Blog Cudanakiju.pl: października 2017\nTrochę światła, więcej mroku i tła jak z kalejdoskopu – niech tę recenzję otworzy właśnie pierwsza (rymowana) myśl, jaka nasunęła mi się po lekturze "Czerwonego Wilczątka" Amélie Fléchais. Książka obraz(k)owa "Le Petit Loup Rouge" w języku francuskim ukazała się w 2014 roku, a polskie wydanie w 2017 roku zapewniła Kultura Gniewu (Krótkie Gatki), powierzając przekład Anie Brzezińskiej. Co ciekawe, właściwie o tę edycję zadbano już wcześniej, ponieważ wśród danych redakcyjnych znalazła się informacja: "Copyright kultura gniewu for the Polish edition 2015". Domyślam się więc, że proces wydawniczy był skomplikowany. Efekt jest jednak oszałamiający i warto było czekać trzy lata, bo właśnie trzymam w rękach publikację nieprzeciętną, wyróżnianą przez każdy ze zmysłów bibliofila: wzrok (format, grafika, kolorystyka), dotyk (struktura papieru "współpracująca" z barwami), węch (wiadomo, o co chodzi) i słuch, bo z jednej strony miło słuchać ciężaru przewracanych kart, a z drugiej, jeśli czytamy książkę dziecku na głos, to na pewno ten głos okaże się jedynym, co będzie słyszało aż do końca książki. Ucichną gwar ulicy, zagadywania młodszego rodzeństwa, telefony, to będzie wasza chwila. W jakichkolwiek okolicznościach byśmy nie czytali, nie można się uwolnić od tego książkowego spektaklu w pięciu aktach, trzeba wytrwać, choćby z zapartym tchem, do ostatniej sceny i opadnięcia mrocznej kurtyny.\nWspomniałam o czytaniu "Czerwonego Wilczątka" z dzieckiem, ale muszę dookreślić, że w moim przypadku był to początkujący nastolatek. Wydawca za dolną granicę wieku czytelnika uznaje osiem lat (według strony internetowej Kultury Gniewu). Zależnie od wrażliwości oraz doświadczeń młodego człowieka, zwłaszcza jego kontaktu z komiksem i mrocznymi klimatami, poprzeczkę można podnieść nawet o dwa czy trzy lata. Jest to bowiem jeden z takich produktów kultury dla dzieci, które nieostrożni rodzice maluchów nazywają niekiedy "chorymi bajkami". Spotykam się z podobnymi określeniami książek wypowiadanymi na popularnych portalach parentingowych, byłam świadkiem pospiesznego opuszczania kina podczas projekcji filmu "Za niebieskimi drzwiami", słyszałam też o całej klasie (zerówce) płaczącej na seansie "Sekretów morza", zdarzało mi się również (mimowolnie...) doświadczać na festiwalu Kino Dzieci wyrazów niezrozumienia płynących potoczyście z ust dzieci, które były poniżej zalecanego wieku widza. Warto więc uwzględniać wskazówki instytucji dystrybuującej książkę czy film, zamiast uznawać, że skoro dla dzieci, to dla wszystkich.\nAlbum Amélie Fléchais na pewno przypadnie do gustu koneserom książki obrazkowej dla dorosłych (a lubią je także dzieci!) oraz najcięższych opowieści braci Grimm. Tym razem oceńcie książkę po okładce – nietrudno zauważyć, że Wilczątko niesie w węzełku truchełko zajączka, a urocze listki i pączki są podejrzanie zaczerwienione, jakby umoczone we krwi. Można też dostrzec ćmy, zniewalające powoje i ciernie w tle. Jeśli się nie boicie, zerwijcie folię z tej ekskluzywnej igraszki i pogrążcie się w negatywie baśni.\nAutorka zaznaczyła, że "Czerwone Wilczątko" powstało "z inspiracji baśnią Czerwony Kapturek Charles'a Perraulta". W tej interpretacji w baśniowym lesie żyje sobie wilcza rodzina, mieszkając pod korzeniami drzewa w domostwie podobnym do ludzkiego, korzystając ze sprzętów zbliżonych do tych naszych, choć mama nie przynosi w wiklinowym koszyku bułeczek i jabłek, tylko martwe zające, a w sąsiedztwie nie mieszka zrzędliwa staruszka czy uciążliwy podwórkowy łobuz, tylko królewskie sumy (w koronach) oraz inne stworzenia. Wilczyca przyodziana jest w fantastyczną draperię, trochę suknię, trochę płaszcz, a jej potomek, którego płci właściwie nie znamy, nosi imię (czy przezwisko) Czerwone Wilczątko, ze względu na, wiadomo, czarowny czerwony płaszczyk z kapturkiem. Zgodnie z literackim pierwowzorem, mama wysyła wilczątko do chorej babci, która nie może już polować. W węzełku ląduje wspomniane już truchełko, a w uszach i głowie przestroga przed lasem martwych drzew, w którym mieszkają myśliwy i jego córka, wrogowie wilków.\nLekkomyślny wędrowniczek, korzystając z uroków lasu, trafia tam, gdzie nie powinien. Ufa jednak, że jest dostatecznie samodzielny, by sobie poradzić, oraz wystarczająco wstrzemięźliwy, by zjeść tylko jedną zajęczą łapkę. I pozostałe. No, i może uszka... Nie starcza samokontroli, nerwy zabłąkanego zwierzątka też okazują się zbyt słabe, kładzie się więc na ziemi i pochlipuje. A może nawet na chwilę zasypia? I śni resztę historii? Oczy Czerwonego Wilczątka są tak nierzeczywiste, że trudno ocenić, kiedy wylewają jeziora łez na jawie, a kiedy pogrążają się w świecie strasznych opowieści mamy. Podczas łzawego odpoczynku wilczątko słyszy sympatyczny, pocieszający głos i widzi turkusowo-złotą dziewczynkę. Jest to osóbka przypominająca starodawną, porcelanową lalkę ze szklanymi oczami, choć ja miałam skojarzenia raczej z zabawkowymi oprawcami z horrorów. Wilczątko chwyta pomocną dłoń i rusza z dziewczynką do jej domu, wysłuchując ułożonej przez towarzyszkę melodii i pieśni. Kolorystyka historii powoli się zmienia: dotąd przeważnie była zbliżona do tej z okładki, teraz zyskuje zupełnie nowe odcienie.\nW pierwszych trzech rozdziałach wilczątko idzie przez las, ale dopiero w czwartym i piątym (pomijając jeden obraz-zwiastun z trzeciego) dociera w graficzne i nastrojowe okolice komiksu "Przez las" Emily Carroll. Wcześniej motywy roślinne przetaczają się niczym w kalejdoskopie, przypominając kadry filmów Tomma Moore'a: "Sekret księgi z Kells" ("The Secret of Kells") i "Sekretów morza" ("The Song of the Sea"). Także niektóre twarze, spojrzenia oraz cały tryb opowieści skojarzyły mi się z tymi animowanymi obrazami, w których roi się od celtyckich tradycji i istot mitycznych.\nIlustracje autorki niekiedy zdają się być eksperymentami malarskimi, zabawą z paletą, dziecięcym mieszaniem farb akwarelowych z efektem rozmytych, przygaszonych szarości, brązów, zgniłej zieleni, fioletu i niebiesko-zielonych odcieni roślinności. Jednak tak naprawdę nie ma tu miejsca na przypadkowość i improwizację. "Czerwone Wilczątko" jest zaplanowane i dopracowane do najmniejszej kreski na ilustracji i litery w tekście, to pełna koncepcja artystyczna, bez marginesu pozostawianego dla czytelnika, by uzupełnił baśń własnymi domysłami czy wizjami.\nOd wspomnianego wyżej spotkania z dziewczynką przygoda wilczątka staje się coraz mroczniejsza, ale nie zdziwiło to nas, nie zapadliśmy się w tej ciemności i mgle, bo od początku dostawaliśmy sygnały o takim charakterze tej książki. Jeśli ktoś nie zauważył, co zapowiada okładka, to może zwrócił uwagę na stronę tytułową z melancholijną, szaroprzezroczystą jak wspomnienie panią, w której włosy wtulają się kruki. Albo na kosteczki wystające z runa leśnego, po którym kroczą Czerwone Wilczątko i jego przewodniczka. A tam tuż, niedaleczko, czekają wrota z płaskorzeźbą kobiety zapamiętanej ze strony tytułowej. Ty który wchodzisz, żegnaj się z nadzieją – zdaje się ostrzegać ta niesamowita brama. Łatwowierne wilczątko oczywiście dało się zwieść słodkiemu głosowi dziewczynki i weszło. Co będzie dalej, zdradzić nie mogę, ale pojawią się jeszcze dwie opowieści z przeszłości, niby nadal w formie pieśni, ale już nie tej romantycznej, tylko jako czysta rozpacz wsączająca się we współczesną rzeczywistość i los bohatera.\nW finale "Czerwonego Wilczątka" spodobało mi się objaśnienie znaczenia tkanin, pięknie zdobionych, pojawiających się co i rusz, opatulających wilki i snujących się za piękną panią z pieśni. Czytelnik dowiaduje się też, dlaczego postacie na wyklejkach (na początku oraz końcu książki), zastygłe jako rzeźby, są różnymi wcieleniami tej samej historii. Autorka z wdziękiem i zarazem dosadnością wplotła w obraz i w słowo koncepcję relatywizmu. To niewątpliwie udane zagranie filozoficzne. Również morał, którego w żadnej baśni nie może zabraknąć, nie zawiedzie wymagających czytelników: nienawiść, uprzedzenia i bycie ofiarą mogą być dziedziczone, a to, co znienawidzone i odrażające, bywa najbliższe temu, co kochamy.\nAmélie Fléchais, Czerwone Wilczątko, tłumaczenie Ana Brzezińska, Kultura Gniewu, Warszawa 2017.\nAutor: Boschonka o 04:06\nEtykiety: Amélie Fléchais, Kultura Gniewu\nCo robią zwierzęta w polskim literackim lesie? To samo, co we francuskim i frygijskim, bo Joanna Wachowiak przygotowała dla nas opowiastki i historyjki przypominające bajki La Fontaine'a i Ezopa. Podobnie jak u klasycznych (lub klasycystycznych) twórców, na "naszym podwórku" zwierzaki odwzorowują pewne ludzkie typy i zachowania, z tym że autorka koncentruje się na sytuacjach, z jakimi często stykają się dzieci. Małe uszy z zaciekawieniem słuchają, jak na ich miejscu zachowałyby się żabka, myszka, zając, orzeł czy kotek.\nNa "Opowiastki dla małych uszu" składa się osiem krótkich, kilkustronicowych opowiadań wydrukowanych dużą, czytelną czcionką. To dobra metafora treści tej książki – to, co dotyczy małych, musi być duże. Mała żabka ma wielkie marzenie: chce skoczyć na księżyc. Niemożliwe? Zdziwicie się! Chyba że nie zapomnieliście o dziecięcym myśleniu poza torami dosłowności. Wiewiórka z kolei przeżywa szczęśliwy dzień, pełen smakołykowych odkryć, dopóki nie spotka kolejnych zwierząt w potrzebie, którym odda swoje zbiory. A może właśnie wtedy zacznie się ten szczęśliwy dzień z tytułu opowiadania? Odkrycie królika pomoże maluchom zrozumieć, że kaprysy na temat tego, iż innym jest lepiej, przeważnie są bezpodstawne, ponieważ "inaczej" nie zawsze znaczy "lepiej". Opowiastka "Dwie biedronki z jednej łąki" uświadomi natomiast, jak wielkie są różnice w postrzeganiu optymisty i pesymisty – i to zarówno w tym, jak każdy z nich patrzy na świat, jak i w sposobie, w jaki są widziani przez świat. Biedne myszki odnajdują skarb, który cały czas miały, podobnie jak bohaterki innego opowiadania Joanny Wachowiak, zamieszczonego w tomie "Czarownice są wśród nas" oraz, jako rozdział, w "Babie Bladze" (wyd. Literatura). To piękna, przygodowo-filozoficzna przypowiastka. Latająca mysz łamie za to wszelkie stereotypy i uprzedzenia, równocześnie daleko jej i blisko do Ikara. To jedno z tych opowiadań, które powinny być czytane kilkulatkom kilka razy w miesiącu (albo i tygodniu), by zrozumiały, że zawsze jest kilka rozwiązań, punktów widzenia, a wiara czyni cuda. O przełamywaniu ograniczeń mówi też przykład ślimaka ("Zabawy ślimaka"), z kolei "Pajęcza pułapka" świetnie definiuje współzależność dnia i nocy, ciepła i zimna, przyjemności i obowiązków oraz wszelkich podobnych par przeciwieństw.\nRównież "Historyjki dla małych uszu" zawierają osiem zwięzłych opowiadań przeplatanych jasnymi ilustracjami stylizowanymi na dziecięce rysunki. Podobnie jak w "Opowiastkach", autorka trafia do czytelników i ich rodziców konkretną treścią, pozbawioną rozpoetyzowanych dygresji, jakie drażnią niektórych dorosłych narzekających na "wydziwione" bajki. Zresztą i mój syn denerwuje się czasem podczas lektury, dokładnie widząc, w którym miejscu autor chce, by czytelnik się wzruszył i westchnął nad pięknem opowieści, ale jedynym skutkiem takiego zabiegu pisarskiego pozostaje wrażenie sztuczności czy napuszenia. Joanna Wachowiak nie dopuszcza do podobnych sytuacji. W "Spadającej gwieździe" poznajemy motyla, który marzy o nieosiągalnym zamiast skoncentrować się na tym, co w zasięgu ręki. Proste "Rady żaby" mogą objawić małemu dziecku, jak inni odbierają jego humorki i jak samo sobie szkodzi chodząc ze skwaszoną miną. Są w tym tomie także historyjki o współpracy maluczkich ("Siła niedźwiedzia"), wytrwałości i oczekiwaniu na swój czas ("Orzeł czy kura?"), wykluczeniu z grupy na własne życzenie ("Tajemnica trzmiela", "Przyjaciele"), o przydatności osób (i ich cech), które pozornie wszystkim przeszkadzają ("Najlepszy dom na świecie"), a także o wierze w siebie ("Pomyłka").\n"Opowiastki" i "Historyjki" są dla nas nie do rozróżnienia, nie wiemy, które były pierwsze i nie ma to znaczenia. Teksty w obu zbiorach są jednakowo pozytywne i pouczające – czyli tak w sam raz, bez nadmiaru słodyczy i dydaktyzmu. Pogodny charakter opowiadań jest jednak pomnażany przez łagodne, pastelowe, niemal cukierkowe ilustracje Anity Głowińskiej. Ten typ obrazków często podoba się najmłodszym dzieciom, odpowiada ich zamiłowaniom kolorystycznym, utrzymuje uwagę dzięki wyrazistości i niewielkiej ilości szczegółów. Właśnie bywalcy żłobków i młodszych grup przedszkolnych wydają się wymarzonymi słuchaczami "Opowiastek dla małych uszu" oraz "Historyjek dla małych uszu", wszystko więc się zgadza. Samodzielne czytanie mogą trenować na tych opowiadaniach także starsze dzieci. Tekst mierzy bowiem nieco wyżej niż ilustracje, sprzyja kształtowaniu czytelnika, który pewne rzeczy musi zrozumieć sam, dopowiedzieć sobie morał. Wracając do otwierającego tę recenzję porównania z La Fontainem i Ezopem, Joanna Wachowiak nie poucza tak dobitnie, jak czynią to klasyczni bajkopisarze, jest w końcu pisarką nowoczesną, wierzącą w możliwości swoich odbiorców i oryginalną.\nJoanna Wachowiak, Opowiastki dla małych uszu, ilustracje Anita Głowińska, Wydawnictwo BIS, Warszawa 2016.\nJoanna Wachowiak, Historyjki dla małych uszu, ilustracje Anita Głowińska, Wydawnictwo BIS, Warszawa 2017.\nAutor: Boschonka o 04:03\nEtykiety: Anita Głowińska, Joanna Wachowiak, Wydawnictwo BIS\nDobra książka zaczyna się od chwytliwego tytułu – taką zasadę wyznają z pewnością Rafał Skarżycki i Tomasz Lew Leśniak. W wydawnictwie Nasza Księgarnia ukazało się już pięć tomów ich "komiksowanej" minipowieści, a ostatni nosi tytuł "Hej, Jędrek! Szukasz guza?". Brzmi jak kwestia prosto z dymku, prawda? Właśnie komiks jest rodzimą dziedziną tych autorów, a przeniesiony na grunt literatury nadal pozostaje sobą, mimo rozbudowanych partii tekstu. Podstawą przygody jest scenariusz, ale opowieść, która toczy się w naszej wyobraźni podczas lektury, przybiera formę rysunkową – kadrowaną, animowaną, zależy, czy bardziej jesteśmy przyzwyczajeni do obrazków książkowych, czy filmowych.\nGłówny juror naszych prywatnych literackich plebiscytów, czyli mój jedenastoletni syn, uznał, że piąty tom "Jędrka" jest znacznie śmieszniejszy od przynajmniej dwóch poprzednich. Orzeczenie takie padło już gdzieś w połowie pierwszego rozdziału. Równie wesoło było właściwie do końca książki, nieważne, że znawca serii szybko domyśla się, "kto jest zły" (może nawet takie jest założenie autora). Intryga kryminalna to jedno, a mnóstwo szkolnych i rodzinnych sytuacji z życia wziętych, to druga strona świetnie skomponowanej fabuły.\nPo mieście, w którym mieszkają Jędrek, Karola, Witek i Gruby, zaczyna grasować gangster nad gangsterami – Szef Wszystkich Szefów (wraz ze swoimi sługusami). Co prawda porządek nie powinien być poważnie zagrożony, w końcu szeryfem, to znaczy inspektorem policji, jest tu mama Jędrka, specjalistka zdolna i doświadczona w zakresie łapania bandziorów, jednak zaczyna się robić nieciekawie. Ktoś zastrasza lokalnych przedsiębiorców, w tym prowadzącego warsztat samochodowy tatę Jędrka. Nasz bohater (za takiego sam się uważa) postanawia śledzić opryszków, pakując się w jeszcze gorsze problemy, niż kilka stron wcześniej, kiedy usiłował "na skróty" przygotować Karolę do olimpiady z przyrody, Witka do turnieju szachowego, a Grubego do zdrowej diety i sportowego trybu życia. Chociaż w pewnym sensie działania Jędrka są skuteczne, bo wygłodzony Gruby okazuje się szybszy niż błyskawica i agresywniejszy od całej bandy Szefa Wszystkich Szefów, a koledzy w krytycznym momencie właśnie Jędrkowi zawierzają mu swój los, polegając na jego kreatywności, czy raczej zdolności do siania chaosu.\nW "Szukasz guza?" fani znajdą jak zwykle wiele łobuzerki, treningu detektywistycznego, a tym razem nawet broni palnej. Wydaje się, że potyczki Jędrka ze szkolnymi i ogólnopolskimi gangsterami zainteresują i rozbawią głównie męską część czytelników, choć nie mam pewności, gdyż nie czytałam tej książki z żadną dziewczynką (poza sobą). Jednak na pewno nie jest to żadna "samcza" lektura, ponieważ, po pierwsze, autorzy odwołują się też do uniwersalnych wartości: poczucia humoru i pozytywnej energii. Po drugie zaś, by zrozumieć, że stereotypy "płciowe" są tu w humorystyczny sposób łamane (podobnie jak u Pawła Beręsewicza), wystarczy przyjrzeć się którejkolwiek z postaci żeńskich: Karoli, mamie Jędrka, jego siostrze czy pani Jadzi o kowbojskim image. Są to osoby wybitnie inteligentne, wiedzące, czego chcą, sprytne, do pewnego stopnia rządzące światem, choć raczej nieczyniące z mężczyzn "pantoflarzy". Mama głównego bohatera już od pierwszego tomu wzbudza nasz podziw, podobnie rozsiewająca dyskretny kumplowski urok Karola, ale tym razem swoimi możliwościami zaskoczy nas także Wyjec, to znaczy Ania, starsza siostra Jędrka. Najpierw okaże się, że ma ona chłopaka, a później wyjdzie na jaw prawdziwy charakter jej relacji z bratem – wcale nie tak toksycznych, skoro Jędrek postanawia być jej obrońcą oraz mścicielem. I coś jeszcze, a to będzie niespodzianka większa niż odkrycie, kto jest Szefem Wszystkich Szefów. Jednak to nadal nie wszystko, co przygotowali dla nas Rafał Skarżycki i Tomasz Lew Leśniak. Damskie wątki skumulują się zapewne w kolejnym tomie serii, zatytułowanym "Hej, Jędrek! Kłopoty z dziewczynami?". Wyczekujemy!\nRafał Skarżycki (test), Tomasz Lew Leśniak (rysunki), Hej, Jędrek! Szukasz guza?, Nasza Księgarnia, Warszawa 2017.\nAutor: Boschonka o 05:38\nEtykiety: Nasza Księgarnia, Rafał Skrżycki, Tomasz Leśniak\n"Nauczyciele, uczniowie i rodzice powinni razem wyjść na ulicę i zaprotestować przeciwko obecnemu systemowi szkolnemu. Jeśli kiedyś do tego dojdzie, wstanę i pójdę razem z nimi" - tak Jesper Juul rozpoczyna swoją książkę "Kryzys szkoły", poświęconą edukacji systemowej. Brzmi wywrotowo, ale biorąc pod uwagę radykalne postulaty całkowitego odszkolnienia wysuwane przez autorów innych pozycji z kręgu edukacji alternatywnej i wolnościowej, wezwanie autora brzmi dość niewinnie. Juul nie usiłuje zrównać z ziemią szkolnych murów, nie wykrzykuje: "We don't need no education". Jak zwykle mam wrażenie, że bliżej mu do pragmatyka niż idealisty. Choć zdradza w książce swoją sympatię do idei szkół demokratycznych i twierdzi, że chętnie wysłałby wnuki do tego typu placówki, doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że powszechna edukacja w modelu szkoła-uczeń-nauczyciel-rodzice ma się bardzo dobrze i w najbliższym czasie raczej nie zniknie. W książce zawiera szereg sugestii, jak uzdrowić istniejący model i wpisane w niego relacje, oczywiście zgodnie z Juulowskim systemem wartości, kładącym nacisk na godność, odpowiedzialność i poczucie własnej wartości.\nJuul bardzo krytycznie wypowiada się o istniejącym modelu edukacji i atmosferze panującej w szkołach. Zwraca uwagę na liczne patologie, które są tak wszechobecne, że wręcz niewidzialne, a które coraz mniej przystają do współczesnego, empatycznego i nastawionego na relację modelu wychowania. Przede wszystkim wypomina szkołom silny nacisk na posłuszeństwo, który według Juula nie pozwala dzieciom brać odpowiedzialności za siebie, a tym samym budować zdrowego poczucia własnej wartości. Rodzice wpisują się w ten nurt, zdejmując z dzieci odpowiedzialność za naukę, choćby poprzez nadzorowanie wykonywania prac domowych, a także tradycyjnie stając w razie konfliktów po stronie szkoły.\nKolejnym grzechem systemu edukacji jest niepozostawianie przestrzeni na konflikt i obarczanie odpowiedzialnością za niego wyłącznie uczniów. Juul kwituje to porównaniem: "Żaden pracownik działu handlowego w koncernie samochodowym nie odważyłby się określić swojej klienteli jako "trudnej" lub "niedostępnej" tylko dlatego, że nie zadowalają go wyniki sprzedaży". Ciągła krytyka uczniów i obarczanie ich winą za złe relacje ze szkołą skutkuje według Juula negatywnym obrazem własnego "ja" i niskim poczuciem własnej wartości.\nJak więc powinna wyglądać szkoła według Juula? Kluczem, według którego należałoby na nowo zbudować wewnątrzszkolne relacje, są hasła takie jak: odpowiedzialność, godność, indywidualność, respektowanie granic i dialog. Autor postuluje nadanie edukacji bardziej humanistycznego charakteru. Truizm, według którego szkoła nie tylko uczy, ale i wychowuje, należałoby wziąć na poważnie - bo celem szkoły powinno być przede wszystkim kształtowanie ludzi z pozytywnym obrazem własnego "ja", biorących odpowiedzialność za siebie. I tu istotna jest rola nauczycieli (chyba już tylko Juul pamięta, że nauczyciel to też człowiek i kolejna ofiara źle funkcjonującego systemu edukacji), których należałoby wręcz rozpieszczać, ale też gruntownie przygotować do funkcjonowania w szkole działającej w oparciu o wspomniane wcześniej wartości. Konflikt w takim modelu to okazja do autentycznego dialogu nauczyciela i ucznia. Tak zwana "trudna młodzież" nie jest w nim postrzegana jako źle funkcjonujący trybik, wymagający naprawy, lecz ludzie z krwi i kości, którzy chcą być traktowani poważnie. Wizja nauczyciela, który podchodzi do sprawiającego problemy ucznia i pyta, jak może poprawić ich wzajemne relacje, wydaje się tak wywrotowa - dla niektórych zapewne wręcz oburzająca - że nam, produktom tradycyjnego modelu edukacji, trudno właściwie ocenić, co w takiej sytuacji mogłoby się wydarzyć. Przyznam, że w całej mojej karierze szkolnej nigdy nie byłam świadkiem niczego podobnego. Bardziej sceptyczni być może wyśmieją ten pomysł, wrzucając go do szufladki z "bezstresowym wychowaniem". Ja jednak jestem ciekawa. Co by było, gdyby nauczyciele traktowali nas w ten sposób? Jak byśmy się nawzajem postrzegali?\nW edukację dzieci w równym stopniu co szkoła zaangażowani są rodzice. Juul sugeruje im, by przede wszystkim - i to również pewnie niektórych zszokuje - podziękować dzieciom za trud, jaki podejmują, chodząc codziennie do szkoły. I wreszcie stanęli po ich stronie w zderzeniu z edukacyjną machiną, głośno i dobitnie domagając się zmian.\nDla mnie osobiście najbardziej kontrowersyjnym postulatem Juula jest rezygnacja z obowiązkowej nauki i zastąpienie jej prawem do edukacji. Pomysł ten ma wielu zwolenników - i rzeczywiście w teorii przywraca dziecku godność i prawo do samostanowienia. Ja jednak boję się praktyki - nieposyłania dzieci - szczególnie dziewczynek - do szkół przez mniej odpowiedzialnych rodziców. Czy jako społeczeństwo rzeczywiście jesteśmy gotowi na taki krok?\nKsiążka jest na tyle nieprzewrotowa, że można ją bezpiecznie podsunąć pracownikom oświaty, bez obawy, że zbulwersowani wyrzucą ja przez okno, a jednocześnie wystarczająco nonkonformistyczna, by zaintrygować i zachęcić pracowników oświaty do otworzenia się na zmiany. Póki co, moje własne doświadczenia z polskim systemem edukacji nie napawają optymizmem. Już na etapie przedszkola jako rodzice zostaliśmy szybko przywołani do porządku, gdy usiłowaliśmy bardziej aktywnie włączyć się w życie placówki. Feudalizm w polskich placówkach ma się dobrze. Jednak książka Jespera Juula -jedna z wielu pozycji poświęconych temu tematowi, które pojawiły się w ostatnich czasach na polskim rynku - zwiastuje rychłe zmiany. Warto po nią sięgnąć.\nJesper Juul, Kryzys Szkoły, MiND, przełożył Dariusz Syska, Warszawa 2014\nAutor: Asia.Samasia o 03:01\nEtykiety: Jesper Juul, MiND\n"65-piętrowy domek na drzewie" jest piątym tomem serii Andy'ego Griffithsa (tekst/scenariusz) i Terry'ego Dentona (ilustracje). Co tom domek rośnie o 13 pięter. A jak długo to potrwa? Cóż, przy stronie tytułowej pojawiła się zapowiedź: "W przygotowaniu: 78-piętrowy domek na drzewie", a obok niej rysunek, na którym latająca ryba informuje, że pierwiastek ze 169 wynosi 13. Czyżby więc autorzy planowali sięgnąć nieboskłonu 169-piętrowym domkiem na drzewie? To możliwe, bo akcja najnowszej części tylko w niewielkim stopniu rozgrywa się w domku, wymieniane są jego nowe śmieszne poziomy, ale jest to jedynie tło, otoczka właściwych przygód, a cała reszta zależy od fantazji autorów i "zewnętrznej" koncepcji.\nSześćdziesięciopięciopiętrowy domek na drzewie różni się od pięćdziesięciodwupiętrowego salonem piękności dla zwierząt (prowadzonym przez Jill), pokojem urodzinowym (w którym zawsze macie urodziny, nawet gdy ich nie macie), pokojem, w którym młodniejecie, klonomatem, salą eksplodujących gałek ocznych, drzewną telewizją, która zapewnia pasek informacyjny z relacją na żywo na każdej stronie książki – od 20. do 383., sklepem z lizakami, w którym sprzedawczynią jest robot Mona Lizak, orkiestrą piszczących balonów, domkiem dla sów z trzema mądrymi sowami, niewidzialnym piętrem, mrówczą farmą (z sześćdziesięcioma pięcioma pokoikami), lotnymi piaskami oraz strzelnicą. Niech to będzie próbka charakteru tej publikacji. To, co nam, dorosłym, może wydawać się niemądre i bezsensowne, dla dzieci okazuje się prześmieszne. Sama słyszałam, jak czytelnicy na spotkaniu autorskim podsuwali Andy'emu Griffithsowi podobne pomysły na rozbudowę domku na drzewie.\nNowa przygoda rozpoczyna się od ataku wściekłych mrówek, ciągle pozbawianych domu, czyli wspomnianej wyżej mrówczej farmy. Mieszkanki jednego z nowych pięter domku stają się groźną, zmiennokształtną masą prześladującą swoich stwórców i przemawiającą komiksowym językiem kojarzącym się w Woodstockiem z "Fistaszków". Mowę tę rozumie tylko specjalistka od spraw zwierząt wszelakich, czyli Jill, którą Terry zmniejsza do rozmiaru mrówki. Jak to robi? Dzięki swojemu zaczarowanemu ołówkowi. Cóż to za czary? Żadne czary, po prostu Terry jest rysownikiem, współtwórcą książki, którą czytamy i oglądamy. Jak we wszystkich publikacjach nawiązujących do komiksu (i do serii o Kapitanie Majtasie), tak i tutaj postacie w zabawny sposób pokazują nam, że są świadome "bycia w książce" – autorzy na bieżąco ją animują, a na przykład pingwiny zastanawiają się, jak Terry może zobaczyć Andy'ego przez dymek z tekstem. Analizując podobne koncepcje i językowo-rysunkowe rozwiązania, z których ulepiona została ta publikacja, warto też zwrócić uwagę na polski przekład. Chociaż humor "65-piętrowego domku na drzewie" jest w dużej mierze uniwersalny i trafia do dzieci na całym świecie, to jednak Maciejka Mazan sprawiła, że u polskich czytelników poziom wesołości jest wyjątkowo wysoki.\nPo zażegnaniu konfliktu autorzy – mrówki (za sprawą skutecznej mediacji Jill), wysłuchujemy bajki Terry'ego o tym, jak to załatwiał zezwolenie na budowę domku na drzewie i jak ostatecznie go nie załatwił. Dochodzi do bliskiego spotkania z panem Nochalem, paskudnym wydawcą książek Terry'ego i Andy'ego, oraz z inspektorem budowlanym Bąbelkiem. Jegomość ów wyraża swoje ostrzeżenia i nakazy rymując i w ten przyjemny sposób dowiadujemy się o kolejnych niebezpieczeństwach płynących z korzystania z 65-piętrowego domku na drzewie. Obiekt ma być czym prędzej zburzony, a jedynym ratunkiem wydaje się podróż w czasie do momentu, gdy Terry powinien zdobyć zezwolenie na budowę, ale tego nie zrobił. Oczywiście okazuje się, że fantastyczny domek wyposażony jest także w wehikuł czasu, zbudowany zawczasu przez Terry'ego. Pojazd ma postać... kubła na śmieci. Autorzy wskakują na pokład, a za nimi pakuje się wszędobylski inspektor Bąbelek. Na skutek "małej" pomyłki wskaźnik daty cofa pasażerów do czasu, gdy nikt jeszcze nie myślał o upiornych zezwoleniach na budowę.\nJuż patrząc na spis treści zauważamy, że droga do upragnionego dokumentu będzie bardzo długa: "Między nami pierwotniakami" rozgrywa się 650 000 000 lat p.n.e., "Tańczący z dinozaurami" – 65 000 000 lat p.n.e., "Szkoła plastyczna z epoki kamienia" – 65 000 lat p.n.e., "Sfinksowany faraon" – 650 lat p.n.e., "B. Hur" w 65 rok n.e., "Przyszłość" – za 65 000 lat, natomiast "Przyszłość przyszłości" za 650 000 000 lat. Jak widać, liczba 65 z tytułu książki powraca tu wielokrotnie – zwielokrotniona, i jak to ujął mój syn, mniejsze dzieci, nieznające matematyki na poziomie czwartej klasy szkoły podstawowej, nie połapałyby się w rachunkowej zabawie z zerami i oznaczeniami naszej ery. Wędrówka ta jest bardzo wesoła, bo pod postaciami kolejnych mieszkańców Ziemi Terry i Andy spotykają swoje przeszłe i przyszłe odpowiedniki, a także wcielenia pana Nochala, oglądają prehistoryczne i zmechanizowane komiksy o Szczekusiu (kto czytał poprzednie tomy, ten wie, o kogo chodzi), ingerują w historię, zaprzyjaźniają się z inspektorem Bąbelkiem, którego nieodłącznym atrybutem jest folia bąbelkowa, powiewająca za nim niczym peleryna superbohatera, spotykają pisarza H.G. Wellsa... Tak tak, niespodzianki płyną nieprzerwanym strumieniem.\nPiąty tom serii "Wielopiętrowy domek na drzewie" podobał nam się bardziej od poprzednich. Dobrym rozwiązaniem okazało się wzmocnienie pierwiastka science-fiction, zastosowanie kilku trików literackich, jak mieszanie gatunków (np. opowiadanie fantastycznonaukowe i baśń) oraz typów narracji (prozy z poezją, a także elementami komiksu), przy równoczesnym zachowaniu wcześniejszych ram serii. Czytelnicy, przyzwyczajeni do tej formuły, będą zadowoleni, równocześnie zyskując nowe doświadczenia literackie. Autor podczas tegorocznego spotkania w Warszawie wspominał, że jego książki bywały zakazywane w szkołach jako niebezpieczne. Cóż, jeśli ktoś czuje się zagrożony, może skorzystać ze złotego sposobu inspektora Bąbelka i przed lekturą owinąć się folią bąbelkową.\nAndy Griffiths, 65-piętrowy domek na drzewie, ilustracje Terry Denton, przełożyła Maciejka Mazan, Nasza Księgarnia, Warszawa 2017.\nAutor: Boschonka o 16:41\nSeria "Bzik & Makówka przedstawiają" przebojem wtargnęła na rynek polskiej książki dla dzieci w 2014 roku – za pierwszy tom ("Zgniłobrody i Luneta Przeznaczenia") Rafał Witek otrzymał Nagrodę Literacką im. Kornela Makuszyńskiego, czyli "Koziołka". Autor nie spoczął na laurach, a my, czytelnicy, nie powinniśmy tracić z oczu tego cyklu, ponieważ każdy tom jest ciekawszy i lepiej dopracowany. Oprócz dobrej literatury znajdziemy w "Bziku & Makówce" niepowtarzalne ilustracje z satyryczno-plakatowym rysem. Jeśli, jak ja, nie możecie odżałować, że nie trafiliście na wystawę prac Magdy Wosik, sięgnijcie po "Elvisa i Agentów Pamięci", takie małe portfolio artystki. Piąta odsłona "ponadczasowych" przygód Gabrysi Bzik i Nilsona Makówki kwitnie znakomitymi rozwiązaniami graficznymi i pomysłami literackimi.\nJedyną sprzecznością, zresztą bardzo pozytywną, jaką zastałam w tej książce, jest jej dwoisty wpływ na czytelnika. Z jednej strony, autor uporządkował wiele spraw, nawiązując do poprzednich podróży w czasie ("Zgniłobrody i Luneta Przeznaczenia", "Ucieczka z tajemniczego ogrodu", "Autograf za milion dolarów", "Maliny zza żelaznej kurtyny") i częściowo wyjaśniając ich przyczyny, czym zaspokoił naszą ciekawość. Jednak równocześnie skończyliśmy lekturę tego tomu umierając z ciekawości, co będzie dalej. I kiedy to będzie? To znaczy, w jak niedalekiej (miejmy nadzieję) przyszłości przeczytamy kontynuację? Oraz: w jaką przeszłość kolejnym razem zostaną wrzuceni bohaterowie? A może szykuje się niespodzianka, jakiś powrót do przyszłości? Wszystko jest możliwe, w końcu w "Elvisie i Agentach Pamięci" to nie duet rozrabiak & mózgowiec cofnął się w czasie, jak zazwyczaj (z wyjątkiem pierwszego tomu) bywało, tylko przeszłość zawitała w progi dwudziestego pierwszego wieku.\nGabrysia i Nilson bywali już i dawno, dawno temu, i tuż za swoją czasową miedzą, za górami i lasami, ale też w niespodziewanych zakątkach własnego miasta. Teraz są po prostu... w czwartej klasie. Drugi semestr, dużo prac domowych, opinia uczniów sprawiających (nietypowe) problemy – oto codzienna strawa genialnych detektywów i podróżników w czasie. Aby podbudować swój wizerunek, Bzik & Makówka zabierają się za przygotowanie klasowej strony internetowej. Chcą być ekspertami i dokonać elektronicznych cudów, więc odpowiadają na wywieszone w warzywniaku ogłoszenie o kursie "programowania i grafiki komputerowej dla nieletnich". Brzmi podejrzanie, prawda? Przewidujący Nilson Makówka, fascynat prawa i przepisów wszelkiej maści, też węszył niebezpieczeństwo i w rozmowie telefonicznej wypytał o wszystko, co trzeba. Uspokojeni, przyszli kursanci udali się pod wskazany adres, ale go nie znaleźli, poznali za to wesołego sprzedawcę kebabu. W jego toalecie odkryli przejście... nie, nie do Ministerstwa Magii, tylko do biura Agentów Pamięci. Na miejscu okazało się, że są dobrze znani tej dziwnej "fundacji" i zostali przez nią zwabieni w celach innych niż produkcja strony internetowej. Choć i takowa w końcu powstanie. Będzie nawet wątek miłosny, i to nie jeden!\nBzik & Makówka porwani nie zostaną, staną się za to asystentami Elvisa Presley'a i pewnego wynalazcy z innej bajki. Akcja zacznie niepostrzeżenie gnać, aż nagle książka się skończy i na Waszych ustach (albo klawiaturach) pojawi się, jak na naszych, pytanie: Panie Autorze, kiedy ciąg dalszy? Wcześniej jednak zaszalejecie na koncercie Elvisa, bo główny wątek humorystyczny oparty jest na słynnej teorii głoszącej, że król rocka nie umarł, żyje gdzieś, nie wiadomo, gdzie. Czemu więc nie miałoby chodzić o współczesną Polskę? Mam nadzieję, że piąci "Bzik & Makówka" zostaną przetłumaczeni na wiele języków i zagoszczą w każdym muzeum poświęconym Elvisowi Presley'owi na świecie. Żarty żartami, ale rzadko zdarza się tak udane wpisanie popkulturowego mitu w (porządną!) literaturę dla dzieci.\nKonstrukcji tej ilustrowanej minipowieści nie można nic zarzucić, doskonale realizuje szablon przyjęty przez Rafała Witka oraz Magdę Wosik już w pierwszym tomie, przy czym, jak już wspomniałam, od czasu "Zgniłobrodego" koncepcja została udoskonalona, rozwinięta. Czytamy i oglądamy na tych samych zasadach, które ustalono w poprzednich "Bzikach & Makówkach", tylko sięgamy głębiej, bawimy się lepiej, dowiadujemy więcej. Po raz kolejny zastanawiałam się, jak to możliwe, że rysownik tak znakomicie "dogaduje się" z tekstem, skoro nie jest jego współautorem. Ja odbieram tę lekturę jako eksperymentalny projekt z pogranicza sztuk, prawdziwe zjawisko, którego miejsce jest zarówno na półkach zwykłych dziesięciolatków lubiących książki rozrywkowe, jak w muzeach literatury, kultury popularnej czy galeriach karykatury i plakatu.\nRafał Witek, Elvis i Agenci Pamięci, seria Bzik & Makówka przedstawiają, rysunki Magda Wosik, Nasza Księgarnia, Warszawa 2017.\nAutor: Boschonka o 10:01\nEtykiety: Magda Wosik, Nasza Księgarnia, Rafał Witek\nKapitan Majtas. Druga, trzecia i czwarta wielka powieść\nKapitan Majtas szaleje po regale mojego syna. Natychmiast po "Pierwszej wielkiej przygodzie" przyszedł czas na "Drugą wielką powieść", o głównym tytule "Inwazja krwiożerczych klozetów". Poza niezwykle chwytliwymi tytułami, na okładce goszczą równie kuszące (dla planowanego odbiorcy) hasła reklamowe ujęte w dymki – bardziej takie supermarketowo-wyprzedażowe niż komiksowe. Oto dowiadujemy się, że czekają nas: szybka akcja, super-sensacja oraz denna animacja (w tomie 3. i 4. powitają nas za to "tra-la-laaa!", "kupa śmiechu", "absurdalna animacja", "akcja jak burza w klozecie", "śmichy chichy" oraz "beznadziejny wątek romansowy" – to ostatnie mój syn uznał za oszustwo). Dodatkowo publikacja została zatwierdzona do publikacji przez SROK – Społeczną Radę Ochrony Klozetów. Otwieramy książkę i już wiemy, co nas czeka, ponieważ główni bohaterowie zgotowali nam komiksowy wstęp ze streszczeniem pierwszej książki. Wśród dymkowanych kwestii przeważają "ble, ble, ble" i "tra-la-laaa", właściwie są to jedyne wypowiedzi Kapitana Majtasa. Jeśli to was nie zniechęci (a pokażcie mi dziesięciolatka, który się nie zaśmieje i zrezygnuje z dalszej lektury), to zanurkujecie w "Inwazję krwiożerczych klozetów" i wynurzycie się dopiero po drugiej stronie okładki. Zresztą nawet tam, do ostatniej litery, autor utrzymał konwencję, podając, że cena "na razie" wynosi tyle a tyle. Dav Pilkey dopracował każdy szczegół, od tytułów rozdziałów (na przykład: "Coś innego", "Ciekawsze i ważniejsze sprawy", "Co było później", "Żeby nie przynudzać", "Co było jeszcze później", "Sceny skrajnej przemocy w ruchomych obrazkach"), po wzbudzające lęk uzębienie dyrektora Kruppa, zmieniające się w superbohaterskie, równiutkie rządki zębów wraz z metamorfozą w Kapitana Majtasa.\nW tym tomie bieliźniany zbawiciel świata nie pamięta, co robił w pierwszym, ponieważ był zahipnotyzowany przez George'a, Harolda i ich pierścień. Polany wodą Majtas zmienia się w Kruppa, który jednak usłyszawszy pstryknięcie palcami powraca do postaci gołego i wesołego superbohatera. To chyba najdonioślejsza psota szatanów z czwartej klasy, przynajmniej do czasu powołania przez nich do życia tytułowych krwiożerczych klozetów. Dyrektor Krupp nie zapomniał innych występków chłopców, na czele z występem na zeszłorocznym turnieju wynalazców, dlatego też dyskwalifikuje ich z tegorocznego. W akcie zemsty mali niedoszli wynalazcy doprowadzają do zagłady imprezy, co z kolei skutkuje wielką karą – pozostawaniem w szkole po lekcjach do końca roku szkolnego. Już pierwszego karnego dnia chłopcy sprowadzają na szkołę inwazję uzębionych (i gadających) muszli klozetowych, po raz kolejny (ale inaczej!) ożywiając swoje komiksy.\nW "Kapitanie Majtasie" unosi się duch Roalda Dahla. Wystarczy spojrzeć na obraz dorosłych, i to tych, którzy powinni być autorytetami, by przypomnieć sobie choćby rzucającą dziećmi dyrektorkę z "Matyldy". "Druga wielka powieść" (podobnie "Trzecia") jest zemstą na takich nauczycielach i w ogóle na dorosłych.\nWieść o wyrzuceniu George'a i Harolda szybko dotarła do pokoju nauczycielskiego. Całe grono pedagogiczne wybiegło z niego, wiwatując i śmiejąc się z chłopców.\n– Teraz macie za swoje! – chichotała sekretarka, panna Anthrope. – Ale będzie fajnie, jak zadzwonię z tą miłą wiadomością do waszych rodziców!\n– Wynieśmy ich ławkę na dwór i porąbmy na kawałki! – zaproponowała pani Ribble.\n– Urządźmy w sali gimnastycznej imprezę z tańcami! – radował się pan Meaner.\nW "Trzeciej wielkiej powieści", zatytułowanej "Inwazja nieprawdopodobnie nikczemnych kucharek z Kosmosu (i zaraz potem atak równie paskudnych i makabrycznych truposzów)", oraz w "Czwartej wielkiej powieści" – "Przerażającym planie profesora Pofajdanka", wydawnictwo Domek na drzewie (podobieństwo nazwy tego niby-wydawnictwa komiksowego i tytułu pewnej australijskiej serii książek dla dzieci jest nieprzypadkowe) znów zapewnia nam skondensowaną wersję poprzednich przygód swoich redaktorów naczelnych, czyli George'a i Harolda, oraz Majtasa. Za każdym razem przeżywamy też sceny skrajnej przemocy w ruchomych obrazkach, przy czym, wbrew zapowiedziom, wcale nie jest to tak denna animacja. Każdą wielką powieść otwiera ten sam numer, znany nam zresztą z czołówki serialu "Fawlty Towers" ("Hotel Zacisze"): George i Harold przestawiają litery ogłoszenia, tworząc nowy, złośliwy komunikat. W trzecim tomie ten zabieg ma dodatkowe znaczenie, ponieważ Dav Pilkey potrafi "kreatywnie" opracowywać własne pomysły i ze znakomitym wyczuciem przegania ewentualne znużenie czytelnika lub rutynę twórcy. Naprawdę niewiele "komiksowanych" książek przypadło mi dotąd do gustu, ale ta seria jest po prostu świetna.\nObok graficznych wstawek ("animacji"), do autorskich zagrań Pilkey'a należą króciutkie rozdziały "żeby nie przynudzać", umieszczane zawsze w punkcie kulminacyjnym opowieści, poza tym wiązanie końcówki rozdziału z tytułem kolejnego oraz zwroty "spoza kadru", w których bohaterowie są świadomi bycia postaciami z książki. Dwa ostatnie rozwiązania zastosowali wiele lat później także autorzy "Wielopiętrowego domku na drzewie", ale nawet oni nie odważyli się skopiować zielonej (chociaż tak naprawdę czarno-białej) lawy zalewającej tekst.\n– Cicho, zgniłki! – warknął Jennifer. – Jeśli nasz plan ma się udać, musimy poczekać, aż narrator dojdzie do tego miejsca. Tymczasem obserwujmy każdy ruch nieprzyjaciela przez nasz Trinokloskop!\nTrzeci tom "Kapitana Majtasa" był dla nas śmieszniejszy od poprzednich. Dyrektor w skąpym stroju zyskuje tu nowe moce, wszystkiego jest dwa razy więcej: komiksów, zamieszania, wrogów. Kumulacja potworów bawi, ale największą zaletą tej przygody okazał się humor sytuacyjny. Każda kolejna wielka powieść potwierdza, że autor zasługuje na tytuł mistrza gatunku.\nW czwartym tomie jest już zupełnie jasne, że Kapitan Majtas to nie bożyszcze tłumów, tylko utrapienie George'a i Harolda. Podobnie czytelna jest opinia autora o szkolnictwie – jeśli chcecie wiedzieć, jak "fascynujący świat nauki" widzą dzieci, przeczytajcie rozdział drugi "Przerażającego planu profesora Pofajdanka". A potem możecie sobie włączyć "Another Brick In The Wall" Pink Floyd, pasuje doskonale.\nJak wszyscy doskonale wiedzą, Nowa Bufonia to taki mały kraj na południowy wschód od Grenlandii. Na pewno uczyliście się o jego systemie politycznym i surowcach naturalnych. Założę się jednak, że nie wiecie o jednym: wszyscy mieszkańcy Nowej Bufonii mają śmieszne imiona i nazwiska.\nWystarczy zapytać ich prezydenta (który nazywa się Głuptong Jagódka Małpikotlet Junior) albo jego śliczną żonę Smrodellę.\nNa pewno opowiedzą wam o dziedzictwie swego kraju oraz o tym, jak dumni są z tradycji śmiesznych nazwisk. Wyjaśnią wam ich znaczenie dla kultury narodowej. A na koniec zanudzą was straszliwie długą i nieco zawiłą historią pochodzenia tej dziwnej tradycji.\nWiecie co? Darujmy sobie tę opowieść. Wystarczy pamiętać, że wszyscy mieszkańcy Nowej Bufonii mają głupie nazwiska.\nWniosek z lektury trzech omawianych "Majtasów" może być tylko jeden: pstrykajcie palcami przy dorosłych, ale przypadkiem nie polewajcie ich wodą – lepszy świat pełen "głupkowatych uśmieszków bojowych" niż wściekłych dyrektorów w peruczkach.\nDav Pilkey, Kapitan Majtas. Druga wielka powieść. Inwazja krwiożerczych klozetów, tłumaczenie Piotr Jankowski, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2017.\nDav Pilkey, Kapitan Majtas. Trzecia wielka powieść. Inwazja nieprawdopodobnie nikczemnych kucharek z Kosmosu (i zaraz potem atak równie paskudnych i makabrycznych truposzów), tłumaczenie Piotr Jankowski, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2017.\nDav Pilkey, Kapitan Majtas. Czwarta wielka powieść. Przerażający plan\nAutor: Boschonka o 13:13\nEtykiety: Dav Pilkey, Kapitan majtas, Wydawnictwo Jaguar\n"Życie na podglądzie" przyciąga starszą młodzież intrygującą okładką oraz mocnym opisem wydawniczym. Jest tu malutki dom, równoznaczny z rodziną, i wielki, (wszech)potężny rak chwytający domek (lub podrzucający nim), patrzący nań okrągłymi, wszystkowidzącymi ślepiami-kamerami, a całość znajduje się na niebieskim tle – może to ekran telewizyjny? W końcu wydawca każe nam wczuć się w sytuację komunikując: "Niespodziewanie życie Twojej rodziny staje się obiektem telewizyjnego show. Potrafisz to sobie wyobrazić?". Spróbujmy.\nW prologu i pierwszej części powieści dowiadujemy się wraz z Jaredem, ojcem piętnastoletniej Jackie, że niedługo umrze on z powodu nowotworu mózgu. Poznajemy reakcje chorego, jego żony, młodszej córki (Megan), a wreszcie głównej bohaterki. Rodzinny dramat rozwija się powoli, ponieważ autor zarzuca nas retrospekcjami, opisami szkoły i związków koleżeńskich dziewcząt, oraz szczegółowo przedstawia kolejne postaci drugoplanowe. Jedną z nich jest sam guz mózgu, glejak wielopostaciowy IV stopnia, zyskujący tu osobowość i imię: Glej. Książka Lena Vlahosa okazała się trudna ze względu na temat i styl narracji, a przede wszystkim z uwagi na bezpośredni, realistyczny obraz ludzkich niedoskonałości fizycznych, emocjonalnych i moralnych.\nKiedy Glej skończył kąpiel malutkiej Jackie, wpadł na coś doprawdy niezwykłego. To była część kory mózgowej, której żywiciel nigdy świadomie nie wykorzystywał. Prawdę mówiąc, żaden człowiek nie eksploatował z premedytacją tej sekcji mózgu. Był to fragment owych mitycznych dziewięćdziesięciu procent mózgu, których człowiek nie używa. Tyle że te zasoby bynajmniej nie były mitem, a w każdym razie nie dla glejaka wielopostaciowego IV stopnia.\nNurkując coraz głębiej w korze mózgowej Jareda, Glej mijał połyskujące kurtyny neuronów, z których co chwila wystrzeliwały rozbłyski w kolorze cyklamenowym, indygo i seledynowym, niczym zorza polarna umysłu. Wiry i strumienie inteligencji niosły go przez lejowate kłęby myśli zmieniające się w gwałtowny nurt, który bez uprzedzenia wyrzucił go wprost do synaptycznego morza, gdzie z głośnym pluskiem zanurzył się w ciepły bezmiar wody.\nWadą powieści jest brak swobody i płynności czytania, zacinanie się na ciągłych przeskokach, niemożność odczuwania głębi literatury. Nie da się utonąć w tej książce ani nawet w niej zanurkować, po lekturze pozostajemy susi, bo czytając cały czas mamy świadomość, jakim zabiegom poddaje nas autor. No, może brodzimy w gęstej wydzielinie konsumpcyjno-telewizyjnej ludzkości, ale jawne i okazałe zabiegi pisarskie, mające na celu wzruszanie i szokowanie czytelnika, pozostały dla nas prowokacjami. Autor sugeruje nam, jak mamy odbierać każdą z postaci, niczym stronniczy obrońca i oskarżyciel podsuwający ławie przysięgłych ocenę cząstkową oraz sam wyrok. Odpowiadając więc na cytowane wyżej polecenie z opisu wydawniczego: spróbowaliśmy to sobie wyobrazić, ale się nie udało. Naszą fantazję zastąpiły wyobraźnia autora i jego osobliwy styl, tak barwny, że chyba aż przebarwiony, dający o sobie znać w "glejowych" partiach tekstu i trochę przeze mnie zapożyczony na potrzeby niniejszego akapitu recenzji. Poetyckie porównania zastosowane w opisie czegoś tak organicznego, jak guz mózgu, zostały doprawione skomplikowanymi charakterystykami medycznymi. Po takich fragmentach czytelnik przeważnie potrzebuje chwili oddechu, czasem nawet dnia odpoczynku, zanim zacznie czytać dalej. Pozostałe elementy konstrukcji powieści kontrastują z przeżyciami Gleja, jest to po prostu relacja na żywo z życia uczestników i animatorów show.\nNie zapomnijcie obejrzeć "Życia i śmierci", najważniejszego reality show w historii telewizji. Pierwszy odcinek już za tydzień w ATN. Będziecie mogli śledzić życie Jareda Stone'a, którego mózg powoli zjada nieoperacyjny nowotwór. Nasze kamery mają nieograniczony dostęp do jego domu, dwadzieścia cztery godziny na dobę. Zobaczycie, jak razem z rodziną radzi sobie ze śmiertelną chorobą i z samą śmiercią. To będzie niespotykane, opiniotwórcze widowisko telewizyjne. Za chwilę wracamy.\nJako wielbicielka filmu "Truman Show" wypatrzyłam w "Życiu na podglądzie" wiele podobieństw do tego przełomowego obrazu sprzed niemal dwudziestu lat (choć podobno i tak nie był w pełni nowatorski). Trudno powiedzieć, czy były to celowe "mrugnięcia" do czytelnika, czy też autor mimowolnie czerpie ze skarbca popkultury, w każdym razie wydarzenia i zachowania opisane w książce nie są dla współczesnej młodzieży tak bulwersujące, jak miały być. Przede wszystkim temat nie trafia w zainteresowania młodych Polaków, bo raczej nie oglądają oni tego typu programów, o ile w ogóle korzystają z dobrodziejstw telewizji. Nastolatków prędzej wciągną dwa pomniejsze wątki, odpowiadające aktualnym modom i realiom: akcja wsparcia Jareda zorganizowana przez uczestników gry sieciowej fantasy oraz międzynarodowa "wymiana" uczniów na portalu społecznościowym (choć ten wskazany w książce uważany bywa raczej za przeznaczony dla maluszków i staruszków).\nAutor solidnie zanalizował destrukcyjny wpływ choroby głowy rodziny, zamianę ról, do której dochodzi w domu Jareda, reorganizację relacji. Nie udało się nam zaprzyjaźnić z bohaterami książki, ale uznaliśmy ich za charakterystyczne typy, dobrych reprezentantów różnych pokoleń i funkcji społecznych. Niestety powieść jest mocno osadzona w realiach Stanów Zjednoczonych i nie wszystko będzie jasne dla polskiego czytelnika, zwłaszcza młodego. Dotyczy to na przykład pracy Jareda czy opisu (a nawet samej nazwy) amerykańskiej klasy średniej. W powieści znalazły się też fragmenty jakby odseparowane od fabuły, owszem, ciekawe, ale ich obecność pozostała dla mnie niezrozumiała – może odnoszą się do rzeczywistych miejsc, osób czy okoliczności, których polski czytelnik po prostu nie zna.\nWłaściciel sieci Powell's wcale nie żartował, nazywając swój sklep miastem książek. Olbrzymi lokal zajmował całą przecznicę i składał się z sześciu pomieszczeń, z których każde było większe niż przeciętna księgarnia. Poszczególne działy gromadziły księgozbiór poświęcony innej tematyce. Nawet wytrawni bibliofile zatrzymywali się przy tablicach informacyjnych przed sklepem, chętnie korzystając z ich pomocy, żeby znaleźć literacką igłę w przytłaczającym stogu słów.\nZakończenie powieści wykracza daleko poza czas akcji, a tym samym ucina rozważania o ewentualnej kontynuacji czy własne dywagacje na temat dalszych losów Jackie, jej rosyjskiego przyjaciela Maksa, internetowej przyjaciółki Hazel i całkiem realnej siostry Megan. Ale jeżeli chcecie na własny sposób rozpisać fikcyjny sequel "Życia na podglądzie", możecie po prostu pominąć epilog.\nLen Vlahos, Życie na podglądzie, tłumaczył Maciej Potulny, projekt graficzny okładki Lucyna Talejko-Kwiatkowska, Media Rodzina, Poznań 2017.\nAutor: Boschonka o 13:08\nEtykiety: Len Vlahos, Media Rodzina, Wydawnictwo Media Rodzina


Kiedy ruszy Regionalne Centrum Kultury Słowiańskiej? [HARMONOGRAM] – Urząd Miasta i Gminy Sobótka\nStart > Aktualności > Dla mieszkańców > Kiedy ruszy Regionalne Centrum Kultury Słowiańskiej? [HARMONOGRAM]\nZakończyły się bezpośrednie prace remontowe w Regionalnym Centrum Kultury Słowiańskiej przy ul. Chopina 25. Już dziś obiekt wygląda imponująco. Ale to nie koniec prac związanych z przekazaniem budynku.\nPod względem formalnym budynek czeka teraz na serię pozwoleń na użytkowanie. Jest to proces czasochłonny, tym bardziej że obiekt ma pełnić wiele funkcji jednocześnie. Według szacunków urzędników UMiG odbiory potrwają przez okres wakacyjny. Ponadto jak zawsze przy wielkich inwestycjach zdarzają się drobne usterki , które firma remontowa usuwa na bieżąco.\nPrzed nami przenosiny ŚOKSiR-u – mówi jego dyrektor Wiesław Drozdowski – Przy ul. Chopina 25 mieścić się będzie większość jego administracji. Kompletujemy wyposażenie biur, holu, korytarzy. Dużym wyzwaniem jest przeniesienie całego księgozbioru biblioteki do nowej siedziby.\nOd kilku miesięcy obiekt wyposażany jest w sprzęt audiowizualny i sceniczny. Ponieważ postawiono na najlepsze znane na rynku rozwiązania np. związane z kinem, trwają obecnie intensywne szkolenia pracowników, którzy będą go obsługiwać [pisaliśmy o tym TUTAJ i TUTAJ]. Szykowany jest również wygodny dla Mieszkańców system biletowy, a następnie również rezerwacji online.\nRównolegle trwają prace na zewnątrz Centrum. Docelowo ma tu powstać parking dla użytkowników i elementy małej architektury.\nZdając sobie sprawę z zainteresowania Mieszkańców zależy nam, aby jeszcze w wakacje zorganizować Dzień Otwarty w Regionalnym Centrum Kultury Słowiańskiej, samo sam oficjalne otwarcie planowane jest we wrześniu br.\nHarmonogram otwarcia RCKS:\nTagi burmistrz, centrum kultury, rcks, regionalne centrum, regionalne centrum kultury słowiańskiej, ślęża, sobótka, umig


Nie ma zgody w sprawie gender - Jedynka - polskieradio.pl\nProf. Magdalena Środa i ks. prof. Leszek Woroniecki - debata o gender (Popołudnie z Jedynką)\nZobacz więcej na temat: Kościół katolicki Magdalena Środa NAUKA gender\nGender? ”Minister Gowin tego nie rozumie”\nOstatnia aktualizacja: 12.09.2012 13:52\n- W rządzie toczy się walka sił zachowawczych z postępowymi - mówi prof. Magdalena Środa, komentując spór dotyczący konwencji o przemocy. W jej ocenie minister Jarosław Gowin ma wizję rodziny rodem z XIX wieku.\nMagdalena ŚrodaFoto: Wikipedia/Radosław Cetra\n06'03 Magdalena Środa w magazynie "Z kraju i ze świata"\nRada ministrów zdecydowała, że należy podpisać konwencję Rady Europy o zwalczaniu przemocy wobec kobiet. Gość magazynu "Z kraju i ze świata”, Magdalena Środa obawia się jednak, że do ratyfikacji droga może być daleka. - Od podpisania konwencji o prawach niepełnosprawnych do ratyfikacji minęło 6 lat - przypomniała. Stąd odbywający się w najbliższych dniach (14-15 września) Kongres Kobiet będzie mocno naciskał na to, żeby ratyfikować konwencję szybko i bezwarunkowo.\nProfesor Magdalena Środa stwierdziła, że w naszym rządzie toczy się walka sił zachowawczych z postępowymi. W ocenie gościa Jedynki minister Gowin jest zwolennikiem tradycji i wizji rodziny z XIX wieku. Jak mówi Środa, w rządzie zwyciężyły jednak siły zdrowego rozsądku.\nProfesor Środa tłumaczyła, że gender, słowo używane w tekście konwencji, to płeć kulturowa. Jak wyjaśnia, kiedyś mówiono na przykład, że kobiety nie mają prawa do edukacji, bo mają za małe mózgi, i nie mogą pracować, bo się nie nadają. - Teraz nadają się i do pracy, i do edukacji – zauważyła Magdalena Środa. Słowo "gender" oznacza więc po prostu, że kiedyś ludzie pełnili inne role kulturowe niż teraz, co nie znosi ich kobiecości i męskości. Jak dodała, "minister Gowin nie jest tego w stanie zrozumieć".\nW najbliższy weekend odbywa się kolejny Kongres Kobiet. Zarejestrowało się około 8 tysięcy uczestniczek. Magdalena Środa powiedziała, że kongres ma naświetlić problematykę wsi i regionów. Kobiety z takich obszarów są często bardzo aktywne, budują wokół siebie więzi, starają się rewitalizować tradycję. Głównym postulatem w tym roku ma być przekształcanie szkół w ośrodki edukacyjno-kulturowe. Szkoły są bowiem niepotrzebnie zamykane za wcześnie, w godzinach 13.00-14.00. Tymczasem mogłaby w nich działać świetlica czy też ośrodek kształcenia permanentnego.\nZobacz więcej na temat: Magdalena Środa toczeń Jarosław Gowin kongres kobiet Europa\nPedofilia w Kościele. "Nie ma gorszej rzeczy od hipokryzji"\nOstatnia aktualizacja: 05.10.2013 11:26\nUjawnione ostatnio przypadki pedofilii w Kościele katolickim były gorąco dyskutowane w sobotnim programie "Sterniczki" w radiowej Jedynce. - Wreszcie o tym mówimy. To jedyny pozytywny aspekt sprawy - powiedziała prof. Magdalena Środa.\n34'22 Magdalena Środa, Małgorzata Sadurska i Anna Grodzka o przypadkach pedofilii w Kościele katolickim (Sterniczki/Jedynka)\n- Dobrze się stało, że problem ten stał się problemem publicznym. Dla ofiar i dla potencjalnych ofiar również. To także może być motyw do odnowy Kościoła, bo nie ma gorszej rzeczy niż życie w hipokryzji. Trudno sobie wyobrazić, żeby zasada celibatu była przestrzegana przez księży. Człowiek jest istotą seksualną i jeśli nie prowadzi życia seksulanego to coś z popędami dziać się musi - powiedziała Magdalena Środa.\n- Trochę się dziwię, że Kościół, który buduje pozycje na tym, że jest autorytetem moralnym, Kościół który łatwo potępia innych, nie potrafi spojrzeć krytycznie na samego siebie i dokonać analizy moralnej swoich sług. Kościół broni dzieci nienarodzonych, a nie potrafi odnieśc się do krzywdy dzieci już żyjących - dodała filozofka.\n- Pedofilia dotyczy nie tylko Kościóła, ale także innych zawodów, których przedstawiciele mają kontakt z dziećmi. Jednak w Kościele w wyniku prawdopodobnie celibatu, ma to szczególne nasilenie. Największe miało w Irlandii. Tam pod płaszczykiem pobożności miały miejsce rzeczy dramatyczne i dopiero teraz ludzie zdali sobie tam z tego sprawę. Najgorsza jest właśnie taka hipokryzja - dodała posłanka Ruchu Palikota Anna Grodzka.\n- Mówmy o krzywdzie, która dotyka dzieci, bo to jest ogromna krzywda. Pedofilia to dla mnie zbrodnia, która powinna być bardzo surowo karana. Ale mówmy również o pedofili jako o problemie społecznym do rozwiązania. Od kilku tygodni mamy do czynienia z sytuacja "ksiądz równa się pedofil", na to absolutnie nie można się zgodzić. To co robią media to etykietyzowanie, generalizowanie problemu, tworzenie nowego stereotypu - skomentowała posłanka PiS Małgorzta Sadurska.\nRozmawiał Robert Kowalski\nZobacz więcej na temat: Anna Grodzka Kościół Kościół katolicki Magdalena Środa pedofilia\nAbp Michalik przeprasza: to był lapsus językowy\nOstatnia aktualizacja: 08.10.2013 23:59\nArcybiskup Józef Michalik podczas konferencji prasowej przeprosił za swoje słowa sprzed południa. - To był lapsus językowy. Zero tolerancji dla pedofilii - powiedział duchowny.\n00'16 Arcybiskup Józef Michalik tłumaczy się ze swoich słów o pedofilii (IAR)\nNa specjalnym zwołanym spotkaniu w siedzibie Konferencji Episkopatu Polski arcybiskup Michalik przeprosił za "nieporozumienie" wynikłe z jego przedpołudniowych słów, gdy komentując przypadki pedofilii w Kościele mówił: "często wyzwala się ta niewłaściwa postawa, czy nadużycie, kiedy dziecko szuka miłości. Ono lgnie, ono szuka. I zagubi się samo i jeszcze tego drugiego człowieka wciąga". - Dziecko jest niewinne i nie może być krzywdzone. Bywa krzywdzone, ale to jest niezawinione przez to dziecko - podkreślił arcybiskup Michalik. Jak tłumaczył, został zapytany o sprawę pedofilii wśród duchownych we wtorek przed południem, w drodze na posiedzenie KEP. - Człowiek myśli o zebraniu, a tu nagle pytanie i niedopowiedzenie - wyjaśniał.\nPrzedpołudniowa wypowiedź przewodniczącego KEP spotkała się z falą krytyki. Arcybiskupa Michalika skrytykował m.in. Tomasz Terlikowski. - Tej wypowiedzi nie da się obronić. Ofiarom, dzieciom, ksiądz arcybiskup zasugerował bowiem, że same są sobie winne, bo zagubiły się i wciągnęły biednego księdza. To kolejna rana zadana im przez Kościół. Rana, której nie da się usprawiedliwić. Rodzicom ksiądz arcybiskup sugeruje, że to nie zboczeńcy są groźni dla ich dzieci, ale dzieci dla zboczeńców, bo ich uwodzą - podkreślił publicysta.\nW Warszawie trwa zebranie Konferencji Episkopatu, na którym biskupi mają przyjąć wytyczne w sprawie zwalczania pedofilii wśród duchownych. Arcybiskup potwierdził przed rozpoczęciem obrad, że w Kościele nie będzie tolerancji dla nadużyć. - Pedofilia księży to dla mnie bolesna sprawa - powiedział metropolita przemyski. Dodał, że nikt nie może akceptować takich zachowań i, jego zdaniem, nikt w Kościele tego nie robi. Przewodniczący Konferencji Episkopatu podkreślił jednak, że troski o dziecko nie powinno się ograniczać tylko do ran, które zostały mu zadane. Nie wolno pomijać tego, jak wielkim złem jest pedofilia, ale o krzywdzie dzieci zacznijmy mówić także w kontekście rozwodu rodziców - podkreślił arcybiskup.\nWytyczne Episkopatu, dotyczące zwalczania pedofilii w Kościele, zakładają między innymi położenie nacisku na ochronę dziecka i wnikliwsze weryfikowanie kandydatów do kapłaństwa. Obrady Episkopatu potrwają do jutra. Biskupi mają się zająć także sprawą przygotowań do kanonizacji Jana Pawła II i Światowych Dni Młodzieży.\nZobacz więcej na temat: Józef Michalik Kościół Kościół katolicki pedofilia\nLeszek Miller: abp Michalik za winne pedofilii uznał dzieci\nOstatnia aktualizacja: 09.10.2013 08:13\n- Polski Kościół ustami abp. Michalika mówi, że za pedofilię są odpowiedzialni rodzice ofiar, bo się kłócą i rozwodzą, same ofiary, bo lgną do duchownych oraz rozmaite organizacje międzynarodowe, które deprawują młodzież - mówił w Jedynce Leszek Miller, przewodniczący SLD.\nLeszek Miller w studiu radiowej JedynkiFoto: W. Kusiński/PR\n01'22 Leszek Miller o wypowiedzi abp Józefa Michalika dotyczącej źródeł pedofilii (Sygnały dnia/Jedynka)\nKomentując przypadki pedofilii w Kościele arcybiskup Józef Michalik powiedział, że "często wyzwala się ta niewłaściwa postawa, czy nadużycie, kiedy dziecko szuka miłości. Ono lgnie, ono szuka. I zagubi się samo i jeszcze tego drugiego człowieka wciąga".\nLeszek Miller o referendum w Warszawie: szansę na zmianę dadzą dopiero wybory >>>\n- Uważam to za coś bardzo skandalicznego. Czegoś takiego nie było dotąd nawet w polskim Kościele. Biskup Michalik powiedział po prostu tyle, że żaden papież Franciszek nie jest dla episkopatu straszny. W innych krajach Kościół płaci ofiarom pedofilii odszkodowania, a przede wszystkim obiecuje poprawę. Biskup Michalik mówi: "nic z tego” - stwierdził w "Sygnałach dnia" Leszek Miller.\nJeszcze we wtorek abp Józef Michalik przepraszał za swą wypowiedź podczas specjalnie zwołanej konferencji prasowej. Jak tłumaczył, został zapytany o sprawę pedofilii wśród duchownych w drodze na posiedzenie Konferencji Episkopatu Polski. - Człowiek myśli o zebraniu, a tu nagle pytanie i niedopowiedzenie - wyjaśniał.\n- Biskup raczy żartować, powiedział aż nadto. Powiedział wszystko - komentował Leszek Miller, dodając, że przeprosiny hierarchy wywołane były presją opinii publicznej.\nZobacz więcej na temat: Józef Michalik Kościół Leszek Miller pedofilia\nRyszard Kalisz: hierarchowie Kościoła nie wiedzą czym jest gender\nOstatnia aktualizacja: 28.11.2013 09:36\n- To nie jest ideologia tylko metoda badania i analizowania w kategoriach aksjologicznych roli społecznej i kulturowej kobiety i mężczyzny - powiedział w "Sygnałach dnia" poseł Ryszard Kalisz\n14'25 Ryszard Kalisz: hierarchowie Kościoła nie wiedzą czym jest gender (Jedynka/Sygnały dnia)\nW czwartek prof. Magdalena Środa, która reprezentuje Kongres Kobiet Polskich, ma ujawnić treść listu do papieża Franciszka. Mają się w nim znaleźć słowa, że Kongres Kobiet jest zbulwersowany i bezradny w obliczu rozpętanego przez Kościół szaleństwa nienawiści ws. gender.\nJak tłumaczył w "Sygnałach dnia" poseł Ryszard Kalisz gender jest badaniem roli kobiety w kategoriach społecznych i kulturowych np. wymuszania pozostania w domu.- Kobieta ma prawa do aktywności zawodowej. Jest też kwestia relacji między kobietą i mężczyzną pozostających w związku - powiedział Kalisz w rozmowie z Krzysztofem Grzesiowskim.\nPoseł Kalisz przypomniał, że kobieta w swojej kulturowej roli była tą, która przez pierwsze miesiące i lata wychowywała dziecko. - Czy tak musi być? To może robić ojciec. Tym się zajmują genderyści - powiedział Kalisz podkreślając, że też nim się czuje.\nRyszard Kalisz o ustawie o niebezpiecznych przestępcach >>>\nNa temat ideologii gender wypowiadał się niedawno abp Józef Michalik. Ocenił, że "budzi słuszny niepokój, jako że odchodzi od praw natury, promuje tzw. związki małżeńskie między osobami jednej płci." - Jestem człowiekiem spokojnym. Określę wypowiedzi hierarchów kościelnych jako brak wiedzy o tym, czym jest gender - podsumował Kalisz.\nZobacz więcej na temat: Józef Michalik Kościół katolicki Magdalena Środa Ryszard Kalisz\nProfesor Środa pisze do papieża. Skarży się na polski Kościół\nOstatnia aktualizacja: 28.11.2013 10:57\nProfesor Magdalena Środa z Kongresu Kobiet Polskich pisze list do papieża Franciszka. Głównym tematem korespondencji jest ideologia gender.\nMagdalena ŚrodaFoto: Polskie Radio\n00'21 Profesor Magdalena Środa o liście do papieża Franciszka (IAR/Jedynka)\nJak dowiedział się Pierwszy Program Polskiego Radia, profesor Środa - w imieniu części kobiet - pisze o tym, że Kościół katolicki w Polsce w nieuczciwy sposób wykorzystuje ideologię gender. -Jesteśmy absolutnie bezradne, a ponieważ znamy nauczanie Franciszka i wiemy jak bardzo pragnie on zmienić Kościół na służący Ewangelii przede wszystkim, czyli zasadzie miłości bliźniego, więc zdecydowałyśmy się napisać ten list. Kobiety wierzące chciały, aby ten list powstał - podkreśliła Magdalena Środa.\nWięcej o treści listu powiedziała radiowej Jedynce rzeczniczka Kongresu Kobiet Dorota Warakomska. - Piszemy o tym, co nas bardzo boli, to znaczy to wszystko, co w tej chwili się dzieje zarówno w mediach, jak i Kościołach. Ta krucjata nienawiści, ta kampania przeciwko tak zwanej ideologii gender, czyli po prostu przeciwko nauce, które mówi o płci społecznej - zaznaczyła Warakomska.\nAutorki listu głęboko wierzą w to, że papież Franciszek pochyli się nad sprawami, o których piszą.\nZobacz więcej na temat: Kościół katolicki Magdalena Środa papież Franciszek religia\nOstatnia aktualizacja: 28.11.2013 16:14\nDorota Warakomska Foto: Wojciech Kusiński/Polskie Radio\n09'28 Dorota Warakomska o liście wystosowanym przez Kongres Kobiet do papieża Franciszka (Popołudnie z Jedynką)\nW 95. rocznicę przyznania kobietom praw wyborczych Kongres Kobiet wystosował list do papieża Franciszka. List zawiera krytykę hierarchów polskiego Kościoła katolickiego za ich postawę wobec praw kobiet. W liście czytamy, że kobiety są zbulwersowane i bezradne wobec "rozpętanego szaleństwa nienawiści" powodowanego atakiem hierarchów Kościoła na ideały i prawa kobiet.\nDorota Warakomska mówiła w radiowej Jedynce, że jest to wspólny projekt Kongresu Kobiet. - Doszłyśmy do wniosku, że nie pozostało nam nic innego jak napisać do papieża Franciszka, który każdego dnia udowadnia i pokazuje, że jest innym rodzajem duchownego, niż ci, z którymi mamy do czynienia w Polsce - mówiła Warakomska.\nGość "Popołudnia z radiową Jedynką" wyjaśniła, że Kongres Kobiet prosi przede wszystkim o możliwość rozmowy na temat tego, co można wspólnie zrobić, by w Polsce było normalnie.\n- Liczymy na to, że papież w swoich niekonwencjonalnych działaniach będzie bardzo otwarty na dialog i podejmowanie trudnych tematów. To co się dzieje teraz w Polsce jest niedopuszczalne. Kardynałowie, biskupi, przedstawiciele Kościoła mówią rzeczy, których mówić nie powinni. Nie tylko obrażają uczucia wielu osób, nie tylko są napastliwi, ale po prostu mówią nieprawdę - stwierdziła Warakomska.\nRzeczniczka Kongresu Kobiet dodała, że część polskich hierarchów wygłasza, czy to z ambony, czy w mediach, kwestie, które są nie do przyjęcia i pokazują, że dialog z duchownymi nie jest możliwy.\n- Jak można mówić inaczej o takich osobach, które potępiają ideologię gender głosząc, że jest ona gorsza niż nazizm, maoizm, marksizm oraz prowadzi do śmierci danej cywilizacji i zbrodni na ludzkości. Są księża, którzy posuwają się do tego, że w walce z gender trzeba być gotowym na śmierć. To ewidentne nawoływanie do nienawiści. Jak księża mogą mówić w ten sposób - podkreśliła Warakomska.\n- Gender to nauka, w której chodzi o to, żeby każdy miał równe prawa. My dążymy do tego, aby tak właśnie się stało. Ten list to niejako nasz krzyk rozpaczy - wyjaśniła gość Jedynki.\nZobacz więcej na temat: kongres kobiet Kościół papież papież Franciszek pedofilia\nList do papieża. Forma happeningu czy wyraz bezsilności?\nOstatnia aktualizacja: 30.11.2013 10:16\nKongres Kobiet wystosował list do papieża Franciszka, który zawiera krytykę hierarchów polskiego Kościoła katolickiego za ich postawę wobec praw kobiet. -\nWanda NowickaFoto: W. Kusiński/PR\n34'14 Wanda Nowicka, Kinga Dunin, Jolanta Fedak i Agnieszka Kozłowska-Rajewicz o liście Kongresu Kobiet do papieża Franciszka i 95. rocznicy przyznania kobietom w Polsce praw wyborczych. (Jedynka/"Sterniczki")\nW liście czytamy, że kobiety są zbulwersowane i bezradne wobec "rozpętanego szaleństwa nienawiści" powodowanego atakiem hierarchów kościoła na ideały i prawa kobiet.\nCzytaj też<<<Profesor Środa pisze do papieża. Skarży się na polski Kościół>>>\nZdaniem Wandy Nowickiej (wicemarszałkini Sejmu) to, że Kongres Kobiet zdecydował się na napisanie tego listu, jest wyrazem oczekiwania, że papież Franciszek jest w jakimś zakresie otwarty na pewne kwestie. - Dał temu wyraz już wielokrotnie, odcinając się od różnych niezwykle konserwatywnych stanowisk Kościoła - mówi Nowicka. Jej zdaniem wysłanie listu przełamuje wiele konwencji, m.in. przekonanie, że papież "należy" tylko do katolików.\n- Trudno odmówić racji temu, co jest napisane w liście. Kościół katolicki ustami wielu swoich przedstawicieli szerzy mowę nienawiści wobec kobiet i wobec równości płci - dodała Wanda Nowicka.\nJolanta Fedak (PSL, była minister pracy i polityki społecznej) stwierdza, że nie podpisałaby się pod tym listem, który jej zdaniem, jest listem wąskich elit, żeby zrobić ogólne zamieszanie. - Podpisałabym się pod każdym listem, który zrównuje pozycję kobiet i mężczyzn w sposób realny, czyli niweluje te różnice, które są powodem dyskryminacji, głównie różnice o charakterze finansowym - powiedziała Fedak.\nZdaniem gościa audycji "Sterniczki", gender w warunkach polskich jest ideologią elit. - Chciałabym żeby te elity zainteresowały sie realnym losem kobiet, które w Polsce wychowują dzieci i nie mają podstawowego zabezpieczenia materialnego - powiedziała Fedak.\n- List do papieża jest formą happeningu, jest formą zabawy. Jest też formą pewnej bezsilności kobiet wobec tego, co się dzieje w Polsce. Jeżeli Franciszek ma załatwić wszystkie problemy, które są związane z nierównością w Polsce, to jest to historia wydumana - oceniła Jolanta Fedak w "Sterniczkach".\nAgnieszka Kozłowska-Rajewicz (PO, Pełnomocniczka rządu do Spraw Równego Traktowania) jest zdania, że list do papieża, był wyrazem bezradności, ponieważ to, co się rozpętało wokół gender jest rzeczywiście niepokojące. - Jest to mowa nienawiści, dlatego rozumiem, dlaczego Kongres Kobiet uważał, że w tej sprawie należy napisać do najwyższego hierarchy kościoła katolickiego, czyli właśnie do papieża - mówi Kozłowska-Rajewicz.\nCzytaj też<<<Kongres Kobiet pisze do papieża. Warakomska: to krzyk rozpaczy>>>\nKinga Dunin (pisarka, publicystka, "Krytyka polityczna") uważa, że zwrócenie się do papieża, który znajduje się poza Polską, jest niekonwencjonalnym podejściem, ale równocześnie zwróceniem się do właściwej instancji. - Do niczego to jednak nie doprowadzi - ocenia Dunin. - Może jedynie do tego, że dowiemy się, że papież pięknie wygląda w różnych sytuacjach, ale na pewno nic nie zrobi w tej kwestii. Nie będzie w stanie wpłynąć na polski kościół - powiedziała Dunin w "Sterniczkach".\nUczestniczki audycji "Sterniczki" rozmawiały także o 95. rocznicy przyznania kobietom w Polsce praw wyborczych.\nSterniczki w "Sobocie z Jedynką" zawsze o 10.15.\nZobacz więcej na temat: kongres kobiet Kościół papież prawa człowieka równouprawnienie Watykan


Poduszka na Walentynki z tekstem "Kocham Cię - sowy". Grafika Grafika jednostronna - GiftShop24.pl\nPoduszka z mikrofibry na Walentynki "Kocham Cię - sowy".\nFoto poduszka z napisem "Kocham Cię - sowy".\nFoto poduszka na Walentynki ze zdjęciem i tekstem "Kocham Cię - sowy"- to idealny prezent dla bliskich Ci osób.\nFotoKubek na Walentynki "Kocham Cię - sowy".\nPoduszka "Kocham moje...\nPoduszka "Sowa 100lat !"\nPoduszka "Take me to...\nPoduszka "Dumny ze...


Ireland Baldwin - 21-letnia córka Kim Basinger i Aleca Baldwina - Pudelek\nIreland Baldwin - 21-letnia córka Kim Basinger i Aleca Baldwina\nŚwiat mody od kilku lat intensywnie fascynuje się dziećmi gwiazd, otwierając drzwi do kariery w zasadzie każdemu chłopakowi i dziewczynie ze znanym nazwiskiem. Sztandarową reprezentantką nowego trendu jest Hailey Baldwin, córka Stephena, która w ostatnich miesiącach awansowała do miana supermodelki i "najseksowniejszej kobiety świata". Nic dziwnego, że swoich sił przed obiektywem postanowiła spróbować też jej starsza o rok kuzynka, Ireland. 21-latka jest córką jednej z najgorętszych par lat 90., Kim Basinger i Aleca Baldwina.\nZobacz też: Córka Kim Basinger i Aleca Baldwina też chce być modelką!\nDeterminacja i znane nazwisko 21-latki zagwarantowało jej już szereg okładkowych sesji dla egzotycznych magazynów: bułgarskiego Elle, meksykańskiego Marie Claire i ukraińskiego L'Officiela. Wzorem słynnej kuzynki, Baldwin sporą wagę przywiązuje do swojego Instagrama. Wytatuowana modelka kadry z sesji przeplata zmysłowymi selfie i zdjęciami ze zwierzętami, co doceniło już prawie 400 tysięcy fanów.\nZobaczcie, jak córka Kim Basinger i Aleca Baldwina promuje się na Instagramie. Wróżycie jej karierę?\nnazwisko chyba jednak nie wystarczy\nPoniżej przeciętnej 🤔\nniestety, ale jest brzydka\nNie jest pięknością, aczkolwiek ma ciekawą i niebanalną urodę. Może się sprawdzić w modelingu.\nNiestety urody po mamusi nie odziedziczyła. Ale ma nośne nazwisko więc biedy klepać nie będzie.\nCoś nie gra, ale nie wiem co.\nnie jest urodziwa\ntaka troszkę - pszenno-buraczana......\nDaleki jestem od krytyki ale w tym przypadku muszę przyznać że dziewczyna jest tylko ok do mamy jej bardzo ale to bardzo daleko 🤔🤔🤔\nPiękna jest , po takich rodzicach nie ma sie co dziwić ❤\nniestety, ale podobna bardziej do ojca. Kim w jej wieku była śliczna\nDo ojca podobna tez, dlatego nie dorównuje matce uroda.\nNic specjalnego. Taka sobie. Nie porwala mnie ej uroda\nRodzice obydwoje ladni, ale corka niezbyt. Szkoda,ze Kim Basinger nie wystapila w wiekszej ilosci filmow, bardzo ja lubilam.\nWyretuszowana córka Kim Basinger reklamuje ubrania


Nokia 8 vs ZTE Axon M - porównanie cech | Komórkomania.pl\nNokia 8 vs ZTE Axon M\nModele Nokia 8 i ZTE Axon M zostały po raz pierwszy zaprezentowane w tym samym roku. Parametr przekątnej ekranu stawia Nokia 8 w lepszej pozycji niż ZTE Axon M. Nokia 8 i ZTE Axon M plasują się na równej pozycji pod względem maksymalnej pamięci operacyjnej. Nokia 8 ma mniejszą rozdzielczość matrycy niż ZTE Axon M. W przypadku urządzenia Nokia 8 waga jest mniejsza niż w przypadku urządzenia ZTE Axon M. Pod względem pojemności akumulatora Nokia 8 wypada w rankingu gorzej niż ZTE Axon M. Model Nokia 8 został wyprodukowany przez firmę HMD Global, natomiast telefon ZTE Axon M przez firmę ZTE. Obydwa telefony są z tego samego segmentu. Zarówno Nokia 8, jak i ZTE Axon M mają system operacyjny .\nHMD Global ZTE\nNokia ZTE Axon\n5.3 cali 5.2 cali Nokia 8 ma większy ekran.\nośmiordzeniowy, 4 x Kryo 2,35 GHz i 4 x Kryo 280 1,9 GHz czterordzeniowy, 4 x Kryo 2,15 GHz\ntak, laserowy i detekcja fazy detekcja fazy\n802.11 a/b/g/n/ac, dwuzakresowe, MIMO 802.11 a/b/g/n/ac, dwuzakresowe\n151,5 x 73,7 x 7,9mm 150,8 x 71,6 x 12,1 mm\n160 g 230 g Nokia 8 jest lżejszy\n3090 mAh 3180 mAh ZTE Axon M ma bardziej pojemną baterię\ntak, Quick Charge 3.0 tak, Qualcomm Quick Charge 3.0\nNokia 8 vs ZTE Axon M Porównania i newsy


4 dziwne historie, jakie spotkały mnie w pracy. Jedna z nich mogła zakończyć się... no właśnie, jak? - Katarzyna Grzebyk\n4 dziwne historie, jakie spotkały mnie w pracy. Jedna z nich mogła zakończyć się… no właśnie, jak?\nby Katarzyna Grzebyk · 1 kwietnia 2015\nW październiku 2014 roku stuknęło mi 10 lat w zawodzie. Miałam przygotować z tej okazji okolicznościowy post. Nie zdążyłam, choć chciałam opowiedzieć Wam kilka zabawnych historii, jakie spotkały mnie w pracy. Ale czy znalazłabym lepszą datę na publikację wpisu niż Prima Aprilis? Zaznaczam, że wszystkie opisywane historie zdarzyły się naprawdę:-)\nNie będę pisać o tym, jak na wywiad do prorektora wyższej uczelni przyszłam punktualnie, ale dokładnie o tydzień wcześniej; ani o tym, jak będąc w 5. miesiącu ciąży stałam na brzegiem rzeki lekko skutej grudniowym lodem i modliłam się, by fotoreporter i światowej sławy egiptolog w trakcie robienia zdjęć przypadkiem nie wpadli do wody:-) Ani o tym, jak pewien tancerz znany z „Tańca z gwiazdami” wydzwaniał do mnie, myląc mnie ze swoim menedżerem:-) Ani o tym, jak Kasia Bujakiewicz opieprzyła mnie, że robię jej zdjęcia na planie serialu „Magda M.”. Pewnie myślała, że jestem jej psychofanką:-) Oczywiście, przeprosiła mnie, gdy dowiedziała się, co robię na planie. Tłumaczyła się, że wyglądam na licealistkę i to ją zmyliło:-)\nBędą cztery inne historie.\n(Chciałam pokazać Wam jeszcze kilka zdjęć oddających charakter mojej pracy. Przeczesałam całe archiwum i znalazłam jedynie to, które otwiera wpis. Nagrywam na nim rozmowę z gospodarzami programu „Kawa czy herbata”, który kilka lat temu nadawany był z rzeszowskiego Rynku. Z kolei zdjęcie poniżej przedstawia mnie na spotkaniu z Piaskiem, które kiedyś prowadziłam).\nRok 2009. Prowadzę spotkanie z Andrzejem Piasecznym\nA teraz poczytajcie, co takiego ciekawego spotkało mnie w pracy:\nRok 2006 albo 2007.\nW telewizji triumfy święci serial „Kryminalni”, a Marek Włodarczyk i Maciek Zakościelny są jednymi z najpopularniejszych aktorów. Wszystkie gazety i telewizje rozchwytują ich. Aktorzy niemal wyskakują nam z lodówek. Szefowa działu publicystyki w dzienniku, w którym pracowałam, wymyśliła sobie, że w piątek w weekendowym wydaniu ma ukazać się wywiad z Markiem Włodarczykiem. Oczywiście, ja mam go zrobić.\nJest środa rano. Ja jestem w Rzeszowie, a Marek Włodarczyk zapewne na planie serialu w Warszawie.\nMuszę zrobić ten wywiad choćby nie wiem jak. Monice lepiej nie odmawiać:-)\nPrzeczesuję Internet w poszukiwaniu agencji aktorskich, agencji pijarowych i jeszcze nie wiem jakich, z którymi związany jest Włodarczyk. Po 2 godzinach ktoś podaje mi tajny numer domowy aktora. Dzwonię.\nMarek Włodarczyk odbiera, przedstawiam się, tłumaczę się, a on jak gdyby nigdy nic zgadza się na wywiad przez telefon, za dwie godziny. Dzwonię o umówionej porze, rozmawiam, notuję (tak!). Umawiamy się na autoryzację mailową, ma do mnie oddzwonić tego samego dnia. Podaję mu numer komórki, numer stacjonarny do pracy i numer do domu. Gotowa byłam podać mu wszystkie inne moje numery i rozmiary, byle ten wywiad się ukazał. Bo Monika chce mieć Marka Włodarczyka na weekend.\nPo pracy idę na piwo z dawno niewidzianymi koleżankami. Marek Włodarczyk nie dzwoni:-( Wracam do domu koło północy załamana…\nRano z siostrą szykujemy się do pracy. Agnieszka mówi: Wiesz, jakiś gość dzwonił koło 22 do ciebie na stacjonarny.\nJa: Co mówił?\nAgnieszka: Żeby ci przekazać, że wywiad jest w porządku. Jakiś Marek Włodarczyk z Warszawy.\nJa: Jakiś? Nie jakiś, tylko Marek Włodarczyk. Ten Marek Włodarczyk!\nWywiad z Markiem Włodarczykiem ukazuje się w piątek. Aktor nie zmienił w nim ani słowa. Szefowa jest zadowolona, a ja jestem zadowolona, że zadowoliłam szefową.\nRok 2007 albo 2008.\nRedaktor naczelny tego samo dziennika, wysyła mnie na specjalny materiał. W domu kultury Leżajsku (miasteczko na Podkarpaciu średniej wielkości) ma odbyć się wręczenie ogólnopolskich nagród muzycznych, podobno prestiżowych. Wręcza je pewien tygodnik telewizyjny. Mają być same gwiazdy. Trochę mnie to dziwi, bo zwykle takie imprezy zapowiada się wyprzedzeniem, trzeba się akredytować i takie tam. Ale nic, jedziemy: ja, W.-fotoreporter i nasz kierowca. Gdzieś po drodze kupuję puder, żeby dobrze wyglądać wśród gwiazd, bo akurat pudru w kosmetyczce nie miałam. W głowie układam sobie pytania, jakie zadam.\nAle Leżajsk chyba nic nie wie o tej imprezie. Żadnych tłumów pod drzwiami, żadnych plakatów. Psa z kulawą nogą. W domu kultury chyba też o niczym nie wiedzą, bo cisza jak makiem zasiał. Nie, jaka cisza. Hula wiatr… Koledzy konkurencyjnej gazety z Rzeszowa też przyjechali. A gwiazd nie widać…\nPo chwili salę domu kultury powoli zapełniają uczniowie podstawówek i gimnazjów. W końcu przyjeżdżają gwiazdy. Jest m.in… Lerek (musiałam go wygooglować, żeby sobie dziś przypomnieć, kto to jest;-) ze swoim hitem „Moja panienka”. Śpiewa ją z playbacku. Dzieci piszczą. Jest i Szymon Wydra, mocno zażenowany swoją obecnością na tej imprezie. Jego menadżerka mówi, że Szymon nie zaśpiewa, bo ma infekcję gardła. Wydra siedzi na sali ze spuszczoną głową, Widać, zupełnie nie leży mu obecność na tej „gali”. Prowadzący „galę” wyczytuje nazwiska zwycięzców w poszczególnych kategoriach: Madonna, Doda…. Gwiazdy pojawiają się w postaci swoich teledysków puszczanych na „telebimie”. Pół sali bije brawo. Drugie pół jest puste.\nNie zrobiłam żadnego wywiadu. Nie ukazała się żadna relacja, o ile dobrze pamiętam. Jesteśmy wściekli, spędziliśmy pół dnia i część nocy w oczekiwaniu na prawdziwe gwiazdy. Do dziś z W. wspominamy sobie słynną galę w Leżajsku. Na gorszej nie byłam nigdy i nie wiem, czy coś ją przebije.\nTuż przed Niedzielą Palmową przygotowujemy w redakcji tematy świąteczne. Jedziemy do Lubeni, do 90-letniej babci, która zajmuje się zdobieniem pisanek, robi palmy wielkanocne, jest działaczką w lokalnym kole gospodyń wiejskich. Babcia jest niezwykle żywiołowa. Przeskoczyłaby mnie bez problemu. Rozmawiamy, pijemy herbatkę, śmiejemy się, żartujemy. Wychodzić się nie chce.\nPo zdjęciach mój kolega fotoreporter idzie skorzystać z toalety. Przekręca małą klameczkę, żeby się zamknąć. Po chwili słyszę wołanie o pomoc. Zaciął się! Toaleta jest w suterenach. Jest w niej małe okienko, pod sufitem. Próbuję uratować kolegę. Proszę moją rozmówczynię o łyżeczkę. Kręcę łyżeczką w różne strony, ale zamek nie chce puścić.\n– Panie, po coś się pan tam zamykoł. Tu dzieci ni ma, nikt by pana nie podglondoł – woła babcia.\nManewruję łyżeczką przy drzwiach i płaczę ze śmiechu.\n– Panie, co ci przyszło do głowy – woła babcia. – Tu dzieci przecież ni ma. Nikt tu nie podglondo.\n– Kasia, otwórz, ratuj – woła kolega.\nWesoło nie jest, bo za chwilę jesteśmy umówieni na inne spotkanie, a T. siedzi w toalecie.\n– Syn koło 16 wróci z roboty, to pana otworzy – dodaje otuchy babcia. (Jest pora przedpołudniowa).\nW końcu kolega podejmuje próbę wyjścia z łazienki przez maleńkie okienko pod sufitem. Kiedy próbuje się w nim zmieścić i w końcu wyczołguje się na ubłocone podwórze, ja przestaję się śmiać i … udaje mi się otworzyć drzwi do toalety.\nHistoria kończy się happy endem. Oboje dochodzimy do wniosku, że lepiej nie zamykać się w czyjeś toalecie.\nWakacje, rok 2008.\nWraz z A., moją koleżanką z redakcji, i kierowcą jedziemy na materiał w Bieszczady. Jestem umówiona w Uhercach Mineralnych k. Soliny, A. kilkanaście kilometrów dalej. Zostawiają mnie w Uhercach, umawiamy się, że jak skończę wywiad, pójdę na przystanek i poczekam aż przyjadą.\nPo skończonym wywiadzie docieram na przystanek. Kilka osób czeka na autobus. Po chwili przychodzi wysoki (ok. 190 cm) krótko ostrzyżony blondyn. Na oko ok. 35-40 lat. Wytatuowany, umięśniony, wysportowany, wyrzeźbiony, co dobrze widać przez biały obcisły t-shirt i jasne dżinsy. Prawdziwy mężczyzna:-) Ma ze sobą sportową torbę podróżną. Na bank jakiś sportowiec, myślę.\nPodjeżdża autobus, ludzie wsiadają.\nZostaję sama z blondynem. Wychodzi z głębi przystanku, zagaduje nieśmiało: Cześć, nie wiesz czy jechał autobus taki a taki?\nPrzysuwa się bliżej. Widzę, że chce porozmawiać, ale nie wie jak. Przygląda mi się i przygląda.\nGłupio tak stać i patrzeć na siebie, więc pytam go, gdzie jedzie.\n– Do Warszawy – mówi.\nI dalej mi się przygląda. Lustruje od stóp do głów.\n– Jadę do rodziny, dawno jej nie widziałem – dodaje.\nA on, że przez ostatni czas mieszkał tutaj, w Uhercach. I nigdzie się stąd nie ruszał.\nZobaczy rodzinę po raz pierwszy od 12 lat. Bliscy nie wiedzą, że do nich przyjedzie. Nie wie, jak zareagują. Czy będą się cieszyć z jego powrotu?\nCzuję, jak robi mi się coraz cieplej, a kolana miękną. Wypatruję A. i naszego kierowcy, bo nagle mi świta, że w Uhercach Mineralnych od lat jest zakład karny i mój umięśniony blondyn musi być jego więźniem, który po 12 latach wychodzi na przepustkę albo na wolność… Zapewne byłam pierwszą albo jedną z pierwszych kobiet, które widział w warunkach bez krat. Dlatego tak mi się przyglądał.\nPodjeżdża kolejny autobus, z ulgą żegnam się z blondynem i życzę mu udanego spotkania z rodziną.\nDziś myślę, że niepotrzebnie się bałam. Po pierwsze, wcale nie musiał być więźniem, tylko ja uknułam sobie taką teorię. Po drugie, nawet gdyby, to przecież nie chciał mnie ani zgwałcić, ani zabić, ani zjeść. Człowiek chyba chciał porozmawiać w normalnych warunkach. Ale na pewno nie siedział za kratami 12 lat za kradzież wafelka…\nJak podobają się Wam moje „przygody” w pracy? Też spotkały Was w pracy/domu/szkole/uczelni jakieś dziwne historie, na wspomnienie których uśmiechacie się?\nJak kończą znani pisarze? 10 głośnych przypadków


Technika Ichimoku » Blog Archive » Kontrakty terminowe fw20h11 + oscylator kontraktowy :: Skuteczne analizy giełdowe :: Szkolenia giełdowe\nKontrakty terminowe fw20h11 + oscylator kontraktowy\nPosted by Marek | Posted in kontrakty terminowe | Posted on 14-02-2011 8:53 am\nDługo nie pisałem, gdyż nie działo się nic przełomowego. Obecnie również nie ma jeszcze wykreowanego kierunku dla silniejszego ruchu. Bujamy się po prostu w określonym zakresie punktowym.\nTrendem dominującym w skali tygodniowym jest trend wzrostowy, zatem teoretycznie byki mają przewagę. Przynajmniej do czasu ewentualnego wybicia dołem z obecnej konsolidacji.\nOscylator kontraktowy natomiast nie dał żadnych nowych sygnałów, czyli w dalszym ciągu obowiązuje wykreowany wcześniej sygnał sprzedaży. Czy będzie zgodny z założeniami ( ruch minimum 200pkt.) pokaże nam rynek.\nszach says... on 21-02-2011 9:10 am\n2629 było min. Czy 200pkt zostało osiągnięte?\nMarek says... on 21-02-2011 1:25 pm\nNiestety brakło 5pkt do pełnego zasięgu dla wskazań oscylatora 🙁\nrobbie says... on 28-02-2011 8:50 am\nWitam mam pytanie odnośnie oscylatora mam amibrokera gdzie można znaleźć taki oscylator , czy on jest w jakiś sposób specjalnie modyfikowany z góry dziękuje za odpowiedz\nMarek says... on 28-02-2011 9:27 am\nJest to oscylator, który samodzielnie utworzyłem. Nie możesz go nigdzie znaleźć, gdyż go nie udostępniam. Może w przyszłości napiszę o tym jak go zbudowałem i wtedy będzie można poznać szczegóły. 🙂\nrobbie says... on 28-02-2011 10:56 pm\nskoro nie można go dostać to chętnie bym sie coś dowiedział o nim czy pod ami chodzi ? i golnie jakie sa różnice miedzy podstawowym a twoim jak możesz powiedzieć dzięki\nMarek says... on 28-02-2011 11:19 pm\nOscylator kontraktowy jest całkowicie odrębnym narzędziem.\nMetodologia Ichimoku natomiast jest oparta na źródłach japońskich bez powielania błędów jakie z anglojęzycznych publikacji przekopiowują co niektórzy 😉\nLinku nie będę komentował. Po prostu niekompetencje tego pana, który napisał ten artykuł, przyprawiają mnie o zawroty głowy :/\nrobbie says... on 01-03-2011 9:53 am\nMarek to podaj jakis ciekawy link do poczytania cos z tym związany żebym mógł sie odnieś do tego co piszesz pozdrawiam\nMarek says... on 01-03-2011 3:24 pm\nO budowie własnych oscylatorów, czy robotów do gry, napiszę za jakiś czas. O Ichimoku pewnie też, w późniejszej przyszłości.


Chilli con carne - przepis ze Smaker.pl\nSmaker /Przepisy / Przekąski / Chilli con carne\nPrzepis dnia 2009-10-12\nPrzepisów i artykułów: 43 Ocena: 1168\nmielone, wołowo-wieprzowe, 0,5 kg\npapryka chilli lub pepperoni, 1\nczerwona fasolka z puszki, 1 puszka\npomidory z puszki pokrojone, 1 puszka\nśmietana 12%, 1\nsambal oelek, 2 łyż\nMięso smażymy na patelni z przyprawami i czosnkiem. Kroimy oby dwie papryki i dodajemy do mięsa. Do tego wrzucamy pomidory. Wszystko musi się chwilę dusić na małym ogniu. Następnie dodajemy fasolkę (pół puszki).\nRęcznym blenderem rozdrabniamy całość, po tym dodajemy resztę fasolki. Można teraz posmakować czy jest wystarczająco ostre, i wrazie czego jeszcze dodać sos tabasco, sambal oelek, lub inne ostrości jakie mamy w domu :)\nJa mam dwa sposoby jedzenia tego dania: 1) nałożyć chilli con carne na tortille,trochę śmietany i szczypiorek, i zawijamy. 2) Chilli nakładamy do miseczki, na to trochę śmietanki ze szczypiorkiem i jemy nakładając nachosami zamiast łyżką :)\n15210 odsłon Słodkie a pikantne. Wersja bez oleju, chrupiące- jędrne.Fajny smak. > 60 min średnie przystępne\n610 odsłon tu wersja na słodko...ale z odrobinà chilli 15 min łatwe przystępne\nPrzepis dnia 12.10.2009\n22197 odsłon dla miłośników ostrych dań :) 15 min średnie przystępne\nPolecane przepisy: chilli\n99 odsłon Twarożek, który może być fantastycznym dodatkiem do tortilli, naleśników czy świeżego... 60 min łatwe tanie\n5962 odsłon Imprezowa przekąska na bazie dwóch past o różnych kolorach i waflowych miseczkach. 15 min łatwe przystępne\n21664 odsłon Guacamole 30 min średnie przystępne\nPolecane przepisy: nachosy\n912 odsłon Nietypowa chrupiąca przekąska, bardzo smaczna o zaskakującym smaku. 30 min łatwe tanie\n3408 odsłon Przepis znalazłam w internecie 30 min łatwe tanie\nPolecane przepisy: con carne\nPrzekąski Wytrawne francuskie ciastka z chorizo\n289 odsłon Wielokrotnie już pisałam, że uwielbiam ciasto francuskie. Klasyczne ciasto robi się długo,... 30 min łatwe przystępne\n25400 odsłon Domowe wędliny, to jedne z lepszych jakie mogą zagościć na naszych stołach. Postanowiłam... > 60 min łatwe przystępne\nPrzekąski Paprykowe mumie\n250 odsłon Jedyny taki dzień w roku, gdzie straszne potwory, przerażające pająki i inne robale,... 60 min łatwe przystępne\nPolecane przepisy: chilli con care\n484 odsłon Pyszna pasta z awokado z dodatkiem świeżego czosnku. Orzeźwiający i świeży smak. 15 min łatwe tanie\n4573 odsłon Ostre i aromatyczne 30 min średnie przystępne\nNO I OCZYWIŚCIE NIEPOPRAWNA mirabelka SWOJE 3 GROSZE W MIARE SPROSTOWANIA JAKO ADWOKAT DODAC MUSIAŁA ŻENUJĄCE\ntolada51, wszystkie puszki pomidorów dostępne w polskich sklepach mają masę 400g, przynajmniej ja innych nie widziałam. Fasolki też tyle samo 400-450g, chyba te 50g nie robi aż takiej różnicy? W przypadku śmietany na pewno chodzi o małe opakowanie 200g.\ntolada51 07 lutego 2011\nSuper... "Podoba" mi sie... Juz kilka razy prosilem, aby ilosci byly dokladne... Na prózno: Fasolka, puszka... Pomidory, puszka, Smietana, jedna... To u Was istnieje tylko jedna wielkosc puszki, czy opakowan smietany? Czy Sambal oelek maja byc 2 lyzeczki, czy 2 lyzki stolowe, tego juz nikt nie wie... Wypróbujcie sobie sami... Prosze wszystkich, nauczcie sie, ze jesli z przepisu ma ewentualnie korzystac wieksza ilosc ludzi, to powinny byc one w miare dokladne, a nie na oko...\nbeeata 27 lutego 2010\ncieszę się , że smakowało ;)\naneczkka 27 lutego 2010\nPróbowałam - smakowało :)\nOd czasu wypróbowania chilli, jak robię spaghetti bolognese to zawsze miksuję mięsny sos :)\nVoit 31 stycznia 2010\nWygląda nieciekawie, ale może mimo to da się zjeść. Kompletnie niestrawne są za to koszmarne błędy ortograficzne. Odbierają apetyt.\nSugarspice 12 października 2009\nsambal oelek to pasta z papryczek chilli\nszynszylka 12 października 2009\nsambal oelek?? co to ?? :)\najisza 03 października 2009\nU nas zawija się w tortile, na wierzch trochę śmietany i oliwki, mój syn to kocha:)\nmiciunia 02 października 2009\nPychota, ja dodaje jeszcze kukurydze z puszki.


Rozkład jazdy 27/03/2014: Dirk postawi się Blake’owi? – Enbiej.pl\nRozkład jazdy 27/03/2014: Dirk postawi się Blake’owi?\nData: 27/03/2014 Autor: Mateusz Babiarz Kategoria: Aktualności\nNBA przygotowała dla nas na jutro zaledwie cztery spotkania, ale przynajmniej dwa z nich powinny dostarczyć nam emocji. Mowa oczywiście o powrocie do gry LaMarcusa Aldridge’a, który będzie chciał wspomóc staczających się ostatnio w tabeli Trail Blazers w meczu z zawsze groźnymi Hawks, a także o wizycie Clippers w Dallas.\nW skrócie: PTB przegrali trzy ostatnie spotkania (ich bilans w ostatnich dziesięciu to 3-7) i zajmują piąte miejsce w konferencji zachodniej przy zaledwie dwóch spotkaniach przewagi nad dziewiątymi Suns. Hawks przegrali cztery ostatnie mecz (w ostatnich dziesięciu -> 5-5) i również są na krawędzi PO z dwoma spotkaniami przewagi nad Knicks. Z pozytywnych informacji dla fanów Trail Blazers mam tą, że do ich składu najprawdopodobniej powróci dzisiaj LaMarcus Aldridge, a jego obecność może być decydująca dla uratowania tak dobrze rozpoczętego sezonu.\nKluczowy pojedynek: LaMarcus Aldridge vs Paul Millsap. Skrzydłowy PTB ma (teoretycznie) lepsze wsparcie, ale moim zdaniem o wyniku tego spotkania zadecyduje właśnie ten pojedynek.\nTyp: Możemy rzucić monetą choć bukmacherzy na (dość zdecydowanego) faworyta typują zespół z Portland. Tutaj może być moim zdaniem niespodzianka.\nW skrócie: Przytaczając żart, który zauważyłem na ESPN – jeżeli jutro drużyna z Filadelfii przegra ponownie to będą mogli na chwilę przemianować się na 26ers (od liczby porażek z rzędu). W zasadzie to tyle + w składzie Rockets ma wystąpić Howard więc zapowiada się kolejna masakra.\nKluczowy pojedynek: Brett Brown vs Świat.\nTyp: Mniej niż +20 Rockets będzie niespodzianką.\nW skrócie: Szlagierowe spotkanie, w którym zespoły łącznie mają bilans 37-104. Lakers będą faworytami, choć wciąż nie będą mogli skorzystać z usług Pau Gasola i Steve’a Nasha. Wygrali ostatnie dwa spotkania dzięki zaskakująco dobrej postawie zmienników wśród których najbardziej błyszczał mój ulubieniec – Nick Young a.k.a Swaggy P (patrz zdjęcie poniżej).\nKluczowy pojedynek: OJ Mayo vs grawitacja.\nTyp: Lakers powinni to spotkanie spokojnie wygrać, ale nie zdziwię się jeśli mecz będzie w miarę wyrównany.\nW skrócie: Mecz wieczoru. Clippers będą zmotywowani po niespodziewanej porażce z Pelicans, a Mavericks walczą o życie (po wczorajszej wygranej Suns znów są poza PO). Dodatkowo to może być pojedynek, który będziemy oglądać w pierwszej rundzie PO. Crawford vs Ellis, Griffin vs Nowitzki. Będzie się działo.\nKluczowy pojedynek: Wymienione wyżej pary zapowiadają się niesamowicie ciekawie, ale moim zdaniem kluczem będzie rywalizacja Chrisa Paula z Jose Calderonem. Hiszpan błysnął w meczu z Thunder i jest w tym sezonie jednym z najskuteczniejszych graczy obwodowych w lidze (jego wykres rzutowy możecie zobaczyć poniżej). CP3 tymczasem zaliczył jeden z najgorszych rzutowych występów w karierze przeciwko NOP (0/12 z gry) i będzie chciał się odkuć. Ten rozgrywający, który zdobędzie więcej punktów może zadecydować o zwycięstwie.\nTyp: Stawiam przeciwko faworyzowanym Clippers i typuję niską wygraną Mavs.\natlanta hawks, Dallas Mavericks, Houston Rockets, los angeles clippers, Los Angeles Lakers, milwaukee bucks, Philadelphia 76ers, Portland Trail Blazers, Rozkład jazdy\nTelegram z Enbiej 26/03/14 – buzzer-beater Waitersa, kłopoty Hawks, Knicks bliżej ósemki\nFilmowe podsumowanie i Top 5 (27/03/2014)\nKomentarze do wpisu: “Rozkład jazdy 27/03/2014: Dirk postawi się Blake’owi?”\n27/03/2014 o 21:24\nPojedynek Dirka z Blake’m beddzie moim zdaniem o wiele ważniejszy niż rozgrywających.\n27/03/2014 o 21:28\n@sledziu24 – to byłby oczywisty wybór, nie lubię takich i uważam, że lepiej pobudzić do myślenia nie pisząc samych banalow :)


Zwierzęta egzotyczne – zakup zwiększonego ryzyka | fundacjamarszzebry.pl\nZwierzęta egzotyczne – zakup zwiększonego ryzyka\nPosted On : 7 września 2018 Published By : Paulina\nCzęść z osób chce mieć w swoim domu mieszkańca bardziej oryginalnego niż pies, kot czy świnka morska. Takie osoby decydują się często na zakup zwierzęcia egzotycznego, pochodzącego z tropikalnych części świata.\nKupując takiego zwierzaka należy jednak uważać, aby nie złamać prawa. Sprzedaż większości zwierząt egzotycznych wymaga bowiem specjalnych pozwoleń, a najpopularniejsze z nich to CITIES – Międzynarodowa Konwencja o Handlu Gatunkami Zagrożonymi Wyginięciem, której celem jest ochrona dzikich gatunków.\nNa tej liście znajduje się około ich około 30 tysięcy, a posiadanie chociażby kawałka zwierzęcia z CITIES bez pozwolenia grozi sankcjami karnymi. Dokonując zakupu egzotycznego zwierzęcia sprawdźmy więc, czy sprzedawca zarejestrował je w odpowiednim miejscu, a tym samym czy nie jest oszustem i nie przyczynia się do cierpienia zwierząt.\nSami, nie chcąc złamać prawa, także jesteśmy zobowiązani zarejestrować swojego pupila w terminie do 14 dni od jego nabycia. W przeciwnym razie podlegamy karze grzywny lub nawet pozbawienia wolności.


Premiera serialu „Paragraf 22” już w sobotę 18 maja w HBO\nDodano: 17 maja 2019, 14:49 0\nFotos z serialu „Paragraf 22” / Źródło: HBO\nFani Yossariana i spółki, wystąp! Przed wami 6-odcinkowy „Paragraf 22” z Georgem Clooneyem i Hugh Lauriem w rolach głównych. Do telewizorów i komputerów, biegiem marsz!\nMiniserial „Paragraf 22” został zrealizowany w oparciu o kultową książkę Josepha Hellera o tym samym tytule. Serial wyprodukował zdobywca Oscara i Złotego Globu George Clooney („W chmurach”, „Idy marcowe”), który również występuje w produkcji. Partnerują mu Christopher Abbott („Dziewczyny”, „Grzesznica”), zdobywca Oscara Grant Heslov („Operacja Argo”), laureat Emmy Kyle Chandler („Wilk z Wall Street”, „Bloodline”), laureat Złotego Globu Hugh Laurie („Nocny recepcjonista”, „Dr House”) i nominowany do Oscara Giancarlo Giannini („007 Quantum of Solace”, „Casino Royale”).\n„Paragraf 22” portretuje przygody i niepowodzenia amerykańskiej eskadry lotniczej we Włoszech podczas II wojny światowej. Głównym bohaterem jest Yossarian, bombardier, którego nieustanne wysiłki podczas misji skupione są na tym, by przeżyć. Jego szanse na sukces w realizacji tak prostego celu sukcesywnie obniżają się, ponieważ jego przełożony, pułkownik Cathcart stale podnosi liczbę misji, w których trzeba wziąć udział. Bardziej niż wycofujący się Niemcy, prawdziwym wrogiem dla Yossariana i jego nietuzinkowej grupy kumpli jest biurokracja wojskowa, której logika potrafi zaskoczyć. Szczytem tego jest paragraf 22, wojskowe prawo, które najlepiej opisuje sama książka:\n„Był więc tylko jeden kruczek – paragraf 22–który stwierdzał, że troska o własne życie w obliczu realnego i bezpośredniego zagrożenia jest dowodem zdrowia psychicznego. Orr był wariatem i mógł być zwolniony z lotów. Wystarczyło, żeby o to poprosił, ale gdyby to zrobił, nie byłby wariatem i musiałby latać nadal. Orr byłby wariatem, gdyby chciał dalej latać i byłby normalny, gdyby nie chciał, ale będąc normalny musiałby latać. Skoro latał, był wariatem i mógł nie latać; ale gdyby nie chciał latać, byłby normalny i musiałby latać”.\n„Paragraf 22” został wyprodukowany przez George'a Clooneya i Granta Heslova reprezentujących Smokehouse Pictures, oraz Richarda Browna i Steve’a Goline’a działających w imieniu Anonymous Content. Luke Davies i David Michôd są współautorami i producentami wykonawczymi serialu. Sześcioczęściowy miniserial Paramount Television i Anonymous Content jest wyreżyserowany przez Clooneya, Heslova i Ellen Kuras, która również pełni rolę producenta. Każdy z reżyserów odpowiadał za dwa odcinki.\nNiespodzianka HBO dla widzów. Hitowy serial został udostępniony na YouTubeCzytaj także:\nFotosy z serialu "Paragraf 22"