wydanie pruszkowsko-grodziskie (nr 590), 2015-08-31\nPRUSZKÓW Mieszkańcy skarżą się na uciążliwości, jakie towarzyszą współorganizowanemu przez miasto „Kinu letniemu“. Jakby tego było mało, nad głowami zamieszkujących Malichy, Tworki, Bąki czy Żbików ludzi zaczęły hałasować samoloty\nFilmowe wieczory pod chmurką na pl. Jana Pawła II to dla kinomanów przyjemność, ale dla okolicznych mieszkańców akustyczne tortury. Ci skarżą się urzędnikom i radnym na hałas. Współorganizowane przez urząd w Pruszkowie „Kino letnie“ odbywa się w mało szczęśliwym terminie, bo w niedzielne wieczory.\n- Znamy ten problem i postaramy się jakoś go rozwiązać – przyznał na ostatniej sesji rady miasta Andrzej Królikowski, zastępca prezydenta. - Są propozycje, aby przywrócić projekt do parku Sokoła, ale tam już kiedyś odbywały się projekcje i też były skargi. Myślę, że trzeba będzie zmienić dzień, w którym wyświetlane są filmy. Sobota powinna być lepszym dniem. Wiadomo, z niedzieli na poniedziałek mieszkańcy chcą się wyspać, bo wstają rano do pracy. Projekcje w soboty powinny być mniej uciążliwe. Taka zmiana plus zmiany miejsc projekcji powinny przynieść zadowalający efekt – dodał Andrzej Królikowski.\nJak przyznał wiceprezydent, kolejnym hałaśliwym problemem dla pruszkowian są w ostatnich dniach samoloty. Odczuwają go przede wszystkim mieszkańcy północno-wschodnich dzielnic: Malichy, Bąki, Tworki i Żbików.\nWiemy, że głośno jest już od wczesnych godzin porannych aż do wieczora – mówił Andrzej Królikowski. - Wszystko przez testy nowego toru startu samolotów. Zachęcam mieszkańców do składania protestów w tej sprawie.\nNawet jeśli nie uda się zaniechać uciążliwościom, skargi mogą później pomóc w uzyskaniu odszkodowania.\ntagi: HAŁAS SAMOLOTY OKĘCIE KINO PRUSZKÓW\nnick: rodowity pruszkowiak, 2015-09-02 10:19:25\nMam propozycję do Władz Miasta Pruszkowa. Proponuję żeby Kino Letnie odbywało się na placu za studnią oligoceńską przy ul.Lipowej\nnick: kamyk, 2015-09-03 11:32:53\na ja proponuje zeby zlikwidować lotnisko, to nie będa hałasowac beingi. ale to tunezji, turcji czy egiptu pruszkowanie beda latać np. z berlina. Bedzie ciszej? bedzie\nnick: nikodem, 2016-10-25 17:01:40\npo zmianie korytarzy w 2010 samoloty startujace z okecia skierowano nad piastów i pruszków aby odciążyć vipów w michałowicach. maja gdzieś tpo ile osób mieszka w tych czesciach, bo kto ma władzę ten robi dobrze sobie a innych ma w d....e\nnick: Agata, 2018-03-25 13:51:31\nPo doświadczeniach z kinem letnim zeszłego lata (2017 r.) jako mieszkanka ul. Kopernika nie życzę sobie, aby po raz kolejny było ono organizowane w okolicach studni oligoceńskiej przy ul. Lipowej. Hałas jaki towarzyszy seansowi jest nie do zniesienia i nie pozwala nawet otworzyć okna, co jest torturą w upalny dzień. W ogóle, dlaczego władze miejskie zawłaszczają prywatną przestrzeń mieszkańcom miasta stawiając im wielki i głośny telewizor pod oknami? Niech przeniosą się z tym kinem do kamieniołomów.


Zabiegi na skórę w Gdyni: poprawa jędrności i elastyczności skóry\nStrona głównaStrona główna>Zabiegi\nPielęgnacja skóry - Gdynia\nDla wielu osób wizyta w gabinecie kosmetologicznym jest nie tylko wyrazem dbałości o ciało. Poprawia nastrój i daje poczucie, że robimy coś dla siebie. Bez względu na typ skóry warto uzupełniać codzienną pielęgnację domową specjalistycznymi zabiegami. Odpowiednio dobrane kosmetyki pomagają wzmocnić barierę ochronną naskórka i uszczelnić naczynia krwionośne. Skóra staje się gładsza i bardziej jednolita. Korzystamy z wysokiej jakości kosmetyków wiodących marek, m.in. Klapp. Zabiegi dobieramy indywidualnie, rozpoczynając od profesjonalnej oceny skóry. W zależności od potrzeb, mogą być one ukierunkowane bardziej na rewitalizację, odmładzanie lub odżywianie. Na przykład, osobom o skórze zmęczonej, pozbawionej życia – na przykład wskutek pracy w zamkniętych, klimatyzowanych pomieszczeniach – szczególnie polecane są zabiegi rewitalizacyjne, wyciszające, złuszczające bądź odżywcze. Po ocenie potrzeb skóry i dobraniu zabiegu, oczyszczamy skórę, wykonujemy demakijaż i peeling. Następnie nakładamy odpowiednią ampułkę albo maseczkę. Kropką nad „i” jest relaksujący masaż twarzy. Ważne jest, aby zabiegi wykonywać systematycznie. To pozwala zachować zdrowy i ładny wygląd skóry na dłużej.\nPo 30. roku życia skóra wchodzi w nowy, bardziej wymagający etap. Dzięki nowoczesnej kosmetologii możemy sprostać temu wyzwaniu i bez użycia skalpela osiągać spektakularne efekty – lepiej napiętą i świeżą skórę, zmarszczki spłycone lub zupełnie niewidoczne i bardziej wyrazisty owal twarzy.\nto najskuteczniejsza niechirurgiczna metoda spowalniania procesów starzenia się skóry i przywracania jej ładnego, zdrowego wyglądu. W gabinecie przeprowadzamy mezoterapię kilkoma metodami: igłową, mikroigłową i bezigłową.\nczyli odmładzanie z wykorzystaniem dwutlenku węgla, to zabieg uznawany za przełom w medycynie estetycznej, bo dzięki niemu można w szybki i mało inwazyjny sposób usunąć różne niedoskonałości skóry. Karboksyterapia odmładza skórę, usuwa zmarszczki, przywraca jędrność i elastyczność skóry twarzy oraz całego ciała. Zastosowanie dwutlenku węgla na okolice oczu minimalizuje worki i cienie pod oczami oraz wyraźnie redukuje kurze łapki. Zabieg zastosowany na ciało wspomaga walkę z cellulitem oraz lokalnymi nadmiarami tkanki tłuszczowej, a także niesamowicie redukuje widoczność rozstępów.\nZabieg kwasem hialuronowym\nstosujemy w przypadku głębszych zmarszczek. Kwas hialuronowy wypełnia bruzdy i pozwala uzyskać efekt odmłodzenia twarzy.\nKażda z wymienionych metod ma swoją specyfikę i grono zwolenników. Ostateczny wybór jednej z nich lub kombinacji kilku różnych technik, nasi specjaliści dobierają zabiegi z uwzględnieniem indywidualnych preferencji. Z reguły wybrane zabiegi wykonujemy seriami o częstotliwości dostosowanej do rodzaju i stanu skóry. Z praktyki wiemy, że systematyczność jest podstawą uzyskania zadowalających rezultatów. Większość zabiegów można stosować na skórę twarzy, szyi i dekoltu oraz na inne partie ciała.\nUsuwanie przebarwień, blizn i trądziku\nPrzebarwienia, blizny i trądzik to defekty, które wielu osobom spędzają sen z powiek. Zazwyczaj próbuje się je zatuszować odpowiednim makijażem. W gabinecie kosmetologicznym można zrobić znacznie więcej, a nawet na dobre pozbyć się problemu. Profesjonalnie dobrane kosmetyki pomogą prawidłowo oczyszczać i pielęgnować skórę w domu. Systematyczne i celowane zabiegi pozwolą skutecznie rozjaśnić i wygładzić cerę.\nPeeling inaczej, czyli mikrodermabrazja, to bardzo przyjemny i przede wszystkim skuteczny zabieg o złożonym, kompleksowym działaniu. Przynosi natychmiastowe efekty. Zaraz po zabiegu skóra jest oczyszczona, odświeżona i promienna. Jej naturalny koloryt zostaje wyrównany.\nDo mikrodermabrazji nie trzeba się przygotowywać. Warto jedynie unikać kremów do depilacji czy peelingu. Zabieg trwa około godziny i polega na złuszczaniu skóry poprzez delikatne przesuwanie po niej głowicy z końcówką pokrytą drobinami diamentu. Warstwa naskórka zostaje usunięta pod pełną kontrolą kosmetologa. W efekcie w skórze pobudzana jest synteza kolagenu i elastyny. Dodatkowo jej powierzchnia jest natleniana, co ma działanie regenerujące i bakteriobójcze. Mikrodermabrazja jest całkowicie bezbolesna. Po zabiegu przez kilka godzin może utrzymywać się lekkie zaczerwienienie. Prze kolejny tydzień nie wolno opalać skóry i należy stosować kremy z wysokim filtrem. Efekt mikrodermabrazji to skóra wyraźnie oczyszczona i świeższa. Lepiej wchłania kremy i maski, co zwiększa skuteczność jej odżywiania.\nMikrodemabrazja polecana jest w przypadku wielu różnych problemów czy potrzeb związanych z pielęgnacją skóry, takich jak zmęczenie, zwiotczenie i zanieczyszczenie. Skutecznie pomaga w leczeniu trądziku. Odmładza, koryguje zmarszczki, rozstępy i blizny. Usuwa plamy przebarwieniowe.\nKwasy to wysoko stężone preparaty medyczne o działaniu miejscowym, dobierane do potrzeb skóry. Umiejętnie dobrane, złuszczają skórę, rozświetlają ją i usuwają przebarwienia. W zależności od indywidualnych wskazań stosuje się różne rodzaje kwasów – na przykład zawierające składniki wybielające albo o działaniu antybakteryjnym.\nPrzygotowanie skóry do zabiegu jest proste. Polega na starannym demakijażu i odtłuszczeniu skóry, najczęściej za pomocą roztworu alkoholowego lub słabego kwasu. Potem można nałożyć pędzelkiem preparat zawierający kwas i pozostawić go na kilka do dziesięciu minut. Wnikając pomiędzy komórki naskórka, kwasy rozluźniają je i wywołują złuszczenie. Preparat może wówczas dostać się jeszcze dalej, do głębszych warstw skóry i osiągnąć zamierzony efekt, taki jak rozjaśnienie. W tym czasie można odczuwać lekkie pieczenie lub mrowienie, może też pojawić się zaczerwienienie. Następnie nakładany jest środek neutralizujący kwas i całość zostaje zmyta wodą. Finał to maska intensywnie łagodząca. Po zabiegu skóra zwykle jest zaczerwieniona i napięta, a trzeciego lub czwartego dnia zaczyna się łuszczyć. Zalecane są wówczas kremy nawilżające i z filtrami. Aby uzyskać najlepsze efekty terapii kwasami, dobrze jest wykonać serię zabiegów, na przykład trzy do czterech sesji co dwa tygodnie.\nTerapia kwasami jest skuteczną metodą wspomagającą leczenie trądziku oraz usuwającą blizny potrądzikowe. Wykorzystuje się ją też do rozjaśniania przebarwień, a także jako zabieg odmładzający i odświeżający.\nOdpowiednia dieta i aktywność fizyczna – dobra kondycja i nienaganna sylwetka wymagają wiele zaangażowania. Warto je wspomóc, korzystając z możliwości, jakie daje nowoczesna kosmetologia. Oczywiście bez skalpela, nieinwazyjnie i przy wykorzystaniu naturalnych preparatów. Oferujemy różne rodzaje zabiegów: radiofrekwencję, masaż bańką chińską, bandażowanie Arosha oraz nowość: BodyShape. Zabieg łączy w sobie pięć technologii dla jeszcze lepszych i szybszych rezultatów. Masaż rolkami połączony z vacuum, do tego wyszczuplająca fala radiowa, terapia LED oraz IR intensyfikują efekty zabiegów.\nCellulit, zwany „skórką pomarańczową”, jest problemem wielu kobiet. Cellulit to nic innego jak efekt nieprawidłowego rozmieszczenia tkanki tłuszczowej w skórze. Odpowiednio dobrane zabiegi w nieinwazyjny sposób mogą mu zapobiegać bądź go minimalizować. Naszym sprzymierzeńcem w gabinecie kosmetologicznym jest RADIOFREKWENCJA. Rozgrzewając skórę przy pomocy fal radiowych, możemy „spalać” tkankę tłuszczową, a tym samym przyspieszyć znikanie cellulitu i wyraźnie wygładzić strukturę skóry. Po regularnych zabiegach charakterystyczne zgrubienia, niechciane nierówności i bruzdy o gąbczastej strukturze są coraz mniej widoczne, skóra staje się gładsza i bardziej sprężysta.\nLeczenie podciśnieniem jest bardzo starą metodą. W dawnych czasach używano w tym celu wydrążonych w środku rogów. Już wówczas zauważono korzystny wpływ podciśnienia w chorobach górnych dróg oddechowych (zapalenia płuc, opłucnej, nieżytu) i w zespołach bólowych kręgosłupa. Wykorzystanie bańki chińskiej do walki z cellulitem jest przebojem wśród zabiegów kosmetycznych. Przynosi bardzo wyraźne efekty w krótkim czasie i niewiele kosztuje. Podciśnienie, które wytwarza się w bańce przez usunięcie z niej powietrza, powoduje zassanie skóry i tkanek leżących pod bańką, wpływając na intensywne ich przekrwienie oraz wyraźną poprawę stanu mało elastycznej skóry. Masaż ten pobudza krążenie krwi i płynów ustrojowych, pomaga pozbyć się zbędnych produktów przemiany materii oraz toksyn z organizmu. W wyniku przyspieszenia przemiany materii następuje redukcja tkanki tłuszczowej. Ma nieocenioną moc w kuracji antycellulitowej lub jako drenaż limfatyczny. Poza wyżej wymienionymi właściwościami masaż bańką doskonale relaksuje i uspokaja. Jest dobry dla osób zestresowanych, przemęczonych, prowadzących siedzący tryb życia oraz po wyczerpującym wysiłku fizycznym. Wskazania: walka z cellulitem, obrzęki limfatyczne, napięte i obolałe mięśnie.\nZabieg bandażowania Arosha\nZabiegi AROSHA przeznaczone są do zwalczania cellulitu, modelowania, ujędrniania zwiotczeń skóry, nawilżania oraz redukcji zlokalizowanej tkanki tłuszczowej. Nasączone aktywnymi składnikami jednorazowe bandaże pozostawiane są na wybranych partiach ciała, a substancje aktywne przenikają w głąb skóry. Już po pierwszym zabiegu będzie widoczna różnica w stanie skóry, ale spektakularne efekty uzyskuje się po wykonaniu serii sześciu zabiegów.\nZabieg składa się z trzech etapów: I Etap – Szczotkowanie ciała na sucho. II Etap – Bandażowanie ciała specjalnie dobranym rodzajem bandaża. III Etap – Intensywny modelujący masaż manualny na uda, brzuch oraz pośladki.\nRewelacyjne efekty uzyskuje się dzięki zawartej w bandażach soli z Morza Martwego, kwasowi mlekowemu, kofeinie, ekstraktowi z guarany oraz wyciągowi z algi brunatnej.\nto najskuteczniejsza, bezinwazyjna metoda redukcji cellulitu i tkanki tłuszczowej oraz Therma liftingu twarzy, szyi i okolicy oka. Pozwala na zmniejszenie obwodów ciała w bardzo krótkim czasie nawet o kilka centymetrów. Body Shape to połączenie czterech najnowocześniejszych technologii w zabiegach zarówno na ciało, jak i na twarz. Urządzenie mobilizuje wszystkie procesy niezbędne do spalania tkanki tłuszczowej, walki z cellulitem oraz do liftingu twarzy, szyi i okolic oka.\ndziała na płytkich warstwach skóry i podnosi temperaturę w tkance tłuszczowej, przyspiesza metabolizm, przygotowuje skórę do lepszego przepływu prądu i działania RF na głębsze warstwy skóry, zwiększa ilość dostarczanego tlenu, przyspieszając proces lipolizy.\ndziałają na głębokich warstwach skóry i podnoszą temperaturę w tkankach, odbudowując w ten sposób włókna kolagenowe i elastyny oraz niwelując adipocyty, czyli komórki tłuszczowe z nagromadzonych miejsc. Aktywują procesy lipolizy w komórkach tłuszczowych.\npoprawia ukrwienie tkanki tłuszczowej, zapewniając zwiększoną dawkę tlenu niezbędnego do spalania tłuszczu i redukcji cellulitu. Zwiększa głębokość penetracji prądu RF i światła IR i zwiększa aktywność fibroblastów do odbudowy tkanki łącznej.\nwykonuje się za pomocą ruchomych rolek, które udrażniają układ limfatyczny. Usprawniają w ten sposób proces usuwania toksyn z organizmu, przyspieszają procesy metabolizmu i prowadzą do zmniejszenia wzajemnego zlepiania się komórek tłuszczowych.\nZabieg pielęgnujący dłonie regeneruje naskórek poddany szkodliwemu działaniu pogody oraz środków chemicznych. Maska odbudowuje płaszcz hydrolipidowy naskórka, jednocześnie zapobiegając utracie wody. Dzięki temu dłonie są trwale nawilżone.\nto połączenie właściwości akrylu, żelu i zwykłego lakieru. Największą jego zaletą jest trwałość. Manicure hybrydowy utrzymuje się na paznokciach do trzech tygodni. Wystarczy cienka warstwa lakieru, aby uzyskać trwały i lśniący kolor. Lakier hybrydowy nie blaknie, nie kruszy się, nie pęka i nie odpryskuje. Można w nim wykonywać wszelkie czynności domowe, bez obaw o uszkodzenie manicure. Hybrydowe paznokcie to doskonałe rozwiązanie na urlopy i wyjazdy służbowe. Ponadto, manicure hybrydowy nie niszczy płytki paznokciowej, jak np. tipsy. Jest odporny na działanie zmywacza do paznokci, a jego usunięcie wymaga wizyty u kosmetyczki.\nKażda z nas marzy o idealnej linii brwi i pięknych rzęsach, których nie będzie musiała podkreślać codziennie makijażem. Dlatego farbowanie rzęs połączone z prawidłową regulacją i przyciemnianiem brwi jest świetnym sposobem na uzyskanie wyrazistego spojrzenia bez konieczności żmudnego tuszowania. Lifting rzęs dopełnia piękna oprawę oka, rzęsy stają się wyraźne i podkręcone, a spojrzenie bardziej zalotne.\nMicroblading przeznaczony jest dla pań, które codziennie muszą nadawać brwiom pożądany kształt – straciły brwi po chemioterapii, chcą zakryć blizny, mają asymetrycznie ułożone oczy, regularnie bywają na basenie albo zajęciach fitness, albo po prostu rano szkoda im czasu na pracochłonny makijaż.\nZabieg polega na precyzyjnym wyrysowaniu poszczególnych włosków w ramach łuku brwiowego. Dzięki wprowadzaniu ostrza pod kątem prostym i pozostawianiu pigmentu w warstwie naskórka, wyrysowane włoski pomieszane z naturalnymi dają trójwymiarowy efekt, a brwi są łudząco podobne do naturalnych.\nEfekt zabiegu utrzymuje się od 12 do 18 miesięcy.\nprzeznaczony jest dla pań, które codziennie muszą nadawać brwiom pożądany kształt – straciły brwi po chemioterapii, chcą zakryć blizny, mają asymetrycznie ułożone oczy, regularnie bywają na basenie albo zajęciach fitness, albo po prostu rano szkoda im czasu na pracochłonny makijaż.\nto doskonały sposób na piękny wygląd dla kobiet zapracowanych, które nie mogą poświęcić dużo czasu na upiększanie. Makijaż permanentny nie maluje, lecz w sposób naturalny podkreśla kontury. Dlatego bardzo ważne jest odpowiednie dobranie barwników w taki sposób, aby były jak najbardziej zbliżone do naturalnego kolorytu. Celem makijażu permanentnego ust jest nadanie idealnego obrysu warg, zlikwidowanie ewentualnej asymetrii oraz podkreślenie i delikatne powiększenie ust z nadaniem koloru podkreślenie. W przypadku oczu chodzi o wydobycie głębi spojrzenia za pomocą kresek na powiece górnej i dolnej, optyczne podniesienie opadającej powieki oraz skorygowanie lub „zagęszczenie” przerzedzonych brwi.\ntel. +48 607 083 803


Nie są podatni na alkoholizm: astrolog nazwał najbardziej wytrwałych | Planeta Polska\nNie są podatni na alkoholizm: astrolog nazwał najbardziej wytrwałych\nUzależnienie od napojów alkoholowych zawsze prowadzi do katastrofalnych skutków. Niestety nie wszyscy ludzie rozumieją tę prostą prawdę. Ale według australijskiej astrolog Nancy Clarke, niektóre znaki zodiaku szybko to pojmują. Astrolog nazwała zodiaki, które nie są podatne na alkoholizm.\nAstrolog uważa Raka za jeden z najbardziej abstynenckich znaków. Jej zdaniem osoby te często próbują alkoholu tylko raz w życiu. Astrolog uważa, że kiedy to doświadczenie doprowadzi ich do niezwykle przygnębiającego stanu fizycznego i moralnego, nie dotkną kieliszka po raz drugi. Wynika to z faktu, że Raki bardzo cenią siebie i swoje ciało, boją się go zniszczyć. Taki protekcjonizm nie pozwala im nalegać na alkohol, a także mieć inne złe nawyki.\nAstrolog również sklasyfikował Koziorożce jako niepijących. Uważa, że przedstawiciele tego znaku zawsze starają się zachować spokój i koncentrację, a pijak nie będzie w stanie tego zrobić. W towarzystwie mogą popijać tylko trochę, podczas gdy reszta pije do dna. Kiedy wszyscy są pijani, Koziorożec będzie obserwował i zauważał wszystko, co się dzieje. Astrolog zauważa, że Koziorożce bardzo lubią wypominać komuś ich złe zachowanie, aby wyglądać bardziej solidnie. Bycie trzeźwym w otoczeniu pijaków jest solidne, słusznie wierzą Koziorożce.\nAstrolog uważa również, że Wodnik nie jest skłonny do alkoholu. Astrolog zauważa, że Wodnik ma dwa typy osobowości: nałogowych pijaków i tych, którzy nienawidzą alkoholu. Astrolog uważa, że ostatnich jest ich znacznie więcej. Jeśli Wodnik zdecyduje się sięgnąć po alkohol, warto wszcząć alarm. Jest prawdopodobne, że coś się stało. Jeśli życie Wodnika jest szczęśliwe i udane, po prostu nie chce zostać alkoholikiem.\nWysłano: 08.02 22:41


Spotkanie świąteczne - PSP27 Spotkanie świąteczne - PSP27\nJak co roku przed Świętem Bożego Narodzenia w naszej szkole odbyło się spotkanie całej społeczności szkolnej. W tym roku formuła przewidywała prezentację życzeń poszczególnych zespołów klasowych i wspólne kolędowanie. Klasa pierwsza dodatkowo wykonała napis będący formą życzeń, który zaprezentowała wszystkim obecnym. Po prezentacji życzeń przyszedł czas na tradycyjne połamanie opłatkiem już nie tylko w gronie klasowym, ale z wszystkimi obecnymi na spotkaniu. Całość dopełniało jak zwykle trafnie dobrane przemówienie Pani Dyrektor Anety Maciejewskiej – Pawłowskiej wprowadzając wszystkich w nieco refleksyjny i świąteczny nastrój.\nrecenzjażyczeniasprawozdanieBal WolontariuszaPubliczna Szkoła Podstawowa Nr 27Tydzień patriotyzmuPubliczna Szkoła Podstawowa nr 27 w RadomiuSamorząd Uczniowskiponad wszystkoKonkursDzień otwartyRadomTydzień karieryPSP27spotkanie opłatkoweXIV Radomska Olimpiada MłodzieżypodziękowaniePSP 27akcja charytatywnaodzyskanie niepodległości


15 stycznia 2014 | 22:15\nMięso na najlepsze kotlety mielone (123RF)\nWiele produktów, które kupujemy w sklepach jako mięso mielone, w rzeczywistości nie jest mięsem mielonym\nKażdy, kto chce zrobić mielone kotlety z kupionego w sklepie mielonego mięsa, powinien dokładnie przeczytać informacje umieszczone na etykiecie. Krótka lista składników oznacza dobre mięso, długa - lepiej nie kupować\nCo to jest mięso mielone?\nZgodnie z definicją podaną w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego "mięso mielone oznacza mięso bez kości, które zostało rozdrobnione na kawałki i zawiera mniej niż 1 proc. soli". Tymczasem większość tego, co klienci kupują jako mięso mielone, ma znacznie dłuższą listę składników - na jednym z opakowań ma ona aż 20 pozycji.\nNiektórzy producenci omijają unijną definicję, nazywając swoje produkty np. "mięso wieprzowe garmażeryjne - surowy wyrób mięsny mielony" albo "mięso wieprzowo-wołowe garmażeryjne z dodatkiem mięsa indyczego", albo "mięso z indyka na kotlety".\n- Mięso mielone może zawierać tylko mięso mielone, natomiast "wyrób garmażeryjny" lub "wyrób mięsny" może zawierać dodatki - podkreśla Izabela Zdrojewska, rzeczniczka Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (IJHARS).\nKolagen kontra kruchość\nKolejny etap to zawartość tłuszczu i kolagenu w mięsie. Na swojej stronie internetowej IJHARS podkreśla, że od stycznia 2014, zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego 1169/2011, na każdej paczce mielonego mięsa powinny się znaleźć informacje:\n- zawartość procentowa tłuszczu,\n- stosunek kolagenu do białka mięsa.\nPo co klientom takie informacje? Im chudsze mięso, tym zdrowsze. Kolagen zaś to białko pochodzące z tkanki łącznej, obecne m.in. w skórze i chrząstkach; potrzebne organizmowi, ale ze względu na brak aminokwasów uważane za niepełnowartościowe. Poza tym, im kolagenu w mięsie więcej, tym będzie ono mniej kruche i trudniejsze do strawienia.\n- Stosunek zawartości kolagenu do zawartości białek mięsa wskazuje na zawartość tkanki łącznej w mięsie mielonym, decydując o jego jakości. - Im więcej kolagenu, tym mięso jest bardziej ścięgniste i jego wartość kulinarna do smażenia czy pieczenia jest mniejsza - wyjaśnia Dariusz Mamiński, doradca ministra rolnictwa.\nZgodnie z przepisami, "chude mięso mielone" to takie, które zawiera nie więcej niż 7 proc. tłuszczu, a stosunek kolagenu do białka mięsa wynosi najwyżej 12 proc. Z kolei "mięso mielone innego gatunku" (a więc bliżej nieokreślone) ma nie więcej niż 25 proc. tłuszczu i stosunek kolagenu do białka mięsa najwyżej 15 proc.\nKiedy najlepiej robić przetwory z truskawek? Sprawdzamy


Urząd Gminy Bukowsko | Karlików\ne mail: soltyskarlikow@bukowsko.pl\nPowierzchnia : 818,14 ha\nLiczba ludności: 100 osób\nSTATUT SOŁECTWA KARLIKÓW\nWieś wymieniona pierwszy raz jako Karlykow w 1483 roku. Właścicielami byli Mikołaj, Seweryn Zebryd, Jan i Józef bracia rodzeni z Tarnawy. Nazwa wsi pochodzi od nazwy osobowej Karla albo określenia karlik (karzełek).\nW roku 1529 jej właścicielem był Mikołaj Herburt Odnowski. Później wieś wchodziła w skład dóbr Ossolińskich i Stadnickich. W XIX wieku wieś należała do Katarzyny z Bołoz–Antoniewiczów Romaszkanowej, żony Piotra Romaszkana, od której, w 1832 roku kupili ją Wiktor i Łucja z Ostaszewskich Gniewoszowie. Pod koniec XIX wieku jako dziedzica tutejszego majątku wymieniono Feliksa z Oleksowa Gniewosza. W roku 1840 Łucja Gniewosz ufundowała bogato zdobioną cerkiew p.w. Błogosławionej Dziewicy Marii Paraskiewy. Od 1867 roku miejscowość w gminie Bukowsko w powiecie sanockim. W roku 1916 Wiktor Gniewosz, syn Feliksa, odsprzedał wieś Eustachemu Ścibor-Rylskiemu.\nGreckokatolicka cerkiew parafialna św. Paraskiewy (zbudowana w 1840, spalona w 1946) źródło: www. wikipedia.pl\nMieszkańców tej miejscowości nie omijały także niszczycielskie hordy tatarskie, napady węgierskich tołhajów, czy kataklizmy różnych epidemii i głodu, jednak największe zniszczenia niosły ze sobą działania wojenne. Czas I wojny światowej zapisał się krwawo w historii tych terenów, gdzie przesuwała się linia frontu walczących wojsk rosyjskich i austriackich. Walki toczyły się od listopada 1914 roku do maja 1915 roku. W okresie międzywojennym w listopadzie 1918 roku za sprawą proboszcza greckokatolickiego z Wisłoka Wielkiego o. Pantalejmona Szpyłki, ponad trzydzieści wsi zgłosiło chęć przyłączenia do Zachodnio Ukraińskiej Republiki Ludowej, tworząc tzw. Republikę Komańczańską. Akces do państwa ukraińskiego zgłosiły m.in. wsie Karlików, Płonna i Przybyszów. Napięta sytuacja została ostatecznie rozwiązana w 1919 roku dzięki ofensywie polskich sił policyjno-wojskowych. Po 1944 roku miejscową ludność ukraińską wysiedlono na Ziemie Odzyskane. We wrześniu 1944 roku na przyległych wzgórzach toczyły się ciężkie walki między oddziałami AK i niemieckimi (SS), zakończone zdobyciem wsi przez Polaków 18 września 1944r. W 1946 roku toczyły się tu walki pomiędzy oddziałem „Stiacha” UPA a 34 pułkiem piechoty Wojska Polskiego. W trakcie walk zginął współpracujący z UPA ksiądz greckokatolicki Aleksander Malarczyk, uległa zniszczeniu część zabudowań oraz wiele ukrytych na terenie wsi schronów UPA. W latach 1944 – 1946 mieszkańców Karlikowa dotknęły przesiedlenia na Ukrainę, a w kwietniu 1947 roku wysiedlenia Rusinów i rodzin mieszanych na Ziemie Odzyskane w ramach akcji „Wisła”. Dziś w miejscu po cerkwi (cerkwiska) z XIX wieku stoi „stara owczarnia” i tylko otulony drzewami cmentarz zachował nieliczne nagrobki, stanowiące jedyny ślad długiej i zapewne bogatej, aczkolwiek mniej znanej historii tej miejscowości.\nObecnie na cmentarzu znajdującym się przy drodze wojewódzkiej prowadzącej w kierunku Komańczy możemy podziwiać kunszt dawnych kamieniarzy. Na nim też znajduje się mogiła pomordowanych w 1946 roku. Mieszkańcy wsi przed wysiedleniem usypali na mogile pomordowanych kopiec - przetrwał on do dzisiaj, chociaż osoba nie znająca historii wsi może nie poznać w nim kurhanu ku czci ofiar...\nOpustoszała wieś po 1950 roku stała się siedzibą Państwowego Gospodarstwa Rolnego, wchodzącego w skład Zespołu PGR Szczawne, Karlików, Płonna. W pierwszych latach działalności PGR w Karlikowie, produkcja opierała się na hodowli bydła i owiec, a w późniejszym okresie (1980 r.) tylko bydła w ilości 1400 szt. W 1991 roku decyzją władz państwowych PGR także został rozwiązany. Wieś ponownie zaludnili osadnicy polscy, m.in. z Kramarzówki koło Pruchnika w powiecie jarosławskim.\nObecnie Karlików najczęściej kojarzony jest z nieistniejącym już wyciągiem narciarskim, (wybudowanym w 1989 roku przez „Autosan” w Sanoku), który w sezonie zimowym ściągał rzesze narciarzy.


Zespół Szkół Geodezyjno - Drogowych w Poznaniu - ZSGD Poznań - Reggio Emillia (Galeria)\nReggio Emillia (Galeria)\nW niedzielny ranek wystartowaliśmy (jeszcze nie samolotem) ale busem do Wrocławia. Na lotnisku byliśmy na tyle wcześnie, że udało się spokojnie przepakować pomiędzy uczestnikami projektu nadbagaż tak żeby uzyskać oczekiwane 20 kg na walizkę i 10 kg na podręczny. 13:40 start ….i już po niecałych 2 godzinach lotu wylądowaliśmy w słonecznej Italii.\nTak przynajmniej nam się wydawało ale Bolonia przywitała nas chłodno i pochmurno. Z lotniska pozostał jeszcze transfer do Reggio Emillia i już około 18 – tej rozlokowani byliśmy w pokojach. Do 19 –tej udało się ogarnąć większość formalności i niektórzy z nas jeszcze tego samego wieczoru delektowali się smakiem włoskiej pizzy J\nJak wyglądały nasze pierwsze dni ?\nPoniedziałek i wtorek to pierwsze spotkania w miejscu praktyk oraz ustalenia dotyczące godzin pracy i zakresu obowiązków. Część z Nas ma praktyki w Reggio Emillia, inni dojeżdżają do pobliskich miejscowości. Generalnie system pracy to 8:00-13:00 – sjesta - 14:00 – 18:00. Później czas wolny … czyli trzeba zrobić zakupy, ogarnąć mieszkanie, przygotować jedzenie. Prawdziwa szkoła życia. Takie przynajmniej były założenia, ale z powodu nagłej zimowej aury niektóre pociągi i autobusy przestały kursować przez co część z nas pozostała w rezydencji. Kto chciał mógł wtedy z p. Szotem eksplorować zabytkowe uliczki, w międzyczasie spędzając chwilę na szybkiej włoskiej kawie, a nielicznym udało się zaliczyć również kulturalne wyjście do „Museo del Tricolore”\nZa Nami pierwszy tydzień i pierwszy weekend J\nW niedzielę zorganizowaliśmy silną grupę „podróżniczą” i z p. Szotem ruszyliśmy na wycieczkę do Bolonii. Pociągiem dotarliśmy tam w niecałą godzinkę. Co zwiedziliśmy ? Wszystko co najważniejsze i możliwe do zobaczenia w kilka godzin … jednym słowem dużo pisania. Zdradzimy jedynie że p. Szot uraczył nas dwoma ciekawymi historiami – o rzeźbie Neptuna i trzech strzałach oraz w magiczny sposób przeniósł nas na chwilę do Wenecji …A co więcej ?… szczegóły po powrocie.\nPozdrawiamy – grupa włoska


Do dziesięciu wzrósł stan posiadania Kolei Śląskich jeśli chodzi o ilość czteroczłonowych jednostek z rodziny Elf2. Kolejny nowy pojazd tej serii przyjechał w sobotę z Bydgoszczy do bazy przewoźnika w Katowicach.\nZ tego co udało się nam ustalić jednostka 22WEd-010 przybyła do nas w sobotni poranek i jeszcze tego samego dnia była „katowana” na próbach w jeździe ukrotnionej. Jeśli wyniki prób były zadowalające to pozostanie do podbicia kilka ważnych papierów, by jednostka trafiła jak najszybciej do ruchu liniowego.\nJak powszechnie wiadomo, do zrealizowania zawartego w 2016 roku kontraktu, bydgoskiemu producentowi pozostało dostarczenie jeszcze dwóch jednostek typu 22WEd. Chciałoby się powiedzieć, że to już chyba z górki. ale w przypadku realizacji tego zamówienia, to jednak tak, jakby nic nie powiedzieć.\n22WEdKoleje ŚląskiePESA Bydgoszcz\n« Dalej z utrudnieniami w MZK Jastrzębie\nMłyn na S7 i S71 »\n19/03/2019 o 06:40\nStan posiadania,a stan uzywania.Ile skladow jest dzis na szlakach w ruchu?\n19/03/2019 o 20:15\nCo stoi po prawej stronie nowego elfa na pierwszym zdjęciu?\n20/03/2019 o 16:07\n20/03/2019 o 19:31\nA Sędzikowski obiecywał, że do końca I kwartału 2019 zrealizują cały kontrakt… Dobry żart!


Drony dosłownie na każdą kieszeń - Dewocjonalia Przemek\nDrony dosłownie na każdą kieszeń\nElektronika i technologia / By Krzysztof Jakubiak\nPomimo tego, że drony stały się już powszechnymi urządzeniami na skale światową, to ich temat wciąż pozostaje gorący głównie ze względu na niekończące się unowocześnienia, które potrafią na nowo zdefiniować ten gadżet. Coraz to nowsze i coraz to lepsze drony zaczynają jednocześnie być coraz tańsze dzięki czemu, coraz więcej osób może sobie na nie pozwolić.\nNowoczesne drony niewielkich rozmiarów\nKiedy drony dopiero wchodziły na rynek nie mieliśmy wówczas zbyt dużego wyboru ani względem modeli, ani i ceny. To oczywiście normalne zważywszy na to, że te kilka lat temu drony stanowiły całkowitą nowość, a my dopiero odkrywaliśmy ich zalety. Dopiero z biegiem czasu producenci zaczęli udoskonalać swój sprzęt wypuszczając na ogólnoświatowy rynek modele, które coraz bardziej spełniały oczekiwania klientów. Te z kolei były różne dlatego dziś możemy naprawdę wybierać spośród ogromnej ilości dronów i to oczywiście w najróżniejszych przedziałach cenowych. Obecnie jednak największym powodzeniem cieszą się drony, które nie tylko dobrze nagrywają obraz, ale przede wszystkim są poręczne. Do takich modeli z całą pewnością należy dron dji mavic air, który po złożeniu mieści nam się w dłoni. Jego rozmiar stanowi tutaj ogromną zaletę biorąc po uwagę nowe przepisy prawne ułatwiające latanie małymi dronami. Małe drony nieprzekraczające masy 250g są uznawane w świetle prawa za zabawki co sprawia, że możemy pozwolić sobie na więcej dronowania niż w przypadku, gdybyśmy dysponowali modelem o wadze 600 gram. Nowy Mavic Air nie przekracza wagi 250g, a jednocześnie nie jest także zabawką. Jest to doskonały model przede wszystkim dla ludzi, którzy uwielbiają podróżować i chcą mieć drona zawsze pod ręką bez konieczności zabierania ze sobą ciężkich walizek w których w dodatku dron jest rozłożony na części. Mavic air doskonale zatem sprawdzi się na wypadach z przyjaciółmi, na wakacjach lub po prostu w życiu codziennym. Aplikacja za pomocą której obsługujemy ten sprzęt została zaprojektowana bardzo przejrzyście i w taki sposób, aby każda osoba mogła się szybko zorientować co i gdzie się ustawia.\nDron oczywiście posiada wiele funkcji ułatwiających całą zabawę lataniem. Począwszy od tej automatycznej, która jest najlepszą na początek gdy dopiero uczymy się swojego drona, poprzez te pozwalające uzyskać naprawdę niesamowite efekty podczas lotu, a skończywszy oczywiście na trybie manualnym, który już oddaje drona całkowicie pod kontrolę człowieka. Z bawieniem się tym trybem nie należy się jednak spieszyć zwłaszcza, gdy jesteśmy początkującymi osobami. Tryby automatyczne również pozwalają uzyskać spektakularne efekty.


Restauracje w pobliżu lokalizacji: Le Zinzolin\nAtrakcje w pobliżu obiektu Le Zinzolin\nNr 82 wśród 506 Restauracje w lokalizacji Avignon}\n$$ - $$$Francuska, Śródziemnomorska, Delikatesy\n22 rue des Teinturiers, 84000, Avignon, Francja\nLe Zinzolin nie ma wolnych stolików w wybranym terminie. Wybierz inny termin lub wyszukaj restaurację z wolnymi stolikami.\nFrancuska, Śródziemnomorska, Delikatesy, Zdrowa, Miejsce przyjazne dla wegetarian, Opcje dla wegan\nDobre miejsce na posiłek ze świeżych składników\nNie jest to najlepsze miejsce do jedzenia.\nDobre jedzenie, dobra atmosfera\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Le Zinzolin.\n14 USD - 23 USD\nWysokie krzesła, Rezerwacje, Ogródek, Miejsca siedzące, Obsługa kelnerska, Dostęp dla niepełnosprawnych, Alkohol, Wino i piwo, Płatność kartami Visa, Płatność cyfrowa\nKuchnia miejscowa, Duże grupy, Dzieci, Spotkania biznesowe, Scena barowa, Rodziny z dziećmi\nAdres: 22 rue des Teinturiers, 84000, Avignon, Francja\nNumer telefonu: +33 4 90 82 41 55


Gwiazda: To zamówienie lub prezent dla PO\nO filmie dotyczącym Lecha Wałęsy oraz jego skutkach portal Stefczyk.info i wPolityce.pl rozmawia z Andrzejem Gwiazdą, byłym opozycjonistą.\nStefczyk.info wPolityce.pl: Skończyły się zdjęcia do filmu Andrzeja Wajdy o Lechu Wałęsie. Czego Pan się spodziewa po tym obrazie?\nAndrzej Gwiazda: Spodziewam się tego, czego można się spodziewać po reżyserze. Pierwszym filmem Wajdy był “Popiół i Diament”. Ten obraz kończy się sceną, której bohaterem jest sekretarz Szczuka, a Maciek żołnierz podziemia niepodległościowego ginie symbolicznie na śmietniku. Tak Wajda zaczął karierę i tak kończy.\nWajda zapowiada, że chce oddać sprawiedliwość Wałęsie, który jest obecnie niesprawiedliwie traktowany\nJedną z głównych postaci filmu ma być Henryka Krzywonos. Na razie nie wiadomo, czy znalazło się miejsce na prawdziwą legendę “Solidarności”, czyli Annę Walentynowicz. Ten film może być elementem fałszowania polskiej historii?\nFilm Wajdy to najbardziej spektakularna próba fałszowania historii. To było oczywiste od samego początku. Wydaję mi się, że można mieć do Wajdy zaufanie, że spełni te oczekiwania. Takich prób było wiele. Najgorsze jest w tym wszystkim to, że Wajda jest dobrym reżyserem. Fałszowanie historii przez niego może być przekonywujące. Nieudolnych propagandzistów mamy w Polsce może i z milion. Niebezpieczni są propagandziści zdolni i obdarzeni talentem.\nCzy swoim filmem Wajda może wyrządzić szkody?\nWydaje się, że jest to możliwe. Zapewne ludzie będą masowo chodzili na ten film. Szczególnie niebezpieczne będzie oddziaływanie na młodzież. Można się spodziewać, że na film obowiązkowo będą chodziły wycieczki szkolne. Nauczyciele z kolei są często w takim wieku, że nie pamiętają historii, a nie będą chcieli się narażać. Oni nie będą walczyć z fałszywym obrazem, tłumaczyć, że było inaczej niż pokazano. Widzę sporo niebezpieczeństw. Ten film jest zamówieniem, albo prezentem, dla Platformy Obywatelskiej. Ta partia wieloletniego agenta lansowała, jako logo swojej partii. Ten film nie pozostanie oczywiście bez nagrody.\n[Fot. Marcin Makowski/walesafilm.pl]


OSP otrzyma dodatkowe środki z Funduszu Sprawiedliwości - Aktualności - Łabowa\nOSP otrzyma dodatkowe środki z Funduszu Sprawiedliwości\nStrażacy z Ochotniczej Straży Pożarnej w Łabowej i Nowej Wsi wzięli udział w konferencji prasowej ministra sprawiedliwości Zbigniewa Ziobro na nowosądeckim rynku.\nMinister sprawiedliwości wraz z posłem Edwardem Siarką, który jest prezesem Zarządu Oddziału Wojewódzkiego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych w Małopolsce przekazali informację, że do małopolskich strażaków OSP trafią dodatkowe środki z Funduszu Sprawiedliwości na zakup sprzętu.\nPodczas spotkania Zbigniew Ziobro miał również okazję zobaczyć najnowszy nabytek strażaków z Łabowej. Samochód lekki ratowniczo-gaśniczy został zakupiony w ubiegłym roku dzięki dofinansowaniu Ministerstwa Sprawiedliwości właśnie z środków Funduszu Sprawiedliwości.\nSamochód od ubiegłego roku jest w ciągłej eksplantacji i natychmiast został włączony do działań ratowniczych.\nNa koniec spotkania miała miejsce jeszcze jedna miła uroczystość. Dzisiejszy jubilat poseł Edward Siarka dostał od władz Łabowej oraz strażaków ochotników bukiet kwiatów wraz z urodzinowymi życzeniami.\ndzisiaj jest Czwartek, 6 sierpnia


Trzewiki robocze czarne Demar Gloss UP S2\n» Trzewiki robocze czarne Demar Gloss UP S2\nPoszukujesz trzewików roboczych o wysokiej jakości produktu?\nTrzewiki Gloss Up S2 SRC to przede wszystkim najlepsza jakość i bezpieczeństwo!\nTrzewiki robocze Gloss Up S2 SRC to obuwie dostosowane do potrzeb użytkownika. Wykonane są z gładkiej skóry licowanej, która łatwo się czyści a przede wszystkim nie ulega szybkiemu zniszczeniu. Posiadają podeszwę antypoślizgowa, odporną na kwasy, rozpuszczalniki, ropę czy benzynę. Posiadają amortyzację pięty, dzięki czemu chodzenie w nich przez cały dzień nie sprawia nam trudności. Są szerokie i wysokie na podbiciu. Obuwie posiada plastikowy nosek w czubku obuwia, który niczym nie odchodzi od czubka wykonanego z blachy, dzięki temu obuwie jest lżejsze i w razie uderzenia nie ulega zmiażdżeniu, tylko ewentualnemu pęknięciu. Jest to lepszy wybór, ponieważ po takiej sytuacji obuwie nadaje się do użytku.\nTabelka rozmiarów dla Trzewików Gloss Up S2:


Zastrzelono policjanta Marka Sienickiego. Ta zbrodnia wstrząsnęła całą Polską [Archiwum NM] | Bytom Nasze Miasto\nTeresa Semik 29.04.2012\nOjciec zastrzelonego policjanta nigdy nie pogodzi się ze stratą syna. fot. Mikołaj Suchan\nZbrodnia wstrząsnęła całym krajem, bo to był pierwszy tak zuchwały zamach na policjantów w nowej Polsce. Tego wcześniej nie przerabialiśmy. Ta zbrodnia zmieniła na zawsze samych policjantów. Przestali mieć opory, by wyjąć broń.\nZbigniew Wierzba 25 lat temu pełnił służbę z Markiem Sienickim. Kule trafiły go w brzuch. Do dziś pracuje w bytomskiej komendzie i bierze udział w pościgach za przestępcami.\n- Nie wracam do tamtych zdarzeń, emocje dawno opadły - mówi. Ale tamten zamach zmienił także jego. Jak dziś zachowałby się w tamtej sytuacji?\nOkoło trzeciej w nocy, 2 maja 1992 roku patrolowali ulice Bytomia. W samym centrum, na ul. Woźniaka, zauważyli dwóch mężczyzn kręcących się wokół zaparkowanego auta dostawczego. Może chcieli je skraść? - tego nie wiadomo. Wierzba zatrzymał radiowóz, a Sienicki szedł w ich kierunku, by poprosić o dokumenty. Gdy był w odległości trzech metrów, mężczyźni oddali strzały z pistoletów maszynowych kal. 7.62, także w stronę zaparkowanego radiowozu.\nMarek Sienicki był bez szans, zginął na miejscu. Jego kabura była otwarta, pokrwawiona, przypuszczalnie chciał wyjąć broń, kiedy został ranny.\n"Ten s... jeszcze żyje!" - krzyknął jeden z zabójców. Sienicki siedział skulony na jezdni, trzymał się za brzuch i kołysał. Wtedy znów rozległa się seria. To była egzekucja.\nRanny Zbigniew Wierzba siedział nieruchomo oparty o kierownicę radiowozu, kiedy zabójcy przebiegali obok niego. Z oddali wystrzelił w ich kierunku. Wtedy jeden z uciekających mężczyzn odwrócił się i strzelił w stronę radiowozu. Na szczęście chybił. Jeden z pocisków trafił za to znajdującego się na linii strzału jego kolegę. Pocisk przeszył mu ubranie, lekko ocierając się o skórę. Pozostały ślady krwi.\nTo była dla wszystkich śledczych prestiżowa sprawa, bo musiała dać odpowiedź na pytanie, kto ma władzę na ulicy - bandyci czy policjanci. Mijały miesiące i nie było żadnego przełomu w śledztwie.\nŚwiadkowie widzieli z okien domów uciekających mężczyzn, chwilę po wystrzałach, ale w mroku nocy nie dostrzegli twarzy. Zabójcy pod koniec maja 1992 roku wyjechali do Niemiec, każdy w swoją stronę. Wcześniej dwa egzemplarze broni zakopali na cmentarzu komunalnym w Bytomiu.\nŚledczy ustalili, że do policyjnego patrolu strzelano z broni skradzionej kilka miesięcy wcześniej z zakładów "Omex" w Głuchołazach. Ustalenie sprawców tej kradzieży mogło ich doprowadzić do zabójców. I doprowadziło, ale nie tylko to.\n- Kolega "postawił" pięć butelek wódki. Po kilku głębszych zaczęli się przechwalać, kto większy "skok" zrobił - zeznał jeden ze świadków. - Jeden miał na koncie włamanie do kiosku, drugi do sklepu. "To nic w porównaniu z moim bratem, on postrzelił lub zabił policjanta w Bytomiu" powiedział Mariusz M.\nPolicja zatrzymała w Gliwicach 27-letniego Ireneusza Gutowskiego. Dwa lata starszego, Andrzeja Morawskiego zatrzymała policja belgijska w kradzionym samochodzie i na mocy ekstradycji wrócił do Polski. Za kratki poszedł ich wspólnik z włamania do "Omeksu". On zaczął mówić. Od Gutowskiego wie, że wspólnie z Morawskim Irek strzelał w Bytomiu do policyjnego patrolu. Cała trójka była wcześniej karana, m.in. za włamania.\nPrzebieg zdarzenia policja odtworzyła także na podstawie wyjaśnień skruszonego Gutowskiego. To z jego relacji wiemy, że Andrzej Morawski oddał jeszcze kilka strzałów w kierunku leżącego na jezdni Marka Sienickiego.\nPo śledztwie trwającym 15 miesięcy gotowy był akt oskarżenia. Prokurator Jacek Ancuta oskarżył Morawskiego i Gutowskiego o zabójstwo, nielegalne posiadanie broni. Sześć kul trafiło Marka Sienickiego w głowę i klatkę piersiową. Każda mogła być śmiertelna. Prokurator dodatkowo oskarżył Morawskiego o usiłowanie pozbawienia życia drugiego policjanta, Zbigniewa Wierzby, bo to on postrzelił go w brzuch.\n- Nie przyznaję się do żadnego zarzucanego mi czynu i korzystam z prawa odmowy składania wyjaśnień - powiedział Morawski. Był pewny siebie i do końca milczący. Tylko przez moment na jego kamiennej twarzy pojawiło się zmieszanie. Kiedy na sali sądowej sędzia wywołał ojca zabitego Marka - Józefa Sienickiego, spojrzał w jego stronę nieco zażenowany.\nJózef Sienicki występował w roli oskarżyciela posiłkowego. Marek był jedynakiem.\n- Chcę dokładnie wiedzieć, jak doszło do zabójstwa syna, by o wszystkim powiedzieć kiedyś mojemu wnukowi - tłumaczył.\nDlaczego zabrali ze sobą broń automatyczną?\n- Chyba dlatego, by poczuć się pewniej - mówił DZ Gutowski. - Zrobiliśmy to po raz pierwszy, nie myśląc o konsekwencjach. Tyle razy dokonywaliśmy różnych przestępstw i zawsze mieliśmy dość sił, żeby uciec. A tu wszystko rozegrało się w sekundach; pisk opon, okrzyk - stać! Nie było gdzie uciec, nie było czasu na myślenie.\nProkurator domagał się 15 lat dla Gutowskiego i 25 lat dla Morawskiego. - Sprawcy targnęli się na ludzkie życie, ale równocześnie zaatakowali stróżów prawa, co przy narastającej fali przestępczości nie może ujść uwadze sądu - uzasadniał prokurator.\nOjciec zastrzelonego Marka Sienickiego nie krył żalu:\n- Zrujnowali życie moje, mojej żony, jednorocznego wnuka i synowej, zostaliśmy sami - mówił. - Podczas procesu oskarżony Andrzej Morawski drobiazgowo egzekwował swoje prawo do obrony. Cóż za farsa, pomyślałem. A jakież prawo do obrony pozostawił Markowi?! Nie dał mu cienia szansy. Nie będę już mówił, jakie skojarzenia historyczne nasuwają mi się, kiedy słyszę o dobijaniu rannych.\nSąd pierwszej instancji skazał Ireneusza Gutowskiego na 15 lat pozbawienia wolności (dostał premię za współpracę z policją i prokuraturą). Morawski usłyszał - 25 lat pozbawienia wolności. I wtedy przemówił, choć dotąd twierdził, że nie był ani w Głuchołazach, ani w Bytomiu. "Jestem niewinny" - pisał do katowickiego Sądu Apelacyjnego, domagając się skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia, bo całe to zdarzenie miało inny przebieg. To Gutowski zabił, a nie on.\nWyrok sądu pierwszej instancji, skazujący Morawskiego na 25 lat, został utrzymany. Jednocześnie sąd skrócił karę Gutowskiemu z 15 do 13 lat pozbawienia wolności, bo szczerze przyznał się do winy, a jego wyjaśnienia przyczyniły się do sporządzenia aktu oskarżenia.\n- Trzeba premiować takie zachowania - uzasadniał sędzia prof. Leon Tyszkiewicz.\n- Czy dziś zachowałbym się inaczej w takiej sytuacji, jak w 1992 roku? - zastanawia się Zbigniew Wierzba. - Naprawdę trudno powiedzieć, bo to była rutynowa kontrola. Ci mężczyźni niczego złego nie robili . A potem wszystko potoczyło się szybko.\nW śledztwie Gutowski przyznał, że tej nocy z 1 na 2 maja 1992 roku planowali włamanie. Broń niósł w ortalionowej torbie turystycznej. Policyjny patrol zaskoczył ich. W obawie przed kontrolą - mieli przy sobie dwa pistolety maszynowe i kilka magazynków amunicji - zdecydowali się strzelać.\nMarek Sienicki miał wspaniałą rodzinę, zaocznie studiował prawo. Ambitny, odważny, pełen życia.\nZ zakładów "Omex" w Głuchołazach zniknęły trzy pistolety maszynowe i około 150 sztuk amunicji. Policja przejęła tylko dwa egzemplarze broni zakopane po zabójstwie na jednym z bytomskich cmentarzy. Gdzie jest trzeci kaliber 7,62 mm - nie wiadomo.\n- Na pewno nigdzie dotąd ta broń nie została użyta - mówi prokurator Jacek Ancuta. - Pistolet był rejestrowany, przestrzelony i każde jego użycie byłoby łatwe do identyfikacji.\nKilka lat temu Andrzej Morawski napisał do prokuratora Ancuty, że wyjawi, gdzie leży ta broń. Przekopano wskazany lasek, ale bez rezultatu.\n- Oni tak często zakopywali tę broń, że może sami już nie pamiętają, gdzie ją ukryli? - zastanawia się prokurator.\nmorderstwo policja b...\nbytom zabójstwo poli...\nPrzegląd prasy Bytom (27.05) - najważniejsze informacje ze środy\nEwakuowano pocztę w Bytomiu. Przyczyną była substancja niewiadomego pochodzenia\nDoszło do rozbiórki placu zabaw między ulicami Kossaka i Lenartowicza. Dlaczego?\nBytomskie szkoły podstawowe wracają, a żłobek i przedszkola? Wszystko zależy od wyników testu pracowników\nW Bytomiu zostanie otwarta kolejna restauracja sieci McDonald's ZDJĘCIA\nPupile mieszkańców Bytomia w wyjątkowej galerii. Zobaczcie zdjęcia naszych czytelników\nśmierć policjanta by...\nbytom śmierć policja...\nŚmierć policjanta w Bytomiu. To była egzekucja! Mija 28. rocznica tragicznych wydarzeń w Bytomiu\nBytom. 2 maja minęła 28. rocznica śmierci starszego sierżanta Marka Sienickiego. W miejscu, w którym zginął bytomski policjant, wystawiono wartę honorową. Pomimo trwającej epidemii jednak z zachowaniem wszelkich standardów bezpieczeństwa kwiaty złożyli przedstawiciele samorządu o...\nPrzegląd tygodnia od 26.04 w BytomiuTygodniowy przegląd prasy w Bytomiu, (26.04-2.05.2020)\nPrzygotowaliśmy dla Ciebie tygodniową prasówkę. Jeśli w mijającym tygodniu byłeś zbyt zajęty, by nadążyć za informacjami z Bytomia, zobacz teraz artykuły, które inni czytelnicy czytali najchętniej między 26.04 a 2.05.2020. Sprawdź, czy nie minęło Cię nic ważnego. Czy czytałeś art...\n19-latek pod wpływem narkotyków zaatakował policjantów nożem


Emocje podczas wyboru psa – Filozof i pies\nW odmętach Facebooka, w komentarzu pod postem dotyczącym wyboru psa znalazłam wypowiedź, której autor twierdził, że „przecież nie bierze się psa, bo przechodził obok”. Nie wiem czy dobrze zrozumiałam intencje autora, ale wydaje mi się, że chodziło o to, iż nie przygarniamy pierwszego lepszego psa, nie bierzemy go z przypadku – „bo tak wyszło”. Może i faktycznie nie, ale czy oby na pewno? Bo może nie dlatego, że przechodził obok, ale zdarza się, że wpadamy na psa i nasze losy splatają się już na zawsze.\nTrochę to pewnie zależy od tego jak traktujemy psy. Przyznaję, dla mnie pies to zwierzę, z którym tworzę więź, relację (częściowo przypominającą rodzicielską, częściowo przyjacielską). Uważam, że abyśmy mogli szczęśliwie razem żyć pod jednym dachem potrzebujemy przywiązania i miłości. Jeśli pies faktycznie ma być członkiem rodziny, musimy chyba żywić do niego jakieś uczucia. Jednak zanim się one pojawią, bo to przecież wymaga czasu, może się między nami zadziać jakaś ludzko-psia chemia.\nDobierając ludzkich przyjaciół, na ogół mamy wiele okazji by spotykać te same osoby zanim podejmiemy decyzję, czy chcemy je włączyć do kręgu naszych bliskich. W przypadku psów, w lepszych wypadkach jest to kilka spotkań przedadopcyjnych, a czasem są to jedne oględziny. Musi więc być coś, co sprawia, że mówimy sobie „ten, a nie żaden inny”, chociaż nie zawsze jest to pies, który spełnia wszystkie nasze wcześniej ustalone wymagania.\nObecnie w Internecie można znaleźć wiele informacji związanych z wyborem psa. Porady dotyczące dopasowania psa lub rasy do naszego stylu życia, rozważania w kwestii różnic pomiędzy zakupem i adopcją, wyższości hodowli nad pseudohodowlą oraz innych zbliżonych treści. Sama również kilka razy wspominałam o wybieraniu psa. Wśród tych porad pojawia się często bardzo ważne, być może najważniejsze, stwierdzenie, że powinien być to wybór świadomy i przemyślany. Dla odmiany, trochę przewrotnie, poświęćmy nieco czasu i doceńmy rolę emocji, których doświadczamy wybierając czworonożnego towarzysza.\nZanim adoptowałam Lajkę miałam ułożoną w głowie listę wymagań, wiedziałam po co mi pies, co dokładnie chcę z nim robić, jakiej ma być wielkości, w jakim wieku itd. Wydawało mi się, że jestem do adopcji doskonale przygotowana. W końcu od kilku miesięcy pilnie uczyłam się pragnąc zostać zoopsychologiem – a nie ma chyba nic gorszego niż neofita. Teoretycznie moja głowa była pełna wiedzy, a serduszko po praktykach w schronisku odporne na nagłe porywy serca.\nPóźniej zaś natknęłam się na Paluchu na takie rude biedactwo, poczułam nagłą potrzebę niesienia pomocy akurat temu zwierzęciu i adoptowałam psa, który nie spełniał moich oczekiwań.\nTrochę to trwało zanim udało nam się do siebie dopasować. Nie powiem, żeby było łatwo: zrewidowałam moje plany na aktywności z psem, pogodziłam się z tym, że pracujemy w miarę możliwości i w tempie lękliwego, słabo zmotywowanego psa, dostosowałam tryb życia do psa z SA. Jednocześnie dostałam coś, czego nie oczekiwałam – może nie demona sportu, ale dobrze wychowanego, sprawnego psa, z którym można zarówno pójść do restauracji jak i wędrować cały dzień po górach. Kiedy poznałyśmy się lepiej, byłam bardzo zadowolona, chociaż Lajka nie była takim psem, jakiego zaplanowałam. Niektórzy powiedzieliby, że zrobiłam głupio kierując się emocjami. Faktycznie, emocje jakie budził we mnie ten pies zdominowały cały proces podejmowania wyboru. Dość rzec, że w tygodniu pomiędzy pierwszym spotkaniem a adopcją, Lajka śniła mi się po nocach jak wyrzut sumienia. Jednak nie był to wybór spontaniczny. Dałam sobie kilka dni, a później wróciłam do schroniska z nadzieją, że Lajka jeszcze tam będzie. Był też w pełni świadomy – widziałam psa w schronisku, oceniłam, domyślałam się czego mniej więcej mogę się po nim spodziewać.\nZ Pikselem to była zupełnie inna historia. Najlepszy Mąż znalazł na środku drogi krajowej wyjącego przeraźliwie, usiłującego czołgać się psa – ewidentnie potrąconego. Nikt z okolicznych mieszkańców się do niego nie przyznawał. Podobno mały błąkał się od kilku dni po okolicy. W gminie wszystko było pozamykane, nie można też było w pobliżu znaleźć weterynarza, więc Najlepszy Mąż zapakował brudnego, zapchlonego psa do samochodu i po krótkiej wizycie w lokalnym komisariacie policji, powiózł go do przychodni w Warszawie. Pierwsze dni w mieście Piksel spędził w szpitalu na leczeniu i obserwacji, gdzie prognozy i pomysły na leczenie zmieniały się wraz ze stanem psa. Wśród innych naszych obaw, najpoważniejsze były te, czy będzie w stanie chodzić i samodzielnie się wypróżniać. Zapewnił nam ten mały sporo atrakcji, ale ostatecznie skończyło się „tylko” na połamanej miednicy. W końcu trafił do nas do domu: połamany, obolały i wściekły, wymagający szczególnej opieki (wożenie na zabiegi co drugi dzień, wynoszenie na trawnik, aby mógł załatwić potrzeby fizjologiczne itp.), na wiele czynności reagujący atakiem, a jednocześnie spragniony kontaktu z człowiekiem. Decyzja o poszukaniu Pikselowi domu, gdy tylko postawimy go na nogi (doskonałe określenie w tym wypadku) niepostrzeżenie zmieniła się w „zostaje”. Nie było innego wyjścia. Na pierwszy rzut oka zupełnie niepozorny, mały, siwy wiejski burek o lekko jamniczym kształcie i bardzo jamniczym charakterze, okazał się być prawdziwym złodziejem serc.\nPodsumowując: znów mój „wymarzony pies sportowy” okazał się być zupełnie nie takim, jak go sobie wymyśliłam tzn. okazał się być starszawym, połamanym pieskiem z niepełnym kompletem zębów i starym śrutem w kolanie. Nasze możliwości szkoleniowe najlepiej opisuje to, że generalizacja zwykłego „siad” zajęła nam chyba miesiąc.\nW naszym domu, w obu wypadkach przyjęcie psa było dokonane pod wpływem emocji i niektórym mogło wydawać się pochopne, a jednak mieliśmy czas na przemyślenia i oswojenie się z sytuacją. Nikogo jednak nie namawiam do takiego sposobu adopcji psa. Wystarczająco wiele niedopasowanych par widziałam, gdzie pies i człowiek nie byli szczęśliwi, a jednak właściciel nie był w stanie oddać zwierzęcia. Bo mimo wszystko był do niego przywiązany, po swojemu go kochał, czy też dlatego, że oddanie psa, choćby przy znalezieniu mu nowego, nawet i najlepszego domu nadal często uznawane jest za najgorszy grzech w środowisku psiarzy. Oczywiście ten ostatni powód zostawienia sobie psa jest bardzo słaby, ale rozumiem ludzi, którzy nie chcą narażać się na ostracyzm, czy internetowy lincz.\nNie musimy trzymać się jakichś ścisłych wytycznych podczas wyboru psa, ale tylko w przypadku, gdy jesteśmy elastyczni i wiemy, że pewne poświęcenia nas nie unieszczęśliwią. Określmy czego pragniemy i szukamy w psie, ale też co jesteśmy gotowi tolerować, znieść i poświęcić dla psa. Tak, pies to żywe, czujące stworzenie i nie powinno się go oddawać jak rzeczy. Nie jestem jednak pewna, czy „związki na siłę” dobrze robią którejkolwiek ze stron. Czasem znalezienie psu nowego domu jest lepszym wyjściem dla wszystkich. Absolutnie nie chodzi o sytuacje, gdzie pies jest traktowany jak rzecz, zabawka czy jakiś dodatek do rodziny, a człowiek kieruje się tylko swoim widzimisię lub wygodą zarówno przy adopcji, jak podczas oddawania psa w inne ręce.\nNie może być tak, że unieszczęśliwiamy zwierzę, ale nie może to też działać w drugą stronę. Czasem zdarza się, że opiekun zmienia styl życia i dopasowuje go do psa, więc potrzeby zwierzaka teoretycznie są zaspokojone. W tym samym czasie człowiek niekoniecznie jest zadowolony z sytuacji, w której się znalazł, z działań które codziennie musi podejmować, ale mimo wszystko trzyma się zobowiązania, które podjął wobec zwierzęcia, czy innych osób, które powierzyły mu opiekę nad zwierzęciem. Napisałam, że potrzeby psa są „teoretycznie zaspokojone” ponieważ trudno mi stwierdzić z pewnością, że człowiek, dla którego opieka nad zwierzęciem nie jest satysfakcjonująca, jest w stanie zapewnić mu odpowiednie wsparcie emocjonalne. Trzeba pamiętać jak doskonale psy czytają nasze emocje i jak duży mają one na nie wpływ.\nNormą powinna być sytuacja, że przyjęcie psa do domu, do rodziny, uszczęśliwia przynajmniej jednego człowieka i psa (a ewentualna reszta domowników o ile takowi istnieją, nie jest przynajmniej z tego faktu niezadowolona). Wiadomo, że na przestrzeni lat czasem jest gorzej, a czasem lepiej. Pies może sprawiać problemy wychowawcze, czy np. chorować, co przysparza opiekunom zmartwień, ale ogólny bilans powinien być na plus. Nie w każdej chwili musimy czuć się z naszym psem szczęśliwi, ale fakt życia z psem, tym konkretnym psa, powinien nas generalnie uszczęśliwiać.\nPrzy wyborze psa nie można dać się porwać emocjom. W końcu chodzi tu o czyjeś życie – psie w tym wypadku. Warto być świadomym swoich emocji i nie pozwolić, by zdominowały nasze wybory, ale nie możemy też starać się ich całkiem wyeliminować. Chociaż nie zawsze kwestia udanej lub nie adopcji jest sprawą życia i śmierci (pragnę wierzyć, że porzucają i zabijają tylko zwyrodnialcy i ograniczeni poznawczo), to nieodpowiedziane przygarnięcie psa może skutkować złamanym psim życiem. Zmiana domu może być dla psa trudna i odbić się na jego psychice, podobnie życie w nieodpowiednim (dla danego psa) domu. Trudno znaleźć mniejsze zło i wyjście w sytuacji, gdy nie stanowimy z naszym psem dobrze dobranej pary i już ustalimy, że raczej się nie zgramy.\nStwierdzenia w rodzaju „wezmę/nie wezmę tego psa, bo mi go żal” nie mają zbyt wiele sensu. Być może niektórzy mogą bez większych konsekwencji dokonać wyboru na podstawie podobnej przesłanki, ale to mniejszość, która doskonale zna siebie i jest bardzo elastyczna, powiedzmy… życiowo i w dalszym ciągu wynik takiego działania jest bardzo niepewny. Natomiast „nie wezmę tego psa tylko z powodu smutku (lub innej emocji) jakiego doświadczam patrząc na jego sytuację i myśląc o jego historii” jest o wiele bardziej racjonalne. Bo czy emocje odczuwane na myśl o losie psa są wystarczającym powodem, by adoptować psa? Możemy wspomóc psa, którego jest nam żal, ale wiązać się z nim „na dobre i złe” na prawdopodobnie przynajmniej kilka lat (nie mówimy o przypadkach skrajnych) jest nie tylko nieracjonalne, jest po prostu bardzo ryzykowne. Jednak, jeśli jakiś pies wzbudza w nas wyjątkowe emocje – nie musi to być smutek, może jego widok wyjątkowo nas raduje, może sprawia, że chcemy go otoczyć opieką, to warto się zastanowić, czy nawet w przypadku, gdy nie spełnia wszystkich warunków, które ustaliliśmy, może być dla nas odpowiednim kompanem – może w tym konkretnym przypadku jesteśmy w stanie zdobyć się na kompromis.\nMożna powiedzieć, że to ludzkie – zawsze towarzyszą nam emocje, uczucia, nastrój i one wpływają na nasze wybory. Część z nich na pewno dzielimy z innymi zwierzętami, co niektórzy uznaliby za argument do bardziej krytycznego spojrzenia. Pamiętajmy jednak, że kiedy przychodzi do podejmowania decyzji, to one oraz nasze indywidualne doświadczenie odróżniają nas od algorytmu komputera. „Świadomy i przemyślany” nie znaczy koniecznie całkowicie oderwany od emocji, ale na pewno znaczy odpowiedzialny.\nadopcja psawybór psa\n26/06/2019 o 19:17\nWybór psa nie jest taki prosty, ale też nie taki straszny. Na pewno nie wolno robić tego w nieprzemyślany sposób. Spontaniczność to nie jest dobry doradca 🙂 My mamy dwa kundelki, to zawsze jest loteria jeśli chodzi o predyspozycje psiaka, aczkolwiek decyzja o posiadaniu psa była bardzo dobrze przemyślana. Najważniejsze to nauczyć się jak najwięcej jak w ogóle żyć z psem jako gatunkiem 🙂 Fajny blog! Pozdrawiam 🙂\nCzasami czuje się, że to ten pies. Czasami czuje się więź od samego początku, a czasami ta więź przychodzi po roku, dwóch, trzech. Różnie to bywa… Słyszałam wiele historii o tym, że ktoś wyczekiwał tego jedynego psa, ten jednej rasy, a tu nagle BAM i to właśnie taka przybłęda stała się domowym pupilkiem 🙂 Zwierzęca miłość nie wybiera 🙂\nSkomentuj Joanna Skowrońska Anuluj odpowiedź\nProszę uzupełnić poniższe działanie: * + 8 = 13


Elektroniczne karty i droższe bilety autobusowe | Nasze Kielce\nWysłane przez Nasze Kielce w czw., 06/12/2012 - 00:10\nOd 1 marca 2013 roku czekają nas trzy zmiany dotyczące przejazdu autobusami MPK. Radni Komisji Budżetu i Finansów kieleckiej Rady Miasta zagłosowali za podwyżką cen biletów, wprowadzeniem elektronicznej karty miejskiej oraz pojawieniem się nowych miesięcznych biletów sieciowych.\nZa kwartał papierowe bilety jednorazowe będą kosztować 3 złote oraz 1,50 za bilet ulgowy. Za godzinny zapłacimy 3,20 a całodniowy wyniesie 10 złotych.\nPojawi się również elektroniczna karta miejska, którą będzie można nabyć w punkcie sprzedaży biletów. W tym systemie najdroższy przejazd wyniesie 2,80, a najtańszy 2,30 złotych. Będzie to uzależnione od kwoty doładowania oraz liczby przejechanych przystanków. Kartę doładujemy przez Internet, w punkcie sprzedaży oraz w automatach.\nDodatkowo zostaną zlikwidowane popularne bilety okresowe szkoła – dom – praca, a zastąpią je droższe bilety sieciowe. Będą one uprawniać do przejazdów wszystkimi liniami przez całą dobę, także w weekendy. Cena za miesięczny to 90 złotych, dwumiesięczny 156, a za 3 miesiące zapłacimy 222 złote.\nRadni zdecydowali też, że zniesiona zostanie opłata za bagaż oraz wzrosną mandaty za przejazd bez ważnego biletu do kwoty 150 złotych.\nMagdalena Skrzek 05.12.2012\nWysłane przez Anonim (niezweryfikowany) w czw., 06/12/2012 - 00:20 Adres\nK...wa, bilety jak w Wawie, a\nK...wa, bilety jak w Wawie, a płace jak na prowincji. Patałachy!\nWysłane przez Anonim (niezweryfikowany) w czw., 06/12/2012 - 07:57 Adres\nWysłane przez dfghjkl (niezweryfikowany) w czw., 06/12/2012 - 09:17 Adres\nKolejna podwyzka :) No cóż\nKolejna podwyzka :) No cóż szczerze to teraz wolę się przejsc rano do a wieczorem z pracy i miesięcznie zostaje mi praktycznie 100 zł w kieszeni.\nPo co się bawić. Dajce bilety ulgowe po 4 zł a normalny po 5,50 w sumie tylko o hajs sie rozchodiz....\nWysłane przez Anonim (niezweryfikowany) w czw., 06/12/2012 - 12:52 Adres\n"no cóż" kolego, chyba masz\n"no cóż" kolego, chyba masz blisko do pracy, mi przejście zajęłoby 1.5 godziny, heheh poranny jogging, a potem z buta w spalinach, bo sznury 4x4 wracają do domu. O ulgowym można zapomnieć\nWysłane przez Anonim (niezweryfikowany) w czw., 06/12/2012 - 12:49 Adres\nszukacie wrażeń, to wsiądźcie\nszukacie wrażeń, to wsiądźcie do linii nr 2. Zawsze się spóźnia, kierowcy łamią przepisy, a o poczekaniu na starszego człowieka można zapomnieć. Zawsze zamkną drzwi przed nosem i heya do przodu. Pogratulować pracowników! Teraz jeszcze drożeją bilety. Zajebiście!!\nWysłane przez obywatel (niezweryfikowany) w czw., 06/12/2012 - 00:30 Adres\nile bedzie kosztowac karta,\nile bedzie kosztowac karta, tego nie podaliscie, znowu jakas paranoja bedzie a autobusy jezdza dalej jak chca , zmiencie kierowcow bo woza ludzi jak jakies ziemniaki na pole\nWysłane przez Kielczanin (niezweryfikowany) w czw., 06/12/2012 - 02:07 Adres\nkurcze porazka.. teraz to juz\nkurcze porazka.. teraz to juz powaznie bedzie sie bardziej oplacalo jezdzic swoim samochodem.. skoro maja liczyc ilosc przystankow..\nWysłane przez pasażerka (niezweryfikowany) w czw., 06/12/2012 - 19:47 Adres\nrozumiem że wraz z podwyżką\nrozumiem że wraz z podwyżką biletów znikną zapchane autobusy, gdzie pasażerowie muszą jechać w ścisku ocierając się o siebie, każdy pasażer będzie miał zapewnione miejsce siedzące, znikną niekulturalni kierowcy, którym nie chce się otwierać przednich drzwi bo niżby że zmarzną, autobusy będą przyjeżdżać punktualnie, itd? ???\nWysłane przez :/ (niezweryfikowany) w czw., 06/12/2012 - 23:14 Adres\nRadni mają to w głębokim\nRadni mają to w głębokim poszanowaniu jak wygląda jazda autobusem miejskim i ile kosztuje. Bo cóż sami zarabiają całkiem nieźle i poruszają się samochodami, które parkują na parkingach z zarezerwowanymi miejscami :/\nWysłane przez NIE! (niezweryfikowany) w wt., 29/01/2013 - 18:28 Adres\nBędę płacić takie ciężkie\nBędę płacić takie ciężkie pieniądze żeby jechać w ścisku i syfie? Żeby chociaż nie waliło uryną w tych gratach! Brak słów!\nWysłane przez Anonim (niezweryfikowany) w wt., 29/01/2013 - 21:26 Adres\ntrzeba zrobić kur*a jakiś\ntrzeba zrobić kur*a jakiś strajk... nie będziemy jeździć nie będą mieli kasy proste ;]\nWysłane przez hanka (niezweryfikowany) w wt., 29/01/2013 - 21:28 Adres\nA co mam zrobić, mając do\nA co mam zrobić, mając do przejechania 26 przystanków z domu na uczelnie, nie pracując, ze stypendium socjalnych 150 złotych? Gdzie na obiady, albo na zeszyty czy pomoce naukowe? Mam wyjść na ulice i zarabiać dając d**y po nocach? Bo innego rozwiązania nie widzę, żebym mogła jakoś dojechać do szkoły. Pomijając już fakt, że dojeżdżam linii nr 45, która jak to ma w zwyczaju zawsze się spóźnia i zawsze jeździ stary Ikarus. 30 minut w mrozie. Fajnie... I za takie warunki 90 złotych? Bez jaj !\nWysłane przez onyxer (niezweryfikowany) w śr., 06/02/2013 - 19:11 Adres\nJestem uczniem i zamiast\nJestem uczniem i zamiast kupić sobie słodką bułkę to przejadę sobie dwa przystanki za 3zł. Dziękuję.\nWarto zorganizować strajk, przecież to jedna z form wpływania na decyzje "władzy"\nWysłane przez onyxer (niezweryfikowany) w śr., 06/02/2013 - 19:14 Adres\nJestem uczniem, zamiast kupić\nJestem uczniem, zamiast kupić sobie słodką bułkę kupię sobie przejazd dwóch przystanków za 4zł. Dziękuję.\n1.ZRÓBMY STRAJK - to jedna z form wpływania na decyzje "władzy"\n2. Zapowiadam wsiadanie do autobusów z dużyyym bagażem, jeśli za takowy się nie płaci.\nWysłane przez Kris (niezweryfikowany) w śr., 13/02/2013 - 17:14 Adres\nA może by tak wzorem Warszawy\nA może by tak wzorem Warszawy drastycznie ograniczyć prawo do bezpłatnych przejazdów w spółkach odpowiedzialnych za transport publiczny / ZTM, MPK, Radni /. W skali roku mogłoby to przynieść niezłą kasę oszczędności. Wtedy nie byłoby konieczności podnoszenia cen biletów.\nWysłane przez adrianekdds (niezweryfikowany) w czw., 28/02/2013 - 19:06 Adres\nszczerze mówiąc to ja już nić\nszczerze mówiąc to ja już nić nie kumam ,to jak to jest z biletem miesięcznym ???


Przedsiębiorca, właściciel ośrodka „Bartlowizna”. Urodzony w 1942 r. w Goniądzu na Podlasiu w rodzinie rolniczej. W swoim rodzinnym mieście ukończył szkołę podstawową i liceum. Po maturze wyjechał na studia do Warszawy. Ukończył Wydział Budowlany Politechniki Warszawskiej, uczęszczał także na zajęcia z archtektury. Podczas studiów utrzymywał się z pracy w spółdzielniach studenckich. W 1968 r. na krótko aresztowany w czasie wydarzeń marcowych. Od 1970 r. przez 10 lat przebywał w Afryce, pracując na kontraktach budowlanych w wielu afrykańskich krajach. Po powrocie do Polski rozpoczął własną działalność gospodarczą produkując spody obuwnicze. Z czasem rozwinął swoją działalność, zajmując się m.in. budownictwem, handlem nieruchomościami. W 1997 r. ropoczął tworzenie w Goniądzu ośrodka turystycznego: wybudował m.in. „Karczmę Bartla”, pensjonat, hotel. Mieszka w Warszawie i w Goniądzu.\nPo spędzeniu w Afryce około 10 lat przyjechałem do Polski w roku 1980, kiedy zaczęły się już strajki solidarnościowe, i założyłem swoją własną fabrykę – najpierw tworzyw sztucznych.\nNazywam się Henryk Bartlewski. Urodziłem się w październiku roku 1942 w Goniądzu i tu skończyłem szkołę ogólnokształcącą. Po skończeniu szkoły średniej wyjechałem do Warszawy, chodziłem na Wydział Inżynierii Budowlanej Politechniki Warszawskiej, który skończyłem chyba w roku 1967. Później jeszcze dwa lata chodziłem na Wydział Architektury. Od 1967 roku zacząłem też pracować w KBM „Śródmieście” – budowałem domy. W roku 1971 wyjechałem do Afryki. Byłem w wielu krajach: Libii, Iranie, Iraku, Tunezji, Mauretanii, Senegalu, Dahomei, Angoli, Kenii, Kongo, Wybrzeżu Kości Słoniowej.\nW Goniądzu przed wojną, jak i jeszcze po wojnie, było kilka znanych rodzin. Bo w tej chwili większa część społeczności Goniadza to są przyjezdni, jest tylko kilka rodzin rodowitych goniądzan: m.in. moja rodzina Bartlewskich, rodzina Wojtkielewiczów, Ożarowskich, rodzina Rosińskich i rodzina byłego burmistrza – pana Jerzego Ryszkowskiego. Może niektórych nie wymieniłem, ale byli to wszystko starzy mieszkańcy Goniądza od pokoleń. Teraz Goniądz liczy ok. 1800 mieszkańców\nWiem z opowiadań dziadka i ojca, że w czasie wojny tu przebiegał front. Po tamtej stronie rzeki byli Ruscy (tak my ich nazywaliśmy), a tu byli Niemcy. Goniądz był na linii frontu i to było bardzo niebezpieczne. Front był zmienny: była twierdza Osowiec i nie było żadnych dróg, więc wojska rosyjskie mogły przejść tylko przez Bagna Biebrzańskie na tę stronę Goniądza. Twierdza Osowiec to był punkt decydujący – kto zdobył twierdzę Osowiec, ten decydował o przejściu przez bagna. W każdym razie według mojej wiedzy i opowieści ojca i dziadków, tu najwięcej krzywdy wyrządzili Rosjanie. Moi rodzice bardzo mile wspominają Niemców: byli bardzo kulturalni, potrafili się podzielić jedzeniem. Natomiast Ruscy, kiedy tu byli, to wszystko zostawili spalone: palili wioski, zabierali dobytek, zabierali wszystko. Choć nie mówię, że Niemcy też nie wyrządzili krzywdy – np. mojej rodzinie, która mieszkała po tamtej stronie, koło Rajgrodu: całą rodzinę wywieźli na Ziemie Odzyskane, na Mazury. Ale moi rodzice, milej wspominają Niemców – jeśli w ogóle można powiedzieć, że czasy wojenne są miłe – mniej krzywd przynieśli Niemcy niż Rosjanie. Rosjanie byli bezwzględni – kilka razy za różne rzeczy mieli rozstrzelać mego ojca. Siedzieliśmy w piwnicach, bo tu wszędzie były bombardowania. Ja – jak mi matka potem mówiła – przeszedłem wszystkie choroby w piwnicy. Siedzieliśmy tam bardzo długo – z tamtej strony Ruscy, a z tej Niemcy.\nPrzypominam sobie jeszcze z lat szkolnych, że tu była partyzantka i starsi koledzy organizowali jakieś szkolenia dla młodszych. Ulotki pisali – ukradli kiedyś w szkole maszynę do pisania i było to wielkie wydarzenie. Milicja i UB ich szukało i znalazło kilku, których potem posadzili: Wojtkielewicza Antka, który już zmarł (dostał chyba za to 5 lat), panów Marczaków, którzy też brali w tym udział. Także tu rozwijała się partyzantka, kiedy oni chodzili do IX-X klasy szkoły ogólnokształcącej – mieli najwyżej po 16-17 lat.\nPrzed wojną mieszkało tu bardzo wielu Żydów. Ja znam to z opowieści, bo jeszcze mój dziadek obsługiwał Żydów, bo miał bardzo dobre konie i przywoził im zaopatrzenie z Białegostoku. No i niestety, dziadek bardzo narzekał na Żydów, że Żyd nie mógł przeżyć dnia, jeśli nie oszukał. Dziadek pojechał na przykład po towar dla Żyda i Żyd po prostu nie zapłacił – byli tu też tacy Żydzi, którzy nie płacili i ciężko było z nimi żyć. W każdym razie, my Żydów wspominamy tu niezbyt przyjaźnie. Starzy goniądzacy nie mają dobrego zdania o Żydach: jak nie oszukał, to nie mógł tu żyć. I przede wszystkim: oni mieszkali w centrum (kamienice były żydowskie), a Polacy mieszkali na ogół na obrzeżach Goniądza. Nasz dom rodzinny jest to jeden z nielicznych przedwojennych, murowanych domów (Jest na liście zabytków i trzeba wszystkie modernizacje robić za zgodą konserwatora.). A w Goniądzu w tym czasie wszystkie domy były raczej drewniane\n„Wykłułem oczy Stalinowi”\nKilka słów o dzieciństwie. W 1949 roku poszedłem do pierwszej klasy szkoły podstawowej, która mieściła się jeszcze w tzw. „Sorgo” - w budynku, w którym później była fabryka mioteł i lalek. Tam chodziłem rok czasu i na przełomie 1949/50 przenieśliśmy się do nowej szkoły, która została wybudowana w Goniądzu. (Pierwszym dyrektorem – pamiętam – był pan Szwakop).\nSzkołę przypominam sobie bardzo dobrze, bo zajmowałem się przede wszystkim sportem. Przypominam sobie też, jak jeszcze żył Stalin – w szkole codziennie robiono apele na korytarzach i musieliśmy śpiewać pewne piosenki na cześć Stalina i na cześć władz. Jeszcze wtedy nie wiedzieliśmy, mając 9-10 lat, kto to był Stalin, dopiero później dowiedzieliśmy się o prawdziwym obliczu Stalina. Pamiętam też takie zdarzenie: mieliśmy książki (byłem chyba wtedy w trzeciej czy czwartej klasie), a że ja byłem bardzo energiczny chłopak, a w podręczniku było zdjęcie Stalina: siedziałem i cyrklem wykułem mu oczy i coś dorysowałem. Nauczyciel – pamiętam – to zobaczył, doniósł na milicję i mojego tatę zamknęli na kilka dni do więzienia (nazywaliśmy je: „dołek policyjny”).\nNie mogliśmy chodzić do kościoła. W porze, kiedy były nabożeństwa, robili nam, pamiętam, jakieś zawody sportowe, wyjazdy, dawali dużo nagród – tak, żeby zniechęcić ludzi do chodzenia do kościoła. Pamiętam, jak w latach 1949-50 zdejmowali wszystkie krzyże z poszczególnych klas.\nJak wspomniałem, uprawialiśmy dużo sportu, często wyjeżdżałem na różne zawody. Doskonale pamiętam pana profesora Szakalickiego, który był urodzonym sportowym „wyjadaczem” i bardzo to lubił. Miał swoje wykształcenie, ale i wrodzony talent nauczycielski – nie sztuka być nauczycielem, ale trzeba mieć jeszcze do tego przywołanie. Był człowiekiem bardzo pracowitym, profesorem chemii, ale za jego czasów sport w Goniądzu bardzo się rozwijał i stał na wysokim poziomie. Pamiętam, że nasza szkoła zdobywała bardzo dużo tytułów w województwie białostockim: w piłce nożnej, w lekkoatletyce, w tenisie, i w ping-pongu.\nPamiętam jeszcze z lat młodzieńczych, jak działały tzw. „ekipy”, które myśmy nazywali „kipy” – przymusowe oddawanie zboża, zwierząt itd. Przyjeżdżali wtedy samochodami wojskowymi i nie patrzyli, ile kto tego ma i czy wystarczy na utrzymanie dla rodziny, dla dzieci – po prostu zabierali, ile chcieli, nie było dyskusji. Jak kipa przyjeżdżała – pamiętam – to wtedy matka i ojciec chowali świniaki w stodole, za zbożem, tak, żeby jak najmniej zabrali.\nW latach 1949-50 działały na Podlasiu i Lubelszczyźnie jeszcze „bandy UPA” – baliśmy się ich: w nocy przychodzili, budzili mieszkańców. Oni potrzebowali po prostu jedzenia, spania, jakiegoś opierunku. Ze względu na to, że mój tata był w tym czasie sołtysem, to – niestety – często do niego przychodzili.\nCo jeszcze z lat szkolnych – żniwa. Nie było wtedy kombajnów, dopiero kosy wchodziły, jeszcze sierpem się kosiło. W żniwa, w sianokosy (które są w czerwcu) i w wykopki (które są we wrześniu) szkołę się kończyło i szło się prosto trzy kilometry na gospodarstwo, tam robiło się do wieczora, wracało się do domu i dopiero wieczorem można było odrobić lekcje i się uczyć. Oprócz tego w szkole musieliśmy iść pomagać do PRGów. Cała szkoła szła – i to było bardzo dobre: wychowanie przez pracę. Miałem 14 lat i już kosiłem, a mieliśmy łąki zalewowe w Biebrzańskim Parku Narodowym, których nikt teraz nie kosi, bo nikomu się nie opłaca. A wtedy się wszystkim opłacało – szliśmy do pasa w wodzie i nosiliśmy siano kopami na tak zwanych „nosiłkach” - kilometr taką kopę się niosło do jakiegoś grondu, z którego można to było wywieźć. A dziś rolnicy nie umieją kosić, ludzie nie umieją poklepać kosy, nastawić kosy – to bardzo ważne umiejętności. Kiedyś ojciec nie pozwolił nawet grabiami zbierać kłosów po żniwach, bo zboże wypadnie, więc musieliśmy je zbierać ręcznie i boso. Po takim dniu człowiek miał całe nogi do kostek spuchnięte.\nNie ma też już tych tradycji – kiedyś po żniwach zostawiało się dla zająca jedzenie na kamieniu na białej serwetce, tzw. „plon”. Kiedy ktoś wracał z pola to już było wiadomo: „aha, już skończył, bo już stał plon”. A dziś już nie ma nawet takich tradycji, uważam, że powinno się to robić choćby w formie podtrzymania kultury. W postaci widowisk – to kwestia pięciu lat i nic z tego już nie zostanie.\nKiedyś było w Goniądzu trochę inaczej. Niby były tu władze komunistyczne, lecz ja mówię, że w Polsce nie było nigdy komunizmu, absolutnie. Przecież moi rodzice prowadzili gospodarstwo rolne i z tego żyli. A jak żeśmy chodzili do kościoła – to myślę, też jest ważne i ciekawe – rodziców nie było stać na kupno obuwia. Mieliśmy jedne „pepegi”, które braliśmy do ręki, wychodziliśmy z domu boso, wszyscy – nawet kobiety szły boso. Przed kościołem się je zakładało i w obuwiu wchodziło do kościoła, a po wyjściu z kościoła się je z powrotem zdejmowało.\n„Od tego zaczynałem”\nOjciec wysłał mnie do Warszawy w 1960 roku w takiej czapce-uszance wojskowej, to wyglądaliśmy jak jacyś żołnierze, z walizką drewnianą – zaznaczam. Ta walizka do dziś wisi w karczmie jako eksponat i pisze tam, że „od tego zaczynałem”. Od tego zaczynałem. Wyjeżdżałem w jednej koszuli i w jednym garniturze.\nOczywiście przez cały okres studiów musiałem przyjeżdżać do domu pomagać przy żniwach - obowiązkowo.. Raz tylko udało mi się wyjechać w tym czasie na jakiś obóz studencki. W zasadzie, gdy pierwszy rok studiów skończyłem, to na drugim mnie już ojciec nie utrzymywał. Były wtedy tzw. spółdzielnie studenckie: „Maniuś”, „Jelonek” na Jelonkach itp. Każda uczelnia miała swoje punkty pracy dla studentów. I muszę państwu powiedzieć, że ja rok po skończeniu studiów nie pracowałem, mieszkałem „na waleta” w akademiku na Jelonkach, dlatego, że mi się nie opłaciło iść do pracy, bo wtedy zrobiłbym chyba 2000 zł, a tyle w spółdzielni studenckiej potrafiłem zarobić w ciągu jednego dnia! Pracowałem już od drugiego semestru, a od trzeciego to nawet ojcu pomagałem finansowo. Pamiętam, jak mieliśmy myć klatkę schodową w jakimś bloku i babcie, które tam mieszkały, zobaczyły, że studenci przyszli myć klatkę schodową, to każda umyła na swoim poziomie. Więc nam zostały tylko niektóre biegi, a jeszcze dostawaliśmy coś do jedzenia, mleko. A za tę klatkę – pamiętam doskonale – dostawaliśmy – 2400 zł. Bardzo duże pieniądze zarabialiśmy. A wszyscy myśleli: „o, biedni studenci!” (faktycznie biedni). Później będąc na czwartym roku studiów, potrafiliśmy zarobić, a potem całą noc się bawić w najlepszych restauracjach w Warszawie. W najlepszych restauracjach w Warszawie! Na przykład w „Kamieniołomach”. Ale sami to zarobiliśmy ciężką pracą – np. wiórkowaniem. Kiedyś nie było maszyn do cyklinowania, więc my tzw. „wiórami” nogami szorowaliśmy podłogę. Była to bardzo ciężka praca, ale bardzo dobrze płatna. Później– pamiętam – sami mieliśmy już swoich kontrahentów i robiliśmy już na własną rękę. Po co firma czy spółdzielnia ma płacić studenckiej spółdzielni 3000 zł, skoro my przyszliśmy i zrobiliśmy to samo za 2000 zł.\nŻycie studenckie było bardzo fajne. Pamiętam doskonale, że tylko pół roku chodziłem na wykłady, a po pół roku już nas nikt nie widział na wykładach. Po prostu – mówiąc szczerze – często graliśmy nocami w karty: pokera czy brydża. Urządzaliśmy bardzo dużo dyskotek, zabaw. Uważam, że nie można tamtych czasów przekreślać jedną kreską – były tam też bardzo pozytywne rzeczy. Władze robiły wszystko, żeby tę młodzież w jakiś sposób przygarnąć. Wiem, że robili to też żeby odciągnąć od religii, ale robili przy tym dużo pozytywnych rzeczy. Naprawdę ludzie byli dobrze wychowani „w pracy” i to wspominam bardzo dobrze. Oczywiście, że nie było towarów w sklepach i trzeba było załatwiać wszystko po znajomości. Natomiast na pewno młodzież z tamtych lat jest sto razy lepiej wychowana niż obecnie. Podejrzewam, że moi rówieśnicy też ten okres wspominają bardzo pozytywnie. Nie tak, jak dzisiaj nasi politycy: „Komuniści, komuniści!” - nie! Nasi politycy to są snobi. Była „Solidarność” i co pokazała? Nic nie pokazała! Wynoszą transparenty i chodzą. Niech się wezmą za robotę. Uważam, ze „Solidarność” była, minęła, a teraz niech się wezmą za robotę. A niestety, nie biorą się za robotę. Tutaj w każdym zaułku w Goniądzu siedzą, wino piją, czekają od piątej rano aż dostawę do sklepu przywiozą, i jak pomogą w noszeniu, to właściciel im zawsze jakąś butelkę da. Kiedyś tego nie było – był zakaz.\nRok 1968 – „Lali po nerkach”\nW 1968 r. byłem w Warszawie i byłem aresztowany – siedziałem kilka dni. Przesłuchiwali nas. Wtedy, jak raz, skończyłem studia, ale chodziłem jeszcze na architekturę. Pamiętam doskonale, że na teren Politechniki nie można było przejść, więc ja przeskakiwałem przez płot i tam mnie złapali. Całymi nocami nas przesłuchiwali, świecili non-stop w oczy lampami. No i bili. Siedziałem nie na Mokotowie, lecz w Pałacu Mostowskich. Szukali wtedy jakichś przywódców strajku. Ale, jak raz, uratowało mnie to, że miałem rysunki, a oni pytali: „Jak to? Skończyłeś studia, więc po co chodzisz?” Że specjalnie niosłem rysunki i miałem ich oszukać. A ja faktycznie niosłem swoje rysunki architektoniczne, które miałem zrobić dla pana profesora. Potrzymali nas trzy dni, dostaliśmy trochę... bili po piętach. W nocy budzili w każdej chwili i albo przesłuchania, albo zimny prysznic. Lali po nerkach – trochę nam tam życia odebrali. Pamiętam, jak siedzieliśmy w celi (czterech-pięciu nas tam siedziało) i brali każdego na przesłuchania, to jak szliśmy korytarzami, to tylko jęki albo przekleństwa. Tak więc rok 1968 pamiętam doskonale i te rozróby. Były zresztą jeszcze wcześniej drobniejsze ekscesy – pamiętam, jak na czele naszych wojsk stał Rokossowski i przejeżdżał na Placu Narutowicza z lotniska (bo ulicy Żwirki i Wigury wtedy jeszcze nie było), a my mieszkaliśmy na Akademickiej, po sąsiedzku i rzucaliśmy w niego butelkami. Wiadomo – rzuciliśmy i uciekliśmy. Potem Milicja nas szukała. To było gdzieś w roku 1962. Krzyczeliśmy „Rokossowski, do domu!” - czyli do Rosji. Zresztą zaraz potem zmarł, bodaj w 1963 r.\nDo Afryki wyjechałem w roku 1971. Co mną powodowało? Skończyłem studia i pracowałem na budowie. I tam poznałem ludzi, którzy pracowali w Afryce na wjazdach i opowiadali mi o tym, jak tam jest. Chciałem poznać kulturę arabską, kulturę Czarnej Afryki – i to mnie pociągało: kultura, obyczaje, przyroda. Nie ukrywam, że względy finansowe też. I dlatego po skończeniu studiów nie poszedłem do pracy za biurko, pisać jakieś raporty itp., tylko poszedłem bezpośrednio na budowę jako majster, bo w ten sposób poznawałem robotę od podstaw. Po trzech latach takiej praktyki majstrowskiej od razu wyjechałem do Afryki, gdzie pełniłem różne funkcje: najpierw też majstra, potem kierownika, a po kilku latach dyrektora zaplecza.\nBudowaliśmy tam w ramach „Budimexu” i „Polimexu-Staleksportu” różne drogi albo rafinerie, albo – jak w Libii – normalne wille dla Arabów. Pamiętam taką przygodę, jak w Libii, kiedy Kadafii był jeszcze bardzo młodym człowiekiem (miał chyba ponad dwadzieścia parę lat) i bardzo lubił strzelać: kiedy otwierał jakieś osiedle, które budowaliśmy, to przyjeżdżał i rozdawał nam pistolety, a myśmy strzelali – normalnie, z ostrej amunicji.\nCo mi się przydało jeszcze z czasów studiów w Polsce, że złapałem wtedy ten pozytywny klimat w Afryce? Między innymi to, że mieszkałem w akademiku. Uważam, że takie „przejście” – mieszkanie w akademiku – jest bardzo dobre dla młodych ludzi. Człowiek uczy się wtedy samodzielności: myśli o jedzeniu, musi zrobić jakieś zakupy, myśli o praniu, musi przygotować sobie ubranie, koszulę i spodnie wyprasować. Musieliśmy to wszystko robić sami. A warszawiacy, jak mieszkali u mamy, to mieli wszystko zrobione i podane. Akademik to była bardzo dobra szkoła, która mi się przydała w Afryce. Człowiek został wyrzucony w środku pustyni i musiał sobie radzić sam. Ja zajmowałem się budową tzw. „kampy”: przyjeżdżaliśmy pierwsi i musieliśmy przed budową zrobić zaplecze dla nowych pracowników. Nie mieliśmy nic, kompletnie nic. Musieliśmy budować wszystko od podstaw: woda, energetyka, domy, drewniane baraki itp. Tak więc bardzo przydało się nam tam studencie życie, z tego względu, że jest też trochę podobne, choć to kilka tysięcy kilometrów stąd.\nKontakt z Polską mogliśmy utrzymywać tylko przez listy. Żadnych telefonów – wtedy nie można było dzwonić. Chyba, że przyjazd do Polski na urlop lub już po zakończeniu kontraktu: ludzie często przyjeżdżali i jechali na następne kontrakty. Sam w sumie przez 10 lat byłem na kilkunastu kontraktach, od północnej Afryki do południowej, aż do RPA. Dlaczego wyjeżdżałem? – każdy pyta. Że jest tak źle, że wszyscy narzekają? Jest to choroba – ja potrafiłem przyjechać z Afryki i nie mogłem wytrzymać trzech miesięcy. Więcej nie mogłem wytrzymać – już mi czegoś brakowało. Chodził człowiek jakiś osowiały – trzy miesiące: choroba, niczym marynarz. Choć tam w Afryce też człowiek narzekał, że jest źle.\nKilka przykładów z życia: wyjechałem mając chyba 32 lata i miałem pod sobą ludzi, którzy mieli 50 lat i więcej. Były więc przypadki i to bardzo częste, że mąż wyjechał do Afryki, zostawił tu żonę w Polsce i ona pisze do niego obłudne listy, że go kocha, że mało pieniędzy na koncie i że musi mieszkanie wyremontować. Faceci (moi pracownicy i to kilku) słali im pieniądze, a żony były tak bezczelne, że gdy on przyjeżdżał na koniec kontraktu i przywoził ze sobą to, co kupił za pieniądze „na walizki”, które dostawał od nas jako dyrekcji nie przelewem lecz już do ręki i kupował za nie jedwabie (popularne wtedy w Polsce, a tam były tanie), złoto i obładowany przyjeżdżał z tym do Polski, to one przyjeżdżały do Warszawy na lotnisko z kochankami. Kochanek stał sobie z 50 metrów dalej, a ona rzucała się mężowi na szyję, mówiła, że tęskniła, a już tego kochanka wołała, żeby pomógł walizki zanieść do taksówki. Samochód już stał, walizki włożyli do samochodu, a żona mówi, że jeszcze musi do toalety pójść czy coś, samochód ruszył i facet zostawał na lodzie: bez walizek, bez pieniędzy, bez niczego. Znam kilkanaście takich drastycznych przykładów, które są autentyczne. Dlatego ja – chcąc dalej wyjeżdżać, trochę myślałem i po prostu na zaś wziąłem rozwód. Żeby nie było takiej sytuacji, że człowiek wyjechał, pracował dwa lata i został na lodzie.\nWiadomo też, że konsekwencje pobytu w Afrycie są wielorakie. Nie było cudów: chorowaliśmy w Kongo na malarię, niektórzy na amebę. Mam takich kolegów, którzy zachorowali na amebę i musieli zostać w Afryce! Ameba polega na tym, że ona nie rozwija się w Afryce (rozwija, lecz bardzo, bardzo powoli), natomiast w Polsce przy zmianie klimatu bardzo szybko się rozwija i delikwent po prostu umiera. Te choroby były naprawdę bardzo groźne – musieliśmy dwa razy wodę gotować. No i przede wszystkim: higiena. Jak poszliśmy na grzyby (bo w Afryce też są grzyby, lecz innego rodzaju), to trzeba było umieć je potem wyparzyć. W pokojach bardzo często spotykało się „czterdziestonóżki” – człowiek szedł do kąpieli, a tu pełno „czterdziestonóżek”. Było też dużo czarnych wdów. Trzeba było bardzo uważać – na pszczoły, muchy różnego rodzaju.\nPrzychodzi jednak wreszcie taki moment: albo zostać, albo wyjechać. Byłem tam już dziesięć lat – miałem masę propozycji wyjazdu do krajów zachodnich, nie było żadnego problemu. Jeśli ktoś zrobił dobre wrażenie jako fachowiec, to tam pracowaliśmy z ludźmi z Zachodu: Szwajcarzy, Japończycy pamiętam, ludzie z Jugosławii, Francji, a oni potrzebowali fachowców. Ja mogłem tam wyjechać i zarabiać dziesięć razy więcej niż w Polsce. Dlaczego nie? Nie wiem. Nigdy w życiu bym nie wyjechał z Polski, nigdy nie interesowały mnie takie pieniądze kosztem nie bycia w Polsce. Z naszych pracowników mniej więcej 30% po kontraktach wyjeżdżało na Zachód. Lekarze, którzy nami się opiekowali całymi rodzinami wyjeżdżali na Zachód. Ja widziałem swoją przyszłość w Polsce i tego nie żałuję.\nOd grudnia 1980 r. prowadziłem już firmy prywatne. Najpierw w Łomiankach, potem w Ząbkach fabrykę tworzyw sztucznych do 1992 r. I bardzo mile ten czas wspominam – bardzo dobrze mi szło. Później w 1992 r. zająłem się nieruchomościami, sprowadziłem do Polski firmę Tchibo. Potem w 1993 r. wprowadziłem firmę „Makro” do Polski. Wtedy też założyłem firmę budowlaną. W 1996 r. przyjechałem do Goniądza i stopniowo zacząłem budować kolejne budynki, a w 2000 r. postawiłem Karczmę Bartla.\nGdy wybuchł stan wojenny mieszkałem wtedy jeszcze w Warszawie w bloku. Włączam rano telewizor, a tu nic, dzwonię do kolegów, a tu nic. Przeżyłem to okropnie, bo wtedy już prowadziłem swoją firmę i nie miałem z nią żadnego kontaktu. Później dowiedziałem się, że to stan wojenny i wyruszyłem samochodem do Warszawy. Już na pierwszym posterunku, zawrócili mnie i kazali wracać do domu (firmę miałem wtedy w Łomiankach). W każdym razie stanu wojennego nikt chyba mile nie wspomina.\nNie powiem, że biznes w Polsce w latach 80. w prowadziło się łatwo, że była to droga wyłożona dywanem. Trzeba było przebrnąć przez masę administracyjnych przeszkód. Ja produkowałem tworzywa sztuczne, a z wykształcenia byłem budowlańcem, ale już wtedy nie widziałem siebie w pracy państwowej – niestety, w Afryce człowiek nabrał już trochę innych manier i już mnie to w ogóle nie interesowało. W każdym razie było to trudne wejście, szczególnie w nową dziedzinę. Ale w biznesie, gdy człowiek pozna każdą dziedzinę od podszewki, to nie ma problemu. Trzeba się urodzić z pewnym charakterem. Tak jak kierowca: znam kierowców, którzy jeżdżą od 40 lat i w życiu nie będą dobrymi kierowcami, bo kierowcą trzeba się urodzić, mieć pewne predyspozycje do kierowania. Tak samo w biznesie: trzeba się urodzić już do prowadzenia interesu.\nGdy wróciłem moi rodzice jeszcze żyli i opiekowałem się nimi, bo tata miał już swoje lata i był schorowany (służył w armii carskiej w Rosji i był tam ze dwa lata; wywieźli go w takich wagonach końskich, w których przewozili zwierzęta; później uciekł i wrócił do Polski; te chwile potem bardzo wspominał). Musiałem opiekować się rodzicami pod względem zdrowotnym – opieka zdrowotna, niestety, nie jest tu na takim poziomie, jak w Warszawie. Bardzo często przyjeżdżaliśmy tu z braćmi i kontynuujemy to aż do tej pory.


Witaj na przyjaznym forum ogrodniczym! Rośliny tropikalne i egzotyczne to nasza pasja • ! Wątek powitalny ! Tutaj możesz oficjalnie przywitać się ze wszystkimi na forum : Przywitaj się\nNapisane: 2 paź 2013, o 21:34\nWitajcie, dzień dobry, a może Hej, Cześć?\nPrzywitać się można na wiele sposobów. Jeśli nie wiesz gdzie rozpocząć swoją twórczość na tym forum to mam dla Ciebie idealne miejsce Tutaj w tym wątku. Przywitać możesz się równiez w dowolnym innym wątku, ale ten jeden oficjalnie słuzy do tego celu.\nZatem przywitaj się z nami, napisz kilka słów o sobie i o swojej pasji a następnie dołącz do dyskusji w dowolnym dziale.\nSerdecznie zapraszam, niech łączy nas pasja!\nOleander, Administrator forum i tak jak Ty - miłośnik i przyjaciel roślin.\nRe: Tutaj możesz oficjalnie przywitać się ze wszystkimi na forum Oleander\nNapisane: 3 paź 2013, o 11:38\nfajne forum, będę częstym gościem.\nNapisane: 4 paź 2013, o 09:06\nCieszę się że tutaj trafiłam!\nNapisane: 16 paź 2013, o 21:37\nPrzyjemne forum, dużo informacji, sympatyczne forumowiczki i forumowicze\nKuba z Warszawy.\nNapisane: 19 paź 2013, o 11:14\nCześć, podoba mi się tutaj. Zabieram się do lektury.\nNapisane: 24 paź 2013, o 07:16\nDużo wyjątkowych zdjęć - szczególnie roślin tropikalnych.\nAsimina, Asia z Poznania.\nNapisane: 28 lis 2013, o 00:24\nkolejne ciekawe miejsce w przestrzeni internetowej. Pozdrawiam działkowiczów z okolic Warszawy!\nNapisane: 30 lis 2013, o 18:06\nPrzemierzam dziś internet w poszukiwaniu ciekawych tematów o ogrodach, trafiłam i tutaj. Cześć wszystkim\nNapisane: 6 gru 2013, o 09:12\nNapisane: 8 maj 2014, o 11:47\nmówią na mnie Raju\nNapisane: 23 maj 2014, o 13:02\nZupełna świeżyna ze mnie w kwestii ogrodnictwa, ale staram się nadrobi braki w wiedzy;)\nWłaśnie odebrałam pierwsze nasiona i takim sposobem tutaj trafiłam.\nTutaj możesz oficjalnie przywitać się ze wszystkimi na forum\nNapisane: 17 sie 2014, o 13:56\nCześć, jestem Kinga.\nZnalazłam się na tym forum dzięki wyszukiwarce google. Szukam informacji o bananowcach. Widzę że dobrze trafiłam.\nNapisane: 26 wrz 2014, o 08:19\nCześć, jestem Ania i znalazłam Was w sumie przypadkowo. Dopiero zaczynam swoją przygodę z roślinkami ale mam nadzieję, że z Waszą pomocą uda mi się co nieco wyhodować\nNapisane: 26 wrz 2014, o 23:28\nW naszej rodzinie miłośników i przyjaciół egzotycznych roślin - czyli na tym forum jest jeszcze wiele miejsca.\nZapraszam także waszych przyjaciół i znajomych.\nWszyscy roślino-maniacy są mile widziani!\nRe: Tutaj możesz oficjalnie przywitać się ze wszystkimi na f\nNapisane: 20 lis 2014, o 15:00\nZ tej strony Tosia z Poznania.\nNapisane: 3 gru 2014, o 15:12\nHola Todos! Hejka!\nuwielbiam badyle, zwłaszcza te w doniczkach. W domu mam prawie jumanji, ale jeszcze mi mało. Sklepowe propozycje już mnie nie bawią. Największą frajdę sprawia mi wyhodowanie unikatowych okazów. Z chęcią podzielę się swoimi doświadczeniami, jak i będę wdzięczna za pomoc przy problemach.\nNapisane: 21 gru 2014, o 19:51\nChcę zacząć swoją przygodę z ogrodnictwem poprzez zakup roślinki o której marzyłem do tąd całe życie (Pistacja Vera) i zapewne będę tu częstym gościem ^^\nRe: Tutaj możesz oficjalnie przywitać się ze wszystkimi na forum\nNapisane: 9 mar 2015, o 01:37\nTrafiłam tutaj przez przypadek i chyba zostanę na dłużej - sympatyczne to forum ... No i cóż, nasionka jakie można w Oleandrze kupić też wyglądają ciekawie, a ktoś będzie musiał mi tłumaczyć jak się tymi cudami zajmować\nNapisane: 13 mar 2015, o 09:24\nSerdecznie witam wszystkich uczestników forum. Liczę na przychylne przyjęcie w gronie miłośników i hobbystów roślin. Mam nadzieję, że uczestnictwo na forum rozwinie moją wiedzę na temat uprawy i pielęgnacji głównie roślin tropikalnych i egzotycznych. Poza zamiłowaniem do roślin moją pasją są podróże i ciekawa książka.\nNapisane: 13 mar 2015, o 23:12\nDzień dobry użytkownikom forum. Bardzo ciekawa witryna. Pozdrawiam serdecznie.\nNapisane: 23 mar 2015, o 22:24\nSiemanko! Jestem świeżakiem na tej witrynie,żywię nadzieję, że zostanę tutaj na długi czas. Nie wątpię, że przyjemnie tutaj spędzę czas. Przebywam blisko Rybnika. Pozdro dla forumowiczów.\nNapisane: 24 mar 2015, o 00:55\nWitaj Sylewka, z pewnością spotkasz się tutaj z sympatią, możesz liczyć na pomocną dłoń forumowiczów:)\nCo Cię tu do nas sprowadziło?\nNapisane: 26 mar 2015, o 01:05\nWaldemar jak się nazywa to wielkie drzewo na Twojej fotografii?\nNapisane: 26 mar 2015, o 08:30\nNie jestem na 100% pewien, ale z dużą dozą prawdopodobieństwa jest to jakaranda mimizolistna. Zdjęcie zostało zrobione w Indiach.\nNapisane: 10 kwi 2015, o 08:44\nWitam mam na imię Mariusz bawię się ogrodnictwem różnego gatunku\nNapisane: 10 kwi 2015, o 11:26\nCieszę się z każdego nowego uczestnika tego wspaniałego forum. Mam nadzieję, że tak jak ja wiele skorzystasz!!!\nNapisane: 27 cze 2015, o 15:13\nMam na imię Agnieszka i chciałam się przywitać z forumowiczami. Lubię wszelkie kwiaty doniczkowe zaczynając od małych ziół przydatnych w kuchni, a na wielkich fikusach do dekoracji salonu kończąc. Mam nadzieję spędzić tutaj czas w ciekawy sposób. Pozdrawiam\nNapisane: 27 cze 2015, o 17:44\nWitaj Agnieszko!!! Witam Cię w imieniu wszystkich forumowiczów i życzę wszystkiego najlepszego, samych sukcesów ogrodniczych i na innej niwie.\nNapisane: 29 cze 2015, o 13:44\nCześć uwielbiam kaktusy, szukam porad jak o nie dbać\nNapisane: 29 cze 2015, o 14:45\nHejka, witam was. )\nNapisane: 30 cze 2015, o 11:12\nNa początek witamy Ciebie na naszym forum. Cieszę się, że masz takie zainteresowania, ale na tak postawioną sprawę trudno o zadowalającą Ciebie odpowiedź. Kaktusów i sukulentów jest ogromna ilość gatunków i odmian. Stąd wniosek, że większość z nich ma odmienne wymagania i potrzeby, chociaż nazywamy je kaktusami. Te odmienne warunki i potrzeby są tak zróżnicowane, że jednym kaktusom będą sprzyjać, a innym wręcz zaszkodzą. Dlatego prośba do Ciebie o sprecyzowanie Twoich oczekiwań i podanie nazw gatunków czy odmian, które najbardziej w chwili obecnej Ciebie interesują.\nNapisane: 3 lip 2015, o 10:57\nHejo, witam wszystkich.\nNapisane: 3 lip 2015, o 15:24\nWitamy na forum zirafa\nNapisane: 5 lip 2015, o 14:48\nMam na imię Filip. Mieszkam w Rybniku i od jakiegoś czasu wysiewam rośliny egzotyczne\nNapisane: 5 lip 2015, o 16:21\nWitamy Filipa w naszym gronie i życzymy samych sukcesów w tym trudnym, ale pięknym hobby.\nNapisane: 11 lip 2015, o 01:25\nCzołem! Mam na imię Paweł. Interesuję się ogrodnictwem. Hoduję też rybki morskie\nNapisane: 14 lip 2015, o 09:37\nWitamy na forum Paweł. Ja też lubię zabawę w akwarystykę, choć poprzestałem na zwykłym akwarium. Morskie to już wyższa szkoła jazdy.\nNapisane: 14 lip 2015, o 23:14\nHejcia, witam was.\nNapisane: 18 lip 2015, o 17:55\nCześć wam. jak tam mijają wakacje?\nNapisane: 19 lip 2015, o 08:09\nCześć, wakacje mijają nam na zestawie wypoczynkowym, bo urlopujemy się. :D A u Ciebie?\nNapisane: 24 lip 2015, o 15:04\nWitam serdecznie wszystkich forumowiczów. Mam nadzijeę, że zostane na dłużęj.\nPodpis wymoderowano na podstawie punktu 6, 6d i 7 regulaminu forum.\nNapisane: 25 lip 2015, o 11:48\nWitaj na forum. My też mamy taką nadzieję że Ty lub Twój wpis zostanie tu na dłużej. Myślę że jeśli to będzie tylko jeden z wielu Twoich wpisów, a nie kolejne - jedno zdanie w celu umieszczenia adresu w podpisie związanego z kompletnie abstrakcyjną tematycznie stroną to administrator pozostawi wpis. Pozdrawiam.\nNapisane: 25 lip 2015, o 17:58\nWitam wszystkich obywateli tego forum.\nNapisane: 26 lip 2015, o 06:32\nWitaj Cynamonie. Same wpisy pozostawię, nie lubię kasować wpisów. Zmodyfikuję tylko podpisy, bo choć można się tutaj reklamować i podpisywać profil adresami to te akurat podpisy są nie zgodne z regulaminem (zainteresowanych odsyłam do jego lektury). Nasze forum jest w pierwszej dziesiątce wyszukiwarki Google. Odwiedzają nas coraz liczniej nie tylko goście z Polski ale i z zagranicy. Nie możemy pozwolić sobie na powrót bałaganu (w tym spamu). Skasowałem już kilka takich reklam jak wyżej, te wpisy pozostawię moderując stąd tylko adresy - aby było widać jak wygląda tego typu reklama. Wygląda na to, że ktoś upatrzył sobie ten dział do wklejania reklamy o kiepskiej jakości. Wobec tego zrobimy reklamę pasującą do tego typu działań. Dodaję podane w dwóch ostatnich podpisach adresy do stron które są promowane zaśmiecaniem innych miejsc. Tutaj mamy pasujące do Waszych działań miejsce gdzie adresy będą widoczne ale nie będą przynosić profitów z reklamy: http://forum-ogrodnicze.oleander.pl/post18901.html#p18901. Jeśli właściciele nie zlecali tego typu działań to proszę o wyjaśnienia na Priv i wtedy ewentualnie po wyjaśnieniu - skasujemy karę. Swoją drogą są to ciekawe przykłady. Jak widać, nie opłaca się zlecać reklamy byle komu kto być może nie czyta regulaminów i specjalnym programem, lub zbyt małym nakładem pracy umieści kilka odnośników prowadzących do abstrakcyjnych tematycznie stron w przypadkowych miejscach. Taka reklama to plaga w internecie, ale jest kompletnie do kitu, przynosi odwrotny skutek niż zamierzony. Jak mówi powiedzenie: "chcesz coś mieć zrobione dobrze - zrób to sam". Gdyby jeden czy drugi reklamujący lub ich przedstawiciele trochę się wysilili, to kilka zdań na konkretny temat zakończone reklamą w podpisie mógłbym zostawić. Jednak gdy widzę śmieci czyli wpisy jednozdaniowe z reklamą, nie wnoszące nic do dyskusji to prędzej czy później traktuję je jak śmieci.\nA poza tym pomijając booty i spammerów: serdecznie witam prawdziwych uczestników. Także tych kolegów i koleżanki które prowadzą własne blogi i strony ogrodnicze, własne firmy (wszyscy możecie się tutaj reklamować z poszanowaniem naszego regulaminu) oraz - szczególnie serdecznie witam ogromne grono ogrodników - pasjonatów, którzy w domowym zaciszu oddają się sztuce ogrodniczej. To dla Was jest to forum i to dla Was dbam aby spammerzy nie zaśmiecali naszego forum i by treści które się tutaj pojawiają były unikalne i prawdziwe. Zapraszam do przywitania się w tym wątku i do dyskusji na naszym forum.\nNapisane: 26 lip 2015, o 11:07\nHej! Na wstępie pochwała za ciekawe wątki o egzotykach, a także za skuteczne eliminowanie spamu. Będę udzielał się w wątku o iglakach, bo jest to moje oczko w głowie\nNapisane: 26 lip 2015, o 13:59\nHejka, witajcie wszyscy. jestem nową forumowiczką.\nNapisane: 27 lip 2015, o 17:26\nWitam cześć i czołem wszystkim.\nNapisane: 29 lip 2015, o 09:34\nWitajcie, dobrze że jest takie miejsce i przestanę przeszukiwac inne stronki w poszukiwaniu odp co zrobić z moimi: no właśnie cytrynami, eukaliptusem i drzewkiem szczęścia. Rozrosły się i zaczynają sprawiać problemy. Liczę na pomoc:))\nNapisane: 29 lip 2015, o 14:31\nWitamy na forum Cytrusy_em. Zapraszamy do działów i wątków tematycznych forum Oleander w których znajdziesz wiele gotowych odpowiedzi lub uzyskasz odpowiedź na zadane pytanie.