They don't call him Danger for nothing.: stycznia 2013\nAutor: shawty. o 09:09 125 komentarzy:\n-Cholera, cholera, cholera...cholera.\nJęknąłem, podnosząc się na łóżku, gdy głośne narzekanie dotarło do moich uszu. Próbowałem ponownie zasnąć, ale nie udało mi się to, bo usłyszałem kolejne przekleństwa. Potarłem oczy, po czym je otworzyłem i zobaczyłem chodzącą po pokoju Kelsey, rzucającą wszystkim po drodze.\n-Skarbie, co ty wyprawiasz?\n-Próbuję znaleźć swoje ubrania! - wciąż dreptała po podłodze z twarzą czerwoną z niepokoju.\n-Gdzie one mogą być?!\n-Skarbie... - siadłem na łóżku.\n-Serio? - wyrzuciła ręce w powietrze. - Muszą gdzieś być!\n-Co? - warknęła, odwracając się. Kiedy zobaczyła, że już nie śpię, zatrzymała się. - Przepraszam.\n-Nie masz za co - oblizałem usta. - Ale denerwujesz się bez powodu.\n-Bez powodu? Justin...\n-Twoich ubrań tu nie ma. Są w koszu na brudy - próbowałem powstrzymać śmiech, kiedy to do niej dotarło.\n-Oh - nieśmiało się uśmiechnęła.\n-Tak - lekko się zaśmiałem. - Więc wracaj do łóżka - podniosłem kołdrę, przywołując ją. Wciąż byłem zmęczony.\n-O nie! Oszalałeś? - spojrzała na mnie z niedowierzaniem. - Mamy dzisiaj szkołę, Justin! Nie wspominając o tym, że kiedy wrócę do szkoły, rodzice oszaleją!\nMoje źrenice się rozszerzyły.\n-Nawet o tym nie myślałem.\n-Ta, ja też nie - zmierzwiła włosy palcami. - Ich kazanie nigdy się nie skończy. Oni mnie zabiją, Justin - kopnęła w podłogę. - Nawet do nich nie zadzwoniłam, żeby powiedzieć, że wszystko w porządku! Pewnie czekają na mnie teraz w domu. O mój Boże... - zakryła twarz rękami. - Jestem martwa.\n-Skarbie - wstałem, podchodząc do niej. - Wszystko będzie w porządku - chwyciłem jej dłonie i odsunąłem od twarzy. - Porozmawiamy z nimi.\n-Oczywiście, Justin. Powiemy im, że zerwaliśmy się z lekcji, pokłóciliśmy, mnie porwano, prawie zgwałcono, pobito, ty mnie uratowałeś, ale byliśmy w takim szoku, że zapomnieliśmy dać im znać, że nie wrócę do domu. To taki świetny pomysł - powiedziała sarkastycznie.\n-Nie możemy powiedzieć im dokładnie tego, ale można nieco zmodyfikować prawdę.\nJej ramiona opadły.\n-Skarbie, spokojnie, będzie dobrze - Justin potarł moje ramię.\nSiedzieliśmy w jego samochodzie zaparkowanym przed moim domem. Przygryzłam wargę, patrząc przed siebie.\n-Nie rozumiesz, Justin - warknęłam. - Nie są jak twoi normalni, wyrozumiali rodzice. Zabiją mnie i wcale nie przesadzam. Powiedziałam ci co mi zrobili, kiedy wróciłam późno w noc imprezy. Zostałam uziemiona i, oh, nawet tego nie drążmy! Nie powinnam nawet wyjść z domu! - przygryzłam wargę, biorąc głęboki wdech.\n-Kelsey... Kelsey, spójrz na mnie - Justin potrał mnie po karku.\n-Kelsey, dalej - uspokajał mnie, gładząc mnie po policzku.\n-Możesz wyświadczyć mi przysługę?\nTępo się zaśmiałam.\n-Po prostu zamknij oczy, Kelsey.\nWywróciłam oczy, po czym spełniłam jego prośbę.\n-Okej, teraz weź głęboki wdech i go wypuść.\nZaczerpnęłam powietrza, chwilę je przytrzymałam, po czym wypuściłam.\n-Teraz policz do dziesięciu.\nPrzygryzłam wnętrze policzka.W myślach policzyłam od jednego do dziesięciu i powoli się uspokajałam.\n-Okej, teraz otwórz oczy.\nZrobiłam to i na niego spojrzałam.\n-To moja tajemnica. Dobra, mamy jakąś godzinę do rozpoczęcia lekcji. Osobiście mało mnie to obchodzi, ale wiem, że nie chciałabyś się spóźnić, więc teraz albo nigdy, skarbie.\nPokiwałam głową. Miał rację. Nie mogę się tu wiecznie ukrywać. Muszę zmierzyć się z rzeczywistością i bez względu na to, jak bardzo nie chciałam, musiałam to zrobić.\n-Będę tu na ciebie czekał, w porządku? - ścisnął moją dłoń.\nUśmiechnęłam się, zerkając na nasze złączone dłonie i spowrotem na niego.\n-Okej - pochylając się, złączyłam nasze usta, a po chwili się odsunęłam.\n-Nie - mocniej chwycił moją dłoń. - Chodź tu - przyciągając mnie bliżej, ponownie złączył nasze usta, tym razem trzymając je zamknięte.\nUśmiechnęłam się, nie przerywając pocałunku i go pogłębiłam.\nJustin przejechał językiem po mojej dolnej wardze, prosząc o dostęp, który mu dałam.\nNasze języki zaczęły toczyć zawziętą walkę, gdy Justin przeniósł mnie na swoje kolana.\nWtedy zaczęło się robić goręcej, a ja wplątałam palce w jego włosy, przyciągając bliżej.\nJęknął, przygryzając moją wargę, zjechał dłońmi na moje pośladki i je ścisnął.\nJęknęłam, chcąc kontynuować, ale wiedziałam, że musieliśmy już kończyć.\n-Justin... - szepnęłam, odrywając się od niego.\n-Mhm? - zaczął całować mnie po szyi.\n-Oh - westchnął. - Racja - odsuwając się od mojej szyi, posłał mi uśmiech. - Dalej - klepnął mnie w tyłek.\nZaśmiałam się, szturchając go, po czym zeszłam z niego i wyszłam z samochodu. Zamykając za sobą drzwi, podbiegłam do domu.\nZaczęłam dreptać w miejscu, zerkając na Justina, który machnął ręką na znak, żebym weszła do środka. Westchnęłam, kiwając głową i odwracając się do drzwi.\nTeraz albo nigdy i niestety musiało to być teraz.\n-Mamo? Tato? - zawołałam. - To ja, Kelsey!\nCzekałam chwilę, uderzajac stopą w podłogę. Miałam wrażenie, że minęły godziny.\nKiedy miałam zamiar się poddać i pójść do szkoły wyglądając jak pół dupy zza krzaka, drzwi się otworzyły, ukazując za nimi Dennisa.\n-Kelsey? - spojrzał na mnie z szeroko otwartymi oczami.\n-Hej. Są rodzice?\nPokiwał głową, wskazując za siebie.\n-Tak, siedzą w kuchni. Gdzie byłaś?\n-Gdzie konkretnie? Martwili się! Prawie zadzwonili na policję, ale ich powstrzymałem!\n-Kelsey, oni cię zabiją!\n-Wiem, ale mam bardzo dobrą wymówkę.\n-Tak. To nie była całkiem moja wina.\n-Pewnie nie - weschnął, otwierając drzwi szerzej.\nWeszłam do środka w momencie, w którym mama pojawiła się w przedpokoju.\n-Kochanie, kto przy... Kelsey?! - pisnęła, a na jej twarzy wymalowało się zaskoczenie. Wyglądała jakby zobaczyła ducha.\n-Hej mamo... - pomachałam do niej, przygryzając wargę.\n-O mój Boże! - mocno mnie przytuliła. - Twój ojciec i ja niesamowicie się martwiliśmy! Wszystko w porządku? Jadłaś coś? Skrzywdzono cię?\n-Ugh, wszystko okej, mamo. Jest dobrze, jest świetnie - przytuliłam ją. Co się dzieje? Mieli na mnie krzyczeć, a nie się martwić.\n-To dobrze - odsunęła się, zakładając włosy za ucho. - Bałam się, że coś ci się stało.\n-Nie, nic mi nie jest - uśmiechnęłam się.\n-Okej, więc mamy to już za sobą. Gdzie byłaś, młoda damo? - wbiła we mnie wzrok. - Wiesz, która jest godzina? Nie było cię całą noc! I co to za ubrania? - spojrzała na mnie. - Czyje one są?\nA myślałam, że Justin był bipolarny...\n-Więc widzisz, ta dziewczyna, Cameron, i ja zostałyśmy przydzielone do zrobienia tego projektu i pracowałyśmy nad nim przez całą lekcję, a potem zadecydowałyśmy, że powinnyśmy skończyć go jak najwcześniej, więc poszłyśmy do niej. Nie chciałam zostać długo, bo wiedziałam, że mam karę - westchnęłam, przygryzając wargę. Nie chciałam kontynuować, ale wiedziałam, że musiałam. - Przypadkiem wylałam na siebie picie, więc pożyczyła mi swoje ubrania i wznowiłyśmy pracę, a potem, sama nie wiem jak to wyszło, ale zasnęłyśmy.\n-Tak - przytaknęłam. - Wiem, że to brzmi głupio, ale byłyśmy zmęczone. Pracowałyśmy nad tym projektem bardzo ciężko i chciałam iść do domu, ale jej mama była miła i zaprosiła mnie na kolację, a ja konałam z głodu, bo zapomniałam lunchu i nie zjadłam nic w szkole, a dalej samo się potoczyło...\nMama ścisnęła czubek nosa, myśląc nad moimi słowami.\n-To już drugi raz, kiedy coś takiego robisz, Kelsey. Naprawdę mnie rozczarowałaś.\n-Wiem mamo i naprawdę przepraszam! Nie miałam telefonu i całkiem zapomniałam ci powiedzieć.\n-A myślałam, że się czegoś nauczyłaś, Kelsey...\n-I tak jest!\n-Nie, tak nie jest, Kelsey, bo nie zrobiłabyś wtedy czegoś takiego! W nocy nie mogłam spać, bo myślałam o wszystkim, co mogło ci się przytrafić! Prawie zadzwoniłam na policję, ale dzięki Bogu twój brat mnie powstrzymał!\n-Wiem, mamo. Naprawdę przepraszam.\n-Przeprosiny nie zawsze wystarczą, Kelsey. Idź na górę, przygotuj się do szkoły, a gdy skończysz przyjdź do kuchni. Twój ojciec i ja musimy z tobą porozmawiać.\n-Idź już, Kelsey - wskazała w kierunku schodów.\n-Natychmiast - krzyknęła.\nWestchnęłam, obeszłam ją i wbiegłam po schodach, kierując się do pokoju, a następnie łazienki, gdzie szybko się odświeżyłam.\nPodeszłam do szafy, z której wyjęłam jeansy, białą koszulkę, czarną kurtkę z rękawami do łokci, a do tego baletki. Zdjęłam ubrania Justina i włożyłam te wcześniej wybrane, przejżałam się w lustrze, po czym zeszłam na dół, prosto do kuchni, na małą 'rozmowę' z rodzicami.\n-Siadaj - wskazał na krzesło naprzeciwko.\nWykonałam jego polecenie, nie patrząc mu w oczy.\n-Twoja matka opowiedziała mi co się stało i muszę przyznać, że jestem tobą bardzo rozczarowany. Wychowaliśmy cię lepiej.\n-Czasem 'przepraszam' nie poprawi sytuacji, Kelsey. Ostatnim razem też przeprosiłaś i mimo, że cię uziemiliśmy, znów zawaliłaś.\n-Bez względu na to czy chciałaś czy nie, ani ja ani twoja matka już ci nie ufamy, Kelsey. Masz już szlaban, co jeszcze możemy zrobić?\n-Nie wiem, ale powiem wam jedno - po raz pierwszy od przyjścia na nich spojrzałam i zabolał mnie błysk w ich oczach. - Bardzo, bardzo przepraszam. Wiem, że mi nie wierzycie, ale naprawdę chciałam dostać dobrą ocenę z projektu i udowodnić wam, że biorę edukację na poważnie. Chciałam, żebyście byli ze mnie dumni i... przepraszam - zaczęłam się wiercić.\nChciałam otworzyć usta i coś dodać, ale uprzedził mnie tata.\n-Po prostu idź już do szkoły Kelsey, a gdy skończysz, wróć prosto do domu. Będziemy czekali. Twoja matka i ja musimy omówić kilka spraw.\n-Okej - wstałam i zamierzałam wyjść, ale coś mnie powstrzymało. Podeszłam do nich i przytuliłam.\nZajęło im to chwilę, ale też lekko mnie przytulili.\n-My ciebie też, słoneczko. A teraz idź do szkoły, bo się spóźnisz.\nOdsunęłam się z delikatnym uśmiechem.\n-W porządku, pa - pomachałam, po czym opuściłam kuchnię i drzwi frontowe, a następnie skierowałam się do samochodu Justina.\nKiedy już weszłam do środka, chłopak odpalił silnik.\n-Cóż... lepiej, niż sądziłam. Jak widzisz nie zabili mnie, ale są mną rozczarowani - westchnęłam.\n-Nie przejmuj się, skarbie - lekko poklepał mnie po kolanie. - Przejdzie im.\n-Mam nadzieję - wyjrzałam przez okno.\n-Tak czy inaczej, co im powiedziałaś?\nKiedy skończyłam opowiadać, chłopak sie zaśmiał. Zmarszczyłam brwi.\n-Wymyśliłaś to od tak?\n-Kurde, skarbie, mogłabyś równie dobrze pracować dla mnie - cicho się zaśmiał, zerkając na mnie na sekundę.\n-Nie, dzięki - zawtórowałam mu.\n-Ja tylko mówię.... to naprawdę dobre kłamstwo.\n-To najlepsze, co mogłam wymyślić!\n-Nie moge uwierzyć, że to kupili.\n-To dosyć wiarygodna wymówka.\n-Pewnie tak... - ponownie się zaśmiał.\nUśmiechnęłam się, odwracając wzrok.\n-Oh, przy okazji, Bruce i reszta chce cię poznać po szkole.\n-Bruce wie o tobie... o nas i zdaje sobie sprawę ile dla mnie znaczysz, więc stwierdził, że chce cię poznać, a chłopaki się z nim zgodzili.\n-Powinnam się martwić?\n-Nie - zachichotał. - Kiedy ich poznasz, są spoko.\n-Jestem tego pewna - łobuzersko się uśmiechnęłam. - Ale będziemy musieli to przełożyć.\n-Bo moi rodzice chcą ze mną pogadać, a nie chcę znów im kłamać.\n-Cholera - skręcił, kierując się do szkoły. - Czy to znaczy, że nie możemy być razem po szkole?\n-Nie wiem. Nie znam jeszcze swojej 'kary', więc nie mam pojęcia, na co mi pozwolą.\n-Tak czy inaczej, coś wymyślę. Jak zawsze.\n-Oh, przy okazji, twoja torba jest z tyłu. Zapomniałaś jej, kiedy poszliśmy coś zjeść.\n-Cholera, prawie o niej zapomniałam - odwróciłam się, szukając torby, a gdy już ją znalazłam siadłam prosto, a Justin zaparkował.\n-Nie chcę tu być - jęknęłam.\n-Ja też nie. Wystarczy, że w nocy nie zmrużyłem oka. Ostatnim, czego chcę, jest wysłuchiwanie skrzeczenia nauczycieli w tej dziurze.\n-Nie dałam ci spać? - zmarszczyłam brwi. - Jeśli tak, to przep...\n-Co? Nie, skarbie, po prostu dużo myślałem, a musiałem jeszcze coś załatwić z chłopakami.\n-Skarbie - chwycił moją dłoń. - Nie masz się czym martwić.\n-W takim razie chodźmy i pozwólmy temu dniu upłynąć jak najszybciej.\nOtworzyłam drzwi, wyszłam i czekałam na Justina. Kiedy już do mnie podszedł, złapał moją dłoń, przyciągając bliżej.\n-Nie kłamałeś mówiąc, że będziesz obok mnie dwadzieścia cztery godziny na dobę - zaczęłam się z nim drażnić.\n-Cóż, zawsze dotrzymuję obietnic. Zwłaszcza jeśli dotyczą one ludzi, na których mi zależy.\nPoczułam, ze czerwienią mi się policzki.\n-Rumienisz się, skarbie? - Justin łobuzersko się uśmiechnął.\n-Nie - ukryłam twarz.\n-Chyba jednak tak...\n-Oh, zamknij się - żartobliwie uderzyłam go w tors.\n-Wiesz, skarbie, ostatnio często mnie tak nazywasz.\n-Mhm... nie podoba ci się to?\n-Nie, kcoham to. Tylko... mówisz to częściej niż kiedykolwiek.\n-To dlatego, że najpierw mogłem cię tym denerwować, a teraz.... mam do tego powód.\n-Chcesz wiedzieć jaki?\n-Bo jesteś teraz moja - łobuzersko się uśmiechnął i złączył nasze usta.\nZmarszczyłam brwi, odsunęłam się od chłopaka i zobaczyłam zszkowaną Carly, stojącą naprzeciwko nas.\nAutor: shawty. o 11:23 132 komentarze:\nZamknąłem za sobą drzwi Kayli i się zaśmiałem, szłysząc jej narzekania o tym, co jej zrobiłem.\nTo nie moja wina. Suka na to zasłużyłam.\n-Zapłacisz za to Bieber! - krzyknęła. - Obiecuję ci to!\nIgnorując ją potrząsnąłem głową i zszedłem na dół do chłopaków, którzy automatycznie przestali gadać i się na mnie spojrzeli.\n-I? - Bruce wstał. - Zrobiłeś to? Masz przesyłkę?\nKiwnąłem głową, wyjmując przesyłkę zza pleców, po czym rzuciłem ją przez pokój, a on złapał.\n-Dobra robota, Bieber - z podziwem pokiwał głową. - Jak to zrobiłeś?\nŁobuzersko się uśmiechnąłem, przypominając wcześniejsze wydarzenia.\n-Jak mógłbym zawieść tak seksowną dziewczynę jak ty? - jęknąłem nisko, przyciągając ją bliżej za biodra. Zanurzyłem twarz w jej włosach i zacząłem popychać w kierunku łóżka.\nPrzygryzając wargę, chwyciła mnie za koszulkę, składając jednocześnie mokre pocałunki na mojej szczęce.\n-Nie wiem, ale jeśli się postarasz to obiecuję, że dam ci tą przesyłkę - zbliżyła się do moich ust, ale wyprzedziłem ją, przyciskając wargi do jej szyi.\nChłopaki są mi za to sporo winni.\nKiedy jej nogi zderzyły się z łóżkiem, poleciała na nie, ciągnąc mnie za sobą. Ułożyłem się tak, żeby na nią nie napierać. Pochylając się, złożyłem mnóstwo pocałunków na jej szyi i przeniosłem na klatkę piersiową.\nJęknęła, wplątując palce w moje włosy, żeby przyciągnąć mnie jeszcze bliżej.\nJęknąłem, żeby ją zadowolić. Musiała uwierzyć, że mi się to podoba. Suka nie mogła nic podejrzewać.\n-Justin... - gwałtownie nabrała powietrza, gdy lekko przygryzłem jej skórę. - O mój Boże... - jęknęła głośno.\nW duchu modliłem się, żeby Kelsey nic nie usłyszała. Ostatnim, czego potrzebowałem, była moja dziewczyna budząca się przez jęki z końca korytarza.\nOderwałem się od niej, trzymając twarz nad jej.\n-Brakowało mi tego - przygryzłem wargę.\n-Mi też - chwytając mnie za kark, pociągnęła mnie w dół, żeby złączyć nasze usta, ale tak jak poprzednio, odsunąłem się.\nNie ma mowy, żebym ją pocałował.\nSkończyłem z jej gierkami, a to był ostatni raz, kiedy pozwalam czemuś takiemu się wydarzyć.\nKelsey była dla mnie wszystkim i nie miałem zamiaru jej zdradzać. Zwłaszcza, kiedy miałem przy sobie kogoś jak ona.\nGłęboko w sercu czułem, że staję się dla niej delikatny. Nigdy nie przypuszczałbym, że coś takiego się stanie.\nOdkąd Jen mnie wykiwała, nie ufałem żadnej kobiecie. Wtedy ona weszła do mojego życia i pokazała, że jeśli się przyjżę, to zobaczę, że jest jeszcze kilku ludzi, którym mogę zaufać i mimo, że poznałem Kelsey w dziwnych okolicznościach, to cieszę się, że weszła do lasu i zobaczyła jak zabijam Parkera.\nBez względu na to, jak pojebanie to brzmiało, zbliżyło nas to do siebie i będę za to wdzięczny do końca życia. Nawet nie wiem co by się stało, gdybym jej nie poznał, ale jednego jestem pewien - moje życie nie byłby wtedy tak ciekawe.\nZauważyłem, że Kaylę zaczyna denerwować mój brak chęci do wymiany śliny, więc zrobiłem coś równie dobrego. Zacząłem ściągać jej szlafrok. To na chwilę odciągnie jej myśli.\nJeśli dasz jej coś, nad czym może pracować, to skupi na tym całą swoją uwagę, więc jeżeli musiałem zdjąć jej szlafrok, a następnie dać jej ściągnąć moją koszulkę, to byłem skłonny do poświęceń.\nKiedy już mieliśmy to za sobą, przebiegła palcami po moim torsie. Normalnie bym jęknął i uznał to za pociągające, ale mogłem myśleć jedynie o tym, że jej palce nie dorównywały palcom Kelsey.\nKayli były żądne, a Kelsey delikatne. Kalya ciągnęła, podczas gdy Kelsey pchała. Były całkowitymi przeciwieństwami.\nPrzejechałem dłońmi po jej rękach i złączyłem nasze palce, a mój oddech uderzał o jej twarz.\n-Hm? - mruknęła. Zamknęła oczy, biorąc głębokie wdechy.\nZaczęła się podniecać, więc to był dobry moment.\n-Gdzie jest przesyłka? - wymamrotałem jej do ucha, po czym złożyłem na nim delikatny pocałunek.\nZacząłem składać lekkie pocałunki, chcąc sprawić, żeby zapomniała, że miała mi nic nie mówić dopóki nie skończymy.\n-Gdzie ona jest, Kayla? Muszę mieć pewność, że nie kłamiesz.\n-Nie kłamię - wydyszała.\n-W takim razie - zassałem. - Powiedz mi - przygryzłem. - Gdzie ona jest - polizałem, a ona się poddała.\n-Pod moim łóżkiem - powiedziała na wydechu.\nŁobuzersko się uśmiechnąłem, nie odrywając ust od jej skóry.\n-Dzięki skarbie - wciąż całowałem jej szyję, podczas gdy jedna z moich rąk zanurkowała pod łóżko.\nNie miała pojęcia co się dzieje i tak miało zostać. Przenosząc się na drugą stronę, zacząłem ssać i przygryzać, przez co wygięła plecy w łuk. Macałem wszystko pod materacem, chcąc jedynie znaleźć tą przesyłkę i stąd wyjść.\nKiedy miałem zamiar wstać i zacząć jej szukać, wyczułem coś pod palcami i od razu wiedziałem, że właśnie tego szukałem. Wyciągając ją spod łóżka, odsunąłem się od Kayli.\n-Miło mi się z tobą pracowało, skarbie. Mam nadzieję, że to kiedyś powtórzymy - wstałem, podszedłem do swojej poszulki i ją założyłem.\n-O czym ty mówisz? - powiedziała, nierówno oddychając.\n-Ty, moja droga, właśnie zostałaś ograna - łobuzersko się uśmiechnąłem. - Przez gracza.\n-O czym ty do cholery mówisz, Bieber? - warknęła, siadając na łóżku.\nLekko się zaśmiałem, podnosząc w górę przesyłkę.\n-Powinnaś już wiedzieć jak nie ulegać pokusie. Niczego się nie nauczyłaś?\n-Ty gnojku! - krzyknęła.\n-Jakbym już tego nie słyszal - otworzyłem drzwi, ale przed wyjściem się odwróciłem. - Następnym razem, kiedy spróbujesz takich sztuczek, nie będę cię uwodził. Zabiję cię - i po tych słowach wyszedłem.\nCo śmieszne, to nie była pusta obietnica.\n-Ona cię zabije! - zaśmiał się Marco.\n-Lepiej śpij dziś z jednym okiem otwartym - zaśmiał się Dean, sięgając po puszkę piwa.\n-Zaufaj mi, nic mi nie zrobi. Ta suka wie, że ze mną się nie pieprzy.\n-Nie jestem tego taki pewien, Bieber - John siadł naprzeciwko. - Dziś widocznie miała ochotę się z tobą pieprzyć.\n-To przez ten urok. Działa za każdym razem - żartobliwie puściłem im oczko, po czym zerknąłem na swój zegarek. - Cóż, jest za piętnaście druga, a ja padam na twarz.\n-Ta, lepiej się już kładźmy. Mamy przed sobą ciężki dzień, a ciebie czeka szkoła, Bieber - Bruce wskazał na mnie.\n-Cholera - mruknąłem. Całkiem o tym zapomniałem.\n-Po prostu się prześpij - zawołał Marco.\n-Ta, dla ciebie to łatwe. Nie musisz budzić się za kilka godzin - mruknąłem, wstając.\n-Hej - podniósł ręce w górę. - Ja tylko mówię.\nWzdychając, potarłem swój kark.\n-Wiem - oblizałem usta. - Do zobaczenia później.\n-Jestem z ciebie dumny, Bieber - Bruce poklepał mnie po plecach i potarł ramię w ramach uznania. - Odwaliłeś dzisiaj kawał dobrej roboty. Nie tylko dałeś sobie radę z Lukiem...\n-Pieprzona małpa dałaby sobie radę z Lukiem, Bruce. Ten dzieciak jest cholernie słaby - wywróciłem oczami.\n-Okej, okej, masz rację - uśmiechnął się. - Ale poza tym uratowałeś swoją dziewczynę i odzyskałeś moją wysyłkę. I to wszystko jednego dnia.\n-Jeśli to nie jest swag, to nie wiem co! - krzyknął Dean.\n-Dzięki, doceniam to.\nMimo, że mieliśmy z Brucem większe i mniejsze kłótnie, wciąż byliśmy jak bracia.\n-Nie ma za co, a teraz na górę do swojej dziewczyny. Jestem pewien, że za tobą tęskni - cicho się zaśmiał, po czym zajął swoje stałe miejsce.\n-Do zobaczenia - przybiłem z chłopakami piątkę, po czym wszedłem po schodach i swojego pokoju, cicho zamykając za sobą drzwi.\nKelsey wciąż spokojnie spała na moim łóżku, szczelnie owinięta kołdrą i przytulona do poduszki. Lekko się zaśmiałem. Wyglądała tak niewinnie.\nCoś we mnie miało nadzieję, że zostanie taka na zawsze.\nOdwróciłem się i zamknąłem drzwi na klucz. Nie chciałem ryzykować, że Kalya wtargnie tu w nocy i spróbuje się na mnie odegrać.\nMimo, że ją ostrzegałem, a ona wiedziała, że nie powinna ze mną zadzierać, nie miałem zamiaru ryzykować zwłaszcza, gdy była tu Kelsey.\nPodchodząc do łóżka, upewniłem się, że wszystko jest w porządku, po czym delikatnie pogładziłem dłonią jej policzek. Rozcięcia powoli się leczyły i byłem pewien, że zostaną po nich blizny, ale nie mogłem nic na to poradzić.\nWzdychając pochyliłem się i przycisnąłem usta do jej czoła, po czym się odsunąłem. Otworzyłem usta, żeby coś powiedzieć, ale się powstrzymałem.\nNie byłem gotowy, a ona tym bardziej.\nWyprostowując się, miałem zamiar odejść i poszukać jakiejś pościeli, którą mógłbym położyć na ziemi, żeby było mi w miarę wygodnie, gdy poczułem lekkie pociągnięcie za rękę.\nMarszcząc brwi odwróciłem się i zobaczyłem Kelsey patrzącą na mnie sennym wzrokiem.\n-Nie idź - szepnęła.\nWpatrywałem się w nią, chcąc, żeby kontynuowała.\n-Zostań ze mną - przesunęła się na łóżku. - Proszę - wymamrotała.\nPrygryzłem wargę, zastanawiając się co zrobić, gdy przypomniałem sobie dzisiejsze wydarzenia i uświadomiłem, że mnie potrzebowała.\nObiecałem, że będę ją chronił.\nPodniosłem kołdrę, położyłem się obok i okryłem nas oboje, po czym objąłem ją ręką, przyciągając bliżej.\n-Wszystko w porządku? - szepnąłem.\n-Prześpij się trochę, skarbie.\nZiewnęła, wtulając się we mnie, po czym odpłynęła w głęboki sen.\nCzas mijał, a ja się w nią wpatrywałem. Musiałem mieć pewność, że wszystko było dobrze i nic jej nie przeszkadzało.\nObserwowałem, jak jej klatka piersiowa rytmicznie się unosi i opada, a jej ciało coraz bardziej się relaksuje.W głowie miałem tylko jedno - musiałem się upewnić, że wydarzenia z dzisiaj już nigdy się nie powtórzą. Że będzie bezpieczna bez względu na wszystko. Miałem potrzebę bycia blisko niej 24/7.\nSama myśl o jej straceniu doprowadzała mnie do szaleństwa, a wizja kogoś ją krzywdzącego wywoływała u mnie instynkt mordercy.\nByłem pewien, że oszalałem, ale gdy czas mijał, a ja wciąż podziwiałem jej piękno, uświadomiłem sobie, że to nie szaleństwo.\nAle, zamiast tego, przytafiło się coś dużo bardziej niebezpiecznego niż się spodziewałem.\nI to przerażało mnie najbardziej.\nASDFGHJKL CHCIAŁAM BARDZO WAM PODZIĘKOWAĆ, BO MOJE TŁUMACZENIE PRZEKROCZYŁO DZISIAJ 100 TYSIĘCY WYŚWIETLEŃ <3\nDZIĘKUJĘ ZA WSPARCIE, MIŁE SŁOWA, KOMENTARZE, TO ZNACZY DLA MNIE BARDZO WIELE <3\nKOCHAM WAS BARDZO BARDZO ♥\nAutor: shawty. o 11:08 187 komentarzy:\nPo wzięciu prysznica czułem się dużo bardziej odświeżony.\nNaturalnie, pocałunki Kelsey ukoiły moje nerwy, ale gorąca woda spływająca po moich mięśniach jeszcze bardziej to polepszyła.\nOwijając ręcznik wokół bioder, wyszedłem z łazienki i ostrożnie podszedłem do szafy, próbując nie obudzić Kelsey.\nKiedy już mi się to udało, otworzyłem ją, wyciągnąłem dresyi koszulkę podobne do tych, które dałem dziewczynie, po czym upuściłem ręcznik na podłogę i się ubrałem.\nPrzebiegając palcami po włosach, po raz ostatni zerknąłem na Kelsey, a następnie wyszedłem z pokoju, delikatnie zamykając za sobą drzwi.\nZbiegłem po schodach i zobaczyłem wszystkich, łącznie z Brucem, siedzących na kanapie. Westchnąłem. To będzie ciekawe...\n-Hej - przygryzłem wargę, zastanawiając się jak zareaguję, ale otaczała mnie jedynie cisza, którą przerwał Bruce.\n-Jak się trzymasz? - spojrzał mi w oczy, a ja zobaczyłem w jego szczerość.\n-Raczej dobrze - siadłem na foltelu, przejeżdżając po wszystkich wzrokiem.\n-Jak ona się czuje? - spytał kilka sekund później. Zaalarmowany podniosłem głowę.\n-John powiedział nam co się stało - odchrząknął, wiercąc się na krześle.\nKiwnąłęm głową, zerkając na Johna, żeby się upewnić. Posłał mi spojrzenie mówiące, że tak było, więc przeniosłem wzrok spowrotem na Bruce'a.\n-Jest trochę roztrzęsiona, ale nie jest tak źle... - urwałem, przypominając sobie jej płacz w łazience. - Mogłoby być lepiej - oparłem się o tył fotela.\n-Za co? Nie zrobiłeć nic...\n-Zrobiłem - potrząsnął głową. - Byłem dla ciebie dosyć oschły, zwłaszcza jeśli chodzi o dziewczynę, która zapewne jest teraz w twoim pokoju. Nie zdawałem sobie sprawy ile dla ciebie znaczy, ale dzisiejszy wieczór otworzył mi oczy.\nZacząłem się wiercić. Nigdy nie przepadałem za mówieniem o uczuciach, więc jedynie ponownie pokiwałem głową.\n-Słyszałem co jej zrobił... - Bruce potrząsnął głową. - Powinieneś do nas zadzwonić. Bylibyśmy tam w sekundę i upewnilibyśmy się, że za wszystko zapłaci.\nNie mogłem powstrzymać delikatnego uśmiechu. Kiedy chodziło o mnie i ludzi, na których mi zależy, chłopaki naprawdę się przejmowali.\n-Dzięki, wiem o tym, ale myślałem, że mam wszystko pod kontrolą... Miałem wszystko pod kontrolą, kiedy Kelsey powstrzymała mnie przed zabiciem tego gnojka - zacząłem się denerwować.\nPowinienem ją zignorować i po prostu go zabić, ale nie byłem w stanie skrzywdzić jej jeszcze bardziej.\n-Czemu to zrobiła? - Bruce spojrzał na mnie z niedowierzaniem. - Kiedy John powiedział, że pozwoliłeś mu żyć, nie mogłem uwierzyć własnym uszom. Od kiedy nie zabijasz swoich ofiar?\n-Od kiedy Kelsey weszłado mojego życia - i to było w stu procentach szczere.\nBruce zacisnął usta w cienką linię, myśląc nad moimi słowami.\n-Jest jeszcze na nogach? Chciałbym ją poznać.\n-Nie, zasnęła - odwróciłem wzrok. Czułem się, jakbym rozmawiał ze swoim ojcem.\n-Cóż, kiedy się jutro obudzi, chciałbym ją poznać. Zakładam, że będziesz spędzał z nią więcej czasu? - wpatrywał się we mnie.\n-Nie, przeszedłem przez to wszystko, żeby jutro wywalić ją na bruk - zwalczyłem chęć wywrócenia oczami, a sarkazm przesiąknął każde moje słowo.\n-To nie byłby pierwszy raz - odpowiedział, na co momentalnie zamarłem i zwężyłem oczy.\n-Co to miało znaczyć? - warknąłem.\n-To, co powiedziałem.\nJuż miałem coś powiedzieć, kiedy mi przerwano.\n-Jest seksowna? - odwróciłem się i zobaczyłem Marcusa wpatrującego się we mnie z szeroko otwartymi oczami.\nCicho się zaśmiałem. Tylko Marcus potrafi żartować podczas niezręcznych sytuacji.\n-Normalne - wzruszył ramionami. - Mój chłopak nie może umawiać się z brzydką dziewczyną, prawda? - podniósł brew.\nJego śmiech zmieszał się z moim.\nKiedy już miałem coś powiedzieć, ktoś wszedł mi w słowo.\n-Kto jest seksowny? - odwróciłem się i zobaczyłem Kaylę wchodzącą do salonu.\nNikt nic nie mówił, a ona stała tam w czerwonych butach pasujących do szminki. Przenosząc ciężar ciała na jedną nogę, położyła dłoń na biodrze.\n-Więc? - przejechała wzrokiem po nas wszystkich, po czym zatrzymała go na mnie.\n-Nikt - warknąłem, pokazując jej, że to nie jej sprawa.\nZakpiła, zarzucając włosy za ramię.\n-Jestem częścią grupy, mam prawo wiedzieć o kim mówicie...\n-Jeśli nie chodzi o ciebie, to nie masz - syknąłem. - A nawet, jeśli tyczyłoby się to ciebie - łobuzersko się uśmiechnąłem. - I tak nic ci nie powiemy - posłałem jej sztuczny uśmiech. - Więc spadaj.\n-Będę do ciebie mówił jak mi się podoba, suko - syknąłem zimnym tonem. Dziewczyna rozejrzała się wokół szukając kogoś, kto ją wesprze, ale Bruce i reszta byli cicho. Wiedzieli, że nie powinni się wplątywać, bo w przypadku Kayli działa jedynie zasada 'wszyscy przeciwko suce'.\nZakpiła z niedowierzanie,.\n-Bardzo miło chłopcy. Jak zawsze bronicie jego dupy - potrząsnęła głową.\n-Przyzwyczajaj się Kayla i lepiej tak do nich nie mów - chłodno patrzyłem jej w oczy, pokazując, że nie miałbym problemu ze skrzywdzeniem jej.\nMógłbym wywalić ją na bruk i dobrze o tym wiedziała, ale mimo to lubia grać w swoje małe gierki.\n-Oh, czyżby? - podniosła brew.\nKiedy przytaknąłem, zaśmiała się.\n-W takim razie pewnie nie będziecie potrzebowali tego, po co mnie wysłaliście - uśmiechnęła się łobuzersko.\nNa mojej twarzy pojawiło się niezrozumienie.\n-Bruce wie, co mam na myśli, prawda? - zatrzepotała rzęsami w jego kierunku.\nChwilę nad tym myślał, po czym zrozumiał.\n-Mam i wiesz co? - urwała, czekając na naszą odpowiedź, ale wiedziała, że nic nie powiemy, więc kontynuowała. - Nie dam wam jej.\n-Co do kurwy nędzy ma znaczyć, że jej nam nie dajesz? - Bruce gwałtownie wstał, a jego dłonie zwinęły się w pięści.\n-Dokładnie to, co powiedziałam. Nie. Dam. Jej. Wam. Możecie podziękować za to swojemy koledze - uśmiechnęła się. - Kiedy wyrosną wam jaja, możecie przyjść pogadać, ale do tego czasu nic nie dostaniecie. Do zobaczenia, chłopcy - pomachała ręką, po czym się odwróciła i weszła po schodach.\n-O co do kurwy nędzy chodziło? - spytałem.\n-Spierdoliłeś, o to chodzi! - warknął zirytowany Bruce.\n-Co ja do cholery zrobiłem? - wyrzuciem ręce w powietrze.\n-Nie mogłeś się zamknąć i teraz nie da mi tego, czego potrzebuję!\n-Wysłałem ją do odwalenia roboty, kiedy ciebie i Johna nie było. Oprócz twoich prywatnych problemów, mamy też inne rzeczy do zrobienia, więc wysłałem ją po coś, co można dostać tylko z jej mozliwościami.\nPokiwałem głową, dając znak, żeby kontynuował.\n-Teraz to ma, ale nam nie da, bo byłeś na tyle głupi, żeby dostać się na jej czarną listę - pokręcił głową, wracając myślami do wydarzeń sprzed kilku minut. - Musisz to naprawić.\n-Słyszałeś mnie. Napraw to. Nie mam na to czasu, Bieber. Do jutra musimy załatwić kilka spraw, a jeśli nie dostaniemy tej wysyłki, jesteśmy skończeni. Zacząłeś gadać, wkurzyłeś ją, teraz do odkręć.\n-Pierdolenie - warknąłem.\n-Czyżby? Miejmy nadzieję, że nauczyłeś się kiedy być dupkiem, a kiedy nie. Teraz idź - zarządził i zwalczyłem chęć odpyskowania, bo miał rację. Potrzebowaliśmy tej przesyłki.\nWstając, wyszedłem z pomieszczenia i wszedłem po schodach. Podszedłem do jej drzwi, otworzyłem je i wszedłem do środka.\n-Kayla, jesteś tu? - kiedy nie otrzymałem odpowiedzi, zacząłem się denerwować. - Pieprzyć to - warknąłem i się odwróciłem, kiedy usłyszałem znajomy głos.\n-Czego chcesz, Bieber? - warknęła, wychodząc z łazienki w samym szlafroku. Przygryzłem wargę, próbując uspokoić swoje hormony.\n-Za późno - wzruszyła ramionami.\n-Za póżno? - sarkastycznie się zaśmiałem. - Chyba nie rozumiesz...\n-Oh, rozumiem i ci go nie dam - skrzyżowała ręce, podnosząc podbródek jak suka, którą jest.\n-Bo? - warknąłem.\n-Bo nie chcę, a poza tym jesteś chujem - zadrwiła, ciskając we mnie piorunami z oczu.\n-Nie mam czasu na twoje pierdolenie, Kayla, więc daj mi tą cholerną przesyłkę i dam ci spokój - fuknąłem, chcąc już stąd wyjść i sprawdzić co u Kelsey.\nStarczy tego. Czując, jak kończy mi się cierpliwość, chwyciłem ją za ramiona i popchnąłem na ścianę, trzymając twarz centymetry od jej.\nSyknęła z nagłego bólu, przygryzając wargę.\n-Co do cholery?! - warknęła.\n-Daj mi tą przesyłkę Kayla - zagroziłem z ciemnymi oczami.\nChwytając ją jeszcze mocniej, zbliżyłem się do jej twarzy.\n-Daj mi przesyłkę, Kayla.\n-Świetnie - puściłem ją, odwróciłem się i zacząłem przeszukiwać jej pokój. - Sam ją znajdę - zacząłem rzucać wszystkim po drodze.\n-Nie dasz rady tego znaleźć. Myślisz, że byłam na tyle głupia, żeby schować to w swoim pokoju? - spytała. - Nie wydaje mi się.\nWarknąłem, puszczając rzeczy trzymane w rękach i się do niej odwróciłem.\n-Po prostu mi to daj, Kayla!\nŁobuzersko się uśmiechnęła.\n-Wiesz, wyglądasz cholernie seksownie kiedy się złościsz - przygryzła wargę, przelatując po mnie wzrokiem.\nZakpiłem, potrząsając głową.\n-Jesteś bipolarną suką - warknąłem.\nKayla nieznacznie się uśmiechnęła, po czym uwodzicielsko oblizała usta, obchodząc mnie wokół.\n-Chcesz przesyłkę? - spytała.\n-To chyba oczywiste, Kayla.\n-Więc lepiej daj mi dobry powód - zatrzymała się tuż przede mną.\n-I jak mam to niby zrobić?\nFiglarnie się uśmiechnęła, przybliżając się na tyle, że poczułem jej oddech na ustach.\n-Pokaż mi jak bardzo chcesz tej przesyłki - jej palce przejechały od mojego torsu do podbrzusza, zatrzymując się tuż przed dresami. - A może rozważę oddanie ci jej.\nOblizałem usta, pochylając się nad nią.\n-A jeśli tego nie zrobię?\n-Nigdy jej nie dostaniesz - przycisnęła usta do skóry tuż przy moim uchu, bawiąc się sznurkami dresów. - Co ty na to Bieber?\nZamknąłem oczy, wziąłem głęboki wdech, po czym je otworzyłem, odsuwając się od niej.\nOdwracając się, odszedłem. Podchodząc do drzwi, chwyciłem za klamkę i zerknąłem za siebie, gdzie zobaczyłem Kaylę wpatrującą się we mnie z zaciekawieniem. Zamknąłem drzwi, a na jej ustach pojawił się łobuzerski uśmieszek.\n-Wiedziałam, że mnie nie zawiedziesz.\nCo teraz zrobi Justin? Czy da Kayli czego ona chce? Czy dostanie przesyłkę? :o\nprzepraszam, że wczoraj nie było rozdziału.\nAutor: shawty. o 02:51 91 komentarzy:\nWydarzenia z dziś wciąż pojawiały mi się w umyśle. Od momentu, w którym zemdlałam, obudziłam się przywiązana do krzesła, Luke uderzający mnie, Andrew tnący po twarzy, aż do ocnknięcia się na łóżku i czucia rąk Luke'a na całym ciele.\nŁzy ponownie pojawiły mi się w oczach, ale nie pozwoliłam im wypłynąć.\nByłam silniejsza i dobrze o tym wiedziałam. Musiałam się zebrać do kupy.\nNie pozwolę nikomu, nawet Justinowi, wpłynąć na to, jaka jestem i zamierzam zacząć od teraz.\nŻaden suknisyn tego nie zniszczy.\nWycierając twarz, pociągnęłam nosem, próbując się ogarnąć, po czym wyszłam z wanny i owinęłam się ręcznikiem.\nOstrożnie się wycierałam, krzywiąc za każym razem gdy dotknęłam którejś rany, próbując nie nacisnąć na żadną zbyt mocno. po czym skupiłam się na włosach.\nIgnorując ból, wytarłam włosy ręcznikiem, po czym związałam je w niechlujnego koczka na czubku głowy.\nKiedy skończyłam, zerknęłam na swoje nadgarstki i coś ścisnęło mnie w brzuchu. Były czarne i niebieskie, z licznymi ranami od sznura.\nPotrząsając głową, wytarłam lustro z pary, a gdy w nie spojrzałam zorientowałam się, że rana biegnąca od policzka na szyję wreszcie przestała krwawić.\nPrzyciskając do niej palce, przygryzłam wargę i odwróciłam wzrok, nie będąc w stanie dłużej na siebie patrzeć.\nWidząc szlafrok wiszący przy drzwiach, chwyciłam go i wsunęłam ręce w rękawy, po czym zawiązałam go w talii.\nKiedy miałam zamiar wyjść, usłyszałam głosy dochodzące z pokoju Justina. Marszcząc brwi, zaciekawiona przystawiając ucho do drzwi.\n- Nie powinienem był pozwolić jej wejść do tego samochodu - usłyszałam mamrotanie Justina.\n- Nie - ktoś warknął. - Nie powinieneś, ale co się stało, to się nie odstanie i nie możesz tego zmienić, Justin. Ale wiem, co możesz zrobić.\nPrzygryzłam wargę, przez chwilę słysząc tylko ciszę.\n-Możesz się upewnić, że wszystko u niej w porządku i ją pocieszyć, bo właśnie tego teraz najbardziej potrzebuje. Twoje obwinianie się jej nie pomoże. Potrzebuje kogoś, kto tu dla niej będzie i oboje wiemy, że tym kimś jesteś ty - usłyszałam ciche kroki, które po chwili ustały. - Jeszcze jedno, Justin.\nTu wystąpiła jeszcze jedna przerwa\n-Możesz uważać się za niepokonanego, ale wszyscy czasem przegrywamy - i drzwi się zamknęły.\nPrzygryzłam dolną wargę, myśląc chwilę o słowach nieznajomego, po czym wolno otworzyłam drzwi i oparłam się o framugę, widząc Justina patrzącego przez siebie ze smutkiem wymalowanym na twarzy.\n-On ma rację - powiedziałam.\nZmarszczyłem brwi, spojrzałem w stronę drzwi od łazienki i zobaczyłem Kelsey w szlafroku i koku na czubku głowy. Pomimo złego stanu, wciąż wyglądała pięknie.\nNic nie mówiłem, wpatrując się w nią.\n-Chodź tu - szepnąłem, kiwając głową.\nPrzygryzła wargę, rozważając moje słowa, po czym podeszła.\nSiedziałem na końcu swojego łóżka, ze stopami na drewnianej podłodze. Kiedy dziewczyna do mnie podeszła, położyłem dłonie na jej talii, przyciągając bliżej.\n-Nie kłam - mruknąłem, patrząc jej w oczy.\nOdwróciła wzrok i westchnęła.\n-Boli cię ciało?\nPrzytaknęła, przygryzając wargę.\nPochylając się, przyłożyłem palce do rany na jej policzku, przesuwając nimi aż do szyi.\n-Przepraszam - szepnąłem.\n-Nie masz za co mnie przepraszać.\n-Oboje popełniliśmy błąd, Justin - pokręciła głową, a kilka kosmyków opadło jej na twarz.\nDelikatnie pogładziłem ją po policzku.\n-Powinienem po prostu powiedzieć ci prawdę o Jen.\n-A ja nie powinnam wchodzić do tego samochodu - wzruszyła ramionami, wpatrując się w swoje dłonie. - Nie możemy zmienić przeszłości.\n-Wiem, ale żałuję, że nie uratowałem cię wcześniej.\n-Nawet, jeśli byś to zrobił, Luke znalazłby inny sposób, żeby mnie skrzywdzić - wymamrotała.\nOdwróciłem jej twarz, żeby na mnie spojrzała.\n-On nigdy więcej cię już nie skrzywdzi, rozumiesz?\n-To dobrze, bo od teraz nie spuszczę z ciebie wzroku - lekko się zaśmiałem, chcąc rozluźnić atmosferę.\nPrzywołała na usta delikatny uśmiech.\n-Czy to obietnica? - łobuzersko się uśmiechnęła.\n-Oh, tak, to obietnica - rozciągnąłem wargi w szerokim uśmiechu.\nSpojrzałem na nią, nie przestając się uśmiechać. Jakim cudem znalałem dziewczynę jak ty?\n-Huh? - spojrzała na mnie, marszcząc brwi.\nNawet się nie zorientowałem, że powiedziałem to na głos.\nOdchrząkając, odwróciłem wzrok.\n-Nic - oblizałem usta.\n-Nie kłam - szepnęła, wykorzystując moich słów przeciwko mnie.\nZerknąłem na nią, a moje serce zabiło szybciej.\n-Ja... - odchrząknąłem. - Zastanawiałem się, jakim cudem znalazłem dziewczynę... - chwyciłem jej dłoń - jak ty? - wymamrotałem, przyciągając ją bliżej, aż stała między moimi nogami.\nLekko się pochyliła, stykając nasze czoła.\n-Nie wiem - zaczęła się ze mną drażnić. - Ale szczerze mówiąc, cieszę się, że spotkałam kogoś jak ty - uśmiechnęła się.\n-Masz na myśli samolubnego, ignoranckiego, humorzastego dupka? - łobuzersko się uśmiechnąłem, delikatnie głaszcząc jej usta kciukami. - Nie wydaje mi się, skarbie.\n-To pasuje do bycia uciążliwą suką - wzruszyła ramionami.\nLekko się zaśmiałem, oplatając ją rękami.\n-Tak się bałem, że cię stracę... - szepnąłem.\nSmutno popatrzyła mi w oczy, przygryzając wnętrze policzka.\n-Nigdy nie mógłbyś mnie stracić - mruknęła. - Nawet, jeśli byś chciał.\n-Nigdy - oblizałem usta, przesuwając wzrokiem od jej oczu do ust. Zatykając jej włosy za ucho, chwyciłem jej policzek w dłoń i wziąłem głęboki wdech, wciąż się w nią wpatrując.\nKelsey się pochyliła, patrząc na moje usta, po czym się przysunęła.\nLekko otarłem swoje usta o jej, a nasze oddechy się ze sobą mieszały, gdy patrzyliśmy sobie w oczy.\n-Mogę? - szepnąłem.\nPrzytaknęła, kładąc dłonie na moim torsie.\nOblizałem usta i pewnie złączyłem je z jej.\nKelsey od razu odwzajemniła pocałunek, a jej wargi idealnie współgrały z moimi.\nWciąż trzymając dłoń na jej biodrze, przyciągnąłem ją bliżej, jeszcze bardziej napierając na nią ustami.\nChwytając mnie za szyję, przyciągnęła moją głowę bliżej siebie, a nasze nosy się złączyły.\nZjeżdżając dłonią z policzka na talię, oplotłem ją rękami i posadziłem na swoim kolanie tak, że siedziała na mnie okrakiem.\nUsadawiając się wygodnie, Kelsey przerwała pocałunek, spojrzała mi w oczy, a jej oddech był nierówny. Przygryzła wargę, po czym przycisnęła usta do mojej szyi i zaczęła ją ssać i przygryzać.\nJęknąłem, odchylając głowę w bok, aby dać jej więcej miejsca.\nZjechałem rękami na jej tyłek i lekko go ścisnąłem, na co ona pisnęła. Łobuzersko się uśmiechnąłem.\nOdsuwając się od mojej szyi, ponownie złączyła nasze wargi.\nPoczułem jak napiera dłońmi na mój tors, zmuszając mnie do położenia się na łóżku, po czym sama kładzie się na mnie, ani na chwilę nie przerywając pocałunku.\nChwyciłem ją za talię i nas odwóciłem tak, że teraz ja byłem na górze. Składając pocalunki od jej ust do szyi, zacząłem zadowalać ją tak, jak ona mnie wcześniej, dodając więcej języka i zębów, otrzymując w zamian jej jęki.\nWracając do jej ust, przejechałem językiem po jej dolnej wardzę, prosząc o dostęp, który z ochotą mi dała. Nasze języki zaczęły się o siebie ocierać, walcząc o dominację.\nOdsuwając się, Kelsey nas obróciła i teraz ona siedziała na mnie, ale zamiast ponownie złączyć nasze usta, siadła na mojej dolnej części. Spojrzałem na nią pytająco.\nPrzygryzła wargę, chwytając sznurki przy szlafroku.\nZerknąłem na jej ręce, po czym spowrotem na oczy.\nWzięła głęboki wdech, gotowa do pociągnięcia za nie i odsłonięcia swojego pięknego ciała dla moich łapczywych oczu.\nBez wzglęgu na to, jak bardzo tego chciałem, nie mogłem do tego dopuścić.\nDelikatnie chwyciłem jej dłonie.\n-Nie - mruknąłem.\nZmarszczyła brwi, patrząc na mnie z zaciekawieniem. Wyglądała na niezadowoloną.\nWyglądała tak niewinnie. Odchrząknąłem, na chwilę odwracając wzrok.\n-Ponieważ - potrząsnąłem głową, patrząc na nią. - Nie możemy. Nie w ten sposób.\nPuściła sznurki, marszcząc czoło.\n-Nie bierz tego do siebie, kochanie. Z wielką chęcią bym to z tobą zrobić i nie zrozum mnie źle, ale nie wydaje mi się, żeby robienie tego teraz było dobre. Nie po tym, co się wydarzyło - pochyliłem się, gładząc palcami jej policzek.\nPokiwała głową, powoli ze mnie schodząc i siadając na łóżku.\n-Nie powiedziałem, że masz zmienić pozycję - łobuzersko się uśmiechnąłem.\n-Za późno - wytknęła język.\nLekko się zaśmiałem.\n-Prześpij się trochę, okej? - szepnąłem, wstając. - Miałaś długi dzień.\nMogłem dostrzec ból w jej oczach na wspomnienie dzisiejszych wydarzeń.\n-Hej - szepnąłem, kładąc dłoń na jej szyi.\n-On nigdy więcej cię nie skrzywdzi, rozumiesz? Nie dopuszczę do tego - zapewniłem.\nKelsey przez chwilę na mnie patrzyła, po czym wolno pokiwała głową. Wstając z łóżka, zerknęła w moim kierunku.\n-Masz coś, co mogłabym założyć? Nie koniecznie chcę spać w samej bieliźnie - przygryzła wargę, lekko się rumieniąc.\n-Pewnie - podszedłem do szafy, z której wyjąłem dresy i białą koszulkę, po czym do niej wróciłem. - Trzymaj.\nUśmiechnęła się i je wzięła.\nKiwnąłem głową, wkładając ręce do kieszeni. Delikatnie się skrzywiłem, gdy jeansy otarły się o moje poharatane dłonie.\nZauważając to, Kelsey gwałtownie wciągnęła powietrze.\nByłam tak skupiona na sobie, że nawet nie zauważyłam, że Justin był tak samo, jeśli nie mocniej, poharatany. Wyraz jego twarzy gdy potarł rękami o jeansy sprawił, że ścisnął mi się żołądek. Wtedy zauważyłam też rany na jego twarzy. Delikatnie je dotknęłam, przygryzając wargę.\nJego twarz pozostała bez wyrazu, gdy zamknął oczy, czując mój dotyk.\nWyglądał tak spokojnie.\nPochyliłam się, całując każdą bliznę na jego twarzy.\nOtworzył oczy, gdy się odsunęłam.\n-Ktoś powinien to obejrzeć.\n-Nie - warknęłam. - Te rany same się nie zagoją...\n-Zawsze zapominasz, że jestem to tego przyzwyczajony, skarbie. Dam radę. To nic, czego nie wyleczą leki, bandaże i inne pierdoły.\nWestchnęłam, przechylając głowę na bok i na niego spojrzałam.\nŁobuzersko się uśmiechnął, przyciągając mnie do siebie za biodra.\n-Co powiesz na buziaka? - szepnął.\nZanim miałam szansę odpowiedzieć, pochylił głowę i złączył nasze usta.\nUśmiechnęłam się, oplatając jego szyję rękami, pogłębiając pocałunek, po czym się od niego oderwałam, pozwalając swojemu czołu opierać się o jego.\n-Idź wziąć prysznic.\n-Chcesz dołączyć? - oblizał usta, mrugając do mnie.\nZachichotałam, lekko go odpychając.\n-Twoja strata - cicho się zaśmiał, ostatni raz mnie całując, po czym ruszył w kierunku łazienki.\nSłysząc za drzwiami śmiech, zdjęłam szlafrok, odłożyłam go na bok i włożyłam na siebie ubrania Justina, po czym położyłam się w jego wygodnym łóżku.\nZamknęłam oczy i zanim się zorientowałam, zapadłam w głęboki sen.\nASDFGHJKL J E L S E Y F E E L S *-* oni są tacy perfekcyjni, że zaraz umrę, po prostu kjsdnvwudbfiubfauerif nie wiem nawet co tu napisać, bo przez nich mam w mózgu takie dziwne coś, to nawet chyba papka nie jest\njak to jeszcze czytasz, to wiedz, że cię bardzo bardzo bardzo bardzo BARDZO kocham <3\nAutor: shawty. o 11:21 176 komentarzy:\nLiczę na brawa, bo rozdział był tłumaczony w notatkach w telefonie na trasie Gdańsk-Olsztyn-Gdańsk. Dziękuję za uwagę.\nPowrót do domu minął w całkowitej ciszy. John nic nie mówił, patrząc na drogę, a Kelsey wyglądała przez okno, lekko trzęsąc się z zimna, bo pod moją kurtką miała jedynie stanik.\nZłączyłem zęby, mocno zaciskając szczękę. Sama myśl o Luke'u kładącym na niej swoje łapy doprowadzała mnie do szaleństwa.\nNie powinienem jej pozwolić wejść do tego samochodu.\nNie powinieniem aż tak jej denerwować.\nPowinienem po prostu powiedzieć jej prawdę o Jen.\nJeszcze mocnej ścisnąłem kierownicę, ignorując ból w całym ciele. Może i porządnie pobiłem Luke'a, ale on też wyrządził mi trochę krzywdy.\nJohn spojrzał na mnie surowo.\nTylko potrząsnąłem głową, próbując się nie zdenerwować.\nJedyne, o czym mogłem myśleć, to zabicie tego gnojka: sprawienie, żeby zapłacił za wszystko, co zrobił Kelsey. Powinienem to zrobić, ale nie mogłem. Nie kiedy Kelsey mnie prosiła. Co innego, gdyby to był zwykły dzień, ale dziś było... inaczej. Bała się, była bez koszulki, zraniona, pocięta i tak bardzo chciała wyjść, że nie miałem serca jeszcze bardziej jej zasmucić.\nSkręciłem i kilka minut później wjechałem na podjazd i zatrzymałem się przed domem. Oparłem się o siedzenie, pozwalając swojej głowie uderzyć o zagłówek.\nCiche mruczenie silnika było jedynym dźwiękiem nas otaczającym.\nJohn spojrzał na mnie, po czym kiwnął głową, poklepał mnie po ramieniu, po czym wyszedł i zniknął w ciemności.\nNie odzywałem się, bo nie wiedziałem co mógłbym w tym momencie powiedzieć.\nUsłyszałem z tyłu szelest, ale postanowiłem go zignorować.\nChciałem jedynie zamknąć oczy i zniknąć raz na zawsze. Może wtedy wszystko wróciłoby do normalności, a Kelsey byłaby bezpieczna.\nPo kilku minutach stwierdziłem, że przydałoby się coś powiedzieć, żeby przerwać ciszę.\nCzekając na odpowiedź uderzałem palcami o podłokietnik.\n-Nie - wymamrotała cicho. - Moi rodzice nie mogą zobaczyć mnie w takim stanie... - szepnęła.\nKiwnąłem głową, po czym się pochyliłem i wyciągnąłem kluczyki ze stacyjki. Wyszedłem z samochodu, trzasnąłem drzwiami i podszedłem do strony Kelsey. Pociągnąłem za klamkę, kucając, żeby być z dziewczyną na jednym poziomie. Lekko pogładziłem ją po policzku, po czym wślizgnąłem rękę pod jej nogi i wokół talii, a następnie ją podniosłem, zamykając drzwi biodrem i skierowałem się w stronę drzwi frontowych.\nNa szczęście były uchylone. Kopnąłem je, po czym wszedłem do środka i po schodach, nie sprawdzając nawet czy chłopaki są w środku.\nIdąc wzdłuż korytarza, doszedłem do swojego pokoju, wszedłem do niego i posadziłem Kelsey na łóżku. Westchnąłem patrząc na nią, a następnie delikatnie zamknąłem drzwi.\nPatrzyłam jak Justin zamyka drzwi, zostawając nas samych. Przełknęłam ślinę, oblizując usta.\nBolało mnie całe ciało i miałam wrażenie, że zaraz wybuchnie mi głowa.\nNawet nie byłam w stanie opisać dzisiejszych wydarzeń. Miałam wrażenie, że brałam udział w jakiejś operze mydlanej.\nNie mogłam uwierzyć, że przytrafiło mi się coś takiego, ale przynajmniej było już po wszystkim.\nChciałam jedynie wziąć długi prysznic i wymazać to z pamięci.\nPodniosłam wzrok, słysząc szelest. Prygryzłam wargę, nie wiedząc co zrobić czy powiedzieć. W duchu wzdychając, zaczęłam bawić się palcami, unikając wzroku Justina.\nŁóżko lekko opadło od ciężaru chłopaka.\n-Chcesz wziąć prysznic? - usłyszałam delikatne mruknięcie Justina.\nSpojrzałam na niego, kiwając głową.\nWstał, po raz drugi biorąc mnie w ramiona i wszedł do łazienki.\nPosadził mnie na szafce obok zlewu, a ja wzięłam głęboki wdech, trzymając go przez chwilę za ramiona, próbując się uspokoić.\nJustin spojrzał mi na chwilę w oczy, a następnie podszedł do wanny. Odkręcił kran, pozwalając gorącej wodzie polecieć.\nPrzygryzłam wargę, obserwując jak stojąc tyłem do mnie sprawdza ręką temperaturę wody.\nKiedy wszystko było gotowe, podszedł spowrotem do mnie.\n-Okej, wszystko jest gotowe. Dasz radę sama czy potrzebujesz pomocy? - oblizał usta, ponownie patrząc mi w oczy.\nNie wiedziałam dlaczego, ale gdy na mnie patrzył, mój żołądek wywijał fikołki.\n-Daj znać, gdybyś czegoś potrzebowała. Będę w pokoju, okej?\nZatknęłam kosmyk włosów za ucho.\nPochylił się, całując mnie w czoło, po czym wyszedł z łazienki, zamykając za sobą drzwi.\nOstrożnie zeskoczyłam z szafki, nie chcąc skrzywdzić się jeszcze bardziej, a następnie zdjęłam jeansy i kurtkę Justina. Przez chwilę ją trzymałam, badając palcami powierzchnię.\nWzięłam głęboki wdech, rzuciłam ją na bok, po czym ignorując ból zdjęłam bieliznę, którą też upuściłam na ziemię.\nWchodząc do wanny, syknęłam, czują nagłe ciepło, ale po chwili się do niego przyzwyczaiłam i usiadłam.\nDobrze było znów czuć się bezpiecznie. Być w atmosferze, do której byłam przyzwyczajona, a nie w tej sprzed jakiejś godziny. Przyjemnie było też zmyć z siebie cały ten brud.\nChwytając małą gąbkę, zaczęłam trzeć nią skórę, chąc zapomnieć ten dzień, usta i ręce Luke'a na sobie.\nWreszcie umyłam głowę i wróciłam do mycia ciała, na którym dzisiejsze wydarzenia pozostawiły ślady. Widząc rany i rozcięcia na nadgarstkach, moje emocje osiągnęły wyższy poziom, a do oczu napłynęły mi łzy, rozmazując obraz.\nNawet nie zauważyłam jak mocno zaczęłam płakać, aż zobaczyłam, że moje ręce i nogi są czerwone przez ciągłe ich tarcie, gdy łzy kapały do chłodniejszej wody.\nPrzygryzłam wargę, chcąc się uciszyć. Ostatnim, czego potrzebowałam, był ktoś zastający mnie tu płaczącą i nagą w wannie.\nPrzełknęłam ślinę, potrząsając głową. Musiałam pozbyć się tych myśli. Zapomnieć o Luke'u, Andrew i wszystkim, co się dzisiaj wydarzyło.\nKiedy usłyszałem dźwięk puszczanej wody, zacząłem się uspokajać. Opierając się o poduszkę, wziąłem kilka głębokich wdechów, oczyszczając umysł.\nJak mogłem dopuścić temu zajść tak daleko? Jak mogłem dopuścić do skrzywdzenia Kelsey? Jak mogłem dopuścić Luke'a do położenia na niej rąk?\nPowinienem szybciej wpaść na to, że on ją zabrał. Powinienem się pośpieszyć, myśleć bardziej racjonalnie i może wtedy uchroniłbym ją przed przechodzeniem przez to wszystko.\nPrzebiegłem palcami po włosach, z frustracji ciągnąc końce. Jak możesz ratować tego, na kim ci zależy, kiedy nie możesz nawet uratować siebie?\nPo kilku minutach usłyszałem ciche szlochanie i coś ścisnęło mnie w sercu.\nNasłuchiwałem, modląc się w duchu, żeby się już skończyło.\nChciałem tam wejść i ją uspokoić. Chciałem ją zapewnić, że będzie dobrze, że wszystko się poprawi i wróci do normalności.\nAle wiedziałem, że jeśli nawet udałoby się o tym nie myśleć, wspomnienia i blizny nieustannie będą jej przypominały, co się stało.\nNie mogła uciec.\nPotarłem oczy, potrząsając głową, gdy szlochanie przeszło w płacz. Dźwięki wydawane przez Kelsey przeszły przez ścianę i rozbrzmiały mi w uszach. Nie chciałem tego słyszeć.\nNie było mnie tam, gdy Luke ją dotykał. Nie było mnie tam, kiedy prawie została zgwałcona. Nie było mnie tam, gdy się bała i mnie potrzebowała. Nie było mnie tam i nigdy nie będę w stanie sobie tego wybaczyć.\nZapiekły mnie kąciki oczu i zanim się zorientowałem po policzkach poleciały mi łzy.\nZacisnąłem powieki, kręcąc głową.\n-Przepraszam - szepnąłem w przestrzeń, chociaż w sercu wiedziałem do kogo mówię. - Przepraszam, że nie uratowałem się wcześniej - przerwałem, oblizując usta. - To wszystko moja wina.\n-To nie twoja wina - usłyszałem cichy głos i natychmiast podniosłem na łóżku, a następnie zacząłem pocierać oczy widząc Johna stojącego w wejściu do pokoju.\nSiedziałem cicho, nie będąc w stanie niczego powiedzieć. Potarłem rękami twarz, próbując pozbyć się wszelkich dowodów na to, że płakałem.\n-Nie musisz ukrywać swoich uczuć - wszedł do środka, zamykając za sobą drzwi. - Widzę to w twoich oczach. Zależy ci na niej i zabija cię to od środka. Zżera cię fakt, że nie uratowałeś jej wcześniej, ale musisz zrozumieć, że nie masz kontroli nad wszystkim.\n-Powinienem jej powiedzieć o tej cholernej sprawie z Jen. Jeśli bym tak zrobił, nic złego by się nie wydarzyło - powiedziałem gorzko.\n-Nawet, gdybyś to zrobił, Luke znalazłby inny sposób, żeby ją zdobyć. Wiesz o tym. Nie jesteś superbohaterem, Justin. Jesteś człowiekiem jak każdy inny.\n- Nie powinienem był pozwolić jej wejść do tego samochodu.\n- Nie - warknął John. - Nie powinieneś, ale co się stało, to się nie odstanie i nie możesz tego zmienić, Justin. Ale wiem, co możesz zrobić.\nOblizując usta, przełknąłem ślinę, czekając na jego następne słowa.\n-Możesz się upewnić, że wszystko u niej w porządku i ją pocieszyć, bo właśnie tego teraz najbardziej potrzebuje. Twoje obwinianie się jej nie pomoże. Potrzebuje kogoś, kto tu dla niej będzie i oboje wiemy, że tym kimś jesteś ty - po tych słowach odwrócił się z pokoju. - Jeszcze jedno, Justin.\n-Możesz uważać się za niepokonanego, ale wszyscy czasem przegrywamy - sekundę później drzwi się zamknęły, zostawiając mnie w pokoju samego.\nPrzepraszam, że tak późno. Cały dzień nie było mnie w domu :C ALE wciąż mamy sobotę, wyrobiłam się ;)\nAutor: shawty. o 14:15 115 komentarzy:\nAutor: shawty. o 11:35 150 komentarzy:\nNawet się nie zorientowałam, że odleciałam, dopóki nie otworzyłam oczy i stwierdziłam, że jest prawie wpół do piątej (patrząc na ilość słońca za malutkim oknem w pokoju).\nSyknęłam z bólu, gdy sznur wbił się w moją skórę. Jęknęłam, chcąć się stąd wydostać.\nDlaczego takie rzeczy zawsze przytrafiają się mnie? Czy naprawdę jestem aż tak znienawidzona przez Boga?\nPoczułam, że żołądek zaciska mi się od zżerającego mnie niepokoju. Czy kiedykolwiek stąd wyjdę? Umrę? Czy będę mogła jeszcze kiedyś zobaczyć rodziców? Czy będę w stanie spotkać Dennisa, Carly, a nawet Justina?\nPociągając nosem, próbowałam zatrzymać łzy chcące zacząć lecieć. Nie mam zamiaru pokazywać tym gnojkom słabości.\nOdwracając głowę, syknęłam z bólu pochodzącego z rozciętego policzka i szyi. Miałam wrażenie, jakby ktoś posypał je solą. Przygryzłam wargę, powstrzymując wrzask.\nZamykając oczy zdecydowałam, że najlepiej będzie spróbować znów zasnąć. Może w ten sposób czas upłynie później.\nDosłownie chwilę po tym, jak udało mi uspokoić, prawie wyskoczyłam z własnej skóry, gdy drzwi gwałtownie się otworzyły, a do środka wszedł ten gnojek, znów z łobuzerskim uśmiechem na ustach.\nCiężko przełknęłam ślinę.\n-Chyba dziewczyna Biebera jest gotowa na trochę zabawy. Jak sądzicie? Już czas? - uśmiechnął się obrzydliwie, wywołując u mnie odruch wymiotny.\n-Odwiąż mnie - syknęłam.\n-Hej, Andrew, masz kamerę? - uśmiechnął się, a moje źrenice się rozszerzyły.\nKamera? Po co?\n-Pewnie, stary. Jest tu - odwróciłam się i zobaczyłam, że trzyma to w górze, a na twarzy ma wymalowane zadowolenie.\nJeśli nie byłabym związana, kopnęłabym go w twarz.\n-Dzięki - wziął ją.\n-Nie ma za co, Luke.\nW gradle zrobiło mi się sucho. Luke? Ten z restauracji? Coś przekręciło mi się w żołądku. Dlatego wydawał się taki znajomy. To nim gradził Justin. On dźgnął Justina nożem.\nI właśnie dlatego mnie zabrali. Stąd wiedzieli, że się znamy.\nPierdolę takie życie.\n-Ty jesteś Luke? - szepnęłam bardziej do siebie, niż do kogokolwiek innego, ale chyba powiedziałam to dosyć głośno, bo chłopak odwrócił się do mnie z łobuzerskim uśmiechem.\n-Oh, więc mnie pamiętasz? - podniósł brew.\n-Myślałem, że nigdy się nie pojawisz - podszedł do szafki i postawił na niej kamerę. Włączył ją, a po chwili zaczęło migać czerwone światełko, sygnalizując, że się nagrywa.\n-Justin cię zabije - warknęłam z jadem w głosie. Wiem, że Justin chroni ludzi, na których mu zależy. Jeśli by tak nie było, nie obchodziłby go jego gang.\nChłopak głośno się zaśmiał, a dwóch pozostałych mu zawtórowało.\n-Czyżby? W takim razie gdzie on jest, kotku? Bo kiedy ostatnio sprawdzałem, mieliście wielką kłótnę, a on nawet za tobą nie pobiegł.\n-Myślisz, że pozwoliłby mi odjechać z jakimś śmieciem i zostawić na pastwę losu? - łobuzersko się uśmiechnęłam, lekko chichocząc. - Musisz być głupszy, niż myślałam - mogłam się wydawać pewna siebie, ale w rzeczywistości było całkiem inaczej.\nLuke chwycił moją twarz, zmuszając, żebym na niego spojrzała.\n-Zdecydowanie za często otwierasz usta. Powinnaś do do czegoś wykorzystać - warknął z obrzydzeniem, wbijając palce w moją brodę, przez co pisnęłam z bólu.\nAndrew razem z drugim chłopakiem pokiwali głowami, po czym wyszli i zamknęli za sobą drzwi.\nLuke wciąż patrzył na mnie z pożądaniem, a w jego oczach tańczyły złośliwe iskierki. Chwycił za rąbek swojej koszulki i ją zdjął, po czym rzucił na bok.\nLuke'a to nie obchodziło. Wciąż ściskał mnie za boki, miażdżąc mi usta. Zaczęłam płakać, próbując go odepchnąć.\nKiedy wreszcie się ode mnie oderwał, niemal poczułam ulgę, dopóki nie pociągnął mojej bluzki i rozerwał ją jednym pociągnięciem.\n-Nie ma mowy, kochanie - wymamrotał z ustami przy mojej odsłoniętej klatce piersiowej.\nJeszcze mocniej zacikając ręce na kierownicy, kontunuowałem jazdę, mając w dupie, że łamię przepisy.\nSkręcając, poczułem, jak serce bije mi coraz szybciej.\nCo, jeśli coś jej się stało? Jeśli Luke ją dotknął?\nWarknąłem na samą myśl.\n-Uspokój się - syknął John. - Musisz się skupić na tym, co mamy zrobić. Nie możesz kipieć ze złości, gdy tam wejdziemy, bo od razu cię to przekreśli.\nJuż sama myśl o Luke'u kładącym na niej ręce doprowadzała mnie do szaleństwa.\n-Wiem, że to trudne. Nie mówię, że nie możesz się martwić, ale nie pozwól, żeby nienawiść do tego faceta przejęła nad tobą kontrolę. Muszisz ją uratować i upewnić się, że gnojek za wszystko zapłaci. Nie będziesz w stanie zrobić obu tych rzeczy, jeśli skupisz się tylko na jego zabiciu.\nKiwając głową, próbowałem się uspokoić. John miał rację. Nie mogłem pozwolić temu przejąc nade mną kontroli. Muszę myśleć trzeźwo.\nKiedy wreszcie dotarliśmy niedaleko celu, zwolniłem, nie chcąć przykłuwać do siebie uwagi. Powoli jechałem przed siebie.\nOstatnim, czego potrzebowałem, było zauważenie przez jednego ze znajomych Luke'a.\nZbliżając się do terytorium Luke'a, zauważyłem czerowny samochód, którym odjechała Kelsey. Zakpiłem, potrząsając głową.\n-Wiedziałem.. Byłem pewien, że suknisyn za tym wszystkim stał.\nJohn spojrzał w tym samym kierunku co ja.\n-Więc gnojek naprawdę ją zabrał - pokręcił głową.\nZatrzymałem samochód i oparłem się o skórzanie siedzenie.\n-Będzie żałował, że kiedykolwiek mnie poznał - pochyliłem się i wyciągnąłem naładowany pistolet, po czym podałem go Johnowi. - W razie, gdybym potrzebował pomocy, trzymaj. Nigdy nie wiadomo któremu idiocie zachce się strzelać.\nPokiwał głową, biorąc broń i chowając za sobą. Otworzyliśmy drzwi w tym samym czasie, po czym cicho je zamknęliśmy.\nZbliżając się do magazynu, upewniłem się, że nikogo nie ma wokół, po czym zakradłem się wokół domu, John tuż za mną. Wyciągnąłem zza pleców pistolet i się do niego odwróciłem. Kiwnąłem głową, po czym wstałem i wykopałem tylne drzwi z zawiasów. Trzymając przed sobą pistolet, rozejrzałem się wokół. Na szczęście nikogo tam nie było.\nBezszelestnie wchodząc do środka, zajerzeliśmy przez każde drzwi, wykopywaliśmy te zamknięte i przemykaliśmy się po korytarzach.\nUsłyszeliśmy głosy dochodzącce za drzwi obok. Słuchając przez chwilę, zrozumiałem, że siedziała tam cała jego grupa.\nJohn położył mi rękę na ramieniu, pokazując, że się nimi zajmie.\nPokiwałem głową, odwracając się do drugiej strony pokoju, z plecami przyciśniętymi do ściany. Mogłem stąd zobaczyć chłopaków. Nie było tam ani Luke'a, ani Kelsey. Poczułem, że coś przewraca mi się w żołądku.\nMogłem stąd dostrzec schody, ale niestety chłopaki też, więc nie mogłem się tam dostać niezauważony. Posłałem Johnowi znaczące spojrzenie, które od razu zrozumiał, gdy też zauważył schody.\nUkrył się za ścianą, wystawiając poza nią rękę, po czym kilka razy strzelił, przykuwając ich uwagę.\nPrzebiegłem przez pokój i w górę po schodach w momencie, w którym zaczęli się zbliżać do Johna. Martwiłbym się, gdybym nie był pewnien, czy sobie poradzi, ale miał już do czynienia z gorszymi rzeczami. Wie, jak ich wszystkich załatwić.\nKiedy dostałem się na górę, zacząłem iść po korytarzu, kopiąc w każde drzwi, chcąc znaleźć Kelsey.\nDoszedłem prawie do końca, kiedy usłyszałem ciche łkanie zza drzwi, które właśnie minąłem.\nPowoli do nich podszedłem. Chwytając klamkę, przyłożyłem do nich ucho i usłyszałem znajomy głos błagający, żeby cokolwiek miało się stać, przestało.\nTo wystarczyło, żeby doprowadzić mnie do szaleństwa. Odsuwając się, z całej siły wykopałem drzwi z zawiasów. Wchodząc, zauważyłem Luke'a leżącego na trzęsącym się ciele Kelsey.\nW moich oczach pojawił się błysk mordercy.\nNikt nie dotyka mojej dziewczyny, nie ponosząc za to konsekwencji.\nKJSNBUIOWQBFDUI DANGER JĄ ZNALAZŁ :O Co się teraz stanie z Lukiem? Czy z Kelsey będzie wszystko w porządku? :O :O\nAutor: shawty. o 06:47 157 komentarzy:\nWydałem z siebie sfrustrowane warknięcie, a moje zwinięte pięści dotknęły stołu naprzeciwko.\n-To jest kurewsko niedorzeczne! - krzyknąłem, czerwony na twarzy.\n-Chłopie, uspokój się - głos Johna był delikatny, ale ja tylko energicznie potrząsnąłem głową, ignorując go.\n-Jak to kurwa nie możemy jej namierzyć? To gówno się posuło czy coś? - kopnąłem stół, na którym został rozłożony cały sprzęt.\nPrzebiegłem palcami po włosach, ciągnąc za końce.\n-Kopanie stołu nic nie zmieni, Justin - odezwał się Bruce, kręcąc głową. - Musisz usiąść i się skupić.\nChodziłem w tą i spowrotem, ignorując jego słowa. Wiedziałem tylko, że musiałem znaleźć Kelsey, a potem oszalałem.\nBruce przygryzł język przed powiedzeniem czegoś uszczypliwego.\n-Co jeszcze możesz nam powiedzieć?\n-Co jeszcze chcecie usłyszeć? - warknąłem, odwracając się i łapiąc kontakt wzrokowy. - Wiem tylko, że odjechała spod restauracji w dół ulicy, w czerwonym samochodzie tego suknisyna.\nBruce potarł swoje czoło.\n-Znajdziemy ich, okej? Musisz się tylko do cholery uspokoić i skupić. Nie możesz kopać stołu za każdym razem, kiedy wydaje nam się, że jesteśmy w kropce. Nie znajdziemy jej, jeśli twoim jedynym wkładem będzie robienie afery.\n-Nie robię afery - powiedziałem nisko. - Po prostu nie mogę ryzykować tracenia czasu - spochmurniałem. - Minęło ile? Chyba od godzimy tu siedzimy, próbując ją znaleźć. Co, jeśli potrzebuje teraz mojej pomocy?\nSama myśl o niej w kłopotak sprawiła, że zacząłem się martwić.\n-Dlaczego do kurwy nędzy ona w ogóle od ciebie uciekła? - syknął Bruce.\nWzruszyłem ramionami, drapiąc się po karku.\nBruce gorzko się zaśmiał z niedowierzaniem.\n-Nie wzruszaj na mnie ramionami i powiedz cholerną prawdę. Co się stało?\n-Poszliśmy od restauracji, zdenerwowała się i wyszła - odwróciłem wzrok.\n-Tak, ale dlaczego? - patrzył na mnie intensywnie.\n-Nie wiedziełem, że Jen jest tam kelnerką, a to ona miała nas obsługiwać. Powiedziałem, że ma odejść, Kelsey zorientowała się, że się znamy, chciała wiedzieć skąd i dlaczego. Nic jej nie powiedziałem, więc się wkurzyła i wyszła - przygryzłem wargę, przypominając sobie naszą kłótnię.\nByłem takim idiotą.\nPowinienem jej po prostu powiedzieć...\n-Dlaczego jej nie powiedziałeś?\nWypuściłem głeboki oddech.\n-Jak miałem wytłumaczyć to gówno w naszym życiu? Huh? W jaki sposób miałem powiedzieć, że Jen jest dwulicową dziwką, która finalnie mnie oszukała?\n-Dokładnie tymi słowami - powiedział John, jakby to było coś oczywistego.\n-A wtedy chciałaby wiedzieć co takiego zrobiła Jen - potrząsnąłem głową, oblizując usta. - Nie mogłem ryzykować, okej? Poza tym, przeszłość moja i Jen to nasza przeszłość. To nie była sprawa Kelsey.\n-Cóż, jeśli jest twoją dziewczyną, ma prawo wiedzieć? - John spojrzał na mnie znacząco.\n-Kto powiedział, że jest moją dziewczyną? - warknąłem.\n-Chłopie, kogo ty próbujesz oszukać? - zakpił. - Znam cię jak własną kieszeń i wiem, że jeśli ona nic by dla ciebie nie znaczyła, nie przechodziłbyś przez to wszystko - wskazał na nas i stół - tylko żeby ją znaleźć. Nie wspominając o tym, że słyszałem, co powiedziałeś Bruce'owi - pomachał na mnie palcem z łobuzerskim uśmiechem.\n-Nieważne - wymamrotałem.\nBruce siedział w ciszy, myśląc o wszystkim, co zostało powiedziane.\n-Widziałem tą dziewczynę tylko raz i przyniosła więcej kłopotów niż wszystkie nasze misje razem wzięte - potrząsnął głową. - Lepiej, żeby była tego warta, Bieber, bo obiecuję, że jeśli nas wykiwa, zamorduję was oboje - po tych słowach wrócił do szukania jej.\nNie mogłem powstrzymać cichego śmiechu.\n-Nie martw się. Nie zrobi tego - usiadłem obok Johna, pomagając im to wszystko ogarnąć.\n-Z kim mogłaby odjechać? - odezwał się John. - To znaczy, czy ten samochód był znajomy? Widziałeś go kiedyś wcześniej? To mogłoby nam pomóc.\nZmarszczyłem brwi, długo myśląc nad jego pytaniem. Chwilę zajęło mi poskładanie wszystkich elementów. Odchyliłem się w tył, moje źrenice się rozrzerzyły, a usta otworzyły.\n-Co? - Bruce podniósł wzrok.\n-Terytorium Kings'ów - zakpiłem z niedowierzaniem. - Widziałem ten samochód niedaleko nich, zanim zostałem dźgnięty nożem. Kiedy szedłem, zauważyłem go z daleka. Nie przykułem do niego zbyt wielkiej uwagi - ponownie zwinąłem dłonie w pięści.\n-Czekaj, próbujesz mi powiedzieć, że Luke zabrał Kelsey? - Bruce przerwał to, co robił i skupił na mnie uwagę.\n-Oh, to nie był Luke. Kelsey wie, jak on wygląda. Byłby idiotą, gdyby sam po nią przyjechał. To był ktoś z Kingsów - pokiwałem głową, zgadzając się z własnymi słowami. - Cały czas stał za tym Luke - wstałem.\n-Whoa, przemyśl to przez chwilę, zanim zrobisz coś, czego będziesz żałował - Bruce również się podniósł.\n-Nie - warknąłem. - To on. Na pewno. Kto inny zabrałby Kelsey, jeśli nie wiedziałby kim ona jest? - przerwałem. - Jeśli nie wiedziałby, że ja ją znam - potrząsnąłem głową, czując jak złość eksploduje w moich żyłach. - Dlaczego mamy czekać na strzelaninę? Możemy równie dobrze zrobić to teraz.\nPodchodząc do szafy stojącej niedaleko, szeroko otworzyłem drzwi, po czym zacząłem w niej grzebac i wyjąłem metalowe pudełko. Podchodząc do stołu obok, położyłem je na nim, a następnie wbiłem szyfr i je otworzyłem. Wyjmując ze środka pistolet, odbezpieczyłem go, upewniając się, że w środku jest wystarczająco dużo pocisków, po czym znów zabezpieczyłem i włożyłem do tylnej kieszeni jeansów. Zamykając pudełko, włożyłem je spowrotem do szafy i podszedłem do Bruce'a i Johna.\n-Skończyłem z gierkami. Jeśli ci idioci lubią igrać z ogniem, zaraz się poparzą.\nJęknęłam, czując, że się budzę. Nie pamiętam, żebym zasypiała. Kilka razy mrugnęłam, po czym wreszcie otworzyłam oczy.\nWszystko było w porządku do chwili, gdy się rozbudziłam i zorientowałam się, że nie rozpoznaję miejsca, w którym się znajduję.\nOgarnęła mnie panika. Zaczęłam się kręcić, chcąc stąd wyjść, gdy zauważyłam, że jestem przywiązana do krzesła. Szerzej otworzyłam oczy, a moje serce na moment zamarło.\nPrzełykając ślinę, próbowałam sobie przypomnieć, co się wydarzyło. Do głowy przyszła mi kłótnia z Justinem, odchodzenie w złości, podjeżdżający samochód... kurwa.\nAndrew. On za tym wszystkim stał. Ten gnojek.\nPróbowałam uwolnić ręce, ale skończyło się na ryciu po skórze sznurem, którym była obwiązana. Wydając z siebie cichy jęk bólu, syknęłam, zirytowana swoją głupotą.\nWiem, że nie powinnam pyskować do głupy facetów, których nie znałam i nie wiedziałam, do czego są zdolni, ale byłam znana z gadania dużo i nie miałam zamiar pokazać tym idiotom, że się boję.\nKątem oka mogłam zobaczyć Andrew i dwóch innych chłopaków, których nie znałam. Stali tam z łobuzerskimi uśmiechami.\nJeśli tylko mogłabym je zetrzeć z ich twarzy...\nPrzygryzłam wargę, powstrzymując się przed krzykiem.\n-Masz rację - pokiwał głową.\nNie odzywając się, podniosłam brwi. Patrzyłam na niego z ciekawością. A myślałam, że to Justin był bipolarny...\n-Jeśli nie to krzesło, nie zrobiłbym tego. Właściwie zrobiłbym dużo więcej, niż tylko uderzenie cię - łobuzerko się uśmiechnął, podkreślając ukryte znaczenie jego słów.\n-Wiesz - urwał, obchodząc wokół krzesła, na którym siedziałam. - Jak na dziewczynę jesteś całkiem zadziorna... - figlarnie się uśmiechnął, schylając się, żeby być ze mną na jedym poziomie. - Nie dziwie się, że Bieber cię trzyma. Musisz być świetna w łóżku - mrugnął.\n-Jesteś obrzydliwy - skrzywiłam się, odwracając głowę, żeby na niego spojrzeć.\n-To twoje nowe ulubione słowo czy coś? - położył ręce po moich bokach. - Bo jeśli tak, może powinnaś się przywyczić do mówienia czegoś innego... - znów mrugnął, a uśmieszek na jego ustach zrobił się jeszcze większy. - Będę miał z tobą dużo zabawy - szepnął, przesuwając dłonią po mojej twarzy.\nKątem oka obserwowałam, jak podchodzi do drzwi, szepcze coś do reszty, po czym opuszcza pokój z dwoma nieznanymi mi chłopakami, zostawiając Andrew.\nNawet nie zauważyłam, że do mnie podszedł, aż poczułam jego obecnośc obok. Powstrzymując chęć przeklnięcia jego życia, siedziałam bez ruchu, nic nie mówiąc.\nCoś metalowego rozbłysło w pokoju, głównie dzięki światłu z małego okna, sprawiając, że zrobiło mi się sucho w gardle, a w moich oczach pojawił się strach.\nPowstrzymałam się przed gwałtownym zaczerpnięciem powietrza, gdy czubek noża dotknął mojej twarzy. Przygryzając wargę, nie chciałam pokazać ani odrobiny lęku, na co Andrew łobuzersko się uśmiechnął.\n-Powinnaś była posłuchać swojego chłopaka, skarbie - mruknął mi do ucha, przejeżdżając nożem po mojej szyi, na co krzyknęłam jeszcze głośniej. - Nie powinnać wsiadać do mojego samochodu - polizał skórę za moim uchem. - Zgaduję, że dostałaś już swoją lekcję - mrocznie się zaśmiał, po czym wyszedł z pokoju, zostawiając mnie samą.\nZ całej siły próbowałam powstrzymać łzy cisnące mi się do oczu.\nGdzie jesteś, Justin?\nBiedna Kelsey :C Justin naprawdę się przejmuje, jednak nie jest dupkiem bez serca...\nAutor: shawty. o 11:33 101 komentarzy:


Programy erp przyniosły nową jakość w zarządzaniu przedsiębiorstwem. Kupią one wprost i efektywnie gromadzić różnorodne dane, powiązane z jakąś lub kilkoma firmami. Zgromadzone w pewnym miejscu, łatwo wydają się analizować i robić. Dostęp do nich umieją zawierać jakiekolwiek światy w biurze czy jedynie wybrane.\nProgramy erp znacząco ułatwiają prace takich działów jak księgowość lub kadry. Użycie tych aplikacji przyspiesza obieg dokumentów, oraz zmniejsza zużycie materiałów. Taka rzecz ma znaczenie, gdy zamiast papierowych wniosków o urlop wprowadzamy wnioski elektroniczne. Nie koniec, iż nie zużywamy papieru na ich wchodzenie, to wciąż pojawia się możliwość bieżącej ewidencji nie tylko dni wolnych, jednak również czasu pracy, nieobecności jak też planowania urlopów. Programy erp są w sporej wadze intuicyjne oraz jako takie nie wymagają długotrwałego szkolenia.\nDrinkiem spośród nich istnieje aplikacja Enova, koncentrująca się z 20 modułów podstawowych, jak na przykład "Kadry tudzież płace" czy "Księga Podatkowa". Projekt jest w sumie skalowalny, co oznacza że każdy z klientów dobiera poziom i funkcjonalność programu do naszych potrzeb. Interesowanie się po programie jest swobodne a nie nastręcza zwykłemu użytkownikowi większych trudności. Mimo to, dostawca zadbał o wysokiej jakości materiały ułatwiające wdrożenie.\nPodręcznik do programu enova pdf jest wydany na moduły, odpowiadające elementom systemu. Oddzielnie wiec mamy informację do "Kadr zaś płac", sam do "CRM", "Serwisu", czy "Produkcji". Taka program instrukcji ułatwia szybkie odnalezienie interesującej podpowiedzi. Dodatkową zachętą jest jednoznaczny spis treści. Poszczególne elementy dokładnie określają strategia działania - od momentu zalogowania się do indywidualnego efektu pracy. Podręcznik do programu enova pdf przedstawia wszystkie funkcje danego modułu, prowadząc użytkownika nieomal za rękę. Wszystka z prac zaprezentowana jest w postaci screenów z tradycyjnymi danymi - to ponoć najskuteczniejszy rozwiązanie przedstawienia możliwości programu. Szczególnie istotne informacji zebrano w poznanych tabelach. Tak oczywiste i długie przedstawienie możliwości aplikacji umożliwia podjęcie działalności niemal z marszu, bez długotrwałego wdrożenia i obecności informatyków.\n« Kontrola procesu spalania\nRozliczenie podatkowe ulgi 2014»


Budżet Obywatelski 2014-2018 – Rada Dzielnicy XIV Czyżyny\nPoniżej lista projektów, które będą lub zostały zrealizowane w ramach Budżetu Obywatelskiego w zeszłych latach. Niektóre zadania ze względu na stopień skomplikowania jeszcze trwają, jak największy czyżyński projekt Nowego Parku przy Stella-Sawickiego.\nZwycięskie projekty Budżetu Obywatelskiego w roku 2018:\noraz w ramach projektów ogólnomiejskich:\nZwycięskie projekty Budżetu Obywatelskiego w roku 2017\nZwycięskie projekty Budżetu Obywatelskiego w roku 2016\nZamieszkaj obok parku – nowy park w Czyżynach nieopodal starego hangaru przy Stella-Sawickiego. Powstał projekt, aktualnie trwa przetarg na wybór wykonawcy, więcej o parku na profilu facebook https://www.facebook.com/nowyparkczyzyny/\nZwycięskie projekty Budżetu Obywatelskiego w roku 2015\nOznakowanie ścieżek biegowych w Parku Lotników Polskich – Wyznaczenie tras do uprawiania sportu oraz miejsc do bezpiecznego i efektywnego przeprowadzania ćwiczeń ruchowych dla amatorów na każdym poziomie zaawansowania.\n„Strefa malucha” na placu zabaw na os. 2 Pułku Lotniczego – Wyznaczenie bezpiecznej strefy zabawy dla dzieci 2-4 lat i wyposażenie w nowy sprzęt dostosowany do wzrostu i umiejętności młodszych dzieci w ramach istniejącego, ogrodzonego placu zabaw.\nRemont sali w celu przystosowania do terapii zajęciowej dla dzieci niepełnosprawnych – Remont sali w Przedszkolu Samorządowym nr 182 „Przy Źródełku”, os. Dywizjonu 303 bl. 12 w Krakowie, w celu przystosowania do terapii zajęciowej dla dzieci niepełnosprawnych.\nJoga w Parku Lotników Polskich – Rozwijanie zajęć rekreacyjnych na terenie parku.\nWspólny Projekt Edukacyjny dla Krakowskich Uczniów – Dodatkowe środki finansowe dla krakowskich przedszkoli, szkół podstawowych, gimnazjum i innych – SP nr 155: cyklinowanie i lakierowanie parkietu w sali gimnastycznej i malowanie sali w ZSO nr 14 oraz remont daszku wejścia głównego do budynku szkoły i instalacja oświetlenia zmierzchowego – SP nr 155.\nKolorowy ogród zabaw dla dzieci – Kolorowy ogród zabaw dla dzieci – zakup nowych urządzeń do ogrodu w Przedszkolu nr 185 „Słoneczko”.\nZwycięskie projekty Budżetu Obywatelskiego w roku 2014\nBudowa streetwork parku – Projekt przyczyni się do usunięcia bariery jaką jest brak odpowiedniej infrastruktury do uprawiania sportu, ma na celu budowę urządzeń treningowych złożonych z drążków pionowych poprzecznych, drabinek i poręczy w Parku Lotników Polskich, na łące przed Kraków Areną.


Strona główna›GTA: The Trilogy. Rockstarze, po co ci to było? [Recenzja]\nTrylogia 3D GTA ma szczególne miejsce w moim growym sercu. Spędziłem w nich setki, jak nie tysiące, godzin. Ograłem później wersje na dziesięciolecie z poziomu smartfona i równie dobrze się bawiłem. Niestety. GTA: The Trilogy to najgorsze co mogło spotkać te wspaniałe tytuły.\nW czasie ogrywania GTA: The Trilogy bez przerwy zastanawiałem się, po co je właściwie wydano. I nie chodzi mi wcale o złośliwość. Tylko zrozumienie powodu, dla którego te edycje w ogóle pojawiły się na rynku. Odpowiedź znam, znacie na pewno i wy. To chciwość, której nie powstydzili się najwięksi zbóje znani z serii GTA.\nRemaster, nie remake\nGTA: The Trilogy to remaster słynnej trylogii 3D serii GTA (IV i V to już element serii HD). Dla wielu graczy przynajmniej jedna z pozycji należących do tej trylogii jest objęta specjalnym uczuciem nostalgii. Najwięcej fanów ma wersja Vice City, ale nie brakuje też oddanych miłośników San Andreas i GTA III.\nGTA: The Trilogy. Niektóre modele postaci wyglądają lepiej…\nGTA: The Trilogy. Niektóre modele postaci wyglądają lepiej… , Źródło zdjęć: © Polygamia.pl\nGdy ogłoszono, że producent tych tytułów przygotowuje remaster całej wielkiej trójki, popadłem w niemałą euforię. Dla przypomnienia zaznaczę, że ostatnie GTA, czyli piąta odsłona, została oryginalnie wydana w 2013 roku. Od tego czasu Rockstar wydał jedynie Red Dead Redemption 2.\nCo istotne, to nie tak, że przez te lata w temacie trylogii 3D nic się nie działo. Na przestrzeni ostatniej dekady wydano wszystkie części (GTA III, Vice City i San Andreas) w wersjach "10 Year Anniversary Edition" i spełniały one swoje zadanie, ponieważ młodsi gracze mogli zapoznać się z tą klasyką, a starsi mieli okazję poszaleć w tytuły swojej młodości na nowszym sprzęcie, bądź smartfonach. I komu to przeszkadzało?\nGTA: The Trilogy …a inne gorzej. Big Smoke wygląda, jak wielki świstak\nGTA: The Trilogy …a inne gorzej. Big Smoke wygląda, jak wielki świstak , Źródło zdjęć: © Polygamia.pl\nZapowiedź remasterów wprawiła mnie jednak w lekką konsternację. Widząc wyczyny niektórych moderów, którzy zupełnie amatorsko przenosili całe GTA: Vice City na silnik RAGE (którym napędzane są część IV i V) miałem przed oczami wizję lekko komiksowego remastera z grafiką całkiem współczesną. Może gdzieś tam po cichu liczyłem na parę nowych wątków czy smaczków dla fanów. Może dołożenie do tego zestawu wydań z serii Stories? Widząc, co twórcy zrobili w remasterze Final Fantasy VII czy remake’u Mafii, byłem pełen dobrych nadziei.\nPo pierwszym pokazie rozgrywki szybko zrozumiałem, że to będzie jedynie parę graficznych bajerów, podciągnięcie rozdzielczości i delikatny lifting postaci. Nie skreślałem jednak i takiego pomysłu. Przecież w edycji na dziesięciolecie też bawiłem się dobrze.\nGTA: The Trilogy nie powinno się ukazać\nW każdej z tych gier spędziłem kilka godzin. Ich zawartość znam na pamięć i w zupełności to wystarczało, ponieważ pod względem mechanik, fabuły i settingu to są te same tytuły, co dwadzieścia lat temu. Nie ma sensu opisywać każdej z nich oddzielnie, jak planowałem na początku, ponieważ zarzuty pod ich adresem się powtarzają.\nGTA: The Trilogy. Na plus - odświeżone oświetlenie\nGTA: The Trilogy. Na plus - odświeżone oświetlenie , Źródło zdjęć: © Polygamia.pl\nZacznę od dobrych rzeczy. W grze pojawił się GPS na mapie, choć mi do niczego nie był potrzebny. Lepiej wyglądają tła nieba, elementy zieleni w mieście (trawa, drzewa i tego typu elementy), czy efekty świetlne. Jako plus można również wpisać odległość wczytywania obiektów. W końcu można zobaczyć np. wzgórza Shoreside Vale z Portland czy panoramę San Andreas z wyższych punktów widokowych. Efekt może nie powala, ale robi dobre wrażenie.\nGTA: The Trilogy. W oryginale takich szczegółów nie było widać\nGTA: The Trilogy. W oryginale takich szczegółów nie było widać , Źródło zdjęć: © Polygamia.pl\nJako plus można dopisać również tłumaczenie, które w końcu jest. Polskie napisy są przygotowane rzetelnie i nie wyłapałem dużych baboli. Całość odpowiada mniej więcej temu, co mówią bohaterowie. Niestety na tym wyłapywanie zalet się kończy.\nNajwiększe bolączki? Zacznijmy od płynności rozgrywki, która bywa zaskakująco niska. Ogrywałem GTA: The Trilogy na PS4 i zdarzały się sytuacje, gdy gra klatkowała. To po prostu niewiarygodne. Zwłaszcza gdy weźmiemy pod uwagę, że ta sama gra, wydana kilka lat temu na smartfony, aż tak drastycznie klatek nie gubiła. A jeśli wierzyć doniesieniom koleżankom i kolegom z branży, którzy GTA: The Trilogy testowali na konsolach Nintendo Switch, powoli wyłania się obraz nędzy i rozpaczy.\nMało przekonująco wypadają modele samych postaci. Główni bohaterowie wyglądają nieco lepiej, choć brak im charakteru. Natomiast to, co dzieje się na drugim i dalszym planie woła o pomstę do nieba. Niektóre z modeli wyglądają tak, jakby na pierwotne projekty i tekstury nałożyć rajstopy (dokładnie, jak w tych stary filmach, kiedy złodziej napada na bank z rajstopą na głowie). Koszmar.\nGTA: The Trilogy. =Tych ramion nie da się odzobaczyć\nGTA: The Trilogy. =Tych ramion nie da się odzobaczyć , Źródło zdjęć: © Polygamia.pl\nWystępują też błędy w niektórych animacjach. Zwłaszcza w okolicy łokci postaci, wyglądają, jakby były albo wywichnięte w drugą stronę, albo połamane. Czy wynika to z przenosin modeli z oryginalnego silnika RenderWare na Unreal Engine 4, czy z niedokładnej implementacji? Naprawdę nie wiem. Ale trudno mi ten obraz wymazać z pamięci. Parodia. O wycięciu sporej części utworów ze ścieżki dźwiękowej nie będę już nawet wspominał...\nTo że gra wygląda jak oryginał, to nie zarzut. Ale to, że miejscami wygląda gorzej niż oryginał, to już przestępstwo. Nie wiedzieć czemu, twórcy remastera – studio Grove Street Games – pogorszyli niektóre elementy graficzne oryginalnych produkcji. Dość znacznie rozjaśnili szatę graficzną GTA III, która była lubiana przez graczy za swój ciemny, momentami rozmyty, motyw i nastrój.\nGTA: The Trilogy. Patrząc na wodę nie widać deszczu - magia\nGTA: The Trilogy. Patrząc na wodę nie widać deszczu - magia , Źródło zdjęć: © Polygamia.pl\nNajgorzej w tym wszystkim wypada deszcz, który z niebieskawych smug na ekranie stał się białym koszmarem. Bywają momenty, gdy nie widać drogi przed sobą, bo pada biały deszcz. W życiu bym nie pomyślał, że taki element można popsuć. Mało tego! Np. w GTA III deszcz nie był widoczny, gdy patrzyło się na wodę, jak na powyższym screenie.\nGTA: The Trilogy to niewypał\nW ostatnich latach wszelkiej maści remastery i remake’i zagościły na dobre na naszych maszynach. Każdy większy tytuł otrzymał lub lada moment otrzyma, jakąś formę odświeżenia.\nNie trzeba daleko szukać. Rok temu dostaliśmy Mafię: Edycję Ostateczną, która była remake’iem tytułu z 2002 roku. Przywołałem to dzieło zupełnie "przypadkiem", ponieważ w tym samym roku wydano również oryginalne GTA III. Różnicę w podejściu do odświeżenia obu gier, o tym samym rodowodzie i wieku, widać wyraźnie. Oczywiście, ktoś może zarzucić, że przecież w przypadku Mafii to był remake, a nie remaster. I będzie miał całkowitą rację.\nPamiętajmy jednak, że Rockstar na przestrzeni ostatniej dekady wydał całą trylogię 3D GTA w wersji "10 Year Anniversary Edition". Robienie tego po raz kolejny, w dodatku z gorzszym skutkiem to zwykła pomyłka. GTA: The Trilogy nie powinno się w ogóle ukazać.\nGTA: The Trilogy. Tam jest twoje miejsce trylogio. Na śmietniku historii\nGTA: The Trilogy. Tam jest twoje miejsce trylogio. Na śmietniku historii , Źródło zdjęć: © Polygamia.pl\nDlaczego nie dałem jedynki w ocenie? Tylko dlatego, że nadal da się w to zagrać i można się dobrze bawić. Bo to przecież GTA, które znamy i kochamy. Ogrywając wszystkie części jedna po drugiej, zobaczymy, jak gigantyczny przeskok w kreowaniu fabuły przeszedł Rockstar w tamtym czasie. Jest to też lekcja historii jednego z najważniejszych tytułów w dziejach gier wideo.\nNie byłbym też aż tak surowy, gdyby cały ten "remaster" był jedynie darmową i opcjonalną aktualizacją dotychczas zakupionych gier. Wtedy pal sześć niedoróbki, z których można się pośmiać. Ale żądać za takie coś 250 zł (z obowiązku dodam: 7 grudnia GTA: The Trilogy wyjdzie w pudełkach) to po prostu skandal i ordynarny skok na portfele graczy. Zwłaszcza że zawczasu wycofano poprzedniej edycje, przygotowane na dziesięciolecie. Nie do obrony.\nPlatforma: PC, PS4, PS5, Xone, XSX, Switch\nProducent: Rockstar Games / Grove Street Games\nData wydania: 11.11.2021\nGrę do recenzji podrzuciła Cenega.\ngrand theft autogtarockstar gameswiadomościrecenzjarecenzje\nGTA: The Trilogy niedostępne. Nie można kupić ani grać na PC [Aktualizacja]


Karta bezprzewodowa Wi-Fi – Słownik terminów w RTV EURO AGD\nDotyczy grup Towarowych: Laptopy, Komputery stacjonarne PC, Tablety\nKorzystaj z Internetu bezprzewodowo dzięki zainstalowanej w urządzeniu karcie WiFi.\nKarta bezprzewodowa Wi-Fi pozwala odbieranie i wysyłanie danych przez sieć Internet bez konieczności użycia kabli. Karta odbiera sygnał radiowy za pomocą anteny. Wystarczy tylko bezprzewodowy dostęp do internetu np. za pomocą udostępnionej sieci przez router WiFi.\nW zależności od standardu karty, szybkość przesyłania danych wynosi:\nStandard a - prędkość do 54 Mb/s (praca w częstotliwości 5 GHz),\nStandard b - prędkość do 11 Mb/s (praca w częstotliwości 2,4 GHz),\nStandard g - prędkość do 54 Mb/s (praca w częstotliwości 2,4 GHz),\nStandard n - prędkość od 150 - 600 Mb/s (praca w częstotliwościach 2,4 i 5 GHz),\nStandard ac - prędkość aż od 1300 Mb/s (praca w częstotliwościach 2,4 i 5 GHz).\nPrędkość jest zależna od zainstalowanych anten w karcie WiFi.\nNajpopularniejsze są karty WiFi w standardach:\n- możliwość korzystania z Internetu w miejscach z dostępem do sieci WiFi (kawiarnie, restauracje, hotele).\n- szybki transfer (przesył) danych.\n- korzystanie z Internetu bezprzewodowo (bez konieczności podłączenia kabla).


info.wiara.pl » Teksty » Komentarze » Europejski temat na dziś\nNie każdy Europejczyk nad tym się zastanawia, nie każdy potrafi to ująć w ramy słowne. Niektórzy zawzięcie przeczą tym ideom. Ale bez stworzonej przez chrześcijan przestrzeni ducha ich sprzeciw byłby przecież niezrozumiały.\nEuropejskie tematy coraz bardziej przebijają się w świadomości... Chciałem napisać „Europejczyków”. Ale któż to jest ten Europejczyk? Niby wiemy, ale zdefiniować trudno. Przed dwudziestu pięciu laty, w jednym z moich pierwszych felietonów w «Gościu Niedzielnym» użyłem określenia „nowy europejski naród”. Ale mi się oberwało od czytelników! Mieli rację. Uważam, że jednak ja też miałem – bo zastanawiałem się nad tym, co kiedyś wyniknie z dokonywających się od dawna przemian w tej części świata. Przemiany nabrały ogromnej dynamiki – jakościowej, ilościowej także. Każdy widzi, wyliczać nie trzeba.\nPrzed kilkunastu laty J.H.H. Weiler w książce «Chrześcijańska Europa» (u nas chyba nie docenionej, a na pewno zapomnianej) posłużył się pewnym eksperymentem myślowym. Otóż do „europejskiej Ziemi Obiecanej” przybywają turyści, których wysłano dla jej zbadania. Spostrzegli różne rzeczy. „Odkrywcy Europy – pisze Weiler – opowiedzieliby..., że wszędzie gdzie mieszkają ludzie, nawet w najmniejszej miejscowości, na każdym cmentarzu, nad wszystkimi niemal grobami... – prawie zawsze wznosi się ten sam chrześcijański krzyż. I bez względu na to, czy grób pochodzi z roku 1003, 1503 czy 2003 – dla każdego odwiedzającego cmentarz krzyż ten znaczy zawsze to samo”. Tu należy przypomnieć, że autor jest profesorem prawa, Żydem wierzącym i praktykującym. Jego książkę warto przeczytać także dzisiaj.\nNiedawno biskup bawarskiej Ratyzbony R. Voderholzer mówiąc o cywilizacji zachodniej zauważył, że nie jest ona czymś statycznym, lecz rozwija się w czasie, integrując w sobie różne wpływy i kultury. Jednakże nie jest zlepkiem różnych kultur. Czynnikiem integrującym naszą cywilizację jest bowiem chrześcijaństwo. Nasz kalendarz, pojmowanie czasu, sztuka, muzyka, literatura, zasadnicze rozróżnienie sfery sakralnej i świeckiej, a nawet samo Oświecenie, wszystko to jest nie do pomyślenia bez chrześcijaństwa. Mówił o tym w kontekście zderzenia z islamem i próbami integrowania jego wyznawców ze społeczeństwem Europy.\nTak jednak zawyrokować nie można. W pełni podzielam zdanie biskupa Ratyzbony, że „nasz kalendarz, pojmowanie czasu, sztuka, muzyka, literatura, zasadnicze rozróżnienie sfery sakralnej i świeckiej... jest nie do pomyślenia bez chrześcijaństwa”. To jest przestrzeń społecznego życia, którą stworzyła chrześcijańska obecność na tym kontynencie. Ta przestrzeń wypełniona jest ludźmi, ich pracą i odpoczynkiem, modlitwą i rozrywką. Wypełniona jest materialnymi przejawami ich potrzeb i upodobań, możliwości technicznych i wizji piękna. To zaś skupione jest w miastach i wioskach, oplecione siecią dróg, linii kolejowych i energetycznych. Rzeczy materialne z ludzkiego ducha wyrastają. Czy także z wiary? Może nie z jej teologicznego rdzenia, ale na pewno z wiary jako wewnętrznej przestrzeni ludzkiego ducha otwartej bardzo szeroko ku człowiekowi, ale i ku Bogu. Ku Bogu, o którym chrześcijanie twierdzą, że stał się człowiekiem, umarł i zmartwychwstał. Zmartwychwstał nie po to, by swą moc zamanifestować, ale aby człowieka zbawić od zła, grzechu i beznadziei. Jak kto woli – od życia bez nadziei.


Kolekcja 2022 - Salon Ślubny\nStrona główna / Kolekcja 2022\nSuknie Ślubne z kolekcji 2022 marki „Annais Bridal” oraz „Marietta” tworzone są z wielką pasją i miłością od wielu lat. Szyte w Polsce zdobyły serca Panien Młodych. Suknie dostępne są w naszym Salonie Ślubnym w Legionowie. Zakres cenowy 3700 – 5500 zł. Zapraszamy do umawiania bezpłatnych przymiarek. Jesteśmy dostępni pod numerem telefonu: 888 221 499


Sofa w stylu angielskim – jaki wzór tapicerki? | Stylowe meble tapicerowane - aris-mebel.com.pl\nStyl angielski od wielu lat króluje we wnętrzach całej Europy. Wybierając kanapę pasującą do salonu urządzonego w tym stylu musimy zwrócić przede wszystkim na rodzaj tapicerki.\nWiększości osób styl angielski kojarzy się z pastelowymi kolorami oraz spotykanymi zarówno na tapetach, jak i na obiciach mebli kwiatowymi motywami. Bardzo często są to róże. Taka jest właśnie tapicerka sofy widocznej na pierwszym zdjęciu. Jeżeli kochasz róże, to właśnie taki motyw przewodni możesz wybrać do swojego salonu. Spójrz, jak różany wzór wspaniale komponuje się z kwiatami umieszczonymi na stoliku kawowym stojącym przed kanapą.\nSofa w salonie w stylu angielskim nie musi posiadać oczywiście tapicerki w róże, wskazane jest jednak, by znajdowały się na niej jakieś kwiatowe motywy. Kanapa widoczna na drugim zdjęciu utrzymana jest w innej, żywszej kolorystyce. Widoczne są na niej różnokolorowe kwiaty. Warto zwrócić uwagę na wykończenie zasłony: posiada ono identyczny wzór. Sofy w piękne roślinne motywy z pewnością nadadzą naszemu salonowi angielskiej elegancji.\nKategorie: Meble w stylu angielskim. Tagi: kanapa w róże, kanapy w kwiaty, kanapy w stylu angielskim, sofy w kwiaty, sofy w stylu angielskim. Autor: dorota. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.