Studia magisterskie (II stopnia) Szczecin - Collegium Balticum\nSzkoła wyższa » Tryb studiów » Studia magisterskie\nJak studia magisterskie, to tylko w Szczecińskiej Wyższej Szkole Collegium Balticum\nStudia II stopnia, zwane również studiami magisterskimi od dłuższego już czasu cieszą się niesłabnącą popularnością. Z roku na rok coraz więcej osób, które zdobyły tytuł inżyniera czy licencjata decyduje się na kontynuację edukacji na studiach II stopnia. I wcale nie dziwi ów fakt, gdyż takie rozwiązanie posiada wiele zalet. Warto bowiem podkreślić, że studia magisterskie pozwalają w pełni poznać specyfikę wybranego kierunku. Stąd też są często wybierane przez osoby chcące poszerzać swoje horyzonty. Często bywa również tak, że absolwent studiów I stopnia decyduje się na podjęcie pracy, a studia magisterskie kontynuuje w systemie zaocznym. W Szczecińskiej Wyższej Szkole Collegium Balticum możesz wybierać spośród wielu kierunków studiów stacjonarnych, bądź niestacjonarnych. Jednak w obydwu przypadkach możesz być pewien, że zyskasz wysokie kwalifikacje i obiecujące perspektywy kariery.\nStudia Magisterskie – Wybierz kierunek\nNauka na kierunku bezpieczeństwo wewnętrzne jest doskonałą odpowiedzią na wyzwania współczesnego świata. Jeśli więc marzysz o studiach magisterskich, które pozwolą Ci związać swoją przyszłość z służbą mundurową, to bezpieczeństwo wewnętrzne będzie dla Ciebie idealnym rozwiązaniem. Oczywiście kończąc ten kierunek możesz również pracować w sektorze cywilnym, m. in. w firmach zajmujących się ochroną osób i mienia.\nCoraz częściej pojawiające się różnego rodzaju zagrożenia, w tym terroryzm i cyberprzestępczość, powodują, że zapotrzebowania na specjalistów, którzy potrafią stawić im czoła z roku na rok rośnie. Studia magisterskie na kierunku bezpieczeństwo wewnętrzne pozwalają na zdobycie eksperckiej wiedzy z zakresu nauk społecznych, praw człowieka czy też zasad funkcjonowania państwa i jego organów. Oczywiście nie można zapomnieć o umiejętnościach praktycznych, których posiadanie zaowocuje w przyszłej pracy zawodowej.\nDecydując się na studia magisterskie na kierunku bezpieczeństwo wewnętrzne możesz dostosować je do własnych preferencji i zainteresowań, wybierając spośród wielu specjalności:\n– Służba policyjna i bezpieczeństwo publiczne to propozycja kształcenia, która z pewnością zainteresuje osoby chcące związać swoją przyszłość z pracą w policji czy administracji;\n– Przygotowanie obronne i bezpieczeństwo militarne pozwoli Ci pogłębić wiedzę z zakresu przygotowań obronnych państwa oraz posiąść umiejętności związane z diagnozowaniem i dokonywaniem analizy różnego rodzaju zagrożeń;\n– Ochrona bezpieczeństwa danych to idealna propozycja dla wszystkich osób, które w przyszłości zamierzają specjalizować się w zagadnieniach ochrony danych osobowych, bądź chcą pracować na stanowisku inspektora ochrony danych osobowych;\n– Państwowe formacje mundurowe – ochrona bezpieczeństwa publicznego to specjalność, której ukończenie pozwoli Ci podjąć pracę w szeroko pojętym sektorze bezpieczeństwa wewnętrznego – Policji, Straży Granicznej, Służbie Więziennej, służbach specjalnych i innych;\n– Zarządzanie w administracji samorządowej to doskonały kierunek studiów magisterskich, który z pewnością przypadnie do gustu osobom marzącym o pracy w szeroko pojętej administracji samorządowej – urzędach marszałkowskich, urzędach miasta i wielu innych.\nPedagogika to kierunek studiów magisterskich, cieszący się niesłabnącą popularnością. Najczęściej wybierają go osoby lubiące ludzi i chcące z nimi pracować. Warto jednak zdać sobie sprawę, że nie są to studia dla wszystkich, jak się to powszechnie przyjęło. Bowiem praca z dziećmi czy dorosłymi jest niezwykle wymagająca i czasem wymaga ogromnego skupienia i empatii. Jeśli więc nawiązywanie nowych kontaktów nie stanowi dla Ciebie żadnego problemu, a przekazywanie wiedzy drugiemu człowiekowi sprawia Ci ogromną frajdę, to studia pedagogiczne będą dla Ciebie wyborem doskonałym.\nWarto również podkreślić, że zawód pedagoga nie należy do łatwych, ale za to daje wiele satysfakcji. Dlatego też studenci pedagogiki to ludzie z wrażliwością, której często brakuje w innych zawodach. Studia magisterskie na kierunku pedagogika dają absolwentom wiele możliwości i umożliwiają pracę w wielu zawodach.\nDecydując się na studia magisterskie na kierunku pedagogika możesz dostosować je do własnych preferencji i zainteresowań, wybierając spośród wielu specjalności:\n– Pedagogika szkolna z diagnozą i terapią pedagogiczną to propozycja kształcenia skierowana do osób chcących zdobyć kompetencje w zakresie opieki i wychowania oraz terapii pedagogicznej oraz rozwinąć umiejętności niezbędne do wykonywania zawodu pedagoga szkolnego czy prowadzenia zajęć z terapii pedagogicznej;\n– Pedagogika opiekuńczo-wychowawcza z resocjalizacją pozwoli Ci zdobyć odpowiednią wiedzę na temat niesienia pomocy osobom nieprzystosowanym społecznie oraz posiąść odpowiednie umiejętności pozwalające na pracę w domach dziecka, pogotowiach opiekuńczych, schroniskach, hostelach, internatach, bursach, ośrodkach szkolno-wychowawczych, a także w ośrodkach interwencji kryzysowej;\n– Prewencja patologii i zagrożeń społecznych to specjalność, której ukończenie pozwoli Ci podjąć pracę z dziećmi, młodzieżą i osobami dorosłymi w ośrodkach interwencji kryzysowej, ośrodkach kuratorskich, jednostkach prewencyjnych policji, zakładach karnych, aresztach śledczych, stowarzyszeniach i fundacjach oraz innych instytucjach administracji publicznej, które zajmują się tworzeniem i realizacją programów profilaktycznych i prewencyjnych;\n– Edukacja przedszkolna i wczesnoszkolna z diagnozą i terapią pedagogiczną pozwoli Ci uzyskać kwalifikacje do pracy z dziećmi w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym oraz rozwinąć umiejętności w zakresie prowadzenia zajęć zarówno z dziećmi mającymi różnego rodzaju trudności edukacyjne, jak i przedszkolakami czy uczniami, u których problemy takie nie występują;\nZawód nauczyciela jest pracą bardzo wymagającą, ale i przynoszącą ogromną satysfakcję. Nie dziwi więc fakt, że wielu absolwentów szkół średnich decyduje się na rozpoczęcie kształcenia na kierunku pedagogika przedszkolna i wczesnoszkolna. Jeśli, więc swoją przyszłość wiążesz z zawodem nauczyciela w przedszkolu, bądź młodszych klasach szkoły podstawowej, to studia na kierunku pedagogika przedszkolna i wczesnoszkolna z pewnością przypadną Ci do gustu.\nMożesz mieć pewność, że doskonale przygotują Cię do pracy z dziećmi. Nie będziesz też narzekać na brak perspektyw zawodowych czy ofert pracy, gdyż na współczesnym rynku istnieje duże zapotrzebowanie na wykwalifikowanych nauczycieli. Wybierając więc studia na kierunku pedagogika przedszkolna i wczesnoszkolna w Szczecińskiej Wyższej Szkole Collegium Balticum masz szansę na uzyskanie stabilnego zatrudnienia oraz możliwość dalszego rozwoju.\nZajęcia z pedagogiki przedszkolnej i wczesnoszkolnej na jednolitych studiach magisterskich prowadzone są w przyjaznej atmosferze. Studenci uczestniczą w ćwiczeniach, wykładach, laboratoriach, zajęciach studyjnych oraz grach stymulacyjnych. Wszystkie formy dydaktyczne prowadzone są przez doświadczonych wykładowców, którzy doskonale wiedzą jaki powinien być współczesny nauczyciel. Nic więc nie stoi na przeszkodzie, byś za pięć lat rozpoczął pracę w przedszkolu lub szkole.


Barbara01 / Profil / Amazonki.net – rak piersi to nie wyrok, razem go pokonamy!\nStrona główna / Profile / Barbara01\nData urodzin: 1966-11-29\nData ostatniego logowania: 2021-05-20 12:02:02\ndziekuje bardzo za wdrazenie w temacie Panie Tomaszu, zycze milego dnia\nDzien dobry,skopipwalam ze starego linku bedzie Pan wiedzial dokladniej,obecnie mam 10 terapie, jest bardzo duza poprawa zmniejszyly sie biore Ibranze 100 dziekuje,juz pisze dokladniej...2015 rok Tumorstadium pT1c pN 0 ( 0/3)sn MO G2 Östreganrezeptor pos (+9) Progesteronreceptor pos(+2) HER2-neu-Rezeptor neg (+ 1) W roku 2019 w maju przy badaniu kontrolnym wykryto guz i pobrano wycinek okazalo sie ze to jest DC in situ Tumorstadium pT is RO ÖSTROGENRECEPT positiv (+ 12 ) Progesteronrezept positiv (+ 2 ) TUMORSTADIUM pT 1c pN (0/3 ) sn Mo G2. NASTEPNIEw pazdzierniku mialam badanie MTR rezonans,i wykryli przerzuty do watroby i pluc.NIE mozna pobrac prob,bo bardzo gleboko sa osadzone guzy.Wiem tylko ze ich jest 7 sztuk (na watrobie ) najwiekszy 3,5 cm,2,7cm,1.7 cm i jeszcze 3 mniejsze.I 3 szt na plucach 0,8 cm 0,5 cm.\ndziekuje bardzo za szybka odpowiedz P.Tomaszu czyli maglabym brac Tamoxyfen w tabletkach ) z Ibrance ? pisal mi Pan takze o kwasie na kosci, po CT moja onka chce sie zajac tez leczeniem ostoperozy. Pogadam z onko i poprosze o zmiane na Tamoxyfenu, czy zostawic Letrozol ? ma byc podjete leczenie ostoperozy..... juz zglupialam z tego wszystkiego.Jescze raz dziekuje z calego serca, jak dobrze ze tu Pana mamy ufff Pan tak pieknie tlumaczy i musze napisac, mnie to troche uspakaja, dziekuje z calego serca\nWitam ponownie, prosze o pomoc P.Tomaszu.Bylam u onki powiedziala ze nie moge brac letrozolu bo jest ostoperoza w zamian mam dostac Faslodex.Czy to naprawde koniecznie trzeba zmienic ? Chcialabym zostac przy letrozolu czy jest jakies wyjscie ? Faslodex i wszystko co zawiera alkohol , mi jest nie wskazane ( nie moge sie narazac ) Narazie biore jeszcz letrozol, mam skierowanie na CT -Thorax i po badaniu bedzie wiadomo w jakim stadium jest ostoperoza.Jestem zalamana, nie wiem co dalej.Serdecznie pozdrawiam.\nDziekuje bardzo za odpowiedz p.Tomaszu,w nastepnym tygodniu ide do onkologa i bede rozmawac.Pozdrawiam wszystkich i milego dzionka zycze.


cewnikowanie pęcherza moczowego Gdynia | Blog\nDla człowieka, który żyje w współczesnych czasach niestety wybitnie znaczącą sprawą jest wygląd. Wygląd zawsze był istotny, lecz dopiero w dobie nowoczesnych czasów, mody, różnego rodzaju trendów i bombardowania naszych zmysłów pięknymi zapachami i widokami, przywiązywanie wagi do wyglądu stało się jeszcze większe. W przypadku choroby rekomendujemy usługi pielęgniarskie Gdynia. Każdy bowiem pragnąłby przyzwoicie wyglądać, czuć się atrakcyjnie oraz w głównej mierze być zdrowym – dla osób chorych polecamy cewnikowanie pęcherza moczowego Gdynia. Nie jest to wbrew pretekstom takie trudne, wystarczy parę sztuczek czy wyróżniających nas szczegółów, ale to już inna kwestia. Zdrowie i uroda, są dla nas najistotniejsze. Chociaż z dwojga stojących na szali elementów, zdrowie powinno być ważniejsze t tak rzeczywiście wygrywa z nim uroda, oraz to w niezmiernie znacznym stopniu, właśnie dlatego przetestuj zdejmowanie szwów Gdańsk. Uroda, szczególnie dla kobiet ma znaczne znaczenie. Jest tak nie tylko wobec tego, że najzwyczajniej w świecie sobie one to wymyśliły, Uroda oraz piękno jest od kobiet po prostu oczekiwane, a oczekiwaniom należy sprostać. Skutkiem tego właśnie kobiety troszczą się o urodę spędzając przy tym niezmiernie wiele czasu.


W Paryżu dzieci nie grymaszą [Pamela Druckerman] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00163 002452 20853635 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Pamela Druckerman Liczba stron: 392\nISBN: 9788308051764 Data wydania: 2013-06-13\nSpis treści Karta redakcyjna Motto Francuskie dzieci nie rzucają jedzeniem Rozdział 1. Czy czekasz na dziecko? Rozdział 2. Bekający Paryż Objaśnienia\nTytuł oryginału: BRINGING UP BÉBÉ Opieka redakcyjna: KATARZYNA KRZYŻAN-PEREK Redakcja: DOROTA TRZCINKA Korekta: EWA KOCHANOWICZ, PAULINA ORŁOWSKA, MAŁGORZATA WÓJCIK Opracowanie graficzne: URSZULA GIREŃ Redakcja techniczna: BOŻENA KORBUT Skład i łamanie: Infomarket Copyright © Pamela Druckerman, 2012 All rights reserved © Copyright for the Polish translation by Wydawnictwo Literackie, 2013 ISBN 978-83-08-05176-4 Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o. ul. Długa 1, 31-147 Kraków tel. (+48 12) 619 27 70 fax. (+48 12) 430 00 96 e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl Konwersja: eLitera s.c.\nDla Simona,dzięki któremu wszystko ma sens Les petits poissons dans l’eauNagent aussi bien que les gros. Małe rybki w wodziePływają równie dobrze jak duże. – francuska piosenka dziecięca Niektóre imiona i nazwiska, a także inne dane pozwalające na identyfikację osób, zostały zmienione.\nFrancuskie dzieci nie rzucają jedzeniem Kiedy moja córeczka Bean miała półtora roku, razem z mężem (ja jestem Amerykanką, on jest Brytyjczykiem) postanowiliśmy zabrać ją na krótkie wakacje. Zdecydowaliśmy się pojechać do nadmorskiego miasteczka, oddalonego od Paryża o kilka godzin jazdy pociągiem. Zarezerwowaliśmy pokój z dziecięcym łóżeczkiem. Mieliśmy wtedy tylko jedno dziecko, uznaliśmy więc, że wakacje z nim nie będą stanowiły zbyt dużego wyzwania. Śniadanie jedliśmy w hotelu, ale na obiad i kolację musieliśmy chodzić do małych knajpek z owocami morza w pobliżu starego portu. Szybko odkryliśmy, że codzienne jedzenie w restauracji dwóch posiłków w towarzystwie malucha jest torturą zasługującą na umieszczenie w oddzielnym kręgu piekieł. Bean tylko przelotnie interesowała się jedzeniem – zjadała kawałek bagietki albo czegoś smażonego, a już kilka minut później przewracała solniczki i rozrywała opakowania z cukrem. Po czym żądała, by uwolnić ją z dziecięcego krzesełka, aby mogła biegać po restauracji albo uciekać w kierunku doków. Jaką przyjęliśmy strategię? Jeść jak najszybciej. Natychmiast składaliśmy zamówienie, zanim jeszcze usiedliśmy przy stoliku, błagając kelnera, żeby jak najszybciej przyniósł pieczywo i wszystko – od przystawek po danie główne – podał jednocześnie. Jedliśmy na zmianę – kiedy mąż błyskawicznie połykał rybę, ja pilnowałam, żeby Bean nie wpadła pod nogi kelnerowi albo nie utopiła się w morzu. Potem role się odwracały. Zostawialiśmy ogromne napiwki jako rekompensatę za podarte serwetki i szczątki kalmara rozrzucone wokół stolika. W drodze do hotelu przysięgaliśmy sobie: koniec z wyjazdami, przyjemnościami i kolejnymi dziećmi! Te „wakacje” ostatecznie upewniły nas, że życie, jakie prowadziliśmy półtora roku wcześniej, definitywnie się zakończyło. Nie wiem, dlaczego w ogóle nas to dziwiło. Po kilku wizytach w restauracji zauważyłam, że siedzące wokół nas francuskie rodziny nie wydają się przeżywać piekła. Wręcz przeciwnie – rzeczywiście wyglądały tak, jakby były na wakacjach. Dzieci w wieku Bean siedziały spokojnie na swoich krzesełkach, czekały na posiłek i zjadały nie tylko rybę, ale nawet warzywa. Nie było słychać wrzasków ani jęków, dania podawano kolejno, a wokół stolików nie leżały śmieci. Mieszkałam we Francji już od kilku lat, ale doprawdy nie wiedziałam, jak to wytłumaczyć. W Paryżu rzadko widywałam dzieci w restauracjach, zresztą zanim zostałam matką, nie zwracałam na nie większej uwagi. Teraz też nie przyglądałam się cudzym dzieciom, patrzyłam głównie na własne. Pogrążona w udręce, nie mogłam nie zauważyć, że widać istnieją jakieś inne niż moja metody wychowawcze. Tylko na czym właściwie polegają? Czy francuskie dzieci mają spokój zapisany w genach? Czy może zostały skłonione do posłuszeństwa przekupstwem (albo groźbą)? Czy też padły ofiarą staromodnego wychowania, zgodnie z którym dzieci powinno być widać, ale nie słychać? Nic na to nie wskazywało. Francuskie dzieci nie sprawiały wrażenia zastraszonych – były radosne, rozgadane i ciekawskie, a rodzice odnosili się do nich z czułością i uwagą. Wydawało się jednak, że przy ich stolikach (i chyba w całym życiu) działa jakaś niewidzialna cywilizująca siła, nieobecna w naszym przypadku. Kiedy zaczęłam się zastanawiać nad wychowywaniem dzieci we Francji, uświadomiłam sobie, że zachowanie podczas posiłków nie było jedyną różnicą. Nagle nasunęło mi się mnóstwo pytań. Dlaczego na przykład – chociaż spędzałam setki godzin na francuskich placach zabaw – nigdy nie widziałam dziecka (poza moim własnym), które dostałoby ataku złości? Dlaczego moje francuskie przyjaciółki nigdy nie musiały przerywać rozmowy telefonicznej, ponieważ ich pociechy czegoś się domagały? Dlaczego ich salony nie były wiecznie zajęte przez indiańskie namioty i kuchnie dla lalek? Dlaczego tak wiele znanych mi amerykańskich dzieci odżywiało się wyłącznie makaronem albo białym ryżem, lub akceptowało zaledwie nieliczne „dziecięce potrawy”, podczas gdy francuskie koleżanki mojej córeczki nie odmawiały ryb, warzyw i właściwie jadły wszystko? I dlaczego, poza określoną porą po południu, francuskie dzieci nie podjadały między posiłkami? Nie przyszło mi wcześniej do głowy, że powinnam podziwiać francuski sposób wychowywania dzieci. Francja nie słynęła z niego w takim stopniu jak z mody czy serów. Nikt nie odwiedzał Paryża po to, by poznawać tutejsze poglądy na budowanie autorytetu rodziców i radzenie sobie z poczuciem winy. Przeciwnie: spotkanie przeze mnie w Paryżu amerykańskie matki były wręcz przerażone tym, że Francuzki rzadko karmią dzieci piersią i pozwalają czterolatkom chodzić ze smoczkiem. Dlaczego jednak nigdy nie zwróciły uwagi na to, że większość francuskich niemowląt przesypia całe noce już w wieku dwóch–trzech miesięcy? Dlaczego nie wspominały, że francuskie dzieci nie wymagają bezustannej uwagi ze strony dorosłych oraz rozumieją słowo „nie”? Nikt się tym szczególnie nie przejmował, ale ja coraz wyraźniej widziałam, że Francuzi stwarzają szczególną atmosferę życia rodzinnego. Kiedy odwiedzały nas rodziny amerykańskie, rodzice spędzali większość czasu na rozsądzaniu sporów między dziećmi, pomaganiu młodszym pociechom w raczkowaniu po kuchni albo siedzeniu na podłodze i budowaniu wioski z klocków Lego. Obowiązkowym punktem programu było także kilka cyklów płaczu i pocieszania. Kiedy odwiedzali nas francuscy znajomi, my, dorośli, piliśmy kawę, a dzieci wesoło bawiły się same. Francuscy rodzice bardzo troszczą się o swoje dzieci[a]. Są świadomi istnienia pedofilii, alergii i niebezpieczeństwa zadławienia, stosują też rozsądne środki ostrożności. Nie panikują jednak, że ich dzieciom może się coś stać, a spokojne podejście do wychowania ułatwia im zarówno wytyczanie granic, jak i pozwalanie dzieciom na pewną samodzielność. Nie jestem, mówiąc oględnie, pierwszą osobą, która napisze, że amerykańska klasa średnia ma problemy z wychowywaniem dzieci. Powstały na ten temat setki książek i artykułów, w których drobiazgowo zdiagnozowano, skrytykowano i ponazywano nadopiekuńcze rodzicielstwo, hiperrodzicielstwo, helicopter parenting[b] i – moją ulubioną – dzieciokrację. Jeden z autorów zdefiniował te wszystkie zjawiska jako „poświęcanie wychowywaniu dzieci większej uwagi, niż jest to potrzebne”. Judith Warner pisała o „kulturze macierzyństwa absolutnego” (warto wspomnieć, że zauważyła ten problem po powrocie z Francji). Nikomu – a już szczególnie samym rodzicom – nie odpowiada niespokojny, nieszczęśliwy rytm amerykańskiego rodzicielstwa. Dlaczego więc to robimy? Dlaczego moja generacja stosuje ten system wychowywania dzieci, nawet jeśli – tak jak ja – mieszka na emigracji? W latach osiemdziesiątych przeprowadzono serię badań, na których podstawie twierdzono, że dzieci z ubogich rodzin mają słabsze wyniki w szkole, ponieważ nie były odpowiednio stymulowane, szczególnie w pierwszych latach życia. Rodzice z klasy średniej uznali wówczas, że także dla ich dzieci korzystna będzie większa stymulacja. Mniej więcej w tym samym okresie powiększała się przepaść dzieląca ubogich i zamożnych Amerykanów. Rodzice dochodzili do wniosku, że muszą wychować swoje dzieci na członków nowej elity i w tym celu odpowiednio wcześnie dostarczać pociechom właściwych bodźców – najlepiej wcześniej niż ich rówieśnikom. Do tej rodzicielskiej rywalizacji dołączyło przekonanie, że dzieci są istotami o wrażliwej psychice. Jako współcześni młodzi rodzice należymy do pokolenia najgruntowniej w całej historii poddanego psychoanalizie i przyjmujemy za pewnik to, że każdy nasz wybór może w jakiś sposób zaszkodzić dziecku. Dorastaliśmy w latach osiemdziesiątych, gdy gwałtownie wzrosła liczba rozwodów, chcemy więc postępować mniej samolubnie niż – w naszych oczach – postępowali nasi rodzice. Choć liczba przestępstw z użyciem przemocy w Stanach Zjednoczonych zmniejszyła się w porównaniu z wczesnymi latami dziewięćdziesiątymi, to media budują obraz świata, w którym dzieci są bardziej niż kiedykolwiek narażone na krzywdę fizyczną. Mamy poczucie, że wychowujemy je w bardzo niebezpiecznym świecie i stale musimy być czujni. W efekcie wychowywanie dzieci stało się stresujące i wyczerpujące. Teraz jednak, we Francji, zauważyłam coś nowego, a dziennikarska ciekawość połączona z matczyną desperacją pchnęła mnie do działania. Pod koniec nieudanego urlopu nad morzem postanowiłam dowiedzieć się, co Francuzi robią inaczej niż Amerykanie; podjąć rodzicielskie śledztwo i odpowiedzieć na pytania: Dlaczego francuskie dzieci nie rzucają jedzeniem? Dlaczego ich rodzice nie krzyczą? Na czym polega ta niewidzialna cywilizująca siła, którą Francuzi nauczyli się wykorzystywać? Czy zdołam zmienić własne przyzwyczajenia i zastosować ją wobec mojej pociechy? Utwierdziłam się w przekonaniu, że coś jest na rzeczy, kiedy natrafiłam na przeprowadzone przez ekonomistów z Princetown badania, z których jasno wynikało, że według matek z Columbus, stolicy stanu Ohio, opieka nad dziećmi to obowiązek dwa razy bardziej przykry niż według matek z Rennes we Francji. Potwierdzało to moje własne obserwacje: coś sprawia, że rodzicielskie obowiązki są dla Francuzów w mniejszym stopniu harówką, a w większym – przyjemnością. Byłam przekonana, że sekret jest na wyciągnięcie ręki, po prostu nikt do tej pory nie próbował go odkryć. W torbie z pieluchami zaczęłam więc nosić notatnik, a każda wizyta u lekarza, przyjęcie u znajomych, dziecięce spotkanie czy spektakl teatrzyku kukiełkowego stały się okazją do obserwowania francuskich rodziców i próbą zrozumienia niepisanych zasad, których przestrzegają. Początkowo trudno było cokolwiek ustalić. Francuscy rodzice wydawali mi się na przemian skrajnie surowi i szokująco pobłażliwi. Wypytywanie ich także nic nie dawało – większość tych, z którymi rozmawiałam, upierała się, że nie robi niczego szczególnego. Przeciwnie: byli przeświadczeni, że Francja jest dręczona syndromem „dziecka-króla” i utratą autorytetu przez rodziców. (Odpowiadałam im: „Nie wiecie, jak wygląda «dziecko-król». Odwiedźcie Nowy Jork”). W ciągu kolejnych kilku lat, po urodzeniu w Paryżu jeszcze dwójki dzieci, stopniowo poznawałam tajemnice francuskich rodziców. Odkryłam na przykład, że Francja ma autorytet o wpływie porównywalnym do pozycji doktora Spocka w Stanach Zjednoczonych, osobę, której nazwisko znane jest w każdym domu w całym kraju, ale której prace są obecnie nie do kupienia po angielsku. Przeczytałam jej książki oraz wiele innych. Przeprowadziłam wywiady z tuzinami rodziców i ekspertów, a także bezwstydnie podsłuchiwałam rodziców przyprowadzających dzieci do szkoły albo robiących zakupy w supermarketach. Wydaje mi się, że w końcu zrozumiałam, co Francuzi robią inaczej. Oczywiście, mówiąc o francuskich rodzicach, generalizuję – każdy jest przecież inny. Większość spotkanych przeze mnie rodziców mieszkała w Paryżu lub pod Paryżem, miała wyższe wykształcenie, dobrą pracę i zarobki przekraczające średnią krajową. Nie byli to superbogacze czy elity medialne – miałam do czynienia z wykształconymi klasami średnią i wyższą średnią. Porównywałam ich z amerykańskimi rodzinami o podobnym statusie. Podróżując po Francji, zauważyłam, że podstawowe poglądy paryżan z klasy średniej na wychowywanie dzieci podzielają również robotnicze matki z prowincji. Byłam zaskoczona tym, że francuscy rodzice mogą wprawdzie nie wiedzieć dokładnie, co robią, ale wszyscy oni robią mniej więcej to samo. Zamożni prawnicy, opiekunki we francuskich przedszkolach i żłobkach, nauczyciele w szkołach publicznych i starsze panie, które napominały mnie w parkach, powtarzali te same podstawowe zasady, które znałam z niemal każdej francuskiej książki lub czasopisma poświęconego wychowywaniu dzieci. Szybko stało się jasne, że we Francji wychowywanie dziecka nie wymaga wyboru metody, ponieważ wszyscy stosują się do tych samych podstawowych reguł. To sprawia, że rodzice czują się zdecydowanie pewniej. Dlaczego Francja? Z pewnością nie należę do tych, którzy traktują ten kraj z bezkrytycznym zachwytem – au contraire, nie jestem nawet przekonana, czy podoba mi się życie tutaj. Zdecydowanie nie chciałabym, żeby moje dzieci wyrosły na zadzierających nosa paryżan. Ale mimo wszelkich zastrzeżeń muszę przyznać, że Francja stanowi doskonały kontrast dla aktualnych problemów amerykańskiego rodzicielstwa. Francuscy rodzice z klasy średniej wyznają bliskie mi wartości: z zapałem rozmawiają z dziećmi, pokazują im przyrodę i czytają mnóstwo książek, zapisują je na lekcje tenisa i zajęcia plastyczne, prowadzą do interaktywnych centrów nauki. Potrafią się angażować – ale bez popadania w obsesję. Zakładają, że nawet najlepsi rodzice nie są do wyłącznej dyspozycji dzieci i nie jest to powód do wpędzania się w poczucie winy. „W moim domu wieczór to czas dla rodziców” – powiedziała mi pewna paryska matka. „Nasza córeczka może przyjść do nas, jeśli chce, ale to czas dla dorosłych”. Francuscy rodzice dbają o stymulację swoich dzieci, ale nie bezustannie. Podczas gdy amerykańskie bąble chodzą na lekcje chińskiego i kursy przygotowujące do nauki czytania, francuskie – z zasady – po prostu bąblują. Ponadto Francuzi lubią być rodzicami – sąsiednie kraje cierpią na spadek populacji, a Francja przeżywa wyż demograficzny. W całej Unii Europejskiej wyższy współczynnik urodzeń ma tylko Irlandia. We Francji istnieje wiele instytucji państwowych, które dbają o to, żeby posiadanie dzieci było bardziej pociągające, a mniej stresujące. Rodzice nie muszą płacić za przedszkola, martwić się o ubezpieczenia zdrowotne ani odkładać pieniędzy na studia. Wielu otrzymuje comiesięczne dofinansowanie – przelewane bezpośrednio na konto bankowe – za samo posiadanie dzieci. Ale ten system opieki nie tłumaczy dostrzeżonych przeze mnie różnic. Cóż, Francuzi mają po prostu całkowicie odmienne podejście do samego procesu wychowywania dzieci. Kiedy pytałam rodziców, jak utrzymują dyscyplinę w domu, potrzebowali chwili, żeby zrozumieć, co mam na myśli. „Aaa, chodziło ci o to, jak je uczymy...” – odpowiadali. Szybko przekonałam się, że „dyscyplinowanie” to wąska, rzadko używana kategoria zawierająca kary, podczas gdy „uczenie” (niemające nic wspólnego z nauką w rozumieniu szkolnym) to coś, co w swoim odczuciu rodzice robią przez cały czas. Nagłówki prasowe od lat wieszczą koniec obecnego amerykańskiego sposobu wychowywania dzieci, a tuziny poradników podsuwają Amerykanom pomysły, jak zmienić styl rodzicielstwa. Ja nie mam żadnej teorii. Żyję jednak w całkowicie funkcjonalnym społeczeństwie, w którym dzieci smacznie śpią i jedzą z apetytem, a rodzice są stosunkowo zrelaksowani. Postanowiłam prześledzić, jak Francuzi osiągnęli ten stan. Okazuje się, że stosowanie odmiennych metod wychowawczych nie wystarczy – trzeba bowiem nieco inaczej spojrzeć na samo dziecko.\nROZDZIAŁ 1 Czy czekasz na dziecko? Rozmawialiśmy z Simonem o dzieciach i uznaliśmy, że oboje chcielibyśmy mieć jedno. Ja tak naprawdę chciałam trójkę. Podobał mi się pomysł urodzenia ich w Paryżu, dzięki czemu będą w naturalny sposób dwujęzyczne i staną się prawdziwymi obywatelami świata. Nawet gdyby wyrosły na nudnych jajogłowych, wystarczy, że wspomną o „dorastaniu w Paryżu” i natychmiast zyskają w towarzystwie na atrakcyjności. Trochę się bałam, czy uda mi się zajść w ciążę. W końcu większość dorosłego życia spędziłam, z powodzeniem starając się tego uniknąć. Poszło jednak równie błyskawicznie jak z naszymi zaręczynami: miałam wrażenie, że jednego dnia szukam w Google „jak zajść w ciążę”, a następnego patrzę na dwie różowe kreski na francuskim teście ciążowym. Byłam przeszczęśliwa, ale wraz z radością przyszedł niepokój. Postanowienie, żeby mniej naśladować Carrie Bradshaw, a bardziej – Catherine Deneuve, natychmiast puściłam w niepamięć. To chyba nie był najlepszy moment na aklimatyzację we Francji. Opętała mnie myśl, że muszę się teraz skupić na nadzorowaniu swojej ciąży i robić wszystko dokładnie tak jak należy. Kilka godzin po tym, jak oznajmiłam Simonowi dobrą nowinę, usiadłam do komputera i zaczęłam przeszukiwać amerykańskie strony internetowe poświęcone ciąży, a potem pobiegłam kupić kilka poradników dla przyszłych mam w anglojęzycznej księgarni w pobliżu Luwru. Chciałam, żeby ktoś mi szczegółowo wyjaśnił przejrzystą angielszczyzną, czym powinnam się martwić. Kilka dni później brałam już preparaty witaminowe dla ciężarnych i uzależniłam się od działu „Czy to bezpieczne?” w portalu BabyCenter. Czy w ciąży można bezpiecznie jeść produkty niepochodzące z upraw ekologicznych? Czy można siedzieć cały dzień przy komputerze? Czy można nosić wysokie obcasy, objadać się cukierkami halloweenowymi albo pojechać na urlop w góry? Dział „Czy to bezpieczne?” był tak wciągający, ponieważ budził coraz to nowe lęki (Czy można bezpiecznie robić kserokopie? Czy można bezpiecznie połknąć nasienie?), ale odmawiał rozwiania ich prostymi odpowiedziami: „tak” lub „nie”. Zamiast tego udzielający odpowiedzi eksperci prezentowali różne opinie i wyrażali się niejasno. „Czy w ciąży można bezpiecznie robić sobie manikiur?” No cóż, tak, ale długotrwała ekspozycja na używany w salonach kosmetycznych zmywacz do paznokci może być niekorzystna. „Czy można bezpiecznie iść na kręgle?” No cóż, tak i nie. Znajome Amerykanki podobnie jak ja wierzyły, że ciąża – a potem macierzyństwo – jest jak odrabianie obowiązkowej pracy domowej. Pierwszym zadaniem był wybór jednego z tysięcy modeli wychowywania dzieci. Każda osoba, z którą rozmawiałam, powoływała się na inny podręcznik, więc kupiłam i przeczytałam ich całe mnóstwo, ale nie poczułam się dzięki temu lepiej przygotowana. Ogrom sprzecznych zaleceń sprawiał, że dzieci wydały mi się enigmatyczne i niemożliwe do poznania – to, kim były i czego potrzebowały, zależało od tego, który poradnik przeczytałam. Stałam się także ekspertką w dziedzinie czarnowidztwa. Ciężarna znajoma z Nowego Jorku, która przyleciała na wycieczkę do Paryża, oznajmiła mi przy obiedzie, że w jej przypadku ryzyko urodzenia martwego dziecka wynosi pięć promili. Wiedziała, że powtarzanie tej informacji jest przygnębiające i bezcelowe, ale nie mogła się powstrzymać. Inna znajoma, na nieszczęście mająca doktorat z medycyny, spędziła większość pierwszego trymestru ciąży, katalogując wszystkie możliwe choroby, jakie mogły zagrozić jej dziecku. Kiedy odwiedzaliśmy rodzinę Simona w Londynie, uświadomiłam sobie, że ten sam niepokój unosi się na Wyspach. (Postanowiłam wierzyć, że jego rodzice za mną przepadają). Siedziałam w kawiarni, kiedy zaczepiła mnie elegancko ubrana kobieta, aby streścić mi najnowsze badania wykazujące, że spożywanie dużych ilości kofeiny zwiększa ryzyko poronienia. Dla podkreślenia swojej wiarygodności poinformowała, że jest żoną lekarza. Zupełnie mnie to nie obchodziło, za to zirytowałam się jej założeniem, że nie wiem o tych badaniach. Czytałam o nich i dlatego starałam się przeżyć na filiżance kawy tygodniowo. Nawał lektur i niepokoje powodowały, że bycie w ciąży zaczęło przypominać pracę na pełny etat. Coraz mniej czasu spędzałam nad książką, którą miałam oddać jeszcze przed narodzinami mojego dziecka, a zamiast tego bratałam się z innymi ciężarnymi Amerykankami na czatach porodowych grup wsparcia. Podobnie jak ja, te kobiety były przyzwyczajone do dostosowywania świata do swoich potrzeb, nawet jeśli ograniczało się to do zamawiania mleczka sojowego do kawy. I również miały poczucie, że ten pierwotny proces zachodzący w ich ciałach wymyka się im spod kontroli. Martwienie się – tak jak ściskanie poręczy fotela w samolocie podczas turbulencji – dawało przynajmniej złudzenie, że coś robimy. Zadaniem amerykańskich czasopism dla ciężarnych, do których miałam w Paryżu łatwy dostęp, było najwyraźniej podsycanie tych lęków. Koncentrowały się na jedynej rzeczy, nad którą kobieta w ciąży mogła mieć kontrolę – na jedzeniu. „Zanim zamkniesz usta na widelcu pełnym jedzenia, rozważ: «Czy to jest najlepszy kęs, jaki mogę dać mojemu dziecku?». Jeśli przyniesie to korzyść twojemu dziecku – przełknij” zalecają autorzy amerykańskiego poradnika dla ciężarnych W oczekiwaniu na dziecko, słynącego z budzenia niepokoju i wielkiego sukcesu sprzedażowego. Zdawałam sobie sprawę z tego, że zakazy w czytanych przeze mnie poradnikach miały różną wagę. Papierosy i alkohol na pewno były szkodliwe, podczas gdy małże, mięso na zimno, surowe jaja i sery z niepasteryzowanego mleka mogły okazać się niebezpieczne tylko w przypadku, gdyby dostały się do nich stosunkowo rzadkie bakterie, takie jak listeria czy salmonella. Na wszelki wypadek traktowałam jednak każdy zakaz poważnie. Stosunkowo łatwo było mi unikać ostryg i foie gras, ale – będąc we Francji – panikowałam z powodu serów. „Czy parmezan w tym spaghetti jest robiony z mleka pasteryzowanego?” – pytałam osłupiałych ze zdziwienia kelnerów. Simon musiał znosić moje napady lęku: czy na pewno wyszorował deskę do krojenia po siekaniu na niej surowego kurczaka? Czy w ogóle kocha nasze nienarodzone dziecko? W oczekiwaniu na dziecko zawiera rozdział Dieta najlepszej szansy. Ma ona – zdaniem autorów – wspomagać rozwój mózgu u płodu, zmniejszyć ryzyko wystąpienia w nim określonych zmian, a nawet sprawić, że dziecko wyrośnie na zdrowego dorosłego. Można odnieść wrażenie, że każdy kęs przekłada się na potencjalne punkty IQ. Mogę nie przejmować się głodem: jeśli na koniec dnia uznam, że spożyłam za mało białka, „dieta najlepszej szansy” zaleca mi wepchnięcie w siebie dodatkowej porcji sałatki z jajek. Miałam być na „diecie”, i w dodatku takiej, dzięki której powinnam utyć. To chyba nagroda za lata pilnowania wagi po to, żeby upolować męża. Na odwiedzanym przeze mnie forum internetowym było pełno kobiet, którym przybyło piętnaście–dwadzieścia kilogramów ponad zalecany limit. Jasne, że wszystkie wolałybyśmy przypominać celebrytki w kompaktowej ciąży i sukniach od najlepszych projektantów albo modelki na okładce czasopisma „Fit Pregnancy”. Znałam kilka kobiet, którym to się udało, ale główny przekaz dla Amerykanek głosił, że mamy dać sobie wolną rękę w kwestii jedzenia. „Nie żałuj sobie, JEDZ” – pisze „przyjaciółka autorka” poradnika Best Friend’s Guide to Pregnancy (Poradnik ciążowy najlepszej przyjaciółki), który czytałam w łóżku. „Jakie inne radości życia zostały ciężarnej kobiecie?” Wiele mówi fakt, że „dieta najlepszej szansy” pozwala mi od czasu do czasu „oszukiwać” i zjeść cheeseburgera albo lukrowany pączek. Właściwie cała ciąża po amerykańsku przypomina wielkie oszukiwanie: lista zachcianek ciężarnych kobiet jest niczym katalog przyjemności, których odmawiały sobie od czasów nastoletnich: serniki, koktajle mleczne, makaron z serem i tort lodowy Carvela. Ja miałam ochotę na cytryny (do wszystkiego) i całe bochenki chleba. Ktoś mi opowiedział, że Jane Birkin, brytyjska aktorka i modelka, która zrobiła karierę w Paryżu i poślubiła legendarnego francuskiego piosenkarza Serge’a Gainsbourga, nigdy nie mogła zapamiętać, czy mówi się un baguette, czy une baguette, więc zawsze prosiła o deux baguettes (dwie bagietki). Zawsze, gdy odwiedzałam piekarnię, postępowałam zgodnie z jej strategią. A potem – z pewnością w odróżnieniu od wiotkiej Birkin – zjadałam obie bagietki. Traciłam nie tylko figurę, ale także poczucie, że byłam kiedyś osobą, która chodziła na obiady do restauracji i zamartwiała się kryzysem palestyńskim. Teraz spędzałam wolny czas, przeglądając najmodniejsze wózeczki dziecięce i starając się zapamiętać wszystkie możliwe przyczyny kolki. Ta przemiana z kobiety w mamę wydawała mi się nieunikniona. Rozkładówka w poświęconym ciąży amerykańskim czasopiśmie, które kupiłam, wracając do domu, przedstawiała kobietę z wielkim brzuchem, w luźnym podkoszulku i męskich spodniach od piżamy. Opatrzono ją komentarzem, że w takim stroju można chodzić przez cały dzień. Nie mogłam się skoncentrować na ostatnich szlifach mojej książki i pewnie dlatego marzyłam, że rzucam dziennikarstwo i zostaję wykwalifikowaną położną. Seks stał się ostatnim symbolicznym kamieniem tego upadającego domina. W zasadzie nie był zakazany, ale książki, takie jak W oczekiwaniu na dziecko, alarmowały, że seks w ciąży jest naszpikowany niebezpieczeństwami. „To, co sprawiło, że znalazłaś się w obecnym stanie, może teraz stać się jednym z twoich największych problemów” – ostrzegają autorzy, a następnie wyliczają czynniki przeszkadzające w pożyciu intymnym. Wśród nich jest „obawa, że wprowadzenie prącia do pochwy może być przyczyną infekcji”. Jeśli jednak kobieta postanowi uprawiać seks, poradniki zalecają łączenie przyjemnego z pożytecznym, czyli wykorzystanie tej sytuacji, by ćwiczyć mięśnie Kegla w celu wytrenowania kanału rodnego przed rozwiązaniem. Nie jestem pewna, czy ktokolwiek stosował się do tych wskazówek – prawdopodobnie inne Amerykanki, tak samo jak ja, trwały po prostu w ciągłym niepokoju. Zarażały się nim nawet osoby mieszkające poza granicami Stanów Zjednoczonych. Może to właśnie odległość pozwoliła mi spojrzeć na macierzyństwo z odpowiedniej perspektywy? Zaczynałam już wtedy podejrzewać, że wychowywanie dziecka we Francji będzie wyglądało zupełnie inaczej niż w Stanach Zjednoczonych. Kiedy siedziałam w paryskiej kawiarni z brzuchem opartym o stolik, nikt mnie nie zaczepiał, żeby wygłosić przestrogi dotyczące kofeiny – przeciwnie, ludzie siedzący tuż obok palili papierosy. Jedynym pytaniem, jakie nieznajomi zadawali na widok mojego brzucha, było: „Czekasz na dziecko?”. Potrzebowałam chwili, by zrozumieć, o co im chodzi. Nie pytali, czy umówiłam się na obiad z wagarującym sześciolatkiem, ale czy jestem w ciąży. Czekałam na dziecko i była to prawdopodobnie najważniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek robiłam. Niezależnie od moich wątpliwości dotyczących Paryża podobało mi się bycie w ciąży w miejscu, w którym pozostawałam całkowicie odporna na ocenę innych ludzi. Paryż był wprawdzie jednym z najbardziej kosmopolitycznych miast świata, ale ja miałam wrażenie, że znajduję się poza obiegiem. Nie rozumiałam wtrącanych nazwisk, szkolnych historyjek i innych drobnych wskazówek, które Francuzom mówiły o czyimś statusie społecznym i ważności. A ponieważ byłam cudzoziemką, oni nie znali też mojej pozycji. Kiedy spakowałam się i przeniosłam do Paryża, nie sądziłam, że wyjeżdżam na stałe. Teraz zaczynałam się martwić, że Simon za bardzo lubi bycie cudzoziemcem – po tym, jak wychowywał się w tylu krajach, było to dla niego naturalne. Przyznał, że czuje się związany z wieloma ludźmi i miastami, dlatego nie potrzebuje jednego miejsca, które będzie oficjalnie jego domem. Nazywał ten stan „częściową niezależnością”, jak mieszkanie w domu-bliźniaku. Kilku naszych anglosaskich znajomych wyjechało tymczasem z Francji, zwykle w związku ze zmianą pracy. Nasz zawód nie wymagał jednak mieszkania w Paryżu i pomijając półmisek serów, nie mieliśmy tak naprawdę powodów, żeby tu zostać. I właśnie to – plus dziecko – zaczęło się wydawać najpoważniejszym powodem pozostania.\nROZDZIAŁ 2 Bekający Paryż Naszego nowego mieszkania nie dałoby się znaleźć na paryskich pocztówkach. Mieściło się w chińskiej dzielnicy odzieżowej. Aby do niego dotrzeć, trzeba było iść wąskim chodnikiem, na którym co chwila potrącali nas mężczyźni ciągnący wypakowane ubraniami torby na śmieci. Nic nie wskazywało na to, że jesteśmy w tym samym mieście, co wieża Eiffla, Notre Dame czy dostojnie wijąca się Sekwana. A jednak nowe otoczenie w jakiś sposób nam odpowiadało. Wynajdowaliśmy w pobliżu kafejki, do których chodziliśmy każdego ranka, by zażyć samotności wśród ludzi. Tutaj także życie towarzyskie podlegało obcym mi zasadom. Można było przekomarzać się z kelnerami, ale nie z innymi gośćmi (chyba że stali przy barze i też rozmawiali z obsługą). Ponieważ byłam spragniona kontaktu z ludźmi, pewnego dnia spróbowałam zacząć rozmowę z innym stałym klientem – mężczyzną, którego widywałam codziennie od miesięcy. Powiedziałam mu, zgodnie z prawdą, że przypomina mi mojego amerykańskiego znajomego. – Kogo, George’a Clooneya? – zapytał złośliwie. Nigdy więcej nie zamieniliśmy słowa. Większe postępy udało mi się poczynić w kontaktach z sąsiadami. Zatłoczony chodnik przed naszym domem graniczył z brukowanym placykiem, otoczonym przez niskie budynki. Zamieszkiwali je artyści, młodzi profesjonaliści, tajemniczy ludzie pracujący poniżej kwalifikacji i staruszki kuśtykające chwiejnie po nierównym bruku. Mieszkaliśmy tak blisko siebie, że wszyscy, nawet ci, którzy udawali, że nas nie dostrzegają, musieli zauważać naszą obecność. Pomogło mi to, że nasza sąsiadka z przeciwka, architektka o imieniu Anne, była w ciąży o kilka miesięcy bardziej zaawansowanej niż moja. Chociaż pochłonął mnie anglosaski wir objadania się i niepokoju, nie mogłam nie zauważyć, że Anne i inne znane mi ciężarne Francuzki zupełnie inaczej podchodzą do swojego stanu. Przede wszystkim nie traktowały ciąży jak szkolnej pracy na zaliczenie. Istniało mnóstwo francuskich podręczników macierzyństwa, czasopism i stron internetowych, ale nie były one uważane za lekturę obowiązkową i nikt nie pochłaniał ich hurtowo. Z całą pewnością nikt, kogo spotkałam, nie prowadził analiz porównawczych różnych filozofii macierzyństwa ani nie potrafił nazwać najrozmaitszych metod. Nie było tu najnowszych poradników, które każdy musiał znać, a eksperci nie mieli nad rodzicami władzy absolutnej. – Te książki są przydatne dla ludzi, którym brakuje pewności siebie, ale nie wydaje mi się, żeby można było wychowywać dziecko z poradnikiem w ręku. Trzeba się kierować uczuciami – powiedziała pewna paryska matka. Spotkane przeze mnie Francuzki nie lekceważyły macierzyństwa ani zdrowia dzieci. Były pełne respektu, zatroskane i świadome gigantycznej zmiany życiowej, jaka je czekała, lecz okazywały to zupełnie inaczej. Amerykanki zwykle demonstrowały zaangażowanie, zamartwiając się i udowadniając, ile są gotowe poświęcić dla dziecka, jeszcze zanim się ono urodzi; tymczasem Francuzki demonstrowały zaangażowanie, promieniując spokojem i podkreślając to, że nie wyrzekły się przyjemności. Rozkładówka w magazynie „Neuf Mois” („Dziewięć miesięcy”) prezentowała brunetkę w zaawansowanej ciąży i koronkowej bieliźnie, jedzącą ciastko i zlizującą dżem z palców. „Ważne jest, aby w trakcie ciąży dopieszczać swoją kobiecość” – zalecał inny artykuł. „Ponad wszystko inne powstrzymaj się od pożyczania podkoszulków swojego partnera”. Lista afrodyzjaków dla przyszłych mam obejmowała czekoladę, imbir, cynamon i – skoro byliśmy we Francji – musztardę. Uświadomiłam sobie, że zwyczajne Francuzki traktują te apele poważnie, kiedy Samia, mieszkająca w sąsiedztwie młoda matka, zaprosiła mnie do swojego mieszkania. Była córką algierskich imigrantów i dorastała w Chartres. Podziwiałam wysokie sufity i żyrandole, kiedy zdjęła z obramowania kominka plik zdjęć. – Tu mam zdjęcia, jak byłam w ciąży. Et voilà, ogromny brzuch! – oznajmiła, podając mi kilka fotografii. Rzeczywiście, było na nich wyraźnie widać, że jest w ciąży. Było również wyraźnie widać, że jest topless. Przeżyłam szok, przede wszystkim dlatego że nadal używałyśmy w rozmowie formalnego vous, a ona właśnie spokojnie podała mi swoje nagie zdjęcia. Zaskoczyło mnie jednak także to, że Samia wyglądała na nich doskonale – jak jedna z prezentujących bieliznę w jakimś czasopiśmie modelek, tyle że prawie bez bielizny. Trzeba przyznać, że Samia zawsze miała skłonność do teatralnych gestów. Kiedy odprowadzała dwuletnie dziecko do żłobka, wyglądała, jakby właśnie wyszła z filmu noir: mocno ściągnięty w talii beżowy trencz, czarna kredka do powiek i świeża warstwa intensywnie czerwonej szminki. Była jedyną znaną mi Francuzką, która naprawdę nosiła beret. Tak czy inaczej Samia po prostu wcielała w życie standardową francuską wiedzę, że czterdziestotygodniowa przemiana w matkę nie powinna pozbawiać cię ani grama kobiecości. Tutejsze czasopisma ciążowe nie ograniczały się do przyzwalania przyszłym matkom na uprawianie seksu – dokładnie wyjaśniały, jak należy to robić. W „Neuf Mois” zamieszczono rysunki dziesięciu różnych pozycji, w tym „na jeźdźca”, „odwrócony jeździec”, „od tyłu” (nazywana tutaj un grand classique) i „siedząca”. Pozycja „wioślarz” składała się z sześciu kroków, z których ostatni głosił: „Kołysząc się w przód i w tył, Madame wywołuje rozkoszne tarcie...”. W „Neuf Mois” rozważano także zalety różnych gadżetów erotycznych dla kobiet ciężarnych („tak” dla kulek gejszy, „nie” dla wibratorów i wszelkich urządzeń elektrycznych). „Nie wahaj się! Wszyscy na tym skorzystają, nawet dziecko. Podczas orgazmu, masowane przez wody płodowe, poczuje się jak w jacuzzi” – wyjaśniał artykuł. Jeden z paryskich ojców przestrzegł mojego męża przed zbliżaniem się podczas porodu do „frontu robót”, żebym nie została odarta w jego oczach z kobiecej tajemnicy. Francuscy przyszli rodzice podchodzą spokojniej nie tylko do seksu, ale także do jedzenia. Samia przytoczyła mi swoją rozmowę z lekarzem położnikiem. – Powiedziałam mu: „Panie doktorze, jestem w ciąży, ale uwielbiam ostrygi. Co mam zrobić?”. A on mi odpowiedział: „Proszę jeść ostrygi! Jest pani rozsądną kobietą. Proszę myć wszystko przed jedzeniem, a jeśli ma pani ochotę na sushi, proszę wybrać dobrą restaurację”. Stereotyp głoszący, że Francuzki w ciąży piją alkohol i palą papierosy, jest zdecydowanie przestarzały. Większość spotkanych przeze mnie kobiet mówiła, że pozwalały sobie czasem na kieliszek szampana, ale najczęściej rezygnowały z alkoholu. Widziałam ciężarną kobietę palącą papierosa tylko raz, na ulicy, i nie wykluczam, że mógł to być jej jedyny papieros w miesiącu. Francuskie podejście nie zakłada, że wszystko jest dozwolone, ale że kobieta powinna być spokojna i rozsądna. W odróżnieniu ode mnie, znajome francuskie matki dzieliły rzeczy na te, które są zdecydowanie szkodliwe, i te, które mogą być niebezpieczne tylko w razie skażenia bakteriami. Kolejna z poznanych przeze mnie sąsiadek, Caroline, fizjoterapeutka w siódmym miesiącu ciąży, powiedziała, że lekarz nigdy nie wspominał o żadnych ograniczeniach żywieniowych, a ona nigdy o to nie pytała. „Lepiej nie wiedzieć!” – podsumowała. Przyznała, że jada befsztyk tatarski i oczywiście razem z rodziną delektuje się foie gras na Boże Narodzenie. Stara się tylko jeść zawsze w dobrych restauracjach albo w domu, a jedynym ustępstwem jest to, że jeśli dostaje ser z niepasteryzowanego mleka, odkrawa z niego skórkę. Nie widziałam nigdy ciężarnej kobiety jedzącej ostrygi, bo w takim przypadku rzuciłabym się chyba swoim ogromnym cielskiem na stół, żeby ją powstrzymać. Na pewno byłaby zaskoczona. Zrozumiałam też, dlaczego kelnerzy dziwili się, kiedy przepytywałam ich ze składników każdego dania – Francuzki po prostu nie robiły z tego problemu. Poświęcone ciąży czasopisma nie roztrząsały mało prawdopodobnych, najczarniejszych scenariuszy. Au contraire, sugerowały, że przyszłym matkom najbardziej potrzebny jest spokój ducha. Dziewięć miesięcy w spa – brzmiał tytuł artykułu w jednym z francuskich magazynów. Przewodnik dla młodych matek – dofinansowana przez Ministerstwo Zdrowia darmowa broszura – obiecywał, że zawarte w nim wskazówki żywieniowe zapewniają „harmonijny rozwój” dziecka, a kobiety powinny czerpać „inspirację” z najróżniejszych smaków. „Ciąża powinna być szczęśliwym okresem!” – oznajmiał. Czy to bezpieczne? Wszystko na to wskazuje. W porównaniu ze Stanami Zjednoczonymi Francja ma lepsze niemal wszystkie wskaźniki związane z macierzyństwem i zdrowiem niemowląt. Śmiertelność noworodków jest tu o 57 procent niższa niż w Ameryce. Zgodnie z danymi UNICEF około 6,6 procent francuskich dzieci rodzi się z niedowagą, w Ameryce zaś 8 procent. W przypadku Amerykanek ryzyko śmierci podczas ciąży lub porodu wynosi 1 : 4800, a we Francji – 1 : 6900. Do francuskiego podejścia, że ciążą należy się cieszyć, wcale nie przekonały mnie jednak statystyki czy znajome przyszłe matki, ale ciężarna kotka. Smukła, szarooka, mieszkająca przy naszym placyku i mająca się niedługo okocić. Jej właścicielka, piękna malarka po czterdziestce, powiedziała mi, że zamierza ją wysterylizować, kiedy kocięta przyjdą na świat. Nie potrafiła się na to zdobyć, zanim kotka przynajmniej raz zaszła w ciążę. „Chciałam, żeby mogła tego doświadczyć” – oznajmiła. Oczywiście francuskie matki są nie tylko spokojniejsze od amerykańskich, ale także szczuplejsze. Niektóre ciężarne Francuzki tyją, a stosunek nadmiarowego tłuszczu do masy ciała wydaje się wzrastać w miarę oddalania się od centrum Paryża. Ale otaczające mnie paryżanki z klasy średniej w zastraszający sposób przypominały te wszystkie amerykańskie celebrytki spacerujące po czerwonym dywanie. Miały nadziewane dzieckiem brzuszki rozmiaru piłki do koszykówki, przyczepione do szczupłych nóg, ramion i bioder. Kiedy patrzyło się na nie od tyłu, często trudno było poznać, że są w ciąży. Tak wiele kobiet miało podobną sylwetkę, że przestałam gapić się na nie z otwartymi ustami, kiedy mijałam je na ulicy albo w supermarkecie. Ta francuska norma była ściśle skodyfikowana. Amerykańskie kalkulatory ciążowe mówiły, że przy moim wzroście i budowie powinnam podczas ciąży przybrać na wadze do szesnastu kilogramów, ale według norm francuskich górną granicę stanowiło dwanaście kilogramów. (Kiedy się o tym dowiedziałam, było już za późno). Jak Francuzkom udaje się mieścić w tych limitach? Pomaga nacisk ze strony otoczenia. Przyjaciółki, siostry i teściowe otwarcie komunikują, że ciąża nie jest przepustką do nieograniczonego obżarstwa. (Mnie to ominęło, ponieważ nie miałam francuskich teściów). Francuska dziennikarka Audrey, matka trójki dzieci, opowiadała mi, jak spotkała swoją niemiecką szwagierkę, która dawniej była wysoka i smukła. – Kiedy tylko zaszła w ciążę, zrobiła się monstrualna, a mnie sam jej widok wydawał się potworny. Mówiła mi: „Wszystko w porządku, mam prawo się zrelaksować, mam prawo utyć. To nic takiego” i tak dalej. Dla nas, Francuzek, to po prostu okropne. Nigdy nie powiedziałybyśmy czegoś takiego. – Wsadziła także szpilę, maskując ją jako uwagę socjologiczną. – Myślę, że Amerykanki i kobiety z Europy Północnej są znacznie bardziej beztroskie od nas, jeśli chodzi o urodę. Wszyscy przyjmowali za oczywiste to, że ciężarna kobieta powinna ze wszystkich sił starać się utrzymać figurę. Lekarka podiatra, zajmująca się moimi stopami, oznajmiła mi nagle, że powinnam wcierać w brzuch olejek migdałowy, żeby uniknąć rozstępów. (Stosowałam się do tego sumiennie i uniknęłam ich całkowicie). Francuskie czasopisma dla mam zamieszczały długie artykuły o tym, jak zminimalizować niekorzystny wpływ ciąży na piersi (nie przybierać za dużo na wadze i codziennie masować biust zimnym prysznicem). Francuscy lekarze traktują wyznaczone limity wagowe jak Pismo Święte. Anglosaskie pacjentki w Paryżu były nieodmiennie zaszokowane, kiedy lekarz położnik karcił je za to, że przytyły trochę więcej, niż powinny. „Chodzi o to, że Francuzi chcą, żeby ich kobiety były szczupłe” – złościła się pewna Brytyjka, żona Francuza, wspominając wizyty u lekarza w czasie ciąży. Pediatrzy bez skrępowania komentują pociążowy stan brzucha matki, która przynosi niemowlę na kontrolę. (W moim przypadku ograniczali się do zatroskanego spojrzenia). Głównym powodem, dla którego ciężarne Francuzki nie tyją nadmiernie, jest to, że bardzo się pilnują, żeby nie jeść za dużo. We francuskich poradnikach ciążowych nie ma kopiastych łyżek sałatki z jajek późnym wieczorem ani instrukcji, żeby jeść nawet wtedy, kiedy jest się sytym, w celu odżywiania płodu. Kobiety, które „czekają na dziecko”, powinny jeść tak samo zbilansowane posiłki jak każda zdrowa osoba dorosła. Jeden z poradników zalecał, że jeśli kobieta nadal czuje się głodna, powinna zjeść podwieczorek składający się na przykład z jednej szóstej bagietki, kawałka sera i szklanki wody. Zdaniem Francuzów zachcianki kobiet w ciąży to irytujące przyzwyczajenie, z którym należy walczyć. Francuzki nie wmawiają sobie – w przeciwieństwie do Amerykanek – że ich nienarodzone dziecko ma ochotę na sernik. W jednym z francuskich poradników dla przyszłych matek radzono, by zamiast poddawać się zachciankom jedzeniowym, zająć czymś żołądek, chrupiąc jabłko albo surową marchewkę. Wszystko to nie jest tak straszne, jak mogłoby się wydawać. Francuzki nie postrzegają ciąży jako pozwolenia na przeżeranie się między innymi dlatego, że nie odmawiały sobie ulubionych przysmaków (ani nie pochłaniały ich w tajemnicy) przez większość dorosłego życia. „Amerykańskie kobiety zbyt często jedzą po kryjomu, skutkiem czego mają więcej wyrzutów sumienia niż przyjemności” – wyjaśnia Mireille Guiliano w inteligentnej książce Francuzki nie tyją. „Udawanie, że takie przyjemności nie istnieją albo wykreślanie ich na dłuższy czas z jadłospisu często prowadzi do przybierania na wadze”. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\nObjaśnienia Francuskie dzieci nie rzucają jedzeniem  Według badania przeprowadzonego w 2002 r. przez International Social Survey Program 90 procent dorosłych Francuzów zgadza się lub stanowczo zgadza się ze stwierdzeniem: „Obserwowanie dorastania dzieci to największe szczęście w życiu”. W Stanach Zjednoczonych takiej odpowiedzi udzieliło 85,5 procent respondentów, w Wielkiej Brytanii – 81,1 procent. [a] Objaśnienia pochodzące od autorki znajdują się tutaj. [b] Pejoratywne określenie nadopiekuńczych rodziców, którzy stale nadzorują dziecko („wiszą” nad nimi jak helikopter) (przyp. tłum.).  Joseph Epstein, The Kindergarchy: Every Child a Dauphin, „Weekly Standard” 2008, 9 czerwca. Najprawdopodobniej to Epstein ukuł termin kindergarchy – „dzieciokracja”.  Judith Warner opisywała to w Perfect Madness: Motherhood in the Age of Anxiety, Riverhead Books, Nowy Jork 2005.  Zgodnie z przedstawionym przez FBI Uniform Crime Report wskaźnik przestępstw z użyciem przemocy w Stanach Zjednoczonych spadł w latach 1991–2009 o 43 procent.  Alan B. Krueger, Daniel Kahneman, Claude Fishler, David Schkade, Norbert Schwarz i Arthur A. Stone, Time Use and Subjective Well-Being in France and the U.S., „Social Indicators Research” 2009, nr 93, s. 7–18.  Zgodnie z danymi Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (Organisation for Economic Co-operation and Development – OECD) za 2009 r. współczynnik urodzeń we Francji wynosi 1,99 na kobietę, w Belgii – 1,83, we Włoszech – 1,41, w Hiszpanii – 1,4, a w Niemczech – 1,36. Rozdział 2. Bekający Paryż  Według raportu Women on the Front Lines of Health Care: State of the World’s Mothers 2010, opublikowanego w 2010 r. przez organizację Save the Children. Dane pochodzą z dodatku do raportu, zatytułowanego The Complete Mothers’ Index 2010.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/W_Paryzu_dzieci_nie_grymasza-ebookRO/p37854i94706" target="_blank" title="W Paryżu dzieci nie grymaszą [Pamela Druckerman] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="W Paryżu dzieci nie grymaszą [Pamela Druckerman] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Pomieszczenia o dużej powierzchni są kłopotliwe w utrzymaniu porządku. Przez intensywną eksploatacje na podłogach szybko pojawiają się zabrudzenia oraz plamy. Ich usunięcie nie jest łatwym zadaniem. W takich przypadkach konieczne są sprawdzone środki oraz sprzęty. Perfekcyjnym rozwiązaniem jest asortyment proponowany przez firmę Cleantec. Znajdują się tutaj mopy, a także zestawy do sprzątania, dzięki którym proces przebiega szybko i efektywnie. Produkty zostały wyprodukowany w taki sposób, aby szybko chłonąć brud i nie pozostawiać przy tym żadnych smug. Zestaw do zamiatania pomaga zebrać wszystkie okruchy, a nawet mokre odpady. W efekcie uzyskuje się nieskazitelnie czystą powierzchnie z połyskiem. Oferta firmy odpowiada potrzebom oraz oczekiwaniom zarówno klientom gospodarstw domowych, jak i dużych firm takich jak restauracje czy hotele.\nData dodania: 08.11.2018, 17:44:06\nNumer ogłoszenia: #41464


Czwarta Kwarta - to co najważniejsze o NBA: A.s.k.: wszyscy patrzą na RPA, a kto spojrzy na Turcję?\nAnonimowy 12 czerwca 2010 10:12\nW tej liście nieobecności jest jedna pozytywna informacja - Durant może dużo dzięki temu zyskać jako lider reprezentacji narodowej.\nShym 12 czerwca 2010 10:28\nA ja powiem tak: to, że basket nie jest tak zglobalizowanym sportem jak football jest w pewien sposób plusem. Ci, którzy interesują się NBA na bardziej profesjonalnym poziomie mogą czuć się wyróżnieni, bo specjalistów w tej dziedzinie np. w Polsce jest niewielu. Poza tym, co by to było gdyby NBA była spopularyzowana na całym świecie tak jak w USA? Osobiście nie zniósł bym tak potężnej komercji. Amerykański basket traktuję jak relikwię, jak świątynie dla wybrańców. Na piłce zna się każdy, każdy przechodzień czy nawet kobieta w sklepie może ci powiedzieć na temat piłki bardzo wiele. I niech tak zostanie, a im mniej niedzielnych specjalistów od NBA tym lepiej :)


Magda Ważna | data publikacji: 15.08.2020, 13:24\nBill Gates w wywiadzie udzielonym magazynowi "Wired" oszacował, kiedy prawdopodobnie skończy się pandemia COVID-19. Podał dwie możliwe daty, ponieważ według niego kraje Trzeciego Świata będą dłużej walczyły z pandemią niż kraje zamożne. Co o możliwym końcu pandemii mówią naukowcy?\nBill Gates mówi o końcu pandemii\nPandemia COVID-19 skończy się w 2022 roku\nOptymistyczne założenia Fauciego co do końca pandemii COVID-19\nKoniec pandemii jest trudny do określenia\nEkspert WHO: szczepionki przeciw COVID-19 nie można oczekiwać do końca 2021 roku\nEpidemia skończy się, jak zaczniemy stosować się do obostrzeń\nWedług Billa Gatesa, patrząc na to, jak szybko postępują prace nad szczepionką przeciw COVID-19, pandemia może zakończyć się do 2021 roku w przypadku krajów zamożniejszych. Biedniejsze regiony mogą zmagać się z wirusem rok dłużej\nNajwiększe nadzieje naukowcy pokładają w szczepionce, ale część z nich sceptycznie podchodzi do informacji, że miałaby się ona pojawić jeszcze w 2020 roku\nNazwisko miliardera Billa Gatesa często pojawia się w kontekście pandemii, szczególnie wśród zwolenników teorii, że to prezes zarządu korporacji Microsoft stoi za globalną pandemią. W ostatnim wywiadzie udzielonym magazynowi "Wired" Gates odpowiedział na pytanie dotyczące tego, kiedy jego zdaniem zakończy się pandemia. Przyznał, że jest pod wrażeniem rozwoju sposobów diagnozowania, leczenia i postępów prac nad szczepionką przeciw COVID-19. Jego zdaniem, bogate kraje poradzą sobie z pandemią do końca 2021 roku. Reszta świata zapanuje nad pandemią do końca 2022 roku.\nCzy prognozy Gatesa pokrywają się z tym, co mówią naukowcy zaangażowani w walkę z pandemią?\nPogląd Gatesa na temat końca pandemii podziela Vivek Murthy, chirurg generalny prezydenta Obamy. Podczas wirtualnego wydarzenia poświęconego perspektywom walki z pandemią mówił, że nawet jeśli wyścig po szczepionkę przeciw COVID-19 wkrótce się zakończy i poznamy zwycięzcę (oficjalnie na prowadzenie wyszła Rosja: Rosja rejestruje szczepionkę przeciw COVID-19. Pierwsze szczepienia już w październiku? ), nie możemy spodziewać się, że pandemia zakończy się wcześniej niż w 2022 roku. "Jeśli celem jest przywrócenie stanu sprzed pandemii, nie sądzę, żeby wydarzyło się to w 2021 roku" - mówił Murthy.\nEkspert, który kierował reakcjami Stanów Zjednoczonych w czasie wybuchów epidemii Ebola i Zika, tłumaczył, że optymistyczny scenariusz zakłada, że skuteczna szczepionka przeciw COVID-19 zostanie wdrożona w połowie 2021 roku. Wyzwania związane z dystrybucją szczepionki obejmują m.in. potrzebę przezwyciężenia rosnącego w ostatnich latach ruchu antyszczepionkowego i skeptycyzmu Amerykanów wobec opracowywanych szczepionek przeciw COVID-19.\nZobacz: Szczepionka będzie, ale czy ludzie będą chcieli się zaszczepić?\nNawet jeśli szczepionka miałaby 100 proc. skuteczność (co jest niezwykle rzadkie), co najmniej 70 proc. populacji musiałby zostać zaszczepionej, żeby wytworzyć odporność stadną na koronawirusa SARS-CoV-2. "Czy jest szansa, że moglibyśmy zaszczepić 70 proc. Amerykanów do końca 2021 roku? Myślę, że tu potrzebna jest kampania edukacyjna, która będzie walczyła z dezinformacją w temacie szczepień" - mówił Murphy.\nBiorąc pod uwagę, że nowe badania pokazują, że przeciwciała przeciw koronawirusowi u osób, które przechorowały COVID-19 zanikają po kilku miesiącach, wyzwaniem będzie uzyskanie odporności stada.\nZobacz też: Przeciwciała przeciw COVID-19 znikają po 2-3 miesiącach? Nowe badania\nSwoje wystąpienie na wirtualnej konferencji Murphy podsumował: "Noś maskę, myj ręce, zachowaj dystans, poddaj się testom, a świat będzie lepszym miejscem".\nDr Anthony Fauci, jeden z najbardziej znanych na świecie ekspertów i dyrektor Narodowego Instytutu Alergii i Chorób zakaźnych, przyznał ostatnio, że jak na razie nie widać końca pandemii i prawdopodobnie nie zostanie ona nigdy wykorzeniona. Jednocześnie Fauci nieco optymistyczniej podchodzi do szybkości powrotu do normalności sprzed pandemii.\n"Dzięki połączeniu dobrych środków w zakresie zdrowia publicznego, globalnej odporności stadnej i skutecznej szczepionce, którą mam nadzieję, że uda nam się wynaleźć, przejmiemy kontrolę nad pandemią. Nie jestem jednak pewien, czy to będzie jeszcze w tym, czy już w przyszłym roku" - mówił Fauci.\nOstrożniej o tym kiedy zakończy się pandemia COVID-19 mówi też Faheem Younus, szef chorób zakaźnych na University of Maryland Upper Chesapeake Health. Według niego nie da się dokładnie określić, kiedy i czy w ogóle koronawirus zniknie, ponieważ to zupełnie nowy i nieprzewidywalny wirus. Dodaje też, że epidemie zdarzały się już wcześniej i ostatecznie zniknęły.\nJeśli spojrzeć na pandemie, które miały miejsce w przeszłości, to zobaczymy, że zwykle trwały one od 12 do 36 miesięcy. Problem polega na tym, że nie można przełożyć obecnej pandemii jeden do jednego na te, które miały miejsce w przeszłości. Doktor Rishi Desai, były oficer wywiadu epidemiologicznego w wydziale chorób wirusowych w CDC, zwraca uwagę, że każdy wirus rozprzestrzenia się inaczej.\n"Oczekuję, że COVID-19 nadal będzie stanowił zagrożenie przez większą część 2020 roku. Zmiany zaczniemy obserwować dopiero w 2021 roku, kiedy prawdopodobnie pojawi się szczepionka, a także kiedy będzie mieć większe doświadczenie z tą chorobą" - tłumaczył Desai.\nDr Dale Fisher, ekspert Światowej Organizacji Zdrowia mówił w maju, że jego zdaniem nie ma co oczekiwać, że szczepionka przeciw COVID-19 zostanie opracowana i wdrożona przed końcem 2021 roku. Jak wyjaśnił Fisher, taka data jest bardzo rozsądnym założeniem, biorąc pod uwagę oczekiwanie na niezbędne wyniki badań fazy II i III jakiejkolwiek szczepionki. Odpowiedni czas badań ma zagwarantować jej bezpieczeństwo i skuteczność.\nPrzypomnijmy, że Dale na początku pandemii przewidywał, że kwarantanna związana z pandemią koronawirusa potrwa co najmniej rok. Gdy mówił o tym pod koniec marca, wielu z nas nie wierzyło, że to może być prawda.\n"Ludzie odczuwają skutki finansowe, ale muszą zdawać sobie sprawę, że to nie jest wyścig i że tak może być nawet przez rok. Jeśli będziemy mieć szczęście, znajdziemy metodę leczenia. A kiedy będziemy wiedzieli, że możemy leczyć ciężkie przypadki, nadejdzie znacząca zmiana. Czekamy na szczepionkę, która, mamy nadzieję, pojawi się w przyszłym roku. Musi być skuteczna i bezpieczna, aby można było ją wprowadzić" - mówił.\nEksperci są zgodni, że opracowanie i wdrożenie szczepionki przeciw COVID-19 będzie początkiem końca pandemii.\nCo naukowcy mówili o końcu pandemii w pod koniec marca? Sprawdź czy ich przewidywania się sprawdzają\nW rozmowie z Medonetem, przy okazji rekordu dziennych zakażeń w Polsce, lek. Łukasz Durajski zażartował, że pytanie o koniec epidemii powinno być raczej skierowane do wróżbity Macieja. Całkiem serio dodał jednak, że na to pytanie będzie można odpowiedzieć dopiero wtedy, gdy zaczniemy się stosować do obostrzeń.\n- Jak mantrę powtarzam: trzymajcie dystans, noście maski, myjcie ręce. Nie poradzimy sobie inaczej – mówił Durajski.\nPodobne wnioski możemy znaleźć w magazynie "Science Alert". Jak czytamy w artykule, istnieją dwa sposoby opisania "końca" pandemii. Jeden z nich to eradykacja, czyli redukcja nowych przypadków zakażeń do odpowiednio małej liczby (najlepiej do zera), a drugi to eliminacja, czyli wyraźne, trwałe i całkowite wymazanie czynnika zakaźnego.\nW idealnym świecie (albo biorąc przykład z Nowej Zelandii czy Wietnamu), przy zachowaniu ścisłych zasad dystansowania społecznego tak, aby liczba transmisji na całym świecie była znikoma, obecna generacja funkcjonujących cząstek wirusa byłaby ostatnią. W powietrzu wirus jest aktywny przez kilka godzin, na powierzchniach może zachowywać "żywotność" do kilku dni.\nZobacz: Koronawirus może się utrzymywać na powierzchniach nawet 17 dni?\nWiedza o tym, jak długo koronawirus utrzymuje się u osób zarażonych jest nieco trudniejsza do ustalenia. Badania wykazały, że wirus średnio zachowuje żywotność przez ok. dziewięć dni po pojawieniu się pierwszych objawów, a fragmenty wirusa można wykryć nawet do miesiąca po zakażeniu.\nW najlepszym przypadku miesiąc lub dwa idealnej globalnej izolacji mogłyby wystarczyć, aby na dobre pozbyć się wirusa. Nie żyjemy jednak w idealnym świecie, dlatego taka izolacja nie ma racji bytu. Oprócz zachowania dystansu społecznego, noszenia maseczek i częstego mycia rąk, czekamy więc na szczepionkę, która zapewni nam odporność stada lub chociażby sprawi, że czynnik reprodukcji wirusa będzie wynosił mniej niż jeden. Nie wiadomo jednak, kiedy uda się osiągnąć ten wynik.\nSprawdź aktualną sytuację epidemiczną w Polsce:\nMapa zakażeń koronawirusem SARS-CoV-2. Aktualne dane


Wiązania Fischer Auto T3 BLACK 2012 porónaj, oceń, kup!\nStrona główna / Narciarstwo / Narty biegowe / Fischer – Wiązania Fischer Auto T3 BLACK 2012\nFischer – Wiązania Fischer Auto T3 BLACK 2012\nWiązanie to kluczowe ogniwo pomiędzy nartą XC i butem. Przenosi moc od stopy, poprzez but na nartę. Każdy narciarz XC potrzebuje narty na której może polegać, która będzie niezawodna, łatwa w obsłudze, stabilna i łatwo poddawała się kontroli. Począwszy od sezonu 2007/08 Fischer korzysta z rozwiązań New Nordic Norm (NNN) opracowanego przez Rottefella. Firma Rottefella, wynalazca NNN, jest znana od 75 lat z produkcji najlepszych i najwydajniejszych systemów wiązań. Innowacje takie właśnie jak Nordic Integrated System (NIS) doprowadziły do umocnienia systemu NNN na pozycji lidera na rynku wiązań.\nStandardy mocowania wiązania i buty biegowe\nSKU: ca53d1d28724 Kategorie: Narciarstwo, Narty biegowe Tag: adult


ale ładnie wyglądacie z tym pieskiem ?????????\nZanada jak ty piszesz ?blelele\nZanda krowo jak ty piszesz .. bleee\nDebili zle gadaja poty ..hehe\n$licznie wygladacie razem ..:)\nzazdroszcze Rafałowi .ze ma taka lache :)\nTA PLAMKA TO PRZECIEZ CIEN UCHA PSA!ALE WY WSZYSCY JESTESCIE SPOSTRZEGAWCZY!WIDZICIE CO CHCECIE WIDZIEC.\ntroche podobny do ploszajskiego ;P hehe\nnie gadajcie glupot, ich slub byl dzisiaj w kosciele sw. Anny na starowce a nie w las vegas!!\na moze poprostu to czesc nadruku na koszulce??? typowe plytkie myslenie "ograniczonych debilek". to ze jest znana nie znaczy ze musi byc zawsze perfekt... patrzcie lepiej na swoje pachy bo pewnie z nich nie zle cuchnie:)\nAle na tym forum roi się od ograniczonych debilek Szkoda słów ...


www.artmisja.pl » Blog Archive » Stefan Krygier, Ośrodek Kondensacji Formy w Galerii Browarna w Łowiczu.\nStefan Krygier, Ośrodek Kondensacji Formy w Galerii Browarna w Łowiczu.\nStefan Krygier Ośrodek Kondensacji Formy 1971\n„Kreacje artystyczne – bez względu na ich charakter i związek z określonymi tendencjami sztuki – istnieją poprzez formę. Sposób w jaki ją odczuwamy i rozumiemy podlega ciągłym zmianom, ale wewnętrzne związanie formy z treścią dzieła jest trwałym warunkiem jego istnienia. Sądzę, że nieodzownym czynnikiem przekazu artystycznego jest komunikatywność. Organizacja poszczególnych elementów utworzonego przez artystę systemu i ich odpowiedzialność w stosunku do treści – może być uważana za przekaz. W mojej twórczości określona strefa przestrzeni zbudowana z poszczególnych elementów formy jest miejscem przekazu wizualnego. Zainteresowania moje dotyczą trzech zagadnień, które wiążą się z cyklami prac Kolineacje i Konflikty oraz z obiektem nazwanym przeze mnie Ośrodkiem Kondensacji Formy.\nOśrodek Kondensacji Formy – stanowi otwartą strefę przestrzenną. Jako zbiór kształtów o określonym charakterze jest punktem odniesienia dla odpowiadających im formą elementów ruchomych, które mogą być rozprzestrzenione poza obrębem ośrodka. Elementy te mogą być umieszczone w różnych sytuacjach zarówno przez autora jak i przez inne osoby. Rozprzestrzeniane elementy ośrodka stwarzają „Układ Otwartej Wyobraźni” i „Swobodnej gry”. Zamiast ograniczonej strefy w plastyce proponuję ośrodek kondensacji formy, którego zakres działania nie jest ograniczony w czasie ani w przestrzeni. Integralne elementy ośrodka stają się własnością każdego. Strefa działania ulega ciągłemu rozprzestrzenianiu i obejmuje coraz to inne sytuacje, wynikające z aktywności uczestników gry”. Stefan Krygier\nOtwarcie 29 maja o godzinie 18.00.\nW przestrzeni wystawy 5 czerwca 2010 r. o godzinie 18.00 koncert Konstantego Andrzeja Kulki.\nProgram: Francesco Geminiani, Karol Lipiński, Jan Sebastian Bach\nTags: Ośrodek Kondensacji Formy, Stefan Krygier


Gwiazda TVN apeluje o pomoc. Chodzi o zdrowie dziecka - Kraj\nGwiazda TVN apeluje o pomoc. Chodzi o zdrowie dziecka\nGwiazda TVN zaapelowała do swoich miłośników o pomoc. Rosnąca ikona, która ostatnimi czasy musiała opuścić jeden z programów stacji, wystosowała apel na swoich mediach społecznościowych. Chodzi o rodzinny dramat, z którym zmaga się ona i jej siostra.\nGwiazda TVN ostatnimi czasy zszokowała widzów jednego z najpopularniejszych programów stacji, odchodząc niespodziewanie z show. Młoda, początkująca gwiazda, która miała stać się prawdziwą ikoną, musiała skupić się na problemach rodzinnych i nowotworze swojej małej siostry. Celebrytka poprosiła w swoich mediach społecznościowych o pomoc.\nOsobą, która zaapelowała o pomoc, jest Nikola Furman. 16-letnia modelka, która dostała się do programu Top Model, w ledwie drugim odcinku musiała zrezygnować z udziału w show. Fani spekulowali, co stało za decyzją dziewczyny, która tak dobrze wypadła na przesłuchaniu i była typowana na przyszłą zwyciężczynię programu.\nJak się okazało, jej mała siostra choruje na poważny nowotwór, a sama Furman chce jej pomóc w zwalczeniu ciężkiej choroby i nie potrafi teraz skupiać się na telewizyjnym show.\n– Kochani mówiłam Wam o 2 powodach mojej rezygnacji z programu pierwsza to powody zdrowotne a druga to ciężka choroba mojej 3-letniej siostrzyczki. Wraz z fundacją TipTop rozpoczynamy akcje Ratujemy Amelkę. Bardzo Was proszę o udostępnienia linka do zbiórki i wsparcie naszej walki o moja siostrzyczkę Amelkę – napisała na swoim Instragramie gwiazda TVN.\nFani wspierają modelkę\nSwoje dobre serca okazali fani gwiazdy, która wywarła na nich duże wrażenie w Top Model. Życzą oni utalentowanej 16-latce, by uporała się z rodzinnym dramatem i mogła wrócić na wybieg, gdzie do tej pory radziła sobie wprost fenomenalnie.\n– Dużo zdrowia, trzymamy za was kciuki – napisała jedna z fanek.\n– Jaki aniołek. Mam nadzieję, że pieniążki uda się zebrać, a nowotwór uda się zahamować – pisze inny z fanów początkującej modelki.\nDziennikarz portalu Onet.pl nie wytrzymał: "Jesteście obrzydliwi. Tak, do was z TVP mówię" POPRZEDNI POST\n"To nie był przypadek". Jarosław Kaczyński też upolitycznia Jana Szyszko NASTĘPNY POST


System motywacji pracowników - płacowa i pozapłacowa walka o zatrzymanie najlepszych - Poradnik GoWork.pl\nSystem motywacji pracowników – płacowa i pozapłacowa walka o zatrzymanie najlepszych\nEdytor: Piotr Sikora Data dodania 06.07.2020 Data aktualizacji 28.01.2021 0\nDobry system motywacji w przedsiębiorstwie jest ważnym elementem walki o employer branding i zatrzymanie najlepszych specjalistów na rynku. Wysoka wypłata i premie to nie wszystko, ponieważ pozapłacowe systemy motywacji grają coraz większą rolę na rynku pracy. Jak zadbać o wysoką motywację w organizacji?\nSystem motywacji pracowników – co to jest?\nOdpowiednio zaimplementowany system motywacji w przedsiębiorstwie to coś więcej niż wymaganie bardziej wytężonej pracy. Dobry pracodawca wie, że motywacja pracownika nie powinna opierać się na rozkazywaniu, a stworzeniu atrakcyjnych warunków pracy. Dzięki nim osoba zatrudniona poczuje, że warto wykonywać swój zawód jak najlepiej, chociażby z powodu utrzymania się na stanowisku, które tak bardzo jej odpowiada. System motywacyjny pracownika polega na dbaniu o szczęście podwładnego zarówno w formie płacowej, jak i pozapłacowej.\nPracownik lubiący swoją firmę i stanowisko nie będzie potrzebował dodatkowej motywacji w formie rozkazów. Dlatego pracodawcy rozumiejący zagadnienia employer brandingu dbają o stworzenie rozsądnych systemów premiowych, pakietów pozapłacowych, bonów wspomagających rozwój i przyjaznego środowiska w biurach.\nRodzaje systemów motywacji pracowników\nJeszcze kilka lat temu motywację pracownika kojarzono głównie z podwyżką bądź premią kwartalną. Oczywiście kwestia wynagrodzenia zawsze była i prawdopodobnie zawsze będzie bardzo ważnym elementem motywowania w przedsiębiorstwach, jednak od jakiegoś czasu pracodawcy dostrzegają inne (niematerialne) aspekty. Wiele uległo zmianie, gdy zostawiliśmy za sobą rynek pracodawcy i wkroczyliśmy w nowe realia rynku pracownika. To właśnie wtedy role się odwróciły, a pozyskanie najlepszych specjalistów oznaczało walkę z konkurencją.\nPodstawowym podziałem systemu motywacji pracowników jest podejście materialne i niematerialne. Płacowy (materialny) system motywacji opiera się na przemyślanych warunkach premiowania, podwyżkach wynagrodzenia i konkursach z nagrodami finansowymi. Natomiast pozapłacowy system motywowania (niematerialny) to dbanie o możliwości rozwoju, atrakcyjną ścieżkę awansu, umożliwienie odbywania szkoleń, utrzymywanie dobrej atmosfery w biurze i elastyczność w stosunku do formy wykonywania obowiązków.\nSprawdź też: Lojalność pracownika – czym jest i jak sprawdzić jej poziom w pracy?\nJak stworzyć system motywacji finansowej pracowników\nWprowadzenie płacowego systemu motywacji pracownika to coś, o co powinien pokusić się każdy pracodawca. Głównym powodem jest jego prostota i doskonały stosunek wyników do poniesionych kosztów. Rzeczą, o której zawsze warto pamiętać, jest stworzenie systemu o jasnych zasadach i wypunktowanych celach premiowanych dodatkowym wynagrodzeniem.\nProstota i przejrzystość warunków do otrzymania premii to podstawa, bez której wprowadzenie takiego systemu mija się z celem. Pracownik powinien wiedzieć, jakie wyniki musi osiągnąć i na jakich obszarach skupić swoje wysiłki. Oferując mglisty i niepewny system premiowania, pracodawca może osiągnąć cel odwrotny do spodziewanego. Wśród wielu pracowników pogmatwany system premiowy to jedna z istotnych wad pracy w danej firmie.\nZalety systemu motywacji pracownika\nNależy pamiętać, że budowanie marki pracodawcy, u którego warto pracować, jest jednym z ważniejszych elementów rozwoju przedsiębiorstw. Czasy się zmieniają i zmotywowany pracownik nie jest już szybciej obracającym się trybikiem. Motywacja pracownika to dbanie o jego szczęście, a szczęśliwy członek zespołu może stać się ambasadorem marki i całego przedsiębiorstwa.\nZarobki Walka z luką płacową między kobietami a mężczyznami - KE wymusi pełną jawność wynagrodzeń?\nZarobki Na czym polega system kafeteryjny?\nCo to jest startup? Jak wygląda praca w startupie?\nAwans zawodowy - jakie są jego rodzaje i jak o niego zapytać?


Cable Car Museum – Wikipedia, wolna encyklopedia\nsiłownia w muzeum\nCable Car Museum – darmowe Muzeum Tramwaju Linowego (z ang. cable car) w San Francisco w stanie Kalifornia. Muzeum znajduje się w dzielnicy Pacific Heights na 1201 Mason Street. Zawiera ono historyczne eksponaty tramwajów linowych oraz wyjaśnienia na temat działania całego systemu tego rodzaju środka transportu w San Francisco.\nMuzeum zostało założone w 1974 roku i operowane jest przez Friends of the Cable Car Museum(z ang. Przyjaciele Muzeum Tramwaju Liniowego). Jest to organizacja non-profit, która za zadanie stawia sobie zachowanie historii Muzeum. Celem organizacji jest rozwijanie i promowanie wystaw tramwaju linowego oraz przypominanie społeczności o ważnej roli tego środka transportu w San Francisco.\nMuzeum jest częścią kompleksu, w którym znajdują się również siłownia tramwaju oraz zajezdnia. Na wystawie znajdują się różne urządzenia mechaniczne, będące częścią konstrukcji tramwaju, takie jak na przykład, uchwyty, liny, systemy hamulcowe, modele tramwaju oraz ogromna kolekcja historycznych fotografii. Na terenie muzeum znajdują się również trzy antyczne tramwaje z lat siedemdziesiątych XIX w.:\nSutter Street Railway No. 46\nPlatforma No. 54\njedyny, który przetrwał do dziś tramwaj pierwszej firmy produkującej ten środek transportu: Clay Street Hill Railroad No. 8\nNad zajezdnią znajdują się dwie galerie, z których rozpościera się widok na siłownię. Turystom i odwiedzającym zostało również umożliwione zejście do pieczary pod skrzyżowaniem ulic Waszyngtona i Masona gdzie można przyjrzeć się jak tramwaje przekierowywane są na ulicę.\nMuzeum oferuje wiele pamiątek do zakupienia na miejscu takich jak: książki, koszulki, karty, pocztówki a nawet dzwonki, które są wyposażeniem każdego tramwaju i służą do anonsowania przystanków.\nMuzea w Kalifornii\nTę stronę ostatnio edytowano 9 sty 2017, 02:53.


Kompozycja z lilii i róż to połączenie idealne. Bukiet skomponowany w delikatnym, subtelnym kolorze urzeknie osobę obdarowaną i sprawi, że dzień upłynie w towarzystwie dobrego humoru. Napisz kilka słów od siebie na bileciku, by prezent był jeszcze bardziej personalny. Bukiet w wersji:\nKompozycja z lilii i róż to połączenie idealne. Bukiet skomponowany w delikatnym, subtelnym kolorze urzeknie osobę obdarowaną i sprawi, że dzień upłynie w towarzystwie dobrego humoru. Napisz kilka słów od siebie na bileciku, by prezent był jeszcze bardziej personalny.


Mieszkańcy wydali wyrok na sklep w Coniewie? | Piaseczno News\nStrona główna Góra Kalwaria Mieszkańcy wydali wyrok na sklep w Coniewie?\nNa zlecenie Generalnej Dyrekcji Dróg i Autostrad od roku biuro projektowe przygotowuje koncepcję przebudowy szosy od powstającego węzła Stadion (na obwodnicy miasta) do ronda w Potyczy. Na całym tym odcinku jezdnia ma być lekko poszerzona, a dodatkowo – tu gdzie będzie można – powstaną tzw. drogi serwisowe, czyli równoległe jezdnie do rozprowadzania ruchu lokalnego. Modernizację przejdą też chodniki, a tam, gdzie będzie to technicznie możliwe powstaną ścieżki rowerowe, a miejscami zostaną też ustawione ekrany dźwiękochłonne.\nPonieważ przebudowana szosa otrzyma klasę „drogi głównej ruchu przyspieszonego” skrzyżowania – jak przekonuje GDDKiA – nie będą mogły znajdować się na niej zbyt blisko siebie. I to właśnie likwidacja istniejących krzyżówek i bezpośrednich zjazdów na posesje jest źródłem największej liczby uwag mieszkańców.\nMa to szczególne znaczenie w Coniewie, gdzie z drogi nr 79, na niedługim odcinku, można zjechać na wschód, w stronę Podgóry, lub na zachód – w kierunku Pęcławia (i punktu skupu owoców Konkret). Zarówno mieszkańcy wsi jak i władze gminy (także poprzedniej kadencji) naciskali, by pozostawić obydwa skrzyżowania. Rolnikom zależy przede wszystkim, aby przejeżdżając ciągnikami przyczepami z gospodarstwa położonego po jednej stronie krajówki, do sadu po jej drugiej stronie, nie musieli nazbyt nadkładać drogi. Bo do takiej sytuacji doszło w sąsiedniej Podosowie. Wedle propozycji przedstawionej przez drogowców jesienią, chcąc przejechać na drugą stronę jezdni rolnicy i kierowcy będą musieli nadłożyć 2,6 km i korzystać z węzła w Potyczy!\nPodczas niedawnych rozmów z obecnymi włodarzami Góry Kalwarii w warszawskiej siedzibie GDDKiA, drogowcy nie zgodzili się, aby obydwa newralgiczne skrzyżowania w Coniewie pozostały otwarte. We wtorek burmistrz i jego zastępcy spotkali się w tej sprawie z mieszkańcami, aby to oni – gremialnie – wyrazili swoje zdanie.\n– Mamy trzy warianty. GDDKiA nie pozwala, aby był pomiędzy nimi kompromis – przedstawił sytuację burmistrz Arkadiusz Strzyżewski. – Dyrekcja zaproponowała, aby to mieszkańcy wybrali najlepszy wariant, a oni uwzględnią go w koncepcji – dodał.\n– Trzy godziny nad tym dyskutowaliśmy w GDDKiA. Nie ma innego rozwiązania – obwieściła wiceburmistrz Danuta Rechnia i zaproponowała zebranym głosowanie.\nDo wyboru były trzy opcje: likwidacja skrzyżowania z jezdnią do Pęcławia, zamknięcie skrzyżowania z drogą do Podgóry lub zachowanie pierwszego skrzyżowania i wjazdu na drugie poprzez drogę serwisową, która będzie wymagała wyburzenia sklepu należącego do Edwarda Przybysza.\nNie wszyscy zebrani chcieli uczestniczyć w tajnym głosowaniu, ostatecznie jednak za ostatnim wariatem opowiedziały się 42 osoby (za pierwszym – 8, za drugim – 11). Z tego wyniku najbardziej byli niezadowoleni właściciel sklepu i jego sąsiad.\n– Do tego głosowania w ogóle nie powinno dojść. Moim zdaniem było bezprawne, bo wzięły w nim udział osoby, które nie wiedziały o co chodzi – miał żal do miejscowych włodarzy Edward Przybysz. – Jeżeli wyburzą mój sklep, nie będę go otwierał w innym miejscu, mam 68 lat. Pracę straci 5 osób. Ale to niejedyny mój ból, bo proponowana droga ma przechodzić trzy metry od mojego domu. Jak chcą ją wybudować, niech wykupią całą moją posesję, 20 arów. Na pewno tego tak nie zostawię, będę walczył – denerwował się.\n– To najgorsze co mogło nas spotkać, zabiorą mi kawał działki, wszystko będę musiał przebudować – wtórował mu sąsiad Krzysztof Bąkowski.\nGDDKiA poinformowało nas, że prace nad koncepcją modernizacji drogi potrwają jeszcze przynajmniej do końca roku, ponieważ na Dyrekcję został nałożony obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. Natomiast roboty mają być realizowane do końca 2022 roku i kosztować około 100 mln zł.\n– Wszystko pod warunkiem, że zostaną zapewnione fundusze na tę inwestycję i nie przedłużą się procedury administracyjne – zastrzega Małgorzata Tarnowska, rzeczniczka prasowa warszawskiego oddziału GDDKiA.\nPoprzedni artykułDokończyć największe inwestycje!\nNastępny artykułKierowcy parkują na postoju dla taksówek. Straż miejska blokuje koła!\nThomas 13/02/2019 at 14:44\nNo to papa Panie Edziu już wystarczająco żeś sie Pan dorobił z całą familją czas na zmiany żegnamy magnata coniewa wkońcu ?\nMieszkanka 13/02/2019 at 16:36\nThomas ale Cię zazdrość zżera. Ten człowiek dorobił się sam a ty jak zazdroscisz to otwórz taki sklep to zobaczysz ile to kosztuje pracy Wstyd Thomas pisać takie słowa.\nObserwator 14/02/2019 at 13:03\nA jak zrobić żeby wybudować budynek na sklep 5m od jezdni może ktoś podpowie?\nObserwator 14/02/2019 at 15:17\nA jak zrobić żeby pobudować budynek pod sklep 5m od jezdni ?\njeba 14/02/2019 at 18:12\nW jakim celu przebudowywana jest ta droga?\nBezpieczeństwo? Nie ma tu aż tylu wypadków, co po drugiej stronie Góry Kalwarii.\nDroga jest obecnie szeroka. Planują stworzenie dróg rowerowych i chodników i dlatego właśnie zamierzają wjechać ludziom w posesje? Niech jakikolwiek dziennikarz przyjedzie i zmierzy szerokość od rowu do rowu, szerokość drogi i porówna ją z planami. Można byłoby wówczas stworzyć dwupasmówkę z chodnikiem.\nPrawda jest taka, że ludzie nie chcą tej drogi i nie dotyczy to tylko mieszkańców. Inwestycja jest zupełnie bezsensowna. Warto byłoby się jej przyjrzeć z bliska, ponieważ coś mi tutaj “śmierdzi” i to brzydko.\nwiesiek 17/02/2019 at 07:33\nNierówne traktowanie kupców !\nA taki hotel Podzamcze też leży na tej samej trasie,nawet po tej samej stronie drogi.\nA i GS-owski sklep ,ale ten ma zostać by w razie potrzeby milicja mogła go okradać zaraz po dostawie wódki !\nPrzemek 26/02/2019 at 11:49\nCzas na porządną drogę. Na blokowanie i zapieranie się o “czubek własnego nosa” czas minął. Bezpowrotnie!\nzastarze 19/07/2019 at 22:50\nMyślę, że na tym odcinku powinni wybudować drugą jezdnię, bo ruch jest całkiem duży i w przyszłości może być większy.


MASTER TRUCK 2018 już tuż tuż! | Na Osi\nMASTER TRUCK 2018 już tuż tuż!\nGarść informacji o coraz bliższym zlocie MASTER TRUCK 2018 i wiele więcej oglądajcie w najbliższym odcinku „Na Osi”.\nStrona główna » MASTER TRUCK 2018 już tuż tuż!\nTo ciekawie zapowiadające się, specjalistyczne spotkanie, zawładnie łódzką Atlas Areną w dniach 7 i 8 czerwca 2018, a zapowiedź tego, co tam się będzie działo zobaczycie w najnowszym odcinku “Na Osi”. Co jeszcze w odcinku?\n– MAN TGE, ruszający na podbój rynku\n– MASTER TRUCK już tuż tuż!\n– Płace kierowców, a przepisy unijne\n– „O-Polskie Na osi” z telefonem przy uchu\n– Ładunek o 3 metry szerszy od drogi\n– Truck BP – tańsze oryginały\ni wiele innych ciekawych tematów\nNajnowszy odcinek w sobotę (2.czerwca) na Motowizji – godz. 16:00. Pierwsza powtórka w niedzielę (3. czerwca) o godzinie 9:05 również na Motowizji, a kolejna o godzinie o 16:30. Premiera na TELE 5 we wtorek (5. czerwca) o godz. 22:05.Dokładna rozpiska emisji\n← „MOYA w Porcie”\n„Aga jest naga” →


Samochód do 6tyś - wlkp, hatchback : Jakie auto kupić?\nSamochód do 6tyś - wlkp, hatchback\n24 Lut 2015, 13:14\nWitam, na przełomie marca/kwietnia planuję zmienić auto z obecnego seicento na coś większego i bezpieczniejszego.. ;)\nBudżet jaki obecnie posiadam to około 6tyś na same auto (bez opłat i ew. napraw). Szukam jakiegoś fajnego auta z Gniezna i okolic (+50km, Poznań itp.). Ofert jest sporo ale trudno jest mi samemu ocenić stan auta po zdjęciach więc dlatego liczę na waszą pomoc.\nGłówne wymagania to hatchback, benzyna i 5 drzwi. Podobają mi się megane, laguna, *astra g, audi 3* (pewnie za mały budżet?), xsara. Ale mogą też być inne ciekawe propozycje.\nAuto głównie na miasto i sporadyczne dłuższe wypady weekendowe.\nPrawo jazdy: 0- 0-2009\nRe: Samochód do 6tyś - wlkp, hatchback\n24 Lut 2015, 21:39\nMoże Punto II albo Peugeot 306?\n25 Lut 2015, 12:04\nPunto II ok. Za jaką wersją się rozglądać?\n25 Lut 2015, 20:17\nJakbyś trafił wersje 80konną to był by miód ale jest ich bardzo mało na sprzedaż.\n25 Lut 2015, 21:26\nMoże BMW e36 316/318 wersja sedan\nPrawo jazdy: 29 09 2008\n25 Lut 2015, 21:27\nKusza napisał(a): Może BMW e36 316/318 wersja sedan\nJak co to 318 bo 1,6 prawie nie jedzie więc to porażka jak na BMW.\n25 Lut 2015, 21:32\n1.6 nie opłaca sie kupować.\nZnalazłem takie Mitsubishi, co o nich sądzicie?\n26 Lut 2015, 07:09\nCarisme z GDI odpuść,problematyczny silnik.\nSpace Star bardzo ładny ale zalatuje handlarzem..\nBarol napisał(a): Space Star bardzo ładny ale zalatuje handlarzem..\nNo i co z tego? moja auta też "zalatuj mną - handlarzem" i jakoś moi klienci są zadowoleni z zakupu oferowanych przeze mnie aut. Nie żyj stereotypami\n26 Lut 2015, 21:04\nNo tak zapomniałem przecież..\n06 Maj 2015, 11:03\nKupno auta troszkę mi się przełożyło ale w tym miesiącu muszę to załatwić.\nNiestety w ostatnich dniach nie mogę znaleźć żadnego ciekawego auta.\nWpadło mi też w oko Audi A4 - dostanę w tym budżecie zadbany egzemplarz?\n06 Maj 2015, 17:08\nTrafiłem na taką ofertę:\nDzwoniłem i auto w rodzinie od 2012, podobno 0 rdzy i zgadza się jechać na stacje diagnostyczną.\n06 Maj 2015, 17:12\nWarto jak masz blisko ale jest coś ciut tani więc ostrożność wskazana.\n06 Maj 2015, 18:19\nJutro go obejrzę bo mam 5 minut drogi. Jakieś opinie o tym modelu?\nŚlicznie proszę o pomoc w wyborze autka:)Pierwsze auto - 15-20 tyś\nTagi: hatchback, samochód, BMW, auto, Audi, klima, BMW E36, opony, drzwi, rdza, 16v, seicento, Audi A4, kupię, silnik, kupno samochodu, sprzedam, laguna, sprzedaż, Mitsubishi\nAuto do 5-6tys Hatchback - Jakie auto kupić?\nKONKURS - Mamy dla Was karty podarunkowe ...Wystartowaliśmy z nowym konkursem dla aktywnych użytkowników naszego forum (konkurs trwa do końca września). Tym razem mamy dla Was Karty podarunkowe Allegro! Każdy kto odwiedza nasze forum i wypowiada się na nim pisząc ...Kamery sprawdzą w Warszawie zaparkowane autaJuż niedługo z tego co udało mi się ustalić w Warszawie będą jeździły samochody z kamerami na dachu i sprawdzały czy w strefach płatnych zaparkowane auta maja opłacony czas parkowania. Przyspieszy to na pewno proces egzekwowania ...Civic Type R zdobywa nagrodę - ...Civic Type R zdobył nagrodę „Sportowy Samochód Roku” magazynu Automobile Sportive. To prestiżowe wyróżnienie przyznają czytelnicy, którzy oddali blisko 2000 głosów na ten model. W walce o tytuł, Civic Type R pokonał Peugeota ...


2008-04-07: Tenis, Amelia Island: Awans Domachowskiej - Wikinews, wolne źródło informacji\n2008-04-07: Tenis, Amelia Island: Awans Domachowskiej\nMarta Domachowska wygrała spotkanie otwarcia na kortach Amelia Island\nMarta Domachowska, druga rakieta tenisowa Polski, awansowała do kolejnej rundy turnieju Bausch & Lomb Championships, rozgrywanego w Amelia Island. Zawodniczka z Warszawy wyeliminowała nadzieję gospodarzy, Amerykankę Meghann Shaughnessy.\nSpotkanie z o sześć lat starszą konkurentką nie okazało się zbytnim wyzwaniem. Uważnie grająca Domachowska pozwoliła pupilce miejscowej publiczności na zdobycie zaledwie czterech gemów. Mecz trwał godzinę i dwanaście minut. W drugiej rundzie Domachowska zmierzy się albo z Ukrainką Julianą Fedak, albo z Francuzką Virginie Razzano. Ich pojedynek odbędzie się jeszcze dzisiaj. Razzano rozstawiona jest w turnieju z numerem trzynastym.\nImpreza w Amelia Island rozgrywana jest na amerykańskiej, zielonej mączce, odmiennej od tej europejskiej. Stanowi pierwszą fazę przygotowań do wielkoszlemowego Roland Garros, który odbędzie się na przełomie maja i czerwca w Paryżu.\nTenisklub – Domachowska awansowała do II rundy – 7 kwietnia 2008


Łosoś w paprykowej salsie na ziemniaczanym piurre – Eat Me Fit Me! :)\nJoaśka 04/01/2013 DANIA GŁÓWNE, Eat (Przepisy), KOLACJE, RYBY, WALENTYNKI, WARZYWA, ZIEMNIAKI\nUmyj łososia, pozbądź się zbędnych łusek (jeśli masz wersję ze skórą) i niemile widzianych ości (pęseta pomoże ;p).\nOsusz filet ręcznikiem papierowym i podziel go na dwie porcje.\nPrzypraw rybę solą, białym pieprzem, odrobiną soku z cytryny i połóż na posmarowanej olejem folii skórą do dołu.\nNa górę połóż plasterki cytryny.\nZawiń i schowaj do lodówki na 2-3 godzin, a po upływie tego czasu wstaw do piekarnika rozgrzanego do 180°C na około 20 minut.\nWykonanie PIURRE ZIEMNIACZANE\nObrane ziemniaki ugotuj w osolonej wodzie.\nOdcedź i ugnieć je z dodatkiem masła. Dodaj skórkę z pomarańczy i posiekaną miętę.\nDelikatnie wymieszaj ziemniaki z ubitą wcześniej śmietaną.\nSkładniki PIURRE ZIEMNIACZANE\n5oo g ziemniaków\nRozgrzej oliwę i wrzuć na patelnię drobno pokrojoną cebulę.\nDodaj papryki pokrojone w dość drobną kostkę.\nDokładnie umyj cytrusy.\nWyciśnij sok z połówki każdego owocu i wlej na patelnię.\nDuś pod przykryciem kilka minut, dodaj miód, startą skórkę z pomarańczy i starty imbir.\nSalsa powinna być gęsta, więc zredukuj ją, aż do zadowalającej Cię konsystencji.\nDopraw solą i pieprzem i dodaj posiekaną kolendrę.\nSkładniki PAPRYKOWA SALSA\nTagi obiadowo papryka randkowo RYBY salsa ziemniaki łosoś


Odpowiedź eksperta: Trudno jednoznacznie określić przyczynę nadmiernego osadzania się sadzy w kotle. Może to być skutkiem wadliwej konstrukcji samego kotła, jakości paliwa jak i sposobu palenia.\nJeśli kocioł jest żeliwny do do opalania należy używać koksu lub wysokogatunkowego węgla. Utrzymywanie niskiej temperatury w obiegu c.o. na poziomie 40 - 60 st C ogranicza zdolność do samooczyszczania się wymiennika kotła.\nKocioł może też być przewymiarowany, czyli znacznie większy niż wymagany dla współpracy z instalacją c.o. Trzeba tez sprawdzić ciąg kominowy, gdyż np. wolny przepływ spalin w kominie o zbyt dużym przekroju sprzyja osiadaniu sadzy.


Biały iPhone 4 już prawie gotowy? | Komórkomania.pl\nTajemniczy biały iPhone znów pojawił się w Sieci. Tym razem urządzenie zostało zauważone na zdjęciach prezentujących ofertę niemieckiego operatora Vodafone. Wygląda na to, że telefon faktycznie pojawi się w sprzedaży "już" na wiosnę.\nNokia X7 jednak nie popłynie do Stanów\nOczywiście specyfikacja telefonu nie ulegnie żadnej zmianie. Jedynym "bonusem" będzie biała obudowa. W Vodafone pojawi się biała komórka wyposażona zarówno w 16, jak i 32 GB pamięci wewnętrznej. Najdziwniejsze jest jednak to, że sprzęt trafi do sprzedaży krótko przed premierą kolejnego urządzenia z logo giganta z Cupertino.\nFinal Cut Pro X w przyszłym tygodniu! [wideo] Apple Watch sprzedaje się znakomicie. Według analityków do klientów lecą już 3 miliony zegarków Roger: The Flying Pig [giveaway] QuarkXPress 9 w ofercie iSource Apple rozdaje prezenty: dzień I Aplikacja Dnia: Darmowy Pudding Monsters Lojalność klientów Apple'a spada. iPhone staje się powoli nudny? Wybory 2011 – aplikacja w App Store Czarny ekran w testowym MacBooku Air 13" - nowe EFI rozwiązało problem? Applemania testuje Gelaskins iPhone 3G zmiksowany i sprzedany za 460$ UE wymusi wprowadzenie wymiennych baterii w iPhone'ach i iPodach?


Audyt finansowy warto powierzyć profesjonalnej księgowej. | Alpha\nHome » Audyt finansowy warto powierzyć profesjonalnej księgowej.\nWspółcześnie prowadzenie własnej działalności gospodarczej może być zajęciem interesującym, w którym możemy realizować nasze pasje oraz zainteresowania. Co więcej przez czas dwóch pierwszych lat możemy płacić niższe podatki a także możemy dostać pomoc specjalisty z urzędu pracy, który wspomaga nas w prowadzeniu firmy.\nJednak po tym czasie samodzielnie musimy sobie poradzić ze wszelkimi obowiązkami , które łączą się z naszą działalnością. To już nie są sprawy wyłącznie powiązane z naszymi klientami, z tym, że powinniśmy zadbać na przykład o produkowanie naszych towarów, reklamę usług czy też zwiększanie naszej grupy produktów na rynku, lecz są to również obowiązki łączące się z różnego rodzaju podatkami bądź opłatami, które musimy cyklicznie odprowadzać na rzecz naszego państwa.\nCo ważne, sami powinniśmy pamiętać, jakie są stawki odpowiednich kosztów a także składek, do naszych obowiązków przynależy obliczanie właściwych stawek vat czy obliczanie podatków, które trzeba uiścić. Niejednokrotnie sami nie będziemy w stanie zadbać o to, aby samemu za wszystko odpowiadać. Toteż w każdym mieście można poszukać instytucje, jakie takie działania w zakresie księgowości będą przeprowadzały za nas. Za odpowiednią opłatą, dostarczając potrzebne zestawienia tej firmie, wyręczy ona nas z wymogu prowadzenia samodzielnej księgowości. Wystarczy poszukać ogłoszenia w rodzaju usługi księgowe warszawa ()przykład: ile kosztują usługi księgowe w Warszawie? bądź jakiekolwiek inne miasto, żeby pokazało nam się wiele biur, jakie zajmą się finansami w naszej spółce, w tym wypadku pozostanie nam dbać o rozrost firmy oraz jej stan.\nJednak jeśli w naszej spółce urząd skarbowy wynalazł jakieś nieprawidłowości bądź sami mamy wątpliwości czy całość dobrze poprowadziliśmy, to zlecamy tej zewnętrznej instytucji tak zwany audyt finansowy. Przeczytaj więcej tu: zamówiłem audyt finansowy w FSS-Finanse. Taka rewizja pozwoli nam zweryfikować naszą działalność, poprzez to wcześniej będziemy mogli sami naprawić błędy w kwestii opłat skarbowych, jakie wystąpiły w wyniku naszej niewiedzy (bo na przykład mogliśmy nie wiedzieć, iż jakieś przepisy uległy zmianie a przez to teraz stawka odprowadzanej opłaty się zmieniła). Czasami, by poprawić nieprawidłowości, wystarczy badanie sprawozdań finansowych, niemniej może zdarzyć się tak, że trzeba będzie od nowa przeliczać jakieś opłaty a także dokonywać korekty.