Odkupienie - Anders Roslund, Börge Hellström - opinia o książce (116704) - Lubimyczytać.pl\nAnders Roslund /\nBörge Hellström /\nAnders Roslund, Börge Hellström\nCykl: Ewert Grens & Sven Sundkvist (tom 3)\n7,05 (139 ocen\ti\t26 opinii) Zobacz oceny\nliteratura szwedzka, Wojciech Łygaś\nDomniemany zabójca szesnastoletniej Elizabeth Finnigan, John Frey, zostaje skazany na karę śmierci. W więzieniu w Marcusville przez dziesięć lat oczekuje na wykonanie wyroku. Jego przypadek wywołuje protesty wśród obrońców praw człowieka, dążących do obalenia niehumanitarnego prawa zezwalającego na wymierzanie kary śmierci. Jednym z nich jest szef straży więziennej w Marcusville, Vernon...\nDomniemany zabójca szesnastoletniej Elizabeth Finnigan, John Frey, zostaje skazany na karę śmierci. W więzieniu w Marcusville przez dziesięć lat oczekuje na wykonanie wyroku. Jego przypadek wywołuje protesty wśród obrońców praw człowieka, dążących do obalenia niehumanitarnego prawa zezwalającego na wymierzanie kary śmierci. Jednym z nich jest szef straży więziennej w Marcusville, Vernon Eriksen. Z pomocą dwójki lekarzy Vernon aranżuje fikcyjną śmierć Johna i następnie jego ucieczkę do Szwecji. Tam pod przybranym nazwiskiem mężczyzna rozpoczyna nowe życie: żeni się, rodzi mu się syn. Mija kolejnych osiem lat. W końcu prawdziwa tożsamość Johna zostaje ujawniona, co skutkuje jego natychmiastowym aresztowaniem i deportacją do USA. Czy znowu uda mu się uniknąć egzekucji? Ojciec zamordowanej dziewczyny, Edward Finnigan, liczy na to, że w końcu sprawiedliwości stanie się zadość. Nie wie jednak, że sprawa zabójstwa ma drugie, zaskakujące oblicze...\nźródło opisu: Wydawnictwo Albatros, 2011\nIza | 2013-08-30\nTrudno się oderwać od tej książki - czyta się ją jednym tchem. Gwarantuje zarówno bardzo solidną porcję emocji, jak i nutę refleksji. Do tego zaskakujące zakończenie.\nWciąż pamiętam moment, gdy Imperium ognia pojawiło się na polskim rynku. Wszyscy z radością rzucili się na tę pozycję. Chociaż zwykle nie myślę nawet...


Zdejmowanie Simlock | gsmManiaK.pl\n... taką politykę wobec swoich klientów? Czytając dalej instrukcje na stronie Orange, możemy doczytać iż blokady simlock są zdejmowane bezpłatnie w momencie przenoszenia numeru od innego operatora. Cóż jest to jakiś pozytyw.... W chwili obecnej sprawa stanęła w martwym punkcie a francuska sieć dalej pobiera opłaty za zdejmowanie blokad z\n...Q dostanie narzędzie, które jest rodem z XX wieku (albo i zamierzchłego średniowiecza). Simlock powraca. Ahoj, średniowiecze! Bo wiecie - myślałem, że praktyki stosowania SIM Locka ..., to niestety muszę rozwiać Wasze wątpliwości - tak się nie stanie, a simlock dalej będzie obecny. Na szczęście wciąż będziemy mogli wykonywać połączenie\n... swojego operatora. Już 26 stycznia wejdzie w życie tzw. Digital Millenium Copyright Act (DMCA), zakazujący zdejmowania simlocka w Stanach Zjednoczonych. Tym samym klienci zostaną przywiązani do jednego dostawcy, nie mając możliwości...\nJuż wkrótce być może spora część komórkowych serwisów kasujących krocie za zdejmowanie SIM-locków straci źródło dochodów. A to za sprawą Ery GSM, która od jutra będzie ...\n... tych, które jej nie posiadają. Co jednak zrobić, gdy simlock jest na inną sieć, niż ta, z której usług korzystamy? Stanowczo odradzam zdejmowanie blokady. Po pierwsze, w wypadku smartfonów często jest to...\n... "zaawansowani developerzy", do tego Wasza słuchawka nie może posiadać innych ograniczeń, takich jak na przykład simlock. O ile te dwie rzeczy można stosunkowo łatwo przeboleć, o tyle ironicznie uśmiechnąłem się, gdy... cała ta procedura może wpłynąć na gwarancję telefonu. Z jednej strony, cieszy fakt, że firma zdejmuje te przykre\n61 queries. 0,229, 0.228 (0,229) seconds.


sandomierz.gosc.pl → Wiadomości z diecezji sandomierskiej → Dzwola. Gminna Droga Krzyżowa\nDzwola. Gminna Droga Krzyżowa\tprzejdź do galerii\nKilkuset mieszkańców przeszło ulicami Dzwoli.\nDrogę Krzyżową poprzedziła Eucharystia w parafialnym kościele pw. Matki Bożej Częstochowskiej. Po niej proboszcz ks. Mariusz Pyryt poprowadził nabożeństwo pokutne.\n- W skupieniu i modlitwie mieszkańcy przeszli ulicami Dzwoli, po drodze zatrzymując się na kolejnych stacjach. Rozważania skupione były wokół tematyki Andrzeja Boboli, polskiego duchownego, jezuity, misjonarza, męczennika, świętego Kościoła katolickiego. Przedstawiciele różnych grup społecznych i zawodowych - wśród nich ministranci i lektorzy, przedstawiciele rodzin, strażacy OSP, pracownicy Zespołu Szkół, młodzież, pracownicy Urzędu Gminy, schola oraz chór parafialny - nieśli drewniany krzyż i wszyscy aktywnie włączyli się w rozważania stacji Drogi Krzyżowej - poinformowała parafianka Jadwiga Flis.\nKoordynatorami przemarszu byli Wojownicy Maryi, a zabezpieczali go druhowie strażacy.\nOstatnia stacja Drogi Krzyżowej odbyła się na placu kościelnym. Na jej zakończenie ks. Mariusz udzielił wszystkim wiernym błogosławieństwa.\nFoto Gość DODANE 21.03.2022 AKTUALIZACJA 21.03.2022\nKilkuset mieszkańców wzięło udział w Gminnej Drodze Krzyżowej.\ndodane 21.03.2022 18:12


Weź udział w projekcie "Warto być sobą"\nKategoria - Cała strona - Baza wiedzy Oferty wolontariatu Aktualności Wydarzenia i szkolenia\nWolontariat dla uchodźców z Ukrainy - Arena Ursynów\nDary rzeczowe i inne wsparcie\nMieszkania dla uchodźców z Ukrainy\nBezpłatne wsparcie psychologiczne dla wolontariuszy\n"Jestem pewna, że gdyby nie wolontariat ominęłoby mnie wiele wartościowych doświadczeń!" - rozmowa z Patrycją Jabłonowską, uczestniczką niezliczonych akcji...\n„Dzięki zaangażowaniu w wolontariat ludzie samotni odnajdują w życiu cel i czują się potrzebni, a muzyka i taniec są naprawdę lekiem na wszystko.” – rozmowa z Mariolą...\n„Bez wolontariuszy w naszym Muzeum mielibyśmy oczy zamknięte na to, czego naprawdę potrzebuje publiczność” – rozmowa z Dominiką Jagiełło, koordynatorką wolontariatu w...\nRozmowa z Hubertem Ziułkowskim - wolontariuszem Fundacji Zwalcz Nudę\nJestem ojcem, jestem wolontariuszem.\nLetnie święto wolontariatu w stolicy już za nami. Dziękujemy, że mogliśmy spędzić ten czas wspólnie!\nAkademia Rzeczników Zmian to program dla osób działających na rzecz warszawskiej młodzieży. Jest to innowacyjna inicjatywa prowadzona przez Fundację Szkoła Liderów, we współpracy z Urzędem m.st. Warszawy. Fundacja Szkoła Liderów, która od ponad dwóch dekad zmienia jakość przywództwa w życiu publicznym w Polsce, kieruje swój program do ludzi zaangażowanych w rozwój inicjatyw młodzieżowych w Warszawie. Jednym z elementów programu jest przygotowanie działań dla młodzieży.\nWśród nich znalazł się projekt "Warto być sobą". To projekt pomyślany z myślą o tych z wolontariuszy, którzy działają na rzecz inych ludzi, zwierząt, klimatu i środowiska.\nWeź udział w cyklu 4 warsztatów rozwojowych skierowanych do wolontariuszy w wieku 16-20 lat pt. "Warto być sobą. Wrażliwi wolni wzMOCnieni"\nW ramach warsztatów planowane jest stworzenie stałej grupy około 10-osobowej, która w otwartej, bezpiecznej i inspirującej atmosferze wzmocni wiarę w siebie i poczucie własnej wartości.\nDokładne scenariusze warsztatów powstaną razem z Tobą, tak żeby ten projekt odpowiadał na Twoje prawdziwe potrzeby, zainteresowania. Poznasz narzędzia do lepszej identyfikacji swoich potrzeb i wartości, jakimi kierujesz się w życiu. Organizatorzy zaproponują Ci doświadczenie z arteterapią, relaksacją czy inną formą odstresowującej pracy z ciałem.\nZ każdą zainteresowaną osobą przeprowadzona zostanie krótka rozmowa online o jej indywidualnych potrzebach i motywacji do wzięcia udziału cyklu.\nKto organizuje te warsztaty?\nNieformalna grupa powstała na potrzeby Akademii Rzeczników Zmian 2.0 - inicjatywy Fundacji Szkoły Liderów, prowadzonej we współpracy z Centrum Komunikacji Społecznej m.st. Warszawy.\nKatarzyna Jakóbik - teatrolożka; instruktor rekreacji ruchowej; joginka śmiechu, arteterapeutka. Ćwiczy komunikację opartą na empatii.\nDoświadczenie wolontriackie zdobyłam współpracując m.in. z: Fundacją Nagle Sami; Centrum Komunikacji Społecznej; Dobrze, że jesteś!; Nasze Dzieci; Viva! Akcja Dla Zwierząt; Drama Way; a także ze Stowarzyszeniem Praktyków Dramy Stop-Klatka. Na co dzień pracuję w warszawskiej instytucji kultury.\nMarta Dobrzyńska – socjolożka, trenerka.\nAktualnie pracuję jako specjalistka ds. wolontariatu oraz prowadzę warsztaty dla młodzieży szkolnej. Zaangażowana byłam w akcje Banków Żywności, Caritas, a także od 12 lat pracuje z dziećmi niepełnosprawnymi w czasie akcji letnich. Wolontariat jest ważnym doświadczeniem w moim życiu.\n22.06 - warsztat\n24.06 - warsztat\n19.06 - warsztat\n01.07 - warsztat\n4 lub 11.09 - spotkanie kończące po wakacjach\nWarsztaty będą odbywać się w czerwcu 2021, we wtorki i czwartki (proponowane godziny: 15:00-18:00). Każde spotkanie potrwa 2-3 godziny. Dokładne godziny odbywania się warsztatów ustalone zostaną podczas rekrutacji uczestników. Planowane jest zorganizowanie jeszcze jedno - piąte spotkanie we wrześniu, domykające cały cykl.\nWarsztaty poprowadzone zostaną w przestrzeniach miejskich otwartych: parki np. Pole Mokotowskie, lasy np. Lasek Bielański. W przypadku złej pogody lub innych potrzeb warsztatowych skorzystamy z sali Caritas Polska, ul. Kawęczyńska 16a.\nZgłoszenia przyjmowane będą do 13.06.\nPotwierdzenie, że jesteś wolontariuszem, określonego stażu czy zasług w tej roli nie jest wymagane 😊\nNiepełnoletni uczestnicy będą proszeni o dostarczenie zgody rodzica na udział.\nJeśli chcesz wiedzieć więcej, zajrzyj na stronę Fundacji Szkoła Liderów oraz przeczytaj o programie Akademii Rzeczników Zmian.\nInformacje zawarte w powyżym tekście pochodzą od Fundacji Szkoła Liderów oraz od organizatorów warsztatów rozwojowych pt. "Warto być sobą. Wrażliwi wolni wzMOCnieni".\nSprawdź również w jakich bezpłatnych szkoleniach dla wolontariuszy możesz wziąć udział!


Ceny materiałów budowlanych nadal znacząco rosną. Na tanie domy nie ma co liczyć - Money.pl\nStrona głównaGospodarkaCeny materiałów budowlanych nadal znacząco rosną. Na tanie domy nie ma co liczyć\n| 12.01.2022 17:00\naktualizacja 12.01.2022 17:05\nCeny materiałów budowlanych nadal znacząco rosną. Na tanie domy nie ma co liczyć\nDrożyzna dotyka także budownictwo. Ceny w zasadzie wszystkich materiałów budowlanych stale rosną. W grudniu 2021 roku płaciliśmy za nie średnio o 24 proc. więcej niż w 12 miesięcy wcześniej - wynika z danych Grupy PSB Handel. Budujący domy czy remontujący mieszkania nadal będą mocno odczuwać w swoich portfelach koszty prac.\nMateriały budowlane wciąż drożeją (zdj. ilustracyjne) (WP)\nZła wiadomość dla osób budujących domy lub szykujących się do wyremontowania mieszkania. Z ostatniego raportu Grupy PSB Handel wynika, że drożały materiały budowlane we wszystkich 20 grupach towarowych. W ujęciu rocznym ich ceny rosły średnio o 24 proc. rok do roku.\nKtóre towary podrożały najbardziej? W raporcie czytamy, że za płyty OSB płacimy więcej o 63 proc., za izolację termiczną - o 57 proc. więcej, a za suchą zabudowę - o 42 proc.\nW raporcie wyszczególniono też dachy i rynny, które są droższe o 24 proc. czy materiały z grupy ściany, kominy - droższe o 23 proc. O 19 proc. więcej płacimy za instalacje i ogrzewanie, a o 17 proc. - za izolacje wodochronne. 16 proc. podrożały materiały z grupy ogród i hobby.\nZobacz także: Problem na budowach. Zgarną kasę i uciekną z budowy? Ekspert: Oczywiście, że tak\nDrożały również: stolarka (16 proc.), wykończenia, grupa narzędzia, a także grupa płytki, łazienki, kuchnie i grupa otoczenie domu (po 14 proc.), oświetlenie i elektryka (13 proc.), wyposażenie i AGD (11 proc.).\nNajmniejsze wzrosty cen odnotowano w przypadku takich produktów jak: chemia budowlana, farby, lakiery, a także motoryzacja (10 proc.), dekoracje oraz z grupy cement i wapno (po 7 proc.).\nPrzez cały rok ceny wzrosły o ponad jedną ósmą\nGrupa PSB Handel podaje też, że ceny materiałów budowlanych w ciągu całego roku 2021 wzrosły średnio o 12 proc. Najbardziej podrożały: płyty OSB (o 56 proc.), izolacje termiczne (32 proc.) oraz sucha zabudowa (29 proc.).\nW money.pl informowaliśmy, że przez rosnące ceny materiałów wykonawcy wolą zejść z placu budowy, niż ponosić koszty z nią związane. Po kalkulacji zapłacenie kary wychodzi na tańszą opcję niż kupowanie drożejących materiałów budowlanych.\nA sytuacji nie będzie poprawiać fakt, że Polacy nadal chcą odświeżać swoje mieszkania. Remont planuje co drugi z nas, a to oznacza dalsze zapotrzebowanie towarów i rosnące ceny.\nChcieliscie pisu to nie narzekac ,szukacie winnych, jak w domu jest bieda to wina gospodarza a nie sasiada jak tego nie rozumiecie to zycie wam wyjasni\nZnam rodzinę, która kupiła działkę koło mnie i miała się budować, najpierw w lato, potem na jesień a teraz to już nawet nie pytam... Dobrze, że nie zaczęli, bo teraz mieliby rozgrzebaną budowę i długi....\nLudzie myślą, że zbudują dom w cenie kawalerki w W-wie. Niestety się bardzo mylą. To ogromne koszty, których nie da się oszacować. Smutne są wielkie niedokończone domy, popadające w ruinę, na które zaciągnięto kredyty na całe życie. Stoją i niszczeją. To takie porzucone marzenia.\nPolacy nie maja gdzie mieszkac?Komunisci maja duzo mieszkan pod wynajm.A banki kontrolowane przez komunistow wiele kredytow pod zabezpieczenie nieruchomosciami.I niby wszystko legalnie.Zapisane na zone.\nDroższy beton - wina Putina!


Realme X9 Pro jest blisko. Smartfon pojawił się na stronie TENAA, a tam jego częściowa specyfikacja techniczna. Zobaczmy, co wiemy o Realme X9 Pro.\n12 czerwca 2021 12 czerwca 2021 Dawid Długosz 433 odsłon 0 komentarzy Android, Dual SIM, Realme, Realme X9, Realme X9 Pro, smartfony, smartfony 2021, TENAA\nREALME X9 Pro to smartfon, który już pojawiał się w przeciekach. Do sieci wyciekła jego częściowa specyfikacja. Teraz poznajemy nowe szczegóły dzięki stronie chińskiego urzędu TENAA. Tam telefon był certyfikowany. Następnie opublikowano jego zdjęcie i dodatkowe informacje o Realme X9 Pro. Zobaczmy, czego się dowiadujemy.\nRealme X9 Pro ma 6,55-calowy ekran AMOLED o rozdzielczości Full HD+. Następnie mamy procesor Snapdragon 870 znany chociażby z modelu OnePlus 9R. Następnie mamy 6, 8 lub 12 GB pamięci RAM. Na dane zostanie przeznaczone 128, 256 lub 512 GB miejsca. Bateria ma pojemność nominalną 4400 mAh (2 x 2200 mAh).\nPonadto Realme X9 Pro otrzyma potrójny aparat z głównym sensorem 50 MP. Następnie mamy czujniki 16 i 2 MP. Z przodu znajdzie się kamerka 32 MP do selfie. Smartfon ma wymiary 159,9×72,5×8 mm i waży 185 g. Znana specyfikacja techniczna widoczna jest poniżej.\n6,55-calowy ekran o rozdzielczości Full HD+\n← Samsung Galaxy Z Fold 3, Z Flip 3 i Galaxy Watch 4 z datą premiery\nOnePlus Nord 2 może być przebrandowanym Realme X9 Pro →


Jak odpowiednio dobrać zespół, z którym się współpracuje. Czy CV jest zawsze punktem wyjścia? - MamStartup\npraca rekrutacja zatrudnienie cv romowa rozmowa rekrutacyjna\nZaczynaliśmy od czteroosobowego zespołu założycielskiego, z każdym dniem przybywało pracy, a rąk nie. Nadszedł w końcu moment kulminacyjny i podjęliśmy decyzję o powiększeniu zespołu. Od tej decyzji minęło zaledwie 5 miesięcy, a my poszerzyliśmy go o 8 osób!\nPod jakim kątem dobieramy więc swoich współpracowników? Jak tworzymy świetny zespół?\n1. Czytamy CV\nZacznijmy od momentu, kiedy mamy przed sobą CV osób, które odpowiedziały na ogłoszenie w sprawie pracy. Co dalej? W tym momencie przeglądamy CV pod kątem umiejętności, doświadczenia czy też zainteresowań. Jeśli któryś z tych punktów nas przekonuje, bądź coś innego w CV sprawia, że pojawia się efekt “WOW” - zapraszamy taką osobę na rozmowę.\nZ testów dowiadujemy się więcej o kandydacie niż z rozmowy rekrutacyjnej – Andy Tryba (Crossover)Spowiedź rekrutera. O pracy w startupie i w korporacjiPięć aplikacji do szukania pracy. Wszystkie stworzyli Polacy\nMyślę, że rozmowa stanowi u nas kluczowy element w całym procesie decyzyjnym. Zazwyczaj składa się z kilku części, a każda z nich przeprowadzona jest przez inną osobę. Dlaczego? W Airly mamy zdefiniowane osoby, które odpowiadają za poszczególne procesy, czy koordynują pracę w konkretnych zespołach. Dlatego po rozmowie ze mną, taką osobę przejmuje osoba z danego zespołu, która będzie pracowała i spędzała z taką osobą najwięcej czasu.\nCzyli np. rozmawiając z osobą na stanowisko programisty, najpierw rozmowę przeprowadzam ja (rozmawiamy wówczas o doświadczeniu, czym osoba się zajmuje na co dzień, co robiła do tej pory), po czym rozmowę prowadzi osoba odpowiedzialna w naszym zespole za rozwój produktu od strony oprogramowania. To przede wszystkim te osoby muszą się dogadywać, rozumieć, wspólnie uzupełniać.\nNastępnie jest czas na nasze wnioski i spostrzeżenia, które każdy z nas po takiej rozmowie ma.\n3. Wnioski i spostrzeżenia\nTo co jesteśmy w stanie zauważyć i co jest dla nas ważne w czasie tej jednej rozmowy, to:\nWiedza - na ile dana osoba posiada wiedzę fachową w dziedzinie, w której stara się o pracę - u nas jest to system monitorowania stanu powietrza, ochrona środowiska itp., ale także nazwijmy to - ogólny poziom wiedzy. Wiedza to rzecz nabyta, zawsze można się dokształcić w poszczególnym dziale. Poziom wiedzy ogólnej daje nam mniej więcej pogląd na to, czy taka osoba będzie się chciała w tym kierunku kształcić, na ile jest ambitna i wytrwała, by taki cel osiągnąć. W tym mieszczą się także zainteresowania, które osoba rozwija dla samej siebie.\nPredyspozycje, umiejętności - tu mam na myśli aspekt intelektualny i interpersonalny. Inteligencja nie jedno ma imię i nie na jednej płaszczyźnie naszego życia się uwidacznia. Dlatego ważne są dla nas takie cechy jak zdolność do wykorzystywania własnej wiedzy i informacji, zdolność konsolidacji różnych faktów, bystrość, spostrzegawczość, otwartość na nowe idee. Tu patrzymy także jak osoba odnajduje się wśród nowych osób, czy umie z nimi rozmawiać i współdziałać. Bardzo cenimy indywidualność, ale praca w naszej firmie wymaga od nas nawzajem umiejętności kooperacji.\nMotywacja - to kolejna ważna rzecz, którą bierzemy pod uwagę. To ona pokazuje nam jakie osoba ma cele, aspiracje, entuzjazm. Pod to możemy także podpiąć asertywność. Chcemy, by każda osoba w naszej firmie miała i potrafiła wyrazić swoje zdanie. Burze mózgów są w Airly częstym zjawiskiem.\nNa koniec zostawiamy takie perełki jak styl bycia, wyznawane wartości, nić porozumienia oraz dobry i ciepły kontakt, który kluczowy jest w pracy w zespole.\nZdarza się, że przygotowujemy na rozmowę specjalne case’y, które pomogą nam sprawdzić, jak dana osoba zachowa się wymyślonej przez nas sytuacji. Stosujemy je szczególnie w momencie, kiedy mamy zatrudnić osobę, która będzie miała do czynienia w swojej pracy z drugim człowiekiem. Takie case’y, stosujemy np. przy powiększeniu zespołu sprzedażowego, ale także w czasie rozmów z programistami pojawiają się sytuacje z “kodu” wzięte. Wówczas to reakcje i zachowania, które pojawiają się w czasie takich scenek są kluczowe i dają nam obraz tego, na ile dana osoba jest pewna siebie, jak radzi sobie w niespodziewanych sytuacjach, przed którymi może być postawiona w tej pracy.\nJedyne kogo unikamy jak ognia to osób konfliktowych, które skoncentrowane są wyłącznie na sobie. Zawsze gdzieś z tyłu głowy mamy myśl, że najlepszy specjalista, lecz skupiający się wyłącznie na własnym JA, potrafi skutecznie rozwalić cały zespół. Tego chcemy uniknąć, dlatego staramy się dobrać osoby zarówno pod względem umiejętności, wyspecjalizowanych zdolności, jak i pod kątem zdolności miękkich. Śmiało mogę powiedzieć, że nasz zespół składa się z niezwykłych, ciekawych indywidualności, które razem tworzą świetny i uzupełniający się zespół.\nOdpowiadając na początkowe pytanie, czy to CV jest dla nas kluczowe w całym procesie rekrutacyjnym, odpowiem, że nie. Na pewno jest to bardzo ważny punkt. Niejednokrotnie potrafi nas zachęcić do rozmowy, zaintrygować. Nie jest to jednak rzecz, na podstawie której jesteśmy w stanie podjąć decyzję. To rozmowa i wynikająca z niej wzajemna interakcja jest dla nas najważniejsza. Wówczas mamy możliwość poznać tę osobę i jej bagaż doświadczeń. Zobaczyć, czy ona rzeczywiście chce pracować i dołączyć do naszego zespołu.\nCEO & współzałożyciel Airly\nZarządza firmą tworzącą inteligentny system monitoringu jakości powietrza. Absolwent Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, inżynier z pasją do biznesu i przedsiębiorczości. W biznesie - jak i w życiu prywatnym - stara się znaleźć własną drogę do celu. Pasjonat rozwoju osobistego, nowych technologii i angielskiej piłki nożnej.


Temat: Ubuntu 12.04 wygląda jak w 10.04\nRe: Ubuntu 12.04 wygląda jak w 10.04\nJa zrobiłem to co napisał neo86\n10 sty 2013, 13:56\ndziała tylko trochę zajedza pod debiana jakos mi\nUbuntu 12.04 wygląda jak w 10.04\nDa się wykonać wygląd na ubuntu 12.04 lub 12.10? tak jak na ubuntu 10.04? chodzi mi o wygląd tyk pasków trzech u góry, a brak unity aby nie było.\n26 lis 2012, 16:38\nTak na wszystkich usb, laptop to lenovo g560\n26 lis 2012, 14:12\nNo fajnie tylko jak ja wrzuce cos duzego jak z formatuje do Fat32, pomyśl trochę\nSkan z windowsa nie wywalił błędów.\n26 lis 2012, 12:54\nPendrive zawsze mam w formacie ntfs\nI czym niby mam przeskanować w windowsie?\n26 lis 2012, 11:23\nSystem nie widzi pendrive'a\nProblem z pendrive na ubuntu sprawa wygląda w ten sposób ze ubuntu go nie wykrywa za pierwszym razem muszę odłączyć pendrive i z powrotem włączyć do usb w tedy wykryje choć teraz, musiałem uruchomić nawet ponownie laptopa bo nie chciało wykryć pendrive'a. Na stacjonarnym komputerze mam windowsa i dz...\n20 paź 2012, 15:52\nTemat: Zamiast uruchamiania systemu komunikat, grub rescue.\nRe: Zamiast uruchamianiaa systemu komunikat, grub rescue.\nProblem rozwiązałem za pomocą viewtopic.php?f=146&t=134405\n20 paź 2012, 15:21\nZamiast uruchamiania systemu komunikat, grub rescue.\nMam na dysku win7 i chciałem zainstalować najnowsze ubuntu 12.10 tylko ze na pendrivie, ale za długo to szlo bo pendrive wolny jest to przerwałem, no i teraz mam podczas włączania komputera na ekranie grub rescue i nie mogę sie dostac do windowsa, zainstaluje sobie ubuntu obok windowsa lecza na razi...\n29 maja 2012, 15:09\nTemat: Jaki program nawigacyjny jest Twoim zdaniem najlepszy?\nJaki program nawigacyjny jest Twoim zdaniem najlepszy?\nProszę również o uzasadnienie swojego wyboru. Napewno pomoże to innym użytkownikom wybrać odpowiedni program.\nJa wybrałem automape bez żadnego doświadczenia z innymi programami, szukałem po prostu programu poczytałem opinie i najwięcej opini było na auto mapę.\n24 wrz 2011, 13:02\nA czy jest jakiś lub będzie nowy wydany inny system jak ubuntu warty zainstalowania, bo nie podoba mi się to ze w ubuntu 11.10 jest unity i nie ma już paneli, jak to zawsze było wcześniej jak np w 10.04. 10.10 czy jeszcze 11.04, nie mogę się przyzwyczajić do tego unity i koniec. A wolałbym system z ...\nTemat: Jaki wybrać typ danych\nRe: Jaki wybrać typ danych\nroot@thetox-Lenovo-G560:/home/thetox# sudo cat /etc/mtab /dev/sda1 / ext4 rw,errors=remount-ro,commit=0 0 0 proc /proc proc rw,noexec,nosuid,nodev 0 0 none /sys sysfs rw,noexec,nosuid,nodev 0 0 fusectl /sys/fs/fuse/connections fusectl rw 0 0 none /sys/kernel/debug debugfs rw 0 0 none /sys/kernel/se...\n23 lip 2011, 13:28\nJaki wybrać typ danych\nKupilem dzis nowy dysk zewnetrzny na usb 1tb, ale zapomniałem spytac w komputerowym czy trzeba go sformatować, a więc trzeba?\nI jaki wybrać format aby dane z dysku były widziane pod windowsem i linuxem chyba najlepiej NTFS?\n22 lip 2011, 12:46\nTemat: Rozbudowa Lenovo G560 - jaki procesor dopasować?\nRe: Jaki procesor, do płyty głownej.\nroot@thetox-Lenovo-G560:/home/thetox# cat /proc/cpuinfo processor : 0 vendor_id : GenuineIntel cpu family : 6 model : 37 model name : Intel(R) Pentium(R) CPU P6000 @ 1.87GHz stepping : 2 cpu MHz : 1866.000 cache size : 3072 KB physical id : 0 siblings : 2 core id : 0 cpu cores : 2 apicid : 0 initia...\nRe: Dopasowanie odpowiedniego procesora, do płyty głownej.\nO tym to wiem ze w dokumentacji lub witrynie ale tam nic nie ma, i jakbym wiedział jak znalesc to bym nie zakładal tematu.\n22 lip 2011, 11:00\nRozbudowa Lenovo G560 - jaki procesor dopasować?\nW tamtym roku kupiłem po wakacjach laptopa lenovo g560 z prockiem intel pentium 2x 1.87ghz oraz 4gb ramu. Ale chciałbym teraz zmienić procesor na większy, bo sam procek trochę mały jest chciałbym tak na 2x 2,5ghz. Ale nie wiem jak sprawdzić płytę główną jak dopasować do niej odpowiedni procesor. wyd...\n19 lip 2011, 09:17\nTemat: filmy hd na laptopie\nRe: filmy hd na laptopie\nNie nie, działa normalnie tylko zaktualizowałem sterowniki i jeszcze jedno takie tam coś zainstalowałem jakieś kodeki czy coś już nie pamiętam wczoraj znalazłem przez Google.\n18 lip 2011, 15:43\nTeraz powinno już być ok kris@kris-Lenovo-G560:~$ sudo su [sudo] password for kris: root@kris-Lenovo-G560:/home/kris# vainfo libva: libva version 0.32.0 Xlib: extension "XFree86-DRI" missing on display ":0.0". libva: va_getDriverName() returns 0 libva: Trying to open /usr/lib/dri/nvidia_drv_video.so...\n18 lip 2011, 10:18\nroot@kris-Lenovo-G560:/home/kris# locate nvidia_drv_video.so\n18 lip 2011, 10:08\nZ repozytorium ubuntu\nInstalowane za pomocą


Urbański: nikt nie panuje nad sytuacją | Andrzej Urbański\n„To daje argument do postawienia premiera przed Trybunałem Stanu” - tłumaczy Andrzej Urbański, wskazując na obietnice premiera Tuska dotyczące służb.\nKrytycznie działanie premiera ocenił Andrzej Urbański, wskazując, że raport NIK dot. nadzoru nad służbami kompromituje Donalda Tuska. „Ze wstępu do raportu NIK-u wynika, że nikt nie panuje nad sytuacją w kraju. A przecież z konstytucji odpowiedzialność za władzę w państwie spoczywać ma na premierze” - mówił Urbański w Telewizji Republika.\nByły polityk wskazuje, że jeśli premier chce ma instrumenty, by nadzorować służby rzetelnie. „Według szefa NIK-u Krzysztofa Kwiatkowskiego premier nie ma instrumentu kontrolnego nad służbami specjalnymi. To nie do końca prawda. Jeśli zechce, to na żądanie szef rządu może mieć wgląd do najtajniejszych dokumentów operacyjnych i spraw służb” - powiedział Urbański.\nJego zdaniem Donald Tusk obiecywał „uspokojenie” służb, ale nie zrobił tego, bo w rzeczywistości nie miał takiego zamiaru. „To daje argument do postawienia premiera przed Trybunałem Stanu” - dodał.


Już Wielkanoc | Fundacja PraskDesign\nHome Na bieżąco Już Wielkanoc\nIwona Prask , 2015/04/02\t / 1357 0\nPatrzę dziś przez okno i oczom nie wierzę. No, ale wszystko zgodnie z przysłowiem : „kwiecień, plecień…”\nAle nawet ten dzisiejszy śnieg nie jest w stanie zepsuć mi świątecznego nastroju. Dom już lśni czystością; w sumie to nawet lubię te wiosenne porządki. Teraz czas zabrać się za świąteczne smakołyki. Ale najpierw pisanki! W zeszłym roku miła pani z naszego osiedlowego „warzywniaka” zdradziła mi swój sposób na ich malowanie. Jajka ( nie muszą być białe) okładamy liśćmi pietruszki i owijamy w kawałek podkolanówki ( wiecie takiej „pończochowej”), ściśle zawiązujemy i tak przygotowane gotujemy w wodzie z łupinami cebuli ( czerwonej lub zwykłej). Po wyjęciu lekko osuszamy i nabłyszczamy olejem. Wypróbowałam i byłam zaskoczona efektem, bo liście pietruszki tworzą na jajku wzory jak spod pędzla malarza. W tym roku mam zamiar tę technikę zdobienia pisanek powtórzyć. Polecam i Wam, spróbujcie.\nCiekawa jestem, jakie będą Wasze pisanki. Mam nadzieję, że pochwalicie się efektami swojej wielkanocnej twórczości na naszym blogu czy fan page’u.\nA z okazji tych radosnych, wiosennych Świąt życzymy Wam spokoju, odpoczynku i chociaż trochę słońca. Niech to będzie dla Was czas spotkań z Najbliższymi, a podczas świątecznych spacerów koniecznie szukajcie wiosny! A w tajemnicy już Wam powiem, że w kwietniu szykujemy dla Was niespodziankę…\nZarząd Fundacji PraskDesign


Harley Davidson – Strona 5 – inforiders.pl\nW ostatni piątek 24 czerwca ulice Gdańska rozświetliła II. odblaskowa parada motocykli, czyli ,,Świeć przykładem nocą z Motor Centrum”. Organizujący akcję gdański multidealer, przy współpracy z grupą Motopozytywni.pl rozpoczął event od szkoleń z pierwszej pomocy przedmedycznej. Przeszkolonych zostało ponad 100 osób. Uczestnicy szkolenia otrzymywali nieodpłatnie motocyklowe kamizelki odblaskowe, tak by mogli ,,świecić przykładem” na co dzień. Każdy zainteresowany tematyką krwiodawstwa ...\nNa facebookowej stronie Victory Motorcycles pojawiła się krótka, ale klimatyczna reklama. Temat jest znaczący chodzi bowiem o kit zestaw, który doda motocyklom Victory kolejne 20 % gotowych do galopu koni mechanicznych. Przyzwyczailiśmy się, że filmiki w poniższym rodzaju kończą się planszą z logo Harley-Davidson, dlatego ten materiał, mimo że krótki, to miła niespodzianka. Przy okazji warto przypomnieć, że wcześniejsze nagrania ...\nZwycięzcą tegorocznej edycji konkursu “Bitwa Królów”, który otrzymał tytuł “Króla Custom 2016”, jest motocykl zbudowany w salonie w Atenach. Inspiracją twórców była starożytna boginii Nyx. Tegoroczny zwycięzca, którego autorami są Paschalis Tsalamagkas i Yannis Kourougiaouris, został wybrany przez jury spośród dwunastu finalistów. Ekipa z ateńskiego salonu Harley-Davidson chciała zbudować motocykl typu cafe racer zainspirowany starożytną boginią nocy – mroczną postacią obdarzoną ...\nGarage Party to szkolenie motocyklowe dla dziewczyn. A przy okazji… mała impreza\nW Liberator Warszawa odbyły się bardzo ciekawe zajęcia dla Ladies of Harley z zakresu mechaniki motocyklowej i rozpoznawania modeli H-D. Generalnie były to mikro kurs typu „wszystko co zawsze chciałyście wiedzieć o motocyklach, ale bałyście się zapytać”. Dwoje prowadzących – Marcin “Rasta” Brewiński oraz Nina Gruszka – przedstawili zmotoryzowanym damom modele H-D i poprowadzili wykład z budowy, działania silnika, skrzyni ...\nNie możesz się dobudzić? Jest na to recepta…\nPodobno dobudzić się we wtorek jest równie trudno jak w poniedziałek. Recepta Harleya-Davidsona jest prosta. H-D Motorbike and Tough Guy Biker. Źródło: You Tube, Travel Links Directory Motocykl występujący w filmie to H-D Sportster Iron. Edycja na 2016 rok wygląda nieco inaczej. Aktualna wersja różni się głównie lepiej dopasowanym, pikowanym poprzecznie siedziskiem oraz nowym, owalnym jak mina przeciwpiechotna filtrem powietrza. ...\nKilka dni temu podzieliliśmy się z Wami niesamowitym materiałem video od Cafe Twin. Dziś prezentujemy równie nietypową reklamę, która właściwie nią nie jest. To coś więcej… Materiał powstał w Filmakademie Baden-Württemberg i nie jest co prawda oficjalną reklamą HD, ale niemieccy twórcy uzyskali pozwolenie na użycie logo marki. Harley na pewno na tym nie stracił, bo film jest niezwykły i ...\nDopiero skończyliśmy rozczulać się nad filmem dokumentalnym o historii marki H-D, a tymczasem, znienacka, polski oddział Harleya-Davidsona opublikował info o konkursie DiscoverMore 2016. Co trzeba zrobić, a przede wszystkim, co można wygrać? Harley-Davidson Discover More 2016. Źródło: You Tube, HarleyDavidsonBLX Nagroda jest z kategorii tych, od których każdemu zakręcą się opony mózgowe w głowie. Dwa motocykle na dwa tygodnie gdziekolwiek ...


2012.11.22 Imiona konijakmalowanych | Fotogaleria | Konie na sprzedaż - KonDlaCiebie.pl\n2012.11.22 Imiona konijakmalowanych\nCo roku mam ten sam dylemat... Jak nazwać nowo narodzone źrebięta lub konie trafiające do mnie z niemieckimi paszportami. Poza klaczami hodowlanymi, większość z nich nie ma przypisanych nazw. Tak wiec zaczynam głowienie się. Prędzej czy później imię samo pojawia mi się w głowie. Choć niejednokrotnie ma nic nie znaczyć, być zlepkiem nieistotnych sylab to z czasem okazuje się, że jest czymś więcej. Jedynie w przypadku Ferstilio z góry wiedziałam co ma oznaczać jego imię. Miało być połączeniem wyrazów "still" (ciąż) i "first" (pierwszy). Bo w końcu na zawsze pozostanie tym pierwszym...\nNajtrudniej było wymyślić imię zaczynające się na "H". Ostatecznie idąc za słonecznym Heliosem dotarłam do Helatio. Dodałam literkę „E” na końcu ponieważ znam jeszcze jednego konia o tym imieniu, a w ten sposób dostał pamiątkę po mamie – La Grande E.\nW kolejnym roku urodził się Diverso. Istna kopia swojego starszego brata. Siedziałam na kanapie, a w tle leciał jeden w reality show modnych w ostatnim czasie. Jeden z występujących zespołów nosił nazwę Diverso. Pasuje bo w końcu maluch jest drugą wersją Helatio.\nGdy Grande urodziła klaczkę wiedziałam, że chcę połączyć słowa"darling" (kochana) i "star" (gwiazda). Tak powstała Starling. Żeby jednak tego było mało, kiedy się rodziła miałam akurat klientów z Ameryki. Poinformowałam ich, ze mam nowego członka stada podając imię. Bardzo im się spodobało, co skwitowali słowami "Świetne! Jak ptak..." Trochę zadziwiona, szybko sprawdziłam co właściwie oznacza "starling", jaki znowu ptak? A no ptak! "Starling" oznacza "szpak", a że Mała urodziła się ze stalowa, połyskującą sierścią, imię pasowało idealnie!\nNajśmieszniejsza historia wiąże się z Sarabi. Kilka dni przed jej urodzeniem oglądałam kultowa bajkę "Lion King" (Król Lew). Mama Króla Lwa nazywała się Sarabi. Gdy kasztanka przyszła na świat, z braku pomysłów nazwalam ja właśnie tak. Dziś ma półtora roku. Parę dni temu rozmawiałam ze znajomymi na temat języków świata. Chcąc dowiedzieć się który z nich jest najstarszy weszłam w internet. Szybko wskazał mi na język Suahili i na ekranie pojawiło się kilka przypadkowych slow. Wszystkie były imionami bohaterów "Lion King". Wśród nich była i Sarabi oznaczająca fatamorganę. Genialne!\nKilka koni nazwalam na fali przesłuchania jakiś piosenek. Te Amo - „Te Amo” (kocham cię) - Rihanna, Dancing Dream - „Dancing Queen” (tańcząca królowa) - Abba, Sahara - "Desert Rose" (pustynna róża) – Sting. Parę imion było zainspirowanych postaciami z filmów tak jak Starscream - bohater "Transformers" (choć potem dopisano dwa znaczenia różnie rozdzielając jej imię: „stars cream” - gwiezdny kream i „star scream” - krzyk gwiazdy”). Kilka innych z premedytacja nadanych, miało oznaczać np. Devinette - zagadka, Desiree - pragnienie, Rubika od słynnej, wielobarwnej kostki, Revelatio od fantastycznej prezencji czy Sunny Lady dzięki przesympatycznemu charakterowi. Nie zabrakło także imion po ojcach dla: Rascalino Welt, Stakkatino, Santin, Cristallo czy Bonesto i Bonesta.\nJeśli macie własnego konia zastanówcie się chwile co może oznaczać jego imię. Myślę, że inni hodowcy także kierują się jakimiś, tylko sobie znanymi wytycznymi. A nóż rozgryziecie ich metodykę... Z imienia wynika naprawdę wiele. Mam wrażenie, że bez względu na nasza znajomość jego znaczenia. Grunt, że przeznaczenie wie o nim wszystko!\nA dla odmiany, zamiast zdjęć prezentuję dziś film w ruchu z moją „kochaną gwiazdą” - Starling:


Artego YOU UP2, żel koloryzujący miedziano-pomarańczowy blond 7.40, 100 ml - sklep Fryzart.pl\nArtego YOU UP2, żel koloryzujący miedziano-pomarańczowy blond 7.40, 100 ml\nKod produktu: 0166740\nDzięki temu, że żele Artego You UP2 nie zawierają amoniaku, gwarantują mniejsze uwrażliwienie włosów. Specjalna formuła oparta na naturalnych składnikach zapewnia pokrycie siwych włosów, delikatną koloryzację i odświeżenie koloru. Naturalne olejki pielęgnują włosy i nadają im niesamowitego blasku. Warto wskazać tutaj na olej jojoba o właściwościach nawilżających, olej lniany poprawiający elastyczność pasm i olej z awokado o właściwościach ochronnych. Dodatkowo olej arganowy pozostawia włosy elastyczne i zamyka w nich pigmenty koloru, zaś olej słonecznikowy działa antyutleniająco.


Fragmenty mojego życia - Catherine Doherty - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Fragmenty mojego życia - ebook\nWydawca: Wydawnictwo Karmelitów Bosych Kategoria: Religia i duchowość Język: polski Rok wydania: 2013\nFragmenty mojego życia ebook\nOpis ebooka Fragmenty mojego życia - Catherine Doherty\nOpinie o ebooku Fragmenty mojego życia - Catherine Doherty\nFragment ebooka Fragmenty mojego życia - Catherine Doherty\nWydawnictwo Karmelitów Bosych Kraków 2013\n© Copyright by Madonna House Publications, 1996\nWydawnictwo Karmelitów Bosych, Kraków 2013\nKraków, dnia 8 sierpnia 2012 r.\nCatherine Doherty zaczyna swoje wprowadzenie do angielskiego wydania Fragmentów mojego życia pytaniem: „Czy jest sens spisywać moje wspomnienia?”. Jej odpowiedź jest bardzo prosta: pragnie podzielić się swoimi wspomnieniami ze wszystkimi przyjaciółmi (znanymi i nieznanymi), ponieważ według niej, gdy się kogoś kocha, chce się z nim wszystkim dzielić. Catherine jest zakochana w Bogu, a jeśli jest się zakochanym w Bogu, to „musi się równocześnie być zakochanym w ludziach – jest to tak pewne, jak to, że noc następuje po dniu, a dzień po nocy!”. Pisze więc o swoim życiu w ten sam sposób i z tego samego powodu, z jakiego robiła wszystko w życiu: z miłości.\nMyślę, że to samo pytanie jest istotne dla tłumacza jej książki. Czy jest sens tłumaczyć historię Catherine Doherty na inne języki? A bardziej konkretnie: czy warto tłumaczyć ją na język polski? Czy potrafi ona zainteresować polskich czytelników, którzy może nigdy o Catherine nie słyszeli?\nNa to pytanie odpowiedziałabym podobnie jak ona: pragnę podzielić się wspomnieniami Catherine Doherty z moimi polskimi przyjaciółmi (znanymi i nieznanymi), bo wiem, że ona by tego chciała. Jej związki z Polakami były bardzo bliskie – nie tylko ze względów rodzinnych (była z pochodzenia Rosjanką, ale jedna z jej babek była Polką), lecz również ze względu na przyjaźń, którą nawiązała z ludźmi polskiego pochodzenia. Jako młoda dziewczyna nauczyła się mówić po polsku i na pewno sprawiłoby jej wielką radość, że te „fragmenty” jej życia znalazły teraz swój „polski głos”.\nPragnę również w ten sposób wyrazić mój podziw dla tej niezwykłej kobiety, której tak wiele zawdzięczam i która miała ogromny wpływ na moje życie, jak też na życie wielu osób w różnych częściach świata.\nŻycie, którego „fragmenty” są tu opisane, to nie tylko życie pełne ciekawych i dramatycznych przygód, ukazanych na tle tragicznych i przełomowych wydarzeń naszego wieku. To również historia kobiety, która zakochała się w Bogu i pozwoliła Mu przemienić siebie w Jego służebnicę, naczynie Jego miłości, głosicielkę Dobrej Nowiny, „światło dla stóp bliźnich”. Dla wielu, którzy ją znali, którzy mieszkali i pracowali z nią lub tylko czytali jej książki, Catherine Doherty była takim światłem. Żyła Ewangelią; żyła tak, jak zgodnie z naszym powołaniem powinniśmy żyć my wszyscy – pełna wiary, świadoma obecności zmartwychwstałego Pana, całkowicie Mu oddana.\nJak sama Catherine zaznacza, ta książka nie jest autobiografią w ścisłym tego słowa znaczeniu; jest raczej zbiorem krótkich opowiadań i anegdotek z życia autorki. Catherine nie twierdzi, że stanowią one pełen opis jej życia i nie gwarantuje ścisłości zawartych w nich dat, nazwisk czy miejscowości. Fragmenty mojego życia nie są wynikiem naukowych badań historyka, ale wspomnieniami osiemdziesięcioletniej kobiety, która przypomina sobie najważniejsze wydarzenia swego życia i rozmyśla nad tym, czego Bóg w nim dokonał. Catherine pisała swe wspomnienia głównie z myślą o osobach, które dobrze znała, które z nią współpracowały lub które przynajmniej wiedziały coś niecoś o jej działalności.\nZakładała również, że jej czytelnicy znają w pewnym stopniu historię i działalność wspólnoty Madonna House, którą założyła.\nTego nie można oczekiwać od czytelników polskich. Wydawało się więc wskazane nakreślić pokrótce tło wydarzeń tu opisanych i napisać kilka słów o życiu i rozwoju wspólnoty Madonna House oraz o tym, jak przedstawia się wpływ działalności i nauki Catherine Doherty obecnie, osiem lat po jej śmierci. Mam nadzieję, że to wprowadzenie pomoże polskim czytelnikom zrozumieć lepiej słowa Catherine i w ten sposób jej „polski głos” przemówi wyraźniej.\nGdy w jesieni 1929 roku Catherine zdecydowała się całkowicie poświęcić swoje życie Bogu i służbie ubogim, w Ameryce przeżywano Wielki Kryzys. Wielu ludzi żyło wtedy w warunkach, które wydawały się kompletnie zaprzeczać oczekiwaniom tysięcy imigrantów, przybywających tu z całego świata. Ten kontrast między nadzieją a rzeczywistością tłumaczy w pewnym stopniu stan rozgoryczenia, gniewu, a nawet rozpaczy amerykańskich ubogich, wśród których zamieszkała Catherine. Tak było szczególnie wśród Murzynów, traktowanych wprost nieludzko, w sposób niemożliwy do pogodzenia ze sloganem „wolności i sprawiedliwości dla wszystkich”. Catherine rozumiała ten gniew i rozgoryczenie – i do pewnego stopnia sama je dzieliła. Lecz jej gniew, jej rozpacz były gniewem i rozpaczą miłości, nie zaś nienawiści. Miłości do ubogich, ale i też do ich ciemięzców.\nNajboleśniej odczuwała objawy niesprawiedliwości społecznej i uprzedzeń rasowych, z którymi spotykała się na co dzień w Kościele – w tym Kościele, który tak kochała, któremu była bezwarunkowo wierna i w którym zawsze, nawet w najcięższych momentach, widziała „niepokalaną oblubienicę Chrystusa”, Jego Mistyczne Ciało. Tendencja do hipokryzji i kompromisu z prawdą Ewangelii istniała zawsze i istnieje nadal wśród członków Kościoła. Ta tendencja była najcięższym krzyżem dla świętych wszystkich wieków. Bezkompromisowość w interpretowaniu nauki Chrystusa bardzo często spotyka się z prześladowaniem i nienawiścią ze strony wielu tak zwanych „dobrych” chrześcijan.\nCatherine Doherty nie była tu wyjątkiem. Jak sama to opisuje, jej działalność w Toronto i później w Harlemie spotkała się z zajadłym sprzeciwem ze strony niektórych członków Kościoła katolickiego, zarówno księży, jak i świeckich. Ów sprzeciw zmusił ją w końcu do opuszczenia tych misji. Catherine wyjeżdżała głęboko zraniona i zniechęcona. Mimo to nie rezygnowała z dalszych prób kontynuowania działalności, do której, jak wierzyła, powołał ją Bóg. Zmuszona opuścić Toronto, w 1938 roku wyjechała do Stanów Zjednoczonych, aby mieszkać i pracować wśród ubogiej ludności murzyńskiej, a gdy i tam spotkała się z niepowodzeniem, przeniosła się do Combermere w Kanadzie, gdzie założyła wspólnotę Madonna House, swoją ostatnią i najważniejszą fundację.\nCo było źródłem siły i odwagi Catherine Doherty, które pozwoliły jej kontynuować działalność mimo sprzeciwów, a nawet prześladowania? Przede wszystkim trzeba wspomnieć tradycję, w której się wychowała, tradycję radykalnego rosyjskiego chrześcijaństwa. Już jako młoda dziewczyna Catherine zetknęła się z tym radykalizmem w życiu swoich rodziców. Nie był to radykalizm polityczny, związany z jakimkolwiek ruchem politycznym. Był to radykalizm religijny, oparty na wiernym, dosłownym rozumieniu Ewangelii. Miłość jej rodziców do ubogich, ich gotowość, aby w każdym cierpiącym człowieku widzieć Chrystusa, głęboko zapadła w duszę Catherine. Jej własne gorące pragnienie „utożsamienia się z ubogimi”, o którym tak często mówiła i pisała, było wyrazem tej samej gotowości. Jej podejście do ubogich, którym służyła, nie miało nic wspólnego z podejściem „społecznicy”, osoby idącej do biednych z koszykiem pełnym darów, lub urzędnika służby społecznej, przyznającego zasiłek po uprzednim rozważeniu sprawy i wypełnieniu odpowiednich formularzy. Catherine głęboko wierzyła, że wszelkie próby niesienia pomocy innym są bezużyteczne, jeśli nie wypływają z miłości, z radosnego przekonania, że obejmując cierpiącego człowieka, obejmujemy w nim Chrystusa. Służba ubogim jest przywilejem i źródłem błogosławieństwa i radości. Dla Catherine byłoby niemożliwością przestać kochać ubogich, tak jak niemożliwością byłoby przestać kochać Boga.\nCharakterystyczną cechą wschodniego chrześcijaństwa jest również absolutna wiara i ufność w ogrom Bożego miłosierdzia. Bóg jest tak nieograniczenie dobry, tak kochający, tak nieskończenie święty, że nic nie jest w stanie zatamować rzeki Jego miłosierdzia, spływającej na świat, na każde stworzenie, na każdego, nawet najbardziej grzesznego człowieka. Grzech nie jest żadną przeszkodą dla Bożej miłości. Grzech nie jest również żadną przeszkodą na drodze do świętości, bo świętość to przede wszystkim wiara i ufność w świętość i miłosierdzie Boga. Najgorętszą, nieustanną modlitwą chrześcijańskiego Wschodu jest modlitwa grzesznika: „Panie, zmiłuj się nade mną!”, „Jezu, zmiłuj się!”, „Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu!”.\nCatherine w każdym człowieku, w każdym grzeszniku, widziała obraz i podobieństwo Boże, a więc i zasadniczą, niezniszczalną świętość człowieka. Ludzkie wady Kościoła nie przeszkadzały jej, aby go kochać i widzieć w nim Chrystusa, być Mu posłuszną, mimo że hipokryzja i moralna ślepota niektórych jego członków sprawiała jej niewymowne cierpienie. Jej pierwszą, instynktowną reakcją na ludzki grzech było współczucie dla grzesznika i pragnienie, aby „pocieszyć w nim Chrystusa”.\nCatherine była jednak nie tylko człowiekiem Wschodu. Wychowała się w dużej mierze na Zachodzie, w tradycji rzymskokatolickiej. Nauka Kościoła na temat sprawiedliwości społecznej, encykliki papieskie na ten temat, a zwłaszcza Rerum novarum Leona XIII, miały na nią ogromny wpływ. Jej podróże i badania związane z działalnością Akcji Katolickiej w Europie, które opisuje, pogłębiły w niej znajomość tych spraw i umocniły ją w zrozumieniu, jaka miała być jej własna droga służenia Kościołowi. Catherine była jedną z niewielu osób na terenie Ameryki Północnej, które starały się wprowadzać w życie naukę Kościoła na temat sprawiedliwości społecznej. Najlepiej znaną wśród nich była Dorothy Day, założycielka ruchu Catholic Worker. Przyjaźń tych dwóch kobiet, opisana w niniejszej książce, wywarła duży wpływ na rozwój Akcji Katolickiej w Ameryce.\nMyśl przewodnią apostolatu Catherine Doherty wyrażały słowa św. Pawła, które stanowiły hasło pontyfikatu papieża Piusa X: „Odnowić wszystko w Chrystusie”. „Wszystko” dla Catherine znaczyło rzeczywiście wszystko, bez wyjątku. Całe życie – praca, nauka, sztuka, stosunki między ludźmi, dusza i ciało – wszystko miało być oddane Chrystusowi i odnowione w Nim, wszystko miało być aktem miłości i czci. To pojęcie odnowy, obejmujące całą ludzką rzeczywistość, stało się podstawą pracy Soboru Watykańskiego II i motywem niestrudzonej działalności papieża Jana Pawła II. Wypływa ono z zasadniczej prawdy wiary chrześcijańskiej, uznawanej tak na Zachodzie, jak i na Wschodzie, że Wcielenie było decydującym wydarzeniem w historii ludzkości. Gdy Bóg stał się człowiekiem, nieodwracalnie uświęcił całość ludzkiego istnienia. Żaden grzech, żadne przestępstwo nie może zniszczyć tej zasadniczej świętości.\nW pojęciu Catherine Doherty „odnowienie wszystkiego w Chrystusie” nie miało nic wspólnego z „przebieraniem” wśród dziedzin ludzkiego życia, dzieleniem go na sprawy mniej lub bardziej „święte”, na zagadnienia religijne i świeckie. „Odnowić wszystko w Chrystusie” znaczyło oddać wszystko Chrystusowi, wszystko z Nim znów połączyć. Cała jej działalność i całe życie były oparte na tym przekonaniu. Uczyła tej prawdy każdym swoim słowem, każdym czynem, każdym gestem. Ta prawda stała się później kamieniem węgielnym wspólnoty Madonna House.\nW pewnym sensie wyjazd do Combermere był skutkiem tej wizji rzeczywistości. Różnica zdań, która powstała między Catherine a grupą jej współpracowników w Chicago, wypływała z tego, że oni chcieli ograniczyć działalność ośrodka do pracy wśród Murzynów, walki o równouprawnienie i sprawiedliwość społeczną, a Catherine nie mogła się na to zgodzić. Według niej wszyscy ludzie i wszystkie dziedziny życia były polem do pracy nad odnową świata.\nWażne jest, by nie zapominać, że początki apostolatu Catherine Doherty i Madonna House miały miejsce jeszcze przed Soborem Watykańskim II. Jej wizja wspólnoty, ekumenizmu, utożsamienia się z ubogimi była wtedy prawie nieznana. Catherine była w pełnym tego słowa znaczeniu pionierem – szła drogą zupełnie nieznaną, nie zdając sobie wyraźnie sprawy z tego, dokąd ta droga prowadzi i jaki powinien być następny krok. Nikt nie mógł jej wtedy zapewnić, że ta droga nie skończy się jeszcze jedną porażką, jeszcze jednym rozczarowaniem. Szła krok po kroku, polegając na Bogu, wierząc, że – jak sama to wyraziła – On „weźmie [ją] za rękę i pokaże, co potrzebne jest Kościołowi”.\nTo bardzo ważny aspekt życia i apostolatu Catherine Doherty. Ta silna, energiczna kobieta miała wiarę dziecka. Była gotowa oddać się bez reszty każdemu zadaniu, które Bóg przed nią postawił, i wykonać je tak, jak dziecko wykonuje to, co dadzą mu do zrobienia rodzice. Dzięki temu Bóg mógł działać przez nią nieraz w zupełnie nowy i zaskakujący sposób. Było to oczywiste w Toronto, w Harlemie, w Chicago, a może jeszcze bardziej w Combermere.\nGdy Catherine przyjechała tam ze swoim mężem, Edwardem – do domku, który kupili od przyjaciół – po prostu zaczęła zwyczajne życie: robiła wszystko, co było do zrobienia. Zajmowała się gospodarstwem, zakładała ogród i poznawała sąsiadów. Sama opisuje te początki dość szczegółowo. Trudno nie podziwiać odwagi Catherine, jej gotowości zaufania Bogu we wszystkich codziennych, zwykłych wydarzeniach życia. Robiła, co do niej należało, spełniała, jak mogła najlepiej swoje – jak to określała – „obowiązki chwili”, godząc się z tym, że często nie rozumiała, jaki właściwie sens miało takie życie.\nA życie w Combermere w roku 1947 było bardzo ciężkie. Była to jedna z najbiedniejszych okolic Ontario. Ludność w dużej części była pochodzenia polskiego, kaszubskiego. Combermere leży na terenach znanych w Polsce jako „ontaryjskie Kaszuby”. Już między wojnami przyjeżdżało tam wielu Polaków, zafascynowanych tym „kawałkiem Polski” w lasach angielskiej wówczas Kanady. Później, w latach pięćdziesiątych, na tamtych terenach powstał ośrodek polskiego harcerstwa; zaczęli przyjeżdżać letnicy z nowej, powojennej emigracji. Rozbijali namioty, budowali letnie domki, a niektórzy nawet przenosili się na stałe. Zbudowano kaplicę pod gołym niebem (w tak zwanym „świętym gaju”), z olbrzymim obrazem Matki Bożej Częstochowskiej, namalowanym na płótnie. Tak więc dziwnym zbiegiem okoliczności Catherine znalazła się znów wśród ludzi, których kulturę i tradycje znała i rozumiała, których wiarę dzieliła i których przywiązanie i nabożeństwo do Matki Bożej było jej bardzo bliskie.\nOd razu zaczęła im służyć, jak mogła. Starsi mieszkańcy Combermere do dziś wspominają swoje pierwsze spotkania z panią Doherty, która zjawiała się u nich w domu, często w środku nocy, pokryta błotem lub śniegiem. Zajmowała się chorymi, opiekowała dziećmi, woziła ludzi do lekarza lub szpitala odległego o wiele kilometrów. Niektórzy pamiętają ją po prostu jako miłą, uczynną „cudzoziemkę”, która przychodziła z wizytą do ich matek i gawędziła z nimi przy filiżance herbaty. Inni opowiadają, że przynosiła im podarunki na Boże Narodzenie. Nieraz była to pierwsza zabawka, którą w życiu dostali. Założyła bibliotekę, organizowała lekcje szycia, kursy Czerwonego Krzyża, kółka rolnicze. Założyła „sklep” z używanymi ubraniami, które zbierała wśród znajomych w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych i które rozdawała najbardziej potrzebującym. Robiła zwykłe, codzienne, konieczne rzeczy. Nie wszyscy w Combermere od razu ją zaakceptowali. Niektórzy nie ufali jej „cudzoziemskim” zwyczajom, nie rozumieli motywów jej działania, a więc odnosili się do niej z podejrzliwością. Drażnił ich fakt, że coraz więcej „obcych” przyjeżdżało do Combermere, aby odwiedzić Catherine i poznać wspólnotę, która powstawała wokół niej.\nWkrótce bowiem ludzie zaczęli przyjeżdżać za nią i do Combermere. Część z nich zostawała na stałe. W ten sposób wspólnota zaczęła się powiększać. Po paru latach zaistniała oczywista potrzeba zorganizowania jej na bardziej trwałych zasadach. W 1960 roku wspólnota uzyskała aprobatę miejscowego biskupa, a jej członkowie zaczęli składać śluby („obietnice”) ubóstwa, czystości i posłuszeństwa. Wiejski apostolat Catherine przekształcił się w Madonna House – Dom Matki Bożej. Według nowego prawa kanonicznego Madonna House jest „publicznym stowarzyszeniem wiernych”. Stowarzyszenie liczy obecnie prawie dwustu członków (kobiet i mężczyzn, jak również księży), z których mniej więcej połowa mieszka w Combermere, a reszta jest rozsiana na dwudziestu misjach w różnych częściach świata.\nNaturalnie nie wszyscy, którzy przyjeżdżali do Madonna House, zostawali tam na stałe. Większość spędzała tam jakiś czas, aby potem wrócić do domu. W ten sposób wpływ Catherine Doherty rozszerzał się. Ważną rolę odegrały tu również jej książki i wykłady, z którymi jeździła do wielu miejsc w Kanadzie, Stanach Zjednoczonych i Europie.\nCo jest „sekretem” sukcesu Madonna House? Dlaczego co roku setki osób odwiedzają tę wspólnotę? Dlaczego tylu z nich decyduje się zostać tam na stałe? Skąd biorą się te powołania, gdy Kościół na Zachodzie, podzielony i niepewny swojej roli, cierpi na drastyczny ich brak? Co to jest Madonna House?\nNa to pytanie Catherine Doherty odpowiedziała w następujący sposób: „Gdy was zapytają, co to jest Madonna House, odpowiedzcie po prostu: jest to apostolat miłości. Gdzie jest miłość, tam jest Bóg. Pragniemy, aby w nas Bóg zamieszkał wśród ludzi. Celem naszego życia jest odnowa całego świata, jego powrót do Boga… Miłość jest jedyną drogą, która prowadzi do tego celu. Kochając, niesiemy Boga jak płomień w naszych sercach”.\nMadonna House nie jest utopią, „wzorową” wspólnotą, społeczeństwem doskonałym. Jest bardzo ludzką rodziną, składającą się z bardzo ludzkich osób, które próbują kochać w bardzo prosty, ludzki sposób. Nie zawsze im się to udaje. Jak w każdej rodzinie, tak i tu występują problemy, pojawia się zawiść, nieporozumienia, ludzkie słabości. Lecz najbardziej istotną cechą powołania do wspólnoty Madonna House jest ta sama głęboka, dziecięca ufność w Boga i w Jego miłosierdzie, którą żyła jej założycielka. Bóg chce, żebyśmy kochali siebie wzajemnie, więc to On będzie w nas kochał. Naszym zadaniem jest przebaczać i próbować kochać siebie nawzajem. Bez tej gotowości do ciągłego wzajemnego przebaczania, ciągłego próbowania, aby kochać, nie byłoby Madonna House. Catherine często powtarzała swoim dzieciom duchowym: „Jeśli nie potrafimy kochać siebie wzajemnie, to lepiej od razu spakujmy manatki i wracajmy, skąd przyjechaliśmy”.\nDrugą zasadniczą i rzucającą się każdemu w oczy cechą duchowości Madonna House jest uwaga i staranność, z jaką wykonuje się tam każde najmniejsze codzienne zadanie. Członkowie wspólnoty cytują często słowa swojej założycielki: „Życie w Madonna House składa się z małych, zwykłych rzeczy wykonywanych niezwykle dobrze z miłości do Chrystusa”. Ta uwaga, staranność, przekonanie, że każde zadanie jest ważne, że cała ludzka rzeczywistość jest święta, są wyrazem wizji, na której opierała się cała działalność Catherine Doherty – wizji rzeczywistości całkowicie przenikniętej duchem wcielonego Boga. „Nic w Ewangelii nie jest teorią” – mówiła. „Każde słowo woła o wcielenie go w życie”.\nTa wizja jest bardzo ściśle związana ze wspomnianym powyżej przekonaniem Catherine, że Boga spotyka się najprościej, najbardziej konkretnie, w tym, co nazywała „obowiązkiem chwili”: spełniając nasze zwykłe, codzienne zadania. Każdy dzień, każdy moment, każde zadanie są widzialnym znakiem Bożej obecności, naczyniem łaski, „sakramentem” chwili. Catherine niestrudzenie nauczała tej prawdy każdego, kto znalazł się w jej „orbicie”. „Duch wspólnoty Madonna House – powtarzała – to piękny, wspaniały duch Ewangelii, wprowadzanej bezkompromisowo w codzienne życie. To jest duch dziecięcej prostoty, małych, zwykłych rzeczy, wykonywanych niezwykle dobrze z miłości do Boga”. Dla Catherine nic nie mogło być wspanialsze, ważniejsze, świętsze, nic nie mogło przyczynić się bardziej do uświęcenia świata, niż spełnianie swojego „obowiązku chwili”. „Jeśli wy doskonale zmyjecie naczynia – mówiła do członków swojej wspólnoty – Bóg zbawi świat”.\nPod koniec życia napisała do nich te słowa: „Zostawiam wam jeden z najpiękniejszych darów, jakimi Bóg mnie obdarował. To nie ja go wam dałam, to Bóg go wam dał. Bóg nauczył was żyć Ewangelią na co dzień. Radujcie się tym darem. Zwyczajność naszego życia, prostota, gościnność – to jest Madonna House”.\nŻycie w Madonna House i w filiach Wspólnoty jest rzeczywiście bardzo proste i zwyczajne. Gościnność, służba ubogim, codzienne zajęcia przy gotowaniu, utrzymaniu budynków i ogrodu, uprawie pól, hodowli zwierząt – lista nie ma końca. Wszyscy członkowie wspólnoty (i goście), z księżmi włącznie, biorą udział w tych zajęciach. Życie duchowe skupia się wokół codziennej Mszy świętej („Żyjemy między jedną Mszą a drugą” – mawiała Catherine), porannej i wieczornej modlitwy oraz przepięknych zwyczajów związanych z rokiem liturgicznym Kościoła. Wiele z tych zwyczajów to prastare słowiańskie tradycje, które Catherine pamiętała z dzieciństwa i którymi pragnęła podzielić się ze swoją duchową rodziną. Wszystko to Catherinenazywała „obowiązkiem chwili”.\nNiektórym ta wizja wydawała się naiwna i jałowa, a nawet „antyintelektualna”, zwłaszcza gdy słyszeli, jak Catherine wzywała do „złożenia skrzydeł rozumu” i do modlitwy o „serce dziecka”. Jej odpowiedź była prosta: „Nie można złożyć skrzydeł rozumu, jeśli się ich najpierw nie rozwinie”, a modlitwa o serce dziecka była również modlitwą o „ogromną odwagę, aby według tego serca żyć”. Nawoływanie Catherine nie było nawoływaniem do bezmyślnej, sentymentalnej religijności, ale do nieustającej modlitwy, do wewnętrznego skupienia i ciszy, do całkowitego otwarcia serca dla nieograniczonej miłości Boga; do tego, co nazywała „pustynią”.\nPrzy końcu Fragmentów mojego życia Catherine wspomina, że pierwsza „pustynia” w Madonna House była wynikiem modlitwy i „wędrówki do przeszłości”. Catherine głęboko cierpiała z powodu zamętu, beznadziejności i rozpaczy, z którymi tak często spotykała się w świecie. Wierzyła, że znalazła jedyną możliwą odpowiedź na nie w tradycji Ojców Pustyni i rosyjskich „starców”. Opisuje to w książce Pustynia, wydanej w 1974 roku. W bardzo krótkim czasie książka ta weszła do kanonu literatury religijnej. Przetłumaczono ją na wiele języków, między innymi na polski (PAX, 1991). Oddźwięk był nadzwyczajny. W ciągu ostatnich dwudziestu lat niezliczone „pustynie” pojawiły się w wielu częściach świata. W samym Madonna House i we wszystkich filiach Wspólnoty buduje się ich coraz więcej na użytek jej członków oraz wielu innych, którzy pragną spędzić w nich pewien czas.\nMówiąc najprościej, „pustynia” jest miejscem, gdzie można przebywać sam na sam z Bogiem, modląc się i poszcząc. Przeważnie idzie się tam na dwadzieścia cztery godziny, lub na dłużej, zależnie od okoliczności i decyzji kierownika duchowego. W Combermere „pustynia” to przeważnie domek w lesie, składający się z jednej prostej izby, wyposażonej tylko w najpotrzebniejsze sprzęty. Ale może to być również zwykły pokój w mieszkaniu lub nawet część pokoju odgrodzona zasłoną. Dlatego też mówi się, że ktoś idzie „do pustyni”, jest „w pustyni” lub „odbywa pustynię”. Nie można tego nazwać po prostu „pustelnią”, bo Catherine uważała, że koniecznie trzeba pamiętać o specyficznym charakterze „pustyni”, wypływającym z jej rosyjskich początków. Osobę przebywającą w pustyni nazywa się „pustynnikiem”.\nChociaż każdy człowiek potrzebuje od czasu do czasu chwil samotności i ciszy, to jednak cisza pustyni, o której mówi Catherine Doherty, jest czymś o wiele głębszym. „Pustynia, cisza, samotność to niekoniecznie jakieś specjalne miejsce; jest to raczej stan umysłu i serca. Pustynię można znaleźć wśród zgiełku wielkiego miasta i w codzienności naszego życia”. Według Catherine Doherty prawdziwa pustynia, na którą niestrudzenie wzywała swych duchowych synów i córki, to „pustynia serca” – cisza wewnętrzna, poszukiwanie Boga w samotni własnego serca, wsłuchiwanie się w Jego głos. To właśnie dzięki niej „obowiązek chwili” nabiera swojego sakramentalnego charakteru, staje się naczyniem Bożej obecności, narzędziem nieustającej modlitwy i najpewniejszą drogą do świętości.\nCatherine lubiła cytować słowa Léona Bloya: „Jedyna prawdziwa tragedia w życiu to nie być świętym”. Być świętym znaczyło dla niej być „zakochanym w Bogu”, zjednoczonym z Nim i ogołoconym z własnego „ja”; znaczyło stać przed Nim z pustymi rękoma, z uciszonym sercem i umysłem, całkowicie ufając Jego miłosierdziu. Takiej świętości Catherine szukała przez całe swoje życie.\nCatherine nie była świętą „z obrazka”. Była postacią jak najbardziej ludzką. Nigdy tego nie ukrywała. Jej własne słowa są tego najlepszym świadectwem. Jednak ci, którzy mieli okazję ją poznać, przyjrzeć się jej działalności i doświadczyć siły jej miłości, nie mogli wątpić, że należy ona do grona tych wielkich przyjaciół i miłośników Boga, których On wysyła w każdej epoce na świat, aby ukazywali wszystkim ludziom miłosierne oblicze Jego Syna.\nCatherine Doherty umarła 14 grudnia 1985 roku po bardzo długiej chorobie. W ciągu ostatnich dwóch lat swego życia stała się bezsilna jak dziecko, całkowicie zależna od innych. Rzadko coś mówiła. Ci, którzy zajmowali się nią, odwiedzali ją, modlili się z nią, widzieli kobietę przemienioną przez Boga i zdawali sobie sprawę, że znaleźli się w obecności Miłości. Setki ludzi z całego świata przyjechały do Combermere na jej pogrzeb. Pochowano ją w prostej, sosnowej trumnie na miejscowym cmentarzu, niedaleko jej męża Edwarda i kilku innych członków wspólnoty Madonna House.\nW roku 1990, pięć lat po jej śmierci, za zgodą miejscowego biskupa wszczęto jej proces beatyfikacyjny.\nCzy jest sens spisywać moje wspomnienia? Co wy, moi drodzy, o tym sądzicie? Wiem, jak odpowiedzieliby mi ci z was, którzy znają mnie osobiście, którzy się ze mną przyjaźnią: „Dlaczego nie, Katie, napisz coś o swoim życiu! To może być zabawne, prawie tak jak komiksy – tyle w nim przecież przygód. Mielibyśmy co czytać naszym dzieciom!”. Jestem pewna, że tak właśnie odpowiedzieliby moi przyjaciele z Harlemu.\nA moi dawni towarzysze w biedzie, Polacy i Ukraińcy, wśród których kiedyś mieszkałam – jaka byłaby ich odpowiedź? Pewno żartowaliby ze mnie przy szklance domowej nalewki: „Katerina, tylko nie bujaj, mów, jak było naprawdę! Wiemy, że uwielbiasz opowiadać, masz to we krwi. Wszystko, co mówisz, jest prawdą, ale zanim książka ukaże się drukiem, z twojego opowiadania zrobi się wielka historia pełna przygód! Coś tak zwykłego, jak imieninowe przyjęcie dla dzieci, przemieni się w baśniową ucztę. Ty przecież nie potrafisz opowiedzieć czegokolwiek bez upiększania, zupełnie tak jak my! Zaraz widać, że pochodzimy z tych samych stron. Ale właściwie dlaczego nie miałabyś opisać swego życia w formie ciekawej historii? Dość jest biografii, które mówią prawdę, ale w nudny sposób!”. Tak odpowiedzieliby moi znajomi z Toronto.\nA jaka byłaby opinia moich szanownych przyjaciół intelektualistów, tych wielu wspaniałych ludzi, których poznałam na różnych uniwersytetach świata? „Ależ naturalnie, Catherine, powinnaś napisać swoją biografię. Miałaś bardzo ciekawe życie, pełne niezwykłych zdarzeń i przygód. To prawda, że gdzieś po drodze, niestety, stałaś się osobą religijną, a religijnych autobiografii jest aż za dużo. Ale biorąc pod uwagę, że twoje wykłady są zawsze ciekawe i pełne werwy, a także to, że masz dar przemawiania tak do intelektualistów, jak i do ludzi prostych, dlaczego i ty nie miałabyś napisać historii swojego życia?”.\nMoi wydawcy również namawiają mnie do napisania dalszego ciągu wspomnień o moim życiu, bo jak dotąd moją jedyną biografią jest książka Tumbleweed, napisana przez mojego – obecnie już nieżyjącego – męża Edwarda. Jego opowiadanie kończy się na naszym ślubie w 1943 roku, a wiele wydarzyło się od tamtego czasu.\nJeśli mam być szczera, to mimo tych rad moich przyjaciół projekt pisania autobiografii nie napawa mnie samej entuzjazmem. Ale wydaje mi się, że powinnam to zrobić – choćby dlatego, że moje życie było tak różnorodne, tak pełne zmian, że nikt inny nie potrafi go opisać tak jak ja.\nMuszę jednak uprzedzić czytelnika, że będzie to trochę dziwna autobiografia. Opowiadania i rozdziały nie zawsze będą ułożone chronologicznie. Jestem urodzoną gawędziarką, fascynują mnie sprawy codziennego życia i niejednokrotnie widzę ludzi takimi, jakimi są w rzeczywistości, a nie jakimi się wydają. W moich oczach życie często staje się przedziwne i tajemnicze. Moja autobiografia będzie więc zbiorem fragmentów z życia rosyjskiej gawędziarki, która przedstawia prawdę tak, jak jej samej było dane ją zobaczyć.\nZatem, drodzy przyjaciele i czytelnicy, ta książka to po prostu zbiór krótkich opowiadań lub, mówiąc ściślej, felietonów, wspomnień kobiety, przed której oczyma przesuwają się tam i z powrotem wydarzenia jej życia: fragmenty dzieciństwa, młodości, wieku dojrzałego, starości.\nJak wiecie, jestem zakochana w Bogu! Lecz jeśli jest się zakochanym w Bogu, musi się równocześnie być zakochanym w ludziach – to tak pewne jak to, że noc następuje po dniu, a dzień po nocy! Więc i ja kocham was wszystkich, którzy będziecie czytać tę książkę, a jeśli się kogoś kocha, to chce się z nim wszystkim dzielić. Ja też chcę podzielić się z wami, moi znani i nieznani przyjaciele, choćby częścią mojego życia. W ciągu długich lat, które poświęciłam pracy apostolskiej, wielu z was dzieliło się ze mną swoim życiem. Teraz ja chcę podzielić się z wami moim, bo naprawdę was kocham.\nNajwcześniejsze wspomnienia: przy szklance kwasu\nPrzyszłam na świat w wagonie kolejowym. Moja matka, wybierając się na Wielkie Targi w Niżnym Nowogrodzie, źle policzyła dni i urodziła mnie w pociągu. Bojąc się, że mogę nabawić się jakiejś choroby, dała mnie ochrzcić jeszcze tego samego dnia, a było to 15 sierpnia, w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Ochrzczono mnie w cerkwi prawosławnej, bo wówczas nie było w tym mieście kościoła katolickiego.\nUrodzić się to znaczy mieć rodzinę. Z tego, co mi opowiadano, wydaje mi się, że miałam wspaniałą rodzinę, której początki sięgają XI wieku. Moi przodkowie byli rolnikami z okolic Tambowa, leżącego na południe od Moskwy. Nazywali się Kołyszkin. Słowo koł odnosi się do słupa granicznego, z czego wnioskuję, że któryś z moich przodków mógł być mierniczym. Później car nadał szlachectwo mojemu prapradziadkowi. Jeśli o mnie chodzi, to mało mnie to interesowało – byłam bardzo zadowolona, że pochodziłam z rodziny rolniczej.\nPrzede mną moi rodzice mieli także córkę, Nataszę, która jednak umarła w bardzo wczesnym dzieciństwie. Po mnie było trzech synów, ale wszyscy przyszli na świat przedwcześnie i zmarli przy urodzeniu. Naturalnie rodzice bardzo to przeżyli i opłakiwali swoje dzieci. Wszyscy zostali jednak ochrzczeni przed śmiercią. Później przyszło jeszcze na świat dwóch młodszych braci – Siergiej, który urodził się w Egipcie, i Andriej, urodzony w Rosji, gdy miałam szesnaście lat. Z obydwoma byłam w bardzo bliskich stosunkach.\nMoje najwcześniejsze wspomnienie to piękny park, gdzie – jak później powiedziała mi mama – bardzo lubiłam się bawić. Była tam sadzawka, do której spadało wiele czerwonych jesiennych liści. Ciągle za nimi biegałam, próbując je złapać. Któregoś dnia wbiegłam w tym celu wprost do sadzawki! Jakiż kłopot sprawiłam tym mojej niani!\nOd urodzenia miałam „filozoficzne” usposobienie. Lubiłam dyskutować. Mojemu ojcu nie przeszkadzało to za bardzo, bo musiał mnie wysłuchiwać tylko przy obiedzie i kolacji, ale mama czasami traciła cierpliwość. Dla przykładu opowiem o jednej takiej „dyskusji”.\nGdy miałam pięć lat, doprowadzono wreszcie do naszego mieszkania elektryczność. Dla pięcioletniej dziewczynki elektryczność była czymś nadzwyczajnym. Odkryłam na ścianie mały pstryczek; gdy się go przycisnęło, światło się zapalało – dużo światła. Zamiast tych wszystkich lamp naftowych, które trzeba było po kolei zapalać, pstryk! – i już jest światło! Co to była za radość! Przyciskałam pstryczek bez końca. Cud światła był dla mnie wtedy naprawdę cudem. Naturalnie nie było to z pożytkiem dla ówczesnych elektrycznych urządzeń, więc mama zabroniła mi tak się bawić.\nWłaściwie nie byłam nieposłuszną dziewczynką. Wręcz przeciwnie, byłam bardzo posłuszna, tyle że lubiłam dyskutować. Kiedy zatem mama kazała mi zostawić pstryczek w spokoju, usiadłam w wielkim fotelu ojca, aby się nad tym zastanowić.\n– Ale dlaczego nie mam ruszać pstryczka i zapalać światła? – zapytałam.\nMama odrzekła po prostu:\n– Bo ja tak powiedziałam.\nByło to bardzo niefortunną odpowiedzią dla dziecka o moim usposobieniu, bo jak już wspomniałam, miałam skłonności do „metafizyki”.\n– Tylko Pan Bóg może tak odpowiedzieć – stwierdziłam – ale nie ty. Ty mi każesz co dzień porządkować lalki, ale jeśli powiem, że nie będę tego robić, bo nie mam ochoty, to co wtedy zrobisz?\n– To samo, co teraz!\nI biorąc mnie za rękę, postawiła mnie za karę do kąta!\nStałam z nosem wciśniętym w róg między dwoma ścianami i zastanawiałam się głęboko nad sytuacją – filozofowałam!\nPo jakimś kwadransie mama zawołała, że mogę już wyjść z kąta.\n– Jeszcze nie skończyłam myśleć! – odpowiedziałam.\nMama nie zwracała na mnie uwagi. Wreszcie zakończyłam moje przemyślenia i zakomunikowałam:\n– Mamo! Myślę, że pójdę mieszkać do babci, bo tu nie jestem szczęśliwa! – lub coś w tym rodzaju.\n– Możesz sobie wziąć moje lalki!\nBabcia mieszkała o jakieś pięć ulic od nas, co było dość daleko dla pięcioletniego dziecka. Gdy tam doszłam, zapytałam babcię:\n– Czy myślisz, że mama żałuje, że mi pozwoliła odejść?\nMoja babcia była mądrą kobietą.\n– Jest jej bardzo smutno – odpowiedziała – zrobiłaś bardzo niemądrze.\n– Tak, chyba masz rację, babciu – powiedziałam i pomaszerowałam z powrotem do domu.\nCóż jeszcze mogę opowiedzieć o tych latach spędzonych w Jekaterynosławiu? Były one właśnie takie. W mojej pamięci przesuwają się jak obrazy, bo nie potrafię myśleć inaczej niż w obrazach. Można by więc namalować małą dziewczynkę wbiegającą do sadzawki, żeby złapać czerwone jesienne liście; można by narysować naburmuszoną figurkę z rękami w kieszeniach, maszerującą pewnym krokiem do babci lub stojącą w kącie z nosem wciśniętym między dwie ściany, zatopioną w myślach i dochodzącą do wiekopomnych wniosków.\nPewnego dnia ojciec oznajmił, że wyjeżdżamy do Turcji. Moja guwernantka wyciągnęła mapę, aby mi pokazać, gdzie ten kraj leży. Wsiedliśmy do pociągu jadącego w kierunku południowym, do Turcji.\nCzy wiecie, jak wielkim przeżyciem dla pięcioletniego dziecka jest podróż pociągiem? Cóż to była za radość! Jak bardzo wszystko mnie interesowało! Raz zgubiłam się niani, kiedy poszłam szukać lokomotywy. Poznałam maszynistę, który mi powiedział, że lokomotywę napędza się, paląc drewno w ogniu. Zrobiło mi się tak smutno, że się rozpłakałam.\n– To ścina się nasze piękne drzewa, żeby je wrzucać do ognia w lokomotywie? – zapytałam. – Pan Bóg na pewno się za to gniewa.\nMaszynista musiał być religijny, bo cierpliwie starał się wytłumaczyć mi, że Bóg na pewno się nie gniewa, bo przecież stworzył ziemię, drzewa i wszystko inne na świecie do naszego użytku. Cudownie nam się rozmawiało. Nie rozumiałam nawet połowy z tego, co mówił, ani nawet jednej czwartej, ale i tak rozmowa bardzo mi się podobała. W końcu znalazła mnie bardzo zagniewana niania i o mało nie dostałam w skórę, bo szukała mnie na próżno w całym pociągu.\nZaprzyjaźniłam się również z konduktorami, którzy bez końca poili mnie kwasem. Był to lekko fermentowany napój chlebowy, który bardzo mi smakował. Konduktorzy kiwali na mnie palcem i zapraszali, żeby wpadać do nich na kwas, kiedy tylko będę miała ochotę. Więc „wpadałam” do nich bardzo często. Podróże pociągiem bywały bardzo długie i trzeba było być dzieckiem, żeby się nie nudzić.\nOdessa jest miastem portowym i tam po raz pierwszy zobaczyłam morze w całej jego krasie. Przez parę dni nie mogłam potem dojść do siebie, tak wielkie wrażenie wywarło na mnie to piękno. Gdy zobaczyłam okręty, zaczęłam klaskać w ręce z radości.\n– Czy to Pan Bóg zrobił to wszystko? – pytałam ojca.\nMój ojciec popatrzył na mnie uważnie i odpowiedział:\n– Pan Bóg stworzył człowieka i dał mu umiejętność budowania okrętów. A więc tak, to Bóg zrobił okręty.\nTo była dobra odpowiedź na małe pytanie z dziecięcej metafizyki.\nW Odessie wsiedliśmy na statek płynący do Stambułu. Lubiłam rozmawiać z marynarzami. Podchodziłam do nich i szturchając ich gdzieś w kolano, bo to było najwyżej, gdzie mogłam sięgnąć, pytałam ku ich wielkiemu zdumieniu:\n– Czy cieszycie się, że Bóg was stworzył?\nWydaje mi się, że musiałam zostawiać za sobą szereg bardzo zdziwionych ludzi.\nNawiązałam też znajomość z kapitanem okrętu. Nikt nie zauważył, jak weszłam po schodach prowadzących do jego mieszkania. (To najszybszy sposób, żeby poznać kapitana!). Znałam już alfabet, ale zajęło mi trochę czasu odczytanie napisu na drzwiach: „Kapitan”. Kiedy bardzo grzecznie zapukałam do drzwi, jakiś męski głos odpowiedział:\n– Dzień dobry! – powiedziałam. – Szczęść Boże!\n– Dzień dobry – odpowiedział – i szczęść Boże tobie też. Czy jesteś jedną z moich pasażerek?\n– Nie wiem, co to znaczy „pasażerek” – odpowiedziałam. – Przyszłam, żeby się dowiedzieć, co to znaczy „kapitan”. Twoje mieszkanie jest tak wysoko, jak gniazdo! Czy ty jesteś jak kura, co opiekuje się nami dzień i noc?\nKapitan był bardzo miłym człowiekiem – pamiętam, że był to dość masywny mężczyzna – i bardzo się zaprzyjaźniliśmy.\n– Masz rację – powiedział – jestem jak kura, ale nie powinnaś mnie tak nazywać, bo ja jestem nie kura, ale kogut!\n– Aha! – zawołałam – teraz już wiem! Ty jesteś rajski ptak! Przyniosę ci o nim książkę!\nPrzedstawiliśmy się też sobie nawzajem.\n– Przepraszam, że tu wlazłam, ale myślę, że znów chyba przyjdę, bo stąd bardzo pięknie widać morze – zakomunikowałam. – Chciałabym też zobaczyć, gdzie ta woda się kończy. Do widzenia!\nMoi rodzice byli zaszokowani, gdy się o tej wizycie dowiedzieli.\n– Nie wolno nachodzić kapitana bez zaproszenia! – strofowali mnie.\nOd tego dnia jadaliśmy posiłki przy stole kapitańskim i bardzo się z kapitanem zaprzyjaźniliśmy. Miałam cudowny apetyt i zjadałam wszystko, co mi podano. Pewnie bardzo bym w ciągu tej podróży utyła, gdyby nie to, że miałam wiele ruchu, biegając po okręcie. Nie było zakątka, którego bym nie spenetrowała.\nW końcu dopłynęliśmy do Stambułu, gdzie mój ojciec miał interesy do załatwienia. Zostaliśmy tam około roku. Z jakiegoś powodu dom w mieście, w którym mieliśmy mieszkać, nie był gotowy, więc zatrzymaliśmy się na pewien czas w dużej, pięknej willi. Nikt mi tam nie przeszkadzał w zabawie, więc bawiłam się wspaniale, zwiedzając wszystko wokół. Miałam wtedy – i ciągle jeszcze mam – zdolność zachwycania się. Pamiętam, że rosło tam mnóstwo przepięknych kwitnących krzewów, które wprawiały mnie w zachwyt.\nCzy wiecie, jak wyglądają ziarenka rycynusu? Są śliczne – małe, czarno-białe, ale bardzo niebezpieczne! Zbierałam je razem z małym Anglikiem, z którym lubiłam się wtedy bawić, i ponieważ tak się nam podobały, zaczęliśmy je zjadać. Musieliśmy ich zjeść więcej niż po garści. Gdy nadszedł wieczór, byliśmy oboje bardzo chorzy i trzeba było wezwać lekarza. Ale cóż może zrobić lekarz z na wpół strawionymi nasionami? Niewiele. Cierpieliśmy więc przez całe trzy dni i mogę was zapewnić, moi drodzy, że nigdy więcej nie bawiliśmy się nasionkami rycynusu, nawet najśliczniejszymi.\nMój angielski przyjaciel mieszkał ze swoimi rodzicami w tej samej willi. Mówił tylko po angielsku, ja natomiast znałam francuski, rosyjski, angielski i trochę niemieckiego. Jego rodzice byli ciekawi, którego z tych języków ich syn nauczy się ode mnie, a moi rodzice mieli nadzieję, że ja będę się wprawiać w angielskim. Założyli się nawet między sobą w tej kwestii. Obawiam się jednak, że ani jedni, ani drudzy tego zakładu nie wygrali. I ja, i mój przyjaciel nauczyliśmy się mówić po arabsku! Skąd? Od naszego towarzysza zabaw – małego Araba.\nZwiedzałam Stambuł, siedząc na ramionach bardzo wysokiego mężczyzny. Pracował on w naszej ambasadzie i można było na nim całkowicie polegać. Dziecko, które ogląda miasto z ramion kogoś wysokiego, ma bardzo specyficzny punkt widzenia. Widzi przeważnie czubki głów. Mężczyźni w owych czasach nosili czerwone fezy z czerwonymi pomponami. Kobiety chodziły całkiem zakryte, można było tylko zobaczyć ich brązowe lub czarne oczy. Nie wiadomo nawet było, czy są grube, czy chude, chyba że nagły podmuch wiatru poderwał ich czarne suknie do góry.\nArystokracja mieszkała w pięknych pałacach otoczonych ogrodami. Ze względu na zawód ojca rodzice często bywali tam zapraszani i czasami brali mnie ze sobą. Podczas tych wizyt lubiłam im się wymykać na zwiedzanie. Pamiętam, że raz odkryłam cały dziedziniec pełen dziewczynek i bawiłam się z nimi w „ciuciubabkę”. Rodzice po każdej wizycie musieli mnie szukać, ale nie gniewali się na mnie zbytnio z tego powodu. Jak większość pięciolatków, nudziło mnie towarzystwo dorosłych.\nZ Turcji pojechaliśmy do Grecji. Nie pamiętam, jak długo tam zostaliśmy, ale pamiętam, że Grecja mnie fascynowała. Po pierwsze, pełno tam było posągów z odłamanymi rękami i nogami, przed którymi zawsze stały masy ludzi głośno wyrażających swój zachwyt. Były też świątynie, które z jakiegoś powodu wywarły na mnie głębokie wrażenie. Często do nich wracałam i szłam popatrzyć na Apollina i Wenus. Wszystko, absolutnie wszystko, było zrobione z marmuru. Chodziło się po marmurze na ulicach i po marmurowych podłogach w domu. Robiło to wspaniałe, chociaż trochę zimne wrażenie. Mała dziewczynka nie mogłaby mieszkać w Grecji i nie być oczarowana jej posągami i świątyniami.\nCzęsto biegałam tam i z powrotem po schodach amfiteatru, podczas gdy moja guwernantka siedziała gdzieś, robiąc na drutach. Ona bez przerwy robiła na drutach – tak mi się przynajmniej wydawało. Wymyśliłam nawet o niej bajkę, w której zaplątała się sama w swoją wełnę i zrobiła z siebie sweter, z którego potem nie mogła się już wypruć! Pamiętam też, że w amfiteatrze bawiłam się, układając pociąg z kamieni. Małe kamyczki służyły za ojca, mamę i maszynistę. Jeździliśmy tym pociągiem na wyprawy, a czasami nawet przeżywaliśmy katastrofy kolejowe!\nW naszym hotelu kelner, który usługiwał nam przy posiłkach, nazywał mnie po angielsku: „mała miss”. Później nauczyłam się mówić „mała miss” po grecku i zażądałam, żeby mnie tak nazywał. Bardzo mi się to podobało.\nNaturalnie musiałam również spędzać pewien czas na nauce. Nie wspomniałam o tym dotychczas, bo nie było to przyjemne. Nie lubiłam lekcji, ale ojciec stanowczo wymagał, żeby mama uczyła mnie rosyjskiego. Umiałam mówić po rosyjsku, ale nie znałam jeszcze pisowni. A po rosyjsku łatwo jest mówić, ale trudno pisać. Poznałam alfabet i nauczyłam się składać poprawnie zdania.\nW Grecji był nieustanny kłopot z malarzami, którzy ciągle nas nagabywali, bo chcieli namalować mój portret z powodu moich włosów. Miałam naprawdę bardzo piękne włosy, mieniące się złotymi i jasnoplatynowymi, prawie srebrnymi pasami. Moja guwernantka zakrywała mi głowę rękami i odganiała artystów jak natrętnych żebraków.\nZ Grecji pojechaliśmy wprost do Aleksandrii w Egipcie. Gdy mama powiedziała mi, że jedziemy do Egiptu, natychmiast zapytałam:\n– Czy zobaczymy to samo, co Pan Jezus, gdy mieszkał tam jako mały chłopiec?\nSłyszałam już o Jezusie, ale nie bardzo wiedziałam, jak to się stało, że był w Egipcie, i co tam robił. Byłam jednak bardzo podniecona możliwością zobaczenia miejsc, w których kiedyś przebywał.\nZamieszkaliśmy w bardzo dużym domu w pięknej miejscowości, położonej na samym wybrzeżu Morza Śródziemnego, niedaleko Ramleh, przedmieścia Aleksandrii. Dom miał marmurowe tarasy otoczone drzewami pomarańczowymi i cytrynowymi. Był tam też bardzo ładny ogród. Miałam śliczny pokój, który bardzo lubiłam. Mieliśmy guwernantkę dla mnie, włoskie pokojówki i arabskich kucharzy. Po jakimś czasie rodzice zdecydowali się zapisać mnie do szkoły dla dziewcząt w Ramleh.\nJeśli mam być zupełnie szczera, to nie wiem, czym zajmował się mój ojciec. Nie interesowało mnie to wtedy zupełnie. Pamiętam tylko, że utrzymywał bliskie kontakty z ambasadorami oraz innymi ważnymi osobistościami i że urządzał wspaniałe przyjęcia. Często wracał do domu powozem zaprzężonym w sześć koni, strojnych w białe pióropusze. Pamiętam również, że zawsze musiałam być grzeczna!\nByłam bardzo grzeczną dziewczynką. Od rana do wieczora uczono mnie dobrych manier: tureckich, arabskich, greckich. Ojciec umiał mi wspaniale wszystko wyjaśniać. Tak więc tłumaczył mi konieczność dobrych manier:\n– Maniery to znaczy dobre zachowanie, a dobre zachowanie to szacunek i miłość bliźniego.\nDla przykładu nałożył groszek na nóż i włożył do ust.\n– Popatrz – powiedział – czy nie boisz się, że jedząc w ten sposób, mogę się skaleczyć?\n– Ojej! – zawołałam – pewnie, że się boję!\nNa to ojciec powiedział:\n– Właśnie dlatego jest to nieuprzejme, że sprawia innym przykrość, a więc jest przeciw miłości bliźniego.\nW ten sposób zrozumiałam, że dobre maniery wypływają z miłości bliźniego.\nZaczęłam chodzić do szkoły i bardzo to polubiłam. Każdego ranka przychodził chłopak z osiołkiem i zabierał mnie do szkoły, która była oddalona od domu tylko o jakieś dwa kilometry. Idąc, przez cały czas śpiewał piosenkę, którą pamiętam do dziś i której słowa brzmiały następująco: Tali ya bata, an a male eh! Tali ya bata, an a male eh! Chłopiec miał około trzynastu lat i zawsze wyglądał na tak zaspanego, że strach mnie ogarniał, czy przypadkiem nie uśnie w drodze. Ciągle go pytałam:\n– Jeszcze nie całkiem, tylko w połowie!\nByło to szczerą prawdą: nie usypiał całkiem, tylko „w połowie”! Chcąc się rozbudzić, śpiewał sobie tę monotonną piosenkę: Tali ya bata, an a male eh! Nigdy się nie dowiedziałam, co znaczą te słowa, ale za to często i ja przy nich zasypiałam! Mimo to zawsze dojeżdżaliśmy do szkoły bez przygód. Musiałam wtedy mieć jakieś sześć lub siedem lat.\nJeśli chodzi o naukę, to byłam bardzo nieskomplikowanym dzieckiem – wierzyłam we wszystko, co mi mówiono. Często bawiliśmy się w części boiska, która nazywała się „Zakątek św. Franciszka”. Namiętnie połykałam wszystko, co zakonnice opowiadały nam o św. Franciszku, i któregoś dnia oświadczyłam, że gdy dorosnę, będę taka jak on. Od tego czasu nigdy nie przestałam go kochać.\nUczyłam się dobrze. Nauka języków przychodziła mi bardzo łatwo, jak również czytanie, pisanie i rozmawianie! Czytałam dużo i szybko. W owych czasach istniała seria zwana „Bibliothèque Rose”, która obejmowała setki książek pisanych specjalnie dla dziewczynek. Raz na tydzień ojciec dawał mi jedną z nich do czytania, chociaż nie mógł do końca uwierzyć, że naprawdę potrafię tak szybko czytać. Któregoś dnia, gdy zwracałam mu jedną z tych książek i prosiłam o następną, ojciec urządził mi niespodziewany egzamin! Tytuł książki, którą właśnie skończyłam, brzmiał: Les Malheurs de Sophie. Opisywała ona przygody młodej dziewczyny, której było na imię Sophie i która nieustannie znajdowała się w jakichś opałach. Na żądanie ojca opowiedziałam całą historię od początku do końca. To przekonało i jego, i wszystkich innych!


Termofor dla dzieci - termofor z pestek wiśni - Bejbi.eu\nStrona główna Termofory\nBezpieczny termofor dla noworodka – termofor z pestek wiśni\nSpecjalny termofor-poduszka z pestkami wiśni polskiej marki BOCIOLAND. Do wyboru 4 kolory.\nTermofor z pestkami wiśni BOCIOLAND - mały...\nTermofor dla noworodka służy do rozgrzewania lub schładzania bolących miejsc. Stosuje się go w leczeniu dolegliwości takich jak wzdęcia, kolka, bóle mięśni, siniaki, guzy, zwichnięcia, stłuczenia czy gorączka. Termofor z pestek wiśni jest bezpieczny dla noworodków i nie niesie za sobą ryzyka wystąpienia alergii, oparzeń lub odmrożeń.\nTermofor z pestek wiśni – najlepszy termofor dla dzieci\nTermofor z pestek wiśni to zdecydowanie najlepszy termofor dla dzieci. Jest bezpieczny i wygodny w stosowaniu. Obsługa termoforu jest łatwa i przyjemna. Chcesz szybko ogrzać termofor do odpowiedniej temperatury? Postaw go przy źródle ciepła, a termofor nagrzeje się w krótkim czasie. Jeśli chcesz schłodzić termofor — włóż go do zamrażarki na 30 minut.\nPoznaj ofertę nowoczesnych i przyjaznych dziecku termoforów, które uśmierzają ból, rozgrzewają i chłodzą.


Sprawa zakazu wypowiedzi dla dziennikarza TVP powraca. Zaczęło się od feralnego wywiadu z prezesem PiS | AntyFAKE ';\nSprawa zakazu wypowiedzi dla dziennikarza TVP powraca. Zaczęło się od feralnego wywiadu z prezesem PiS\n13 maja w programie "Pytanie na śniadanie", który jest emitowany na antenie TVP, Michał Olszański oraz Monika Zamachowska przeprowadzili wywiad z Jarosławem Kaczyńskim. Później dziennikarz stacji opowiedział o tym doświadczeniu dla naTemat, za co miał na siebie sprowadzić zakaz wypowiadania się w mediach. Jako że w sprawie zainterweniował Rzecznik Praw Obywatelskich Adam Bodnar, głos zabrał także Jacek Kurski, który wszystkiemu zaprzeczył.\nPo głośnej wizycie Jarosława Kaczyńskiego w "Pytaniu na śniadanie", gdzie pytano go przede wszystkim o kwestie prywatne, na Michała Olszańskiego oraz Monikę Zamachowską spadła spora krytyka ze strony widzów. Później sam dziennikarz przyznał więc w rozmowie z naTemat, że "znając cechy prezesa Kaczyńskiego, wydawało mu się, że pomysł jego PR-owców na to, by w ten sposób ocieplać jego wizerunek, nie jest do końca trafiony". Wkrótce po opublikowaniu tego wywiadu z Olszańskim w sieci portal Wirtualnemedia.pl poinformował, że prezenter miał zostać ukarany przez kierownictwo TVP zakazem wypowiadania się w mediach. Zastanawiano się także nawet nad zawieszeniem go w obowiązkach prowadzącego popularnego programu śniadaniowego.\nPrezes TVP zaprzeczył medialnym doniesieniom\nOstatecznie w sprawie zdecydował się zainterweniować Rzecznik Praw Obywatelskich Adam Bodnar, który ocenił działania przełożonych Olszańskiego bardzo negatywnie. Jak stwierdził, zakaz naruszał wolność słowa oraz rozpowszechniania informacji, będące przysługującym każdemu obywatelowi prawem konstytucyjnym. Na te uwagi zareagował ostatecznie Jacek Kurski. Zapewnił, że TVP przestrzega prawa i nie stosuje wobec dziennikarzy cenzury prewencyjnej. Stwierdził także, iż "bezpodstawne i tendencyjne twierdzenia upolityczniają i narażają na szwank" autorytet urzędu RPO.\n"Redaktor Michał Olszański związany był po prostu z TVP umową cywilnoprawną, która przewiduje zachowanie w poufności informacji uzyskanych w związku z realizacją umowy, a mogących naruszyć interes programowy, ekonomiczny lub dobre imię TVP. Plotkarskie przedstawienie przez niego kulisów rozmowy z prezesem Kaczyńskim, wraz z subiektywnymi i nieuprawnionymi komentarzami, mogło doprowadzić do naruszenia interesów TVP. Mimo to TVP nie wydała żadnego zakazu - a jedynie przypomniała dziennikarzowi zasady, na jakich odbywa się współpraca pomiędzy stronami."\nOficjalnie, według twierdzeń Kurskiego, Olszański miał więc nie otrzymać zakazu. Należy jednak pamiętać, iż gdy dziennikarz sam ujawnił, że "od kierownictwa "Pytania na śniadanie" dostał ustny zakaz rozmawiania z jakimikolwiek mediami", prezes TVP odmawiał komentarza w sprawie. Po dwóch miesiącach, dość niespodziewanie, zdobył się jednak na otwartość.


co z kredytami we frankach – Gorące tematy – Finanse-osobiste - Gazeta Prawna - wiadomości, podatki, prawo, biznes i finanse\nBaza artykułów znajdująca się w serwisie dotycząca tematu co z kredytami we frankach. Najnowsze wiadomości i informacje dotyczące co z kredytami we frankach.\nPrezes ZBP o ustawie dot. kredytobiorców: Tzw. Fundusz Restrukturyzacyjny należy wykreślić\nW sądach apelacyjnych w Białymstoku i Katowicach sprawy zadłużonych we frankach rozstrzygali sędziowie, którzy sami mają kredyty w tej walucie - informuje w środę "Rzeczpospolita".\nWzrost napięcia w stosunkach międzynarodowych zwykle przekłada się na gospodarkę i rynki finansowe. Czy tak będzie i tym razem?\nPrasa o wyborach w niemieckiej SPD: Trudny start dla Nahles, partia w kryzysie\nWynik Andrei Nahles, która w wyborach przewodniczącego Socjaldemokratycznej Partii Niemiec (SPD) zdobyła zaledwie 66 proc. głosów, to dla niej trudny początek, świadczący o podziałach w pogrążonej w kryzysie partii - ocenia w poniedziałek niemiecka prasa.\nSzwajcarzy zdecydowali. Nie będzie rewolucji finansowej\nZdecydowana większość Szwajcarów odrzuciła w niedzielnym referendum zasadniczą reformę systemu bankowego, czyli koncepcję tzw. suwerennego pieniądza. Poparli natomiast wydawanie licencji szwajcarskim kasynom działającym online - wynika z sondaży exit poll.\n„Transakcyjność” naszych stóp procentowych odróżniała je na plus od podatnego na manipulacje LIBOR-u. Tylko że tej transakcyjności nie ma.\nNa stronie Sądu Apelacyjnego w Krakowie opublikowano oświadczenie majątkowe sędziego Waldemara Żurka, byłego rzecznika Krajowej Rady Sądownictwa. Decyzję o ujawnieniu podjęło Ministerstwo Sprawiedliwości - poinformował w środę PAP rzecznik prasowy ministra sprawiedliwości Jan Kanthak.


Jestem psychologiem, pedagogiem, absolwentką Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie, Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie oraz Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Uczestniczyłam w szkoleniach i warsztatach dotyczących zagadnień związanych z psychologią kliniczną i społeczną. Praktykę odbywałam w Ośrodku Interwencji Kryzysowej w Tychach, w przychodni Terapii Uzależnień od alkoholu Mens-Sana oraz byłam wolontariuszem w tyskim Hospicjum im. św. Kaliksta I. Obecnie pracuję w I Liceum Ogólnokształcącym im. Leona Kruczkowskiego w Tychach Przyjmuje tylko osoby dorosłe.\nJestem psychologiem. Ukończyłem studia magisterskie, a następnie studia doktoranckie w dziedzinie psychologii, na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. Brałem udział w podstawowym kursie treningu umiejętności interpersonalnych oraz szkoleniu podstawowym z zakresu Racjonalnej Terapii Zachowania. Doświadczenie zawodowe zdobywałem w toku praktyk i prac wolontaryjnych w Świetlicy Profilaktyczno-Wychowawczej oraz Środowiskowym Domu Samopomocy. Pracuję jako asystent naukowo-dydaktyczny na Wydziale Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu Śląskiego. W ramach pracy prowadzę zajęcia z zakresu komunikacji interpersonalnej, treningu umiejętności społecznych i treningu interpersonalnego, a także badania w zakresie psychologii relacji interpersonalnych, agresywności i umiejętności interpersonalnych.\nPsycholog, pedagog, psychoterapeuta.\nAbsolwent Uniwersytetu Śląskiego. Ukończyłam całościowe szkolenie w zakresie psychoterapii atestowane przez zarząd Sekcji Naukowej Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego współorganizowany przez Śląskie Stowarzyszenie Psychoterapeutów, Polski Instytut Psychodramy i Ośrodek Leczenia Nerwic i Zaburzeń Jedzenia "Dąbrówka". Ukończyłam liczne szkolenia dotyczące pracy z dziećmi w nurcie poznawczo - behawioralnym. Prowadzę konsultacje, warsztaty i psychoterapie. Pracuje w Ośrodku Profilaktyczno- Szkoleniowym im.ks.F.Blachnickiego w Katowicach.\nJestem absolwentką Ośrodka Szkoleń Systemowych w Krakowie (rekomendacja PTP) – odbyłam całościowe czteroletnie szkolenie z zakresu systemowej terapii rodzin i par wraz z modułem psychoterapii psychodynamicznej. Ukończyłam studia pedagogiczne (Uniwersytet Śląski - Filia w Cieszynie), Studium Teologii Rodziny (Instytut Teologii Rodziny przy Wydziale Teologicznym PAT w Krakowie), kurs NPR – metoda Rötzera (INER). Pracuję w Miejskim Ośrodku Wspierania Rodziny i Dziecka w Łaziskach Górnych, gdzie prowadzę terapię indywidualną oraz terapię rodzin i par (praca pod stałą superwizją). Jestem świeckim liderem Centrum Duchowości Ruchu Światło-Życie Archidiecezji Katowickiej przy parafii pw. bł. Karoliny w Tychach, prywatnie żoną i mamą. Przyjmuje tylko osoby dorosłe.\nPedagog, psychoterapeuta, specjalista terapii uzależnień\nUkończyłam studia na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie oraz studia podyplomowe na KUL w zakresie Profilaktyki i Terapii Uzależnienia od Narkotyków. Ukończyłam całościowe szkolenie z zakresu psychoterapii w Śląskiej Szkole Psychoterapii. Jestem certyfikowanym specjalistą terapii uzależnień oraz asystentem psychodramy.\nProwadzę psychoterapię w Instytucie Psychoterapii Dzieci i Dorosłych w Katowicach oraz w Centrum Zdrowia Psychicznego w Tychach. Pracuję także w Poradni Terapii Uzależnień „Mens Sana” w Tychach. Prowadzę psychoterapię indywidualną i grupową. Doświadczenie zawodowe uzyskiwałam w różnych placówkach pomocy psychologicznej i ośrodkach terapii, m.in. w NZOZ Ośrodek Leczenia Nerwic i Zaburzeń Odżywiania „Dąbrówka” w Gliwicach. Aktualnie jestem w trakcie 2,5-letniego szkolenia Psychoterapii Zaburzeń Seksualnych. Pracuję pod superwizją.\nJestem absolwentem pedagogiki specjalnej w zakresie resocjalizacji na Uniwersytecie Śląskim. Ukończyłem szereg szkoleń z zakresu pracy terapeutycznej w nurcie systemowym, psychoanalitycznym i ericksonowskim. Obecnie jestem uczestnikiem całościowego szkolenia z zakresu systemowej terapii rodzin i par wraz z modułem psychoterapii psychodynamicznej w Ośrodku Szkoleń Systemowych w Krakowie (rekomendacja PTP). Od wielu lat zajmuję się pomocą dziecku i rodzinie na wielu płaszczyznach. Pracuję w Miejskim Ośrodku Wspierania Rodziny i Dziecka w Łaziskach Górnych. Od kilkunastu lat swoją pracę poddaję regularnej superwizji. Prywatnie - mąż i ojciec dwóch synów.


Styczeń 2022 - wolne-mysli.eu\nKonfekcjonowanie towaru jest bardzo ważnym etapem procesu produkcji i dystrybucji dóbr. Jest to pojęcie, z którym z całą pewnością zetknął się do tej pory niejeden konsument. Z drugiej strony nie każdy wie, o co właściwie w tym chodzi. Warto więc wyjaśnić, czym dokładnie jest konfekcjonowanie […]\nZastosowanie pojemników jednorazowych\nOpakowania jednorazowe są dostępne niemal w każdym domu. Są niezwykle przydatne i użyteczne, zwłaszcza w kuchni. Można w nich przechowywać i transportować zarówno produkty spożywcze jak i inne rzeczy i produkty, które wymagają opakowania o określonym kształcie czy gramaturze.\nNiezawodne pierogarki do lokali gastronomicznych\nNowoczesne pierogarki do lokali gastronomicznych nie należą do najtańszych wydatków, dlatego też tym bardziej warto poświęcić nieco cennego czasu, aby wybrać wysokiej jakości sprzęt. Oryginalną pierogarkę od renomowanego producenta można kupić już od 25 000 zł.\nPiękna i zdrowa skóra to domena przede wszystkim młodości, ale proces starzenia się skóry u każdego zaczyna się w różnym czasie i przebiega nieco inaczej. Wpływ ma na to nasz styl życia, a także geny. Jednak dzięki medycynie estetycznej możemy skutecznie opóźniać widoczny upływ czasy przede wszystkim na skórze.\nKońcówka roku 2020 pokazała, jak istotne jest, by posiadać w domu skuteczny żel do dezynfekcji rąk. Nagle popyt wzrósł tak bardzo, że ciężko było dostać jakikolwiek płyn bakteriobójczy. Dziś wszystko wróciło do normy, ale nadal warto mieć coś w zanadrzu.\nKabina prysznicowa z hydromasażem to świetna propozycja dla tych, którzy cenią sobie połączenie funkcjonalności, komfortowej eksploatacji oraz korzystnej ceny. Jest to o wiele praktyczniejsze rozwiązanie, niż pojemna wanna. Jednorazowo nie trzeba zużywać ogromnej ilości wody, co z pewnością zadowoli osoby nielubiące przepłacać. Zastanawiasz się, jaki […]\nDla każdego malucha dzień jego urodzin to wyjątkowa okazja, która wymaga celebracji. Z racji tego, z rodzice najchętniej przychyliliby swoim maluchom nieba, to stają oni na głowie, aby przygotować niezapomniane urodziny dla dzieci.\nPrzeszklone ściany, elementy ścian wykonane ze szkła i inne tego typu rozwiązania pojawiają się często w budynkach użytkowych. Można jednak zauważyć je też w coraz większej grupie obiektów mieszkalnych. Mogą być związane z nowoczesnym designem całego budynku albo wynikać z wizji właściciela domu.


Dziś w Rzeszowie akcja Solidarności "Niedziela bez zakupów" - nowiny24.pl\nDziś w Rzeszowie akcja Solidarności "Niedziela bez zakupów"\n4 marca 2012 04.03.2012 Aktualizacja: 1 marca 2012 10:01 01.03.2012 10:01\n4 marca 2012 roku jest Europejskim Dniem na rzecz Niedzieli Wolnej od pracy. Solidarność szykuje w całej Polsce akcje pod marketami.\nW tym dniu przed marketami w największych miastach Polski związkowcy z handlowej Solidarności rozdawać będą ulotki promujące ideę ustawowego ustanowienia niedzieli dniem wolnym od pracy. Podobne akcje zostaną zorganizowane w tym dniu w całej Europie.\nRzeszowska "Solidarność" przyłącza się do akcji i w niedzielę 4 marca w godz. 11-13 przed sklepami Tesco i E.Leclerc zachęcać będzie klientów do zaniechania zakupów w niedzielę, by pracownicy handlu mogli ten dzień spędzać w rodzinnym gronie.\nRzeszowska Solidarność przygotowała plakaty, na których widzimy smutnego, małego chłopca, który modli się słowami: Panie Boże spraw, żeby mama była ze mną w niedziele w domu".\n- Poruszył mnie ten plakat - mówi Agnieszka z Rzeszowa, ekspedientka w sklepie dużej sieci, która ma 4-letniego syna. - Sama często pracuje w niedzielę i wiem, jak bardzo przezywa to moje dziecko. Mam nadzieję, że taka akcja cos da.\nmieszczuch 5 marca, 12:57\nJak zamkniesz hipermarkety,galerie itp.,to gdzie wiesniaki po sumie będa jeżdzić na spacery??????????\nJan 5 marca, 07:48\nJak popracujecie do 67 lat to się wam w uszy naleje.\ngość 4 marca, 21:37\nZakaz handlu w niedzielę prowadzi do redukcji etatów w branży handlowej.Wiele ludzi straci pracę i ze względu na niższy obrót handlowy wzrosną ceny dla konsumenta.\nmaciek 4 marca, 20:01\nKościół namawia do odwiedzania kościołów, co niedzielę. Nie chodzi tu bynajmniej o to, że ksiądz stęsknił się za Tobą, ale z faktem, że będziesz miał podstawioną tacę pod sam ryj. Zanim dotrzesz do ołtarza to po drodze będziesz miał kilka skarbonek. Czy jak ksiądz przychodzi [...]\nGość 4 marca, 18:54\nZalegalizować prawo do kamienowania tych wszystkich, którzy nie chodzą do kościoła w niedzielę. Kara śmierci dla wrogów Jezusa !!!


Domki - icpe.pl\nW dzisiejszych czasach internet jest narzędziem, który umożliwia nam wiele rzeczy. Wykorzystując go jesteśmy w stanie robić zakupy, opłacać rachunki czy utrzymywać kontakt z znajomymi. Jest to niezwykle duże udogodnienie, jakie szczególnie dla osób zapracowanych tworzy ogromną pomoc.\n"Zielone tło" naszego ogródka\nDrzewa i krzewy tworzą podstawę ogrodu. Wydzielają przestrzeń w ogrodzie, osłaniają od uciążliwego sąsiedztwa. Drzewa iglaste w przeciwieństwie do bylin zdobią nawet zimą.\nZ powodu rozmiarów oraz długowieczności drzewa oraz krzewy są stałym składnikiem ogródka. Częstokroć decydują o jego charakterze. Stąd warto dobrze obmyślić, które krzewy i drzewa ozdobne wybrać do naszego ogródka. Również wybór miejsca w jakim drzewa ozdobne zostaną umiejscowione, musi być dokładnie zaplanowany. Wielkiej dyscypliny wymaga planowanie małych ogrodów. Przed kupnem roślin koniecznie musimy wziąć pod uwagę ich ostateczne wymiary, i wyobrazić sobie jak po latach wypełnią obszar naszego ogrodu.