościach zaczęła się zabawa!\nLiva porwała mnie do tańca. Przetańczyłyśmy dobre dwie godziny, a w tym czasie chyba z 50 razy zmieniłam partnerów. Byłam już lekko wstawiona, więc nie wiedziałam co robię.\nPamiętam konsole, na której grałam w raz z Zaynem i robiłam wszystko alby wygrać. Dwa razy mnie ugryzł gdyż zasłaniałam mu widoczność dłonią.\nJak ja go ugryzę w pewne miejsce to pożałuje!\nAle i tak najbardziej rozbawiła mnie osoba Louisa. Biedak był skazany na siedzenie obok Eleanor, która nie pozwoliła mu się ruszać. Nie dziwie się jej. Jakby mój chłopak nabawił się wstrząsu mózgu, to też bym go nie odstępowała na krok.\n- Mam zakaz picia, tańca, poruszania się... - żalił się mi przy baże gdy El poszła się bawić. - zakazała mi nawet dobrej zabawy!\n- I oddychania. - jego dziewczyna podeszła do niego od tyłu. Chłopak momentalnie zbladł.\n- Idę do łazienki. - szybko wstał i oddalił się.\nA ja zaczęłam się śmiać jak psychiczna.\n- JA go kiedyś uduszę. - jęknęła i osunęła się na poprzednie miejsce Louisa - Czy jestem aż tak straszna?\nRobiłam wszystko aby nie roześmiać się jej w twarz. Wyglądała tak słodko. Taki borok, ale dziewczyna na prawdę była sympatyczna.\n- Musze odpowiadać? - spytałam z powagą.\nDziewczyna tylko na mnie spojrzała i już wiedziałam, że mam się ulotnić.\nZa szybko wstałam i zakręciło mi się w głowie.\n- Za dużo alkoholu... - jęknęłam. - muszę się przewietrzyć.\nZakomunikowałam i zaczęłam przedzierać się przez ten las spoconych ludzi. Poczułam, że coraz bardziej się zataczam i nie umiem utrzymać się na nogach. Stanęłam na chwile przed drzwiami, aby złapać grawitacje.\nPowiew świeżego powietrza podziałał na mnie jak kubeł zimnej wody, którym od czasu do czasu oblewał mnie ojciec gdy za długo leżałam w łóżku.\nPostanowiłam przejść się główną uliczką.\nTrzymałam się blisko muru gdyż tylko one dawały mi oparcie. Nie czułam się pewnie na nogach. Coraz słabiej słyszałam odgłos muzyki dochodzącej z clubu.\nNagle mur się zgubił i musiałam iść o własnych siłach.\nPoczułam ostre szarpnięcie z tyłu i upadłam do zaułka. Już chciałam nawrzeszczeć na osobę, która to zrobiła, ale poczułam ból, gdy ktoś szarpnął za moje włosy. Uczepiłam sie paznokciami w skórę napastnika. Co prawda działałam z opóźnieniem gdyż alkohol nie dawał mi myśleć ale wiedziałam, że zaraz stanie się coś złego.\nJednym szarpnięciem zostałam postawiona na nogi. Coś zimnego zostało mi przystawione do szyi. Spojrzałam w twarz napastnika i zbladłam.\nCo tu dużo mówić? Zostawiam to waszej ocenie:P\nPs. Z góry przepraszam za błędy ;P\nAutor: Bujka o piątek, lutego 01, 2013 22 komentarze:


Polskie maseczki jednorazowe z filtrem i atestem PZH - Dostawa w 48h\n+48 512 234 431 sklep@mask-on.pl\nPOLSKIE MASECZKI MEDYCZNE\nCertyfikowane przez NARODOWY INSTYTUT ZDROWIA PUBLICZNEGO – PZH\nProfesjonalne maseczki jednorazowe do zastosowań w gabinetach medycznych\njak również do profesjonalnej ochrony w życiu codziennym.\nZamów online - dostawa w 48h\nCZARNA MASECZKA JEDNORAZOWA (50szt)\nmaska medyczna polskiej produkcji, atestowana, z filtrem BFE≥99% w kolorze czarnym.\nFiltr: TAK – skuteczność filtracji bakteryjnej BFE ≥ 99%\nAtest: TAK – Narodowy Instytut Higieny PZH, Oekotex\nilość Czarne maseczki chirurgiczne jednorazowe medyczne 3-warstowe z filtrem (50szt)\nNajniższa cena wprost od polskiego producenta\nProdukcja maseczek odbywa się w Polsce pod Poznaniem, dzięki czemu możemy zagwarantować Państwu natychmiastową dostępność i najniższe ceny. Wysyłka realizowana jest natychmiast i na terenie kraju nie powinna zająć dłużej niż 48h. Przyjmujemy zamówienia już od 50szt (1 pudełko).\nAntywirusowe maseczki jednorazowe typu I z filtrem to polski produkt medyczny zgłoszony do Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych oraz Wyrobów Medycznych i posiadający certyfikat Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego PZH. Najwyższa jakość produkcji idzie w parze z wysokim poziomem higieny magazynowania.\nPodaj swój adres email aby otrzymać komplet dokumentów potwierdzających jakość maseczek prosto na swoją skrzynkę mailową (Certyfikat PZH – Certificate of Health Quality, deklarację zgodności, karty charakterystyki)\n29,00zł 19,99zł Dodaj do koszyka\n28,00zł 19,99zł Dodaj do koszyka\nNiebieskie maseczki jednorazowe ochronne 3-warstowe (50szt)\nPulsoksymetr SHONA T-PULS z bateriami i smyczą\nIZOSOL D – płyn do dezynfekcji rąk z alkoholem POLCHEM (5L)\nWIRID 70% – płyn do dezynfekcji rąk z aloesem i gliceryną (100ml)\n29,00zł 9,99zł Dodaj do koszyka\nDziecięca maseczka jednorazowa z filtrem RÓŻOWA (50szt)\nDziecięca maseczka jednorazowa z filtrem CZARNA (50szt)\nNASZ ABSOLUTNY BESTSELLER!\nteraz w limitowanej promocji\nMask On jest dystrybutorem detalicznym polskiego producenta środkow higieny osobistej Polmask Sp z o.o. z siedzibą w Poznaniu.\nCopyright: Mask On | Projekt i realizacja: Stay Creative


Paparazzi podejrzewają, że Kożuchowska urodzi... - Kozaczek.pl\nniedziela 20-07-14, czytany: 14287 razy, autor: Sasza\nPaparazzi podejrzewają, że Kożuchowska urodzi... małgorzata kożuchowska\nMałgorzata Kożuchowska / © KAPiF Małgorzata Kożuchowska spodziewa się długo wyczekiwanego pierwszego dziecka.\nAktorka nie dzieli się na razie z mediami żadnymi rewelacjami dotyczącymi przebiegu ciąży i płci potomka.\nPozostają domysły oparte na... obserwacji.\nWedług ludowych wierzeń "na dziewczynę" kobieta traci urodę. Hmmm... U Kożuchowskiej jakoś nie widać spadku formy. Wręcz przeciwnie. Aktorka wypiękniała?\nCzyżby więc miał urodzić się mały Kożuchowski?\nNiekoniecznie... Paparazzi Super Expressu podpatrzyli, że aktorka szukając w sklepie wyprawki dla noworodka skupiała się na rzeczach przeznaczonych dla dziewczynek.\nEh, jeśli to będzie dziewczynka, to na pewno będzie jedną z najładniej ubranych małych Polek:)\nNa TAKIEJ diecie Małgorzata Kożuchowska na pewno nie przytyje (Instagram)\tPrawie jak Karolina Szostak.\tczytano: 9247 razy\nBardzo szczupła Małgorzata Kożuchowska na prezentacji ramówki TVN\tA może to zasługa dobrego stylisty?\tczytano: 10351 razy


Podkategoria: Sklepy internetowe - strona 62 - Katalog Stron | vexso\nFullBox to sklep internetowy, który zapewnia bezpieczne zakupy. W naszej ofercie znajdą Państwo niezbędne przybory do domu a także mieszkania. Posiadamy bardzo rozległy asortyment towarów. Gwarantujemy, że oferowane przez nas towary są najwyższej jakości. Specjalizujemy się w sprzedaży zasłon, firan, poduszek, lecz posiadamy także prześcieradła a także obrusy. Gwarantujemy sposobność płatności przelewem a także płatności online. Oferujemy fachową wiedzę i również doradztwo. Szanujemy oraz traktujemy indywidualnie każdego klienta. Nasz sklep cieszy się niemała popularnością, również dzięki na niskie ceny w stosunku do konkurencji. Czas realizacji zamówienia w naszym sklepie wynosi maksymalnie 5 dni roboczych. Jest to zależne od rodzaju płatności. W naszym sklepie przyjmu... zobacz szczegóły wpisu »\nZadbaj o swoją kolekcję zdjęć. Tak wiele plików ulega zapomnieniu gromadząc się na karcie pamięci naszego smartfona, lub dysku laptopa. Wyślij swoje zdjęcia do nas za pomocą wygodnej aplikacji instalowanej wprost na Twoim smartfonie. My sprawimy, abyś cieszył się swoimi wspomnieniami przez wiele lat. Stosujemy wyłącznie najwyższej klasy chemię, oraz papiery markowych firm takich jak Kodak i Fuji. Dzięki temu nasze zdjęcia na długi czas zachowują najlepszą jakość. Można u nas zamówić zdjęcia w standardowych rozmiarach, jak również powiększenia i duże formaty. Wywoływanie zdjęć online, to nasza pasja, odwiedź naszą stronę internetową i przekonaj się o tym. ... zobacz szczegóły wpisu »\n« poprzednia strona · 62 · 63 · następna strona »\nsprzedaż mebli Żywiec (1), zasłony szare (1), prześcieradło bawełniane (1), wywoływanie zdjęć online (1), kołdra (1), salon meblowy Żywiec (1), sklep meblowy Żywiec (1), zasłony zaciemniające (1)


Polski Klub Audi C4 :: www.audi-c4.pl :: Zobacz temat - Pomocne informacje przy zakupie Audi 100 C4 2.6 V6 Quattro\nPolski Klub Audi C4 Strona Główna » Audi C4 - Forum techniczne » Kupujemy Audi 100 C4, Audi A6 C4 » Kupujemy Audi 100 C4 » Pomocne informacje przy zakupie Audi 100 C4 2.6 V6 Quattro Poprzedni temat «» Następny temat\nPomocne informacje przy zakupie Audi 100 C4 2.6 V6 Quattro\nWysłany: |3 Mar 2019|, o 21:57 Pomocne informacje przy zakupie Audi 100 C4 2.6 V6 Quattro\nJestem nowym użytkownikiem(przywitałem się w odpowiednim dziale ) i w niedługim czasie chce zakupić Audi 100 C4 z silnikiem 2.6 V6 z napędem Quattro. Proszę o kilka podpowiedzi tzn jak najlepiej mogę sprawdzić auto( szczególnie silnik, napęd quattro) będąc na oględzinach u sprzedającego, na jakie szczegóły zwracać uwagę. Rozważam tez jazdę na miejscu do stacji diagnostycznej na standardowe sprawdzenie. Czy nie będzie przesadą jeśli wezmę ze sobą miernik do mierzenia ciśnienia sprężania?\nWysłany: |4 Mar 2019|, o 23:26\nNie będę się tu wymądrzał, bo sam niedawno byłem w tym samym punkcie co Ty - ja się poddałem bo nie udało mi się namierzyć przyzwoitego quattro 2,6. Lepsza zdrowa ośka niż strucel quattro.\nPrzede wszystkim to już przez telefon zapytaj sprzedającego czy zgodzi się jechać do diagnosty i czy pozwoli Ci grzebać pod maską i robić pomiary. Gdzieś wcześniej pisali koledzy - jak nie miał zdarzenia w przeszłości i nie jest zgnity to mechanicznie będzie do ogarnięcia. A prawda moim zdaniem jest taka że świadomi użytkownicy raczej nie sprzedają tego auta, a jeśli już to ok dychy trzeba mieć w portfelu.\nWysłany: |5 Mar 2019|, o 18:34\nJa kupiłem niedawno a6 c4 2.6, przy zakupie sprawdz dokładnie wycieki z silnika , ja miałem: z pod pokryw zaworów i z zaślepki na bloku miedzy głowicami- nie wiem jak to się dokładnie nazywa, z tego co rozmawiałem z kolegą mechanikiem to mówił, że fałki często ciekną.\nOstatnio zmieniony przez michalf007 |5 Mar 2019|, o 18:34, w całości zmieniany 1 raz\nPolski Klub Audi C4 Strona Główna » Audi C4 - Forum techniczne » Kupujemy Audi 100 C4, Audi A6 C4 » Kupujemy Audi 100 C4 » Pomocne informacje przy zakupie Audi 100 C4 2.6 V6 Quattro


Syrop DaVinci Lemon&Lime 1L - Cytrynowo-Lemonkowy - Futter Futtermittel für Tiere - Säenmittel, Samen, Dünger, Kraftfutter, Produkte gegen Insekten, Saatgut, Milchersatzprodukte, Zuckerrübenschnitzel, zusatzstoffe, Futtermittelzusatzstoffe, landwirtschaftlicher Ertrag - Bester landwirtschaftlicher Online -Shop\nStartseiteFood-GalvetFOOD/SIRUPESyrop DaVinci Lemon&Lime 1L - Cytrynowo-Lemonkowy\nLemon & Lime – cytryna pochodzi najprawdopodobniej z Himalajow, skąd dotarła kolejno do Palestyny i Egiptu, a następnie za sprawą wypraw krzyżowych, w obszar śródziemnomorski. Limonki po raz pierwszy pojawiły się najprawdopodobniej w rejonach południowo-wschodniej Azji. Ten cytrusowy twist jest wręcz stworzony do produkcji orzeźwiających napojów - lemoniady, drinków i koktajli. W chłodniejsze dni, w połączeniu z miodem jest nieodzownym dodatkiem do herbaty.\nBarwa: jasna żółta\nSmak: orzeźwiający, kwaskowaty\nZastosowanie: woda, orzeźwiające napoje, herbata, klasyczny dodatek do letnich drinków i koktajli\nSyrop o smaku cytryny i limonki\nProdukt zawiera: syrop glukozowo-fruktozowy, gliceryna (E422), skoncentrowany sok z cytryny i limonki , regulator kwasowości (E330), naturalne wapno smakowe, emulgator (E445), przeciwutleniacz (E300) .Całkowita zawartość owoców:11% soku cytrynowego i 4% soku z limonki.\nEnergia na 100ml 314 Kcal\nWęglowodany całkowite 78.54 g\nCukry 46.89 g\nTłuszcz 0.05 g\nBiałko sojowe 0.14 g\nBłonnik pokarmowy 0.43 g\nSód 1.67 mg


Lżejsze Wypieki - Blox.pl\nNajnowsze wpisy: lżejsze wypieki\nOkazało się, że istnieje przepis idealny na biszkopt. Mój - z jakiegokolwiek przepisu bym korzystała - był z wielką górą na środku, którą trzeba było ściąć. Ten biszkopt piecze się wyjątkowo łatwo, a po wyjęciu z pieca jest prosty jak stół. Jest tylk...\nPyszne gofry z przepisu Bajaderki. Świetnie smakują z owocami, dżemami i bitą śmietaną. A do tego bardzo szybko się je robi:) Składniki: -2 szklanki maki -2 szklanki mleka -1 lyzka proszku do pieczenia -szczypta soli -1/3 szklanki oleju -2 jajka, zol...\nNajlepsze blogi: lżejsze wypieki


dodane 22.04.2010 09:16\nŚwiadectwa alumnów w parafiach, a dla chętnych możliwość zwiedzenia seminariów, gdzie przygotowują się do kapłaństwa. Przede wszystkim jednak modlitwa w intencji powołań – kapłańskich i zakonnych. To propozycje na tydzień powołaniowy, który rozpocznie się 25 kwietnia, w Niedzielę Dobrego Pasterza.\n47. Światowy Dzień Modlitw o Powołania przypada w niedzielę, 25 kwietnia. Z tej okazji Benedykt XVI przygotował orędzie, zatytułowane „Świadectwo wzbudza powołania”. „Owocność propozycji powołaniowych zależy najpierw od inicjatywy i działania Boga, ale – jak to potwierdza doświadczenie duszpasterskie – jest wspierana także jakością i bogactwem świadectwa osobistego i wspólnotowego tych, którzy już odpowiedzieli na wołanie Pana do podjęcia posługi kapłańskiej czy do życia konsekrowanego. Ich świadectwo może pomóc innym, by i oni zapragnęli z wielkodusznością odpowiedzieć na głos Chrystusa” – zaznacza w nim Papież.\nTradycyjnie w Niedzielę Dobrego Pasterza seminarzyści w całym kraju będą odwiedzać różne parafie w swoich diecezjach i dzielić się świadectwem swojego powołania. Wiele seminariów w tym czasie organizuje też dni otwarte. W seminarium w Krakowie odbędzie się on w przeddzień Dnia Modlitw o Powołania – w sobotę, 24 kwietnia. Alumni seminarium archidiecezji warszawskiej będą oprowadzać chętnych po budynku i ogrodach seminaryjnych w niedzielę, 25 kwietnia. W tym roku dzień otwarty będzie przebiegał pod hasłem “Metropolitalne Seminarium Duchowne w Warszawie domem formacji ks. Jerzego Popiełuszki”. Zostanie udostępniony m.in. pokój, w którym mieszkał kapłan – męczennik. W Opolu dzień otwarty w seminarium odbędzie się w sobotę, 1 maja.\nTo także szczególny czas spotkań osób, które niosą seminariom duchowe i materialne wsparcie. W Niedzielę Dobrego Pasterza, 25 kwietnia, w seminarium duchownym diecezji zielonogórsko-gorzowskiej spotkają się „Przyjaciele Paradyża”. Tak powszechnie określane jest Dzieło Duchowej Pomocy Powołaniom, które w 1991 r. powołał ówczesny biskup gorzowski - bp Józef Michalik. Celem tego dzieła jest zaangażowanie ludzi świeckich w duchową i materialną pomoc osobom powołanym do życia kapłańskiego i zakonnego. Podobne grupy istnieją przy innych seminariach, np. Wspólnota Przyjaciół Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Częstochowskiej, Stowarzyszenie Wspierania Powołań Kapłańskich Archidiecezji Gnieźnieńskiej, Dzieło Wspierania Powołań Diecezji Łomżyńskiej czy Towarzystwo Przyjaciół Seminarium Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Katowicach.\nCzęsto w okolicach Tygodnia Modlitw o Powołania seminaria organizują także dni skupienia. Dla przykładu, Wyższe Seminarium Metropolii Warmińskiej „Hosianum” zaprasza młodzież męską szkół ponadgimanazjalnych i studentów na Weekendowe Dni Powołaniowe m.in. w sobotę, 24 kwietnia. Seminarium w Rzeszowie z kolei organizuje Powołaniowy Dzień Skupienia dla maturzystów w niedzielę, 25 kwietnia. Konferencje, wspólna Eucharystia i spotkania z klerykami mają umożliwić rozeznanie własnego powołania.\nWarto podkreślić, że obchodzony w dniach 25 kwietnia – 1 maja Tydzień Modlitw o Powołania obejmuje nie tylko powołania do kapłaństwa, ale i życia konsekrowanego. Sama modlitwa o powołania także nie ogranicza się do tego jednego tygodnia w ciągu roku. Zwłaszcza ze względu na trwający Rok Kapłański podejmowanych inicjatyw modlitewnych jest więcej. W Częstochowie w każdy pierwszy czwartek miesiąca w kościele seminaryjnym pw. Jezusa Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana trwa modlitwa, podczas której szczególnie ludzie młodzi wspólnie modlą się za kapłanów i o nowe powołania kapłańskie i zakonne. Archidiecezjalne Wyższe Seminarium Duchowne w Białymstoku, skąd pochodzi bł. ks. Michał Sopoćko - wychowawca powołań kapłańskich i zakonnych, zachęca z kolei do włączenia się w nowennę modlitw za osoby powołane do kapłaństwa i życia zakonnego. Nowenna ta jest dziewięciomiesięcznym okresem modlitwy (na wzór adopcji dziecka poczętego) w intencji jednej osoby – znanej Bogu – o odkrycie przez nią powołania i jego realizację. Formą modlitwy nowennowej jest Koronka do Miłosierdzia Bożego i modlitwa o powołania za przyczyną bł. ks. Michała Sopoćki.\nZobacz też Orędzie Benedykta XVI na 47. Światowy Dzień Modlitw o Powołania\nKAPŁAN, KOŚCIÓŁ, ORĘDZIE, POWOŁANIA,


Niezbędne wyposażenie biurowej recepcji - poldoor\n17 listopada, 2020 14 grudnia, 2020\nRecepcja to jedno z najważniejszych pomieszczeń, które bardzo często decyduje o pierwszym wrażeniu klientów. Spotykane w hotelach, jak również w wielkich i mniejszych przedsiębiorstwach i przychodniach prywatnych, odpowiedzialne są za wygodę oraz komfort obsługi poszczególnych osób. Jakie jest niezbędne wyposażenie biurowej recepcji? Na co należy zwrócić uwagę podczas składania zamówienia na takie meble?\nReprezentacyjna funkcja recepcji\nStworzenie recepcji ułatwia nie tylko obsługę klientów, jacy zgłaszają się na spotkanie, kurierów itd. Tego typu pomieszczenie oznacza również otwarcie się na drugiego człowieka, co w przyszłości może mieć ogromny wpływ na swobodę komunikacji i postrzeganie firmy przez klientów. Recepcja musi zostać odpowiednio wyposażona, co będzie ułatwieniem codziennej pracy i przyniesie korzyści dla wizerunku Twojej działalności. Widząc uprzejmą panią lub pana stojącego za ladą recepcyjną, którzy wykazują wszelkie chęci pomocy osobom przybyłym, zdobywamy już pierwsze plusy. Każda nowa osoba znajdująca się w takim miejscu poczuje się w tym miejscu jak u siebie w domu.\nDopasowane meble i lady recepcyjne\nAranżacja recepcji nie może zostać potraktowana po macoszemu. Trzeba się do tego przyłożyć w odpowiedni sposób, uwzględniając całą charakterystykę biura, aby nie zepsuć pierwszego wrażenia. Nic więc dziwnego, że potrzebne będą dopasowane meble i lady recepcyjne, które warto wybierać z osobą doświadczoną w tym kierunku, czyli z architektem wnętrz. Chcąc zadbać o swój wizerunek, jak również funkcjonalność recepcji, podejmijmy współpracę ze specjalistą, który pokaże nam, gdzie są najlepsze lady recepcyjne.\nDlaczego powinno zamówić się lady recepcyjne? Ponieważ dzięki temu wszyscy mają pewność, że meble będą dopasowane i nie powstaną żadne dziury i inne niedopasowania. Poza tym meble biurowe są solidniejsze i mocniejsze, a do tego zgodne z nowoczesnymi trendami. Może i są droższe, aczkolwiek zawsze otrzymujemy pewność, że będą wykonane zgodnie z indywidualnym projektem dla klienta – czyli Twoim.\nCzas na to, aby urządzić wygodną i dobrze funkcjonującą recepcję w biurze. Od czego należy rozpocząć takie działanie? W pierwszej kolejności należy podzielić całego pomieszczenia. Pierwsza część to lobby. Druga część to lada recepcji, a trzecia część recepcji to ta wewnętrzna, gdzie na ogół osoby postronne nie mają wstępu. Jaka jest cena lad recepcyjnych? Nie da się tego jednoznacznie określić, ponieważ wszystko zależy od jej długości, jak również materiału, z jakiego zostanie wykonana. Do tego trzeba uwzględnić to, czy będą znajdowały się przy nich dodatkowe meble dla recepcjonistów? Należy również uwzględnić, czy recepcja razem z ladą będzie w całości zabudowana, czy też nie.\nO czym pamiętaj, wybierając lady recepcyjne?\nNależy pamiętać o tym, że lady recepcyjne nie mogą utrudniać komunikacji, jak również możliwości przedostania się do dalszych pomieszczeń. Lady recepcyjne mogą znajdować się w pobliżu dojścia do windy, aczkolwiek muszą być od nich tak oddalone, aby osoby wysiadające z windy nie musiały wychodzić prosto na samą ladę. Mając już zaplanowane miejsce na ladę, jak również na meble biurowe, nie zapominajmy o lobby.\nW tym miejscu musi znaleźć się wygodna sofa bądź kanapa ze stolikiem, gdzie swoje miejsce znajdą osoby oczekujące na spotkanie. Nie musi być to duża ilość miejsca – wszystko bowiem zależy od tego, z jaką firmą mamy do czynienia. W wielkich korporacjach lobby często przenoszone jest na wyższe poziomy. Obok sofy może znaleźć się również wygodny fotel lub nawet dwa fotele, gdzie również goście będą mogli spocząć w oczekiwaniu na spotkanie z wyznaczoną osobą z firmy.\nMeble biurowe to dobra inwestycja. Tak samo, jak lady recepcyjne, których ceny nie są naprawdę wysokie. Może ich cena sumaryczna będzie nieco wyższa od tych, które zostaną bezpośrednio zakupione w salonie, ale możesz być pewnym, że ich jakość będzie o wiele lepsza. Do tego wizerunek firmy z ladą i meblami dopasowanymi na pewno będzie pozytywny w odbiorze.