Legenda żeglujących gór - Wydawnictwo Czarne\nAlpy i Apeniny przypominają ogromny szkielet jaszczura. Musi go dostrzec, choć nie musi się z nim wcale liczyć każdy, kto przemieszcza się wzdłuż czy w poprzek Półwyspu. Autostrady spłaszczyły ścieżki i krajobrazy, łączą dzisiaj nie miejsca, lecz nazwy. Ułatwiając pokonywanie wielkich dystansów, zatarły anatomię pejzażu. W "Legendzie żeglujących gór" Paolo Rumiz odzyskuje dla siebie i dla nas naturę tych miejsc i historie ludzi, dla których włoskie góry stały się wyborem albo losem.\nPaolo Rumiz ma słuch absolutny i jest w stanie tak opowiedzieć swoją podróż, jakby prowadziła ona nie przez Włochy, ale jakiś kompletnie nieznany kraj, leżący za siedmioma górami i siedmioma rzekami.\n22 sierpnia 2016 Michał Żarski, wpolityce.pl\nNajdłuższa włóczęga przez Alpy i Apeniny. Od zatoki Kavarner aż do Capo Sud. Osiem tysięcy przebytych kilometrów. Tak pokrótce można opisać Legendę żeglujących gór. Autor szuka w niej odpowiedzi na pytanie: Co dzisiaj dzieje się w górach, których zbocza unoszą się nad zamieszkanymi nizinami?\n16 września 2016 Magdalena Kurek, gloskultury.pl\nRumiz, kręcąc się z niespożytą energią po świecie gór, skupia uwagę czytelnika na pięknie cichym i rozproszonym - przyjemnie mu się przyglądać, dopóki jeszcze istnieje.\n02 grudnia 2016 Małgorzata Frąckiewicz, "Nowe Książki", M./Nr 11 z dn. 11.16\nKsiążka jest bardzo włoska, trochę zaplątana, szalona, czasem uderzająca w wysokie tony. Ale jak to u Włochów, do czego przyłożą rękę, zwykle wychodzą im rzeczy piękne. Trzeba tu jeszcze dodać, że bardzo dobrze jest tłumaczenie Joanny Malawskiej. Również dzięki temu możemy tak swobodnie płynąć przez wszystkie pasma górskie Italii.\n19 grudnia 2016 Marek Grocholski, "Tatry", Nr 58\nAutorowi udała się trudna sztuka oddania ducha gór i ich mieszkańców, którzy nie wyobrażają sobie życia w innym miejscu.\n09 marca 2017 Paulina Gaworska, magazynprzestrzen.pl\nOd szczytów Brenty do Inn\nKiedy rottweiler się boi\nNa widok gigantycznego cienia, który głęboką nocą wychynął z lasu i wkradł się do kurnika, rottweiler Zora zamienił się w baranka. Przez kolejne dni wielkie psisko broniące willi Marii Turrini w Lover w Val di Non, w regionie trydenckim, nie wychodziło z budy, nie jadło, skomląc ze strachu i być może ze wstydu. Mówią, że tamtej nocy nawet nie zaszczekał. O tym, że do domu dostał się wyjątkowy rabuś, pani Maria wywnioskowała bynajmniej nie z zachowania swojego psa, ale z hałasu, który podniosły gęsi i kury, kiedy intruz spokojnie zaczął wybierać na kolację co okazalsze spośród nich.\nJeśli szukasz niedźwiedzia, nigdy go nie znajdujesz. Są ludzie, jak Claudio Magris, którzy tropią go bezskutecznie od lat. A tymczasem on pojawia się niespodziewanie pod twoim domem, co przytrafiło się pani Turrini. W dolinie opowiadają tę historię jak film. Kobieta otwiera okno i widzi cień, który obala ogrodzenie, przełazi przez nie, rzuca się w skrzeczące ptaki, łapie parę egzemplarzy i wraca na łąkę za domem, żeby spożyć przekąskę. Czterdzieści minut pikniku, akurat tyle, ile potrzeba, żeby wezwać straż niedźwiedzią, sąsiadów i fotografkę Marię Montibeller, która uwiecznia oblizujące się ze smakiem stopochodne zwierzę z gęsim piórem na nosie.\nNie koniec na tym. Kiedy w Lover panuje jeszcze zamieszanie, Jurka, samica z dwoma małymi, sprowadzona z innymi niedźwiedziami ze Słowenii – co tymczasem udało się ustalić – wykorzystuje panujący chaos i wraca trzy godziny później. Posmakowało jej. Zjada kolejne kurczaki z tego samego podwórka, znów w obecności pani domu w oknie i zastygłego ze strachu rottweilera w budzie. Następnie wraz z pierwszym brzaskiem wyrusza na przechadzkę po wsi, siejąc postrach wśród rannych ptaszków, po czym ukontentowana wraca do lasu. Koniec filmu.\nBliskie spotkania z niedźwiedziami są coraz częstsze w prowincji Trydent, odkąd zaczął funkcjonować zainicjowany w 1999 roku projekt Life Ursus i sześć migrujących niedźwiedzic wraz z trzema samcami rozmnożyło się między rzeką Adygą a masywem Adamello: urodziło się dwanaście niedźwiadków; wydarzenie na skalę kontynentalną. Do kontaktów z człowiekiem dochodzi tak często, ponieważ na jesieni i na wiosnę, przed letargiem i po nim, niedźwiedzia chwyta nieprawdopodobny głód i bynajmniej nie zadowala się wtedy runem leśnym. Wchodzi do kurników, do zagród świń, pustoszy ule, przecina drogi i autostrady i znienacka wyrasta przed tobą, gdy nocą wracasz do domu.\nClaudio Groff, z ramienia prowincji odpowiedzialny za projekt, zabiera mnie do Sporminore, kolejnej miejscowości odwiedzonej przez olbrzyma z Brenty, żeby sprawdzić, jak prowincja Trydent radzi sobie z sąsiedztwem niedźwiedzia.\n– To, co się dzieje, jest tylko potwierdzeniem wielowiekowego współistnienia – tłumaczy. Od połowy XIX wieku do 1950 roku w całych Włoszech, z wyjątkiem parku Brenty, niedźwiedzie zostały doszczętnie wytrzebione. Tu zachowały się nieliczne sztuki, ale to wystarczyło, by przetrwały kilkadziesiąt lat.\n– Dziś wiadomo już, że jego przetrwanie zależy nie tyle od habitatu, ile od podejścia ludności – mówi Groff.\nNiedźwiedź przystosuje się do życia wszędzie: pośród śniegów dalekiej północy i na rozpalonej pustyni Gobi. Tylko człowiek może doprowadzić do jego wyginięcia. W rzeczy samej to zwierzę nigdy pierwsze nie atakuje człowieka. I właśnie dlatego przemieszcza się nocą.\n„Wybrali nas, bo jesteśmy największymi frajerami” – żartują w barze. Z zazdrością przywołują przykład mieszkańców Południowego Tyrolu, którzy zakończyli eksterminację już w latach dwudziestych, a gdy niedźwiedź przekroczy ich terytorium, są gotowi „rozwiązać sprawę po cichu, sprawniej od Sycylijczyków”. Ludzie z dolin wiedzą, że w Alpach nigdy się nie zdarzyło, żeby niedźwiedź zaatakował człowieka. Claudio Cristan, mieszkający pięćdziesiąt metrów od Marii Turrini, uważa, że jego lasy są bezpieczniejsze niż jakiekolwiek duże miasto o drugiej w nocy. Wie też jednak, że nie można opanować strachu, gdy się natrafi na trzystukilogramowe zwierzę w piwnicy albo gdy dzieci spotkają je na drodze.\n– Jeśli jest głodny, to rozniesie ci drzwi do domu jednym uderzeniem łapy – przestrzega Cristan.\nPrzynajmniej w prowincji Trydent nie zadaje się już pytania, czy należy żyć z niedźwiedziem, czy nie. Dzisiaj pytanie brzmi: jak z nim żyć. Jego obecność jest mniej lub bardziej akceptowana, siedemdziesiąt procent ludności jest temu przychylne. To, czego ludzie potrzebują, to rozwiązań praktycznych. Jurkę, złodziejkę kurczaków, po pięciu kolejnych napadach odstraszyli w końcu leśniczy za pomocą ostrzału z gumowych naboi.\n– Ktoś doradzał mi, żeby ogrodzić dom drutem pod napięciem – opowiada pan Cristan. – Ale ja nigdy tego nie zrobię. Nie chcę żyć za zasiekami. Przydałyby się inne rozwiązania. Wieczorem w Sporminore ma się odbyć spotkanie na ten temat i atmosfera już jest gorąca. Uprzedzają mnie, że niedźwiedzie dzielą nieodwołalnie ludzi: z jednej strony ci, którzy widzą w nich pożeraczy kurcząt, z drugiej ci, którzy widzą tylko dobrych kamratów-niedźwiedzi oraz ich słodkie niedźwiadki. Rozdźwięk nie jest zwykłym odzwierciedleniem podziału na myśliwych i obrońców zwierząt, to wojna plemienna, jak derby w piłce nożnej. Groff wie to dobrze i zaczyna od usypiającej jak chloroform przedmowy. Ale na sali jest letnik z Lombardii, który przeszkadza i chciałby od razu chwytać dubeltówkę. Konstatuję, że rzeczywiście niedźwiedź dzieli zgrupowanie: sam mam już ochotę przejść do rękoczynów. Proszę o głos; cała habsburska kultura gotuje się we mnie.\nArgumentuję, że w Słowenii żyje dwa miliony mieszkańców i sześćset niedźwiedzi. Tłumaczę, że mimo tego niewiarygodnego zagęszczenia nigdy nie zgłoszono żadnych ataków na człowieka, a szkody w hodowlach są minimalne. Na nic to się zdaje. Przeciwnicy wciąż przeszkadzają. Starcie fizyczne wydaje się nieuniknione. Podchodzę do siedzącego Lombardczyka, szturcham go, obecni starają się nas rozdzielić, ale sami zaczynają się kłócić. Prowokatorowi udaje się wymierzyć mi cios w brodę, w samym środku, między Trydentczykami zbulwersowanymi burdą obcych.\n– Oto dowód, że ludzie są gorsi od niedźwiedzi! – podsumowuje burmistrz.\nGniew opada. Wstyd mi, nie wiem, co mnie napadło.\nDzwonię do parku Stelvio. Otrzymuję same potwierdzenia. „Prawdziwe spustoszenia powoduje wilk, który wędruje w stadzie… Przyjdzie dzień, w którym ludzie zatęsknią za niedźwiedziem. A wilk się zbliża, przemieszcza się na wschód, spodziewamy się go niebawem na przełęczy Aprica”. Tłumaczą mi, że każde inne zwierzę wyrządza więcej szkód niż niedźwiedź. „Sarny powodują trzy razy więcej szkód, nie mówiąc już o dzikach, które mogą cię zaatakować w lesie”. Ale przeciw nim nikt nie protestuje, bo można z nich zrobić gulasz. Z niedźwiedziem nie bardzo, jest pod ochroną; żeby go odstrzelić, trzeba złożyć podanie do prefekta.\nUdaję się do wielce obrotnego prefekta prowincji Lorenza Dellaiego. Ma trudny orzech do zgryzienia, a jednocześnie wspaniałe wyzwanie kulturalne i tożsamościowe. „Europa patrzy na nas” – tłumaczył pasterzom, którzy po ostatnich napadach na hale chcieli najechać Trydent z sześcioma tysiącami owiec. Teraz, wraz ze sztabem ludzi z działu przyrody, przypuścił ofensywę informacyjną mającą uświadomić góralom, kim jest ich nowy zwierzęcy sąsiad i rozpropagować obietnicę, że urzędy będą natychmiast rekompensować szkody tej ambitnej operacji, która może zapewnić Trydentowi wyjątkowy znak jakości dobrego terytorium.\nDworzec kolejowy w Mezzocoronie, dzień później. Kolejka do Malé stacza się powoli w kierunku skalistego dna doliny. Dzień jest rozgrzany, moja szczęka po wczorajszej bitce boleśnie przypomina o sobie, ale na szczęście na stoliku stoi kieliszek zimnego traminera. Przede mną Mario Vidmann, wielkolud pracujący przy redykach, który gdyby tylko mógł, natychmiast pozbyłby się niedźwiedzi. W zeszłym roku jeden z nich przetrzebił mu stada, które pasły się przy Malga Campa, dzikim miejscu powyżej dwóch tysięcy metrów, w samym sercu masywu Brenty. Ale nawet on rozczula się, kiedy o nim mówi:\n– Ludzie powinni się uczyć od niedźwiedzia poruszania po lesie. Powinieneś zobaczyć, jak on je borówki. Delikatnie, nie dotykając liści zębami, używa tylko języka. W sumie to piękny zwierz, możesz się dowiedzieć mnóstwa rzeczy, obserwując go.\nOpowiada mi o spotkaniu z olbrzymem.\n– Mżyło, usłyszałem hałas w stajni, pomyślałem, że to pies pasterza. Wychodzę, idę do źródełka, żeby wyciągnąć z torby chłodzące się mięso, i natykam się na pijącego niedźwiedzia. O Matko Boska, jaki strach mnie złapał… Ugięły się pode mną kolana, pomyślałem, że jestem stracony. A tymczasem niedźwiedź też się śmiertelnie przeraził. Zrobił unik i czmychnął do lasu. Później odkryłem, że pożarł całe jedzenie psów.\nVidmann rusza na górskie pastwiska każdego roku pod koniec czerwca ze stadem liczącym tysiąc pięćset owiec. W lecie niedźwiedź nie jest zainteresowany mięsem. Wystarczają mu borówki; w ciągu dnia może ich zjeść nawet dwieście kilogramów – jedną trzecią swojej wagi. Ale jeśli sprowadzisz ładne stadko, to jakbyś mu smażył kiełbaskę pod nosem. Toteż w 2004 roku pożarł ze trzydzieści owieczek. A co najmniej drugie tyle zginęło, uciekając na oślep i spadając w przepaść. Jednym słowem, robota się zmieniła, trzeba stać na straży nawet w nocy, nie można już puścić zwierząt samopas, wieczorem trzeba je zaganiać do ogrodzenia pod prądem.\n– Tutaj pasterstwo zaczęło się odradzać, ale teraz może się okazać, że już nikt nie będzie chciał chodzić wysoko w góry. Trzeba by było, żeby politycy przedstawili jasne rozwiązania. I jakichś pewników w sprawach odszkodowań.\nDołącza do nas Mauro Fattor z dziennika „Alto Adige” z Bolzano, który niedźwiedziowi poświęcił specjalną kolumnę z podaniami ludowymi. Stawia taką tezę:\n– Wystarczyłoby stworzyć urząd niedźwiedziego adwokata, żeby tłumić w zarodku konflikty i zapobiegać powstawaniu głupich legend miejskich na temat okrucieństwa tego zwierzęcia.\nW Austrii, gdzie ze Słowenii docierają dziesiątki brunatnych stworzeń, pomyśleli już o tym. W regionach południowych został powołany Bärenadvokat, który jest wzywany, żeby bronić praw niedźwiedzia w sporach z osobami prywatnymi, które poniosły szkody. Nazywa się Bernhardt Gutleb. Pięć lat temu zinwentaryzował wszystkie przeszkody architektoniczne, które uniemożliwiają stopochodnemu zwierzęciu przemieszczanie się we Wschodnich Alpach.\nNa łakomego kamrata każdy reaguje po swojemu. „Niech słoweński niedźwiedź wraca, skąd przyszedł!”– krzyczą zwolennicy Ligi Północnej, jakby zwierzę było albańskim imigrantem. „Niech Trydentczycy wezmą go sobie z powrotem” – wydzierają się południowi Tyrolczycy. Zarówno jedni, jak i drudzy naznaczają go piętnem etnicznym, jakby nie był po prostu niedźwiedziem brunatnym. Tak naprawdę to niedźwiedź jest wyznacznikiem przynależności etnicznej osób, jak detektor antropologiczny. W Górnej Adydze na przykład wywołał zupełnie niewspółmierny alarm. Ale nie ze strachu. Przez to, że zakłócił porządek. W krainie gospodarstw wiejskich (maso), gdzie wszystko jest uregulowane prawnie i zależy od jedynej władzy – Południowotyrolskiej Partii Ludowej (SVP), niedźwiedź wywołuje popłoch tylko z tego powodu, że gwiżdże na jakiekolwiek przepisy.\nW Madonna di Campiglio pracownicy parku Adamello Brenta mówią, że wojnę można wygrać, rozmawiając z ludźmi. Jest o tym przekonany niestrudzony Andrea Mustoni, który dziesięć lat temu rzucił pomysł reintrodukcji. Ludzie chcą zrozumieć, nie istnieje chyba żadne inne zwierzę, które budziłoby tyle ciekawości. Praca z niedźwiedziem to w istocie praca ze społeczeństwem. Bez końca można powtarzać, że niedźwiedź nigdy nie atakuje człowieka. W Europie nie zdarzyło się to od 1906 roku, potwierdzają to statystyki prowadzone od tego właśnie roku. Jedynym wyjątkiem jest Rumunia, gdzie jednak człowiek wpłynął poważnie na habitat niedźwiedzia, wypuszczając go z zoo. A takie zwierzęta są znerwicowane, nie umieją żyć poza klatką.\nMustoni opowiada mi o myśliwym, który zatrzymał się w pewnej chacie wraz z dwojgiem znajomych. Widzi, jak niedźwiedź przecina w poprzek łąkę i wślizguje się w gęste krzewy. „Teraz wam pokażę” – obiecuje butnie myśliwy. Wychodzi i zagłębia się w zarośla, licząc, że przepłoszy zwierzę, którego bojaźliwość jest powszechnie znana. W krzakach natyka się na skulonego niedźwiedzia, przestraszonego i osaczonego z trzech stron. Za sobą ma skałę, na prawo i lewo zarośla nie do przebycia. Nie ma innego wyjścia, jak tylko ruszyć na człowieka. Myśliwy w lot pojmuje swoje położenie. „Jestem ugotowany” – myśli, cofa się, potyka na korzeniu, pada na plecy… Ale trzystukilogramowy zwierz przebiega nad nim, nawet go nie musnąwszy, i ucieka. Wieczorem w piwiarni Forst w Trydencie Groff opowiada mi inną niezłą historię.\n– Pewnego jesiennego dnia zobaczyłem niedźwiedzia w okolicy jeziora Tovel. Zjeżdżał na tyłku po mokrym zboczu porośniętym wysoką trawą. Pomyślałem, że się pośliznął. Bynajmniej. Chwilę później wspiął się z powrotem na górę i zjechał jeszcze dwa razy na swoich sankach. Robił to specjalnie, dla zabawy. Brakowało tylko, żeby wybuchał przy tym śmiechem.\nWracaliśmy powoli bezksiężycową nocą\nSamotny wilk wychyla się znad przełomu Isarco (Eisack), obserwuje nabrzmiałą rzekę osiemset metrów poniżej. Stoi pod szarym niebem, na łące, która opada jak pas startowy dla paralotni. Ma wielkie buciory, zmierzwioną sierść i tatarskie oczy. Jest listopad, na zboczach masywu Catinaccio (Rosengarten) leży już pierwszy śnieg, a w szarym powietrzu widać iglice Latemaru, Paganellę i Dolomiti di Brenta. Chmury ciągną na wschód, regularne jak rzeka, nad płaskowyżem Renon (Ritten) tworzą optyczny efekt wyspy, która porusza się w przeciwnym kierunku. Gigantyczna tratwa, która płynie z domami, ludźmi i zwierzętami między górami lodowymi Wielkich Alp, graniastosłupami o imionach Ortles (Ortler), Gran Pilastro (Hochfeiler), Picco dei Tre Signori (Dreiherrnspitze). To moje ostatnie wspomnienie o Ryszardzie Kapuścińskim, największym reporterze powojennym, który wkrótce potem zmarł w Warszawie.\nSiedem lat wcześniej, podczas naszego pierwszego spotkania w styczniu 1999 roku na lotnisku w Zurychu, myślałem, że pomyliłem osobę. Czytając jego reportaże, wyobrażałem go sobie jako przedsiębiorczego i zwinnego Indianę Jonesa. Więc gdy zobaczyłem wynurzającego się z tłumu kulejącego, zaaferowanego człowieka o bezbronnym spojrzeniu, zerknąłem szybko na zdjęcie na okładce książki, którą miałem ze sobą, żeby się upewnić, że to on. To nie może być ten bohater, myślałem, który rzucał wyzwanie arktycznej zimie i malarii tropików, uczestnik dwudziestu siedmiu rewolucji, człowiek, który przemierzył Afrykę i Amerykę Południową, ogarnięte wojną futbolową, przeżył wielkie mrozy w sowieckiej Rosji i płomienne odrodzenie islamu.\nTo był on. Autor Hebanu, arcydzieła o sile i przekleństwie afrykańskiego kontynentu, powstałego w wyniku wielu podróży do tej części świata, i Imperium – niesamowitego świadectwa przeżywanego od wewnątrz upadku Związku Radzieckiego. To on, jak nikt inny, udokumentował upadek szacha i przejęcie władzy przez ajatollaha Chomeiniego. Dziennikarz, który został dopuszczony do tajemnic dworu ostatniego cesarza Etiopii i który potrafił opowiadać historie Greka Herodota sprzed dwóch tysięcy lat, osadzając je w teraźniejszości. Kapuściński, jeden z niewielu dziennikarzy na świecie, jechał w miejsca nieoczywiste, gdzie nie było świateł reflektorów. Daleko, jak najdalej od medialnego show.\nMusi mieć diabła za skórą, myślałem, kiedy zbliżaliśmy się do bramek. W czym tkwi jego siła? Jak on to robi, człowiek o wyglądzie wiejskiego proboszcza, że zawsze wraca z notesami pełnymi historii? W czasie lotu z Zurychu do Mediolanu zauważyłem, że dziękował stewardesom za każdą najmniejszą rzecz.\n– Nasz zawód zależy od innych – uśmiechał się, jakby przepraszając za swoją uprzejmość. – Jeśli nie szanujesz ludzi, drzwi zamykają się przed tobą.\nBył w euforii, nie widać po nim było, że ma za sobą dziesiątki tysięcy godzin w powietrzu. Nikogo nie krytykował, nawet osób najbardziej w Polsce znienawidzonych. W Polsce mówiło się, że zapytany o Hitlera odpowiedziałby: „To nie był dobry człowiek”.\nWracam pamięcią do tego ostatniego dnia w Bolzano. Kapuściński nie wiedział, że ma przed sobą zaledwie trzy miesiące życia. Chodził z trudem, małymi kroczkami, często wpatrzony w swoje buty. Na płaskowyżu Renon wsiadamy do małej kolejki, która brzęcząc hałaśliwie, wiezie nas w kierunku secesyjnego domku Bronisława Malinowskiego, polskiego antropologa, który podróżował po Oceanii, położył fundamenty reportażu, i tu, w Górnej Adydze, spędził piętnaście lat między dwoma wojnami światowymi, prowadząc badania. Kapuściński chce zobaczyć to miejsce, mówi, że chciałby przebyć drogę Malinowskiego w stronę Pacyfiku. Szuka oceanu, ostatniego marzenia, brakującego horyzontu. Chce przełamać barierę, zbudować most raz jeszcze. Pojechać daleko, na antypody, gdzie nikt go nie zna, nie ma żadnych konferencji, które musi prowadzić, książek, które musi podpisywać, salonów, które trzeba odwiedzać.\nŁąki, czerwone liście, jabłonie i kasztany, malusieńki kościółek pod wezwaniem Matki Boskiej Śnieżnej. W tle domki z lat dwudziestych i uporządkowana panorama, niemal szwajcarska. Wokół cienie sławnych ludzi – Mahlera, Kafki, Freuda – którzy w tych stronach odpoczywali. Pytam, czy przyjechałby pisać w takie miejsce.\n– Malinowski spędził tu piętnaście lat i nie napisał ani linijki. Zastanów się dlaczego. To jasne: piękno rozprasza. Żadnych panoram. Trzeba unikać rozproszeń, zostać sam na sam ze swoją pamięcią. Cervantes napisał Don Kichota w więzieniu, prawda? Ja ograniczam się do zabarykadowania się na moim poddaszu w Warszawie.\nSchodzimy w kierunku gospodarstwa Seberg, żeby spotkać się z grupką trydenckich studentów, którzy przez ostatni rok studiowali jego książki. Mistrz jest szczęśliwy, uwielbia przebywać z młodymi, z dala od kamer telewizyjnych. Gromadzi grupę na wspólnym posiłku wokół kominka, prawi komplementy kucharce, z kuchni przynoszą zupę, dwóch wieśniaków o twarzach jak z Pietera Breughla, sadowi się w wykuszu. Wszyscy są oczarowani prostotą jego pytań, jego dziecięcą ciekawością, brakiem cynizmu i ciągłym zdziwieniem.\n– Wielu prosi mnie o wywiady, a kiedy pytam, na jaki temat, często słyszę: „na jakikolwiek”. Wtedy się irytuję. Nie jestem egzotycznym zwierzęciem, nie chcę być rzucony na pastwę ludziom, publiczność ma prawo do informacji – mówi. – A ja jestem na służbie publiczności, jeśli chodzi o informację. – Pyta młodych o nich samych, o ich marzenia, atakuje pytaniami, zachęca do przebywania z biednymi. – Nie możecie ich ignorować, jeśli chcecie uprawiać ten zawód. Biedacy stanowią osiemdziesiąt procent ludności globu, a najbardziej pokrzywdzone są dzieci. Bogate, przekarmione i znudzone z jednej strony, cierpiące i nieszczęśliwe z drugiej. Ze wszystkich okropieństw świata najbardziej boli mnie niesprawiedliwość.\nPojawiają się knedle i bigos. Kapuściński, który unika hoteli i ma zrujnowany żołądek po kilkudziesięciu latach nomadycznego życia, uczciwie pochłania całą porcję.\n– Musicie jeść z ludźmi, o których piszecie. Cierpieć z nimi głód. Maksymalnie się do nich upodobnić. Nawet w Afryce, gdzie nie ma nic, gdzie natura jest tyranem, który cię miażdży. – Chwilami trudno się zorientować, czy mówi o sobie, czy o misjonarzu. – Gdy byłem w Afryce, nie dzwoniłem nigdy do domu, nie chciałem się wyróżniać, stać się outsiderem.\nPowoli odsłania swoją moc. To człowiek, który przenika do grupy, wtajemniczony, wielki szpieg.\nIdziemy na spacer, jesienne słońce nasyca Renon morelowym światłem. Jedna ze studentek mówi mi na ucho:\n– Dopiero za dwadzieścia lat zdamy sobie sprawę, jak wielką rzecz teraz przeżywamy. Kapuściński idzie i opowiada:\n– Bach przemierzył pieszo całe Niemcy, żeby znaleźć swojego mistrza; Herodot maszerował sześć tysięcy kilometrów, żeby sprawdzić najmniejszy szczegół swojego opowiadania. Teraz nikt nie robi takich rzeczy. Dlaczego? Jest pustka, wy, młodzi, też ją czujecie. Macie internet? To prawda. Ale to wam nie wystarcza, bo wiecie, że jesteście manipulowani. I dlatego zaczynacie szukać starych narzędzi, takich jak ja. Potrzebujecie naocznego świadka czasu.\nMijamy szopy, gdzie suszą się jabłka, worki świeżo zebranych jadalnych kasztanów, nawóz. Pan K. porusza się ostrożnie, ma swój sposób, żeby nie zakurzyć butów, obchodzi się z nimi jak chłop ze swoją pierwszą parą. Przypominają mi się sandały, które nosił u siebie w domu, trzewiki przemoczone w śniegu na warszawskich ulicach, pośród tramwajów, w blasku migających czerwonych świateł, jego małe kroki w tłumie, gdy zbierał i gromadził szczegóły z życia ulicy, małe kwiaciarnie, targ warzywny.\n– Pierwszą parę kupiłem, jak miałem dwadzieścia pięć lat – opowiada. – Gdy byłem dzieckiem, w Pińsku, mieliśmy tylko łapcie z łyka.\nWiele lat wcześniej, podróżując po Ukrainie, zauważyłem, że współpasażerowie, wszyscy w średnim wieku, obserwują z uwagą moje buty. Włoskie, solidne i mocne. Popatrzyłem na ich obuwie: cienkie, sklecone byle jak, za niskie na ukraińskie błoto. Koloru niewątpliwie sowieckiego: wyblakły musztardowy żółcień i cynkowa szarość. Najgorsze było to, że twarze moich towarzyszy podróży były jak ich buty, jak gdyby to z nich wzięły bezkształtność i anonimowość. Jako człowiek z Zachodu nie od razu zdałem sobie sprawę, do jakiego stopnia bardzo dobre samopoczucie może wynikać z dobrze chronionych stóp.\nButy! Dla Kapuścińskiego były podstawowym narzędziem pracy, zawodu rozciągniętego na tysiące kilometrów, marzeniem, które narodziło się w ziemi dzieciństwa, w wodnym labiryncie o nazwie Polesie, w zawieszeniu pomiędzy Białorusią a Ukrainą. Chciał wrócić piechotą do tego zapomnianego świata, zaświadczyć o nim, aby uniknąć, jak mówił, wymazania go z pamięci. Opowiadał świat ubogi, może najbiedniejszy w Europie, manowce bagien, rzek, wiosek, do których można było dotrzeć wyłącznie wodą.\n– Żywiliśmy się rybami, grzybami i jagodami. Ale byliśmy wielką wspólnotą Litwinów, Żydów, Polaków, Białorusinów, Niemców, Tatarów. To tam nauczyłem się rozumieć Ostatnich i wchodzić z nimi w relację.\nWracamy w dolinę, samochód zjeżdża na drogę z Brennero, starożytny lej przemieszczających się wojsk i kupców. Patrzy przez okno, co chwilę otwiera swój kajet, Bóg tylko raczy wiedzieć, co pisze.\nPytam, czy chciałby spędzić wakacje w Alpach.\n– Nie – odpowiada. – Na wakacjach po jednym dniu zaczynam się nudzić.\n– Warszawa jest tylko miejscem, gdzie odpoczywam i przygotowuję następną podróż. Naciskam: przecież musi gdzieś mieć swoją Itakę.\n– Nie. Ulisses błądził, ale marzył, by wrócić. Ja nie mogę. Jestem skazany na błądzenie. Nie mam jamy. – I dalej, jakby czując impuls w ciele: – Mój zawód jest zabójczy, nie żyje się długo, jeśli się go uprawia na serio. Trzeba byłoby zatrzymać się wcześniej, jak piloci transportu liniowego, ale problem w tym, że nie umiem przestać.\nIdziemy na kolację do mojego znajomego Francesca Cominy, na drugą stronę Talvery (Talferu), która dzieli Bolzano na dwie części – niemiecką i włoską, trochę tak, jak Neretwa przełamuje na pół Mostar. Nawet na moście Kapuściński nie odpuszcza, dopytuje o obowiązek deklaracji profilu etnicznego w Górnej Adydze, o neurotyczną równowagę między Włochami a Niemcami, rozdzielonymi we własnym domu. Słucha, uważny jak uczeń. Człowiek pogranicza, który w nim drzemie, jest wyczulony na podziały. Mówi o Libanie i Bośni. Jego rodzinny Pińsk był polski, później granica przesunęła się na zachód i tam była już Białoruś. Żydów eksterminowano w obozach koncentracyjnych, przyszli Rosjanie, Polacy zostali wypędzeni i tak oto skończył się ten mały zaczarowany świat.\nPrzy stole jest dobre wino i muzyka, przez otwarte okno rozbrzmiewa najbardziej charakterystyczny włoski hałas szczękających sztućców docierający z sąsiednich domów. Niemieckie Bolzano wydaje się nieskończenie dalekie. Nad podwórkiem góruje czarny profil Alp Sarntalskich, ze światełkami wysoko położonych gospodarstw i rozpościerającym się nad nimi firmamentem. Sąsiad – neapolitańczyk – dzwoni do drzwi, przyniósł deser, siada z nami do stołu. Ponad rzeką niesie się stłumiony gwar miasta, zwielokrotniony dzięki konsze gór. Stukot przypominający bardziej kasę fiskalną Heimatu, która jest coraz mniej ojczyzną, korzeniami, językiem, pejzażem, a coraz bardziej przedsiębiorstwem, spółką akcyjną, partią.\nOkoło północy idziemy znów w stronę rzeki. Jakiś pijak leży rozciągnięty na moście. Mistrz jest zmęczony, opiera się na barierce. Ostatnie doniesienia mówią o zamachu na oddziały amerykańskie w Iraku, ale wiadomości go nie interesują. Znów ogląda swoje buty, uśmiecha się niespokojnie.\n– Herodot wiedział to, czego Amerykanie nie chcą zrozumieć na Bliskim Wschodzie. Wiedział, że tam nie istnieje linia frontu. Wiedział, że tamtejsi ludzie atakują tylko po to, żeby uciec, Bush jeszcze się nie zorientował.\nWracamy powoli bezksiężycową nocą.\nE-book・Legenda żeglujących gór\nNagroda San Vidal 2003\nNagroda miasta Vigevano 2007\nNagroda im. Bruce’a Chatwina w kategorii "Podróże na papierze" 2007\nNagroda miasta Stresa 2007\nNagroda regionu Grinzane dla kultury ziem górskich 2007\nFinalista konkursu na nagrodę historyczną miasta Acqui 2015\nNagroda miasta Alassio 2015


Szachy w moim życiu.: Nie żyje profesor Czesław Dutka!\nNie żyje profesor Czesław Dutka!\nIn Memoriam, Szachy w Polsce10 stycznia 2020Jerzy KonikowskiOdpowiedz\nDzisiaj (10 stycznia 2020 roku) w Polanicy-Zdroju zmarł profesor Czesław Dutka były rektor Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. Angelusa Silesiusa w Wałbrzychu.\nProfesor Czesław Dutka (ur. 30 stycznia 1936 roku) był Honorowym Obywatelem Miasta Wałbrzycha (tytuł nadano mu w 2014 roku). Z wykształcenia filolog (historia i teoria literatury), absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego. Tam ukończył studia (1965); doktorat (1978); habilitację (1990); w 2000 r. został profesorem nauk humanistycznych. Będąc w latach 1982-2006 pracownikiem naukowo-dydaktycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. Tadeusza Kotarbińskiego w Zielonej Górze (od 2001 roku Uniwersytet Zielonogórski) związał się w 1999 roku z Wałbrzychem jako rektor-założyciel Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. Angelusa Silesiusa w Wałbrzychu. Funkcję tę pełnił nieprzerwanie do 2008 roku. (Źródło: PWSZ AS).\nProfesor Dutka był również zapalonym szachistą i współorganizatorem Turnieju Szachowego im. A. Rubinsteina w Polanicy-Zdroju. Odznaczony Złotą Odznaką Polskiego Związku Szachowego (1978).\n10 stycznia 2020 o godz. 21:36\nProfesora poznałem osobiście w trakcie mistrzostw Polski juniorów w Polanicy Zdroju w 1966 roku. Potem spotkaliśmy się kilka razy na Memoriale Rubinsteina, gdy byłem trenerem kadry PZSzach.


Obstawianie zakładów to rozrywka, która cieszy się rosnącą popularnością. Zarówno zakłady sportowe w stylu obstawiania wyników meczy piłki nożnej, siatkówki czy innych sportów lub turniejów na poziomie krajowym i międzynarodowym, jak również obstawianie wyścigów konnych, czy wyników rozgrywek kasynowych - pokera czy innych gier.\nZakłady bukmacherskie wyrastają jak grzyby po deszczu i działają zarówno stacjonarnie, jak i w sieci. Te w sieci mają znaczną przewagę nad stacjonarnymi z prostej przyczyny - są dostępne praktycznie z każdego miejsca na świecie, a nie tylko w jednym, konkretnym miejscu. W przypadku problemów z wejściem na taką stronę, użytkownicy korzystają z rozwiązania w postaci VPN.\nDziała to zarówno na komputerach, jak i smartfonach. Mówiąc o smartfonach, należy wspomnieć o dedykowanych aplikacjach bukmacherskich na smartfony. Jakie są najlepsze aplikacje do korzystania z zakładów w 2021 roku? Na co zwrócić uwagę? O tym opowiemy w poniższym artykule.\nChyba najbardziej popularną grupą obstawiania są mecze piłki nożnej. Dotyczy to zarówno ligi krajowej, jak i międzynarodowej. Ligi od 1-4 są najczęściej obstawiane, a także mecze z Champion’s League, czy turniejowe, w stylu Mistrzostw Świata, Mistrzostw Europy czy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich. Warto też sprawdzić na typowanie innych graczy oraz na kursy, po jakich obstawiane są poszczególne drużyny czy mecze.\nOd kilku lat coraz bardziej popularne stają się również mecze e-sportowe - zarówno w wirtualną piłkę nożną, czyli FIFA, ale też mecze typowo gamingowe - w stylu League of Legends, DOTA, Counter Strike. Tutaj również rozgrywki są zarówno międzyklubowe, jak i turniejowe na poziomach krajowych, europejskich czy światowych. I zakłady te są obsługiwane również przez aplikacje na smartfony. Ciekawe porównania takich aplikacji możesz znaleźć chociażby na stronie https://www.polskiekasyno.com/. Oprócz porównań aplikacji, są tam jeszcze dostępne polecane gry, recenzje automatów czy innych kasyn (dostępne dla graczy z poza Polski), oraz ciekawe bonusy i promocje, na które warto zwrócić uwagę.\nKorzyści i zagrożenia płynące z zakładów bukmacherskich\nW pewnym sensie można powiedzieć, że zarówno korzyści jak i ryzyka w obstawianiu zakładów, są ściśle powiązane ze sobą. Dlaczego? Bo owszem, można potencjalnie wygrać niemałe pieniądze, ale jak każdy zakład, tak i zakład bukmacherski wiąże się z ryzykiem. Warto więc traktować taki sposób na zarabianie jako rozrywkę, dobrą zabawę, niż na sposób na stały dochód - niestety tutaj ciężko jest założyć, że za każdym razem wygramy i to w dodatku wygramy same duże sumy. Można wesprzeć się oczywiście statystykami poprzednich meczy i na ich podstawie próbować wyliczyć prawdopodobieństwo konkretnego wyniku lub po prostu wygranej lub przegranej danej drużyny. Ale mimo wszystko, najważniejszy czynnik do uwzględnienia to czynnik ludzki - ludzie popełniają błędy, więc może zdarzyć się naprawdę wszystko - a nie da uwzględnić się każdej zmiennej, zwłaszcza w zakładach.\nNiezależnie od tego, czy obstawiasz mecze pierwszoligowe, czy wyścigi konne na torze służewskim, jest to na pewno ekscytujące przeżycie, zwłaszcza, jeśli uda się zgarnąć wysoką wygraną. Jeśli lubimy obstawiać zakłady, warto wyznaczyć sobie budżet na taką rozrywkę - dzięki czemu o wiele łatwiej będzie nam kontrolować wydatki oraz nie przekroczymy w ten sposób cienkiej granicy pomiędzy dobrą zabawą, a początkami zbyt dużej inwestycji czasowej i finansowej w taką rozrywkę.


Aktualizacja dotycząca wielu Polaków wejdzie w życie za dwa tygodnie. Warto w pełni się podporządkować. Zyciepl\nAktualizacja dotycząca wielu Polaków wejdzie w życie za dwa tygodnie. Warto w pełni się podporządkować\nW Polsce obywateli od 1 października będą musieli opanować aktualne rozwiązania wprowadzone im przez władze.\nAktualizacje te miały zostać wprowadzone jeszcze wcześniej, ale z powodu powstania nieoczekiwanej pandemii COVID-19 postanowiono je przesunąć. Zahamowanie zbliża się do końca. Z pierwszego dnia października wejdą w życie wielkie zmiany.\nObywateli Polski na początku 2020 roku musieli w pełni zmienić swoje życie i zmierzyć z wprowadzaniem nowych zasad spodziewając, że rozprzestrzenianie koronawirusa uda się spowolnić. Wszystkie układy wracają do wcześniejszych schematów, a Polacy muszą się mierzyć z tym, że aktualizacje wprowadzone jeszcze przed pojawieniem się pandemii COVID-19 będą postępowo zrealizowane. Jedna z nich rozpocznie się za dwa tygodnie.\nAktualne przepisy się wprowadzą, Polakom warto wiedzieć\nPolacy prowadzący działalność gospodarczą z reguły ogłaszają, iż prawo nad Wisłą nie ułatwia prowadzenia biznesu. Wydaje się, że władze zwrócili na to pilną uwagę i postanowili zmienić to zdanie. Portal Money, powołując się na ustalenia dziennikarzy "Dziennika Gazety Prawnej", podał wiadomości związane ze zmianami rozliczeń ze skarbówką. Aktualizacja przepisów miała wejść w życie wcześniej, jednak pandemia koronawirusu przesunęła tą sprawę. Wiadomo co będzie poddane zmianom z początkiem nowego miesiąca. Każdy powinien z tym się zapoznać, żeby zabezpieczyć się od możliwych problemów.\nOd 1 października przedsiębiorcy muszą przekazać dane skarbówce w innej formie\nWkrótce Polscy prowadzący przedsiębiorstwa będą mieli obowiązek do korzystania z innej formy przekazywania skarbówce wiadomości w związku z prowadzonej sprzedaży czy zrealizowanych transakcji. W założeniu rozwiązania te mają skutkować mniejszą ilością pracy wkładanej przez podatników w wysyłanie rozliczeń.\nPortal Money informuje, że ostatecznie będzie korzystanie z nowej formy pliku zachowującą informacje dotyczącą każdej transakcji przeprowadzonych przez podatników VAT. Z pliku JPK_V7 już od października zostanie codziennie korzystano przez polskich przedsiębiorców i ma powstać na miejscu aktualnych do tego momentu dwóch plików jakie trafiać miały do skarbówki: deklaracje VAT oraz plik JPK_VAT.\nWarto zapoznać się z nadchodzącymi zmianami\nWcześniejsze pliki przestaną być aktualne i skarbówka nie przyjmie ich od przedsiębiorców. Polacy zobligowani do składania takich deklaracji powinni szczególnie zaobserwować wytyczne co do zmian realizujących się od dnia 1 października. Znaleźć je można w rozporządzeniu Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z 15 października 2019 roku. Propozycja skierowana na ułatwienie prowadzenia biznesu jest godna pochwały, pozostaje spodziewać się, że będzie to pracowało zgodnie z zamysłem.\nWysłano: 16.09 17:59


O MNIE | Wyzwanie za wyzwaniem | Kilka słów\nJestem zakochana w ćwiczeniach i zdrowym odżywianiu. Swoją przygodę z fitnessem zaczęłam w 2014 roku- właśnie od różnych tygodniowych, miesięcznych wyzwań. W 2020 zdobyłam uprawnienia trenera personalnego i aktualnie jestem w trakcie zdobywania uprawnień dietetyka sportowego.\nPierwsze wyzwanie, które wykonałam to 30 dni przysiadów i 30 dni brzuszków. Później było wyzwanie bez chleba, wyzwanie bez słodyczy itd.\nW przeciągu 3 miesięcy zrzuciłam 20 kg, zeszłam z 77kg do 57. Czułam się jak królowa świata.\nKażda osoba, która dokonała pozytywnej zmiany w swoim życiu, wie jakiego daje ona kopa. W przeciągu 3 miesięcy moja pewność siebie osiągnęła wyżyny. Zaczęłam kupować nowe ubrania, bo we wszystkim wyglądałam dobrze.\nChcę więc i Was zarazić tą euforią i radością z odnajdywania siebie i pokonywania przeciwności.\nSzczęście to oczywiście nie numer na wadze, czy obwód talii, ale doskonalenie siebie i radość z nowych wyzwań.\nCzasem nie jest łatwo by się zmotywować, zmiany przychodzą prawie wszystkim z trudnością.\nKażdy z nas ma jakiś cel, marzenie coś co chciałby osiągnąć. Długo zastanawiałam się jak spełniać swoje marzenia.\nTworzyłam monstualne plany, które mnie przerażały. Tworzyłam miesięczne wizje mojej przemiany. Noworoczne wyzwania były moimi ulubionymi, bo cóż bardziej wzniosłego niż - nowy rok - nowy/ nowa ja.\nTutaj chyba nie muszę chyba mówić jak to się zazwyczaj kończy. Noworoczne wyzwania umierają z nadejściem lutego, albo i wcześniej.\nJak jest teraz? Dzisiaj wiem, że trzeba do wszystkiego podchodzić powoli... Wiem, wiem co myślisz. Sama jestem typem wszystko albo nic.\nPotrafiłam ćwiczyć 2 godziny dziennie, albo nie ruszać się wcale.\nDzisiaj jestem zwolenniczką krótkich wyzwań. To one są zalążkiem długotrwałych zmian.\nWiele razy dorzucamy intensywność za szybko, nie będąc na to gotowym.\nGdy powiemy sobie "Od dziś będę ćwiczyć codziennie" to sami możemy przerazić się tym jak duże jest to wyzwanie.\nJak to? Tak przez całe życie?\nLepiej postawić na krótsze, osiągalne wyzwania, które będą dla nas łatwiejsze do przyjęcia.\nZamiast od razu rzucać się a głęboką wodę, pierwsze warto zbudować nawyk. Dopiero później np. zwiększać intensywność czy długość wyzwania.\nKrótkie wyzwania sprawiły, że nauczyłam się 2 dodatkowych języków obcych. To dzięki krótkim kilkudniowym postanowieniem niedawno świętowałam 5 rocznicę regularnych ćwiczeń.\nŻycie to sztuka wyboru. Jest w tym bardzo dużo prawdy. Dobrze jest planować długotrwałe cele, ale najważniejsze to skupić się na tym co robimy tu i teraz.\nNa kolejnym kroku, na kolejnym działaniu. Ogrom niektórych przedsięwzięć może nas na początku przerażać. Gdy rozbijemy ten ogromny, nieogarniony twór na mniejsze łatwostrawne kroki wszystko stanie się łatwiejsze.\nPrzypomina mi się książka "Momo", której autorem jest Michael Ende.\nTytułowa Momo spotyka w pewnym człowieka sprzątającego ulicę. Momo była bardzo zadziwiona jak dużo pracy ma ten człowiek, gdyż ulica, którą sprzątał była bardzo długa. Człowiek ten odpowiedział Momo, że sztuczką w tym wszystkim jest myśleć tylko o kolejnym kawałku, o kolejnym kroku.\nChcę wziąć Was w podróż. W długą podróż. Dołączcie do mnie i chodźmy razem. Krok po kroku. Metr po metrze, Schodek po schodku.\nAni się obejrzymy gdy będziemy tam gdzie chcemy dojść.\nPiszcie do mnie, komentujcie. Podejmujcie wyzwania!


Warszawa Mokotów Jaszowiecka, blok na sprzedaż | Morizon WP ogłoszenia\nMieszkania na sprzedaż: Warszawa, Mokotów, Jaszowiecka\nZnaleziono 6 ogłoszeń, średnia cena 432 000 zł (8369 zł/m²)\nNa sprzedaż 3-pokojowe mieszkanie z OGRÓDKIEM ok.42m2, ul.Jaszowiecka,obok Sadyba Best Mall/Mokotów. Główne atuty nieruchomości: • bliskość komunikacji miejskiej • cicha i spokojna okolica • bliskość\nM3 W SERCU MOKOTOWA W ZIELONEJ DZIELNICY\nMieszkanie o powierzchnie 47mkw, 3 pokoje, Mokotów-Sadyba OFERTA DOSTĘPNA WYŁĄCZNIE W NASZYM BIURZE Lokalizacja: inwestycja Mieszkanie zlokalizowane jest na 3- piętrze na przy ulicy Jaszowieckiej w\nNa sprzedaż mieszkanie Na Sadybie. Parter z ogródkiem, w nikim 4- piętrowym budynku. Mieszkanie składa się z : salonu (16m2), dwóch pokoi (po 9 m2), kuchni (7m), przedpokoju (4,4m2) i łazienki (4 m2),\nNa sprzedaż mieszkanie o pięknym , funkcjonalnym rozkładzie. Lokal jasny, dwustronny, czysty - można zamieszkać lub wynająć lub robić remont, żeby podwyższyć standard. Okna salonu, oraz jednego z\nSadyba Budynek niedaleko CH Sadyba Best Mall. Kilkanaście minut spacerkiem nad Jeziorko Czerniakowskie, w kilka minut dojedziemy autem do Pałacu Wilanowskiego czy Parku Kultury w Powsinie. Znakomity\nNa sprzedaż mieszkanie 3 pokojowe na Sadybie. Wszystkie pokoje są niezależne. Zabudowany balkon i piwnica. Mieszkanie znajduje się na 1 piętrze w bloku 4 piętrowym. Okna wychodzą na 3 strony.\nmieszkania w kamienicy 451 ofert


BIG BOOK FESTIVAL 2015 - Kulturalni przy kawie\nMiędzynarodowe święto entuzjastów książek odbywa się w Warszawie po raz trzeci, jego organizatorem jest Fundacja „Kultura nie boli“.\nCo roku wydarzeniu towarzyszy przewrotne hasło, tym razem: „Człowiek nie pies i czytać musi!“. W kampanię towarzyszącą wydarzeniu zaangażowali się polscy pisarze kochający książki i psy, m.in. Katarzyna Bonda i Mariusz Czubaj. Na trzy dni, od piątku 12 czerwca do niedzieli 14 czerwca, dawna fabryka serów przy ul. Hożej 51 w centrum Warszawy zmieni się w wielką czytelnię, miejsce spotkań i rozmów.\nOdbędzie się 40 wydarzeń, m.in.: debaty w zaskakującym składzie, rozmowy ważne, ale nie zawsze na serio, warsztaty, mrożące krew gry kryminalne, rozbrajające konkursy, spacery tematyczne, ćwiczenia terenowe, rekord świata w czytaniu, a także projekty specjalne - spektakl multimedialny i wystawa przestrzenna. Czekają na Was: czytelnia na wolnym powietrzu, księgarnia oraz kawiarnia.\nGośćmi Big Book Festival będą autorzy z Polski i kilkunastu krajów świata – od Indii po USA. Po raz pierwszy w Warszawie spotkają się największe nazwiska literatury współczesnej, m.in.: Zadie Smith, Swietłana Aleksijewicz, Lars Saabye Christensen, Hanif Kureishi, Sofi Oksanen, Władimir Sorokin, Sophie Hannah, Jeet Thayil, Tanja Dückers czy Herbjørg Wassmo. Będziemy rozmawiać o pamięci, wielkich miastach, upływie czasu, wojnie i przyszłości. W dyskusjach udział wezmą także ważni autorzy polscy: Magdalena Tulli, Stefan Chwin, Joanna Bator, Jakub Żulczyk, Anna Janko, Artur Domosławski, Angelika Kuźniak i wielu innych.\nBig Book Festival to ważne tematy doprawione dowcipem, stereotypy wywrócone na lewą stronę, radość czytania ćwiczona od rana do wieczora. Łączymy przestrzeń, książki i ludzi. Na festiwalu czytamy literaturę piękną i popularną, organizujemy spotkania małe i wielkie, celebrujemy książki na wszystkie możliwe sposoby. Angażujemy publiczność, rozbudzamy autorów, szukamy w literaturze nowych znaczeń i zwykłej przyjemności\nBig Book Festival ma charakter społeczny, powstaje dzięki zaangażowaniu kilkudziesięciu partnerów publicznych i prywatnych, współtworzących pospolite ruszenie na rzecz czytania. Wszystkie wydarzenia są otwarte i bezpłatne dla publiczności. Od 2015 roku Big Book Festival jest członkiem platformy EFFE – Europe for Festivals, Festivals for Europe - jednoczącej festiwale z 31 krajów.


Zbieranie makulatury - Forum ZSS 3 w Opocznie\nForum Forum ZSS 3 w Opocznie Strona Główna -> Co w szkole piszczy...\nWysłany: Pią 17:08, 20 Kwi 2007 Temat postu: Zbieranie makulatury\nW dniu dzisiejszym było ważenie makulatury... z tego co mi wiadomo wygrała klasa II "a" ponoc wszystko ważyło u nich 1130 kg drugie miejsce miała klasa III "f" a trzecie nie wiem... czy może ktoś napisać jaka klasa ile kg zebrała ? bo moja czyli I "D" nic ale za rok spróbujemy coś zebrać\nWysłany: Pią 19:27, 20 Kwi 2007 Temat postu:\nZ tego co mi wiadomo do ostatniej minuty trwał bój o kilogramy. Na plac szkolny cały czas wjeżdeżały samochody dostawcze z nową partią tektury. II d faktycznie robiła co mogła. Nie wiem tylko czy wygrali bo podobno kilogramy zostaną przeliczone na liczbę uczniów w klasie a II d należy do jednej z liczniejszych. Czy przeliczanie na uczniów w klasie jest sprawiedliwe? Co o tym sądzicie?\nWysłany: Pią 19:29, 20 Kwi 2007 Temat postu:\nSorki oczywiście chodziło mi o II a\nWysłany: Pią 19:40, 20 Kwi 2007 Temat postu:\nUczniowie gimnazjum wykazali się maksymalną determinacją w dążeniu do zebrania jak największej ilości makulatury.\nNie należał do rzadkości widok uczniów wychodzących z kontenera na śmieci, trzymających tryumfalnie w garści kilka pomiętych gazet.\nW tym miejscu szczególne wyrazy uznania kieruję do kolegi OŻEHa.\nWysłany: Sob 7:04, 21 Kwi 2007 Temat postu:\nEj, ciekawe dlaczego ma być przeliczane na osoby ?? Nie moja wina że u mnie w klasie (2a) jest osób 31, a w klasie 3f chyba tylko 21. My zebralismy ponad 300kg więcej i chyba to się liczy... !! A tak wogóle to miało być do poniedziałku... a do tego dnia to byśmy zebrali z 2,5 tony... bo mieliśmy taką możliwość... a ze sie zmienia zasady w ciągu konkursu... też nie moja wina !!\nWysłany: Sob 9:21, 21 Kwi 2007 Temat postu:\nJądeR JunioR napisał:\nej, brat, weź mi się tu nie unoś, bo do poniedziałku to my też byśmy natachali tego ze 3t! Wy weźcie kiełbase, a my pójdziemy do lasu i bedzie ok\nWysłany: Sob 17:12, 21 Kwi 2007 Temat postu:\nZe(***cenzura***)byście się a nie... teraz ledwo mieliscie 800 kg a się sr(***cenzura***)... ja wole iśc do lasu... mozecie wygrać, a ja i tak ide do lasu... sam (znaczy się z qmplami) ;P\nWysłany: Sob 17:17, 21 Kwi 2007 Temat postu:\nWiecie ile "Boger" potu przelał na tachanie tej makulatury ?? Weźcie zróbcie mu przyjemność. Chłopak się przynajmniej nażre na ognisku\nAle nie tylko ja tam byłem wyrazu uznania powinny być także dla Dziury a z resztą dla całej IIIe która na prawdę każdego sposobu sie imała ;P\npod szkołe zajechał kontener na papier przytargany przez 3e\nForum Forum ZSS 3 w Opocznie Strona Główna -> Co w szkole piszczy... Wszystkie czasy w strefie EET (Europa)


Cichodajka.pl - Weronika R. - opinia o książce (50891) - Lubimyczytać.pl\n3,98 (294 ocen\ti\t47 opinii) Zobacz oceny\nScarlett | 2010-09-25\nMówiąc kolokwialnie, a dosadnie: żal na pięciu kółkach.\nGeneralnie to... strata czasu, pieniędzy, oczek. Ani to bulwersujące, ani intrygujące, ani nawet w małym stopniu wciągające.\nMnie ta książeczka tylko zażenowała. Język, jakim posługuje się bloOgeErkA, mierzi mnie bardzo. Gdyby moja nastoletnia córka wyrażała się podobnie, dostałaby szlaban od laptopa i imprez - do czasu, aż nauczyłaby się wysławiać jak na kobietę przystało.\nNie mogę oprzeć się wrażeniu, że tytułowa Weronika R. chciała po prostu zrobić wokół siebie szum. Dziewczyna z tzw. dobrego domu też musi się rozerwać, no bo jakże to tak...\nSpodziewałam się chociaż atrakcyjnego zakończenia tej niby kontrowersyjnej historii. Niestety, w mojej pamięci "Cichodajka.pl" (nie mogę z tego tytułu ;D ) pozostawiła po sobie tylko niesmak. Strata czasu, lepiej wyszłabym na tym, gdybym ucięła sobie drzemkę, zamiast ślęczeć nad tym gniotem.


Pelourinho - Najpiękniejsze miejsca na wakacje\nPelourinho oznacza po portugalsku biczowanie. Było to dawne miejsce aukcji niewolników w czasach, gdy niewolnictwo było powszechne na terenie Brazylii. Niewolnictwo zostało zdelegalizowane w 1835 roku, a z biegiem czasu ta część miasta, choć zamieszkana przez artystów i muzyków, popadła w ruinę. W latach 90-tych XX wieku duży wysiłek renowacyjny sprawił, że obszar ten stał się bardzo pożądaną atrakcją turystyczną. Pelourinho ma miejsce w krajowym rejestrze historycznym i zostało nazwane stuleciem światowej kultury przez UNESCO.\nJak dojechać do Salvadoru?\nLotnisko obsługuje zarówno loty międzynarodowe, jak i krajowe. Do centrum miasta jest około 30km, które można pokonać miejskim autobusem lub taksówką.\nAutobusy kursują codziennie z wielu innych brazylijskich miast, w tym Brasilii, Belo Horizonte, Recife, Fortaleza, Belem i Porto Seguro.\nPogoda w stanie Bahia – kiedy jechać?\nNajkorzystniejszą porą na podróżowanie do regionu Bahia w Brazylii okres od stycznia do kwietnia i od czerwca do grudnia. Temperatury są przyjemne, a opady ograniczone. Najwyższa średnia temperatura w Bahia wynosi 29°C w lutym a najniższa 26°C w czerwcu.


Raportowanie zdarzeń medycznych w przypadku podwykonawstwa - Proste to RODO\n7 października 2021 7 października 2021 przez mgr Dominik Spałek\nRaportowanie zdarzeń medycznych w przypadku podwykonawstwa. Temat poruszaliśmy w licznych naszych opracowaniach „Od kiedy obowiązek raportowania zdarzeń medycznych i wymiany danych z P1„. Opisując zagadnienie zwracaliśmy uwagę na jeden z wielu problematycznych elementów. Mianowicie na to, kogo obciążać będzie obowiązek raportowania w sytuacji np. zlecenia przez lekarza POZ badania do laboratorium. Pojawiło się ostateczne – słuszne – stanowisko CeZ w tej sprawie …\nKto jest zobowiązany do raportowania ... Problem polega na tym, aby jasno określić, kto zobowiązany jest do tego, aby realizować obowiązek Raportowania Zdarzeń Medycznych do P1 w sytuacji podwykonawstwa? Czy podmiot zlecający ma ten obowiązek raportowania, czy może podmiot wykonujący?\nKto musi przygotować się do raportowania ... Wskazanie terminu od którego to wykonawcy zobowiązani zostaną do samodzielnego raportowania zdarzeń medycznych do P1 oznacza, iż muszą już teraz przygotować swoje systemy teleinformatyczne do realizacji takich zadań, nie będzie mógł już tego robić podmiot zlecający.\nSłuszność stanowiska zgodna z Raportem NIK\nJak wynika z Raportu NIK, o czym pisaliśmy w naszym opracowaniu „Raport NIK o KRI w podmiotach medycznych” problemem jest brak integracji z systemami obsługi diagnostyki obrazowej i laboratoryjnej. Przyczyna tkwi nie tylko w kosztochłonności procesu integracji, ale i w zapewne w przygotowaniu samych aplikacji do przeprowadzenia takiego procesu integracji.\n# 1 - stanowisko CeZ\nStanowisko #1 - CeZ cyt.: "(...)Usługodawca, który zlecił podwykonawcy zrealizowanie procedury medycznej przekazuje do SIM w ramach danych Zdarzenia Medycznego(...)".\n# 2 - stanowisko CeZ\nStanowisko #2 - CeZ cyt.: "(...)Po konsultacji z podmiotami wykonującymi działalność leczniczą dokonano rewizji podejścia, którego wynikiem są następujące możliwości:\n1 podmiot zlecający odpowiada za przekazanie kompletu informacji o zrealizowanym na rzecz pacjenta świadczeniu (w tym procedur medycznych wykonanych przez podwykonawcę) w ramach danego zdarzenia medycznego oraz za zaindeksowanie wytworzonej w związku z tym EDM (zgodne z dotychczasową rekomendacją w zakresie raportowania informacji realizowanych przez podwykonawców),\n2 podmiot zlecający raportuje informację o zrealizowanym przez niego zdarzeniu medycznym (m.in. o zrealizowanych procedurach medycznych) i wytworzonej EDM, z wyłączeniem procedur medycznych zleconych do wykonania podwykonawcy (np. badanie). Informacje o wykonanych przez podwykonawcę procedurach medycznych – w zastępstwie podmiotu zlecającego – może przekazać do SIM podwykonawca. Podwykonawca raportując do SIM wskazuje wykonane przez niego procedury oraz oznaczenie podmiotu zlecającego wykonanie tej procedury (identyfikator i umowa z NFZ), a także przekazuje informacje o indeksie EDM, który będzie udostępniać online. Realizacja tego wariantu wymaga ustaleń pomiędzy podmiotem zlecającym i podwykonawcą sposobu realizacji obowiązków raportowych. (...)".\n# 3 - stanowisko CeZ\nStanowisko #3 - CeZ cyt.: "(...)Uwzględniając potrzeby uczestników systemu opieki zdrowotnej oraz strukturę właścicielską podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych informujemy, że w zakresie raportowania zdarzeń medycznych w przypadku podwykonawstwa, Ministerstwo Zdrowia podjęło decyzję, że obowiązek raportowania informacji o zdarzeniach zostanie przeniesiony z podmiotu zlecającego na podwykonawcę.(...)".\nJak czytamy w Komunikacie CeZ koniecznym stanie się w związku ze zmianą pierwotnego stanowiska dokonanie korekt i zmian w przepisach. Odpowiednie zmiany znajdą odzwierciedlenie w rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie szczegółowego zakresu danych zdarzenia medycznego przetwarzanego w systemie informacji oraz sposobu i terminów przekazywania tych danych do Systemu Informacji Medycznej.\nDo kiedy podwykonawcy mają czas na zmiany ...\nDo końca 2021 r. możliwe jest raportowanie na dotychczasowych zasadach (raportuje podmiot zlecający lub podwykonawca jeżeli podmioty tak uzgodnią), zaś od stycznia 2022 r. obowiązywać będą założenia wskazane w niniejszym komunikacie.\nProste to RODO W praktyce oznacza to, iż do końca 2021r. podwykonawcy powinni podjąć prace mające na celu przygotowanie ich jednostek do realizacji samodzielnie obowiązku raportowania zdarzeń medycznych.\nStanowisko CeZ – trzecie zaktualizowane [dostępne 07.10.2021r.]\nStanowisko CeZ – drugie [dostępne 07.10.2021r.]\nStanowisko CeZ – pierwsze [dostępne 07.10.2021r.]\n„Organizacja pracy i zakres obowiązków administracyjnych personelu medycznego w ambulatoryjnej opiece zdrowotnej„.\nJak przygotować system informatyczny do prowadzenia EDM\nPrezentacja VIDEO na temat tego, jak przygotować jednostkę medyczną do prowadzenia dokumentacji medycznej w postaci elektronicznej od strony informatycznej.\nJak sprawdzić i zaplanować przygotowanie IT do dokumentacji elektronicznej\nJakie wymogi musi spełniać system teleinformatyczny, aby mógł być wykorzystany do prowadzenia dokumentacji w postaci elektronicznej. Ankieta sprawdzająca z pytaniami weryfikującymi.\nJak poprawnie wykonać Audyt Bezpieczeńśtwa Informacji KRI\nSzkolenie na żywo (online) eksperci zaprezentują , w jaki sposób zgodnie z prawem i prawidłowo można wykonać samodzielnie Audyt bezpieczeństwa informacji KRI.\nKategorie Aktualności RODO, Dokumentacja medyczna, Dyrektorzy przychodni Tagi Autor: Dominik Spałek, Od kiedy wymiana EDM i raportowanie Zdarzeń Medycznych, Raportowanie Zdarzeń Medycznych, Raportowanie zdarzeń medycznych w przypadku podwykonawstwa, RODO w medycynie Nawigacja wpisu


Chris Autographs: Imany\nImany, właściwie Nadia Mladjao (ur. 5 kwietnia 1979 w Martigues) – francuska piosenkarka i autorka tekstów oraz była modelka. Jako nastolatka trenowała skok wzwyż, następnie była modelką w agencji Ford Models Europe Agency. Po latach podróżowania po świecie (spędziła m.in. 7 lat w Stanach Zjednoczonych), powróciła do Francji i rozpoczęła karierę piosenkarki. Pod pseudonimem Imany (co w języku suahili odznacza „nadzieja”), w 2011 roku wydała debiutancki album, zatytułowany The Shape of a Broken Heart, który zdobył uznanie krytyków. Muzyka Imany określana jest jako połączenie akustycznego folku oraz soulowego bluesa. W 2013 roku wygrała nagrodę Bursztynowego Słowika w koncercie Top of the Top na Sopot Top of the Top Festival 2013 w Sopocie. Zwycięstwo artystce przyniósł utwór „You Will Never Know”, pochodzący z debiutanckiej płyty wokalistki. Album The Shape of a Broken Heart osiągnął status platynowej płyty we Francji, Grecji oraz potrójnej platynowej w Polsce.\nGraf Kamil 11 marca 2017 08:33\nAutografy Marty 11 marca 2017 12:40\nNowy post: http://autografymarty2000.blogspot.com/2017/03/evelyn-insam.html#comment-form\nmacderer er 11 marca 2017 15:00\nJacek 11 marca 2017 22:07\nAdrian i Arek 12 marca 2017 09:24


🥇 Dom Weselny Bajka Biała Rawska - wesele, menu, ⭐ opinie, cena - WeselezKlasą id:31421\nDom Weselny Bajka id:31421\nDom Weselny Bajka\tid:31421\nObsługujemy zarówno niezapomniane przyjęcia weselne, bale sylwestrowe,pikniki, grille czy konferencje,jak też kameralne spotkania typu: urodziny, chrzty, komunie, itp.\nOferujemy Państwu tradycyjne jedzenie, zawsze świeże i smaczne. Słyniemy również z obfitości posiłków i przekąsek.\nGwarantujemy, że stoły na Państwa spotkaniach będą naprawdę suto zastawione!\nW naszym menu znajdziecie także ciasta i torty domowej roboty.\nUsługi świadczymy zarówno w naszej sali - w Domu Weselnym BAJKA, jak i w wybranym przez Państwa lokalu.\nZapraszamy zatem do korzystania z naszych usług!\nAdres: Biała Rawska, , 99-311, woj. łódzkie\nWeselne rzeźby lodowe, bary lodowe, pokazy rzeźbienia na żywo ICE SHOW\tKwartet smyczkowy na ślub i wesele - Brilliant String Quartet\tFotoMiko - Fotografia Ślubna - dla Was zatrzymamy te wyjątkowe chwile\tadarop.foto\tFilm ślubny Retro BŁYSK\nPlaner ślubny 📱 – organizer ślubny online krok po kroku\tJak nosić kapelusz damski? Sprawdź, z czym zestawić to stylowe nakrycie głowy!\t„Ucieknijmy we dwoje i się pobierzmy” – czyli kilka słów o mikroślubach\nOstatnia aktualizacja strony: 08-03-2021 13:40:38


Wpływ pterostilbenu na wzrost komórek nowotworowych - Artykuły - Biotechnologia.pl - łączymy wszystkie strony biobiznesu\npterostolben jagody borówki winogrona właściwości antynowotworowe działanie chemoprewencyjne leczenie nowotworów terapie antynowotworowe simc Aleksandra Szewereniak international medical congress of silesia\nRedakcja portalu, 15.08.2017 , Tagi: pterostolben, jagody, borówki, winogrona, właściwości antynowotworowe, działanie chemoprewencyjne, leczenie nowotworów, terapie antynowotworowe, simc, Aleksandra Szewereniak, international medical congress of silesia\nPodjęte w pracy badania miały na celu ocenę wpływu pterostilbenu na wzrost komórek nowotworowych o różnym pochodzeniu. Wykorzystane w doświadczeniach komórki pochodziły z nowotworów sutka (linia SKBR3), jelita grubego (linia SW1116), jajnika (linia SKOV3) oraz czerniaka (linia C32).\nW badaniach oceniano wpływ pterostilbenu (5-75 μm) na wzrost komórek nowotworowych po 72 h przy użyciu testu z sulforodaminą B. Test ten oparty jest na założeniu, że ilość białka w hodowli jest wprost proporcjonalna do liczby komórek. Następnie wyznaczono wartość IC50, czyli takie stężenie, przy którym następuje zahamowanie wzrostu komórek o 50%. Zaobserwowano, że pterostilben hamował wzrost komórek wszystkich badanych linii, a jego działanie było zależne od stężenia. Jednocześnie wykazano, że linie komórkowe różniły się wrażliwością na jego działanie. Spośród badanych komórek największą wrażliwością na pterostilben charakteryzowały się komórki czerniaka, a najniższą – komórki nowotworowe jelita grubego.\nOtrzymane wyniki są obiecujące, gdyż pozwalają przypuszczać, że pterostilben, ze względu na swoje właściwości antyproliferacyjne, mógłby w przyszłości znaleźć zastosowanie w chemoprewencji i terapii nowotworów. Jednak w tym celu konieczne jest prowadzenie dalszych badań.\nPraca konkursowa w ramach konferencji International Medical Congress of Silesia 2017, która odbyła się w dniach 27-28 kwietnia 2017 r.\nWyniki ostatnich badań przedklinicznych prowadzonych w VCU Massey Cancer Center dają nadzieję na wprowadzenie skuteczniejszych terapii antynowotworowych. W badaniach zastosowano skojarzoną terapi...


Łódzkie myśli o wprowadzeniu zakazu sprzedaży alkoholu w nocy - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\n15 marca 2018, 15:36 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nO konsultacjach w Łodzi poinformowali na czwartkowej konferencji prasowej m.in. łódzka radna Karolina Kępka oraz Piotr Bors, dyr. biura promocji zatrudnienia i obsługi działalności gospodarczej Urzędu Miasta Łodzi.\nIch zdaniem na temat ewentualnego wprowadzenia nocnego zakazu sprzedaży alkoholu powinni najpierw wypowiedzieć się mieszkańcy Łodzi. Jak zaznaczyli, samorząd nie chce metodami administracyjnymi tego narzucać. "Decyzja nie może być pochopna i dlatego dopiero po przeprowadzeniu konsultacji społecznych i wynikach, rada miejska zdecyduje, czy przepisy w sprawie sprzedaży alkoholu w godzinach nocnych zostaną zmienione" - powiedziała Kępka.\nKonsultacje mają się odbyć w dniach 28 marca - 10 kwietnia. Będą prowadzone w formie zbierania opinii przez internet, będzie też zorganizowane spotkanie dla mieszkańców miasta. "Pytać będziemy np., czy łodzianie chcą takiego ograniczenia, a jeśli tak, to, w jakich godzinach i czy te ograniczenia wprowadzić na terenie całego miasta, czy tylko w centrum" - mówił Bors. Dodał, że ewentualne ograniczenie sprzedaży alkoholu w godzinach nocnych dotyczyć ma tylko sklepów, a nie lokali gastronomicznych.\nZ inicjatywą zakazu sprzedaży alkoholu w godzinach nocnych wyszedł już prezydent Piotrkowa Trybunalskiego Krzysztof Chojniak. Jak tłumaczył, od kilku lat dochodzą go sygnały od wielu piotrkowian postulujących wprowadzenie takiego zakazu. "Zwracają oni uwagę, że przy takich puntach sprzedaży wieczorami często dochodzi do zdarzeń niebezpiecznych i zakłócania porządku publicznego. Ludzie nie mogą wówczas odpocząć pod dniu pracy" – mówił prezydent.\nZaznaczył, że przez wiele lat samorząd nie miał możliwości wpływania na tę sferę życia miasta. Ostatnie zmiany w przepisach umożliwiły wprowadzenie takiego zakazu. Zakaz ma obowiązywać od godz. 22 lub 23 do 6 rano i dotyczyć wyłącznie sprzedaży detalicznej i miejsc, w których alkoholu nie można spożywać na miejscu.\nJak poinformował Jarosław Bąkowicz z piotrkowskiego magistratu, uchwała w tej sprawie trafi pod obrady Rady Miasta najprawdopodobniej w kwietniu.\nPod koniec stycznia prezydent Andrzej Duda podpisał nowelizację ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Pozwala ona samorządom na wprowadzenie zakazu handlu alkoholem od godz. 22 do 6 rano. Dotyczy to wszystkich punktów handlowych, wyłączona z tego jest gastronomia, jeśli trunek jest spożywany na miejscu. Ustawa wprowadza też ogólny zakaz spożywania alkoholu w miejscach publicznych, choć można wprowadzić wyjątki.\nbiznes handel alkohol


Nowość dla Twoich okien\nZ zaciągniętą markizą rozkład natężenia światła w pomieszczeniu jest równomierny i zdecydowanie bardziej przyjazny dla naszych oczu. Nie występują szkodliwe refleksy podczas oglądania telewizji czy pracy przy komputerze, dlatego markizy bardzo przydatne są w pomieszczeniach, w których przebywamy i pracujemy. W wersji elektrycznej markiza pełni również funkcje moskitiery. Wystarczy ją rozsunąć, a profile i siatka tworzą ochronę przed owadami i różnego typu insektami. Spokojnie możemy uchylić okno bez obawy przed kłopotliwymi skrzydlatymi gośćmi z zewnątrz.\nMarkiza umożliwia widok na zewnątrz.\nLikwiduje również refleksy podczas pracy na komputerze.


Nadchodzą święta, a wraz z nimi rodzinne spotkania. Jak wiadomo, nieodłącznym elementem świąt, są prezenty. Jak wiadomo, kupno prezentu może przysporzyć nam nie lada problemów. Na jaki prezent dla chłopaka majsterkowicza się zdecydować, gdy zupełnie nie mamy na niego pomysłu? Co najlepiej sprawdzi się jako prezent na święta? Przedstawiamy kilka pomysłów na prezent dla majsterkowicza.\n1 Jak wybrać prezent dla majsterkowicza?\n3 Jaki prezent najlepszy?\n4 Propozycje na prezent dla majsterkowicza.\nWszystko zależy od tego czym majsterkowicz się zajmuję. Mamy kilka typów mężczyzn majsterkowiczów:\nNastępnie najlepiej dowiedzieć się, czym interesuje się osoba, którą chcemy obdarować. Wiedząc jakie ma hobby i co lubi dużo łatwiej będzie nam dobrać odpowiedni prezent. Czasami dyskretnie podpytując majsterkowicza jak idzie praca nad tym czym aktualnie się zajmuję, możemy dowiedzieć się z czym mają problem lub czego jeszcze im brakuje.\nIdealnym prezentem dla takiego majsterkowicza może okazać się wiertarko-wkrętarka lub młotowiertarka. Fajnym prezentem może okazać się również zestawu wierteł czy nawet kask ochronny.\nDobrym prezentem dla elektronika wydaje się być lutownica. Na prezent urodzinowy możemy również poszukać precyzyjnych szczypiec bocznych albo śrubokrętów płaskich.\nCiekawym prezentem dla majsterkowicza może okazać się miernik prądu. Podczas prac elektryków potrzebne są szczypce tnące boczne i śrubokręty, dlatego mogą okazać się dobrym prezentem dla majsterkowicza.\nMechanicy na pewno będą zadowoleni z nowego zestawu kluczy oczkowych i kluczy nasadowych. Wydaję się być to prezentem idealnym, jednak możemy również poszukać innych narzędzi ręcznych, taki jak np. wkrętaki czy klucze imbusowe. Kolejnym fajnym prezentem może okazać się podnośnik, który pomoże podczas wymiany koła.\nPrezent dla modelarza\nJako prezent urodzinowy może sprawdzić się szlifierka kątowa. Dobry prezent dla majsterkowicza modelarza jest spawarka.\nTrafnymi prezentem dla ogrodnika są bez wątpienia sekatory i siekierki. Dla miłośników dbania o ogród idealnymi prezentami mogą okazać się pilarki. Niektórzy uwielbiają dbać o własny trawnik, dlatego idealnym pomysłem są kosiarki do trawy, węże lub dysze zraszające.\nJako prezent na święta dla tego typu majsterkowicza możemy wybrać w zestaw dłut. Stolarze ucieszą się również z wyrzynarki.\nPropozycje na prezent dla majsterkowicza.\nYATO Zestaw kluczy płasko-oczkowych z grzechotką\n3M Hełm ochronny wentylowany H-700N-VI\nStanley Dłuto FATMAX\nFiskars Sekator nożycowy dwuręczny\nYATO Miernik YT-73080\nJeżeli szukasz czegoś więcej, odwiedź sklep budujesz.pl, w którym znajdziesz szeroki artykułów dla majsterkowicza!\nZobacz więcej idealnych artykułów na prezent dla majsterkowicza w sklepie budujesz.pl!\nPosted in Poradniki Tagged jaki prezent dla majsterkowicza, Prezent dla budowlańca, Prezent dla elektronika, Prezent dla elektryka, prezent dla majsterkowicza, Prezent dla mechanika, Prezent dla modelarza, Prezent dla ogrodnika, Prezent dla stolarza\n← Wyrzynarka do metalu, czym jest, jak używać wyrzynarki do metalu?\nJaka wkrętarka do 500 zł? Top 5 najpopularniejszych wkrętarek! →


W jaki sposób Twój bilans życia w pracy i życiu rośnie na całym świecie - 2019 | Kariera\nGłówny /Kariera /W jaki sposób Twój bilans życia w pracy i życiu rośnie na całym świecie\nDobrze jest usłyszeć o korzyściach płynących z równoważenia zobowiązań zawodowych i życia osobistego. Możesz ulec pokusie, by rozśmieszyć tę koncepcję, jeśli jesteś jak większość Amerykanów. Kiedy widzisz, jak reszta świata zorganizowała swój czas, czujesz, że potrzebujesz szybkiego krzyku.\nPrzedsiębiorca Niedawno zbadano kilka nowych danych ankietowych na temat równowagi między życiem zawodowym a prywatnym na całym świecie. Spośród 38 krajów o pozytywnym bilansie między życiem zawodowym a prywatnym, Stany Zjednoczone zajęły 30-latek, kiedy co najmniej 11% Amerykanów pracuje ponad 50 godzin tygodniowo, a jedna trzecia twierdzi, że pracują również w święta i weekendy. Co więcej, nie liczy się nawet tych, którzy są bezrobotni lub niepełni zatrudnieni, a niektórzy z nich pracują na wiele miejsc pracy w niepełnym wymiarze godzin.\nCzujemy, że nasze problemy są poza zasięgiem rąk na tej arenie, w przeważającej części. Sześćdziesiąt procent respondentów obwinia złego lub apodyktycznego szefa za ich budżetowe wydatki. Prawie 40 procent uważa, że ich harmonogramy są zbyt nieelastyczne, a niekompetentni współpracownicy i długie dojazdy mają kłopoty z niespełna jedną trzecią nas. Nie zapominajmy o presji pozostania w kontakcie z biurem za pomocą technologii. Długoterminowo konsekwencje mogą być katastrofalne, szczególnie dla zdrowia; stres związany z pracą pochłaniającą wszystko może zwiększyć ryzyko depresji i problemów z sercem.\nJeśli chcemy sprawić, że będziemy jak trzy kraje w Holandii, Danii i Francji, mamy kilka opcji. Jeśli prośba o większą elastyczność w miejscu pracy jest poza stołem, na przykład praca w domu lub przesuwanie godzin, jedną z najlepszych rzeczy, które możesz zrobić dla siebie, jest wyłączenie wszystkiego, co na ciebie działa. Telefony, tablety i komputery mogą przyciągnąć twoją uwagę, gdy wolisz się rozwijać i wzbogacać. Niektóre z tych obciążeń absolutnie muszą dotyczyć zarządzania, szczególnie jeśli chodzi o kulturę miejsca pracy. Powiedział, że możesz cofnąć trochę równowagi w swoim życiu, wykonując zaskakująco małe kroki.\nWideo: FULL DOCUMENTARY - Euromania - Peter Vlemmix\nnone: rada, bilans, życia, pracy, życiu, całym, kariera |\n5 Firm prowadzących kobiety, które biorą świat przez burzę\nKlucz do znalezienia nowej pracy: Autentyczność\nJak kompensujemy szkody emocjonalne w pracy\nNie licz na Walmarta do sezonowej sprzedaży detalicznej\nWskazówki dotyczące kontrolowania skrzynki odbiorczej\n10 Najlepszych amerykańskich miast do rozwijania kreatywnych karier\nWielu z nas dąży do spełnienia twórczych marzeń. Może dla ciebie oznacza karierę w filmie, sukces jako artysty lub przetrwanie finansowe bez potrzeby spędzania jednego dnia...


LPP wprowadza nową kolekcję w 100% z materiałów organicznych i recyklingowanych - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plLPP wprowadza nową kolekcję w 100% z materiałów organicznych i recyklingowanych\n17 marca 2020, 12:03 | Aktualizacja: 17.03.2020, 18:03\nWarszawa, 17.03.2020 (ISBnews) - Należąca do LPP marka Reserved wprowadziła na sezon wiosna-lato nową kolekcję odzieży (Joyful #EcoAware) przygotowaną w 100% z materiałów organicznych oraz recyklingowanych, poinformowała spółka. Do końca 2025 roku LPP zwiększy w swojej flagowej marce udział kolekcji bardziej przyjaznych środowisku do 50%.\nTagi:giełda, odzież, LPP, handel, finanse\nMirbud ma list intencyjny ws. budowy hipermarketu w Ełku za 30,5 mln zł netto\nNatala(2020-03-26 11:11) Zgłoś naruszenie 00\nŚwietnie. LPP ostatnio dużo pozytywnych zmian w stronę ekologiczną.\nJustn(2020-03-19 09:02) Zgłoś naruszenie 00\nDobrze, jak najwięcej firm z tym podejściem.\nklimas(2020-03-27 14:49) Zgłoś naruszenie 00\nZ pewnością wielu klientów będzie z tej decyzji bardzo zadowolona.


➤ LG 49UF680V - Zobacz Zanim Kupisz na VideoTesty.pl\nNiestety nie znamy dokładnej ceny LG 49UF680V, ale zapraszamy do zapoznania się z naszym rankingiem telewizorów 2018.\nZobaczyło: 11868 osób\nLG 49UF680V to 49-calowy telewizor 4K z podświetleniem LED. Mamy tu tuner naziemnej telewizji cyfrowej DVB-T2 oraz tuner telewizji satelitarnej DVB-S2, funkcje Smart TV czy wydajny procesor obrazu. Omawiany sprzęt jest również bardzo stylowy i ozdobi każdy salon czy pokój.\nInstrukcja obsługi do LG 49UF680V\ninstrukcja obsługi do telewizora LG 49UF680V\nmichał napisał(a) 2 lata, 1 miesiąc temu:\nSuper !!!! obraz żyleta nawet na zwykłej antenie (czekam na ncplus) zakup w 100% udany


JazzPRESS - Mistrzowie polskiego jazzu - Ewa Bem\nHome > Słowo > Felieton > Mistrzowie polskiego jazzu - Ewa Bem\nEwa Bem, osobowość niezwykła, wokalistka obdarzona darem swingu właściwym tylko największym światowym sławom. W czasie swojej kariery śpiewała utwory stricte jazzowe, bluesa, muzykę rozrywkową, wiele razy udowadniała, że swingować mogą również polskie kompozycje. Potrafiła odnaleźć się właściwie w dowolnym dobrze napisanym repertuarze. Kiedy zabrakło nowego ciekawego repertuaru, odsunęła się nieco w cień, zaszczycając od czasu do czasu gościnnymi występami młodszych muzyków i nauczaniem śpiewu.\nSwoją estradową karierę Ewa Bem rozpoczęła w warszawskiej Stodole, kiedy w 1969 roku powstała tam wokalna Grupa Bluesowa Stodoła. Po niespełna roku działalności zespół uzyskał wyróżnienie na festiwalu Jazz Nad Odrą we Wrocławiu. To spowodowało, że wyróżniającą się w zespole talentem Ewą Bem zainteresował się Zbigniew Seifert. W jego kwartecie Ewa Bem wystąpiła po raz pierwszy na najbardziej wtedy prestiżowym festiwalu Jazz Jamboree w 1970 roku.\nW kolejnym sezonie festiwalowym Ewa Bem powróciła do Wrocławia na Jazz Nad Odrą z zespołem Bemibek. Tym razem miejsce bluesa zajęły rytmy latynoskie, a głównymi inspiracjami zespołu byli Jose Feliciano, Sergio Mendez i inne osobistości latynoskiego smooth-jazzu (choć ten termin wtedy jeszcze nie istniał). Taka formuła zespołu pozwalała skierować ofertę nie tylko do fanów jazzu, ale również sięgnąć po zdecydowanie liczniejszą publiczność zainteresowana bardziej popularnym repertuarem. Zespół działał do połowy lat siedemdziesiątych (jako Bemibem), a muzycy mieli ponownie na krótko wznowić działalność w początku lat dziewięćdziesiątych. Zespół na początku tworzyli Ewa Bem, jej brat – Aleksander, śpiewający perkusista oraz Andrzej Ibek, który oprócz roli wokalisty grał również na fortepianie. W składzie zespołu był też Tadeusz Gogosz – basista jazzowy, który grywał również w licznych składach rockowych.\nNa tej samej scenie festiwalu Jazz Nad Odrą pojawił się wówczas również rozpoczynający poważne jazzowe granie Marek Bliziński. Po latach Ewa Bem i Marek Bliziński nagrają razem jedną z najważniejszych płyt w karierze obojga muzyków – „Dla Ciebie jestem sobą”. Ich pierwsze wspólne nagrania dla Polskiego Radia datowane są na 1971 rok. Gościnnie z zespołem Bemibek (później również Bemibem) grali też między innymi Zbigniew Namysłowski, Jan Ptaszyn Wróblewski, Tomasz Stańko, Jan Jarczyk, Włodzimierz Nahorny, Tomasz Szukalski, Janusz Muniak i Jerzy Bartz. Zespół zdobył sporą sławę za sprawą przebojowych piosenek pamiętanych do dziś – „Sprzedaj mnie wiatrowi”, „Kolorowe lato”, czy „Nie bójmy się wiosny”.\nKiedy z zespołu odszedł Andrzej Ibek, zespół działał jako Bemibem. W repertuarze obu składów znaleźć można było również kompozycje Krzysztofa Komedy. Największy chyba przebój grupy – „Sprzedaj mnie wiatrowi” napisał Zbigniew Namysłowski. Śpiewali utwory The Beatles, Tito Puente („Oye Como Va” – znane wtedy powszechnie z przebojowego wykonania Carlosa Santany) i The Doors („Light My Fire”). W 1974 roku zespół nagrał album „Bemowe Frazy”. W końcówce istnienia grupy na scenie zastępując stałego gitarzystę – Tomasza Jaśkiewicza – debiutował Wojciech Waglewski. Za sprawą Jaśkiewicza w repertuarze zespołu pojawiły się też kompozycje Klanu. Kiedy zespół reaktywował się w latach dziewięćdziesiątych, w składzie znaleźli się między innymi Dariusz Kozakiewicz, Henryk Miśkiewicz, a także debiutująca Kasia Kowalska.\nBez wątpienia, działalność zespołów Bemibek oraz Bemibem zajmowała sporo czasu i wiązała się z częstymi podróżami na koncerty w kraju oraz zaprzyjaźnionej politycznie okolicy. Jednak w tym samym czasie Ewa Bem działała również w składach zdecydowanie bardziej jazzowych, wykonując repertuar zwykle złożony z jazzowych standardów. W 1974 roku na Jazz Jamboree wystąpiła z kwartetem Jana Jarczyka. W kolejnym roku grała z zespołem Mainstream (Jan Ptaszyn Wróblewski, Wojciech Karolak, Marek Bliziński, Czesław Mały Bartkowski). Ptaszyn, który w latach siedemdziesiątych również prowadził niezwykle zróżnicowane stylistycznie zespoły pisywał w wolnych chwilach utwory rozrywkowe. Za sprawą jego kompozycji „Żyj kolorowo” w 1979 Ewa Bem wygrała festiwal w Opolu. Tekst piosenki napisał Wojciech Młynarski. Nie była to zresztą pierwsza przygoda Ptaszyna z popularnymi przebojami. Napisał też „Zielono mi” i „Moja mama jest przy forsie”.\nW latach osiemdziesiątych Ewa Bem nagrała swoje najważniejsze jazzowe albumy. W 1980 roku pojechała razem z Markiem Blizińskim i Ptaszynem Wróblewskim na festiwal Jazz Yatra w Indiach. W 1981 roku w serii Polish Jazz (numer 65) ukazał się album „Be A Man”. W repertuarze złożonym z jazzowych klasyków Ewie Bem towarzyszył zespół dowodzony przez Henryka Majewskiego w gwiazdorskiej obsadzie z Henrykiem Miśkiewiczem, Zbigniewem Jaremko i Andrzejem Jagodzińskim. Gościnnie zaśpiewał Zbigniew Wodecki.\nW 1984 powstał album „Ewa Bem Loves The Beatles” z udziałem wielu jazzowych muzyków. Z pozoru nowoczesne aranżacje znanych utworów moim zdaniem raczej nie najlepiej zniosły próbę czasu. Głos Ewy Bem jest jednak do dziś najlepszą częścią tej płyty. W latach osiemdziesiątych powstały też dwie do dziś chyba nigdy niewznowione płyty Ewy Bem – album z piosenkami Winicjusza Chrósta i Wojciecha Jagielskiego „I co z tego masz?” oraz zawierający piosenki Jerzego Wasowskiego „Ten najpiękniejszy świat”. Powstał również album Bernarda Kawki „Metamorphosis” z gościnnym udziałem Ewy Bem. Liderowi Novi Singers nie udał się zbytnio powrót na polskie estrady. Również ta płyta nigdy nie została wznowiona.\nPowstanie duetu Ewa Bem – Marek Bliziński i w konsekwencji albumu „Dla Ciebie jestem sobą” inspirowane było znakomitymi nagraniami Elli Fitzgerald z Joe Passem. Na pomysł zagrania w podobnej, genialnej w swojej prostocie formule polskich piosenek wpadł Jan Borkowski. Pierwsze nagrania powstały w 1980 roku, a kolejne uzupełnione o kilka zagranicznych melodii w 1984. Nagrania dokończono w kolejnych miesiącach i w ten sposób w 1986 roku ukazał się album duetu Ewa Bem – Marek Bliziński „Dla Ciebie jestem sobą”, czyli jedna z najlepszych płyt wokalnych polskiego jazzu. Wszystkie partie gitary są tu dopracowane do perfekcji, wybór repertuaru staje się dowodem, że Wasowski i Przybora pisali jazzowe standardy światowej klasy i że język polski nadaje się do śpiewania jazzu. W 2000 roku Ewa Bem powróci do materiału z płyty „Dla Ciebie jestem sobą” realizując niezwykły koncert z udziałem elity polskich gitarzystów. Marka Blizińskiego niestety nie było już wtedy wśród nas. Rozwój jego talentu przerwała choroba, która doprowadziła do przedwczesnej śmierci muzyka w 1989 roku.\nW kolejne dekadzie, w latach dziewięćdziesiątych, Ewa Bem śpiewała między innymi z Quintessence Eryka Kulma, Walk Away i zespołem Wojciecha Karolaka. Występowała też z Henrykiem Miśkiewiczem. Jej ulubionym akompaniatorem był Andrzej Jagodziński.\nW 1997 ukazała się płyta Ewy Bem „Bright Ella's Memorial” – błyskotliwa interpretacja utworów znanych z repertuaru Elli Fitzgerald w wykonaniu wokalistki i zespołu złożonego z samych mistrzów polskiego jazzu. Razem swingują na tej płycie w iście amerykańskim stylu Jan Ptaszyn Wróblewski, Henryk Majewski, Henryk Miśkiewicz, Andrzej Jagodziński, Jacek Niedziela-Meira, Marcin Jahr i Paweł Tartanus. Kiedy mam ochotę posłuchać Ewy Bem, w zasadzie zawsze wygrywa ten właśnie album, choć powszechnie uważa się nagranie z Markiem Blizińskim za ciekawsze. Mnie jakoś jednak bardziej przekonują amerykańskie przeboje.\nOd czasu nagrania albumu poświęconego Elli Fitzgerald, Ewa Bem próbowała kilkukrotnie wrócić na estrady rozrywkowe. Te próby, czasem nawet dość udane muzycznie, nie przyniosły jednak popularności wśród młodszych słuchaczy. Dziś Ewa Bem należy do tych nielicznych, którzy mieli odwagę przyznać, że muzyk też ma prawo do odpoczynku i emerytury. W 2018 roku wokalistka ogłosiła zakończenie kariery muzycznej.\nAudycje Mistrzowie Polskiego Jazzu: Ewa Bem będą emitowane w dniach 25-29 listopada 2019\nDzień z Ewą Bem w RadioJAZZ.FM 12 maja 2020


Otwarte Wrota: "Monster High. Upiór z sąsiedztwa"- Lisi Harrison\n"Monster High. Upiór z sąsiedztwa"- Lisi Harrison\nKolejna długa przerwa spowodowana moimi wyjazdami i mam nadzieję kilka recenzji pod rząd z tego, co udało mi się w czasie nieobecności przeczytać. Na pierwszy ogień idzie "Monster High. Upiór z sąsiedztwa" autorstwa Lisi Harrison, czyli druga część zrecenzowanej już u mnie "Monster High. Upiorna szkoła" <klik> Jak już kilkakrotnie wam pisałam: nie lubię pisać o drugich i kolejnych tomach danej serii ze względu na możliwe spoilery poprzedniej części. Czytasz dalej na własną odpowiedzialność ;)\nPo wydarzeniach z pierwszej części Melody, jej chłopak Jackson oraz Frankie są w poważnych tarapatach. Po dość "nieprzyjemnym" incydencie na balu w Merston High była przyjaciółka Melody- Bekka znajduje się w posiadaniu filmu kompromitującego Jacksona i szantażuje dziewczynę, że udostępni go w internecie jeśli ta w ciągu 48 godzin nie doprowadzi jej do "zielonego potwora", który pocałował jej chłopaka i "sprawił że postradał zmysły" (Frankie). Jeden z RAD-owców (Ruchu Atrakcyjnie Dziwnych) wpada na pomysł dzięki któremu wnuczka Frankensteina nie będzie musiała oddawać się w ręce policji, jak również żeby film nie został ujawniony światu. Plan udaje się i po niedługim czasie Frankie razem z Brettem, który opuścił już szpital psychiatryczny i postanowił zerwać z Bekką, wpadają na kolejny pomysł żeby pokazać ludziom że członkowie RAD-u są tuż obok i nie trzeba się ich bać, lecz czy tym razem wszystko pójdzie zgodnie z planem? Na jaw wychodzą też nowe fakty z życia Melody\nPierwszą i drugą część serii "Monster High" dzieli ogromna przepaść. Tak jak "Upiorna szkoła" była po prostu lekką lekturą bez szczególnych rewelacji, tak w "Upiorze z sąsiedztwa" wchodzimy już w bardziej zagmatwane intrygi, poznajemy bliżej bohaterów, dostrzegamy wiele czynników, które wcześniej były pomijane. Nadal do określenia "rewelacji" tym książką brakuje, ale "Upiór..." jest już zdecydowanym krokiem na przód.\nW tej powieści zostało zamkniętych wiele wątków z części pierwszej, ale też otworzono wiele nowych i dzięki temu wiem że będę chciała sięgnąć po kolejne tomy (dlaczego w mojej biblioteczce są tylko dwa?...). Najbardziej ciekawi mnie chyba jak rozwinie się sytuacja Melody. Mam pewne przypuszczenia, ale na razie wolę się nie nakręcać.\nW pierwszym tomie skupialiśmy się przede wszystkim na dwóch bohaterkach: Melody i Frankie, a teraz do tego grona dołącza jeszcze Cleo de Nile- mumia.\nPo tej książce w moim rankingu bohaterów ze względu na pozytywnych, negatywnych i tych o których jeszcze nie mam zdania, ulega zmianie:\n-po pierwsze Brett z grupy negatywnej przechodzi do pozytywnej (Bekka oczywiście w niej pozostaje)\n-Frankie z grupy "nie mam zdania" przenosi się na pozytywną, a na jej miejscy ląduje Cleo, która z jednej strony nie chciała wyrządzić nikomu krzywdy a jednak to zrobiła, no i jest postacią dość egoistyczną, ale to jest w końcu potomkini Egipskich królowych więc chyba można jej to wybaczyć. Ostatecznie pod koniec książki okazała się całkiem w porządku.\n-na listę pozytywną trafiają osoby, które wcześniej w ogóle nie pojawiły się w rankingu czyli Billy, rodzice Frankie oraz rodzice Melody\nPodsumowując: uważam że książka "Monster High. Upiór z sąsiedztwa" jest książką znacznie lepszą od poprzedniej i jeśli lubisz książki młodzieżowe przy których można się pośmiać, ale też czytając między wersami wyciągać wnioski to może się okazać że podobnie jak mnie ta lektura przypadnie ci do gustu.\nKsiążka bierze udział w wyzwaniu czytelniczym "Reading Challenge 2015" KLIK w kategorii "Zabawna książka"\nAutor: Little Pixie o 15:18\n"Tajemnica Diabelskiego Kręgu"- Anna Kańtoch\n"Złota dama"- Nicole Byrd\n"Jak w niebie"- Julia Quinn


Olejek kokosowy » Blog Archive » Rozciąganie zasięgu – Stanie się głównym dostawcą uzależnień od leków\nW naszej służbie konsultacyjnej dotyczącej chorób zakaźnych (ID) ostatnio opiekował się Pan C., młody człowiek z zapaleniem wsierdzia zastawki trójdzielnej Staphylococcus aureus, septycznym zapaleniem stawów i ropniakiem, które były konsekwencjami jego zaburzenia używania opioidów (OUD). Kilka lat wcześniej zaczął przyjmować oksykodon na imprezach, a ostatecznie, kiedy koszt pigułek stał się zaporowy, posunął się naprzód do wstrzyknięcia heroiny. Jego dni zostały pochłonięte przez logistykę związaną z uzyskaniem heroiny, aby powstrzymać wyczerpujący cykl wycofywania opioidów. Pomimo głębokiego pragnienia zaprzestania używania, początkowo był on ambiwalentny, gdy zaproponowaliśmy rozpoczęcie leczenia buprenorfiną, która jest powszechnie współpodawana z naloksonem jako Suboxone (Reckitt Benckiser). – Doktorze – powiedział – musisz zrozumieć, że jako nałogowiec, najbardziej przerażające jest teraz wprowadzenie innego opioidu do mojego ciała, nawet jeśli to mi pomoże. Chociaż pan C. dobrze radził sobie z buprenorfiną w przeszłości, zbierając kilka miesięcy zdrowienia, poczuł się przytłoczony perspektywą ponownego rozpoczęcia procesu. W kilka dni po ustabilizowaniu się jego stanu klinicznego, a służby ID określiły jego kurs antybiotykowy, odwiedzaliśmy pana C. na oddziale. Zderzyliśmy się z podwójnymi imperatywami, aby leczyć jego infekcję i jego OUD, aby zmniejszyć jego bliską szansę śmierci z powodu przedawkowania lub nawrotu infekcji. Podczas naszych wizyt omawialiśmy jego rozwiązujący ropniak, ale także jego apetyt, objawy odstawienia i gotowość do rozpoczęcia leczenia buprenorfiną. W dniu poprzedzającym jego zwolnienie, w obliczu zbliżającego się nawrotu, pan C. uznał, że jest gotowy. Tego popołudnia ukończyliśmy obserwowaną indukcję buprenorfiną i umawialiśmy się na wizytę w następnym tygodniu w klinice ID dla trwającej terapii buprenorfiną i antybiotykami.\nW pewnym momencie stało się kulturowo dopuszczalne leczenie wszystkich schorzeń u pacjenta, z wyjątkiem uzależnienia. Diagnoza wciąż jest często i fałszywie uważana za nieuleczalną – wygodne założenie spowodowane stygmatyzacją osób z tą chorobą\n[patrz też: izotretynoina bez recepty, noctofer, klindacin t cena ]\nTags: izotretynoina bez recepty, klindacin t cena, noctofer\nNo Responses to “Rozciąganie zasięgu – Stanie się głównym dostawcą uzależnień od leków”\nPowiązane tematy z artykułem: izotretynoina bez recepty klindacin t cena noctofer\nPraca stworzyła człowieka w aspekcie historycznym i nadal tworzy każdego osobnika. Dzięki niej urzeczywistnia się on. Jestem sobą wtedy, kiedy najbardziej się trudzę – wyznaje J. Przyboś. Dzięki niej człowiek rozwija się – działając zmienia nie tylko świat zewnętrzny, ale i siebie. Nie darmo mówimy o zawodowej spostrzegawczości reportera, n wymowie prawnika, wrażliwości artysty, zręczności […]