Skrzydło Szpitalne - Page 7\nTemat: Re: Skrzydło Szpitalne Sro 18 Lis 2015, 21:52\nSymplicja Szafran, od siedmiu lat na emigracji, od siedmiu lat samotna, od siedmiu lat jest duchem, od siedmiu dni, czuje, że żyje. Żyje bo czuje ból, ten na sercu i ten, który oblepia każdy nawet najmniejszy kawałek jej ciała. O tym na ciele udaje jej się zapomnieć, eliksiry pozwalają się jej osunąć w mlecznobiałą mgłę zapomnienia, marazmu, braku uczuć, gdyby te same środki potrafiły jeszcze naprawić, poskładać jej duszę. Naprawdę chciałaby płakać, ale już nie ma czym, więc próbuje być silna, stara się, nie do końca jej to wychodzi, ale zawsze ma jakiś cel, każdy cel jest dobry, każdy cel ciągnie do przodu.\nCzasami gdy tak sobie leży, wpatrzona w biel sufity, zastanawia się czy to wszystko nie było snem. Tak łatwo można by sobie było wmówić, że Remus, obóz, góry, jezioro, że to wszystko to tylko koszmar, że już się obudziła i wszystko jest w porządku. Wszystko jest dobrze. Powtarza sobie w kółko niczym mantrę, czasami nawet zaczyna w to wierzyć, otwiera wtedy szeroko oczy, odrzuca z siebie kołdrę i zamiera. W jednej sekundzie każdy element jej ciała zaczyna krzyczeć, wyć, niczym bezwładna laleczka opada z powrotem na łóżko i uświadamia sobie, że to przecież nie jest sen, choćby nie wiem jak się starała w to wierzyć.\nLeży tak nieobecna, gdzieś na granicy snu i jawy, słyszała kiedy wprowadzono Gryfona, jak go badano, kazano leżeć, potem pojawiła się ta dziewczyna, może gdyby byli ciszej udało by się. Po prostu by zasnęła, ale oni sami jej to uniemożliwili. Więc trwała tam z zamkniętymi oczami wsłuchana w ich rozmowę, w końcu coś nowego, coś co przebiło jej codzienną rutynę, leki, sen, posiłek, sen, leki i tak w kółko, nagle coś się wydarzyło, nagle w jej śledzie środków przeciwbólowych pojawili się żywi, prawdziwi ludzie ze swoimi problemami. Na chwile pozwalając jej zapomnieć o jej własnych myślach, delikatnie uśmiecha się do tego w swoich myślach. Nie może jednak wiecznie słuchać, zmęczenie organizmu powoli zaczyna ją przytłaczać i odpływa, nagle słyszy jednak coś jeszcze, cichy tupot nóg, ktoś nowy wszedł do Skrzydła Szpitalnego. Na początku nie przejmuje się tym, nadal udaje, że śpi, przecież siedzi tu od stuleci i nikt nie przyszedł jej odwiedzić, dlaczego nagle miałoby się to zmienić. Kolejny dźwięk, teraz jakoś bardzo blisko, coś jakby ktoś szurał krzesłem po ziemi. Coś się dzieje i nagle to przyjemne ciepło, ktoś dotyka ją po głowię.\nNiepewnie otwiera oczy, przez chwilę ma wrażenie, że widzi przed sobą te upragnione brązowe tęczówki, ten delikatny, zmęczony uśmiech, że zaraz usłyszy ten głos, od, którego jej serce podskoczy i ucieknie z piersi. Ta wizja jednak szybko się rozmywa, trudno jej się powstrzymać przed zawiedzionym spojrzeniem.\nAeron? Przez chwile nie może uwierzyć swoim oczom. Tak dawno go nie widziała, a może tak się jej wydawało. Bo ostatnimi czasy odrzuciła od siebie wszystkie żywe istoty, nawet siebie samą.\nZdziwienie, smutek, że to jednak nie pewien Gryfon, szybko mija i zamienia się na miejsce z cichą radością, że ktoś sobie o niej przypomniał, że ktoś przyszedł, zauważył, że jej nie ma. Gdyby miała czym to pewnie by się teraz popłakała.\n-Cześć.- Mówi cichym, zachrypłym głosem, a równolegle z wychodzącym dźwiękiem jej gardło zaczyna się rozdzierać nieboskim bólem. Nie pamięta kiedy ostatnio wypowiedziała na głos jakieś słowo i już wie dlaczego.\nTemat: Re: Skrzydło Szpitalne Czw 19 Lis 2015, 00:06\nAeron miał jedynie nadzieję że osoby postronne które również przebywały w tym samym pomieszczeniu nie przykładały zbyt wielkiej uwagi do jego osoby. Szczerze i ciężko pracował na wizerunek gbura, i podejrzanego typa, toteż takie akcje jak ta teraz z Sym mogły się dla niego źle skończyć. Zresztą, nie tylko o reputację chodzi. Wszelkie osoby które mogłyby na tym skorzystać, z wielką radością doniosą komu trzeba kto z kim gdzie po co i dlaczego. W czasach praktycznej wojny osoby bliskie często padają ofiarą szantaży i wymuszeń.\nArcio westchnął. Sym była w opłakanym stanie, i wystarczyło tylko rzucić na nią okiem by to stwierdzić. Można sobie tylko wyobrażać jaki szok przeżyła kąpiąc się w lodowatej wodzie. Ktoś musiał ją zapewne wyciągnąć, bowiem dziewczyna o jej posturze w życiu nie dałaby rady sama się wydostać. Pewnie by też nie próbowała, zważywszy na to że w ogóle się tam znalazła. Pokiwał głową z dość sporą dawką dezaprobaty. Ratował już kogoś przed samobójstwem. I zatrzymanie samego zamiaru pozbawienia życia wcale nie było najtrudniejszą rzeczą. Zdecydowanie najtrudniejszą rzeczą było doprowadzenie niedoszłą ofiarę do normalnego stanu psychicznego, w którym ta nie będzie już próbowała się targać na własne życie. Panna Szafran z pewnością nie jest wyjątkiem od tej reguły, jednak Arcio uważał że potrzebuje ona kogoś innego do tego zadania. On był… specyficzny. Często brakowało mu podstawowej wiedzy z dziedziny komunikacji interpersonalnej. I nie chodziło tu o zwykłe rozmowy. Chodziło o coś więcej, o te bardziej delikatne i wyczulone na szczegóły konwersacje. Sym potrzebowała kogoś kto będzie w stanie ją uleczyć. Aeron działał jedynie powierzchniowo. Tylko tyle. Bowiem na tylko tyle było stać jego umiejętności komunikacji.\nWidzi ruch Sym. Najpierw delikatne, potem nieco śmielsze, ale ciągle nieznaczne. Otwiera oczy i… No właśnie. Przez ułamek sekundy na jej twarzy odbija się masa różnych uczuć. Nadzieja, zdziwienie, rozczarowanie. Ani jedna część nie budzi w Aeronie większego zakłopotania. No bo kto by się spodziewał jego przybycia tam? No kto? On sam się tego nie spodziewał. I pewnie by go to nie było, gdyby nie ten zbieg okoliczności. Czy tylko zbieg? Czy może aż? Kto wie. Po tym na jej twarz wypływa coś jeszcze. Radość. Uśmiechnął się ponuro. Chwilę później usłyszał mocno zniekształcone powitanie. Gdyby nie jego oczy, zapewne określiłby właściciela głosu na „około czterdziestoletniego białego mężczyznę rasy kaukaskiej, dobrze zbudowanego i mocno nawalonego”. Odpowiedział Sym słowami:\n-Witaj panno Szafran. Pewnie spodziewałaś się tu kogoś innego. Przykro mi, ale to tylko ja. Przyszedłem sprawdzić co z Tobą, albowiem przykre wiadomości dotarły ostatnimi czasy do mych uszu.- powiedział. Nie często ktoś w Hogwarcie popełnia samobójstwo, a już nigdy nie wróży to nic dobrego. Dodał jeszcze:\n-Nie martw się, nie zajmę Ci dużo czasu. Najbardziej potrzebujesz teraz odpoczynku. Wiem że to okropne tak tu leżeć. Sam miałem wątpliwą przyjemność spróbować owych rozkoszy. Z tym że ja wtedy byłem poparzony, Ty zaś masz całkiem na odwrót. Ehh Ty głupolu. Co ja mam z Tobą zrobić, co?- stwierdził na koniec, bardziej do siebie niż do niej. Przykra sprawa. Widzieć kogoś w takim stanie.\nTemat: Re: Skrzydło Szpitalne Nie 22 Lis 2015, 20:05\nNa co się patrzysz? Nigdy nie widziałeś osoby, która uczyła się pływać, w zimie, w jeziorze z druzgotkami i wielką kałamarnicą, osoby która weszła do wody w ubraniach i potem prawie utonęła, a to wszystko na swoje głupie życzenie. W sumie ja też pierwszy raz kogoś takiego widzę, ale to nie oznacza, że nikogo innego takiego nie ma.\nChciałby mu tak powiedzieć, kiedyś pewnie by to zrobiła, teraz, a teraz niczego nie była pewna. W jednej chwili tam w jeziorze, zaczęła żałować, przez chwilę nie myślała o tych wszystkich w jej świadomości wielkich i złych rzeczach, które ją spotkały, przez chwilę znowu zapragnęła po prostu żyć, cieszyć się każdym dniem, żyć naiwną nadzieją powrotu do domu. Teraz nie była pewna, czy tamten moment jej się po prostu nie przyśnił, może to była halucynacja spowodowana niedotleniem mózgu, przecież istnieje taka możliwość. Czy warto było przeżyć, żeby teraz siedzieć w skrzydle szpitalnym i nie móc mówić, nie mieć siły podnieść się nawet na centymetr, widzieć tylko białe płótno sufitu?\nLekko, niepewnie, sprawdza na ile może sobie pozwolić i przechyla głowę w stronę Aerona. Ma ochotę się zaśmiać, ostatnio za każdym razem gdy się spotykają ona jest w opłakanym stanie, a to złamana noga, a teraz po nieudanym podtopieniu. Jeśli tak dalej pójdzie następne spotkanie będą mieli na jej pogrzebie.\nZ jej ust nie wychodzi jednak żaden dźwięk, radość spotkania żywej osoby, przemija zamienia się na miejsca, ze wstydem, strachem, Symplicja boi się konsekwencji swojego czynu, bo przecież nauczyciele tego tak nie zostawią. Zaczną się pielgrzymki, dlaczego to zrobiłaś, a potem wstyd, że narobiła takiego zamieszania przez głupie problemy, głupiej zakochanej dziewczyny. Uczniowie będą ją wytykać palcami, a miała taką głupią nadzieje, że może nikt się nie dowie, że zniknie na trochę i potem wróci jak gdyby nigdy nic, ale nie w Hogwarcie niczego nie dało się ukryć. Nawet nie chciała wiedzieć ile osób widziało jej ociekające wodą ciało kiedy tamten chłopak niósł ją do Skrzydła Szpitalnego. Lekko przygryza wargi i od razu czuje bóle.\nZ zamyślenia nad tym wszystkim co się niedługo stanie w momencie, w którym odzyska siły i wróci do życia, wyrywa ją głos Stewarda. Krukon taki jakim go pamiętała, miły i przyjemny jak papier ścierny, no ale martwił się o nią. Przecież gdyby tak nie było nie przy fatygowałby tu swoich szacownych czterech liter. Gdzieś w sobie czuje wzruszenie za to, że przyszedł jako jedyny.\n-Co ludzie gadać?- Pyta nie pewnie, boi się do jakiej miejskiej legendy urósł jej głupi wyczyn.\nCo z nią zrobić? Dobre pytanie, sama najchętniej zaszyłaby się w jakiejś małej dziurze i została tam do końca świata, nie musząc się już nigdy więcej ludziom pokazywać na oczy, o ile to by było łatwiejsze. Nie musieć już nigdy więcej nikomu spojrzeć w oczy, zaszyć się gdzieś i samemu o sobie zapomnieć, żyć najprostszymi potrzebami.\n-Zastrzelić- podsuwa pomysł co mogłoby być dobrym pomysłem na dalsze postępowanie z jej osobą.\nTemat: Re: Skrzydło Szpitalne Pon 23 Lis 2015, 18:56\nJedno było pewne. Symplicja zdecydowanie nie powinna teraz śpiewać. Jej głos brzmiał jeszcze gorzej niż ona sama wyglądała, jeśli było to w ogóle możliwe. Im dłużej Aeron przyglądał się tej istotce leżącej na szpitalnym łóżku, tym bardziej robiło mu się smutno. Atmosfera w Skrzydle Szpitalnym była doprawdy dołująca. Sam zresztą pamiętał jego własny pobyt tutaj. Po powrocie z „przygody”, którą zafundowała mu Resa (chyba; sam już nie pamiętał czy to on wciągnął ją, czy ona jego), trafił tu z rozległymi poparzeniami brzucha, i nieco mniejszymi na lewej ręce. Wprawdzie nie spędził tu zbyt dużo czasu, bowiem było to ledwie parę dni, okres ten jednak zaliczał do jednego z najmniej interesujących w życiu. Oczywiście nikt nie przyszedł go wtedy odwiedzić, co zresztą było raczej normalne jeśli chodzi o jego osobę. Fakt faktem leżenie tutaj jest przygnębiające, tym bardziej że Sym ma teraz dużo, o wiele za dużo czasu do rozmyślania o tym co zrobiła, i zapewne o powodach jej postępowania.\nNie bardzo wiedział co robić. Przyjść przyszedł, ale co teraz? Przejechał dłonią po włosach, maskując przy tym pewnego rodzaju zakłopotanie. Wolałby już walkę ze smokiem, niż przełamywanie się w takich chwilach. Cóż, pewne osoby po prostu nie były stworzone do takich skomplikowanych spraw. Spojrzał na Sym, która przechodziła podobne rozterki. Jej twarz wyrażała prawie wszystko to co aktualnie przelatywało jej przez myśli. Strach przed reakcją społeczności. Przecież to niedoszła samobójczyni. Za tydzień znać ją będzie trzy czwarte Hogwartu, ale Aeron wątpił czy znalazłaby się osoba która cieszyłaby się z takiej rozpoznawalności. Kto by bowiem chciał być „tym nieudacznikiem”, jak zapewne ludzie by nazywali kogoś kto chciał skończyć ze swym życiem. Cóż, nie można się bardziej mylić. Samobójstwo to akt wymagający tak ogromnych pokładów odwagi, że mało który człowiek jest zdolny do faktycznego jego popełnienia.\nUsłyszał pytanie Sym, zadane w dość prymitywnej odmianie języka angielskiego. Nie wiedział czy to ze względu na zmęczenie czy może powiedziane specjalne, toteż po prostu się uśmiechnął, gdy to usłyszał.\n-Niewiele, raczej nic konkretnego. Tylko że jakaś osóbka próbowała ćwiczyć na mistrzostwa świata w pływaniu. Usłyszałem to, i połączyłem te plotki z Twoją nieobecnością. No i jestem.- odpowiedział, zgodnie z prawdą zresztą. Poza tym, nie było tu jakiejś specjalnej logiki, ot zwykła kalkulacja i łączenie faktów. Druga odpowiedź nie była specjalnie odkrywcza, jak na kogoś kto właśnie próbował się zabić. Aeron zaśmiał się, po czym powiedział:\n-Ledwo żeś wyszła z wody, a chcesz żeby Cię dziurawili. Oj Symplicjo. Nie łam się. Wiem że masz za dużo czasu na myślenie, więc postaram się sprowadzić Ci tu parę osób, żebyś nie czuła się samotna. No i postaram się zrobić coś z tą plotką, więc się nie martw. W końcu kto może pochwalić się nurkowaniem ekstremalnym?-\nTemat: Re: Skrzydło Szpitalne Sro 25 Lis 2015, 21:22\nPrzygląda się Aeronowi, powoli rejestruje każdy jego ruch, zmianę mimiki, zauważa jak próbuje ukryć zakłopotanie. Przez chwilę Symplicja nie wie o co chodzi, co między nimi się zmieniło. Gdzie są tamte dzieci, które zimą urządziły wielką bitwę na śnieżki, a potem siedziały w kuchni, żeby na końcu zgubić się w lochach. Co się stało, gdzie uciekł ten czas, łatwość w rozmowie, beztroska życia. Powoli przesuwa wzorkiem po nim, szuka odpowiedzi na swoje pytania, no urośli, on się zmienił i ona, nic nie jest stałe.\nSpacerując spojrzeniem po twarzy Krukona niby przez przypadek natrafia na jego oczy, zimne, podobne do jej, ale co to? Czy tylko jej się to wydawało? W jego niebieskich ślepiach nagle jakby znikąd zauważa siebie. Kruchą, bladą jak śmierć, nie mogącą nawet podnieść ręki, żeby wziąć do ust szklankę z wodą. Czy to naprawdę jestem ja? Zadaje sobie pytanie w myślach. To nie możliwe. Sili się na uśmieszek, powoli próbuje podnieść się chociaż trochę. Nic jednak nie działa, uśmiech jest niewidzialnym grymasem bólu, a ręce bezwładnie leżą, nawet nie próbując udźwignąć ciężaru świadomości. Mimowolnie Szafran przygryza wargę, przez chwilę ma wrażenie, że zaraz znowu się rozpłacze. Nie płacz! Krzyczy na siebie w myślach, jeszcze, wytrzymaj tylko chwilę, jak odejdzie, kiedy wszyscy zapomną znowu będziesz mogła. Teraz będziesz musiała grać, będziesz udawać silną, musisz. Czasami nie ma innej opcji.\nZęby zaciskają się jeszcze mocniej, po chwili czuje w ustach krew. Próbuje go powoli, więc taki jest smak życia.\nWidzisz, nikt nic nie wie, ktoś Cię widział, ale nie mówią o tobie. Nie wiedzą, że to byłaś ty. To dobrze, niech nie wiedzą, może zapomną, może nie skojarzą, oni nigdy tego nie robią nikt nigdy nie pamięta, tak jest prościej. Po co pamiętać imię trupa.\n-Dziękuje Ci.- Kolejny niewyraźny grymas. Steward nawet nie potrafi zdać sobie sprawy jak dziewczyna jest mu wdzięczna, że przyszedł, że pojawił się, ale nie tylko za to, te słowa również znaczą bardzo wiele. Dają nadzieję, że to że jednak przeżyła nie było nieszczęśliwym przypadkiem, że może jednak jest nadzieja, że jej historia może mieć jeszcze kiedyś szczęśliwe zakończenie, tak, na pewno kiedyś będzie dobrze.\nTemat: Re: Skrzydło Szpitalne Nie 29 Lis 2015, 14:09\nNie bardzo wiedział czemu powiedział to co powiedział. Rzadko kiedy był w ogóle skłonny do pomocy innym. Ludzie z reguły oczekiwali czegoś w zamian, nie znając chyba słowa „bezinteresowność”. Chcąc nie chcąc Arcio również po jakimś czasie przestał przejmować się obcymi. Nie płynęły z tego prawie żadne korzyści, niestety. Ludzie przypominali sobie o Tobie dopiero w momencie w którym sami czegoś potrzebowali. A gdy już to dostali, to znikali, by pojawić się ponownie przy następnej okazji. Dbał więc tylko o siebie, i te marnych parę osób które nadawały się do nazywania ich „przyjaciółmi”. Jednak oprócz owych przyjaciół oraz prawie całej reszty, istniała jeszcze trzecia grupa osób. Grupa ta charakteryzowała się głównie tym, że Arcio nie miał pojęcia co z nimi zrobić. Nie należeli już do tej reszty którą Arcio miał totalnie gdzieś, jednak z pewnych powodów nie nadawali się do przyłączenia ich do grupy przyjaciół. Trawli więc w tym półstanie świadomości Arcia. Sym należała właśnie do nich. Gdy usłyszał podziękowania od leżącej Sym, uśmiechnął się nieznacznie.\n-Nie ma za co. Postaraj się wyzdrowieć jak najszybciej.- odpowiedział, patrząc na leżące na łóżku stworzenie. Nie miał jak jej pomóc, poza tym co już zrobił. Potrzebowała kogoś innego, kogoś kto będzie w stanie ją przytulić i pocieszyć. Kto będzie mógł spędzić z nią czas, wypełnić jej tą bezdenną pustkę w której się teraz znajduje. On się nie nadawał. Pewnie dlatego, że sam znajdował się w podobnej pustce, tylko znacznie ciemniejszej, i to z własnego wyboru. Westchnął, po czym delikatnie wstał z zajmowanego miejsca. Bezpośrednio pomóc Sym nie miał jak, mógł jednak zrobić inną rzecz. Korzystając ze świeżości plotek które rozchodziły się po szkole, miał sporą szansę zmienić nieco ich treść. Wystarczy że powie coś tu czy tam, i zaraz z samobójstwa zrobi się groźnie wyglądający wypadek, w którym brała udział jakaś uczennica, którą to uratował bohaterski chłopak zjawiający się w ostatniej chwili. Od razu brzmiało to lepiej aniżeli to co naprawdę się wydarzyło. Znając możliwości szkoły, plotka rozniesie się w ciągu kilku dni, dając Sym czas na regenerację, psychiczną i fizyczną. Już miał odchodzić, gdy zdecydował się schylić się jeszcze na sekundę, a jego ręka po raz ostatni dotknęła czubka głowy Sym. Powiedział do niej cicho, tak cicho że nikt inny nie dałby rady tego usłyszeć:\n-Nie umieraj, Sym. Zabraniam Ci. Masz żyć, bo nie jesteś sama.- powiedział, po czym wyprostował się. Rzucił krukonce ostatnie spojrzenie, po czym odwrócił się i cicho wyszedł z Sali.\nTemat: Re: Skrzydło Szpitalne Sro 02 Gru 2015, 19:04\nW Hogwarcie było niewielu Polaków. Gabriela zawsze to ciekawiło, dlaczego akurat z jego narodu rodziło się tak mało czarodziejów. Nie miał głowy do analizy oraz studiowania opasłych tomów w bibliotece, gdzie unosił się zapach kurzu i starości. Szczerze powiedziawszy unikał owego miejsca gdy tylko mógł. Przyprawiało go o dreszcze, choć sam nie wiedział dlaczego. Uczył się przyzwoicie, ale tylko wtedy gdy musiał. Jednak musiał przyznać bibliotece jeden plus. Zawsze ktoś się tam kręcił. Tak jak tego dnia. Przechodził jedynie obok pomieszczenia, ale tyle wystarczyło by usłyszał o wypadku jednej z Krukonek. Z początku ta informacja wydała mu się mało istotna. W takim miejscu jak Szkoła Magii i Czarodziejstwa wypadki zdarzały się zadziwiająco często. Dopiero wzmianka o pochodzeniu poszkodowanej zwróciła jego uwagę. Może i w Hogwarcie było mało Polaków, ale wszyscy starali się trzymać w miarę blisko. Nie jest łatwo być osobą, która nic nie rozumie. Osobą, która nie potrafi się dopasować, dopóki jakaś życzliwa duszyczka nie weźmie jej pod swoje skrzydła. Dla Szeptyckiego taką osobą była Symplica.\nNie musiał zastanawiać się długo. Zresztą czy kiedykolwiek to robił? Wolał najpierw działać, a dopiero później myśleć. Szybkim krokiem przemierzył korytarze, starając się nie zwrócić na siebie zbytniej uwagi. Nie miał ochoty na durne rozmowy, które jedynie wydłużyłyby mu czas dotarcia do celu. Na całe szczęście inni uczniowie zdawali się być pogrążeni we własnych sprawach.\nDo skrzydła szpitalnego dotarł w nie całe 20 minut. Ostrożnie uchylił drzwi, by sprawdzić czy przy interesującej go osobie nikogo nie ma. W pomieszczeniu nie było wielu pacjentów, co ucieszyło Gabrysia. Zawsze to swobodniejsze możliwości do rozmowy.\nOd razu ją rozpoznał. Dziewczyna leżała z przymkniętymi powiekami, a większość jej ciała przykryta była prowizoryczną kołdrą. Gdy podszedł bliżej zauważył na jej twarzy mimowolny grymas bólu.\nObserwował ją przez dłuższy czas. Dopiero po chwili zorientował się, że Krukonka spogląda na niego swoimi niebieskimi ślepiami.\n- Cześć - powiedział, uśmiechając się do niej lekko wyginając kąciki ust ku górze. -Jak się czujesz?\nTemat: Re: Skrzydło Szpitalne Sro 02 Gru 2015, 22:21\nNie umieraj, Sym. Zabraniam Ci. Masz żyć, bo nie jesteś sama.\nAeron odszedł. Wrócił do swojego życia, do swojej historii, zostawił ją samą z natłokiem myśli, z premedytacją wymuszając na niej spełnienie obietnicy nie do zrobienia, mimowolnie kazał jej zrobić coś co jak widać było ponad jej siłami.\nNIE MOŻESZ TEGO ODE MNIE WYMAGAĆ. NIE MA MNIE. PRZEZ CAŁE SIEDEM LAT BYŁAM DUCHEM, A TERAZ JUŻ NAWET NIM NIE JESTEM. NIE WYMAGAJ ODE MNIE TAK WIELE, NIE KAŻ MI ŻYĆ DLA KOGOŚ KOGO NIE MA.\nJak miała żyć dla kogoś, skoro sama najlepiej wiedziała, że nikogo takiego nie ma. Ostatnia osoba, którą kochała odrzuciła ją, dała jej nadzieje, dała sens, światło, wiarę, a potem nagle zabrała to wszystko, bo coś, nikt nie wie dlaczego. Co do reszty świata, to dobrze im było bez niej. Nikt przecież nie zauważył jej zniknięcia, ludzie, którzy myślała, że ją lubią że są jej przyjaciółmi. Milczeli, pozwalając jej wierzyć w to, że jej życie dla nikogo nic nie znaczy, dla wszystkich jest bezwartościowe.\nSłowa Stewarda w swoim założeniu miały ją podnieść na duchy, miały sprawić, że poczuje się lepiej, pokazały jej jednak wielką straszną prawdę. To, że nawet jej śmierć stworzyłaby w Hogwarcie więcej przyjemności z nowych plotek, niż bólu po stracie jednej z uczennic. Nic nie wartej uczennicy.\nPogrążona w swoich myślach nawet nie zauważyła kiedy zaczęła płakać, kiedy jej twarz ponownie pokryła się łzami. Kiedy świat znowu ukrył się za ścianą łez, że też ona jeszcze miała czym płakać.\nCzas płynął powoli, kolejna porcja leków, danie w płynie o dziwnym bliżej niesprecyzowanym kolorze. Powoli wracały do niej siły, od wizyty Arcia minął dzień, może więcej. Nie wiedziała ile, to miejsce posiadało swoje własne kontinuum czasowe, którego płynięcie kierowane było przez dawki eliksirów, szpitalne obiadki. Skrzydło Szpitalne pustoszało i jedynym stałym elementem krajobrazu stawała się senna, niewyraźna postać w szpitalnym łóżku, której blada twarz nie przedstawiała już żadnych emocji. O ile siły fizyczne powoli wracały do niej, o tyle od ostatniej wizyty psychika była w jeszcze bardziej opłakanym stanie.\nLeżała z zamkniętymi oczami, nie mogła spać, kiedy tylko odpływała do krainy snów na nowo widziała tamto jezioro, czuła jak zimna woda chluszcze ją w twarz, miała wrażenie, że czyjeś ręce ciągną ją na samo dno. Widziała zarys tej postaci, te zimne, niebieskie oczy, świecące w zielonej toni. To jej oczy.\nNagle ciszę panującą w pomieszczeniu przerwało skrzypnięcie drzwi. Czyżby kolejna porcja leków. Delikatnie Panna Szafran uchyliła powiekę, nie to nie była pielęgniarka, tylko Gryfon. Przez chwilę wydawało się, że na jego widok Krukonka się uśmiechnie. Nic takiego się jednak nie zdarzyło. Szybko na nowo zamknęła oczy, nie miała ochotę z nikim rozmawiać. Nie chciała sobie robić nie potrzebnej nadziei, że jednak są jeszcze osoby dla, których jej osoba coś znaczy.\nSłyszała jak podszedł, jak oddychał, pewnie, głęboko. Jej oddech był, płytki nierówny, ciągle zapominała, że jeżeli weźmie za dużo powietrza to coś ją zaboli, więc co jakiś czas mimowolnie krzywiła się przy zbyt łapczywym połykaniu tlenu.\nMinęło kilka minut, a Gryfon jak na złość nie chciał sobie pójść. Niepewnie Szafran otworzyła oczy i spojrzała na niego, przyglądała się jego zamyślonej twarzy. Przez chwilę złapała się na tym, że zastanawiała się o czym tak myśli. Nie miała jednak długo czasu na kreowanie swoich teorii bo czyjś głos przywołał ją na ziemię.\nSłysząc ojczystą mowę, na krótką sekundę przez jej twarz przeszedł cień uśmiechu.\n-Żyje.- Grunt to odrobina humoru nawet tam gdzie go nie ma.\nTemat: Re: Skrzydło Szpitalne Czw 03 Gru 2015, 14:56\nGabriela nigdy zbytnio nie obchodził los innych. Tych wszystkich szaraczków, których dziesiątki mijał na szkolnych korytarzach. Uważał, że nie ma sensu przejmować się kimś, kto o twoim istnieniu nie ma najmniejszego pojęcia. Przez to co wydarzyło się w przeszłości nauczył się ograniczać liczbę swoich zaufanych osób. Wiedział, że dzięki takim ograniczeniom był silniejszy, mniej podatny na krzywdę. Swoich prawdziwych przyjaciół, takich którzy udowodnili mu swoją wartość, mógł zliczyć na palcach jednej ręki. Czy było mu z tym źle? Nie, niekoniecznie. Zawsze to lepiej mieć kilku prawdziwych przyjaciół niż setkę takich, którzy odwracają się od ciebie z byle powodu.\nSymplica już od początku ich znajomości dawała mu swoiste poczucie przynależności. Dzięki niej choć trochę czuł się lepiej w całkowicie obcym miejscu. Dziewczyna niewątpliwie była wyjątkowa, przynajmniej dla niego.\nNie bardzo wiedział jak się zachować, kiedy ktoś leży w Skrzydle szpitalnym. Był tutaj zaledwie kilka razy w ciągu tych sześciu lat i nigdy nie zabawiał dłużej niż było to absolutnie konieczne. Tym razem jednak wiedział, że był na właściwym miejscu. Nie zamierzał pocieszać dziewczyny. Wiedział, że słowa typu "musisz dać sobie z tym radę" potrafiły doprowadzić człowieka do szaleństwa. Prawda bowiem była taka, że nikt nie miał prawa mówić drugiej osobie co powinna zrobić. Był tutaj tylko z jednego powodu. Sym była dla niego ważną osobą, a takich osób miał niewiele. Nie miał zamiaru rezygnować z kolejnej, która tyle dla niego zrobiła.\nZ krukonką zawsze rozmawiali po polsku. Po części dlatego, że nikt więcej ich wtedy nie rozumiał, a po części dlatego że dzięki temu czuli się hm... bardziej zżyci? Tak chyba tak można to nazwać.\nChłopak przewrócił oczami, słysząc jej sarkazm w głosie. Nie zamierzał jej tego wypominać. Każdy kto spędził w szpitalu choć trochę czasu mógł stać się nieco zgorzkniały.\n- To widzę - - odparł, przysuwając sobie krzesło, które stało koło drugiego łóżka. -Pytałem jak się czujesz, tak naprawdę. - Gabriel nie był idiotą. Widział, że dziewczyna jest na skraju załamania nerwowego. Ciekawiło go tylko z jakiego powodu i czy ten powód nadal żyje.\nTemat: Re: Skrzydło Szpitalne Sro 13 Cze 2018, 06:40\nTyleż to razy nauczano uczniów o zachowaniu ciszy w pewnych rejonach Hogwartu. Nikt jednak nie wziął pod uwagę, iż nie każdy potrafi cierpieć w milczeniu. Są różne progi bólowe, każdy człowiek ma ich indywidualny poziom. Przykładowo, panicz Gard, potrafił zlekceważyć obolałe opuszki palców i dalej katować je grą, jednakże, gdy pojawiała się krew przesiąkająca przez plastry, odczuwał to podobnie do wyrywania kości. Nie potrafił przyjąć wiadomości od pani Pomfrey, nakazującej dłuższą przerwę od prób i grze na gitarze. Kochana pielęgniarka nie znała go, nie miała pojęcia jak wiele znaczyła dla niej ta magiczna chwila próby. Finan Gard nie był gotowy na jakikolwiek odwyk. Wyczaił więc godziny, podczas których prym wiódł nie kto inny jak Xavier. Pomocnik pielęgniarki przyzwyczaił się już do częstych wizyt Fina. Zawsze z podobnym problemem i dzięki Merlinowi, jeszcze nie został wyrzucony za drzwi z maścią w zębach.\nJuż z daleka było słychać echo odbijających się kroków Gryfona. Uczesany nienagannie, ubrany czysto, schludnie, jedyne co rzucało się w oczy to blada skóra i maksymalnie dwudniowe doły pod oczami. Chłopak parł do przodu, trzymając przed sobą prawą dłoń. Nie zdjął starych plastrów, przez które przesiąkała bordowa krew. Plusem tego jest dokończenie śpiewania i grania ulubionej piosenki, więc warto było zadać sobie ból. Przynajmniej twierdził tak kilka minut temu, bo w chwili obecnej jego twarz wyrażała tłumione cierpienie.\n- Xavierze, cny i potężny czarodzieju! - zawołał głośniej, zanim doszedł do drzwi. - Ocal mój marny żywot, Lord Drakula się wykrwawia. - nadał sobie tonację przerażonego. Minutę później objawił się w wejściu do skrzydła szpitalnego. Nie rozglądał się za potencjalnymi rannymi. Nie, gdy z jego palca serdecznego skapnęła kropla krwi, prosto na błyszczącą podłogę. Zagryzł zębami dolną wargę, patrząc niepewnie na plamę. Nie on jeden znał pedantyzm pani Pomfrey. Nim podjął decyzję o posprzątaniu po sobie, jęknął, nieświadomie ruszywszy obolałymi palcami. Tak wygląda zaniedbanie. Nie smarował maściami, nie zmienił opatrunku. Najłatwiej jest przyjść od razu do Xaviera. Swój człowiek, Finan darzył go dużą dozą sympatii. Wszedł głębiej do skrzydła szpitalnego, czując w nozdrzach zapach chemikaliów, czystej pościeli i środków czyszczących.\n- Xav? Mam mało przerwy, pomóż swemu ulubionemu pacjentowi, proszę. - zatrzymał się w pewnym momencie, aby nie wparowywać nikomu za parawan. Nie słyszał jęków ani stękania, dostrzegł za to buty Xaviera, przemieszczające się gdzieś po prawej stronie skrzydła. W oczekiwaniu na pomoc, chłopak uniósł brudną dłoń przed oczy i zgiął palce. Miast pojmować stan swych opuszek, w myślach odtwarzał ostatnią linijkę nut. Niepotrzebnie wplótł między ósemkę a szesnastkę półnutę. Od kilku prób wiedział, że w melodii nie pasuje mu ułamek tonacji, a dopiero podczas dzisiejszej gry zrozumiał która to dokładnie część. Zaaferowany myślami wbił spojrzenie w podłogę i układał plan zmian.\nTemat: Re: Skrzydło Szpitalne Sro 13 Cze 2018, 14:40\nMoże niektórzy - zwłaszcza pani Pomfrey - uważali zachowanie Finna za skrajnie nieodpowiedzialne i wręcz głupie, skoro mimo zakazów i próśb o poprzestanie gry, przynajmniej na jakiś czas, ten nadal robił swoje. Chwała mu w ogóle, że raczył pojawiać się od czasu do czasu w skrzydle szpitalnym, to Xav mógł się zająć jego biednymi palcami. Pani Pomfrey, za każdym razem, gdy go widziała w swoim królestwie, dostawała niemalże białej gorączki, zaczynała panikować i strasznie ciężko było potem przez dłuższy czas porozmawiać z nią o czymś innym. Xavier oczywiście udawał przy niej, że jest po jej stronie, popiera ją i w ogóle, ale gdy tylko był sam na sam z Finnem, to za każdym razem trochę tylko mu pomarudził, ale w rzeczywistości i tak trzymał za niego bardzo kciuki i kibicował mu, żeby z tym swoim graniem zaszedł na sam szczyt. Uwielbiał ludzi z pasją i takimi najchętniej się otaczał.\nTego dnia Finn miał faktycznie szczęście, że Xav był sam. Zastał mężczyznę samego w skrzydle szpitalnym, balansującego tanecznym krokiem pomiędzy łóżkami i nucącego coś pod nosem podczas poprawiania pościeli. Nie mógł siedzieć zbyt długo w ciszy, bo trafiał go szlag. On był raczej z tych osób, którym coś zawsze musiało grać/brzdąkać/stukać/cokolwiek, oby nie było ciszy dłużej, niż kilka sekund. W ciszy nie mógł się na niczym skupić - była nienaturalna.\nXav, jak to zwykle z nim bywało, ubrany był dość... specyficznie. Tak, wiedział o tym, że nie pasuje do lat siedemdziesiątych, ale gdy ktoś mu o tym wspominał, to Xavier śmiał się radośnie i odpowiadał, że nie pasuje do żadnych czasów, bo i tak w każdych będzie się wyróżniał. I dobrze, właśnie o to chodziło - nawet nie tyle o to, żeby skupiać na sobie spojrzenia, a o to, żeby było wiadomo, że on to on. Żeby nikt nie miał wątpliwości kto właśnie płynie korytarzem, nawet w półmroku świec, już po ciszy nocnej.\nKroki nie zainteresowały go tak bardzo, jak nawoływanie. Już po tych pierwszych słowach wiedział z kim będzie miał do czynienia. Wywrócił oczami, obracając się w stronę drzwi i popatrzył na chłopaka, który zdążył wejść już do środka i teraz zamyślił się nad czymś głęboko, patrząc na swoje przesiąknięte krwią opatrunki na palcach. Xavier westchnął, załamując ręce i pokręcił głową, podchodząc do niego z lekko rozłożonymi ramionami - on zwykle wyglądał tak, jakby miał ochotę wszystkich do siebie tulić i pewnie faktycznie było w tym wiele prawdy.\n- Na Merlina, znowu ty?! - nie był to krzyk, ale coś w stylu wołania do wszystkich bogów o cierpliwość, jak często robią rodzice na widok swojego dziecka, które znowu coś przeskrobało. No, może i Xavierowi do rodzica daleko, ale był trochę starszy od Finna i jakoś odruchowo chciał się nim opiekować. Tak, Xav był stanowczo zbyt dobrym czarodziejem, takim weź do rany przyłóż. Niektórzy z pewnością mieli go z tego powodu dość. Złapał go za nadgarstek, ale w taki sposób, żeby nie dotknąć jego dłoni i przede wszystkim palców, po czym przyciągnął jego dłoń do lepszego światła i przyjrzał się tym opatrunkom, już do cna przesiąkniętym krwią i wręcz bordowym. Skrzywił się i popatrzył mu w oczy poważnie, chociaż to co powiedział tak do końca poważne już nie było. - Niedługo pomyślę, że przychodzisz tu specjalnie po to, żeby się ze mną zobaczyć... - mrugnął do niego i wskazał mu gestem dłoni łóżko, w sumie Finn miał spory wybór, bo wszystkie łóżka były wolne, po czym splótł ramiona na piersi i popatrzył na niego z góry, z typowo ojcowską lub braterską miną pt. "młody człowieku...". - Wiesz, że gdyby pani Pomfrey tu była, to nie uwolniłbyś się od jej gadania do jutra? Zdejmuj to z palców, muszę Ci to przemyć i opatrzyć. - zanim jednak zniknął w schowku pani Pomfrey po plastry i eliksir, musiał zobaczyć w jakim stanie są właściwie palce chłopaka i dopiero potem podjąć decyzję czego powinien użyć. Tak czy siak, nie wyglądało to kolorowo, a raczej... krwawo.\nTemat: Re: Skrzydło Szpitalne Sro 13 Cze 2018, 18:11\nNie bez przyczyny Finn unikał pani Pomfrey. To miła kobiecina, jednakże poznał ją od strony skrajnie troskliwej, a jak powszechnie wiadomo, co za dużo to niezdrowo. Gdy panicz Gard pojawił się w Hogwarcie, przyniósł ze sobą gruby plik akt medycznych, dlatego też pani Poppy poświęcała mu więcej uwagi niż jego rówieśnikom. Przez wiele lat przełykał gulę goryczy, gdy pielęgniarka prosiła go do siebie na środku korytarza, w samo południe, gdy Finn przebywał wśród przyjaciół. Nie lubił spojrzeń pełnych litości. Pojawienie się Xaviera było dla niego ogromną ulgą. Stażysta, po pierwsze był mu bliższy wiekiem, po drugie miał o wiele lepsze wyczucie taktu i po trzecie, nie matkował mu. Dzięki niemu Finn nie zachorował na fobię przed wizytami w skrzydle szpitalnym. Nic dziwnego zatem, że na jego widok buzia Finna odruchowo rozjaśniała się w uśmiechu. Xavier mógł należeć do dziesięciu epok, a Finn zapewne polubiłby go wze wezystkich dziesięciu innych wydaniach i interpretacjach. Nie przeszkadzał mu styl Xaviera, czemu sam sobie był zdziwiony. Pewnych rzeczy nie da się wytłumaczyć. Niektórzy ludzie mają w sobie to "coś", które tak ciężko jest zidentyfikować i odpowiednio zdefiniować.\nWróciwszy z filozoficznych i muzycznych rozmyślań, spojrzał swymi oczami na niecodzienny strój Xaviera, a w następnej sekundzie na jego minę.\n- Czyżbyś spodziewał się innego wampira? Też się cieszę, że znów cię widzę. - wyglądało jak pretensja, lecz wcale nią nie była przez uśmiech jaki temu towarzyszył. Tylko raz na tydzień przebywał w te rejony po ratunek. A może lepiej powiedzieć aż jeden raz na tydzień? Cóż, palce były mu potrzebne, zatem nie zapowiadało się na zmianę tradycji. W głębi serca Finn nie chciałby jej kończyć. Lubił sporadyczne wizyty w skrzydle, ale tylko i wyłącznie, jeśli trafiał w ręce Xaviera. Mogliby być przyjaciółmi; Finn nieświadomie dążył do tego. Przyjaznych dusz nigdy nie za wiele.\nUniósł brwi na chwilę, zaskoczony jego słowami.\n- Po prostu przyznaj się, że też się cieszysz na widok mojej paszczy tak samo jak ja codziennie rano w lustrze. - puścił mu oczko, rozbawiony spontanicznym żartem. Zapomniał o pieczeniu palców i nie pamiętałby o nim, gdyby Xavier nie zwrócił mu na nie uwagi. Wystarczyło spojrzeć na bordowe plastry i jego twarz wykrzywił grymas. Zdecydowanie preferował skręcenie kostki niźli upierdliwe, małe i częste bolączki palców. Kostki nie potrzebował tak jak sprawnej prawej dłoni, spod której tworzył muzyczne cuda. Pozwolił obejrzeć swą rękę. Pani Pomfrey zazwyczaj oprócz tego kładła mu dłoń na ramieniu i wysłała współczujące spojrzenia. Xavier zaś dobrze to wyśrodkował, za co był mu wdzięczny, choć słowa na ten temat nie piśnie.\n- Myślisz, że czemu rozpisałem sobie w dormitorium dyżury pani Pomfrey ? Po to, by wiedzieć kiedy się pojawić. - uśmiechnął się lekko zakłopotany. Usiadł na najbliższym łóżku, na jego brzegu, dopiero po chwili patrząc czy niechcący nie usiadł na jakiegoś pacjenta. Podwinął zdrową ręką rękaw prawej kończyny górnej i westchnął z bólem.\n- Sprecyzuj proszę komendę "zdjęcie plastrów". A - zdjąć razem ze skórą, b - zdjąć ze skrzepem z miną woźnego czy c- razem z paliczkami? Przyschło z klejem plastra. Nie jestem gotowy na takie cierpienie.- spojrzał prosto w oczy Xaviera, mówiąc to pół żartem pół serio. Finn należał do mężczyzn, którzy przy trzydziestu siedmiu stopniach Celsjusza spisują testament, a przy ranie ciętej wzruszają ramionami i bagatelizują sprawę. Uderzanie o struny w takim stanie to dla niego pikuś. Zdjęcie plastrów już nie. Nie mówił tego na głos, wstydził się, więc w formie żartu poprosił o pomoc, mając nadzieje, że nie zostanie wyśmiany. Na próbę dotknął plastra kciuka i zaczął nim przy nim majstrować. Czynił to w żółwim tempie, dopiero teraz delikatnie obawiając się tego jak głęboko pokaleczył skórę. Obiecał osobie używanie maści. Obiecywał to sobie przy każdej wizycie i na każdej też sobie przypominał, że dostał jakąkolwiek. Prędzej spamięta tysiąc nut niż chwilę na opatrzenie palców. Finn był takim medycznym fajtłapą i nic nie dało się na to zaradzić.\nTemat: Re: Skrzydło Szpitalne Sro 13 Cze 2018, 21:53\nUśmiechnął się nieco szerzej i wywrócił oczami. Tak, jasne, cieszył się, że widzi Finna, ale wolałby czasem robić to w jakichś przyjemniejszych okolicznościach, np. gdzieś na łonie natury, w ciepłych promieniach słońca, nad jeziorem, niż za każdym razem w bieli skrzydła szpitalnego. I nie, to nie tak, że nie lubił swojej pracy, bo naprawdę uwielbiał ten staż w Hogwarcie, a w przyszłości widziałby się w roli uzdrowiciela czy coś w tym stylu... jednak to nie znaczyło, że każdą chwilę chciał spędzać w tym miejscu i odbywać tutaj każdą możliwą rozmowę. A Finna naprawdę polubił dzięki tym jego wszystkim (i jakże częstym wizytom), więc wolałby czasem spotkać się z nim gdzieś indziej, ale cóż, może to takie jego małe fanaberie.\n- Nie powiedziałem, że się nie cieszę - machnął lekko ręką, ujmując delikatnie jego dłoń i przyglądając się tym jakże żałośnie wyglądającym opatrunkom, po czym znów zajrzał w jego oczy w sposób sugerujący... cóż, delikatnie mówiąc "niezadowolenie". - Powinieneś je częściej zmieniać i przemywać rany, wiesz o tym prawda? Inaczej ciągle będzie upiornie bolało, bo nigdy Ci się to cholerstwo do końca nie zagoi. - westchnął cicho, puścił jego rękę i zniknął na moment w kąciku pani Pomfrey, z którego potrzebował kilku eliksirów. Nie nosił ze sobą przecież wszystkich możliwych wywarów, byłoby to niemożliwe, a jego kieszenie nie były aż tak pojemne. Może powinien zastosować zaklęcie zmniejszająco-zwiększające...? Nie, jednak nie, bo byłoby mu tylko niewygodnie i potem pół godziny grzebałby w kieszeni, szukając tego eliksiru, który był mu potrzebny. Bez sensu.\n- Dobra, już się tobą zajmuję - oznajmił radośnie (co nie znaczy, że nie przejmował się stanem, w jakim był chłopak) i usiadł przy nim na łóżku, w dłoni trzymając dwie niewielkie fiolki. W jednej znajdował się błękitny eliksir przeciwbólowy, a w drugiej purpurowy - czyszczący rany. Nie zamierzał mu podawać na razie tego pierwszego, ale wziął go ze sobą "w razie co". Może się przyda, gdy uporają się z plastrami i będzie trzeba ukoić poważniejszy ból, niż tylko szczypanie? - Oczywiście, nie byłoby z tym tyle trudu, gdybyś przemywał rany eliksirem czyszczącym i smarował maścią gojącą, to także wiesz? - nie wymądrzał się, po prostu stwierdził fakt, z którego chłopak i tak doskonale musiał zdawać sobie sprawę. Nie był przecież głupi, a na pewno nie według Xaviera. Spędził z nim w końcu trochę czasu i zdołał go odrobinę poznać, więc z czystym sumieniem mógł uważać Finona za inteligentnego młodego człowieka, któremu - niestety albo stety - pasja przysłaniała cały świat.\n- Spokojnie, nie będzie bolało, rozetnę Ci tylko te plastry, żeby łatwiej było je zdjąć... bez odrywania skóry, skrzepu czy paliczków. - mrugnął do niego ze szczerym uśmiechem i przyłożył różdżkę do jednego z plastrów na palcu chłopaka. - Diffindo. - mruknął cicho, a plaster rozciął się zgodnie z delikatnym ruchem różdżki, który przy tym wykonał. To samo zrobił potem z kolejnymi plastrami, aż wreszcie uwolnił rękę chłopaka z tych brudnych opatrunków. Przyjrzał jej się potem z bliska i cmoknął z niezadowoleniem. - Najlepiej to to nie wygląda... ale nie przejmuj się, coś zaraz na to zaradzimy! - znów się uśmiechnął, odkorkował purpurowy eliksir i skropił jego palce. Chłopak musiał poczuć pieczenie, a z jego ran zaczął wydobywać się dym; zawsze wydawało się to Xavierowi przepięknym widokiem, więc wpatrywał się w ten dym ze swego rodzaju fascynacją, pozwalając by eliksir oczyścił wszystkie ranki na dłoni Finna.\n- Z ciekawości... - mruknął zaraz potem, gdy trochę wyrwał się z transu spowodowanego tym fascynującym widokiem dymu. - Dużo ćwiczysz? W sensie, ile godzin dziennie? - uniósł lekko brew, a na jego ustach znów zamajaczył uśmiech. - I kiedy wreszcie mi coś zagrasz w ramach rekompensaty za to, że tak często muszę Cię tu sklejać, hę?\nTemat: Re: Skrzydło Szpitalne Sro 13 Cze 2018, 22:24\nByć może nadszedł czas, by tę relację przenieść ze skrzydła szpitalnego w jakieś lepsze rejony? Wszystko przychodzi z czasem, a im częściej Finn się tutaj zapuszcza, tym bliżej jest okresu zaproszenia Xaviera na weekendowe piwo kremowe. Co prawda pojawiał się pewny mentalny dyskomfort dotyczący bratania się z przeciwną stroną barykady - kadrem pedagogicznym. Znając Fina, zlekceważy taką pierdołę i pójdzie za żywiołem, wszak nie pozwoli, by w życiu przeszkadzało mu takie coś jak konwenanse bądź moralne zasady relacji uczniów z nauczycielami.\n- Doskonale zdaję sobie z tego sprawę, Xav, ale prowadzę taki tryb życia, że nie mam na to czasu. - wyjaśnił, uciekając spojrzeniem gdzieś w bok, by ukryć niewielkie uczucie zawstydzenia związane z zaniedbaniem palców. Trzeba oddać Finnowi, iż mówił szczerze. Taki natłok obowiązków wypędzał mu z umysłu potrzebę zmiany opatrunków. Co prawda raz czy dwa zmienił plastry bądź nakleił drugie (gdy się spieszył), ale nie obmywał. Miał na głowie Owutemy, bieżący materiał lekcyjny, masę ćwiczeń muzycznych, rekrutację, gonienie chłopaków do korygowania nut... jak w tej aferze miałby znaleźć chwilę spokoju?\n- Tak długo je już noszę - pokazał palce mimo, że nie musiał - że nie pamiętam już jak to jest ich nie mieć. - mimowolnie rozpoczął stukanie stopą, ni to ze zniecierpliwienia ni to z rytmu. Odwrócił głowę w poszukiwaniu zegara ściennego i gdy ujrzał godzinę, zmarszczył brwi. Czas się na chwilę zatrzymał, a to działało na jego korzyść. Finn zwolnił tempo dopiero tutaj, przy Xavierze, pierwszy raz od dłuższego czasu. Uświadomienie sobie tego nie było przyjemnym uczuciem. Finn poczuł w ustach smak goryczy. Zapomniał o niej, gdy Xavier wrócił z dwoma fiolkami. Chłopak nie interesował się co do czego służy, czy będzie teraz boleć, ponieważ ufał mu w dziedzinie leczniczej. Nie raz nie dwa już go łatał, poza tym pamiętał, że po niebieskim nie odczuwa się bólu, choć rzadko o niego prosił. Ten drugi, purpurowy... tego Finan nie znał, ale też nie zadał pytania, tylko przyjrzał się mu uważniej. Nie wyglądało zbyt groźnie.\n- Nie musisz mnie pouczać. - teraz to on wywrócił oczami, ale bez urazy - Zbieram konsekwencje swojego niedbalstwa. Wampiryzm, obolałe palce... norma w moim zawodzie. - tutaj się uśmiechnął i siłą umysłu próbował unieruchomić swą prawą dłoń. Przypomniał sobie jak przetrwał trzydzieści siedem stopni gorączki i prawie śmiertelną chorobę, więc rozcinanie plastrów to powinien być pikuś. Dodawszy sobie w ten sposób otuchy, wyrównał oddech.\nNie przyglądał się swoim ranom, tylko dłoniom Xaviera i błyskowi czaru z różdżki. Robił to tak profesjonalnie i pewnie siebie, iż Finn mógłby to porównać do własnych uderzeń palcami o struny. Jak część jestestwa. To jeden z kolejnych powodów, dla których czai się ku stażyście niźli pani Pomfrey.\n- Jeszcze ani razu nie wyszedłem stąd zawiedziony, więc ufam ci w pełni w tej kwestii, panie uzdrowicielu. - nie bronił się przed bananowym uśmiechem. Lewą dłoń, tę zdrową, położył na swoim kolanie i teraz to ona wystukiwała niesłyszalny rytm. Poruszał palcami jak w amoku, jakby trącały struny. To tak zwana pamięć mięśniowa. Pytanie tylko czy to nie zakrwawia już na uszkodzenie zdrowia.\nCałkiem wyluzowany wodził wzrokiem to po suficie, to po zegarze, tu i tam, nie przyglądając się temu, co robi Xavier. Trzeba zaznaczyć, że kto jak kto, ale Finn ma świetny słuch. Bardzo wyraźnie usłyszał syczenie, przypominające palenie czegoś, a dym, jaki po chwili ujrzał kilka metrów nad swoją dłonią, delikatnie mówiąc, sparaliżował go. Momentalnie Gryfon zesztywniał. Spiął mięśnie i bardzo powoli, ostrożnie spuścił wzrok na dłoń. Otworzył szeroko oczy, a z jego twarzy odpłynęła cała krew. Przełknął głośno ślinę, czując wewnątrz klatki piersiowej narastający lęk. Przeniósł spojrzenie na Xaviera. Nie zrozumiał pytania jakie zostały mu zadane. Nie usłyszał ich dokładnie, bowiem serce waliło mu tak głośno, iż zagłuszało wszystko wokół.\n- X...Xav... w-wie...wiesz, że... ten no... - wyprostował się z trudem i zaczerpnął tchu przez zaciśnięte zęby. - Ja ci jakoś zapłacę, wiesz, nie ma problemu, dam ci karnet na wszystkie próby, cokolwiek, ale błagam cię, przyjacielu złoty dlaczegomipaliszudiabłapalce?! - ostatnie słowa były jedną wielką paniką. Wypowiedział to tak szybko, jak nigdy. Na całe szczęście Finn nie zerwał się na równe nogi. Powód? Mięśnie go nie słuchały! Panicz Gard bał się spojrzeć na swoją dłoń. Odczuwał tam ból, pieczenie, swędzenie, ale był tak przerażony, iż jego krew poczęła produkować adrenalinę. Zafascynowane spojrzenie Xaviera w niczym tu nie pomagało. Finn naprawdę go lubił, ale postawmy się na jego miejscu. Ma przed oczami niezwykłego czarodzieja, któremu cieszy się morda na widok dymiących palców u prawej dłoni oddanego gitarzysty. Xavier nieumyślnie napędził mu takiego stracha, że łapmy się za głowę.\nTemat: Re: Skrzydło Szpitalne Czw 14 Cze 2018, 13:07\nTym razem jakoś udało mu się powstrzymać przed przewróceniem ślepiami, chociaż miał wielką ochotę. Westchnął tylko cicho i pokręcił głową.\n- Doskonale wiem, że przy "twoim trybie życia" ciężko znaleźć na to czas, ale popatrz na to z innej strony: pracujesz dzięki swoim palcom, tak? A jeśli uszkodzisz je na tyle, że nie będziesz mógł ich używać? Jasne, żyjemy w takim świecie a nie innym, ale gdybyś nie przebywał w świecie czarodziejów, tylko mugolskim i gdybyś traktował równie olewczo sprawę swoich ran, zmieniania opatrunków i smarowania opuszek maścią, to prawdopodobnie prędzej czy później w ogóle nie mógłbyś grać, bo twoich palców nie dałoby się już uratować. A naprawdę, smarowanie maścią i zmiany opatrunków nie wymagają aż tak wiele czasu, za to oszczędzą Ci na pewno niepotrzebnego bólu.\nNie, nie było to moralizowanie, po prostu próbował mu to wyjaśnić możliwie jak najdokładniej, żeby chłopak zrozumiał, dlaczego wszyscy tak bardzo "czepiają się go" o te opatrunki. Chwilę później dodał jeszcze, na wszelki wypadek, żeby nieco załagodzić sytuację - jeśli Finn postanowiłby się na przykład na niego pogniewać, bo to przecież różnie bywa. Pracując z ludźmi człowiek uczy się, że każdy może zareagować na dane słowa inaczej i potem rodzą się niepotrzebne spory.\n- Ale to nie tak, że Cię pouczam, nie chcę też dla Ciebie źle... i właśnie dlatego tyle gadam: bo nie chcę źle, tylko chcę, żebyś robił karierę ze sprawnymi palcami. - wywrócił lekko oczami, postanawiając już zostawić na jakiś czas temat palców chłopaka. Dlatego też zaczął rozmowę o gitarze, dlatego zapytał ile godzin dziennie Finn gra... jednak Puchon tak bardzo zaaferował się dymem wydobywającym się z jego palców, że nie było im dane normalnie porozmawiać. Xav popatrzył zaskoczony na chłopaka, który zaczął panikować, zupełnie jakby ktoś właśnie na jego oczach zeżarł mu ostatnią czekoladową żabę, doprawdy! Tym razem parsknięcia śmiechem nie udało się przyszłemu uzdrowicielowi powstrzymać, ba, nawet nie próbował tego robić. W końcu jednak, widząc, że Finn naprawdę nieźle się wystraszył, położył swoją podzwaniającą bransoletkami dłoń na jego ramieniu, uznając, że trzeba go jakoś uspokoić. Nie miał przecież złych zamiarów i nie chciał go wystraszyć.\n- Hej, spokojnie, to tylko działanie eliksiru. Nie pali się twoja ręka, a wszelkie bakterie, które masz w ranach. To eliksir czyszczący rany... Taka dezynfekcja, żeby nie wdało się żadne zakażenie.\nCzuł się teraz jeszcze bardziej jak starszy brat chłopaka, ale to w sumie było miłe uczucie. Poklepał go po ramieniu, uśmiechając się i dodał jeszcze, nie tracąc uśmiechu:\n- Jak przestanie się dymić, to będzie znaczyło, że rana jest już czysta i można nałożyć maść gojącą, a potem znów założyć opatrunki. To tylko tak strasznie wygląda... i wybacz, że nie ostrzegłem, faktycznie mogłeś się przestraszyć - podrapał się po policzku, zakłopotany, bo dotarło do niego, że nie każdy musi znać działanie eliksirów tak dobrze jak on. Niewiele brakowało, a zacząłby się czerwienić ze wstydu.\nTemat: Re: Skrzydło Szpitalne


Strony: 1 ... 7  9 ... 13 Do dołu\nAutor Wątek: Technika Jazdy hybrydą (Przeczytany 44435 razy)\n« Odpowiedź #105 dnia: 13-12-2017, 11:57:24 »\nJa 90% na ECO (nawet autostrady i ekspresówki), jak mi się śpieszy to POWER ale wtedy się nie patrzy na "ECO"\n« Odpowiedź #106 dnia: 13-12-2017, 13:14:31 »\njechaliśmy do teściów 150 km w jedną stronę (5 osób) - na początku trasy wyzerowałem liczniki, większość 90 km/h, czasem do 120, po 300 km średnia wyszła 4,5 l/100 km - spokojna jazda z patrzeniem na wskaźniki.\npo mieście mi wychodzi 5,5 l/100 km, a małżonka depcze jak jej pasuje, nie patrząc na zegary i średnie spalanie w mieście ma 7 litrów...\n« Odpowiedź #107 dnia: 14-12-2017, 16:22:22 »\nu mnie standard po włączeniu to NORMAL. jak włącze auto po wyłączeniu go np. na EV to zapala i tak i tak na NORMAL.\nja jezdze na NORMAL, czasem załączam POWER (jak mi sie spieszy - tak jak fazibazi ). gdzies wyczytałem ze na ECO, Prusak wybiera najbardziej ekonomiczne "przełozenie" silnika, żeby spalanie było jak najmniejsze. ale jak dla mnie to wydaje mi sie ze na ECO pali wiecej niz na NORMAL. przynajmniej przy moim stylu jazdy. Na ECO to straszny muł, i żeby go rozbujać do 70 km/h (tak żeby inni za tobą nie ku**ili) to musi wyżłopać tyle wachy, że szok - takie mam odczucie jak słupek spalania caly czas w najwyzszym położeniu.\npróbowałem tez ECO w trasie i spalanie tez niższe nie wyszło, bo jak musialem na autostradzie przyhamowac to potem rozbujanie go ponownie do 130-140 wiąże sie ze, jak to ktoś kiedyś na tym forum ładnie okreslił, spłukaniem klozetu benzyną\nSądze ze duzo lepsze efekty można uzyskać jeżdżac na NORMAL i odpowiednio operując pedałem gazu.\nJedno wziąłem sobie do serca, z tego co opisał kolega 130rapid, starać się nie wchodzić na pole PWR na pasku HSI i naprawdę widac efekty\n« Odpowiedź #108 dnia: 14-12-2017, 18:32:44 »\nTak właśnie, to pole POWER na autostradzie. Kiedyś przed zakupem czytałem jakiś test typowo autostradowy PRIUSA IIIgen i właśnie panowie testerzy wykazali w nim, że przy tych samych prędkościach średnich, ale przyśpieszając BEZ wchodzenia na pole POWER ( tak, wiem gorzej od TIRA), spalanie jest niższe, już nie pamiętam ile .\n« Odpowiedź #109 dnia: 19-12-2017, 17:15:02 »\nJeździłem zawsze na normal, ale jak mi wciągnęło ostatni bak w tempie 6,5l /100 km to wcisnąłem eco. Póki co spalanie spadło o 0,5l. Na normal silnik częściej uruchamiał się żeby nagrzać auto, w eko uruchamia się rzadziej, a i tak jest ciepło.\n« Odpowiedź #110 dnia: 30-12-2017, 21:10:01 »\nNapiszę tutaj bo podpada to pod technikę jazdy hybrydą - zimą. Bawiłem się techstreamem, temperatura zewnętrzna około 4-5st.C. Klimatyzację ustawioną miałem na AUTO (A/C wyłączone) 16 st.C. Silnik pracował bo się pewnie dogrzewał i próbował osiagnąć te 16 st.C w kabinie. W części "customize" dział "Air Conditioner" (jak na zdjęciu) przełączyłem sobie "ECO MODE Cancel" na OFF i po akceptacji silnik spalinowy zgasł. Żeby nie podkładać tego pod przypadek i ewentualne osiągnięcie temp. wewnętrznej, jeszcze 2 razy powtórzyłem ON - OFF i spalina uruchamiała się i gasła.\nPodsumowując: wcześniej myślałem że ta opcja działa i ma wpływ na zużycie paliwa (dosyć mały ale jednak) tylko latem a tu jednak okazuje się, że i zimą spalina nie uruchamia się tak często by dogrzać kabinę do zadanej temperatury. Pewnie zwiększa się histereza . Na razie zostawiłem sobie na OFF i zobaczę jak będzie to działało w dłuższej trasie zimą.\n« Odpowiedź #111 dnia: 30-12-2017, 21:24:09 »\nJa chciałbym, aby dało się ustawić w trybie eco coś takiego: silnik może pracować do grzania kabiny tylko podczas jazdy. Jeśli temperatura powietrza spadnie, to niech na chwile zmniejszy nawiew. Tak się dzieje jak damy w zimie stojąc długo w miejscu w tryb EV o ile jak silnik był tylko trochę nagrzany. EV tryb nie pozwala na włączenie silnika, więc zmniejsza nawiew.\n« Ostatnia zmiana: 30-12-2017, 21:28:33 wysłana przez wtyku »\n« Odpowiedź #112 dnia: 01-01-2018, 09:55:23 »\nECO Mode na pewno obniża zużycie energii przez urządzenia pokładowe: Hybrid Assistant zawsze pokazuje 200-300 W mniej.\n« Odpowiedź #113 dnia: 12-01-2018, 12:58:15 »\nChciałbym zapytać o Wasze zdanie na temat przełączania z trybu D na tryb N np. podczas postoju na światłach. Nie lubię trzymać ciągle nogi na hamulcu, nie chcę świecić STOPem kierowcy za mną (bo sam nie lubię jak ktoś mi tak świeci), a z drugiej strony czytałem wiele opinii, że dla automatycznych skrzyń biegów jest to bardzo niezdrowe.\n« Odpowiedź #114 dnia: 12-01-2018, 13:54:05 »\nNie obawiałbym się.\ne-CVT przełącza z D na N poprzez odłączenie silnika elektrycznego.\nInstrukcja nie zakazuje przełączania D -> N nawet podczas jazdy, bo też w zasadzie nie ma przeciwwskazań technicznych.\nPrzełączanie D->N faktycznie szkodzi hydraulicznym automatom, gdy jest robione w ruchu. Automaty hydrauliczne posiadają wysokociśnieniowy układ sterowania, smarowania i chłodzenia w jednym. Włączenie N powoduje w nich spadek ciśnienia płynu do wartości niezapewniających odpowiedniego smarowania i chłodzenia, gdy samochód jedzie. Im prędzej jedziemy, tym gorzej. Od razu się nie zepsuje, ale to szkodzi. W manualu BMW E28 jest zapis, że wrzucenie N podczas jazdy jest dopuszczalne jedynie w sytuacji ratowania d***, np. żeby odłączyć napęd w poślizgu.\nDodatkowym plusem dla robiących hypermiling jest spadek zużycia energii.\nTryb D na postoju u mnie ''kosztuje'' minimum 0,5 kW, N już tylko 0,2 kW.\nChociaż oczywiście bawienie się dźwignią automatu przeczy jego idei. :D\n« Ostatnia zmiana: 12-01-2018, 14:15:26 wysłana przez 130rapid »\n« Odpowiedź #115 dnia: 12-01-2018, 17:17:02 »\nCytat: 130rapid w 12-01-2018, 13:54:05\nNie tak prosto... Dzisiaj temu lepiej się przyjrzałem. Te 0,5 kW mamy, gdy pedał hamulca jest lekko wciśnięty. Na tyle, żeby stać w miejscu, ale HSD wciąż ''myślał'', że ruszymy w każdej chwili.\nMocniejsze wciśnięcie hamulca wyłącza pełzanie, a wtedy spadku zużycia energii po włączeniu N nie widać. Tu 0,2 kw i tu 0,2 kW.\n« Odpowiedź #116 dnia: 13-03-2018, 10:38:49 »\n« Odpowiedź #117 dnia: 07-06-2018, 14:45:53 »\n-pora letnia (temp. powietrza ok 18-20*C), odpalam moją hybrydę po nocy i odpala się silnik spalinowy, nie byłoby nic specjalnego w tym, ale martwi mnie że przez jakiś czas obroty utrzymuje wg. mnie b.wysokie. Na komp. wykazuje spalanie rzędu nawet 90l/100km. Czy tak wygląda grzanie jednostki spalinowej? co będzie jak na temp powietrza spadnie poniżej 0*C? Czy to zjawisko jest normalne? Auto mam od tygodnia\n« Odpowiedź #118 dnia: 07-06-2018, 14:54:47 »\n« Odpowiedź #119 dnia: 07-06-2018, 15:04:13 »\nCytat: mihnik1 w 07-06-2018, 14:54:47\nno bo już się zacząłem martwić, że jakiś gniot mi się trafił\nStrony: 1 ... 7  9 ... 13 Do góry


Toner zamiennik Konica inolta tn-216k/ tn-319k-forcopy.com.pl\n» Toner zamiennik Konica Minolta TN-216K/TN-319K do BizHub C220/C280/C360, Black\nToner zamiennik Konica Minolta TN-216K/TN-319K do BizHub C220/C280/C360, Black\nToner zamiennik Konica Minolta TN-216k black i TN-319k\nKatun Toner zamiennik Konica Minolta TN-216k black i TN-319k w kolorze czarnym jest kompatybilny z Konica Minolta Bizhub C220, C280 oraz C360. Oferuje wydajność 29 000 stron z 5 % pokrycia. Produkt jest nowy, fabrycznie zapakowany, nie regenerowany. Idealny do małych, średnich i dużych firm, sprawdzi się zwłaszcza tam, gdzie istnieje duże zapotrzebowanie na wydruk.\nWysokiej jakości tonery alternatywne\nZamienniki tonerów są często kojarzone ze słabą jakością i dużą awaryjnością. Rzeczywiście, w przypadku tanich produktów od nieznanych producentów zazwyczaj tak jest. Dlatego w naszym sklepie przywiązujemy szczególną wagę do tego aby współpracować wyłącznie z tymi producentami, którzy posiadają renomę na rynku oraz bogate doświadczenie w swej branży. Tak właśnie jest z firmą Katun, która oferuje wysokiej jakości zamienniki tonerów wiodących marek, w tym także do Konica Minolta. Katun toner zamiennik Konica Minolta TN-319k i TN-216k jakością nie ustępuje oryginałowi, za to jest dostępny w atrakcyjnej, niższej cenie!\nMateriały eksploatacyjne dla każdego\nJeśli poszukujesz praktycznych rozwiązań ze sprawdzonego źródła, nasza oferta powinna całkowicie spełnić Twoje oczekiwania! Oferujemy duży wybór produktów z wielu segmentów, które są skierowane do klientów o różnych potrzebach i wymaganiach. Dodatkowo, oferujemy profesjonalne wsparcie podczas zakupów. Skorzystaj z naszej pomocy, aby znaleźć idealne rozwiązania dla siebie i swojej firmy!


Psi Patrol Pojazd podstawowy z figurką 6052310 - sklep Bee.pl\n> Zabawki > Figurki > Kolekcjonerskie > Postacie z bajek > Psi Patrol Pojazd podstawowy z figurką 6052310\nPsi Patrol gotowy do akcji! Dołącz do tej niezwykłej drużyny i przeżywaj niezykłe przygody. Posadź psiaka za kierownicą (figurka w zestawie) i ruszaj napędzony najprawdziwszymi kołami. Wierne szczegóły, mnóstwo detali sprawi, że poczujesz się jak w bajce! Każda figurka nosi charakterystyczny uniform. Wybierz swojego ulubionego pieska i ruszaj do akcji! Teraz dostepny takze pojazd Everest!\nZestaw dla dzieci od 3 roku życia. Zestaw zawiera 1 figurkę i jeden pojazd.\nUwaga! Zabawka dostępna w kilku wzorach. Wzór wysyłany losowo. Cena za jedną sztukę.\nWymiary opakowania: 21 x 19 x 9,5 cm.\nSzczegóły - Psi Patrol Pojazd podstawowy z figurką 6052310\nKod producenta: GXP-746903


Towarzysko: kontuzja Kyliana Mbappe, Francuzi zwycięstwem z Urugwajem zakończyli mistrzowski rok - WP SportoweFakty\nPAP/EPA / HERVE RANCHIN / Na zdjęciu: Kylian Mbappe Lottin (z lewej) i Diego Laxalt (z prawej)\nTowarzysko: kontuzja Kyliana Mbappe, Francuzi zwycięstwem z Urugwajem zakończyli mistrzowski rok\nMaciej Siemiątkowski 20 Listopada 2018, 22:57\nFrancuzi pokonali Urugwaj 1:0 nie bez problemów. Wszystko przez kontuzję Kyliana Mbappe. O zwycięstwie Les Bleus zdecydował gol z rzutu karnego.\nPorażka Francji z Holandią 0:2 mocno podrażniła selekcjonera Didiera Deschampsa. Szkoleniowiec przyznał, że zespół jest podłamany, a towarzyskie starcie z Urugwajem ma być swego rodzaju terapią. Wszystko po to, by podwyższyć morale jego i piłkarzy. Dlatego też Deschamps posłał do boju najcięższe działa.\nCzy było warto? W 30. minucie Francuz mógł tego żałować, bo z boiska przedwcześnie zszedł jeden z jego najważniejszych piłkarzy, Kylian Mbappe.\nNapastnik Paris Saint-Germain wcześniej miał dwie próby, aby trafić na 1:0. Najpierw nie wykorzystał dobrego podania od Antoine Griezmann i zamiast uderzyć na bramkę w polu karnym, automatycznie szukał podania na lewą stronę do wbiegającego dopiero Blaise'a Matuidiego. Później znowu wybiegł sam na sam z Martinem Campaną, ale bramkarz zatrzymał go w ostatniej chwili wślizgiem.\nI wtedy podczas upadku Mbappe niefortunnie upadł na bark. Pospieszyli do niego medycy. Dopiero po kilku minutach 19-latek zdołał wrócić na boisko, ale nie na długo. Już w 36. minucie musiał zostać zmieniony przez Floriana Thauvina.\nZ kolei reszta kluczowych graczy ostrożnie podeszła do wtorkowego sparingu. Les Bleus wyszli na prowadzenie dopiero w drugiej połowie i to po rzucie karnym. W 51. minucie zagotowało się w polu karnym Urugwajczyków, bowiem dwa strzały, jeden po drugim, oddał Griezmann. Przy jednym z nich Bruno Mendez interweniował ręką. Rzut karny pewnym strzałem w dolny róg bramki wykorzystał Olivier Giroud. Czas pokazał, że to była jedna z ostatnich groźnych akcji wykreowanych przez aktualnych mistrzów świata.\nUrugwajczycy byli najbliżej strzelenia gola dopiero w końcówce. Edinson Cavani popisał się nie lada zmysłem i dograł do czekającego w polu karnym Jonathana Rodrigueza. Zawodnik uderzył z woleja, ale dobrym refleksem wykazał się Hugo Lloris i zatrzymał mocny strzał rywala.\nFrancuzi, piękny dla siebie rok, zakończyli zwycięstwem z drużyną, którą zdążyli pokonać także na mundialu. Wtedy wygrana była bardziej okazała. Piłkarze Deschampsa wygrali 2:0 po golach Varane'a i Griezmanna.\nFrancja - Urugwaj 1:0 (0:0)\n1:0 - Olivier Giroud (rzut karny) 52'\nFrancja: Lloris - Pavard, Rami, Sakho (46' Kimpembe), Mendy - Kante, Ndombele (72' Fekir), Mbappe (36' Thauvin), Griezmann (90+3' Sissoko), Matuidi (63' Nzonzi) - Giroud (81' Plea).\nUrugwaj: Campana – M. Suarez, Mendez, Caceres, Laxalt - Valverde (61' De Arrascueta), Vecino, Bentancur, Torreira (75' Rodriguez) - Suarez, Cavani.\nŻółte kartki: Griezmann (Francja) oraz Bentancur i Mendez (Urugwaj).\nCzy Francja zostanie mistrzem Europy w 2020 roku?\nSympatyczny gest Griezmanna. Przygotował wyjątkowe buty na..


Niemcy podjęli decyzję ws. elektrowni atomowych: będą pracować dłużej\nRząd kanclerz Angeli Merkel zdecydował o przedłużeniu okresu eksploatacji niemieckich bloków jądrowych o dodatkowe 8-14 lat w stosunku do terminów przewidzianych ustawą z 2002 r.\nNiemieckie elektrownie jądrowe będą pracować dłużej. Na zdjęciu EJ Isar (fot. Areva)\nW poniedziałek rząd CDU-FDP zgodził się na przedłużenie pozwolenia na eksploatację o 8 lat reaktorów uruchomionych przed 1980 r. oraz o 14 lat reaktorów uruchomionych od 1980 r. - w stosunku do dat przewidzianych w ustawie likwidacyjnej z 2002 r., uchwalonej przez "czerwono-zieloną" koalicję SPD-Zieloni. Opozycja już zapowiedziała, że będzie dążyć do anulowania tego porozumienia w przypadku jeśli wygra kolejne wybory.\nW zamian za wydłużenie okresu eksploatacji swoich elektrowni, operatorzy zostali obłożeni kolejnymi dotkliwymi podatkami. Pierwszy z nich dotyczy opłat od każdego grama paliwa jądrowego - w wysokości 145 euro od każdego grama UO2. Łącznie będzie to 2,3 mld euro rocznie od wszystkich operatorów. Podatek ma obowiązywać przez 6 lat. Drugi podatek to stała opłata na rzecz wsparcia rozwoju Odnawialnych Źródeł Energii. W latach 2011-2012 wyniesie ona 300 mln euro rocznie, w latach 2013-16 spadnie do 200 mln euro rocznie, a następnie zastąpi ją podatek od każdej wyprodukowanej MWh energii elektrycznej.\nZdaniem przedstawicieli firm E.On, RWE, Vattenfall i EnBW, właścicieli niemieckich elektrowni atomowych, nowe podatki zablokują inwestycje w podnoszenie bezpieczeństwa i niezawodności elektrowni.\nNowa polityka energetyczna Niemiec określa energetykę jądrową i węglową mianem technologii pomostowych, które mają umożliwić stopniowe przestawienie się gospodarki niemieckiej na Odnawialne Źródła Energii. Zgodnie z planem w roku 2050 Niemcy mają wytwarzać 80% energii elektrycznej w Odnawialnych Źródłach Energii. Zdaniem specjalistów w dziedzinie elektroenergetyki plany te są całkowicie nierealne.


Stylowy kombinezon z szerokimi nogawkami 7/8 - AvocadoStyle\n» Stylowy kombinezon z szerokimi nogawkami 7/8\nDługość zewnętrzna nogawki 79 79,5 80 80,5\nStylowy kombinezon z szerokimi nogawkami 7/8 to doskonała propozycja dla kobiet, które poszukują idealnego zestawu na eleganckie wyjście, czy ważną uroczystość. Model ten możesz założyć, np. na biznesowe spotkanie, czy też na wesele. Krótkie rękawy i spodnie z szerokimi nogawkami o długości 7/8 to zagranie zwyczajności na nosie. Górna część kombinezonu jest kopertowa, z dekoltem w kształcie litery V. Detal ten sprawia, że linia obojczyków jest pięknie uwypuklona, natomiast linia biustu - optycznie powiększona. Po bokach znajdują się funkcjonalne kieszenie, w których zakocha się każda prawdziwa minimalistka.\nszerokie nogawki o długości 7/8\nzaszewki znajdują się poniżej przeszycia w pasie\nKod produktu: M664-Figl-3


- Wanda Prątnicka: magister psychologii, egzorcysta - o mnie kolowrot zycia 1\nDrukuj: ""O mnie\nJestem egzorcystką, psychologiem i parapsychologiem, ale przede wszystkim badaczem, naukowcem, chociaż w dziedzinie, którą się zajmuję, nie ma wyższych uczelni. Dla wielu, którzy posługują się tylko rozumem i nie mają rozwiniętego postrzegania pozazmysłowego jestem kimś mało wiarygodnym, może nawet, niebezpiecznym. Zaglądam bowiem w miejsca, które dla większości ludzi są całkowicie niedostępne, o których istnieniu nie mają pojęcia. Jak można jednakże żyć bez tej wiedzy, skoro jest ona dla człowieka równie ważna, jak powietrze, którym oddycha? Nie mówię tutaj o prostym, szarym człowieku, dla którego temat ten jest czymś zupełnie niezrozumiałym. Mówię o tych, którzy uważają siebie za ludzi wykształconych, inteligentnych, a nawet religijnych, czy uduchowionych. To właśnie tych ludzi ich własny logiczny rozum zwodzi na manowce, nie pozwala zrozumieć czegoś, co jest poza zasięgiem ich postrzegania, a przez to pojmowania. Nie możemy bez odpowiedniego przyrządu, (lunety, czy mikroskopu) zobaczyć czegoś bardzo odległego lub małego. Podobnie niektórzy z nas nie mogą dojrzeć czegoś, co tak naprawdę znajduje się w naszym bezpośrednim zasięgu, lecz pozostaje nieuchwytne dla naszych fizycznych zmysłów. To, co ułatwiłoby nam obserwację, ów "odpowiedni przyrząd" znajduje się u wielu osób w zupełnym zaniku. Przez to, nasze postrzeganie rzeczywistości, takiej jaka ona jest naprawdę, staje się niemożliwe. Większości ludzi dane jest doświadczanie wyłącznie tego, co materialne - tego, co można dotknąć, zobaczyć, powąchać, zmierzyć, zważyć. Dlatego nie są w stanie uwierzyć w pewne rzeczy, gdyż nie mogą sami zobaczyć np. duchów, czy ciał subtelnych człowieka, nazywanych potocznie aurą (choć istnieją specjalnie do tego celu skonstruowane aparaty fotograficzne potwierdzające jej istnienie). Powiadają zatem, że takie rzeczy to kompletna bzdura. Jednak to, co dla jednych niemożliwe, dla innych jest rzeczą całkowicie naturalną.\nDuża grupa ludzi posiada dar postrzegania poza fizycznego, ale niewielu z nich ma jakąkolwiek wiedzę na ten temat. Potrafią dojrzeć to, co dla innych niewidoczne i wszystko jest w porządku do czasu, gdy nie podzielą się swoimi spostrzeżeniami z najbliższymi. Wtedy zaczyna się problem, gdyż rozum tych ostatnich, nie tyle, że nie chce, co nie potrafi przyjąć tej wiedzy, takiej perspektywy. Po prostu nie są do tego przystosowani, nie pozwala im mu na to ich struktura atomowa komórek mózgowych. Dopiero, gdy większość ludzi wokół, jakąś wiedzę zaakceptuje, wtedy logiczne umysły takich ludzi także przyjmują ją jako swoją rzeczywistość. Nieraz bywało w przeszłości, że odkrywano coś, czego ludzie nie mogli zrozumieć, gdyż ich rozum tego nie pojmował. Co robili broniąc się przed tym? Stawiali temu opór i gnębili odkrywców, bojąc się, że dana wiedza zachwieje ich światem, pozycją, majątkiem. Ilu takich światłych ludzi zamknięto w zakładach psychiatrycznych, a ilu z nich, w imię Boga, wyklęto, spalono, czy w inny sposób gnębiono? Czy myślisz, drogi czytelniku, że obecnie coś się w tej kwestii zmieniło? Nic, zupełnie nic. Zmieniły się tylko metody represji, a wszystko inne pozostało takie samo. Lista osób, którzy starali się dać światu coś nowego, a których świat potraktował w okrutny sposób jest bardzo długa i z pewnością nie zmieściłaby się w tej książce. Weźmy za przykład pioniera zajmującego się teorią fal radiowych, która przyczyniła się do powstania radia i całej serii innych wynalazków - Guglielmo Marconiego, z którego wiedzy obecnie wszyscy korzystamy. Kiedy opowiadał o swoim wynalazku, współcześni mu ludzie, nie mogli tego zupełnie pojąć. Nie mogli przecież zobaczyć i dotknąć fal radiowych, uznali go zatem za wariata i zamknęli, na jakiś czas, do zakładu psychiatrycznego. Obecnie nikogo nie dziwi istnienie fal elektromagnetycznych, na tej samej zasadzie działa przecież telewizja, telefonia komórkowa i wiele innych.\nPrzykład Galileusza jest innej natury i nie podaję go dlatego, że kiedyś, kościół ogłosił Galileusza heretykiem i przeklął go za jego teorie oraz rozgłaszanie teorii Kopernika (nawiasem mówiąc dzieło Kopernika zostało również w roku 1616 wprowadzone na indeks ksiąg zakazanych). W tamtych czasach, nikt nie był w stanie przyjąć jego odkrycia. Podaję go jako przykład dlatego, że nawet obecnie, w dobie lotów na księżyc, kościołowi potrzeba było aż dwanaście lat debatowania, aby w końcu po trzystu sześćdziesięciu latach, zrehabilitować tego wspaniałego naukowca i zdjąć ciążącą na nim klątwę. Na tym przykładzie sam widzisz, drogi czytelniku, ile czasu może pochłonąć otwieranie ludzkich umysłów. Mnie również potępiono publicznie i nazwano oszustką przed czteromilionową publicznością. Taka (zresztą rekordowa), była bowiem swojego czasu oglądalność programu telewizyjnego, w którym starano się mnie napiętnować. Kto to zrobił? Redaktor od siedmiu boleści, po trupach i za wszelką cenę poszukujący sensacji oraz psychiatra, który nie chce przyjąć przekazywanej przeze mnie wiedzy. Gdyby to bowiem uczynił i co istotniejsze, zastosował, to opustoszałyby jego oddziały z pacjentami, a on sam nie mógłby zbijać ciężkich pieniędzy na przepisywaniu leków psychotropowych w prywatnej praktyce. Sądzili, że mi w ten sposób zrobią krzywdę... Okazało się jednak, że na ponad cztery miliony osób bezpośrednio oglądających ten haniebny program i następne setki tysięcy, o ile nie miliony osób, które się o nim dowiedziały, nie znalazła się nawet garstka osób, które oświadczyłyby, że zostały oszukane przeze mnie, w efekcie mojej pomocy jako egzorcystki. Nie mam pretensji, ponieważ wiem, że twórcy programu kierowali się wyłącznie umysłem logicznym, który jaki wiemy stanowi jedynie małą część całości. Jeżeli reszta umysłu pozostaje zamknięta, to taki człowiek nie potrafi się niczego nowego nauczyć. Zamknięty umysł odrzuca wszystko to, co inne, co koliduje z dotychczasowymi wierzeniami, które przecież mogą być (i zazwyczaj są) zupełnie błędne. Siłą, która zamyka ludzkie umysły jest strach. Tylko Ci, którzy potrafią wyjść poza rozumowanie logiczne są w stanie przyjmować i przetwarzać nową wiedzę. To wyjaśnia, drogi czytelniku, dlaczego tak wielu ludzi nie chce wiedzieć o sprawach, od których zależy ich los i egzystencja - na tym i na tamtym świecie. Czyż nie zachowują się jak struś chowający głowę w piasek? Albo wędrowiec, który wybrał się w niebezpieczny, nieznany teren bez kompasu i mapy? Pomimo, że nie daje sobie rady z poruszaniem się po obcym terenie, to jednak nie chce się nic na jego temat dowiedzieć, ponieważ boi się tej wiedzy, tego co mógłby tam zobaczyć? A właśnie tak zachowuje się większość otaczających nas ludzi, w tym również niektórzy księża, których my nazywamy naszymi pasterzami. Zważywszy na to, co się z nimi dzieje po śmierci wcale nie są w lepszej sytuacji od innych ludzi. Jedni brną w niewiedzę, gdyż brak im podstawowych informacji, inni ze strachu, jeszcze inni z zadufania w swoją wielkość i własną "wiedzę". Ci ostatni mają najgorzej. Wydaje im się, że posiadają wszelkie informacje, a w rzeczywistości są ślepi i głusi na wszystko, co mogłoby być im pomocne przy rozwoju duszy. Najpierw musieliby się jednak przed samym sobą do tego przyznać i zaakceptować, że tak naprawdę nic nie wiedzą. Dobrze ilustruje to powiedzenie - "Mędrzec ciągle się uczy, głupiec już wie wszystko". Duszy nie można zobaczyć pięcioma zmysłami danymi człowiekowi. Nie można jej też dotknąć ani zoperować. Dlatego też wielu materialistów myśli, że w ogóle jej nie ma, że to tylko jakieś pradawne wierzenia. Tacy ludzie puszczają stery i dryfują po wodach życia, od przypadku do przypadku. O ile w fizycznym ciele może im się wieść całkiem nieźle, ostatecznie chronią ich tytuły naukowe, to po swojej śmierci truchleją z przerażenia, nie wiedząc co dalej ze sobą począć. Ludzkości wydaje się, że bardzo się rozwija. W wielu dziedzinach widać postęp, ale to postęp techniczny, materialny. W sprawach dotyczących samego człowieka, jego wnętrza nie zmieniło się nic albo niewiele. Większość ludzi w życiu prywatnym, we własnych domach, związkach czy pracy pragnie stabilizacji, stałości. Najchętniej zatrzymaliby wszystko wokół siebie, aby tylko nic się nie zmieniało. Jednak świat i życie to ciągły ruch naprzód, ciągła zmiana, która wymusza na nas, aby ciągle się rozwijać. Rozwój duchowy to nieustanna praca nad sobą i potrzeba ciągłej zmiany, a zmiana powoduje następną zmianę i tak bez końca. To właśnie znaczy iść z duchem czasu. Jednakże wielu ludzi tak bardzo boi się zmian, że wycofuje się z życia i... w niedługim czasie umiera w przeświadczeniu, że "tam" nareszcie uzyskają szczęście, spokój i ukojenie, czyli wszystko to, czego brakowało im tutaj na ziemi. Niestety to "tam" nie jest w rzeczywistości żadnym nowym, niezwykłym miejscem, z niezwykłym życiem uwalniającym nas od odpowiedzialności za siebie, ale w całej pełni przedłużeniem naszego obecnego życia. I jeżeli tu na ziemi było ono szczęśliwe, takie samo będzie i "tam", po drugiej stronie "kurtyny śmierci". I na odwrót - nieszczęśliwe życie będzie jedynie kontynuacją nieszczęścia. Wiedzą o tym czytelnicy mojej poprzedniej książki Opętani przez duchy. Nie mamy zatem innego wyjścia jak tylko postarać się o swoje szczęście już teraz, gdy posiadamy jeszcze fizyczne ciało. Inaczej spotka nas przykra niespodzianka, ale o tym w dalszej części książki. W tym wiecznym kołowrocie nie można się zatrzymać, nieustannie trzeba piąć się w górę albo nie robić nic i spaść na samo dno. Wszystko, zarówno tutaj, jak i tam jest w ciągłym ruchu. Tych, którzy nie mogą, czy raczej nie chcą tego zrozumieć, ciągle na nowo spotyka przykra, a nawet tragiczna rzeczywistość w postaci ciągłego poszturchiwania, popychania do przodu przez jakże "okrutny" los. Od zawsze byłam czuła na niedolę innych ludzi i bardzo często w mojej głowie pojawiały się pytania: czy tak już musi być, czy to co się wokoło dzieje jest nieuchronne, czy zesłał nam to zły los, czy może można coś z tym zrobić? A jeżeli można, to co i jak? Nieraz zagłębiałam się w przyczynę ludzkiego nieszczęścia i tak długo dociekałam, aż znajdowałam powód i jego rozwiązanie. W taki sposób natrafiłam na duchy, jako przyczynę czyjejś niedoli, chociaż o tym najczęściej wiedzą nawet małe dzieci. Zobaczyłam, co ważniejsze, cały świat przyczyny i skutku, nie tylko na tym, ale i na tamtym świecie. Przede wszystkim odkryłam, że nigdy nie umieramy i nigdy się nie rodzimy. To, co potocznie nazywamy śmiercią jest tylko zrzuceniem ciała w taki sam sposób, w jaki wyrzucamy stare, zużyte, do niczego już nam nie potrzebne ubranie. Zauważyłam, że bardzo wiele dusz (duchów), które już od dawna nie żyją, zupełnie nie są świadome swojej śmierci i w "zaświatach" (tak to potocznie nazywamy) funkcjonują dokładnie w taki sam sposób, jak za swojego fizycznego życia. Odkryłam również, dlaczego duchy pozostają wśród żywych i co jest przyczyną ich oddziaływania na nasze życie. W swych badaniach posunęłam się jeszcze dalej i odkryłam nieustającą, nawet na sekundę, ciągłość życia na tym i na tamtym świecie. To nie są moje domysły, czy fantazje. Fakty te poparte są wiedzą zebraną na podstawie tysięcy przypadków osób zgłaszających się do mnie po pomoc.