Złóż wniosek o pomoc, złożysz go przez Internet - Ciech24.pl\nZłóż wniosek o pomoc, złożysz go przez Internet\nZgłoszenie wymaga jedynie uzupełnienia kilku pól: adresu, zakresu potrzebnego wsparcia i danych osoby do kontaktu. Jest to oczywiście możliwe po wcześniejszym zarejestrowaniu danego podmiotu w bazie danych.\nKażdego dnia przybywa wniosków o wsparcie złożonych za pomocą aplikacji. Obecnie, jest ich już niemal 600 i dotyczą głównie potrzeb transportu i dystrybucji żywności dla osób najbardziej potrzebujących, zaopatrzenia w materiały ochronne i płyny do dezynfekcji, zakupów i dostarczania leków, wsparcia personelu ośrodków pomocy społecznej i medycznego, czy też budowy polowych izb przyjęć. Każda z naszych brygad jest w pełnej gotowości do reakcji na nowe zadania.\nW aplikacji może się zarejestrować każda organizacja niosąca pomoc innym. Wystarczy zadzwonić do koordynatora do spraw pomocy WOT pod nr tel.: 261-883-689 lub elektronicznie wysyłając wiadomość na adres: pomocwot@mon.gov.pl. Zapraszamy do kontaktu, udzielimy wszystkich niezbędnych informacji i odpowiemy na każde pytanie.\nPrevious Article6 ton żywności dla mieszkańców gminy GlinojeckNext ArticleTerytorialsi utworzyli Zespół Interwencji Kryzysowej\n5.MBOT senior Terytorialsi


Strona główna » MIKROSKOPY, LUPY\nOkulary do prac precyzyjnych\nPierścienie pośrednie makro do Canon EOS/bez przeniesienia\nFiltr Duto (Circular Grooves) 49mm / Hama\nStrona 123 ... 6 ogółem produktów: 64\nDostępność: Dostępny 1-3dni\nUmożliwia podłączenie smartfona do teleskopu, mikroskopu, lornetki i innych przyrządów optycznych wykorzystywanych w fotografii. Adapter do smartfona Levenhuk A10 jest wymarzonym prezentem dla każdego miłośnika fotografii.\nBiologiczny Mikroskop Cyfrowy Levenhuk D320L\nProfesjonalny laboratoryjny mikroskop cyfrowy Mikroskop cyfrowy Levenhuk D320L to mikroskop, który znajduje idealne zastosowanie w badaniach z dziedziny biologii oraz badaniach laboratoryjnych, np. z zakresu biochemii, patoanatomii, cytologii, hematologii, urologii, dermatologii, biologii, jak również ogólnych badaniach klinicznych. Mikroskop pracuje w świetle przechodzącym metodą jasnego pola.\nBiologiczny Mikroskop Cyfrowy Levenhuk D70L\nBiologiczny Mikroskop Cyfrowy Levenhuk D70L z dużym kolorowym wyświetlaczem i możliwością podłączenia do komputera PC Mikroskop cyfrowy Levenhuk D70L przeznaczony jest do obserwacji obiektów przezroczystych i nieprzezroczystych metodą jasnego pola.…\nBiologiczny Mikroskop Trójokularowy Levenhuk 870T\nMikroskop Levenhuk 870T Mikroskop Levenhuk 870T to niezawodny biologiczny mikroskop trójokularowy, który może być wykorzystywany zarówno do obserwacji prowadzonych metodą jasnego, jak i ciemnego pola. Jest powszechnie stosowany w różnego typu laboratoriach…\nKieszonkowy mikroskop 45x z podświetleniem LED\nKieszonkowy mikroskop 45x z podświetleniem LED Kieszonkowy mikroskop 40x .Doskonały do podglądu mikro detali w jubilerstwie,zegarmistrzostwie, mikroelektronice ,numizmatyce,fotografii etc. Dzięki temu mikroskopowi dostrzeżesz najmniejszą rysę,…\nKieszonkowy mikroskop 60x z podświetleniem LED\nKieszonkowy mikroskop 60x z podświetleniem LED Kieszonkowy mikroskop 60x - najmniejszy z mikroskopów o tak dużym powiększeniu dostępnych na rynku. Doskonały do podglądu slajdów,negatywów,mikronegatywów,stykowych wglądówek. Cechy produktu: •Produkt…\nLupa pow.x5 w etui średnica 60mm\nLupa pow.x5 w etui średnica 60mm Wysokiej jakości składana lupa o powiększeniu x5 średnicy 60mm . Niewielka, chowana do skóropodobnego czarnego etui. Doskonała aby zawsze w razie potrzeby mieć ją przy sobie. Idealna do odczytywania drobnych tekstów…\nLupa Levenhuk Zeno 100, 2,5/5x, 78/19 mm, metalowa\nPowiększenie: 2,5/5x. Średnica: 78/19 mm\nWysoka jakość wykonania,doskonały design wyróżnia ją spośród tego typu produktów sprzedawanych na rynku.\nLupa Levenhuk Zeno 60 z podświetleniem LED, 2,5/5x, 88/21 mm\nLupa Levenhuk Zeno 60 z podświetleniem LED, 2,5/5x, 88/21 mm Model Levenhuk Zeno 60 to wszechstronna, świetnie zaprojektowana i wykonana lupa bezramkowa z podświetleniem LED. To wygodny przyrząd codziennego użytku, wyposażony w dwie soczewki o różnym…\nLupa Levenhuk Zeno Gem M9\nLupa Levenhuk Zeno Gem M9. Lupa Levenhuk Zeno Gem M9 to niezawodny przyrząd optyczny do obserwacji drobnych obiektów i czytania. Lupa wyposażona jest w szklaną soczewkę o średnicy 21 mm oraz wytrzymały metalowy korpus. Chroniona przed uszkodzeniem…\nLupa pow.x15 do celów fotograficznych,zegarmistrzowskich\nLupa pow.x15 do celów fotograficznych,zegarmistrzowskich Uniwersalna lupa do przeglądania powiększeń stykowych oraz slajdów położonych na podświetlarce. Doskonale sprawdza się w jubilerstwie,zegarmistrzowstwie itp Lupa posiada przezroczystą podstawkę…\nLupa z podświetleniem LED powiększenie 3X/75mm oraz 45x22mm\nLupa z podświetleniem LED powiększenie 3X/75mm oraz 45x22mm Wysokiej jakości dwusoczewkowa lupa z podświetleniem LED średnicy 75mm o powiększeniu 3X oraz 22mm o powiększeniu 45x. Idealna do zastosowań kolekcjonerskich,jubilerskich,biurowych etc. …


autor: jedlin12 » 14 kwie 2019, 14:24\nAssetto Corsa Competizione - Launch Date Announcement Trailer\n29 Maja gra opuści Early Access\nautor: Blazo » 15 kwie 2019, 0:44\nPo paru miesiącach przerwy od ACC stwierdziłem, że trzeba zacząć ogarniać co, z czym się je w tym tytule. Zrobiłem tak na szybko 3 wyzwania z 7 sezonu ( ciekawe czym się sugerowali robiąc Special Eventy i ich rundy nazywając właśnie sezonami ), a potem wziąłem Beatkę na Nurburgring na multiplayerze. W tym celu zmniejszyłem praktycznie wszystkie ustawienia graficzne na low (zapomniałem wyłączyć motion blur), żeby wyeliminować stuttering. O dziwo gra nie wyglądała źle!\n20 minutowy wyścig z randomami w lobby w którym nie trzeba spełniać żadnego ratingu (co mogło pójść źle? XD). Bezproblemowe 2-gie miejsce w wyścigu. Wszystko byłoby świetne, gdyby nie fakt, że podczas quali: jakiś dzban rozbił się wjeżdżając do pit-lane'u, inny dzban spinując na esce Schumachera we mnie wjechał i na wyjeździe z pitlane'u jeszcze inny matoł wyspinował zdejmując pit limiter...XD\nTeraz mój Safety rating ma już nabite 3 Online Behavioural Warning Pointy (OBWP w skrócie).\nOgólna ocena? Gra wymaga dopieszczenia, ale generalnie jest +/- gotowa na wyścigi na multi. Inną historią jest quick race z 29 AI, gdzie ja na najniższych ustawieniach nie byłem w stanie wyjechać z pitboxu, bo miałem może z 5fpsów przez obciążenie procesora wynikające z obliczania danych dla sztucznej inteligencji


Zbyt dumna, zbyt krucha - Alfonso Signorini (53137) - Lubimyczytać.pl\n7,26 (272 ocen\ti\t47 opinii) Zobacz oceny\nostatnia dodana przez Zosia, 3 lata temu, w grupie Ciekawe książki i w...\nGosia | 2016-02-29\nNie przeczytałam dotąd zbyt wielu biografii, więc ciężko mi tę książkę ocenić pod względem merytorycznym. Być może autor Alfonso Signorini, znany włoski dziennikarz, za daleko posunął się w stronę plotek i fabularyzacji. Wydaje mi się jednak, że zaowocowało to bardziej emocjonalnym podejściem do życia tej wielkiej artystki, jaką była Maria Callas.\nZdumiewa ogrom cierpienia jakiego doznała ta kobieta.\nOd dziecka odrzucana przez matkę, poniżana, krytykowana, zawsze na drugim miejscu jako ta brzydsza niż jej siostra. Jedynie u ojca szukała pocieszenia i zrozumienia.\nPo separacji rodziców wyjechała z matką i siostrą do Grecji. Tam nadal klepały biedę, a Maria śpiewała w podejrzanych spelunach.\nKilka pozytywnych zbiegów okoliczności, kilku życzliwych ludzi i ta ambitna dziewczyna jednak osięgnęła sukces. Upomniały się o nią największe sceny świata. Cały świat ją podziwiał.\nJednak życie prywatne też się jej nie ułożyło. Jej wielka miłość - bogaty grecki armator Aristoteles Onasis,...\nJednak życie prywatne też się jej nie ułożyło. Jej wielka miłość - bogaty grecki armator Aristoteles Onasis, wyznaczył jej tylko rolę kochanki.\nBiografia jest napisana ciekawie i potrafi wciągnąć czytelnika, ukazując wiele nieznanych faktów z życia tej wielkiej divy. Myślę że jest warta przeczytania.\nNa półkach: Przeczytane, Autobiografie, biografie/ wątki biograficzne\nUrodzona w Nowym Jorku, w ubogiej rodzinie greckich imigrantów już od wczesnego dzieciństwa Maria „ naznaczona” była piętnem samotności, poczuciem brzydoty urody. Odrzucona przez niezrównoważoną emocjonalnie matkę, wyśmiewana i krytykowana za otyłość jedynie w ojcu otrzymywała wsparcie psychiczne . Po separacji rodziców i przyjeździe do Grecji – wykorzystywana przez matkę w celach zarobkowych zmuszana była do śpiewu w tawernach marynarzy, kasynach wojskowych a nawet z zamiarem prostytucji. Pięć drachm i talerz zupy za wieczór występów – tyle wynosiło honorarium w zadymionej tytoniem i przepełnionej pijanymi marynarzami ateńskiej tawernie na początku jej kariery. Do wszystkiego dochodziła własnym trudem, niezłomną wiarą w swoje zdolności, niezwykłym talentem. Swoje odczucia wyrażała śpiewem, o okrucieństwie życia, rozpaczliwej potrzebie akceptacji i miłości, o swojej samotności.\nJej długa kariera zaowocowała podziwem całego świata. Występowała w największych teatrach...\nJej długa kariera zaowocowała podziwem całego świata. Występowała w największych teatrach świata, w La Scali, w Metropolitan Opera. Jednak jej życie prywatne było pasmem cierpień, szczególnie po poznaniu Aristotelesa Onasisa, który widział ją u swego boku jedynie w roli kochanki, nigdy żony.\nNapisana na podstawie prywatnej korespondencji artystki – powieść włoskiego dziennikarza o życiu Marii Callas przepojona jest osamotnieniem niemal przez całe życie, bólem i cierpieniem. Artystka zmarła 16 września 1977 roku w Paryżu w wyniku niewydolności krążenia.\nKsiążka wstrząsająca nieznanymi faktami z życia Callas, czyta się z zapartym tchem, czasem z przerażeniem determinacji artystki w osiągnięciu celu , jak chociażby zalecona przez znanego hollywoodzkiego lekarza skuteczna dieta odchudzająca czy tajemnicze odwiedziny na włoskim cmentarzu. Świetna , wciągająca lektura nie tylko dla fanów opery.\nama już od jakiegoś czasu dobrze wie, że gdy dzwonię do niej i prawie krzyczę z zachwytu nad książką, oznacza to tylko jedno – książka jest...\nkryptonite | 2013-07-27\nNa półkach: Przeczytane, Literatura włoska, Biografie/Autobiografie/Pamiętniki/Dzienniki/Wspomnienia, Zaskoczenia, 2013\nW moim odczuciu 'Zbyt dumna, zbyt krucha' to nie opowieść o karierze i niesamowitym talencie Marii Callas, ale historia kobiety, która po trudnej młodości (brak miłości matki, zazdrość siostry, kompleksy na punkcie urody) cały czas szuka akceptacji i miłości wśród innych ludzi. Miałam wrażenie, że kariera divy operowej, małżeństwo i w końcu związek z Onasisem stanowiły etapy budowania przez Marię samej siebie. Jakby ucieczkę od bolesnej przeszłości w świat oper, teatrów, muzyki całego świata - tego, co kochała przez całe życie.\nPowieść biograficzna o Marii Callas to wzruszająca i bardzo smutna opowieść o wielkiej artystce, która mimo oszałamiającej kariery nigdy nie pozbyła się samotności. Przeczytałam książkę w dwa dni, tak mnie urzekła swoją aurą.\nJedynym zastrzeżeniem, jakie mam do książki, to wtrącenia narratora, który nagle z tego, co tylko opowiada, staje się jasnowidzem - prawie każde zachowanie stawiającej pierwsze kroki w śpiewaniu Marii komentował jako 'przyszłą...\nJedynym zastrzeżeniem, jakie mam do książki, to wtrącenia narratora, który nagle z tego, co tylko opowiada, staje się jasnowidzem - prawie każde zachowanie stawiającej pierwsze kroki w śpiewaniu Marii komentował jako 'przyszłą zapowiedź Boskiej'.\nPochodząca z Grecji Maria żyła w cieniu swojej pięknej siostry, u boku okrutnej matki i kochającego, choć trochę ciapowatego, ojca. Szybko jednak poczuła się opuszczona i przez niego. Matka pokładała ogromne nadzieje w zdolnej Jackie, traktując pulchną Marię jak dopust boży i cierpiąc skrycie po stracie syna. Rodzina była w kiepskiej sytuacji finansowej, więc po odkryciu talentu Marii, dziewczynka stała się maszynką do robienia pieniędzy, stawała się też Callas dążącą do perfekcji. Droga na szczyt, o którym główna bohaterka wciąż marzyła, okazała się niezwykle trudna, wymagająca wyrzeczeń i nierzadko pełna upokorzeń. Zadziwia jednak postawa Callas, kobiety silnej, dumnej, zdeterminowanej i wierzącej w swój głos, który nieustannie ćwiczyła. Zawarła korzystne małżeństwo, a jej mąż stał się jej dobrym agentem,...\nNa półkach: Przeczytane, Literatura ostatnich lat, Biograficzne, 2014, Ludzkie historie\nUważam, że taka wybitna postać jak Maria Callas zasługuje porządną i obiektywną...\nAnia K | 2012-08-01\nZaciekawiła mnie sylwetka głownej bohaterki ,współczułam jej i momentami podziwialam za charakter i charyzme\nmbutterfly | 2012-09-21\nŚwietna! Dużo się dowiedziałam o kobiecie jaką była Mariia Callas. Do tej pory kojarzyłam tylko, że to ta słynna grecka śpiewaczka. Tymczasem Callas była niesamowitą kobietą. Osiągnęła tak wiele, dostając od życia tak mało. Od dziecka poniżana przez matkę i siostrę, utwierdzana w poczuciu, że jest tą gorszą córkę. Miłości zaznała tylko od ojca, z którym i tak musiała się dość szybko rozstać, gdyż jej matka postanowiła mieszkać w Grecji. Maria była całe życie wyzyskiwana. Najpierw przez matkę, później przez mężczyzn, którzy po prostu zarabiali na jej talencie.\nKsiążka napisana jest przystępnym językiem, bardzo wciągająca. Polecam!\nZawsze lubiłam czytać ciekawe biografie słynnych osób. Biografia Marii Callas, napisana przez Alfonso Signorini, nie zawiodła mnie. Przepiękna historia nie tylko o samej Marii Callas i jej niebywałemu talentowi, jakim był piękny, zachwycający głos, ale także o sile miłości, której Maria w głębi duszy bardzo pragnęła. Kiedy czyta się tą książkę, ma się wrażenie, że Maria to osoba zadufana w sobie, którą nie interesuje nic, poza jej śpiewem, sławą i pieniądzmi. Opinię o tym, czy faktycznie taka była, autor pozostawia czytelnikom.\nSamą książkę czyta się szybko, przyjemnie, trudno rozstać się z nią na dłużej.\n- Jestem zbyt dumna i zbyt krucha - miała zazwyczaj wyznawać przyjaciołom. - I jeśli smucę się na my...\twięcej\nAlfonso Signorini – Zbyt dumna, zbyt krucha\nDlaczego mężczyźni tak się spieszą? Są czyli i troskliwi, dopóki nie osiągną celu, potem kończą wszy...\twięcej\nMarilyn. Żyć i umrzeć z miłości.


Bieg Mikołajów za nami...\nRuda Śląska biega bo pomagać trzeba - relacja z imprezy...\nW niedzielne popołudnie, w Nowym Bytomiu, na placu Jana Pawła II, odbył się charytatywny Bieg Mikołajów, któremu towarzyszyło hasło – „Ruda Śląska biega, bo pomagać trzeba”. Dochód z wydarzenia przeznaczony został na pomoc dla dwójki młodych rudzian – Wiktorii i Kacperka.\nNa starcie biegu pojawiły się osoby w różnym wieku – od dzieci po osoby starsze. Składał się on z dwóch części: rekreacyjnej (dystans 1,5 km) oraz właściwej (4,5 km). Zawodnicy poruszali się w obrębie placu Jana Pawła II. Wśród mężczyzn najlepszy okazał się Paweł Cieślik – sierżant Policji z Katowic. Na niższych miejscach podium uplasowali się Arkadiusz Sokołowski i Dariusz Szkoda. Jeśli chodzi zaś o kobiety, najszybszą w stawce była Monika Jarecka, przed Beatą Androsz oraz Anitą Grzebieluch.\nGłównymi bohaterami niedzielnych zmagań było jednak dwoje młodych mieszkańców Rudy Śląskiej. Ideą Biegu Mikołajów jest pomoc w spełnieniu marzeń 13- letniej Wiktorii, od kilku miesięcy zmagającej się z nowotworem kości. Nastolatka upatrzyła sobie laptopa. Zostanie on ufundowany z puli wpisowego z zawodów.\nPo zmaganiach sportowych odbyła się licytacja. Dochód z wylicytowanych przedmiotów (głównie zabawek i pierników) zostanie przekazany z kolei na rehabilitację 8-letniego Kacperka, który przeszedł niedawno operację serca w Monachium. Zabieg ten uratował życie małego chłopca.


Wybierz Twój Żoliborz | eioba.pl\nŻoliborz jest wyjątkową dzielnicą Warszawy, gdzie do dziś obszary zielone zajmują prawie jedną trzecią powierzchni. To wyjątkowe miejsce sąsiadujące ze ścisłym centrum.\nWyświetlenia: 134 Zamieszczono 23/04/2019\nHistoryczne założenia projektowe dotyczyły całego obszaru, dlatego nie ma tu przypadkowej i nieprzemyślanej zabudowy. Nowe, powstające tu osiedla podtrzymują prestiż eleganckiej, zielonej i spokojnej dzielnicy o pięknych tradycjach. Żoliborz sprawdza się jako dobre miejsce do życia dla ludzi w każdym wieku.


Czy człowiek jest największym wrogiem przyrody? Spór o kornika drukarza w Puszczy Białowskiej sporem filozoficznym? - WNET.fm\nCzy człowiek jest największym wrogiem przyrody? Spór o kornika drukarza w Puszczy Białowskiej sporem filozoficznym?\nProf. Jan Szyszko / Fot. Konrad Tomaszewski / Radio WNET\nDzień 31. z 80 / Białowieża / Poranek WNET – O przyczynach gradacji kornika w Puszczy Białowieskiej oraz o filozoficznym i politycznym podłożu protestów ekologów i opozycji w rozmowie z Janem Szyszką.\nWstępna decyzja Trybunału Sprawiedliwości UE o natychmiastowym nakazie wstrzymania wycinki w Puszczy Białowieskiej\nTomasz Wybranowski, prowadzący Poranek WNET ze studia w Białowieży, rozmawiał z ministrem środowiska prof. Janem Szyszką. Głównym tematem rozmowy był oczywiście spór o działania podejmowane przez Ministerstwo Środowiska i leśników na terenie Puszczy Białowieskiej w związku z gradacją (czyli masowym mnożeniem się) kornika drukarza.\nOpozycja ma – według gościa Radia WNET – „krótką pamięć”, jeśli chodzi o zaniechania w gospodarce leśnej w czasach, gdy rządziła koalicja PO i PSL. Przyczyną jest – jak to określił – „uległość wobec pewnej myśli filozoficzno-politycznej, która związana jest z układem liberalno-lewackim”. Według tej filozofii największym wrogiem zasobów przyrodniczych jest człowiek, a „najwyższą formą ich ochrony jest niewycinanie drzew i niezabijanie zwierząt”. Tę koncepcję realizuje totalna opozycja i ta koncepcja była też realizowana za czasów poprzedniego rządu.\nGradacja kornika drukarza rozpoczęła się w latach 2010-12. Dopiero za rządów PiS zaczęto jej przeciwdziałać. Miejscowi leśnicy doskonale znają historię drzewostanów w Puszczy Białowieskiej i wiedzą, że gdyby pozwolono im działać i wyciąć zainfekowane (zaatakowane przez kornika) drzewa, kontrolowana mogłaby być populacja tego gatunku i nie pojawiłyby się setki czy nawet tysiące hektarów zamarłych drzewostanów. Do tego właśnie doprowadziła ideologia pod hasłem „Nie wycinaj, nie zabijaj – to jest najlepsza forma ochrony”.\nCo uniemożliwiło szybkie reagowanie na rozwój kornika? Co by było, gdyby zostawić Puszczę Białowieską samą sobie?\nZasoby przyrodnicze trzech nadleśnictw gospodarczych w Białowieży mają swoją historię użytkowania. Były – jak to powiedział minister – „robione ręką człowieka”. Pozbawione działalności gospodarczej zareagowały, powracając do kornika. Może on mieć nawet cztery generacje w ciągu jednego roku. Dlatego nieusunięcie trzydziestu paru zarażonych drzew miało taki skutek, że każde z nich zarażało ok. trzydziestu kolejnych drzew. W efekcie już po pierwszym roku zarażonych zostało kilkanaście tysięcy drzew. Teraz jest ich już ok. 1,3 miliona.\n– Te drzewa trzeba za wszelką cenę usunąć, żeby zahamować proces erupcji jeszcze w tym roku – twierdzi Jan Szyszko.\nDlaczego nie ma rozmowy na argumenty? Zdaniem ministra Szyszki jest to wynik wcześniej wspomnianej filozofii, że człowiek jest największym wrogiem przyrody oraz chęci zatarcia dowodów przestępstwa względem gospodarki i przyrody, jakim był brak reakcji na gradację kornika.\nDrzewostany białowieskie („zrobione ręką człowieka”) minister Szyszko porównuje je do krajobrazów Polski południowej – szachownicy polskich pól. Trzeba je chronić. Pytanie jak. Oczywiście przed człowiekiem. Co się wtedy stanie? Wszystko zarośnie. Minister środowiska objaśnia to też na przykładzie rzeki Rospudy. Postanowiono chronić ją przed człowiekiem i obwodnicę Augustowa wybudowano gdzie indziej. Gdy człowiek przestał teren Rospudy wykorzystywać, jak to było wcześniej, gatunki, które miały być chronione, „oczywiście zginęły”.\n28.07 / W 80 dni dookoła Polski / Dzień 31. / Poranek WNET z Białowieży\nJan Szyszko ocenia, że Polska jest liderem, jeśli chodzi o właściwe gospodarowanie zasobami przyrodniczymi, dzięki czemu „mamy najlepszą bioróżnorodność”. Przy czym chodzi o „tę bioróżnorodność, którą kształtował człowiek przez użytkowanie zasobów przyrodniczych”.\nW audycji mowa była także o niedawnym otwarciu zaporowego zbiornika retencyjnego na Skawie – zbiornika Świnna-Poręba. Budowa trwała ponad 30 lat, a pierwsze jej plany pochodzą z 1919 r., uczestniczył w ich opracowywaniu prof. Gabriel Narutowicz.\nMinister pochwalił się również tym, że udało mu się doprowadzić do uchwalenia nowego prawa wodnego. Oparte jest ono na rozwiązaniach z ustawy z 1922 r., które za wzór dla świata w zakresie gospodarowania wodami w systemie zlewniowym.\nRozmowy można wysłuchać w części szóstej dzisiejszego Poranka WNET.\nTagi: ekologiaJan SzyszkoPuszcza Białowieska.Rospuda


MTZ 82 co na jego temat powiecie? - Strona 156 - Belarus, MTZ, Jumz - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nkutfa właśnie ta podkładka mi przeszkadzała a nie wiedziałem że to tylko podkładka 😪\nkutfa wlasnie ta podkładka mi przeszkadzała a nie wiedziałem ze ta podkładka 😪\nNie za stanowiło Cię jak by tą oś tam włożyli gdyby był na niej odlew? 🤔🙂\ntłumaczylem sobie to tak że włożyli i przyspawali ale ni jak mi się to kupy nie trzymalo bo ciezko bylo by to wycentrowac\nJak wyciągnąć orbitrol spod kierownicy?Mam wyciągnięty rozdzielacz,kolumnę kierowniczą,i cały ten mechanizm z cięgnami od kupra.Zostal mi tylko orbitrol i krzyżaki i nie mam pojęcia jak się za to zabrać bo nie widać tam żadnych śrub do odkręcenia.\nOd czoła tzn od strony wielofrezu powinny być 4 śruby\ntak jak grzecho pisze. jak będziesz kupowal nowe czesci to odrazu sprawdź czy nie mają większych luzów jak stare bo u mnie tak bylo\nJaki polecacie rozrusznik szybkoobrotowy do MTZ 82? Ciągnik palony codziennie do obsługi bydła. Warto brać te wzmocnione czym się różnią?\nmam za 300 zl BiG juz trzy lata kreci u mnie palony przynajmniej co drugi dzień\nPany taka sytuacja: kupiłem sobie maszt z widlaka podczepiłem do mtz i chciałem podnieść hydrauliką do góry widły to zaczął mi iść cały widlak (podnosił tuzem) dopiero po poruszaniu parę razy poszedł siłownik tak jakby coś mieszało się w rozdzielaczu. Wogóle jak hydraulika ma jakiś opór podnosi mi tuza. Czy to oznaka że rozdzielacz już kaput?\nmasz przecieki na rozdzielaczu, czyli raczej do wymiany\nJak myślisz pchać się dalej w ruski czy zainwestować w normalny rozdzielacz z sekcjami pływającymi?\nRuski rozdzielacz sam w sobie nie jest zły, ma tylko taką wadę, że ciężko chodzi i jest mało precyzyjny w operowaniu, zwłaszcza hydrauliką zewnętrzną.\nJa zmieniłem na sterowany linkami z tyłu ciągnika, wyjścia na hydraulikę zewnętrzną są bezpośrednio z rozdzielacza jak w MF serii 30xx\nDo pracy z rozsiewaczem nie jest potrzebna jakaś wielka precyzja, ale już poziomowanie ramion w opryskiwaczu lepiej wychodzi teraz, po zmianie\nJa mam tak samo jak Grzechooo a rozdzielacz nowy jak i pompa zakładany ze 2 lata temu\nWolałbym przystosować normalny rozdzielacz w miejsce oryginalnego tak aby współpracował z oryginalnymi wajchami, wtedy byłby ład i porządek. Do tego jakby dać 3 sekcje pod kierownice i jednosekcyjny obok siedzenia to zyskuję parę wyjść hydraulicznych bo nie wyobrażam sobie wymiany pod kierownicą a zostawienia pod siedzeniem. Tylko zeby to zrobić estetycznie. @sybiuszek24 wymieniałeś na nowy ruski rozdzielacz?\nJa mam w swoim nowy 3 sekcyjny rozdzielacz na linki, dźwignie umiejscowiłem w oryginalnym miejscu jak były w starym.\nczyli wywaliłeś te trzy dźwignie i dałeś dżojstik? Jaki rozdzielacz zakładałeś 80l+sekcje pływające?\nTak dałem bułgara 80 l/min na linki. Oryginalne dźwignie wywaliłem i w ich miejscu zamontowałem dźwigienki na linki później zrobię zdjęcie pokażę jak to u mnie wygląda. Rozdzielacz tak posiada sekcje pływające.\n23 godziny temu, Grzechooo napisał:\nGrzechoo, a masz regulator pod siedzeniem?\nMam, przez 31lat nie ruszany.\nNo to regulator Ci miesza. Jak chcesz coś podnosić hydrauliką zewnętrzną to pchnij minimalnie dźwignię regulatora do przodu, wtedy nie powinien tuz się podnosić. Albo regulacja potrzebna albo już się regulator kończy.\nNo właśnie dlatego zapytałem 🙂. Dodatkowo ustaw dźwigienkę w regulatorze na pozycję neutralny (o ile masz teraz na innej) i wtedy zobacz.\nW tym rzecz że jak dam dźwignie regulatora do przodu to hydraulika zewnętrzna wcale nie rusza. Musi być regulator calkiem do tyłu. To już mam od jakiegoś czasu i hydraulika aż się prosi o modernizację. Denerwuje mnie też sam regulator bo opuszczam przy siedzeniu a podnosze przy kierownicy, ojciec operował tylko tym przy kierownicy ale to nie wygodne sięgać bardzo do przodu opuszczać tuz.\nTo regulator Ci cuduje a nie rozdzielacz przy kierownicy. Grzechoo, ustaw koniecznie dzwigienkę regulatora na pozycję neutralną i sprawdź czy suwak ten z lewej stronie regulatora nie jest przycięty tj odchylony dzwigienką po puszczeniu wraca na swoje miejsce. Jeśli Ci nie podnosi regulatorem to masz prawdopodobnie cięgiełko do podciągnięcia lub tulejka prowadząca cięgiełko jest wyrobiona lub inne luzy na sterowaniu. Jak dajesz dźwignie na maks do tyłu to nie domyka zaworu przelewowego i dlatego nie podnosi. Sprawdź czy ten suwak po lewej jest ustawiony na pozycję neutralną się nie zacina i podciągnij cięgiełko to będziemy dalej myśleć\nRegulator od nowości nie podnosił tylko opuszczał, suwaka jeżeli to ten co jest przy dźwigni to go nie ma... Jak będę miał chwilę to pozaglądam do tego regulatora. Dzięki za podpowiedzi.


Mapy Google: rozpoczynają się testy rozszerzonej rzeczywistości w nawigacji pieszej - Tabletowo\nMapy Google: rozpoczynają się testy rozszerzonej rzeczywistości w nawigacji pieszej\nNawigacja za pomocą unoszącej się nad nami wielkiej strzałki, wskazującej kierunek marszu, to rozwiązanie stare jak świat. O ile mówimy o grach wideo. W realnym życiu stosowanie rozszerzonej rzeczywistości, zwłaszcza w nawigacji pieszej, jest na razie dość utrudnione. Upowszechnić zamierza to jednak Google przy pomocy aplikacji Map.\nNa konferencji Google I/O, która odbyła się w maju ubiegłego roku, Google ogłosiło, że w przyszłości będzie aktualizować funkcję nawigacji pieszej w aplikacji Map. Zmiany miały obejmować nakładanie na obraz z aparatu głównego strzałek, które wskazywałyby kierunek podróży. Pokazano także lisa – animowanego asystenta, który miałby pomagać w podejmowaniu trafnych decyzji nawigacyjnych w trakcie wycieczki.\nZgodnie z raportem The Wall Street Journal, testy tych funkcji już się rozpoczęły. Przynajmniej po części, obejmują one także inne rzeczy zapowiedziane na majowej konferencji giganta z Mountain View, na przykład integrację z Google Lens. Umożliwiłoby to wyświetlanie informacji o mijanych przez nas firmach, restauracjach i miejscach, w postaci dymków, nałożonych na obraz z kamery.\nPodczas konferencji Google I/O 2018 obiecano nam sporo rzeczy, które jeszcze nie trafiły do aplikacji Mapy Google. Na razie zobaczyliśmy tylko zaktualizowaną zakładkę Dla Ciebie, gdzie aplikacja, na podstawie naszej aktywności w okolicy, proponuje odwiedzenie wartościowych miejsc w najbliższym sąsiedztwie. W moim wypadku dotyczy to głównie restauracji. Pod tym względem Google jest niezwykle dokładne, bo jeść naprawdę kocham.\nźródło: WSJ przez cnet\nzdjęcie wyróżniające pochodzi z materiału WSJ


Bukku ブック: "Dom Wschodzącego Słońca" Aleksandra Janusz-Kamińska\nAutor: Aleksandra Janusz-Kamińska\nTytuł: Dom Wschodzącego Słońca\nKategoria: fantastyka/urban fantasy\nNim wzięłam książkę do rąk, przeczytałam różne opinie na temat tego dzieła. Jednym się podobało, innych nudziło, a jeszcze inni uważają, że powieść jest już stara i nie na czasie. Jakie jest moje zdanie? Mieszane. Z jednej strony historia serio jest interesująca i świetnie się ją czyta, z drugiej zaś mam wrażenie, że można było napisać jeszcze lepiej i nowocześniej. O czym jest dzieło?\nEunice — nastolatka, dowiaduje się, że nie jest zwykłą nastolatką. Ma magiczne zdolności, o których kompletnie nic nie wie. Poznaje pewną grupę mężczyzn (wiem, dziwie to brzmi ;) ), którzy pomagają jej poznać samą siebie. Eunice, jako buntowniczka z wyboru, często nie zgadza się z nikim. Czy jej buntownicze nastawienie pomoże w jej nowym życiu? Czym tak naprawdę jest Dom Wschodzącego Słońca? Kto nauczy ją posługiwać się magią?\nKsiążka z jednej strony jest interesująca i szybko się czyta, ale z drugiej — mam wrażenie, że autorka Aleksandra J.Kamińska nie odkryła ameryki. Bohaterka to klasyczna buntowniczka ze swoimi fochami i często nudnymi i dennymi myślami. Szkoda, bo miała szansę być kimś więcej. Magowie mieszkający w Domu Wschodzącego Słońca są dość interesujący. Autorka — moim zdaniem- chciała delikatnie, ale z klasą połączyć klasyczną magię z nowoczesnym sprzętem. Brzmi świetnie, nie? Jednak czegoś mi brakowało. Takiej jednolitości, dobrego połączenia. Mam wrażenie, że w powieści po prostu magia i technologia była obok siebie, jak dwie różne rzeczy, a nie jedność.\nW Domu Wschodzącego Słońca poznajemy magów, którzy mają zróżnicowaną umiejętność, historię i styl życia. Podoba mi się sposób przedstawienia ich historii, chociaż tych retrospekcji momentami było za dużo, jak na jedną książkę 400 stronicową. Czy któregoś konkretnie polubiłam? Nie bardzo. Tak szczerze, o połowie z nich już nawet nie pamiętam — to chyba nie najlepiej świadczy. Co więcej, książka może się wydawać nie na czasie z kilku powodów: w powieści wspomniany jest internet, podłączany przez telefon. Po drugie, technologia używana przez pewnego maga nie jest najnowsza — nie wspominając, w jaki sposób je wykorzystuje.\nUniwersum stworzone przez autorkę jest klasyczne. Dzisiejsze czasy, normalni bohaterowie, zagadki i walki na ulicy, w budynkach. Serio, nic nowego. Mam wrażenie, że ten temat był już tak wałkowany przez dużą ilością autorów, że ciężko stworzyć coś dobrego. Naprawdę trzeba mieć duży talent, by wybić się na ten temat. Może Aleksandra J. Kamińska lepiej się czuje w innych powieściach, nie koniecznie młodzieżowe urban-fantasy?\nCzy polecam dzieło Aleksandry J. Kamińskiej? Książka nie jest zła. Można ją przeczytać, ale nie oczekujcie, że zapamiętacie ją na dłużej. Nie wyróżnia się kompletnie od innych młodzieżowych książek z tym faktem, że nie ma tu klasycznego i dennego romansu — za co bardzo dziękuję. Czy przeczytam inne książki powyższej autorki? Pewnie, że tak. Sprawdzę jedną, czy dwie powieści i wtedy się dowiem, czy to taki jej styl pisania, czy owa powieść po prostu jest słaba, a inne są świetne.\nCzytaliście? Może Wam się podobało?\nBy Bukku-recenzje o listopada 12, 2018\nKatrina 12 listopada 2018 23:55\nW moim odczuciu gdybym była młodsza to bym tę książkę uwielbiała. Obecnie to dla mnie ciut za mało, ale... dalej ją lubię. Brakuje mi tu wprawdzie spójności, czasem autorka za bardzo się śpieszy (szczególnie na początku) i widać po prostu, że to jej debiut, ale sam klimat historii po prostu mi odpowiadał.


Bloki, kaptury. – 𝙺𝚊𝚕𝚞𝚣𝚎 𝚒 𝚁𝚘𝚣𝚎.\nRok temu udawałam, że mieszkam w tamtej kamienicy. Kopiowałam u dziadka pod Bagatelą kluczyki do wszystkich kamienic tego miasta, w których mieszkał kiedyś kawałek mojego serca. Schody pod którymi sypał się piach z Grzegórzeckiego, papryczki piri piri z ogródka babci, które urwaliśmy którejś nocy, myśląc, że to święte winogrona. Wszystkie tamte wieczory były święte. Można było spisywać listy dialogowe z tamtych rozmów i puszczać je teraz jako sacrum podcast, ale kto wtedy wiedział, że rzeczy święte nie są wieczne. Cukier do tequili, słodkie zagłębienie przy kciukach, gorzki posmak za zębami, zdenerwowane palce. Plastikowe fotele były jak trony wyjęte z błota i wywyższone na balkon. Tamte wieczory płakały strugami wina, spływającymi po murze.\nSąsiedzi nie mogli być trzeźwi tego lata, że nas nie wykwaterowali. Zabytkowy witraż z drzwi kamienicy wyleciał na kopie. Beng, beng! Skrzynka nie miała kluczyka. I ja otwierałam ją z kopa. Wessało mnie to miejsce jak królicza nora Alicję. Przeciągi powalały nam kompy na ziemię. Porankami czytaliśmy o ibogainie na poranionych ekranach i czekaliśmy, aż wstanie słońce. Nie wiedziałam, że to był historyczny moment. Każdy deszcz na balkonie, każda opona przywleczona z osiedla, na której skręcaliśmy, jaraliśmy, buchaliśmy, każda opona, z której wysadzaliśmy to miasto dalej zalega w murach tamtej kamienicy. To miasto już było powalone na kolana, tylko ja tego nie widziałam. Nie trzeba było jasnowidzieć, żeby być prorokiem.\nPrzeprowadzki nie uniosły nas daleko. Zawsze było widać Szkieletor z okna. I to powietrze, którym można było się karmić, które wciągaliśmy jak zapach drzewa życia, przygany gdzieś zza smogu. Dusiliśmy się tamtym niebem, kruszyliśmy biel na smog, kruszyliśmy lód do wódki, odpalaliśmy jointy od palników. On miał żółte paznokcie i czarne tyły zębów, pod czapeczką omamy i halucynacje, a naszywki z MISBHV. Wystarczały dwa słowa, częściej jedno. Można było odpalić świat jak grę RPG, można było wyjść z kamienicy dziurą po witrażu, bez joysticka w ręku, znaleźć na rondzie prastare miejsca, które już wtedy nie istniały. Mówił mi, biegnąc przez Mogilskie z kryształem wódki, że pasuję do tego świata. Nigdy nie zdążyłam się przekonać do końca.\nTo była najpiękniejsza kuchnia tamtej alei wysadzanej starością, nieszczelnym gazem i studentami nie płacącymi czynszów. Firma sprzątająca nie była w stanie ogarnąć łazienki. Kabinę prysznicową można było wyczyścić tylko łzami poćpanych dziewczyn. Tamta firma musiała pojechać po kwas do Castoramy. Jak przyszła jesień, właściciel wyrzucił materac przez okno, tam gdzie co lato wyrastał krzew róż. To i tak był Ogród Eden, a materac był jego częścią.\nZ tamtych czasów najbardziej pamiętam swój śmiech i swój strach. I mam w głowie ten jeden balkon, którego nie zdążyłam osiatkować.\n(*) Wiem i widzę, że nadużywam na maksa ‚tych, tego, tamtego’ i mam masę powtórzeń, ale nie umiem inaczej opowiedzieć o tamtym czasie. Piszcie, co wy na to. 𝕸𝖚𝖈𝖍, 𝖒𝖚𝖈𝖍 𝖕𝖊𝖆𝖈𝖊!\nMożecie mnie wyklikać tu:\nkraków𝙰𝚐𝚊𝚝𝚊 𝚆𝚒𝚎𝚌𝚣𝚘𝚛𝚘𝚠𝚜𝚔𝚊alkohol, balkon, Beliny, biel, bloki, borderline, celebryci, dragi, halucynacje, kamienica, kamienica na gaz, kamienice, kraków, Krakowski śnieg, kreski, milenialsi, modelki, narcyzm, narkotyki, omamy, pokolenie IKEA, psychoza, raperzy, sacrum, studenci, używki, wynajem, wynajem pokoju34 Komentarze\nSo many layers of not me.\n34 myśli na temat “Bloki, kaptury.”\n4 marca 2021 o 19:45\nWow, masa wspomnień. Sama się kilka razy przeprowadzałam, chciałabym wrócić czasem do tamtych miejsc.\n2 marca 2021 o 20:26\nFajne teksty, ale naprawdę trzeba się wkręcić podczas pisania i czytając wyobrazić co masz na myśli :))\n18 lutego 2021 o 09:40\nŚwietny tekst. Bardzo fajnie dobrałaś tematykę :)\n15 lutego 2021 o 18:07\nŚwietne. Czekam na jakąś dłuższą formę od Ciebie. Z pewnością się przyjmie!\n10 lutego 2021 o 11:29\nBardzo ciekawe, przeczytałam jednym tchem. Mroczny czas już minął, prawda? :)\n7 lutego 2021 o 17:25\nDziękuję Ci bardzo. Trzymam za Ciebie kciuki i czekam na kolejne wpisy\n7 lutego 2021 o 12:50\nBad girl. Przypomina mi to zaklad, ktory zawarlismy z kolegami w przejsciu podziemnym kolo Rotundy w Warszawie. Chodzilo o to czy uda sie wybic uderzeniem piesci jedna z tych wielkich szyb w Rotundzie. Udalo sie, ale niestety wszystko odbylo sie na oczach dwoch smutnych panow w garniturkach, ktorzy za nic nie dali sie przekonac, ze jako studenci mamy prawo do popelnienia czasami jakiegos glupstwa.\n6 lutego 2021 o 14:30\nPoruszające, i tekst, jak zawsze, i komentarze pod tekstem <3\n2 lutego 2021 o 22:02\nZajrzałam na fejsa. Wiem że jesteś kociara ale jak zrobisz kolaż w psich klimatach nabędę chętnie…\n1 lutego 2021 o 15:33\nPiszesz w tak malowniczy sposób, że czytając znajduje się myślami w danym miejscu i danej sytuacji, aż dech zapiera w piersiach. Mega talent!\n1 lutego 2021 o 21:28\nJestem zaszczycona Twoim komentarzem, Ola :)) Dziękuję :* Dużo dobrego i dużo inspiracji dla Ciebie! :DD\n1 lutego 2021 o 08:44\n31 stycznia 2021 o 12:40\nDosadnie, rzeczowo i mrocznie, z dreszczykiem emocji !\nDzielą nas pokolenia, a ja uczę się od Ciebie. Pisz, twórz, urozmaicaj rzeczywistość, która zaczyna być taka czarno-biała.\n1 lutego 2021 o 21:27\nDziękuję i dużo dobrego <3\n31 stycznia 2021 o 09:06\nMyślę, że w tekstach pisanych prozą, owe wyrażenia tak bardzo nie rażą. Dużo gorzej wyglądałoby to w poezji! :)\nTak? Właśnie w poezji chyba więcej uchodzi ;pp\n30 stycznia 2021 o 17:24\nCiekawie piszesz, mimo drobnych powtórzeń ;)\nTe powtórzenia intencjonalne :DD Ale dziękuję za wychwycenie :))\n30 stycznia 2021 o 11:23\nJesteś jedyną osobą „obracającą” słowami, której teksty czytam od nowa i każdy w całości. Stara jestem i wiele za mną, mniej przede mną i nie ekscytują mnie na ogół pamiętnikowe teksty blogowe młodszych pokoleń. Muszą przeżyć swoje i tyle. Twoje tworzenie rzeczywistości i nierzeczywistości wciąga mnie jak diabli!\nW takim razie jestem zaszczycona i zapraszam, kiedy tylko masz ochotę :)) Dużo dobrego!\n30 stycznia 2021 o 10:18\nCiekawy monodramat w inscenizacji Alicji z króliczej nory ;-P. Pozdrawiam!\n1 lutego 2021 o 21:25\nDziękuję i za ten! Zamaszyste kłanianko <3\n30 stycznia 2021 o 04:03\nCóż można dodać? Nadużywasz troszkę więcej. Nie tylko kilku słów, nie tylko emocji(w tym moich), lecz również w jakimś sensie moich wspomnień z innej epoki i zachwytu z chwil kiedy Ciebie czytam. Czytając poprzednie teksty myślałem że osiągnęłaś szczyt swych możliwości, teraz wiem że to dopiero przed Tobą ślicznotko. Mam nadzieję że nie skończysz na jednej książce. Wiem , niestety że dziś większość czyta tylko tytuły, oraz przegląda modne wytwory norweskich rzemieślników, ale to co masz Ty musi kiedyś zostać zauważone i docenione. Jak odpuścisz to przyjadę skopać Ci ten śliczny kawałek Twego ciała poniżej krzyża.\nAhha, jaki agresywny motywator :DD No miło by było skończyć kiedyś powieś, no nie powiem, że nie ;DD\n1 lutego 2021 o 21:33\nLepiej nie mów ;DDD\n29 stycznia 2021 o 22:46\nProza poetycka. Zawsze jak Cię czytam, to zazdroszczę. Ale z iskierkami wzruszenia w oczach. Mam sentyment do prozy poetyckiej, bo dawno temu napisałem tak powieść, niepublikowaną. Ja dawno porzuciłem pisanie, Ty nie porzucisz i mam nadzieję kupić Twoja powieść drukiem. Trzymam kciuki i dziękuję za te wspaniałe chwile, kiedy raczysz nas tutaj okruchami poetyckiej prozy Twojej tajemniczej duszy, jak spragnione piękna głodne ptaki.\n1 lutego 2021 o 21:23\nTomasz, czemu zarzuciłeś? Nie zarzucać, pisać chyba zawsze warto, co nie…? :)\nCóż. Wyciąłem się brzytwą Okhama…\n29 stycznia 2021 o 21:31\nMoje wrażenie jest takie, że Twój „tamten czas” bardzo ponury i mroczny był a wspomnienia nie są przyjemne. Takie jakby zamazane na ciemno. No, może za wyjątkiem balkonu. Ciekawa jestem czy to właśnie „autor miał na myśli”?\nWiesz co, tak, to był dość mroczny czas, ogólnie rzecz biorąc ;pp a balkon to już w ogóle najmroczniejszy. Serio ^^’\nNa książkę czekam.


Niedzielny obiad z lekkim niedosytem - recenzja Restauracja "Prawda", Żywiec, Polska - TripAdvisor\nNiedzielny obiad z lekkim niedosytem - Restauracja "Prawda"\n“Niedzielny obiad z lekkim niedosytem”\nNiedzielny obiad z lekkim niedosytem\nZ niecierpliwością oczekiwałem tej wizyty, Nie ukrywam, że podsycały ją świetne opinie o lokalu w necie. WYbraliśmy się wreszcie na niedzielny obiad całą rodziną. Zacznę od zupy, byłą to kwaśnica, zupa poprawna i tyle. może powinna być odrobinę bardziej kwaśna i o ile mnie smal nie myli , kucharz jednak podrasował ją odrobinę czymś co zawierało glutaminian. Po zupie na stół wjechał schab, samo mięso zrobione dobrze, chociaż mogłoby być mocniej doprawione solą ( jednak taki kawał mięsa trudno potem posolić. ) , pewnym zaskoczeniem było podanie zamiast obiecywanej w karcie, kiszonej kapusty , knedli z ziemniaków i owej kapusty i do tego jeszcze ziemniaków. Ogólnie knedle dobre ale jednak kapusta by się przydała a ziemniaki w tej sytuacji były zbędne. KOmpletną porażką było danie z karty dnia , panierowane krewetki ) za to 4 gwiazdki). To danie nie powinno znaleźć się w menu restauracji aspirującej do miana najlepszej na żywiecczyźnie. Był to bardzo przeciętny fast food. Na stole wylądowało kilka innych dań ale jako że próbowałem niewiele nie będę się wypowiadał.Ogólnie gdyby nie rozbudzone internetem oczekiwania, było by b.dobrze a tak niestety gdzieś tam pozostał niedosyt. Myślę jednak, że niejsce jest na żywieckim rynku unikatowe, ponieważ próbuje serwować swoją własną kuchnię, co trzeba docenić. Na pewno warto i trzeba odwiedzić\nRestauracja "Prawda" — zapytaj autora recenzji: Dariusz P


Lechia 2:0 Jagiellonia: Ostatecznie - brąz - PKO BP Ekstraklasa - Strona oficjalna\nZwycięstwem 2:0 nad Jagiellonią Białystok, Lechia Gdańsk zakończyła jeden z najbardziej udanych sezonów w historii klubu. Zawodnicy z Trójmiasta zdobyli Puchar Polski oraz zajęli trzecie miejsce w rozgrywkach ligowych. To ich drugi medal w dziejach występów w najwyższej lidze.\nLechia Gdańsk była najlepsza w tym sezonie pod względem liczby meczów bez straty bramki. Już po raz osiemnasty piłkarze przeciwnika nie byli w stanie jej strzelić gola. U siebie z Jagiellonią Białystok nie przegrali w ósmym meczu z rzędu. Przed tą kolejką mieli szansę sięgnąć nawet po wicemistrzostwo kraju, ale zdobycz punktowa Legii Warszawa, pozbawiła gdańszczan tej możliwości.\n1:0 - Karol Fila\n2:0 - Jarosław Kubicki


Czym charakteryzuje się mikro przedsiębiorstwo? Definicja mikro przedsiębiorstwa - Doradztwo.net\nCzym charakteryzuje się mikro przedsiębiorstwo? Definicja mikro przedsiębiorstwa\n2021-03-15 Brak komentarzy\nZ pewnością słyszałeś lub słyszałaś, że przedsiębiorstwa możemy podzielić ze względu na ilość osób, które są w danej firmie zatrudniane, oraz wysokość ich obrotów. Istnieją mikro, małe oraz średnie przedsiębiorstwa, a także duże firmy, których kategoria zależy tylko od obrotu lub tylko od ilości pracowników.\nCo to jest mikro przedsiębiorstwo?\nJakie są zalety mikroprzedsiębiorstw?\nJak obliczyć ile osób musi faktycznie pracować w mikroprzedsiębiorstwie?\nJak sama nazwa wskazuje, mikroprzedsiębiorstwo to najmniejsze z przedsiębiorstw dostępnych w kategorii firm MŚP (małych i średnich przedsiębiorstw). Takie przedsiębiorstwo zatrudnia poniżej 10 osób przy warunku, że jego roczny obrót lub bilans nie przekracza 2 milionów euro. Aby uzyskać miano mikroprzedsiębiorstwa należy spełnić obydwa warunki. W kwestiach finansowych bierze się jednak pod uwagę bardziej korzystną opcję, czyli w przypadku, gdy obrót firmy przekracza limit, bierze się pod uwagę bilans roczny i odwrotnie.\nW raporcie, który nadaje status mikroprzedsiębiorstwa, bierze się pod uwagę roczne sprawozdanie finansowe, oraz liczbę pracowników zatrudnianych na pełen etat. Jeśli przedsiębiorstwo dopiero zaczyna działalność, szacuje się obrót na podstawie najbardziej prawdopodobnych danych.\nMikroprzedsiębiorstwa to małe firmy, często rodzinne, które mają płaską strukturę i nie generują spektakularnych dochodów. Zarządzanie mikroprzedsiębiorstwem jest dużo prostsze niż kierowanie średnią lub dużą firmą, dodatkowo taka struktura umożliwia podejmowanie szybkich decyzji w reakcji na to co dzieje się obecnie na rynku oraz w branży. W związku z małą ilością osób decyzje podejmowane są dużo sprawniej.\nNajwiększą korzyścią płynącą z posiadania mikroprzedsiębiorstwa jest jednak możliwość korzystania z określonych programów wsparcia czy pakietów pomocowych. Z części z nich, szczególnie tych finansowanych przez samorządy czy państwo, mogą skorzystać tylko mikro przedsiębiorcy.\nChoć odpowiedź na pytanie, ile osób powinno zatrudniać mikroprzedsiębiorstwo już padła, kwestia ta musi być odpowiednio uszczegółowiona. Jak wiemy istnieją różne formy zatrudnienia, pracownicy mogą bowiem być zatrudnieni na pół etatu, albo na konkretną ilość godzin. Dodatkowo, liczba osób pracujących w firmie w ciągu roku może się zmieniać. W rocznym raporcie bierze się więc pod uwagę liczbę zatrudnionych w skali całego roku, ale w przeliczeniu na pełne etaty. Oznacza to, że pracowników, którzy pracowali w przedsiębiorstwie na pół etatu, w formie umowy o dzieło czy zlecenia, a także tych, którzy nie przepracowali całego roku, dodaje się odpowiednio w formie ułamkowej. Warto również zaznaczyć, że w pojęciu „osoby zatrudnione” mieszczą się również szefowie i członkowie zarządu.\nco to jest przedsiębiorstwodefinicja przedsiębiorstwamała firmamałe przedsiębiorstwomikro i małe przedsiębiorstwamikro ile tomikro przedsiębiorcamikroprzedsiębiorstwoprzedsiębiorstwo definicjaśrednie przedsiębiorstwo\nJak wybrać skrzynki do piwa, czym charakteryzują się skrzynki przegrodowe?\nJak dobrze wybrać ręczniki papierowe?\nCzy domowa stacja ładowania samochodów się opłaca?


Pielegniarkom.pl | Porozumienie Zawodów Medycznych rozszerza strajk rezydentów\nPorozumienie Zawodów Medycznych rozszerza strajk rezydentów\nPowołany zespół może nie przynieść jednak oczekiwanych rezultatów. Lekarze rezydenci już zapowiedzieli, że nie przystąpią do jego prac. W przestrzeni publicznej pojawiają się również negatywne głosy na ten temat przedstawicieli innych zawodów medycznych.\nDobra wiadomość. Bez wątpienia lekarze nie powinni pozostawać sami w walce o zmiany w systemie opieki medycznej w naszym kraju. Zwłaszcza, że politycy próbują dyskredytować protestujących, młodych lekarzy wyciągając na wierzch niekorzystne fakty i modyfikując je w taki sposób by pokazać medyków w jak najgorszym świetle. Przede wszystkim nie podoba mi się to, że choć rezydenci oraz popierający ich starsi lekarze i specjaliści próbują poprzez protesty głodowe przeprowadzane w całym państwie zmusić polityków przede wszystkim do szeregu zmian mających na celu poprawę stanu polskiej służby zdrowia w tym do zwiększenia nakładów pieniężnych jakie są przeznaczane na ten cel do poziomu minimalnego jaki przez Światową Organizację Zdrowia uznany został za absolutnie niezbędny do zapewnienie odpowiedniego funkcjonowania ochrony zdrowia czyli do PKB rzędu sześciu procent, to i tak próbuje się ich dyskredytować sprowadzając postulaty rezydentów jedynie do kwestii podniesienia ich osobistych zarobków oraz skrócenia czasu pracy. Kiedy ludzie słyszą podobne doniesienia nic dziwnego, że patrzą spod byka na to co się dzieje. Przecież w opinii społeczeństwa lekarze nie zarabiają wcale źle i nie powinni domagać się wynagrodzeń większych niż te, które przysługują większości. Tylko, że takie podejście wynika właśnie z zakłamania dotyczącego przekazywanych wybiórczo treści postulatów lekarzy rezydentów. Wśród punktów zmian o które domagają się nasi koledzy i koleżanki kwestia wynagrodzeń wydaje się drugorzędna. Oni przede wszystkim chcą poprawy funkcjonowania opieki medycznej w ogóle. Skrócenia kolejek do specjalistów, a także poprawy dostępności do badań diagnostycznych, czy leczenia specjalistycznego. Nieraz winą za wady w funkcjonowaniu placówek medycznych obwiniany jest właśnie personel. Bez zwiększenia nakładów finansowych na służbę zdrowia nie ma szans, nawet przy największym poświęceniu ze strony lekarzy, pielęgniarek, położnych, fizjoterapeutów, analityków medycznych i innych zawodów zatrudnionych w służbie zdrowia, aby cokolwiek mogło się poprawić. Tylko razem możemy zmusić rząd do pochylenia się nad problemem i opracowania takich programów zmian, aby wreszcie można było leczyć pacjentów tak jak należy.\nProszę, proszę, jaki wzburzenie emocjonalnie musiał wywołać post u mojej poprzedniczki. Jednak wcale się temu nie dziwię, ponieważ obecna kondycja służby zdrowia w naszym państwie jest nie tylko niepokojąca, ale wręcz zupełnie otwarcie można określić ją jako patologiczną. Zmiany nie tylko są potrzebne, ale muszą zostać wprowadzone inaczej nie tylko nie uda nam się sprawować należytej opieki nad pacjentami, ale cały system będzie musiał runąć. Bez zwiększenia części PKB jaka przeznaczana jest na służbę zdrowia może uda się pociągnąć jeszcze kilka lat. Może kilkanaście. Ale już teraz sektor usług prywatnych pochłania niemal drugie tyle pieniędzy co część pochodząca z funduszów opieki zdrowotnej. Nie wątpię, że pacjenci korzystają z tego nie ze względu na własne preferencje i opływanie w luksusie, ale tylko i wyłącznie dlatego, że kolejki do lekarzy, zwłaszcza najbardziej obleganych specjalności są tak długie, że właściwie nie ma szans na leczenie jeśli chce się czekać na swoją wizytę u lekarza. Wielu chorych po prostu nie może czekać i choćby nie było ich stać na usługi prywatne, gotowi są zaciągać pożyczki, byle tylko mieć nadzieję, na wyjście z choroby i poprawę stanu zdrowia. To nie powinno tak wyglądać. Nie jeśli niektórzy muszą płacić za leczenie prywatne, choć przecież odprowadzają składki na narodowy fundusz zdrowia. I to wcale nie małe składki. To tak jakby za jedną usługę płacili podwójnie. Jeśli państwo nie jest w stanie poradzić sobie z problemem, a politycy nie mają pomysłu w jaki sposób uzdrowić służbę zdrowia i poprawić dostępność lekarzy, leczenia, diagnostyki czy też badań profilaktycznych, to niech chociaż przyznają się do problemu, pogodzą się z nim i niech dadzą sobie spokój z udawaniem, że opieka medyczna w Polsce działa jak należy. Może przejście do prywatyzacji szpitali i przychodzi w jakiś sposób przyniosłoby poprawę. Ludzi mogliby oszczędzić pieniądze, które zamiast do funduszów społecznych trafiały by do ich portfeli i chociaż ze smutkiem nieraz musieli by wydawać pensję na wizytę u lekarza, to przynajmniej byłoby ich na to stać. A nie jak teraz, i tak płaci się krocie na ubezpieczenia z których kiedy zajdzie taka potrzeba i tak nie można tak naprawdę skorzystać, bo przecież nie zawsze można czekać i chorować, aż się doczeka na swoją kolejkę i skorzysta z opieki medycznej w ramach publicznej opieki zdrowotnej.


W 2018 roku skradziono w Polsce ponad 14 tys. telefonów komórkowych - wynika z danych Policji - TELEPOLIS.PL\nW Polsce z roku na rok maleje liczba skradzionych telefonów komórkowych - przynajmniej tak wynika z policyjnych statystyk. Urząd Komunikacji Elektronicznej zbadał, czy są one blokowane przez operatorów.\nW lutym i marcu 2019 roku delegatura Urzędu Komunikacji Elektronicznej (UKE) w Warszawie przeprowadziła kontrole dotyczące realizacji obowiązku blokowania skradzionych telefonów komórkowych. Zostali nią objęci następujący operatorzy sieci Orange, Play, Plus i T-Mobile, a także Cyfrowy Polsat. Urząd stwierdził, że wszyscy operatorzy objęci kontrolą wywiązują się z obowiązków przyjmowania zgłoszeń kradzieży telefonów oraz wymiany informacji o skradzionych urządzeniach końcowych z innymi operatorami. Tego typu obowiązki narzucają na operatorów przepisy Prawa telekomunikacyjnego.\nJak pokazują dane polskiej policji, w ubiegłym roku w naszym kraju skradziono ponad 14 tys. telefonów komórkowych. To sporo, jednak z roku na rok skala kradzieży jest coraz mniejsza. 10 lat wcześniej było to prawie 35 tys. urządzeń, a w 2005 roku niemal 60 tys.\nSpadek liczby kradzieży nie przekłada się na zmniejszanie się liczby zablokowanych urządzeń u operatorów. Ta od pięciu lat utrzymuje się na mniej więcej stałym poziomie, wynoszącym około 3 tys. rocznie. Nie wszyscy okradzeni zgłaszają się do operatora z prośbą o zablokowanie urządzenia.\nTelefon komórkowy traci na atrakcyjności jako przedmiot kradzieży prawdopodobnie w związku z możliwością jego zdalnego zlokalizowania i zablokowania, do czego wykorzystać można funkcje udostępniane przez producentów (np. „Znajdź mój telefon” dla urządzeń z systemem Android).\nŹródło ankiety: W 2018 roku skradziono w Polsce ponad 14 tys. telefonów komórkowych - wynika z danych Policji\nTagi: t-mobile cyfrowy polsat kradzież orange play plus raport uke smartfony telefony uke


ISO na rynku usług magazynowych - cz. 3\nNapisane przez Kizyn Michał\npiątek, 02, marzec 2007 07:25\nNiniejszy artykuł dotyczący "Systemów Zarządzania Jakością" stanowi cz.3. cyklu, którego cz.1. pt. "Warunków uczestnictwa przedsiębiorstw w otwartych sieciach dystrybucyjnych" zamieszczono w numerze 4/2003 "Logistyki", natomiast cz. 2. "Łańcuchy dostaw formą obrotu towarowego w nowoczesnej gospodarce rynkowej" zamieszczono w 5/2003.\nW obecnym artykule przedstawione zostały warunki i wymagania jakie muszą być spełnione przez przedsiębiorstwa przy wprowadzaniu w magazynach Systemów Zarządzania Jakością wg ISO, a także korzyści z tego wynikające. SZJ dla nowoczesnego przedsiębiorstwa dążącego do doskonalenia realizacji procesów wewnętrznych i nastawionego na zaspakajanie obecnych i przewidywanych potrzeb klienta, stanowi obecnie podstawowe narzędzie podwyższenia i ustabilizowania swojej pozycji rynkowej w warunkach globalizacji gospodarki, stałego wzrostu konkurencji i wymagań klienta.\nZnaczenie Systemów Zarządzania Jakością dla przedsiębiorstw w gospodarce rynkowej\nW przededniu uzyskania pełnego członkostwa w Unii Europejskiej polskie przedsiębiorstwa już obecnie muszą konkurować, oferując swoje wyroby i usługi na rynku krajowym, rynkach europejskich i rynkach pozaeuropejskich. Tylko firmy oferujące wyroby i usługi najwyższej jakości, po dostępnych cenach, mogą liczyć na stałych klientów i odnosić sukcesy w walce z konkurentami. Przetrwanie na rynku w obecnej sytuacji globalizacji gospodarki, stałego wzrostu konkurencji i wymagań klientów - jest ambitnym wyzwaniem dla przedsiębiorstw inteligentnych, samouczących się i samodoskonalących, dążących do doskonalenia zarządzania i nastawionych na klienta. Realizując to wyzwanie coraz więcej przedsiębiorstw wchodzi obecnie na "ścieżkę" jakości w zakresie doskonalenia zarządzania wewnętrznymi procesami wytwórczymi czy usługowymi oraz kontaktów z otoczeniem. Aby firma mogła się stale doskonalić, musi sięgać po nowoczesne metody zarządzania i stosować systemy kompleksowego zarządzania przez jakość. Pierwszym krokiem prowadzącym do doskonalenia zarządzania firmą jest wdrożenie i stosowanie systemu jakości zgodnego z wymaganiami normy ISO 9001:2000. Wymagania te stosowane są nie tylko w obszarze dobrowolnych relacji przedsiębiorstwo-klient, ale także w obszarze obowiązkowym. Odnosi się to między innymi do dyrektyw certyfikacji wyrobów na zgodność z dyrektywami w krajach Unii Europejskiej, które warunkują wprowadzenie wyrobu na rynek od wdrożenia i utrzymywania Systemu Zarządzania Jakością. W Polsce dyrektywy te już są wdrażane. Coraz częściej posiadanie wdrożonego i certyfikowanego Systemu Zarządzania Jakością jest warunkiem uczestnictwa w przetargach, giełdach czy podpisania kontraktu. Odnosi się to także do wyboru partnera handlowego w krajowych, a szczególnie europejskich łańcuchach dostaw przy zawieraniu porozumień biznesowych dotyczących długotrwałej, partnerskiej współpracy. Przedsiębiorstwa, które posiadają wdrożone i certyfikowane Systemy Zarządzania Jakością są postrzegane jako kompetentny, wiarygodny, profesjonalny, partner, realizujący wewnętrzne procesy na oczekiwanym poziomie, zgodnie z wymaganiami dyrektyw ISO oraz wykazujący zdolność do ciągłego doskonalenia tych procesów pod kątem jakości oferowanych usług, oraz podnoszenia kultury współpracy z klientami w zakresie spełniania ich obecnych wymagań i przyszłych oczekiwań.\nOstatnio zmieniany\tpiątek, 02 marzec 2007 07:28\nL2004-1s23.pdf (350 Ściągnięć)\nWięcej w tej kategorii: « Strategia globalnego zaopatrzenia w METSÄ TISSUE SA - cz. 1 Rynek powierzchni magazynowych - w regionie moskiewskim - cz. 2 »


Nota prawna - Bart Prokop\nFirma > \nNie wiedziałem, że tak szybko zmuszony będę obwarować tę skromną stronę internetową zapisami prawnymi. Niestety złożoność sytuacji prawnej i dziwny stosunek niektórych internautów sprawiają, że zmuszony jestem poniższymi zapisami bronić swojego najlepiej pojętego interesu. Szkoda że zmierzamy w kierunku w którym sama regulacja jest ważniejsza od merytoryki.\nZawartość tej strony, włączając w to cały jej kontekst przeznaczona jest wyłącznie dla odbiorców profesjonalnych. Żadna z treści zawartej na tej stronie nie jest przeznaczona dla konsumentów! Osoby nie będące profesjonalnymi odbiorcami prezentowanych tu treści proszone są o niestosowanie umieszczonych tu informacji w żadnym kontekście, z rygorem całkowitego uwolnienia mnie od odpowiedzialności za wykorzystanie prezentowanych tu informacji włącznie.\nTreści zawarte na niniejszej stronie internetowej nie stanowią oferty w rozumieniu Kodeksu Cywilnego ani żadnej innej regulacji prawnej. Podane ceny i stawki mają wyłącznie charakter informacyjny. Zawarte tu treści nie stanowią opisu produktów przeznaczonych na sprzedaż, a żadna z moich firm nie prowadzi dla konsumentów sprzedaży na odległość!\nWszystkie treści zawarte na moich stronach internetowych mają charakter wyłącznie informacyjny. Nie ponoszę żadnej odpowiedzialności za ich wykorzystanie przez jakąkolwiek osobę. Zastrzeżenie to dotyczy również treści prezentowanych w ramach pomocy technicznej, jak i opisów konfiguracji i innych w tym dokonywania zdalnego uaktualnienia oprogramowania. Jakkolwiek ja i mój zespół dokładamy wszelkich starań, aby prezentowane tu treści i oprogramowanie były wolne od błędów, nie da się wykluczyć istnienia takowych. Stąd jeszcze raz podkreślam że strona ta przeznaczona jest wyłącznie dla odbiorców profesjonalnych. W sprawie korespondencji wysyłanej przeze mnie lub w moim imieniu, proszę zapoznać się z odpowiednimi zasadami.\nMogło się zdarzyć, że otrzymali Państwo ode mnie niechcianą korespondencję. Jeśli się tak stało, to bardzo nad tym ubolewam i przepraszam, jeśli była to korespondencja wysłana przeze mnie. Zanim jednak zaczniemy ze sobą rozmawiać przez prawników, spróbujmy ograniczyć SPAM bardziej przyjaznymi metodami. Ja jestem zdecydowanym przeciwnikiem SPAMu i deklaruję pomoc w jego zwalczaniu. Proszę przeczytać poniższe punkty związane z przyczynami otrzymania korespondencji przez Państwa. Proszę również skontaktować się ze mną w celu zgłoszenia nieprawidłowości, abym mógł im szybko i skutecznie zaradzić.\nSwojego adresu email używam od roku 1995, kiedy to założyłem swoją pierwszą firmę. Pozostając przez cały czas związany z tą firmą, używam tego adresu zarówno do celów prywatnej, jak i profesjonalnej korespondencji. Adres ten jest używany przeze mnie również w publikacjach na grupach dyskusyjnych oraz podawany jest na różnych stronach WWW. Z całą pewnością znajduje się w większości baz spamerskich. Świadczy o tym ilość SPAMów otrzymywana dziennie na ten adres, dochodząca do liczby 1.700 niechcianych listów dziennie. Ja jestem przed tymi SPAMami dobrze zabezpieczony – mój serwer posiada specjalny filtr antyspamowy który wymusza na nadawcy potwierdzenie swojej tożsamości, co skutecznie eliminuje w moim wypadku ponad 99% SPAMU.\nNiestety fakt, że mój adres znajduje się w bazach danych firm spamerskich i organizacji przestępczych powoduje, że wykorzystywany jest on do przynajmniej dwóch rodzajów niepożądanych działań: i) prób włamania ii) rozsyłania maili z „mojego adresu”. Jeśli chodzi o próby włamania, mój mail jest wpisywany w okienka logowania takich firm jak PAYPAL, gdzie próbuje się zgadnąć moje hasło, lub przechwycić kierowaną do mnie korespondencję z kategorii działań „zapomniałem hasła”, lub wysyła się do mnie prośby o pilny kontakt mailem z podstawioną fałszywą stroną logowania.\nW przypadku wysyłania spamu z „mojego adresu”, mamy do czynienia z zastępowaniem pola „OD” moim imieniem i nazwiskiem oraz/lub adresu nadawcy moim adresem mailowym. Poziom techniczny trudności takiej operacji jest na poziomie zwykłego użytkownika komputera – wystarczy w programie pocztowym zmienić ustawienia konta użytkownika i już można wysyłać maile np. jako prezydent Obama. Duża część serwerów pocztowych przyjmie taką przesyłkę i ją dalej prześle, a już na pewno zrobi to serwer używany przez spamera. Ja na takie maila nie mam żadnego wpływu. Jeśli ktoś ma wątpliwość to nie sprzedaję Viagry i nie oferuję darmowego dostępu do stron XXX. Przykład takiego SPAMU:\nFrom: Anastasia Bishop [mailto:bart@tt-soft.com] Sent: Wednesday, April 18, 2007 7:37 PMTo: bart@tt-soft.comSubject: Your Xan4x 0rder #542278We have everything you need: Cial1s S0ft T4bs, V1agra S0ft T4bs, Cial1s, V1agra, Lev1tra,\nPropec1a, Val1um, Xan4x, Amb1en, Zyb4n, Atar4x, At1van, Car1soma, Ultr4m, Glucoph4ge, Lip1tor, Mer1dia, Zoc0r, N0rvasc. We respect your privacy - we guarantee you a total anonymity of your 0rder.Visit US He4lthc4re Inc. online at: .....\nWykorzystanie cudzego adresu\nMoże się również zdarzyć, że otrzymają Państwo wysłany świadomie przeze mnie list dotyczący treści znajdujących się w moim serwisie WWW. Ja wysyłam takie listy wyłącznie do osób które sobie tego świadomie życzyły, tzn. dokonały rejestracji na moich stronach WWW, zapewne w celu uzyskania dostępu do pomocy technicznej dla mojego oprogramowania, w skład której wchodzi informacja o nowych wersjach programów lub uzyskania kodów źródłowych, zdalnej aktualizacji lub w związku z świadczonymi przeze mnie usługami informatycznymi. Jeśli Państwa adres e-mail znany jest większemu gronu osób lub też został upubliczniony, możliwe wówczas jest, że ktoś próbował użyć tego adresu w celu uzyskania dostępu do zasobów znajdujących się na jednym z moich serwerów w szczególności w formularzach rejestracyjnych! Proszę również zwrócić uwagę, że istnieje specjalistyczne oprogramowanie które z automatu próbuje podstawiać różne pary użytkownik(adres e-mail)/hasło do formularzy na stronach WWW. Część mojego kodu źródłowego jest licencjonowana profesjonalnym odbiorcom podczas gdy z drugiej strony ja mam często dostęp do kodu źródłowego moich klientów wśród których jest wielu liderów branży z całego świata. Uprawiane między innymi przez duże wschodnie państwo szpiegostwo gospodarcze, jak i różnego rodzaju grupy przestępcze specjalizujące się w kradzieżach przez internet powoduje, że zasoby te są przedmiotem pożądania. Ataki takie prowadzone są często na oślep i zdarza się, że w mojej bazie danych umieszczane są fałszywe informacje z prośbą o przesłanie danych np. na Państwa adres mailowy. Abstrahując od faktu że przechowuję kody źródłowe wyłącznie na komputerach które nie są podłączone do Internetu, część osób korzystających z mojego serwisu rejestruje się podszywając się pod inne osoby, dla różnych celów. Od wkurzenia nielubianej osoby – niech dostaje SPAM poprzez chęć ukrycia prawdziwej tożsamości przez moją konkurencję po ukrycie aktów szpiegostwa przemysłowego.\nAktualnie stosujemy następującą politykę w zakresie wysyłania korespondencji do zarejestrowanych użytkowników:\n1. Nie rozsyłamy informacji handlowych, mających stanowić ofertę.\n2. Rozsyłamy rzadko - raz w miesiącu krótką informację dotyczącą naszych nowych produktów/nowych wersji oprogramowania/informacji istotnych dla naszej wzajemnej współpracy.\n3. W przypadku wyższej konieczności - np. znaczącej luki w zabezpieczeniach wysyłamy maila alarmowego.\n4. Wysyłamy okolicznościową korespondencję, np. życzenia świąteczne.


Piękna plisowana suknia ślubna!!!! - Suknie ślubne - Ogłoszenie - Komis, baza ogłoszeń - Polki.pl\nPiękna plisowana suknia ślubna!!!!\nNr ogłoszenia: 28967\nSprzedam suknię ślubna koloru ecru. Suknia jest zwiewna, lekka. Plisy bardzo wydłużają i wysmuklają sylwetkę. Suknia bardzo wyszczupla. Ramiączka są doszywane, można iść bez. Odcinana pod biustem, czujesz się w niej lekko, nieskrępowana, nic nie ugniata i nie ciśnie. Sukienka oddana do profesjonalnego czyszczenia. Do sukienki dołączam bolerko. Dołączam również kwiatka do włosów, na wzór tego przy pasie. Sukienka jest na rozmiar 38/40 wiem jednak, że rozmiarówka sukien ślubnych jest trochę inna. Wzrost ok. 165cm plus buty obcas 6cm. MOŻLIWOŚĆ PRZYMIARKI W KRAKOWIE !!!!!! Zainteresowane osoby proszę o maila!!!


Długa droga... - Kamila Szczawińska\n3 lata temu • Podróże • 3\nPrzebyłam bardzo długą drogę, żeby znaleźć się tu gdzie jestem i żeby czuć się tak jak się dzisiaj czuję…\nPrzyznam, że były to bardzo trudne 2 lata, ale kryzysy i rewolucje są w naszym życiu potrzebne, po to aby przejść z nich na kolejny, świadomy poziom naszego życia.\nIlość stresów i nieprzyjemnych sytuacji, została na szczęście zrównoważona chwilami spokojnymi i pięknymi, a ja nauczyłam się wykorzystywać każdą sekundę życia najlepiej jak potrafię i gromadzić wokół siebie wspaniałych i wartościowych przyjaciół!\nWszystkie utrzymywane na siłę znajomości umarły śmiercią naturalną, a moja jakość życia znacznie się poprawiła, bo nie muszę już robić nic na siłę.\nW Warszawie trwają ferie i wczoraj dotarli do nas goście!!! Jupi 🙂\nDostaję od Was mnóstwo wiadomości w których pytacie o moją przeprowadzkę do Hiszpanii.\nWcześniej odpowiadałam na te wiadomości, ale teraz postanowiłam zebrać wszystko w jednym wpisie i w razie pytań odsyłać Was tutaj.\nMinęło pół roku i mam już pewne doświadczenie za szkołą, fachowcami i pogodą- stąd mój dzisiejszy wpis.\nNa moją pierwszą wizytę na południu Hiszpanii namówiła mnie moja przyjaciółka Blanka, żebym przyjechała pojeździć konno. Na podróże nie trzeba mnie 2 razy namawiać i w lutym zeszłego roku przyleciałam do Sevilli zrozumieć kult Andaluzji…\nWcześniej byłam tylko w Barcelonie i Madrycie, na pokazach lub na sesjach zdjęciowych, ale nie byłam wielką fanką Hiszpanii- no cóż, jak to mówią, człowiek zmienia się i uczy całe życie.\nPierwszy krok na andaluzyjskiej ziemi spowodował, że poczułam się jak w domu…\nSłońce, ciepłe powietrze, zapach oceanu, piękne plaże, najpiękniejsze wschody i zachody słońca, konie; drzewa figowe, cytrynowe, mandarynkowe i pomarańczowe; plantacje bawełny, palmy, zielone pola zimą, wszystkie kolory nieba i bezkresna przestrzeń- tak chyba najlepiej można opisać Andaluzję…\nWróciłam tutaj w kwietniu na kolejny weekend, potem była Majówka z Kalinką i moją mamą- wtedy właśnie uznałam, że żeby poznać lepiej to miejsce, muszę trochę tu pomieszkać. Znalezienie domu, było ostatnim krokiem do realizacji mojego planu. Skończył się rok szkolny i wraz z całym stadem, bo poza dziećmi i Bibi, przyjechał z nami jeszcze Kortez, ruszyliśmy w długą drogę do Hiszpanii…\nZaklimatyzowaliśmy się bardzo szybko i już po kilku dniach mieliśmy swoje ulubione miejsca, sklepy, ścieżki rowerowe…\nW wakacje przez nasz dom przewinęły się 63 osoby- to była moja największa obawa, że jak się wyprowadzimy, to nasze przyjaźnie bardzo na tym ucierpią. Okazało się, że jest zupełnie odwrotnie, bo jak już ktoś przyjeżdża tutaj do nas to zostaje minimum 5 dni i wtedy mamy czas na nadrobienie wszystkich zaległości, bo w codziennym życiu, poza świętami nie mamy czasu na spotkania dłuższe niż 2-3 godziny.\nHiszpania bardzo rozleniwia i uczy pokory i spokoju…\nTutaj, aby umówić się z fachowcem, załatwić jakieś dokumenty, potrzeba przeważnie kilku tygodni.\nKupiłam drukarkę, która przyszła do mnie po 3 tygodniach, ale z popsutym tonerem- naprawiony toner przyszedł do mnie po kolejnych dwóch…\nKilka dni temu nastąpiła awaria czujników w alarmie i kiedy Bibi chodziła po domu, alarm uruchamiał się i przez 4 noce pod rząd miałam u siebie ochronę. Naprawa zajęła 1 minutę, ale doprowadzenie do domu kogoś kto by to naprawił, wymagało interwencji kilku osób i 4 długich dni…\nZakładanie internetu również było podzielone na etapy- pan przyjechał bez routera, potem bez kabli i cały proces zajął około 3 tygodnie…\nZamówiłam butle z gazem, żeby móc wieczorem ogrzać dom i Pan który je montował zapomniał zakręcić zawory- jakież było moje zdziwienie pod lodowatym prysznicem, bo cały gaz z 10 butli ulotnił się w tydzień…\nJedynym wytłumaczeniem na te wszystkie sytuacji jest zawsze odpowiedź- to Hiszpania…\nNajpierw się wkurzałam, ale potem stwierdziłam, że to nie ma sensu, bo na nic moje nerwy.\nTutaj nikt się nie spieszy, nie trąbi na nikogo, nie krzyczy: „jedź szybciej”- każdy żyje w swoim tempie i to jest chyba ich sekret długowieczności.\nBibi- mistrzyni relaksacji i nic nierobienia 🙂\nNajzdrowsze powietrze w Europie, pełne jodu i witaminy D, spowodowało, że mój koń, który miał poważne problemy z układem oddechowym, zupełnie wyzdrowiał i od pół roku nie zdarzyło mu się zakasłać…\nDzieci od tego słonca rosną jak na drożdżach- przyjechałam z dzidzusiami, a teraz są ze mną duże i samodzielne dzieci…\nPyszne ryby, owoce morza, warzywa i najsłodsze melony, tapasy, nachosy, oliwki, oliwa z oliwek, wino- posiłki nigdzie nie smakują, tak jak tutaj- jedzone na świeżym powietrzu…\nWybór szkoły brytyjskiej z drugim językiem hiszpańskim, był świetną decyzją. Dzieci już dobrze porozumiewają się w j.angielskim, zaliczają egzaminy i gadają z przyjaciółmi. W Polsce chodzili do szkoły z rozszerzonym angielskim- mieli około 5 godzin języka w tygodniu.\nZ hiszpańskim nie mieli nigdy do czynienia, dlatego jest nieco trudniej- z pomocą przychodzi nasza nauczycielka Klara, która przygotowywała ich do pójścia do nowej szkoły przez prawie całe wakacje. Ja tłumaczę ich podręczniki, tak żeby na lekcjach wiedzieli o czym jest mowa. Dzięki temu, ja również bardzo dużo się uczę- nigdy wcześniej nie porozumiewałam się w tym języku, a przed wyjazdem miałam około 10 lekcji.\nNajwiększe doświadczenie dzieci zdobywają przebywając w grupie powtarzając i naśladując rówieśników. Codziennie zaskakują mnie nowymi słowami i umiejętnościami.\nNie powiem, żeby było im łatwo, bo już nauka jednego języka bywa często kłopotliwa, a oni bardzo szybko muszą nadrabiać 2 języki. W całej szkole jest tylko kilkoro dzieci, dla których hiszpański lub angielski nie są pierwszym językiem i tym bardziej jest dumna z Kalinki i Julka, że tak świetnie sobie radzą.\nNauczyciele są bardzo wyrozumiali, ale mamy sporo dodatkowej pracy w weekendy, żeby jak najszybciej nauczyć się języka.\nCzytamy w 3 językach i bardzo często wynikają z tego różne śmieszne historie, bo czasem wszystko nam się zupełnie myli.\nWiele osób pyta też o to jak dzieci poradziły sobie w nowej grupie, czy mają przyjaciół i czy nie tęsknią za Polską.\nZanim odpowiem, muszę przyznać, że nigdy wcześniej nie miałam, aż tyle czasu dla dzieci. Zawsze spędzałam z nimi dużo czasu, ale w Hiszpanii poza szkołą, jesteśmy ciągle razem. Więź jaką udało nam się tutaj zbudować, jest nierozerwalna. Dzieci mają poczucie bezpieczeństwa i wiem, że gdziekolwiek na świecie byśmy się nie znaleźli, to wszędzie sobie poradzą z uśmiechem na twarzy, bo wiedzą, że jestem obok.\nUfają mi i wierzą, że decyzje które podejmuję są słuszne i że jeśli zmieniamy coś w naszym życiu, to ja wiem co robię i napewno damy sobie radę.\nTeraz w każdym momencie mojego życia towarzyszą mi dzieci i pomimo, że bywa to czasem męczące, bo mają mnóstwo energii, to myślę, że to dla nich największa wartość w przygotowaniu do dorosłego życia. Razem się uczymy, kolorujemy, gramy w gry planszowe, lepimy z plasteliny, gotujemy, spacerujemy i razem się nudzimy… Przez te pół roku bardzo zwolniliśmy i to najlepsze co mogliśmy zrobić. Rozmawiamy o wszystkim, mamy swoje rytuały i każdego dnia jesteśmy wdzięczni, że możemy mieszkać nad oceanem.\nKalina od pierwszego dnia w szkole zaprzyjaźniła się z Elsą i od tego czasu stały się nierozłączne. Spędzają razem każdą wolną chwilę, a Kalinka ma najlepszą nauczycielkę języka angielskiego, bo Elsa pochodzi z Wielkiej Brytanii. Kalina kopiuje jej akcent i dzięki temu, jako jedyna w rodzinie, mówi z pięknym brytyjskim akcentem.\nJulek był trochę samotny przez pierwszy miesiąc, ale wytłumaczyłam mu, że wszystko się zmieni w momencie kiedy zaczną się zajęcia z piłki nożnej, na której całkiem nieźle sobie radzi. Nie pomyliłam się i po pierwszych, październikowych zajęciach Julek zaczął poznawać kolegów.\nNic tak nie łączy jak wspólna pasja, dlatego jeśli dzieci mają problemy z adaptacją, warto wykorzystać ich mocne strony i zapisać je na zajęcia, w których czują się bardzo dobrze, bo ta pewność siebie przełoży się na relacje. Teraz jest zapraszany na wszystkie urodziny, spotkania towarzyskie i jest bardziej pewny siebie niż kiedykolwiek w życiu, a ja sobie podglądam z boku, jak się wygłupia, żartując po hiszpańsku ze swoimi nowymi kolegami i serce pęka mi z radości.\nW końcu mamy czas na czytanie książek, malowanie, rysowanie, hulajnogi, deskorolki, spacery…\nWiększość czasu spędzamy na dworze, bo pogoda jest przepiękna. Przez ostatni miesiąc padało może 3 dni, poza tym cały czas mamy słońce.\nTemperatury w grudniu, styczniu i lutym wahają się między 13-20 stopni w cieniu.\nZimą wieje wiatr zwany Poniente- wtedy na oceanie tworzą się piękne fale.\nLatem wieje wiatr zwany Levante- wieje od lądu, podnosząc piasek i wszystko co napotka na swojej drodze.\nHiszpania jest świetnie skomunikowana- sieć dróg jest rewelacyjna, prawie wszędzie można dojechać autostradą, dlatego często wybieramy się na wycieczki.\nGiblartar, Kadysk, Rota, Chipiona, Jerez, Tarifa, Ronda- to tylko kilka z obowiązkowych punktów programu.\nJest też mnóstwo małych miejscowości o których nie piszą w przewodnikach, a które stają się naszymi ulubionymi, ze względu na ich niepowtarzalny klimat.\nKochamy naszą Hiszpanię i mamy nadzieję, że uda nam się zostać tutaj jak najdłużej!!!\nLuty 16, 2019 at 12:53\t Odpowiedz\nPani Kamilo, podziwiam Panią. Tylko proszę powiedzieć skąd na to wszystko wziąć pieniądze? Z czego Pani tam żyje. Miała Pani takie zaplecze finansowe, żeby wyjechać z trójką dzieci? Pozdrawiam 🙂\nJa mam dwójkę dzieci i pracuję od 17 roku życia 🙂\nLuty 15, 2019 at 19:13\t Odpowiedz\nPiękny, słoneczny wpis : )\nLuty 9, 2019 at 07:09\t Odpowiedz\nBienvenidos en Espala. Os invitamos a provincia Soria y a mi tienda La Catedral en El Burgo de OSMA.\nLuty 8, 2019 at 03:03\t Odpowiedz\n?????? Pozdrawiam ?\nLuty 7, 2019 at 21:09\t Odpowiedz\nSiła jest KOBIETĄ! Jestem pełna podziwu i szczerej zazdrości o wolność, słońce i hiszpańską beztroskę…Pozdrawiam serdecznie.\nLuty 7, 2019 at 17:07\t Odpowiedz\n„Wszystkie utrzymywane na siłę znajomości umarły śmiercią naturalną, a moja jakość życia znacznie się poprawiła, bo nie muszę już robić nic na siłę” to zdanie wybrzmiewa silnie również w mojej głowie 😉 a poza tym… czytałam ten wpis jak przepiękną książkę! Jestem zachwycona i rozczulona tymi widokami. Aż chce się tam jechać, a przyznam szczerze, że NIKT NIGDY nie był w stanie mnie namówić na Hiszpanię, w ogóle nie było w mojej głowie tego kierunku. Aż do dziś! 🙂 Pozdrowienia Kamila <3\nLuty 25, 2019 at 17:47\t Odpowiedz\nBardzo się cieszę i czekam na relacje z Hiszpanii 🙂\nListopad 15, 2019 at 15:06\t Odpowiedz\nMy tez czekamy na relację?\nListopad 22, 2019 at 18:44\t Odpowiedz\nLuty 7, 2019 at 13:57\t Odpowiedz\nWzdycham.Zadroszcze.Pozytywnie.Bardzo.Marzy mi się taka przygoda ale brak pomysłu za co tam żyć skutecznie blokuje wszystkie zapędy..jak radzicie sobie finansowo-zawodowo (jesli moge spytac)?\nLuty 25, 2019 at 17:46\t Odpowiedz\nJa wracam do pracy do Polski, dlatego często jestem w kraju 🙂 Pozdrawiam i trzymam kciuki za realizację marzenia!\nOdpowiedz na „@sun_and_blue” Anuluj pisanie odpowiedzi


Strona główna Artykuły Mordowani sąsiedzi, pobite żony, poranieni weselnicy. O przemocy między szlachtą\n184602; Moniuszko, Jan Czesław (1853-1908) (malarz); Pojedynek w karczmie; 1896; olej; płótno; 68 x 107,5\nCo za świat, co za świat! Groźny, dziki, zabójczy. Świat ucisku i przemocy. Świat bez władzy, bez rządu, bez ładu i miłosierdzia. Krew w nim tańsza od wina, człowiek tańszy od konia. Świat, w którym łatwo zabić, trudno nie być zabitym. Kogo nie zabił Tatarzyn, tego zabił opryszek, kogo nie zabił opryszek, zabił go sąsiad. Świat, w którym cnotliwym być trudno, spokojnym nie podobna.\nTak przed laty charakteryzował epokę staropolską historyk Władysław Łoziński. Co gorsza, wobec słabości aparatu sprawiedliwości wyroków za te wszystkie przestępstwa była mało efektywna. Starostw grodowych, a więc i sądów grodzkich rozstrzygających sprawy karne, nie było wiele.\nZajazd z z „Pana Tadeusza” wg akwareli Jana Rosena (ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie, nr inw. MNK III-ryc.-35981, domena publiczna)\nDotyczyło to zwłaszcza województw południowo-wschodnich. W województwie kijowskim, liczącym 200 tys. km², znajdowały się tylko trzy starostwa grodowe: w Kijowie, Żytomierzu oraz Owruczu. Zdecydowanie lepiej było pod tym względem w centralnej oraz zachodniej części Korony, niemniej i tutaj sądy działały opieszale.\nW tej sytuacji nie dziwi, że szlachta często brała sprawy we własne ręce, a nierzadko unikała odpowiedzialności. Przemoc była większa tam, gdzie dominowała szlachta uboga, choć nie była to reguła. Wiedzę na ten temat czerpiemy z ksiąg grodzkich, które zachowały się do naszych czasów w dość pokaźnej liczbie. Zeznania przed sądem są doskonałym źródłem do tego, aby zapoznać się z motywami i działaniami tych szlachciców, którzy weszli na drogę przestępczą.\nAwanturnicy i rozbójnicy często mogli czuć się bezkarnie. Na ilustracji Kmicicowa kompania, rysunek Juliusza Kossaka, 1885 r. (ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie, Rys.Pol.14710 MNW, domena publiczna)\nSzlachecka przemoc domowa\nPrzemoc w rodzinie rozbijała jej spójność, a miała podobne podłoże jak współcześnie, choć bez wątpienia była bardziej drastyczna. Częstą przyczyną rodzinnych waśni był brak miłości i wzajemnego poszanowania. W czasach staropolskich nie należało to do rzadkości, ponieważ mariaże rodowe zawierano głównie ze względów prestiżowych i ekonomicznych. W tej sytuacji nie powinno dziwić, że małżonkowie popadali częściej w rozmaite konflikty osobiste. Przemoc w domu szlacheckim miewała także podłoże alkoholowe, gdyż nadużywanie trunków było powszechne.\nSzlachcic przy miodzie, obraz Wacława Koniuszki, 1881 r. (ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie, nr inw. MNK II-a-777, domena publiczna)\nOjciec miał praktycznie nieograniczoną władzę, łącznie z prawem do pozbawienia życia domowników, choć oczywiście były to przypadki skrajne. „Pan ojciec”, bo tak się do niego zwracano, dowolnie rozporządzał nieruchomościami i ruchomościami rodziny, decydował o edukacji i karierze dzieci, w tym zwłaszcza synów, od niego też zależało zamążpójście córek. Od jego postanowień nie można było się odwołać i nie było komu się na nie poskarżyć. Przy czym należy podkreślić, że niekiedy ojcowie ze względu na miłość do dzieci łagodnieli i respektowali pragnienia swojego potomstwa.\nPozycja pana ojca w rodzinie szlacheckiej była niepodważalna. Na ilustracji portret Mikołaja Wybranowskiego, malarz nieznany, druga dekada XVIII w. (ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie, nr. inw. MNK I-222, domena publiczna)\nSprawiedliwy ojciec, choć surowy, był niewątpliwe ostoją rodziny. Jego śmierć burzyła plany życiowe i prowadziła do wielu problemów. Ale co działo się, gdy ów stróż okazał się tyranem, psychopatą lub wiecznie pijanym rozbójnikiem? W tej sytuacji rodzice stawali się negatywnym wzorcem osobowościowym prowadzącym do patologicznego rozwoju dzieci.\nO nadużywaniu alkoholu pisało zwłaszcza wielu cudzoziemców. W ich mniemaniu ilość przyjmowanych przez szlachtę trunków była niemal nadnaturalna. Jeden z podróżników pisał: „nie piją wcale wina, z piwa robią u siebie okowitę, która może przyprawić cudzoziemca o utratę życia”. Wiązało się to z pewnymi cechami narodowymi, które również komentowali obcokrajowcy – Polacy uchodzili za zuchwałych i lubiących zwady.\nSprawcą przemocy domowej był zwykle ojciec. Bardzo często kary cielesne stosowane wobec dzieci były elementem długiej tradycji rodzinnej. Poza tym staropolscy twórcy podręczników do wychowania radzili: „kto żałuje kija, ten ma w nienawiści syna swego, nie odejmuj od dziecięcia karności, bo jeśli go ubijesz rózgą, nie umrze. Ty go ubijesz rózgą, a duszę jego od piekła wybawisz”.\nPrzemoc w rodzinie była na porządku dziennym, choć zazwyczaj ją ukrywano. Znane są także przypadki notorycznego znęcania się nad żonami oraz ich więzienia. Szczególnie głośny był przypadek krajczego litewskiego Marcina Mikołaja Radziwiłła (zm. 1782), który zamknął swoją żonę i dzieci na kilka lat w pokoju bez mebli, sam zaś trzymał harem kobiet oraz nieletnich dziewczynek. Jego coraz groźniejsze wybryki stały się na tyle niewygodne, że krewni wzięli chorego magnata pod kuratelę. Przemoc wobec rodziny najczęściej zdarzała się w czasie kłótni. W jednej z ksiąg z 1625 roku czytamy: „że on [mąż] czasem niedawnym przyszedłszy do domu, przyczyn żadnych nie mając, zgniewany onę pobił i okrutnie nożem obrazieł”.\nCzy to pogrzeb, czy wesele, nietrudno było o awanturę z użyciem broni białej i palnej. Na zdjęciu para pistoletów skałkowych z połowy XVIII w. (ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie, nr inw. MNK V-909/1-2, domena publiczna)\nDo przemocy dochodziło również podczas uroczystości rodzinnych: wesela, chrzcin, imienin. Przy nadmiernym spożyciu alkoholu o bójkę było nietrudno. W pamiętniku Stanisława Zygmunta Druszkiewicza (zm. 1697), kasztelana chełmskiego oraz rotmistrza husarskiego, czytamy, że podczas chrzcin:\nsiekli się, a w nocy jeden drugiego nie znając, jeno kto kogo mógł namacać. Brata mego wujecznego rodzonego w rękę lewą szkodliwie zacięto nad kostką, w gębę i w kolano. Siostrzeńca mego, przez udo na wylot postrzelono. Kuma mego w łeb zacięto. Czeladzi kilkanaście było posieczonych. Jednak i mnie się dostało, dopadłem pistolet na kołku, na uhamowanie tego hałasu przez okno strzeliłem, rozerwał się pistolet i róg mnie obraził czoła.\nTy mnie prawem, ja cię lewem\nO kłótnie, jak już wspomniano, najłatwiej było po spożyciu alkoholu. Dochodziło do nich w rozmaitych sytuacjach. Surowe kary za zranienie lub zabójstwo szlachcica niekoniecznie hamowały występki na tym polu. W XVII wieku w głównych miastach Korony między szlachtą dochodziło średnio do 350–450 poważnych zranień w ciągu roku. Były to cięcia szablą (ucięcie kończyny, rana w głowę, ucięcie ucha lub nosa), postrzały z pistoletu, zranienia nożem lub inne uszczerbki na zdrowiu.\nSzlachta polska uchodziła za porywczą i skorą do zwady. Na ilustracji pojedynek Jana Chryzostom Paska z Jasińskim, grafika Adolphe’a Jeana Baptiste’a Bayota wg rysunku Antoniego Zaleskiego, 1850–1851 r. (ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie, nr inw. Gr.Pol.22409 MNW, domena publiczna).\nKonstytucje sejmowe rozróżniały tutaj rany krwawe od siniaków, nakazywały płacić grzywnę nawet za utratę palca lub wybicie zęba, a każdy liczono oddzielnie. Zgodnie z regulacją z 1588 roku jeden ząb szlachecki był wart dwadzieścia grzywien srebra. Oprócz zwykłych nieporozumień, jak obraza słowna, najczęstszą przyczyną przemocy były sprawy majątkowe, a konkretnie spadkowe. W ich wyniku dochodziło do zajazdów dóbr. Miały one dwojaki charakter: prawny i nielegalny. Do prawnego dochodziło wówczas, kiedy starosta zwoływał okoliczną szlachtę dla egzekucji wyroku sądowego. W drugim, częstszym przypadku, szlachta sama najeżdżała majątki, po to aby objąć je w posiadanie.\nZajazd, czyli sąsiedzka wojna\nW czasie zajazdu również kobiety nie mogły czuć się bezpiecznie. Na ilustracji portret szlachcianki z 4. ćwierci XVIII w. (ze zbiorów PAN Biblioteki Kórnickiej, sygn. MK 3267, domena publiczna)\nZajazdy miały zwykłe charakter gwałtowny. Strona organizująca napad starała się zaskoczyć przyszłe ofiary, a do tego celu wykorzystywano imieniny, wesela oraz inne uroczystości publiczno-rodzinne. Na tym tle wyróżniały się zajazdy pogrzebowe. W tym ostatnim przypadku swoich „praw” dochodzono przy okazji śmierci krewnego, dłużnika bądź sąsiada. W ten sposób demonstrowano swoje niezadowolenie wobec pozostałych przy życiu krewnych, dążąc do skorygowania niesłusznego testamentu przy pomocy siły.\nDo zajazdu szlachta używała swoich własnych krewnych, klientów, ale także chłopów. Zdarzało się, że zanim dokonano najechania dóbr, przesyłano pewne sygnały świadczące o złych intencjach. W roku 1785 jeden szlachcic skarżył się, że zanim zajechano jego ziemię, odkopał pogrzebanego tydzień wcześniej trupa. Takie i inne okrutne gesty zdarzały się stosunkowo rzadko, wręcz wyjątkowo. Czasami zapowiedzi bywały dziwne, np. postrzelenie psa z rusznicy.\nJednym z najlepszych sprzymierzeńców zajezdników była noc. Domownicy pogrążeni we śnie byli wówczas całkowicie nieprzygotowani do odparcia napastników. Nierzadko poddawali się bez żadnej walki, nie będąc w stanie realnie ocenić siły przeciwnika. Noc zwykle przedstawiano w utworach staropolskich jako synonim mocy nieczystych. Po zachodzie słońca miało budzić się zło, grasować czarty.\nPrzeprowadzenie zajazdu po zmroku było zatem wyjątkowo niehonorowe, ale bardzo skuteczne, a napaść kończyła się zwykle ucieczką gospodarzy. Szacuje się, że zajazdy tego typu stanowiły 20% wszystkich działań o takim charakterze. W innych przypadkach najeżdżano pod nieobecność gospodarzy lub po prostu w dzień, wówczas jednak dochodziło do znacznie większego rozlewu krwi.\nW świadomości mieszkańców dworu i folwarku zajazd był jedną z najgorszych klęsk, zaraz obok epidemii i wybierania stacji przez wojsko. W takiej sytuacji szlachta i chłopi opuszczali budynki, kryli się po kościołach i piwnicach. Pracujący w polu na widok napastników rzucali narzędzia pracy i uciekali w las. Karczmy pustoszały.\nZe wszystkich przestępstw wymienionych w czterech artykułach grodzkich (przestępstwa rozpatrywane zawsze przed sądem grodzkim: podpalenie, najazd na dom szlachcica, rabunek na drodze, gwałt na kobiecie) zajazd był niewątpliwie najbardziej krwawym. Od 40% do 60% wszystkich tego typu zajść kończyło się obdukcją sądową ran, a 75% wszystkich zabójstw dokonywano właśnie w trakcie zajazdu. Mieszkańcy mieli więc pełne podstawy, aby sądzić, że zostaną fizycznie poszkodowani. Przykładów takich zdarzeń jest w źródłach bardzo wiele.\nPojedynek w karczmie, obraz Jana Czesława Moniuszki, 1896 r. (ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie, nr inw. 184602 MNW, domena publiczna)\nNa porządku dziennym były siniaki oraz poranienia za pomocą rozmaitej broni: szabli, kolby pistoletu lub muszkietu, noża, kosy, kańczuga itp. Często używano pięści. W jednej z relacji czytamy: „drzwi wybiwszy […] gwałtem wpadłszy do domu, tejże pannie Annie pięścią w gębę okrutnie uderzył, aż się krwią zalała i o ziemię upadła”. Cnotę białogłowską, owszem, ceniono, ale tylko w czasie pokoju, zajazd zaś był formą wojny, choć tylko sąsiedzkiej.\nWłosy powyrywali i do niebezpieczeństwa zdrowia i życia protestantki przyprowadzili, nie dosyć na tym, na przeciw stanowi białogłowskiemu i prawu pospolitemu protestantkę bezbronną szablą sam pan Gozdowski wypłazował, zapomniawszy prawa pospolitego i pokoju w nim opisanego.\nWymuszenia, zastraszenia i zemsta\nNadziak – niezwykle niebezpieczna broń, w ścisku bardziej poręczna niż szabla i często wykorzystywana w przypadku wszelkiego rodzaju awantur, bójek itp. (ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie, nr inw. MNK V-315, domena publiczna)\nObjęcie majątku w posiadanie za pomocą zajazdu nie zawsze było celem samym w sobie. Często napadano na dwór, aby zmusić miejscowego posesjonata, nie tylko z rodziny, ale i sąsiada, do podpisania dokumentów. W takich sytuacjach stosowano pogróżki: „rżnąć cię na kawałki będziemy, podpisuj się taki a taki synu, bo w łeb strzelamy”. Innym razem przez wzgląd na dawne krzywdy niszczono posesję i bito domowników:\nArmatno z szablami i siekierami i inszym orężem na tenże dom i mieszkanie we wsi Magnuszach pod niebytność samego Protestanta najść, gdzie samą Protestanta Małżonkę zasatwszy w domu naprzód słowy nieuczciwemi na stan szlachecki i białogłowski uczciwy nieprzyzwoitemi zelżyli, a od słów bicia i razy przydali. Gdy tęż małżonkę Protestanta obuchem od siekiery w rękę dwa razy szamocąc je i gwałtownie ze wszystkim z domu wyrzucając uderzeli i zranieli. Tym się nie kontentując w izbie piec i kafle w drobne kawałki potłukli, okna, które teraźniejszy Protestant swoim kosztem sprawił w niwecz wycięli.\nPrawo surowe, ale tylko w teorii\nPrawo w Koronie zabraniało dokonywania napadów, zabójstw i pobić. Za każde przestępstwo groziły konsekwencje. Podpalenia, napady, zajazdy dóbr i gwałty na kobietach były ścigane z urzędu, morderstwo było z kolei ścigane z powództwa prywatnego. Kary za ten czyn były różne, od śmierci po grzywnę, w zależności od okoliczności oraz statusu osoby zamordowanej (np. urzędnik). Kara śmierci groziła również za gwałt na białogłowie. Stąd mężczyźni częściej woleli się przyznawać do rabunków czy napadów.\nW konstytucjach sejmowych niemal co kilka lat zaostrzano kary za dokonywanie przestępstw publicznych. Cóż jednak z tego, skoro organy terenowe były słabe. Do niedawna sądzono jeszcze, że masowość przestępstw w obrębie stanu szlacheckiego dotyczyła głównie Mazowsza, gdzie drobna szlachta stanowiła około 23%. Okazuje się jednak, że podobna sytuacja panowała na wszystkich ziemiach polskich, wszędzie bowiem szlachta uboga dominowała liczebnie nad średnią.\nGłówną rolę w aktach przemocy odgrywały szczególnie aktywne jednostki drobnoszlacheckie, wyróżniające się wojowniczością, które doznawały niekiedy zranienia kilkakrotnie w ciągu jednego roku. Badania pokazują, że ofiarami napadów dokonywanych przez szlachciców w 70% byli inni przedstawiciele tego stanu, wśród morderstw zaś aż w 75% przypadków.\nPojedynek Jana Tęczyńskiego i Samuela Zborowskiego, grafika z 1796 r. (ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie, nr inw. MNK III-ryc.-42330, domena publiczna)\nStarosty często nie było w terenie. Urząd ten zwykle pełnili wysoko postawieni senatorowie mający inne priorytety. Z tego powodu egzekucja wyroków spoczywała nierzadko na podstarościch, dysponujących znacznie mniejszym autorytetem i zasobami. Zazwyczaj mieli pod sobą jedynie 10–12 pachołków starościńskich, tymczasem skazani parający się procederem rozbójniczym otaczali się zgrajami łotrów. O egzekucję było więc trudno. W praktyce panowało poczucie bezkarności, co w uczciwie żyjących obywatelach budziło poczucie bezradności.\nDobrym tego przykładem był Samuel Łaszcz (zm. 1649). Pochodził on z Rusi Czerwonej i wsławił się jako żołnierz służący pod hetmanem Stanisławem Koniecpolskim. Wziął udział w wielu kampaniach, własnym sumptem wystawiał oddziały, które rozbijały zagony tatarskie. W 1630 roku otrzymał urząd strażnika koronnego, następnie kilka starostw, w tym owruckie w woj. kijowskim. Łaszcz był jednak w równym stopniu awanturnikiem słynącym z okrucieństwa. Chcąc zaspokoić potrzeby swoich kompanionów, rabował. Chętnie zmuszał także krewnych do oddawania mu dzierżaw.\nW wyniku tej działalności na pana strażnika obficie posypały się wyroki sądu grodzkiego w Łucku i Trybunału Koronnego w Lublinie. Łaszcz otrzymał w latach 30. XVII wieku 236 wyroków banicji oraz 47 wyroków infamii, czyli pozbawiania szlachectwa. Mimo to dalej działał publicznie, między innymi dzięki protekcji hetmana. Ten wystawiał dla Łaszcza tzw. egzempcje wojskowe, które wstrzymywały egzekucję wyroków.\nDopiero po śmierci Koniecpolskiego w 1646 roku nastały dla Łaszcza gorsze czasy. Pozbawiono go strażnikostwa oraz królewszczyzn. Niemniej egzekucję wyroków musiano przeprowadzić dużymi siłami zebranymi przez wojewodę kijowskiego Janusza Tyszkiewicza wraz z pospolitym ruszeniem oraz wojskami ks. Jeremiego Wiśniowieckiego. Łaszcz był więc bezkarny przez kilkanaście lat, a wyrokami ponoć podbił sobie delię.\nAgresja między szlachtą była w Rzeczypospolitej codziennością. Dochodzenie sprawiedliwości w sądach było procesem żmudnym, który często kończył się poczuciem krzywdy wobec niemożności wyegzekwowania wyroku. Oczywiście, nie zawsze i nie wszędzie. Energiczny starosta, dysponujący odpowiednimi zasobami finansowymi, potrafił utrzymać okolicę w jakim takim porządku. Na pomoc państwa w tym zakresie nie mógł jednak liczyć.\nStanisław Zygmunt Druszkiewicz, Pamiętniki 1648–1697, oprac. Marek Wagner, Wydawnictwo Akademii Podlaskiej, Siedlce 2001.\nMarcin Kamler, Agresja szlachty płockiej na początku XVII wieku, „Rocznik Towarzystwa Naukowego Płockiego”, nr 9 (2017), s. 235–\nTenże, Przemoc między szlachtą w Polsce w XVII w. – zjawisko masowe?, „Kwartalnik Historyczny”, r. 121 (2014), nr 3, s. 541–569.\nHenryk Kotarski, Łaszcz Samuel, „Polski Słownik Biograficzny”, t. 18, Polska Akademia Nauk, Warszawa–Wrocław–Kraków 1973, s. 266.\nIwona Pugacewicz, Porządek sąsiedzki przemocą regulowany. O organizacji i funkcjach zajazdu w II poł. XVII i w XVIII wieku, „Białostockie Teki historyczne”, t. 4 (2006), s. 103–\nJan Ryś, Rodzina staropolska wobec zagrożenia przemocą i bezprawiem, „Wychowanie w Rodzinie”, t. 14 (2016), nr 2, s. 87–101.