Najpopularniejsze Gry Świata - Gry w INTERIA.PL\nnajpopularniejsze gry świata\nArtykuły na temat: najpopularniejsze gry świata\nBrytyjski dziennik The Independent publikował listę najlepiej sprzedających się serii gier na świecie. Z publikacji wynika, że Stany Zjednoczone nie zdominowały świata gier tak bardzo, jak się wielu ludziom wydaje. Spis obejmuje wszystkie wydane w historii branży elektronicznej rozrywki gry wideo. Według autorów raportu, tylko 6 z 20 najpopularniejszych na globie serii pochodzi ze Stanów...\nNajpopularniejsze gry na X360\nNiedawno opublikowaliśmy zestawienie najpopularniejszych gier na pecety minionego roku. Tymczasem Larry Hryb z MS przygotował taką listę w odniesieniu do X360.\nProducent gier, firma Blizzard podpisała umowę z First National Bank of Omaha, dzięki której pojawi się karta Visa przeznaczona dla fanów gry World of Warcraft. Dzięki zakupom dokonywanych tą kartą, gracz będzie „zarabiał” czas grania w sieci. Każdy zakup będzie doładowywał abonament 1% wartości transakcji, co oznacza, że typowy gracz będzie musiał wydać około 1500$, aby przedłużyć grę o miesiąc.\nUSA: Najpopularniejsze gry 2011 roku\n...w wielu innych krajach - Call of Duty: Modern Warfare 3. W pierwszej trójce znalazły się także Just Dance 3 oraz The Elder Scrolls V: Skyrim. W zestawieniu nie zabrakło także gry, w którą gra się głównie w tamtej części świata, Madden NFL 12. Poniżej przedstawiamy pierwszą dziesiątkę: 1. Call of Duty: Modern Warfare 3 (360, PS3, Wii, PC) 2. Just Dance 3 (Wii, 360, PS3) 3. Elder Scrolls V: Skyrim...\nPrymat notebooków na rynku IT wyraźnie wpływa na sprzedaż głośników komputerowych - wynika z danych Komputronik SA. Najnowszy ranking sprzedaży wskazuje, że niezmienną popularnością cieszą się zestawy głośnikowe 2.1 i 2.0. Specjaliści wskazują, że takie właśnie komplety są niezbędnym dodatkiem do laptopów, które bez tego najczęściej nie gwarantują odpowiedniej jakości dźwięku.\nNajpopularniejsze pecetowe gry 2008 roku\nFirma Nielsen zajmująca się badaniem rynku opublikowała zestawienie tytułów, w które pecetowcy grali najwięcej w ubiegłym roku.\nNajpopularniejsze gry na konsole w 2012 roku\nJak dowodzi najnowszy raport Cenego.pl, wśród gier na konsole w 2012 roku prym wiodły gry na PlayStation i Xboxa.\nOto najpopularniejsze szkodliwe programy grudnia 2009\nWideo na temat: najpopularniejsze gry świata\nUnreal Engine w japońskiej wersji\nczapeczki ani wąsa pod nosem, a całość jest generowana w czasie rzeczywistym. I pozytywnie nastraja do całego świata, nawet jeśli jest akurat barbarzyńska godzina w środku tygodnia. Anyway - filmik poniżej\nDyskusje na temat: najpopularniejsze gry świata\nNo super ta gierka POLECAM !!!!!!!! ;);*;}\nZnak czasów? Chyba tak – Minecraft zadebiutował na PC i to właśnie ta wersja była dotąd najpopularniejszą. Ale już nie jest. Przedstawiciele studia Mojang ujawnili, że wydania konsolowe gry sprzedały się w sumie lepiej niż edycja komputerowa.\nRE: Jaka jest najlepsza gra Świata\nA gdzie saper :diabel: .... Najlepsze gry świata według Ciebie tak ? Czyli jednak najlepsze gry według Ciebie, a nie najlepsze gry świata ....\n@Wadziu|Nie żebym bronił tej gry, ale aktualizacje są cały czas, a contentu jest MASA. Do tego dochodzą mody. Podaj mi jakąś prężnie rozwijającą się grę F2P, która nie jest MMORPG i nie ma mikropłatności :)\nRE: Jakie są najpopularniejsze gry w Korei Płd?\nStrzelam że gry MMORPG i ogólnie MMO :E\nDizzy: Prince of the Yolkfolk - "ojcowie" najpopularniejszego jajka świata o swoim dziecku\nNajpopularniejsze jajko świata? Zależy dla kogo. Mi to się od razu skojarzyło z Humpty Dumpty :P\nJakie są najpopularniejsze gry w Korei Płd?\nWitam, ostatnio zacząłem się tak zastanawiać jakie gry przodują. Jest to najważniejszy rynek gier i chyba największy na świecie. Pytam się Was, ponieważ może coś wiecie, a trudno znaleźć jakieś informacje na ten temat.\nJeszcze w zeszłym roku odpalałem tąę grę na emulatorze. Kiedyś gry to miały klimat i poziom trudności wyższy niż easy i super easy...\nNapewno counter-strike 1.6.\nanno 2070 deep sea\nporadnik do uefa euro 2012 poland - ukraine\njak przejść buzz! the hollywood quiz\nwings 2 pc\nsteel battalion: heavy armor ps3\nporsche challenge xbox 360\nking of pool online\nkody do perfect ace: pro tournament tennis\npocket pets wymagania techniczne\nstar wars rogue leader: rogue squadron 2 poradnik\nthe cameron files: the secret at loch ness ps3\ndmz: north korea android\na game of thrones rpg pl\ndead to rights premiera\nduke nukem forever pax\nrecenzja microsoft return of arcade\nrecenzja twierdza deluxe\nporadnik do pursuit force\nice age 2: the meltdown wymagania techniczne\nmars to earth wymagania techniczne\nfantasy wars: elven legacy tutorial\nchampions of norrath xbox 360\nbitter glory spolszczenie\ndeer hunter spolszczenie\nbeetle buggin android


Archiwum Wróblewieckie/Zeszyt III/Wstęp - Wikiźródła, wolna biblioteka\nArchiwum Wróblewieckie/Zeszyt III/Wstęp\n< Archiwum Wróblewieckie | Zeszyt III\nTytuł Archiwum Wróblewieckie. Zeszyt III\nArchiwum Wróblewieckie. Zeszyt III - Zeszyt III/Wstęp\n„Wenn Lebendige schweigen, so mögen aus\nihren Gräbern die Todten aufstehen und zeugen.“\nHerders Werke. Tom XI. str. 108.\nNa całej ziemi, po nad którą rozpościerał swe skrzydła nasz orzeł biały, od Karpat, kędy wiślana kołyska, aż do ostatniego skrawka ziemicy polskiej czyli inaczej tak w Wielkopolsce jak Małopolsce i Litwie, gdzie wielka bardzo część ludności brała udział w sprawach publicznych, znajdowało się mnóstwo pomników piśmiennych w domach prywatnych. Wzmianki o tych pomnikach napotykamy już w tych bardzo dawnych czasach, kiedy to sztuka pisania znaną była zaledwie tylko po klasztorach, kolegiatach i probostwach, a kapituły i zakony jedynemi były w kraju akademiami. Powoli jednak poczęła się ta sztuka co raz bardziej upowszechniać, a razem z tem mnożyły się i pomniki, i można powiedzieć, że niebyło z czasem w Polsce dworku choć cokolwiek zamożniejszego, w którymby niezapisywano skwapliwie ciekawszych zdarzeń spółczesnych, lub nieprzepisywano dawniejszych. Zapiski te przechodziły od ojców na synów, a od tych znowu na wnuków, a tak pierwsi jak i drudzy pomnażali je zawsze nowymi dopiskami, ilekroć tylko chwilowa pobudka przywiodła ich do skreślenia, obchodzących ich bliżej wypadków lub stosunków. Były one wszędzie w wielkiem poszanowaniu, stanowiąc rodzaj pewien rodzaj familijnego archiwum, w około którego niezapomniano również i inne księgi rzecz publiczną obchodzące gromadzić.\nChwilowe pobudki zniewoliły więc antenatów naszych przed wielu stuleciami do zapisania obchodzących ich bliżej wypadków lub skreślenia ówczesnych stosunków, naoczni świadkowie spisywali jednak te wypadki li tylko dla siebie, a nieprzewidywali, że owoc tej przypadkowej podniety, stanie się dzisiaj pochodnią, która rozświetli nam cienie, zbogaciwzbogaci historyczną wiedzę obrazem pewnych nieznanych wydarzeń, charakterów przedwiecznych i stosunków ówczesnych, nieprzewidywali więc, jak się tem zasłużą potomnym.\nZupełnie bowiem tak samo jak widok tej muszki lub tej ryby przedpotopowej, z których pierwszą pewien chwilowy przypadek uwięził przed tysiącami lat w uścisku bursztynu, a drugą w uścisku piaskowca – zbogacawzbogaca dzisiaj umiejętność przyrody poznaniem wcale nowych żyjątek i nieznanych nam stworzeń calewcale nowych kształtów, tak samo owe pomniki piśmienne, owe zapiski, które świadkowie naoczni spisywali dla siebie, nieprzewidując, jak się tem zasłużą potomnym, przeszedłszy w spuściźnie z pokolenia na pokolenie i dochowawszy się szczęśliwie aż do naszych czasów, zbogacająwzbogacają teraz wiedzę historyczną, bo w nich to właśnie przechował się obraz przedwieczny życia naszych antenatów świeżo i całkowicie dla zdumionych spojrzeń dzisiejszych potomków.\nNie wszystkie jednak pomniki piśmienne, których kiedyś było takie mnóstwo, dochowały się szczęśliwie do dzisiaj – jedne bowiem pokrywały się długo pleśnią i kurzem, aż w końcu kiedy dawnych dziedziców zabrakło a nowi właściciele o wartości materiałów źródłowych rękopiśmiennych najmniejszego niemieli wyobrażenia, zniszczały gdzieś w kącie na słotę wystawionym dokąd je wyrzucono, – drugie padły ofiarą podczas rabunków dokonanych przez wojska najezdnicze, lub podczas konfiskat zadekretowanych przez obce rządy, które się podzieliły ziemiami polskiemi, – inne znowu tułały się z miejsca na miejsce, pozostawione na łasce przypadku dopóki nie nastręczyła się sposobność zbrodniarzowi zagrabić je i wywieźć za granicę, – a jeszcze inne padły ofiarą nieumiejętnych plagiatorów, lub ogłoszone drukiem okazały się tylko jako ułamki większej całości. Część tylko dostała się w spuściźnie, w darowiźnie, a niekiedy za drogie pieniądze do zbiorów prywatnych lub publicznych, gdzie je mniej lub więcej starannie przechowują.\nW rzędzie mniejszych zajmuje jedno z pierwszych miejsc zbiór gromadzony przez kilka pokoleń w Wróblewicach  w Samborskiem, zasobny w pamiątki, rękopisma, książki i dzieła sztuki, a należący dzisiaj do Władysława hr. Tarnowskiego podróżnika, poety i muzyka. Właściciel zbioru Wróblewieckiego pomny doniosłości zbiorów w czasie dzisiejszym i prawdziwego ich znaczenia dla dzisiejszego społecznego składu, nie tylko przechowuje go bardzo starannie, lecz co więcej pomnaża go także, nabywając podczas licznych swych podróży, coraz to nowe pamiątki, – bo wiadomem jest powszechnie, że kogo raz opanuje miłość kollektorska, towarzyszy mu ona już wszędzie, gdziekolwiek się tylko obróci, – i za co mu się szczera wdzięczność należy, ogłaszając od czasu do czasu rękopisma w zbiorze tym znajdujące się, czyni go pożytecznym dla całego myślącego ogółu polskiego.\nWydawnictwo to rozpoczęte dziewięć lat temu nosi tytuł: „Archiwum Wróblewieckie.” Pierwszy zeszyt wyszedł w Poznaniu w roku 1869, nakładem wydawcy, w komisie księgarni Jana Konst. Żupańskiego, a treść jego to prawdziwa „silva rerum”, pod niejednym względem ciekawa i ważna. Już zeszyt pierwszy przekonał nas, że wydawca nieprzeznaczył „Archiwum Wróblewieckiego” wyłącznie do ogłoszeń dokumentów historycznych, ale postanowił za pośrednictwem tej publikacji zapoznać szerokie koło czytelników także i z utworami poetycznymi, opisami podróży, pamiątkami itd. znajdującymi się w jego zbiorze, a mało lub zupełnie nieznanymi.\nA postanowienie takie zasługuje, zda mi się, na uznanie. Gdyby bowiem wydawca ograniczył się był na ogłoszeniu li jedynie dokumentów, byłby uczynił z „Archiwum Wróblewieckiego” książkę, ważną tylko dla szczupłej garstki tych, którzy pracują nad rozświetleniem naszej przeszłości — urozmaiciwszy zaś treść jej uczynił ją pożądaną dla całego myślącego ogółu polskiego. I tak historyk znajdzie w niem pożądane dokumenta, powieściopisarz rysy obyczajowe w pamiętnikach opisane, lubownik literatury nadobnej utwory poetyczne i t. d. W pierwszym zeszycie o którym dopiero co wzmiankowaliśmy zamieścił wydawca: „Wspomnienia damy polskiej z XVIII. wieku, – Hymn na stuletnią obronę Wiednia przez Kazimierza Ustrzyckiego, – Proklamację generała Dąbrowskiego, – i – Tomicyanów z roku 1536 –1537, ustęp niewydany.”\nAutorką „wspomnień”, które znajdujemy na czele zeszytu pierwszego „Archiwum Wróblewieckiego” jest Barbara z Ustrzyckich Tarnowska, kobieta wielkiego rozumu i wykształcenia, znakomita Polka, szczerze do ojczyzny przywiązana, a przez swe pokrewieństwo i stosunki postawiona na stanowisku, które jej wiele widzieć i wiele wiedzieć dozwalało. Opisuje ona sprawy krajowe z lat 1789, 1790, 1791 – 1792, 1794, 1796 i 1805 w sposób pełen prostoty, ale zarazem dokładny, rzucający na wypadki i ludzi światło bardzo trafnych i sprawiedliwych poglądów. Niepisała Tarnowska swoich pamiętników dla szerokiego koła czytelników, lecz pisała je dla dzieci swoich, dla rodziny, to też i nie ma w nich nic udanego, żadnego pozowania i popisu autorskiego, a tylko szczera prawda. Przeszłość w której żyła ta wdowa po jednym z marszałków konfederacji barskiej a matka legionisty polskiego, odbiła się w jej słowie jak w źwierciedle. To, co mówiono po dworach o ówczesnych zdarzeniach, opinia jak się o nich utworzyła pomiędzy współczesnymi, schwytana jakby za pomocą aparatu fotograficznego, i jak fotografia bez retuszu wiernie zachowaną została w jej pamiętniku. Oprócz faktów, kraj interesujących, jest w tych „wspomnieniach” także niemało wiadomości, obchodzących tylko rodzinę. Ponieważ jednak jest to rodzina, co dźwigała buławy, a ciężar wieków spadał ustawicznie i na ramiona jej synów, więc interesują one tak samo i myślący ogół polski.\nTuż zaraz po „wspomnieniach damy polskiej z XVIII. wieku” wydrukował wydawca, a jej wnuk wiersz jej brata Kazimierza Ustrzyckiego, kasztelanica inowrocławskiego, zmarłego we Wróblewicach w kwiecie wieku w roku 1786. Ustrzycki obracający się w atmosferze zaprawionej powiewem Wolterjanizmu, przenosił prawdę i dowcip nad konwenanse towarzyskie, a utwory jego poetyczne, poczciwe i serdeczne w gruncie, tryskające dowcipem i wesołością, nieoglądały się zbyt pedantycznie na surowe przepisy moralności. Piękny wiersz który Tarnowski wydrukował w „silva rerum” nazwanej „Archiwem Wróblewieckiem,” a którego tytuł podaliśmy powyżej uznany został przez Fr. D. Kniaźnina za najlepszy pomiędzy utworami, jakie pozostawił w spuściźnie Ustrzycki.\nW drugim znowu zeszycie ogłoszonym dopiero przed dwoma laty wydrukował wydawca drugi pamiętnik Urszuli z Ustrzyckich Tarnowskiej p. t.: „Pamiętnik damy polskiej z XVIII. wieku”  Pamiętnik ten rozpoczynający się od ślubu autorki z Rafałem AmorAmorem hrabią Tarnowskim dnia 14 marca 1781 roku, doprowadzony został aż do 3 października 1811 roku. Opisała w nim tarnowska sprawy krajowe w paraleli ze sprawami europejskiemi. Jest on również ciekawy, jak jej „Wspomnienia” i też same posiada zalety.\nW trzecim zaś zeszycie, który właśnie teraz ogłoszony zostaje nakładem księgarni Karola Wilda, zamieścił wydawca najprzód dziewiętnaście listów hrabiny Katarzyny z Potockich Kossakowskiej kasztelanowej Kamińskiej,  która słynęła w całej Polsce z rozumu i gotowości do ofiar, a niemieckich urzędników, którzy pierwsi przybyli do nas po rozbiciu Polski nielubiła serdecznie. Niezapominajmy jednak, że Galicja była podówczas prawdziwem Eldoradem dla awanturników i włóczęgów, których w domu niepodobna było użyć, że rząd nie przebierał w owych czasach w kandydatach, a ci znowu dorwawszy się do władzy, byli straszną klęską dla biednego kraju. Więc i nie dziw, że pani kasztelanowa Kamińska tak dotkliwie dokuczała tym katylinarycznym egzystencjom swym niemiłosiernym dowcipem.\nKossakowska, była to postać oryginalna, wybitnie charakterystyczna, która pod szorstkością i rubasznym czasami jowializmem ukrywała prawdziwie szlachetne polskie serce. To też w rękopismach z drugiej połowy zeszłego wieku jakie się znajdują w Zakładzie narodowym imienia Ossolińskich, wiele bardzo napotkać można anegdot o niej, a niektóre przechowały się nawet do dni dzisiejszych w żywej tradycji. Niektóre z nich są aż nadto dobrze dzisiaj jeszcze znane, o kilku wspominaliśmy w innym miejscu , nie będziemy je więc tutaj powtarzać.\nNie możemy się jednak oprzeć pokusie, ażeby nie powtórzyć jednej, o której na tamtem miejscu niewspomnieliśmy, a którą skrzętna dłoń naszych dziadów zapisała pro aeternam rei memoriam w jednym z rękopisów Zakładu Ossolińskich. W rękopisie tym czytaliśmy, że gdy Kossakowska mieszkała w Stanisławowie, zwierzchność zażądała drzewa z jej lasów na szubienicę dla jakiegoś skazanego na śmierć żołnierza. Kasztelanowa, jak się domyślać nie trudno, odmówiła żądaniu, i na podanem sobie wezwaniu tak odpisała: „kocham i szanuję stan żołnierski, nie dam jednak drzewa na szubienicę dla biednego skazańca, gdyby go wszakże zapotrzebowano na szubienice dla cywilnych urzędników niemieckich, chętnie i z przyjemnością cały swój las na ten cel daruje.”\nSarkazm jednak ten i nienawiść powtarzamy raz jeszcze były zupełnie uzasadnione i słuszne, bo gdybyśmy nawet pominęli wszystkie źródła polskie z owego czasu, a oparli się na samych tylko niemieckich i do tego urzędowych, to i w takim nawet razie niemoglibyśmy innego, jak tylko najgorsze powziąć wyobrażenie o owych, jak ich powyżej nazwałem, katylinarycznych egzystencjach, które jako oficjalna awangarda germanizacji zalały świeżo „rewindykowaną” Galicję.\nTak samo jednak, jak owych Niemców nienawidziła Kossakowska i owej sfery społecznej, która najbardziej przesiąknięta kosmopolityzmem, najmniej uczuła rozbicie Polski, a jako najbogatsza w owych dniach smutku i żałoby uczuwała najwięcej potrzeby zaprzątnienia czasu. Sfery te były podówczas przesiąkłe na wskroś francuszczyzną, będącą na salonach lwowskich w modzie i zastępującą coraz bardziej dawny, poczciwy obyczaj peruką, żabotami i złotem haftowanym frakiem. Wiedziała Kossakowska, że pod tą złoconą, świetną łupiną nie znajdzie ziarna, że pod przepychem barw i połysków kryje się próżnia, więc nienawidziła arystokratycznej społeczności ówczesnej. Arystokracja ówczesna której z małymi tylko wyjątkami do liberji i miary brać nie było potrzeba, po owym sejmie pod laską Ponińskiego, co to spiorunowany przemocą gabinetów austriackiego, moskiewskiego i pruskiego i spodlony przekupstwem senatorów i posłów, podpisał i usankcjonował pierwszy rozbiór Polski, zamiast pospieszyć jak to czynili dziadowie nasi do kościołów i tam wypłakać boleści swoje, spieszyła na zabawy, bawiła się namiętnie, szalenie, bez względu niestety! na okropne położenie ojczyzny. Dzień po dniu urządzano bale lub zabawy na salonach lwowskich, przez całe zapusty co dzień był bal publiczny w „kasynie Hechta”, czyli inaczej w kamienicy wprost ogrodu miejskiego,  którą obecnie zdemolowano, a na której miejscu ma stanąć gmach na pomieszczenie Wydziału krajowego; codzień był piknik, a podczas kontraktów znowu codzień reduta.\n Mieszkanie to nazywała pani kasztelanowa „schronieniem cnotliwych” i takich też tylko w niem przyjmowała. Dla wszystkich innych był tam wstęp wzbroniony. Wiele bardzo dowodów mógłbym przytoczyć, że tak było, lecz kiedy znowu brak miejsca niedozwala mi tego, ograniczę się na jednym tylko: Drugiego roku po Targowicy przybył do Lwowa Dyzma Bończa Tomaszewski, sekretarz konfederacji targowickiej, i odwiedziwszy różne znane mu osoby, postanowił odwiedzić także i panią kasztelanowę. Jak postanowił, tak też i uczynił i poszedł. Zaledwie jednak otworzył drzwi i wszedł do „cnotliwych schronienia” ozwała się pani kasztelanowa:\n„Mości panie, to jest góra św. Jerzego, cnotliwych schronienie, omyliłeś się pan, przychodząc tutaj rozumiałeś zapewne że to góra Awentyna. Nie, nie, cesarz rzymski nie myśli tu nowej stolicy zakładać.”\nPo takiem przywitaniu niepozostało sekretarzowi konfederacji targowickiej nic innego, jak tylko wynieść się coprędzej.\nBardzo wiele osób spieszyło także w dnie postne tam do tego „schronienia cnotliwych.” W tych bowiem dniach przyjmowała pani kasztelanowa każdego, kto tylko przyszedł i zasadzała do stołu, na którym stał zastawiony postny obiad, mówiąc „iż to czyni dla dogodności pobożnych Polaków, gdyż Niemcy psując staropolskie obyczaje, naumyślnie po restauracjach mięso w posty gotowali, aby zmusić Polaków do odstąpienia od swoich zwyczajów.”\n Na takie dictum trudno było odpowiedzieć, to też i tyle tylko odpowiedział książe:\n„Jednej Wpani zawsze używasz broni!” Ale też i odstąpił od żądanej dzierżawy.\nA cesarzowi Józefowi II, który rozmawiał z nią z czeska (nieumiejąc po polsku) i żałował, że nie może z nią rozmawiać po niemiecku (gdyż tego języka nie umiała), tak znowu odpowiedziała:\n„Najjaśniejszy panie, nasz król jest Polakiem, dotąd wszakże, ani myśmy jego, ani on nas rozumieć nie mógł.”\nA jeżeli tak odpowiedziała cesarzowi Józefowi, to już nie trudno będzie i domyślić się, jak odpowiadała owym katylinarycznym egzystencjom, które jako oficjalna awangarda, zalały świeżo rewindykowaną Galicję. Dokuczali jej też Niemcy niemało, a osobliwie komisarze cyrkułowi naprzykrzali się jej bardzo. Nie mogąc więc w inny sposób pozbyć się ich, rozkazała w swoim bawialnym pokoju zawiesić dwa portrety: cesarzowej Marji Teresy i cesarza Józefa II, dawszy zarazem sekretny rozkaz jednemu hajdukowi, na to umyślnie przeznaczonemu, ażeby pilnował, iżby każdy wchodzący do tego pokoju, uczcił portrety monarchów. Była to wyborna samołówka na Niemców. Skoro bowiem tylko pierwszy z nich wszedł do pokoju, z kapeluszem na głowie, hajduk nauczony, powiedział mu, ażeby znał uszanowanie dla miejsca tego.\n„Schelm Polak stille” – brzmiała odpowiedź.\n„Zdejm kapelusz, kiedyś tu wszedł!” – przestrzegał hajduk.\nDaremnie jednak. Niemiec bowiem lekceważąc przestrogę, nie zdjął kapelusza z głowy. Wówczas hajduk zniecierpliwiony wyciął mu silny policzek, mówiąc:\n„Naucz się szanować wizerunki swoich monarchów!”, i z głowy kapelusz rzucił mu na ziemię.\nTakimi to sposobami uczyła pani kasztelanowa Niemców grzeczności. A i dodawać niepotrzebujemy, że urzędnik nie śmiał skarżyć się nawet o policzek.\nZ tego niewiele, cośmy dotychczas napisali mógł już czytelnik nieco poznać, jaką to była pani kasztelanowa Kamińska, i jakie mogą być jej listy, które wydawca na czele zeszytu trzeciego „Archiwum Wróblewieckiego” zamieścił.\nByła to jedna z tych osób, o których powiedział Słowacki: „Szczęścia mieli mało w życiu, więcej bólu.” Już bowiem w wieku, w którym cały świat gra nam skocznego tana, gdy gwiazdy i ludzie, drzewa i wody, gdy cała natura zdają się być jedynie na to stworzone, by z nami jakby zapustne grajki huczały, śpiewały i by z sercem naszem hasały radośnie, doznała pierwszego zawodu, kiedy rodzice zażądali, ażeby oddała swą rękę Kossakowskiemu kasztelanowi Kamińskiemu, człowiekowi wprawdzie bardzo bogatemu, ale powierzchowności odrażającej. Kasztelan bowiem był wzrostu bardzo małego, niewięcej nad półtora łokcia (ztąd pospolicie karłem nazywany), głowę miał ogromną, a nadto jeszcze był bardzo chorowity. Taki człowiek nie mógł się więc podobać, a mimo to jednak panna Katarzyna Potocka czyniąc zadość woli rodziców, bez żadnej skłonności serca wyszła za niego, i poślubiła ostatniego z linii Kossakowskich, i co więcej żyła z tym narzuconym sobie mężem aż do śmierci jego wzorowo. Kiedy została wdową, była jeszcze młodą, a że była i ładną i wykształconą i majętną, więc łatwo mogłaby była powtórnie wyjść za mąż; nieuczyniła jednak tego i w stanie wdowim późnego dożyła wieku, aby tylko jak największą część mienia swego mogła poświęcić na potrzeby ojczyzny.\nMiłość ojczyzny była w niej uczuciem najgorętszym, kochała Polskę szczerze, pragnęła jej dobra i bolała nad tem wszystkiem, co się w tej Polsce w owych czasach działo. Śmiało więc i bezwzględnie przed stronnikami nawet królewskimi mówiła przeciw nieprawej elekcji króla, „za co w roku 1767 – jak pisze naoczny świadek – przez Moskali w areszcie politycznym do Warszawy była przeprowadzona.”\nKról zobaczywszy się z nią, udał, jakoby o niczem nie wiedział i począł wypytywać nawet o przyczynę jej przybycia do Warszawy. Lecz otrzymał też odpowiedź, jakiej się pewnie nie spodziewał. Tak mu bowiem pani kasztelanowa wówczas odpowiedziała:\n„Warszawa monstrum ma jakieś porodzić, a mnie tu Moskale sprowadzili do babienia.”\nNakazom carycy Katarzyny nie była również powolną i ani jej homagium nie złożyła, ani też powróciła do zabranych prowincyj, czego się właśnie caryca domagała, za co z dóbr w tym zaborze się znajdujących, wszelkich pozbawioną została dochodów.\nW czasie powstania Kościuszkowskiego pieniędzmi i zabiegami pomagała bardzo walczącej braci. A że tajemnicy z tego nierobiła że koresponduje z Kościuszką, że posyła młodzież do powstania i tej młodzieży daje pieniądze, zaczęli ją Niemcy tak prześladować, że aż uczuła się zmuszoną wyjechać ze Lwowa. Wówczas to porzuciła „cnotliwych schronienie” i przeniosła się do Krystynopola, który wydzierżawiła od „kamery.”\n Z umysłu opowiedzieliśmy tych kilka anegdotycznych szczegółów, w nich bowiem tak doskonale maluje się charakter i serce „tej kobiety, czyniącej – jak mawiali dziadowie nasi – zaszczyt płci swojej w Polsce.”\nSzczerze wdzięczni jesteśmy Wł. hr. Tarnowskiemu, że uratował od zatraty, przechowując starannie w swojem archiwum tych kilkadziesiąt listów pani kasztelanowej i ogłosił obecnie drukiem. Wszystkie bowiem pamiątki, jakie pozostawiła w „schronieniu cnotliwych”, wyjeżdżając do Krystynopola pokrywały się długi czas pleśnią i kurzem, aż nareszcie dzisiejsi pigmeje, pragnąc ostudzić uwielbienie dla tej sławnej z rozumu i gotowości do ofiar Polki, wyrzucili je na strych, ażeby tam zupełnie zniszczały!... Zawadzają im nieboszczyki, cienie, przeszłość tem bardziej pono, gdy żywi dorosnąć ich nie mogą!...\nPo listach Kossakowskiej zamieścił wydawca w zeszycie trzecim „Archiwum Wróblewieckiego”:\n„Dwa listy J. Niemcewicza” – dalej\n„Historję królów elekcyjnych od Zygmunta III do Stanisława Augusta przez Ignacego hr. Potockiego, marszałka W. K. Litewskiego.”\n„Historję wyprawy Jana III pod Wiedeń.”\n Z tego, co w wydanych dotychczas zeszytach zamieszczone zostało, czytelnicy będą mogli nabrać przekonania o ważności publikacji podjętej przez Władysława hr. Tarnowskiego, jak również jakie to rękopisma, jakie pamiątki napotkać można po różnych dworach na wsi.\nO gdyby tylko więcej podobnych hr. Wł. Tarnowskiemu! nie jeden dokument przestałby leżeć w ukryciu, bo ten, którego dzisiaj własnością, nie wie nawet, czy wartoby go ogłosić, a ileż pamiętników unaoczniłoby nam znowu wcale dokładnie nieznane dotychczas obrazy przeszłości! Sądząc jednak z dotychczasowego postępowania właścicieli zbiorów i pamiątek, trudno przypuścić, że pójdą w ślady Tarnowskiego. A skoro rzecz ma się tak, i skoro nie ma i nadziei, że w niedługim czasie będzie inaczej, to chyba nie pozostaje nic innego jak tylko posłuchać rady ś. p. Józefa Dzierzkowskiego  i wysłać kwestarza do naszych dworów i dworków szlacheckich pro bono publico! Tylko trzebaby wyprawić jakiego rozmiłowanego w przeszłości, któryby niezatrzymywał się jedynie tam, gdzie znajdują się większe zbiory i biblioteki, lecz zarazem podobnie jak niegdyś Zorjan Dołęga Chodakowski (Adam Czarnocki) przechodząc wioski i miasteczka, zapuszczał się także w rozmowy ze starcami i nasłuchiwać jak to\n......nieraz kmieć stuletni\nTrącając ziemię żelazem oraczem\nStanie i zagra na wierzbowej fletni\nWas głosi wielcy ojcowie bezdzietni!\nSpisywał te pieśni gminne, które\n......stoją na straży\nA czasem dzierżą i broń Archanioła…\na tak samo przepatrywał i odczytywał oniemiałe dokumenta, wydobywał z ukrycia pamiętniki lub po kominkowej pogadance sam nawet spisał jakiś rys pamiątkowy, który się przechował w tradycji — krótko mówiąc, nie pominął żadnego dworu, żadnej plebanji, nawet do chat wiejskich zajrzał, i z wszelkich nadarzających mu się korzystał sposobów, byle tylko odkryć zamierzchłe wiekiem ślady dawnych dziejów.\nTaki kwestarz, zaręczamy, wróciłby z prawdziwie pełnymi torbami!\nWenn Lebendige schweigen, so mögen aus ihren Gräbern die Todten aufstehen und zeugen (niem.) – Gdy żywi milczą, niech zmarli wstaną ze swych grobów i świadczą; fragment Listów wzywających do krzewienia człowieczeństwa (niem. Briefe zur Beförderung der Humanität) Johanna Gottfrieda Herdera.\n↑ Drukowany w drukarni I. J. Kraszewskiego w Dreźnie. (Stron 151 i VII.)\nAutor wstępu, p. Stanisław Kunasiewicz jednak pomylił imię, bo nie Barbara a Urszula z Ustrzyckich Tarnowska.\n↑ Lwów w roku 1809. (Ustąpienie Austrjaków. – Zajęcie miasta przez siedemnastu żołnierzy polskich. – Moskiewskie rządy.) Opowiadanie dziejowe, spisane na podstawie pamiętnika naocznego świadka, gazet, notatek i dokumentów, przez Stanisława Kunasiewicza. We Lwowie. Nakładem Karola Wilda. 1878.\npro aeternam rei memoriam (łac.) — na wieczną pamiątkę.\nReduta – publiczny bal maskowy.\nSchelm Polak stille – Szelmo Polaku spokój.\nKamery – gabinetu, czyli inaczej rządu [w Wiedniu].\n↑ O której wspominaliśmy już raz w broszurze: „Aleksandra Weryhi Darowskiego: Dyaryusz podróży do Warszawy poprzedzony kilkoma słowy Stanisława Kunasiewicza.” Lwów 1873.\nTekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Stanisław Kunasiewicz.\nOstatnio edytowano 13 sty 2018 o 13:00\nTę stronę ostatnio edytowano 13 sty 2018, 13:00.


Inwestowanie w dzieła sztuki – najtrudniejsze? – Inwestycje alternatywne\nChcąc zainwestować swoje oszczędności, wybierać można z całej gamy dostępnych możliwości, takich jak inwestycja w kruszce, nieruchomości lub papiery wartościowe. Dzieła sztuki podobnie jak wino zaliczane są do tzw. dóbr alternatywnych.\nDecydując się na ulokowanie kapitału w dzieła sztuki konieczna jest pomoc eksperta posiadającego ogromną wiedzę. Ważne również, aby obraz po prostu podobał się jego nabywcy- będzie on towarzyszył mu na co dzień, zdobiąc ścianę w jego domu lub biurze. Musi on wzbudzać w posiadaczu pozytywne emocje. Gdy znajdzie się już obraz odpowiadający nam pod względem wizualnym koniecznie należy skorzystać z pomocy profesjonalisty, np. historyka sztuki lub właściciela galerii, który oceni czy obraz warto zakupić. Z czasem gust wykształca się a kolekcjoner zaczyna coraz lepiej orientować się w panujących na rynku trendach. Zadaniem eksperta jest zarówno ocena wartości artystycznej jak i możliwości inwestycyjne wybranego dzieła- realne oszacowanie ewentualnych zysków lub strat.\nInwestując w dzieła sztuki możemy liczyć na kilka procent zysku rocznie. W okresie 10 lat wzrost ten może wynieść kilkadziesiąt procent pierwotnej wartości. Ważna jest także znajomość dotychczasowej kariery artysty jest to pomocne w oszacowaniu wartości jaką może osiągnąć dzieło w przyszłości.\nLokując kapitał w dzieła sztuki należy pamiętać, że tak jak w przypadku każdego innego towaru trzeba posiadać kompleksową dokumentacje, paragon potwierdzający zakup a także ekspertyzę stwierdzającą autentyczność.\nRynek dzieł sztuki bardzo silnie poddawany jest wpływom panującej mody. Obrazy będące w ważnych i znaczących kolekcjach, automatycznie staja się obiektem pożądania innych kolekcjonerów. Jeżeli są to dzieła artystów już nieżyjących wartość obrazu potrafi osiągnąć bardzo wysokie kwoty. Należy jednak pamiętać, iż moda panująca w sztuce jest zmienna jak każda inna, co często czyni inwestycje nieopłacalną a nawet stratną.


Czy sen wpływa na naszą odporność? - Ranking przychodni Rzeszów\nWiemy, że sen jest odpowiedzialny za poziom naszej energii kolejnego dnia, a także za nasze ogólne samopoczucie, dlatego pewnie zastanawiasz się, czy sen ma również wpływ na naszą odporność? Czy istnieje jakaś zależność pomiędzy obniżoną odpornością a bezsennością lub problemami ze snem? Niedobory snu, tzn. jego zbyt mała ilość mogą doprowadzić do podwyższenia kortyzolu we krwi oraz obniżenia limfocytów T, komórek NK oraz monocytów, co przyczyni się tym samym do obniżenia naszej ogólnej odporności i zwiększenia podatności na infekcje.\nDlaczego sen jest dla nas ważny?\nOdpowiednia ilość snu przyczynia się do znacznego opóźnienia procesów starzenia się organizmu. Sen http://www.moj-sen.biz/sennik/interpretacje.html jest dla nas niezbędnym stanem fizjologicznym, który ma znaczący wpływ na niemal każdy aspekt naszego zdrowia. Jeżeli dostarczamy organizmowi odpowiedniej ilości snu, zauważymy, że będzie lepiej funkcjonował, będziemy podejmować bardziej przemyślane decyzje, a także zwiększy się nasza koncentracja, a także możliwość zapamiętywania informacji. Oczywiście jeżeli jesteśmy wyspani, myślimy pozytywnie, odbieramy pozytywnie wiele rzeczy, jak również ogólnie możemy pochwalić się lepszym nastrojem. Warto wspomnieć, że podczas snu nie tylko regulują się nasze hormony, ale również zwalniają czynności serca i procesy przemiany materii. Podczas snu nie tylko procesom regeneracji ulega nasz organizm oraz psychika, ale również nasze ciało pod względem fizycznym.\nNiedobór snu, a odporność\nBezsenność oraz niedobór snu są zjawiskami bardzo niekorzystnymi, ponieważ sprawiają, że nasz organizm jest mniej wydolny, mamy obniżoną koncentrację oraz pamięć. Ciągłe niewyspanie oraz przemęczenie mogą wpłynąć na powstanie wielu poważnych chorób, np. nadciśnienia, cukrzycy czy nowotworów, a nawet do zaburzeń depresyjnych. Już po 24 godzinach bezsenności nasz układ odpornościowy ulega osłabieniu, dlatego jesteśmy znacznie bardziej narażeni na infekcje wirusowe lub bakteryjne, a nawet działanie komórek nowotworowych.\nStaram się codziennie spać ok.8 godzin.\nSen ma duże znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania organizmu.\nNie przypuszczałam, że bezsenność wpływa na nasza odporność.


Jesteś tutaj: Strona główna Aktualności Pomimo zawarcia przez rodziców porozumienia o sposobie wykonywania kontaktów z dzieckiem po rozwodzie, sąd ma obowiązek orzec o nich w wyroku rozwodowym\nWskazał, że w dniu 13 czerwca 2009 r wszedł w życie przepis nakładający na sąd obowiązek zawierania w wyroku rozwodowym rozstrzygnięcia o kontaktach z dzieckiem. RPD podniósł, iż analiza wyroków sądowych wskazuje, iż sądy bardzo często odsyłały do porozumienia zawartego przez małżonków, odstępując tym samym od rozstrzygnięcia tej kwestii wprost w wyroku orzekającym rozwód. RPD stwierdził, iż, wykładnia językowa art. 58 § 1 k.r.o. wskazuje, „że na sądy orzekające rozwód nałożony został obowiązek orzekania o kontaktach rodziców z dzieckiem, co jest zgodne także z zamierzonym dążeniem do uregulowania w tym orzeczeniu wszystkich spraw związanych z rodziną. Kontakty z dzieckiem ujęte zostały nie tylko jako uprawnienie, ale także obowiązek rodziców i dziecka, co oznacza, że nie podlegają swobodnej dyspozycji rodziców. Stanowisko rodziców nie może wpływać na zakres obligatoryjnej kognicji sądu, która nie jest uzależniona od szczegółowości i zgodności określenia przez nich kontaktów, może być natomiast przesłanką oceny zdolności rodziców do współdziałania w przyszłości dla dobra dziecka oraz decyzji o pozostawieniu władzy rodzicielskiej obojgu rodzicom.”\nStanowisko Rzecznika Praw Dziecka poparł Prokuratur Generalny.\nSąd Najwyższy przyznał racę Rzecznikowi Praw Dziecka. Wywiódł, że z treści art. 58 § 1 k.r.o., wynika obowiązek sądu o rozstrzygnięciu w wyroku o wszystkich sprawach rodziny, w tym także o sposobie kontaktów z dzieckiem po rozwodzie, pomimo zawarcia przez rodziców dziecka zgodnego porozumienia ustalającego plan wychowawczy. Inaczej rzez ujmując, ustawodawca nałożył na sąd obowiązek obligatoryjnego orzeczenia w wyroku rozwodowym nie tylko o władzy rodzicielskiej ale także o kontaktach z dzieckiem, niezależnie od tego, czy małżonkowie potrafią dojść do porozumienia w tej kwestii czy też nie. Samo porozumienie rodziców - tzw. plan wychowawczy, każdorazowo podlega ocenie sądu pod kątem dobra dziecka i stanowi dla sądu sygnał, iż w zakresie uzgodnionym, rodzice będą współpracować w celu jego realizacji. Jeśli porozumienie zostanie pozytywnie ocenione przez sąd, to może być podstawą jego ujęcia w orzeczeniu o rozwodzie i pozostawienia władzy rodzicielskiej obojgu rodzicom. Ujęcie to polega na naniesieniu jego treści wprost do wyroku rozwodowego. Niedopuszczalne jest natomiast, aby uwzględnienie porozumienia polegało jedynie na odwołaniu się do jego treści jako załącznika do wyroku.\nUchwała Sądu Najwyższego 7 sędziów z dnia 5 czerwca 2012 r. w sprawie III CZP 72/11.\nDodano: 03 stycznia 2018 Wyświetleń: 977 Radca prawny Arleta Dub-Brych


Okrzei 41 - wybierzdewelopera.pl\nStrona główna › Świętokrzyskie › Nowe mieszkania Kielce › Okrzei 41\n78 491 18 89\nDetale, to one sprawiają, że dobrze czujesz się w miejscu, w którym mieszkasz – doskonała lokalizacja, kameralność, estetyka projektu, dobrze zagospodarowane strefy wspólne, patio, stały monitoring i przemyślany układ pomieszczeń, zaprojektowany w taki sposób, abyś doskonale odnalazł się w swoim mieszkaniu. To właśnie te drobiazgi, szczegóły, detale świadczą o tym, że Okrzei 41 nie jest inwestycją z przypadku. Okrzei 41 to wybór, decyzja o wysokiej jakości życia w położonym w centrum Kielc apartamencie.\nZamieszkaj w ścisłym centrum Kielc – w osiedlu tak zaprojektowanym, by wypełniało Twoje wszystkie potrzeby. Całość projektu składa się z trzech nowoczesnych budynków położonych na jedno hektarowej działce położonej w trójkącie ulic Okrzei, Krzywej i Zagnańskiej. W budynkach znajdować się będzie 160 mieszkań oraz lokale usługowe. Inwestycja zostanie zrealizowana w dwóch etapach, a pierwszy zakłada wybudowanie dwóch obiektów mieszkaniowych, w których znajdować się będzie łącznie 100 mieszkań i apartamentów o powierzchni od 30 do 100 metrów kwadratowych. W parterowej części budynku, leżącego od strony ulicy Okrzei, znajdować się będą lokale usługowe, o łącznej powierzchni 700 metrów kwadratowych. Zakończenie budowy I etapu przewidziano na 30.03.2020 roku.\nBudynki swoją ciekawą, niebanalną architekturę zawdzięczają Pracowni Architektonicznej Detan. Piękna, białą elewacją przeplatana jest brązowymi wstawkami i oszkleniami balustrad balkonów – same balkony zostały rozmieszczone w taki sposób, by gwarantowały kameralność i wypoczynek z dala od wzroku sąsiada. Budynki na terenie osiedla tworzą jedną, spójną architektoniczną całość, która z pewnością na stałe wpisze się w krajobraz mieszkaniowy Kielc. Budynki zostały wyposażone w komórki lokatorskie, szybkobieżne windy oraz rowerownię. W podziemnych kondygnacjach budynków znajdować się będą podziemne miejsca parkingowe. Obiekt będzie stale monitorowany. W sercu osiedla znajdować się będzie urokliwy dziedziniec – mini park dostępny wyłącznie dla mieszkańców z placem zabaw, ławeczkami, alejkami i licznymi strefami relaksu.\nWybór mieszkań w oferowanej inwestycji jest szeroki – znajdziemy tutaj zarówno komfortowe mieszkania z tarasem i ogródkiem, jak i duże apartamenty z szerokim balkonem, z którego rozpościera się widok na centrum Kielc. Układ pomieszczeń jest starannie przemyślany – mieszkania zostały zaprojektowane z uwzględnieniem komfortu i jakości życia mieszkańców. Aktualnie w inwestycji dostępnych jest 17 mieszkań 3 i 4 pokojowych, o powierzchni od 70 do 105 metrów kwadratowych. Całość inwestycji została obecnie oddana do użytkowania, a prace nad realizacją drugiego etapu zostały zakończone w II kwartale 2021 roku.\nRealizatorem inwestycji jest Przedsiębiorstwo Budowlane Chałupka, firma, w której portfolio znajdziemy szereg prestiżowych realizacji, wykonanych na terenie Województwa Świętokrzyskiego. Nowe mieszkania w Kielcach, budowane przez tego dewelopera cieszą się dużą popularnością, są powszechnie uznawane za bezpieczne inwestycje – dobrą lokatę kapitału, która przynosi znacznie większy zysk niż ten, którego możemy się spodziewać po zdeponowaniu pieniędzy na koncie bankowym.\nInwestycja położona jest nieopodal ścisłego centrum Kielc, przy ulicy Okrzei 41. Drogę do centrum możemy pokonać samochodem w około 6 minut, dobrze rozwinięta jest również komunikacja miejska, najbliższy punkt komunikacyjny Zagnańska / Stolarska, znajduje się zaledwie 150 metrów od adresu osiedla. Kielce są dobrze skomunikowane z resztą Polski – przez miasto przebiega wiele ważnych dróg krajowych i wojewódzkich. Przez zachodnią część Kielc przebiega trasa europejska E77, której częścią jest droga ekspresowa S7, która łączy Kielce z aglomeracją gdańską, warszawską i krakowską.\nW okolicy znajdziemy również galerie handlowe, sklepy oraz urzędy i inne instytucje. Młodzi rodzice z pewnością docenią bogatą ofertę oświatową tej lokalizacji – najbliżej położone względem adresu osiedla przedszkole to Akademia Kreatywności Niepubliczne Przedszkole z Oddziałami Integracyjnymi (160 m), a od najbliższej szkoły podstawowej dzieli nas jedynie 250 metrów. Kielce to miasto atrakcyjnie położone na mapie Polski – niedaleko znajdują się Góry Świętokrzyskie, a samo miasto posiada również wiele atrakcji turystyczno-rekreacyjnych. Nieopodal osiedla znajduje się chętnie odwiedzany przez mieszkańców Zalew Kielecki, który wraz z nabrzeżem rzeki Silnicy tworzy malowniczy, zielony kompleks, idealny na niedzielny spacer z rodziną.


Ranking lokat i kont oszczędnościowych lipiec 2018 Bezpieczne oszczędzanie pieniędzy: Jakie banki oferują najatrakcyjniejsze lokaty – ranking najlepszych lokat\nJakie banki oferują najatrakcyjniejsze lokaty – ranking najlepszych lokat\nOprocentowanie lokat spada w dół, jednak dynamika spadków jest coraz mniejsza. Większość z nas zastanawia się, czy wciąż opłaca się oszczędzać na lokatach bankowych. Część osób już zdecydowało się przenieść swoje środki z lokat na rachunki osobiste. Przeanalizujmy jak w tej chwili kształtuje się przeciętne oprocentowanie lokat oraz które banki posiadają najlepsze oferty.\nWedług danych pochodzących z rynku, przeciętne oprocentowanie lokat rocznych wyniosło w sierpniu 2,5%. Nie jest to oszałamiający wynik, jednak przytoczone oprocentowanie należy odnieść do obecnej stopy inflacji oraz wziąć pod uwagę alternatywy dla lokat bankowych. Dla innych terminów zapadalności wartości te oscylowały także w granicach 2,5%. Dla lokat na 3 miesiące, przeciętne oprocentowanie wyniosło 2,27%. Dla lokat sześciomiesięcznych średnio oprocentowanie znajdowało się na poziomie 2,4%. Z kolei przeciętne oprocentowanie lokat na okres 24 miesięcy było najwyższe i wyniosło 2,95%.\nBieżące oprocentowanie lokat\nAnalizując ranking lokat z września 2013 roku, ciężko jest znaleźć lokaty krótkoterminowe gwarantujące oprocentowanie powyżej 3%. Tylko te najlepsze lokaty są oprocentowane powyżej 3%. Wśród najlepszych lokat na okres 3 miesięcy należy wymienić oferty FM Banku oraz Getin Banku. Pierwsza lokata posiadała oprocentowanie wynoszące 3,3% w skali roku. Z kolei depozyt trzymiesięczny w Getin był oprocentowany na 3,05%. Porównanie lokat wskazuje, że tylko 4 banki spośród 25 oferowało lokaty z oprocentowaniem powyżej 3%.\nNieznacznie wyższe oprocentowanie można znaleźć na lokatach na 6 miesięcy. Tutaj, wśród najlepszych ofert należałoby wymienić lokaty FM Banku – 3,5% w skali roku oraz Santander Banku i Getin Online – 3,3%. Godna uwagi jest także lokata w Meritum Banku, z minimalnie niższym oprocentowaniem niż poprzednie oferty – 3,2%.\nIm dłuży termin zapadalności tym wyższe oprocentowanie\nTeoria, która mówi, że im dłuższy termin zapadalności lokaty, tym większe oprocentowanie, ma zastosowanie w praktyce w przypadku lokat rocznych. Zakładając lokaty na okres 12 miesięcy możemy liczyć na wyższe oprocentowanie niż w przypadku lokat półrocznych. Najlepszą lokatę w tym segmencie posiada FM Bank, który gwarantuje 3,6% w skali roku na depozycie terminowym. Na drugim miejscu znalazł się Meritum Bank z lokatą na 3,3%, a na trzecim Getin Online – 3,25%.\nNajwyższe oprocentowanie jest oferowane w tej chwili na depozytach długoterminowych – czyli na lokatach dwuletnich. W tym przypadku możemy liczyć na oprocentowanie powyżej 4%. Najlepszą lokatę dwuletnią oferuje Santander Bank oraz Getin Online. Oba banki gwarantują oprocentowanie depozytu na poziomie 4,1% w skali roku. Kolejne miejsce zajął FM Bank z oprocentowaniem lokaty w wysokości 4%.\nAutor: Robert Malanowski o 11:01\nEtykiety: banki, lokata bankowa, najlepsze lokaty, oprocentowanie lokat, ranking lokat


Nowy wariant KF41 Lynx oferowany US Army - MILMAG - Magazyn Militarny\n20 października niemiecka spółka Rheinmetall Defence poinformowała o zawarciu porozumienia i partnerstwie strategicznym z amerykańskim Textron Systems. Partnerzy mają oferować amerykańskim wojskom lądowym (US Army) nowy wariant bojowego wozu piechoty KF41 Lynx w ramach programu półautonomicznego pojazdu OMFV (Optionally Manned Fighting Vehicle).\nAmerykański oddział niemieckiej spółki, American Rheinmetall Vehicles, razem z Textron Systems, Raytheon Technologies i innymi podmiotami branży zbrojeniowej, zawiązały partnerstwo o nazwie Team Lynx. Textron Systems wniesie do konsorcjum swoje doświadczenie w rozwoju technologii robotycznych systemów lądowych i możliwości produkcyjnych rozwijanych przez dziesięciolecia. Wiceprezes Textron Systems, Henry Finneral powiedział, że zakłady spółki w Slidell w Luizjanie dostarczyły ponad 15 typów różnych platform lądowych do ponad 20 państw na świecie.\nJednocześnie nie poinformowano czym ma charakteryzować się amerykański wariant bwp KF41 Lynx, poza ogólnikami dotyczącymi samej konstrukcji niemieckiego wozu, czyli modułowości i otwartej architekturze systemów (MOSA, Modular Open Systems Architecture) oraz wysokich zdolności w zakresie ochrony załogi, mobilności i systemów uzbrojenia.\n8 września ministerstwo obrony Węgier zamówiło 218 bwp KF41 Lynx. Montaż końcowy 172 z nich ma być prowadzony w kraju odbiorcy. 14 października ogłoszono, że systemy wieżowe do węgierskich pojazdów, Lance 2.0, zostaną wyprodukowane w Australii (której zresztą także KF41 Lynx są oferowane) w zakładach Rheinmetall Military Vehicle Centre of Excellence (MILVEHCOE) w Redbank w pobliżu Brisbane w stanie Queensland. (Węgry zamówiły setki KF41 Lynx, 2020-09-10, Rheinmetall w programie autonomicznego robota bojowego, 2020-02-29).\nKF41 Lynx został już raz odrzucony przez Amerykanów, gdy był oferowany przez spółkę joint venture Raytheon Rheinmetall Land Systems (RRLS). 4 października 2019 oferta została zdyskwalifikowana przez Dowództwo Zamówień US Army (Army Contracting Command, ACC), gdyż Niemcy nie dostarczyli prototypu na testy w wyznaczonym uprzednio terminie (KF41 odrzucony przez US Army, 2019-10-06).\nPóźniej, z racji iż w programie pozostała tylko oferta rodzimego przedsiębiorstwa General Dynamics Land Systems (GDLS), postępowanie przetargowe zostało wstrzymane, a program zawieszony do 11 lutego br. GDLS zaoferowało bwp Griffin III z 50-mm armatą automatyczną XM913 Bushmaster, rozwijaną w ramach programu ALAS-MC (Advanced Lethality and Accuracy System for Medium Caliber). Potem rozpoczęto procedurę od nowa. W lipcu i sierpniu br. US Army testowały technologie robotyczne i półautonomiczne, które będą kluczowym elementem następców bwp/bwr M2/M3 Bradley (Próby robotycznych RCV, 2020-08-09, USA: Postępy rozwoju ALAS-MC, 2020-07-14, Pancerne propozycje GDLS dla US Army, 2020-04-24).\nNowa amunicja programowalna US Army (2020-07-10)


Conectum Finanse AMA – WeLivio\nZapytaj o co tylko chcesz!\nprzez welivio 26 kwietnia 2019, 07:52 1.9tys. Odsłony\nConectum Finanse Lider na rynku oddłużania. Pytamy o wszystko!\n1. Na czym polega oddłużanie?\nOddłużanie to zestaw działań polegających na ułatwieniu sobie spłaty zadłużeń, chwilówek, kredytów i innych zobowiązań.\n2. Jak działa kredyt konsolidacyjny na spłatę chwilówek i czy się opłaca?\nKredyt konsolidacyjny z pomocą Conectum polega na uzyskaniu jednego zobowiązania na spłatę wszystkich pozostałych. Powstaje wtedy jedna wygodna rata do spłaty.\n3. Czy można uzyskać kredyt konsolidacyjny z komornikiem?\nMożna uzyskać taki kredyt. Warunkiem jest posiadanie zabezpieczenia majątkowego w postaci nieruchomości. Po uzyskaniu takiego finansowania, w odległości ok. 3-6 miesięcy czyścimy rejestry dłużników i uzyskujemy kredyt bankowy na spłatę poprzedniego. Również pozostaje jedno zobowiązanie.\n4. Od jakiej kwoty można uzyskać pomoc Conectum?\nZajmujemy się finansowaniami od 50 tysięcy złotych.\n5. Czy Conectum pobiera jakieś opłaty za udzielenie finansowania?\nConectum pobiera wynagrodzenie w formie prowizji od 5 do 10 % z uzyskanej kwoty. 1. Nie pobieramy przedpłat. 2. Jest to prowizja od kwoty uzyskanej, nie jak w przypadku większości firm od kwoty do oddania. Zatem klient płaci najmniejszą możliwą prowizję.\n6. Jak się z Państwem skontaktować, aby podjąć działania?\nJest kilka możliwości. Telefonicznie 731 306 481, mailowo pomoc@conectum.pl na Facebooku lub na czacie na stronie internetowej www.conectum.pl\n8. Od czego zaczyna się pomoc Conectum?\nPomoc zaczyna się od dokładnej analizy sprawy. Przejrzenia umów, kontaktu telefonicznego lub e-mail.\n9. Czy uzyskuje stały kontakt z opiekunem moich spraw?\nOczywiście. Każdy nasz klient uzyskuje dostęp do indywidualnego opiekuna spraw, dodatkowo dostęp do kontaktu z działem finansowym lub prawnym.\nDziękujemy za pytania! Prosimy o więcej w komentarzach.\nPoprzedni artykuł Conectum.pl on Twitter.com\nNastępny artykuł POLL: Czy korzystałaś/eś z kredytu konsolidacyjnego?\nConectum.pl on Twitter.com\nPOLL: Czy korzystałaś/eś z kredytu konsolidacyjnego?


Akumulator Casio NP-60 - sklep fotograficzny Mitoya\n> Akcesoria foto>Akumulatory i ładowarki>Akumulatory do aparatów>Casio>Akumulator Casio NP-60\nKod produktu: CNP60\nWysokiej jakości zamiennik akumulatora NP-60 .\nWszystkie akumulatory fotoenergia.pl produkowane są z najwyższej jakości ogniw Li-ION (litowo-jonowych), co zapewnia ich wysoką wydajność i długotrwałe działanie. Akumulatory są w 100% zgodne z ich oryginalnymi odpowiednikami. Sprawia to, że współpracują one zarówno z oryginalnymi ładowarkami, jak i wszystkimi modelami aparatów i/lub kamer, z którymi pracują oryginalne akumulatory. Akumulator o realnej, zbliżonej do oryginału pojemności 720mAh.\nOferowany tu zamiennik zastępuje oryginalne akumulatory o symbolach NP-60\nCasio: Exilim EX-S10 / Exilim EX-S10BE / Exilim EX-S10BK / Exilim EX-S10RD / Exilim EX-S10SR / Exilim EX-Z80 / Exilim EX-Z80BE / Exilim EX-Z80BK / Exilim EX-Z80GN / Exilim EX-Z80PK / Exilim EX-Z80SR / Exilim EX-Z80VP / Exilim EX-Z9 / Exilim EX-Z9BK / Exilim EX-Z9E0 / Exilim EX-Z9PK / Exilim EX-Z9SR


Czego potrzebują gołębie hodowlane? | Głód Wiedzy\nCzego potrzebują gołębie hodowlane?\n14 grudnia 2018 11 grudnia 2018 Głód Wiedzy\nPasjonaci gołębi przywiązują bardzo dużo uwagi do wszystkich szczegółów związanych z hodowlą tych urokliwych ptaków. Odpowiednie warunki higieniczne i pokarmowe zapewnią gołębiom niezaburzony i prawidłowy rozwój. W specjalistycznych sklepach nawet hodowcy amatorzy znajdą wszystkie potrzebne dla gołębi akcesoria.\nPotrzeby gołębi hodowlanych\nPodstawowym wyposażeniem dla gołębi są oczywiście różnego rodzaju karmniki i poidła. W zależności od wielkości hodowli dostępne są nieduże karmniki albo bardziej rozbudowane konstrukcje ze specjalnymi przegrodami. Co ważne, takie pojemniki do pokarmu można w wygodny sposób zawiesić w wybranym miejscu. Pełnowartościowe karmy dla gołębi powinny być mieszanką wyselekcjonowanych ziaren zbóż oraz roślin bogatych w walory odżywcze.\nCenne w składniki odżywcze pożywienie zapewnia tym ptakom prawidłowy rozwój i dużo energii życiowej. Podstawowy pokarm warto wzbogacić witaminami i minerałami specjalnie dedykowanymi dla gołębi. Zestawy witaminowe wspomagają budowę układu kostnego i odbudowę piór a także odpowiednie funkcjonowanie układu pokarmowego i przemiany materii. W takich suplementach dla gołębi zawarte są niezbędne minerały, witaminy, ziarna a nawet odżywcze wodorosty.\nRozpoczynając hodowlę trzeba również pamiętać o specjalnych znacznikach. Praktyczne obrączki dla gołębi ułatwiają oznaczanie konkretnych gatunków i grup – znaczniki można zamówić w wybranych kolorach, z informacjami ważnymi dla danej hodowli. Dzięki nim można też określić przedział wiekowy ptaków.\n← Jak uzyskać należne odszkodowanie?\nCo warto dokupić do drona? →


Nie ma nieba samotnych | Miesięcznik Znak\nz Stefanem Wilkanowiczem rozmawia Tomasz Ponikło listopad 2007\nKiedy sięgniemy do czytań liturgicznych na uroczystość Wszystkich Świętych i dzień zaduszny, możemy się zdziwić: na ich podstawie w te dni powinien panować zupełnie inny nastrój. Co przykuwa Pana uwagę w tych tekstach?\nSą w nich dwa bardzo ważne dla mnie zdania. „Jeżeli umarliśmy razem z Chrystusem, wierzymy, że razem z Nim żyć będziemy”. I drugie: „Będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jakim jest”. To kwintesencja wszystkiego, jeśli chodzi o przygotowanie do śmierci i wyobrażenie, jak będzie dalej. Im jestem starszy, tym mam większe wyczucie Tajemnicy. Z dnia na dzień widzę, jak wiedza, niby ogromna, jest właściwie niczym w stosunku do przestrzeni niewiedzy. Pokazuje to choćby postęp astronomii. Poznawalny przez nas wszechświat rozrasta się i coraz bardziej komplikuje, wręcz przekracza granice wyobraźni. A jednak ostatecznie możemy go poznawać. Przez analogię, to pokazuje stosunek do Boga i do Jego wszechwiedzy – wobec tego jesteśmy prochem, jesteśmy pyłem.\nW jednej z naszych rozmów, powiedział to Pan jeszcze dobitniej: z upływem lat krąg Tajemnicy nieustannie się dla mnie rozszerza.\nTo powoduje pewną postawę: narasta pokora i skromność. Mówiąc szczerze, coraz bardziej drażnią mnie rozmaici teologowie. Szukają – i chwała im za to. Ale proporcjonalnie do tego powinna rosnąć w nich pokora i wyczucie Tajemnicy… Ujrzymy Go takim, jakim jest – dopiero wtedy zaczniemy wszystko rozumieć. Trudno mówić o wieczności, ponieważ to sprawa niewyobrażalna. Jej perspektywa pokazuje, że nasze poznawanie będzie rosnąć. Że to nie jest zamknięty, statyczny świat. Że jak się dostaniemy do raju, to będziemy tam szczęśliwi „stacjonarnie”– nie. Wyobrażam sobie rozwój, poznawanie. I tu się pojawia kwestia zasadnicza. To sprawa rozwoju człowieka. Rozwój człowieka trwa przez całe życie. Jest dojrzewaniem do śmierci i dalszego kontaktu z Bogiem. Gdybym żył w Chinach przed rewolucją maoistyczną, już dawno dostałbym bardzo ceniony prezent: ozdobną trumnę. I byłbym szczęśliwy. A spróbujmy to zrobić u nas, w świecie chrześcijańskim! Albo skonfrontujmy to z innym nastawieniem – ucieczką od śmierci. Ktoś to dobrze ujął: każdy wie, że musi umrzeć, ale nikt w to nie wierzy. Znam opowieść o śmierci milionera. Jak wyglądał jego pogrzeb? Zabalsamowano go, umalowano, i tak dalej. Posadzono za kierownicą super luksusowego samochodu. Samochód był ciągnięty na cmentarz. Jak to zobaczył biedak, wykrzyknął: mój Boże, to jest życie! Można powiedzieć, że w „potocznej” kulturze chrześcijańskiej nasz stosunek do śmierci uległ zafałszowaniu. W tym udawaniu jest coś niechrześcijańskiego.\nKościół już rzadko kiedy przypomina człowiekowi o jego marności. Ale być może przez szereg wieków daliśmy się zapędzić w zaułek wiecznego poczucia niedoskonałości. Niedoskonałość z kolei ustawiała nas na przegranej pozycji w kwestii zbawienia.\nW dawnym duszpasterstwie na ogół straszono śmiercią i piekłem. Owszem, to było przygotowanie do śmierci, ale bardzo jednostronne. Przypomina mi się pogrzeb przyjaciela w Laskach. Wedle swojej woli został skremowany. Kondukt żałobny otwierał jego przyjaciel, który niósł urnę. Przy czym – to już zasługa sióstr, że tak dobrały pieśni i oprawę liturgiczną – ten pogrzeb nie robił wrażenia ciemnej, smutnej rozpaczy. Miał nawet atmosferę świętowania, świętowania przejścia do nowego życia. Inny przypadek: zmarła żona bliskiej mi osoby i też została skremowana. Mąż postawił urnę w mieszkaniu. Tam czeka na jego śmierć. A po śmierci będą pochowani oboje, razem.\nTrzymanie w domu urny z prochami bliskich ma jakiś sens?\nZastanawiałem się nad tym – jest to podobne do wschodnich obyczajów i kultu przodków. Przytoczę jeszcze jedną historię. Pewien chrześcijanin z Iraku ożenił się i zamieszkał w Polsce. Po latach odwiedził go ojciec. Poszli na cmentarz. Ojciec się zachwycił. Mówi: synu, zostań w tym kraju, tu są tak piękne cmentarze! To pokazuje o wiele bardziej naturalny stosunek do śmierci; jest w tym coś głębokiego, co mnie porusza. Skoro już mowa o pogrzebach: opowiem jeszcze o czternastoletniej Ani. Dziewczynka od urodzenia była niepełnosprawna, częściowo sparaliżowana, nie mogła chodzić, poruszała się tylko na wózku. Jej ojciec jest prezesem fundacji, która zajmuje się trędowatymi. Ania była w nią niezwykle zaangażowana. Współorganizowała zbiórki na rzecz misjonarzy czy korespondencje z nimi. Była też w harcerstwie! Aż zdarzył się wypadek. Matka prowadziła przez ulicę na pasach wózek z dziewczynką. Auto wypadło zza zakrętu: matka ciężko ranna, z zagrożeniem życia. Ania – lekko. Matka w szpitalu, a dziewczynka się modli: chce umrzeć za matkę – mówiła o tym, stąd wiemy – żeby tylko matka żyła. I rzeczywiście: matka wychodzi z choroby, a dziecko bez wyraźnego medycznego powodu (do tej pory lekarze nie są w stanie tego wyjaśnić) umiera. Ciało Ani wystawiono u niej w domu w otwartej trumnie. Widziałem sznur ludzi przychodzących ją pożegnać. Rzucił mi się w oczy potężny mężczyzna w sile wieku.. Wyglądał na nieskłonnego do jakiejkolwiek egzaltacji. A on podchodzi do trumny i całuje Anię w rękę! Potem jest msza pogrzebowa. Proboszcz ze wzruszeniem dziękuje za to, co mała niepełnosprawna dziewczynka zrobiła dla parafii – i wymienia szereg zasług. Jej koledzy z harcerstwa, następnego dnia po śmierci postawili krzyż tam gdzie zdarzył się wypadek.. Odprawiano później pod nim różaniec.\nMyślę, że to pokazuje więcej: jak otwierają się oczy na to, że tacy ludzie są wśród nas. Czy to się przypadkiem nie wiąże ze świętych obcowaniem? Z tym, że zbawiamy się poprzez siebie nawzajem?\nOczywiście. Dla parafii to było wielkie przeżycie – śmierć małej niepełnosprawnej dziewczynki!\nW takim razie – patrząc na Anię – czy trzeba się zastanawiać nad dojrzewaniem człowieka do śmierci?\nTu pojawia się szereg pytań. Szczególnie, jeśli chodzi o starość. Czy można mówić o tym, że człowiek stary się rozwija? Czy jest użyteczny? Racjonalnie patrząc degraduje się, nie ma z niego pożytku, sprawia tylko kłopot. Potem odchodzi.\nNawet święty Tomasz Morus w swojej „Utopii” przedstawił starość jako czas, w którym jest się już nieprzydatnym dla innych ludzi. Dlatego można sobie zażyczyć śmierci.\n„Życie niewarte życia” – to była formuła z czasów hitlerowskich. Ale dam pozytywny przykład. Moja Ciocia pokazała mi, jak człowiek może być użyteczny do końca swoich dni. Przez ostatnie parę lat była sparaliżowana i niewidoma. Leżała w łóżku. Nie mogła czytać. Wymagała opieki. W mieście został tylko jeden jej krewny: dziewięćdziesięciolatek, też niesprawny. Kiedy się widziałem ostatni raz z Ciocią, powiedziała mi: moje życie składa się z trzech części – snu, jedzenia, modlitwy. Martwię się – mówiła, a z natury była bardzo skrupulatna – bo muszę coraz więcej spać, mam coraz mniej czasu na modlitwę. Do ostatniej chwili każdą chwilę, jaką miała, poświęcała właśnie na modlitwę. Dlatego wcale nie wiem, kto wniósł większy wkład w duchowy kapitał ludzkości, w to świętych obcowanie: ktoś „wielki” czy moja Ciocia?\nMoże być też tak, że człowiek w ostatnim okresie życia nie jest w stanie nawet się modlić.\nTak, zdarza się, że zmiany w mózgu postąpiły tak daleko, że człowiek przestał być świadomy. Ale nawet wcześniejsze nastawienie, że swoje życie poświęca się innym i jest się stale w łączności z Chrystusem, naśladuje się Go – takie nastawienie nawet wówczas, gdy nie da się normalnie myśleć, może być ogromnym wkładem w dobro ludzkości. A ponieważ czas dla Pana Boga nie istnieje lub istnieje w sposób całkowicie różny od naszego, to jak ktoś przytomnie zauważył: jest sens modlić się o dobrą śmierć dla, dajmy na to, Stefana Czarnieckiego. Pan Bóg, ponieważ nie musi się liczyć z „naszym” czasem, może wiedzieć, że jeden człowiek będzie się modlić za drugiego i to już weszło w obieg duchowego kapitału świata. To niezwykle ważne: wiedzieć, że wszystko, co człowiek robi, nawet kiedy właściwie robić nie może już nic, pomnaża duchowy kapitał ludzkości. Na końcu wcale nie wiadomo, co się okaże najważniejsze: czy modlitwa osoby niepełnosprawnej czy wielkie czyny bohaterów. Nie wiadomo. To ogromnie uczy pokory i szacunku dla każdego.\nCharakterystyczne sformułowanie: modlić się o dobrą śmierć.\nTak, trzeba się modlić o dobrą śmierć.\nWydaje mi się, że zazwyczaj modląc się za czyjąś duszę, mamy nastawienie: oby w czyśćcu za bardzo nie cierpiała.\nBardzo dobrze, że Pan podniósł sprawę czyśćca. Kiedyś dostałem szczotki książki z… zapisem rozmów ze zmarłymi. Autor miał kontakt z kilkoma zmarłymi osobami, w tym szczególny z pewnym zakonnikiem. Tenże opowiadał, jak im się tam – jeśli tak mogę powiedzieć – żyje. Wyglądało to niewiarygodnie. Ale dlaczego? Bo ten człowiek po śmierci powinien już mieć większą wiedzę! Tymczasem opowiadał, o tym, jak się uczy, jak ciągle musi o czymś myśleć. Uderzyło mnie, że jego poglądy były dosyć „ziemskie” w wielu sprawach, na przykład zdeformowane z punktu widzenia nauki Soboru. Opowiadał też o młodym człowieku, który się nawrócił przed śmiercią, a teraz bardzo się stara dalej rozwijać. Byłem nieufny, odłożyłem książkę. Dopiero znacznie później olśniło mnie: nie wiem czy to prawda, ale jestem przekonany, że to był obraz czyśćca jako następnego etapu rozwoju człowieka. To nie przeskok: umarł i nagle wszystko staje się inne. Nie. On przeszedł do kolejnego etapu, gdzie jego rozwój jest o wiele łatwiejszy. Ale to nadal rozwój i wysiłek w udoskonalaniu się. Czyściec trzeba traktować nie jako miejsce pokuty, ale – na co wskazuje polski źródłosłów – jako okres oczyszczania swojej miłości, dalszego rozwoju i przygotowywania się do pełnego spotkania z Chrystusem. Zobaczymy Go takim, jakim jest. I staniemy się do Niego podobni. To wszystko tworzy razem jakąś ciągłość.\nJak jest z Panem – czuje się Pan gotowy na śmierć?\nJa bym powiedział, że nie czuję się gotowy na cierpienie. To jest główny problem. Chyba Epikur mawiał: ze śmiercią nie ma problemu, bo jak ja jestem, to nie ma śmierci; a jak jest śmierć, to nie ma mnie; nie stykamy się. To oczywiście bardzo niechrześcijańskie. Najistotniejszą sprawą jest tu cierpienie. O cierpieniu łatwo mówić. Ale kiedy jest się chorym, o wiele trudniej się modlić. Skupić się. Widzę to po sobie. Wprawdzie medycyna ma dużo środków uśmierzających ból, ale nie zawsze i nie wszędzie. To jest problem. I myślę, że człowiek musi się stale modlić, o to żeby potrafił naśladować Chrystusa w cierpieniu. Żeby potrafił przyjąć cierpienie – to jest najtrudniejsze. Właściwie to główna trudność w życiu człowieka.\nNa Wszystkich Świętych czytamy fragment Apokalipsy: „A jeden ze Starców odezwał się do mnie tymi słowami: „Ci przyodziani w białe szaty kim są i skąd przybyli?” I powiedziałem do niego: „Panie, ty wiesz”. I rzekł do mnie: „To ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku, i opłukali swe szaty, i wybielili je we krwi Baranka”” (Ap 7,2-4.9-14). Jakby cierpienie było koniecznym elementem oczyszczenia się do tej miłości, która jest nam potrzebna.\nMyślę, że jest konieczne. Jeśli mówi się o jakimkolwiek związku z Chrystusem, to nie można wyeliminować cierpienia. Problem jest inny: trzeba się bez przerwy przygotowywać do tego, żeby cierpienie przyjmować w łączności z Nim – a nie marnować. Cierpienie jest straszliwie marnowane, a to wielki skarb.\nAle co to znaczy „w łączności”?\nTo znaczy, że ofiarowuję moje cierpienie za dobro innych poprzez Chrystusa. To postawa, której musimy się uczyć. I to uczyć właściwie na co dzień, ponieważ każdego dnia spotyka nas jakaś przykrość, mniejsza albo większa, ale trzeba to od razu umieć „przerobić na dobro”.\nObawia się Pan cierpienia. Cierpienie jest też balastem dla drugiej osoby. Przeraża Pana wizja dnia, w którym może się Pan stać balastem dla bliskich?\nOczywiście. To jest najbardziej realny problem. Ale na to nie ma rady. Trzeba po prostu modlić się o to, żeby razem być gotowym – być gotowym, że można stać się balastem dla innych i umieć to przyjąć. To wielki problem.\nJest też obawa, że po śmierci nasze drogi, na przykład małżonków, mogą się rozejść. Myśli Pan, że po końcu życia na ziemi, dalej będzie Pan ze swoją Żoną?\nPan Bóg jest miłosierny, a zatem mam nadzieję, że nasza miłość będzie się oczyszczała i rozwijała. Myślę, że dalej będę ze wszystkimi – z tymi, którzy byli i którzy będą. I chociaż nie da się niczego przewidzieć, myślę że Pan Bóg zatroszczy się aby w jakiś sposób: te różne związki trwały dalej.\nPatrząc szerzej, odczuwamy lęk przed samotnością na tym kolejnym etapie. Na myśl nasuwa się wizja stanięcia sam na sam przed Bogiem z własnym życiem. Poza tym to stare wyobrażenie nieba: pojedynczy człowiek wśród anielskich chórów…\nNie można sobie wyobrazić nieba samotnych. Nie można sobie wyobrazić czyśćca samotnych. Chyba, że to szczególny okres oczyszczenia. Ale zasadniczo biorąc, samotność jest czymś wykluczonym z życia chrześcijańskiego. Człowiek albo sam się wpędzi w samotność albo zostanie zupełnie osamotniony i opuszczony. W czasie wielkich upałów we Francji był szereg takich przypadków. Starsi ludzie umierali w wyniku upałów, a o ich śmierci dowiedziano się wtedy, gdy spod drzwi mieszkań zaczął wychodzić fetor.\nStanisława Grabska opowiada o książeczce do katechizacji w nauczaniu początkowym, w której ilustracje przedstawiają piekło, czyściec i niebo. Na każdym rysunku widać gromadę ludzi, pośrodku „ja”. Piekło to ja wśród ludzi, ale odgrodzony od nich nieprzeniknioną barierą. Czyściec to ja z kręgiem kilku osób, ale od pozostałych nadal dzieli nas bariera. A niebo to my wszyscy: to ja i nic mnie nie dzieli od innych, jesteśmy razem.\nCoś w tym jest. Sartre powiedział, że piekło to inni, więc nie wiadomo, jak w tej chwili funkcjonuje – jego sprawa i Pana Boga. Rzeczywiście, w osamotnieniu człowieka widać cierpienie. Tu jest problem upadłych aniołów. Nie wiem, co o tym sądzić. Ale można by powiedzieć, że piekło to skazanie siebie samego na samotność. Aniołowie, którzy się zbuntowali, skazali się na samotność, na oderwanie od Boga. W tym tkwi straszna tajemnica, że także człowiek może się zdecydować na zerwanie więzi z Bogiem, zdecydować na samotność. To może być świadomy jednorazowy akt i to może być pewien długofalowy proces fascynacji złem.\nWskazałbym też inne zjawisko: szaloną potrzebę akceptacji ze strony innych z obawy przed samotnością. Człowiek staje się oczekiwaniami innych. Nie ma sam siebie, więc już nie bardzo potrafi zbudować normalne relacje z innymi. To błędne koło, które zamyka w samotności.\nTo się wiąże z szerzącym się, zwłaszcza w pewnych typach kultury zachodniej, fundamentalnym indywidualizmem. Nastawienie na absolutnie indywidualistycznie pojmowaną wolność to katastrofa. Katastrofa dla człowieka i dla ludzkości. Nie da się wyobrazić człowieka, który jest – że się tak wyrażę – całkowicie „osobny”. To w ogóle nonsens.\nPopatrzyłem teraz na osiem błogosławieństw, których wysłuchujemy we Wszystkich Świętych. Mówiliśmy o niebie –to chyba właśnie opis sytuacji, w której dojrzeliśmy do miłości i potrafimy wszyscy tak ze sobą żyć. Najbardziej intrygującym błogosławieństwem jest to o miłosiernych. Co ono oznacza?\nŻe im bardziej będziemy kochać, tym bardziej będziemy kochani. Niestety niekoniecznie w perspektywie doraźnej, ale eschatologicznej – tak. W skutek tego cała hierarchia ważności osób będzie zupełnie inna. Jest nam dzisiaj straszliwie potrzebna świadomość dobra. Ponieważ jesteśmy zalewani informacją o złu. Pokazywanie miłosierdzia jest niezwykle ważne. Wynika z tego też przekonanie, że jak ktoś chce, żeby inni byli dobrzy, to sam musi być dobry, a nie tylko karać, podwyższać wyroki.\nTu jest też powiedziane, że w zamian za miłosierdzie, jakby nie można było zaoferować nic więcej: miłosierni dostąpią miłosierdzia. Nie ma nic większego.\nMożna by wszystkie Błogosławieństwa sprowadzić do tego jednego. Pozostałe są jakby wariantami. Miłosierdzie to klamra.\nZanotowałem też z Ewangelii wg św. Łukasza, pytanie: „dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych? Nie ma Go tutaj”.\nTo ma bezpośredni związek z pustym grobem. Ale może mieć sens metaforyczny. Jeżeli mowa o śmierci, to nie o Chrystusie – On nie umarł. To droga i życie. Zmartwychwstanie. Nie powiem, że świat jest ułudą – byłbym bardzo daleki od tego rodzaju twierdzenia, ale – mówiąc skrótowo – wszechświat jest rzeczywistością drugorzędną. Mimo, że jest niezwykle ważny i stanowi przygotowanie do rzeczywistości pierwszorzędnej. Gdyby potraktować to stwierdzenie jako wyizolowane, byłoby niezwykle niebezpieczne. Pokazywałoby nastawienie na jak najszybsze opuszczenie tego „łez padołu”. Żeby traktować ten świat jako zło konieczne i się nim nie interesować. A to jest nasz warsztat pracy.\nTo nasz konieczny warsztat pracy. I ten warsztat ma związek z rzeczywistością pierwszorzędną. Tu nie powinno być chęci ucieczki. Chociaż, gdy z pewnym przyjacielem rozmawiamy o sprawach bieżących, on mawia: już czas by się było stąd wynosić!\nNa emigrację bardziej zaawansowaną.\nNa emigrację fundamentalną.\nW kolejnym czytaniu mamy świadectwo wartości dojrzałości i starości człowieka. To święty Paweł: „dlatego to nie poddajemy się zwątpieniu, chociaż bowiem niszczeje ten człowiek zewnętrzny, to jednak ten, który jest wewnątrz odnawia się z dnia na dzień”.\nWłaściwie była już o tym mowa. Chodzi o to, żeby się wewnętrznie ciągle rozwijać, ciągle nawracać, chociaż ten człowiek zewnętrzny robi się kulawy, ślepy, głuchy i tak dalej.\nCzyli do Pana też ma zastosowanie to stwierdzenie: nawracać się każdego dnia.\nStosuje się. Stosuje się ono do każdego, do mie też, i wiąze z przykrością, że to nawrócenie jest nie bardzo widoczne. Ale czasem może być tak, że człowiek będzie przez lata powtarzać swoje słabości, a potem nagle się zmieni. Nie wiadomo, czy to jego własna zasługa, czy ktoś mu w tym pomógł, modlił się za niego. Nie jesteśmy w tym sami. Jak to przebiega? Też nie wiadomo. Ale wiadomo, że jest. Można powiedzieć, że moje nawrócenie, nawet to jakieś drobne, mogę zawdzięczać komuś, kto się modlił tysiąc lat temu albo będzie się modlił za tysiąc lat. To taki układ. Także niech żywi nie tracą nadziei!


Robotyka Spice Gears\nNasze warsztaty to nie tylko ciekawe zajęcia z budowaniem robotów w roli głównej.\nAle przede wszystkim zadbanie o rozwój Państwa dzieci. Naszą misją jest przekazanie dzieciom wartości z różnych dziedzin: Nauki, Technologii, Inżynierii, Sztuki i Matematyki. Takie połączenie sprzyja efektywnemu rozwojowi dziecka.\nDodatkowo dbamy o umiejętności miękkie, takie jak praca zespołowa, autoprezentacja, praca nad samooceną, czy samodzielną umiejętność rozwiązywania złożonych problemów.\nTe wszystkie wartość z całą pewnością przysłużą się Państwa dzieciom w ich starszym i dorosłym życiu. Będziemy bardzo szczęśliwi widząc jak Państwa dzieci ze sobą współpracują i odnoszą sukcesy. Mamy nadzieję, że i Państwo zapewnią swoim pociechom odpowiednie wsparcie w tym celu.\nNasze zajęcia są prowadzone na trzech poziomach zaawansowania:\nDiscover - 4-6 lat - Zajęcia odbywają się raz w tygodniu i trwają 45 minut.\nExplore - 7-9 lat - Zajęcia odbywają się raz w tygodniu i trwają 90 minut\nChallenge - 10-16 lat - Zajęcia odbywają się raz w tygodniu i trwają 90 minut\nPozwólmy sobie wszyscy razem zacząć zmieniać świat! :)\nZapisy na zajęcia oraz w razie jakichkolwiek pytań proszę o kontakt:\nTel.: 733 11 44 11\nZapraszamy również do odwiedzenia naszej strony: www.sgacademy.pl\nI do polajkowania nas na FB: www.facebook.com/sgamazowieckie\nPozdrawiamy pikantnie! :)\npłatności prosimy dokonywać na konto Spice Gears Academy - www.sgacademy.pl\nGrupa startuje w poniedziałek 1 lutego 2021 r. o godzinie 17:00.\nZajęcia dla dzieci od 7 roku życia.


Sławomir gwiazdą Dni Horyńca-Zdroju [ZOBACZ PROGRAM IMPREZY]\nOpublikowano: piątek, 22, czerwiec 2018 17:28\nNa początku lipca swoje święto będą obchodzić mieszkańcy Horyńca-Zdroju. Z tej okazji w tamtejszej miejscowości odbędzie się dwudniowa impreza podczas której wystąpi m.in. Sławomir.\n+11 # bogdan 2018-06-22 17:31\n+16 # no cóż 2018-06-23 07:34\nprosta muzyka dla prostych ludzi, ot co\n-6 # Amadeusz 2018-06-23 12:56\nSzkoda, że takich jest większość.\n-1 # chochoł 2018-06-25 13:43\nTak ty to pewnie byś wolał koncert smyczkowy posłuchać. Taka muzyka jest najlepsza na takie imprezy i nie ma co tu dyskutować co kto lubi.\n+5 # Wiesiek 2018-06-22 17:35\nNo my ludzie ze wsi zadowoleni a ty z wypizdziejewa dolnego też?\n-4 # Z 2018-06-23 16:37\nNa Wypiździkrowie Małym duże niezadowolenie, bowiem spodziewano się Marii Peszek, ewentualnie Macieja Maleńczuka.\n+11 # Mała 2018-06-22 18:11\nOj ten zespół Fokus Live to porażka, z playbacku grają i nie ukrywają tego. Na weselu u znajomych mieli podłączonego laptop i dodatkowo tablet.....tota lna porażka.\n+9 # gość 2018-06-22 20:11\n...a w Oleszycach ma być Norbi...Gospoda rz Oleszyc Pan Burmistrz to jest dopiero persona zarabia jak poseł i zaprasza gwiazdy wielkiego formatu...\n+3 # AnonimowyAnonim 2018-06-25 08:23\nNo ty się chyba nie znasz się na polityce, on nie zarabia jak poseł. Nie słyszałeś słynnej wypowiedzi Bieńkowskiej? To może ja zacytuję: ,,Za 6 tysięcy to pracuje albo złodziej albo idiotą"...\n-10 # katalina 2018-06-22 20:55\nTroche pózno ten koncert Sławomira zrobili.Mogło być o godz.19\n+6 # AnonimowyAnonim 2018-06-23 07:54\nLepiej niż w tamtym roku Margaret w Lubaczowie - o 16:00...\n-15 # eryk 2018-06-23 09:28\nMilosc milosc w Zakopanym...\n-4 # w Zakopanym 2018-06-23 20:16\nidź ty wiechciu w ch...uj\n+6 # zakopiańczyk 2018-06-23 16:57\nDobra pora Sławomira darmówka i jeszcze grymasy .Wakacje , pracujący zdążą sie jeszcze wyspać .Artyści na Kresowym Jadle też zaczynali o takiej porze.\n+2 # gosc 2018-06-23 20:46\nPora dobra tylko szkoda ze w poniedziałek\n+6 # xdxd 2018-06-23 23:06\nMarudzacy narod ciagle narzekaja świry\n-11 # eryk 2018-06-24 00:29\nTy sie pedale nie odzywaj wiechciu buehehe skad jestes puchacze niwki czy jeszcze dalej wiochmenie z passata??\n+8 # Kierowniczka 2018-06-24 08:42\nEhhh, biedne te passaty i ich kierowcy w dzisiejszych czasach. Co te memy robią z ludźmi. Człowiek jeździ poczciwą starowinką póki nie nadejdzie jej (jego) kres, bo i sprzedać siënie opłaca, a tu zewsząd hejt.\n+4 # Kierowniczka 2018-06-24 08:43\n"Się nie opłaca"\n-5 # bolo 2018-06-24 10:19\nMożna, Panie Burmistrzu Lubaczowa, na nauki do Pana Burmistrza H.Zdroju,a nie chołote zapraszać do Lubaczowa.W T.Lubelskim był Zenek M i przyciągnał tłumy-można czy to takie trudne.\n+6 # ja 2018-06-25 05:49\nA kto ci każe cierpieć w Lubaczowie? Jedź tam gdzie Zenki Sławomiry i inny badziew żałosny.\n+4 # Tom 2018-06-24 12:11\n#bolo - Horyniec Zdrój to wieś, a nie miasto. Tam rządzi wójt, a nie burmistrz.\n-9 # Z 2018-06-24 12:58\nSzpak to było do śmiechu i dla jaj w Lubaczowie, choć pewnie kasy poszło grubo, trudno się bawić przy czymś takim. Dziś ludzi ściąga tylko gruba rozrywkowa muzyka, jak Sławomir. Zwłaszcza że dosłownie za darmo, jak ktoś szuka doznań artystycznych niech sobie do filharmonii w Rzeszowie pojedzie, bulnie 200 zł i chodzi zadowolony chudszy o 200 zł a pełny o mistrzowskie szarpanie druta.\n0 # AnonimowyAnonim 2018-06-25 08:25\n[quote name="Anonimowy Anonim"]No ty się chyba nie znasz się na polityce, on nie zarabia jak poseł. Nie słyszałeś słynnej wypowiedzi Bieńkowskiej? To może ja zacytuję: ,,Za 6 tysięcy to pracuje albo złodziej albo idiota"...\n0 # AnonimowyAnonim 2018-06-25 08:26\nNo ty się chyba nie znasz się na polityce, on nie zarabia jak poseł. Nie słyszałeś słynnej wypowiedzi Bieńkowskiej? To może ja zacytuję: ,,Za 6 tysięcy to pracuje albo złodziej albo idiota"...\n0 # AnonimowyAnonim 2018-06-25 08:31\n+3 # ox 2018-06-25 09:21\ngwiazda ? proszę o lepszy dobór slow .\n+2 # Basia 2018-06-25 11:56\nA czy ten koncert Sławomira to darmowy czy będą jakieś bilety...wolę być przygotowana...\n+5 # chochoł 2018-06-25 13:42\nPłaciłaś kiedyś na dniach jakiegoś miasta lub wioski bilety?\n+3 # bolo 2018-06-25 16:45\njuz zapłaciłas w podatkach, ile razy chcesz płacic?


Prezydencja Finlandii w Radzie UE -> Dom Polski Południowej\nwidok normalny dla słabowidzących\nPrezydencja Finlandii w Radzie UE\nPrezydencja Finlandii w Radzie Unii Europejskiej rozpoczęła się 1 lipca 2019 roku.\nMotto prezydencji fińskiej brzmi: „zrównoważona Europa, zrównoważona przyszłość” i na nim opierają się jej priorytety.\nW swoim programie prezydencja fińska skupia się na następujących priorytetach:\n- wzmocnienie wspólnych wartości i praworządności\n- uczynienie UE bardziej konkurencyjną i sprzyjającą integracji społecznej\n- wzmocnienie pozycji UE jako światowego lidera w działaniach na rzecz klimatu\n- kompleksowa ochrona obywateli\nPełny program prezydencji fińskiej: https://eu2019.fi/documents/11707387/14346258/EU2019FI-EU-puheenjohtajakauden-ohjelma-en.pdf/3556b7f1-16df-148c-6f59-2b2816611b36/EU2019FI-EU-puheenjohtajakauden-ohjelma-en.pdf.pdf\nW ramach Rady UE ministrowie ze wszystkich krajów UE spotykają się, aby omawiać, zmieniać i przyjmować akty prawne oraz koordynować politykę. Ministrowie są upoważnieni do podejmowania zobowiązań w imieniu swoich rządów w odniesieniu do działań uzgodnionych na posiedzeniach.\nCo 6 miesięcy kolejne państwo członkowskie przejmuje rotacyjną prezydencję w Radzie. W tym okresie przewodniczy posiedzeniom tej instytucji na wszystkich szczeblach, pomagając zapewnić ciągłość prac UE. Od stycznia do czerwca 2020 roku prezydencję w Radzie Unii Europejskiej będzie sprawować Chorwacja, a przez następne pół roku – Niemcy.\nCopyrights © 2015-2016 Dom Polski Południowej w Brukseli


Stadion miejski w Rzeszowie będzie miał nową trybunę - Budownictwo\n"To ważna umowa dla miasta. Marzyłem o tym momencie przez kilka lat" - powiedział podczas konferencji prasowej prezydent Rzeszowa Tadeusz Ferenc. Zaznaczył, że jeszcze w piątek zostanie przekazany firmom plac budowy, tak aby prace mogły zacząć się jak najszybciej.\nJak powiedział prezes Inżynierii Rzeszów Jerzy Żyła, trybuna będzie usadowiona na specjalnych palach, łącznie będą mieć one długość ok. 10 km. "Ponadto wykonamy również jej zadaszenie, będzie mieć pow. 4 tys. mkw. Zgodnie z umową, prace mamy zakończyć do połowy marca 2012 r. i będziemy robić wszystko, aby dotrzymać tego terminu" - dodał.\nFirmy będą musiały także zabezpieczyć stadion przed wylewaniem pobliskiej rzeki Wisłok oraz wykonać oświetlenie stadionu.\nBudowa trybuny to pierwszy z przewidzianych kilku etapów modernizacji stadionu. W przyszłości wszystkie trybuny oraz tor żużlowy będą zadaszone.


Jesteś tutaj: Start --> Testy --> Wzmacniacze --> Audio Research Reference 5SE\n– założyciela firmy, po jej przejęciu przez włoski fundusz private-equity Quadrivio). Na pytanie o przyszłość Anniversary po marcu 2011 odpowiedział, że rozważane są różne warianty, ale żaden z nich nie zakłada kontynuacji Reference 40 w niezmienionej formie. Wtedy jeszcze łatwo było mu tak mówić, ponieważ nie wiedział, że najdroższy w historii Audio Researcha preamp okaże się bestsellerem. Dystrybutorzy, głównie z Dalekiego Wschodu, Rosji i USA, chętnie zamawiali Anniversary dla swoich klientów, licząc na ich zainteresowanie ekskluzywną propozycją. Zaskakujący początek sprzedaży sprawił, że pojawiła się pokusa kontynuowania dobrej passy, ale ostatecznie postanowiono trzymać się pierwotnego planu. Ostatnie zamówienie fabryka przyjęła w marcu 2011. Po jego zrealizowaniu produkcję Ref 40 zakończono, czyniąc go niejako z automatu urządzeniem kolekcjonerskim. Wbrew pozorom ta historia ma bezpośredni związek z recenzowanym dzisiaj modelem Reference 5SE. Przeważnie bowiem w firmach z tradycjami dzieje się tak, że rozwiązania techniczne i doświadczenia zdobyte w trakcie prac nad projektami ze szczytu katalogu z czasem przenikają do bardziej przystępnych segmentów sprzętu. Może w przypadku serii Reference trochę niezręcznie jest mówić o „bardziej przystępnych segmentach”, niemniej zasada pozostaje ta sama. Pomysł na Anniversary polegał na opracowaniu bezkompromisowego preampu, w którym liczy się tylko jakość, a księgowy nie ma nic do gadania. Postawiono na skrajnie przewymiarowany zasilacz z ogromną pojemnością filtrującą, zastosowano nowe kondensatory sygnałowe, nowe okablowanie, pleksiglasowe pokrywy i nowe wzornictwo ścianki przedniej. Echa wszystkich tych rozwiązań odnajdziemy w Reference 5SE, zajmującym aktualnie najwyższą pozycję w katalogu amerykańskiej wytwórni.\nNie trzeba zaglądać do wnętrza Ref 5SE, żeby go odróżnić od zwykłej piątki. Zamiast kwadratowych przycisków ukrytych w czarnym wyżłobieniu, mamy rząd okrągłych aluminiowych guzików wystających delikatnie przed jednolity blok szczotkowanego aluminium. Wątpliwości ostatecznie rozwiewa wyraźnie oznaczony symbol nowego modelu, co wcale nie jest oczywiste, bo już tylna ścianka nosi opisy z poprzedniej wersji.\nPrzyciski oraz dwa metalowe pokrętła uruchamiają większość funkcji przedwzmacniacza. Resztę przeniesiono na pilot, który, jak to zwykle w przypadku Audio Researcha bywa, jest bardzo skromny, ale poręczny i działa bez zarzutu. Po bokach panelu frontowego umieszczono aluminiowe uchwyty. Nadają urządzeniu profesjonalny sznyt i ułatwiają przenoszenie. Górna pokrywa to gęsto dziurkowana płyta z pleksiglasu. Do Reference 5 („HFiM 12/2010”) można ją było zamówić opcjonalnie. W Ref 5SE stanowi element wyposażenia standardowego.\nDolną płytę również pokrywa gęsta sieć otworów, dlatego – aby zapewnić prawidłową wentylację – nie należy stawiać urządzenia na puszystych dywanach.\nSekwencja załączania jest typowa dla ARC. Układ stabilizuje się przez 45 sekund, w trakcie których na wyświetlaczu miga napis „mute on”. Następnie napis zapala się na stałe, a przedwzmacniacz przechodzi w tryb wyciszenia. Aby go uruchomić, należy nacisnąć guzik „mute”. Sekwencja opóźnionego załączania służy głównie przedłużeniu żywotności lamp – przeciwdziała emisji na zimno. Daje też użytkownikowi czas na sprawdzenie, czy system jest prawidłowo podłączony i pozwala wyeliminować ewentualne błędy, zanim sygnał popłynie do głośników.\nTylna ścianka jest identyczna jak w Reference 5. Podobnie jak poprzednik, Ref 5SE jest przedwzmacniaczem liniowym. Żeby posłuchać muzyki z gramofonu, należy się zaopatrzyć w osobny moduł korekcyjny. Nie przewidziano możliwości montażu płytki MM/MC wewnątrz przedwzmacniacza, nawet za dopłatą. Wejście opisane jako „phono” służy jedynie orientacji w podłączeniach. Od strony technicznej pozostaje jednak standardowym wejściem liniowym, takim samym jak CD czy tuner.\nDo Ref 5SE podłączymy sześć źródeł i procesor AV. Współpracując z tym ostatnim, przedwzmacniacz przechodzi w tryb „unity gain”, czyli gra z pełnym wysterowaniem, a regulacja głośności przechodzi do procesora. Przełączenie na procesor za każdym razem automatycznie wycisza układ, co znów jest wyrazem troski o bezpieczeństwo użytkownika i elementów systemu. Gdybyśmy przypadkowo podłączyli do wejścia procesora np. odtwarzacz CD, a następnie nacisnęli guzik „proc”, preamp zagrałby z maksymalną mocą i w pełni wysterował końcówkę mocy, co mogłoby doprowadzić do uszkodzenia głośników. Żeby tego uniknąć, użytkownik za każdym razem musi potwierdzić, że wie, co robi i aktywować wejście. Niewielka niedogodność w kontekście bezpieczeństwa, które zapewnia.\nWyjścia to dwa „pre outy”, służące do podłączenia dwóch końcówek mocy/czterech monobloków albo końcówki i subwoofera oraz wyjście pętli magnetofonowej do nagrywania. Wyzwalacze 12 V służą do włączania i wyłączania całego systemu jednym przyciskiem. Gniazdo zasilania to złącze 20-amperowe. W przypadku przedwzmacniacza standardowe IEC w zupełności by wystarczyło, zwłaszcza że maksymalny pobór mocy jest określany na 150 W. Podłączając ARC do prądu, warto pamiętać, że prawidłową polaryzację zasilania uzyskamy, kiedy żyła „gorąca” w przewodzie zasilającym będzie dochodziła do lewego styku w gnieździe (patrząc od frontu), oznaczonego falką. Konstrukcja obudowy jest identyczna jak u poprzednika. Skręcono ją w całości z aluminiowych płyt (z wyjątkiem pleksiglasowego wierzchu, ma się rozumieć) i oparto na łukowato wyciętych nóżkach z twardej gumy. Nie ma tu specjalnej filozofii, jest za to solidność, sztywność i grube płyty odporne na rezonans.\nDuża objętość wnętrza sprawia, że komponenty elektroniczne mają wokół siebie sporo luzu. Ale i tak dodatkową płytkę z kondensatorami trzeba było przykręcić z boku, bo na głównym laminacie już się nie zmieściła. Kondensatory to najważniejsza różnica między poprzednim a nowym Reference 5. Dotyczy to zarówno elektrolitów odpowiedzialnych za filtrowanie zasilania, jak i sprzęgających, zdejmujących składową stałą na wyjściu. W zwykłym Ref 5 te ostatnie miały kolor miedziano-złoty. Teraz są białe i ponoć jeszcze lepsze. Bardzo podobne, tyle że mniejsze, widzieliśmy w modelu LS27 („HFiM 2/2012”). W Ref 5SE są to cztery dorodne sztuki 10 μF/150 VDC. Zwiastują bardzo szerokie, niezniekształcone pasmo i praktycznie nieograniczony bas.\nPojemność filtrująca zasilacza znacząco wzrosła – z 4000 μF do 7060 μF. Zamiast ośmiu dużych (470 μF/450 V) i dwóch mniejszych Nichiconów (120 μF/450 V), mamy czternaście dużych i cztery małe.\nZasilanie jest od początku rozdzielone między dwa wysokiej klasy transformatory. Pierwszy – toroidalny – obsługuje obwody logiczne, mikroprocesor zawiadujący pracą urządzenia, matrycę wyświetlacza, sterowanie potencjometrem siły głosu i żarzenie lamp. Odbiorniki są zasilane z osobnych odczepów i za pośrednictwem prostowników diodowych. Drugie trafo – z rdzeniem R – zasila tylko lampowy stopień analogowy, pracujący w klasie A. Tym razem prostowanie i regulację napięcia zrealizowano na dwóch lampach – tetrodzie strumieniowej 6550 i podwójnej triodzie 6N30P (obie produkcji Sovteka). Stopień filtracji napięcia anodowego zbudowano ze szczególną pieczołowitością. Wspomniane wcześniej elektrolity Nichicona zostały połączone z mniejszymi kondensatorami foliowymi MultiCap i RelCap (wykonanymi wg specyfikacji Audio Researcha). Pomiędzy nimi znalazły się jeszcze specjalnie dobierane dławiki – wszystko po to, żeby idealnie izolować układ od szumów i tętnień sieci energetycznej. Zasilacz jest mocno przewymiarowany, a dzięki rozbudowanej filtracji i rozdzieleniu sekcji sygnałowej od pozostałych, powinien zapewnić lampom optymalne warunki.\nAż dziwne, że drogie kondensatory foliowe, które zwykle spotyka się w ścieżce sygnałowej, tutaj skierowano do zasilacza. Bardzo dobrych podzespołów jest zresztą w Ref 5SE więcej – począwszy od płytki drukowanej, z bardzo grubymi ścieżkami eliminującymi straty energii, poprzez metalizowane oporniki, selekcjonowane lampy czy nowe okablowanie sygnałowe. Montaż jest staranny i czysty, a laminaty sztywno zamocowane do obudowy. Urządzenie ma niezawodnie służyć użytkownikowi przez wiele lat i patrząc na to, jak jest wykonane, wywiąże się z tego zadania bez problemu.\nNależy podkreślić, że Reference 5SE jest bardzo cichy. Najgłośniejszym odgłosem, jaki wydaje, jest... szum wyświetlacza. Można go przyciemnić w sześciu krokach albo wygasić. Warto to zrobić, bo im jaśniej świeci, tym jest głośniejszy, ale gdy się go wygasi, zapada błoga cisza. To bardzo dobry wynik, szczególnie jeśli się weźmie pod uwagę, że mamy do czynienia z urządzeniem lampowym. Swoją drogą, paradoks – nie szumią starodawne bańki, tylko nowoczesna matryca punktowa. Poza najważniejszymi wskazaniami, jak poziom głośności czy źródło sygnału, display pokazuje licznik godzin pracy lamp. Nie zlicza on jednak całego przebiegu przedwzmacniacza (przynajmniej nie z poziomu dostępnego cywilnemu użytkownikowi) i w każdej chwili można go samemu zresetować.\nPodobnie jak w Ref 5, część sygnałowa jest, w porównaniu z zasilaczem, bardzo prosta, wręcz skromna. Wybierak źródeł zrealizowano na przekaźnikach Zettlera i umieszczono tuż przy wejściach. Do regulacji głośności służą drabinki rezystorowe Maxim Dallas. Widzieliśmy je wcześniej w Ref 5 i LS27. Za tłumikiem znajdują się cztery podwójne triody Sovtek 6N30P-EW, pracujące w klasie A, bez sprzężenia zwrotnego. Na lampach umieszczono gumowe pierścienie tłumiące drgania i zapobiegające przenikaniu mikrorezonansów do sygnału użytecznego (efekt mikrofonowy). Na końcu toru sygnałowego widać okazałe kondensatory sprzęgające. Szeregowo z nimi włączono oporniki, które mają niwelować wpływ pojemności interkonektu na transmisję sygnału. Układ jest symetryczny od wejścia do wyjścia, w związku z czym warto używać kabli XLR.\nPosiadacze zwykłych Ref 5 mogą je upgrade’ować do najnowszej specyfikacji. Taka przyjemność kosztuje około 10500 zł. Dużo, ale jeśli się to porówna ze stratą wynikającą z odsprzedaży używanego egzemplarza na rynku wtórnym, a następnie zakupem nowego – nie jest aż tak źle.\nZalecenia dotyczące konfiguracji Ref 5SE są takie same jak w przypadku modelu Ref 5. Impedancja wejściowa sterowanej nim końcówki mocy nie powinna być niższa od 20 kΩ, a pojemność kabla wyższa niż 2000 pF. W praktyce oznacza to, że Ref 5SE nie powinien być obciążany np. Burmesterem 911 MkIII ani kablami Goertza, które działają niczym kondensator i wystawiają stabilność stopni końcowych na ciężką próbę. Poza tym przeciwwskazań nie ma. Impedancja wzmacniaczy rzadko schodzi poniżej wspomnianych 20 kΩ, a pojemność 2000 pF to naprawdę dużo. Dlatego jeżeli nie będziemy brnąć w egzotykę, Audio Research sobie poradzi. Równoległe połączenie triod w stopniu końcowym obniżyło impedancję wyjściową układu (zwiększyło jego wydajność prądową) i uczyniło go kompatybilnym ze wzmacniaczowym światem. Naturalnym partnerem Ref 5SE będą oczywiście lampowe końcówki Audio Researcha (Ref 110, Ref 150 albo monobloki Ref 210/250). Nie oznacza to jednak, że należy się do nich ograniczać. Ref 5 świetnie współpracował zarówno z Ref 110, jak i z tranzystorowymi BAT-em i ModWrightem. Ref 5SE dysponuje jeszcze wydajniejszym zasilaczem, więc będzie swobodniej sterował wymagającymi obciążeniami. Nie ma podstaw, by się z nim pieścić.\nZamiast na parametrach technicznych, warto się skupić na doborze rasowego towarzystwa. Ref 5SE to preamp z najwyższej półki, co oznacza, że przekazuje ogromną ilość informacji o systemie. Tak jak w Ref 5 – podłączamy nowy wzmacniacz i po kwadransie możemy zrobić precyzyjne notatki na temat jego zalet i niedoskonałości. Sprawa jest prosta – im lepsza reszta systemu, tym lepszy dźwięk otrzymamy. Na taryfę ulgową nie ma specjalnie co liczyć, bo chociaż ARC nie piętnuje słabszych stron towarzyszącej elektroniki, to również nie pozostawia wątpliwości, co można by poprawić. Z drugiej strony, wyciśnie ze wzmacniacza wszystko, co najlepsze – kładąc nacisk na eksponowanie zalet. Jego możliwości są ogromne i nawet jeśli nie wykorzystamy ich wszystkich od razu, pozostanie otwarta droga do doskonalenia systemu w przyszłości. Trzeba by się zapędzić w Himalaje hi-endu, żeby Ref 5SE okazał się za słaby.\nW teście Audio Research pracował z odtwarzaczem MBL 1531A i końcówką mocy ModWright 150 SE. Harmoniczne bogactwo i trójwymiarową przestrzeń pozwoliły docenić kolumny Avalon Transcendent. Okablowanie sygnałowe stanowiła Tara Labs ISM Onboard The 0,8 XLR; głośnikowe – Acrolink S-3000. Prąd filtrował Gigawatt PC-3 SE, a dostarczały sieciówki Tara Labs RSC Air AC, Shunyata Anaconda Helix CX, Acrolink PC-6100 i Gigawatt LS-1. Sprzęt stał na stolikach Stand Art STO MkII i Sroka. Pokój o powierzchni 16,5 m2 miał przyjazną akustykę dzięki delikatnej adaptacji.\nZ Reference 5SE powtórzyła się podobna historia co z LS27. Dystrybutor najwyraźniej polubił brzmienie sprzętu wygrzanego w redakcji, bo przysłał do odsłuchu praktycznie nowy egzemplarz. Kiedy dotarł do testu, Ref 5SE miał na liczniku zaledwie 140 godzin. Teoria mówi, że to za wcześnie, żeby się cieszyć pełnią jego możliwości. Praktyka pokazała, że jest znacznie gorzej. Zimny ARC piszczał, zgrzytał i grał ściągniętym, rozjaśnionym dźwiękiem, któremu brakowało wypełnienia. Doświadczenie z LS27 kazało się uzbroić w cierpliwość. Ludzkim głosem zaczął się odzywać dopiero po przepracowaniu 300 godzin, a później również było słychać stopniową poprawę. Ref 5SE dochodzi do siebie szybciej, ale i tak niewygrzany potrafi wprawić w przygnębienie. Nawet pomimo zapewnienia optymalnego okablowania i zasilania, na pierwsze oznaki poprawy trzeba było czekać do 200. godziny. Długo, ale i tak o całe 100 godzin krócej niż w tańszym modelu.\nWygrzewanie musi potrwać i nic się na to nie poradzi. Może nie aż 600 godzin – chociaż i to nie zaszkodzi – ale, jak to ujął przedstawiciel importera: „Trzeba łoić”. Fabrycznie nowy egzemplarz, wstawiony w transparentny system, gra jak zepsuty. Najmądrzejsze, co w tej sytuacji można zrobić, to zostawić odtwarzacz w trybie „repeat” i udać się na dwa tygodnie do wód. Kiedy wrócimy, brzmienie nadal będzie dojrzewać, ale przynajmniej ominie nas najgorsze.\nPo 300 godzinach dźwięk powinien się wyrównać w pasmach i systematycznie wzbogacać coraz subtelniejszą materią pogłosu i energią cichych impulsów. Po 350. wszystko zacznie lepiej do siebie przylegać, poprawi się też spójność w dziedzinie czasu. Później brzmienie zacznie dojrzewać, a średnica zyska wypełnienie. I wreszcie na samym końcu pojawi się słodycz, na którą od początku czekaliśmy. Teraz już można usiąść i czerpać ze słuchania ogromną przyjemność.\nRozgrzany Audio Research łączy słodycz z przejrzystością. Ten zestaw cech określa najlepiej brzmienie Ref 5SE, ale też Ref 5 czy odtwarzacza Ref CD8. Ich zawartość w dźwięku jest odmierzona idealnie, dzięki czemu nie popada ani w zmulenie, ani w przejaskrawienie. Barwa okazuje się naturalna i ocieplona tylko odrobinę, do smaku. Głęboka i nasycona, pozostaje klarowna niezależnie od gęstości faktury. Sygnał przepływa swobodnie, bez względu na to, czy w danej chwili jest to niemrawy strumyk, czy rwąca rzeka. Nawet w ekstremalnych sytuacjach ARC gra bez wysiłku. Nie odnosi się wrażenia, że coś się przytyka, że przydałoby się nieco więcej swobody. Ten relaksujący charakter szybko udziela się słuchaczowi. Jeszcze głębiej zapadamy się w fotel, nastawiamy płytę i słuchamy, nie korzystając z pilota. Ale też możemy potraktować Ref 5SE jak narzędzie do prześwietlania wzmacniaczy i źródeł. Wszystko zależy od tego, co akurat nam w duszy gra. ARC dostosuje się do nastroju, dostarczając bogaty materiał do syntetycznego odsłuchu albo niezniekształcone dane do analizy. Wszechstronne narzędzie melomana i recenzenta. Szkoda, że takie drogie.\nPasmo jest równomierne, bez obcinania wysokich składowych i bez kompromisów w basie. Gęste jak smoła syntezatorowe dźwięki z albumów Bjork, Massive Attack i Eryki Badu nie sprawiają Audio Researchowi problemu; podobnie wirtuozowskie wstawki na płytach McBride’a czy Marcusa Millera. Ale te nie są jeszcze najtrudniejsze. O nieprzeciętnej klasie urządzenia świadczy to, że utrzymuje solidną podstawę basową nawet w kulminacjach. Zdarza się, że sprzęt dobrze odtwarza bas solo albo w niewielkich składach, w których pasma instrumentów są rejestrowane tak, aby na siebie nie nachodziły. Kiedy jednak robi się gęsto, niskie tony tracą natężenie, a nagranie staje się zbyt lekkie. Ref 5SE nigdy nie tracił rezonu. Nie czuło się odchudzenia ani utraty potęgi. Dźwięk był pełny i spokojny, dzięki czemu nawet w głośnym odsłuchu system cały czas miał zapas na wypadek nagłego spiętrzenia albo mocniejszego impulsu.\nNie wyobrażam sobie, by Ref 5SE mógł się komuś nie spodobać. To neutralny i wyrafinowany preamp, ze znawstwem doprawiony nutką słodyczy. Nie kształtuje brzmienia na własną modłę, nie stara się interpretować. Źle nagrane, a muzycznie wartościowe płyty grają z nim znośnie, dobre – lepiej, a najlepsze błyszczą pełnym blaskiem. Transparentność nie osiąga jeszcze poziomu Soulution 721 ani Anniversary, niemniej klasę Ref 5SE docenia się szybko. Jeżeli coś tak gra w towarzystwie wybitnie przejrzystych Avalonów Transcendent, to w brzmieniu z całą pewnością nie ma nawet drobnych błędów. Nie mogło być zresztą inaczej, bo Ref 5, na którym Ref 5SE bazuje, był przedwzmacniaczem, o którym większość audiofilów może tylko pomarzyć. Nowa wersja gra może nieco sugestywniej, może jeszcze lepiej panuje nad dźwiękiem, może pewniej kontroluje niski bas, ale nie jest to na pewno jakościowa przepaść. Odpowiedź na pytanie, czy upgrade’ować posiadany egzemplarz Ref 5, nie jest więc jednoznaczna. Można, jeśli akurat mamy nawis inflacyjny i chcemy coś ulepszyć w systemie, z którego i tak jesteśmy zadowoleni. Ale musu nie ma. Znacznie prościej odpowiedzieć na pytanie: czy brać pod uwagę zakup Ref 5SE. Zdecydowanie tak. Niewykluczone, że na nim odsłuchy rozpoczniecie i zakończycie. To naprawdę świetny preamp.\nWśród jego licznych zalet na wyróżnienie zasługują trójwymiarowość i ujmująca kultura brzmienia. Nawet słuchacze mający doświadczenie ze sprzętem z wysokiej półki będą zauroczeni precyzją budowania planów stereofonicznych, osadzenia instrumentów w przestrzeni oraz ich naturalnymi rozmiarami. Tańszy LS27 potrafi wiele, ale w dziedzinie sugestywności i realizmu przestrzennego Ref 5SE idzie o wiele dalej. Nie chodzi już nawet o punktowość rozlokowania źródeł, ale o nasycenie kształtów organiczną materią, akustycznym miąższem i subtelną otoczką pogłosu. Z fascynacją obserwowałem dialogi wiolonczeli Klocka z fortepianem Możdżera zarejestrowane na płycie „Live in Warsaw”. To bardzo ciekawe i, okazuje się, purystyczne wydawnictwo. Nie usłyszycie tu ani kompresji dynamiki, ani eksponowania fragmentów pasma w celu zwiększenia efektowności przekazu. Ta płyta na wielu systemach brzmi niemrawo, bez wykopu, ale odtworzona w high-endowej konfiguracji roztacza przed odbiorcą subtelnie kreślony pejzaż ze współbrzmień i kontrastów. Pojawia się mikrodynamiczne bogactwo. To, co dotąd wydawało się z lekka senne, zyskuje wewnętrzny puls. Akustyka okazuje się niezwykle wierna i przenosi do naszego pokoju studio Polskiego Radia wraz z muzykami, instrumentami i obecną na nagraniu publicznością. Tak wiernie oddany zapis live pozostaje w pamięci na długo.\nNa koniec słówko o dynamice. Po lampowym preampie wysokiej klasy można się było spodziewać bardzo dobrego przekazania kontrastów w skali mikro. Odtworzeniem „Live in Warsaw” oraz także akustycznego „Live in Sophia” ARC udowodnił, że spełnia nawet bardzo wysokie wymagania i ustanawia poziom nieosiągalny dla większości przedwzmacniaczy tranzystorowych. Mikroimpulsy na granicy ciszy są traktowane z taką samą dokładnością jak mocniejsze dźwięki. Chociaż teoretycznie lampa szumi bardziej, dźwięk w skali mikro jest żywy, ma energię, błyskawicznie narasta i jeżeli trzeba – równie szybko wygasa. Najlepsze, że skala makro również nie sprawia zawodu. Dźwięk jest duży i kontrastowy, nawet przy wysokich natężeniach. Informacje nie są uśredniane, nawet kiedy słuchamy głośno. „Downward Spiral” Nine Inch Nails słuchany nawet na przyzwoitych systemach niższej klasy potrafi się przerodzić w hałas. Ilość informacji jest tak duża, że zestawy nie radzą sobie z ich przekazaniem. Audio Research z Avalonami utrzymywał selektywność niezależnie od poziomu głośności, pokazując, co słyszał w studiu Trent Reznor i jaki efekt chciał osiągnąć. Ten album, mimo swej bezpardonowości, pozwala docenić wyobraźnię i inteligencję kompozytora, a także jego pracowitość. Budować tak złożone aranżacje i dogrywać tyle ledwie zauważalnych śladów i efektów przestrzennych do pozornego łomotu to zajęcie dla najbardziej wytrwałych.\nPodobnie jak pisanie recenzji wytrawnego sprzętu w czasie, który można przeznaczyć na jego słuchanie. Na szczęście muzyka sączy się w tle, a test zbliża się do końca. Zaraz zrobię głośniej i włączę „Mylo Xyloto” Coldplay. To zawodowo zrealizowana i przemyślnie ułożona opowieść. Audio Research pozwala się nią cieszyć na wielu poziomach, niedostępnych konsumentom empetrójek.