Chomiki w obiektywie – Marzec 2017 - Chomiki w obiektywie - E-chomik.pl - Największe forum o chomikach w Polsce!\nChomiki w obiektywie – Marzec 2017\n3 Marzec 2017 w Chomiki w obiektywie\nEdycja marzec 2017:\n1. Zdjęcia zgłaszamy od 1 do 25 marca (do 23:59).\n4. Ogłoszenie wyników przewidziane na 1 kwietnia.\nTemat konkursu: Wielka ucieczka\nMili państwo, ostatni tydzień na przysyłanie zdjęć :D\nMoże być film ;P?\nJak najbardziej, będzie ciekawie :D\nZ małym opóźnieniem, ale zaczynamy głosowanie na największego uciekiniera:\n1. "Wyrwij murom zęby krat! Zerwij kajdany, połam bat! A mury runą, runą, runą..."\n2. "Wielka ucieczka wymaga aprowizacji!"\n3. "Ucieczka tunelem"\n4. "Spadam stąd, koniec zdjęć!"\n5. "Nasza mistrzyni ucieczek"\nGłosowanie potrwa do 31 marca - powodzenia!\nW tym miesiącu bez niespodzianek, edycję marcową wygrywa...\nMiśka Wieprzowinka, zwana Prosiaczynką !\nTytuł fotografa miesiąca zostaje w rękach Tindomiel – gratulacje!


-Pomóż...- rozległ się cichy, ochrypły głos. Kacper odwrócił się, pragnąc zobaczyć źródło owego głosu. Wtedy zobaczył pod ścianą kamienicy człowieka owiniętego w jakieś łachmany. Podszedł do niego bliżej. Wyciągnął z torby jedną ze świeżo kupionych bułek i podał mężczyźnie.\n-Powinien pan pójść do schroniska dla bezdomnych...- zaproponował cicho Kacper, ale zaraz umilkł, gdy napotkał miażdżące spojrzenie człowieka. Popatrzył na niego jeszcze przez chwilę, a później zajął się posiłkiem. Kacper odszedł od niego i postanowił od razu iść do domu.\nKiedy wreszcie znalazł się w swoim ładnym, nowoczesnym mieszkaniu, od razu poczuł się lepiej. Postanowił zapomnieć o krótkim epizodzie z bezdomnym i zabrał się do rozpakowywania zakupów. Nie zamierzał psuć sobie humoru w Wigilię. Poszedł do salonu i jak zwykle w ostatnim czasie, poczuł radość, kiedy tu wchodził, na widok świątecznych dekoracji. Piękna choinka stała w rogu pokoju, a na parapecie leżały zapalone lampki. Kacper kochał święta Bożego Narodzenia i było to widać w jego mieszkaniu. Choinka była wysoka aż do samego sufitu, każde okno było w jakiś sposób ozdobione. Czując już świąteczny klimat w swym sercu, Kacper zabrał się do rozpakowywania całkiem sporych zakupów. Na Wigilii mieli pojawić się jego rodzice i Kacper pragnął wypaść przed nimi jak najlepiej, gdyż były to pierwsze święta, które spędzał w swoim pierwszym, własnym mieszkaniu. Za nic nie chciał, by rodzice pomyśleli, że nie daje sobie rady.\nChcąc w pełni poczuć ciążącą na nim odpowiedzialność, postanowił zadzwonić do ojca i upewnić się, że nie zmienią swoich planów.\n-Cześć, tato.- zaczął Kacper.\n-Witaj,synu. Świetnie, że dzwonisz. Przed chwilą spotkałem ciocię Krysię...- ojciec Kacpra zawahał się przez chwilę.\n- Jestem ciekawy, o czym tym razem ci naopowiadała.-zaśmiał się Kacper. Ciocia Krysia była bardzo znana w swojej rodzinie, jednak nie zawdzięczała tej popularności chwalebnym czynom. Uwielbiała plotkować o wszystkim i o wszystkich, szczególnie jeśli wcześniej napiła się swojej ukochanej whisky. KIiedy już się napiła, odzywały się w niej pierwotne instynkty, a jej zachowanie wszystkich zawstydzało.\n- Widzisz, Kacperku... powiedziała mi, że z przyjemnością cię dzisiaj odwiedzi, dlatego chciałem cię ostrzec, żebyś, broń Boże, nie przechowywał żadnego alkoholu w zasięgu wzroku. No, chyba, że chcesz, aby twoi sąsiedzi pomylili cię z jakimś alfonsem.\n-Dopiero się tu wprowadziłem, więc raczej nie chcę mieć na pieńku z sąsiadami.- odpowiedział na to Kacper. - Mam nadzieję, że nie będzie aż tak źle.\n- Rozumiem, że wasze plany co do odwiedzenia mnie się nie zmieniają?\n- Z mamą będziemy punktualnie o 16.00.\n-Świetnie. To do zobaczenia.\nKacper poczuł się zirytowany. Nie dość, że rodzice skontrolują go i ocenią jego zaradność, to jeszcze istnieje ryzyko, że ciocia Krysia zrobi z jego mieszkania niezły burdel.\nOdsuwając te niewesołe myśli, Kacper zebrał wszystkie butelki i puszki z alkoholem, które były w jego posiadaniu i zamknął je na klucz w barku. Klucz położył na parapecie okna w salonie, za doniczką z kwiatkiem. Miał nadzieję, że tam klucz będzie bezpieczny.\nWłączył telewizor i zaczął filetować karpia. Większość potraw wigilijnych przygotował już wcześniej, dlatego jedyne, co musiał jeszcze zrobić, to opanierować rybę i usmażyć tuż przed przyjściem gości. Zaczął więc nakrywać do stołu. Na środku położył kępkę siana, a następnie cały stół przykrył białym obrusem. Na środku postawił duży świecznik, a pod każdym talerzem położył łuskę pochodzącą prosto od świeżo wyfiletowanego karpia. Miał nadzieję, że przyniesie to gościom szczęście i bogactwo. Szybko policzył miejsca przy stole. Były cztery.\n- No tak, wiedziałem, że o czymś zapomniałem. - wymamrotał i dostawił do stołu piąte krzesło dla niespodziewanego gościa. Teraz jego mieszkanie było w pełni przygotowane na nadchodzących gości.\n22 LATA WCZEŚNIEJ\nPrzy wigilijnym stole siedziało dwoje młodych ludzi. Oboje milczeli, a na ich twarzach gościł smutek. W całym domu można było wyczuć zapachy wigilijnych potraw. W czasie, gdy w innych domach panowała wspaniała rado$ć, tutaj panowała tylko smutna cisza.\n- Myślisz, że przyjdą?- zapytała kobieta z nadzieją w głosie.\n- Nie martw się, Olu. Przecież obiecali.\nNagle rozległ się dzwonek do drzwi. Mężczyzna gwałtownie wstał, przy okazji prawie przewracając krzesło.\n- To na pewno oni.- szepnął. Popędził czym prędzej do drzwi. Ola wstała i wygładziła idealną sukienkę. Jej narzeczony otworzył drzwi. W drzwiach stali jego rodzice.\n- Witajcie! Wesołych świąt! Tak się cieszę, że już jesteście!- wykrzyknął mężczyzna z nieskrywanym entuzjazmem.\n- Witaj, Jacku.- odpowiedział jego ojciec zimnym głosem. - Widzę, że już się tu rozgościliście.\n- Tak... już się zadomowiliśmy - odpowiedział Jacek, trochę zmieszany. Gdy jego rodzice weszli do środka, szybko zamknął za nimi drzwi.\n- Dobry wieczór -powiedziała Ola. Podała rękę starszemu mężczyźnie, ale ten ją zignorował.\n- No, to my z matką przyszliśmy wam powiedzieć, że ty - tu wskazał palcem na Jacka.- jesteś wydziedziczony, a ty dziewucho - wskazał palcem na Olę - nie jesteś godna wstępu do naszej rodziny.\n- Ale przecież mówiłeś, że...- zaczął Jacek, jednak ojciec mu przerwał.\n- Co mówiłem, to mówiłem - stwierdził.- Jak ty sobie wyobrażasz życie z Żydówką?\n- Już tyle razy ci mówiłem, że nie jest Żydówką, odkąd skończyła 16 lat... - Jacek próbował zachować cierpliwość.\n- Mniejsza z tym. Jak, w takim razie ja i twoja matka, mamy spędzać czas z tymi jej rodzicami, Żydami? Mamy sobie co roku siadać przy stole obok choinki i śpiewać kolędy? A może mamy co roku obchodzić ten ich ramadan, co przez cały dzień nic nie jedzą, a później w nocy robią ucztę? Ja się na to nie zgadzam. Jeśli chcesz, to możesz świętować razem z nimi, ale ja nie zamierzam brać w tym udziału! Nie jesteś już moim synem!- wykrzyknął starszy pan i ruszył do wyjścia.\n- Ale... przecież...- zaczął Jacek, ale jego ojciec już trzasnął drzwiami. Jacek potrafił tylko stać w miejscu i wpatrywać się w te drzwi.\nKacper wpatrywał się chwilę w to krzesło, które przez cały wieczór, jako jedyne miało stać puste. Przypomniał sobie bezdomnego , któremu dzisiaj pomógł. Pomyślał sobie, w pierwszym odruchu dobroci, że mógłby go dzisiaj zaprosić. Zaraz jednak naszły go wątpliwości. A co, jeśli ten facet to przestępca albo pijak? Z drugiej strony wcale nie wyglądał na pijaka. Nie chciał od Kacpra pieniędzy, był zadowolony z bułki. To znak, że nie był pijakiem, tylko człowiekiem potrzebującym pomocy. Kacper podjął decyzję. Szybko założył kurtkę, czapkę, szalik i wyszedł z mieszkania. Jego osiedle było ładne i nowoczesne. Składało się z kilkunastu wysokich bloków. Kacper szedł ulicą. Następnie skręcił w lewo, w tę samą uliczkę, w której zobaczył bezdomnego. Zaczął powoli poruszać się tą ulicą, bojąc się, że nie zauważy człowieka ukrytego pod łachmanami. Chwilę później ujrzał go.\n- Dobry wieczór.- zaczął Kacper.- Pomyślałem sobie, że... może miałby pan ochotę...- bezdomny spojrzał na niego, ale nic nie powiedział.\n- ...spędzić ten wieczór w jakimś bardziej przyjemnym miejscu...- Kacper urwał.\n- Jak to się stało, że taki chłopaczek nie ma z kim spędzić świąt? - zapytał bezdomny.\n- Mam z kim spędzić święta, ale chciałem w ten dzień zrobić coś dla kogoś - odpowiedział Kacper.\n- No dobrze, skoro masz tak szczytny cel, to nie będę ci utrudniać jego realizacji - powiedział bezdomny. Z największym wysiłkiem wstał z chodnika i stanął przed Kacprem.\nKiedy weszli do mieszkania, Kacper pomógł bezdomnemu zdjąć starą kurtkę i powiesił ją na wieszaku.\n- Proszę się rozgościć, panie Stanisławie.- powiedział Kacper. Po drodze dało mu się ustalić chociaż imię bezdomnego. Po krótkim spacerze mężczyźni świetnie się dogadywali. Stanisław za namową Kacpra usiadł przy stole. Była 15.30.\n- Świetnie. Teraz czekamy już tylko na moją ciocię oraz rodziców.\n- To przyjdzie ktoś jeszcze? - zapytał Stanisław z obawą w głosie.\n- Proszę się nie obawiać! Oni bardzo się ucieszą z pana obecności.- zapewnił Kacper.\nNagle zadzwonił dzwonek do drzwi. Kacper podbiegł i otworzył, a w drzwiach zobaczył ciocię Krysię. Na głowie miała wielkie rogi renifera, niżej wydekoltowaną bluzkę na jedno ramię, a na nogach coś, co wyglądało jak siatki na ryby.\n- Cześć, Kacperku! Jak ty wyrosłeś! Mój mały chłoptaś stał się dużym chłoptasiem!- zapiała ciotka Krysia.\n- Tak, ciociu!- odpowiedział Kacper i szybko uchylił się na bok, bo ręka ciotki Krysi już wędrowała do jego policzka, żeby go wytarmosić. Ciocia Krysia weszła do środka.\n- No, Kacperku, jak ty się tu ładnie urządziłeś!\n- Salon jest na lewo od drzwi wejściowych.- odpowiedział twardo Kacper.\n- Oo! Widzę, że masz gościa! Któż to taki?- Stanisław z niepokojem odwrócił glowę w kierunku Krysi. Kiedy ją zobaczył, na jego twarzy najpierw pojawiło się zaskoczenie, a chwilę później przerażenie. Najwyraźniej ciocia Krysia również w nim kogoś rozpoznała, bo zareagowała dokładnie w ten sam sposób. Kacper wniósł do salonu wazę wypełnioną barszczem cczerwonym i jeszcze zanim postawił ją na stole, spostrzegł, że coś jest nie tak. Ciotka Krysia zarumieniła się, a chwilę później już ciągnęła Kacpra w stronę kuchni. Gdy tylko się tam znaleźli, ciotka Krysia wyciągnęła spod bluzki wódkę żołądkową i pociągnęła solidny łyk.\n-Posłuchaj mnie, chłopcze. - zaczęła. Nagle z miłej, nieco ześwirowanej ciotki stała się kobietą o stalowym spojrzeniu. - Twoi rodzice wcale nie będą zadowoleni, jak go tu zobaczą. Lepiej każ mu iść tam, gdzie jego miejsce, bo inaczej... będzie z tobą źle.\n- Przecież oni zawsze byli chętni do pomagania innym. Nie rozumiem, dlaczego ci to przeszkadza. - stwierdził Kacper.\n- Tu wcale nie chodzi o pomaganie biedakom. Ty tego, Kacperku, nie zrozumiesz. Widziałeś przecież, jak on się na mnie patrzył.- ciocia Krysia zarumieniła się. Nagle do Kacpra z całą mocą dotarło to, co jego ciotka do niego powiedziała. Wiedział, jakie usposobienie ma jego ciotka, kiedy sobie popije. Dodatkowo ten bezdomny ją rozpoznał. Ciotka Krysia się zarumieniła. Dla Kacpra wszystko już było jasne. Nigdy by nie przypuszczał, że będzie gościł na Wigilii bezdomnego, który będzie tak dobrze znał jego ciotkę. Kacpra po prostu zamurowało. Już miał zamiar wyprosić ze swojego mieszkania ciotkę oraz bezdomnego, gdy usłyszał dzwonek do drzwi.\nW drzwiach stanęli rodzice Kacpra.\n- Wesołych świąt! - rozlegly się wesołe głosy jego rodziców. W tym momencie Kacper nie miał pojęcia, co zrobić. Dał się uściskać matce i podał rękę ojcu. Z całych sił pragnął co$ wykombinować, aby nie doszło do spotkania jego rodziców z tym człowiekiem. Gdy tylko jego rodzice zajrzeli do salonu, natychmiast się wycofali.\n- Musimy z tobą porozmawiać.- powiedziała matka. Kacper nie miał pojęcia, skąd jego rodzice mogliby znać Stanisława. Wszyscy troje poszli do kuchni, gdzie siedziała ciocia Krysia. Gdy ich zobaczyła, natychmiast wyszła.\n- Gdzie znalazłeś tego człowieka, który siedzi przy stole? - zapytał Kacpra jego ojciec.\n- Przechodziłem dziś rano ulicą i go zobaczyłem. Pomyślałem sobie, że mu pomogę...\n- Zawsze się zastanawiałeś, co się stało z moimi rodzicami, a twoimi dziadkami...- zaczął ojciec Kacpra.\n- Przecież oboje zginęli w wypadku, zanim się urodziłem. Wracając do tematu...\n- Nie powiedzieliśmy ci prawdy.\n- Hmm... Wiesz , że twoja matka pochodzi z żydowskiej rodziny...\n- Dla ciebie to nic nie znaczy, ale dla rodziców twojego ojca miało to duże znaczenie. Kiedyś, również w Wigilię, bardzo się z nimi pokłóciliśmy. Później już nie odzywaliśmy się do siebie.- powiedziała matka Kacpra.\n- A ten człowiek, który siedzi przy stole to właśnie mój ojciec - dopowiedział tata Kacpra.\nW tym momencie Kacper poczuł smutek, ale jednocześnie ulgę. Było mu wstyd, że podejrzewał własną ciotkę o coś takiego.\nPół godziny później, po usilnych namowach, prośbach i szantażach, Kacprowi udało się wymóc na rodzicach, aby porozmawiali ze Stanisławem. Poszedł po niego do salonu, gdzie siedział naprzeciw naburmuszonej ciotki Krysi. Zaprosił go do kuchni i pozwalając, żeby jego dziadek i rodzice sami załatwili swoje problemy, poszedł do salonu. Usiadł przy stole obok cioci Krysi. Przez chwilę na nią patrzył, a później się odezwał.\n- Wiesz, przez chwilę myślałem, że ty...- zaczął w przypływie heroicznej odwagi.\n- Że co ja, Kacperku? - ciotce Krysi wyraźnie polepszył się humor.\n- W sumie to nic - Kacper poczuł, jak odwaga odpływa z niego, jak powietrze z przekłutego balonu. Ciocia Krysia wstała i podeszła do okna. Jej ręce niebezpiecznie zbliżyły się do doniczki z kwiatkiem.\n- Jakie ty masz śliczne kwiatki ,Kacperku. Ten nienaganny gust chyba masz po swojej ukochanej cioci Krysi!\n- Tak, na pewno... - w tym momencie Kacper popatrzył na strój ciotki i w duchu się z nią nie zgodził. Jej ręce zaczęły niebezpiecznie obracać doniczkę. Kacper zerwał się na równe nogi, ale już było za późno. Ciocia Krysia doskonale wiedziała, gdzie Kacper ma barek, a teraz trzymała w ręce klucz do wszystkich skarbów w nim ukrytych.\n- No no, Kacperku może pokazałbyś ciotce, co tam tak ukrywasz, co? - zapytała. Wiedziała, że ma go w garści. Chwilę później oboje popijali likier cytrynowy, a niedługo potem dołączyli do nich rodzice Kacpra oraz jego dziadek. Nazajutrz Kacper spędził z nim całe popołudnie. Jego rodzice przebaczyli Staszkowi, choć sam Kacper nigdy nie usłyszał od nich nic o szczegółach ich wspólnej rozmowy.\nJoanna Klupś, 22.12.2016 18:13\n#1. Mandarynka :D: 22.12.2016 22:19\nŚwietne opowiadanie! Asiu, masz talent! :)\n#2. muzaselene: 23.12.2016 23:55


Re-volta.pl | Forum główne | Towarzyskie | Wątek: DIY - zrób to sam\nStrony:  2 3 ... 127\nAutor Wątek: DIY - zrób to sam (Przeczytany 477195 razy)\n«Start : Grudzień 16, 2008, 22:43:43 »\nOdnawiam temat Linki/Sznurki ze starego forum\nmam zamiar na prezent zrobić własnorecznie świeczki, takie w szklance, zalewane woskiem z różnościami w środku, co można tam wsadzić? co wygląda efektownie? jak dokładnie to zrobić punkt po punkcie?\nNarazie zakupiłam szklaneczki, duzo świec i brokat,\nmyslę nad muszelkami albo ziarenkami kawy.\ni oczywiscie jak ktos ma zdjecia to poproszę.\n« #1 : Grudzień 16, 2008, 22:47:54 »\nZiarenka kawy wyglądają świetnie w świeczkach. Zalewałam kiedyś żwirek, ale to nie ten efekt, o który mi chodziło\n« #2 : Grudzień 16, 2008, 22:52:10 »\na z czego knot?\n« #3 : Grudzień 16, 2008, 22:59:37 »\nKnot ze świeczki ktorą bedziemy topić.\nspecjalnie po to kupilam 20 wysokich świeczek\nkolezanka podpowiedziała mi zeby przywiązac do np ołowka i polozyc na szklance podczas zalewania\n« #4 : Grudzień 16, 2008, 23:02:47 »\nAleż to wszystko sprytne ;]\n« #5 : Grudzień 16, 2008, 23:27:45 »\noch, ja tez potrzebuje paru rad technicznych. chcę wykonać atrape tuby gramofonowej, macie pomysł jak?\nz tektuy, z drutów i materiału?\n« #6 : Grudzień 18, 2008, 07:31:54 »\nBrzask i jak swieczka?\n« #7 : Grudzień 18, 2008, 10:21:28 »\na gucio, póbowałam ale ja coś napewno źle robie, bede próbować jeszcze raz bo\nznalazłam instrukcje do robienia:\nPodstawa to mieć parafinę oraz tzw. knot. No i garnek na straty. Oraz jakieś naczynka, bo łatwiej zaczynać od świec w naczynkach niż od takich z foremek. Foremki też tu dostępne w handlu detalicznym. Bierzemy nasz garnek, ten "na straty". Wstawiamy na drugi garnek z wrzącą wodą - nigdy bezpośrednio na ogień!!!!!! - roztapiamy w nim parafinę.\nBierzemy nasze naczynko-świecę. najlepiej jakieś coś przezroczyste typu ładny słoiczek, albo nawet kieliszek nie od pary, albo cokolwiek innego.\nJak kupowałyśmy knot, to na pewno nam dodali do niego takie małe metalowe pierścienie z płaskim denkiem. Trochę mi trudno je opisać...\nWkładamy jeden koniec knota w taki pierścień, zaciskamy, żeby się dobrze trzymało.\nKnota nie obcinamy na krótko!!!!\nOn musi być na tyle długi, żeby go wystawało ponad całą wysokość naczynka i to sporo.\nUstawiamy teraz nasz knot na tej podstawce-pierścieniu, możliwie na środku dna naczynia. Bierzemy jakiś patyczek, drut lub coś innego co jest dłuższe niż szerokość naczynia i co nie wpadnie do środka oparte na brzegach tegoż naczynia.\nNa tym patyczku (drucie) wiążemy nasz knot, tak żeby się trzymał ładnie pionowo. Znaczy on jedną nogą stoi na dnie naczynia, a głowę ma uwiązaną na patyczku co się opiera na brzegach. Czy to jest jasne?\nTeraz zaczynamy powolutku wlewać parafinę do środka, nie gwałtownie, żeby nie przesunąć knota. Wiadomo: knot ma być w samym środku, a nie gdzieś po bokach. Można lać warstwami w różnych kolorach - jak się ma. Wtedy trzeba poczekać aż pierwsza warstwa się "zsiądzie". Tak jak się robi z galaretkami kolorowymi.\nJak cała świeca gotowa, na mur na środku dookoła knota się zrobi dołek. trzeba na drugi dzień uzupełnić żeby było równo.\nZrobienie świecy wolnostojącej to już nieco trudniejsze.\nNajłatwiej jest zrobić świecę zwykła, prostą, długą.\nW tym celu trzeba mieć jakąś wysoką puszkę na miejsce naszego zwykłego garnka na straty.\nNależy w tejże puszce roztopić parafinę (oczywiście wstawiając ją do garnka z wodą) tak żeby jej poziom był taki jaka ma być wysokość naszej świecy.\nKnot należy przyciąć na podwójną wysokość świecy (bo będziemy robić po dwie naraz) plus jeszcze spory kawałek.\nBędzie potrzebny też specjalny termometr do świec. Bo parafina musi mieć dokładnie 71 stopni C. Po jej podgrzaniu do tej temperatury zdejmujemy z ognia.\nBierzemy do ręki nasz knot złożony na pół i moczymy go powoli w parafinie. Znaczy oba końce. Trzymamy tam około 3 sekundy i powoli wyciągamy. Po około 3 minutach, kiedy pierwsza warstwa parafiny zastygnie ponawiamy operację. I tak w koło Macieju. Od 15 do 30 razy!\nCały czas utrzymujemy stałą temperaturę.\nGdy świece są takiej grubości jak chciałyśmy, zwiększamy temperaturę do 82 stopni i po raz ostatni zanurzamy świece. To da im bardziej błyszczącą powierzchnię.\nPo porządnym wystygnięciu świec (około godziny) nożem ucinamy na równo dół żeby się dały wstawić do świecznika.\nNa koniec przycinamy knot.\nTaką świecę można zanim kompletnie wystygnie rozwałkować wałkiem do ciasta na grubość około 6 mm, zostawiając nie rozwałkowany sam dół, który lepiej żeby był okrągły do włożenia do świecznika.\nPo rozwałkowaniu, bierzemy świecę w dwie ręce, trzymając na dole i na górze i powoli zaczynamy ją skręcać. Będziemy wtedy mieć świecę-świderek.\nMożna też świecę zanim ostatecznie wystygnie i stwardnieje poturlać na deseczce, na którą wysypiemy jakieś przyprawy pachnące, np. tłuczone goździki lub cynamon w proszku.\nJeśli świeca jest już zbyt twarda i nic się do niej nie klei, można ją na dwie sekundy zanużyć we wrzątku.\nNa pewno znacie dekoracyjne świece w rozmaitych kształtach, rzeźbione. Takie świece też można zrobić samemu, tylko trzeba mieć do nich plastikowe foremki. Foremki kupujemy w sklepie, bo ich za chiny nie można zrobić samemu.\nForemki są plastikowe, składają się z dwóch dopasowanych połówek. W środku są oczywiście puste. Mają wystające brzegi, takie płaskie skrzydełko dookoła.\nBierzemy do ręki jedną połówkę, obojętne którą.\nOd strony który będzie „dołem” naszej świecy robimy dziurę, żeby było przez co wlewać parafinę. Po prostu wycinamy nożyczkami kawałek skrzydełka i denka. Przycinamy knot tak by wystawał po dwa centymetry z każdej strony foremki, biorąc za miarę jej wysokość, i mocujemy go taśmą przylepną do wspomnianych wyżej skrzydełek. U dołu i u góry. Knot jest teraz w miejscu, które będzie środkiem naszej świecy.\nTeraz składamy razem obie połówki foremki i jadąc po skrzydełkach mocujemy tą samą taśmą. Z trzech stron, czyli oba boki plus „głowa”. Nie zaklejamy tylko dna z dziurą. Tak żeby to już prawie wyglądało jak świeca, tyle że plastikowa...\nTak przygotowaną foremkę umieszczamy na stojaku do foremek, jeśli takowy posiadamy. Nie jesteśmy jednak tacy głupi żeby wywalać pieniędze na stojak do foremek , więc bierzemy jakieś spore naczynie, napełniamy piaskiem i ustawiamy w nim foremkę tak żeby była stabilna. Ustawiamy ją w pionie, dziurą do góry.\nDalej to już oczywiste...\nWlewamy powolutku parafinę przez dziurę.\nCzekamy aż się „zsiądzie”.\nWyciągamy foremkę z piasku. Piasek zachowujemy bo będziemy niedługo robić z nigo kolejną świecę...\nZdejmujemy taśmę, wydłubujemy świecę z foremki. Po bokach, tam gdzie były sklejone taśmą skrzydełka będzie widoczny rodzaj „szwu”, bo na pewno ciut parafiny tam się dostało nawet jeśli zakleiliśmy taśmą foremkę. Taki „szew” usuwamy delikatnie rozgrzanym nad ogniem nożem.\nJeśli dno świecy jest nierówne i świeca śle stoi, bierzemy patelnię (mamy już garnek na straty, więc jedna patelnia na straty też się znajdzie... ), stawiamy na gazie i jeździmy dnem świecy po rozgrzanej patelni.\nNastępnym razem będzie jak zrobić coś podobnego bez kupowania foremek. I jak zatapiać różne różności w świecy.\nJak zrobić świecę z foremki kiedy nie mamy foremki?\nGosiowo zadaje sobie to pytanie od tygodnia.\nBardzo prosto: najpierw trzeba zrobić foremkę.\nBierzemy kawałek kartonu. Może to być karton ondulowany, wtedy świeca będzie ładniejsza. Wycinamy z niego prostokąt, tak żeby po zwinięciu go w cylinder (figura geometryczna, a nie nakrycie głowy!) jego wymiary odpowiadały wybranemu wymiarowi świecy.\nPorządnie, bardzo porządnie sklejamy taśmą. Pamiętamy, że roztopiona parafina wylezie przez każdą, nawet najmniejszą szparę.\nJeśli mamy dostęp i fundusze do specjalnego „kitu” do świec, ustawiamy nasz cylinder na jakiejś podstawce, np. na innym kawałku kartonu, tym razem nieondulowanego, i oklejamy dół tym kitem tak żeby powstało szczelne naczynko.\nAle my kitu nie mamy!\nZ tej trudnej sytuacji mamy dwa wyjscia.\nPierwsze: rezygnujemy z kartonu ondulowanego i robimy cylinder z gładkiego, doklejając do niego denko, również z kartonu, przy pomocy taśmy klejącej. Dalej postępujemy tak jak w przypadku pierwszej lekcji, czyli mocujemy knot na metalowej podstaweczce-pierścieniu, wlewamy parafinę do cylindra, itd. Jak świeca się „zsiądzie” delikatnie odklejamy kit, taśmę i zdejmujemy karton. Karton możemy rozciąć delikatnie żyletką, tak żeby nie uszkodzić świecy.\nDrugie: jeśli uparliśmy się na karton ondulowany, wstawiamy nasz cylinder do jakiejś blaszanej lub plastikowej pokrywki od słoika. Pokrywka powinna być jak najbliższa rozmiarem naszemu cylindrowi. Wysoka na około 1 cm. Pomoże nam zrobić denko do cylindra z samej parafiny. Po prostu wlewamy do stojącego w pokrywce cylindra wartewkę parafiny na wysokość około pół centymetra. Cylinder nie jest uszczelniony od dołu, więc parafina wyleje się i wypełni całą powierzchnię pokrywki. Ale to nie szkodzi. Czekamy aż parafina się „zsiądzie” na twardo i dalej postępujemy jak wyżej. Mocujemy knot, wlewamy resztę parafiny, itd..\nMożna to zrobić odwrotnie. Najpierw nalać pół centymetra parafiny w pokrywkę, potem wstawić na tę płynną parafinę cylinder i docisnąć.\nTak zrobiona świeca będzie musiała być potem pozbawiona pokrywki przy pomocy ogrzanego noża. Również wszelkie nierówne powierzchnie możemy wygładzić nożem, a dół przy pomocy patelni.\nZamiast cylindra możemy zrobić pudełeczko kwadratowe, prostokątne, albo nawet takie „cóś” o przekroju trójkąta.\nJeśli dysponujemy farbkami do parafiny, możemy wlewać różne kolory warstwami. Zawsze należy poczekać aż poprzednia warstwa stwardnieje, zamin wlejemy kolejną. To dotyczy wszystkich rodzajów świec dotąd omówionych.\nJeśli robimy świecę dużą, np. cylinder o średnicy 40-50 cm, możemy w niej zatopić więcej niż jeden knot.\nJa kiedyś zrobiłam świecę w dużej metalowej puszce po herbatnikach. Miała aż 5 knotów i składała się z 6-ciu warstw kolorów, od bardzo ciemnego granatowego, do jasnego niebieskiego.\nNigdy nie farbowałam parafiny. Udało mi się kupić ciemnogranatową, którą po prostu mieszałam z białą. Kolejna mieszanka zawierała coraz więcej białej parafiny i coraz mniej kolorowej, więc kolor był coraz jaśniejszy.\nA puszkę żeby wyciągnąć świecę po prostu rozprułam obcęgami i innymi dostępnymi środkami. Przy tej metodzie jednorazowego użytku, każde naczynko, które da się potem rozmontować nadaje się do robienia świecy.\nczyli o tym jak Magda robiła świecę z zatopionymi suszonymi trawami, patyczkami i muszelkami.\nTo tylko jedna z możliwości, bo potrzeba jest matką wynalazku.\nKupiłam plastikowe pudełko czekoladek Mon Cherie. Czekoladki zjadłam.\nW pokrywie pudełka wylałam centymetrową warstwę parafiny, możliwie równo. Jak była jeszcze miękka, ale już nie płynna, poukładałam na niej wszystkie skarby lekko dociskając. Mogą częściowo wystawać, bo to będzie zewnętrzna strona świecy.\nJak zastygło, delikatnie wydłubałam z pokrywki, pomagając sobie rozgrzanym nożem, pazurami i wszystkim co miałam pod ręką. Można użyć np. Pokrywki od pudełka do butów, albo czegoś innego z kartonu, co po prostu potem rozetniemy. Nie powinno to być zbyt duże, moje miało 25 x 25 cm.\nTo wszystko razy cztery. Znaczy miałam cztery placki z dekoracją.\nNierównie brzegi placków przycięłam ostrym nożem dobrze rozgrzanym, przykładając metalową linijkę, żeby było równo. Placki mogą być tych samych rozmiarów, lub dwa o dwa centymetry szersze niż dwa pozostałe.\nPrzy pomocy gorącej patelni skleiłam placki i skonstruowałam z nich pudełko (same ścianki), oczywiście dekoracjami na zewnątrz..\nJeździłam chwilkę brzegiem placka po patelni a potem szybko przykładałam do boku drugiego placka, pod kątem prostym. Potem jeszcze uszczelniłam gotowe pudełko kapiąc dodatkową roztopioną parafiną tu i ówdzie oraz przykładając gorący nóż.\nPotem dorobiłam dno z parafiny tak jak to było opisane w poprzedniej lekcji, a dalej to już było z górki...\nAle popełniłam dwa błędy!\nPierwszy: lepiej byłoby wykorzystać metodę z denkiem. Można na miarę skonstruować denko z kartonu.\nDrugi: wypełniłam świecę parafiną zbyt szybko, zamiast robić to małymi warstwami. I świeca mi się wybrzuszyła po bokach.\nOba te problemy można rozwiązać obudowując gotowe już pudełko-świecę kartonem. Nie musi być specjalnie szczelnie, chodzi o to żeby karton podtrzymał całą konstrukcję, tak żeby się nie rozjechała na boki.\nA co do suszenia pomarańczy itp., nie mam osobistych doświadczeń. Myślę, że kaloryfer się nada do tego celu. Tylko może lepiej byłoby te plasterki czymś przycisnąć żeby schnąc się nie poskręcały\nJak zrobić świecę z piasku?\nBierzemy miskę. Albo salaterkę okrągłą. Co kto ma. Ubieramy się ciepło i dziemy na najbliższą budowę. Przy pomocy przekupstwa, wdzięczenia się do robotników lub zwykłej kradzieży z włamaniem wchodzimy w posiadanie piachu. Tak z pół miski będzie potrzebne.\nPiach zwilżamy wodą i ugniatamy pięściami na twardo.\nBierzemy drugą miskę (miseczkę), okrągłą, z płaskim denkiem. To znaczy bez tego czegoś co wystaje pod talerzami, miskami itp..\nMałą miskę z całej siły wgniatamy teraz w ten piach i delikatnie usuwamy tak żeby w piachu powstało ładne zagłębienie o równych brzegach.To jest nasze naczynko na świecę.\nWycinamy kółko z papieru lub lekkiego kartonu. Kółko ma być w połowie drogi między wielkością jednej i drugiej miski. Teraz wycinamy w nim dziurę dokładnie rozmiarów mniejszej miski, a raczej wgłębienia, które pozostawiła po sobie w piachu. Delikatnie kładziemy ten papierowy krążek na piach. Na nim oprzemy nasz patyczek z uwiązanym knotem.\nBierzemy łyżkę do zupy. Nie wazową, taką jak do jedzenia. Oczywiście łyżka jest na straty...\nObracamy łyżkę wygięciem do dołu i lejemy po wypukłej jej stronie parafinę do dołka w piachu. Pomalutku i z wyczuciem. Tu potrzeba trochę praktyki.\nJak parafina zastygnie, wyciągamy z piachu to co w nim siedzi, czyli piękną świecę pokrytą... piachem.\nPolecam na lato do ogródka. Bo trochę się ten piach będzie obsypywał.\nA teraz strasznie fajny pomysł z jednej amerykańskiej książki. Dobry dla tych co mają ogródek, bo wszystko rozgrywa się na dworzu.\nBierzemy wiadro wody. Wystawiamy je na noc na mróz żeby woda zamarzła. Robimy „babkę z piasku” czyli odwracamy do góry nogami i mamy lodowy stożek.\nUstawiamy na nim jakąkolwiek zapaloną świecę, z tych niewysokich co się nie przewracają.\nOna się będzie powolutku zapadać w lodowy stożek rozświetlając go od środka i z tego jest piękna „latarnia”.\nPodobno tak robią w Finlandii czy innej Laponii.\n« #8 : Grudzień 18, 2008, 10:38:51 »\nCytat: cieciorka Grudzień 16, 2008, 23:27:45\nnajprościej moim zdaniem zrobić szkielet z drutu, takiego mało plastycznego, żeby był sztywny i obciągnąć go jakąś szmatką. a gdyby szmatka była aksamitna, czy taka lekko błyszcząca to już w ogóle cud miód\n« #9 : Grudzień 18, 2008, 13:33:26 »\na może stelaż z drutu (gęsto) i owijać podartą na paski gazetą, maczaną w paćce z mąki ziemniaczanej i wody?\njak wyschnie, można pomalować. albo obkleić\n« #10 : Grudzień 18, 2008, 13:38:33 »\na ja chciałam zrobić sobie sama kalendarz - organizer na przyszły rok. Macie jakieś pomysły? podpowiedzi gdzie mogę znaleźć "gotowce" do wydrukowania?\n« #11 : Grudzień 18, 2008, 15:46:34 »\nhm.. bardzo ciekawe te swiaczki... moze nawet sama sie skusze :-) , a macie moze foty jakis waszych gotowcow?\n« #12 : Grudzień 18, 2008, 19:02:55 »\nDelfin wiem, że jest nawet specjalny program do robienia własnych kalendarzy. Jak znajdę w necie to podam nazwę.\n« #13 : Grudzień 19, 2008, 09:35:36 »\nbędę wdzięczna ja znalazłam kilka, ale takich do miesięcznych tylko... albo na poprzednie lata w razie czego to grzecznie proszę o PW\n« #14 : Grudzień 19, 2008, 16:46:54 »\nCalendar Commander jest do ściągnięcia na stronie producenta tyle, że jest to wersja 30-dniowa\n« #15 : Grudzień 21, 2008, 00:25:16 »\nznowu ja. kupiłam drewniany prostokąt i chce z niego zrobić rame. jest on nielakierowany i ma drzazgi. olac to i malowac? naciagnac na to materiał? oblepic papierem? jezeli cos do tego przylepie czym najsensowniej utrwalic?\n« #16 : Grudzień 21, 2008, 01:15:28 »\nPoproszę o fotorelację z tworzenia świeczek!!\n« #17 : Grudzień 21, 2008, 06:50:34 »\ncieciorka a papierem sciernym przejechalas?\n« #18 : Grudzień 21, 2008, 18:17:13 »\nwłaśnie miałam się do tego zabrać, ale przezornie zajrzałam na voltę sprawdzić czy ktoś cos napisał. sznurka, powinnam przetrzeć, czy nie należy? macie pomysły jak obrobić powierzchnie i jak utrwalić?\n« #19 : Grudzień 22, 2008, 12:35:15 »\nniestety świeczka z róznosciamy mi sie nie udała ale nie poddałam sie tak łatwo i zrobiłam cos innego,\nnarysowąłam i napisałam od środka takim brokatem z klejem rozne rzeczy od środka i zalazłam roztopioną swieczką, jak zaczeła tęzek wsadzilam wśrodek uciętą na odpowiednia dlugosc swieczkę z knotem\nwłasnie wyciagnelam moje dzielo z szafy i się okazało ze klej jakos przeciwnie zareagował z woskiem i to dopiero po paru dniach i mimo ze wlozylam swieczke do szafy(miala byc jako prezent wiec musialam ukryc) byla juz stęzala to niestety sie odkształcila i jest krzywo\nefekt bąbelków(?) powstalych z kleju:\n« #20 : Grudzień 27, 2008, 20:33:02 »\nChcę wypalić koleżance na urodziny tabliczkę na drzwi od pokoju albo ogólnie do pokoju. Zależy mi na tym żeby była śmieszna.\nZnacie może jakieś fajne wierszyki\_teksty\_rysunki albo w ogóle cokolwiek co mogłoby się na takiej tabliczce znaleźć?\n« #21 : Grudzień 31, 2008, 07:20:30 »\nCiecior lepiej przetrzec\nBrzask nie jest zle!\n« #22 : Grudzień 31, 2008, 15:18:10 »\nA ja mam takie pytanie: czy opłaca się teraz samemu ciuchy szyć ( w sensie biorę maszynę i szyję) czy materiały są w porównywalnej cenie co ciuchy? Bo ja mam ostatnio fazę na szycie, ale nie wiem czy nie lepiej jest mi po prostu iść do sklepu i kupić coś fajnego xP\n« #23 : Grudzień 31, 2008, 18:22:11 »\nsznurka, przetarłam, jeszcze tego samego dnia\n« #24 : Styczeń 01, 2009, 11:42:16 »\nStrzyga może ceny są porównywalne, ale jaką radochę będziesz miała z szycia\n« #25 : Styczeń 01, 2009, 11:44:30 »\nStrzyga, nie opłaca się moim zdaniem\nzwłaszcza jak się słabo szyje bo straty będa większe niz zysk\n« #26 : Maj 16, 2009, 19:12:16 »\nKupujecie rzeczy ręcznie robione? Albo je robicie?\nDużo ich teraz można znaleźć w internecie, galeriach, ale czy naprawdę jest na nie popyt?\nNa co zwracacie uwagę kupując\_robiąc rzeczy handmade?\nZastanawiam się czy nie zacząć się w to bawić w celu dorobienia sobie, ale widząc tak dużą konkurencję na rynku trochę zwątpiłam.\n« #27 : Maj 16, 2009, 19:34:43 »\nmoja mama robila anioły z masy solnej, ktore sie pozniej wypieka i mozna powiesic np na scianie\n« #28 : Maj 16, 2009, 19:56:23 »\nja bardzo lubie rzeczy recznie robione. niestety taka praca zajmuje duzo czasu i jest mniej produktywana, w ziwazky z czym solidne wyroby sa dosc drogie.\njesli ktos traktuje to jako hobby to laczy przyjemne z dodatkowym zarobkiem. mozna miec stronke, wystawiac na allegro, chodzic po roznych imprezach lub dawac w komis.\nmam znajomą ktora się zajmuje robieniem toreb (polecam: http://www.mirabelka.pl/) no i z tego co widze to ciężki chleb ;] ale za to satysfakcja z robienia czegos, co sie lubi jest bezcenna.\nponiewaz zabawy manualne leza w mojej sferze zainteresowan, jak mam czas chetnie sama cos stworze. bardzo lubie recznie robianą bizuterie, ale reszty niepraktycznych dupereli co tylko kurz zbieraja nie trawie.\nbtw. czy nie bylo juz podobnego watku pt. DIY?\n« #29 : Maj 16, 2009, 20:08:20 »\nCytat: cieciorka Maj 16, 2009, 19:56:23\nNiestety, cena ręcznie robionych rzeczy jest duża i to chyba najczęściej odstrasza ludi.\nWłaśnie zaczęły mi się wakacje i zastanawiam się czy jest do dobry sposób na dorobienie sobie. Na razie robię aby tabliczki na boksy bo na inne rzeczy materiałów jeszcze mi brak, ale planuję "rozszerzyć ofertę"\nNa revolcie jest tylko DIY dot rzeczy końskich (przynajmniej jak przeszukiwałam to archiwum to nie znalazłam innego).\nNa starej volcie był ogólny.\nA teraz pytanie do prawników.\nJak to jest z wykonywaniem rękodzieł od strony prawnej? Czy to prawda, że jeśli ma się dochody niższe niż 3tys rocznie to nie trzeba rejestrować własnej działalności? Pytam raczej z ciekawości, bo wolałabym zrezygnować ze sprzedawania swoich wyrobów niż zakładać działalność.


Audi - Wiadomości | www.samar.pl/__/19/19.m/3/19.t/2/19.2a/72460/audi---audi-tt-ultra-quattro-concept-na-worthersee-tour-2013.htmlZaloguj sięRejestracja ›Zapomniałem hasła ›Newsletter › WiadomościWiadomości Strefa biznesuStrefa biznesu Kategorie na skrótyKategorie na skróty AlertyAlerty Publikacje SAMARPublikacje SAMAR Wywiady i komentarzeWywiady i komentarze Testy i prezentacjeTesty i prezentacje Regulacje prawno-podatkoweRegulacje prawno-podatkowe Sieć dealerskaSieć dealerska Rynek flotowyRynek flotowy Katalog nowych samochodówKatalog nowych samochodów Wyszukiwanie nowych samochodówWyszukiwanie nowych samochodów PromocjePromocje Porównywarka samochodówPorównywarka samochodów KonfiguratorKonfigurator Sieć dealerskaSieć dealerska Zawartość systemuZawartość systemu Biblioteka raportówBiblioteka raportów Raporty dynamiczneRaporty dynamiczne Raporty użytkownikaRaporty użytkownika DashboardDashboard Mototrendy PROMototrendy PRO Ranking TOP 50/TOP 10Ranking TOP 50/TOP 10 Flota bez tajemnicFlota bez tajemnicStart / Samochody nowe / Audi / Wiadomości / Audi TT ultra quattro concept na Worthersee Tour 2013AudiZmieńAudi to niemiecka marka wchodząca w skład koncernu Volkswagen, która ma swoją siedzibę w Ingolstadt. Jest to obecnie jeden z głównych producentów samochodów z segmentu premium. Nazwa firmy została zaczerpnięta od przetłumaczonego na łacinę nazwiska założyciela Augusta Horch (w tłumaczeniu na język polski jest to wyraz "słuchaj"). Dowiedz się więcej o marceOfertaAktualne promocjeWiadomościAkcje serwisoweSieć dealerska Audi TT ultra quattro concept na Worthersee Tour 2013 Audi|2013-04-25 14:37DrukujWyślij© Audi Podczas festiwalu Worthersee 2013 w pierwszych dniach maja Audi zaprezentuje model TT ultra quattro concept. To pojazd koncepcyjny o małym ciężarze i o bardzo sportowych osiągach. Zobacz podobneSfotografowali nowe BMW X2Jedzie kompaktowy Jaguar E-PaceFiat Argo – Nowy hatchback w kraju sambyVolkswagen Polo 6 – Ostrożnie z bestselleremZajawka Volkswagena Polo 6 Audi TT ultra quattro concept łączy zaledwie 1111 kg wagi z 228 kW (310 KM) mocy silnika 2.0 TFSI, który dzięki wysokiej mocy i momentowi obrotowemu 400 Nm, dynamicznie napędza sportowe coupe. Standardowy sprint do 100 km/h zajmuje kierowcy zaledwie 4,2 sekundy. Stosunek mocy do masy wynosi 3,6 kg/KM, co plasuje auto w gronie rasowych superszybkich samochodów sportowych. Produkowane seryjnie TT z karoserią ważącą tylko 206 kg, plus 98 kg dodatkowych elementów, jest dowodem ogromnych kompetencji Audi w zakresie lekkiej konstrukcji. Na potrzeby auta demonstracyjnego prezentowanego na Worthersee Tour 2013 inżynierowie z Ingolstadt i Neckarsulm ulepszyli koncepcję Audi Space Frame (ASF) stosowaną w obecnej generacji pojazdów TT i odchudzili strukturę karoserii o kolejne 43 kg. Uwzględniając zoptymalizowane elementy dodatkowe, ciężar zmniejszono o 100 kg. Zgodnie z zasadą "odpowiedni materiał na właściwym miejscu w niezbędnej ilości", Audi stawia na inteligentne kompozycje materiałowe. W Audi TT ultra quattro concept w tylnej części pojazdu, w tunelu środkowym, w słupkach B i w dachu zastosowano tworzywo wzmocnione włóknem węglowym (CRP). Do redukcji ciężaru przyczyniły się również elementy konstrukcyjne z magnezu, wykorzystane w podłodze i jako wzmocnienie zawiasów.


Sierpień, 2011 | Kbksem odsłonisz tęczówki niepowtarzalności.\nOpublikowano 31 sierpnia 2011 Autor: Emi\nRozgrzewka czy rozgrywki rozpoczęte, który zdoła oczarować swoją kobietę ? Można powiedzieć, że właśnie takie spostrzeżenie się nasuwało. Jednak nic z tych rzeczy nie było w tle myślenia czwórki mężczyzn. Po rozmowie jaką przeprowadzili rankiem doszli do wniosku, że w jednym dniu mogą sprezentować sobie czas wyłącznie dla osoby Ich serca. A co już każdy zorganizuje to Jego sprawa.\n- Luc wziął mnie na stronę i usadowił na oparciu kanapy w salonie. – Kochanie skoro spędzimy uroczy dzionek w swoim towarzystwie to ja proponuję tak. Pojeździmy sobie na deskach, zjemy obiadek i powzdychamy do siebie przy blasku zachodzącego słońca, hmm ?\n- Mhm, podoba mi się ten pomysł. – skinęłam delikatnie główką.\n- To zapraszam Cię Słonko na ekstreme. – złapał mnie za dłoń.\n- Idziemy po deski ? – zapytałam się Go.\n- Mhm. Albo lepiej poczekaj tu na mnie, a ja zaraz przyjdę z nimi. – pocałował mnie w rękę.\n- No dobrze. – usiadłam sobie na kanapie.\n- Więc w takim razie do jutra ekipo. – powiedział Luc przechodząc obok całego Naszego towarzystwa.\n- Na razie. – odpowiedzieli nieco chórem w tle.\n- Luc skoczył na górę po deski, a ja wzięłam do dłoni pierwszą lepszą gazetę na stoliku i zaczęłam ją przeglądać. Zastanawiałam się co to chłopaków podkusiło by wpaść na taki pomysł. Nagle wyrwał mnie głos mojego Lucas’a. – Już jestem. Chodź słodziutka. Uśmiechnął się jak tylko podniosłam główkę do góry.\n- A na jaki szczyt idziemy ? – zapytałam się Go wstając.\n- Na jaki tylko chcesz się wybrać. – poprowadził mnie w stronę do wyjścia z hotelu nadal trzymając dwie deski w swych dłoniach.\n- Daj, wezmę swoją, bo Ci za ciężko. – wyciągnęłam dłonie.\n- Nie, dam sobie radę. – uniósł kąciki ust do góry.\n- Okej. – zerknęłam na Niego.\n- No więc Kotuś gdzie chcesz, tutaj blisko, czy przesiądziemy się z jednego wyciągu na drugi, hm ? – spojrzał na mnie.\n- Tutaj na ten. – odpowiedziałam.\nJakieś dwadzieścia minut później.\n- Słonko to jak ? – był już na snowboardzie.\n- Zjeżdżamy. – wyszczerzyłam ząbki.\n- Gotowa ? – dopytał dla pewności.\n- Pewnie, nie ociągaj się Luc, bo zostaniesz w tyle. – mówiąc to ruszyłam.\n- Kochanie… – jęknął za mną.\n- Mówiłam. – wyszeptałam do siebie i jechałam z górki omijając lodowe przeszkody.\n- Luc wyprzedził mnie o jakieś pół metra i przekręcił głowę w moją stronę. – A teraz licz na litość od swego chłopaka.\n- Byliśmy już na równej powierzchni i wtedy Lucas zagrodził mi drogę. Nie byłam w stanie skręcić deską, bo podjechał swoją i mnie zablokował, w wyniku czego oboje upadliśmy na śnieg. A raczej ja na Niego. – Aaaa no Luc. I co ? Teraz mnie przywiążesz do drzewa ?\n- Ciekawa opcja, ale wolę jak masz ręce wolne i się do mnie przytulasz. – spojrzał mi głęboko w oczy.\n- I jak Cię ugniatam ? – podniosłam jedną nóżkę do góry, gdyż już je miałam wolne od deski, bo odczepiła się przy upadku.\n- Mi to nie przeszkadza. – musnął mnie w usta.\n- A co Ci przeszkadza ? – spytałam.\n- Jak nie jesteśmy sami. – podniósł się lekko i nadgryzł moją górną wargę.\n- Ale towarzystwo mamy całkiem, całkiem. – rzekłam.\n- Tak, ale w dwójeczkę możemy o wiele więcej. – obrócił mnie i to On teraz górował nade mną.\n- A co takiego ? – moje spojrzenie utkwiło w chłopaku.\n- A to. – musnął mnie w wargi. I to. Pocałował mnie w szyjkę.\n- To przy Nich też robisz. – objęłam Go.\n- Ale nie ciągle. A ja kocham Cię mieć bliziutko. Jak wrócimy do Ontario to będzie rutyna i powiesz, że masz masę papierków. A Twój Luc będzie tęsknił za Tobą. – zrobił szczenięce oczka.\n- Przecież znajduje dla Ciebie czas. – pogładziłam Go po czapce, którą miał na głowie.\n- Tak, ale dla takiego pieszczocha jak ja to mało. – uśmiechnął się niebiańsko.\n- To co byś chciał ? – zapytałam.\n- Wznieść Cię w niebiosa. – pociągnął mnie tak mocno, że to On usiadł na śniegu, a ja na Nim okrakiem.\n- Nie przesadzasz ? – rozejrzałam się w około.\n- No przecież Cię kocham Emi, to nic złego. – pocałował mnie w czółko.\n- No tak, ale… – pobłądziłam paluszkiem po Jego ramieniu.\n- Ale co ? – popatrzył na mnie z zainteresowaniem.\n- Bo tu mogą się zjawić ludzie, a My tak siedzimy. I Ty chcesz się całować. – wyszeptałam.\n- Oj Emi… No ale jeśli Ci to przeszkadza, to już się zwijamy. – przytrzymał mnie w tali i zsunął ze swoich nóg.\n- Chodźmy dalej. – powiedziałam z lekkim uśmiechem na ustach.\n- Dobrze. – wstał i podreptaliśmy na kolejną górkę.\nLandon i Maris’a postanowili zrelaksować się niż biegać po wyciągach. Zabrał swoją dziewczynę w ciepłe i przyjemne miejsce jakim był hotelowy basen z brodzikiem.\n- Ahh, jak tu cudownie Kochanie. – oparła się o ściankę brodzika Mar.\n- Wiedziałem, że Ci się spodoba. – objął lekko Ją ramieniem.\n- Misiu ? To kiedy mogę się do Ciebie wprowadzić ? – zerknęła nieśmiało na Niego.\n- Nawet w tej samej chwili jak przekroczymy lotnisko. – uśmiechnął się szeroko.\n- Mmm. Tak szybko to na pewno nie wprowadzę się i muszę to zakomunikować rodzicom. – skinęła lekko główką.\n- Skarbie spokojnie, jesteś dorosła, wystarczy, że Im to powiesz i już. – musnął Ją w skroń.\n- Tak, ale ja jeszcze mieszkam z babcią, wiesz ile Ona gada… to już w ogóle mi tyle powie, że będę miała głowę pełną. Nawet nie była zachwycona tym wyjazdem. Traktuje mnie jakbym miała pięć latek. – splotła swoją dłoń z Jego dłonią.\n- Kochanie, jeśli chcesz to ja pójdę z Tobą do Twojej rodziny z tą wiadomością. Hmm ? – odwrócił główkę w Jej stronę.\n- Sama nie wiem, ale dziękuję. Na pewno byłoby mi raźniej. – posłała Mu uśmiech.\n- Nie ma za co. – pocałował Ją w usta po chwili i lekko przekręcił się tak by mieć do Niej lepszy dostęp.\n- Lan… – wyszeptała.\n- Ohh wybacz. – powrócił do swej pozycji.\n- I tak Cię kocham. – musnęła Go w ramię.\nBurzowe rozterki Halley i Court’a zaprowadziły Ich do kawiarni na wypróbowanie szwajcarskiej czekolady u źródła.\n- Pychotka. – oblizała się dziewczyna.\n- Mmm. Nowe doznanie smakowe. Czuję się jak w niebie. – Court rozkoszował się czekoladą.\n- Tylko mnie nie zdradź z czekoladą. – wytknęła Mu język.\n- Ciebie sobie zarezerwowałem na deserek. – puścił do Niej oczko.\n- Do deserku jeszcze daleko. Nawet obiadu jeszcze nie jedliśmy. – Hall zrobiła duże oczka na samą myśl.\n- Zmieszczę i obiadek, ale jest dopiero jedenasta, to zdąży mi się ułożyć. – poklepał się po brzuszku.\n- A brzuchcio Ci zacznie rosnąć. – pogłaskała Go w tym samym miejscu, gdzie On się poklepał.\n- Kochanie do piwnego brzuszka to mi jeszcze daleko. – pocałował Ją w nosek.\n- No ja nie wiem, jesz więcej niż ja. – zmarszczyła czółko.\n- Bo jestem facetem i potrzebuje więcej paliwka na dzień. – wyszczerzył ząbki.\n- Masz rację. – oparła łokcie o stolik, a dłonie położyła na swojej twarzyczce.\n- Już nie pijesz ? – zapytał.\n- Nie jestem taki łakomczuszek jak Ty. – zaśmiała się.\nA ostatnia para towarzysząca Nam przez ferie dała się skusić na masaże z olejkami eterycznymi. Można powiedzieć, że poszli w ślady jednej pary, iż też wybrali oazę spokoju, bez wyczynów śniegowych.\n- Więc jaki chcesz olejek ? – zerknął Nath na swoją połówkę.\n- Hmm może ten hibiskusowy. – popatrzyła w kartę olejków.\n- No dobrze. To ja wezmę może, może…hmmm. Anyżowy ooo. – pociągnął Page do środka przebieralni, które otwierały drzwi do pomieszczeń obu płci.\n- Do zobaczenia za chwile. – dodała dziewczyna i puściła Jego dłoń, po czym weszła do pokoju, gdzie przebrała się w kostium kąpielowy i założyła na siebie szlafrok.\n- Witam piękną. – stał już przy wyjściu i uśmiechał się błogo.\n- Jakiś Ty szybki. – pocałowała Go w policzek.\n- Nie mogłem się oprzeć Twemu widokowi. – posłał Page komplement.\n- To teraz nie oprzesz się olejkom. – skierowali się do sali aromatycznej i po chwili położyli się na łóżkach czekając na masażystów, którzy mieli za chwile się pojawić.\n- Luc… a co będziemy robić jak Nam się znudzi bycie na dworze ? – szłam wolniej wciągając deskę nieco za sobą.\n- Jak będziesz głodna to skoczymy do restauracji na obiadek. A potem zobaczymy na co Nas natchnie. – dodał z uśmiechem na ustach.\nJakieś pięć godzin później.\n- Chodźmy na śnieżek. – wpadł mi do główki pomysł.\n- Kotek, ale dopiero co obiad zjedliśmy. – powiedział zmęczonym głosem.\n- No pół godziny temu. No chodź, bo się potem ściemni. – wystałam żwawo od stolika i pociągnęłam Go porywczo za rękę.\n- Emi no proszę Cię. – nadal siedział w fotelu.\n- Nie pożałujesz. – puściłam do Niego oczko.\n- A cóż to takiego, że nie pożałuję ? – zapytał z zaciekawieniem.\n- Jak pójdziesz to się przekonasz. – ponaglałam.\n- No dobrze już, dobrze. Pójdę, tylko nie skacz tak. – podniósł się ociągale.\n- To szybciutko. – podałam Mu kurtkę i wyszliśmy z restauracji hotelowej.\n- Oj Kochanie, przecież się nie pali Nam. – złapał mnie za dłoń bym zwolniła kroku.\n- A może i pali. – dodałam i skręciliśmy w już przykrytą alejkę od śniegu, gdzie nieopodal była polanka wokół wznoszących się wysokich choinek.\n- I co będziemy tu robić ? – rozejrzał się wokoło. No Ty chyba nie chcesz mi powiedzieć, że jak już prawie wyjeżdżamy to ziścisz plan zrobienia ze mnie ba…\n- Bałwanka ! – krzyknęłam i zaczęłam obrzucać Go śnieżkami.\n- Aaaa. Nie mam jak się bronić… – osłaniał się rękami.\n- No i o to chodzi. – rzucałam szybko już nawet nie robiąc śnieżek, a potem poślizgnął się nieco na zlodociałym śniegu i oberwał gałęziową od choinki.\n- Hihi. To było dobre. – zaśmiałam się.\n- Ty się śmiejesz, a ja tu pokrzywdzony jestem. – przetarł lewe oko delikatnie dłonią.\n- Już tak nie wydziwiaj, nie myśl, że się nad Tobą zlituję. – zapędziłam Go bliżej jednego drzewa i strząsnęłam śnieg, pomijając, że ja dostałam, sama satysfakcja nie znikała z mojego spojrzenia.\n- Kochanie… aleś Ty niedobra. – podniósł mnie do góry i pocałował. Otrzepał się z płatków białego puchu i już chciał coś zrobić, ale ja wyczułam, że chce mnie przeważyć swym ciałem i położyć na śniegu. Więc odparłam dalej nóżki o śnieg i z małego rozpędu wpadłam na Niego i chłopak stracił równowagę.\n- Mam Cię bałwanku. – przytrzymałam Go za nadgarstki i spojrzałam Mu w tęczówki, po czym poruszałam za Jego ręce, tak by zrobił aniołka na śniegu.\n- Jesteś okrutna. Zablokowałaś mi ruchy. – udawał zamartwionego swym losem.\n- Bla, bla, bla… – robiłam dalej swoje.\n- Emilie… – mruknął.\n- Powtórz. – uśmiechnęłam się szeroko.\n- Emilie, puść mnie. Wiesz, że Cię kocham. Nie torturuj mnie tak. – oznajmił.\n- Jak ? – zapytałam z kącikami uniesionymi do góry.\n- Ty już dobrze wiesz jak. – patrzył na mnie jak zauroczony moją osobą.\n- Hmm… – powolutku rozluźniłam uścisk, ale za to natarłam Mu policzki śniegiem.\n- Przymrużył oczka i wykonał grymas buzi na moją czynność. – To zimneee…\n- A ma być podgrzewane ? – zaśmiałam się.\n- Ahh moja mała zła dziewczynka. – ujął moje ręce i chwilę przytrzymał. Już dziękuję za te męki. Przyciągnął mnie do siebie i bez chwili zastanowienia włożył swój języczek w moje usta. Pocałował mnie z wyczuciem bym poddała Mu się i zmiękła na Jego dotyk.\n- Moment co prawda był taki, że miałam ochotę już Mu odpuścić, bo całował nieziemsko, ale mój charakterek jednak zagórował. – Nie, nie, nie. Położyłam dłonie na Jego torsie odpychając się od Niego w ten sposób.\n- Dlaczego nie ? – zdziwił się.\n- Wolę Cię pomęczyć. – wytknęłam Mu języczek i rzuciłam w Niego śnieżką.\n- Myszko… – połaskotał mnie i zaśmiał się cichutko. Przybliżył mnie do siebie i spoglądał na mnie jak zahipnotyzowany.\n- Ej, nie miało tak być. – naburmuszyłam się.\n- Ale będzie, bo tak jest przyjemniej. – musnął mnie w górną wargę lekko ją nadgryzając.\n- Yyy. – wymarkociłam.\n- Ciii, daj swe usteczka. – wyciągnął swoją dłoń i położył ją na mojej główce by mnie jeszcze bardziej przyciągnąć do siebie.\n- Opadłam na Niego i przymknęłam lekko powieki. – Za mało masz miłości ? Szepnęłam.\n- Zdecydowanie za mało. – przejął inicjatywę i pogłębił pocałunek w bardziej namiętny.\n- Przeturlaliśmy się po chwili z polanki niżej. – Bo spadniemy Misiek.\n- Nie spadniemy. Trzymaj się mnie. – zsuwaliśmy się niżej, aż się zatrzymaliśmy. Jesteś bezpieczna, gdy jesteś ze mną. Miałem się Tobą opiekować i to robię.\n- Złapałam się Go za ramiona i wtuliłam twarz w Jego ciało. – Kocham Cię. Spojrzałam na Jego profil.\n- A ja Ciebie. – zaczął mnie łaskotać.\nA cóż się dzieje u Josh’a ? Jak Mu ferie mijają i jak uniknął natarczywych sąsiadeczek ciotki i Jej oprowadzeń, po każdym znajomym ? Pora i tam zajrzeć.\n- Ja już mam dość, no trzy dni z rzędu i tylko łażenie po jakiś ludziach co Ich nie znam. Normalnie oszaleje zaraz. – składał swoje ciuchy na półkę do szafy.\n- Nie denerwuj się Kochanie, to miłe, że tak chce Cie przedstawiać, ale jednak wolne to wolne i zrelaksować bym się chciała z Tobą. – powiedziała Brooke.\n- Josh’i… dziecko drogie możesz zejść na dół ? – zawołała chłopaka ciotka.\n- Za chwilę. – podniósł ton głosu. Jak to kolejna psiapsiółeczka tam na dole czeka, to uduszę i wsadzę do worka na śmieci.\n- Wdech i wydech Misiaczku, poradzisz sobie. – podeszła do Niego i pocałowała Go w czółko.\n- Urwijmy się stąd. Brooke, tak dawno nie miałem Cię na pięć minut dla siebie, że zwariuje. – ujął Ją w pasie.\n- Masz mnie, przecież śpimy w jednym łóżku głuptasie i przytulasz się tak mocno, że czasem muszę Ci te Twoje dłonie kochane przestawiać byś mnie nie udusił. – uśmiechnęła się do Niego słodko.\n- Moja dziecinka. Zaraz wracam i wychodzimy stąd. – wyszedł z pokoju i cichutko za sobą zamknął drzwi. Tak ciociu ? Spojrzał na kobietę krzątającą się po kuchni, w której się znalazł po kilku sekundach zbiegając ze schodów.\n- Kotuś, wieczorkiem mają przyjść goście, więc bardzo Was proszę nie wychodźcie nigdzie. Dobrze ? – posłała Mu uśmiech.\n- Ciociu ? Czy Ty nie uważasz, że już wystarczy tych schadzek, albo wypadów do innych ? Ja przepraszam, ale przyjechałem tu do cioci, i by pobyć w zaciszu, a nie całe dnie krążyć po obcych mi osobach. – westchnął cicho opierając się dłonią o blat.\n- Oj Josh’i po prostu chcę się Tobą nacieszyć. Tak rzadko tu bywasz, a na święta nie zawsze mamy okazję się widzieć. Ale nie martw się tak, już nie będę Cie ciągać po ludziach, tylko ta kolacja. Proszę. – położyła swoją dłoń na Jego ramieniu.\n- No dobrze, ale teraz zabieram swoją dziewczynę w plener. – zerknął na starszą Panią.\n- Tylko nie wracajcie na chwilę przed gośćmi. – dodała jak już chłopak zaczął się wycofywać do schodów.\n- To o której Oni będą ? – spytał.\n- O dziewiętnastej Kochanie. – odpowiedziała miło.\n- Okej. – powędrował na górę i wszedł do pokoju. No zbieramy się Skarbie, przejedziemy się po okolicy, pooglądamy widoczki, a po drodze kupimy coś do jedzenia.\n- Jak milutko. – rzuciła Mu się na szyję. Co od Ciebie chciała ciotka ? Zapytała z czystej ciekawości.\n- Aaa ciotka, że to ostatni raz i że mamy być przed dziewiętnastą, bo mamy gości. – zrobił grymas buzi.\n- A kto będzie ? – spojrzała na Niego.\n- Nie wiem, nie pytałem. No chodź, nie traćmy już więcej czasu. – pocałował Ją w policzek.\n- Już. – wzięła swoją torbę. A coś do picia ?\n- Kupimy. – pociągnął Ją za dłoń, w przedpokoju ubrali się ciepło. Wyszli z domu i wsiedli do auta Josh’a. Po jakiś kilku kilometrach chłopak zatrzymał się przy jakiejś restauracji jednak okazała się być zamknięta jak na złość. Tu nie ma nic, zamknięte. Powiedział, gdy wsiadł do auta.\n- Misiu…to może tak…hmm no nie wiem KFC ? – wzruszyła ramionami i włożyła dłoń w Jego włoski jak położył dłonie na kierownicy.\n- Na pewno chcesz takie żarełko ? – spojrzał na Brooke.\n- Mhm, będzie szybko i wygodnie. – pomiziała Go po karku.\n- No dobrze Skarbie. – pochylił się w Jej stronę i pocałował w usta.\n- Jesteś słodki. – mruknęła po buziaku jakim Ją obdarował.\n- A Ty piękna. I moja. – jechał już dalej, po chwili przeniósł prawą dłoń z biegów na Jej udo.\n- Szybko zareagowała na ten gest i pogładziła Go po dłoni. – Wiesz co bym chciała ?\n- Co takiego ?- zerknął na Jej profil.\n- Pozjeżdżać z górki na sankach. – uśmiechnęła się.\n- Hmm wymyślimy coś. – pogładził Ją po udzie. Po jakimś czasie dojechali do docelowego miejsca i obydwoje wysiedli z auta kupując to na co mieli ochotę. Skierowali się w stronę Parku Narodowego Theodore Roosevelt i szukali jakiegoś dogodnego wjazdu. Kiedy takowy znaleźli zatrzymali się na obrzeżu ścieżki i wysiedli z samochodu. Josh zabrał ze sobą aparat fotograficzny i pociągnął swoją dziewczynę w głąb, gdzie wyszli na jeden szczyt z którego górował przepiękny widok na park.\n- Weszłam do pokoju z Luc’kiem, On zapalił światło i zdjęliśmy wierzchniowe ciuchy. Podszedł do mnie i ujął mnie w ramiona. – A teraz kara musi być za to nacieranie mnie.\n- Kara ? Przecież sam mnie potem natarłeś ? – zrobiłam niewinną minkę.\n- Oj Kochanie, ale to będzie przyjemna kara. – położył mnie na łóżeczku i wsunął się na nie sam.\n- Czyli co ? – prowadziłam z Nim słowną grę.\n- Coś co da Ci uśmiech na Twej twarzyczce. – pogładził mnie po policzku i ściągnął z siebie bluzę po czym mnie pocałował.\n- Mmm. – objęłam Go za kark i poczułam jaki jest gorący. Dobrze się czujesz ? Jesteś rozpalony.\n- Jasne, Ty na mnie tak działasz. – zaczął się wiercić i próbował się przekręcić, ale łóżko było zbyt małe i w ostatniej chwili złapał się rantu od posłania. Kurcze. Zszedł z łóżka i przeskoczył na swoje z drugiej strony, zaczął je popychać do mojego.\n- Co Ty robisz ? – zmrużyłam oczka.\n- Nie mogę zamienić się z Tobą pozycjami, za mało miejsca mam. A tak jak je złączymy będziemy mieć jedno duże. – uśmiechnął się szeroko, aż Mu oczy zabłysnęły.\n- Chcesz spać tak ? – dodałam.\n- No pewnie, a Ty nie ? – stanął w miejscu, choć już całe łóżko prawie dopchał do mojego.\n- Chce, ale chyba zbyt hałasujesz tym przestawianiem. – spojrzałam na Niego.\n- Eee tam Emi, zdaje Ci się. – dosunął i wskoczył obok mnie na pościel. Nachylił się nade mną i zaczął mnie obcałowywać. Ściągnął moją bluzę ze mnie i przesunął dłonią po moim ciele.\n- Zamknęłam oczka po chwili i przytuliłam Go do siebie. – Ahh.\n- On zaczął muskać mnie po szyjce i po dekolcie. Zahaczył swym noskiem o moje ramię i podniósł główkę do góry. Wiedział, że mam uniesione kąciki ust do góry, więc nie przestawał i działał dalej. – Jesteś pyszna.\n- Hmm. – pocałowałam Go namiętnie w usta i mruknęłam cichutko.\n- Taka Emi mi się podoba. – wsunął swój języczek pomiędzy moje wargi jeszcze głębiej i położył swoją dłoń na moim brzuszku.\n- Ty mi się zawsze podobasz. – objęłam Go mocno.\n- Kochanie jesteś taka sexowna. – zrobił mi malinkę na ramieniu i chciał się zsunąć nieco niżej.\n- Mmm jak milutko. – zanim się obejrzałam usnęłam skierowana nieco w bok po dniu pełnym sportu na dworze, kiedy to Luc zdejmował swoją koszulkę.\n- Emi, Emilie…. – pogładził mnie po ramieniu, gdy zobaczył, że nie otwieram oczu. Próbował jeszcze mnie pobudzić swymi dłońmi błądząc po moim udzie i ramieniu, a nawet trochę na nadbrzusze i śródbrzusze, ale Jego starania nic nie zdziałały. Nieco trochę zły, sam położył się i przykrył mnie kołdrą i siebie też. Sam po krótkim czasie zapadł w spokojny sen przytulony do mnie. Rano nic nie mówił, że usnęłam, ja też nie kontynuowałam tematu, widziałam tylko, że był jakby nieco rozdrażniony, ale przeszło Mu w połowie dnia.\nOstatni dzień minął Nam we wspólnym gronie przy kominku i wspomnieniach wywodzących się przez te dwa tygodnie. Opowiadanie przygód i przeplatanie się kawałów co niektórych pomiędzy historiami.\nOpuszczenie Davos wraz z kończącymi się feriami.\n- Wzięłaś wszystko ? Sprawdź dokładnie. – wynosił walizki z pokoju Court.\n- Wzięłam, wzięłam. Lepiej Ty sprawdź czy na pewno wszystko masz. – ciągnęła deskę snowboardową.\n- Gotowi ? – zwołał wszystkich Luc.\n- Jasna sprawa brachu. – puścił do Niego oczko Landon.\n- To ruszamy. – odpowiedział.\n- Nie lubię jak coś się kończy. – oznajmiła Maris’a w taksówce.\n- A kto lubi. – mruknęła Page. Ja bym tu jeszcze została tak z tydzień.\n- Marzycielka. – powiedział Lan.\n- A co Ty już chcesz wracać ? – wycedziła przez zęby.\n- Ja i wracać ? Kobieto, kocham takie wyprawy, ale szef i tak był zły, że chce brać dwa tygodnie na ten wyjazd, więc teraz pewnie by mnie wywalił z roboty. – pokręcił główką.\n- I kto to mówi, ten co zmienia towar do sklepu sportowego. – zaśmiał się Nath.\n- Uważaj kolego, bo Ci Twój refleks nie pomoże. – zaczął się z Nim przekomarzać.\n- A Ty… – kontynuował chłopak, ale Mar Im przerwała.\n- Przestańcie, lepiej patrzcie na ostatnie momenty w tym kraju za oknem. – po chwili zamyśliła się.\nLotnisko w Davos. Odprawa.\n- Papa Szwajcario. – wypowiedziałam w myślach i przekroczyłam bramkę do rękawa na samolot.\n- Nie smuć się Emi, jeszcze tu wrócimy. – podszedł do mnie Luc i ścisnął mnie za dłoń.\n- No ludzie rzeczywistość powraca. – wyprzedził Nas Lan z Marisa’ą.\n- Z czego się tak szczerzysz młotku ? – zapytał Court idąc za Luc’kiem.\n- Że u Nas jest tak samo zimno i zimowo jak tu. – wytknął Mu język.\n- I to jest powód do radości ? – dodał Nath.\n- Ale z Was ciołki. Po pierwsze ten sam klimat mamy. Po drugie jesteśmy przyzwyczajeni do zimna. A po trzecie i najważniejsze nie rozchorujemy się jak wysiądziemy z samolotu. Temperatura niewiele się różni. – prysnął zadowolony na pokład ze swoją dziewczyną.\n- Niewiele, aha. No jasne te parę stopni u Nas niżej to faktycznie niewiele. – prychnęła Halley.


M. Sałtykow-Ssiedrin - Ród Gołowliowych, rozdz. IV - Siostrzeniczka/6 - Publixo\n2. 'Mówi Iwan Bezdomny z domu wariatów' (M.Bułhakow)\n7. Zwyczajny dzień\n8. M. J. Lermontow - Tambowska heroini /XXXVII\n10. wiatr jesienny/tryptyk/\nM. Sałtykow-Ssiedrin - Ród Gołowliowych, rozdz. IV - Siostrzeniczka/6\nTekst 168 z 254 ze zbioru: Tłumaczenia na nasze\n- Nie, leży w swojej parafii, niedaleko Pogoriełki, na cmentarzu przy cerkwi Nikoły na Woplie. Sama taką wolę wyraziła.\n- Pojadę tam dzisiaj. Można u was, wujku, konie nająć?\n- Po co najmować? są przecież swoje! Chybaś nie obca! Siostrzeniczka!... Dla mnie siostrzeniczka! - cały jaśniejący, Krwiopijca wyszczerzył zęby *jak to w rodzinie*, - i kibiteczkę mamy, i parkę koników, chwała bogu! nie brak w naszym domku niczego! A może i ja bym z tobą pojechał? I na mogiłce babuni byśmy pobyli, i do Pogoriełki zajechali! I tam byśmy zajrzeli, i owdzie popatrzyli, i pogadali, co i jak... Toż śliczny dworek tam macie, i są w nim bardzo wygodniutkie zakątki!\n- Nie, ja już sama... nic tam po was. A tak przy okazji grobów: przecież Pietieńka też nie żyje?\n- Zmarł, kochana, zmarł i Pietieńka! Żal go, z jednej strony aż do łez żal, a z drugiej - sam temu winien! Zawsze dla ojca był niemiły - i za to właśnie bóg go pokarał! A już co On w swej mądrości urządzi, tego ani ja, ani ty nie jesteśmy w stanie zmienić!\n- Jasna sprawa - nie jesteśmy! Jedno tylko mnie niepokoi: jak to wam, wujku, żyć tu niestrasznie?\n- A czegóż tu się bać? widzisz, ilu mam obrońców? - Judaszek zatoczył ręką krąg, wskazując na święte obrazy, - i tu, i w gabinecie, a już w kaplicy to wprost istny raj! Patrz tylko, ile tych tutaj moich orędowników!\n- Mimo wszystko... zawsze jesteście sami... to straszne!\n- A jak strasznie, to klękam, pomodlę się - i wszystkie strachy jak ręką odjął! Zresztą, czegóż to się obawiać? w dzień jasno, a nocą wszędzie we wszystkich pokojach święte kaganki świecą! Od strony ulicy, jak się ściemni, zda się, że tu jakiś bal! Ale! jaki tam bal! Obrońcy, święci, błogosławieni, orędownicy - ot, i cały mój bal!\n- A wiecie, że Pietieńka do nas przed śmiercią napisał?\n- To i co? jak to krewny... Chociaż tyle dobrego, że uczuć rodzinnych nie zatracił!\n- Tak, napisał. Już po procesie, jak tylko zapadł wyrok. Pisał, że przegrał 3 tysiące, a wyście mu ich nie dali. Toż wujek bogaty!\n- Moja droga, w cudzej kieszeni pieniądze liczyć łatwo. Czasem nam się zdaje, że u kogoś to złote góry, a jak popatrzysz a się przyjrzysz, to starczy może na świeczuszkę - a i to nie dla siebie, a dla boga!\n- To my od was bogatsze. I ze swojego zrzutkę zrobiłyśmy i kawalerów naszych zmusiły, żeby też się wpisali - i zebrałyśmy razem ponad 600 rubli, i Pietieńce zaraz posłały.\n- Jakich *kawalerów*?\n- Ach, wujku, przecie my... aktorki! samiście dopiero co gadali, żebym się *oczyściła*!\n- Nie lubię, jak tak mówisz!\n- Cóż robić! Lubicie czy nie, a co się już stało, to się nie odstanie. Przecież według was tu także jest bóg!\n- Nie bluźnij tylko. Wszystko możesz powiedzieć, ale bluźnić... nie pozwolę! Dokąd te 600 rubli żeście posłały?\n- Nie pamiętam już. Do jakiegoś miasteczka... On sam dał w liście adres.\n- Nic mi o tym nie wiadomo. Gdyby były jakieś pieniądze, musiałbym po śmierci je otrzymać! Przecież w jeden dzień by tego nie przehulał! Nie wiem, nic nie dostałem. Pewnie nadzorcy i konwojenci skorzystali!\n- Ależ my ich wcale nie potrzebujemy - tak tylko o tym mówię, zgadało się po prostu. A jednak, wujku, to okropne: jakżeż to?! człowiek całkiem przepadł za byle 3 tysiące!\n- Właśnie że nie za 3 tysiące. To tylko nam się zdaje, że tak było. Dlatego tak się czepiamy: 3 tysiące! 3 tysiące! Bóg jednak...\nJudaszek całkiem się rozkręcił; chciał wyłuszczyć we wszelkich szczegółach, jak to bóg, Opatrzność... niewidzialnymi drogami... i wszystko to... Lecz Aniusia znowu bezceremonialnie ziewnęła i rzekła:\n- Ach, wujku, co za nudy sakramenckie!\nTym razem Porfiry Władimirycz na serio się obraził, i zapadło milczenie. Długo tak jeszcze chodzili obok siebie wte i z powrotem po całej jadalni; Aniusia ziewała, Pijawka w każdym kącie żegnał się krzyżem świętym. W końcu zawiadomiono, że kibitka gotowa, i rozpoczęła się zwykła rodzinna komedia odprowadzania gościa. Gołowliow założył niedźwiedzią szubę, wyszedł na ganek, wycałował się z Aniusią, krzyczał na ludzi: nogi! nogi opatulcie cieplej! albo: kutiunię! kutię wzięliście? ach, żeby aby nie zapomnieć! i znakami krzyża kreślił powietrze.\nPojechała Aniusia na mogiłkę babci, poprosiła woplieńskiego baciuszkę, by odsłużył mszę żałobną, a kiedy diaczkowie zaintonowali smętnie *Wiećnuju pamiat`*, zapłakała.\nSceneria, gdzie odbywało się nabożeństwo, była całkiem nietęga. Cerkiew, przy której pochowano Arinę Pietrowną, należała do tych całkiem ubogich, tynk na niej miejscami poodpadał i wielkimi płatami obnażył szkielet z cegły; dzwon dzwonił słabo i głucho; riasa na popie podniszczona. Głęboki śnieg pokrył wszystko tak, że aby dojść do grobu, drogę trzeba było przecierać łopatami; pomnika jeszcze nie postawiono, a stał jedynie zwykły brzozowy krzyż, na którym nawet napisu nie było.


[Solved] Buderus GB152-24T 170 piec działa kaloryfery ciepłe lecz brak ciepłej wody.\nmborkowski 02 Oct 2018 13:07 705 11\n#1 02 Oct 2018 13:07\nMam następujący kłopot. Posiada w domu piec Buderus GB152-24T 170sc. Wczoraj nie było żadnej wody w domu z racji awarii na sąsiedniej ulicy. Po południu woda wróciła piec pracuje jak pracował przed awarią wody. Z tą drobną różnicą, że niestety nie grzeje ciepłej wody w kranach. Kaloryfery zależnie od ustawień mogą być full gorące. A woda nie. Piec posiada dwa panele sterowania BC10 i RC35. Na żadnym z nich nie pokazuje się żaden błąd. Nic, po prostu zwykłe dane na panelach sterowania. Na panelu RC35 przyciskając klawisz info jeden z ekranów pokazuje temperatura wody w ranie 45 stopni, a zmierzona 18 stopni. Nie bardzo wiem co może być przyczyną i jak sobie z kłopotem poradzić. Będę wdzięczny za pomoc. Pozdrawiam\n#2 02 Oct 2018 13:37\nHelpful post #2 02 Oct 2018 13:37\nSprawdź nastawę aktualnej godziny i czasów grzania CWU\n#3 02 Oct 2018 20:39\nData aktualna, czyli 02.10.2018 r. Godzina też się zgadza.\nCzasy nastawień grzania wody, od poniedziałku do piątku w godzinach 05:50 - 23:50, a sobotę i niedzielę od 06:00 do 23:50.\nCzy w związku z tym, jak pisałem wcześniej, brak wody dnia poprzedniego mógł spowodować awarię jakiegoś złośliwego, albo słabego czujnika temperatury wody w kranach, czy coś podobnego?\nWszystko fajnie z tą technologią, tylko dopiero się jej uczę. Nauka jest w tym przypadku bolesna\nTeraz sprawdzałem na panelu sterowania (moduł RC35) i znalazłem taką informację "Brak błędów w działaniu pieca". Czyżby?\n#4 02 Oct 2018 21:32\nHelpful post #4 02 Oct 2018 21:32\njaki przycisk jest podświetlony?\nCzy świeci się w połączeniu z auto?\n#5 02 Oct 2018 22:09\nZ przycisków świecą się Auto i Słoneczko. Dostałem też taką informację na fb, żeby zamknąć wodę, wyłączyć piec z prądu, spuścić wodę np. w umywalce i odkręcić śrubę na środku pompy jednej lub drugiej. Niewykluczone farfocle po puszczeniu ponownym wody zablokowały wirniki w pompach. Pompy firmy Grundfos.\n#6 02 Oct 2018 22:32\nHelpful post #6 02 Oct 2018 22:32\nSpróbuj włączyć jednorazowe ładowanie wody, lub podnieść temperaturę wymaganą do 60*C\nJak jest ustawione pokrętło od CWU na BC10?\n#7 03 Oct 2018 08:52\nNa BC10 pokrętło wody ciepłej jest ustawione na 45 stopni. I tak podaje wyświetlacz RC35 jak wejdę w info - ustawiona temperatura ciepłej wody 45 stopni. Natomiast zmierzona 18 stopni. Czasem 20 stopni.\nCzyli mam przestawić pokrętło na 60 stopni na BC10, tak? A to jednorazowe podgrzanie wody to na panelu RC35, jeden z czterech guzików po prawej stronie (Auto, Słoneczko, Księżyc i Kran)? To o ten kran chodzi? Dobrze myślę?\n#8 03 Oct 2018 18:03\nTak. Pokrętło ma auto. Temperaturę ustaw na Rc35\n#9 03 Oct 2018 18:09\nHelpful post #9 03 Oct 2018 18:09\nCo ma umywalka do wody w układzie grzewczym? Świetna rada\nUstaw na BC10 60st. bo może RC zwariował. Trzeba zmierzyć czujnik temperatury wody w zasobniku.\n#10 03 Oct 2018 21:48\nHelpful post #10 03 Oct 2018 21:48\nW BC10 należy sprawdzić status przygotowania cwu, ma być C1. W pewnych okolicznościach zeruje się na C0- wył.\nWoda w zasobniku zimna, kocioł pokazuje 18st więc z czujnikiem zasobnika raczej ok.\n#11 04 Oct 2018 13:34\nA w jaki sposób sprawdzić status przygotowania cwu? Czy jest C1?\nDziś też odkręciłem duże śruby na środku każdej pompy. Delikatnie włozyłem mały śrubokręt i próbowałem kręcić. W jednej pompie bez problemów kręciło się. W drugiej początkowo był opór i niewielki ruch prawo lewo można było wykonać. Później i już w tej drugiej obroty były pełne. Może farfocle z rur zatkały wlot lub wylot z pompy. Bo pompa grzeje się czasami nawet tak bardzo, że jej dotknąć nie można. W zasadzie też nie wiem, która pompa jest do czego. Która do kaloryferów, która do wody w kranach. Jedna jest patrząc na piec po zdjęciu obudowy bliżej przodu po prawej stronie, a druga po lewej w głębi pieca. I tamta miała opór z ruchem wirnika. Teraz już ma i odnoszę wrażenie że słychać jak pracuje wirnik. Coś tam skrobie jak pracuje. Wcześniej tak nie hałasowała. Jest też ciepła czasem gorąca. Czy to przypadkiem nie jest ta pompa od ciepłej wody w kranach? Tak przynajmniej rozmieszczone są pompy w moim piecu.\nTak się jeszcze zastanawiam nad tą zmierzoną temperaturą wody. Czyli skoro jest 18 czy czasem 20 stopni, to czy z grzałką wszystko dobrze jest. Bo przecież powinna grzać wodę do ustawionych 45 stopni. Na BC10 pokrętło z wodą jest na auto, ale na RC35 ustawiłem 45 stopni. Więc zastanawia mnie czemu nie grzeje się woda.\nDodano po 14 [godziny] 29 [minuty]:\nDziękuję Wam za sugestie. Zawsze czegoś nowego się człowiek nauczy przy piecu.\nNatomiast sytuacja opanowana. Woda ciepła wróciła do kranów. Radość w domu wielka.\nWinowajczynią okazała się jedna z pomp. W moim piecu taka głębiej położona w piecu. Odkręciłem jeszcze raz śrubę, taką dużą na płaski śrubokręt na środku pompy. Coś zasyczało, coś zamruczało, zaczęło buczeć, włączył się palnik i nagle temperatura zaczęła iść w górę. Ustawiłem woda ciepła na 40 stopni. Piec w momencie podgrzał trochę ponad 40 stopni. A z kranów zaczęła wreszcie lecieć ciepła woda.\nJeszcze raz z góry dziękuję za Wasze posty. Sprawę uważam za zamkniętą.\n#12 04 Oct 2018 13:35\nSimilar topics to buderus GB152-24T 170 piec działa kaloryfery ciepłe lecz brak ciepłej wody.\nBuderus GB132 T - brak ciepłej wody\nWitam. Mam problem z ciepłą wodą w tym piecu, a w zasadzie w chwili obecnej jest jej brak. Problem zaczął się jakieś 2 tyg. temu. Najpierw były kło... (2)\nWszystko brzmi super, tylko cena prawie 7000 odstrasza, także chyba nie skorzystam,Witam, moja mama kupiła niedawni mieszkanie w bloku z kotłem Bude... (4)\nPiec dwufunkcyjny brak ciepłej wody.\nWitam, Posiadam piec dwufunckyjny firmy Termet jego nazwa to MiniTerm turbo typ: GCO-DP-21-13-21/21. Problem polega w tym iż po odkręceniu kurka z ... (4)\npiec Termet dp 13-10 brak ciepłej wody CO ok\nPiec Termex minimax 13-10 nie grzeje ciepłej wody.,Witam, Kocioł wgl nie reaguje na odkręcanie cwu w kranie? Masz włączony tryb letni? ''słoneczko''? ... (1)\nWitam.Mam zagadkę, ponieważ domu w którym mieszkam jest instalacja Co z podłączonym bojlerem elektrycznym (wiszącym ok 1m od pieca) Hydraulik tak podł... (10)


KOŁO – Follow UP\nKoło Naukowe Studentów Instytutu Prawa, Administracji i Ekonomii „Follow UP” powstało w celu zrzeszenia i intensyfikacji wysiłków naszych studentów. W odpowiedzi na nadarzającą się okazje i rozwój naszego Instytutu postanowiliśmy zacząć jeszcze aktywniej działać w ramach struktur uczelnianych.\nKoło powstało 19.10.2017 r. z inicjatywy Studentów Założycieli, Opiekunów i Władz Instytutu i od tamtego czasu aktywnie działa na polu naszej uczelni i nie tylko. Możemy pochwalić się między innymi takimi działaniami jak organizacja warsztatów, spotkań z przedstawicielami różnych dziedzin nauki, spotkania z praktykami oraz wystąpień publicznych – umożliwiające naszym studentom zdobycie wiedzy niezbędnej w procesie poszukiwania pracy oraz dalszego samodoskonalenia. Ponadto aktywnie bierzemy udział w różnego rodzaju inicjatywach takich jak: działalność w organizacjach studenckich i fundacjach, organizacja konferencji naukowych, udział w festiwalu naukowym, czy współredagowanie i pisanie do uczelnianego czasopisma „Sprężynka”.\nJeżeli jesteś aktywną osobą, lubiącą wyzwania i masz w sobie coś z pioniera, zachęcamy do wzięcia udziału w naszych spotkaniach i przyłączenia się do Koła. Potrzebujemy osób takich jak Ty! Nie bojących się przejmowania inicjatywy i chcących dalej się rozwijać.\nZarząd Koła w kilku słowach. Poznajcie nas!\nMateusz Kozub – przewodniczący\nCześć, nazywam się Mateusz Kozub i jestem studentem IV roku prawa na Uniwersytecie Pedagogicznym. Moja droga z studiami prawniczymi zaczęła się później niż w przypadku moich kolegów, jednak teraz wiem, że podjąłem jedną z najlepszych decyzji w moim życiu. Po skończonych studiach moim marzeniem jest rozpoczęcie aplikacji prokuratorskiej i praca w tym zawodzie. Moja działalność w Kole Naukowym rozpoczęła się wraz z jego założeniem. Uczestnictwo w nim pozwala rozwijać mi moje pasje poprzez organizowanie konferencji o tematyce karnistycznej. W wolnych chwilach, których nie ma dużo poświęcam się wspinaczce górskiej, co pozwala oderwać mi się od codziennej prozy życia.\nLiliana Podwika – wiceprzewodnicząca\nHej, jestem Liliana Podwika. Obecnie zaczęłam I rok studiów magisterskich na kierunku administracja na Uniwersytecie Pedagogicznym. Jestem sędzią sportu samochodowego, co pozwala mi na relaks i rozładowanie emocji w wolnych chwilach. Lubię czytać książki i poszukuje tematów, które wymagają myślenia. Lubie wyzwania. Poszukuje i dążę do zgłębienia wiedzy w danym temacie co daje mi duża satysfakcję.\nKażdy kto mnie zna wie, że jestem pozytywną osobą i zawsze chętnie służę pomocą. Nazywam się Kinga Chrobak i jestem studentką III roku prawa na Uniwersytecie Pedagogicznym. Do Koła Naukowego dołączyłam zaraz na początku jego powstania. Wszystko co robię w Kole wykonuje z wielką pasją i zaangażowaniem. Dzięki udziale w wydarzeniach organizowanych przez Koło Naukowe Follow UP poszerzam sobie horyzonty i rozwijam swoje pasje. Po skończonych studiach prawniczych moim marzeniem jest ukończenie aplikacji prokuratorskiej lub sędziowskiej. W wolnych chwilach chodzę na siłownie oraz zdobywam szczyty górskie.\nKolejny rozdział w życiu, nowo powstały kierunek, nowi ludzi, nowy instytut – tak właśnie zaczęła się moja przygoda na Uniwersytecie Pedagogicznym. Nazywam się Kacper Cholewa i miałem przyjemność być jednym z Członków Założycieli Naszego Koła Naukowego.\nWydaje mi się że to właśnie ten „efekt świeżości” spowodował tak wiele możliwości – nowo kształtująca się jednostka otworzyła przed nami wiele dróg. Liczne wydarzenia organizowane na Uczelni, wyjazdy na konferencje, oraz spotkania z ciekawymi osobistościami, to właśnie powód dla którego postanowiłem wziąć udział w pracach Koła Naukowego. Studiowanie, to nie tylko siedzenie z nosem w książkach i odbębnienie praktyk, ja nie miałem zamiaru biernie przyglądać się wszystkiemu co dzieje się wokół. Postanowiłem wziąć udział w tworzeniu czegoś od podstaw, a teraz.. teraz mam za sobą 3 lata ciężkiej pracy, ale również doświadczeń i satysfakcji, które na pewno zaprocentują w przyszłości i pozwolą mi na dumne nazywanie się Prawnikiem.\nStudiuję dziennie administrację na Uniwersytecie Pedagogicznym im. KEN w Krakowie. Poprzez przynależenie do społeczności studenckiej oprócz uczestnictwa w obowiązkowych wykładach i ćwiczeniach angażuję się również w inne aktywności. Odkąd zacząłem studia powtarzam: studia to nie tylko zajęcia i egzaminy! Pełnię funkcję starosty roku, redaktora naczelnego instytutowego pisma „Sprężynka” oraz jestem członkiem zarządu koła naukowego Follow UP. Celem koła naukowego IPAiE UP Follow UP jest działalność naukowa i samokształceniowa jej członków. Brzmi skomplikowanie? Nie jest! Warsztaty, uczestnictwo w wykładach otwartych, pomoc w organizacji wielu przedsięwzięć w instytucie i nie tylko. Przynależenie do koła naukowego stanowi dla mnie duże uzupełnienie wiedzy, która w najbliższym czasie zadecyduje na rynku pracy oraz zastosowanie już nabytej wiedzy w praktyce. Współpraca ze studentami daje mi możliwość rozwijania swoich cech takich jak: przedsiębiorczość, samodzielność , kreatywność, praca pod presją czasu czy umiejętność pracy w grupie. Gorąco polecam taką formę aktywności, ponieważ w takim miejscu nie tylko poszerzysz krąg swoich zainteresowań, ale również poznasz wielu ciekawych ludzi, będziesz miał okazję do wymiany swoich poglądów, nauczysz się pracować w grupie, a co najważniejsze nabierzesz pewności siebie! W wolnych chwilach oddaje się pasji gry na gitarze.


Musicie zobaczyć nagranie Kylie Jenner jak śpiewa dla córki Stormi. Miliarderka znowu ROZBIŁA Internet! | Kozaczek\nKylie Jenner wie jak przejąć Internet.\nKylie Jenner Miley Cyrus Tyga\nKylie Jenner (21 l.) czego się nie dotnie, zamienia w żyłę złota. Jennerka marketingowo ma ogromną moc przebicia. Internet kompletnie oszalał, gdy usłyszał wokal Kylie. W ekspertowym tempie kilkusekundowe wideo opanowało całą sieć. Zarówno internauci jak i gwiazdy show-biznesu zaczęli masowo przerabiać „piosenkę”.\nNagranie Kylie Jenner śpiewającej dla córki stało się viralem\nMogliśmy usłyszeć śpiewającą Kylie, gdy miliarderka robiła tour po swoim biurze Kylie Cosmetics. W ogromnym biurze znajduje się nawet sypialnia dla małej Stormi. W czasie nagrywania touru córka Kylie Jenner miała drzemkę. Kylie postanowiła obudzić dziecko śpiewając: „Rise and shine„, co oznacza „powstań i błyszcz„. Nikt nie spodziewał się, że kilkusekundowy śpiew Jenner zostanie takim viralem! Wideo Kylie Jenner śpiewającej córce Stormi Webster wywołało mnóstwo poruszenia. Zaczęły powstawać przeróbki utworu, mnóstwo memów a nawet do trendu dołączyły największe gwiazdy show-biznesu jak Miley Cyrus, czy były chłopak Tyga.\nInternet kompletnie oszalał na punkcie śpiewającej Kylie\nKylie jest popularna w całym świecie, miliony kobiet wzoruje się na Jennerce. Ponad 2,5 miliona postów na Instagramie z użyciem hashtagu #RiseAndShine, a #RiseAndShineChallenge zyskuje popularność na Twitterze i Tik Tok. 16 października – w dniu, w którym Kylie opublikowała swój melodyjny głos – #RiseandShine osiągnął 4 miliony wyświetleń w ciągu jednego dnia. Dzień później wzrósł do 70 milionów wyświetleń … a w niedzielę wieczorem #RiseandShine osiągnął miliard wyświetleń. Statystyki są szalone, jednak teraz doskonale widać, jak ogromną siłę przebicia ma Kylie Jenner.\nKylie nie byłaby sobą gdyby medialnego sukcesu nie zamieniła w górę pieniędzy. Jenner stworzyła kolekcję bluz z niedorzecznym wzorem, w absurdalnej cenie. Mało tego rozpoczęły się rozmowy/negocjacje z ludźmi Ariany Grande o ewentualnym wykorzystaniu przez piosenkarkę sampla „rise and shine” w którejś z jej piosenek!\nZobaczcie najlepsze przeróbki śpiewającej Kylie!\nSłyszeliście śpiewającą Kylie?\nKylie Jenner w megaseksownej małej czarnej udowadnia, że Kim może JUŻ ODEJŚĆ\nDlaczego Kylie Jenner i Travis Scott się rozstali? Oto zaskakujące powody


Huawei pozbawiony aktualizacji Google'a - TECHpremiery\nTECHpremiery » Artykuły » Newsy » Smartfony Huawei zostały pozbawione aktualizacji od Google’a\nSmartfony Huawei zostały pozbawione aktualizacji od Google’a\n19 sierpnia, 2020 19 sierpnia, 2020 przez Mateusz Zelek\nSprzęt od Huawei pozbawiono aktualizacji od Google’a, co przekłada się przykre konsekwencje dla klientów. Chodzi tutaj głównie o bezpieczeństwo telefonu.\nHuawei nie może już współpracować z firmą Google. Wszystko przez wojnę ekonomiczną na linii Chiny-USA. Donald Trump oraz jego administracja oskarżają chińskie firmy o szpiegostwo i podejmowane są wszelkie starania, aby maksymalnie ograniczyć ich wpływy na amerykańskim rynku.\nOstatnio wrogiem publicznym numer jeden stał się TikTok, który ma zostać rzekomo kupiony przez Microsoft. Inaczej nie będzie mógł on funkcjonować na amerykańskim rynku. Jednakże to dopiero początek wojny z aplikacjami z Dalekiego Wschodu.\nSprzęt od Huawei pozbawiony aktualizacji Google’a\nThe Washington Post donosi, że od minionego czwartku wygasła ogólna licencja, która pozwalała Google na współpracę z Huawei przy utrzymaniu obecnych telefonów. Z technicznego punktu widzenia wspomniana licencja została zaprojektowana w taki sposób, aby pomóc klientom, których sieci opierały się na sprzęcie Huawei, dając czas na zakup nowego sprzętu.\nW e-mailu Departament Handlu Stanów Zjednoczonych poinformowano iż:\nLicencja zapewniła użytkownikom urządzeń Huawei i dostawcom usług telekomunikacyjnych możliwość kontynuowania tymczasowej obsługi takich urządzeń i istniejących sieci, przyśpieszając jednocześnie przejście na alternatywnych dostawców.\nPotencjalne zagrożenia dla użytkowników\nCo to oznacza dla konsumentów? Głównie chodzi o brak bezpieczeństwa i wystawienie swoich danych na potencjalną kradzież lub przyjęcia. Aktualizacje nie tylko dodawały nowe opcje i możliwości do aplikacji giganta Mountain View, ale także zawierały pakiety bezpieczeństwa. Takie aktualizacje są konieczne w dzisiejszych czasach. Wszystko z powodu potencjalnej luki w oprogramowaniu lub ryzyko pojawienia się nowego złośliwego oprogramowania.\nTeraz Huawei sam będzie musiał zadbać o ochronę, jednak z tym nie powinno być problemu. Google udostępnia łatki publicznie, wystarczy, że chiński producent samodzielnie będzie je dodawał do comiesięcznych aktualizacji. W Polsce mamy ponad 100 tys. użytkowników, którzy nie posiadają dostępu do usług amerykańskiego giganta.\nHuawei już zapowiedział, że zadba o bezpieczeństwo na swoich telefonach i przygotowuje odpowiednie zmiany w tej kwestii.


Kosze i patery na owoce - miski i tace - CzerwonaMaszyna\nNowoczesne kosze i patery na owoce\nPatery, misy, tace i kosze to doskonałe naczynia na owoce. Pozwalają one wyeksponować kolorowe owoce w widocznym miejscu, dzięki czemu każdy może się nimi częstować w każdej chwili. Świetnie prezentują się one zarówno w jadalni, salonie, jak i w kuchni. Dzięki nietypowym kształtom i materiałom są też piękną ozdobą.\nKosze na owoce do kuchni\nKosz na owoce jest fantastyczną ozdobą każdej kuchni, która jednocześnie pełni funkcje praktyczne. Misy na owoce zaskakują nietypowymi formami i niebanalną kolorystyką. Obecnie miewają one futurystyczne kształty i prawdziwie designerski wygląd. Zarówno misa, jak i kosz na owoce to nowoczesny i bardzo ładny dodatek do każdej kuchni. W dodatku wyeksponowanie świeżych, kolorowych owoców na kuchennym blacie zachęci domowników do sięgania po te pełne witamin naturalne przysmaki. Szeroki wybór mis i koszów na owoce pozwala wybrać naczynie do przechowywania owoców o odpowiedniej wielkości, kształcie i kolorze.\nTaca na owoce do salonu\nDla tych, którzy chcą wyeksponować owoce na stole najlepsza będzie elegancka taca na owoce. Tace są zazwyczaj bardzo ozdobne i mają ciekawe kształty. Jednocześnie dzięki swojej formie pozwalają by owoce miały dostęp do świeżego powietrza. Dzięki temu wyglądają pięknie, na długo zachowują kolory i doskonały smak. Bez wątpienia każda nowoczesna taca na owoce jest małym dziełem sztuki. Na wielu z nich świetnie prezentują się nie tylko owoce, ale też różnego rodzaju przekąski i słodycze, można więc wykorzystywać je na różne sposoby.\nPatera na owoce do modnego wnętrza\nPatery na owoce niektórym kojarzą się z naczyniem, które stało na babcinym kredensie. Jednak niejedna patera na owoce ma świeży, nowoczesny wygląd i stanowi stylowy dodatek, pasujący do nowoczesnego wnętrza. Patery na owoce mają bardzo często oryginalne kształty i są wykonane z różnych materiałów, przez co można wybrać wśród nich idealny model do salonu, jadalni czy kuchni. Modna patera na owoce pozwoli pięknie wyeksponować także ciasta, przekąski lub słodycze, w zależności od potrzeb. Zakup patery na owoce, to zakup wielofunkcyjnego naczynia, które jednocześnie stanowi niezwykłą ozdobę. Wybierając paterę warto zwrócić uwagę na intrygujące designerskie modele. Zdarza się, że takie patery na owoce na pierwszy rzut oka ni przypominają patery lecz oryginalną dekorację.\nPatera, misa, czy kosz?\nJeśli chcemy by ten przedmiot pełnił funkcję przechowywania owoców, a nie tylko funkcję ozdobną wybierzmy taki kształt, który zapewni dopływ powietrza do owoców – czyli albo płaską paterę, albo ażurowy kosz. Dzięki temu owoce dłużej zachowają świeżość. Jeśli natomiast zależy nam na funkcji ozdobnej – dobierzmy formę misy na owoce do charakteru pomieszczenia.


Dom na sprzedaż Turawa, 7 pokoi, 270m2, 480000zł | INVESTDOM Nieruchomości\nDom na sprzedaż Turawa, 7 pokoi, 270m2\nOferujemy Państwu piękny dom znajdujący się w Kadłubie Turawskim. Dom ma powierzchnie 270 m2, składa się z 7 pokoi, 2 łazienek, przedpokoju, 4 pomieszczeń gospodarczych i garażu. Działka o powierzchni 25 arów.Istnieje możliwość kupna sąsiedniej działki o powierzchni także 25 arów(obie działki w kształcie prostokąta 100*25). Nowoczesna aranżacja, wysokiej klasy materiały budowlane i wykończeniowe, ocieplenie zewnętrzne i wewnętrzne. Nowy dach, rynny, budynek położony w cichej, zielonej, nasłonecznionej okolicy w sąsiedztwie innych domków jednorodzinnych.Drzwi zewnętrzne drewniane, wykonywane na indywidualne zamówienie. Droga dojazdowa asfaltowa. Możliwość adaptacji strychu na 2 lub 3 dodatkowe pokoje. Dom ma ogrzewanie gazowe piecem dwu-funkcyjnym. Cena do negocjacji!!! Polecamy! Bezpłatnie pomagamy w uzyskaniu korzystnego kredytu na zakup tej nieruchomości. Więcej ofert na www.investdom.pl. Ofertę prowadzi Michał Żakowski (Agent pod nadzorem licencji nr 3122) – tel.694-536-241 , e-mail: m.zakowski@investdom.pl\nDobrzeń Mały, Dom na sprzedaż, Dobrzeń Wielki


Anioły i demony na Bukowinie. Rowerem na pograniczu kultur - Oceny, opinie, ceny - Andrzej Paradysz - Lubimyczytać.pl\nWydawnictwo: Novae Res literatura podróżnicza\ndziennik podróż Bukowina kultura pogranicza tożsamość tradycja różnorodność kulturowa\nAnioły i demony na Bukowinie. Rowerem na pograniczu kultur" autorstwa Andrzeja Paradysza to książka niesamowita. Uczy i bawi, porywa, ale daje przy tym do myślenia. Jednym słowem – to coś naprawdę wyjątkowego.\n"Anioły i demony..." nie da się zaklasyfikować jednoznacznie do jakiegokolwiek gatunku literackiego. Łączy ona w sobie elementy książki turystycznej, etnograficznej, antropologii czy filozofii. Opowiada wiele o nieznanej nam Polakom historii, a Autor co rusz rzuca swoje , nie zawsze stricte filozoficzne rozmyślania – czasem wydają się przyziemne, ale zawsze z głębokim przekazem. Pierwsze kilka stron wydawało mi się narzekaniem na otaczający nas świat, i chciałem nawet ją odstawić... Nie lubię narzekania. Na szczęście nie zrobiłem tego, i nie żałuję. Kolejne rozdziały okazały się innym światem, takim połączeniem stylu Kapuścińskiego i Martyny Wojciechowskiej, mimo to książka ma swój niepowtarzalny charakter, wręcz unikalny.\nDzieło "Anioły i demony na Bukowinie..." uświadomiła mi wiele rzeczy. Przede wszystkim po raz kolejny okazało się, iż jestem ignorantem. I nie tylko ja. Szczerze, kto z nas próbował dowiedzieć się czegoś o historii naszych najbliższych – obecnych i byłych – sąsiadów? Chyba nikt. O ile przeciętny Polak posiada znajomość co do kilku ważniejszych faktów z dziejów powiedzmy Niemiec (walka o inwestyturę z papiestwem, wojny religijne, zjednoczenie Niemiec, III Rzesza), Włoch (renesans, zjednoczenie Włoch) czy Francji (niewola awiniońska, wojna stuletnia, czasy Ludwika XIV, rewolucja francuska, czasy napoleońskie, komuna paryska), czyli państw w zasadzie odległych, to wiedza odnośnie Czech (Jan Hus, wojak Szwejk), Słowacji (Janosik), Węgier (Andegawenowie, Habsburgowie?), Rumunii (Geniusz Karpat), Ukrainy (Chmielnicki, Petlura, rzeź wołyńska) czy Białorusi (Łukaszenko) pozostaje w sferze nieistnienia. A to błąd, ogromny błąd. Zresztą jak widać z nawiasów, rodzaj wiedzy dla państwa zachodnich jest znacznie większego kalibru, niż dla państw Europy Południowo-Wschodniej. Należy pamiętać, że wymienione powyżej państwa "słowiańskie" były nieodłączną częścią dziejów naszej Rzeczypospolitej. Nieraz – dość istotną częścią.\nZ książki dowiemy się najważniejszych faktów z dziejów stosunków polsko-mołdawskich oraz polsko-rumuńskich. To nie tylko suche dane. Wszystko okraszone jest licznymi przypisami i odnośnikami do różnych dzieł poruszających wyżej wymienione tematy. Autor umieścił w książce również ogromną ilość własnoręcznie wykonanych zdjęć, czarnobiałych i kolorowych, które w świetny sposób przybliżają nam klimat opisywanego przez niego świata. I wcale te spotykanych pięknych kobiet nie są najpiękniejsze, choć niewątpliwie poruszają wyobraźnię. Ale o tym sza...\nJedyną wadą która rzuciła mi się w oczy jest zbyt krótkie przedstawienie miejsc, które Autor zwiedzał po drodze. Rozumiem, że jest to wynikiem pisania "na kolanie" w trakcie przerw między jazdą na rowerze. Mimo to czuję mały niedosyt – chciałbym dowiedzieć się więcej. Pragnąłbym bardziej zatopić się w mentalność mieszkańców Mołdawii i Rumunii. Liczę, że Autor wkrótce "naprawi" to niedopatrzenie w kolejnej książce.\nAndrzej Paradysz porusza w "Aniołach i demonach..." kwestię nie tylko historii Mołdawii i Rumunii, ale ukazuje – gorzkie doświadczenie – jak mało wiemy o ich mieszkańcach. Niemal na każdej stronie odnaleźć można dowody na to, że nasze stereotypy na temat mieszkańców tych ziem nie mają racji istnienia. I tak – Rom/Cygan nie jest tożsamy z mieszkańcem Rumunii, o czym tak rzadko wypada nam pamiętać. Stan emocjonalny czy intelektualny tamtejszych ludzi wcale nie odbiega od naszego polskiego. Wręcz przeciwnie – jest niemal idealnym odwzorowaniem naszych narodowych cech. Wyjątkiem jest jednak nastawienie mieszkańców Rumunii do życia i obcych – są oni obdarzani nie tylko przyjacielską pomocą, ale szacunkiem i troską, tak rzadką w naszym rodzinnym grajdołku. Nie mówiąc już o pozytywnym spojrzeniu w przyszłość. Przyznam, że trochę mnie to zszokowało. Cóż, dałem się ponieść wyniesionym z domu i swej "historycznej kultury" stereotypom. Tak więc dziękuję Autorowi za niejakie "oświecenie" i wywrócenie mojego światopoglądu do góry nogami.\nDzieło Andrzeja Paradysza jest warte uwagi. Gorąco polecam ją każdemu poszukiwaczowi przygód, nie tylko historycznych. Czekam na kolejną książkę tego Autora.\n"Anioły i demony..." nie da się zaklasyfikować jednoznacznie do jakiegokolwiek gatunku literackiego. Łączy ona w sobie elementy książki turystycznej, etnograficznej,...\nKsiążka bardzo źle napisana. Sztandarowy przykład tego, jak nie należy pisać ksiażek podróżniczych. Nie powinna zostać wydana.\nCzym jest niebiańskie biło? Czym cechuje się etos chłopski wciąż charakterystyczny dla starszych Bukowińców? Czy drzwi ze zdezelowaną klamką mogą niespodziewane same się zamykać? I kim jest małpa Boga? Autor książki nocuje w domu różnych gospodarzy, smakuje kuchnię Bukowińską, wsłuchuje się w głos tych, którzy żyją, ale i tych, którzy odeszli pozostawiając po sobie...\n"Ten dziennik z podróży to niezwykła i wielowątkowa opowieść o Bukowinie – historycznej krainie położonej na pograniczu Rumunii i Ukrainy. Przybliża przede wszystkim złożoną tożsamość Bukowińczyków, którzy od wielu pokoleń pielęgnują tradycję i kulturę polską na obczyźnie, gdzie zepchnięci w niepamięć, często egzystują na skraju nędzy. Publikacja podkreśla niepowtarzalną...\nUwielbiam czytać książki podróżnicze. Kocham podróżować wraz z Autorami w interesujące miejsca. Co ciekawe wolę podróże na wschód niż w kierunku zachodnim. Bardziej fascynuje mnie dzikość i prowincja niż cywilizacja i wielkie aglomeracje oraz gęsto zasiedlone tereny. Kocham bardziej podróże w góry niż na niziny. Wolę ląd niż morze. Preferuję...\nNiewiele jest w Polsce osób mających jakąkolwiek wiedzę o Bukowinie. I nie chodzi tu o uroczą wioskę na Podhalu, ale o krainę, będącą częścią historycznej Mołdawii. Cóż, można by pomyśleć, że przecież wiele jest różnych miejsc i regionów o których nie ma się bladego pojęcia. Andrzej Paradysz w swojej książce „Anioły i demony na Bukowinie. Rowerem na pograniczu kultur” uczciwie przyznaje, że przed swoją wyprawą również niewiele słyszał o krainie buków. Zresztą Bukowina nie była nawet celem podróży autora. Ostatecznie jednak stała się nie tylko miejscem przeznaczenia, ale również katalizatorem szerokiej refleksji o sytuacji społecznej i politycznej w Polsce i Rumunii. I właśnie o tym jest dla mnie ta książka. Oczywiście można z niej bardzo wiele dowiedzieć się o samej Bukowinie. Większą część książki można by wręcz traktować jako autorski przewodnik turystyczny po wybranych atrakcjach Bukowiny południowej (rumuńskiej). Andrzej Paradysz spróbował jednak stworzyć książkę, która łączy w sobie nowoczesny, młodzieżowy język z naukowymi rozważaniami, rys historyczny z opowieścią podróżniczą, publicystykę z osobistymi przeżyciami. Na ile mu się to udało – trzeba ocenić samemu!\nCzęstym powodem rozmyślań autora nad kondycją młodych ludzi, sytuacją w Europie czy polską polityką, są spotkania w drodze z przypadkowymi ludźmi. Rozmowy z nimi, z uwagi na ograniczenia językowe, albo na przelotny charakter spotkań, często dotyczą prostych tematów życia codziennego, które autor odnosi do własnych doświadczeń. Dzięki temu kolejne spotkania stają się powodem dla szerokiej refleksji antropologicznej i humanistycznej. Autor książki, decydując się podjąć rolę świadomego i subiektywnego obserwatora, pozwala poznać przede wszystkim siebie, a poprzez zrozumienie własnych doświadczeń, pozwala też na bliższe poznanie spotkanych po drodze bukowińczyków, a może i ludzi w ogóle? Ale nie wszystkich ludzi, tylko raczej tych których neoliberalizm (głównie ekonomiczny) zepchnął na margines. Ludzi, którzy czerpiąc z tradycji i korzeni własnych wspólnot, starają się odnaleźć we współczesnej Europie. Ludzi, szczególnie środkowych Europejczyków, których historia potraktowała nad wyraz niewybrednie i którzy nie mając praktycznie wpływu na współczesną sytuację swoich państw, starają się żyć dumnie i szczęśliwie.\nPoprzez doświadczenia podróży i spotkania z bukowińczykami, szczególnie z tamtejszymi Polakami, autor stara się określić naturę człowieka pogranicza, człowieka dla którego różnorodność jest stanem naturalnym, czasami wręcz transparentnym. Obserwacja wszelkiej różnorodności na Bukowinie, od architektury po religię i etniczność, pozwala Andrzejowi Paradyszowi określić własne marzenia dotyczące zmian w kierunku jakich powinna podążać Europa. Jest to wizja dość pozytywna, jednocząca Europejczyków, ale sprzeciwiająca się nihilizmowi wartości i współczesnym stosunkom ekonomicznym.\nDla części odbiorców, szczególnie starszych, książka może być niełatwa z powodu języka jakim posługuje się autor. I nie chodzi tylko o młodzieżowe terminy, ale o odwagę autora z jaką łamie on tabu związane z językiem potocznym w pozycjach wydawniczych. Nie jest to nowość w literaturze, a być może zachęci młodych ludzi do odkrywania uroków Bukowiny (i pisania własnych opowieści!). Większość autorów związana z pracami o Bukowinie jest już w zdecydowanym wieku średnim a ich pozycje są często niszowymi wydawnictwami mającymi mniej lub bardziej naukowy charakter. Ja osobiście czekam na więcej książek o Bukowinie i tamtejszych Polakach, na powieści, bo motywów i bohaterów zarówno historycznych jak i współczesnych, jest tam bez liku, ale również na kolejną książkę Andrzeja Paradysza, tym razem o podróży po północnej, ukraińskiej części Bukowiny!\nNiewiele jest w Polsce osób mających jakąkolwiek wiedzę o Bukowinie. I nie chodzi tu o uroczą wioskę na Podhalu, ale o krainę, będącą częścią historycznej Mołdawii. Cóż, można by pomyśleć, że przecież wiele jest różnych miejsc i regionów o których nie ma się bladego pojęcia. Andrzej Paradysz w swojej książce „Anioły i demony na Bukowinie. Rowerem na pograniczu kultur”...\nKonkretna książka. Autor przytoczył historię, coby laików trochę uświadomić. Opisane są pokrótce legendy, sporo cytatów z wartościowych książek, pisze konkretnie bez rozczulania się nad każdym przejechanym kilometrem. Czyta się szybko i przyjemnie.\n"Podróżowanie to niemal zawsze uciekanie przed przytłaczającą codziennością, problemami, pracą. To przede wszystkim nieodparta chęć doznawania błogiej przyjemności i poszukiwanie utraconego raju, czyli powrót do świata z okresu dziecięcości i wyidealizowanej przeszłości."\nKiedy autor książki mówił swoim znajomym, że planuje wycieczkę rowerem w pojedynkę po Bukowinie, nie za bardzo mu wierzono. Ile razy tak jest, że mamy plany, pragnienia, ale ich nie realizujemy, bo w nas samych pojawiają się ograniczenia, strach przed nieznanym? Boimy się zrobić coś niestandardowego, odbiec od schematów. Andrzejowi Paradyszowi udało się zrealizować swoje marzenie, czego owocem jest książka, którą miałam ogromną przyjemność przeczytać.\nBardzo ładna kolorowa okładka i nieco tajemniczy tytuł zachęca do przeczytania debiutu Andrzeja Paradysza. Książka, w chwili, kiedy piszę tę opinię, jest mało znana, ale myślę, że warto dać szansę temu młodemu pisarzowi, gdyż pisze niekomercyjnie i niebanalnie oraz śmiało wyraża swoje poglądy. Jego pracę zdecydowanie należy zaliczyć do literatury podróżniczej. Znajdziemy w niej też rozważania dotyczące historii, polityki, architektury i sztuki oraz dużo przemyśleń na temat ludzkiej natury. Autor często odbiega od głównego tematu, jakim jest podróż podróż po Bukowinie, ale mimo wszystko poszczególne rozdziały tworzą jedną spójną całość. Często porównuje życie w Polsce i w Rumunii. W pierwszym rozdziale - Kilka pomyśleń o (nie)byciu Polakiem - pisze o ciężkiej pracy w kraju i o emigracji zarobkowej. Dopiero w kolejnym przechodzi do głównego wątku. Swoje wspomnienia z podróży przeplata notkami historycznymi, m. in. na temat stosunków polsko-rumuńskich na przestrzeni wieków. Dzięki tym fragmentom łatwiej nam zrozumieć współczesnych Rumunów i Bukowińczyków. W książce pojawiają się także statystyki, moim zdaniem odrobinę za często, ale bardzo dobrze ukazują one takie problemy społeczne jak emigracja zarobkowa. Przypisów i bibliografii jest tak sporo, że w paru fragmentach odnosiłam wrażenie, jakbym czytała pracę naukową, ale szeroka literatura przedmiotu zawsze jest dla mnie plusem, bo potwierdza wiarygodność tekstów. Pisarz na wielu stronach zamieścił ciekawe przypisy.\nLektura tej książki sprawiła, że moja nikła wiedza na temat Bukowiny i Rumunii pogłębiła się. Jest to inspirująca opowieść o podróży, która pewnie nie jedną osobę zachęci do wędrówek po Polsce i świecie. Mam nadzieję, że autor napisze jeszcze coś równie wartościowego i interesującego. Czekam na kolejną książkę Andrzeja Paradysza.\nKiedy autor książki mówił swoim znajomym, że planuje wycieczkę rowerem w pojedynkę po Bukowinie, nie...\nZwiedzam cały świat: przewodniki i inne myki\nPodróżowanie to niemal zawsze uciekanie przed przytłaczającą codziennością, problemami, pracą. To przede wszystkim nieodparta chęć doznawania błogiej przyjemności i poszukiwanie utraconego raju, czyli powrót do świata z okresu dziecięcości i wyidealizowanej przeszłości.\nPodróżowanie to niemal zawsze uciekanie przed przytłaczającą codziennością, problemami, pracą. To przede wszystkim nieodparta chęć doznawani...\nAndrzej Paradysz Anioły i demony na Bukowinie. Rowerem na pograniczu kultur Zobacz więcej\n(...) fotografia to zapis stanu emocjonalnego i fizycznego uwiecznionej rzeczywistości. Jest to osobisty tekst kultury, który można odczytać i komponować wciąż na nowo i bez końca. Pozwala zatrzymać na wieczność skrawek pędzącego na oślep świata. Jest zatem zmaterializowaną kalką cząstki rzeczywistości, która przeminęła i realnie już nie istnieje. Pozostaje jedynie obraz zatrzymany w czasie stały i niezmienny.\n(...) fotografia to zapis stanu emocjonalnego i fizycznego uwiecznionej rzeczywistości. Jest to osobisty tekst kultury, który można odczytać...\n(...) szczęście człowieka upatruję w czterech przenikających się i uzupełniających wymiarach: w rozumieniu siebie, innych i otaczającego nas świata oraz w byciu zrozumianym.\n(...) szczęście człowieka upatruję w czterech przenikających się i uzupełniających wymiarach: w rozumieniu siebie, innych i otaczającego nas...