od czasu do czasu: 2015\nGdy dochodzę do opisów rowerowego powrotu Andrzeja i Tadzia znad morza do Paryża, czuję że czytam jedno z najlepszych wydarzeń pisarskich od lat. Francja, rower, piękna pogoda, wojna, która jest gdzie indziej, smakowanie życia, powiew wolności. Już wiem, ostatni raz podobał mi się tak bardzo chyba "Kochanek Wielkiej Niedźwiedzicy" Piaseckiego. To samo poczucie osobistej wolności.\nGdy czytam końcowy fragment książki z sierpnia 1944 roku, gdy Amerykanie wkraczają do Paryża, smucę się wraz z autorem. Najbardziej chyba tym, że pełna ucieczka w stronę wolności i szczęścia niezależnie od tego czy owego, nie była po prostu możliwa. "Szkice piórkiem" to kawałek świetnej literatury, która podładowała moje czytelnicze akumulatory na długo.\nAutor: Daniel Paczkowski Brak komentarzy:\nEtykiety: Bobkowski, książka, Szkice piórkiem\nOstatnia niedzielna wyprawa umożliwia spojrzenie na pozostałości najstarszej historii Gródka. Dochodzę do końca uliczki Zamkowej mijając niską, drewnianą w większości zabudowę. Przede mną wije się wąską strugą Supraśl. Trzeba przyznać, że miejsce zupełnie nijakie. Łąka porośnięta gdzieniegdzie chaszczami. Gdyby nie tablica informacyjna, nie zgadłbym, że znajduję się w miejscu, skąd zaczęła się pisana historia Gródka. To w tym miejscu na przełomie XV i XVI wieku Aleksander Chodkiewicz rozpoczął budowę zamku, a kilka lat później to właśnie miejsce (zbyt gwarne, jak mówią podania) opuścili mnisi, aby nową siedzibę ulokować na skraju Puszczy Błudowskiej, rozpoczynając historię Supraśla. Jedyny zachowany opis gródeckiego zamku znajduje się w inwentarzu spisanym w 1677 roku, gdy Gródek czasy świetności miał już za sobą. Dwukrotnie prowadzone badania archeologiczne w połowie lat 80-ych i 90-ych XX wieku na dzisiejszej Górze Zamkowej potwierdziły istnienie osady grodowej. Kawałek wału obronnego, dwa groby znajdujące się najpewniej przy dawnej cerkwi, fragmenty dwóch budynków, z których jeden, nowszy, pochodził z przełomu XVII i XVIII wieku. O tych odkryciach dowiaduję się już w domu. Gdy stoję na Górze Zamkowej, mogę jedynie zamyślić się nad kruchością śladów materialnych zwiewanych przez wiatry historii.\nPrzypominam sobie wycieczkę z listopada zeszłego roku "Śladami Jerzego Nowosielskiego". Odwiedziliśmy wtedy trzy miejsca, w których zachowały się dzieła mistrza (cerkiew w Gródku, cerkiew w Michałowie, baptysterium przy cerkwi w Bielsku Podlaskim). Byłem wtedy świeżo po lekturze tekstów zebranych Nowosielskiego pt. "Inność prawosławia". Książka mnie zachwycała, gdyż ukazywała w sposób szczegółowy, filozoficzny te odczuwalne, choć trudne do zdefiniowania dla osoby wychowanej w kręgu kościoła zachodniego, fundamentalne różnice pomiędzy prawosławiem, a katolicyzmem. Pamiętam, jakie wrażenie zrobił na mnie wywód Nowosielskiego o tym, że prawosławie przyjmuje zło, jako integralną część świata, w odróżnieniu od katolicyzmu, który definiuje to co złe i dobre i próbuje kreować świat, w którym zło byłoby zminimalizowane. Trywializuję teraz tę wypowiedź Nowosielskiego, ale mniej więcej oddaje ona sens tej dość długiej i skomplikowanej wypowiedzi.\nPodczas wycieczki, w autokarze, Iwona opowiadała o życiu rodzinnym Nowosielskiego, drodze artystycznej, wiązała te wszystkie elementy, tak abyśmy mogli zrozumieć jakie czynniki miały wpływ na tak oryginalny styl filozoficzno-malarski.\nNiewielki obecnie kirkut gródecki został ogrodzony, obok postawiono tablicę opisującą historię cmentarza. Jednak niewiele macew przetrwało do dnia dzisjeszego. Właściwie tylko fragmenty dwóch z nich zawierają czytelne napisy.\nEtykiety: cerkiew, cmentarz, Gródek, Inność prawosławia, Iwona Zinkiewicz, kirkut, książka, Nowosielski, Radziukiewicz, RO PTTK w Białymstoku, Stalony-Dobrzański, Supraśl, Tarasewicz\nO Sokracie po\nPamiętam, jakie wrażenie zrobił na mnie wywiad z Sokratem Janowiczem w Kurierze Porannym, gdzieś pod koniec lat 90-ych. Do tej pory o Białorusi, sprawach białoruskich nie wiedziałem prawie nic. Ot, istniał Związek Radziecki i jego republiki. Później Związek Radziecki upadł, republiki zyskały samodzielność i w jednej z nich zaczął rządzić postsowiecki satrapa. Była druga połowa lat 90-ych. Przybyszem zza wschodniej granicy, a więc i z Białorusi, najczęściej był wtedy handlarz z towarem poupychanym po reklamówkach i zdartych torbach, mieszczących różne mniej lub bardziej atrakcyjne badziewie sprzedawane na wielkomiejskich targowiskach. Bieda posowiecka po prostu. I nagle przeczytałem słowa wypowiadane przez Sokrata Janowicza o białoruskiej tożsamości, walce o nią, o wzniosłych ideach, a nie codziennej walce o chleb i moje wyobrażenia o białoruskiej sferze wartości nabrały kolorów, stały się bogatsze. Później była książka "Nasze tysiąc lat", do której z pobudzonym już zainteresowaniem sięgnąłem, chcąc się czegoś więcej dowiedzieć, kim jest ten Sokrat. Dzięki książce zacząłem z kolei podczytywać "Czasopis" i na stałe interesować się sprawami mniejszości. Nie raz przekraczałem w późniejszym okresie granicę z Białorusią i moje pojęcie o wschodnim sąsiedzie zaczęło nabierać prawdziwej, a nie tylko wyczytanej gdzieś treści.\nWyznania Sokrata o współpracy z SB również były niecodziennym wydarzeniem i paradoksalnie wzbudziły moją sympatię do niego. Miało to miejsce w czasach, gdy niejeden ujawniony dawny współpracownik SB starał się pomniejszać swoją rolę donosiciela, zaprzeczać jej, bagatelizować, wreszcie w niektórych przypadkach milczeć. Wyznania Sokrata Janowicza do łatwych nie należały, ale odniosłem wrażenie, że były w dużej mierze szczere. Pokazywały, jak odczytywana była komunistyczna rzeczywistość przez wiejską, białoruską społeczność północno-wschodniej Polski. Wartością samą w sobie było przyznanie się i otwarte mówienie o swojej współpracy, ale pośrednio też dzięki temu mogliśmy poznać mechanizmy, które spowodowały podjęcie decyzji o kolaboracji przez konkretnego człowieka.\nSięgnąłem później również po książki Janowicza. Na razie po te najstarsze. "Wielkie miasto Białystok" jest bardzo nierówne jakościowo. Perełki przeplatane miernymi opowiastkami. Zapominanie o wiejskiej i białoruskiej tożsamości przez postaci przewijające się na kartach zbioru, procesy asymilacyjne po przyjeździe do miasta, niechęć do wszystkiego, co kojarzyć się może z wsią. Dla mnie to wszystko było dotychczas obce, nieznane, a więc pod tym względem bardzo odkrywcze. Nie zrobiły na mnie natomiast aż tak dobrego wrażenia "Zapomnieliska", ani powieść "Ściana".\nWiosną tego roku dzięki Instytutowi Filologii Polskiej Uniwersytetu w Białymstoku ukazał się zbiór tekstów poświęconych Sokratowi Janowiczowi zatytułowany "Sokrat Janowicz, pisarz transgraniczny. Studia, wspomnienia, materiały", a ja przez wiele wieczorów jesiennych miałem przyjemność go czytać. Prawdziwą przyjemność, jaka nieczęsto się zdarza - inaczej nie pisałbym o książce w tym miejscu. Największą wartością zbioru jest pokazanie prekursora białoruskiej literatury na Podlasiu z wielu różnych perspektyw. Nie jest to bynajmniej laurka, a przecież nie jest łatwo nie ulec pokusie pokazania wielkiego człowieka (Tak - wielkiego. Wielkiego w sensie stworzenia podwalin pod odrodzenie białoruskie na Białostocczyźnie w wymiarze literackim, wydawniczym, dziennikarskim i politycznym.) w li tylko różowych barwach. Po drugie, wiele tekstów jest dla mnie odkrywczych. Zacząłem bowiem interesować się Sokratem Janowiczem, tym co mówi i pisze, w dość późnym okresie jego życia, przez teksty w Czasopisie, pierwsze książki i nieliczne wypowiedzi w mediach. A przecież jego aktywność datuje się od lat 60-ych. Więc o wielu projektach, jak to dzisiaj nazwalibyśmy oraz aktywnościach pisarza po prostu nie wiedziałem.\nKsiążka podzielona została na pięć części. W pierwszej, zatytułowanej "Przed Janowiczem", zwrócił moją uwagę tekst Elżbiety Dąbrowicz "Naród w jednej osobie", w którym autorka skupia się na wydanej w drugiej połowie lat 80-ych książce "Białoruś, Białoruś". Przybliżyła ta książka białoruską problematykę polskiemu czytelnikowi. Nie znam jeszcze tej pozycji, do tekstów Janowicza sięgnąłem dużo później, ale potrafię sobie wyobrazić ten ferment w polskich środowiskach literackich wywołany prekursorską publikacją, krytykującą wiele elementów polskiej historii.\nPrzyznam, że druga część zbioru, zawierająca teksty literaturoznawcze była dość trudna dla mnie, ale i tu natknąłem się na ciekawe opracowania. Elżbieta Rybicka na przykład skupiła się na latach 40-ych i 50-ych i rewolucji społecznej, która się wówczas dokonywała. Po pierwsze z małych miasteczek i wsi zniknęli Żydzi, a pustkę po nich zaczęli wypełniać dotychczasowi sąsiedzi. Po drugie nastąpił rozwój uprzemysłowienia ośrodków miejskich i stopniowa emigracja ludności wiejskiej do lepszego życia w mieście. Tematyka podobna do tej znanej z kart choćby "Wielkiego miasta Białystok", choć autorka skupiła się na nieznanej mi dotychczas opowieści autobiograficznej Janowicza z 1993 roku"Dolina pełna losu". Podobnie ciekawie o tym, co najważniejsze (czyli białoruskość i powojenna migracja ze wsi do miasta) w pisarstwie Janowicza napisał Dariusz Kulesza. Podobał mi się także esej Elżbiety Konończuk "Poetyka miasta", w którym autorka skupiła się na opisach Białegostoku w dziełach Janowicza. Odnalazłem tu wzmiankę o okolicach ulic Brukowej i Sosnowej oraz warsztatach mechanicznych, do których prowadziły, która przypomniała mi "moje" rejony w centrum tego miasta. Ciekawie o przeobrażeniach Białostocczyzny w kontekście białoruskości "wychodzącej z cienia" napisała Jolanta Sztachelska. Wspomniała też o współpracy Janowicza z SB i jej trudnościom z rozgrzeszeniem tegoż. Takich głosów na łamach książki jest więcej. A przecież Sokrat w tej sprawie (przyznanie się, otwartość w mówieniu o tych przykrych sprawach) zachował się zupełnie inaczej niż większość byłych współpracowników, o czym pisałem wyżej. Z tym, że ja komentuję to z innej perspektywy - człowieka, który takich wyborów ze względu na wiek nie musiał podejmować.\nCzęść 3 książki zatytułowana "Spotkania interkulturowe - recepcja i przekład" wciągnęła mnie na całego. "Polskie recenzje twórczości Sokrata Janowicza jako przestrzeń spotkania kolonialnego" Katarzyny Sawickiej-Mierzyńskiej bardzo odkrywcze. Przypomniało mi się parę scen z życia przy tej okazji.\nKoniec lat 90-ych. Jestem z teściem na grzybach w lasach nad Narwią. Zajeżdżamy do baru, chyba w Gorodczynie, na piwo. Jesteśmy jedynymi mówiącymi po polsku. Wszyscy czy to młodzi (niektórzy długowłosi), czy starsi zamawiają piwo w języku "tutejszym". Czuję się trochę nieswojo (nie u siebie), gdy zamówiłem swoje 0,5 litra po polsku i po polsku zostałem obsłużony. Druga scena w Rydze na spotkaniu handlowym zorganizowanym przez jedną z firm sektora teleinformatycznego. Przy stole siedzę z kolegą Polakiem, obok siebie mamy kilkoro Litwinów. Rozmowa dotyczy stosunku państwa litewskiego do mniejszości polskiej wokół Wilna. Młody, sympatyczny Litwin mówi, że nas (Polaków) jest tam za dużo i dlatego państwo litewskie wzmacniając litewskość nie może pozwolić mniejszości polskiej na pełne swobody. Innym razem czytam w Gazecie Polskiej wywiad z Valdasem Adamkusem, byłym prezydentem Litwy, który ostrzega rodziny poległych w katastrofie pod Smoleńskiem przed służbami rosyjskimi. W sprawie mniejszości polskiej wypowiada się w tym samym tonie, co mój rozmówca z Rygi. I wreszcie wzmiankowana tu na blogu Konstancja Skirmunt, która apeluje o oddanie Wilna Litwie. Piszę to dlatego, że wszystko to w pewnym sensie dotyka tekstu Katarzyny Sawickiej-Mierzyńskiej, która odnosząc swe słowa do polskiego terytorium kulturowego pisze o dyskursie kolonialnym dotyczącym literatury, a przede wszystkim stosunku do historii dyktowanym przez narody silniejsze narodom słabszym. Słabsi, aby móc przebić się ze swoją narracją, swoim opisem historii, kultury, stosunku do większości potrzebują o wiele więcej wysiłku. Wrażliwości w stosunku do mniejszości, państw mniejszych należy się nauczyć, gdyż nie jest dana od razu. Szanuje się to co swoje, więc nauka taka nie jest łatwa, ale konieczna, abyśmy mogli się nawzajem rozumieć i szanować.\nO konieczności badań nad obecnością Sokrata Janowicza i jego dzieł na Białorusi napisała z kolei Grażyna Charytoniuk-Michiej. Dla mnie Sokrat Janowicz był przede wszystkim pisarzem białoruskim piszącym dla Białorusinów w Polsce i dla Polaków, więc to czego dowiedziałem się z tekstu, nie było wcale oczywiste. Jednak dużą część swego archiwum przekazał do Mińska i w życiu kulturalnym sowieckiej Republiki Białoruskiej i późniejszej Białorusi również starał się zaistnieć.\nW części 3 znalazł się również tekst Anny Sobeckiej, tłumaczki dzieł Janowicza pt. "Sokrat". Ciekawe są listy Sokrata pisane pod koniec lat 70-ych przytoczone w artykule. Wyłania się z nich osoba stanowcza, uparta i niezwykle dbała o końcowy efekt tłumaczeń. Wręcz pedantyczna. Jakże kontrastuje to z moim wyobrażeniem wolno mówiącego, zacinającego się pisarza, znanego z radia i telewizji.\nW części 4 mamy z kolei bardzo ciekawe listy Sokrata Janowicza do Jana Leończuka z końca lat 70, część z lat 80 i jeden z roku 1996. Wyłania się z nich zażyłość, (czy przyjaźń?), jaka łączyła te dwie białostockie osobistości. Ale i tu widać podobnie, jak w listach do Anny Sobeckiej drobiazgowość Sokrata, gdy szło o literaturę.\nNajciekawsza była dla mnie część ostatnia zawierająca osobiste wypowiedzi na temat Sokrata Janowicza oraz wywiady z różnymi osobami, których treścią był Sokrat. Tekst Jerzego Plutowicza znałem już wcześniej dzięki Pawłowi, koledze z klasy, który pewnego zimowego dnia zwrócił mi na niego uwagę. Cóż za ciekawe rzeczy opisał w nich autor, np. taki salonik literacki nad nie istniejącą już restauracją Grodno przy ulicy Sienkiewicza w Białymstoku. Plutowicz również nawiązuje do ujawnienia współpracy Sokrata z SB pisząc, że "w ostatnich latach życia brakowało mu słów otuchy, kiedy otaczała go atmosfera sensacji".\nBardzo ciekawie zaczyna się tekst Dariusza Kiełczewskiego, który dzięki Sokratowi, jak napisał otwierał się na białoruskość. W kontekście wcześniej wspomnianej książki "Białoruś, Białoruś" brzmiało to tak: "W dodatku książka była bardzo nieprzyjemna dla mnie jako Polaka (tak to wtedy odczuwałem). To przecież my mieliśmy być narodem skrzywdzonym, rzuconym między agresywne Niemcy i jeszcze bardziej agresywną Rosję, germanizowanym, rusyfikowanym, konsekwentnie pozbawianym elit. Tymczasem z książki Janowicza wynikało, że nie byliśmy lepsi, ponieważ jesteśmy równie agresywni i tak jak nas próbowano zrusyfikować, tak my polonizowaliśmy Białorusinów, w dodatku bardzo skutecznie i całkowicie zamazując wszelkie ślady prawdziwej tożsamości odebranych bohaterów. Strona po stronie odkrywałem białoruskie życiorysy niektórych polskich bohaterów narodowych i nie było to dla mnie wygodne. Nie byłem wtedy na taką lekturę i takie prawdy przygotowany." Jednak zawiodłem się na tym tekście pod sam koniec, gdy przeczytałem: "Tego wszystkiego zacząłem się uczyć od spotkania z Sokratem. Chyba niezły wynik, jak na samotnego człowieka odchodzącego na okładce w dal polną drogą, z którego wieloma tezami nadal się kompletnie nie zgadzam." Chciałoby się krzyknąć: - Ale z jakimi tezami, panie Dariuszu? Z tekstu tego nie da się wyczytać, a rozwinięcie ostatniego zdania mogłoby być całkiem ciekawe, podobnie, jak reszta eseju.\nW podobnym tonie, nieco inaczej rozkładając akcenty wypowiedział się Krzysztof Gedroyć. Równie ciekawy tekst.\nBardzo podobał mi się wywiad z Waldemarem Smaszczem, gdyż ten nie szczędził słów cierpkich o Sokracie : "mnie, młodego człowieka raziły niekonsekwencje Sokrata. Wciąż na przykład opowiadał, jak był prześladowany przez władze, że zmienił bodaj 50 razy pracę, najdłużej ponoć zbijał skrzynki. Także o ciasnym mieszkaniu, kawalerce przy Alei 1 Maja, gdzie swoją pierwszą książkę napisał ... na muszli klozetowej, bo było to jedyne spokojne miejsce. I ten - w moim myśleniu - odrzucony przez "władze"pisarz ze wszystkimi sprawami do tych władz się udawał. Było to coś, czego nie rozumiałem." Pisałem wcześniej, że wartością tego zbioru tekstów jest to, iż nie jest laurką. Dzięki właśnie takim wywiadom, jak z Waldemarem Smaszczem. Ale w wywiadzie z nim pojawia się znów ciekawostka (podobnie, jak w tekście Plutowicza). Klub "Bakałarz", czyli klub nauczyciela, mieszczący się w piwnicy VI LO przy Warszawskiej, gdzie odbywały się spotkania literatów w latach 70-ych.\nWywiad ze wspomnianym wyżej Janem Leończukiem dotyka również przykrych spraw, między innymi rozluźnienia relacji z Janowiczem w połowie lat 80-ych.\nZupełnie z kolei nie przypadł mi do gustu wywiad z Ignacym Karpowiczem. Optyka widzenia świata, w którym idea narodu przeżyła się, Sokrat Janowicz jest człowiekiem nie z tej epoki, kiboli i narodowców należy eliminować ze społeczeństwa, a cerkiew i kościół są tak samo paskudne. Przykro mi, dla mnie to jakieś getto gazetowyborcze, dalekie od rzeczywistości i tchnące inżynierią społeczną.\nPolecam za to również wywiady z Michałem Androsiukiem, Leonem Tarasewiczem czy Jerzym Chmielewskim, gdyż pozwalają zobaczyć, w jaki sposób Sokrat Janowicz nawiązywał i urzymywał kontakty z młodszymi twórcami, jak widział Sokrata jego współpracownik przy tworzeniu Villi Sokrates i kontynuator tejże misji po śmierci mistrza, a także jak wyglądała współpraca przy opracowywaniu tekstów Janowicza współtwórcy "Czasopisu".\nJestem kontent i zachęcam!\n"Sokrat Janowicz. Pisarz transgraniczny. Studia, wspomnienia, materiały", Trans Humana, Białystok, 2014\nP.S. A tak już zupełnie prywatnie, gdyby nie pewna wycieczka do Krynek pewnie nie miałbym okazji sięgnięcia w szybkim czasie po zrecenzowaną książkę. Dziękuję pani Anno.\nEtykiety: Anna Szerszunowicz, Gorodczyno, Ryga, Sokrat Janowicz, Sokrat Janowicz pisarz transgraniczny. Studia wspomnienia materiały, Wielkie miasto Białystok\nW święto niepodległości pojechałem do Olmont. Ta niewielka wieś, leżąca parę kilometrów od Białegostoku, nie była dotychczas przeze mnie prawie zupełnie odwiedzana. Drogę do Olmont mijam od kilkunastu lat niemal codziennie, ale ... jakoś nie składało się. Byłem kiedyś co prawda tuż, tuż, pod samym Izabelinem. Ale dopiero przewodnik do szlaku turystycznego "Bitwa pod Białymstokiem", który dzięki uprzejmości współautora udało mi się niedawno zdobyć (Dziękuję panie Marku!), skłonił mnie do krótkiej wczorajszej wyprawy.\nO bitwie pod Olmontami pisał Michał Starzeński, autor pamiętnika z czasów Jana Klemensa Branickiego i w przewodniku, o którym wyżej, relacja z jej przebiegu opowiedziana jest słowami autora "Na schyłku dni Rzeczypospolitej".\nKonfederacja barska. Ruch patriotyczny, a jednocześnie pełen warcholstwa, zdrad, kompromitacji. Jej upadek oznaczał pierwszy rozbiór Polski. Ale ówczesną Rzeczpospolitą toczył rak rozkładu od ponad półwiecza. Czy śmiertelnie chore państwo mogło zdobyć się na ruch poważniejszy i bardziej skuteczny od Konfederacji Barskiej?\nBitwa pod Białymstokiem to jedna z wielu klęsk w całym ich paśmie na przestrzeni historii konfederacji i ogólnie całego XVIII wieku. Główny jej bohater po stronie polskiej Józef Bierzyński herbu Jastrzębiec nie należał do postaci świetlanych. Jan Klemens Branicki, który dysponował możliwościami wsparcia wojsk konfederackich przyjął postawę stania z boku. W efekcie 16 lipca 1769 roku, konfederaci w liczbie około 4000 ludzi, dysponujący 18 działami, ponieśli porażkę pod Olmontami w starciu z 800 Rosjanami (3-4 działa).\nAle, jak pisze Marek Skrypko: "Wierzę, że odgrzebanie z niebytu bitwy, którą upamiętniają dziś tylko dwa bezimienne krzyże w Olmontach to w pierwszej kolejności złożenie hołdu konfederatom, którzy przez te wszystkie lata nie doczekali się żadnego upamiętnienia."\nŚwięto niepodległości było doskonałym pretekstem z kolei dla mnie, aby zobaczyć miejsce ważne z punktu widzenia historii, a tak mało znane. Olmonty, które uzyskały swą nazwę od ziemian Wolimontów, do których tereny te należały w 1562 roku, dziś stają się powoli sypialnią Białegostoku. Powstaje w nich wiele nowych domów, a kolejnych mieszkańców przyciąga bliskość miasta i urokliwe położenie na skraju lasu. Jest tu jednak wciąż trochę domów o metryce z początku XX wieku, kapliczka i nieliczne krzyże przydrożne.\nSzlak bitwy pod Białymstokiem jest dość dobrze opisany na stojących tu i ówdzie przy drodze do Olmont tablicach. Kończy się jednak na samym początku wsi przy boisku. Aby zobaczyć wspomniane dwa bezimienne krzyże (prawdopodobnie o metryce z początku XX wieku) należy dojechać do głównego skrzyżowania we wsi i skręcić w lewo. Prowadzi do nich droga asfaltowa, która później zmienia się w zwykłą utwardzoną, o niezbyt dobrej jakości. Krzyże stoją tuż przy ogrodzeniu sąsiadującego domu, prawie na skraju wsi po prawej stronie. Przydałby im się jakiś opis.\nJózef Maroszek, Marek Skrypko "Bitwa pod Białymstokiem. Przewodnik do szlaku historycznego", Neoline Marek Białokoz, Białystok 2012\nAutor: Daniel Paczkowski 2 komentarze:\nEtykiety: Bitwa pod Białymstokiem. Przewodnik do szlaku historycznego, Konfederacja Barska, krzyż, Marek Skwara, Maroszek, Michał Starzeński, Olmonty\nKatarzyna Trocha. Patrzę na te dwa wyrazy z niejakim zdziwieniem, że tak właśnie nazywała się moja antenatka. Nie wiem jak wyglądała. Nie wiem ile przeżyła lat. Czy miała życie lekkie, czy pełne trosk. Ba, jestem bodaj jedyną osobą w rodzinie, dla której imię Katarzyna i nazwisko Trocha cokolwiek mówi.\nNiewiele wiem o jej synu Marcinie Uzarku, a także o jego z kolei córce Józefie, choć w przypadku prababci krążą wśród rodziny opinie, że byłą ładną kobietą. Przeszłość zazębia się, choć jest to cienka nić, z teraźniejszością.\nW poszukiwaniach genealogicznych, po ponad dziesięciu latach, dokumentuję głównie losy przodków, z którymi nie wiążą mnie więzy emocjonalne, którzy nie są znani żyjącym członkom rodziny, o których wiem tylko to, co ktoś kiedyś zapisał na papierze.\nO istnieniu Katarzyny Trochy dowiedziałem się ponad dwa lata temu, gdy na mikrofilmach zawierających XIX-wieczne księgi stanu cywilnego z Odolanowa poszukiwałem metryki chrztu Marcina Uzarka. Wzięła ślub z Wojciechem Uzarkiem w kościele odolanowskim św. Marcina 15 października 1855 roku, jako 20-letnia panna wyznania katolickiego, pochodząca ze wsi Garki.\nKatarzyna wzmiankowana jest również w metrykach swych dzieci: Wojciecha, który nie dożył pełnego roku, mego prapradziadka Marcina, Marianny, zmarłej podobnie jak Wojciech w niemowlęctwie, a także Stanisława, który wżenił się w rodzinę Szczepańskich i chyba dość dobrze mu się powodziło. Dzieci Katarzyna miała więcej, bo był i Michał, który zmarł mając roczek, Barbara póżniejsza żona Jana Augusta Somieskiego, Rozalia, która poślubiła Augusta Śniatałę oraz najmłodsi Jan i Karolina - bliźniacy, o których losach nic nie wiem.\nNajpóźniejszym zapisem, w którym występuje Katarzyna, do którego dotarłem jest akt zgonu jej męża Wojciecha z 1910, pod którym Katarzyna własnoręcznie złożyła podpis:\nNie mogłem jednak odnaleźć jej aktu urodzenia, choć dysponowałem dokumentami stanu cywilnego parafii odolanowskiej z okresu, w którym się urodziła. Dzięki sugestiom Krystyny, o której nie raz na blogu wspominałem, prawdopodobna stała się wersja o pochodzeniu Katarzyny z rodziny wyznania ewangelickiego.\nGenealogia uczy jednak pokory i nie przyjmowania niczego za pewnik. Ostatnio miałem okazję znów przekonać się o tym.\nGdy parę dni temu otworzyłem skrzynkę pocztową, e-mail od Krystyny informował o zawarciu małżeństwa w roku 1908 przez niejaką Katarzynę Szydłowską w parafii Ostrów Wielkopolski. Najciekawsza informacja zawarta była linijkę niżej. Rodzicami Katarzyny byli Wojciech Uzarek i Katarzyna Trocha, a w chwili ślubu miała 54 lata.\nZaraz, zaraz. Czyli urodziła się w 1854 roku? Ale wtedy przecież jej rodzice Wojciech i Katarzyna (jeśli to ci sami Wojciech Uzarek i Katarzyna Trocha, którzy mieszkali w sąsiedniej odolanowskiej parafii we wsi Garki) nie byli jeszcze małżeństwem.\nA może Katarzyna (późniejsza Szydłowska) urodziła się trochę później niż w 1854 roku, a wiek w chwili ślubu podany został "na oko"? Przecież Wojciech, pierwsze dziecko Wojciecha Uzarka i Katarzyny Trochy, przyszedł na świat dopiero w roku 1858, dwa i pół roku po ślubie rodziców. Jednak metryka ślubu daje na to odpowiedź. Według metryki ślubu Katarzyna urodziła się w Garkach, 27 października 1854 roku. Ale wciąż był to prawie rok do ślubu jej rodziców.\nNapisałem o swoich wątpliwościach Krystynie.\nNie czekałem długo. Krystyna napisała, że spojrzała do ksiąg odolanowskich i okazało się, że Katarzyna Uzarek to nieślubne dziecko Katarzyny Trochy. Sprawdziłem. W księgach odolanowskich w roku 1854 jest akt chrztu nieślubnego dziecka Katarzyny Trochy z Garek, któremu nadano również imię Katarzyna. Nie wiązałem go z "moją" Katarzyną Trochą wcześniej, nie przypuszczając, że mogła mieć nieślubną córkę. Ale data urodzenia zgadza się z metryką ślubu - 27.10.1854.\nBurzy to w dużym stopniu hipotezę o ewangelickim pochodzeniu Katarzyny Trochy, gdyż ta zapisana jest w metryce chrztu córki jako katoliczka. No chyba, że w jakiś sposób zmieniła wyznanie wcześniej. Ciekawe jest również, kiedy Wojciech Uzarek uznał Katarzynę (późniejszą Szydłowską) za swoją córkę.\nW każdym razie stare przysłowie mówiące, że im dalej w las, tym więcej drzew, w genealogii sprawdza się znakomicie.\nEtykiety: Garki, genealogia, Krystyna Jurek, Odolanów, Somieski, Szczepański, Szydłowski, Śniatała, Trocha, Uzarek\nZdarza się raz na dłuższy czas\nZaczyna się rozdziałem o wyprawie Amerykanki Louise Arner Boyd na Polesie w roku 1934. Czytałem wzmianki o niej w 59 numerze Karty, gdzie można obejrzeć zdjęcia przedwojennego Polesia wykonane przez paru innych fotografów, ale nie zanotowałem w pamięci. Okazuje się, że podróż przez Polesie samochodem w roku 1934 przy słabej infrastrukturze drogowej była iście pionierska. Opisy bazy hotelowej (w jednym z najbardziej luksusowych wówczas hoteli nie zmieniano pościeli po poprzednich gościach) wciągają i robią wrażenie. Zwłaszcza, że autorka co chwila wplata w tekst dygresje: a to o antycznych wyprawach Herodota, o przewodniku po Polesiu Michała Marczaka z 1935 roku, o Witalu Jaŭtuchowiczu, miłośniku i zbieraczu starożytności, który jeździł z autorką po Polesiu, czy o Wiaczesławie Wereniczu, autorze niezwykłej książki o zanikającym słownictwie i nazwach miejscowych Polesia - "Poleskiego archiwum". Tak bardzo ze względu na genealogię interesuję się Polesiem, ale historii tych nie znałem wcześniej.\nMiłośnicy książek (są jeszcze tacy) wiedzą, że pozycje czytane na pojedynczym wdechu zdarzają się co kilka tytułów. Częściej lub rzadziej, ale są. Ja chciałbym opowiedzieć tym razem o książce wielokroć bardziej wyjątkowej, która dostała się w me ręce w tegoroczne wakacje. Nie czytałem jej jednym tchem, ale tylko dlatego, że każda z opowiadanych historii wymagała zatrzymania się, cofnięcia, przywołania zapisów z własnej pamięci. A jest to książka opisująca historie, które znałem w innym świetle, żyłem nimi ostatnio lub trochę dawniej, znałem osoby przywoływane na jej kartach bądź tylko słyszałem o nich, losami niektórych z nich interesowałem się żywo, byłem w miejscach, które przywoływała autorka albo chciałem w nich być i nie zrealizowałem dotychczas swych marzeń. O niektórych osobach bądź miejscach nie wiedziałem nic, tym bardziej więc książka mnie wciągnęła. Słowem nie spodziewałem się, że prezent, który dostałem od siostry okaże się aż tak interesującą pozycją.\nKsiążka Małgorzaty Szejnert "Usypać góry. Historie z Polesia".\nAutorka napisała książkę po wielu latach badań, ale i wypraw na Polesie. Przewijają się w niej osoby, które były Małgorzaty Szejnert przewodnikami na miejscu, ale jedna z nich występuje w książce w kilku miejscach, jako znawca i ten, do którego można się odwołać w każdej sprawie, bo prawie o wszystkim, co związane z historią Polesia ma pojęcie. Edward Złobin. Po raz pierwszy pojawia się w książce, jako archiwista, który spisał nazwy wszystkich ulic w Pińsku. Na kartach książki z reguły siedzi w pińskim muzeum i coś przegląda, gdy trafia na niego autorka. Wyjaśnia znaczenie miejscowej nazwy Sobaczka, cytuje z pamięci historię Poczapowa, a gdy potrzeba opowiada historię nagrobka Napoleona Ordy. Jest znany z bardzo dobrej znajomości pińskich Żydów, więc bardzo często cytuje go autorka w rozdziale im poświęconym. Edward. Cóż bym ja wiedział o Polesiu, gdyby nie on? Nie odbyłbym najważniejszej, z punktu widzenia poznawania Pińska i odkrywania korzeni mej rodziny podróży pociągiem, od opisu której zaczyna się ten blog. Znajomości poleskie, które zawarłem, większość dzięki Edwardowi. Mosze Aszpiz, Leon Bortnowski. Były to kamienie milowe w poznawaniu historii mej rodziny.\nW jednym z rozdziałów książki autorka próbuje rozwikłać tajemnicę fotografii przedstawiającej dwór Wysłouchów w Perkowiczach. Głównym bohaterem opowieści jest Stanisław Wysłouch. Nie słyszałem wcześniej o tym człowieku, ale autorka nie poprzestaje na nim przywołując jego brata Franciszka w którego "Echach Polesia", czy "Opowieściach poleskich" zaczytywałem się pasjami, chłonąc z wypiekami na twarzy opisy poleskiej przyrody i ludzi. Jak napisałem wyżej jedna opowieść jest okazją do snucia najrozmaitszych dygresji. Dowiadujemy się więc o armacie szwedzkiej z początku XVIII wieku odnalezionej niedaleko majątku i o jej dalszych losach, o rodzinie Terleckich, potomków prawosławnego biskupa, jednego z protagonistów podpisanej w 1596 roku unii brzeskiej między rozdzielonymi kościołami katolickim i prawosławnym. Znajduję też tutaj wzmiankę o Ninie Łuszczyk-Ilienkowej, autorce jednej z najważniejszych dla mnie książek o Pińsku "Pińsk. Elektrownia. Mam 10 lat", która w Perkowiczach, gdzie za czasów sowieckich był już dom dziecka, pracowała jako księgowa.\nJest też w książce opowieść o Skirmuntach, Romanie i Henryku, ostatnich z tych, którzy trwali na ziemi przodków do czasu ostatecznego wchłonięcia jej przez ekspansywne państwo sowieckie. A skoro o Skirmuntach, to nie może zabraknąć również wzmianek o Konstancji Skirmunt. I znów pojawia się nazwisko Niny Łuszczyk-Ilienkowej i jej syna Wiaczesława, który zadbał o upamiętnienie osoby Romana Skirmunta w porzeckim parku.\nMiasteczko Motol i Weizmannowie z kolei, wydobywają z mojej pamięci poznanego parę lat temu Aviego Weizmanna, potomka tej zasłużonej dla Izraela rodziny, który wracał podczas swych opowieści do czasów sprzed I wojny światowej, gdy Weizmannowie mieszkali w Motolu.\nZ Motola przenosimy się do opisów ruchów sekciarskich na Polesiu i ich znaczenia po I wojnie światowej na zapadłych, bagnistych terenach zmienionych zupełnie po rewolucji, autorstwa entografa i badacza Polesia Józefa Obrębskiego. Okazuje się że protestanckie odłamy chrześcijaństwa były prawdziwą ostoją duchową dla ludzi w czasach Związku Radzieckiego, a i dziś mają się nieźle. Świetna i ciekawa kontynuacja interesujących opisów Obrębskiego.\nNie zabraknie w książce historii księży katolickich, utrzymujących trwanie religii na Polesiu za czasów Związku Radzieckiego, z najsłynniejszym z nich, ks. Kazimierzem Świątkiem, wejdziemy w świat przedwojennych dóbr radziwiłłowskich i angielskiego oryginała - de Wiarta opisywanego choćby przez Józefa Mackiewicza. Są i Dereszewicze Kieniewiczów, potraktowane przez autorkę nieco ironicznie.\nCzy książka ma wady? Ma. Nie rozumiem choćby czemu miało służyć zamieszczenie rozdziału o kołtunie, tak jakby ta choroba (ba! - zjawisko) było charakterystyczne szczególnie dla Polesia. Ale jest to wada niewielka w porównaniu z całą zawartością książki.\nMoja fascynacja Polesiem wciąż trwa. Mimo, że byłem w Pińsku dwukrotnie, chętnie odwiedziłbym to miasto raz jeszcze. Jego czar (poza korzeniami rodzinnymi) uświadomił mi cytat z "Imperium" Ryszarda Kapuścińskiego, zamieszczony w ostatnim rozdziale książki, poświęcony osobie Szwedki Marii Söderberg: "Moje pierwsze spotkanie z Imperium odbywa się przy moście łączącym miasteczko Pińsk z Południem świata". Coś w tym jest. Miasto leżące nad morzem, które powstaje podczas wiosennych roztopów rzeczywiście wydaje się takim łącznikiem.\nJestem książką wciąż zachwycony i uważam, że jest to pozycja typu "must be read" dla wszystkich w jakiś sposób zainteresowanych Polesiem.\nMałgorzata Szejnert "Usypać góry. Historie z Polesia", Wydawnictwo Znak, Kraków, 2015\nEtykiety: Aszpiz, Avi Weizmann, Bortnowski, Edward Złobin, książka, Louis Arner Boyd, Łuszczyk-Ilienkowa, Małgorzata Szejnert, Skirmuntt, Usypać góry. Historie z Polesia, Wysłouch\nDzięki pomocy innych genealogów ...\nKiedy w zeszłym roku skontaktował się ze mną pan Rafał, nie sądziłem, że tak dużo dowiem się o losach najstarszej siostry prababci Antoniny Krupy z Krzysztofików, Elżbiety. Moja ś.p. babcia nie wiedziała nic o swojej ciotce, gdy jeszcze miałem możliwość pytać. Internet to potęga, mógłbym po raz kolejny powtórzyć.\nW tym roku na wiosnę dzięki panu Rafałowi, ustaliłem z dużym prawdopodobieństwem, jak nazywali się 4xpradziadkowie w linii Krzysztofików, czyli pradziadkowie Antoniny i Elżbiety. Jeszcze 28 czerwca 2013 roku pisałem:\n"Przejrzenie duplikatów ksiąg stanu cywilnego parafii Sławno Opoczyńskie za lata 1834-1850 pozwoliło rozwiać wątpliwości. Stanisław urodził się 14 listopada 1841 roku. Musiał być najmłodszym dzieckiem Bonifacego Krzysztofika i Magdaleny bądź Marianny lub też Małgorzaty (w różnych odnalezionych metrykach kobieta ta występuje pod trzema różnymi imionami), gdyż po nim nie odnalazłem już żadnej metryki urodzenia dzieci Bonifacego."\nWspomniany Stanisław to ojciec Antoniny, czyli mój prapradziadek. Pan Rafał zaś podesłał odnalezioną metrykę ślubu 3xpradziadków.\nŚlub miał miejsce w Zachorzowie 29 stycznia 1823 roku. Wspomniany wyżej Bonifacy występuje pod imieniem Bonawentura, które jest innym wariantem tego samego imienia. Jego żoną zostaje zaś Małgorzata Martyka. Z dużym prawdopodobieństwem więc, to właśnie imię nosiła 3xprababcia. Jeśli kiedyś sięgnę do metryk z parafii Sławno Opoczyńskie z okresu przed 1834 rokiem, być może ostatecznie potwierdzę, iż nie istniało na jej terenie inne małżeństwo Krzysztofika i Martyki o imionach, jak we wspomnianej metryce ślubu. Według niej moimi 4xpradziadkami byli:\nFranciszek Krzysztofik i Salomea z Rudkowskich z Zachorzowa oraz Józef Martyka i Franciszka Jakobczyk, również mieszkający na gospodarstwie w Zachorzowie.\nNiedawno skończyłem przeglądanie płyty DVD zawierającej "Akta stanu cywilnego parafii rzymskokatolickiej w Odolanowie z lat 1808-1874", otrzymanej dzięki Krystynie, z którą być może mam wspólne korzenie w wieku XVIII, kto wie? 1,5 roku przeglądania w wolnych chwilach 162 plików zapisanych w pdfie! Potrzeba determinacji do takiej systematyczności i zaangażowania. Nie są to kompletne zbiory ksiąg. Z lat 1815-1816 płyta zawiera tylko ekstrakty dokumentów. Z lat 1813-1814 tylko zgony, ekstrakty dokumentów i zapowiedzi ślubów, z lat 1807-1813 tylko urodzenia i ekstrakty dokumentów. Ale i tak ogrom danych genealogicznych znajdujących się na płycie jest nie do przecenienia. W jednym z dokumentów z początków XIX wieku odnalazłem nawet informację o ślubie białostoczanina osiadłego na terenie parafii odolanowskiej, niejakiego Lenczewskiego.\nDzieliłem się już radością z odnalezienia aktu zgonu 4xpradziadka Jana Uzarka. Przejrzenie pozostałych plików pozwoliło mi poczynić dalsze ustalenia i cofnąć informacje o bezpośrednich przodkach o jedno pokolenie wstecz.\nW roku 1823 odnalazłem akt ślubu Jana z Rozalią z Kubiców. Odbył się 22 listopada w kościele odolanowskim. Jan Uzarek (zapisany jako Usarek) - wdowiec i Rozalia z Kubiców - panna, w chwili ślubu mieli odpowiednio 31 i 20 lat i mieszkali w Garkach. Jako profesję małżonków wpisano Gospod., czyli gospodarze. Świadkami na ślubie byli Marcin Usarek i Andrzej Kociński. Niestety w metryce nie wpisano imion i nazwisk rodziców nowozaślubionych. Ale sam zapis daje pośrednie wskazówki dotyczące poprzedniej żony Jana. Skoro wziął bowiem ślub w roku 1823, to z dużym prawdopodobieństwem musiała ona zakończyć ziemski żywot w tym samym roku lub niewiele wcześniej. Liczne rodziny na ówczesnej wsi wymagały rąk męskich i kobiecych do utrzymania gospodarstwa. Ślub zawierano z reguły dość szybko po zgonie poprzedniego małżonka.\nRzeczywiście, w roku 1823, 14 września w Garkach, przy połogu umarła 36-letnia chałupniczka Katarzyna z Jarzągów z męża Jana Usarka. Jednak w zapisach z września roku 1823 nie odnalazłem żadnej adnotacji o narodzinach, czy też zgonie dziecka Jana i Katarzyny. Aby mieć pewność, że Katarzyna była poszukiwaną przeze mnie żoną Jana, powinienem odnaleźć akta urodzenia dzieci Jana i Katarzyny, wymienionych w akcie zgonu Jana Uzarka z 1854 roku: Katarzyny, Józefa, Barbary i Jana.\nNie odnalazłem akt urodzenia Katarzyny i Józefa, z powodu braków na płycie ksiąg z okresu, który mnie interesował, ale już pod datą 3 maja 1819 roku odnalazłem akt urodzenia Barbary Uzarek, córki Jana Uzarka i Katarzyny z Jarzągów, 24 sierpnia 1821 roku zaś akt urodzenia Jana Uzarka, brata rodzonego Barbary. Odnalazłem także akt urodzenia Michała Uzarka, co do którego wyraziłem swoje wątpliwości w artykule o Janie Uzarku. Michał urodził się 1 października 1824 w Garkach z Jana i Rozalii. Barbara i Jan okazali się więc starsi w porównaniu z zapisami w metryce zgonu swego ojca z roku 1854. Trudno w 100 % podać przyczynę dlaczego tak się stało. Nie znamy bowiem okoliczności spisywania tej metryki i powstania pomyłki. Być może osoba podająca dane o dzieciach Jana Uzarka nie orientowała się dokładnie w sprawach rodzinnych zmarłego.\nTo jednak nie był koniec mych ustaleń. W zapowiedziach ślubów z roku 1814 odnalazłem bowiem taki oto zapis:\nRoku tysiącznego osmsetnego czternastego dnia dziewiątego miesiąca stycznia w niedzielę\nMy, Urzędnik Stanu Cywilnego Gminy Odolanowskiey, powiatu odolanowskiego w Departamencie Kaliskiem udawszy się przed drzwi głowne w miescie do domu gminnego o godzinie dwunastey w południe donieslismy ogłosielismy po pierwszey raz rozeszło przyrzeczenie małżeństwa między wdowcem Janem Usarkiem liczącym lat dwadzieścia jeden, gospodarz wsi Garkach zamieszkały, syn Macieia Usarka i Rozalii z Markowskich spłodzonem synem z iednej, a wdową Katarzyną Cierpkową z Jarzągów, lat trzydziesci trzy mającą, gospodynią wsi Bogdaiu zamieszkałą, córką Macieia Jarząga iuż zmarłego i Barbary Szewczyków z drugiej strony. ..."\nZwraca uwagę duża różnica wieku między przyrzekającymi sobie małżeństwo - 12 lat. Co ciekawe zarówno Jan, jak i Katarzyna są we wdowieństwie. Niestety nie odnalazłem żadnych zapisów dotyczących pierwszej żony Jana. Ale dowiedziałem się przynajmniej, że Rozalia z Kubiców, moja 4xprababcia była dopiero trzecią, a nie drugą żoną mego 4xpradziadka.\nOstatnim znaleziskiem był dokument spisany 31 października 1812 roku, stanowiący ekstrakt aktu urodzenia Jana Uzarka. Wynika z niego, że urodził się 8 lipca 1772 roku w Garkach z pracowitego Macieja Uzarka i żony jego Rozalii.\nMoi 5xpradziadkowie w tej linii to Maciej Uzarek i Rozalia z Markowskich. Otrzymałem sporo nowych informacji, stanowiących bazę do dalszych poszukiwań. Dzięki wizycie w AA w Poznaniu wiem, że dostępne księgi metryczne z Odolanowa sięgają dużo dalej w przeszłość, a więc jest w czym szukać.\nCiekaw jestem do jakich ciekawych odkryć genealogicznych doszli inni czytelnicy bloga. Może odkrycia te też są związane z parafiami tu wzmiankowanymi: Sławnem Opoczyńskim i Odolanowem?\nEtykiety: Bogdaj, Cierpka, Garki, genealogia, Jakobczyk, Jakubczyk, Jarząg, Krzysztofik, Kubica, Markowski, Martyka, Rafał Krawczyk, Rudkowski, Uzarek, Zachorzów\nNie chciałbym wymądrzać się na temat Bieszczadów. Byłem tam tylko przez tydzień. Na zobaczenie wielu ważnych miejsc nie starczyło czasu. Nie sposób było dotrzeć do wielu tych mniej ważnych, nasiąknąć klimatem, poznać ciekawych ludzi gór. Ale nawet po tak krótkim czasie mam swoje spostrzeżenia, ulubione miejsca, wspomnienia i wiem już czym są Bieszczady w rzeczywistości, a nie tylko w wyobrażeniu. Być może moje uwagi kogoś rozśmieszą, wydadzą się zbyt płytkie tym, którzy znają Bieszczady od podszewki, ale mam nadzieję, że mogą być ciekawe dla osób, które w Bieszczadach jeszcze nie były lub dla tych, które opisywane miejsca widzą trochę inaczej.\nJeszcze przed wyjazdem nie raz słyszałem opinie, że Bieszczady już nie są tak dzikie, jak kiedyś lub, że szlaki w tych górach są przeludnione. Trudno jest mi się wypowiadać w pierwszej kwestii, gdyż nie znam innych Bieszczadów, niż tegorocznych, ale gdybym miał porównać je z Tatrami sprzed lat 20-u, Peninami bądź nadbałtyckimi kurortami, jest to wciąż miejsce mogące uchodzić za dzikie. Na szlakach górskich wcale nie spotykaliśmy tłumów (poza wejściem na Tarnicę, ale i tu nie musieliśmy stać w kolejce, jak słyszy się o wejściach na niektóre szczyty na przykład w Tatrach). Faktem jest, że szlaki prowadzące na ten najwyższy szczyt Bieszczad są mocno "zryte" przez buty turystów. Bieszczadzki Park Narodowy zabezpieczył je informując na towarzyszących ogrodzeniom tablicach o planach odtworzenia zniszczonej roślinności bieszczadzkiej. Chciałbym również dodać, że w Bieszczady pojechaliśmy w trakcie rekordowych tegorocznych upałów, które mogły odstraszyć od chodzenia po górach potencjalnych turystów, co sprawiło w rezultacie, że nie przyjechało ich tyle co zwykle. Ale to tylko dywagacje, których nie jestem w stanie sprawdzić w tym momencie.\n"Sosnowy Dwór" w Krzywym koło Cisnej, gdzie mieściła się nasza baza noclegowa miał komplet turystów. Jest to miejsce czyste, bardzo wygodne, gdzie można się dobrze wyspać, posiedzieć w fotelu bądź na tarasie z kawą i książką, zjeść kiełbaski z ogniska, czy pograć w piłkę na nieopodal położonym boisku. W cenę pobytu wliczone są również śniadania. Mogę stwierdzić, że je się tam smakowicie (wędliny wysokiej jakości, jajecznica - palce lizać, serki wyrabiane na miejscu przez spiritus movens miejscowych kulinariów - panią Izę, rosół na kaczce, którego pewnego dnia dostaliśmy do obiadu - delicious).\nPodkreślam sprawy kulinarne, gdyż niestety dobrze, smacznie i zdrowo zjeść w Bieszczadach nie było nam łatwo. Gdy trafialiśmy do miejsc, gdzie nam smakowało, porcje były niewielkie, zaś tam gdzie karmiono obficie, zazwyczaj były to potrawy średniego lotu. Było więc raczej przeciętnie.\nTo co oferują Bieszczady i jest niepowtarzalne to widoki górskie. Odsłonięte połoniny sprawiają, że przed naszymi oczami rozciągają się dalekie górskie krajobrazy. Wchodzimy na szczyt i możemy nie schodząc niżej iść przed siebie i zachwycać się różnymi odcieniami żółci, zieleni, a w końcu szarości. Są też bardziej strome podejścia dla osób lubiących wysiłek. W ciągu krótkiego tygodniowego czasu udało nam się na przykład wejść na Jawornik, gdzie wejście od Wetliny jest dość strome, Smerek od od strony Kalnicy (piękne widoki), Tarnicę od Ustrzyk Górnych i Wielką Rawkę oraz Krzemieniec. Podczas ostatniej z wypraw mieliśmy do czynienia z szerokim spektrum pogodowym, jakie można napotkać w górach. Na Wielką Rawkę z wywieszonymi językami wdrapywaliśmy się w upale. Później zaliczyliśmy trójstyk granic na Krzemieńcu i wracając już z Wielkiej Rawki w stronę schroniska Bacówka musieliśmy pokonywać ścianę deszczu w otoczeniu błyskawic i grzmotów. Siedzieć wkrótce przy kawie i żurku w schronisku było właśnie tym, co można sobie wymarzyć.\nWidok z Jawornika (1047 m n.p.m.)\nWidok z Wielkiej Rawki (1304 m n.p.m.)\nW upały ciężko jest chodzić po górach, więc organizowaliśmy sobie przerywniki. Podczas pobytu na basenie w Bystrem koło Baligrodu, wybrałem się na krótką przechadzkę w stronę szosy. Tuż przy niej natknąłem się na ciekawy obelisk.\n"tam granica świata.\nZa Baligrodem wjeżdża się jak w czarne gardło.\nDroga i rzeka to jedno jest i toż samo,\na od rzeki z jednej i drugiej strony\nwznoszą się czarne ściany jodeł i smereków"\nAleksander Fredro "Trzy po trzy"\nZostał postawiony na pamiątkę pobytu Aleksandra Fredry w miejscowości Rabe koło Baligrodu. Rabe od Bystrego dzieli tylko 3 km. A jej dziedzicem ponad 200 lat temu był Jacek Fredro (1770-1828), ojciec poety.\nGdy wróciliśmy wieczorem do Sosnowego Dworu, sprawdziliśmy w dostępnych źródłach i okazało się, że okolice Rabego i Bystrego są na tyle ciekawe, że warto poświęcić im jeden z dni wolnych od wspinaczki.\nZaczęliśmy od Bystrego, gdzie tuż przy szosie Cisna-Baligród położony jest niszczejący stary cmentarz. Do pierwszej wojny światowej stała na nim drewniana cerkiew, ale zniszczona w czasie działań wojennych, nigdy nie została odbudowana - mieszkańcy korzystali z cerkwi w nieodległym Baligrodzie. Na cmentarzu znajduje się tylko jedna płyta z czytelną inskrypcją - właściciela dóbr Łubne Józefa Jorasza (1817-1896) oraz jego dzieci. Pozostałe nieliczne nagrobki ich nie posiadają.\nZ cmentarza pojechaliśmy jeszcze kawałek samochodem w górę szosy do letniskowej części dzisiejszego Bystrego. Stamtąd w lewo pod górę pnie się droga do Rabego i to przy niej trafiłem na obelisk poświęcony Aleksandrowi Fredrze. Z lewej strony tejże drogi nadleśnictwo utworzyło ścieżkę dla pieszych, prowadzącą wzdłuż lasu i towarzyszącą płynącemu malowniczo obok Rabskiemu Potokowi. Idealne miejsce, aby przysiąść na kamieniu i ochłodzić stopy w zimnej wodzie strumienia. Podobno w wodach Rabskiego Potoku pływają niezwykle rzadkie strzeble potokowe i głowacze białopłetwe.\nOddalając się stopniowo od potoku idziemy w stronę kamieniołomu w Huczwicach. W pionowych ścianach kamieniołomu widać podobno kryształki czerwonego realgaru i żółtego aurypigmentu. Kryształki te podobno można znaleźć i w okolicach potoku. Po powrocie do domu i porównaniu ze zdjęciami w internecie okazało się, że przywieźliśmy dwa czerwonego koloru kryształki arsenu. Kolor ziemi stopniowo zmienia się przybierając gdzieniegdzie odcień jasnej czerwieni. Nic dziwnego. W okolicach znajduje się sporo rud darniowych, a Jacek Fredro, ojciec Aleksandra wytapiał z nich w Rabem żelazo na przełomie XVIII i XIX wieku. Dochodzimy do ściany kamieniołomu i naszym oczom ukazuje się olbrzymia skała, na której szczycie widać trzymające się kurczowo ziemi pnie drzew.\nRabe dziś nie istnieje jako wieś. Znajduje się tu tylko leśniczówka. Podzieliła los wielu innych miejscowości bieszczadzkich po II wojnie światowej. W latach 1977-1983 miejsce po dawnej wsi zwano Karolowem (od Karola Świerczewskiego), później wrócono do starej nazwy. Od 1974 przez pewien czas miało status uzdrowiska. Dziś Uzdrowisko Rymanów Zdrój utrzymuje tu jedną studnię zwaną Źródłem Rabskim z wodą źródlaną bogatą w związki mineralne, mającą właściwości lecznicze. Zlokalizowana jest kawałek za kamieniołomem przy drodze z Bystrego. Całkiem smaczna, o nieintensywnym zapachu.\nZ Rabem związane jest jeszcze jedno ciekawe miejsce. Należy pójść jeszcze dalej piaszczystą drogą od Bystrego, mijając po lewej rezerwat Gołoborze. Wkrótce za zakrętem znajdziemy ścieżkę w lewo prowadzącą do kapliczki leśnej Synarewo wybudowanej najprawdopodobniej w początkach XIX wieku. Spod kapliczki wypływa źródełko uważane za cudowne o właściwościach leczniczych. Gdy tam doszedłem ledwo się sączyło.\nByło pusto, cicho, gorąco, pod oknem leżały stare zeszyty wypełnione wpisami pielgrzymów i turystów oraz aktualna księga intencji.\nDotarłem do miejsc pobudzających wyobraźnię. Dotychczas Aleksander Fredro kojarzył mi się ze "Ślubami panieńskimi", "Zemstą" czy bajką wierszowaną "Paweł i Gaweł". Dzięki pobycie w Bystrem dowiedziałem się, że istotna część jego życia związana była z Bieszczadami, co znalazło odzwierciedlenie w twórczości. Samo Rabe zaś i okolice, niezależnie od Fredry, oferują wiele różnego rodzaju atrakcji.\nEtykiety: Bacówka, Bieszczady, Bystre, cmentarz, Fredro, Jawornik, Krzywe, Rabski Potok, Smerek, Sosnowy Dwór, Synarewo, Tarnica, Wielka Rawka, Źródło Rabskie


Lipiec 2020 – Noble Clay\nWłasna firma i trudności z nią związane. Zakładając własną firmę, powinniśmy uświadomić sobie z kilku kluczowych kwestii. Po pierwsze - wybór odpowiedniego profilu. (więcej…)\nOferta marketów budowlanych obfituje w okna o różnych parametrach, które są bardzo drogie, a z drugiej strony są również takie nieprawdopodobnie tanie. Ani jedne, ani drugie zwykle nie spełniają założeń osób, które chciałyby zainwestować w coś odpowiednią kwotę pieniędzy i nie czuć, że wybierają coś najsłabszego, ale również nie spłukać się do samego końca. Jednakowo wybiera się drzwi Parmax, które są uznawane za jedne z najlepszych we własnejej klasie, ale prawie każde mają inne parametry i przez to również właściwie każde są polecane do innych domów. (więcej…)\nKuchnia jest takim pomieszczeniem, w którym potrzebujemy faktycznie dużo różnego sprzętu. Jeżeli ktoś lubi gotować i spędza w kuchni sporo czasu, to musi się zaopatrzyć w zestaw niezbędnych przyborów i akcesoriów. W internecie jest bardzo duży wybór rozmaite chlebaków i chlebaki sklep są dostępne w de facto korzystnych cenach. (więcej…)\nProblemy ze wzrokiem dotyczą de facto wielu ludzi. Nikt nie jest w tym osamotniony, bo jeżeli już kiedyś nosili je nieliczni, w tym momencie skala problemów ze wzrokiem jest faktycznie ogromna. Okulary bądź soczewki nosi bez liku ludzi. (więcej…)


Nasza Gazeta - Strona 110 z 119 - Związek Polaków na Litwie\nDruskienicka randka z poezją\nMiasto uzdrowiskowe ma szczęście do ciekawych ludzi, a i jakże mogłoby być inaczej, skoro przewijają się przez nie w ciągu roku tysiące kuracjuszy i turystów nie tylko korzystających z jego[…]\nDwa wymiary rzeczywistości. Czyli: za co mam kochać Litwinów?\nWielce ubolewając muszę stwierdzić, że, niestety, w płaszczyźnie stosunków polsko-litewskich (czy też litewsko-polskich) nadal nie widać w mojej ojczyźnie – Litwie – optymistycznych wizji. Już pisałam o tym, że uparcie[…]\nDzień Mendoga od bieżącego roku będzie dla rudziszczan kojarzył się nie tylko ze świętem państwowym. W tym bowiem dniu w kościele pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa podczas uroczystej Mszy św.[…]\nPolski Chór Pokoju w Trokach\nW ramach XIV Międzynarodowych Warsztatów i Koncertów Polskiego Chóru Pokoju odbywających się w Polsce i na Litwie w dniach 28 czerwca – 7 lipca br. w kościele pw. Nawiedzenia Najświętszej[…]\nSolidarność Rodaków – przeciwko dyskryminującej ustawie\nKolejny, już czwarty wiec protestu przeciwko dyskryminującym oświatę mniejszości narodowych założeniom Ustawy o oświacie przyjętej przez Sejm RL w marcu br. stał się demonstracją solidarności Rodaków w Warszawie, Waszyngtonie, Chicago[…]\nPonary – miejsce zbrodni wciąż odkrywanej\nWiele państw, miast ma miejsca, w których kumuluje się bezmiar bólu, gdzie rozgrywały się tragedie narodowe. Jednym z takich miejsc w Wilnie są Ponary. W dołach ponarskiego lasu zamordowano około[…]\nBy szkoła była terenem sukcesu…\nTak, chodzi nam nie tylko o szkołę pracującą w języku ojczystym, którą sobie w ciągu lat pracy dla kraju zamieszkania potrafiliśmy ukształtować i utrzymać, ale też o to, by dała[…]\nEmerytura… co dalej?\nKażdy emeryt ma dużo wolnego czasu, ale nie zawsze ma możliwość wykorzystać go, aby urzeczywistnić to, co w aktywnym zawodowym życiu było odkładane na później. Wielu starszych ludzi posiada potrzebę[…]\n– tak powiedział o Józefie Obrembskim w czasie żałobnej Mszy św. kardynał Audrys Juozas Bačkys. Znakiem tego, jak można życie przeżyć nie zbaczając z raz obranej drogi, służąc ludziom, kochając[…]\nW obronie swych dzieci – wiec protestu przy Ambasadzie USA\nKolejnym krokiem na drodze do skłonienia władz Litwy zweryfikowania założeń przyjętej w marcu br. nowej Ustawy o oświacie dyskryminujących oświatę mniejszości narodowych stał się już trzeci wiec protestacyjny. W ubiegły[…]\nStrona 110 z 119« Pierwsza«...102030...108109110111112...»Ostatnia »


Gwarantujemy systemy zarządzania pracą Kraków - wszczecinie.eu\nMay 16, 2022 05:42 - Pozostałe usługi - Kraków\nSpore doświadczenie daje nam możliwość produkować świetne oprogramowanie. Możemy pochwalić się świetną ekipą specjalistów, która zawsze jest w stanie pomóc i doradzić jeśli chodzi o wybór odpowiednich rozwiązań. Gwarantujemy wysokiej klasy systemy rejestracji czasu pracy, kontroli dostępu, dostęp do urządzeń monitorujących. Możemy zapewnić, że każdy kto zaznajomi się z rozwiązaniami dostarczanymi przez naszą firmę będzie w pełni zachwycony. Każdego klienta obsługujemy na najwyższym poziomie i dbamy, aby był w pełni zachwycony z oferowanych przez nas produktów.\nNumer ogłoszenia: #144504


Indeks opracowań na temat Racibórz w serwisie transportowy\npodnośniki wynajem ZabrzeWystarczy przejrzeć dobrze internetowe słupy ogłoszeniowePrace na wysokościach mogą być intratną propozycją dla bezrobotnych osób. Nie wymagają specjalnych zdolności, może je wykonywać wiele osób. Nie znaczy t sprawdź tutaj\nDodane: 04:12 12- 03- 2020\npodnośniki koszowe ŻoryPodnośnikW przypadku prac niezwiązanych z budową nie ma nakazowych wymiarów. Jednakże poręcze, stopki, bariery i inne zbiorowe środki ochrony powinny mieć wystarczający wymiar, aby zapewnić, że dana osoba nie bę zobacz wszystko\nDodane: 15:08 21- 11- 2019\nwynajem zwyżki ŻoryNiewątpliwie przygotowanie stanowiska pracy na wysokościPrace montażowe prowadzone na wysokości wewnątrz budynków, a także poza nimi wymagają od wykonujących je techników odpowiednich umiejętności. N pełen poradnik\nDodane: 03:54 28- 10- 2019\npodnośniki wynajem RacibórzCiężko jest bowiem wyobrazić sobie sześćdziesięcioletniąPrace na wysokościach są jednymi z tak zwanych prac o szczególnym charakterze, które wiążą się z koniecznością posiadania przez ich wykonawców szczegól całość tutaj\nDodane: 02:55 23- 10- 2019\npodnośniki wynajem ZabrzeDoskonałym przykładem będzie praca na konstrukcjachPrace na wysokościach zaliczane są ustawowo do prac szczególnie niebezpiecznych. Nie wszyscy mają jednak świadomość jak dokładnie musi wyglądać jej organizacj na tej stronie\nDodane: 20:05 14- 09- 2019\nwynajem zwyżki RacibórzPrace na wysokościachPrace na wysokościach są jednymi z tak zwanych prac o szczególnym charakterze, które wiążą się z koniecznością posiadania przez ich wykonawców szczególnych, ściśle określonyc przeczytaj więcej\nDodane: 11:33 14- 09- 2019\nzwyżki wynajem WodzisławPodnośniki samochodowe podnośniki kąpielowe stoły podnoszącePrace na wysokościach zazwyczaj przysparzają wielu kłopotów. Aby sprostać temu zadaniu — wykorzystujemy w tym celu podnośnik. To spryt kontynuuj\nDodane: 09:35 14- 09- 2019\npodnośniki koszowe Gliwice Podnośnik bądźPodnośnik sprawdza się w wielu sytuacjach, między innymi w czasie montażu reklam czy podczas prac przy przewodach elektrycznych. Jest to doskonała alternatywa dla wysokiej drabiny, która jes czytaj to\nDodane: 20:11 21- 08- 2019\nzwyżki wynajem GliwicePrace takie można wykonać łatwiej szybciejWszelkie prace na wysokościach wymagają odpowiedniego sprzętu. Podnośnik i zwyżka to podstawowe z nich. Ułatwiają one dostęp do trudnych miejsc na wysokoś idź tutaj\nDodane: 10:53 14- 07- 2019\nwynajem zwyżki WodzisławKiedy korzysta się z podnośników? Podnośniki są wykorzystywane bardzo, bardzo często. Są popularne zwłaszcza w ostatnich piętnastu latach po wejściu Polski do Unii Europejskiej, kiedy bardzo pr reszta poradnika\nDodane: 21:42 22- 03- 2019\nSerwis transportowy portalu Temperatura


Goodwill przy nabyciu przedsiębiorstwa a PCC - Moore Polska\nW poniższym artykule omówimy przełomową uchwałę NSA – III FPS 2/21. Stanowisko zawarte w uchwale daje podatnikom możliwość wystąpienia o zwrot podatku.\nDnia 21 lutego 2022 roku Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę 7 sędziów, sygn. III FPS 2/21, w której wskazał, że dodatnia wartość firmy, określana również jako goodwill, nie stanowi prawa majątkowego w rozumieniu ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.\nWartością firmy, czyli goodwill, jest dodatnia różnica między ceną nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części a wartością rynkową składników majątkowych wchodzących w jego skład.\nNiejednolite stanowiska w orzecznictwie\nZgodnie z ustawą o podatku od czynności cywilnoprawnych, przedmiotem opodatkowania są, w szczególności, umowy sprzedaży rzeczy i praw majątkowych. Podstawę opodatkowania stanowi wówczas wartość rynkowa rzeczy lub prawa majątkowego.\nPowyższe przepisy wywołały wiele wątpliwości w odniesieniu do opodatkowania wartości firmy, czego efektem było wykształcenie się dwóch linii orzeczniczych.\nPrzeważającym stanowiskiem przedstawianym przez sądy administracyjne było opodatkowanie wartości firmy. Takie rozstrzygnięcie można odnaleźć w Wyroku WSA w Warszawie z 8.09.2020 r., sygn. III SA/Wa 2577/19 czy Wyroku WSA w Gdańsku z 13.06.2018 r., sygn. I SA/Gd 357/18. Sądy argumentowały swoje stanowiska spełnieniem dwóch przesłanek – zbywalności oraz posiadania określonej wartości majątkowej, na którą przekłada się możliwość wyceny wartości firmy.\nDrugi z poglądów stanowił, że dodatnia wartość firmy nie jest prawem majątkowym, a jedynie stanem faktycznym występującym w chwili sprzedaży przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części. Sądy wskazywały również, że wartość firmy jako wartość majątkowa nie istnieje przed momentem sprzedaży przedsiębiorstwa bądź jego zorganizowanej części. Wobec tych argumentów – wartość firmy nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Takie stanowiska odnaleźć można w Wyroku WSA we Wrocławiu z 31.01.2017 r., sygn. I SA/Wr 1167/16 oraz w Wyroku NSA z 28.06.2018 r., sygn. II FSK 1932/16. Obydwa orzeczenia są prawomocne.\nUchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego, czyli przełamanie niejednolitych stanowisk w orzecznictwie\nNaczelny Sąd Administracyjny w zakresie opodatkowania wartości firmy podatkiem od czynności cywilnoprawnych podzielił drugie z przedstawionych powyżej stanowisk.\nW uchwale z dnia 21 lutego 2022 roku o sygn. III FPS 2/21 wskazano, że wartość firmy jako wartość majątkowa powstaje dopiero w momencie transakcji nabycia przedsiębiorstwa i nie składa się z praw majątkowych. W uchwale stwierdzono również, że niedopuszczalne jest utożsamianie pojęcia „wartość firmy” z pojęciem „przedsiębiorstwa”, które stanowi zbiór składników majątkowych.\nWobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że dodatnia wartość firmy, stanowiąca nadwyżkę ceny nabycia nad wartością rynkową składników majątku przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, nie stanowi prawa majątkowego będącego przedmiotem opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych.\nSzansa na zwrot zapłaconego podatku\nW związku z opublikowaniem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, podatnicy którzy dokonali zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych, którego przedmiotem była dodatnia wartość firmy, mają możliwość wystąpienia o zwrot nadpłaty tego podatku.\nPrawo do wystąpienia o zwrot podatku przysługuje podatnikom, jeżeli nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Co do zasady, jeśli obowiązek podatkowy powstał w 2017 roku bądź później – podatnik ma możliwość wystąpienia o zwrot podatku.\nMoore Polska oferuje możliwość dokonania weryfikacji przeprowadzonych transakcji, które skutkowały opodatkowaniem wartości firmy podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Ponadto, wspieramy podatników w procesie przygotowania wniosków o stwierdzenie nadpłaty oraz w prowadzonym postępowaniu. Zapraszamy serdecznie do kontaktu.


NOVA MEDICAL - ZnanyLekarz.pl\nInterna,\tPediatria,\tEndokrynologia,\tKardiologia,\tRadiologia,\tLaryngologia,\tChirurgia,\tDiabetologia,\tChirurgia dziecięca,\tGastrologia,\tGinekologia,\tNeurologia,\tDermatologia,\tMedycyna pracy,\tHematologia,\tReumatologia,\tProktologia,\tPsychiatria,\tChirurgia naczyniowa,\tDiagnostyka,\tUrologia\twięcej\nNasza kadra to wysoko wykwalifikowani lekarze z długoletnim doświadczeniem klinicznym, zdobytym w ciągu lat pracy, w różnych warszawskich klinikach i szpitalach. Wielu z nas to nauczyciele akademiccy,... więcej\nConrada 15A lokal 18\n01-922 , Warszawa , mazowieckie\nCarla Goldoniego 1\n01-913 , Warszawa , mazowieckie\n01-909 , Warszawa , mazowieckie\nNasza kadra to wysoko wykwalifikowani lekarze z długoletnim doświadczeniem klinicznym, zdobytym w ciągu lat pracy, w różnych warszawskich klinikach i szpitalach. Wielu z nas to nauczyciele akademiccy, inni to odpowiedzialni ordynatorzy oddziałów, lub ich zastępcy. Odpowiedzialni i zaangażowani, stale doskonalący swoje umiejętności, uczestniczący w licznych konferencjach naukowych, zjazdach i szkoleniach.\nDla naszych lekarzy, pomoc Pacjentom jest nie tylko pracą, ale powołaniem i pasją.\nJeśli poszukujesz profesjonalnej pomocy lekarskiej, to placówki NOVA MEDICAL są właściwym miejscem dla Ciebie.\nklinowe wycięcie paznokcia\nleczenie żylaków odbytu metodą Barrona\nzakładanie wkładki Mirena\npeeling lekarski, Cosmelan\npełny profil badań analitycznych Synevo Medicover\nENDOKRYNOLOGIA - choroby nadnerczy, przysadki, tarczycy, przytarczyc - diagnostyka i leczenie\nREUMATOLOGIA - osteoporoza i zaburzenia gospodarki wapniowo-fosforanowej\nDIABETOLOGIA - prowadzenie leczenia, diagnostyka\nDIETETYKA KLINICZNA - leczenie schorzeń dietozależnych, poradnictwo w zakresie żywienia, układanie diety\nKARDIOLOGIA - leczenie chorób serca i nadciśnienia, USG ECHO, Holter ciśnieniowy, Holter EKG\nGINEKOLOGIA - leczenie schorzeń szyjki macicy, leczenie zaburzeń miesiączkowania\nGINEKOLOGIA - leczenie mięśniaków macicy, antykoncepcja, leczenie zaburzeń hormonalnych\nGASTROENTEROLOGIA - nieswoiste choroby zapalne jelit, choroba Leśniowskiego – Crohna,\nGASTROENTEROLOGIA - wrzodziejące zapalenie jelita grubego, mikroskopowe zapaleniem jelit\nGASTROENTEROLOGIA - choroby trzustki, wątroby oraz dróg żółciowych\nUROLOGIA - choroby nerek i dróg moczowych\nPOŁOŻNICTWO - prowadzenie ciąży\nNEUROLOGIA - schorzenia neurologiczne, padaczka, bóle głowy, zawroty głowy, zaburzenia snu\nLARYNGOLOGIA - schorzenia laryngologiczne - dzieci i dorośli\nDERMATOLOGIA - choroby dermatologiczne - dzieci i dorośli, peelingi lekarskie, Cosmelan, dermoskopia\nCHIRURGIA/ORTOPEDIA DZIECIĘCA - wady postawy, chirurgia dziecięca, USG stawów\nCHIRURGIA NACZYNIOWA - schorzenia z zakresu chirurgii naczyniowej, zamykanie naczynek, usg Doppler\nHEPATOLOGIA I CHOROBY ZAKAŹNE\nPSYCHOTECHNIKA, BADANIE KIEROWCÓW, TESTY PO ZATRZYMANIU PRAWA JAZDY\nWarszawa, Władysława Broniewskiego 3\nWarszawa, Konsultacje online\n• 2012-06-01 •\nJestem bardzo zadowolona za leczenie. Po śmierci męża nie mogłam dojść do siebie. Pan doktor Szyszkowski przepisał mi lekarstwa, które postawiły mnie na nogi. Dziękuję.\nWizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl • 2020-04-06 •\nLokalizacja: Centrum Medyczne POLMED WARSZAWA TWARDA•Usługa: konsultacja laryngologiczna\nBardzo miła Pani laryngolog, dokładnie wytłumaczyła wszystko, nie było widać pośpiechu pomimo tego, że konsultacja miała trwać nie więcej niż 15 minut.\nWizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl • 2019-08-26 •\nLokalizacja: Centrum Medyczne POLMED WARSZAWA TWARDA•Usługa: Usunięcie ciała obcego z ucha\nZostałem przyjęty przed czasem, a zabieg był szybki i bezbolesny. Na koniec Pani doktor jasno wytłumaczyła następne kroki. Polecam.\n• 2020-08-19 •\nLokalizacja: Centrum Medyczne POLMED WARSZAWA GRZYBOWSKA•Usługa: konsultacja urologiczna\nKonkretny, przyjazny, otwarty .Łatwy kontakt z pacjentem. Dobrze tlumaczy . Pozytywnie nastawia pacjeta.\nSuper miejsce ,bardzo dobre objaśnienie przypadku choroby .Miła atmosfera i profesjonalne podejście lekarza. Gorąco polecam !\nChirurg, Chirurg Dziecięcy, dr n. med.\nLokalizacja: Gabinet lekarski•Usługa: Inny\nProfesjonalne i przede wszystkim spokojne podejście do dziecka. Ze spokojem odpowiada na pytania i dokładne wyjaśnia temat. Nie raz pomógł moim dzieciom, które miło wspominają wizyty i mają do Doktora zaufanie. Dziękujemy za pomoc :)\n• 2020-06-04 •\nLekarz z pełnym spokojem zbadał uraz głowy oraz wszsytko wyjaśnij jak postępować z wielkim krawiakiem na głowie dziecka po uderzeniu.\nChirurg, Proktolog, Chirurg Naczyniowy, dr n. med.\nLokalizacja: Alfa-Lek Lecznica Profesorsko-Ordynatorska•Usługa: konsultacja proktologiczna\nPan doktor jest milym, pogodnym i kompetentnym lekarzem. Wyjasnia wszystkie aspekty choroby. Nie patrzy na zegarek i cierpliwie slucha pacjenta.\n• 2020-08-26 •\nLokalizacja: Centrum Medyczne LUX MED – Warszawa, al. Jerozolimskie 65/79•Usługa: badania proktologiczne\nLekarz zdiagnozował szczelinę odbytu, na moje kilkukrotne pytania jak do tego doszło i czy jest to powiazane z niedawnym porodem, odpowiedział, że przyczyna to zaparcia, bieginki lub ‘czyn lubieżny’. Jako lek została przepisana mi maść robiona za 150 zł zawierajaca nitroglicerynę. Zapytałam czy stosując tę maść, można karmić piersią. Lekarz uznał, że maść ma działanie miejscowe i jeżeli jej nie nadużyję, nic się nie powinno stać. W ciągu 3 dni stosowania maści miałam uporczywe bòle głowy i zaczęłam szukać informacji w internecie na temat składnikòw maści. Okazało się, że bóle głowy są powszechnym skutkiem ubocznym nitrogliceryny, a sam składnik może przenikać do mleka ludzkiego. W zwiazku z tym, że moje powikłania były bardzo odczuwalne, to przypuszczałam, że te 3 dni mogły mieć ròwnież wpływ na moje 2-miesięczne dziecko, więc udałam się do innego proktologa, który bezzwłocznie zalecił zaprzestania używania maści z uwagi na dziecko i zdiagnozował łagodną szczelinę połogową bez żadnych wątpliwości, przepisał łagodną maść i czopki możliwe do stosowania w czasie karmienia piersią. Rozumiem, że można się pomylić w diagnozie, nawet, jeżeli drugi lekarz uznał sprawę za prostą, ale przepisanie leku kardiochirurgicznego powszechnie wywołującego skutki uboczne matce karmiącej jest co najmniej bulwersujące. Strata czasu, pieniędzy na zły lek i zdrowia. Dodatkowo lekarz niechętnie odpowiada na pytania, mimo iż mogły one pomóc w ustaleniu prawidłowej diagnozy, czyli powiazania z porodem i sprawdzenia czy przepisany lek na pewno nie zagrozi dziecku.\nBarbara Urszula Dąmbska\n• 2013-05-23 •\n- nie odpowiada na zadawane pytania;\n- jest bardzo zachowawcza tzn. dopiero po sugestiach może coś zmienić w dawkowaniu leków, sama jednak takiej rzeczy sama z siebie nie zaproponuje;\n- nie proponuje dokonać dodatkowych badań typu EKG (co inny lekarz zrobił natychmiast ze względu na stan zdrowia);\n- dodatkowo osłuchanie pani doktor wskazalo że na płucach już są jakieś resztki więc wszystko jest ok a po 2 dniach - szpital i diagnoza zapalenie płuc.\nJeżeli celem wizyty jest przedłużenie zaświadczenia o chorobie to polecam natomiast jeżeli chodzi o leczenie i diagnostykę to odradzam!\nBardzo czuła i troskliwa pani doktor. Jak pierwsza skierowała mnie na konsultację alergologiczną. Na podstawie tomografii komputerowej zatok stwierdziła, że nie muszę mieć operacji i że takie "zacienienia" ma co druga osoba w Polsce. Przepisała leki alergologiczne i poleciła lekarza specjalistę. To był dobry trop. Trzeba dopytać o dawkowanie leków, bo pani doktor może zapomnieć o poinformowaniu. Ogólnie polecam.\nMój tata zgłosił się do tego lekarza gdyż miał problemy z przełykaniem. Lekarz bagatelizował dolegliwości. Jedynym badaniem jakie zlecił była gastroskopia, która nic nie wniosła. Uparcie leczył (tzn. przepisywał tabletki) tatę przez prawie rok na refluks. Jak się okazało później dolegliwości taty to książkowe symptomy choroby nowotworowej. A tu czas ma ogromne znaczenie. Uważajcie na niego!!! A najlepiej szukajcie pomocy u innego specjalisty!!!\n• 2016-05-04 •\nPani doktor robiła wszystko by postawić diagnozę jak najmniejszymi kosztami. Miła, sympatyczna i uparta. Choć mój przypadek jest Nie specyficzny to Pani doktor uparcie sprawdza organizm i wszystkie możliwe choroby, kontroluje co 4 miesiące i po prostu opiekuje się. Polecam\nAgnieszka Magdalena Łuczak\nInternista, Hematolog, lek.\n• 2018-02-21 •\nLokalizacja: Centrum Medyczne Damiana•Usługa: kontrola hematologiczna\nBardzo kompetentna i empatyczna pani doktor. Zleca badania, analizuje problem, szuka przyczyny, wyjaśnia wątpliwości w sp[osób przystępny dla laika.\n• 2016-01-03 •\nDoktor Łuczak to najwspanialszy lekarz, jakiego kiedykolwiek spotkałam. Jest niesłychanie profesjonalna, zawsze trafia z diagnozą, przepisuje trafione leki. Przede wszystkim jednak dokładnie słucha pacjenta – każdemu poświęca tyle czasu, ile ten potrzebuje, niezależnie od obowiązujących w przychodniach standardów. Doktor Łuczak zawsze chętnie i cierpliwie odpowiada też na pytania, choćby były ich setki, i dokładnie wyjaśnia pacjentowi, na czym będzie polegać leczenie oraz co mogło być przyczyną zachorowania. Nigdy nie zostawia pacjenta w potrzebie – przyjmie każdego, kto o to prosi, choć numerki do niej rozchodzą się jak świeże bułeczki. Przez dwa miesiące tułałam się od lekarza do lekarza, leżałam w kilku szpitalach, gdzie nikt nie potrafił mnie zdiagnozować – i to dopiero doktor Łuczak wysłuchała mnie, poświęciła mi czas i zasugerowała depresję (co wkrótce potem potwierdziło się u psychiatry), dzięki czemu oszczędziła mi kolejnych miesięcy niepewności i cierpienia oraz doprowadziła do szybkiego rozpoczęcia skutecznego leczenia. To również do niej biegam z każdą moją infekcją, bo wiem, że wyleczy mnie szybko i bezpiecznie oraz potraktuje mnie z szacunkiem i troską. Uważam, że mam niewiarygodne szczęście, że trafiłam na takiego lekarza i każdemu życzę tego samego. Doktor Łuczak przywraca wiarę w sens płacenia składek na NFZ :)\nInterna centra medyczne w Piasecznie\nInterna centra medyczne w Otwocku\nInterna centra medyczne w Pruszkowie\nInterna centra medyczne w Grodzisku Mazowieckim\nInterna centra medyczne w Mińsku Mazowieckim\nInterna centra medyczne w Nowym Dworze Mazowieckim\nInterna centra medyczne w Konstancinie-Jeziornie


Co dzieje się w wakacje w gminie Lubawa - Lubawa\nCo dzieje się w wakacje w gminie Lubawa\n2015-08-16 12:00:00 (ost. akt: 2015-08-14 11:40:24)\nW Wakacyjnej Świetlicy w Rumienicy często odbywają się zawody sportowe organizowane przez dzieci. Konkurencje rozgrywane są na czas i sprawiają wiele radości uczestnikom. Wiele emocji wzbudził także pokaz mody ekologicznej. Wspaniałe projekty ubrań zostały wykonane z materiałów przeznaczonych do recyklingu. Poza tym odbyły się interesujące dni z eksperymentami. Dzieciaki same przygotowywały pokazy, np. woda w napełnionej szklance przewrócona do góry nogami i przykryta kartką papieru nie wyleje się itp. Ciekawym doświadczeniem był wulkan z sody, wody i octu. Butelka wstrząśnięta z takim płynem stała się naprawdę wybuchowa. Bańki mydlane stworzone przez dzieci były fajną zabawą. Dużo emocji wzbudził mecz na wodzie, a dokładnie dmuchanie słomką piłeczki pingpongowej w stronę bramki z rolki po papierze toaletowym.\nŚwietlica w Łążku jak co roku w wakacyjnych miesiącach wznowiła swoją działalność. Dzieci i młodzież uczestniczą w różnych zajęciach i zabawach, podczas których nie tylko dobrze się bawią, ale i uczą. Dotychczas odbyły się już liczne zajęcia plastyczne, techniczne, kulinarne i sportowe. Uczestnicy wakacyjnej świetlicy malowali farbami, rysowali kredkami i pastelami, podczas zajęć technicznych przygotowali ozdoby na okna - kolorowe kwiaty i słoneczka, lepili z modeliny, plasteliny i gliny rzeźbiarskiej. Odbył także się turniej w hokeja, rozgrywki w badmintona i w piłkę oraz dzień z mega bańkami. Poza tym w świetlicy zorganizowano nocleg. Dzieci przygotowały kolację w postaci mini pizzy, wybrały się na wieczorny spacer oraz wzięły udział w nocnym maratonie filmowym.\nDużym wyzwaniem i zarazem przygodą dla uczestników wakacyjnej Placówki Wsparcia Dziennego w Lubstynku okazał się kurs survivalu, który przeprowadził zaproszony gość - instruktor survivalu, Jakub Dorosz. Podczas zajęć dzieci mogły dowiedzieć się jak zachować się w przydatku zbłądzenia np. w lesie, jak uchronić się od słońca, wiatru bądź deszczu poznając techniki budowania szałasu. Z dużym zainteresowaniem wysłuchali opowieści o podróżach pana Jakuba na Syberię oraz przygotowaniach do kolejnej podróży, która odbędzie się już niebawem na pustynię Kyzył Kum. Opowieści o podróżach były świetną okazją do odkrycia tajników jakie posiada w sobie mapa i odczytywania z niej wielu rzeczy, niezbędnych do poruszania się po nieznanych nam terenach. Na koniec wszyscy uczestnicy dowiedzieli się jak ważny jest ogień dla człowieka oraz jakie ma zastosowania, po czym każdy odbył kurs rozpalania ognia przy pomocy krzesiwa.\nW Placówce Wsparcia Dziennego odbył się „piracki dzień”. Tego dnia uczestnicy chętnie zamienili się w młodych piratów. Uczyli się pirackich obowiązków, wymyślali pirackie imiona, ozdoby i pieczątki z ziemniaków. Uczestnicy najbardziej nie mogli doczekać się poszukiwania skarbu. Tego dnia otrzymali piracką mapę i wskazówki prowadzące do ukrytego skarbu. Po długich poszukiwaniach udało się odnaleźć i wykopać ukrytą skrzynię wypełnioną złotymi dukatami i słodyczami. Wiele frajdy sprawiły im także zawody pirackie i tatuaże.\nZajęcia w wakacyjnych świetlicach\nTagi: Lubawa gmina Lubawa wakacyjne świetlice\nInformacja dla mieszkańców urodzonych przed 8. maja 1945 roku\nJednostka OSP z Łążyna obchodziła 105-lecie istnienia\nW niedzielę parafialne dożynki w Złotowie\nParafia pw. św. Jana zaprasza do udziału w I Ekstremalnej Drodze Krzyżowej\nUwaga! Woda w gminie Lubawa zanieczyszczona – nie wolno jej pić!


Rynek domów jednorodzinnych, czyli kupić łatwo, trudniej sprzedać - abcNieruchomości\nRynek domów jednorodzinnych, czyli kupić łatwo, trudniej sprzedać\nMożliwość komentowania Rynek domów jednorodzinnych, czyli kupić łatwo, trudniej sprzedać została wyłączona, 24/11/2011, przez␣Andrzej Jakliński, w␣ceny, domy, mieszkaniowe, nieruchomości, porady, raporty, regiony, sprzedaż\nKupując lub budując dom, jeśli nie robimy tego w celach inwestycyjnych, zwykle nie zastanawiamy się nad możliwościami jego późniejszej sprzedaży. Interesuje nas przede wszystkim to, czy cechy nieruchomości są zgodne z naszymi oczekiwaniami oraz czy nieruchomość w odpowiedni sposób zaspokoi nasze potrzeby mieszkaniowe. Warto jednak poświęcić chwilę czasu na refleksję, czy dom, w razie konieczności jego sprzedaży, ma szanse wpisać się w oczekiwania potencjalnych nabywców.\nObecnie rynek domów jednorodzinnych jest rynkiem nabywcy. Oferta domów do sprzedania jest większa niż popyt na tego typu nieruchomości. Nadpodaż domów jest po części pochodną boomu budowlanego z roku 2007. Zachęceni rosnącymi cenami nieruchomości inwestorzy rozpoczęli w tym czasie wiele inwestycji jednorodzinnych, które były realizowane w latach 2007-2009. Nie przewidzieli jednak, że sytuacja na rynku może się diametralnie zmienić. Część inwestycji zrealizowanych w tym okresie pozostało niesprzedanych, natomiast na bieżąco były realizowane kolejne projekty.\nDla kupujących jest to dobry czas, aby wybrać odpowiednią nieruchomość i próbować negocjacji cenowych. Nie oznacza to jednak, że negocjacje zawsze będą możliwe. Ceny wielu inwestycji zostały już kilka razy obniżone i często domy są sprzedawane na granicy opłacalności. Niemniej, próbować zawsze warto.\nWiększe możliwości negocjacyjne zdarzają się na rynku wtórnym. Wielu sprzedających chętnie podejmie rozmowy, jeśli naprawdę zależy im na sprzedaży. Jest jednak również druga część oferty, którą stanowią nieruchomości oferowane po cenach znacznie zawyżonych w stosunku do cen rynkowych. Niektóre tego typu oferty są obecne na rynku już od 2-3 lat, a mimo to właściciele nie chcą słyszeć o ewentualnych negocjacjach.\nAby sprzedać szybko dom i uzyskać za niego satysfakcjonującą cenę, jego lokalizacja, wielkość oraz pozostałe istotne parametry muszą odpowiadać oczekiwaniom odpowiednio dużej grupy potencjalnych nabywców. Nie jest to łatwe na rynku, na którym panuje nadpodaż, charakteryzującym się ponadto znacznie mniejszą płynnością od rynku lokali mieszkalnych. Nie oznacza to jednak, że na domy nie ma klientów. Są, ale wymagający.\nNajbardziej poszukiwane są oferty sprzedaży niewielkich domów, których cena nie jest dużo wyższa od kwoty, jaką trzeba zapłacić za duże 3- lub 4-pokojowe mieszkanie w centrum miasta. Optymalna powierzchnia użytkowa domu pod względem łatwości jego sprzedaży wynosi około 150 mkw. Z kolei powierzchnia działki, na której stoi budynek, aby zainteresować jak największą liczbę potencjalnych nabywców, powinna wynosić od 5 do 10 arów.\nPod względem architektury, Polacy są nadal w większości tradycjonalistami. Stąd, najlepiej sprzedają się domy o architekturze klasycznej, które za bardzo nie odbiegają od ogólnie przyjętych standardów. Osoby starsze częściej wybierają budynki wolnostojące w formie dworków, z kolei młodzi ludzie chętniej skłaniają się ku nowoczesnym rozwiązaniom projektowym. W obu przypadkach preferowana jest prosta bryła budynku z tradycyjnym podziałem funkcjonalnym budynku na część dzienną na parterze oraz sypialną na poddaszu.\nCoraz częściej uwagę kupujących przykuwają rozwiązania wpływające na energooszczędność domu. Potencjalni nabywcy zwracają uwagę na sposób ocieplenia budynku oraz jakość stolarki okiennej i drzwiowej. W szybkiej sprzedaży może pomóc wyposażenie domu w nowoczesny dwufunkcyjny kocioł grzewczy oraz kolektory słoneczne. Dużym atutem będzie również kominek z możliwością rozprowadzania ciepłego powietrza po budynku lub z płaszczem wodnym.\nCo ciekawe, Polacy z dużym dystansem podchodzą do mniej znanych w naszym kraju technologii wznoszenia budynków. Stąd ciągle nie są doceniane domy o konstrukcji szkieletowej (tak modne w Stanach Zjednoczonych i krajach zachodniej Europy). Pomimo, że są znacznie bardziej energooszczędne, to jednak w sposób wyraźny przegrywają z budynkami wzniesionymi w technologii tradycyjnej.\nJaki dom najłatwiej sprzedać?\nPowierzchnia użytkowa domu zbliżona do 150 mkw.\nPowierzchnia działki 500-1000 mkw.\nMateriał budowlany pustak ceramiczny\nIlość kondygnacji 2 (parter + użytkowe poddasze)\nOdległość od centrum miasta do 25 km\nOgrzewanie piec dwufunkcyjny, kominek\nInne preferencje nabywców garaż, ogród, rozwiązania zapewniające energooszczędność budynku\nŹródło: PÓŁNOC Nieruchomości\nOprócz parametrów budynku liczy się również jego lokalizacja. Odległość od centrum miasta wprawdzie nie jest tak ważna jak dobre połączenie komunikacyjne z miejscem pracy, jednak raczej nie powinna być większa niż 25 kilometrów. Z kolei najbliższe otoczenie powinno gwarantować przyszłym mieszkańcom spokój i możliwość aktywnego wypoczynku blisko natury.\nWedług pośredników z krakowskiego oddziału PÓŁNOC Nieruchomości przeciętny czas potrzebny na znalezienie nabywcy 150-metrowego domu położonego na działce o powierzchni 5-10 a wykonanego w technologii murowanej, mieści się w przedziale od 3 do 6 miesięcy. Warunkiem sprzedania domu w tym czasie jest brak istotnych wad nieruchomości w postaci np. uciążliwego sąsiedztwa, czy niefunkcjonalnego rozkładu pomieszczeń. Ponadto, nieruchomość musi być oferowana po cenie zbliżonej do obecnych cen rynkowych.\nDział Analiz Rynku Nieruchomości Północ\n« Wieżowiec na miejscu hotelu\nKupując nowe mieszkanie można zaoszczędzić 2000 zł rocznie na ogrzewaniu »\nOmnie Andrzej Jakliński\nDyrektor ds. rozwoju sieci i marketingu Od 20 lat związany ze sprzedażą usług i pracą z ludźmi. Podczas swojej pracy zawodowej przeszedł wszystkie szczeble kariery od sprzedawcy do managera. W przeszłości związany z takimi firmami jak Mix Electronics, ING Usługi Finansowe, TU Warta S.A. W PÓŁNOC Nieruchomości do jego obowiązków należy zarządzanie działem rozwoju sieci i marketingu, administracja i rozwój sieci franczyzowej, promocja i reprezentacja marki. Buduje sieć biur nieruchomości w oparciu o partnerskie relacje i wysokie standardy działania. Zawodowo specjalizuje się w negocjacjach handlowych oraz zarządzaniu zespołami sprzedażowymi. Jako kierunek rozwoju branży nieruchomości wskazuje na konsolidacje rynku. Prywatnie jest wielkim entuzjastą nowych technologii i praktycznych ich zastosowań. Wolny czas spędza z rodziną i uprawiając gry zespołowe.\nColliers International otwiera biuro w Gdańsku\nPoznaniacy kupują wielką płytę i kamienice\nCzeka nas długa stagnacja\n05 sierpnia, 2011, Możliwość komentowania Czeka nas długa stagnacja została wyłączona\n14 lutego, 2013, Możliwość komentowania Zakochaj się i kup 2 pokoje! została wyłączona\nDwubiegunowy rynek w Australii\n08 czerwca, 2011, Możliwość komentowania Dwubiegunowy rynek w Australii została wyłączona\nLuksusowe apartamenty z widokiem na centrum\n20 grudnia, 2011, Możliwość komentowania Luksusowe apartamenty z widokiem na centrum została wyłączona\nNiespodziewanie duża obniżka stóp procentowych\n06 marca, 2013, Możliwość komentowania Niespodziewanie duża obniżka stóp procentowych została wyłączona


Zestaw edukacyjny SITA\nStrona główna Urządzenia dla mózgu Urządzenia do nauki języków obcych\nZestaw zawiera urządzenie SITA, 4 kursy językowe (4 podręczniki, 4 karty microSD i 24 płyty CD) i słuchawki z wbudowanym odtwarzaczem kart microSD. Nagrania na płytach CD i kartach microSD można stosować zamiennie. Wybierając ten zestaw otrzymujesz wszystkie niezbędne materiały do szybkiej nauki języka obcego...\nZestaw zawiera urządzenie SITA, 4 kursy językowe (4 podręczniki, 4 karty microSD i 24 płyty CD) i słuchawki z wbudowanym odtwarzaczem kart microSD. Nagrania na płytach CD i kartach microSD można stosować zamiennie.\nWybierając ten zestaw otrzymujesz wszystkie niezbędne materiały do szybkiej nauki języka obcego metodą SITA.\nUrządzenie SITA pozwala wielokrotnie szybciej zapamiętać słyszany materiał, a dodatkowo relaksuje organizm.\nWraz z urządzeniem SITA możesz zamówić dowolną liczbę kursów.\nW ramach promocji WAKACYJNA CENA, jeśli w koszyku jest urządzenie SITA:\n- na każdy kurs otrzymasz rabat 100 zł,\n- każdy kurs przedłuża gwarancję na urządzenie SITA o 2 lata.\nZestaw - język angielski:\nUrządzenie SITA z gwarancją przedłużoną o 8 lat\nSłuchawki z odtwarzaczem kart microSD\nJęzyk angielski - kurs podstawowy poziom 1\nJęzyk angielski - kurs podstawowy poziom 2\nJęzyk angielski - kurs średnio zaawansowany poziom 1\nJęzyk angielski - kurs średnio zaawansowany poziom 2\nZestaw - język niemiecki:\nWięcej informacji o zawartości kursów - Kursy językowe SITA.\nForbrain - słuchawki kostne z mikrofonem\nModius zestaw do utraty wagi\n"zestaw-edukacyjny-sita" został skomentowany 0 razy\nUrządzenia do nauki języków obcych SITA Percepcja Pamięć Lepszy nastrój Umiejętności językowe Redukcja stresu\nWiele badań dowodzi, że pamięć osób, które się relaksują, jest dużo lepsza w porównaniu do osób, które nie mają czasu na efektywny odpoczynek. Jest to nowoczesny sposób uczenia się języków obcych, wykorzystujący osiągnięcia tradycyjnej nauki oraz najnowsze odkrycia naukowe dotyczące skuteczności zapamiętywania słów i zwrotów w stanie relaksu. Pamiętaj, że dwujęzyczne mózgi są bardziej ekonomiczne, wydajne i selektywne, a także w znacznie większym stopniu chronione przed demencją.


STRONA GŁÓWNA > Renowator > Artykuły techniczne > Tradycyjne technologie wytwarzania płytek historycznych\nNr 1/2019 Firma Handlowa Barbara i Andrzej Labe\nTradycyjne technologie wytwarzania płytek historycznych\nNajbardziej znanymi producentami zajmującymi się produkcją historycznych płytek ceramicznych są fabryki niemieckie Zahna i Golem, produkujące płytki prasowane oraz Via specjalizująca się w płytkach cementowych. Oferują one zarówno standardowe wzory historyczne, jaki i wzory wytwarzane na zamówienie. Płytki odtwarzane są zgodnie z historycznymi wymogami, identyczne pod względem kolorystki, formy,wielkości i charakteru jak oryginalne, dzięki czemu są żywą repliką historycznychpłytek podłogowych i ściennych. Fabryki niemieckie produkują jednokolorowe płytki ścienne z powierzchnią craquele, płytki zdobione – bordiury, płytki narożnikowe, cokoły, płytki gresowe jedno- i wielokolorowe, płytki sześcio- i ośmiokątne ze wstawkami oraz płytki stopnicowe.\nPłytki ścienne są wytwarzane tradycyjnymi metodami. Masy ceramiczne są prasowane na sucho za pomocą pras hydraulicznych, następnie płytki wypalane w piecu komorowym w temperaturze około 1000°C, dzięki czemu uzyskują odpowiednią wytrzymałość i biały kolor. Kolejny etap to ręczne dekorowanie płytek farbami ceramicznymi i powtórne wypalanie. Szkliwo, składające się z minerałów i cząstek metali, jest wytwarzane według receptur fabryki. Uzyskanie koloru zgodnego z oryginałem wymaga wielu prób. Szkliwo jest nanoszone ręcznie metodą natryskową. Między poszczególnymi egzemplarzami płytek występują drobne celowe różnice w odcieniach dające konkretny efekt – „płytki żyją”. Po nałożeniu glazury następuje ponowne wypalanie i płytki uzyskują gładką powierzchnię. Przy bordiurach oraz płytkach wyglądających jak płaskorzeźby uzyskuje się odpowiedni efekt szkliwa poprzez uplastycznienie płytki. Podczas wypalania szkliwo topi się i spływa z wyższych partii płaskorzeźby, zbierając się u dołu. Dolna część płytki wypełniona glazurą staje się ciemniejsza. W ten sposób powstają\nróżne odcienie, kontury czy blaski, nawet na jednokolorowej płytce. Przy płaskorzeźbach wielokolorowych poszczególne części są oddzielone, co uniemożliwia spływanie glazury przy nanoszeniu i wypale. Poszczególne części płytek są nanoszone ręcznie pędzelkiem. Ta dwuwymiarowa technika kształtowaniaumożliwia mocniejsze nałożenie szkliwa oraz intensywne oddziaływanie kolorów.\nCiekawostką jest efekt craquele, czyli drobne pęknięcia na płytce. Efekt ten uzyskuje się wskutek różnych współczynników rozszerzalności glazury i glinki. Przy ochładzaniu, glazura na powierzchni kurczy się bardziej niż spód z glinki. Powstałe naprężenia powodują powstawanie drobnych rys, przy czym nie ma to wpływu na trwałość oraz utrzymanie płytek w czystości.\nProducent przykłada wagę do wiernego odwzorowania płytek w stosunku do oryginału pod względem motywu, kolorystyki i charakteru. Cały program płytek zdobionych uzupełniony jest o bordiury, cokoły w szerokiej gamie kolorystycznej, płytki craquele z połyskiem, odpowiednie płytki narożnikowe oraz płytki z zaokrąglanymi krawędziami. Wszystkie, nawet najdrobniejsze detale są pieczołowicie odtwarzane przez fabryki.\nPodczas wytwarzania wielokolorowych zdobionych płytek gresowych stosuje się proces prasowania na sucho. Najpierw wykonuje się ręcznie kwadratową matrycę, do której wkłada się szablon odzwierciedlający zarys poszczególnych motywów, wypełnia się go wieloma jednokolorowymi masami o grubości około 5 mm, a następnie uzupełnia się warstwą nośną i usuwa szablon. Uzyskany półprodukt umieszczany jest w prasie o nacisku 120 ton, a potem wypalany w temperaturze 1200°C. W efekcie uzyskuje się płytkę gresową o pięknym wyglądzie i wysokich parametrach technicznych, nadającą się do układania z wąskimi spoinami. Płytki te są mrozoodporne, odporne na ścieranie i zabrudzenia oraz antypoślizgowe (antypoślizgowść na poziomie R10, R11), w związku z czym nadają się do pomieszczeń „mokrych” oraz użyteczności publicznej.\nFirma Labe Płytki Historyczne\nFirmy Kom-Bud Brodnica


Styl przyjazny środowisku i bezpieczny dla Twojego zdrowia\nW kolekcji Lee Cooper Polska jesień/zima 21/22 znajdziesz kolekcję eco swetrów męskich wykonanych z bawełny organicznej.\nBawełna - jedna z najpopularniejszych tkanin na świecie, która oddycha, jest przyjemna i wygodna w użytkowaniu. Nie wyobrażamy sobie bez niej szafy niezmiennie od wielu lat. Rozwijamy się w bardziej zbalansowany i świadomy sposób, dlatego w nowej linii swetrów Lee Cooper Organic postawiliśmy na czystą bawełnę organiczną - wyjątkowo trwałą i ekologiczną. A czym różni się ona od zwykłej bawełny? Mówiąc najprościej bawełna organiczna wyprodukowana jest bez użycia środków chemicznych i w godziwych warunkach. Od ekologicznej uprawy zaczynając - bez pestycydów i sztucznych nawozów, aż do ekologicznej produkcji - bez sztucznych barwników, rozpuszczalników i innych chemicznych preparatów. W procesie produkcji bawełny organicznej wykorzystuje się tylko naturalne nawozy, barwniki i inne biodegradowalne środki będące w zgodzie ze zrównoważonym środowiskiem. Zużywa się również mniej wody, a warunki pracy i płacy pracowników są zadawalające dla wszystkich. Dzięki takim warunkom produkcji, bawełna organiczna jest wyjątkowo wytrzymała, odporna na rozciągnięcie i antyalergiczna.\nSwetry męskie z kolekcji Lee Cooper Organic wykonane są w 100% z bawełny organicznej. Są wygodne w noszeniu i przyjazne dla skóry. Tak wysoka jakość materiału osiągnięta dzięki ekologicznym warunkom zapewnia wytrzymałość w użytkowaniu na lata. Sweter z bawełny organicznej jest całkowicie przewiewny, antybakteryjny i biodegradowalny. W tej linii łączymy klasyczne style Lee Cooper popularne od lat z dbałością o naszą planetę. Wybierając linię Organic pomagasz nam zmieniać świat mody na lepsze. Mniej zanieczyszczeń, mniejsze zużycie surowców naturalnych w branży tekstylnej - to chcemy osiągnąć poczynając od małych kroków.\nWybieraj spośród kilkunastu modeli swetrów dostępnych w najpopularniejszych odcieniach w modzie męskiej na sezon jesień zima 2021/22. Elegancki sweter i równocześnie eko? To możliwe z Lee Cooper. Zadbaj, aby Twój sweter był nie tylko modny, ale również wytrzymały i wyprodukowany w zgodzie z naturą.\nSweter z bawełny organicznej ANDY ORGANIC CEDAR\nSweter z bawełny organicznej ANDY ORGANIC AMPHORA\nSweter z bawełny organicznej ANDY ORGANIC BLUE FOG\nSweter z bawełny organicznej ANDY ORGANIC PARISIAN NIGHT


Archiwa: dodatki - Woco\nPortfele skórzane – rozwiązanie, które przypadnie do gustu każdemu\nJeżeli zastanawiacie się nad tym jakie portfele należy wybrać, postawcie na portfele skórzane. Ta propozycja dotyczy zarówno rozwiązań dla kobiet, jak i mężczyzn. Słyszeliście o portfelach takich marek jak Wild, Money Maker czy Jennifer Jones? Portfele takich marek wyróżniają się typową dla zachodniej mody różnorodnością stylu a w tej różnorodności...\nKobieca szafa – torebki z charakterem\nKażda kobieta lubi czuć się kobieco. Nawet jeśli nie lubimy częstych, wielogodzinnych zakupów, to jednak ładne damskie torebki zawsze wpadną nam w oko. Jak dobierać torebkę? Najprościej i najlepiej jest z tego, co jest aktualnie modne, wybierać to, co rzeczywiście pasuje do naszego charakteru i stylu życia.\ntelefony komórkowe7ogród5meble do sypialni3aranżacja wnętrz3moda3nokia3telefony3meble do ogrodu3masaż klasyczny3sklep meblowy3meble kuchenne3krzesła biurowe Tychy2sklep meblowy Tychy2fotele rattanowe na balkon2biżuteria2dodatki2fotele do masażu2fotele masujące2fotografia ślubna2komórki2\nWspaniałe obuwie marki Rieker\nZdrowa dieta? Zacznij od garnków!\nCzym jest masaż klasyczny?


Wille Karpacz ul. Parkowa - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nznaleziono 54 oferty noclegoweoferty (2 na ul. Parkowa oraz 52 w okolicy)\nMapa Karpacz, ul. Parkowa Karpacz mapa\nWille w Karpaczu ul. Parkowa, województwo dolnośląskie, powiat jeleniogórski\nWille w miejscowości Karpacz, ul. Parkowa. Porównaj możliwość zakwaterowania w Karpaczu w zależności od standardu oraz ceny. Karpacz, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w Karpaczu:\nośrodki wypoczynkowe Karpacz ul. Parkowa\nSPA Karpacz ul. Parkowa\nzamki, pałace, dworki Karpacz ul. Parkowa\nmieszkania do wynajęcia Karpacz ul. Parkowa\npokoje gościnne Karpacz ul. Parkowa\nkwatery prywatne Karpacz ul. Parkowa\ndomy do wynajęcia Karpacz ul. Parkowa\ndomki letniskowe Karpacz ul. Parkowa\nbungalow Karpacz ul. Parkowa\ncampingi, pola namiotowe Karpacz ul. Parkowa\nschroniska Karpacz ul. Parkowa\nWczasy na Kaszubach u Hanii - promocja jesienna, woj. pomorskie, pow. kościerski, Wiele


Spam niebędący opinią o Predator, pytania, spam, itd. - Page 33 - About Shop - dopalamy.com - dopalacze, używki, aspekty prawne i inne\nDzisiaj ruszyly znowu golebie.. 🙏🙏🙏\nW jaki teraz sposób mogę odzyskać hasło?\nNa tor nie widzę tej moiwosci .\nCos jest na rzeczy 4coins woła dokument z adresem przez to wczoraj bylem zmuszony anulowac pake bo nie moglem oplacic na portfel poszlo ale z niego juz wyslac nie moge zna ktos lepszy portfel\nJa korzystam z blockchain\nGlasShanD and SztywnyMisza reacted to this\nRowniex korzystam z blockchain I jak dotychczas kazda z operacji przebiegla bez n s jmniejszych utrudnien .\nSztywnyMisza and RickSanchez reacted to this\nWitam czy ktos z was oplaca bezposrednio z bitomatu. Chodzi oto czy kazde zam przypisane jest do konkretnego portfela czy trzeba wpisac tytul\nZadnego tytuly jest przypisane .czilll\nCzemu tysiąc razy anulowana subskrypcja nadal trwa ? 👽\njak się można z Tobą skontaktować? Poszedł e-mail i chciał bym odzyskać konto bo nie pamiętam hasła a e-mail ten sam.\nEdited March 22 by RickSanchez\nW dniu 22.03.2021 o 06:39, RickSanchez napisał:\nSiema napierdalam już do was właśnie 3 maila czekam już trochę czasu i do teraz nic\nCześć nie dostaje od was emaila z danymi do przelewu , jakiś przestój macie może czy coś ? Jak długo mam czekać 😛 ? Wysłałem tez e-mail na [email protected] z emaila którego zamawiałem\nPodbijam pytanie, czy jest przestój? Jaki czas oczekiwania, do 2 tyg?\nW dniu 30.03.2021 o 16:19, riber369 napisał:\nZa danymi to lepiej do nas napisać maila :)\nW dniu 2.04.2021 o 05:05, Irys napisał:\nAktualnie jest ok :)\nSiema , ja to samo . Piszę z 3 emaila , nie mogę się skontaktować, zrobiłem kolejne zamowienie bo do starego nie dostałem emaila z adresem portfela , czekam od połowy lutego i do tej pory zero kontaktu, ma ktoś naprawdę kontakt z predator-rc.net ? Czytałem cos tam że był jakiś przypal dlatego nie pisałem ani nic ale widzę że niby się ruszyło i ludzie piszą że niby gołębia latają, też bym bardzo chciał zamówić. Proszę o pomoc . Pozdrawiam\nSpidiSA reacted to this\nW dniu 3.04.2021 o 11:42, Predator-rc.info napisał:\nAktualnie jest ok 🙂\nA jak moge się zarejestrować? Piszę na mail i tutaj na PW\nAni się zarejestrować ani żadnych informacji o menu. Pisałem kilkukrotnie na maila żadnej odpowiedzi 😐\n32 minuty temu, kajkoikokosz21 napisał:\nPoproś rodziców to @Predator-rc.info odpisze jak fajna mama\nŚwietne produkty w dobrej cenie, ale uważaj na alkohol!\nW marcu spałem 6 razy na ostrym dyżurze z powodu mieszanki Xanax-Clonaz-Flualpraz-Flunitraz-Vodka.\nDałem kilka tabletek w sypialni na noc i uzależnieni oszaleli\nEdited Wednesday at 13:10 by MistaB\nWitam sklep działa? Bo na pewno nie odpisują na maile 😣\nil y a 18 minutes, Mistrzu1987 a dit :\nNa chwilę w dół (widziane na Dopek)\nEdited Friday at 10:40 by MistaB