Okruchy zła [Sandra Brown] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nISBN: 978-83-8031-255-5 Data wydania: 2016-04-11\nSpis treści Karta tytułowa Karta redakcyjna Prolog Rozdział pierwszy Rozdział drugi Rozdział trzeci Rozdział czwarty Rozdział piąty Rozdział szósty Rozdział siódmy Rozdział ósmy Rozdział dziewiąty Rozdział dziesiąty Rozdział jedenasty Rozdział dwunasty Rozdział trzynasty Rozdział czternasty Rozdział piętnasty Rozdział szesnasty Rozdział siedemnasty Rozdział osiemnasty Rozdział dziewiętnasty Rozdział dwudziesty Rozdział dwudziesty pierwszy Rozdział dwudziesty drugi Rozdział dwudziesty trzeci Rozdział dwudziesty czwarty Rozdział dwudziesty piąty Rozdział dwudziesty szósty Rozdział dwudziesty siódmy Rozdział dwudziesty ósmy Rozdział dwudziesty dziewiąty Rozdział trzydziesty Rozdział trzydziesty pierwszy Rozdział trzydziesty drugi Rozdział trzydziesty trzeci Rozdział trzydziesty czwarty Rozdział trzydziesty piąty Rozdział trzydziesty szósty Rozdział trzydziesty siódmy Rozdział trzydziesty ósmy Rozdział trzydziesty dziewiąty Rozdział czterdziesty Rozdział czterdziesty pierwszy Meta\nTytuł oryginału MEAN STEAK Wydawca Grażyna Woźniak Redaktor prowadzący Beata Kołodziejska Redakcja Joanna Popiołek Korekta Ewa Grabowska Jadwiga Przeczek Copyright © 2014 by Sandra Brown Copyright © for the Polish translation by Katarzyna Malita, 2016 Świat Książki Warszawa 2016 Świat Książki Sp. z o.o. 02-103 Warszawa, ul. Hankiewicza 2 Księgarnia internetowa: swiatksiazki.pl Skład i łamanie Plus 2 Witold Kuśmierczyk Dystrybucja Firma Księgarska Olesiejuk Sp. z o.o., Sp. j. 05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91 e-mail: hurt@olesiejuk.pl tel. 22 733 50 10 www.olesiejuk.pl ISBN 978-83-8031-255-5 Skład wersji elektronizcnej pan@drewnianyrower.com\nProlog Emory bolało wszystko. Ból sprawiał jej nawet każdy oddech. Mgliste powietrze było pełne czegoś niewidzialnego, lecz kłującego jak kryształki lodu lub odłamki szkła. Źle się ubrała. Ostre zimno piekło ją w odsłonięte miejsca twarzy. Łzawiły jej oczy, przez co musiała stale mrugać, by dobrze widzieć ścieżkę. Dopadła ją kolka i trzymała mocno, nie chcąc odpuścić. Przeciążona prawa stopa wysyłała ukłucia bólu do goleni. Walka z bólem była jednak kwestią woli i dyscypliny. Mówiono jej, że ma jedno i drugie. W nadmiarze. Do przesady. Ale o to właśnie chodziło w morderczym treningu. Mogła to zrobić. Musiała. Dalej, Emory. Postaw jedną stopę przed drugą. Pokonuj dystans metr po metrze. Jak daleko jeszcze? Boże, proszę, ani kroku dalej. Napędzana determinacją i strachem przed porażką ruszyła przed siebie. Nagle z głębokiego cienia otaczającego ją lasu dobiegł szelest, a powietrze tuż za nią zawirowało. Serce ścisnęło jej przeczucie katastrofy, na którą nie miała czasu zareagować, bo przeszywający ból niemal rozsadził czaszkę.\nRozdział pierwszy – Boli aż tak bardzo? – Doktor Emory Charbonneau wskazała rysunek ściągniętej z bólu buzi dziecka. Po policzkach płynęły duże łzy. – Czy tak? – Na innym z serii rysunków zmarszczona buzia ilustrowała mniej dotkliwy ból. Trzyletnia dziewczynka wskazała pierwszy rysunek. – Przykro mi, skarbie. – Emory wsunęła otoskop do jej prawego ucha. Dziewczynka zaczęła krzyczeć. Emory, jak tylko mogła najłagodniej, cały czas przemawiając kojącym tonem, zbadała jej uszy. – W obu jest paskudna infekcja – powiedziała do zaniepokojonej matki. – Płakała od samego rana. To już drugi ból ucha w tym sezonie. Nie mogłam się do pani dostać poprzednim razem, więc zawiozłam ją na ostry dyżur. Tam lekarz przepisał lekarstwa, wyzdrowiała, a teraz znowu. – Chroniczne infekcje mogą doprowadzić do utraty słuchu. Trzeba ich unikać, a nie tylko leczyć, gdy wystąpią. Proszę z nią pójść do pediatry laryngologa. – Próbowałam. Żaden nie przyjmuje nowych pacjentów. – Zapiszę ją do jednego z najlepszych. – To nie była pusta obietnica. Emory wiedziała, że każdy z jej kolegów przyjmie polecaną przez nią pacjentkę. – Dajmy tej infekcji sześć tygodni na wyleczenie, a potem zamówię jej wizytę. Na razie przepiszę antybiotyk i lek przeciwhistaminowy, żeby zlikwidować wysięk w jamie bębenkowej. Może jej pani podać lek przeciwbólowy dla dzieci, ale kiedy antybiotyk zacznie działać, ból powinien ustąpić. Proszę nie zmuszać jej do jedzenia, tylko dobrze ją nawadniać. Jeśli za kilka dni jej stan się nie poprawi lub jeśli wzrośnie gorączka, proszę zadzwonić pod numer na tej wizytówce. Wyjeżdżam na weekend, lecz będzie mnie zastępował inny lekarz. Wątpię, by nagła pomoc była potrzebna, ale jeśli tak się stanie, do mojego powrotu będziecie w dobrych rękach. – Bardzo dziękuję, pani doktor. Emory uśmiechnęła się współczująco. – Chore dziecko to przykra sprawa. Pani też powinna odpocząć. – Mam nadzieję, że pani miło spędzi weekend. – Zamierzam przebiec trzydzieści kilometrów. – To brzmi jak tortura. Emory się uśmiechnęła. – I o to chodzi. Po wyjściu z pokoju zabiegowego wypisała recepty i uzupełniła kartę pacjenta. Podała ją asystentce, która sprawdziła wykaz przyjęć. – To była ostatnia pacjentka na dziś – powiedziała. – Tak. Zaraz wychodzę. – Zawiadomiłaś szpital? Skinęła głową. – I automatyczną rejestrację. Oficjalnie mam wolny weekend. Czy u doktor Butler i doktora Jamesa są pacjenci? – Tak. I jeszcze kilku w poczekalni. – Miałam nadzieję, że się z nimi zobaczę przed wyjściem, ale nie będę im przeszkadzać. – Doktor Butler zostawiła wiadomość. Podała jej kartkę ozdobioną monogramem. „Złam nogę. Czy tego się życzy maratończykom?”. Emory z uśmiechem złożyła kartkę i wsunęła ją do kieszeni kitla. – Mam ci przekazać od doktora Jamesa, żebyś uważała na niedźwiedzie. Emory się roześmiała. – Czy oni wiedzą, jacy z nich dowcipnisie? Pożegnaj ich ode mnie. – Jasne. Miłego biegania. – Dzięki. Do zobaczenia w poniedziałek. – Och, prawie zapomniałam. Dzwonił twój mąż. Powiedział, że już wychodzi z pracy i będzie w domu, żeby się z tobą pożegnać. * * * – Emory? – Tutaj. Kiedy Jeff wszedł do sypialni, zapinała marynarski worek. Demonstracyjnym ruchem ściągnęła go z łóżka i zarzuciła pasek na ramię. – Dostałaś wiadomość? Nie chciałem, żebyś wyjechała przed moim powrotem. – Zamierzam zdążyć przed piątkowymi korkami. – Dobry pomysł. – Patrzył na nią przez chwilę. – Nadal jesteś wściekła. – A ty nie? – Skłamałbym, gdybym zaprzeczył. Kłótnia z poprzedniego wieczoru była nadal świeża. Słowa wykrzyczane w gniewie zdawały się odbijać od ścian sypialni nawet wiele godzin po tym, jak położyli się spać odwróceni do siebie plecami. Każde pielęgnowało urazę, która buzowała od miesięcy i wreszcie wybuchła. – Czy dostanę punkt przynajmniej za to, że chciałem się z tobą pożegnać? – To zależy. – Od czego? – Czy będziesz mnie znów przekonywać, żebym nie jechała. Westchnął i odwrócił wzrok. – Tak myślałam. – Emory… – Powinieneś był zostać i dokończyć pracę. Bo jadę, Jeff. Nawet gdybym nie zaplanowała tego biegu na jutro, i tak chciałabym mieć trochę czasu dla siebie. Noc spędzona osobno da nam szansę ochłonąć. Jeśli będę bardzo zmęczona, może zostanę tam na jeszcze jedną noc. – Nie zmienię zdania przez jedną noc czy dwie. Ten twój upór… – Od tego zaczęliśmy wczoraj wieczorem. Nie mam ochoty na powtórkę. Plan treningów do zbliżającego się maratonu był iskrą, która doprowadziła do wybuchu, lecz Emory bała się, że u podstaw leżą znacznie poważniejsze sprawy. To nie maraton był ich problemem, lecz małżeństwo. Dlatego tak bardzo pragnęła się wyrwać i pomyśleć. – Zapisałam ci nazwę motelu, w którym spędzę dzisiejszą noc. – Skinęła głową w stronę leżącej na kuchennym blacie kartki. – Zadzwoń, kiedy dojedziesz. Chcę wiedzieć, że bezpiecznie dotarłaś na miejsce. – Dobrze. – Włożyła okulary przeciwsłoneczne i otworzyła tylne drzwi. – Do widzenia. – Emory? Odwróciła się na progu. Pochylił się i musnął ustami jej policzek. – Uważaj na siebie. * * * – Jeff? Cześć. Dojechałam. Po dwugodzinnej podróży z Atlanty Emory była zmęczona, lecz przede wszystkim z powodu stresu. Ruch na biegnącej na północ autostradzie międzystanowej 85 zmalał znacząco dopiero po godzinie od wyjazdu z miasta. Wtedy skręciła na autostradę prowadzącą na północny zachód. Przyjechała na miejsce przed zmrokiem, co trochę ułatwiło jazdę w nieznanym mieście. Leżała już w łóżku w motelu, lecz napięcie nadal dawało o sobie znać między łopatkami. Nie chcąc go jeszcze potęgować, zastanawiała się, czy nie zrezygnować z telefonu do Jeffa. Kłótnia zeszłego wieczoru była zaledwie potyczką. Czuła, że w przyszłości czeka ich wojna. A zawsze chciała walczyć uczciwie, bez dodatkowego rozdrażnienia. Ale gdyby to on wyjechał i nie zadzwonił zgodnie z obietnicą, martwiłaby się o niego. – Leżysz już? – zapytał. – Zaraz gaszę światło. Chcę wcześnie wstać. – Jak motel? – Skromny, ale czysty. – Martwię się, gdy czystość jest ujęta w rachunku. – Zawiesił głos, jakby czekał, aż się roześmieje. Kiedy milczała, zapytał o podróż. – W porządku. – A pogoda? Została im już tylko rozmowa o pogodzie? – Zimno. Ale tak to zaplanowałam. Kiedy ruszę, szybko się rozgrzeję. – Nadal uważam, że to szaleństwo. – Wytyczyłam całą trasę, Jeff. Nic mi nie będzie. Poza tym już nie mogę się doczekać. * * * Było o wiele zimniej, niż się spodziewała. Uświadomiła to sobie w chwili, gdy wysiadła z samochodu. Oczywiście trasa biegła znacznie wyżej niż położone było miasteczko Drakeland, w którym spędziła noc. Słońce już wzeszło, lecz zasłaniały je chmury spowijające górskie szczyty. Trzydziestokilometrowy bieg w takich warunkach będzie wyzwaniem. Kiedy się rozciągała, oszacowała warunki. Dzień, choć zimny, był idealny na bieganie. Prawie bezwietrzny. W otaczającym ją lesie kołysały się lekko tylko najwyższe gałęzie drzew. Jej oddech zamieniał się w obłoczki pary, które zasnuwały szkła okularów, podniosła więc golf kurtki do biegania, by zasłonić usta i nos, gdy po raz ostatni sprawdzała mapę. Parking służył jako przystań dla turystów, którzy przyjeżdżali, by podziwiać widoki. Znajdował się też na początku licznych szlaków turystycznych, które odchodziły we wszystkich kierunkach niczym szprychy koła, by zmienić się w kręte ścieżki przecinające grań. Nazwy poszczególnych szlaków wypisano na znakach w kształcie strzałek. Odnalazła szlak, który wybrała po wcześniejszym starannym przestudiowaniu mapy parku narodowego i konsultacji w internecie. Lubiła wyzwania, ale nie brawurę. Jeśli nie byłaby pewna, że jest w stanie dobiec do wyznaczonego punktu i wrócić, nie podjęłaby się biegu. Surowy teren nie tylko jej nie zniechęcał, ale była gotowa się z nim zmierzyć. Zamknęła worek marynarski w bagażniku i zapięła w pasie saszetkę. Potem poprawiła opaskę na głowie, wyzerowała stoper, włożyła rękawiczki i ruszyła.\nRozdział drugi Emory stopniowo odzyskiwała przytomność, lecz nie otwierała oczu, bojąc się, że światło jeszcze zwiększy straszliwy ból głowy. Wyrwał ją z głębokiego snu, zupełnie jakby ktoś używał w jej czaszce pistoletu do wbijania gwoździ. Słyszała odgłosy, które zazwyczaj nie pojawiały się w sypialni, lecz nawet ciekawość nie była w stanie zmusić jej do uniesienia powiek. Oprócz ostrego bólu w głowie czuła też pulsowanie w prawej stopie. Zbyt mocno się na niej opierała tego ranka. Zapach jedzenia przyprawiał ją o mdłości. Dlaczego czuje zapach jedzenia w sypialni, kiedy kuchnia znajduje się po drugiej stronie domu? Cokolwiek Jeff gotuje… Jeff nigdy nie gotował. Otworzyła oczy i gdy nie ujrzała znajomego widoku, usiadła gwałtownie. Oczy zaszły mgłą i wszystko zawirowało. Żółć podeszła do gardła. Z trudem ją przełknęła, żeby nie zwymiotować. Zakręciło jej się w głowie i opadła na poduszkę, która nie należała do niej. A mężczyzna stojący przy łóżku nie był Jeffem. – Kim pan jest? – wydusiła. Zbliżył się o krok. – Proszę nie podchodzić! – Podniosła rękę wnętrzem dłoni w jego stronę, choć nie miała szans, by z nim walczyć. Była słaba jak noworodek, a on potężny. Nie ruszył się z miejsca. – Proszę się nie bać. Nie zrobię pani krzywdy. – Kim pan jest? I gdzie ja jestem? – Jest pani bezpieczna. To się dopiero okaże. Jej oddech był szybki i urywany, serce waliło jak młotem. Na siłę starała się zachować spokój, wiedząc, że panika na nic się nie zda. – Jak się pani czuje? – Miał niski, lekko ochrypły głos, jakby od jakiegoś czasu go nie używał. Patrzyła na niego, próbując połączyć rozbiegane bodźce w wyjaśnienie, gdzie jest i dlaczego się tu znalazła. – Jak pani głowa? – Uniósł brodę. Delikatnie pomacała wskazane miejsce i jęknęła, gdy koniuszkami palców trafiła na guz za lewym uchem. Jakby uderzyła pałką w gong, wysyłając falę bólu przez całą głowę. Włosy miała lepkie i posklejane krwią, którą zauważyła też na palcach i na poduszce. – Co mi się stało? – Nie pamięta pani? Cofnęła się myślami. – Pamiętam, że biegłam. Upadłam? – Myślałem, że pani mi to powie. Już miała pokręcić głową, lecz najmniejszy ruch wywoływał mdłości i kolejne fale bólu. – Jak tu trafiłam? – Obserwowałem panią przez lornetkę. Przez lornetkę? Nie spodobało jej się to. – Skąd? – Z grani na innym szczycie. Ale gdzieś mi pani zginęła i pomyślałem, że powinienem to sprawdzić. Znalazłem panią nieprzytomną i przyniosłem tutaj. – A gdzie jest to tutaj? Machnięciem ręki zaprosił ją, żeby sama się rozejrzała. Każdy ruch głowy oznaczał nowe katusze, lecz oparła się na łokciach. Odczekała chwilę, aż miną zawroty głowy i rozejrzała się, szukając przede wszystkim możliwych dróg ucieczki, gdyby ta okazała się konieczna. Cztery okna. Jedne drzwi. Tak naprawdę tylko jeden pokój. Łóżko, na którym leżała, stało w kącie. Złożony parawan z listewek, mający najprawdopodobniej oddzielać część sypialną od reszty pomieszczenia, stał oparty o ścianę z bali. Na pozostałą część umeblowania składał się brązowy skórzany fotel i pasująca do niego kanapa. Oba meble były popękane i porysowane, co wskazywało na wieloletnie używanie. Pomiędzy nimi stał niski stolik, a na nim lampa z abażurem z surowego płótna. Wszystko mieściło się na kwadracie obszytej lamówką wykładziny. Kuchnia była otwarta na resztę pomieszczenia. Znajdował się w niej zlew, wąski piec, stara lodówka i stół z klonowego drewna z dwoma drewnianymi krzesłami pomalowanymi na oliwkowo. Duży kamienny kominek zajmował większą część ściany. Trzaskający na nim ogień był odgłosem, którego nie potrafiła zidentyfikować tuż po przebudzeniu. Mężczyzna dał jej dość czasu, by obejrzała pokój. – Tylko jedna butelka wody jest pusta – powiedział. – Musi pani umierać z pragnienia. Rzeczywiście zaschło jej w ustach, ale bardziej martwiły ją inne sprawy. – Kiedy pan mnie znalazł, byłam nieprzytomna? – Kilka razy próbowałem panią ocucić. – Jak długo tam leżałam? – Znalazłem panią około wpół do ósmej dziś rano. Spojrzała na zegarek na ręce. Było dwadzieścia po szóstej wieczorem. Pomachała nogami, by zrzucić przykrycie. Przerzuciła nogi przez kraj łóżka i wstała. Natychmiast się zachwiała. – Hola! Chwycił ją za ramiona. Nie podobało jej się to, ale gdyby jej nie złapał, upadłaby na twarz. Posadził ją z powrotem na łóżku. Czuła, że głowa zaraz jej wybuchnie. Zakryła oczy dłonią, bo wszystko w zasięgu wzroku na zmianę przybliżało się i oddalało, jak obrazy w lustrze w beczce śmiechu. – Chce się pani położyć czy może siedzieć? – zapytał. – Posiedzę. Powoli puścił jej ramiona, a potem zostawił. Poszedł do kuchni i wyjął z lodówki dzbanek z wodą. Napełnił szklankę i przyniósł do łóżka. Przyjrzała się jej podejrzliwie, zastanawiając się, czy podał jej narkotyki. Pigułka gwałtu nie ma smaku ani zapachu i działa bardzo skutecznie. Nie tylko osłabia ofiarę, lecz również czyści pamięć. Ale jeśli ten człowiek knuł coś nikczemnego, po co miałby ją usypiać, skoro i tak była nieprzytomna? – Już wcześniej próbowałem panią napoić. Ale krztusiła się pani i wszystko wypluwała. To tłumaczyło, dlaczego przód koszulki jest wilgotny. Była całkowicie ubrana z wyjątkiem kurtki, rękawiczek i opaski. Zdjął jej również buty do biegania i postawił równo obok łóżka. Przeniosła z nich wzrok na mężczyznę, który podawał jej szklankę. – Na pewno doznałam wstrząśnienia mózgu. – Tak pomyślałem, skoro nie mogłem pani ocucić. – Rana na głowie krwawi. – Już nie. Krew szybko zakrzepła. Przemyłem ranę wodą utlenioną. Dlatego krew na palcach wygląda na świeżą. – Pewnie trzeba to zszyć. – Rana mocno krwawiła, ale nie jest głęboka. Sam to ocenił? Dlaczego? – Czemu nie zadzwonił pan pod dziewięćset jedenaście? – Dom stoi z dala od utartych szlaków i nie mogę ręczyć za jakość pomocy w nagłych wypadkach. Pomyślałem, że lepiej przynieść panią tutaj i pozwolić, żeby wszystko pani przespała. Nie mogła się z nim zgodzić. Każdy, kto otrzymał cios w głowę, powinien udać się do lekarza, by ocenił, jak poważny jest uraz, lecz nie miała jeszcze dość energii, by się z nim spierać. Najpierw musi zorientować się w sytuacji i oczyścić umysł. Wzięła szklankę. – Dziękuję. Choć była straszliwie spragniona, piła małymi łykami w obawie, że jeśli wypije wodę zbyt szybko, wszystko zwymiotuje. Czuła się odrobinę mniej niespokojna. Przynajmniej serce już jej nie waliło, a oddech prawie wrócił do normy. Zmierzy sobie ciśnienie – mogła to zrobić za pomocą zegarka – ale jeszcze nie czuła się na siłach. Musiała mocno trzymać szklankę, by powstrzymać drżenie dłoni. Na pewno to zauważył. – Kręci się pani w głowie? – Bardzo. – Głowa boli? – Nie uwierzyłby pan jak bardzo. – Kiedyś miałem wstrząśnienie mózgu. Nic poważnego, tylko straszny ból, ale to wystarczyło. – Mój uraz chyba też nie jest poważny. Trochę zamazują mi się kształty, ale pamiętam, który mamy rok i kto jest wiceprezydentem. – No to jest pani lepsza ode mnie. Pewnie chciał zażartować, ale w jego tonie ani w wyrazie twarzy nie było nic zabawnego. Nie wyglądał na człowieka, który często się śmieje. Raczej w ogóle. Wypiła jeszcze jeden łyk wody i odstawiła szklankę na stolik przy łóżku. – Jestem wdzięczna za gościnę, panie… – Emory Charbonneau. Spojrzała na niego zaskoczona. Skinął głową na koniec łóżka. Aż do teraz nie zauważyła leżącej tam saszetki i kilku innych rzeczy. Jeden z zauszników okularów był złamany. I poplamiony krwią. – Przeczytałem pani nazwisko na prawie jazdy – powiedział. – Wydanym w Georgii. Ale nazwisko brzmi jak z Luizjany. – Pochodzę z Baton Rouge. – Jak długo mieszka pani w Atlancie? Najwyraźniej adres też zauważył. – Wystarczająco długo, by nazywać ją domem. A skoro o tym mowa… – Nie ufając, że znów uda jej się wstać, przesuwała się na koniec łóżka, aż dosięgnęła saszetki. W środku razem z dwiema butelkami, jedną z wodą, drugą pustą, znajdowały się dwa banknoty dwudziestodolarowe, karta kredytowa, prawo jazdy, mapa, na której wyznaczyła trasę, i to, czego teraz potrzebowała najbardziej – telefon komórkowy. – Co pani robiła tam na górze? – zapytał. – Poza bie-ganiem. – To właśnie robiłam tam na górze. Biegałam. – Kiedy po raz trzeci bez powodzenia spróbowała włączyć telefon, zaklęła cicho pod nosem. – Chyba bateria zupełnie się wyładowała. Mogę pożyczyć pana ładowarkę? – Nie mam komórki. Kto nie ma komórki? – To może mogłabym skorzystać z telefonu stacjonarnego. Zapłacę za… – Nie mam żadnego telefonu. Przykro mi. Patrzyła na niego z niedowierzaniem. – Żadnego telefonu? Wzruszył ramionami. – Nie mam do kogo dzwonić. I do mnie też nikt nie dzwoni. Ogarnęła ją panika, którą przed chwilą udało jej się zwalczyć. Uświadomiła sobie, że znajduje się całkowicie na łasce tego obcego mężczyzny. Sytuacja z kłopotliwej stała się przerażająca. W bolącej głowie pojawiły się nagle wizje zaginionych kobiet. Zniknęły, a rodziny nigdy się nie dowiedziały, co je spotkało. Fanatycy religijni porywali żony. Zboczeńcy trzymali w piwnicach zakute w łań-cuchy kobiety, głodzili je i torturowali na niewyobrażalne sposoby. Przełknęła kolejną falę mdłości. – Na pewno ma pan samochód – powiedziała najspokojniejszym głosem, na jaki mogła się zdobyć. – Mam pikapa. – To mógłby mnie pan zawieźć do miejsca, gdzie dziś rano zostawiłam samochód? – Mógłbym, ale… – Proszę nie mówić. Nie ma pan benzyny. – Nie, benzyna jest. – No to w czym problem? – Nie mogę pani zwieźć. – Zwieźć? – Z góry. – Czemu nie? Sięgnął po jej rękę. Cofnęła ją gwałtownie. Rozdrażniony zmarszczył brwi, a potem przeszedł przez pokój i otworzył jedyne drzwi. Niepokój Emory ustąpił miejsca przerażeniu. Przytrzymując się mebli, przeszła powolutku przez pokój i stanęła przy otwartych drzwiach, które wyglądały jak zasłonięte szarą kotarą. Gęsta mgła ograniczała widoczność do kilkunastu centymetrów. – Nadciągnęła wczesnym popołudniem – powiedział. – Całe szczęście, że byłem tam dziś rano, bo mogłaby się pani ocknąć osaczona czymś takim. – Jestem osaczona czymś takim. – Na to wygląda. – Ale nie muszę być. – Oddech znów przyspieszył, prawie dyszała. – Zapłacę panu za podwiezienie. Obejrzał się przez ramię na leżącą na łóżku saszetkę. – Czterdzieści dolarów? Nie ma mowy. – Proszę podać cenę. Zapłacę, kiedy tylko dotrę do domu. Pokręcił głową. – Nie wątpię w pani uczciwość, ale żadna suma mnie nie skusi. Drogi na górze są wąskie i kręte, z przepaściami po obu stronach. Na większości nie ma barierek. Nie zaryzykuję życia pani ani swojego, nie mówiąc już o mojej furgonetce. – A pana sąsiedzi? Patrzył na nią skonsternowany. – Na pewno ktoś mieszkający w pobliżu ma telefon. Mógłby pan pójść… – Nikt nie mieszka w pobliżu. Zupełnie jakby mówiła do kołka w płocie. Albo słupa telefonicznego. – Muszę zawiadomić męża, że nic mi nie jest. – Może jutro – odparł, spoglądając w niebo, choć absolutnie nic nie było widać. – Zależy, jak szybko mgła się podniesie. – Zamknął drzwi. – Cała się pani trzęsie. Proszę stanąć przy ogniu. Albo jeśli potrzebuje pani skorzystać z łazienki… – Wskazał drzwi po drugiej stronie pokoju blisko łóżka. – Czasem jest tam zimno, ale włączyłem dla pani grzejnik. – Podszedł do pieca, na którym stał garnek. Coś się w nim gotowało. – Jest pani głodna? – Zdjął pokrywkę i zamieszał. Lekceważenie, z jakim podchodził do jej sytuacji, zdumiało ją. Przerażało. Była też wściekła jak diabli. – Nie mogę tutaj zostać przez całą noc. Choć w jej głosie zabrzmiał cień histerii, mężczyzna pozostał niewzruszony. Postukał łyżką w brzeg garnka, odłożył ją na talerzyk i nałożył pokrywkę. Dopiero wtedy odwrócił się i machnął ręką w stronę drzwi. – Sama pani widziała. Nie ma pani wyboru. – Zawsze jest jakiś wybór. Na moment odwrócił wzrok. – Nie zawsze – powiedział, gdy ich oczy znów się spotkały. Nie wiedząc, co robić, nie ruszała się z miejsca, podczas gdy on zaczął nakrywać do stołu. Znów zapytał, czy jest głodna. – Nie. Jest mi niedobrze. – Czekałem na panią z jedzeniem, ale skoro pani odmawia, mogę sam? Nie wierzyła, że jej odpowiedź ma dla niego jakiekolwiek znaczenie, ale powiedziała, żeby się nie krępował. – Mam coś na ból głowy. A coca-cola uspokoi żołądek. Może powinna pani wrócić do łóżka. Leżąc, poczuje się jeszcze bardziej bezbronna. – Posiedzę chwilę. – Niepewnie podeszła do stołu. Przypomniała sobie, że ma palce poplamione krwią z rany na głowie. – Muszę umyć ręce. – Proszę usiąść, zanim pani upadnie. Z ulgą opadła na jedno z krzeseł. Przyniósł jej plastikową butelkę odkażającego żelu do rąk, z którego obficie skorzystała, po czym wytarła dłonie w papierowy ręcznik, oderwawszy kawałek z rolki stojącej na środku stołu. Bez wahania wziął od niej poplamiony krwią ręcznik i wrzucił do kosza na śmieci, po czym podszedł do zlewu i umył ręce gorącą wodą i mydłem w płynie. Otworzył puszkę coca-coli i postawił ją na stole razem z opakowaniem środków przeciwbólowych, paczką solonych krakersów i kostką masła w papierku. Przy piecu nałożył porcję gulaszu do ceramicznej miski. Usiadł naprzeciwko niej, oderwał kawałek ręcznika z rolki, położył sobie na kolanach i wziął łyżkę. – Nie podoba mi się, że jem sam. – Bardzo proszę. Wziął trochę gulaszu na łyżkę i zauważył, że Emory przygląda się zawartości miski. – Pewnie nie jest pani do czegoś takiego przyzwycza-jona. – W każdej innej sytuacji zjadłabym ze smakiem. Uwielbiam gulasz wołowy. – To sarnina. Podniosła wzrok na głowę jelenia wiszącą na ścianie nad kominkiem. Jednak potrafił się uśmiechać. – To nie ten jeleń. Był już tutaj, kiedy się wprowadziłem. – Wprowadziłem? Mieszka pan tu na stałe? Myślałam…. – Rozejrzała się po skromnie umeblowanym pokoju z niewielkimi wygodami i miała nadzieję, że go nie urazi. – Myślałam, że to chata myśliwska. Miejsce, z którego korzysta pan sezonowo. – Nie. – Jak długo pan tu mieszka? Oparł łokcie na stole i pochylił się nad miską. – Jakieś pół roku – mruknął bardziej do gulaszu niż do niej. – Pół roku. Nawet bez telefonu? Co by pan zrobił w nagłym wypadku? – Nie wiem. Jeszcze mi się nie przytrafił. Otworzył paczkę krakersów, wyjął dwa i posmarował masłem. Jeden zjadł, a drugi wrzucił do miski i połamał łyżką, zanim nabrał następną porcję. Obserwowała go z nieskrywaną ciekawością i lękiem. Położył na kolanach kawałek papieru, jakby to była serwetka z materiału, ale jadł, opierając łokcie na stole. Podawał masło w papierku i pokruszył krakersa do gulaszu, lecz wycierał usta po każdej łyżce. Choć mieszkał w starej chacie z bali, nie wyglądał jak człowiek z gór. Miał zarost, lecz zaledwie jedno- lub dwudniowy. Był ubrany we flanelową koszulę w czerwono-czarną kratę, wsuniętą w wypłowiałe niebieskie dżinsy, ale ubranie było czyste. Ciemnobrązowe włosy opadały z tyłu na kołnierzyk, były więc dłuższe niż u większości mężczyzn w jego wieku. Na skroniach przetykały je pasma siwizny. Inny mężczyzna wyglądałby z tym dystyngowanie, a jego to postarzało. Mógł być dobrze po trzydziestce. Życie poznaczyło mu twarz kurzymi łapkami wokół oczu, zmarszczkami przy kącikach ust i nieufnością w zaskakujących niebieskozielonych oczach. Ten chłodny kolor kontrastował z opaloną i ogorzałą od wiatru twarzą. Mężczyzna stanowił dziwną mieszankę. Mieszkał w spartańskich warunkach, bez telewizora i telefonu, ale nie był flejtuchem i wyrażał się poprawnie. Na półkach przybitych do ścian z bali znajdowały się tuziny książek, w twardych i miękkich okładkach, wszystkie starannie ustawione. Zauważyła, że wszędzie panuje idealna czystość. W pokoju nie było jednak ani jednej fotografii, żadnych bibelotów ani pamiątek, niczego, co wskazywałoby na jego przeszłość albo teraźniejszość. Nie ufała jego swobodnemu zachowaniu ani tłumaczeniom, dlaczego nie mógł jej zawieźć do lekarza. Zadzwonić na numer dziewięćset jedenaście byłoby jeszcze łatwiej. Gdyby tylko chciał to zrobić. Mężczyzna nie zabiera tak po prostu nieprzytomnej i zakrwawionej kobiety ze szlaku i nie przynosi jej do swojej położonej na odludziu chaty w górach bez powodu, a jej nie przychodził do głowy żaden, z którym nie łączyłyby się podteksty kryminalne albo niemoralne, albo jedne i drugie. Nie dotknął jej w żaden nieprzystojny sposób, ale może był psychopatą, który nie atakuje ofiar, gdy są nieprzytomne. Może woli, by zdawały sobie sprawę z tortur i odpowiednio na nie reagowały. – Jesteśmy w Karolinie Północnej? – zapytała drżącym głosem. – Tak. – Pytam, bo niektóre szlaki w parku biegną aż do Tennessee. Pamiętała, że zaparkowała w wyznaczonym miejscu, rozciągnęła się, zapięła saszetkę i ruszyła. Przypomniała sobie cichy las po obu stronach szlaku i rzednące zimne powietrze, gdy wbiegała coraz wyżej. Ale nie pamiętała, jak upadła i uderzyła się w głowę tak mocno, że aż doznała wstrząśnienia mózgu. Zastanawiała się więc, czy w ogóle do tego doszło. Poczęstowała się jednym krakersem i wypiła łyk coca-coli w nadziei, że to połączenie uspokoi mdłości. – Jak tu jest wysoko? – Prawie tysiąc pięćset metrów – odparł. – Trudny teren do biegania. – Trenuję do maratonu. Zainteresowany przestał jeść. – Pierwszego? – Tak naprawdę piątego. – Ho, ho. Ma pani nadzieję poprawić czas? – Zawsze. – Więc narzuciła sobie pani ostry reżim. – Ja tak na to nie patrzę. Uwielbiam to. – To spore wyzwanie. Biegać długie dystanse na takiej wysokości. – Ale potem łatwiej biegać niżej. – Nie martwi się pani przetrenowaniem? – Jestem ostrożna. Uważam zwłaszcza na prawą stopę. W zeszłym roku miałam złamanie przeciążeniowe. – Nic dziwnego, że ją pani oszczędza. Spojrzała na niego ostro. – Skąd pan to wie? – Zauważyłem, gdy kuśtykała pani od łóżka do drzwi. Możliwe, pomyślała. A może zauważył to wcześniej, gdy obserwował ją przez lornetkę? Z jakiej odległości? Twierdzi, że z odległej grani, ale może stał dużo bliżej. Nie zadała mu jednak tych pytań, lecz kontynuowała rozmowę w nadziei, że zdobędzie więcej informacji. – Stopa dawała mi w kość w zeszłym roku po Bostonie. Podiatra poradził mi, żebym na trzy miesiące przestała biegać. Nie znoszę bezruchu, ale poszłam za jego radą. Kiedy dał mi zielone światło, znów zaczęłam trenować. – Kiedy jest ten maraton? – Za dziewięć dni. – Dziewięć dni. – Tak, wiem – westchnęła. – Ten wypadek przydarzył mi się w najmniej odpowiednim czasie. – Chyba będzie musiała pani zrezygnować. – Nie mogę. Muszę przebiec ten maraton. Nie zapytał dlaczego, tylko na nią spojrzał. – Zbieramy fundusze. Pomogłam go zorganizować. Ludzie liczą na mnie. Zanim znów się odezwał, nabrał kolejną porcję gulaszu i przeżuł. – Na prawie jazdy jest napisane doktor Emory Charbonneau. Doktor medycyny? – Pediatra. Mam gabinet z dwoma ginekologami położnikami. – Przejmuje pani dzieci, gdy już przyjdą na świat? – Taki był plan, gdy zakładaliśmy praktykę. – Ma pani dzieci? Zawahała się, a potem pokręciła głową. – Mam nadzieję, że kiedyś. – A pan Charbonneau? Też jest lekarzem? – Pan Surrey. – Słucham? – Mój mąż nazywa się Jeff Surrey. Kiedy się pobraliśmy, byłam już doktor Charbonneau. Z powodów zawodowych nie chciałam zmieniać nazwiska. Nie skomentował tego, tylko lekko zmarszczył brwi. – Czym on się zajmuje? – Jest doradcą finansowym. Inwestycje. Fundusze. – Dla bogatych ludzi? – Przypuszczam, że niektórzy jego klienci są dobrze sytuowani. – Nie wie pani? – Nie rozmawia ze mną o finansach klientów. – Racja. Nie powinien. Odgryzła kawałek krakersa. – A pan? – Co ja? – Czym się pan zajmuje? Spojrzał na nią i z całą powagą odparł: – Żyję.\nRozdział trzeci „Żyję”. Nie był zbyt rozmowny i Emory wyczuła, że nie ma ochoty rozwijać tematu. Przez chwilę wytrzymał jej spojrzenie, a potem włożył łyżkę do pustej miski i odsunął krzesło. Zaniósł naczynia do zlewu, wrócił do stołu i zapytał uprzejmie, czy ma jeszcze ochotę na krakersy. – Nie, ale zatrzymam coca-colę. Kiedy zabrał się do mycia naczyń, przeprosiła. Stąpając ostrożnie, by utrzymać ściany w pionie, a podłogę w poziomie, skierowała się do łazienki. Grzejnik był staroświecki jak ten należący niegdyś do jej prababki. Błękitne płomienie ślizgały się za poczerniałą ceramiczną kratką. Skorzystała z toalety, umyła ręce i twarz i przepłukała usta wodą z odrobiną pasty do zębów wyciśniętą z tubki, którą znalazła w szafce nad umywalką. Oprócz pasty znajdowała się tam butelka wody utlenionej, brzytwa i krem do golenia w sprayu, pudełko plastrów, słoiczek z multiwitaminą i szczotka do włosów. Kabina prysznicowa była wykonana z blachy. Koszyczek zawieszony przy prysznicu zawierał jedynie kostkę mydła i butelkę szamponu. Marzyła, by zmyć krew z włosów, ale bała się, że otworzy ranę. Guz się nie powiększył, ale każdy nacisk wywoływał ostry ból. Nie mogła się oprzeć i zajrzała do małej stojącej szafki. Na półkach leżały starannie ułożone ręczniki i myjki, rolki papieru toaletowego, kostki mydła i środki czys-tości. Do tego zestawu zdecydowanie nie pasowały pudełka nabojów. Leżały na najwyższej półce, opisane według kalibru. Musiała wspiąć się na palce, by zdjąć jedno z nich. Podniosła wieczko. W blasku światła znad umywalki naboje wyglądały na wielkie, długie i zabójcze. Szybko zamknęła pudełko i odłożyła na miejsce, zastanawiając się, gdzie mężczyzna trzyma broń pasującą do tego zapasu amunicji. Kiedy wyszła z łazienki, w pokoju było ciemno. Mrok rozświetlał jedynie blask ognia na kominku i lampka nad zlewem. Mężczyzna wieszał na jego brzegu złożoną ścierkę do naczyń. Słysząc, że już jest z powrotem, odwrócił się. – Pomyślałem, że będzie pani chciała wcześnie się położyć – rzucił przez ramię. Spojrzała na łóżko. Kołdra, którą zostawiła skotłowaną, leżała wyprostowana i wygładzona, z jednej strony złożona dokładnie pod kątem prostym. Zakrwawiona poszewka poduszki została wymieniona na świeżą. – Prześpię się na fotelu. – Będzie pani spać w łóżku. – Pociągnął za sznurek, by zgasić światło nad zlewem. Czynność ta kryła w sobie nieodwracalność sugerującą, że wszelkie spory dotyczące spania okażą się daremne. Emory usiadła na brzegu łóżka. Cały dzień spędziła w legginsach do biegania. Sportowy stanik opinał ją ciasno. Za nic jednak nie zdejmie z siebie ani niteczki, a jeśli on zamierza ją rozebrać, czeka go walka. Zabrakło jej tchu, gdy ruszył w stronę łóżka. Jednak postawił tylko na stoliku słoiczek środków przeciwbólowych i puszkę coca-coli i wszedł do łazienki. Po chwili wrócił z wodą utlenioną i kilkoma złożonymi kawałkami papieru toaletowego. – Nie mam waty ani gazy – powiedział, polewając wodą papier. Odstawił butelkę i pochylił się w jej stronę. – Sama to zrobię. – Nic pani nie widzi. Jeśli zrobi to pani po omacku, może pani otworzyć ranę. Wiedziała, że ma rację, więc opuściła ręce. – Proszę odwrócić głowę… – Popchnął jej brodę wierzchem dłoni. Siedziała nieruchomo, spięta i zdenerwowana, podczas gdy on dezynfekował ranę. – Boli? – Trochę. Bolało bardzo, ale nie wiedziała, jak się poskarżyć, nie krytykując przy tym jego techniki. Prawdę mówiąc, ciężko było w ogóle myśleć o czymkolwiek, gdy pochylał się nad nią. Jej twarz znajdowała się tak blisko jego brzucha, że czuła niepokój i odetchnęła dopiero wtedy, kiedy powiedział: „Gotowe” i odsunął się. – Nie chciałabym pobrudzić następnej poszewki. – Plamy z krwi można sprać. W większości wypadków. – Wziął słoiczek z pigułkami, wytrząsnął dwie na dłoń, a potem wyciągnął rękę. – Pomogą na ból głowy. – Poczekam. Może da się wytrzymać. Nie wyglądał na przekonanego, ale wrzucił pigułki z powrotem i odstawił słoiczek na stolik. – Będą tutaj, jeśli zmieni pani zdanie. Proszę mi dać znać, jeśli będzie pani czegoś potrzebowała. – Dziękuję. Dam. Ale jestem pewna, że wszystko będzie w porządku. – Może powinienem panią budzić co jakiś czas. Żeby się upewnić, że się pani ocknie. – To dobry pomysł. Ale zamiast pana niepokoić, ustawię budzik w zegarku. Zacisnął usta z dezaprobatą. – Jak pani chce – rzucił i odwrócił się. Położyła się i podciągnęła kołdrę pod brodę. Choć zamknęła oczy, pozostała czujna i nasłuchiwała, jak porusza się po pokoju, dorzuca polana do ognia i przesuwa ekran kominka na miejsce. „Plamy z krwi można sprać. W większości wypadków”. Powiedział to jak ktoś, kto miał już z czymś takim do czynienia. Zadrżała na myśl, jak bardzo jest bezbronna. Nie mogła nawet ustać sama dłużej niż kilka minut. Gdyby miała się bronić, co by zrobiła? W college’u chodziła na zajęcia z samoobrony, lecz to było dawno temu. Pamiętała tylko, że nie należy myśleć o napastniku jako o całości, lecz trzeba się skoncentrować na poszczególnych jego częściach podatnych na kontratak. Oczy, nos, uszy, jądra. Bała się, że ta zasada nie znajdzie zastosowania w przypadku mężczyzny, który wydawał się mocny jak sekwoja. Żałowała, że nie wzięła ukradkiem jednego z tych zabójczych nabojów. Koniuszek wbity w oko mógłby poważnie zranić. Zatrzymałby olbrzyma nawet na tyle, by mogła się obok niego prześliznąć. Usłyszała stłumiony przez wykładzinę odgłos butów spadających na podłogę, a potem skrzypienie skóry, gdy układał się na jednym z mebli. Uniosła lekko powieki i zobaczyła, że wybrał fotel. Wyciągnął się wygodnie, przykrywając narzutą. O dziwo, patrzył prosto na nią, a w jego oczach odbijał się blask ognia niczym u drapieżnika. Usłyszała jego głos. – Odpręż się, doktorko. Gdybym chciał panią skrzywdzić, już bym to zrobił. Rozsądek podpowiadał jej, że to prawda. Spała bezbronnie przez całe popołudnie, a on nic jej nie zrobił. Mimo to… – Dlaczego pan mnie tu przyniósł? – Już mówiłem. – Ale nie wierzę, że to prawda. Nie do końca. – Nie panuję nad tym, w co pani wierzy. Ale nie musi się pani mnie bać. – Czy Drakeland to najbliższe miasteczko? – zapytała po chwili. – Nie. – To jakie? – Nigdy pani o nim nie słyszała. – Daleko? – W linii prostej? Osiemnaście kilometrów. – A drogą? – Dwadzieścia trzy. – Mogłabym bez trudu tam pobiec. Z górki to nie byłoby wyzwanie. Nie rzucił: Och, na miłość boską, kobieto, masz wstrząśnienie mózgu i nie możesz iść prosto, a co dopiero biec. Nie odezwał się ani słowem, co jeszcze bardziej działało jej na nerwy, niż gdyby wytknął jej brak logiki. Jego milczenie było też bardziej złowieszcze, niż gdyby powiedział jej prosto z mostu, że nigdzie się stąd nie ruszy, że przyniósł ją tutaj, by została jego seksualną niewolnicą, i jeśli nie chce umrzeć, lepiej, żeby nie planowała ucieczki. Udało się jej jednak umknąć przed jego opalizującym spojrzeniem, zamykając oczy. Przez pięć minut leżeli w napięciu, przerywanym trzaskaniem ognia na kominku. Pomimo strachu była wyczerpana. Mięśnie same z siebie zaczęły się odprężać. Zagłębiła się w materac. Wstrząśnięty mózg ciągnął ją w stronę zapomnienia. Już miała zasnąć, gdy nagle się ocknęła. – Nie powiedział mi pan, jak się nazywa. – Zgadza się – odparł. – I nie powiem. * * * Przed zaśnięciem Emory ustawiła budzik na dwie godziny później, lecz ten środek ostrożności okazał się zbędny. Kilka minut przed dzwonkiem mężczyzna stał już przy łóżku, potrząsając ją lekko za ramię wielką dłonią. – Doktorko? – Nie śpię. – A spałaś? – Drzemałam. – Boli cię głowa? – Tak. – Chcesz wziąć pigułki? – Nie teraz. Przez chwilę stał bez słowa. – Potrzebujesz skorzystać z łazienki? – Może. W tym przypadku może oznaczało tak, bo fala mdłości obudziła ją już pół godziny wcześniej. Próbowała leżeć nieruchomo i ją zwalczyć. Nie chciała ryzykować, że go obudzi, i iść sama do łazienki. Nie chciała prosić go o pomoc, ale za nic nie chciała zwymiotować w jego łóżku. Kiedy więc zapytał o łazienkę, choć rzuciła tylko może, była wdzięczna, że potraktował to jako zdecydowane, wymagające natychmiastowej reakcji tak. Odsunął pościel. Przerzuciła nogi przez krawędź łóżka i opuściła stopy na podłogę. Ujął ją pod ramiona i pomógł wstać. Na kolanach jak z waty zrobiła pierwszy niepewny krok. – Spokojnie. Objął ją w pasie i przycisnął do swojego boku. – Przepraszam za kłopot. – Nie ma sprawy. Od łazienki dzieliło ją tylko kilka kroków, lecz odległość wydawała się dłuższa niż Wielki Mur Chiński. Kiedy dotarli do drzwi, wyciągnął rękę i włączył światło, a potem otworzył drzwi. – Nie spiesz się – rzucił. Musiała się jednak pospieszyć. Natychmiast opadła na kolana przed muszlą. Niewiele miała do zwrócenia, lecz intensywne skurcze wstrząsały całym jej ciałem i wymiotowała dalej, nawet gdy już nic nie zostało w żołądku. Kiedy wymioty wreszcie ustały, spuściła wodę i opierając się o umywalkę, z trudem podniosła się z podłogi. – W porządku? – zapytał zza drzwi. – Lepiej. Woda jeszcze nigdy nie była tak zimna jak ta, która spłynęła z kranu, lecz dobrze było spryskać nią twarz. Kilka razy przepłukała usta. Wszystko nadal było trochę zamazane, ale cieszyła się, że nie może dokładnie zobaczyć swojego odbicia w lustrze. Nawet niewyraźne było okropne. Jej twarz była ziemista, a wargi zupełnie pozbawione koloru. Włosy przykleiły się do głowy. Zakrzepła krew tworzyła paskudną czarną skorupę. Była jednak zbyt wykończona, by się przejmować swoim wyglądem. Bardziej martwił ją ból głowy. Nie przypominał już pistoletu do wbijania gwoździ. Był bardziej tępy. Jakby ktoś od środka uderzał ją w czaszkę pałką. Światło jeszcze go pogarszało. Zgasiła je i szurając stopami, przesunęła się do drzwi. Stał tuż za nimi. Na wysokości oczu miała jego mostek. – Po tym chyba czuję się lepiej. – To dobrze. Wyciągnął rękę, by ją podtrzymać, lecz kiedy dotknął jej ramienia, przesunął dłoń na kark i wsunął pod włosy. – Jesteś cała mokra. Kiedy wymiotowała, oblał ją zimny pot i teraz całe ubranie było wilgotne. – Nic mi nie będzie – wydusiła z trudem. Zaczęła szczękać zębami. Odprowadził ją do łóżka i posadził na brzegu. – Znajdę ci coś do przebrania. – Nie, naprawdę… – Nie będziesz leżeć całą noc w wilgotnym ubraniu. Podszedł do komody wsuniętej pod ukośny sufit i wyjął z szuflady flanelową koszulę bardzo podobną do tej, którą miał na sobie. Kiedy podał ją Emory, spojrzała mu prosto w oczy. – Nie rozbiorę się – powiedziała z naciskiem. Przyglądał się jej przez chwilę, a potem poszedł do łazienki. Wrócił ze złożonym świeżym ręcznikiem. Gest był uprzejmy w przeciwieństwie do wyrazu twarzy. Jego usta zacisnęły się w cyniczną linię. – Twoja cnota jest bezpieczna, doktorko. Zamierzałem rozstawić parawan, by zapewnić ci minimum prywatności. Odsunął parawan od ściany, rozłożył i przeszedł na drugą stronę. Czuła się jak niewdzięczna idiotka. Skromność zostawiła w szkole medycznej. Razem z kolegami i koleżankami ćwiczyli na sobie procedury, zwykle do wtóru rubasznych dowcipów. Nagość i funkcje ciała traktowała więc naturalnie. Kiedy rozpinała koszulkę do biegania, przekonywała samą siebie, że protestowała przeciwko rozbieraniu się powodowana nie skromnością, lecz instynktem samozachowawczym. Mężczyzna był troskliwy i taktowny, zachowywał się jak dżentelmen. Ale jak można ufać człowiekowi, który nie chce wyjawić nawet swojego imienia? Rozebrała się tak szybko, jak pozwalało jej niekontrolowane drżenie. Naga do pasa wytarła się ręcznikiem, a potem włożyła pożyczoną koszulę. Flanela była stara i miękka i cudownie było pozbyć się uciskającego ciało sportowego stanika. Jako ostatnie zdjęła legginsy. Rano znów je włoży, ale na razie miło było wsunąć gołe nogi pod kołdrę. Nie widział jej, ale musiał słyszeć szelest ubrań i pościeli. – Teren jest czysty? – zapytał, kiedy już się położyła. – Możesz zostawić parawan. Zaczął go składać. – Wolę, żeby został. Najwyraźniej jej zdanie się nie liczyło. Odstawił parawan na miejsce przy ścianie. – Muszę cię widzieć. – Powiem ci, jeśli będę czegoś potrzebowała. – Nie powiedziałaś, że musisz zwymiotować, i o mało co nie doszło do katastrofy. – Schylił się i spod stolika przy łóżku wyjął metalowy kosz na śmieci. – Jeśli nie zdążę na czas. – Ustawił go w miejscu, w które musiała trafić, gdyby spuściła głowę z łóżka. – Mdłości chyba już minęły. – Jeśli nie, nie krępuj się, dobrze? Skinęła krótko głową. – Potrzebujesz jeszcze czegoś? – Nie. – Na pewno? – Tak. Jego wzrok przesunął się z powątpiewaniem po jej ukrytej pod kołdrą postaci i poczuła się nieswojo. By na niego nie patrzeć, zamknęła oczy. W końcu jej uwierzył i odszedł. W skarpetkach poruszał się prawie bezszelestnie, lecz ktoś tak potężny nie mógł przejść przez pokój, nie wywołując ruchu powietrza. W myślach śledziła jego kroki, usłyszała głuche stuknięcia, gdy dorzucił dwa polana do ognia, a potem skrzypienie skóry, kiedy znów mościł się na fotelu. Minęło kilka minut. Polana rozpalały się z trzaskiem. Emory obserwowała grę cieni, które blask ognia rzucał na sufit. Zauważyła coś nowego. Pomiędzy dwiema odsłoniętymi krokwiami rozciągał się metalowy pręt grubości mniej więcej pięciu centymetrów. Jego końce tkwiły w specjalnie wywierconych dziurach. Nie miała pojęcia, do czego służy. A krokwie wyglądały na równie grubo ciosane jak właściciel chaty. Może grubo ciosany, ale troskliwy. Odchrząknęła. – Jeszcze ci nie podziękowałam. – Nie ma o czym mówić. – Dziękuję teraz. – W porządku. Minęła chwila, ale była pewna, że on nie śpi. – Chciałabym wiedzieć, jak masz na imię. Ogień trzaskał. Jedna z krokwi jęknęła pod ciężarem dachu. Mężczyzna nie wydał z siebie żadnego dźwięku.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Okruchy_zla-ebookRO/p02038964i020" target="_blank" title="Okruchy zła [Sandra Brown] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Okruchy zła [Sandra Brown] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Za nami półfinały ligi elektronicznej. Sprawdź, kto awansował | Nasza Mława\nnaszamlawa.plSportBowlingZa nami półfinały ligi elektronicznej. Sprawdź, kto awansował\nZa nami półfinały ligi elektronicznej. Sprawdź, kto awansował\nW pierwszym półfinale faworyci z HR przegrywali do 9. kolejki z drużyną Fine Altech. Potem jednak ekipa FINE Altech uzyskała aż 40-punktową przewagę i pewnie zmierzała ku wygranej. Jednak świetna gra całej drużyny z HR, a w szczególności Andrzej Józwika (163 punkty w meczu), doprowadziła w ostatniej kolejce do przełamania przewagi i ostatecznej wygranej HR 506 do 497.\nAndrzej Józwik dzięki swojemu wynikowi awansował na trzecie miejsce w klasyfikacji indywidualnej, mając jedynie pięć punktów straty do lidera – Konrada Szymańskiego z Materiału.\nW drugim półfinale zmierzyły się drużyny z LGE: BRC oraz SMT. Oba zespoły, pomimo braku większych sukcesów we wcześniejszych edycjach lig, walczyły jak przystało na potencjalnych wicemistrzów. Mecz toczył się na bardzo wysokim poziomie, o którym świadczy wynik 606 do 557 punktów na korzyść BRC.\nW półfinałach B zwycięsko ze swoich pojedynków wyszli DONG YANG I, który ograł swoich kolegów z firmy DONG YANG II (475 do 404) oraz mistrzowie ubiegłorocznej edycji – Materiał, który pokonał QA (513 do 492).


Skałczańska pustelnica | Dursztyn\nStr. głównaParafiaHistoriaSkałczańska pustelnica\n24 marca 2016 Krystyna Waniczek Historia, Portrety Możliwość komentowania Skałczańska pustelnica została wyłączona\nKęty mają już dwóch świętych, św. Jana Kantego i bł. Ludwinę, a według podania mają mieć trzech świętych rodaków, wobec tego ty pewnie świętą zostaniesz.\nTakie proroctwo z ust jednej z sióstr zmartwychwstanek usłyszała w 1938 r. pochodząca z Kęt Mieczysława Faryniak, właścicielka dursztyńskiej Skałki. W jej życiu było wszystko: grzechy młodości, miłość do mężczyzny, poszukiwanie śmierci, nawrócenie, heroizm, ale też niezwykła delikatność i pokora. – Tak wrażliwego systemu nerwowego w całej swej praktyce lekarskiej jeszcze nie spotkałem – powiedział kiedyś jeden z badających ją neurologów.\nW Dursztynie, w którym spędziła większość swojego życia, pozostały po niej liczne ślady. Starsi dobrze pamiętają szczupłej postury kobietę, zawsze ubraną na brązowo – w lecie w gumowcach, a w zimie z przypiętymi nartami, a młodsi (dzisiejsi 60- i 70-latkowie) lekko przygarbioną staruszkę. – Gołąbeczek, siwiuteńki. Życzliwa, skromna, uczynna, błękitne oczy – żywe, głębokie spojrzenie – tak opisuje ją po latach Jacek Świst, psycholog mieszkający w Dursztynie.\nTu smutno i TAM smutno\nMieczysława Faryniak urodziła się 6 grudnia 1903 r. w Kętach. Po ukończeniu szkoły podstawowej podjęła naukę w Krajowej Szkole Kupieckiej, a następnie zatrudniła się jako urzędniczka bankowa. Do położonego na Spiszu Dursztyna przygnała ją chęć ocalenia samej siebie przed nieszczęśliwą miłością. Był rok 1935. Wcześniej bez pamięci pokochała Austriaka Kurta Schwabe. I choć sama nie odznaczała się jakąś nadmierną pobożnością, to bolało ją, że Kurt był protestantem. Ukochanego wyidealizowała. Do tego stopnia, że nadała mu romantyczne imię Konrad. Lubili razem spędzać czas na wycieczkach i kontemplowaniu przyrody. Ale Kurt nie był ideałem. Skupiony na sobie i swoich potrzebach, nie dostrzegał pragnień Mieczysławy. „To, czego on oczekuje ode mnie, zabija mnie – pisała w pamiętniku. – Nie jestem stworzona do wolnej miłości„.\nRozczarowanie zawiodło ją na skraj rozpaczy. Któregoś dnia, stojąc w oknie, badała odległość pomiędzy sobą a brukiem. „Wychyliłam się – pisała. – Wtedy usłyszałam głos w sobie, mój – ale nie mój: „Tu smutno i TAM smutno”. To była przełomowa chwila. Wiedziała już, że sama sobie nie poradzi i musi szukać pomocy. Cierpiąc na chroniczną bezsenność, sięgnęła do dzieł amerykańskiego filozofa Moulforda, filozofii Gandhiego i religii hinduskiej. W tej lekturze odkryła rzecz zaskakującą, że Bóg jest i że można go kochać! I że są ludzie, którzy kochają Go miłością taką, jaką ona kocha człowieka. Znaleziona w starym modlitewniku babci Sekwencja do Ducha Świętego, a zwłaszcza jej zawołania, uświadomiły jej, że nie musi szukać Boga wśród obcych religii i filozofii, bo rodzice wychowali ją w wierze katolickiej.\nZwrot ku duchowości postępował. Szczególnym uczuciem obdarzyła Trzecią Osobę Boską. I choć w końcu doczekała się oświadczyn, to ostatecznie ich nie przyjęła, bo ukochany nie zmienił wyznania na katolicyzm. Dla Mieczysławy nie było już jednak połowicznych rozwiązań. Kochała Kurta całe życie, ale nigdy nie zostali małżeństwem. Po długim zwolnieniu chorobowym młoda jeszcze kobieta uzyskała prawo do emerytury i w wieku 32 lat znalazła swój azyl w Dursztynie.\nPrzepiękna panorama Tatr i Gorców, widok na Trzy Korony i majaczącą na zachodzie Babią Górę powaliły ją na kolana. W miejscu, z którego po raz pierwszy zobaczyła Tatry, postanowiła wybudować chatę. Odkupiła w tym celu końce leżących u stóp Czerwonej Skały działek i stopniowo aklimatyzowała się do otoczenia. Nie obyło się jednak bez zgrzytów. – Oto ci panna w krótkich spodenkach przyszła tu gorszyć naszą młodzież – nawet i takie głosy się odezwały. Na zakupionym przez siebie terenie zleciła wybudowanie drewnianej chaty – pustelni, tak lichej, że miejscowi nazwali ją Betlejemką. Czas mijał, zmieniała się Mieczysława. Zaczęto mówić o niej pustelnica lub Pani ze Skałki. Ograniczając swoje potrzeby do minimum, nie stroniła jednak od ludzi. – Któregoś dnia wpadła na taki pomysł, żeby każda gospodyni, która piecze chleb, upiekła jeszcze jeden dodatkowy. Wołała na niego „chlebosek” – wspomina 92-letnia dziś Filomena Hornik. – Zbierała potem te „chleboski” i zanosiła tym, którzy ich potrzebowali.\nNiefortunna decyzja o zakupieniu kozy zaważyła na jej dalszym losie. Na Spiszu żaden chłop kozy trzymać nie chciał, a tu „pani z miasta” kozę kupiła – dziwili się gospodarze. „Gdy ludzie zobaczyli na Skałce kozę, od razu zmalałam w ich oczach do zera, pogardzili mną z miejsca” – pisała w swoich wspomnieniach. Odtąd, jak tylko chcieli jej dokuczyć, wołali na nią koza lub, przechodząc obok, meczeli wymownie. Nie przeszkodziło to Mieczysławie wywierać duży wpływ na ich życie. Spragniona codziennej Eucharystii, objęła pieczę nad pozbawionym kapłana kościołem, zajęła się też religijnym wychowaniem dzieci.\nGroza wrześniowej nocy\nPewnej jesiennej nocy 1944 r. obudziło ją stukanie do drzwi. To lekarz Rajec z Frydmana z żoną i 3-letnią córeczką szukali wytchnienia w ucieczce. Zmartwiała. Wiedziała, że niespodziewani goście są Żydami i wiedziała, czym grozi udzielenie im pomocy. Zapewnili ją jednak, że chcą odpocząć tylko przez chwilę, a potem pójdą dalej. – Las ma swój kres. Zima idzie. U mnie zostaniecie – zdecydowała niespodziewanie. Z malutką Ewą przeszła kilka wiosek, prosząc zaprzyjaźnione rodziny o przygarnięcie dziewczynki, gdyż płacz dziecka mógł zdradzić kryjówkę rodziców. Dopiero po długich staraniach udało jej się ulokować Ewę u pewnej dursztyńskiej rodziny, w której też były małe dzieci. Żydowskiemu małżeństwu oddała swój dom, a sama na 7 miesięcy przeniosła się do wykutej przed wojną jaskini.\nPaństwo Rajcowie już nie żyją. Umarli pod koniec lat 90. Ewa, ich córka, mieszka na Słowacji i jest okulistką. Podobno w tamtą straszną noc na pytanie pani Rajcowej co będzie, gdy przyjdzie gestapo, Pani ze Skałki odparowała: „Wtedy chwycimy się za ręce i razem pójdziemy do nieba!” – I w jakimś sensie słowa dotrzymała – opowiadała odnaleziona po latach Ewa. – Ojciec zmarł w 1988 r., rok później odeszła mama, a po roku dołączyła do nich pani Faryniak. Wzięli się za ręce i poszli do nieba.\nWojna się skończyła. Spisz wrócił do Polski. Żydzi ocaleli. Krótko po wojnie z własnej inicjatywy Pani ze Skałki została pierwszą nauczycielką i pierwszą kierowniczką polskiej szkoły w Dursztynie. Nawet po tym, jak w 1948 r. zrezygnowała z uczenia, nadal zajmowała się dziećmi. Stworzyła im coś na kształt przedszkola. – Robiła z nami takie spotkania, tzw. Aniołki – wspomina po latach Maria Bigos. – Spotykaliśmy się od św. Katarzyny do wiosny w wybranych chałupach. Dziewczynki uczyły się szycia i haftowania, a chłopcy majsterkowania. Spotkania te mocno zapadły w pamięć dzisiejszych 70-latków. – To był dla nas błogosławiony czas – opowiada Helena Bratkowska. – Uczyła nas dobrego zachowania, kultury osobistej i modlitwy, a wszystko to przeplatane było pracą. Zawsze, gdy we wsi było jakieś wesele, ona urządzała dla nas osobne „wesele” tylko po to, żebyśmy nie uczestniczyli w zabawie dorosłych – dodaje.\nDziś Mieczysławy Faryniak już nie ma. Umarła w 1990 r. Wyraźnym śladem po niej są mieszkające w Dursztynie siostry niepokalanki, którym w 1971 r. przekazała Skałkę. Zostały też 4 tomy zatytułowanego Tchnienie Ducha Świętego pamiętnika i garść wierszy o pięknie Tatr i okolicznych skałek. Jak stała, tak stoi Betlejemka, tyle że w towarzystwie ukończonej w 1960 r. kaplicy Ducha Świętego. – Tak żyła, tak mieszkała i tu się modliła pani Mieczysława – opowiada oprowadzająca po nich obu niepokalanka, s. Marianna. Jest też wydrążona w skale grota Michała Archanioła, w której przez 7 miesięcy mieszkała Pani ze Skałki, i skromna mogiła na dursztyńskim cmentarzu z drewnianym krzyżem i podmurówką z wapienia, na której często palą się znicze.\nJak ważną postacią dla miejscowych i przyjezdnych była przybyła z Kęt emerytowana urzędniczka bankowa, świadczą świadectwa tych, którzy dzięki niej odmienili swoje życie. Za jej przyczyną wielu wstąpiło do zakonu, zostało księżmi lub wyrwało się z nałogów. Pracę, którą wykonywała na rzecz lokalnej społeczności, docenił w osobnym liście sam arcybiskup Karol Wojtyła. Na przestrzeni tych wszystkich lat przez Skałkę przewinęło się mnóstwo osób duchownych i świeckich, a sama Mieczysława, jako mistyczka, trafiła do Leksykonu mistyki Petera Dinzelbachera. Notatkę o niej znaleźć można między biografią świętej Faustyny a życiorysem Ojca Pio.\nWedług potwierdzonych już informacji z inicjatywy Prowincji Zakonnej Franciszkanów (OFM) trwa zbieranie materiałów dotyczących życia i duchowej sylwetki oraz działalności charytatywno-wychowawczej Mieczysławy Faryniak. – Jest to na razie proces wstępny – podkreśla odpowiedzialny za gromadzenie materiałów o. Zenon Styś OFM – prowadzony z myślą o wystąpieniu do władz kościelnych o rozpoczęcie dochodzenia diecezjalnego w sprawie jej beatyfikacji.\nCzyżby proroctwo z 1938 r. miało szansę się spełnić?\nTekst: Krystyna Waniczek. (Artykuł ukazał się w wielkanocnym wydaniu „Tygodnika Podhalańskiego” w marcu 2016 r.)\nRuch trzeźwościowy a Pani ze Skałki\nWielkanoc już w szkole


Polityka w Polsce i na świecie - strona 296 - Inne - Forum E-NBA.PL\nInternet odpowiada ze standardową dla siebie prędkością\nO co kaman znowu ze zrzutem ścieków do Wisły w Warszawie? orientujesz się coś?\nNic nie słyszałem ale jakieś ulewy były w Warszawie więc może deszcz syf ze studzienek do Wisły wypłukał.\n"Amerykanie, którzy przyjadą do Polski, będą praktycznie wyjęci spod polskiej jurysdykcji."\n"ZSRR-Polska. Umowa o statusie prawnym wojsk radzieckich czasowo stacjonowanych w Polsce. Warszawa.1956.12.17.\nWojska radzieckie przebywające na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, osoby wchodzące w skład tych wojsk oraz członkowie ich rodzin obowiązani są szanować i przestrzegać przepisów prawa polskiego."\nEdytowane 23 Czerwca przez darkonza\nhttps://kultura.gazeta.pl/kultura/7,114528,26055464,allegro-wycofalo-ksiazke-ziemkiewicza-teraz-to-hit-sprzedazy.html?fbclid=IwAR0jU1fkKO4-sUagztMh8060pW1Sz6RWh7Xy-uD8vJhu_XJcwuwnP6fKBlw no i widzisz @fluber Allegro mogło sobie książki zdjąć a później wstawić przy okazji nabijając Rafałkowi kabone , a tak przeżywałeś\nmnie chodzilo o zasady a nie o hajs:)\nTrzeba upaść naprawdę nisko, by nie twierdzić, że TVN24 to szambo\nmam wrazenie ze szambo jest wszedzie: tvn, onet, wykop, na yt przed co drugim filmem leci ren obrzydliwy niautoryzowany spot itd itp. jest jakas masowa naparzanka na dude. niespotykanych rozmiarow.\njakby duda przegrywal z wkk, bosakiem , czy holownia, to ok. ale jak to mozliwe ze sa sondaze ktore do prezydentury typuja produkt medialny ktory na 3 dni przed cisza wyborcza nawet nie opublikowal swojego programu wyborczego? nie jestem w stanie tego ogarnac.\nnie jestem w stanie tego ogarnac.\nPrzecież to jest drugi Komorowski. Chodzący mem.\nz kazdego zrobisz mema jak sie postarasz.\nCiekawostka: Naczelny Prokurator Wojskowy z tego okresu nadal żyje i niedługo mu stuknie 101 lat (ten sam człowiek był również prezesem PZPN gdy repre trenował Piechniczek).\nNie pociskaj tu farbowanego lisa.\nWłaśnie, do zdjęć Dudy nic nie trzeba dopisywać.\nJa wiem, że to nie ma jakiegoś wielkiego znaczenia ale on się dokładnie wpasował w buty Komorowskiego.\nNowy spot Trzaskowskiego doskonale pokazuje jak role się odwróciły.\nw sumie sztuka:\n-> samemu zrobić dwuminutowy spot\n-> pokazać się tam przez 3 sekundy\n-> wyjść na buraka\nBuraki pukają do drzwi ?


3 Zaskakująco Skutecznych Sposobów Aby odbyć kurs bhp - o ppoż\nJuż nieraz zastanawialiśmy się w naszej firmie, by przeprowadzić znów szkolenia BHP. Choć wielu osobom może wydawać się to niekonieczne, ponieważ wciąż uczymy się tego samego, to naszym zdaniem jest to niezbędne do pra\nDodane: 13-07-2021 01:15\nwidłowego funkcjonowania danej firmy. Nie wystarczy bowiem zainstalować system ppoż. Nasi pracownicy muszą wiedzieć, jak wygląda pierwsza pomoc i jak mogą jej udzielić swoim kolegom, gdy tylko dojdzie do jakiegoś wypadku. Zatem na pewno powinniśmy zainwestować w odpowiednie szkolenia.\nNowe metody w 2020 jak lepiej uczyć bhpWycena tego jak uczyć bhpJak szkolić z bhp i zarobić?Te porady jak bhp zaskoczą nawet profesjonalistę!Oni Już Wiedzą Jak przejść szkolenie z bhp, Odbierz Dostęp Zanim O 11:11 System Wyłączy RejestracjęCzy można Szkolić z bhp w Opolu w nocy?Gdzie można działać z bhp a gdzie nie?Przejść szkolenie z bhp? Dobrze albo wcale!Uczyć bhp? Dokładnie!Czy opłaca się przejść szkolenie z bhp?Po co właściwe BHP?Ciekawe kto może uczyć bhp?Radzimy jak szkolić z bhp taniejWyjść cało z dachowania? Dokładnie!Wycena tego jak uczyć bhpJak uczyć bhp - ważne zmiany3 Zaskakująco Skutecznych Sposobów Aby odbyć kurs bhpJak można w 2020 wyjść cało z dachowania?Szukasz jak przeżyć dachowanie lub wypadek?Cała Prawda O Tym Jak szkolić z bhp we Wrocławiu (a Której Sprzedawcy Ci Nie Powiedzą)Uczyć bhp w nowy sposóbCzy ktoś wie jak zrobić szkolenie bhp Warszawa?Bhp? Szybko!Czy przejść szkolenie z bhp jest trudno?2020 jest dobry aby szkolić z ppożCzy opłaca się BHP?2021 jest dobry aby działać z bhpCzy Wiesz Jak przetrwać dachowanie pojazdu W 11 Dni?Oto 4 Powodów Dla Których Powinieneś Pomyśleć O Tym Jak Szkolić z bhp w OpoluJak można w 2020 zobaczyć symulator dachowania?


Pralnie chemiczne oraz firmy sprzątające w okolicy nowosolski\nszukaj » Lubuskie » nowosolski\npralnie chemiczne oraz firmy sprzątające w nowosolski\nW dużych miastach oraz miastach nowosolskiowych jak np. w nowosolski pralnie chemiczne przeżywają renesans. Wynika to z faktu, że osoby żyjące w dużych miejscowościach coraz częściej są tylko chwilowo, dlatego nie opłaca się kupowanie pralek, w szczególności jeśli chodzi o jedną osobę. M.in. w nowosolski istnieją szybkie pralnie chemiczne, a od jakiegoś czasu oferowane są także samoobsługowe pralnie. Sprzyja to osobom, które żyją samotnie i starają się zachować ubrania w czystości.


proces pieęgnacyjny - - Wymiennik\nproces pieęgnacyjny notatki\n2018-04-16 19:51:02 Jola krtań, 0 Komentarzy\nPoniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 21.68 kB.\nProces pielęgnacyjny dziecka z zapaleniem krtani.\nChłopiec siedmiomiesięczny został przywieziony w nocy do szpitala z objawami duszności wdechowej. Z wywiadu przeprowadzonego z matką dziecka wiadomo że, od kilku dni u dziecka występował stan zapalny górnych dróg oddechowych z nieżytem nosa i stanami podgorączkowymi.\nPodczas badania stwierdzono : silny świst krtaniowy (stridor), nasiloną duszność wdechową, objawiającą się zaciąganiem przestrzeni mięśni międzyżebrowych i wzmożoną pracą przepony, a także mobilizacją dodatkowych mięśni oddechowych nad- i podobojczykowych oraz nasileniem ruchu skrzydełek nosa. U dziecka występuje suchy, „szczekający” kaszel o dużym nasileniu. Błony śluzowe wilgotne, różowe, skóra elastyczna, dobrze napięta, nadmiernie ocieplona.\nParametry życiowe: oddech przyspieszony, o częstotliwości 35/min, akcja serca – częstotliwość 125 uderzeń na minutę, tętno miarowe, dobrze wyczuwalne, ciśnienie tętnicze krwi 95/55mmHg, temperatura ciała 38,5 st. C. Występują trudności podczas karmienia, dziecko nie chce przyjmować posiłków, jest rozdrażnione i niespokojne.\nW badaniu fizykalnym stwierdzono brzuch miękki, niebolesny. Osłuchowo zaostrzony szmer pęcherzykowy, obfitą śluzową wydzielinę w przewodach nosowych.\nPobrano krew i mocz do badań laboratoryjnych. Wyniki: nieznacznie podwyższone OB I CRP, obniżona liczba leukocytów, badanie ogólne moczu oraz stężenie elektrolitów w surowicy krwi w granicach normy.\nWynik badania równowagi kwasowo- zasadowej krwi tętniczej wykonany w chwili przyjęcia wskazywał na alkalozę oddechową ze spadkiem PaCO2. Kontrolne badania równowagi kwasowo – zasadowej po kilku godzinach wykazały stopniowe narastanie kwasicy oddechowej. Wysycenie hemoglobiny tlenem mierzone za pomocą pulsoksymetru – początkowo w granicach normy, w kolejnych godzinach obserwowano sukcesywne obniżanie się wartości SpO2(89 -92%).\nBadanie laryngoskopowe wykazało obrzęk strun głosowych oraz przekrwienie i stan zapalny błony śluzowej części podgłośniowej krtani.\nW leczeniu zastosowano: tlenoterapię bierną, lek przeciwgorączkowy, glikokortykosteroid dożylnie we wlewie kroplowym, nebulizację z 0,9% NaCl. Po kilku godzinach z powodu pogorszenia się stanu dziecka zlecono nebulizację z adrenaliny. W następnej dobie włączono do leczenia antybiotyk ze względu na objawy zapalne dolnych dróg oddechowych oraz donosowo lek zmniejszający obrzęk błony śluzowej.\nDziecko pochodzi z rodziny pełnej, dobrze funkcjonującej. Rozwój psychomotoryczny dziecka prawidłowy. Karmione naturalnie. Matka przebywa z dzieckiem na oddziale, jest bardzo zdenerwowana i zaniepokojona stanem zdrowia syna. Rodzicom przekazano informację o charakterze choroby i możliwości jej nawrotu w późniejszym czasie.\n1. Zaburzenia wymiany gazowej z powodu obturacji okolicy podgłośniowej krtani objawiające się stridorem i dusznością wdechową oraz suchym kaszlem. Ryzyko zagrożenia życia z powodu możliwości wystąpienia całkowitej niedrożności krtani.\nZapewnienie drożności dróg oddechowych i prawidłowej wymiany gazowej. Zminimalizowanie ryzyka zagrożenia życia.\nUmieszczenie dziecka w sali z dostępem do aparatury monitorującej, tlenu i sprzętu umożliwiającego reanimację i intubację\nUłożenie dziecka w pozycji wysokiej lub półwysokiej, noszenie na rękach w celu ułatwienia oddychania\nPodanie tlenu na zlecenie celem poprawy utlenowania krwi\nDobór techniki podawania tlenu ( maska twarzowa, kaniule donosowe)\nPrzestrzeganie zasad podawania tlenu( nawilżanie, ogrzanie, kontrolowanie stężenia i przepływu tlenu)\nObserwacja reakcji dziecka na wybraną technikę podawania tlenu np. zdejmowanie maski, wąsów przez dziecko, niepokój, rozdrażnienie, płacz\nMonitorowanie podaży tlenu poprzez stały pomiar saturacji oraz pobieranie krwi w celu oznaczenia PaO2 we krwi arterializowanej\nObserwacja dziecka pod kątem niepożądanych objawów związanych z techniką podawania tlenu np. ucisk, otarcia skóry poprzez maskę lub kaniulę donosowe, wysuszanie śluzówek, zatkanie kaniul przez wydzielinę z nozdrzy\nSystematyczna ocena funkcjonowania ukł. oddechowego i krążenia\nMonitorowanie utlenowania krwi za pomocą pulsoksymetru oraz wykonywanie gazometrii\nObserwowanie i ocena objawów duszności( częstotliwość i charakter oddechów , narastanie niepokoju u dziecka)\nObserwowanie i ocena stridoru wdechowego\nKontrolowanie tętna, ciśnienia tętniczego krwi, temperatury\nOcenianie natężenia kaszlu krtaniowego ( kaszel w zapaleniu krtani jest suchy, napadowy, bezdźwięczny, urywany, okreSlany jako „ szczekający”\nObserwowanie zabarwienia skóry w kierunku sinicy (wraz z nasileniem się objawów dochodzi do zasinienia wokół ust i nosa\nOcenianie zachowania dziecka – pobudzenie, niepokój, senność\nDokumentowanie pomiarów i obserwacji w karcie obserwacyjnej\nPodawanie ciepłych płynów i zachęcanie dziecka do picia ze względu na występującą gorączke\nNawadnianie drogą dożylną w przypadku trudności w przyjmowaniu płynów doustnie zgodnie z indywidualną kartą zleceń\nKontrolowanie poziomu elektrolitów i ewentualne uzupełnianie doborów zgodnie ze zleceniem lekarza\nOcena stanu nawodnienia dziecka (nawilżenie śluzówek, elastyczność skóry, stan ciemienia częstotliwość i charakter tętna, diureza, masa ciała, ciśnienie tętnicze krwi)\nZapewnienie właściwego mikroklimatu w Sali\nUtrzymanie temp. W granicach 18- 20 stopni C(chłodne powietrze zmniejsza obrzęk błony śluzowej krtani i poprawia efektywność oddychania\nNawilżanie powietrza wdychanego – powinno być jaj najbardziej przesycone parą wodną, aby w krtani nie powstały warunki do tworzenia się wysięku- wilgotność 80-100%\nUdział w leczeniu farmakologicznym zgodnie z indywidualną kartą zleceń\nPodanie drogą dożylną glikokortykosteroidów\nWykonywanie nebulizacji z adrenaliny rozpuszczonej w soli fizjologicznej – ocena efektywności działania\nPodanie antybiotyku ze względu na towarzyszącą infekcję bakteryjną dolnych dróg oddechowych\nUdział w badaniach diagnostycznych\nPrzygotowanie zestawu do intubacji i asystowanie w przypadku wskazań do natychmiastowej intubacji\nUmieściłam dziecko w Sali z dostępem do aparatury monitorującej\nUłożyłam dziecko w pozycji półwysokiej, mama nosi dziecko na rękach\nPodałam tlen na zlecenie lekarza\nMonitorowałam podaż tlenu poprzez pomiar saturacji i badania gazometryczne\nKontrolowałam tętno, ciśnienie tętnicze krwi i temperaturę\nObserwowałam reakcje dziecka – czy nie ma duszności, czy występuje szczekający kaszel, zabarwienie skóry\nPodałam płyny i antybiotyk, wykonałam nebulizację wg. Indywidualnej karty pacjenta\nOdnotowałam podanie leków, płynów i wszystkich pomiarów w karcie dziecka\nWymiana gazowa prawidłowa, ryzyko zagrożenia życia zminimalizowano.\nNiepokój i rozdrażnienie dziecka spowodowane zaostrzeniem objawów i niedotlenieniem organizmu\nZmniejszenie niepokoju i rozdrażnienia\nUłożenie dziecka w pozycji półwysokiej\nNoszenie dziecka na rękach w celu utrzymania pozycji wysokiej\nUspakajanie dziecka przez przytulanie, głaskanie, łagodne mówienie do niego\nZapewnienie odpowiedniego mikroklimatu w Sali dziecka\nZapewnienie spokoju, ciszy, eliminacja niekorzystnych bodźców-świetlnych, dźwiękowych zapachowych\nOrganizowanie interesujących, spokojnych zabaw, czytanie i oglądanie bajek\nPobudzenie ruchowe i niepokój dziecka zmniejszyły się.\nGorączka z powodu procesu zapalnego w krtani\nObniżenie temperatury ciała do wartości fizjologicznych\nPodawanie leków obniżających temperaturę ciała zgodnie z indywidualną kartą zleceń\nCzęsta kontrola temp. ciała i dokumentowanie w karcie dziecka\nObniżenie temp. w Sali dziecka do 18 – 20st. C\nOcena stanu nawodnienia i ewentualne uzupełnienie deficytu płynów i elektrolitów na zlecenie lekarza\nOchładzanie fizykalne – zastosowanie zimnych okładów żelowych w miejscu przebiegu dużych naczyń krwionośnych- pachwiny, brzuch, kark, lekkie okrycie, bawełniana, przewiewna bielizna\nUdział w farmakoterapii – podawanie antybiotyku zgodnie z indywidualną kartą zleceń\nZapewnienie higieny ciała oraz suchej bielizny osobistej i pościelowej w przypadku pocenia się dziecka\nTemperatura ciała obniżyła się do wartości fizjologicznej.\nTrudności w przyjmowaniu posiłków z powodu duszności i upośledzonej drożności nosa w wyniku obecności śluzowej wydzieliny w przewodach nosowych.\nUłatwienie przyjmowania posiłków.\nToaleta nosa – delikatne oczyszczanie przewodów nosowych, wykonywanie toalety nosa przed karmieniem (unikanie odsysania wydzieliny z jamy nosowo-gardłowej ze względu na możliwość odruchowego skurczu krtani\nPodawanie donosowo leków obkurczających naczynia błony śluzowej nosa i zmniejszających obrzęk na zlecenie lekarza\nUkładanie dziecka na boku aby umożliwić samoczynne oczyszczanie nosa\nKarmienie częściej a w mniejszych objętościach, stosowanie przerw podczas karmienia\nUtrzymywanie odpowiedniego mikroklimatu w Sali(czyste, chłodne i dobrze nawilżone powietrze)\nZapewnienie warunków do snu i wypoczynku\nU dziecka nie występują trudności z karmieniem\nMożliwość wystąpienia powikłań z powodu założonego wkłucia obwodowego\nI ewentualne wczesne ich wykrycie\nZakładanie wkłuć zgodnie z przyjętymi procedurami, umocowanie kaniuli za pomocą opatrunku włókninowego lub półprzepuszczalnego opatrunku poliuretanowego\nZmiana opatrunku włókninowego co 24 godz.\nPrzepłukiwanie wkłucia obwodowego solą fizjologiczną co 2 godz.\nZakładanie jałowych koreczków...\nTo tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 21.68 kB. Pobierz całą treść w pliku.\nProces pielęgnacyjny dziecka z zapaleniem krtani.docx (21.68 kB)


Sylwester w Evita Hotel & SPA - OBIEKTYSPA.COM\nSylwester w Evita Hotel & SPA\nkontakt Evita Hotel & SPA tel: +48 52 333 98 04 www.evitahotel.pl email Powitaj Nowy Rok w samym sercu Borów Tucholskich, bawiąc się do rana\nw ekskluzywnym Hotelu Evita.\nZabawę zaczynamy o godzinie 20:00.\nszampańską zabawę do białego rana przy muzyce 6-osobowego zespołu Strusie4 oraz DJ’a,\nOPEN BAR w trakcie całego wieczoru (wódka Finlandia, whisky Jack Daniel’s, piwo Żywiec, wino białe/czerwone),\nbufet z daniami zimnymi oraz ciastami,\npokaz fajerwerków o północy,\nniespodziankę dla Gości od Hotelu Evita,\nnocleg w komfortowym pokoju wraz z obfitym śniadaniem,\npóźniejsze wymeldowanie do godz. 16:00,\ndla Gości, którzy zdecydują się zostać w naszym hotelu do 2 stycznia 2018, kolejny nocleg w supercenie – 199 zł/pokój.\n1199 zł/para lub 799 zł/para przy opcji bez noclegu


najdłuższe słowo - Poradnia językowa PWN\nNiektórzy mówią, że najdłuższe polskie słowo to konstantynopolitańczykowianeczka. W związku z tym można mieć dwie wątpliwości: czy to na pewno polskie słowo i czy jest najdłuższe.\nMożna tworzyć słowa coraz dłuższe przez dodawanie przyrostka pra-, np. praprapra… wnuk. Jego zastosowanie ogranicza się jednak do kilku nazw pokrewieństwa i niektórych innych wyrazów, np. prawiek.\nZakres swobody powiększa się wydatnie, gdy zaczniemy zapisywać wyrazy z powtórzonymi literami, czy to dla wyrażenia ekspresji, czy to dla podkreślenia długości lub wielkości czegoś, np. fiuuuuu…\nBardzo długą nazwą szczyci się jedno z miast w Walii, ma ona – w wersji pełnej – ponad 50 liter. Polskie nazwy miejscowe wbrew pozorom nie są wcale gorsze, ponieważ nie muszą być jednowyrazowe, a już nazewnictwo miejskie to prawdziwa kopalnia przykładów. Najdłuższą nazwę ulicy w Polsce ma podobno Działdowo: Organizacji Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetów Robotniczych. Przy niej warszawskie Rondo Zesłańców Syberyjskich to pestka.\nchcę nawiązać do kwestii najdłuższego polskiego słowa. Przepisy ortograficzne o pisowni liczebników pozwalają na tworzenie baaardzo długich wyrazów. O ile przywołany przez Pana dziwny wyraz konstantynopolitańczykowianeczka ma 32 litery (swoją drogą nie bardzo rozumiem jego motywację słowotwórczą), to można bez trudu znaleźć wyraz dłuższy, nawet ponadtrzydziestodziewięcioliterowy (!), np. pięćziesięcioliterowe słowo: ponaddwustudziewięćdziesięciodziewięciokilometrowy.\nA jeśli mówimy o wielowyrazowych nazwach własnych, to działdowską ul. OMTUR chyba przebije nazwa szkoły: Publiczna Szkoła Podstawowa nr 5 im. Podoficerskiej Szkoły Piechoty dla Małoletnich w Nisku – 79 znaków (91 ze spacjami).


Wizyta u wróżki – jak się przygotować? | Astrolog Pavel\nWizyta u wróżki – jak się przygotować?\nNiektórzy z nas coraz poważniej myślą o tym, aby umówić się na spotkanie z profesjonalną wróżką, która pomoże nam rozwiać wątpliwości, wyczyta z kart przyszłość, ostrzeże przed niespodziewanymi przykrymi sytuacjami, czy po prostu – odczyta naszą osobowość z linii na dłoniach.\nZanim jednak udamy się do gabinetu wróżki, zastanówmy się, co powinniśmy zrobić, jak się przygotować do takiej wizyty. Nie chcielibyśmy przecież wyrzucić pieniędzy w błoto i usłyszeć kłamstw powtarzanych przez oszustów.\nTrzeba pamiętać o tym, w jaki sposób wybrać dobrą wróżkę oraz co zabrać ze sobą na spotkanie z nią.\nOstatnio coraz więcej osób rozpoczyna swoją działalność jako wróżki oraz wróżbici. Jednak nie można ufać im wszystkim. Okazuje się, że spora część z tych ludzi to zwyczajni oszuści, którzy chcą wzbogacić się na czyichś problemach, nie mając wiedzy, zdolności, ani powołania do wykonywania tego zawodu.\nAby znaleźć dobrą wróżkę nierzadko trzeba się trochę namęczyć. Najlepsze są oczywiście słowne rekomendacje znajomych czy rodziny, jednak ludzie rzadko przyznają się do tego, że spotykają się z wróżkami i uzyskanie takiej rekomendacji może być trudne. Drugą opcją jest znalezienie dobrych forów tematycznych na temat wróżbiarstwa i spytanie o radę osób, które dłużej „siedzą” w tym temacie i mają już jakieś pojęcie o wróżkach z Twojego regionu.\nPamiętajmy również o tym, żeby sprecyzować profil naszych poszukiwań. Wróżki bowiem mogą specjalizować się w konkretnych dziedzinach życia. Jeśli chcemy spytać o miłość – poszukajmy wróżki, która przepowie naszą uczuciową przyszłość.\nCO ZABRAĆ ZE SOBĄ DO WRÓŻKI?\nTo wszystko zależy od tego, co chcielibyśmy uzyskać po spotkaniu. Niektórzy już przed pójściem na spotkanie spisują na kartce swoje wszystkie pytania, jakie chcieliby zadać. Inni zabierają kartkę i długopis ze sobą, by móc notować to, co mówi wróżbitka. Jeszcze inni – działają sprytniej i zabierają dyktafon lub telefon z jego funkcją, by w ukryciu nagrać całą wypowiedź wróżki i móc jej później słuchać i analizować. To dobre sposoby, by zapamiętać całą wróżbę a nie tylko jej urywki. Dobrą praktyką jest również zabranie na wizytę zdjęć osób, o które chcielibyśmy spytać (na przykład naszego ukochanego czy dzieci).


Kolorystyka mieszkania a osobowość właściciela | Deweloper EKOPARK\nKolorystyka mieszkania a osobowość właściciela\nCzy kolory, które dominują w mieszkaniu, mogą powiedzieć nam coś o temperamencie i osobowości osoby, która w nim mieszka? Wiele wskazuje na to, że tak. Oczywiście w dużej mierze na wybór kolorów ścian, podłóg czy mebli wpływają trendy w urządzaniu mieszkań, ale tak naprawdę to właściciel ostatecznie podejmuje decyzję, a ta – w dużym stopniu podświadomie – zapada w oparciu o cechy osobowości.\nCo kolory w mieszkaniu mogą mówić o osobowości właściciela?\nŻywe, jaskrawe kolory zwykle świadczą o cechach takich jak energiczność, odwaga, poszukiwanie wrażeń. Wśród nich najbardziej wyróżnia się kolor czerwony, który często pojawia się w mieszkaniach osób ekstrawaganckich i lubiących zwracać na siebie uwagę. Kolor żółty to kolor optymizmu i pozytywnej energii, więc bardzo często wybierają go osoby aktywne i kreatywne, z pozytywnym, pogodnym podejściem do życia.\nŁagodniejsze barwy, takie jak jasna zieleń czy błękit, mogą świadczyć o przywiązaniu do natury i łagodnym usposobieniu. Biel natomiast kojarzy się z umiłowaniem porządku, czystością, chęcią kontrolowania przestrzeni wokół siebie oraz z prostotą i skromnością. Odcienie beżu i brązu są natomiast oznaką elegancji, charyzmy, pewności siebie.\nZarówno kolory ścian, jak i mebli czy dodatków (narzut, zasłon, rolet) mogą nam dużo powiedzieć o osobach, które urządzały mieszkanie. To cenna wskazówka oraz ciekawy sposób na interpretację czyjejś osobowości.


Podróże, dobry nastrój i piłkarzyki - TwojaEuropa.pl\n10.04.2011 Autor: Karolina Witoj [ 0 komentarzy ]\nHostele funkcjonują na użytek tych, dla których możliwość poznania świata jest ważniejsza niż luksusy czy domowe pielesze\nHostel to wynalazek sprzed stu lat. W 1912 roku Richard Schirrmann otworzył w Niemczech pierwszy hostel – schronisko młodzieżowe dla osób podróżujących publicznymi środkami transportu.\nOdkąd samoloty stały się niedrogie, a rowery modne, podróże, także te dalekie, nie są już przywilejem wyłącznie majętnych osób. Jeśli się dobrze zorganizować – w kilka godzin można znaleźć się w zupełnie innej części świata. Może to drobna przesada, ale Europa stoi otworem. Nawet najbardziej napięty plan podróży musi uwzględniać jednak, między wieloma atrakcjami – miejsce odpoczynku – noclegi.\nHostel - wynalazek sprzed stu lat\nHostel to wynalazek sprzed stu lat. W 1912 roku Richard Schirrmann otworzył w Niemczech pierwszy hostel – schronisko młodzieżowe dla podróżujących z plecakami publicznymi środkami transportu. Od tego czasu wiele się zmieniło, ale idea pozostała. Hostele funkcjonują na użytek tych, dla których możliwość poznania świata jest ważniejsza niż luksusy czy domowe pielesze.\nOd hoteli różnią się, wiadomo, standardem i dużo niższą ceną noclegu. Dlatego w hostelach spotykamy głównie młodych ludzi, chociaż nie tylko. W swoich hostelowych podróżach spotykałam czasem mocno leciwe osoby pomieszkujące w tych miejscach ze względu na przyjazną atmosferę, możliwość spędzenia czasu z ciekawymi ludźmi, choćby tylko przy śniadaniu, na nieskrępowanej pogawędce nieograniczonej formami à la business class, obowiązującymi w miejscach bardziej dostojnych.\nHostele i ich "międzynarodowa atmosfera"\nRzeczywiście, kiedy myślę o hostelach, tym, co od razu z nimi kojarzę to atmosfera – tworzona przez młodych ludzi krzątających się po wieloosobowych pokojach, przesiadujących w hallach. To właśnie brzmienie rozmów w przeróżnych językach wypełniające sale tworzy specyficzną atmosferę hosteli. To nie tylko moja opinia. Podzielali ją w rozmowach moi hostelowi znajomi z różnych krajów. Podróżując poprzez Europę miałam też przyjemność spotkać ludzi, którzy hostele znają „od kuchni”. Kiedy w Wenecji rozmawiałam z Andreą Mehanna i jego żoną Silvią Baggio – założycielami sieci hosteli HostelsClub.com – oni także przyznali, że to właśnie ta „międzynarodowa aura” zachęca ich do rozwoju firmy. „Kiedy widzę te uśmiechnięte różnokolorowe młode buzie, naprawdę myślę, że pomysł założenia firmy umożliwiającej rezerwacje noclegów w hostelach na całym świecie był dobry” – mówi Andrea. HostelsClub.com w tej chwili jest już pokaźną firmą. Z hosteli, z którymi współpracują można korzystać nie tylko w Europie, ale i w Chinach, Indiach, Ameryce. Najwięcej gości przyjmują w rodzimych Włoszech, ale także w Polsce, Hiszpanii, Niemczech, Brazylii, Francji, Wielkiej Brytanii, Rumunii, Turcji czy Rosji. Ładny kawałek świata!\nNieraz siedząc z plecakiem w hallu któregoś z hosteli, patrząc na kolorowe postaci gromadzące się wokół wspólnych stołów, myślałam, że właśnie takie miejsca – te, w których spotykają się ludzie różnych kultur to coś, czego nie nie da się osiągnąć międzynarodowymi traktatami. Czy jakakolwiek norma unijna czy inna może bowiem nakazać ludziom, bez względu na narodowość, wspólnie grać w piłkarzyki i sączyć piwko? Nawet jeśli tak, w hostelowych hallach dzieje się to bez użycia dyplomatycznych zapisów.\nOdsłon: 2074 | ranking >>\nArtykuł Podróże, dobry nastrój i piłkarzyki nie został jeszcze skomentowany - bądź pierwszy!


Wysokość zarobków - Zarobki - raporty płacowe, kalkulatory wynagrodzeń, zarobki w Polsce i w Unii\nWedług ekspertów rynku pracy wzrost poziomu wynagrodzeń w 2018 roku spowodowany jest m.in. niskim bezrobociem a także naciskiem na firmy na zwiększanie płac dla pracowników. Potwierdzają to dane Głównego Urzędu Statystycznego.\nWynagrodzenia posłów zostaną obniżone o 20 procent. Tak wynika z ustawy uchwalonej przez Sejm 10 maja 2018 r. Ile zarobią posłowie?\nCzy polscy posłowie faktycznie dużo zarabiają? Jak pensje polskich polityków wypadają na tle innych państw Europy?\nRząd zdecydował o wysokości minimalnego wynagrodzenia w 2018 r. Płaca minimalna wynosić będzie 2100 zł, a minimalna stawka godzinowa wynosić ma 13,70 zł za godzinę.\nJuż w styczniu 2017 roku na podwyżkę mogą liczyć funkcjonariusze policji oraz BOR. Wzrost wynagrodzeń dotyczy także zawodowych strażaków i pograniczników.\nOd 1 stycznia 2017 r. obowiązuje minimalna stawka godzinowa w wysokości 13 zł dla pracujących na określonych umowach zlecenia oraz o świadczenie usług, w tym samozatrudnionych.\nOd 1 stycznia 2017 r. dla pracujących na określonych umowach zlecenia oraz umowach o świadczenie usług obowiązuje minimalna stawka godzinowa w wysokości 13 zł.\nWynagrodzenie dla asystentów sędziów w górę\nWzrosną wynagrodzenia asystentów sędziów, urzędników oraz innych pracowników sądowych powszechny, kuratorów zawodowych oraz funkcjonariuszy Służby Więziennej.


Pakiet dotyczy tylko paliw zużywanych do napędu - GazetaPrawna.pl\n19 listopada 2018, 07:19\nSprawa dotyczyła spółki prowadzącej skład podatkowy / ShutterStock\nTo precedensowy wyrok. Sprawa dotyczyła spółki prowadzącej skład podatkowy. Sprowadza ona z zagranicy surowce, z których wytwarza wyroby chemiczne i sprzedaje je kontrahentom zagranicznym. Wśród surowców jest m.in. olej napędowy (kod CN 2710 19 43) w całości zużywany do produkcji (nie podlega obrotowi krajowemu). Spółka nie ma koncesji stosowanych w obrocie paliwami, bo w jej działalności nie są one wymagane. Spór dotyczył tego, czy powinna stosować przepisy pakietu paliwowego, a więc wpłacać VAT w ciągu 5 dni od sprowadzenia oleju\nFirma: wystarczy wpis\nSpółka uważała, że nie ma takiego obowiązku, bo nie występuje w roli podatnika VAT od nabycia wewnątrzwspólnotowego paliw silnikowych. Nie spełnia bowiem przesłanek z art. 103 ust. 5a ustawy o VAT. Przepis ten ma zastosowanie w przypadku:\ndokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1114),\nnabycia paliw silnikowych w rozumieniu art. 86 ust. 2 ustawy, wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy o podatku akcyzowym,\nktórych wytwarzanie lub którymi obrót wymaga uzyskania koncesji zgodnie ze stosownymi przepisami.\nPakiet paliwowy stanie się szczelniejszy od nowego roku\nSpółka dodatkowo powołała się na opinię, którą uzyskała z Urzędu Regulacji Energetyki. Wynika z niej, że do przywozu paliw ciekłych, które posłużą do wytworzenia innych wyrobów, wymagane jest jedynie wpisanie się do rejestru podmiotów przywożących, natomiast nie jest potrzebna koncesja.\nWskazała też, że zgodnie z ustawą akcyzową paliwo silnikowe to wyrób energetyczny przeznaczony do użycia, oferowania na sprzedaż lub używany do napędu silników spalinowych. Cel nabycia trzeba oceniać w momencie wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobu. Skoro więc spółka sprowadza paliwo do celów innych niż napęd silników spalinowych, nie powstanie obowiązek podatkowy w VAT.\nFiskus: potrzebna koncesja\nDyrektor Krajowej Informacji Skarbowej był innego zdania. Uważał, że wytwarzanie, magazynowanie lub przeładunek, przesyłanie lub dystrybucja, obrót, w tym obrót z zagranicą, paliwami ciekłymi wymaga uzyskania koncesji. Co więcej, sprowadzany przez spółkę olej napędowy jest paliwem silnikowym wymienionym w załączniku nr 2 do ustawy o podatku akcyzowym i w związku z jego nabyciem musi ona obliczać i odprowadzać VAT (jest jednocześnie płatnikiem). Podatek trzeba zapłacić w terminie 5 dni od przywozu do kraju, co wynika z art. 103 ust. 5a pkt 2 ustawy o VAT.\nZdaniem fiskusa powstanie takiego obowiązku u podatnika prowadzącego skład podatkowy zależy jedynie od wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw silnikowych wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy o podatku akcyzowym, których wytwarzanie lub którymi obrót wymaga uzyskania koncesji zgodnie z prawem energetycznym. Zdaniem organu podatkowego przeznaczenie oleju nie ma więc znaczenia.\nSądy administracyjne obu instancji nie zgodziły się z organem. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach działalność skarżącej nie polega na obrocie olejem napędowym wymagającym uzyskania koncesji w rozumieniu przepisów prawa energetycznego. Już tylko z tego powodu spółka nie ma obowiązku płacenia VAT w ciągu 5 dni od wprowadzenia paliwa do składu podatkowego (zgodnie z art. 103 ust. 5a ustawy o VAT).\nPotwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny. Sędzia Maja Chodacka zwróciła dodatkowo uwagę, że istotne jest również to, w jakim celu spółka nabywa paliwa. Skoro sprowadzany wyrób nie jest przeznaczony do użycia, oferowany na sprzedaż ani też nie jest zużywany do napędu silników spalinowych, to nie ma zastosowania pakiet paliwowy. Spółka nie musi więc płacić VAT w ciągu 5 dni od sprowadzenia paliwa do składu podatkowego.\nResort finansów przygotował już jednak projekt zmian w przepisach o VAT, który rozszerza obowiązek stosowania pakietu paliwowego na wszelkie paliwa ciekłe, a nie tylko silnikowe. Nie będzie miało znaczenia ich przeznaczenie. Projekt czeka na przyjęcie przez Stały Komitet Rady Ministrów, a następnie rząd.\nWyrok NSA z 16 listopada 2018 r., sygn. akt I FSK 357/18.\npieniądze Pakiet paliwowy olej napędowy spółka paliwa


apartamenty nad morzem do wynajęcia | Turystyka, wyjątkowe podróże\napartamenty, kwatery, tanie noclegi\nNawet małe miejscowości nadmorskie w naszym kraju mogą poszczycić się rozwiniętą infrastrukturą turystyczną. Jeszcze kilkanaście czy kilkadziesiąt lat temu Polacy nie byli zbyt wymagający jeśli chodzi i warunki, w jakich spędzali urlop. Obecnie czasy dość mocno się zmieniły. Poza tym wczasy nad polskim morzem spędzają nie tylko Polacy, lecz również coraz częściej mamy okazję gościć turystów zza granicy.\nPoza niskimi cenami pobytu w Polsce gości zachęca również piękno naszego krajobrazu oraz bardzo gościnni ludzie. Obcokrajowcy najczęściej decydują się wynajmować apartamenty nad morzem o podwyższonym standardzie, najczęściej w Świnoujściu i w Kołobrzegu.\nSą to głównie turyści z Niemiec i Skandynawii. Apartamenty nie są one jednak zarezerwowane tylko dla gości zza granicy. Polacy także coraz częściej pozwalają sobie na chwile luksusu w okresie wakacyjnym. Długo wyczekiwany urlop chcemy spędzić możliwie jak najpełniej, wypoczywając zarówno aktywnie, jak i biernie. Nasze wybrzeże oferuje atrakcje zarówno dla tych, których hobby jest leżakowanie, jak i również dla miłośników sporów ekstremalnych. Niezwykle popularny wśród turystów stał się kitesurfing. Co roku powstają liczne szkoły kitesurfingu, dzięki czemu właściciele kwater mają nowy segment gości korzystających z ich usług.\nOne thought on “Polacy na wakacjach”\nPoza Świnoujściem i Kołobrzegiem, które rzeczywiście są bardzo popularnymi miejscowościami nadmorskimi, na uwagę zasługuję też noclegi w Krynicy Morskiej (tu lista) i w Stegnie. To mniejsze, ale wyjątkowo ciekawe miejscowości: piękne widoki, plaże no i mniej ludzi tratujących się na chodnikach:))


Salmon Range (DNA łososia tęczowego) – klucz do odmłodzenia skóry | Dermatic Blog\nSPN-5 oraz SPN-6 to nowe preparaty służące do regeneracji tkanek, które zaprezentowano podczas spotkania inauguracyjnego innowacyjnego produktu marki SRS – Salmon Range. Dermatic.pl zorganizował dla zabiegowców konferencję w Poznaniu.\nO innowacyjnej technologii mówiła najpierw Adrine Ong, dyrektor operacyjny marki SRS.\n– Branża rozwija się błyskawicznie, a klienci są coraz lepiej wyedukowani. Wszyscy chcą wiedzieć jak spowolnić procesy starzenia, jak wyglądać młodziej, i jak obniżyć koszty, a wszystko to nieinwazyjnie i zachowując minimalny czas regeneracji.\nA więc największym wyzwaniem jest nieustanne szukanie innowacyjnych rozwiązań i skrojonych na miarę składników, które umożliwiają uzyskanie rezultatów szybko i nieinwazyjnie. Dobra wiadomość jeśli chodzi o SRS – mamy 15 lat doświadczeń w terapii przezskórnej, więc od zawsze skupiamy się na nieinwazyjnych zabiegach. Wraz z lekarzami i współpracownikami w branży zajmujemy się określeniem skutecznych składników, które z kolei umożliwiają opracowanie właściwych rozwiązań dla konkretnych problemów i zaoferowanie naszym pacjentom tego, na co zasługują – mówiła dyrektor Adrine Ong.\n– W 2019 roku wprowadziliśmy naszą nową, innowacyjną technologię o nazwie Salmon Range, a konkretnie preparaty SPN-5 i SPN-6. Regenerują tkanki i pomagają pacjentom z niedoskonałościami skóry; leczą ją i jednocześnie działają odmładzająco, a rezultaty utrzymują się przez długi czas – informuje dyrektor SRS.\nUnikatowym składnikiem nowych preparatów jest superpolimer PDRN – polidezoksyrybonukleotyd. To ekstrakt DNA pozyskiwany z mlecza pstrąga tęczowego, poprzez sterylizację i zastosowanie technologii in vitro – w 95% zgodny z ludzkim DNA.\nPDRN to polimer z nadstrukturą złożony z różnych nukleotydów umożliwia znacznie szybszą regenerację tkanek. Zastosowany na uszkodzoną tkankę skóry tworzy ,,szlak ratunkowy” umożliwiający tworzenie DNA, tym samym reaktywując normalny wzrost i namnażanie komórek.\n– Już samo to jest absolutnie innowacyjne i wyróżnia nas na rynku. Co więcej skuteczność tego składnika przekłada się też na natychmiastowe rezultaty – rekomenduje Adrine Ong. – Oprócz tego testujemy jeszcze kilka skutecznych składników. Mam nadzieję, że podczas kongresu IMCAS w przyszłym roku będziemy mogli powiedzieć coś więcej na ten temat – zapowiedziała przedstawicielka marki SRS.\nKorzyści, jakie przynosi, to regeneracja tkanek, działanie przeciwzapalne, przyspieszenie tempa wzrostu fibroblastów, czy też rozjaśnienie cery.\nW skład SPN-5 wchodzi: 1% DNA pstrąga tęczowego (PDRN), 1% glutation, 2% hialuronian sodu, 0,05% acetylo-heksapeptyd-8, 0,05% palmitoilo-pentapeptyd-4. Według wskazań stosuje się go do regeneracji tkanek, leczenia ran, wspomagania gojenia ran po zabiegach, czy redukcji drobnych zmarszczek oraz bruzd.\nSPN-6 to SPN-5 + collagen booster. Składa się w głównej mierze z 30,5% polikaprolaktonu i 0,5% hialuronianu sodu. PCL, czyli polikaprolakton to polimer używany w długo utrzymujących się wypełniaczach skórnych. Wypełniacz kolagenowy (collagen booster) podczas przenikania do warstwy skóry właściwej stymuluje neokolagenezę na poziomie fibroblastów skóry, poprawia i wygładza drobne zmarszczki dzięki produkcji kolagenu. Zdaniem producenta jest odpowiedni do podawania w warstwie skóry właściwej – bez grudek i bez rozmasowywania.\nNatomiast o praktycznych zastosowaniach preparatów SPN-5 i SPN-6 oraz ich szybkich efektach słuchacze dowiadywali się z prezentacji dr Hany Abi Ghosn – światowej sławy specjalisty w tej dziedzinie, właściciela kliniki w Londynie.\n– Linia Salmon Range jest innowacyjna i interesująca. Kiedy po raz pierwszy o niej usłyszałem, byłem nastawiony sceptycznie, ale kiedy faktycznie ją wypróbowałem podczas zabiegów i zobaczyłem jak szybko można osiągnąć rezultaty i jak komfortowe są zabiegi dla pacjentów, szybko się do niej przekonałem – wyznaje dr Hany Abi Ghosn.\n– Zawsze wybieram technologię Salmon Range, jeśli celem jest odmłodzenie skóry. Technologia ta umożliwia również leczenie wielu różnych rodzajów blizn. Również u pacjentów z rozstępami udaje się osiągnąć świetne rezultaty, także wtedy, gdy inne technologie – znaczne kosztowniejsze niż Salmon Ranage – zawodzą – ocenia ekspert. – Zauważyłem, że mówiąc o tej linii ożywiam się, co oznacza, że faktycznie widzę rezultaty, a pacjenci są zawsze zadowoleni.\nBlizny pooperacyjne, blizny potrądzikowe, stare blizny i rozstępy, poprawa struktury skóry twarzy – to niepożądane zmiany, w których niwelowaniu bardzo skutecznie pomagają specyfiki przedstawionej technologii i ich unikatowe składniki.\nSpotkanie zakończył praktyczny pokaz wybranych zabiegów z zastosowaniem prezentowanych preparatów SRS oraz przy użyciu MesoRollera, wykonany przez dr Hany Abi Ghosn. Wywiad z nim na temat stosowanych przez niego zabiegów, metod i technik będzie można przeczytać w następnym numerze magazynu Aesthetic Business datowanym na listopad-grudzień 2019 r.\nZapraszamy do lektury tego, aktualnie wydanego nr 5, jak i poprzednich wydań 2-miesięcznika. Prenumeratę czasopisma zamówisz TUTAJ.\nZespół Dermatic 24 października 2019 on blog, Eventy, Marki, Mezoterapia, Zmarszczki tagged konferencja dermatic, spn 5, srs collagen booster, srs spn salmon range\nGermiane de Capuccini - w służbie piękna\nGermiane de Capuccini to marka stworzona w 1964r. przez wyjątkową kobietę Carmen Vidal, która wychowywana w Algierze obserwowała rytuały…\nMłoda szyja i podbródek\nSkóra szyi i dekoltu odzwierciedla wiek kobiety. Jednak wiele z nich większą uwagą przywiązuje do pielęgnacji twarzy, zapominając o…