Czy tablet z dwoma systemami to dobry pomysł? | tabletManiaK.pl\n10.05.2011 , Mateusz Android Tablety Tablety 2w1 ViewSonic Windows 7\nCo sądzicie o opcji Dual-Boot? Możliwości pracy z dwoma systemami operacyjnymi na jednym urządzeniu na pierwszy „rzut oka” wydaje się się niezwykle interesująca, gdyż teoretycznie daje dwa razy więcej możliwości – czy jednak aby na pewno? Czy na dłuższą metę takie „urozmaicenie” ma sens? Przykładowo, właściciele Apple MacBook’a oprócz systemu Mac OS X, dzięki specjalnemu oprogramowaniu (BootCamp) mogą zainstalować w swoim urządzeniu Windowsa 7. Podobnie jest z innymi komputerami przenośnymi i stacjonarnymi. Na komputerze PC obok Windowsa można zainstalować dowolną dystrybucję Linux’a (np. Ubuntu). Okazuje się również, że bardziej zaawansowani użytkownicy poradzą sobie z odpaleniem systemu firmy Apple na zwykłym komputerze, który nie należy do rodziny MAC. A co z tabletami i opcją dual-boot?\nArtykuły dla ViewSonic ViewPad 10\nwięcej: ViewSonic ViewPad 10 »\nJednym z niewielu tabletów, w których znajdziemy dwa systemy operacyjne – Google Android oraz Windows – jest ViewSonic ViewPad 10. Z technicznego punktu widzenia wydaje się, że to stosunkowo dużo, gdyż użytkownicy dzięki temu otrzymują niezwykle prosty w obsłudze system z lekkim i przejrzystym interfejsem, a także mają możliwość pracy na potężnym, desktopowym systemie, oferującym znacznie większe możliwości. Niestety, pomysł z opcją dual-boot może okazać się prawdziwą zmorą dla przeciętnego użytkownika.\nNiewypał systemu Quick Boot OS w laptopach\nJeszcze do niedawna, producenci komputerów przenośnych oprócz standardowego systemu operacyjnego (wtedy jeszcze Windows Vista lub XP) stosowali w swoich urządzeniach interesujący twór o nazwie „Instant ON”. Co to w ogóle jest? Otóż, Instant ON to nic innego jak niewielki system operacyjny, który jest gotowy do pracy zaledwie kilka sekund od uruchomienia naszego urządzenia i oferuje nam błyskawiczny dostęp do najważniejszych funkcji komputera. Możemy między innymi sprawdzić pocztę elektroniczną, wysłać e-maila, przeglądać strony www, zdjęcia, filmy czy słuchać muzyki. Takie rozwiązanie początkowo sprawdzało się dość dobrze, ponieważ dzięki systemowi Instant ON nie musieliśmy włączać pełnego systemu operacyjnego, co zajmowało sporo czasu i „pożerało” baterię.\nSystem Instant ON miał ograniczone funkcję, ale znakomicie sprawdzał się w komputerach przenośnych, które posiadały system operacyjny Windows Vista (między innymi testowany przez nas Asus UL50v), a także w netbookach z starszym Windowsem XP oraz późniejszą „Siódemką”. Niestety, jak się okazuje, z „błyskawicznego systemu OS” korzystał zaledwie niewielki odsetek użytkowników. Dodatkowo system ten wyglądał dość niechlujnie i miał sporo niedociągnięć, które wcale nie ułatwiały pracy – wręcz przeciwnie.\nZ czasem Microsoft usprawnił działanie swojego najnowszego systemu operacyjnego – Windows 7, który dla komputerów przenośnych okazał się być znacznie lepszy oraz stabilniejszy (od Visty). Niektórzy producenci, przykładowo firma Apple nigdy nie eksperymentowała z szybkimi systemami, gdyż uważała, że nie ma takiej potrzeby, co jak się później okazało było dobrym rozwiązaniem. Wprowadzenie nowoczesnego systemu operacyjnego, uruchamiającego się szybciej od poprzednika sprawiło, że system w środowisku Instatnt ON przestał być właściwie potrzebny. To był ostatecznie przysłowiowy „gwóźdź do trumny” dla systemu Instant ON i niektórzy producenci zrezygnowali ze stosowania drugiego systemu OS w swoich urządzeniach. Co prawda w niektórych komputerach firmy Asus, Sony czy MSI w dalszym ciągu możemy spotkać się z błyskawicznym systemem, jednakże niezbyt często.\nDual-boot w tablecie\nJak już wspomniałem, jednym z niewielu tabletów, które posiadają dwa systemy operacyjne jest ViewSonic Viewpad 10. Wewnątrz tego urządzenia znajdziemy system Windows 7 Home Premium oraz Google Android 1.6 z możliwością natychmiastowej aktualizacji do wersji 2.2 Froyo (ViewSonic ViewPad 10 Pro na starcie posiada Androida Froyo). Podczas gdy firma Apple zdążyła już zaprojektować nową wersję swojego tabletu, i wypuścić na rynek iPada 2, o tyle firma ViewSonic w dalszym ciągu eksperymentuje i próbuje dowiedzieć się, czego użytkownicy tak naprawdę potrzebują. Czy dual-boot to aby na pewno dobre rozwiązanie? Prawdopodobnie jedynie niewielki odsetek ludzi tak naprawdę potrzebuje do pracy dwóch systemów operacyjnych. Pozostali nie będą w stanie wykorzystać możliwości Windowsa i Androida w równym stopniu. Dual-boot sprawdzi się, lecz nie na masowym rynku.\nNa chwilę obecną pierwszym i zarazem jedynym systemem operacyjnym, który stworzony został specjalnie na potrzeby multimedialnych tabletów jest Google Android 3.0 Honeycomb. Szczególnym system operacyjnym, który znajdziemy w tablecie jest iOS, jednakże system ten to tak naprawdę nieznacznie poprawiona wersja (przede wszystkim do obsługi większego ekranu) systemu z iPhone’a. ViewPad 10 posiada Androida 2.2, który również stworzony został przede wszystkim dla nowoczesnych smartfonów, lecz ze względu na brak innej możliwości, producent zdecydował się na zastosowanie tego właśnie systemu. Nie wiadomo, czy możliwe będzie zainstalowanie obok Windowsa 7, systemu Google Android 3.0. Na chwilę obecną nic nie wskazuje na to, aby kiedykolwiek była taka możliwość, ale należy wziąć pod uwagę fakt, że prace nad usprawnieniem systemu Honeycomb wciąż trwają, więc być może w niedalekiej przyszłości będzie taka możliwość. Pytanie tylko po co?\nDwa systemy operacyjne to tak naprawdę dwa razy więcej pracy z wszelkimi konfiguracjami i personalizacją ustawień. Aplikacje, które zainstalujemy na Androidzie nie działają, gdy uruchomimy je na Windowsie i odwrotnie. Istnieją oczywiście aplikacje stworzone zarówno dla Androida jak i Windowsa, jednakże musimy zainstalować obie wersje na dwóch systemach, przy czym nie mamy żadnej możliwości synchronizacji. Podobnie sprawa wygląda z zakładkami internetowymi i wieloma innymi innymi aspektami. Sprzęt zaprojektowany dla jednej platformy działa dobrze, do momentu gdy jest stabilny i prosty w obsłudze. Wprowadzenie dwóch systemów operacyjnych w jednym urządzeniu jak się okazuje, wpływa niekorzystnie na ogólną wydajność sprzętu oraz stabilność działania.\nPo co więc producenci decydują się na wprowadzenie do sprzedaży urządzeń z dwoma systemami operacyjnymi? Wydaje mi się, że wszyscy znają możliwości Windowsa. Wszyscy znają również ograniczenia Androida. Windows miał więc uzupełnić braki Androida, a system firmy Google miał zaoferować użytkownikom ciekawy interfejs, prostą obsługę i być niejako urozmaiceniem. Czy takie rozwiązanie się sprawdziło i tablety dual-boot ułatwiły użytkownikom życie? Zdecydowanie nie. A co wy sądzicie na ten temat?\nMateusz\t| wtorek, 10 maja 2011\nTagi: dotykowy ekran, dual-boot, ekran pojemnościowy, Intel Atom N455, Intel GMA 3150, Intel Pine Trail, multi-touch\nPodobne: multi-touch, dotykowy ekran, Intel GMA 3150, Intel Pine Trail, Intel Atom N455, dual-boot, ekran pojemnościowy\nProdukty: ViewSonic ViewPad 10\n6 odpowiedzi na “Czy tablet z dwoma systemami to dobry pomysł?”\n18 maja 2011 o 20:53\nJa także uważam, że dual boot jest rozwiązaniem bardzo poszerzającym spektrum możliwości takiego urządzenia. Windows w środowisku uczelnianym jest niemal niezbędny – android nie pozwoli na szybkie przejrzenie czegoś np. w Visual’u. Pakietowi biurowemu z androida jeszcze daleko do M$ Office czy Libre.. Idealnym urządzeniem dla mnie byłby Asus Transformer ale z możliwością postawienia na nim Win7. Mógłby pracować jako Win7 tylko, że po podłączeniu do zewnętrznej klawiatury. Podobne rozwiązanie oferowało bodajże Lenovo U1 Pad (?), ale do tej pory nie słychać nic na jego temat, a cena sugerowana była dosyć wysoka. Inna architektura to inna jednostka obliczeniowa – to stąd te koszta? Tak czy inaczej ideałem byłby Asus Transformer z dual bootem.\nJak dla mnie to o ile nie zwiększą się gabaryty oraz masa, to jako DRUGI system niech sobie będzie windows. Oczywiście jako opcja, żebym nie był zmuszany go kupować jak to jest teraz z laptopami.\nTablety powstały jako coś zupełnie innego od PC pod względem budowy, zastosowania itp.. Mi to jak najbardziej pasuje.\n13 maja 2011 o 11:17\nW takim razie dlaczego, skoro tablety z dwoma systemami są znacznie praktyczniejsze od tabletów jednosystemowych, tych z opcją dual-boot jest zaledwie kilka? Skoro użytkownicy widzą same zalety takiego urządzenia, dlaczego producenci nie próbują tego wykorzystać na swoją korzyść?\n13 maja 2011 o 11:11\nZgadzam się z przedmówcami. O skucesie maszyny decyduje oprogramowanie a dopiero potem osiągi. Zywyczajne filmy z napisami na PC wyglądają o klasę lepiej – kto raz oglądał film z ffdshow z funkcją sharpen swscaler to nigdy nie przekona się do badziewia jaki oferują playery na androida.\n13 maja 2011 o 10:26\nZgadzam się z Arkiem. Czego mi brakuje w tabletach z Androidem to możliwości instalowania programów pod Windę, chociażby Photoshopa, innych programów do obróbki zdjęć, video itp. Porządny program do oglądania filmów z edycją napisów, pakiet office i mógłbym tak wymieniać w nieskończoność. Od tabletu na Andku chciałbym kompaktowości, możliwości czytania e-booków (na netbooku nie jest to wygodne), uruchamiania szybkich aplikacji do konkretnych zastosowań, GPSu, małego poboru prądu itp.\nIdeałem dla mnie będzie Asus slider z dwoma systemami.\n11 maja 2011 o 09:39\nArtykuł, pisząc dyplomatycznie, jest niezbyt mądry.\nWiadomo, że człowiek na codzień korzystałby z jednego systemu (pewnie z Androida), ale obecność windy na pokładzie likwiduje całą listę ograniczeń. W razie potrzeby odpalamy windę, a z niej startujemy oprogramowanie diagnostyczne do samochodu (albo program do regulacji gazu – koniec z taszczeniem laptopa), do tego mamy wszystkie programy, których używaliśmy dotąd tylko na PC, bo wersji na Androida producent nie wypuścił.\nO ile odpalenie tabletu z Androidem będzie tak samo łatwe jak w tabletach jednosystemowych (start na windzie mógłby być np pod innym guzikiem), to funkcjonalnie dwusystemowość nie ma wad, a zalet całe mnóstwo.\n292 queries. 0,160, 0.160 (0,160) seconds.


Centrum Mistrzostwa Informatycznego - CMI - Szkoła Podstawowa\nCentrum Mistrzostwa Informatycznego – CMI\nProjekt „Centrum Mistrzostwa Informatycznego” współﬁnansowany jest ze środków Unii Europejskiej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa na lata 2014 – 2020\nProjekt skierowany jest do uczniów z klas IV-VIII szkół podstawowych.\nCo daje udział w projekcie CMI?\nRozwój talentów uczniowskich\nCMI umożliwia uczestnikom odkrywanie i rozwój talentów uczniowskich, szczególnie w zakresie informatycznym, nastawionym na rozwiązywanie problemów. Między innymi poprzez start w zawodach algotymicznych i projektowych, co może dodatkowo motywować uczniów i uczennice do rozwijania swoich zainteresowań i talentów\nDzięki udziałowi w projekcie „Centrum Mistrzostwa Informatycznego”, uczniowie uczestniczący w zajęciach wspieranych przez Granty ogólne (algorytmiczne) oraz Granty projektowe (aplikacyjne), uzyskają możliwość startowania w zawodach algorytmicznych i projektowych. Zawody organizowane dla zespołów, będą miały charakter lokalny (on-line) z uwzględnieniem uczestnictwa w kolejnych etapach konkursów, począwszy od regionalnego po najwyższe rangą zawody ogólnopolskie, organizowane przez Politechnikę Łódzką.\nZawody uwzględniać będą kategorie wiekowe – dla klas IV-VI, klasy VII-VIII oraz uczniów szkół średnich. Dla najlepszych zespołów przewidziane są nagrody, które przyznawane będą już na etapie regionalnym.\nNagrody przewidziane na etapie ogólnokrajowym za zajęcie I, II i III miejsca zostały zaplanowane w formie indywidualnej w postaci: udziału w warsztatach informatycznych, obozach naukowo-treningowych czy też w warsztatach tematycznych np. obozach informatycznych przygotowujących uczniów do konkursów programistycznych oraz do Olimpiady Informatycznej.\nPodniesiesz wiedzę uczniów i uczennic z zakresu:\nZapisy prowadzi nauczyciel informatyki.\nRegulamin uczestnictwa ucznia w kółku informatycznym\nRegulaminu – Obowiązek informacyjny\nZgoda na upowszechnianie wizerunku DZIECKA


Od 08 do 09 październik 2020\nPiątek 2 Październik 2020 - 15H00\nOstatnie tygodnie pokazały, że wielu pracowników nie potrafi pracować z domu w sytuacji kryzysu! Przychodzimy menedżerom na pomoc z warsztatem online.\nOstatnie tygodnie pokazały, że większość pracowników nie potrafi pracować zdalnie z domu w sytuacji kryzysu! Mówią też, że ich Szefowie nie mają doświadczenia w zarządzaniu zespołem w takich warunkach. Prawda też jest taka, że wielu z nich nie ma odwagi do tego się przyznać! To natomiast znacznie pogłębia istniejący kryzys i powoduje, że będzie jeszcze trudniej.\nKryzys wywołany przez pandemię to niespodziewana zmiana. Sytuacja, gdzie jak w soczewce widać skupione wszystkie potrzebne kompetencje Menedżera. Bowiem zagubieni są nie tylko pracownicy, ale często również ich szefowie - Menedżerowie, ponieważ nie byli gotowi na taką sytuację.\nW wachlarzu emocji silne miejsce zajmują obawy o jutro. Pojawiają się lęki o siebie i rodzinę. I choć na niektóre rzeczy Menedżerowie nie mają wpływu, to posiadają jednak wpływ na to, jakie ustalą priorytety? jakie podejmą decyzję? na czym się skoncentrują? co zrobią?\nPunktem wyjścia do pracy podczas warsztatu będą pytania:\nJakie kompetencje posiada Menedżer w obszarach wiedzy, umiejętności i przyjmowanych postaw?\nW jakim stopniu jest skuteczny?\nCo w tym trudnym czasie jest w stanie zaoferować swoim zespołom i firmie?\nRozumiejąc sytuację przychodzimy menedżerom na pomoc z WARSZTATAMI ON LINE, podczas których dostarczymy Uczestnikom wiedzę i narzędzia do skutecznego zarządzania kryzysowego , aby razem z zespołem mogli bezpiecznie przejść przez ten trudny czas oraz mądrze przygotować siebie i ludzi na przyszłość.


Sprzedam dom : Bałdowo , ulica Miła, 297 m2, 489000 PLN, 5 pokoi - Domiporta.pl\nDom 296,82m2, 5 pokoi Bałdowo, Miła\n1 647,46 zł/m2 489 000 zł\nDom na sprzedaż Bałdowo, Miła - 296,82m2\nLokalizacja Bałdowo, Miła\nCena za m2 1 647,46 zł/m2\nPowierzchnia całkowita296,82 m2\nPowierzchnia działki432,50 m2\nPrzedmiotem oferty jest sprzedaż domu jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej z 2000 roku. Nieruchomość położona jest zaledwie parę minut od centrum Tczewa w miejscowości Bałdowo na przestronnej, ładnie ukształtowanej działce ( 432,5 m2 ), która jest całkowicie zagospodarowana. Doskonała lokalizacja nieruchomości pozwala na mieszkanie w ciszy i spokoju pozostając w kontakcie z naturą, a zarazem w komforcie bliskości miasta Tczew. Dom wykonano tradycyjne, ściany z bloczków gazobetonowych, ocieplone styropianem ok 12 cm, izolacja styropianem ok.12cm, pokryty strukturą elewacyjną. Dach pokryty blachodachówką, okna PCV na profilach aluminiowych. Dom 2-kondynacyjny wielopoziomowy. W części pomieszczeniach zainstalowano ogrzewanie podłogowe, podzielone na strefy. Instalacja gazowa rozmieszczona jest w całym domu uzupełnieniem jej jest stanowi dwufunkcyjny piec gazowy. W łazienkach przygotowane zostały przyłącza pod wannę/prysznic. Piętra łączą betonowe schody. Instalacja elektryczna, rozprowadzona została w całym budynku. Istnieje możliwość dowolnej aranżacji pomieszczeń wewnątrz budynku. Na parterze 100,33m2, znajduje się strefa dzienna, na którą składa się salon, pokój, kuchnia, łazienka, toaleta, pomieszczenie gospodarcze i korytarz. Piętro nieruchomościpo po podłodze o powierzchni 94,41m2 - użytkowa 78,80, składa się z trzech sypialni z jednej sypialni z wyjściem na taras z bajecznym widokiem na panoramę okolicy, łazienki, pokoju gospodarczego/garderoby. Bardzo dobra lokalizacja, w sąsiedztwie zabudowy domów jednorodzinnych. Spokojna okolica, z świetnym dojazdem do ulicy Bałdowskiej i 30 stycznia, blisko szkoła, przychodnia, Lidl i liczne punkty handlowo-usługowe. Nie pobieramy prowizji od Kupującego, płacisz tylko właścicielowi nieruchomości uzgodnioną z nim cenę, bez żadnych dodatkowych opłat. Oferujemy bezpłatną pomoc w uzyskaniu kredytu hipotecznego na zakup nieruchomości. Wszelkie formalności załatwiamy na miejscu. Zapraszamy do obejrzenia nieruchomości. Więcej informacji pod numerem telefonu 783pokaż telefon *Zamieszczona oferta nie stanowi oferty w rozumieniu Kodeksu Cywilnego, a dane w niej zawarte mają jedynie charakter informacyjny. Oferta wysłana z programu dla biur nieruchomości - asariWEB\nNumer oferty: 1581/9862/ODS\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Dom Bałdowo, Miła Powierzchnia: 296,82 m2 Cena: 489 000 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr 1581/9862/ODS\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Dom Bałdowo, Miła Powierzchnia: 296,82 m2 Cena: 489 000 PLN Proszę o kontakt


Leczenie komórkami macierzystymi | Medycyna Estetyczna Koszalin - Pro Beauty\nELIKSIR MŁODOŚCI - KOMÓRKI MACIERZYSTE- TRANSFER KONCENTRATU KOMÓREK MACIERZYSTYCH\nMedycyna estetyczna rozwija się z roku na rok. Zdaniem wielu ekspertów hitem 2018 roku będą komórki macierzyste pozyskiwane z tkanki tłuszczowej. Badania potwierdzają bezpieczeństwo bazujących na nich zabiegów, ich wysoką skuteczność a także szerokie spektrum zastosowania.\nPrzy użyciu hermetycznego systemu Adivive+ Celtibator do wirowania i inkubowania stosowanego przez prof. Bermana z Los Angeles-prekursora tej metody ,możemy pozyskać koncentrat komórek macierzystych chyba w najskuteczniejszy i najbezpieczniejszy sposób z technik dostępnych obecnie na rynku. Gotowy produkt zawiera 10-25 mln /ml a ze standardowej porcji 60 ml tkanki tłuszczowej otrzymujemy 5 ml na jeden zabieg. Komórek jest tam tak dużo , ze rozcieńczamy je dwukrotnie do 10 ml właściwego preparatu gotowego do podania. Tkankę tłuszczową w tej metodzie pobieramy ręcznie przy użyciu specjalnych kaniul w znieczuleniu miejscowym (może ty być również tkanka uzyskana z liposukcji laserowej sprzętem LipoLife, gdy procedurze towarzyszy rozległa redukcja tłuszczu np. brzucha lub ud). Tkankę tłuszczową możemy pobrać z dowolnego miejsca gdzie jest dostępna, ale staramy się tak dobierać miejsca aby pacjent dodatkowo uzyskiwał poprawę wyglądu. Tak uzyskany preparat możemy wstrzyknąć np. w twarz w celu jej odmłodzenia albo wzbogacić nim zwykły lipotransfer wypełniający twarz, piersi pośladki, blizny itd. Transfer komórek można rozdzielić na kilka miejsc w zależności od potrzeb.\nMetoda jest sprawdzona i bezpieczna, posiada certyfikaty Unii Europejskiej i jest zaakceptowana przez Ministerstwo Zdrowia w Polsce. System jest w pełni hermetyczny i jałowy na wszystkich etapach procedury, a komórki nie są modyfikowane. Procedura trwa ok 2 h.\nTa innowacyjna technologia pozwala nam na uzyskanie, z pobranej od pacjenta tkanki tłuszczowej, najmłodszych, żywotnych komórek tłuszczowych oraz bezcennych komórek macierzystych i wykorzystanie ich w procesach regeneracji skóry, tkanki podskórnej, więzadeł ,ścięgien, chrząstki, kości i innych tkanek.\nWłaściwości regeneracyjne i silny efekt przeciwzapalny komórek macierzystych wykorzystywane są obecnie prawie we wszystkich dziedzinach medycyny. Najwięcej opracowań naukowych dotyczy aktualnie ortopedii, neurologii, medycyny estetycznej, ale pojawiają się coraz to nowe badania. Jest już polska praca dokumentująca znakomity efekt metody w leczeniu stopy cukrzycowej.\nTerapia jednak, aby była skuteczna musi być prowadzona przez fachową kadrę, według sprawdzonych reguł i ze sprawdzonych wskazań. Nie jest to panaceum na wszystko, są znane przeciwwskazania do jej zastosowania i nie może być stosowana bezmyślnie przez laików.\nPierwszymi wskazaniami w naszej Klinice Pro Beauty w Koszalinie do stosowania komórek macierzystych jest medycyna estetyczna i chirurgia plastyczna, np.: zabiegi odmładzające twarz, wspomaganie lipotransferu i rekonstrukcji. W dniu 13.12.2017 wykonaliśmy pierwszy autotransfer komórek macierzystych do obu kolan u 45 letniego mężczyzny z chondromalacją kłykci w stawach kolanowych.\nTrwają rozmowy z najlepszymi dentystami w celu zastosowania tej metody w stomatologii.\nZainwestowaliśmy w najlepszy, drogi, profesjonalny sprzęt i współpracujemy z najlepszymi specjalistami. Otrzymaliśmy członkostwo w powstałym w Warszawie -Centrum Medycyny Komórkowej, które jak myślimy będzie gwarantem jakości w terapii komórkami macierzystymi. Dbamy o to by terapia była na najwyższym poziomie. Jest wiele fałszywych informacji w rozlicznych materiałach medialnych reklamujących terapię komórkową w Polsce. Namawiamy pacjentów przed decyzją o wyborze ośrodka leczącego do dokładnego sprawdzenia jakości wybranej metody.


Czym się różni komis od skupu aut - to warto wiedzieć • Skup aut Warszawa 24h! Kupujemy samochody za gotówkę! 🚗\nKiedy decydujemy się na sprzedaż auta, wydaje nam się, że to prosta sprawa. Mamy w głowie mnóstwo pomysłów jak sprzedać je i nie stracić. Jednak często okazuje się, że to, jakie mamy plany zupełnie inaczej wygląda w praktyce. Wtedy pojawia nam się kolejna myśl, żeby oddać auto do komisu albo na złom.\nJednak nie każde używane auto musi być przekazane na złom. Może okazać się, że da się je sprzedać i to za zupełnie dobre pieniądze. Jak to możliwe? Wystarczy przekazać taki samochód do skupu aut.\nA może komis byłby lepszą opcją, można by się zastanowić? I czym właściwie różni się skup samochodów od komisu? Oto kilka słów na ten temat.\nCzym się różni komis od skupu aut?\nPlanujesz sprzedać auto, ale nie wiesz co będzie lepszą opcją? Nie jesteś jedyny, który zastanawia się zanim podejmie ostateczną decyzję. Jeśli wystawiłeś pojazd na portalu ogłoszeniowym i skutek jest żaden, pora podjąć zdecydowane kroki.\nNie ma się bowiem co łudzić, że jeśli przez kilka tygodni nie znalazł się kupiec, z dnia na dzień ta sytuacja się zmieni. Jednak nie oznacza to jeszcze, że swój samochód musisz oddać na złom. Okazuje się, że można je sprzedać i uzyskać trochę gotówki na zakup nowego.\nCo zatem będzie lepszą opcją, komis czy sprzedaż samochodu do skupu? Żeby podjąć dobrą decyzję, warto wiedzieć czym się różnią.\nOtóż, komis to miejsce, w którym można sprzedać używane auto. Często korzystają z tej opcji osoby, które nie mają czasu, aby szukać czy czekać na potencjalnych nabywców. Wolą po prostu zlecić to pośrednikowi. Jednak komis pobiera za swoje usługi prowizję. Zatem właściciel otrzymuje do ręki mniej pieniędzy niż przy bezpośredniej transakcji sprzedaży. Zyskuje jednak wygodę, bo nie musi szukać nabywców na własną rękę.\nNajwiększym zainteresowaniem komisu cieszą się auta kilkuletnie, w dobrym stanie technicznym, które można szybko sprzedać. Zatem nie każde auto można sprzedać w komisie samochodowym. Z pewnością nie przyjmie on auta uszkodzonego, powypadkowego jak i mocno wyeksploatowanego.\nZupełnie inaczej działa auto skup. O ile komis nie staje się właścicielem auta, skup samochodów używanych tak. Właśnie na tym polega umowa, którą zawiera się z taką firmą. Sprzedajesz auto od ręki i przestajesz być jego właścicielem.\nOtrzymujesz za nie gotówkę albo ustaloną kwotę przelewem i to dalej już skup decyduje co z takim autem się stanie.\nA w komisie? Pieniądze otrzymujesz dopiero po sprzedaży. A kiedy to nastąpi nie zależy od Ciebie, a od umiejętności pośrednika i może zająć nawet kilka miesięcy. Jak widać, warto sprzedać samochód do skupu aut używanych.\nNie musisz czekać na kupca ani płacić prowizji. Wszystko szybko i sprawnie.\nSprzedaż auta w skupie czy w komisie – co się bardziej opłaca?\nTak naprawdę wszystko zależy od tego, co chcemy osiągnąć. Jednak należy pamiętać, że zarówno komis jak i skup aut chce zarobić. Dlatego kwota, którą oferują takie firmy będzie zdecydowanie niższa od cen rynkowych. Jednak dokładna suma, którą uzyskamy zależy od indywidualnej wyceny. A ta zależy od stanu technicznego pojazdu oraz czasem od tego, czy pojazd jest sprawny.\nPrzy wycenie brane pod uwagę są także rok produkcji samochodu oraz marka pojazdu. Komis przykłada także wagę do wyglądu pojazdu, podczas gdy w skupie nie ma to aż takiego znaczenia.\nJak można skontaktować się ze skupem lub komisem? Dziś można większość formalności załatwić przez Internet. Wystarczy wyszukać skup samochodów osobowych i wypełnić formularz kontaktowy. Trzeba w nim podać najważniejsze informacje dotyczące samochodu.\nNa ich podstawie skup podejmuje decyzję czy jest zainteresowany kupnem. Później przedstawiciel firmy przyjeżdża, dokonuje wyceny samochodu i oględzin pojazdu. Jeśli strony się dogadają, od ręki otrzymujesz pieniądze. Bez czekania i zbędnych formalności.\nZatem, co bardziej się opłaca?\nTo zależy. Jeśli masz samochód za który oczekujesz natychmiastowej gotówki, z pewnością lepszą opcją jest sprzedanie auta do skupu. Skup działa na zasadzie szybkiej transakcji gotówkowej. Wtedy wygodnie, szybko i przede wszystkim bezpiecznie możesz sprzedać swój samochód, a gotówkę masz w ręku ciągu maksymalnie kilku godzin od kontaktu ze skupem.\nTo zdecydowanie korzystniejsza opcja niż sprzedaż samochodu na własną rękę.\nPoprzedni: Poprzedni wpis: Czy skup auta to faktycznie szybka i bezpieczna gotówka?\nNastępny: Następny wpis: Kupujemy samochód używany – na co warto zwrócić uwagę?


W Maleniskach otwarto pierwszy obiekt z programu Strzelnica w powiecie - TVN24 Biznes\n8 maja 2018, 12:34 CEST\nPadły pierwsze strzały. Otwarto strzelnicę ze sztandarowego programu MON\n8 maja 2018, 12:34\nPierwsza "Strzelnica w powiecie" otwartatvn24\n"Docelowo strzelnica będzie rozbudowywana żeby podnieść jej możliwości i zwiększyć infrastrukturę"tvn24\nPadły pierwsze strzały. Otwarto strzelnicę ze sztandarowego programu MONNowiny24.pl\nStanisław Koziej o Wojskach Obrony TerytorialnejTVN24 BiS\nWojsko pozbywa się wysłużonego sprzętu. "Perełki" poszły za kilka tysięcyTVN Turbo\nStrzelnica w każdej gminie? "Debata Młodych" w TVN24 BiSTVN24 BiS\nW Maleniskach w województwie podkarpackim otwarto pierwszy obiekt w ramach pilotażu programu "Strzelnica w powiecie". Inwestycja kosztowała blisko 2 miliony złotych.\nBudowa strzelnicy w Maleniskach rozpoczęła się w listopadzie ubiegłego roku. Dofinasowanie przedsięwzięcia w wysokości 1,75 mln zł samorząd powiatowy otrzymał z Ministerstwa Obrony Narodowej. W wyniku przetargu obiektem ma zarządzać Związek Strzelecki "Strzelec" Józefa Piłsudskiego.\nW poniedziałek w uroczystym otwarciu strzelnicy uczestniczył szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Michał Dworczyk, pomysłodawca przedsięwzięcia z czasów, gdy był jeszcze wiceministrem w resorcie obrony. To właśnie w ministerstwie, którym zarządzał Antoni Macierewicz, pojawił się plan wsparcia budowy strzelnic.\n- Strzelnica w Maleniskach to jest zasługa przede wszystkim lokalnych samorządowców, oficerów 3. Podkarpackiej Brygady Obrony Terytorialnej. Ich aktywność sprawiła, że Ministerstwo Obrony Narodowej, w którego kierownictwie wówczas byłem, zdecydowało się, że pilotażowy obiekt zostanie zbudowany w powiecie jarosławskim - mówił Dworczyk. Przypomniał, że program zakładał budowę strzelnic w powiatach, gdzie nie ma strzelnic wojskowych.\n- Skierowany jest przede wszystkim dla samorządowców dlatego, że ma kształtować postawy proobronne. Ma też tworzyć infrastrukturę, z której będą korzystały szkoły prowadzące klasy mundurowe. Ale wojsko ma również z tych obiektów korzystać - zaznaczył minister. Jak dodał, na program w tym roku zaplanowano 40 mln zł. W sumie w ciągu 10 lat MON planuje wydać na ten cel 440 mln zł.\nJak poinformował w poniedziałek minister Dworczyk, w najbliższych tygodniach zostanie rozpisany konkurs dla samorządów chcących budować lub rewitalizować strzelnice. Mogą one liczyć na dofinansowanie w wysokości 80 procent wartości inwestycji.\n- Strzelnica będzie służyła nie tylko do szkolenia żołnierzy Wojsk Obrony Terytorialnej. Będą na niej mogli ćwiczyć funkcjonariusze innych służb, organizacje proobronne, klasy mundurowe. Będzie dostępna także dla osób prywatnych, które mają pozwolenie na broń - powiedział rzecznik 3. Podkarpackiej Brygady Obrony Terytorialnej por. Witold Sura. Podczas uroczystości starosta powiatu jarosławskiego Tadeusz Chrzan podkreślił, że dzięki strzelnicy wzrośnie bezpieczeństwo w tym położonym w pobliżu granicy powiecie.\nObiekt w Maleniskach powstał w miejscu istniejącej tam od połowy XIX stulecia strzelnicy. Została ona zlikwidowana w latach 70. ubiegłego wieku.\n41 miliardów złotych na obronność. Dostaną też m.in. policja i straż pożarna\n27 października 2017, 6:51\nMorawiecki: nowe zamówienia dla polskich zakładów od polskiej armii\n18 kwietnia 2018, 20:28


Dziennikarz zrezygnował z pracy po skazaniu go w procesie o zniesławienie – Stowarzyszenie Dziennikarzy RP w Katowicach\nStrona głównaAktualnościDziennikarz zrezygnował z pracy po skazaniu go w procesie o zniesławienie\n„Nie byłem w stanie podjąć się kontrowersyjnego tematu”\n8 marca 2017 Aktualności, Dziennikarze o sobie, Opinie i polemiki\nDziennikarz pożegnał się z czytelnikami na Facebooku. „Należą się Wam wyjaśnienia – szczególnie tym, którzy piszecie do mnie i zgłaszacie tematy, których ja nie jestem już w stanie podjąć i zrealizować. Dziś ostatni mój dzień pracy w „Pomorskiej”. Trzy tygodnie temu zrezygnowałem sam, przez nikogo niezachęcany i niezmuszany.” – informuje.\nPolicjant czuje się pomówiony\nZa stwierdzeniem „nie jestem w stanie podjąć tematu” kryje się historia przegranego procesu karnego, jaki stał się udziałem Łukasza Ernestowicza.\nPrzez 10 lat był reporterem grudziądzkiej redakcji „Gazety Pomorskiej”. W 2013 roku zajął się tematem przemocy w lokalnej policji. – Na podstawie rozmów z szeregowymi policjantami oraz na podstawie skargi, jaka wpłynęła do komendy wojewódzkiej napisałem o tym, że policjanci skarżą się na swojego przełożonego. Ich zdaniem, miał on znęcać się nad nimi psychicznie. Uznałem, że należy sprawę jak najszybciej opisać, bo chodziło tu o bezpieczeństwo policjantów, a także wielu innych funkcjonariuszy, którzy mogliby znaleźć się w podobnej sytuacji – mówi dla portalu Wirtualnemedia.pl. Artykuł ukazał się 7 października 2013 roku. – Policjant uznał, że go pomówiłem i skierował sprawę do sądu z artykułu 212 K.k.- konkluduje Ernestowicz.\nDziennikarz czuje „efekt mrożący”\nPod koniec stycznia br. zapadł wyrok orzekający o winie dziennikarza. Zasądzono mu osiem miesięcy prac społecznych, opublikowanie przeprosin i osiem tysięcy złotych nawiązki. – Nie ma mowy o wyroku w zawieszeniu – zaznacza Łukasz Ernestowicz.\nPrzez cały czas trwania procesu Polska Press Grupa zapewniała mu opiekę prawną. – W tej chwili czekamy na pisemne uzasadnienie wyroku i składamy apelację – mówi dla Wirtualnemedia.pl Joanna Pazio, rzecznik Polska Press Grupy.\nTo jednak nie zmienia faktu, że Ernestowicz popadł po tym wyroku – jak mówi – „w strach i odrętwienie”. – Proces karny spowodował u mnie ”efekt mrożący”, lęk przed podejmowaniem ważnych, trudnych i kontrowersyjnych tematów – relacjonuje w rozmowie z nami. Na Facebooku zaś pisze: „Rezygnacja (z zawodu dziennikarza) to mój osobisty protest – przeciwko karaniu dziennikarzy za słowo. Obecnie na podstawie Kodeksu karnego mogą być skazani na rok bezwzględnego więzienia. Takich ostrych przepisów nie ma w żadnym zachodnim systemie prawnym, w którym wolność słowa to jedna z podstaw demokracji.”\n5 marca pożegnał się z redakcją „Gazety Pomorskiej” i z dziennikarstwem w ogóle. Zaczął pracę w jednej z placówek służby zdrowia w Grudziądzu. – Po prostu nie byłbym już w stanie podjąć się kontrowersyjnego, nawet ważnego z punktu widzenia interesu społecznego tematu. To kwestia blokady psychicznej. Może inni dziennikarze sobie z nią radzą, ja nie. Żal mi bardzo, ale nie chcę już narażać rodziny ani siebie na stres związany z procesem karnym – mówi Wirtualnemedia.pl Łukasz Ernestowicz.\nArt. 212 Kk wciąż straszy\nArtykuł 212 Kodeksu karnego mówi, że ” Kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności, podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.” Zaś w paragrafie 2 precyzuje: „Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 za pomocą środków masowego komunikowania, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.”.\n– Ten paragraf jest tak absurdalny, że każdy, komu droga jest wolność słowa, powinien występować przeciwko niemu – mówił Tomasz Wróblewski podczas niedawnej konferencji zorganizowanej przez Centrum Monitoringu Wolności Prasy SDP. Konferencja nosiła tytuł „„Art. 212 k.k. ciągle straszy”. Jednym z jej efektów był wspólny apel ośmiu organizacji, reprezentujących dziennikarzy i wydawców prasy (Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, Centrum Monitoringu Wolności Prasy SDP, Fundacja Praw Człowieka, Izba Wydawców Prasy, Stowarzyszenie Dziennikarzy RP, Stowarzyszenie Gazet Lokalnych, Stowarzyszenie Prasy Lokalnej, Stowarzyszenie Wolnego Słowa), do Prezydenta RP z apelem o zniesienie art. 212 k.k.\nŁukasz Ernestowicz podziela słowa Tomasza Wróblewskiego o absurdzie prawnym, ale mówi, że nie łudzi się, iż jego przypadek cos zmieni w zakresie stosowania art. 212. – Ale może przez moją rezygnację ktoś kolejny raz zwróci uwagę na ten problem? Może jakiś polityk się nad tym pochyli, stwierdzi, że jednak coś jest nie tak i prawo trzeba jednak zmienić? – zastanawia się były już dziennikarz.\nKontrowersyjny paragraf czasem działa w drugą stronę. Na początku marca Sąd Okręgowy w Lublinie utrzymał w mocy wyrok łukowskiego sądu, w sprawie o zniesławienie, którą dziennikarz Jerzy Kirzyński wytoczył burmistrzowi Dariuszowi Szustkowi. Decyzją sądu burmistrz w ciągu miesiąca ma przeprosić dziennikarza na łamach pisma „Wspólnota” i w internecie, a także zwrócić 300 złotych kosztów poniesionych przez oskarżyciela i 100 złotych kosztów sądowych. Wyrok jest prawomocny.


5 sierpnia 2013 15 lutego 2018 Redakcja 1131 Views Brak komentarzy\nMotywem tych zmian będzie chęć dopasowania budynku do aktualnych potrzeb, zastosowania nowoczesnych materiałów budowlanych i najnowszych urządzeń wyposażenia budynku oraz optymalizacja finansowa samej inwestycji, jak i przyszłej eksploatacji budynku. Jednym z ważniejszych elementów budynku mieszkalnego jest jego system ogrzewania. Pod pojęciem „system ogrzewania” należy rozumieć zarówno ogrzewanie budynku, jak i podgrzewanie wody użytkowej oraz wykorzystywanie więcej niż jednego źródła ciepła. Dawniej podstawowym źródłem ciepła był kocioł węglowy, później gazowy atmosferyczny lub olejowy. Zastąpienie kotła węglowego w latach 90. kotłem gazowym traktowane było jako ogromny postęp techniczny i znaczne podniesienie komfortu użytkowników. W ostatnich latach urządzenia grzewcze rozwinęły się tak bardzo, że atmosferyczny kocioł gazowy stał się już przeżytkiem. W niektórych krajach Europy (Wielka Brytania) jest on prawnie zabroniony do stosowania jako nieekonomiczny i nieekologiczny. Dopuszczone są tam tylko kotły gazowe kondensacyjne i odnawialne źródła ciepła. Na marginesie mówiąc, w XXI wieku w naszym kraju kotły gazowe wszystkich rodzajów okazały się również „nieekonomiczne” i są wypierane przez kotły węglowe(!) i inne stałopalne. Ten powrót nastąpił na skutek niekorzystnej relacji cen gazu i paliw stałych. Okres zainteresowania urządzeniami stałopalnymi nie wytrzyma, jak się wydaje, próby czasu. Ceny paliw stałych znacznie wzrosły, mija też zachwyt nimi z powodu zawodnej automatyki dozowania paliwa oraz z powodu konieczności ciągłego nadzoru i uciążliwej obsługi przez użytkownika.\nJeśli więc w starym projekcie budynku przewidziany był kocioł gazowy atmosferyczny lub kocioł stałopalny, jest powód, aby zweryfikować źródła ogrzewania. Przedtem jednak należy przytoczyć starą i ciągle obowiązującą zasadę: „podstawą ogrzewania budynku mieszkalnego jest jego termoizolacja”. Pod tym określeniem kryją się: zwarty kształt budynku o możliwie małej powierzchni bocznej (kwadrat lub prostokąt w podstawie), rozsądna ilość powierzchni przeszklonej, prosty dach, dobre materiały budowlane i prawidłowe ocieplenie ścian zewnętrznych i dachu. Na szczególną uwagę zasługuje konstrukcja dachu. Zbyt często obserwuje się dachy „połamane”, o niepotrzebnie zwiększonej powierzchni, z licznymi krawędziami zewnętrznymi i wewnętrznymi, dachy trudne w wykonaniu (rys. 1). Takie dachy są znacznie droższe od dachów prostych i bardzo trudne w termicznym zaizolowaniu, zwłaszcza w najbardziej wrażliwych miejscach – na załamaniach płaszczyzn. Za tę wątpliwą urodę takiego dachu dużo się płaci w okresie eksploatacji, ponieważ przez źle zaizolowany dach o dużej powierzchni ucieka najwięcej ciepła z budynku, nawet 20-30%. O tyle wzrastają koszty ogrzewania budynku. Przez prosty dwuspadowy dach, dobrze zaizolowany termicznie, ucieka poniżej 10% ciepła.\nOby jak najszybciej wróciła do Polski „moda” na proste dachy, takie, jakie istniały dawniej i jakie spotyka się powszechnie w Europie Zachodniej, a szczególnie w regionach alpejskich.\nJeśli mamy już właściwie przeprojektowany dom, w którym przewidziano odpowiednie miejsce na urządzenia do obsługi technicznej budynku (pomieszczenie techniczne), pora do doboru odpowiednich źródeł ciepła i rodzaju instalacji grzewczej. Te czynności powinny być wykonane do końca z całkowitą precyzją na etapie projektu, ponieważ do rodzaju źródeł ciepła i instalacji grzewczej muszą być odpowiednio dopasowane elementy budynku, takie jak wielkość pomieszczenia technicznego i jego instalacja wentylacyjna, doprowadzenie powietrza do kotłów, odprowadzenie spalin, instalacja kanalizacyjna, elektryczna, gazowa i pomieszczenie na paliwo (olej opalowy, paliwa stałe). Dobór urządzeń i instalacji grzewczych powinien uwzględniać zarówno koszty inwestycji, jak i przede wszystkim koszty eksploatacji. Te, bowiem, w większym stopniu obciążają całkowite koszty ogrzewania budynku. Korzystniejszym rozwiązaniem będzie zakup kotła kondensacyjnego, droższego, niż kotła atmosferycznego, tańszego. W czasie eksploatacji kocioł kondensacyjny spali o 12-16% gazu mniej, przy tej samej wydajności ciepła co kocioł atmosferyczny. Łatwo wyliczyć, że już po okresie 3-5 lat łączne koszty inwestycyjne i eksploatacyjne kotła kondensacyjnego będą niższe od kotła tradycyjnego. Pod uwagę należy również wziąć indywidualne uwarunkowania użytkowników; ich potrzeby grzewcze (ciepłolubni – powyżej 20oC, zimny wychów – poniżej 20oC), oczekiwania odnośnie ciepłej wody (oszczędni – prysznic, przeciętni – wanna zwykła, rozrzutni – wanna jak basen) i predyspozycje odnośnie korzystania i obsługi budynku (samoobsługowi czy „goście hotelowi”). Nie docenia się tych i tym podobnych szczegółów na etapie projektowania „domu marzeń”, mankamenty wychodzą dopiero wtedy, gdy dom stoi i już nie da się nic zmienić. Stąd znane powiedzenie; „pierwszy dom buduje się dla wroga, drugi dla przyjaciela, a dopiero trzeci dla siebie”. Warto się postarać, by ten pierwszy był dla siebie.\nW następnym odcinku napiszę o tym jakie urządzenia można zastosować jako całoroczne źródła ciepła do ogrzewania domu i podgrzewania wody użytkowej lub pitnej.\n← ABC ogrzewania płaszczyznowego – radzi Modern Bud Int Group. Nowatorskie płyty\nABC ogrzewania. Owies na ruszt →


Forever Aloe Body Conditioning Creme - krem wyszczuplający\nForever Aloe Body Conditioning Creme – krem wyszczuplający\nKrem Aloe Body Conditioning jest wspaniałym połączeniem naturalnego i skutecznego działania aloesu ze starannie dobranymi ziołami oraz z rozgrzewającym olejkiem cynamonowym i z wyciągiem ze specjalnego gatunku ostrej papryki. Efektem pielęgnacji jest oczyszczona z toksyn i zregenerowana skóra …\nPachnący cynamonem krem o doskonałej konsystencji lekkiej emulsji wygładza i doskonale nawilża naskórek.\nAloesowy Krem Pielęgnacyjny jest wspaniałym połączeniem naturalnego i skutecznego działania aloesu ze starannie dobranymi ziołami oraz z rozgrzewającym olejkiem cynamonowym i z wyciągiem ze specjalnego gatunku ostrej papryki. Efektem pielęgnacji jest oczyszczona z toksyn i zregenerowana skóra oraz redukcja tłuszczowej zawartości zewnętrznej warstwy adypocytów.\nAloe Body Conditioning Creme pomaga stymulować krążenie podskórne, co z kolei pomaga uwolnić uwięzione płyny i tłuszcze, często przyczyniające się do powstawania cellulitu.\nAloe Conditioning Creme o konsystencji gęstej, nietłustej emulsji ma wysoką zawartość wyciągów z ziół europejskich, emulgatorów i substancji nawilżających. Skuteczny jako krem do masażu, może być też używany do pielęgnacji całego obszaru wokół bioder, nóg lub tych części ciała, których nie powinno się owijać. Nałożony po tonizacji dodatkowo odżywia twoją skórę.\nOgromną zaletą Aloesowego Kremu Pielęgnacyjnego jest fakt, że może on być stosowany także jako element codziennej dbałości o młody i piękny wygląd ciała.\nDziałanie / właściwości Aloesowego kremu pielęgnacyjnego:\nMożna używać go do masażu np. odchudzającego\nStymuluje krążenie podskórne co może pomóc uwolnić nadmiar płynów i tłuszczów z tkanek\nWygładza i doskonale nawilża naskórek.\nMiąższ Aloe barbadensis, olejek cytwarowy, olejek imbirowy, alantoina, ekstrakty z bluszczu, powojnika, tawuły, morszczynu i skrzypu, hydrolizowana elastyna, rozpuszczalny kolagen, olejek cynamonowy, wyciąg z pieprzu tureckiego, kwas askorbinowy (witamiana C).\nNakładaj krem bezpośrednio na skórę na miejsca nie owinięte folią podczas zabiegu tonizacji, lub na całe ciało jako codzienny krem pielęgnacyjny, gdy nie stosujesz tonizacji.\nNapisz pierwszą opinię o “Forever Aloe Body Conditioning Creme – krem wyszczuplający” Anuluj pisanie odpowiedzi\nForever Aloe Bath Gel | Aloes żel do kąpieli | Aloesowy.pl\nEmulsja aloesowa – Forever Aloe Lotion\nForever Sonya Volume Conditioner | Odżywka nadająca objętość 124.00 zł


Akumulatory do Baotian 9F cena - sklep samochodowy 2407.pl\nCzęści zamienne do samochodówElektryka samochodowaAkumulatoryAkumulatory na BaotianAkumulatory do Baotian 9F\nAkumulatory do Baotian 9F\nTrwałość eksploatacji samochodu zależy od niezawodności części zamiennej. Wybierając wysokiej jakości części zamienne do samochodu, należy zwrócić uwagę na markę, jakość produkcji towarów i cenę. Kupującakumulatory do Baotian 9F, zaleca się sprawdzić czy dany część pasuje do konkretnego samochodu.\nW katalogu 2407.pl znajdziecie oryginalne akumulatory do Baotian 9F o pojemności silnika 0.04 litra, a także zamienniki oryginalnych części. Części zamienne są dostarczane w fabrycznym opakowaniu.\nMożesz wybrać akumulatory do Baotian 9F w następujący sposób:\nwedług modelu, modyfikacji i roku produkcji samochodu 9F.\nKup niezawodne akumulatory do 9F, dzięki którym Twój auto uzyska optymalne parametry eksploatacyjne i nie zawiedzie Cię na drodze.\nKatalog modyfikacji Baotian 9F


Kancelaria Prawnicza Amadeus - Firma budowlana jako podmiot zewnętrzny w zakładzie górniczym\nCzy firma budowlana wykonująca czynności w ruchu zakładu górniczego jest podmiotem, do którego stosuje się art. 121 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze? Czy taka firma jest zobowiązana zapewnić odpowiednie służby ruchu, w tym osoby kierownictwa i dozoru ruchu oraz osoby o kwalifikacjach niezbędnych do kierowania i wykonywania określonego rodzaju robót?\nPrzepis art 121 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze (PGG) stosuje się do podmiotów zewnętrznych wykonujących w zakresie swojej działalności zawodowej czynności im powierzone w ruchu zakładu górniczego. Takie podmioty są zobowiązane spełniać warunki określone w art. 121 ust. 2 PGG, wśród których wymienione zostało również zapewnienie odpowiednich służb ruchu, w tym osób kierownictwa i dozoru ruchu oraz osób o kwalifikacjach niezbędnych do kierowania i wykonywania określonego rodzaju robót.\nAby stwierdzić czy w danym przypadku mamy do czynienia z podmiotem określonym w art. 121 PGG, należy ustalić czy jest to podmiot zewnętrzny, z którym zawarto umowę oraz czy przedmiotem tej umowy są czynności w ruchu zakładu górniczego. Jeżeli podmiot zewnętrzny wykonywać będzie na podstawie umowy czynności w ruchu zakładu górniczego, do zastosowania art. 121 PGG nie będzie miało znaczenia, że jest to np. firma budowlana (taka firma budowlana będzie zatem wciąż zobowiązana zapewnić odpowiednie służby ruchu, w tym osoby kierownictwa i dozoru ruchu oraz osoby o kwalifikacjach niezbędnych do kierowania i wykonywania określonego rodzaju robót).\nNatomiast jeżeli podmiot zewnętrzny będzie wykonywać inne powierzone mu czynności (niebędące czynnościami w ruchu zakładu górniczego), art. 121 PGG nie będzie mieć zastosowania do takiego podmiotu.


Stanisław Leszczyński - Maciej Forycki - ebook + książka - Legimi online\nStanisław Leszczyński ebook\nCopyright © Maciej Forycki, 2016\nRedakcja i korekta | Alicja Laskowska\nProjekt typograficzny, skład i łamanie | Scriptor s.c.\nZdjęcia i ilustracje pochodzą ze zbiorów autora\nDzieje bohatera tej książki starczyłyby na kilka przeciekawych życiorysów. A przecież Stanisław Leszczyński zajmuje poślednie miejsce w poczcie polskich monarchów, nie należy też z pewnością do panteonu naszych narodowych herosów. Mało tego, w ogóle słabo znana jest sylwetka tego efemerycznego (a przecież dwukrotnie!) króla Polski, który większość swojego życia spędził na wygnaniu, w dalekich krainach – Szwecji, Turcji, jakimś księstwie Dwóch Mostów, także we Francji, gdzie jego córka została królową.\nJest to historia młokosa, który w wieku dwudziestu dwóch lat został wojewodą poznańskim (czyli jednocześnie senatorem); pana na Rydzynie, sięgającego po królewską koronę; swego rodzaju szaleńca-pacyfisty, który w trakcie decydującej dla niego wojny poświęca swój czas i środki walczącego zań przyjaciela do wznoszenia pięknej rezydencji; polskiego pielgrzyma, wędrującego po Europie w nadziei, że los przywróci go na łono ojczyzny; biedaka, który wydał jedyną córkę za najlepszą partię na świecie; wreszcie uosobienie platońskiego filozofa, któremu dano możliwość rządzenia na małym lotaryńskim poletku, gdzie sprawił, że po ćwierć tysiącleciu, rozliczając go z tego mikroskopijnego władztwa, nazywa się go le sage de l’Europe – mędrcem Europy. W kolejnych rozdziałach niniejszej książki czytelnik znajdzie opowieść o wszystkich tych zaskakujących wcieleniach jej bohatera, ale ambicją tej biografii jest uwypuklenie zwłaszcza kulturalnych konotacji dziejów Leszczyńskiego.\nOsoba Stanisława Leszczyńskiego jest jedną z najważniejszych figur w dziejach stosunków polsko-francuskich, nie tylko tych politycznych, ale także, a może przede wszystkim, właśnie kulturalnych, a w szerszej perspektywie – należy do najbardziej zasłużonych pośredników między Polską a Zachodem.\nNiezwykłe itinerarium Leszczyńskiego, skutkujące o ileż silniejszą niż poprzednio obecnością sarmackich idei w krwiobiegu kultury europejskiej, przyczyniło się do zainteresowania Zachodu, a zwłaszcza myślicieli francuskich, polską specyfiką ustrojową. Efektem tego było obce wsparcie intelektualne dla polskich pomysłów reformatorskich XVIII wieku, ale też zachęta dla francuskiej myśli politycznej, tak mocno osadzonej w monarchizmie, do zgłębiania uwarunkowań państwa republikańskiego, a to miało z kolei znaczenie dla intelektualnej genezy rewolucji francuskiej.\nMariaż ideałów oświeceniowych ze specyfiką sarmacką oraz odgrywającą istotną rolę w działalności kulturalnej Leszczyńskiego tradycją chrześcijańską pozwala także dopatrywać się w postaci Stanisława mediatora między na pozór sprzecznymi ze sobą nurtami kultury europejskiej XVIII stulecia: oświeceniowym i chrześcijańskim. Bohater rekoncyliacji, mediator – oto kolejne, mało znane, wcielenia tej postaci.\nJuż słynna EncyklopediaDiderota i d’Alemberta oceniła życie i działalność Leszczyńskiego jako wyjątkowe i godne naśladowania. W ostatnich latach powrócono we Francji do eksponowania tej postaci, więcej nawet – uczyniono z niej symbol rozkwitu intelektualnego osiemnastowiecznej Lotaryngii, wpisując go we francuską dominację kulturalną w dobie Oświecenia. Rok 2005 stanowił apogeum owej polityki pamięci: jubileusz 250. rocznicy powstania placu Stanisława w Nancy stał się okazją do całorocznych uroczystości pod hasłem Nancy 2005, czas Oświecenia (nierzadko określanych jako Nancy – stolica Oświecenia).\nW porównaniu do przypadku francuskiego, nie mówiąc już o lotaryńskim, polskie wykorzystywanie postaci Stanisława Leszczyńskiego wypada blado. Nie służy on przykładem ani modnej dziś kariery na Zachodzie, ani zdolności propagowania polskości w Europie czy wreszcie mecenatu; niemal w ogóle nie kojarzy się go z ważną działalnością polityczną czy pisarską. Przyklejona doń łatka pechowego króla w Polsce i tułacza za granicą przysłania te walory, z powodu których mógłby się stać kolejnym „naszym” Ojcem Europy.\nJeśli chodzi o Leszczyńskiego jako bohatera w skali regionalnej, to dziwi przepaść, jaka dzieli w tej materii Wielkopolskę i Lotaryngię. Wielkopolanin stał się jednym z najsłynniejszych, może nawet największym bohaterem historii Lotaryngii, został nazwany w tym księstwie Stanisławem Dobroczynnym (Stanislas le Bienfaisant) z racji jego dobrej polityki gospodarczej, działalności charytatywnej oraz mecenatu artystycznego i naukowego. Działalność Stanisława Leszczyńskiego nad Mozą i Mozelą w znaczącym stopniu przyczyniła się też do rozpropagowania we Francji problematyki polskiej. Lotaryńską siedzibą Leszczyńskiego zachwycali się znamienici goście króla-filozofa, między innymi Wolter, Monteskiusz, a jej intelektualną atmosferę chwalił także Jan Jakub Rousseau. Leszczyński jest w ich świadectwach władcą mądrym, wspaniałym amfitrionem, dobrym rządcą powierzonych mu księstw, monarchą-filozofem, ale też – jak mu schlebiali filozofowie – Czarodziejem, mającym niespotykany talent do robienia rzeczyurzekających i niepowtarzalnych.\nO ile jednak we francuskiej prowincji Stanislasjest bardzo istotnym elementem tożsamości regionalnej, to w Wielkopolsce, nawet w rodzinnych stronach, w Lesznie i Rydzynie, jest postacią zdecydowanie zbyt mało znaną. Niestety Leszczyńskiego, podobnie zresztą jak jego córkę Marię, rzadko nawet identyfikuje się jako wielkie postaci, wywodzące się właśnie z Wielkopolski.\nPomniki Stanisława Leszczyńskiego w Nancy i w Rydzynie\nWymownym odzwierciedleniem roli Stanisława Leszczyńskiego w historii regionalnej są jego pomniki w Lotaryngii i Wielkopolsce. W stolicy francuskiej dziś prowincji, w samym centrum miasta, na środku Place Stanislas znajduje się wzniesiony w 1831r. okazały pomnik (zdjęcie z lewej) z główną inskrypcją: ÀStanislas le Bienfaisant la Lorraine reconnaissante (Stanisławowi Dobroczynnemu – wdzięczna Lotaryngia). W miejscu najbardziej związanym z wielkopolską pamięcią o Leszczyńskim, w rezydencji rydzyńskiej, stoi natomiast od kilkunastu lat (niestety niefortunnie od strony północnej pałacu, to jest od frontu Sułkowskich, zamiast od zachodu – dawnego frontu Leszczyńskich), skromne i mało widoczne w zaniedbanym parku angielskim (także po Sułkowskich), popiersie króla Polski (fotografia z prawej).\nNiniejsza biografia postara się połączyć polską i francuską, lotaryńską i wielkopolską specyfikę działalności Leszczyńskiego. Dla Lotaryngii sprawa jest oczywista: najpierwszym pomnikiem wielkości Leszczyńskiego jest zaprojektowana przezeń starówka stolicy regionu, miasta Nancy. Towarzyszy temu ugruntowane wyobrażenie o Stanisławie Dobroczynnym jako wzorze właściwych rządów, świetnej polityki gospodarczej, hojnej działalności charytatywnej i oczywiście wspaniałego mecenatu kulturalnego i naukowego. Widać stąd, że obraz bohatera jest w Lotaryngii bardzo bogaty, wieloaspektowy (architektura, sztuka, literatura, nauka, gospodarka, przemiany społeczne i wreszcie polityka), a miejsce Leszczyńskiego w pamięci współczesnych Lotaryńczyków jest jakby spełnieniem profetycznych słów z hasła „Lotaryngia” we wspomnianej EncyklopediiDiderota i d’Alemberta: ostatni książę tej prowincji [...] uczynił ją bardzo szczęśliwą. Jeszcze długo jej mieszkańcy będą z miłością wymawiać imię tego, który jest im prawdziwym ojcem.\nPolskie atrybuty postaci, niejako mierniki jej wielkości, wykraczają poza lotaryński kanon. Inaczej mówiąc, to co zrobił Leszczyński dla Lotaryngii i dla Francji (w tym drugim przypadku poczynając od jego roli pośrednika we wcieleniu wielkiej prowincji do królestwa), to tylko jeden, choć i tak zbyt mało w Polsce znany, wyróżnik jego wielkości. Tymczasem działalność Stanisława daje świadectwo, które wydaje się wyśmienicie spełniać niepisane oczekiwania, pokładane we współczesnej polskiej nauce historycznej (Polacy współtwórcami pięknych kart dziejów Europy), a ma również odpowiedni potencjał, by służyć przykładem w szkolnej edukacji historycznej, być fundamentem przetwarzanej aktualnie pamięci historycznej Polaków.\nBarwne koleje życia postaci przedstawiano dotychczas w literaturze polskojęzycznej – poczynając od najważniejszej biografii króla, pióra Edmunda Cieślaka – przede wszystkim na tle dziejów politycznych epoki, szeroko i dogłębnie rozważając na przykład wydarzenia militarne, z wielką wojną północną oraz oblężeniem Gdańska w 1734 roku na czele. Problemy z dziejów kulturalnych i intelektualnych były natomiast prezentowane oddzielnie, właściwie w oderwaniu od zasadniczego nurtu narracji. Bardzo obszerna literatura przyczynkarska z dziedziny kulturalnej działalności Leszczyńskiego zachęca tymczasem do wpisania postaci w przenikające się wpływy sarmatyzmu i Oświecenia, do przesunięcia punktu ciężkości biografii bohatera z wydarzeń polityczno-wojskowych właśnie na kulturalne i intelektualne.\nW niniejszej biografii Leszczyńskiego – podkreślmy z całą mocą – biografii kulturalnej, postaramy się wskazywać na przenikanie się i współistnienie w życiu bohatera dwóch tradycji: polskiej – sarmackiej i europejskiej – oświeceniowej. Tłem polskiej pamięci o Leszczyńskim powinna być reprezentowana przez niego myśl polityczna, społeczna i gospodarcza, możliwa do zrekonstruowania dzięki bardzo licznym pismom Leszczyńskiego (ich całościowe opracowanie i dogłębna analiza czekają wciąż na swojego polskiego badacza). Taka sylwetka intelektualna Leszczyńskiego nie tylko dodatkowo wyjaśnia jego działalność polityczną i społeczną, ale przede wszystkim ukazuje szerokie horyzonty umysłowe króla, plasując Leszczyńskiego na poczesnym miejscu w europejskiej historii idei. Spektrum jego kulturalnych działań było niezmiernie bogate, a ich znaczenie nie do przecenienia. Leszczyńskiego cechuje przy tym niezwykle ciekawy, wzmacniający tezę o wyjątkowym wymiarze postaci, synkretyzm intelektualny, zaznaczający się zdolnością twórczego łączenia specyfiki polskiej z europejską.\nMiejsce szczególne znajdzie również prezentacja i ocena wpływu Leszczyńskiego na francuskie Oświecenie. Jest to także zagadnienie niemal nieobecne w polskojęzycznej literaturze przedmiotu, a podstawowe przecież dla biografii, rozważanej pod kątem przenikania się w osobie króla-filozofa tradycji sarmackich i uniwersalnych, europejskich. Stanisław Leszczyński był bowiem „Sarmatą oświeconym”, postacią, która w swej aktywności politycznej, działalności publicznej i społecznej, wreszcie twórczości kulturalnej przyjmowała wzorce obce, nie rezygnując z ojczystych. Co więcej, potrafiła z sukcesem propagować na Zachodzie dorobek kultury rodzimej.\nTrzeba też postawić pytanie o polskie wpływy w lotaryńskiej, alzackiej i nadreńskiej działalności Leszczyńskiego. Rozkwit Lotaryngii za panowania Leszczyńskiego był na przykład uwarunkowany – o czym w biografiach pisze się skąpo – doświadczeniami z jego podróży okresu lat młodzieńczych oraz późniejszej tułaczki po Europie, wreszcie – mecenatu w Polsce, którego tradycje odziedziczył po przodkach.\nBardzo istotnym elementem, ukazującym przenikające się wpływy sarmackie i zachodnioeuropejskie, będzie zwracanie uwagi Czytelnika na kreowaną przez Leszczyńskiego w miejscach, w których przebywał, atmosferę kulturalną i politykę społeczną (m.in. urbanistyka, architektura i sztuka, edukacja i nauka, działalność charytatywna).\nPozostaje wreszcie wytłumaczyć się z kilku oryginalnych pomysłów niniejszej biografii. Obok zasadniczego nurtu narracji Czytelnik znajdzie w książce materiał oddzielnie wyróżniony, wiele ilustracji i tekstów oraz kilka map i tablic genealogicznych. Elementy te stanowią integralną i nieodzowną część tekstu, ale można je przyswajać także wyrywkowo, jako że każdy z nich został pomyślany jako odrębna całość. Takie rozwiązanie być może uprzyjemni lekturę, ale przede wszystkim powinno służyć wzbogaceniu wartości biografii. Skoro bowiem ma być tu dany przede wszystkim rys kulturalnego wymiaru postaci, postanowiono skreślić go nie tylko w formie klasycznej narracji historycznej, ale też za pomocą przekazu ikonograficznego oraz tekstowego, i to zarówno z epoki, jak też poprzez nawiązania i interpretacje późniejsze, aż do współczesnych. Na inspirującą siłę postaci chciano przy tym zwrócić uwagę także poprzez dobór szerszego spektrum materiałów, a więc od portretów z epoki, przez medale, aż po pocztówki, a także od rękopisów samego Stanisława, przez świadectwa jemu współczesnych, aż po dzisiejsze, historyczne, ale i literackie wariacje na jego temat. Celowo unikano cytowania obcych dzieł w narracji, na korzyść oddzielnego zamieszczania szerszych ich fragmentów; dotyczy to zresztą także tekstów samego Stanisława, dzięki czemu czytelnik ma możliwość lepszego ich zasmakowania (jedynie tytuły podpisów i śródtytuły pochodzą od autora). Zaznaczmy też, że autor dokonał przekładu wszystkich tych fragmentów dzieł francuskojęzycznych, które w tekście nie mają odwołań do polskich tłumaczeń. Autorowi pozostaje podziękować wszystkim, którzy wspierali go w toku prac nad tą książką, oraz wyrazić nadzieję, że tak zaproponowana biografia Stanisława Leszczyńskiego pozwoli wzbogacić wyobrażenie jego osoby u polskiego czytelnika.\nZ WIELKOPOLSKIEJ ZIEMI 1677–1714\n| 1. Spadkobierca znamienitego rodu wielkopolskiego\nStanisław Bogusław (urodzony w 1677 roku) był ostatnim męskim potomkiem wielkopolskiego rodu Leszczyńskich, nie tylko dziedzicem dóbr materialnych, jakie przez wieki zgromadzili jego magnaccy przodkowie, ale także spadkobiercą swoistej schedy duchowej i intelektualnej, którą z pokolenia na pokolenie wypracowywano i pielęgnowano w rodzinie. Refleksja nad barwnymi dziejami Stanisława, a w jeszcze większym stopniu nad jego sylwetką charakterologiczną i intelektualną, zadziwia stwierdzeniem ogromnego wpływu zachowań i cech odziedziczonych po przodkach. Ostatni z Leszczyńskich był godnym spadkobiercą znamienitego rodu wielkopolskiego, godnym w tym sensie, że przejął i pielęgnował niejeden przymiot i niejedną wadę swoich antenatów.\nLeszczyńskich rzeczywiście cechowała pewna wyrazistość. Ród był silnie i niezmiennie związany z Wielkopolską, często wręcz uosabiał aspiracje tej prowincji, ale jednocześnie działalność jego przedstawicieli zawsze wykraczała poza granice regionu, odciskając swe piętno na życiu politycznym Rzeczypospolitej. Mało tego, horyzonty panów na Lesznie były niezmiennie europejskie: od młodzieńczych lat kształcili się i podróżowali po Zachodzie, a w wieku dojrzałym utrzymywali liczne kontakty zagraniczne, odbywali misje dyplomatyczne, a nierzadko wykorzystywali też swe europejskie wpływy, naprawiając bądź wichrząc w polskiej polityce wewnętrznej.\nNa przestrzeni XVI i XVII stulecia gospodarcza pozycja rodu wciąż rosła. Dbałość o interesy własne, umiejętność wykorzystania coraz to większego znaczenia politycznego, wreszcie bardzo dobre zarządzanie majętnościami i względna oszczędność (wynikająca zapewne ze starowielkopolskiej gospodarności!) wywindowały Leszczyńskich na szczyty ekonomicznej elity kraju. Trzeba odnotować, że w parze z siłą gospodarczą rodu szły zawsze – co bardzo charakterystyczne – jego wysokie ambicje kulturalne.\nPrzodkowie Stanisława byli świetnie wykształceni, mieli szerokie horyzonty intelektualne, rozwijali własne talenty (zwłaszcza oratorskie i pisarskie), byli zapalonymi budowniczymi oraz sprawowali mecenat kulturalny. Wszechstronność tej aktywności, a zwłaszcza jej trwałość, ujawniająca się w każdym kolejnym pokoleniu, świadczą o tym, że nie chodzi tutaj o działania snobistyczne, ale wewnętrzną potrzebę wzbogacania swego intelektu. Ród cechowała także bogata duchowość, co wiązało się najpierw, w XVI i pierwszej połowie XVII wieku, ze ścisłymi jego związkami z polskim ruchem różnowierczym, a potem z głębokim, dewocyjnym wręcz katolicyzmem. Jednak zarówno protestanckich, jak i katolickich przedstawicieli rodziny charakteryzowała cecha wyjątkowa – postawa tolerancyjna wobec innych wyznań.\nJeśli trzeba by było sprowadzić dzieje i specyfikę rodu Leszczyńskich do jednego, nadrzędnego wyróżnika, to byłaby nim zapewne otwartość. Na płaszczyźnie gospodarczej, kulturalnej, intelektualnej oraz stosunków wyznaniowych ta właśnie zaleta była nad wyraz wzbogacającym elementem dokonań przedstawicieli rodu, ale w dziedzinie polityki, przy niewątpliwych zaletach, miała też poważne wady, na czele ze skłonnością do zdrady interesów krajowych na rzecz obcych.\nWpływowa familia wielkopolska bardzo dbała o swój wizerunek. W epoce staropolskiej utarło się nawet dumne powiedzenie, że qui Leszczynskiorum genus ignorant, Poloniam ignorant (kto nie zna rodu Leszczyńskich, ten Polski nie zna). Tradycje rodzinne były też, rzecz jasna, pieczołowicie przekazywane kolejnym pokoleniom. W takiej właśnie atmosferze wyrastał i wchodził w dorosłe życie Stanisław: nie tylko świetnie znający dzieje przodków, ale również debiutujący w życiu politycznym i rozpoczynający działalność na polu kultury pod pilnym okiem ojca i – co również ważne – w niegasnącym związku uczuciowym z matką. Zresztą silne i trwałe związki rodzinne to cecha, którą przekaże swej córce Marii, a pośrednio jej dzieciom, co mocno wstrząśnie oziębłymi stosunkami rodzinnymi Burbonów.\nLeszczyńscy od swych historycznych początków zamieszkiwali Wielkopolskę. Pielęgnowane w rodzie dzieje legendarne wywodziły go jednak z czeskiej rodziny Wieniawitów, której przedstawiciel miał przybyć do Polski w orszaku Dąbrówki, a nawet wyratować księżniczkę z opresji, za co jej świeżo upieczony małżonek Mieszko I darował mu dobra z ośrodkiem w osadzie Leszczyna, od której ród przybrał imię Leszczyńskich. Kiedy zaś przyszła moda na snucie legend o starożytnym pochodzeniu magnackich domów, Leszczyńscy opowiadali, że pochodzą z włoskiego rodu Lenzich, których boczna linia przybyć miała do Polski, co próbowano uwiarygodnić nie tylko fonetyczną bliskością obu nazwisk, ale też podobieństwem w symbolice heraldycznej: Lenzi mieli bowiem w herbie, podobnie jak Leszczyńscy, bawoła.\nW epokę nowożytną Leszczyńscy weszli jako dynamicznie rozwijający się ród średnioszlachecki o trwałych podstawach gospodarczych i niemałych ambicjach politycznych. W ciągu dwóch stuleci, które upłynąć miały do momentu, kiedy rodzinną schedę przejął Stanisław, Leszczyńscy urośli w siłę pod względem gospodarczym i politycznym do tego stopnia, że stali się najmożniejszym rodem Wielkopolski. Jednocześnie familia traciła jednak żywotność biologiczną – zaczęła się kurczyć, kolejne jej linie bowiem wygasały.\nWieniawa – herb rodu Leszczyńskich\nLeszczyńscy pieczętowali się herbem Wieniawa (znanym też pod nazwami Bawół, Pernsten, Pierstynia, Pierścina, Żubrza Głowa), zilustrowanym tu na dwóch zdjęciach: pierwsze przedstawia kartusz znad bramy zamku w wielkopolskim Gołuchowie, drugie natomiast – ogromną płaskorzeźbę na fasadzie kościoła Notre Dame de Bon Secours w lotaryńskiej stolicy Nancy (jako herb króla Stanisława, Wieniawa stanowi centralny element kompozycji, wpisany w zwieńczoną ogromną koroną tarczę herbową Rzeczypospolitej Obojga Narodów).\nHerb Wieniawa, pochodzenia morawskiego, przedstawia umieszczoną na złotym polu czarną głowę bawolą (żubrzą) ze złotym kołem w nozdrzach. W klejnocie herbu (pierwsze zdjęcie) nad hełmem w koronie widać połowę ukoronowanego złotego lwa z mieczem. Do symboliki Wieniawy nawiązuje herb miasta Leszna. W czasach, gdy jego właścicielami byli Leszczyńscy, a więc do 1738 r., miasto miało w przedzielonej na pół tarczy, z lewej strony, topór (motyw herbu Tęczyńskich), a z prawej strony właśnie pół głowy bawołu z kołem w nozdrzach.\nPozycja gospodarcza Leszczyńskich na przełomie XVII i XVIII stulecia, a więc w dobie przejmowania spadku przez Stanisława, była wyjątkowa jak na warunki wielkopolskie. Społeczeństwa szlacheckiego zachodniej prowincji Rzeczypospolitej nie charakteryzowało aż tak ogromne zróżnicowanie majątkowe, jak to miało miejsce w innych dzielnicach, zwłaszcza wschodnich. Dlatego potęga gospodarcza, do jakiej doszli przodkowie Stanisława, wybijając ród zdecydowanie ponad wielkopolską przeciętną, była w tym czasie rzeczywiście ewenementem w skali regionu. I choć dobra Leszczyńskich, skoncentrowane przede wszystkim właśnie w Wielkopolsce, nie były tak obszerne, jak magnatów ze wschodnich kresów Rzeczypospolitej, to jednak przynosiły – przede wszystkim dzięki wyższej kulturze uprawy ziemi – magnackie dochody. Pozostając pod wpływem sąsiadów z Zachodu, gospodarka wielkopolska cechowała się dużą dynamiką i była bardziej nowoczesna, a majątki szlacheckie miały tu o wiele większą wartość niż w innych częściach Rzeczypospolitej.\nLeszczyńscy potrafili wykorzystać dogodne położenie: podglądali i powielali gospodarcze wzorce zachodnioeuropejskie, stopniowo powiększali włości, dbali o swoje miasta, nadając im przywileje i wspierając rozwój rzemiosł, chłopów zaś wyzyskiwali w ograniczony sposób.\nSięgając jednak po urzędy państwowe związane ze skarbowością, Leszczyńscy niekoniecznie stosowali równie chlubne metody. Jeden z czołowych twórców gospodarczej potęgi rodu, dziad Stanisława, Bogusław Leszczyński, po wielkopolsku skrzętny w znakomicie powiększonych przez siebie domenach rodzinnych, zebrał jak najgorsze opinie na niwie państwowej jako podskarbi wielki koronny (najwyższy urząd skarbowy w Rzeczypospolitej szlacheckiej). Powszechnie zarzucano mu nieuczciwość, matactwa i bezprawne działania. Kiedy oskarżany o malwersacje jednocześnie zapadł na zdrowiu, powszechnie kpiono, że przed śmiercią winien się wyrachować. Zdając zaś w 1658 roku podskarbiostwo, miał podobno przekupić wszystkich posłów Izby, aby uzyskać absolutorium z urzędu; kiedy zaś podczas posiedzenia usłyszał głos sprzeciwu z sali, zareagował ze złością: A który to tam taki syn, com mu nie dał?\nGospodarcza siła rodu stymulowała kariery polityczne, ale i odwrotnie. Na przełomie XV i XVI wieku ród Leszczyńskich wzmocnił swą pozycję gospodarczą, rozrósł się i sięgał po coraz to wyższe urzędy, zarówno świeckie, jak i kościelne. Do tego dochodziły – jakże kluczowe w owych czasach – koneksje rodzinne, w przypadku Leszczyńskich coraz przedniejsze. Przodkowie Stanisława skoligaceni byli między innymi z Ostrorogami, Sanguszkami, Firlejami, Radziwiłłami, Denhoffami, Jabłonowskimi, ba, nawet z samymi Sobieskimi.\nW życiu politycznym Rzeczypospolitej szlacheckiej antenaci Stanisława realizowali swoje ambicje w kilku szczególnych rolach. Przede wszystkim – czego echo pobrzmiewać będzie w Głosie wolnym pióra naszego bohatera – Leszczyńskich postrzegano w narodzie szlacheckim jako boni republicani, to jest prawych obrońców złotej wolności. Już od XVI wieku kolejni przedstawiciele rodu byli trybunami wielkopolskiego ruchu szlacheckiego, głośnymi protagonistami republikańskiego porządku ustrojowego. Swego wciąż rosnącego znaczenia w Wielkopolsce Leszczyńscy nie wykorzystywali bynajmniej, aby lekceważąco odciąć się od stanu szlacheckiego. Wręcz przeciwnie, nawet dzierżąc już status magnacki, szumnie deklarowali swe przywiązanie do stanu szlacheckiego, co zapewniało im mir w narodzie szlacheckim i windowało na jego przywódców w regionie. Takim trybunem szlachty wielkopolskiej był w połowie XVI wieku antenat Stanisława w prostej linii, Rafał Leszczyński, który w duchu postulatów ruchu egzekucyjnego potrafił zrezygnować z urzędu wojewody brzesko-kujawskiego, wybierając tym samym zasiadanie wśród braci szlacheckiej w Izbie Poselskiej, zamiast w Senacie. Ten świetny orator – zdolność, która cechowała zresztą wielu Leszczyńskich – zyskał tym pokazowym gestem ogromną popularność wśród braci szlachty.\nTo właśnie wokół nich, Leszczyńskich, organizowało się życie polityczne prowincji, skądinąd najczęściej naznaczone wrogością wobec dworu (takimi wodzami szlacheckiej opozycji niechętnej królowi bywali już choćby ojciec i dziad Stanisława). Przedstawiciele rodu magnackiego potrafili wyśmienicie manifestować swą wrażliwość na kondycję średniej szlachty. Stojąc zaś na jej czele, bez skrupułów wykorzystywali przywództwo do naciskania na dwór i uzyskiwania korzyści politycznych dla własnego rodu.\nLeszczyńscy potrafili też wykorzystywać w swojej działalności politycznej znakomite relacje z zagranicą. Znajomość Zachodu przydawała się w misjach dyplomatycznych i kontaktach z władcami europejskimi. Ścisłe powiązania z obcymi dworami należały do strategii rodu, który chwaląc się tytułem dziedzicznych hrabiów Świętego Cesarstwa Rzymskiego, szukał sojuszników zwłaszcza w Brandenburgii, Francji i Szwecji, był zmienny wobec Wiednia i konsekwentnie niechętny Moskwie. Bywało, że owe szerokie horyzonty polityczne i swoisty kosmopolityzm prowadziły przedstawicieli rodu do działań ocierających się o zdradę interesów Rzeczypospolitej (bardzo dwuznaczna była na przykład postawa Stanisławowego dziada Bogusława w dobie najazdu szwedzkiego w połowie XVII wieku).\nNie może zatem dziwić, że Leszczyńskich, działających w dziedzinie polityki odważnie, ale i bez skrupułów, przyjęło się przedstawiać jako ród o dwóch obliczach: z jednej strony jako wybitnych mężów stanu, z drugiej jako magnackich warchołów, którym nieobce były demagogia, koniunkturalizm, wichrzenie.\nPozycja gospodarcza i polityczna rodu umożliwiała jego członkom szeroko zakrojoną działalność kulturalną. Leszczyńscy nie tylko byli dobrze wykształceni, ale mieli też kulturalne zainteresowania, więcej nawet – ambicje. Nieprzystający do stereotypu rozrzutnych i płytkich intelektualnie magnatów – wręcz przeciwnie, gospodarni, ale też dalecy od skąpstwa – potrafili skutecznie inwestować swe dochody również w działania o charakterze kulturalnym.\nW tej dziedzinie Leszczyńscy dbali przede wszystkim o edukację, rzecz jasna na pierwszym miejscu własnych dzieci, ale także młodzieży szlacheckiej, współwyznawców czy poddanych. Do tradycji rodowej (nie tylko zresztą Leszczyńskich) należało kształcenie synów za granicą, połączone z podróżami po Zachodzie i bywaniem na europejskich dworach. I tak wspomniany już Bogusław Leszczyński kształcił się przez dwa lata w holenderskiej Lejdzie, podróżował po Anglii, Szkocji, Francji, studiował w Padwie. Jeszcze szersze kontakty intelektualne miał jego ojciec, a pradziad Stanisława, Rafał. Nauki pobierał najpierw w Strasburgu i Bazylei, potem podróżował po Europie, był przyjmowany przez koronowane głowy (Henryka IV Burbona i Elżbietę Wielką), a także wybitne postaci świata kultury, między innymi Teodora Bezę i Justusa Lipsiusa. Później znów zabrał się za zgłębianie wiedzy, tym razem w Padwie, uczył się nawet u samego Galileusza. Z kolei rodzic Rafała, Andrzej, sam były student uniwersytetu w Heidelbergu, wysyłał młodzież szlachecką na studia zagraniczne między innymi na uczelnie w Lipsku, Wittenberdze, Strasburgu i Bazylei.\nOdległość Paryża od Leszna jest niezbyt wielka. Tej opinii było parę już pokoleń panów Leszczyńskich. Dobrymi końmi, na jakich nigdy im nie zbywało, mogli przebyć te jakieś dwieście pięćdziesiąt mil w sześć tygodni, a w razie konieczności prędzej. Lecz oczywiście nigdy się tak nie spieszyli, zwłaszcza w tamtą stronę, ale przeciwnie, zawadzali o Holandię, czasem o Włochy. W młodości zaś droga do Paryża zabierałaim lata, bo studiowali na paru uniwersytetach niemieckich, włoskich, szwajcarskich.\n– Ah, vous êtes son fils, du comte Raphaël, le voïévode de Lesna? [franc. Pan jest jego synem, hrabiego Rafała, wojewody z Leszna?].\nGors damy raczej odsłonięty niż przysłonięty nieco poróżowiał, różowością żyłkowanego marmuru. Jeżeli myliła tytuły i przekręcała wymowę, to na pewno pamiętała, i dobrze pamiętała osobę tego, kogo jej z twarzy czy z nazwiska przypominał młody gość. Kreza jak skrzydełka na ramionach poruszyła się; markiza westchnęła. Młody Andrzej Leszczyński spojrzał, spuścił oczy, uśmiechnął się skromnie do siebie. Nic go nie zdziwiło ani nie zmartwiło, że dama westchnęła, oczywiście rozczarowana. Jasna rzecz, że nie mógł się mierzyć z ojcem, i że poznać to było można od pierwszego spojrzenia.\n[Młody pan Leszczyński z wizytą w paryskim salonie przyjaciółki ojca – fragment dwudziestowiecznej powieści historycznej, cyt za: H. Malewska, Panowie Leszczyńscy, Kraków 1985, s. 11.]\nObok żywych kontaktów zagranicznych Leszczyńscy wspierali też rozwój rodzimego szkolnictwa, zwłaszcza sprawując pieczę nad gimnazjum leszczyńskim. Rozkwit tej szkoły przypadł na pierwszą połowę XVII stulecia, a wiązał się między innymi z postacią słynnego pedagoga czeskiego Jana Amosa Komeńskiego (1592–1670).\nOsoba czeskiego reformatora szkolnictwa, który schronił się w Rzeczypospolitej, gdyż jako arianin był prześladowany w swej ojczyźnie, każe przypomnieć, że siła Leszczyńskich brała się także z ich tolerancyjnej postawy. Do połowy XVII wieku przedstawiciele rodu należeli do czołowych przywódców, opiekunów i obrońców ruchu dysydenckiego. W swych dobrach dawali schronienie luteranom, kalwinom i braciom czeskim, co przekładało się bezpośrednio na wzrost pozycji gospodarczej ich majątków, uciekinierzy wyznaniowi bowiem należeli w przeważającej mierze do mieszczaństwa – było wśród nich wielu dobrze wykwalifikowanych rzemieślników. Dlatego właśnie Leszno, jako silny ośrodek rożnowierczy, miało okazję korzystać z dynamicznego rozwoju gospodarczego i kulturalnego.\nW drugiej połowie XVI wieku wojewoda brzesko-kujawski Andrzej Leszczyński, przywódca dysydencki, a przy tym lojalny doradca „kontrreformacyjnego” króla Zygmunta III Wazy, odnowił szkołę różnowierczą w Lesznie, nadając jej rangę cenioną w Europie. Jednocześnie, ciągle w duchu tolerancji, ufundował przyzamkową kaplicę dla katolików. W XVII stuleciu kolejni przedstawiciele rodu przechodzili na katolicyzm. Siła i wpływy familii sprawiły, że sięgali po najwyższe godności kościelne: dwaj Leszczyńscy, Andrzej i Wacław, sprawowali nawet kolejno najwyższą godność – byli arcybiskupami gnieźnieńskimi i prymasami Polski. W Stanisławowej linii rodu konwersji dokonał też jego, znany nam już, dziad Bogusław. Wychowany w protestanckim duchu wspólnoty braci czeskich, uczeń samego Komeńskiego w gimnazjum w Lesznie, obrońca arian głośno protestujący przeciw likwidacji słynnego ośrodka rakowskiego, przeszedł na katolicyzm z pobudek czysto oportunistycznych. Chciał po prostu ułatwić sobie karierę w coraz bardziej niechętnej wobec różnowierców elicie politycznej Rzeczypospolitej.\nLeszczyńscy – zarówno szesnastowieczni gorący zwolennicy Reformacji, jak i żarliwi katolicy z początku XVIII stulecia – nie okazywali wrogości wobec innych konfesji. Był to jeden z tych rodów, których nastawienie do spraw wyznaniowych stawiało skuteczną tamę dla uczynienia z Rzeczypospolitej państwa stosów, współtworząc tym samym mit staropolskiej tolerancji.\nZ przodkami Stanisława należy wreszcie kojarzyć oryginalną działalność kulturalną, opartą na dobrej kondycji ekonomicznej i politycznej rodu, a czerpiącą inspiracje ze świetnego wykształcenia jego przedstawicieli, ich zagranicznych kontaktów i podróży, związków z różnowiercami, wreszcie z osobistych pasji twórczych. Fundacje kulturalne Leszczyńskich nie pojawiały się z pobudek snobistycznych i nie były przypadkowe. Wynikały one z niezmiennie wysokiego poziomu intelektualnego i smaku artystycznego kolejnych pokoleń.\nDziedziną, której Leszczyńscy oddawali się z niesłabnącym zapałem, była działalność budowlana. Fundowali kościoły i obiekty sakralne, wznosili zamki i pałace, sprawowali mecenat artystyczny nad architektami, rzeźbiarzami, malarzami, dekoratorami wnętrz i projektantami ogrodów. W czasach nowożytnych należeli do tych rodów wielkopolskich, które pozostawiły po sobie najwięcej. Do prac konstruktorskich zatrudniali najwybitniejszych specjalistów przebywających na ziemiach polskich, często cudzoziemców. Warto przy tym zauważyć, że chociaż wzrastająca w siłę gospodarczą rodzina wznosiła budowle coraz okazalsze, to jednak nie przestawał ich cechować swoisty utylitaryzm w sensie kładzenia nacisku na własny komfort i dostosowywania projektów do możliwości finansowych, a więc niekoniecznie na pokaz, a już zwłaszcza nie za wszelką cenę.\nŚwiadectwem wielkości Leszczyńskich, symbolem


GKS przegrał z dożynkami - Tygodnik Szczytno - to się czyta\nGKS przegrał z dożynkami\ntys. zł przeznaczyć na remont gminnych dróg. - Dodatkowe pieniądze na przeprowadzenie dożynek to marnotrawstwo pieniędzy – przekonywał radny. - GOK ma pieniądze na dożynki. A musimy pamiętać, że nasi piłkarze wywalczyli historyczny awans do klasy okręgowej i te dodatkowe pieniądze na pewno by się im przydały...\nData: Czwartek, 2016-07-28 12:48:40\ntys. zł przeznaczyć na remont gminnych dróg. - Dodatkowe pieniądze na przeprowadzenie dożynek to marnotrawstwo pieniędzy – przekonywał radny. - GOK ma pieniądze na dożynki. A musimy pamiętać, że nasi piłkarze wywalczyli historyczny awans do klasy okręgowej i te dodatkowe pieniądze na pewno by się im przydały. A jeśli chodzi o drogi to chyba każdy wie, jak one wyglądają i dodatkowe środki na pewno są przydatne. Nie muszę do tego przekonywać.\n- Panie Kaziku, proszę nie opowiadać bzdur – broniła dotacji wójt Marianna Szydlik. - Gminne dożynki nigdy nie były zrobione za 10 tys. zł. Kosztowały około 30 tys. zł i właśnie takie pieniądze musimy na ten cel zabezpieczyć.\nRadni odrzucili wniosek radnego stosunkiem głosów 9 do 4 i przyznali dodatkowe pieniądze GOK-owi.\nDni i Noce przegrały z koronawirusem


Okna PCV, okna drewniane i inna stolarka otworowa Vidok - Dębica\nSolidne i energooszczędne okna w Dębicy znajdziesz w asortymencie firmy VIDOK. Produkujemy okna według najnowszych technologii, wykorzystując innowacyjny park maszynowy. To produkcja okien przez robota pozwala uzyskać doskonałe pod każdym względem produkty. W naszej ofercie znajdują się zarówno okna PVC, okna drewniane, okna drewniano-aluminiowe, jak i okna aluminiowe. Oferujemy także wysokiej klasy drzwi tarasowe czy drzwi wejściowe. Ich unikatowy design sprawia, że pasują do wielu rodzajów budynków, zarówno do domów, firm, jak i obiektów użyteczności publicznej. Nasz bogaty asortyment dostępny jest również dla Klientów z Dębicy. Najbliższy salon okien VIDOK, który mogą odwiedzić znajduje się w Rzeszowie – serdecznie do niego zapraszamy.\nFAQ: Takie pytania od Klientów z Dębicy otrzymujemy najczęściej:\nProducent okien Dębica firma VIDOK tworzy okna z najlepszej jakości komponentów. Oferujemy ich szeroką paletę kolorów, zarówno często spotykane odcienie, jak i te unikatowe – akrylowe czy ultramatowe. Poza tym w naszej ofercie znajduje się dwa modele klamek i ich różne rodzaje. To ważne elementy pasujące do budynków w stylu klasycznym i nowoczesnym. Poza tym w naszych oknach stosowane są ciepłe ramki długodystansowe w wielu odcieniach, dopełniające design okien. Stosujemy również kryte zawiasy i bezszwowe zgrzewy np.: w oknach GoldEnergy. Wszystkie te elementy sprawiają, że okna PVC Dębica, okna drewniane, okna aluminiowe czy okna drewniano-aluminiowe z VIDOKU wyróżniają się na rynku i stanowią najlepszą propozycję w zakresie stolarki otworowej.\n4. Czy VIDOK ma w ofercie okna antywłamaniowe w Dębicy?\nWszystkie nasze okna posiadają odpowiednie zabezpieczenia antywłamaniowe. Składają się na nie specjalne okucia, klamki z przyciskiem lub kluczykiem, szyby antywłamaniowe i wklejane. Okna Dębica marki VIDOK spełniają określone wymogi, by można je było zakwalifikować do klasy odporności RC2. Oznacza to, że skutecznie stawiają opór podczas prób włamania, zapewniając bezpieczeństwo wnętrz i przebywających w nich osób.


Olymp 3 ośrodek SPA, Kołobrzeg\nBaltic Cliff Apartments Spa & Wellness Apartamenty, Niechorze\nBaltic Cliff Spa & Wellness położony jest w znanej i niezwykle atrakcyjnej turystycznie miejscowości Niechorze, słynącej z szerokich, piaszczystych...\nHotel położony jest w centrum Trójmiasta, około 200 m od morza. Teren usytuowany jest w dogodnym punkcie komunikacyjnym:przystanek kolejki podmiejskiej...\nHotel Szafir , Jastrzębia Góra\nHotel Szafir oferuje komfortowe noclegi nad morzem w 45 przestronnych i wygodnych pokojach z łazienką. Wszystkie urządzone funkcjonalnie i nowocześnie,...\nASTER Resort Władysławowo Pokoj goscinny, Władysławowo\nul. Spokojna 13, 84-120 Władysławowo\nResort Aster położony jest pomiędzy dwiema głównymi ulicami Władysławowa prowadzącymi nad morze: Aleją Gwiazd Sportu i ul. Morską. Tu, na ulicy...\nTaverna & Villa "RAFA" , Mielno\nul. Tadeusza Kościuszki 14 F, 76-032 Mielno\nObiekt Villa Rafa usytuowany jest przy nadmorskiej promenadzie w centrum Mielna, 140 metrów od plaży nad Morzem Bałtyckim.\nHotel Prezydent , Krynica - Zdrój\nHotel Prezydent**** Medical SPA & Wellness w Krynicy-Zdroju jest hotelem przyjaznym dorosłym (15+). Jego dogodna lokalizacja wśród lasów, z...\nHotel Bania Thermal & Ski , Białka Tatrzańska\nJedyny taki hotel w Polsce, który leży u stóp stoków narciarskich i jest niemalże przyklejony do basenów termalnych. Wszystko, czego potrzeba, w...\nMelon Apartment VisitZakopane Apartamenty, Zakopane\nOrkana, 34-500 Zakopane\nApartament o powierzchni 55m2 składa się z salonu, w którym znajduje się zestaw wypoczynkowy, bujany fotel, telewizor oraz w pełni wyposażony aneks...\nHotel zachwyca nowoczesnością a restauracja Steak & Grill przyciąga bogactwem smaków i aromatów. Znakomita lokalizacja w pobliżu Dworca Głównego PKP, Międzynarodowych Targów Poznańskich...\nHotel Włoski położony jest w samym centrum Poznania w pobliżu Galerii handlowej Stary Browar, Targów Poznańskich , dworców PKP i PKS oraz starego rynku z najwspanialszymi restauracjami i...\nZapraszamy do hotelu, który znajduje się w centrum Warszawy. Dogodna lokalizacja hotelu pozwala na łatwy dostęp zarówno do głównych atrakcji turystycznych stolicy, jak i instytucji i urzędów...\nZnajdujemy się w największej dzielnicy biznesowej miasta, niespełna pięć kilometrów od centrum miasta.Atrium Reduta jest tuż obok, a więcej przyjemności z zakupów jest po drugiej stronie...\nNajlepsza cena hoteli w Gdańsku na jutro od 374 PLN\nNajlepsza cena hoteli w Krakowie na jutro od 50 PLN\nNajlepsza cena hoteli w Poznaniu na jutro od 85 PLN\nNajlepsza cena hoteli w Warszawie na jutro od 242 PLN


Sędziowie pod obserwacją | TEMI - Piszemy jak jest!\nStrona główna Tarnów Sędziowie pod obserwacją\nSędziowie pod obserwacją\nTarnowska Temida punktualna bardziej od innych\nTemida nie wypada w nich najgorzej, także w Tarnowie.\n– Prezentowany przez nas od kilku lat obraz pracy sądów z perspektywy bezstronnych obserwatorów jest generalnie optymistyczny, a z pewnością bardziej pozytywny, niż wynikałoby to z analizy opinii publicznej czy przekazów medialnych – podkreślają autorzy najnowszego raportu.\nFundacja CPW powstała w 2010 roku i jest organizacją non profit, wspierającą pozytywne zmiany w polskim wymiarze sprawiedliwości. Temu właśnie służyć mają: obywatelski monitoring sądów oraz budowanie centrów sprawiedliwości naprawczej. Corocznie kilkuset przeszkolonych wolontariuszy (zwykle studentów prawa) przygląda się rozprawom w sądach całej Polski i wypełnia kwestionariusze obserwacji. Wyniki ich lustracji są później publikowane w postaci corocznych raportów i trafiają do zainteresowanych.– Znajdziemy w nich uwagi dotyczące m.in.: bezstronności sędziów, kultury i używanego przez nich języka czy punktualności, a także infrastruktury sądowych budynków. Nie analizujemy, nie oceniamy natomiast wyroków sądów, w tym aspekcie zachowujemy neutralność – zaznacza Patryk Stec, rzecznik Fundacji CWP.\nKonrad Sikorski, student administracji bezpieczeństwa wewnętrznego, jest ambasadorem Fundacji Court Watch Polska w Tarnowie. Chwali sobie ten rodzaj doświadczenia.\n– Jako że bardzo interesuję się prawem, jest to dla mnie niestandardowa i wartościowa forma nauki. To jeden z powodów, dla którego postanowiłem włączyć się w działania fundacji jako obserwator – tłumaczy swoje zaangażowanie w CWP.\nW bieżącym roku obserwatorzy CWP odwiedzili dotąd ponad 50 sądów w 30 polskich miastach. Przed rokiem zaś uczestniczyli incognito w ponad 3 600 rozprawach – w 128 sądach, w 72 miastach. Wśród lustrowanych przez nich placówek były Sądy Rejonowe w: Bochni, Brzesku, Dąbrowie Tarnowskiej i Tarnowie, gdzie byli obecni także na wokandach Sądu Okręgowego. W okręgu tarnowskim zaangażowanych w obserwacje było dziesięciu wolontariuszy CWP, którzy wzięli udział w 42 rozprawach. Z ich spostrzeżeń zawartych w najnowszym raporcie wynika, że w tarnowskich sądach punktualność rozpoczynania rozpraw jest wyraźnie lepsza od średniej krajowej – w Tarnowie 56 procent posiedzeń sądu rozpoczyna się o wyznaczonej godzinie – w skali kraju jest na poziomie 51 procent. Do dobrych obyczajów należy tu wyjaśnienie zainteresowanym powodów opóźnień i przeproszenie za niedogodności. Niestety, dzieje się tak rzadko. W skali kraju petenci sądu usłyszeli wytłumaczenia niepunktualności w jednej na pięć rozpraw/posiedzeń, a w Tarnowie w zaledwie 14 procentach.\nGeneralnie jednak nieuprzejmość sędziów wobec stron postępowania jest zjawiskiem marginalnym. Nie irytuje ich także obecność na sali obserwatorów CWP, choć ci nie zawsze są rozpoznawani.\n– Nie spotkałem się z negatywnymi uwagami sędziów dotyczącymi zachowań obserwatorów CWP. Żaden zresztą sędzia traktujący poważnie swą służbę nie ma nic przeciwko udziałowi publiczności (w tym obserwatorów Court Watch Polska lub innych organizacji) w prowadzonych przez siebie sprawach w trybie jawnym. Poza wszystkim pozwala to także lepiej zrozumieć opinii publicznej zapadające decyzje procesowe – uważa sędzia Tomasz Kozioł z Sądu Okręgowego w Tarnowie. – Obserwacje CWP stanowią istotny element społecznej kontroli wymiaru sprawiedliwości. Zwracają również uwagę na występujące w praktyce uchybienia lub problemy i pomagają w podjęciu działań zaradczych.\nKonrad Sikorski przyglądał się rozprawom w Sądach: Rejonowym i Okręgowym w Tarnowie i ma pozytywne zdanie o kulturze ich prowadzenia…\n– Odnoszę wrażenie, że wszyscy w tarnowskim środowisku się znają: prokuratorzy, sędziowie, adwokaci, radcowie prawni itd. Czasami do tego stopnia, że już po wejściu na salę sądową i po krótkiej obserwacji wiadomo, jaki będzie wyrok. Ale jestem pozytywnie zaskoczony, kiedy sędzia mówi: „widzę, że na sali mamy publiczność, więc sąd poda motywy rozstrzygnięcia”. To ważne, że po ludzku i nie używając przy tym języka prawniczego, tłumaczy, dlaczego wydał taki, a nie inny wyrok.\nPara oczu i czterdzieści kamer (!)


» The Chainsmokers – hit “Roses” robi furorę także w amerykańskich Uberach! Sony Music Poland\nSony Music Poland > Aktualności > News > The Chainsmokers – hit “Roses” robi furorę także w amerykańskich Uberach!\nThe Chainsmokers – hit “Roses” robi furorę także w amerykańskich Uberach!\nJeżeli jeszcze nie słyszeliście numeru The Chainsmokers „Roses” to koniecznie zapoznajcie się z nim (kliknij TUTAJ aby obejrzeć video) zanim kierowca Ubera poprosi Cię o jego zaśpiewanie w trakcie jazdy!\nTaka sytuacja miała miejsce na razie tylko w San Francisco gdzie wpływowy bloger Jonathan G, podając się za kierowcę Uber podwoził fanów The Chainsmokers i razem z nimi śpiewali ten nowy klubowy banger. Sprawdźcie TUTAJ filmik z całej akcji, w którą zaangażował się także sam amerykański duet.\nPopularność utworu przenosi się także na drugą stronę Atlantyku, warto więc być czujnym… 🙂\nThe Chainsmokers w internecie:


Ile można wypić? Poradnik (Wprowadzenie) - Klaus Dietze , Manfred Spicker - Portal OPOKA\nKsiążka ta to już trzecie wydanie. Od pierwszego wydania minęło ponad dziesięć lat. Jest to wystarczający powód, aby ponownie przepracować szczegółowo tekst. Niektóre liczby i dane uległy zmianie, a wszyscy, którzy zajmują się tym obszarem tematycznym, poszerzyli przez ten okres swą wiedzę w tym zakresie. Podobnie jak w przypadku pierwszego i drugiego wydania, spróbujemy także tutaj uwzględnić najnowszy stan wiedzy na temat problematyki alkoholowej.\nW ostatnich latach mieliśmy jednak do czynienia nie tylko z rozwojem stanu wiedzy, ale także zmieniło się społeczeństwo i jego podejście do alkoholu. Szczególnie dotyczy to młodych ludzi. Dlatego w pierwszym rozdziale dodaliśmy ustęp omawiający trendy picia wśród młodzieży.\nZatrzymajmy się jednak na chwilę nad celem tej książki, który nie uległ zmianie:\nGdybyś ty sam, drogi czytelniku, miał problemy alkoholowe, książka ta powinna wesprzeć cię w tym, abyś zrozumiał swe zachowanie i być może zmienił je.\nGdy natomiast jesteś osobą bliską człowieka, który ma problemy z powodu picia alkoholu, zadaniem tej książki jest udzielenie pomocy także tobie, abyś mógł zrozumieć swoje zachowanie i być może zmienił je.\nChociaż wszyscy życzymy sobie ciągle, aby inni się zmienili, to jednak niewielka jest szansa na to, że to faktycznie nastąpi. Niech zatem każdy najlepiej zacznie od samego siebie. I to nie nowymi postanowieniami i wielkimi słowami, lecz konkretną zmianą swego postępowania.\nZ powodu większej spójności tematycznej koncentrujemy się w tej książce na problemach alkoholowych. Istnieje wprawdzie cała gama innych środków uzależniających, a wielu pijaków dodatkowo uzależnionych jest od lekarstw i nielegalnych narkotyków, alkohol jest jednak w naszym społeczeństwie zdecydowanie najczęściej używanym środkiem uzależniającym i — obok nikotyny, której wzajemne oddziaływanie z alkoholem będzie także tematem tej książki — najbardziej rozpowszechnionym narkotykiem miękkim.\nMając na uwadze płynność tekstu przy stosowaniu nazewnictwa różnych grup osób, wybraliśmy formę męską. Gdy piszemy o pijakach, alkoholikach i terapeutach, mamy oczywiście na myśli także pijaczki, alkoholiczki i terapeutki.


Pierwszym etapem otrzymania jakiejkolwiek pożyczki od banku lub innej instytucji czy firmy posiadającej stosowne uprawnienia jest przedstawienie motywów oraz swojego podłoża zawodowego, czyli najlepiej umowy z pracodawcą. Służy to przede wszystkim określeniu wiarygodności jako klienta, który wciągu określonego czasu będzie spłacał otrzymaną pożyczkę. Jeżeli osoba uprawniona do podpisywania umowy z osobą ubiegającą się o pożyczkę zauważy, że dochody drugiej strony są zbyt małe taka pożyczka może zostać niewypłacona. Osobom, które ubiegają się o otrzymanie stosownej pożyczki ze strony banku czy innej instytucji, towarzyszą rozmaite powody. Najczęściej jest to jednak zakup czegoś nowego, niezbędnego lub przynajmniej bardzo potrzebnego, na co wciąż osoba zainteresowana nie posiada odpowiednio dużo funduszy. Bardzo często decyduje się ona na zakup samochodu. Posiadając przynajmniej część pieniędzy, lub nawet nie, jest ona w stanie stać się właścicielem swojego wymarzonego auta. szybka pożyczka pozabankowa\n« Co daje akademicki inkubator przedsiębiorczości\nAkademickie Inkubatory Przedsiębiorczości sposobem na walkę z emigracją »\nNie wszyscy młodzi ludzie wiedzą, że już od kilku lat działa w Polsce z dużym powodzeniem instytucja Akademickich Inkubatorów Przedsiębiorczości. Pomaga ona osobom chcącym wejść na rynek pracy z własną inicjatywą, dla których realizacja własnych planów i spełnianie się zawodowe są bardzo istotne. Nie muszą oni posiadać znacznych nakładów finansowych, wystarczy, że będą dysponować dwustu pięćdziesięcioma złotymi miesięcznie a we wszystkich problemach organizacyjnych i lokalowych pomoże im inkubator, który jest obecny w największych, jak i tych bardziej peryferyjnych miastach Polski. Mając do dyspozycji tak dopasowane do potrzeb młodych przedsiębiorców narzędzie, planu o pierwszym milionie nie warto odkładać do bliżej nieokreślonej przyszłości. Ryzyko prowadzenia własnej firmy dzielimy tu z inkubatorem, który służy radą i pomocą, można więc w pełni skoncentrować się na naszej działalności, bez obaw o formalności. Jeśli natomiast okaże się, iż przydałyby się nam dodatkowe fundusze na inwestycje inkubator pomoże nam po raz kolejny.