121 | Warszawikia | Fandom\nw: Linie obsługiwane przez Zajezdnię Stalowa, Linie obsługiwane przez Mobilis, Linie autobusowe zwykłe\n121 Czas jazdy (min):\nco 20 – 30 – 30 minut\n121 – linia autobusowa zwykła (rozkład jazdy), która kursuje na trasie z Gwiaździstej na Chomiczówkę. Linię obsługują zajezdnia autobusowa Stalowa i ajent Mobilis.\nZdjęcie archiwalne: Autobus Jelcz M121I na linii 121 na ul. Krasińskiego\nZdjęcie archiwalne: Autobus Mercedes O530 na linii 121 na pl. Wilsona\nLinia „121” powstała 1 czerwca 1949 roku w wyniku zmiany oznaczenia linii Y (Plac Wilsona – Wawrzyszew (Kościół)) i zaczęła kursować z Placu Wilsona i ulicami Słowackiego, Żeromskiego i Wólczyńską docierała do pętli Wawrzyszew (Kościół). Dnia 1 maja 1954 trasę linii wydłużono na Chomiczówkę, przez ul. Kwitnącą do pętli Brązownicza. Na takiej trasie linia kursowała przez kolejnych kilkanaście lat.\nWraz z otwarciem pierwszego odcinka ul. Broniewskiego w 1966 roku, linię „121” skierowano od pl. Wilsona ulicami Krasińskiego, Broniewskiego i Perzyńskiego do ul. Żeromskiego, następnie w 1972 roku jej kursowanie przeniesiono na ul. Jarzębskiego, a w 1975 roku na al. Reymonta. Dnia 27 grudnia 1976 roku linia „121” została skierowana przez Wólczyńską i Conrada do nowego krańca Chomiczówka. Następnie w 1979 roku ten odcinek trasy uległ znacznemu przekształceniu – od al. Reymonta linię skierowano przez Conrada, Sokratesa, Przy Agorze, Marymoncką i Podleśną na Gwiaździstą.\nW 1990 roku drugi kraniec linii również przeniesiono na Gwiaździstą, gdzie dojechała ona Mickiewicza, Klaudyny, Podleśną i Gwiaździstą. Przez niecały rok oba krańce linii znajdowały się w tym samym miejscu, w dodatku część trasy w obu kierunkach odbywała się tym samym odcinkiem ul. Podleśnej. Dopiero 30 maja 1991 roku z powrotem trasę linii „121” skrócono do Placu Wilsona. Trasa ta nie uległa zmianie przez następnych kilkanaście lat, aż do 1 grudnia 2007 roku, kiedy to linię skierowano od ul. Marymonckiej do Gdańskiej, Rudzkiej i Klaudyny do ul. Podleśnej. W lutym 2009 roku linię wycofano z odcinka Plac Wilsona – Chomiczówka ze względu na skierowanie tamtędy linii 114 (Bródno-Podgrodzie – Młociny-UKSW), jednocześnie wycofano ją z ul. Gdańskiej, gdzie skierowano linię 205.\nDnia 22 marca 2013 roku Zarząd Transportu Miejskiego, w ramach polityki oszczędności, ogłosił projekt racjonalizacji tras komunikacji autobusowej – według niego kursowanie linii „121” miało zostać ograniczone do dni powszednich i godzin od 7:00 do 17:00. Ostatecznie wycofano się z tego pomysłu.\nDnia 26 listopada 2016, w związku z rozpoczęciem budowy kolejnego odcinka II linii metra, linię 121 wydłużono z pętli Chomiczówka wzdłuż ulic Conrada oraz Powstańców Śląskich do pobliskiej pętli Nowe Bemowo. Dnia 1 września 2018 roku linia powróciła na dawną trasę - ponownie kursuje tylko do Chomiczówki.\nOstatnio zmieniana 2 lutego 2009 roku\nGwiaździsta – Gwiaździsta – Podleśna – Marymoncka – Przy Agorze – Sokratesa – Chomiczówka\nAutobus Jelcz M121M na linii 121 na pętli Chomiczówka\n↑ "Zmiany w kursowaniu autobusów zatwierdzone!", Zarząd Transportu Miejskiego w Warszawie\nSzczegółowa historia linii 121


Płk Tomasz Bartkowiak: nikt nie zapewnia takich warunków sportowcom jak Wojsko | Bieganie.pl\n10 stycznia 2022 Kuba Pawlak Sport\nWojsko Polskie to jeden z największych mecenasów polskiego sportu. W szeregach armii służy ponad 220 etatowych żołnierzy-sportowców, wśród których nie brakuje medalistów największych imprez.\nJak działa ten system w kontekście biegaczy? Kto może należeć do „armii mistrzów”? Jak wygląda współpraca Wojska ze związkami sportowymi? Ile to kosztuje? Na te i inne pytania odpowiedział nam płk Tomasz Bartkowiak – szef Centralnego Wojskowego Zespołu Sportowego.\nW Centralnym Wojskowym Zespole Sportowym znajdziemy wielu sportowców o różnym dorobku, osiągnięciach i na wielu szczeblach karier. Jakie są kryteria wyboru zawodników, którzy mogą należeć do Zespołu?\nPodstawowe kryterium to przynależność do kadry narodowej w dyscyplinach olimpijskich, ale nie tylko. Międzynarodowa Rada Sportu Wojskowego (CISM), do której przynależymy od 1991 r., wyznacza szereg dyscyplin w których rywalizują żołnierze-sportowcy. Aktualnie w CISMie jest 25 priorytetowych dyscyplin, spośród których my również szukamy zawodników. Taki system realizowany jest w wielu armiach świata i my nie jesteśmy tu pionierami.\nOstatnie Igrzyska pokazały jak szybko najlepsi sportowcy wchodzą w szeregi Wojska Polskiego, a dla nas jest to sposobność kreowania wizerunku polskiego żołnierza. Mając najlepszych sportowców jako ambasadorów potwierdzamy, że sprawność fizyczna, jako jedna z głównych cech określających polskiego żołnierza, jest nie tylko założeniem, ale rzeczywistością.\nAktualnie w naszych szeregach są wszyscy najlepsi sportowcy, którzy chcieli do nas dołączyć, co pokazuje, że ten system działa. Mówiąc to kładę nacisk na słowo „chcieli”, bo służba jest dobrowolna i my nikogo nie namawiamy. Mając to na uwadze, tym bardziej budujący jest fakt, że większość sportowców z polskiego topu wybiera tę ścieżkę.\nWracając do kryteriów, tytuł mistrza Polski to absolutne minimum, ale to wciąż za mało by być w armii mistrzów. Ważne jest, aby zawodnicy pokazali się na zawodach międzynarodowych.\nCzy jako jeden z największych mecenasów polskiego sportu nie myślicie o tym, aby skupić się również na kształtowaniu przyszłych medalistów, a nie jedynie pomocy utytułowanym zawodnikom? W przypadku lekkiej atletyki to często na etapie juniora i młodzieżowca najtrudniej jest o systemowe wsparcie.\nJak najbardziej myślimy. W ostatnim okresie wysyciliśmy się już zawodnikami, którzy skutecznie realizują założenia promocyjno-wizerunkowe. Moją ambicją jest, aby skupić się na młodzieży. Należy pamiętać, że ustawa określa minimalny wiek żołnierza zawodowego na poziomie 18 lat. Dlatego począwszy od tego wieku, chcemy otoczyć opieką grupę najbardziej perspektywicznych juniorów, którzy swoimi dotychczasowymi startami na imprezach międzynarodowych udowodnili, że warto pokładać w nich nadzieję.\nJako były kadrowicz w biegach na orientację zdaję sobie sprawę z tego, jak trudnym etapem jest w wielu dyscyplinach przeskok od juniora do seniora i że to właśnie wtedy ważą się losy wielu karier. Prezesi związków sportowych również to zauważają, ale kluczowa jest współpraca między nami, Ministerstwem Sportu i poszczególnymi związkami.\nChodzi o to, aby nie popełnić błędu i nie wesprzeć nadmiernie jednych zawodników, kosztem innych. Działania wszystkich podmiotów muszą być więc skoordynowane, a ja widzę jeszcze pewne pola do zawężenia tej współpracy.\nCo oprócz zapewnienia wojskowych etatów leży po stronie Zespołu? W czym jeszcze pomagacie sportowcom?\nSportowiec przychodząc do wojska podpisuje kontrakt na dwa lata, niezależnie od poziomu i dyscypliny. Jest możliwość jego przedłużenia, pod warunkiem spełnienia założonych kryteriów i zadań. Chodzi o konkretne mierniki zwłaszcza w dyscyplinach, w których można je obiektywnie ocenić.\nW przypadku biegów mogę za przykład podać maraton, gdzie miejsce medalowe nie jest tak istotne jak czas. Panowie muszą potwierdzić międzynarodową przynależność na poziomie 2:12, a panie muszą łamać 2:30.\nWarto zwrócić uwagę, że nikt nie zapewnia takich warunków sportowcom jak Wojsko. Pensja żołnierza, którą w odniesieniu do sportu można nazwać „stypendium”, przewyższa stypendia jakie w naszym kraju można otrzymać za najwyższe osiągnięcia sportowe. To, w połączeniu z poczuciem bezpieczeństwa jakie zapewnia system emerytalny i możliwość kontynuacji służby po zakończeniu kariery sportowej, sprawia że są tu możliwości, aby w 100% skupić się na sporcie.\nGdy rozmawiam ze sportowcami o kontraktach sponsorskich, które są niejednokrotnie dużo wyższe, okazuje się że oni cenią sobie długofalowe wsparcie jakie daje służba w Wojsku, bo kontrakty dziś są, a jutro może ich nie być. Gdy przyjdą kontuzje i kłopoty, to właśnie w Wojsku wielu znajduje oparcie i stabilizację zatrudnienia.\nJak wygląda wsparcie systemu treningowego?\nZa całość przygotowań kadrowiczów odpowiadają związki sportowe. My jesteśmy w stanie organizacyjnie wesprzeć taki proces tam gdzie zachodzi potrzeba, między innymi poprzez obozy lub zgrupowania. Zazwyczaj nasza pomoc pojawia się w momencie, gdy chcemy przygotować zawodników do imprez wojskowych.\nNa przykładzie kadry maratonu, w której większość najlepszych zawodników jest żołnierzami, mogę powiedzieć, że bywa ciężko, aby połączyć naszą wizję przygotowań z wizją PZLA. My powierzamy zawodników pod opiekę Związku, gdy przygotowują się oni do imprez cywilnych, jednak, specyfika konkurencji sprawia, że terminy przygotowań bywają bardzo napięte. To pokazuje ten rok, gdzie oprócz Mistrzostw Świata i Europy, są również majowe Mistrzostwa Wojskowe w Peru. Liczymy że nasi maratończycy powalczą tam o drużynowy medal, dlatego będziemy mieli wymagania wobec najlepszych i chcemy ich dodatkowo wesprzeć w treningu.\nCISM Military World Games / facebook.com/CentralnyWojskowyZespółSportowy\nZapytam prosto z mostu. Ile to kosztuje w skali roku? Ile środków finansowych Wojsko przeznacza na sport?\nNajwiększy koszt generują uposażenia, które są publicznie znane. Obecnie mamy 227 etatowych stanowisk przeznaczonych dla sportowców, a średnia pensja żołnierza-sportowca to ok 4500 zł z dodatkiem mieszkaniowym. Łatwo policzyć, że rocznie daje to kwotę ok 10 milionów złotych.\nA jaki są dodatkowe koszty z tytułu organizacji obozów, wyjazdów?\nTo będzie dodatkowe 2-3 milionów. W tym zawierają się koszty imprez takich jak Wojskowe Mistrzostwa Świata, lub Regionalne Mistrzostwa CISM (CISM – Międzynarodowa Rada Sprotu Wojskowego) bo to leży po stronie państwa „gospodarza” danych zawodów.\nSportowcy w Polsce wspierani są przez Związki Sportowe, Spółki Skarbu Państwa, Służby Mundurowe, ale w gruncie rzeczy to wszystko są środki publiczne. Jakie są zalety, a jakie wady takiego rozwiązania?\nZaleta jest oczywista. Im więcej podmiotów tym tych środków na sport jest więcej. Wady pojawiają się tam gdzie nie ma odpowiedniej komunikacji między poszczególnymi podmiotami, które decydują o przepływie tych funduszy.\nAby zminimalizować to ryzyko na swoim polu, Wojsko połączyło 5 Zespołów Sportowych w centralę, która od 12. kwietnia działa jako jeden organ. Liczymy że dzięki jednej instytucji z jednym szefem, będziemy w stanie skuteczniej komunikować się ze Związkami i Ministerstwem.\nCzy na tym tle może dochodzić do konfliktu interesów? Patrząc na tegoroczne imprezy międzynarodowe w biegach długich, gdzie zawodnicy nie mogą rywalizować często, kto zdecyduje, który zawodnik jedzie na Mistrzostwa Europy, Mistrzostwa Świata, a który na wojskowe MŚ w maratonie w Peru (maj).\nJak w tym kontekście wygląda współpraca z PZLA. Czy siada pan na początku roku do stołu z prezesem Olszewskim i ustalacie jak to będzie wyglądać?\nJa nie siadam, bo przy 25 dyscyplinach byłoby mi ciężko to pogodzić, ale mam od tego czterech bardzo kompetentnych koordynatorów. Są to Robert Banach, Henryk Szost, Mariusz Giżyński i Kamil Masztak.\nW przypadku wyboru zawodów decyzja leży po stronie danego sportowca. Musi on się jednak liczyć z tym, że w Wojsku będzie rozliczany z wyniku sportowego, o czym zawodnikom z pewnością przypominają koordynatorzy. Jeśli zawodnik wybierze ambitną ścieżkę walki o medal na Mistrzostwach Europy, może być mu trudniej o spełnienie tego kryterium. Pamiętajmy, że oni przygotowują się w ramach struktur wojskowych, co rodzi pewne zobowiązania.\nW przypadku kompletowania drużyny na wojskowe mistrzostwa wybór jest szeroki. Oprócz członków CWZS-u, są jeszcze zdolni żołnierze tacy jak Tomasz Grycko, Krzysztof Gosiewski, Monika Jackiewicz i wielu innych.\nCzy ktoś spośród koordynatorów również może być brany pod uwagę w charakterze zawodnika na Mistrzostwa w Peru?\nTu mam duży dylemat, bo zarówno Szost jak i Giżyński wyraźnie mają ochotę na rekord polski M-40. Indywidualnie byłoby im ciężko rywalizować w Peru o medale, bo poziom wojskowych zawodów, również w maratonie, z każdym kolejnym rokiem idzie w górę. Najlepsi mają tam życiówki na poziomie 2:06. Jednak ambicja i charakter oraz cechy wolicjonalne obu wymienionych powodują, że w kontekście rywalizacji drużynowej mogą być pomocni. Na dziś jednak nie umiem odpowiedzieć jednoznacznie.\nA jak w praktyce wygląda rola Giżyńskiego i Szosta? Czy koordynator zawiera w sobie funkcję trenera?\nWszyscy koordynatorzy wywodzą się z poszczególnych dyscyplin dlatego ich rola jest szeroka. Mają oni doskonałe rozeznanie wśród zawodników i koordynują współpracę ze Związkami. Dlatego szczególnie zależy mi, aby w przypadku PZLA, Szost i Giżyński byli zaakceptowani jako partnerzy do współpracy. Tak to działa w przypadku pozostałych związków sportowych.\nMając odpowiednie umiejętności organizacyjne i trenerskie obaj muszą odgrywać tu kluczowe role, gdyż większość kadrowiczów to żołnierze. Liczę że wstępny brak akceptacji ich roli ze strony PZLA szybko się zmieni, gdyż czas ucieka, a tylko wspólnymi siłami możemy pomóc sportowcom wejść na wyższy poziom.\nWątpliwości może rodzić fakt, że obaj oficjalnie nie zakończyli jeszcze karier zawodniczych, ale w Wojsku decyzje już zapadły i to oni mają płynnie zacząć pełnić funkcje koordynatorów i trenerów. Dziwić może to, że również nie wszyscy nasi zawodnicy akceptują ten stan rzeczy, ale liczę że to chwilowe. Jak każdy się domyśla, w Wojsku panuje hierarchia i nie ma miejsca na kwestionowanie decyzji dowódcy.\nZawody wojskowe AirNord Ramstein 2019\nCzy o złym stanie współpracy może świadczyć brak zaproszenia wojskowych koordynatorów na konferencję trenerów PZLA, gdzie decydują się sprawy kalendarza przygotowań?\nO czymś to świadczy, jednak całościowo nie uważam, aby nasza współpraca z PZLA była zła. Może biegi długie wymagałyby większej uwagi, ale to wszystko da się wspólnie wypracować.\nKluczem jest, aby nie dopuścić do sytuacji, gdzie zawodnicy będą mieli mętlik w głowie i będą szukali rozwiązań przez pryzmat własnych interesów, a nie mając na uwagę podniesienie swojego poziomu sportowego. Jestem jednak dobrej myśli.\nJeżeli jesteśmy przy biegach długich, to czy wojskowi koordynatorzy ingerują w komercyjne starty zawodników? Nie trzeba być znawcą, aby stwierdzić, że nie wszystkie nastawione są na podnoszenie poziomu sportowego, a patrząc na wyniki roku COVIDego, gdy było ich mniej, może nawet go obniżają?\nWojsko jest w stanie zapewnić zawodnikom optymalne warunki do treningu i nie wyobrażam sobie, aby ktokolwiek z naszych sportowców nie traktował poważnie przygotowań do imprez, na których nam zależy. Jeżeli ktoś przedkłada inne cele nad nasze wspólne założenia, to dla mnie jest oczywiste, że na własne życzenie wypisuje się z tego systemu.\nW przypadku pomniejszych imprez, wiem że nasi zawodnicy inwestują dodatkowo zarobione środki w swój rozwój sportowy i to jest dla mnie okej.\nNie mogę mieć pretensji do naszych biegaczy długodystansowych, bo dotychczas z imprez wojskowych każdorazowo przywozili oni multum medali. Świadczy to o ich profesjonalnym podejściu i dużych sportowych ambicjach. Jako Wojsko Polskie robimy wszystko, łącznie z obozami wysokościowymi, aby pomóc im również gonić wynikami najlepszych wyczynowców na świecie i w Europie.\nTo miód na serca amatorów biegania, czyli w dużej mierze biegaczy długodystansowych, którzy mocno kibicują maratończykom…\nMamy fajną grupę, którą chcemy przenieść na regularny poziom biegania poniżej 2:10. To mieszanka młodości i doświadczenia. Naszym celem jest to, aby zbudować markę, która będzie rozpoznawalna już nie tylko na imprezach wojskowych, ale również cywilnych.\nKierowanie taką grupą przez Henryka i Mariusza jest trudne, bo my w Wojsku wiemy, że najtrudniej zarządza się kolegami. Być może kilku doświadczonych zawodników chciałoby być na ich miejscu, ale decyzje już zapadły i albo wszyscy się dostosują, albo będą musieli się pożegnać z naszym projektem.\nMistrzostwa Polski w maratonie Dębno 2021 / facebook.com/ReprezentacjaWojskaPolskiegoMaratonBiegiPrzelajowe\nPrzykładem żołnierza, który faktycznie służy w jednostce jest Adam Nowicki – nasz najlepszy olimpijczyk w maratonie podczas Tokyo 2020. Jakie warunki ma taki żołnierz do treningu?\nAdam miał inne początki niż ci, którzy bezpośrednio trafili do CWZS. Jednak gdy został dostrzeżony przez koordynatorów, to został objęty takim wsparciem jakie mają inni kadrowicze. Niezależnie od tego w jakiej jednostce służy taki żołnierz, ma takie same warunki jak w CWZS. Adam bez przeszkód może jeździć na kadrowe zgrupowania. Takich żołnierzy jak Adam, reprezentujących nas w różnych dyscyplinach jest ponad setka, porozrzucanych po różnych jednostkach.\nWielu zawodników kontynuuje też służbę po zakończeniu kariery. Zazwyczaj są za nią chwaleni przez swoich przełożonych, bo lata dyscypliny treningowej kształtują ich osobowość i te cechy, które są pożądane również w służbie. Idzie za tym szereg korzyści, a młodzi żołnierze niejednokrotnie patrzą na nich jak na autorytety.\nCzy przy tylu obowiązkach jako pułkownik Wojska Polskiego i były wyczynowy biegacz (medalista MP w biegach na orientację) znajduje pan jeszcze czas na sport?\nOstatnie zmiany organizacyjne mocno przywiązały mnie do biurka. Zarządzam „klubem sportowym” który zrzesza największą liczbę wybitnych zawodników, a to wymaga wiele czasu i poświęceń. Liczę jednak, że gdy okrzepniemy w nowej strukturze, znajdę więcej czasu na codzienną aktywność. Wciąż jestem w ruchu i mam sport w genach, ale chciałbym zmobilizować się na tyle, żeby złamać jeszcze trójkę w maratonie. Mam kogo podpatrywać w CWZSie więc to chyba całkiem realne.\nKolejne mocne bieganie w Walencji - relacja z 10k Valencia Ibercaja


Jak gotować mrożone pierogi, żeby się nie rozpadły? Kluczowe jest pierwsze 30 sekund | smakosze.pl\nJak gotować mrożone pierogi, żeby się nie rozpadły? Kluczowe jest pierwsze 30 sekund\nChcesz ugotować pierogi, lecz jedyne, do jakich aktualnie masz dostęp, są głęboko zamrożone i nie wiesz co zrobić, aby się nie rozpadły? Najważniejsze jest 30 pierwszych sekund zaraz po zlepieniu ciasta z farszem. Należy wrzucić je na pół minuty do gotującej się wody przed zamrożeniem - blanszowanie sprawi, że ciasto będzie znacznie trwalsze i nie rozpadnie się podczas gotowania.\nPierogi są delikatną potrawą, która wymaga sporej dozy wyczucia. Zbyt silne ściskanie czy intensywne mieszanie mogą zniszczyć nawet najbardziej wytrzymałe ciasto. Jeśli mimo zachowania ostrożności, ciągle rozpadają się podczas gotowania, prawdopodobnie pominąłeś bardzo ważny etap na samym początku.\nBlanszowanie pozwala na wstępne związanie ciasta i podgotowanie go. Dzięki temu krawędzie znacznie mocniej kleją się do siebie, a samo ciasto nie pęka pod wpływem szoku termicznego. Na czym dokładnie polega cała procedura?\nPierogi trzeba odpowiednio zahartować\nPo zlepieniu wszystkich pierogów, należy przygotować dwie tacki oraz duży garnek z wodą. Jedną z przygotowanymi pierogami, a drugą pustą przeznaczoną na ostygnięcie wszystkich sztuk. Garnek stawia się na gaz i doprowadza do wrzenia. Wodę można posolić, choć nie jest to wymagane.\nNastępnie wkłada się kilka pierogów naraz i gotuje się je 30 sekund. Po tym czasie wyjmuje się je, ustawia na pustej tacy w celu odcieknięcia z wody i ostygnięcia. Tackę ze zblanszowanymi pierogami należy włożyć do zamrażalnika, a po około godzinie można przesypać je do woreczka strunowego, który zajmuje znacznie mniej miejsca.\nJak gotować zamrożone pierogi?\nNajbardziej istotnym elementem jest duża ilość wrzącej wody. Pierogi muszą mieć w końcu dużo miejsca, aby woda z łatwością obmywała je z każdej strony. Nie należy wkładać ich zbyt dużo, ponieważ nagły spadek temperatury wydłuży gotowanie, a sama potrawa będzie niesmaczna.\nMrożone pierogi gotują się odrobinę dłużej niż surowe, ponieważ mają znacznie niższą temperaturę. Zazwyczaj czas potrzebny do ich pełnej gotowości wynosi od 5 do 7 minut. Pamiętaj, że liczy się go od momentu wypłynięcia ich na powierzchnie.\nJak czytamy na portalu onet.pl pierogi, należy stale mieszać i uważać przy tym, by nie przywierały one do garnka. Warto będzie dodać do wody również łyżkę oliwy z oliwek, dzięki temu pierogi na pewno nie będą się mocno kleić już po ich wyjęciu. (pisownia oryginalna)\nChciałbyś znać więcej kulinarnych przepisów na pierogi? Przeczytaj ten artykuł, w którym opisaliśmy recepturę Roberta Makłowicza. Anna Lewandowska także ma swój przepis, który dostępny jest tutaj.\nNajbardziej pękającymi pierogami są te, u których wypełnieniem są owoce. Najczęściej są to jagody, które są znacznie rzadsze od farszu z mięsa czy kapusty. Aby zniwelować ten problem, można dodać do owocowego farszu odrobinę mąki ziemniaczanej, która nie dopuści do pękania.


Usługi premium | Ameti Technology\nUsługi premium Na bieżąco staramy się jeszcze bardziej rozumieć i wychodzić naprzeciw potrzebom naszych klientów. Rozumiemy, że Twoim problemem może być brak czasu lub pilna potrzeba posiadania strony dlatego dajemy Ci możliwość skorzystania z dodatkowych usług, które rozwiążą Twoje problemy.\nUsługa Express Site\nJeżeli zależy Ci na ekspresowej realizacji Twojej strony, możesz wykupić usługę Express site. Czas realizacji to max. 5 dni. Jednak nasz rekord to 48h! Deadline ustalamy wspólnie z Tobą. Wszystko przy zachowaniu odpowiedniej jakości.\nTak usługa to dla nas praca 24h na dobę, ale dzięki temu Twoja strona zawsze jest gotowa na czas. Choćby najbardziej wymagający!\nUsługa Exclusive site\nJeżeli nie masz czasu lub nie wiesz jak zabrać się za stworzenie treści na Twoją stronę pomożemy Ci w tym. Przeprowadzimy z Tobą wywiad na podstawie którego stworzymy treści na stronę. Jeśli trzeba spotkamy się osobiście i porobimy zdjęcia na stronę. Dopilnujemy wszystkich innych materiałów, których potrzebujesz aby możliwe było stworzenie profesjonalnie wyglądającej strony internetowej. Usługa Exclusive Site pozwala ograniczyć Twoją pracę do minimum i zaoszczędzić Ci mnóstwo czasu, a dodatkowo masz pewność, że stworzone materiały będą najwyższej jakości.\nTak właśnie działa usługa Exclusive site. Ułatwiamy Ci proces stworzenia materiałów na stronę, maksymalnie jak jest to tylko możliwe.\nPotrzebujesz innej usługi związanej ze stworzeniem dla Ciebie strony internetowej? Skontaktuj się z nami – znajdziemy rozwiązanie, które rozwiążę Twój problem!


środa, 03 Czerwiec 2020, 13:39:50\nAutor Wątek: Obniżki ? (Przeczytany 106206 razy)\n« Odpowiedz #15 : Piątek, 20 Marzec 2009, 07:14:59 »\nKiedy psiwek prosi o cierpliwość to ogarnia mnie wielka fala sceptycyzmu\n« Odpowiedz #16 : Piątek, 27 Marzec 2009, 13:11:26 »\nSądząc po tym co widać na stronie głównej ipfon'a (patrz porównanie kosztów!!!) to trzeba mocno uzbroić się w cierpliwość, gdyż to porównanie jest mocno "historyczne" i nijak sie ma do rzeczywistości.\nDziwię się tylko,że tak wielu czyta posty na temat obniżek, a tak niewielu ma coś do dodania. Post dodany przez niejakiego "adamskiego" to chyba pochodzi od kogoś blisko związanego z firmą ipfon.\nOczywiście, wszyscy oczekujemy zmian i to szybkich. Jak widać po innych firmach oferujących voip'a można reagować szybko i tego oczekujemy od ipfon'a, bez konieczności szukania "taniości" u innych\n« Odpowiedz #17 : Poniedziałek, 30 Marzec 2009, 13:24:02 »\n« Odpowiedz #18 : Czwartek, 02 Kwiecień 2009, 12:45:37 »\n« Odpowiedz #19 : Poniedziałek, 06 Kwiecień 2009, 14:43:09 »\n« Odpowiedz #20 : Piątek, 10 Kwiecień 2009, 09:27:08 »\n« Odpowiedz #21 : Piątek, 10 Kwiecień 2009, 09:32:52 »\n« Odpowiedz #22 : Piątek, 10 Kwiecień 2009, 09:49:37 »\n« Odpowiedz #23 : Czwartek, 16 Kwiecień 2009, 16:45:08 »\n« Odpowiedz #24 : Czwartek, 16 Kwiecień 2009, 20:25:33 »\n« Odpowiedz #25 : Czwartek, 16 Kwiecień 2009, 21:03:15 »\n« Odpowiedz #26 : Piątek, 17 Kwiecień 2009, 01:14:19 »\n« Odpowiedz #27 : Piątek, 17 Kwiecień 2009, 13:14:41 »\n« Odpowiedz #28 : Piątek, 17 Kwiecień 2009, 14:33:33 »\n« Odpowiedz #29 : Sobota, 18 Kwiecień 2009, 17:14:56 »


Muzeum Starożytnego Hutnictwa będzie rozbudowane? | Radio Kielce\nMuzeum Starożytnego Hutnictwa będzie rozbudowane?\nData publikacji: 30.03.2017 18:07\n16.07.2016 Nowa Słupia. Małe Dymarki.\nMuzeum Starożytnego Hutnictwa w Nowej Słupi może zostać rozbudowane i unowocześnione. Wniosek o unijną dotację niezbędną do przeprowadzenia prac złożyła gmina Nowa Słupia, która od grudnia zarządza muzeum.\nW planach jest sześciokrotne powiększenie powierzchni budynku i stworzenie nowoczesnej ekspozycji, wykorzystującej rozwiązania multimedialne. Muzeum powstało w 1960 roku i jest jednym z najstarszych w województwie świętokrzyskim. Jego utworzenie wiązało się z odkryciami prof. Mieczysława Radwana i prof. Kazimierza Bielenina.\nW centrum obiektu znajduje się odkrywka archeologiczna prezentująca warsztat hutniczy sprzed 2 tysięcy lat. Można zobaczyć też fragmenty innych znalezisk odkrytych przez archeologów w połowie XX wieku. Ekspozycja nie zmieniła się od prawie 40 lat, a budynek wymaga natychmiastowego remontu – przyznaje Piotr Sepioło, dyrektor Centrum Dziedzictwa Gór Świętokrzyskich Nowej Słupi. Problemem jest m.in. przeciekający dach, co jest widoczne szczególnie nad cenną odkrywką archeologiczną, która od wilgoci zarasta już mchem.\nObiekt miałby zostać rozbudowany wzdłuż ulicy Świętokrzyskiej. Nowa ekspozycja zostałaby podzielona na działy tematyczne związane m.in. z osadnictwem i procesem wytopu żelaza w Górach Świętokrzyskich na przełomie starej i nowej ery. Wykorzystane zostaną nowoczesne technologie, jak hologramy i wirtualna rzeczywistość – dodaje Piotr Sepioło. Na przykład siadając wokół stanowiska archeologicznego i zakładając okulary VR będzie można obejrzeć film, stając się uczestnikiem procesu wytopu żelaza sprzed ponad dwóch tysięcy lat. Obok pojawią się pracujący hutnicy i dymiące piece. Natomiast przed wejściem do muzeum ma powstać podświetlana fontanna z iluminacją nawiązującą do dymarek.\nW latach 80. XX wieku Muzeum w Nowej Słupi odwiedzało nawet 100 tys. osób rocznie. Jednak wieloletni brak zmian wpłynął na stopniowe zmniejszanie się liczby turystów odwiedzających ekspozycję. W zeszłym roku było to ok. 1 700 osób. Nowa Słupia w grudniu przejęła Muzeum Starożytnego Hutnictwa od Naczelnej Organizacji Technicznej, która nie miała pieniędzy na dalsze prowadzenie instytucji. Opiekun muzeum Wojciech Spelak ma nadzieję, że planowane zmiany przywrócą dawną frekwencję. Przyznaje, że na niską frekwencję w ostatnich latach wpływała także zła sytuacja finansowa NOT-u. Kiedyś Muzeum odwiedzało wielu dorosłych turystów. Obecnie przeważają wycieczki szkolne, bo starożytne hutnictwo jest elementem nauczania.\nRozbudowa i unowocześnienie Muzeum w Nowej Słupi według szacunków będzie kosztować ponad 8 milionów złotych. Pomysłodawcy projektu mają nadzieję, że większość tej kwoty pokryje unijna dotacja. Jeśli uda się zdobyć pieniądze, to prace mogłyby się rozpocząć pod koniec przyszłego roku. Nowa odsłona muzeum byłaby gotowa w 2020 roku.


Blokada serwisu LinkedIn w Rosji. Kreml nie będzie interweniował - Dziennik.pl\n17 listopada 2016, 14:12 Ten tekst przeczytasz w 2 minuty\nRzecznik Kremla Dmitrij Pieskow powiedział dziennikarzom, że władze nie martwią się, iż ta sprawa może wywołać obawy o stosowanie w Rosji cenzury. Nie ma takich obaw - oznajmił.\nNowa ustawa jest ostro krytykowana przez sektor technologiczny. - Nigdy czegoś takiego nie widzieliśmy. Taka bezpośrednia konfrontacja z wielkimi światowymi grupami technologicznymi to nowy rozdział w historii - uważa Leonid Wołkow z organizacji broniącej internetu, która walczy z cenzurą i jest zbliżona do opozycjonisty Aleksieja Nawalnego.\nLinkedIn to serwis kontaktów biznesowo-zawodowych. Według ekspertów udział LinkedIn na rosyjskim rynku pracy nie jest wielki, a liczby Rosjan korzystających z LinkedIn nie można porównać z liczbą użytkowników portali poszukiwania pracy i serwisów społecznościowych. Ich zdaniem zablokowanie LinkedIn w Rosji uderzy głównie w menedżerów wyższego szczebla i pracowników wąskich specjalności. Jak wskazują analitycy, dla rosyjskich użytkowników LinkedIn jest jedną z platform poszukiwania pracy za granicą.\nRosja blokada Kreml. serwis internet LinkedIn Putin\nZa ile miesięcy to samo w Polsce?


Apple Finder pobierz - Informacje o oprogramowaniu Apple Finder - OTFE\nMożliwości aplikacji Apple Finder\nNa poniższej liście znajdziesz listę rozszerzeń plików, z którymi program Apple Finder może współpracować, zarówno pod względem edycji danych w plikach, jak i ich konwersji. Należy pamiętać, że nawet jeżeli dane rozszerzenie jest obsługiwane przez program Apple Finder, nie musi to oznaczać, że będziemy mogli w tym programie edytować dane. Często zdarza się sytuacja, że możemy jedynie wyeksportować dane w tym formacie z aplikacji Apple Finder, ale import danych nie jest już obsługiwany.\nWarto pamiętać, że aplikacja Apple Finder w swoich różnych wersjach (starszych lub nowszych) może obsługiwać różne rozszerzenia plików. Zazwyczaj im wersja programu jest wyższa, tym ilość rozszerzeń plików obsługiwanych przez aplikację jest większa, dlatego zadbaj o to, aby mieć akualną wersję programu Apple Finder. W tym celu najprościej odwiedzić stronę producenta, do której link znajdziesz w dalszej części strony.\nApple Finder obsługuje pliki:\nProgram może znajdować się w bazie naszego serwisu z dwóch powodów - obsługuje pliki z konkretnymi rozszerzeniami lub pomaga w ich konwersji. Może również zdarzyć się sytuacja, że jeden program można wykorzystać do obsługi plików, jak również do ich konwersji - taki przypadek również został wzięty pod uwagę. Warto jednak pamiętać, że poniżej przedstawione informacje dotyczące programu Apple Finder, nie muszą być jedynymi w naszym serwisie. Mogła zaistnieć sytuacja, że użytkownik dodał nazwę programu w innej formie, np "Nazwa Producenta Apple Finder" a wtedy na poniższej liście nie znajdziesz wszystkich powiązanych informacji. Warto wtedy dokładniej przeszukać nasz serwis. Poniżej wykaz powiązań programu Apple Finder z rozszerzeniami plików w naszej bazie.\nApple Finder pobierz\nW naszym serwisie nie oferujemy linków do bezpośredniego pobierania programów, a jedynie infrmacje dotyczące powiązań z konkretnymi rozszerzeniami plików. Przy pomocy tego linku możesz jednak znaleźć stronę producenta programu Apple Finder i tam spróbować pobrać aplikację.\nStrona producenta programu Apple Finder


Słowiańskie - miedziane kolczyki 150928-04 - Caltha Jewelry\nKolczyki zostały wykonane ręcznie ze srebra wysokiej próby, mają nieregularną fakturę i są lekko patynowane w procesie oksydacji (bez użycia sztucznych barwników). Całkowita długość kolczyka to ok 5 cm. Bigle również są srebrne, a na zamówienie mogę je wymienić na eleganckie srebrne klipsy (przy zamówieniu proszę wybrać odpowiednią opcję).\nMożliwość wymiany na klipsy (eleganckie srebrne bigle dopłata 5 zł).\nZadaj pytanie dotyczące produktu: Słowiańskie - miedziane kolczyki 150928-04


Identyfikacja obszarów działalności badawczo-rozwojowej przedsiębiorstw w województwie mazowieckim oraz kierunków współpracy w ramach B+R na potrzeby wdrażania inteligetnych specjalizacji Mazowsza\nCelem badania była identyfikacja obszarów działalności badawczo-rozwojowej (B+R) przedsiębiorstw funkcjonujących w woj. mazowieckim oraz kierunków współpracy w tym zakresie. Założeniem przyjętym w badaniu było analizowanie tych zjawisk w oparciu o źródła naukometryczne, w szczególności bazy danych o publikacjach naukowych Web of Science (WoS) i Scopus oraz informacje o projektach B+R finansowanych ze środków 7. Programu Ramowego Badań Unii Europejskiej (7PR). Zakres czasowy danych z Web of Science i Scopus obejmował okres 2000-2013. Natomiast 7. Program Ramowy realizowany był w latach 2008-2013.\nNa podstawie trzech analizowanych źródeł danych zidentyfikowano łącznie 484 firmy z woj. mazowieckiego, których pracownicy brali udział w projektach 7. Programu Ramowego lub w latach 2000-2013 byli współautorami artykułów indeksowanych w bazie WoS lub Scopus. Największy potencjał identyfikacyjny wykazała baza Scopus – liczba rozpoznanych firm wyniosła 337 (wobec 255 w bazie WoS i 99 w bazie 7. Programu Ramowego).\nZaangażowania w prace B+R większej liczby przedsiębiorstw z woj. mazowieckiego.\nDziałania proinnowacyjne na poziomie regionalnym powinny w szczególny sposób uwzględniać kluczowe dla regionalnego potencjału innowacyjnego przedsiębiorstwa (tj. przedsiębiorstwa z najlepiej rozwiniętą działalnością B+R).\nRegionalna polityka proinnowacyjna powinna uwzględniać wsparcie dla rozwoju ponadregionalnej współpracy w zakresie B+R podmiotów z woj. mazowieckiego.\nDziałania wspierające aktywność B+R przedsiębiorstw należy skoncentrować na wybranych branżach lub dziedzinach wiedzy, zwłaszcza takich, w których zgromadzono już pewien potencjał, oraz w których wsparcie publiczne ma szansę spowodować utworzenie odpowiedniej masy krytycznej (branża medyczna i farmaceutyczna oraz związana z nią weterynaria oraz sektor spożywczy, branża materiałowa, w tym optoelektroniczna, branża doradcza i projektowa oraz technologii telekomunikacyjnych i komputerowych).\nW wyborze inicjatyw realizowanych w ramach Regionalnych Agend Naukowo-Badawczych należy kierować się stopniem ich dostosowania do potencjału badawczego przedsiębiorstw w regionie. Szczególnie ostrożnie należy podchodzić do projektów dotyczących najmniej dostosowanych zakresów tematycznych Regionalnych Agend Naukowo-Badawczych, a zwłaszcza zakresu „Logistyka i działalność morska”.\nInicjatywy realizowane w ramach Priorytetowych Kierunków Badań powinny uwzględniać potencjał badawczy przedsiębiorstw w danym obszarze tematycznym, tj. największa zgodność z obecną specjalizacją. Wsparcie obszarów tematycznych charakteryzujących się mniejszym poziomem spójności („bezpieczna żywność” oraz „kosmetyka”) powinno uwzględniać wzmacnianie potencjału badawczego oraz stymulowanie współpracy z jednostkami naukowymi, które specjalizują się w tych obszarach.\nraport- identyfikacja obszarów działalności badawczo-rozwojowej.pdf\nRozmiar pliku: 2.02 B Pobrania: 1150


Rzecz, której najbardziej żałuję w całym moim rodzicielstwie - Blog Ojciec\nNie macie pojęcia jak wiele razy w ciągu ostatnich lat zastanawiałem się co by było gdyby. Co by było, gdybym był inny. Gdybym wiedział lepiej. Gdybym nie miał tak silnie zakorzenionej informacji, że to jest jedyny skuteczny sposób na wychowanie.\nTego się niestety nigdy nie dowiem, ale to, co mogę zrobić, to spróbować ostrzec przed tym innych rodziców.\nPoniższy wpis nie był dla mnie ani łatwy, ani przyjemny, bo zmusił mnie dość mocno do przyjrzenia się moim rodzicielskim błędom, a to nigdy nie jest proste. Jest to jednocześnie jeden z najbardziej osobistych wpisów na blogu i sporo czasu wahałem się czy go publikować, ale wydarzenia z ostatnich dni ostatecznie przekonały mnie do tego, aby ujrzał światło dzienne.\nKażdy z nas, gdy zaczyna być rodzicem, nie bardzo wie jak to będzie wyglądało. Ma jakieś tam przemyślenia, nastawienia, jakąś wiedzę z książek czy z własnego dzieciństwa, ale brak jest tam mimo wszystko jakiejkolwiek pewności i rzeczywistego przygotowania czy praktyki. Dlatego też na samym początku działamy instynktownie. Niestety jak się okazuje, czasami instynkt nas zawodzi. Tak właśnie było u mnie.\nNasza najstarsza córka, była dzieckiem, które można było bez problemu wsadzić do kategorii „najlepsza reklama rodzicielstwa”. Grzeczna, miła, uprzejma. Potrafiła się sama bawić, niczego nie wymuszała, niczego nie niszczyła, nie chodziła tam, gdzie chodzić nie wolno. Ogólnie wielu ludzi stwierdziłoby, że anioł.\nNatomiast syn, który urodził się jako drugi, był jej zupełnym przeciwieństwem. Energiczny, zwariowany, musiał wszystko sprawdzić, wszystko zobaczyć, wszędzie wejść. Wszędzie było go pełno. W efekcie nieraz coś zrzucił, coś rozwalił i zajmował mnóstwo naszej uwagi. Zdarzało mu się też na przykład uderzyć siostrę, gdy zrobiła coś nie po jego myśli.\nJak reagowałem? Tak jak wierzyłem, że będzie najlepiej – wydzielałem mu klapsy. Nie w złości, nie za często, nie za mocno, ale i tak dawałem, bo wierzyłem, że to jest najlepsze co mogę zrobić.\nTak, byłem zwolennikiem klapsów\nI to była jedna z najlepszych decyzji w moim życiu.\nMam tutaj jednak pytanie, to wszystkich rodziców wierzących w klapsy, co wy byście zrobili? Gdyby wasze dziecko was uderzyło, a klaps nie zadziałał, tylko jeszcze bardziej rozwścieczył dziecko? Uderzylibyście mocniej? A gdyby to nie pomogło i dziecko dalej by was biło, w napadzie wściekłości? Jak mocno bylibyście gotowi uderzyć?\nDrodzy Panowie, wzywam was: Zbigniew Stawrowski i Łukasz Warzecha, którzy to jesteście piewcami przemocy wobec dzieci i nie macie skrupułów, aby tą przemoc publicznie promować (za co mam nadzieję dosięgnie was odpowiedzialność karna). Powiedzcie mi, gdzie jest granica? Jak silnie można uderzyć, aby to jeszcze była „miłość”, a nie przemoc? Ile razy, jakie są limity? Czy mam bić tak długo i tak mocno, aż dziecko się wreszcie złamie? A jeśli trafię na silne dziecko, które pozostanie nieugięte? To mam bić do utraty przytomności? Bo tylko wtedy udowodnię swoją przewagę? A jeśli z bicia bym zrezygnował, to znaczy, że dziecko weszło mi na głowę? Bo nie chciałem, żeby wylądowało w szpitalu, gdzie by wylądowało, gdyby ktoś, kto ma silne dziecko, kierował się waszą radą?\nTak drodzy „specjaliści”. Wasze rady mogą kosztować życie i zdrowie dzieci. Szkoda tylko, że was to nie rusza, bo z tego co mi wiadomo, wy przecież żadnego dziecka nie posiadacie.\nNie lepiej będzie z dziećmi, które nie będą na tyle silne, aby się postawić\nIstnieją też dzieci, które podkulą ogon i które staną się pod ich wpływem klapsa „najgrzeczniejszymi” dziećmi na świecie. Będą potulne i posłuszne. Niestety, ta „grzeczność”, będzie wynikała jedynie ze strachu. Nie będą unikały zła, bo jest złe i nie będą postępować dobrze, bo warto to robić. Będą robiły to wszystko, bo tak będzie im kazał ktoś silniejszy od nich i będą bały się oberwać, jeśli zrobią inaczej. Będą się bały własnego rodzica.\nPóźniej, gdy będą miały naście lat, będą przeżywały okres buntu i odwrócą się od rodziców, którzy woleli użyć argumentu siły, zamiast rozmowy. Zamiast nich wybiorą rówieśników i to im się podporządkują. I żadne kary: psychiczne, fizyczne, ani żadne inne nie pomogą. Bo przemoc zbierze już swoje żniwo i zdrowa więź rodzica z dzieckiem będzie niemal nieistniejąca. Nasze dzieci dalej będą potulne, posłuszne i uległe, tylko będą się podporządkowywać nie nam, a kolegom. To się dzieje cały czas na naszych oczach, a zachowanie młodzieży w gimnazjum, na które tak wielu narzeka, najlepiej to pokazuje. Przemoc wobec rówieśników i wobec siebie w wieku nastoletnim, to jest właśnie następstwo przemocy wobec dzieci, gdy są jeszcze małe. Jak cytowałem już w tekście Gimnazjum ujawnia wychowawczą porażkę naszego społeczeństwa:\n„W okresie nastoletnim dziecko, które dotychczas było chętne do współdziała, często robi się nieustępliwe, a to, którego integralność była często gwałcona, zaczyna wykazywać zachowania destruktywne lub autodestruktywne.” Jasper Jull\nBadania tylko dodatkowo to potwierdzają\nOczywiście Pan Łukasz Warzecha próbuje podważyć wiarygodność badań w swoim tekście na wpolityce, mówiąc, że badania potrafią być zmanipulowane i obejmować małe grupy osób, bądź trwać zaledwie kilka miesięcy, ale to tylko pokazuje jak znikoma jest jego wiedza na ten temat, bo najważniejsze badanie na temat klapsów objęło 160.000 dzieci i trwało ponad 50 lat (pisałem o nim tutaj)! Równie dobrze można by sugerować, że lekarze manipulują danymi na temat nikotyny, bo mój wujek palił całe życie i jeszcze żyje, więc na pewno nie jest ona szkodliwa. Braki elementarnego zbadania tematu są nad wyraz widoczne i ignorowanie badań naukowych nie świadczy dobrze o kimkolwiek.\nBadania te, co warto uwypuklić, wskazały, że dzieci otrzymujące klapsy częściej przejawiały zachowania antyspołeczne i agresywne. Ba, nikt nigdy nie udowodnił jakiejkolwiek pozytywnej cechy otrzymywania klapsów! Żadnej. Z kolei inne badania udowodniły, że dzieci wychowywane przez rygorystycznych rodziców, bardzo wcześnie zaczynają ich okłamywać, aby uniknąć kary i w wieku nastoletnim są już w tym bardzo dobre (źródło).\nCzy takie dzieci chcemy wychowywać? Antyspołeczne? Agresywne? Potrafiące oszukiwać ludzi, którzy powinni im być najbliżsi? Dzieci, które nawet z własną rodziną nie mają zdrowych relacji i nie mogą z własnymi rodzicami szczerze porozmawiać, bo będą obawiały się kary?!\nBo to właśnie ostatecznie otrzymamy, jeśli zdecydujemy się na owe „słuszne, dobre i wydzielane z miłością” klapsy.\nNienawidzę się za to, co wtedy robiłem\nWiem, że takie wyznania nie są zbyt popularne w obecnym idealnym świecie, ale ja szczerze żałuję tego wszystkiego co wtedy zrobiłem i dlatego też tak silnie walczę z tym chorym podejściem ludzi, którzy nie mają pojęcia o prawdziwych skutkach klapsa i traktują go, jak zupełnie nieszkodliwą i wręcz dziecinną igraszkę. Jako coś, co jest „słuszne”, co jest „wyrazem miłości”, a sami w większości nigdy nie mieli dzieci i nawet nie poświęcili chwili, aby zapoznać się z badaniami na ten temat.\nNaprawdę, nie idźcie tą samą drogą, którą ja poszedłem kilka lat temu, bo ja do dzisiaj muszę się mierzyć z konsekwencjami moich czynów. Do dzisiaj widzę u mojego syna zachowania, które nabył w ciągu pierwszy lat życia, gdy w dobrej wierze popełniałem błąd za błędem. Do dzisiaj miewam problem z dotarciem do niego, chociaż i tak jest już dużo lepiej, niż było na początku i w końcu powoli czuję (dopiero po tylu latach!), że wychodzimy na prostą.\nJa wiem, że wielu rodziców chce dobrze i że wielu rodziców uważa klaps za jedyny środek, aby to dobro dziecku przekazać. Ja to znam doskonale, bo byłem tam gdzie wy i czuję niesamowitą bezsilność na myśl, że gdzieś tam jest taki sam człowiek jak ja kilka lat temu, który też chce dobrze dla swoich dzieci i który też będzie tego za jakiś czas żałował.\nNiestety negatywne konsekwencje klapsa zawsze wyjdą. Czasami po roku, czasami po pięciu latach, a czasami dopiero wtedy, gdy dziecko się wyprowadzi i nawet nie będzie dzwoniło, bo nigdy nie nauczyło się w rodzinnym domu szczerej rozmowy, gdyż za szczerą rozmowę można było oberwać.\nDlatego też piszę te słowa\nŻebyście nie musieli uczyć się na własnych błędach. Skorzystajcie z moich.\nNiech one się komuś przydadzą.\nSzczególnie że ja, w przeciwieństwie do wyżej wspomnianych „publicystów”, poza tym, że opieram się na badaniach dotyczących setek tysięcy dzieci, piszę też z własnego doświadczenia i z doświadczenia setek, jak nie tysięcy rodziców, z którymi kontaktowałem się w trakcie pisania tego bloga i którzy też radzą sobie bez klapsa, a ich dzieci mimo wszystko są dobrymi ludźmi. To nie jest łatwe, ale jest wykonalne.\nNie bicie, nie klaps, ani też nie wychowanie bezstresowe, tylko mądre wychowanie w szacunku do dziecka, które nie potrzebuje, aby go bić, gdy popełnia błędy, lecz potrzebuje dorosłego, który pomoże mu sobie z tymi błędami poradzić i który wytłumaczy mu dlaczego nie warto ich popełniać.\nI wierzcie, że gdybym mógł zrobić cokolwiek, aby cofnąć czas i dać sobie do przeczytania ten tekst albo chociaż porządnie sobą potrząsnąć, abym nigdy nie dał swoim dzieciom klapsa, to zrobiłbym to.\nNie bądźcie jak ja. Bądźcie mądrzejsi.\nPrawa do zdjęcia należą do Loren.\nPoniżej kilka artykułów, w których można zacząć poszukiwania odpowiedzi na pytanie od czego zacząć:\nNie próbuj kolejnej „techniki dyscyplinującej”, dopóki tego nie przeczytasz\nCzy da się wychować dzieci bez karania (i bez nagradzania)?\nczy dać klapsa daje klapsa jak dać klapsa klaps koniecznością klaps obowiązkiem klaps to przemoc\nKażdy z nas popełnia wiele błędów, ale nie każdy potrafi je zmienić, naprawić, a już nieliczni mają siłę, by o nich pisać. Dziękuję Ci za ten wpis, jesteś motywacją dla innych rodziców, którzy nie na wszystkich polach rodzicielstwa są z siebie zadowoleni.\nChyba nie ma rodziców idealnych, którzy byliby z siebie w pełni zadowoleni. Po prostu niektórzy ukrywają to lepiej, niż inni :)\nwPolityce to typowa gadzinówka propagandowa.\nNiestety boje się, że nie tylko tam takie teksty mogą się pojawić.\nDziękuję, bardzo się cieszę, że to napisałeś, jesteś dla mnie autorytetem i inspiracją. :)\nJa również dziękuję, za te wszystkie słowa.\nBlog ojcze…karmie mojego Kakaludka i chlipam sobie w poduszkę sama nie wiem czemu. Może nad tym jak odważny jest Twój syn? Nad tym, że ja też zawsze dostawałam za innych? Mimo, że byłam wzorcowym dzieckiem na pokaz – bo wszystko co robiło moje młodsze rodzeństwo, było przecież moja winą. A może płacze nad Tobą? Że dzwigasz w duszy taki ciężar? Że okazujesz się być mądrzejszym niż podejrzewalam? Podziwiam Twoja odwagę, że o tak trudnych sprawach umiesz mówić publicznie. Mam nadzieję, że niejeden tata z tego co napisałeś skorzysta i zrozumie…\nJak byłam w ciąży czytałam o tym aby nauczyć dziecko spać zostawiając je aby się wyplakało. Jakoś mi to nie pasowało. Na szczęscie trfiłam gdzieś na hasło „rodzicielstwo bliskości”. Przeczytałam książki Searsów i Agnieszki Stein wpisy na blogu mataja i hafiji. I ulżyło mi. Ulżyło, że można inaczej. Jak syn się urodził przekonałam się, że serce by mi pękło gdybym go miala zostawić płaczącego. Lektura ww pozycji dała mi wiedzę dzięki której rozumiem (przynajmniej tak mi się wydaje ) zachowanie malucha. Mam wiecej cierpliwości i nie wkurzam się, że płacze, że rzuca, że budzi się w nocy. Z Twojego bloga… Czytaj więcej »\nNajważniejsze jest to, aby mieć dostęp do odpowiedniej wiedzy. Na szczęście z czasem pojawia się coraz więcej takich pozycji na rynku, które mają szacunek do dziecka wypisany na każdej stronie.\nW artykule wykorzystałeś cytat z Jaspera Juula, właśnie czytam „Twoje kompetentne dziecko”. Poleciłbyś coś jeszcze oprócz Searsów, Juula i Stein?\nPolecam jeszcze m. in. Cohena „Rodzicielstwo przez zabawę” i Neufelda „Więź” (chociaż ta druga premierę będzie miała chyba dopiero w ten czwartek :).\nDzięki :) Może jakiś post o książkach na ten temat?\nSzykuję się do niego. Będzie trzeci rok w grudniu, jak zacząłem :D\nTeż byłam w podobnej sytuacji, mój pierwszy syn był idealny, cichy, grzeczny i spokojny. Córka jako druga pokazywała foszki, ale udawało się z nich szybko wybrnąć. Jednak gdy pojawił się trzeci..mój najmłodszy syn to dwoje starszych zaczęło walczyć o moją uwagę, bili się całymi dniami o byle pierdułkę…np. kto pierwszy usiadł przy stole, te ich potyczki trwające wiele godzin bardzo mnie męczyły, z dnia na dzień stawałam się coraz bardziej sfrustrowana aż niestety doszło do tego że zaczęłam dawać starszym pociechom klapsy. Wiedziałam w głębi serca że to nie jest rozwiązanie, że wyrządzam im tym „klapsikiem” krzywdę. Nie biłam tak… Czytaj więcej »\nDzieci potrafią nauczyć nas życia znacznie lepiej, niż niejeden dorosły. Dobrze, że je mamy…\nSpoko Panie Kamilu, też jestem wkurwiony na tych debili…\nNaprawdę liczę, że szczególnie ten pierwszy zostanie pociągnięty do odpowiedzialności.\nTen drugi nie jest lepszy :)\nJak pierwszy syn był mały to próbowaliśmy go ‚uczyc’ zasypiac samemu. Metoda na wyplakanie. Nie wiem kto bardziej plakal- on czy ja. Po kilku nieudanych próbach stwierdziłam że coś jest nie tak, że nie może tak być, że ci wszyscy specjaliści (tak popularna super niania…) się mylą, że ja tego swojemu dziecku nie zrobię. Wychowywalam przytulajac, choc czasami wychodząc z siebie i krzycząc. Ale z każdym takim zachowaniem wiedziałam czego nie chce. Dopiero później trafiłam na rodzicielstwo bliskości i stwierdziłam, że to jest to o co walczę, że takim rodzicem chce być. Klapsa nigdy nie dałam, choc nie raz chciałam… Czytaj więcej »\nZ tą metodą też się spotkałem też w nią wierzyłem i też na szczęście nauczyłem się jej nie stosować. Dlatego też staram się o tym pisać. Bo wiem, że to nie jest kwestia złej woli rodziców, ale bardzo często braku wiedzy. Tego nie uczy się w szkole, ani nie uczą nas tego rodzice, a jeśli nas uczą, to zwykle jest to wiedza bazująca na przesądach i niesprawdzonych informacjach, która nijak ma się do tego, aby wychować zdrowe i szczęśliwe dziecko.\nPowinien Pan przypiąć ten post, żeby od razu każdy go przeczytał. Uważam, że otwarte pisanie o tym, że sam był Pan zwolennikiem klapsów, a potem się to zmieniło, bardziej przekona innych. U mnie też ta zmiana nastąpiła, na szczęście szybko, a wpisy z tego bloga mi w tym pomogły i za to Panu dziękuję. Klapsy to jedno, a podejście do dziecka, rozmowa to drugie i za to też Panu dziękuję. Sam widzę jaka jest różnica jak więcej z synem rozmawiam, a mniej krzyczę. Nie zawsze mi sie to udaje, ale jestem tylko człowiekiem.\nDlatego też ostatecznie zdecydowałem się go opublikować. Bo badania naukowe to jedno, a życie to drugie i czasami prawdziwa historia zadziała dużo lepiej na tych, którzy się zastanawiają. Oby tak właśnie było. Tym bardziej cieszę się, że moje poprzednie wpisy już niektórym pomogły.\nPanie Kamilu .. najlepszy jest to wpis jaki dotąd czytałam u pana. Chylę czoła za odwagę. Mądry i trafiający w punkt wpis. Tak, ja też jestem wk#####wiona. Ja osobiście prowadzę krucjatę pod tytułem .. nie biję moich dzieci. Na razie z racji młodszej petardy jest 1:0 dla tych co lubią klapsy.. ale ja wierzę, ze pewnego dnia wygram. PRZYZNAM BEZ BICIA moja ręka służy do głaskania i przytulania synów.\nDziękuję, cieszę się, że tak go odbierasz i że też wyznajesz podobne zasady.\nPodziwiam za to wyznanie. Ale jeżeli do kogoś dotrze i choć jedno dziecko dzięki niemu nie dostanie klapsa, to warto było.\nTaka jest myśl przewodnia.\nJesteśmy tylko ludźmi, mamy prawo popełniać błędy, dobrze że dochodzi do refleksji i zmieniamy postępowanie. Wielki szacunek dla Ciebie, że potrafisz o tym pisać. Mnie się zdarzyło dać dziecku klapsa trzy razy, zawsze gdy to co robił było bardzo niebezpieczne. Przemoc rodzi przemoc, więc w momencie gdy dziecko zaczęło mi oddawać przyszła refleksja. Wstydzę się nawet tych trzech klapsów i głośno dzisiaj krzyczę: klapsom NIE…..\nZgadzam się. Moje dzieci się mnie nie boją, czasami krzyknę, powiem dosadnie, widzą mój gniew, ale rozumieją, strach nie przyćmiewa im problemu, z którym się mierzymy… wspólnie, bez przemocy…\nbardzo ale to bardzo wartościowy tekst! Dzięki zaraz go udostępnię na moich stronkach\nByłam bita (bo od klapsów przeszło z czasem do pasa) w dzieciństwie niejeden raz… Nic gorszego chyba nie można zrobić swojemu dziecku. Nie mogłam pokazywać żadnych emocji, bo istniało ryzyko, że nie spodobają się rodzicom. To strasznie bolesne wspomnienia, których nie da się wymazać z pamięci. Tłumaczenie, że jeden lekki klaps nie zaszkodzi jest po prostu chore.. Dziecko ma mieć rodziców a nie treserów. Dziękuję za ten tekst, oby jak najwięcej osób zrozumiało swój błąd jak Pan.\nMoj syn tez dostał kilka klapsów , pare razy ( moze nawet wiecej niz pare ) szarpnelam nim agresywnie …. I bardzo , bardzo mi wstyd ! I zawsze go przepraszałam …. Bo ja nie robię tego, bo mysle, ze tak jest dobrze …. Ja doskonale wiem i rozumiem jak zła jest przemoc fizyczna … Ja robię to z bezsilności ! Kiedy nerwy puszczają i nie umiem zapanować nad sobą , automatycznie powtarzam schematy ze swojego dzieciństwa … I wiem, ze to słabe wytłumaczenie i jeszcze bardziej siebie takiej nie lubie …. I pracuje nad tym, by nigdy wiecej tego… Czytaj więcej »\nWarto pamiętać, że jeśli my się powstrzymamy i uda nam się w tym wytrwać, to nasze dzieci powstrzymywać się nie będą musiały. To mnie zawsze dodatkowo motywuje.\nDziękuje za wpis i bardzo go doceniam. Ja jestem krytykowana za brak przemocy w stosunku do mojego dziecka. Nie lubię określenia „tradycyjne wychowanie” tylko po to żeby usprawiedliwić przemoc i własną bezradność. Jest czasami trudno, ale wiem, że to moja inwestycja w przyszłość i w nasze kontakty kiedy będzie nastolatkiem a później dorosłym człowiekiem.\nOdchodzimy od większości rzeczy, które robiło się kiedyś, bo świat idzie naprzód. Szkoda, że w imię źle rozumianej tradycji, niektórzy próbują z tym walczyć. Niestety o ile zapinanie pasów stało się obowiązkiem o tyle m. in. za klapsami dalej murem stoi wielu ludzi.\nJa potrafiłam dostać za swojego brata „bo on jest młodszy, ja powinnam być mądrzejsza”.. tyle, że u nas był pas albo kabel… moja matka nigdy ze mna nie rozmawiala i nie probowala zrozumiec pewnych zachowan. Ojciec teznczesto wynierzal kare na polecenie matki. Nie chce zeby moje dzieci, jak ja w nerwach i z lzami bezsilnosci wynosily sie z domu. Pol roku nie odzywalam sie do rodzicow. Od 10 lat mieszkam w Irlandii. Do rodzinnego domu wracam.rzadko i niechetnie. Matka do dzis nie rozumie dlaczego nie ma ze mna dobrego kontaktu… a jest pedagogiem! Ojciec dopieo jakis czas temu przyznal ze… Czytaj więcej »\nNaprawienie takiej relacji, po takim czasie bywa bardzo często niezwykle trudne. Ważne, że chociaż ojciec się stara i wyciągnął rękę, bo takie zasklepienie ran z przeszłości może pomóc nam z ruszeniem naprzód.\nNie jest do końca prawdą, że klapsy nie przynoszą żadnego „pożytku”, czy jak to nazwać. Gdyby nie przynosiły, to by już wyginęły. Pożytki dają dwa: po pierwsze rozładowują w pewnym stopniu frustrację rodzica poprzez upust agresji. Po drugie, dają pewne poczucie satysfakcji, bo rodzic już nie musi sobie wyrzucać „i nic nie zrobiłem…”. Zrobił! A jakże! Aż zahuczało. Żałośni muszą być ludzie, którzy świadomie wybierają ten rodzaj satysfakcji i dorabiają do niego ideologię. Na szczęście coraz więcej z nas, rodziców, zawraca z tej drogi.\nCo ciekawe, badania potwierdziły, że klapsy mają też szkodliwe działanie… na rodziców. W sensie, że są bardziej sfrustrowani, mniej empatyczni itp. Nieszczególnie mnie to dziwi…\nKiedyś na temat klapsów i bicia – nie-bicia użyłem takiego argumentu. „Czyli jak rozumiem jak będziesz stary, otępiały i nie będziesz za wiele rozumiał z tego co się wokół ciebie dzieje. Wyjdziesz z domu, zgubisz się i rodzina cię będzie szukać. W końcu cię znajdą i mają zacząć cię bić żebyś zapamiętał, że tak się nie robi?”. Mój rozmówca się zapowietrzył i stwierdził „nie tak się nie robi, ale względem dzieci to ma charakter wychowawczy”. Dalej dyskusji nie ciągnąłem…\nŚwietny argument, że też o tym wcześniej nie pomyślałem! Ja często powołuję się na obcokrajowca, który jest w nowym kraju i nie wszystko rozumie, ale to jest chyba jeszcze trafniejsze porównanie.\nUwielbiam Pana blog. Rowniez uwazam ze klaps nie jest dobra metoda wychowawcza.. A szacun dla Pana za tak osobiste wyznania, i przyznanie się do błędu..\nMam 40 i byłem dzieckiem, które parę razy w skórę od mamy dostało. A że moja mama wyznawała zasadę, że klepanie po tyłku tylko dziecko rozwydrza, to klaps-nonsesn jest niewychowawczy. Dlatego brała przedłużacz i lała w goły tyłek. Co ciekawe, jeszcze do niedawna byłem przekonany, że nie zaszkodziło mi to wcale, skoro wiedziałem, za co dostałem. Zanim urodził się mój syn i kilka lat po tym przekonany byłem, że uzasadnione i rozsądnie dawkowane lanie ma zbawienny wpływ na proces wychowawczy. Aż któregoś dnia, wściekły na kolejne potknięcie juniora, zobaczyłem przerażenie w jego małych oczkach, gdy spodziewał się kolejnej kary. Od… Czytaj więcej »\nNam jest o tyle trudniej, bo to wynieśliśmy z domu. Dlatego też pociesza mnie myśl, że jak tylko damy radę, to nasze dzieci nie będą musiały przez to przechodzić i walczyć z własnymi instynktami, gdy na świecie pojawią się ich dzieci.\nNiestety spotkałem też niedawno osobę, która lała swoje dzieci kablem. Do dzisiaj uważa, że dobrze zrobiła i że jej dzieci są jej za to wdzięczne…\nMyślę, że każdy nienawidzi się za tą chwilę w której chce wyładować swoją złość i frustrację na swoim dziecku, Dziękuje za ten tekst, choć myślę, że ty najbardziej możesz być wdzięczny samemu sobie za tą lekcję. Teraz kiedy czasem w nerwach nie radzę sobie ze swoim dzieckiem bo nie czegoś tam czy innego po prostu jest mi smutno. Nerwy uciekają w inny sposób, poprzez jazdę autem, ćwiczenia, sport.\nDziękuję za Twoje słowa. Jest kilka moich zachowań, które żałuję że postąpiłem tak a nie inaczej. I nie chcę ich zapomnieć, bo pomagają mi one w postępowaniu lepiej. A niejaką ulgą jest świadomość, że nie tylko ja „nie jestem idealny” – choć moje dzieci twierdzą, że idealny jestem :)\nWitam!! A ja bardzo nie lubię i chyba większość rodziców wypowiedzi osób na temat wychowania osób nie posiadających dzieci… no rzesz… są najmądrzejsi (mam taką szwagierkę – już jej nie raz powiedziałam, żeby urodziła sobie dzieci i się nimi zajęła!) jak Ci faceci mogą zabierać głos na temat wychowania nie mając o tym pojęcia to ja nie rozumiem!!! i to jeszcze o biciu!! O klapsach bardzo się cieszę, że piszesz dużo i często, bo przypominasz wszystkim i tłumaczysz!! ja już się stosuję, ale mężowi tłumacze i tłumacze i nie wychodzi… i jeszcze uważa, że ma dobry kontakt z córką… a… Czytaj więcej »\nOpublikowanie tego wpisu na pewno wymagało od Ciebie odwagi. Ale co jest najważniejsze w opisanej sytuacji to to, że potrafiłeś się zatrzymać i zastanowić, że nie reagowałeś w złości na zasadzie „ja ci pokażę kto tu rządzi”. Najważniejsze jest to, że zacząłeś działać w nowy sposób i że robisz naprawdę kawał dobrej roboty, otwierając oczy innym rodzicom. I za to Cię podziwiam.\nA ja utknęłam – dziecko uparcie nie chce się ubrać a zaraz mamy wychodzić. Na moje pytanie „dlaczego” słyszę ” bo mi się nie chce”. Szlag jasny trafia. Jak rozwiązujecie takie sytuacje? :P\nU mnie to norma. Przeważnie kończy się awanturą i wiem, że to źle. Są sytuacje czasami bez wyjścia, kiedy bezradność wobec zachowania dziecka przekracza moje granice. Czasem sytuacja wymyka się z pod kontroli i zdarza mi się powiedzieć coś, co sprawia, że moje dziecko na moich oczach rozsypuje na kawałeczki. Cały jego świat, którego filarami są rodzice, nagle się chwieje. Najważniejsza osoba w życiu (rodzic) potrafi najbardziej zranić. Nie koniecznie bijąc. Wystarczy powiedzieć „to przez ciebie się zawsze spóźniam” albo „jesteś okropny”. To potrafi podciąć skrzydełka momentalnie, choć często rozwiązuje problem. Pytanie tylko czy warto? Moim zdaniem nie.\nGdy u nas pojawił się taki problem najlepszym rozwiązaniem okazało się budzenie dziecka 15 minut wcześniej. Dalej jego czynności zajmowały tyle samo czasu, ale już nie było nerwów, bo nie było pośpiechu.\nJa jestem przykładem dziecka wychowanego na niegroźnych klapsach. I niby wszystko ok. Wyrosłam na użytecznego społecznie człowieka, miłego, uczynnego, radzącego sobie w trudnych sytuacjach. I co z tego, że w dzieciństwie ja i moje siostry byłyśmy grzecznymi dziewczynkami, pomagającymi w obowiązkach domowych, przynoszącymi ze szkoły same piątki? Teraz mam świadomość, że nigdy nie robiłyśmy tego dla siebie, a po to, żeby zadowolić rodziców. Klapsy może nawet nie zdarzały się często, ale dyscyplina i poczucie niepodważalności zdania rodziców, podporządkowanie bezwarunkowe mają ogromne skutki dla mojego, dorosłego życia. Dziś wiem, że mój brak wiary we własne umiejętności, brak poczucia własnej wartości, skrępowanie… Czytaj więcej »\nKurde, jakbyś opisała moją sytuację… Bardzo zdenerwował mnie ten tekst i totalna ignorancja publicysty, o którym miałam dobre zdanie. Oprócz obrony bicia dzieci wkurzyły mnie jeszcze twierdzenia, że jak jesteś przeciwko klapsom, to jesteś”lewakiem”!!!!! >:-(\nW tej gazecie chyba wszyscy o odmiennych poglądach są lewakami.\nDokładnie tak jest. Klaps jest łatwym rozwiązaniem, niż tłumaczenie i bycie przy dziecku. Jednak w perspektywie czasu, to właśnie tłumaczenia procentują pozytywnym zachowaniem, a przy klapsie nigdy nie wiesz co akurat zrobi twoje dziecko, które nigdy nie zrozumiało w pełni dlaczego ma się zachowywać tak czy inaczej.\nJest jeszcze jeden aspekt takiego wychowania. Przyjmując rozwiązania siłowe w stosunkach miedzy rodzicem, a dzieckiem raczej nikt nie bierze pod uwagę, że w pewnym momencie przewaga siły znajdzie się po stronie przeciwnej. Dzieci dorastają i stają się fizycznie silniejsze od rodziców. I co wtedy?\nwtedy mamy wersję „Ballady o Januszku”…\nJestem mamą trzy-letniej kochanej gwiazdki. Przyznaję się że zdarzało mi się dać jej klapsa w sytuacji gdzie nie widziałam innego wyjścia. Do czasu aż moja mała po klapsie spojrzała się na mnie wzrokiem pełnym przerażenia i schowała się za fotelem z płaczem. Dopiero wtedy zrozumiałam jaką krzywdę jej wyrządziłam i do dzisiaj mam wyrzuty sumienia. Od tamtej pory ani razu klapsa ode mnie nie dostała, staram się też ograniczyć krzyczeć na nią do minimum (nie zawsze to wychodzi, przyznaję). Dzięki temu lepiej się bawimy, mała nie boi się mnie jak coś popsuje albo nabałagani. Podziwiam Pana za odwagę publicznie przyznać… Czytaj więcej »\nSzacunek za ten wpis – dodaje siły i uświadamia, że nie jesteśmy sami z takim problemem. Jest też świetnym drogowskazem, że nie zawsze to co pozornie łatwe jest tym właściwym szlakiem.\ngratuluję tekstu. Ale nie wychowujesz przecież dzieci sam, co na to żona? Nie miała odwagi/chęci Ci wytłumaczyć że tak nie wolno? Popierała taką metodę wychowawczą? Moja mama do teraz się obwinia, że nie postawiła się mojemu tacie jak bił mojego starszego brata, znalazła w sobie odwagę dopiero przy mnie…. Mój brat jest zwolennikiem klapsów (wiec dobrze ze nie ma dzieci:), ja zupełnie odwrotnie.\nŻona nigdy nie stosowała klapsa i była raczej przeciwna, ale też pewności nie miała czy aby na pewno nie jest on konieczny. Niemniej jej postawa też dodatkowo zasiała w mojej ziarno niepewności co do tej metody i pomogła mi się z niej wyrwać.\nOd dawna staram się nie dawać klapsów dzieciom mimo iż sama dostawałam i to nie klapsy. Jednak święta nie jestem. Szybko jednak zroumiałam, czemu nie przynosi skutku klaps, gdy mój niespełna dwulatek dawał mi klapsa albo chciał dać póroczniakowi. Stwierdziłam, coś tu nie gra, nie działa. Mi często pomagają słowa wypowiedzine głosno, zachowujesz się tak brzydko, jestem na ciiebie zła , że mam ochotę dać ci klapsa. Pomagaja mi jak i synowi, bo wie że właśnie przekroczył granice. W macierzyństwie cały czas się uczymy, szukając właściwych dróg i rozwiązań. Musisz mieć odwagę , że publicznie wyznałeś co i jak. Super… Czytaj więcej »\nBędę tutaj bardzo niepopularny, wrzucając łyżkę dziegciu do tej wielkiej beczki miodu. Żeby było jasne, jestem ojcem, nie teoretykiem. Mam wrażenie, że w wielu komentarzach mieszają się pewne rzeczy. Rozróżnijmy karnego klapsa, wytłumaczonego: co, za co, dlaczego – od tortur, o jakich wy piszecie, typu lanie pasem, kablem, w złości i nerwach etc. Oczywiście, że klaps jest dobrą metodą wychowawczą, do określonego wieku, w określonych sytuacjach. Moja córka niewiele razy w życiu dostała w tyłek ode mnie. Ale chcecie coś ciekawszego przeczytać? Otóż zdarzyło się, że miała możliwość sama(!) wybierać karę, pomiędzy np. szlabanem na bajki a klapsami – i… Czytaj więcej »\nAle czemu mamy hejtować? Nic też w tym niezwykłego, że dziecko wybrało klapsa, bo to jest dla niego chwilowe cierpienie, wobec dłuższego, jakim byłby szlaban na bajki. Nie jestem zaskoczony. To jednak nie powoduje w jakikolwiek sposób, że klaps jest dobry – jest po prostu kolejną metodą do zmuszenia dziecka do naszej woli, do podporządkowania się, do łamania go, wbrew jego woli. Dokładnie tak samo jak szlaban na bajki. To są metody, które stosuje się wtedy, gdy nie potrafimy dziecku inaczej wytłumaczyć, dlaczego niektóre rzeczy powinno się robić, a innych nie powinno i nie mamy z nim na tyle silnej… Czytaj więcej »\n„(…) jest po prostu kolejną metodą do zmuszenia dziecka do naszej woli, do\npodporządkowania się, do łamania go, wbrew jego woli. Dokładnie tak samo\njak szlaban na bajki.” → skoro tak, to jaka w ogóle różnica w tych karach? Skoro inne mają takie samo zadanie, czyli skłonić dziecko do postępowania zgodnie z naszą wolą? Chyba, że jesteś całkowicie przeciwnikiem jakichkolwiek form karania?\nJa nie karam. Ale i nie nagradzam. Nigdy nie mówię do dziecka „jak zrobisz coś, to ja wtedy ci coś dam. Zawsze staram się pokazywać konsekwencje pewnych zachowań, ale nie w postaci kary. Mój syn wie, że np jak uderzy kolegę, zabierze mu zabawkę, celowo sprawi przykrość, to kolega nie będzie uważał go za kogoś z kim warto się bawić. Ze jeżeli będzie biegał po domu w butach, to będzie musiał posprzątać. Jeśli kogoś (np. mnie) uderzy to będzie mnie bolało. Jak nie pójdzie się już myć, to nie będzie czasy na poczytanie książki, bo będzie już późno i ja… Czytaj więcej »\nKara powoduje, że więź między rodzicem i dzieckiem się nadwyręża. Im więcej kar (czy też nagród, dawanych w formie przekupstwa za posłuszeństwo), tym bardziej nadwyrężona więź, a to z kolei prowadzi do coraz większego nieposłuszeństwa. Jeśli dziecko nie robi tego co chcemy to jest tak z trzech powodów: 1. Nie wie, że tak nie wolno – wówczas należy wytłumaczyć. 2. Nie jest dość dojrzałe – wówczas kary są bez sensu, bo równie dobrze można by karać 6 miesięczne dziecko za to, że nie chodzi. 3. Nie chce tego zrobić – oczywiście kara sprawi, że dziecko zostanie zmuszone do wykonania polecenia.… Czytaj więcej »\nZgadzam się całkowicie. Nasz syn długo cierpiał, że nie chodzi do kąta. 2 lata spędził w RZ gdzie za karę miał stać w kącie. U nas nie mógł zrozumieć, że trzeba ponieść konsekwencje swoich działań (te naturalne konsekwencje) i zmierzyć się z tym co się zrobiło. Cały czas fantazjował o pójściu do kąta. To łatwiejsze. Kara odfajkowana i tyle… Ale czy to by go czegoś uczyło, mimo, że sam tak chciał? Moim zdaniem – nie! To na rodzicach spoczywa brzemię kary dla dziecka (jeśli się na nią decydują), a nie na dziecku. Nie lepiej uwolnić się od tego całkowcie?\nBrawo za odwagę! Ja sama moich dzieci nie biję choć czasami jestem u kresu wytrzymałości i wtedy sobie przypominam taq złość i gorycz do taty, który stosował klapsy jako metodę zaprowadzenia porządku. Nigdy tego moim dzieciom nie zrobię!!!\nCzytam Cię bardzo często od kilku miesięcy, odkąd dowiedziałam się, że sami z partnerem będziemy mieli dziecko, ale przede wszystkim uważnie czytam każdy post, który mówi dlaczego nie warto bić i żaden klaps nie jest metodą wychowawczą, ale dopiero dzisiaj zdecydowałam, że ja też dołożę swoje trzy grosze. Może nie przykładałabym tak wagi do tego i skupiła się bardziej na poszukiwaniu ubranek dla synka, skręcaniu łożeczka, po prostu wiciu gniazda, gdyby nie fakt, że doskonale wiem, czym jest ten strach i jak smakuje, do dziś pamiętam, jak bardzo bolą razy pasem i jak bardzo żałowałam, że nikt nigdy nie kazał… Czytaj więcej »\nTo prawda. Przemoc psychiczna zostawia takie same ślady, jak przemoc fizyczna, tylko te pierwsze są niewidoczne gołym okiem. Chyba, że wiemy na co patrzeć. Niemniej krzywdzą i ranią tak samo i tak samo ciężko sobie z nimi poradzić, gdy się pojawiają i tak samo ciężko jest się z nich otrząsnąć i z nimi pogodzić, gdyż już przestaną się pojawiać.\nNigdy nie piszę tu komentarzy, ale przyznam że kiedy przeczytałam ten zalałam się łzami. Gardzę ludźmi którzy potrafią doprowadzić drugiego człowieka do takiego stanu psychicznego. Cieszę się że udało się stworzyć związek z partnerem to świadczy o ogromnie pracy jaki na to poświęciłas. Tak trzymaj!\nSkąd ja to znam. Ojciec wychowywał przez bicie czym popadnie, w oczach matki byłam nikim , zawsze były te lepsze ode mnie , ładniejsze, grzeczniejsze dobrze się uczące. Nigdy nic dobrego o sobie nie usłyszałam z jej ust. Czasami łapię się na tym że sama popelniam te błędy co ona chociaż tak bardzo się staram bo kocham moje dzieci. Trudno wyplenić coś co było mi wpajane przez tyle lat i na co było ogólne przyzwolenie społeczne.\nDziękuję Ci za ten komentarz. Rozumiem Cię.\nZaczęłam niedawno czytać bloga od A do Z. Mi akurat nie zdarzyło się uderzyć ani jednego dziecka, ale mam problemy z moją „nerwowością” niestety. Jestem niewyspana,zmęczona i od 3 lat (od narodzin drugiego synka) na skraju wyczerpania…. i od narodzin 3-go synka (9 miesięcy temu) czuję, że z tego skraju spadam ;) i właśnie….. za często krzyczę, może nie tyle wrzeszczę ale podnoszę głos, ja ogólnie mam donośny głos,więc każde podniesienie głosu to tak jakby krzyk. Denerwuję się zbyt szybko i czasem o pierdoły. I najbardziej obrywa mój najstarszy syn (7 lat), z racji, że wszędzie wlezie, buzia się nie… Czytaj więcej »\nNajstarsze dzieci mają najgorzej, bo najwięcej się od nich wymaga. Nie ma znaczenia czy mają 6, 8 czy 12 lat – zawsze im właśnie obrywa się najwięcej. Dlatego warto spojrzeć na to najstarsze, nie jako na najdojrzalsze, które „już przecież powinno wiedzieć lepiej”, lecz jako na dziecko, które jednak dalej jest dzieckiem :)\nZnajomy wyrazil zdanie ze tekst wg niego jest tekstem psychologa teoretyka a nie ojca . . Co ty na to? Pytam bo trwa dyskusja\nZnaczy mam udowodnić, że jestem ojcem trójki dzieci? Prowadząc od czterech lat bloga na ten temat? Czy raczej chodzi o to, że to nie ja go napisałem? Bo jest on w pełni autorski i przeze mnie spisany :)\nO to mi chodziło raczej o argument dla znajomego że tekst Nie jest zamówiony\nOk, źle zrozumiałem :) Tylko na co dokładnie mam przygotować argumenty? Na to czym się kończy klaps? W takim razie podsyłam dwa teksty:\nZnakomity artykuł, dzięki, że się tym z nami podzieliłeś. Nigdy nie uderzę swojego dziecka, gdy już je będę miał :-). A też byłem kiedyś zwolennikiem klapsów, bo sam takie dostawałem. Dzięki za lekcję!\nDziękuję za wpis i zdaję sobie sprawę, że dokładam się tu do rzewnych opowieści pt. Byłem niedobry/a, ale teraz to już sam miód”.\nChciałam powiedzieć rodzicom, którzy Cię czytają:\nSą osoby wychowane „na zimno”, karane „na zimno”. Te osoby miewają później dzieci. Ich ambiwalencja uczuciowa i wychowawcza to koszmar i tragedia. Dla nich samych i dla ich potomstwa. Czasem pomaga terapia, czasem uważny u mądry współmałżonek. A czasem nie. I wtedy zdarza się tak, ze trzeba się z dzieckiem rozstać na jakiś czas, żeby go nie krzywdzić. A potem trzeba zacząć od nowa.\nNiestety czasami takie wychowanie zbiera największe żniwo dopiero wtedy, gdy sami bierzemy się za wychowanie naszych dzieci. I tak ten wzór przechodzi z pokolenia na pokolenie.\nZ mieszanymi uczuciami czytałam ten tekst: od podziwu za odwagę, przez złość, że jak to – autorytet wychowawczy wielu rodziców bił swoje dzieci? – aż do wdzięczności za zmianę nastawienia i promowanie nieagresywnych metod wychowawczych. Te ostatnie są mi szczególnie bliskie, więc cierpliwości – i Tobie Kamilu, i sobie, bo wiadomo, że najukochańsze dzieci potrafią najbardziej wyprowadzić z równowagi… :)\nCierpliwości to z chęcią nabyłbym w ilościach hurtowych, tak na wszelki wypadek :)\nTo daj znak, jak namierzysz, gdzie ją nabyć :)\nZosia jest z nami 2,5 roku. Dwa razy dostała klapsa i dwa razy uznaję to za swoją osobistą porażkę. Chociaż zapewne ona tego już nie pamięta, ja pamiętam i nie zamierzam zapomnieć, ku przestrodze dla siebie samej.\nCzęsto zaglądam na Twojego bloga, nie jesteś dla mnie alfą i omegą w kwestii wychowywania dzieci, bo przecież ja też jestem ojcem i POWINIENEM to wiedzieć. Niestety jednak nie wiem. Po tym wpisie nie mogłem długo zasnąć, a kiedy wstałem to wstałem z mocnym postanowieniem poprawy relacji z synkiem(4 latka). Do niedawna byłem tatuniem, tatuńciem ale pojawiła się siostrzyczka i już jest „nie będę cię sluchał”. Wiem co zrobić ale nie wiem czy wytrwać.\nBardzo na tak.. nie tylko dla tego tekstu ale i całego bloga :)\nDziękuję z całego serca za ten wpis!!! (Ps. Czy mógłby mnie Pan odblokować na facebooku? Dostałam kiedyś bana za jakąś pierdółkę i nawet nie mogłam teraz na fb podziękować za ten wpis, który tak mnie poruszył! :) ) Pozdrawiam serdecznie.\nBan zdjęty :)\nBardzo mi się podoba ten tekst. Z pewnością kosztowało Ciebie wiele, aby publicznie się napiętnować i przyznać do popełnionego błędu. Ja nie bije, nie wymierzam klapsów. Jestem ich absolutnym wrogiem. Sam w dzieciństwie poznałem co to ból. Bez patrzenia potrafiłem rozpoznać którym paskiem obrywam, dlatego wiem że przemoc nie jest metodą wychowawczą. Szkoda że w internecie, na przykład na fejsbuczku jest więcej kampani przeciwko przemocy wobec zwierząt (która też jest zła), niż wobec dzieci. Dziękuję że mogłem się wypowiedzieć.\nZ tymi kampaniami chyba rzeczywiście tak jest. Celne, acz nieco niepokojące spostrzeżenie.\nWazne jest, ze zmieniles nastawienie. Ja nigdy klapsa nikomu nie dałam niestety zdarza mi sie stracić panowanie nad sobą i wtedy krzyczę. Potem wyrzuty sumienia, samobiczowanie, kac moralny, że darłam japę jakby to miało efekt przynieść. Rodzicielstwo jest bardzo trudne.\nSzczególnie, że nikt nas tego nigdy nie nauczył…\nJa trochę o klapsie z innej strony. Mój 3 latek dostawał kiedy miał jakieś 1,5 roku klapsy za drobnostki. Jak się okazało mamy dziecko które w ogóle nie regowalo na klapsa. Ani płaczem, ani smutkiem, nic. Klaps umarł śmiercią naturalną tak szybko jak się pojawił a My byliśmy zmuszeni jakby szukać innych rozwiązań. Znaleźliśmy , a klaps już nigdy nie wróci do naszego domu.\nTo chyba pierwszy raz kiedy się z tym spotykam, ale z drugiej strony pozostaje się cieszyć, że też znaleźliście inną drogę.\nChyba kazdy z nas kiedys dostal nie tylko klapsa a pozadne lanie paskiem reka a i jakims kablem czy ruzga tez mi sie obrywalo sam kiedy stanolem w obronie brata oberwalem podwójnie choc wiedzialem wtedy ze akurat w tej sprawie nalezalo mu sie lanie to widzialem w jakim stanie zlosci byl moj ojciec i wiedzialem ze skoro jestem wiekszy wiecej wytrzymam choc bylo mi przykro ze oberwalem sam szukałem usprawiedliwienia zachowania taty jego praca zwiazana byla z duzym stresem przemęczenie i chyba czasami bylo tego za duzo i w pewnym momencie wyladowywal zlosc nie mowie ze na nas ale czasami… Czytaj więcej »\nFajny tekst. Mnie bito i bić nie chcę. Nie chcę takiej traumy dla moich dzieci. I poczucia nienawiści do rodziców. Mama mówi że nie pamięta, że nie biła. Wydaje mi się że nie chce pamiętać. Wybaczyłam dla siebie samej. Ale pamiętam i nigdy nie zapomnę.\npięknie napisane! dziękuję! wszystko racja….


Jak udoskonalić język angielski? - Blog4Men.pl\nJak udoskonalić język angielski?\nNauka języka angielskiego zdecydowanie nie kończy się na osiągnięciu zaawansowanego poziomu. Szkoły w Polsce, chociaż posiadają bardzo dobry system edukacji, nie oferują możliwości udoskonalenia posługiwania się językiem obcym do perfekcji. Aby wejść na wyższy poziom, należy skorzystać z metod, które udoskonalą tę umiejętność, wypełniając możliwe braki w wiedzy.\nAby udoskonalić swój język angielski, można posłużyć się wieloma sposobami, które pozwolą na zdobycie wiedzy bardziej specjalistycznej. Warto zaznaczyć, że oprócz pospolitego języka angielskiego, który spotkać można w sytuacjach codziennych, istnieje wiele rodzajów slangu, oficjalny język urzędowy oraz bardzo bogaty słownik synonimów. Wiele idiomów oraz słów nie jest uczonych w szkołach polskich, a jednak okazyjnie można się na nie natknąć, rozmawiając z mieszkańcami Anglii, czytając książkę lub oglądając film po angielsku.\nDobrą metodą poszerzenia wiedzy jest nawiązanie zagranicznych znajomości. Rozmowa z rodowitymi Anglikami pozwoli na poszerzenie zasobu słów i naukę instynktownego korzystania z języka. Inną metodą jest pisanie opowiadań, co zmusza wręcz do wyszukiwania nowych słów i metod ekspresji.\nSkorzystanie z płatnych kursów\nOprócz darmowych sposobów można również skorzystać z płatnych kursów. Nauka języka angielskiego Częstochowa http://tarkowski.edu.pl/ to doskonały przykład, gdzie możliwe jest nabycie wiedzy specjalistycznej. Język ze świata biznesu zawiera terminy, których nie spotka się na zajęciach w szkole. Nie możemy zapominać o tym, że posługiwanie się zaawansowanym językiem jest w szczególności istotne dla osób, które zamierzają podjąć pracę za granicą. Pracodawcy zdecydowanie zwrócą uwagę na umiejętności komunikacji swoich pracowników, a wysoki poziom opanowania języka angielskiego może być kluczowym elementem, decydującym o potencjalnym awansie.\nPłatne kursy to oczywiście koszt, jednakże korzyści płynące z tego typu inwestycji zdecydowanie są warte wydanych pieniędzy.\nKto w dzisiejszych czasach nosi zegarki?\nMogłoby się wydawać, że zegarek na rękę to przeżytek. Przecież większość z nas sprawdza godzinę w telefonie komórkowym. Jednak jakbyśmy...\nPeniStim- nowe doznanie dla mężczyzn!\nGotówka za zużyty katalizator czy to możliwe? Odwiedź skup katalizatorów i sprawdź cennik!\nPanele winylowe w kuchni – czy to dobre rozwiązanie?\nTych błędów stylizacyjnych unikaj, nosząc męskie joggery


• jes i spik rili gut inglisz - niepowtarzalne bluzki\nart-Madam.plubraniabluzkijes i spik rili gut inglisz, nietoperz\nRuda klara - Nietoperz bluzki\njes i spik rili gut inglisz\nnietoperz szare bluzki\nkoszulka w uniwersalnym rozmiarze, z tyłu dłuższa, dekolt łódka, bawełna doskonałej jakości, sito wykonywane przez firmę drukującą dla Big Stara, wszystko cacuszko-polecam-prac w 40stopniach. Termin realizacji zamówienia to 1-2 dni.\nRuda Klara - jes i spik rili gut inglisz Super koszulka, ekspresowa przesyłka.\n• ręcznie zrobione niepowtarzalne bluzki • ubrania - bluzki • ręcznie zrobione ruda klara •\nBluzka skrzydła black angel 3 4.159,00 zł Bluzka z krótkim rękawem, blu144 zielony.119,00 zł\nKamizela asymetryczna z dzianiny. Bluzki handmade Oryginalna, asymetryczna kamizela wykonana z wysokiej jakości przędzy, szarym, granatowym100,00 zł darmowa dostawaBluzka dubravka.150,00 zł\nUtaplana po pachy za pomoca kiełbachy u1. Bluzki handmade Bluzka ręcznie farbowana, rozmiar 40, pacha - pacha 48cm, pas 38cm, zapinana z boku na zamek, polecam29,00 zł Bluzka bawełniana ręcznie farbowana rozmiar m.12,00 zł\nBluzka t shirt rozmiar s autorki nadruk ostatnia sztuka. Bluzki handmade Dł całości 64cm, pacha - pacha 38cm prac w pralce w 40 stopniach, nadruk autorski58,00 zł Bluzka damska ręcznie farbowana ze ściągaczem hiszpanka. Bluzki handmade Ręcznie farbowana bluzka rozmiar m, w biuście 94cm, dł całości 56cm15,00 zł


Ekskluzywny apartament do wynajmu w Słupsku (pomorskie). Luksusowy apartament na wynajem nadaje się od razu do zamieszkania przez nowych właścicieli bez konieczności ponoszenia jakichkolwiek, dodatkowych kosztów. Ekskluzywny apartament do wynajęcia zainteresuje osoby, które szukają prestiżowej powierzchni 99 m2 z podziałem na dwa pokoje w czterokondygnacyjnym budynku z rynku wtórnego. Wnętrze luksusowego apartamentu do wynajmu wykończone w najwyższym standardzie przy wykorzystaniu materiałów najlepszego sortu, co ma bezpośrednie przełożenie na cenę 5,3 tys. zł/m-c. Podsumowując, ekskluzywny apartament do wynajmu dedykowany jest najbardziej zamożnym najemcom oczekującym prestiżu, elegancji i dobrego stylu. Luksusowy apartament na wynajem mieści się na parterze.\nLuksusowy apartament na wynajem mieści się nieopodal bogatej, miejskiej infrastruktury (salony usługowe, supermarkety, sklepy, przedszkola, szkoły, kawiarnie, bary i restauracje. Rodziny posiadające samochód docenią liczne miejsca parkingowe przy budynku. Rozkład pokoi oraz pomieszczeń w ekskluzywnym apartamencie do wynajęcia: łazienka, 2 sypialnie, spiżarnia, kuchnia, balkon, pokój dzienny, hol, przedsionek.\nLuksusowy apartament na wynajem na co najmniej dwanaście miesięcy. W pierwszym miesiącu wynajmu ekskluzywnego apartamentu obowiązuje jednorazowa, zwrotna kaucja w wysokości 5,5 tys. zł, a także jednorazowa, bezzwrotna kaucja w wysokości jednomiesięcznego czynszu. Ekskluzywny apartament do wynajmu adresowany do osób ceniących luksus, nowoczesny styl glamour i światowy komfort. Ekskluzywny apartament na wynajem imponuje elitarną lokalizacją w sercu miasta. Luksusowy apartament do wynajmu z przepięknym kominkiem i balkonem.\nInformacje dotyczące ekskluzywnego apartamentu do wynajmu zostały sporządzone na podstawie oświadczeń i nie są ofertą w rozumieniu przepisów prawa, mają charakter wyłącznie informacyjny i mogą podlegać aktualizacji, zalecamy ich osobistą weryfikację. Wszystkie teksty, rysunki, zdjęcia luksusowego apartamentu do wynajęcia, a także wszystkie inne informacje opublikowane na niniejszych stronach podlegają prawom autorskim. Wszelkie kopiowanie, dystrybucja, elektroniczne przetwarzanie i przesyłanie zawartości bez zezwolenia zabronione. Wszelkie prawa zastrzeżone. (030-17778)\nPoprzedni wpisRezydencja na sprzedaż WisłaNastępny wpisApartament na sprzedaż Hiszpania (Costa Blanca, Torrevieja)


Chcą zabierać auta piratom drogowym i je sprzedawać | Motocaina.pl\nChcą zabierać auta piratom drogowym i je sprzedawać\nW opinii duńskich urzędników obecnie obowiązujące przepisy są zbyt pobłażliwe i nie dyscyplinują niebezpiecznie jeżdżących kierowców. Tylko czy zapowiadana nowelizacja rzeczywiście uderzy w piratów drogowych?\n1150 zł za przejechanie na czerwonym świetle, nawet 4300 zł za przekroczenie prędkości, a także kara w wysokości jednej pensji oraz 20 dni w areszcie za jazdę samochodem mając ponad 1,2 promila alkoholu we krwi – czy to są pobłażliwe kary? Według duńskiego rządu tak i dlatego pracuje nad nowelizacją przepisów.\nWedług projektu za najbardziej poważne przewinienia, jak dwukrotne przekroczenie dozwolonej prędkości, jazdę po alkoholu oraz stwarzanie zagrożenia w ruchu drogowym, państwo konfiskowałoby samochód, którym dokonano wykroczenia. Taki pojazd natychmiast wystawiany byłby na aukcji i trafiał do nowego właściciela.\nCzy tak poważna kara jest uzasadniona, to kwestia nad którą można dyskutować. Bezdyskusyjny jest natomiast problem, jaki tworzy to dla wielu podmiotów, takich jak firmy leasingowe, firmy oferujące wynajem długoterminowy oraz udostępniające samochody na minuty. Według nowych przepisów nie ma bowiem znaczenia do kogo należy auto, w którym zatrzymano pirata drogowego. Dania będzie więc karała nie kierowcę, ale firmy świadczące usługi finansowania lub użyczania samochodów. A chyba nie o to miało chodzić w tych przepisach?\nAutorzy projektu dostrzegają ten problem, ale zbywają go twierdzeniem, że wszystkie te firmy będą musiały po prostu lepiej weryfikować osoby, z którymi podpisują umowy. To znaczy co robić? Sprawdzać, czy ktoś ma na koncie dostatecznie dużo pieniędzy, żeby zwrócić równowartość skonfiskowanego samochodu? Dobrym pomysłem byłoby prześwietlenie policyjnych kartotek i oszacowanie ryzyka popełnienia przez danego kierowcę poważnych wykroczeń. Tylko co później? Odmówić na tej podstawie leasingu, chociaż dana osoba dysponuje odpowiednimi dochodami, aby go spłacać? Może firmy powinny zacząć stosować zwyżki, zależenie od ryzyka odebrania ich samochodu klientowi?\nTo teraz wyobraźcie sobie jeszcze taką sytuację. Pożyczacie koledze auto, ten zostaje złapany, kiedy jedzie 105 km/h w terenie zabudowanym i w ten sposób bezpowrotnie tracicie swoje auto. Koledze jest przykro i bardzo przeprasza, ale nie stać go na oddanie wam pieniędzy za samochód. I co teraz? Czekacie aż odda w ratach? Zmuszacie go, żeby wziął kredyt? A jeśli odmówi, zagrozicie mu pozwem do sądu? Podobno nowe przepisy mają wejść w życie wiosną tego roku. Powiedzenie „dobry zwyczaj, nie pożyczaj” może wtedy nabrać w Danii nowego znaczenia.


Motocyklowy Sklep Internetowy – KOBAN.pl\nSklepy internetowe powstają jak grzyby po deszczu. Jest ich coraz więcej, ale nie wszystkie są warte uwagi. Odwiedzanie niektórych jest zwykłą stratą czasu. Asortyment jest mizerny, obsługa mało profesjonalna. Sklepy te powstają chyba tylko po to, żeby być. Zupełnie inaczej sprawa wygląda ze sklepami, które faktycznie coś oferują. Jednym z takich właśnie sklepów internetowych z prawdziwego zdarzenia jest motolegend.pl. Założyli go ludzie z pasją, ludzie, którzy doskonale rozumieją świat motocyklistów. Sami jeżdżą na motorach więc dokładnie wiedzą czego szukają inni fani jednośladów.\nAsortyment sklepu jest więc naprawdę ciekawy. Jest tu ogromny wybór kasków, różnych producentów, z różnym wzornictwem i przeznaczeniem do określonej jazdy czy warunków. To samo tyczy się poszczególnych elementów stroju do jazdy. Wybór jest naprawdę duży. Każdy, nawet najbardziej wybredny klient znajdzie tu coś odpowiedniego dla siebie. W sklepie internetowym motolegend.pl ważne jest również to, że zakupy robi się prosto i szybko. Bez większych trudności odnajdujemy właściwy przedmiot.\nPoruszanie między zakładkami i działami sklepu nie stanowi problemu, mimo że towaru jest w nim naprawdę dużo! Finalizacja zamówienia również nie stanowi problemu. Wybieramy opcję przesyłki, tego, w jaki sposób chcemy uregulować należność i kiedy, czy od razu czy też przy odbiorze. Później tylko potwierdzamy zakup i czekamy na realizację i wysłanie przedmiotów do nas. Wszystko zajmuje zaledwie kilka minut. Na dostarczenie zakupionych rzeczy również nie czekamy jakoś strasznie długo, maksymalnie kilka dni od złożenia zamówienia.\nczęści motocyklowemotolegendodzież dla motocyklistówświat motocyklistów


FaZe Clan czyni to oficjalnym, wita Snip3down w Halo Infinite Roster\nFaZe Clan wreszcie ujawnia swój kompletny zespół Halo Infinite przed HCS Raleigh.\nNajgorzej strzeżony sekret w konkurencyjnym Halo w ostatnich latach skupiony wokół organizacji e-sportowej FaZe Clan. Przez krótką chwilę trzon zespołu stanowili Jesse „bubu dubu” Moeller, Adam „Bound” Gray, Michael „Falcated” Garcia. Czwarty gracz FaZe Clan pozostał znakiem zapytania we wczesnych etapach Halo Infinite.\nCzłonek OpTic Gaming, Matthew „FormaL” Piper, cieszył się krótką pracą w zespole, ale to nie była gra końcowa. Zamiast tego FaZe Clan miał oko na legendę Halo i profesjonalnego gracza Apex Legends Eric „Snip3down” Wrona. Od samego początku wydawało się to niejasne, biorąc pod uwagę sukces Snip3down jako członka zespołu Apex TSM.\nPomimo niepewności, Snip3down udostępnił i emocjonalne pożegnanie ze swoimi kolegami z drużyny, aby wykonać ostatnią rundę w konkurencyjnym Halo, tak jak chciał tego los. Po tygodniach oczekiwania lista FaZe Clan jest teraz oficjalna.\nFaZe kończy swój imponujący skład\nTo jest Halo Klanu FaZe.@ Snip3down @bubudubu @Falcated_@Bound2K @NissanUSA | #FaZeUp pic.twitter.com/gvjgYp1Q6q\n- FaZe Clan (@FaZeClan) 13 grudnia 2021 r.\nSnip3down, bubu dubu, Bound i Falcated nie będą już musieli rywalizować pod przyjętą nazwą zespołu — Inconceivable. Wyglądało na to, że pseudonim spełnił swoje zadanie, podczas gdy FaZe Clan i wszyscy inni z niepokojem oczekiwali na oficjalne ogłoszenie. Dziś organizacja zabrała się na Twittera z imponującym ujawnieniem hybrydowego wykazu, w tym materiałów z życia i gry.\nLista wygląda imponująco, odkąd w zeszłym miesiącu rozpoczęły się turnieje online. Zanim został oficjalnym klanem FaZe, Inconceivable otworzył sezon z wynikiem w pierwszej ósemce w HCS Open. Od tego czasu znacznie się poprawili, zapewniając dwa kolejne miejsca na trzecim miejscu w kwalifikacjach Raleigh Kick-Off Qualifier i 25 XNUMX $ Esports Arena Invitational.\nPatrząc w przyszłość do Raleigh\nTeraz to oficjalne @ Snip3down pic.twitter.com/I0MN9PrxNh\nFaZe Clan jest jedną z czterech drużyn, które zdobyły pozycję w trybie Pool Play w kwalifikacjach HCS Raleigh Kick-Off dwa tygodnie temu. Oznacza to, że ich droga do drabinki mistrzostw jest gwarantowana; to, co stanie się później, zależy od nich. Będą musieli pokonać takie gry jak Cloud9, eUnited i OpTic Gaming w Pool Play, aby zdobyć korzystne BYE w drabince mistrzostw.\nJeśli ostatnie dwa tygodnie są jakąś wskazówką, FaZe Clan jest siłą, z którą należy się liczyć w Halo Infinite. Wydarzenia LAN często powodują szokujące niepokoje i rozgrywkę na najwyższym poziomie. Możemy spodziewać się fajerwerków, gdy FaZe po raz pierwszy wkroczy na główną scenę Raleigh.\nObraz funkcji: faze klanu


Rihanna - Needed Me: teledysk do drugiego singla z ANTI! [VIDEO, TEKST PIOSENKI] - ESKA.pl\nRihanna - Needed Me: teledysk do drugiego singla z ANTI! [VIDEO, TEKST PIOSENKI]\nAutor: okładka singla Needed Me Rihanna - Needed Me to drugi singiel z ANTI\nRihanna - Needed Me to kolejny po Work i Kiss It Better singiel z płyty ANTI. Na koncertach ANTI Tour Needed Me prezentuje się świetnie, ale Rihanna w teledysku do Needed Me jeszcze lepiej! Zobacz teledysk do Needed Me. Klip ukazał się 20 kwietnia!\nNeeded Me Rihanny to kolejny singiel z ANTI. Klip zapewne narobi tyle zamieszania, co teledysk do Work i klip do Kiss It Better. Już na zdjęciach z planu teledysku do Needed Me wyraźnie było widać, że będzie gorąco! Rihanna w klipie do Needed Me pojawia się w prześwitujących i skąpych ubraniach w luksusowej willi i na motocyklu.\nTeledysk w reżyserii Harmony Korine miał swoją premierę w środę 20 kwietnia! [Wideo 18+]\n#NEEDEDMEVIDEO by Harmony Korine #TODAY #NOON #VEVO Zdjęcie zamieszczone przez użytkownika badgalriri (@badgalriri) 20 Kwi, 2016 o 12:31 PDT\n29 marca Rihanna zapowiedziała również, że w czwartek 31 marca ukaże się teledysk do utworu Kiss It Better. Dodatkowo w jednym momencie Barbadoska wyda dwa nowe single z krążka ANTi. Będzie to właśnie Kiss It Better i wcześniej wspomniany numer zatytułowany Needed Me.\nRihanna w Polsce 2016 wystąpi 5 sierpnia na Stadionie Narodowym.\nANTI Tour 2016: Rihanna - Needed Me:\nRihanna - Needed Me TESKT PIOSENKI:\nYou was good on the low


Kto z kim? Po losowaniu grup Ligi Mistrzów\nWiadomości24 » Sport » Piłka nożna » Kto z kim? Po losowaniu grup Ligi Mistrzów\nData dodania: 2008-08-28 22:37\nW Monako zostały dziś rozlosowane grupy piłkarskiej Ligi Mistrzów. Faza grupowa rozpoczyna się 16 i 17 września.\nTrzydzieści dwie drużyny zostały podzielone na osiem grup. Trudno mówić o "grupie śmierci", zespoły rozłożyły się w miarę równomiernie. Choć pojęcie "trudni rywale" jest relatywne. Zależy od tego, jaką drużynę darzymy największą sympatią i czy jesteśmy dość obiektywni, by widzieć nie tylko jej zalety, ale i wady.\nZapowiada się kilka szlagierów, jak na przykład pojedynek Realu Madryt z Juventusem Turyn czy Chelsea Londyn z AS Romą. Ciekawie zapowiada się też mecz FC Liverpool - PSV Eindhoven w grupie D. Jest to jedna z ciekawszych grup. Zagrają w niej zespoły o wyrównanym poziomie i trudno powiedzieć, jaka będzie dwójka, która przejdzie do 1/8 finału.\nCiężkie zadanie czeka beniaminków: Anorthosis Famagusta i BATE Borysów, sensacje rund eliminacyjnych. Zobaczymy, czy piłkarze z Cypru i Białorusi będą potrafili wspiąć się na wyżyny swoich umiejętności i walczyć o punkty z wielkimi klubami Europy. Zespoły grające po raz pierwszy w Lidze Mistrzów może liczą na to, że rywale ich zlekceważą. Jednak jest to mało prawdopodobne. W tej fazie rozgrywek każdy mecz jest równie istotny.\nKibice mogą liczyć na wiele emocji. Liga Mistrzów, to jedna z najbardziej prestiżowych rozgrywek pucharowych na świecie. Zawsze dużo się dzieje, składne akcje, wspaniałe bramki, a zatem samo piękno futbolu. Na pewno będzie ciekawie. Aż do finału, który odbędzie się 27 maja 2009 roku w Rzymie.\nLiga Mistrzów, sezon 2008/2009:\nTagi: Liga Mistrzów losowanie grupy Monako