Eliza Kurzela: Prezydent jest słaby i niewiarygodny\nWiceprzewodnicząca Rady Miasta Pruszkowa o skomplikowanych relacjach z Pawłem Makuchem, poczuciu rozczarowania i marzeniach, które może się spełnią w następnej kadencji.\n15 września 2020 | Sławomir Bukowski\nSławomir Bukowski: Jest pani radną dopiero pierwszą kadencję. Jakie uczucia związane z pracą w samorządzie towarzyszą pani najczęściej? Obstawiam: zaskoczenie, rozczarowanie, złość.\nEliza Kurzela: Pruszkowski samorząd od środka wygląda znacznie lepiej, niż to sobie wyobrażałam. Środowisko, z którego się wywodzę i z którym na chwilę się związałam, było uprzedzone do wszystkich, oprócz samych siebie. Gdy poznałam drugą stronę, to faktycznie, przeżyłam zaskoczenie, ale bardzo pozytywne.\nCzyli wcześniej obserwowała pani ugrupowania sprawujące władzę w Pruszkowie z pozycji mieszkanki i nie miała o nich zbyt dobrego zdania.\nPo części tak, ale muszę zaznaczyć, że samorządem niewiele się interesowałam. Wiedzę na temat naszych włodarzy czerpałam z obiegowych opinii, plotek, pewnie tak samo, jak większość mieszkańców. Ten obraz, jaki miałam w głowie, był bardzo niedoskonały. Nie boję się powiedzieć, że stereotypy okazały się dziecinne i głupie.\nDostała się pani do rady z innej pozycji…\n…z pozycji neutralnej, zaczynałam od zera.\nNie. Weszła pani jako członek ekipy, która ustawiła się w kontrze do ówczesnych władz i na tej kontrze zbudowała kampanię w wyborach prezydenta miasta.\nCała kampania opierała się na negacji, bo taki był jej zamysł i okazał się skuteczny.\nJak poznała pani Pawła Makucha?\nPrzez przypadek. Siostry cioteczne Pawła poznały mnie z nim, bo odkryły, że ja i Paweł mamy zbliżone spojrzenie na miasto i w podobny sposób odbieramy potrzebę zmian. Paweł nie ukrywał swoich aspiracji prezydenckich. Bardzo dobrze nam się rozmawiało, szybko zawiązała się między nami nić porozumienia i zaczęliśmy wspólnie budować plany wyborcze. Mogę nawet powiedzieć, że się zaprzyjaźniliśmy. Godzinami rozmawialiśmy o wizji rozwoju naszego miasta. To było dla mnie fantastyczne doświadczenie.\nOn panią namówił na start w wyborach do rady miasta?\nPlan został sformułowany bardzo konkretnie. Niezależnie od wyniku mojej walki o mandat radnej miałam zostać jego zastępcą, jeśli on wygra walkę o prezydenturę Pruszkowa.\nTo była propozycja na poważnie?\nTak, nawet w ten sposób zwracaliśmy się do siebie w naszym środowisku. Pomysł bardzo mi się spodobał, był dla mnie nobilitujący, choć oczywiście trochę szalony. Stwierdziłam, że nie mam nic do stracenia, dlatego z całych sił zaangażowałam się w kampanię i walkę, żeby Paweł wygrał. Poświęciłam swój czas, pieniądze, pracę w kancelarii.\nI wygraliście. Byłoby więc naturalne, gdyby Paweł Makuch zaproponował jedno z dwóch stanowisk wiceprezydenta osobie ze swojego zaplecza, czyli pani. Ale tego nie zrobił.\nPaweł dość szybko się zdradził, że nie widzi mnie na tym stanowisku, bo musi je oddać innej kobiecie.\nZakomunikował to po drugiej turze wyborów?\nMyślę, że decyzję podjął już wcześniej, ale nie od razu ją ujawnił, bo byłam mu potrzebna w kampanii. Potem też nie przekazał mi tego wprost. Gdyby powiedział szczerze, otwarcie, pewnie zrozumiałabym, choć oczywiście poczułabym zawód, bo nie tak się umawialiśmy.\nBardzo była pani zaskoczona, kiedy dowiedziała się, że stanowisko drugiego zastępcy dostanie Konrad Sipiera z PiS?\nDomyślałam się tego już wcześniej, choć do końca nie wierzyłam, że to może być prawda. Byłam nowicjuszem w samorządzie, nie miałam doświadczenia i nie byłam przygotowana na zakulisowe gry polityczne. Dlatego bardzo mnie zabolało, kiedy Paweł pewnego razu oświadczył, że nie darzy mnie zaufaniem.\nMoże zrobiła pani coś, co spowodowało taką zmianę jego nastawienia do pani.\nDługo się nad tym zastanawiałam, ale nie potrafię odpowiedzieć. Zawsze byłam wobec Pawła szczera. I to aż do bólu szczera, co często było odbierane jako krytyka. Myślę, że w pewnym momencie doszedł do wniosku, że po prostu nie pasuję mu do jego politycznej układanki.\nEliza Kurzela: “Paweł Makuch Jest niewiarygodny, nie można mu zaufać. Stracił ogromną szansę budowy szerokiego poparcia. Mógł mieć wszystko, ale kosztem ciężkiej, uczciwej pracy. Cóż, wybrał drogę na skróty”\nPrzeczytam pewne słowa. „Jako WPR mamy swojego prezydenta! Wierzę w jego zaangażowanie, pracowitość, wiedzę i kreatywność. Ufam, że będzie dobrym prezydentem”. Czyje one są?\nMoje. To fragment oświadczenia, które wygłosiłam na sesji w listopadzie 2018 roku. Wtedy jeszcze wierzyłam, że nie przekreśli ono moich relacji z Pawłem. Potem jednak nasze drogi całkowicie się rozeszły. Przekonałam się, że nie przywrócimy już tej naprawdę fajnej relacji z czasów kampanii wyborczej.\nByło oczywiste, że funkcja wiceprezydenta dla polityka PiS wywoła w mieście gigantyczną awanturę. Paweł Makuch tłumaczył, że wybiera przedstawicieli dwóch największych klubów w radzie, żeby dopuścić je do zarządzania miastem. Ale środowisko SPP szybko się od nominacji dla Beaty Czyżewskiej odcięło…\nCzyli to odcięcie się nie jest tajemnicą? Przecież do dziś uprawiana jest narracja, że pani Czyżewska jest w szeregach SPP. A prawda jest taka, że ona nie ma już zaplecza politycznego.\nMakuch nie przewidział, że wyleje się na niego taka fala krytyki?\nMoim zdaniem, przewidział. Ale politycy Prawa i Sprawiedliwości cynicznie wykorzystali jego naiwność. Zresztą, nie tylko jego – całego naszego środowiska. My nigdy wcześniej nie zajmowaliśmy się polityką, byliśmy idealistami, nie mieliśmy ani doświadczenia, ani wiedzy o samorządzie. Niektóre osoby z SWPR nie wiedziały nawet, ilu radnych jest w Pruszkowie.\nWidząc rozwój sytuacji prezydent mógł zmienić konfigurację, wycofać się z decyzji, zdymisjonować Konrada Sipierę i wziąć kogoś innego, żeby uspokoić nastroje i spróbować zbudować sobie szersze poparcie.\nNie zrobił tego i raczej nie zrobi. Paweł nie analizuje głosów całego środowiska politycznego Pruszkowa, otoczył się wąską grupą doradców i słucha tylko ich. Poszedł ścieżką, którą sobie wybrał. Przecież wchodząc do samorządu nie miał zaplecza politycznego, dlatego widząc rozdanie mandatów w radzie miasta musiał dokonać wyboru, z kim będzie współpracował. I wybrał.\nMoim zdaniem, miał zaplecze towarzysko-biznesowe, ale nie miał eksperckiego. Zresztą całą waszą grupę kandydującą z listy SWPR nazwałbym marzycielami, a nie dobrze przygotowanymi do ciężkiej pracy realistami.\nTak, to dobre określenie. Marzyciele, którzy nie mieli wiedzy, ani przygotowania i potem bardzo boleśnie zderzyli się z rzeczywistością.\nGdyby dziś miała pani opisać Pawła Makucha, mając ze sobą cały bagaż doświadczeń, jakich określeń by pani użyła?\nJest niewiarygodny, nie można mu zaufać. Stracił ogromną szansę budowy szerokiego poparcia. Mógł mieć wszystko, ale kosztem ciężkiej, uczciwej pracy. Cóż, wybrał drogę na skróty.\nCzy można o nim powiedzieć, że jest politykiem przegranym?\nTo zbyt mocne słowa.\nKażdy człowiek spotyka na swojej drodze szanse, z których może, ale nie musi skorzystać. Paweł Makuch chyba nie skorzystał.\nNie przesadzajmy. Jest młodym prezydentem miasta. Prezydentem największego z miast przylegających do stolicy. Zarządza ogromnym budżetem. Ma możliwości zmiany poziomu życia setek osób. Pytanie, jak z tego korzysta? Moim zdaniem, korzysta źle, szkodzi miastu i jego mieszkańcom. A przecież zamiast dzielić ludzi – mógłby ich łączyć. Zamiast burzyć – budować. Żeby jednak tak się stało, musiałby się zmienić, a do zmiany musiałby dojrzeć i przyznać się, choćby przed samym sobą, do błędów. Do takiej szczerej samooceny nie dopuści jego otoczenie, bo pasuje mu słaby, faktycznie ubezwłasnowolniony człowiek na tym stanowisku. Paweł więc brnie w labiryncie swoich myśli, z każdym tygodniem bardziej oddalając się nie tylko od tego, co dobre, ale i od tego, co racjonalne. Nie jest to dla niego śmieszne ani tragiczne, bo tego nie czuje. To jest niebezpieczne, ale też nie dla niego, tylko dla nas – mieszkańców Pruszkowa.\nCzy pojęcie: strateg polityczny, pasuje do Makucha?\n(Śmiech) W pewnym sensie tak, bo próbuje podejmować różne decyzje, choć niekoniecznie efekt jest taki, jakiego on oczekuje. Określenie „wesoły strateg” byłoby bardziej prawdziwe.\nOd razu nasuwa mi się skojarzenie ze zdjęciem przewodniczącego rady Krzysztofa Biskupskiego, pokazującego środkowy palec. Paweł Makuch dokonał manipulacji, używając przypadkowego kadru, żeby w poście na Facebooku wskazać radnych z SPP jako winnych zastopowania jego pomysłu przeprowadzki urzędu miasta do budynku przy Armii Krajowej.\nOn to zrobił z zawiści, z małostkowości, z podszeptów osób, które w jego mniemaniu dobrze mu życzą. Nie, nie będę komentować czegoś, co uważam za chamstwo.\nMożna było z góry przewidzieć, że to zdjęcie zostanie źle odebrane nawet przez część osób przychylnych prezydentowi.\nMoim zdaniem wykorzystanie tego zdjęcia było zachowaniem na poziomie 18-leniej obrażonej dziewczyny, a nie dojrzałego mężczyzny.\nPrezydent nie przeprosił publicznie.\nPaweł nie przeprasza, nie ma takiego zwyczaju. Zresztą w wielu codziennych sytuacjach zachowuje się bardzo emocjonalnie i niezbyt poważnie. Od blisko dwóch lat nie zamieniliśmy prywatnie ani jednego słowa, nie odpowiada mi na „dzień dobry”, odwraca głowę na mój widok. Tak samo zachowuje się większość jego rodziny. Na początku mnie to bolało, ale już na to zobojętniałam.\nWróćmy do pani. Dokonała pani politycznej wolty, odcinając się od prezydenta i kierując swoje sympatie w kierunku SPP i KO. Osoby niesiedzące głęboko w pruszkowskiej polityce mogą panią traktować jako postać niewiarygodną. Przeszła pani drogę od osoby stojącej tuż za Pawłem Makuchem do wpływowej radnej, okazującej prezydentowi niechęć na każdym kroku…\nO nie, to nadużycie, nie zgadzam się z takim określeniem. Staram się, żeby moja krytyka, jeśli już ją wyrażam, zawsze była uzasadniona i dobrze udokumentowana. Poza tym nie spotkałam się z negatywnymi opiniami mieszkańców. Zrobiłam to, co byłam przekonana, że muszę zrobić, aby być uczciwą wobec samej siebie. Decyzji nie podjęłam pochopnie, ona była wynikiem bardzo intensywnych przemyśleń.\nJest pani wiceprzewodniczącą Rady Miasta Pruszkowa. To prestiżowe i eksponowane stanowisko, uprawniające do dokonywania ocen. Klub SPP liczy 9 radnych, klub PiS, drugi pod względem liczebności – 6. Tymczasem PiS został zablokowany, kiedy rozstrzygał się wybór przewodniczących komisji. Nikt z radnych PiS, którzy przecież zostali wybrani głosami mieszkańców Pruszkowa, nie ma swojego przedstawiciela ani w prezydium rady, ani jako przewodniczącego którejś z komisji. Czy pani zdaniem w pruszkowskiej radzie miasta panuje równowaga polityczna?\nJeśli dobrze pamiętam, PiS nie był specjalnie aktywny, kiedy rozstrzygała się obsada przewodniczących komisji. Chyba tylko dwukrotnie zgłaszał swoich kandydatów. Radni, dokonując wyboru, kierowali się doświadczeniem samorządowym. I to mnie wtedy wystarczająco przekonało, że układ sił politycznych jest prawidłowy.\nDoświadczenie ma na przykład Ewa Białaszewska-Szmalec, mogłaby przewodniczyć Komisji Zdrowia.\nMogłaby. Ale tej komisji przewodniczy lekarz, Eugeniusz Kulpa.\nKazimierz Mazur jest wieloletnim radnym.\nW tym przypadku pozwolę sobie nie dokonać oceny, bo nie chcę komentować kultury pana radnego, który potrafi wygłaszać obraźliwe, wartościujące komentarze.\nZepchnięcie PiS-u do narożnika w obsadzie kluczowych stanowisk spowodowało, że rada miasta podzieliła się na dwa nieprzyjazne obozy.\nChyba pan żartuje. Inna obsada stanowisk niczego by nie zmieniła. Współpraca klubów albo jej brak są wynikiem ogólnego nastawienia do pracy na rzecz miasta, tymczasem w Pruszkowie radni PiS prezentują nastawienie polityczne i stoją murem za Konradem Sipierą.\nTa rada nie jest już chyba w stanie zakopać rowów między sobą i między radą miasta a prezydentem. Ilość emocji, pretensji, jest ogromna.\nA ja uważam, że porozumienie pomiędzy radnymi nadal jest możliwe. Trzeba tylko wykazać dobrą wolę. Gdyby porozmawiać z każdym radnym z osobna, z pewnością wypowiedziałby podobne słowa. Gorzej oceniam perspektywę współpracy z prezydentem, z prostej przyczyny: jest słaby, niewiarygodny, często obłudny. Rozmowa z panem prezydentem powinna zawsze odbywać się tak, jak ten wywiad, który pan przeprowadza ze mną. Uruchamia się dyktafon i nagrywa, żeby potem rozmówca nie mógł zaprzeczyć, że coś powiedział. Paweł Makuch potrafi wycofywać się z ustaleń, które zostały z nim poczynione.\nW Pruszkowie można spotkać opinię, że w rzeczywistości to nie Paweł Makuch rządzi miastem, ale Konrad Sipiera ze swoim zapleczem.\nCóż, skoro prawie wszyscy tak mówią, to pewnie tak jest. Prezydent powinien pokazać, że jest mężczyzną, ale gdyby dziś odciął się od Sipiery, kto chciałby z nim pracować? Brak wiarygodności staje się dla niego coraz większym problemem.\nZostawmy politykę. Jest pani pruszkowianką?\nTak, mieszkałam na Wyględówku, chodziłam do Szkoły Podstawowej nr 6, potem przeprowadziłam się na Żbików, ale szkoły nie zmieniłam. Wybrałam liceum Zana, byłam bardzo zdeterminowana, żeby się do niego dostać i nie sprawiło mi to problemu, bo w podstawówce byłam bardzo dobrą uczennicą. Potem postawiłam sobie za cel skończyć prawo na Uniwersytecie Warszawskim i ten plan też zrealizowałam. Później były jeszcze podyplomowe studia na SGH. Byłam ciekawa polityki, przez chwilę nawet działałam w Nowoczesnej, chciałam przekonać się, jak wygląda praca aktywistki. Wreszcie pojawił się Paweł Makuch i zainteresował mnie swoimi planami samorządowymi.\nCo panią w Pruszkowie najbardziej denerwuje?\nNie mam negatywnych emocji związanych z naszym miastem. Jestem nastawiona na poznawanie ludzi. Wcześniej byłam przeświadczona, że w Pruszkowie niewiele się dzieje, dlatego gdy zostałam radną postanowiłam rozruszać życie kulturalne. Z mojej inicjatywy w Pruszkowie odbyły się niezapomniane dla mnie spotkania mieszkańców z Denisem Urubko i Bogusławem Magrelem oraz z Bartoszem Szczygielskim. Ale szybko spostrzegłam, że w Pruszkowie naprawdę sporo się dzieje, jest wiele osób, które organizują ciekawe wydarzenia, może tylko czasem brakuje im dobrej reklamy. Miasto żyje.\nTo po co ludziom radny?\nNie tyle ludziom, co miastu. Nie może być tak, że mieszkańcy wybiorą sobie prezydenta, którego nikt nie będzie kontrolował. Uprawnienia kontrolne radnych to podstawa ich pracy dla miasta, zresztą są zapisane w ustawie. Kiedyś myślałam, że radny powinien dostarczać jak najwięcej pomysłów, ale dziś widzę, że trzeba skupić się na analizowaniu i poprawianiu pomysłów zgłaszanych przez urząd miasta.\nCo sądzi pani o budowie megabloku przy parku Potulickich?\nNie wiem, dlaczego Paweł Makuch na tę budowę się zgadza i dalej w to brnie. Nie powinien był dopuścić do wydania decyzji o warunkach zabudowy. W poprzedniej kadencji Andrzej Kurzela ją wydał, miał do tego prawo, ale z powodu zmian ustawowych przestała ona istnieć w obiegu prawnym. Konrad Sipiera nie musiał wydawać jej ponownie.\nSprawa jest dziś w Samorządowym Kolegium Odwoławczym, ono może uchylić decyzję.\nI wtedy wiceprezydent Sipiera znów „wuzetkę” podpisze.\nNie jestem taki pewien. Władze miasta znajdą się pod ogromną presją opinii publicznej.\nNo, nie pozostaje mi nic innego, jak bardzo im współczuć z tego powodu. Ale to prezydent miasta podejmuje decyzje i ponosi za nie odpowiedzialność. Ale bądźmy racjonalni: jeśli decyzja jest zła, trzeba ją zmienić. Jeśli się jej nie zmienia to automatycznie nasuwa się pytanie: dlaczego?\nNie wiem. Skoro jednak ja, wpływowa radna, jak uprzejmy był pan mnie nazwać, nie wiem, to grono wtajemniczonych musi być bardzo wąskie. Skoro więc w zasadzie nie wiadomo o co chodzi, to pewnie…\nO powstrzymanie budowy megabloku walczy Arek Gębicz. Pani zdaniem to bardziej społecznik, awanturnik czy polityk?\nJeszcze nie polityk, ale ma duże szanse, aby nim zostać. Bardzo go lubię, jest fajnym facetem, ale nie wiem, czy chciałabym z nim w przyszłości blisko współpracować. Może to wynik moich doświadczeń z Pawłem.\nGębicz wydaje się konsekwentny w tym, co robi. Gdy wyznaczy sobie cel, z uporem dąży do niego nie rozglądając się na boki.\nTo czasem zaleta, czasem wada. Ta konsekwencja może przeradzać się w upór i świadomość tego trochę mnie przeraża.\nChciałaby pani, żeby został prezydentem?\nNie odpowiem na to pytanie. Nie wiem.\nA miałby szansę?\nKurczę, nie chcę tej kwestii rozpatrywać. Nie chcę mu zrobić krzywdy, choć on na pewno tym, co mówię, zupełnie się nie przejmie. W gruncie rzeczy niewiele go znam. Może byłby dobrym prezydentem… Na pewno by się w tym realizował. I na pewno byłby lepszym prezydentem od Pawła Makucha, ale tych słów proszę odczytywać jak specjalny komplement pod adresem Arka. Po prostu wierzę, że każdy inny prezydent będzie lepszy od obecnego.\nGębicz, podobnie jak pani, jest dziś w bardzo dużym sporze z Pawłem Makuchem.\nTo nie jest dziwne. Liczba przeciwników prezydenta Makucha rośnie w błyskawicznym tempie, liczba osób mu nieprzychylnych też przyrasta i pędzi już niczym lawina.\nDaje pani Pawłowi Makuchowi szansę na drugą kadencję?\nWybory dopiero za trzy lata, to odległy termin, wszystko może się jeszcze wydarzyć. Przecież raptem dwa lata temu ja nie zdawałam sobie sprawy, w jakim momencie życia będę we wrześniu 2020 roku. Teoretycznie istnieje możliwość jego wygranej, choć prawdopodobieństwo jest czysto hipotetyczne.\nNadal widzi się pani w roli wiceprezydenta Pruszkowa?\nTa myśl co pewien czas powraca. Zastanawiam się czasami, jak postąpiłabym w konkretnej sprawie mając władzę na przykład Konrada Sipiery. Jeśli jednak pyta pan o moje aspiracje samorządowe, to nie widzę powodów, żeby składać puste deklaracje. Konkretnych planów związanych z rozwojem swojej kariery nie mam. Ale też nie znaczy to, że nie zamarzę za trzy lata o zostaniu przewodniczącą rady miasta, prezydentem, albo wiceprezydentem. Jest to tak samo prawdopodobne, jak to, że pożegnam się z samorządem.\nKtórych pruszkowskich radnych ceni pani najbardziej? Poproszę o trzy nazwiska.\nProszę bardzo, ale kolejność będzie przypadkowa. Karol Chlebiński – bardzo mądry i obiektywny, z jego zdaniem czasem się nie zgadzam, ale ostatecznie zawsze się okazuje, że ma rację. Dobrze mieć kolegę, który jest odpowiedzialny, zna tematy, na które się wypowiada i dobrze doradzi. Piotr Bąk – nigdy na nim się nie zawiodłam, chętny do współpracy, pomocy, świetnie przygotowany do posiedzeń komisji i sesji. Olgierd Lewan – o nim mogę powiedzieć to samo, co z poprzednikach. Gdy pojawiła się próba wygaszenia mojego mandatu, okazało się, że mogę liczyć na wsparcie wielu osób, całego środowiska SPP. To wartościowi ludzie, tworzący grupę, na której można polegać. Ale mogąc wymienić tylko trzy osoby pominęłam Krzysztofa Biskupskiego, Dorotę Kossakowską, Małgosię Widerę, Kasię Wall czy Józefa Moczuło, który się do mnie przekonał, choć na początku był raczej sceptycznie nastawiony. Dzięki nim wszystkim dostrzegłam znaczenie pojęcia odpowiedzialności w pracy samorządowej, wiem, że trzeba nauczyć się współpracować z wieloma osobami, jeśli się chce osiągnąć zamierzony cel. I nie wolno nikogo pochopnie oceniać, zanim się go bliżej nie pozna.\nJaki jest najbliższy cel Elizy Kurzeli?\nZdobyć tytuł doktora nauk prawnych. W październiku rozpoczynam studia doktoranckie w Bałtyckim Uniwersytecie Federalnym imienia Immanuela Kanta w Kaliningradzie. Jestem szczęśliwa, pełna optymizmu i mam poczucie, że znalazłam się właśnie w wyjątkowym momencie mojego życia.


Język albański – Nonsensopedia, polska encyklopedia humoru\nTen artykuł zawiera tylko i wyłącznie niepodważalną prawdę. Osoby wątpiące w jego prawdziwość zostaną uznane za heretyków!\nJęzyk albański (alb. gjuha shqipe heszke w meszke) – sztuczny język wymyślony w 1911 roku przez Ludwika Zamenhofa. Przez wiele lat był on ciekawostką, pomijaną przy dosyć dużym sukcesie esperanta. Dopiero w latach 30. zaczęto stosować mowę. Dziś jest to jedno z kolejnych narzędzi służących do potwierdzenia, że istnieje rzekome państwo albańskie. Według CIA językiem tym mówi ok. 6 mln osób – 4 mln mieszkańców Kosowa, 2 mln ubogich Włochów oraz 50 tys. Polaków. Nad regulacjami języka czuwa wybitny polski lingwista Paweł Mikołajuw, rzekomy król Albanii.\nHistoria języka[edytuj • edytuj kod]\nJęzyk albański stworzył w 1911 roku Ludwik Zamenhof. Niezadowolony z rozwoju esperanta oraz z niskiej pensji okulisty wpadł na pomysł, by stworzyć od zera niepodobną do żadnego europejskiego języka mowę, którą mógłby sprzedać Herbertowi George'owi Wellsowi. Amerykański prekursor literatury fantastyczno-naukowej pragnął napisać Wojnę światów 2, w której Marsjanie atakujący Ziemię mieli porozumiewać się za pomocą albańskiego. Zamenhof nie doczekał się nigdy spotkania z Wellsem. Projekt sztucznego języka został zapomniany na 20 lat.\nProjekt wrócił za sprawą nowej polityki włoskiego dyktatora Benita Mussoliniego, który pragnął powiększyć strefę nadmorską o cały Adriatyk. W tym celu wydał kolosalne pieniądze na wybudowanie sztucznej platformy, stworzył historię sztucznego narodu oraz pomalował kilkanaście tysięcy murzynów z świeżo podbitej Etiopii, którzy mieli zginąć w rzekomym ataku włoskiej armii. Plan się udał – sztuczną platformę w 1943 zbombardowano, pozostawiając informację o istnieniu rzekomego państwa, które należało wówczas do Włoch. Po zakończeniu II wojny światowej „spiskiem albańskim” zajął się ZSRR. Do tego czasu udało się nauczyć 2 mln ludzi sztucznego, bezużytecznego wówczas języka.\nZSRR także pragnęło zachować istnienie fikcyjnego państwa. Cały świat wierzył w istnienie niewielkiego państwa graniczącego z Grecją i Jugosławią. Cały świat uwierzył w pogmatwany język, którego używał tylko Enver Hodża – agent KGB. Nikt poza Hodżą i Chruszczowem nie znał jakiegokolwiek słowa w języku albańskim. Przełom nastąpił w 1981 roku, kiedy to pułkownik Ryszard Kukliński wydał NATO słownik albańsko-rosyjski. Jak się okazało, tym sztucznym językiem zapisywano plany zniszczenia Europy Wschodniej podczas III wojny światowej.\nDziś wiele osób wie, że Albania nie istnieje (aczkolwiek NATO i lobby geograficzne prowadzą akcję „Zocha”, która podtrzymuje mit o państwie). Językiem albańskim mówi dzisiaj ok. 6 mln osób – co ciekawe, esperanto mające być międzynarodowym językiem pomocniczym odniosło mniejszy sukces do tego conlangu.\nTeksty literackie w języku albańskim[edytuj • edytuj kod]\nHeszke meszke – oficjalny hymn fanów języka albańskiego.\nKllyb gou gou – znany międzynarodowy przebój discorapu.\nInternacionale – nowa wersja Międzynarodówki śpiewana przez Envera Hodżę.\nWikipedia – tak, jak kłamać to na całego – encyklopedia pełna bzdur i mistyfikacji powiela mit o istnieniu Albanii. W tym celu podaje źródła w postaci albańskojęzycznej Wikipedii.\nFarmazony – miejsce w grze S.T.A.L.K.E.R., gdzie można znaleźć wiele cennych przedmiotów.\nŻe Mikołaj II Romanow nie lubił widoku krwi?\nTę stronę ostatnio edytowano 14 maj 2022, 16:13.


W pewnej kuchni na Wyspach...: Rigatoni z bialym ragu\nKamila 20 September 2012 at 13:25\nNajlepszego z okazji rocznicy! Pyszny sposób na makaron :)\nMadzialena 20 September 2012 at 13:50\nBiałego ragu jeszcze nie próbowałam ale ten obiad prezentuje się bardzo pysznie, zachęcająco :)\nGratuluje rocznicy i życzę kolejnych! I świętuje razem z Tobą :)\nalisz 20 September 2012 at 13:58\nNa takie połączenie jeszcze nie wpadłam - do wypróbowania w najbliższym czasie :) Wygląda obłędnie smacznie!\nANNA 20 September 2012 at 14:11\nelżunia 20 September 2012 at 14:25\nBardzo fajna propozycja chyba przekonała mnie do zakupienia książki Gino D'Acampo. Zawsze coś mnie powstrzymywało :)\nPowodzeniu w dalszym prowadzeniu bloga !!!\nUnknown 20 September 2012 at 14:31\nTylez dobroci w jednym daniu. :) I to mięsa. Cudo. :)\nKuchnia włoska jest bardzo swojska...to mój comfort food. Zdecydowanie skusiłabym się na Twój makaron!\nRuda 20 September 2012 at 15:36\nuwielbiam włoszczyznę,zapraszam do siebie\nAntenka 20 September 2012 at 16:02\nkuchnia włoska, to moja ulubiona kuchnia i według mnie jest najlepsza na świecie!:)porywam twój makaronik i pożeram w całości;)\nMajana 20 September 2012 at 16:11\nPięknie podane danie. Uwielbiam kuchnię włoską:)\nskoraq cooks 20 September 2012 at 17:13\nMaggie, po pierwsze życzę jeszcze 100 lat blogowania :-) A Twoim rigatoni narobiłaś mi smaku na włoską kuchnię :-)\nMałgorzata Ziółkowska 20 September 2012 at 18:02\nkurcze jak pięknie wyglada a ja mam taka ochotę by zjeść jakiś obiad nawet w porze kolacji!\ngin 20 September 2012 at 19:01\nA ja dzisiaj chodziłam z kąta w kąt i się zastanawiałam, co by tu zjeść. W końcu skończyło się na kanapce, a Ty mi tu teraz takie pyszności podsuwasz pod nos... ;)\nGratuluję serdecznie i życzę powodzenia w dalszym blogowaniu :)\nwhiness 20 September 2012 at 19:33\nMm, pycha :) To znaczy, nigdy nie robiłam makaronu z taką ilością mięsa, ale pancetta jest bardzo dobra, no i nikt mi nie powie, że sos z mascarpone mógłby komuś nie smakować.\nMonia 20 September 2012 at 20:35\nGratuluję:) Kto powiedział, że nie można uczcić rocznicy pysznym makaronem:)\nbartoldzik 20 September 2012 at 20:40\nLubie przepisy Gino, są prawdziwie proste i niesłychanie smaczne.\nI najważniejsze! Gratulacje z okazji rocznicy. Życzę Ci, aby Ci starczyło samozaparcia do dodania do tej dwójki jeszcze chociaż zera :-)\nslyvvia 20 September 2012 at 21:11\nUwielbiam takie dania. Świetnie to wygląda :)\nEmcia Pichci! 21 September 2012 at 09:48\nnie przestajesz zachwycać. arcydzieło :)\nKasia S, 21 September 2012 at 10:20\nTak, tak, to jest TO :)\nnuovana 21 September 2012 at 12:28\ncomfy, comfy, comfy :) wspaniałości, smak jeszcze mi nie znany, musze wypróbować. A rocznic wielu, wielu, comfy jak to danie życzę :)\npasjonatka 21 September 2012 at 21:29\nnie mialam jeszcze niestety okazji sprobowac ;(\nDIETETUJE 22 September 2012 at 08:34\nBardzo ciekawy przepis, muszę kiedyś spróbować :-)\nTomek gotuje 23 September 2012 at 14:25\nWygląda obłędnie :) Gratulacje z okazji 2 lat blogowania i życzę Ci kolejnych wielu z równie wielką pasją :)


Mierzę w wysokie cele - Nasz Dziennik\nZdjęcie: ARCH. N. WĘGRZYCKIEGO-SZYMCZYKA/ Inne\nMierzę w wysokie cele\nNiedziela, 2 maja 2021 (14:57)\nAktualizacja: Niedziela, 2 maja 2021 (14:58)\nZ Natanem Węgrzyckim-Szymczykiem, srebrnym i brązowym medalistą mistrzostw Europy rozmawia Piotr Skrobisz\nDrugi z rzędu medal mistrzostw Europy potwierdził, że zagościł Pan już na stałe w światowej czołówce – bo pamiętajmy, że w wioślar-skich jedynkach to Europa wyznacza poziom?\n– Bardzo bym tego chciał. Medale bardzo mnie ucieszyły, ale jeszcze większe znaczenie miały dla mnie niewielkie różnice, jakie dzieliły mnie od rywali. I to niezwykle utytułowanych rywali, bo przecież w Varese wyprzedzili mnie tylko Niemiec Oliver Zeidler, czyli aktualny mistrz świata, oraz Duńczyk Sverri Nielsen, wicemistrz globu i obrońca tytułu mistrza Europy sprzed roku. Pamiętam, jak sięgałem po swój pierwszy krążek w Poznaniu, pojawiły się głosy, że to może kwestia szczęścia, mam nadzieję, że potwierdziłem, iż nie. Jestem wśród najlepszych, ciężko pracuję, by tak było, rozwijam się, poprawiam.\nI ma Pan mocne nerwy, bo przecież na finiszu w Varese wyprzedził Pan Greka Stefanosa Ntouskosa dosłownie o centymetry.\n– Wolałbym takich nerwów sobie zaoszczędzić, jednak nie zawsze się da. Chciałem ten bieg rozegrać nieco inaczej, wcześniej zbliżyć się do czołowych lokat, jednak rywale też wystartowali niezwykle mocno, stąd do samego końca musiałem walczyć o swoje. Na 500 m przed metą wydawało mi się, że są na tyle blisko, iż mogę ich doścignąć, a gdy do końca pozostało 250 m, przestałem oglądać się na innych, tylko skupiłem się wyłącznie na sobie, wykrzesując wszystko, co mam. Wiary nie straciłem, sił również, a Grek na ostatnich metrach wyraźnie osłabł, co mi pomogło.\nDwa medale mistrzostw Europy. Srebrny z Poznania i brązowy z Varese. Można je porównać?\n– Ubiegłoroczny był moim pierwszym zdobytym na mistrzowskiej imprezie wśród seniorów. Przez kilka lat byłem blisko, wydawało się, że o krok, jednak zawsze czegoś mi brakowało. Może dlatego, że długo łączyłem studia ze sportem, częściej pływałem na ósemce, na jedynkę przesiadając się praktycznie tylko na trzy miesiące w roku. W 2019 roku o włos przegrałem olimpijską kwalifikację, co stanowiło duże rozczarowanie. Paradoksalnie odbudowałem się w czasach pandemii. Nawet nie tylko odbudowałem, ale nawet bardzo mocno zbliżyłem do najlepszych – na tyle by w każdych zawodach rywalizować o najwyższe cele. W jedynkach panuje bardzo duża konkurencja, niezwykle ciężko o medale, stąd tym bardziej doceniam swoje.\nKwalifikacji w 2019 roku Pan nie zdobył, ale za kilka tygodni powalczy Pan o nią ponownie. Choć to tylko sport, nie wyobrażam sobie, by dopuszczał Pan możliwość niepowodzenia?\n– Teoretycznie w kwalifikacjach pojawią się zawodnicy, którzy ostatnimi czasy metę mijali za mną, więc powinienem jechać na nie w roli faworyta. Mam jednak świadomość, że czekają mnie niezwykle ciężkie regaty, mentalnie nawet cięższe od mistrzostw Europy. Nastawiam się na twardą walkę, przecież każdy, kto stanie na starcie, będzie miał jeden cel. Taki sam jak pozostali.\nCzuje Pan, że znajduje się w najlepszym momencie dotychczasowej kariery?\n– Myślę, że tak. Dowodzą tego wyniki zawodów, dowodzą testy wykonywane na ergometrze wioślarskim. Widać, że z miesiąca na miesiąc się poprawiam. Wszystko postawiłem na jedną kartę i to była dobra decyzja.\nMa Pan niezwykle ciekawe CV. Znajdują się w nim medale mistrzostw świata w młodszych kategoriach wiekowych, ale też studia na prestiżowych uczelniach w kalifornijskim Berkeley i Cambridge. Skąd taki pomysł na życie?\n– Odkąd pamiętam, nauka była dla mnie niezwykle ważna. Uprawiałem sport, ale wiedziałem, że będę chciał równocześnie studiować z myślą o przyszłości. O rozwoju, bo przecież człowiek powinien mieć różne zainteresowania, wychodzić poza obręb tego, czym się na co dzień zajmuje. Niedługo po tym, jak zostałem mistrzem świata juniorów, zdałem maturę i chciałem pójść na prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. Otrzymałem jednak propozycję z Berkeley. Tamtejszy uniwersytet poszukiwał utalentowanych wioślarzy, oferując im stypendium, normalne studia, połączone ze startami w jego barwach. Zdecydowałem się na wyjazd i uważam, że to była najlepsza decyzja w moim życiu. W Stanach otrzymałem szansę nauki (socjologii) na najwyższym poziomie, ale też ciągłego rozwijania swych umiejętności wioślarskich. Wszystko było doskonale zaplanowane, dzień rozpoczynałem od treningów o 6 rano, potem były normalne zajęcia, a po południu kolejne treningi. Studiując, reprezentowałem też Polskę w mistrzowskich zawodach, i myślę, że nie było drugiego takiego zawodnika jak ja.\nPotem było Cambridge, a jak Cambridge, to legendarny wyścig ósemek Boat Race na Tamizie, w którym uczelnia ta rywalizuje z Oxfordem. Wystąpił Pan w nim jako drugi Polak w historii – i mógł cieszyć się ze zwycięstwa.\n– Tak, ten wyścig był spełnieniem dziecięcych marzeń. Niezwykłe zawody, niezwykła otoczka, atmosfera, niezwykła tradycja, historia, prestiż, helikopter, który pojawia się nad linią startową, setki tysięcy ludzi wokół trasy. Przez kilka tygodni po wyścigu ludzie na ulicach zaczepiali mnie, prosili o rozmowę, gratulowali zwycięstwa. Coś niesamowitego.\nOd lat mówi się o Panu, iż ma wszelkie dane, by zostać najwybitniejszym polskim skifistą w historii. I co Pan na to?\n– Na pewno takie słowa mnie cieszą, a przede wszystkim motywują i zachęcają do jeszcze cięższej i efektywniejszej pracy. Chciałbym potwierdzić wynikami, że na pochwały zasługuję, że nie były i nie są na wyrost. Mam w sobie coraz więcej wiary w to, że mogę, że mnie stać i… oby tylko do przodu. Z pokorą – mierzę w wysokie cele.


Starożytna historia skarpetek\nW obecnych czasach trudno wyobrazić sobie życie bez skarpetek. Co prawda znane są persony, które rezygnują zarówno z nich, jak i z obuwia, jednak większość z nas ceni sobie oferowane przez nie ciepło oraz wygodę. Czy zastanawialiście się jednak, od kiedy towarzyszą one ludzkości?\nPostanowiliśmy sięgnąć do starożytnych czeluści Szuflady Skarpet i oto przedstawiamy Wam kilka ciekawych historii o tym cudownym elemencie garderoby.\nSkarpeta - scarpetta - szkarpeta\nSkąd w ogóle wzięło się słowo „skarpeta”? Trudno to jednoznacznie określić. Prawdopodobnie pochodzi ono od włoskiego scarpetta, które z kolei jest zdrobnieniem od scarpa. Mieszkańcy Półwyspu Apenińskiego określali w ten sposób wygodne trzewiki. Z racji jednak tego, że sięgały one kostek, były miękkie i lekkie – mogły więc wpłynąć na późniejszą nazwę skarpetek.\nCo ciekawe, w dawnych czasach równie często posługiwano się także terminem… szkarpetki! Gwoli ścisłości, nie rozważamy jednak zmiany nazwy na Szuflada Szkarpet.\nTo przykre, że tak niewiele wiemy o skarpetach, choć nasi przodkowie używali ich od niepamiętnych czasów. Zdaniem archeologów już w epoce kamienia łupanego robiono ubrania, które miały chronić stopę. W roli materiałów występowały zwierzęce skóry związywanena wysokości kostek.\nChoć nie mówi się o tym zbyt często, w podobny sposób radziły sobie także największe starożytne cywilizacje. Wspominano o nich już za czasów Homera, czyli w VIII wieku p.n.e. O tzw. piloi wykonywanych ze zwierzęcego włosia pisał wówczas Hezjod. Chroniły one stopy i były noszone w parze z sandałami.\nSkarpetki znaleziono też w grobowcu faraona Tutanchamona z XIV w. p.n.e. Ba! Para odkryta w starożytnym mieście Antinoupolis jasno dowodzi, że Egipcjanie mieli nawet tendencję do ich farbowania. Czyżby już wtedy posiadali swoje Szuflady Skarpet? A może nawet Piramidy Skarpet? Jak myślicie, czy starożytni Egipcjanie nosiliby dzisiaj kolorowe skarpetki w paski, czy może w kropki?\nRzymianie początkowo dla wygody stóp owijali je pasami skóry lub plecionych tkanin, które w II wieku n.e. wyparte zostały przez udones, czyli zszyty materiał wciągany na nogi. W hrabstwie Northumberland badacze natrafili nawet na list, w którym troskliwa żona lub matka informowała jednego z legionistów o przesyłce zawierającej sandały, majtki oraz skarpetki. Pewne rzeczy nigdy się nie zmieniają!\nSkarpetki zajmują także szczególne miejsce w chińskiej tradycji. Już za czasów dynastii Zhou (tysiąc lat p.n.e.) goście odwiedzający pałac musieli nie tylko zdejmować buty, ale i zmieniać skarpety przed wizytą. Ten element garderoby wykonywany był z jedwabiu, co potwierdzają pary znalezione w wielu grobowcach. Po dziś dzień skarpetki są ważnym elementem ubioru każdego Chińczyka, co niezmiernie nas cieszy.\nZakazany romans, czyli skarpetki i sandały\nModowe faux-pas kojarzone jest głównie z Polakami wyjeżdżającymi za granicę, jednak podobny trend utrzymuje się również pośród brytyjskich turystów. Jak widzicie, ma on swoje podwaliny w starożytnej historii.\nZnakomitym tego potwierdzeniem jest posąg znaleziony w rzymskiej świątyni w Southwark. Figura naturalnych rozmiar przedstawia postać mężczyzny w skarpetach i sandałach. Czy był to protoplasta dzisiejszych turystów? To zabawna, acz mylna teza. Starożytni Rzymianie stawiali na prostotę i użyteczność, skoro więc marzły im stopy – zakładali skarpety. Nie przejmowali się modą, a z pewnością nie sądzili, że w przyszłości ten trend będzie wzbudzał tyle emocji.\nAch! Gdyby tylko mogli założyć skarpetki z wełny merynosa, na pewno byłoby im ciepło!\nTo jeszcze nie koniec, dopiero się rozkręcamy!\nWiecie już, że skarpety pełniły ważną funkcję w starożytności. Poczyniliście pierwsze kroki, ku zostaniu skarpetkowymi pożeraczami wiedzy! Do naszych kronik z pewnością jeszcze powrócimy. Nadal pozostało wiele historii, które warte są opowiedzenia.


Dorota Duży, Author at AquaBlend\nOd wielu lat hodowcy podnoszą wydajność mleka, by poprawić swoją sytuację finansową, zakłady mleczarskie co raz to oferują nowe produkty, by znaleźć nowe rynki zbytu i nowego klienta, a klient chce towaru wysokiej jakości w dobrej cenie. Czy te trzy działania mają ze sobą coś wspólnego?\nNa pierwszy rzut oka nie, ale w praktyce są to połączone naczynia.\nKiedy następował rozwój mleczarstwa podstawowym parametrem skupu była zawartość tłuszczu w mleku oraz świeżość mleka. Zapewne wielu starszych hodowców pamięta w zlewniach wirówki Gerbera i pistolety alizarolowe jako podstawowe narzędzia przyjęcia mleka. Czasami za pomocą gęstościomierza (laktodensymetru) sprawdzano czy mleko ma właściwy ciężar co świadczyło o zafałszowaniu mleka wodą. Nikt nie słyszał o komórkach somatycznych. Z biegiem lat zaczęto kontrolować zawartość białka w mleku, szczególnie przydatnego w serowarstwie. Później wprowadzono krioskop i badanie punktu zamarzania (zastąpiło gęstościomierz). I wreszcie przyszła pora na komórki somatyczne (określone w PN w 1968 roku, a od roku 2004 zgodnie z prawem unijnym – rozporządzenie PE nr 853 z 2004 r. nastąpiła konieczność oznaczania próby.) . Do dziś jednak wielu z hodowców nie za bardzo rozumie, co to są komórki somatyczne i czemu kiedyś mleko było dobre, a dziś nie. Hodowcy mający stada pod kontrolą wiedzą o swoich krowach dużo. Ci, którzy nie prowadzą próbnych udoi, są pozbawieni tej wiedzy, a poziom komórek jest jednym z najbardziej wartościowych parametrów informujący o zdrowiu zwierząt.\nŻeby to najprościej wytłumaczyć (według mojego zdania) komórki somatyczne to wszystko to, co w mleku nie jest tłuszczem, białkiem, cukrem. To wszystko to, z czego nie można zrobić sera, masła, śmietany. A więc co to? Przede wszystkim zużyte komórki pęcherzyków mlecznych, które podczas doju pękają – ich drobiny są usuwane wraz z mlekiem – dlatego też nie ma krów produkujących mleko, które by miały zero komórek somatycznych. Komórki somatyczne to także martwe komórki układu odpornościowego ( naszego wewnętrznego obrońcy), takie jak limfocyty, granulocyty i makrofagi. Komórkami somatycznymi nie są tylko komórki rozrodcze (czyli gamety).\nW organizmie w układzie odpornościowym krąży „cała armia” ciał odpornościowych. W trakcie jakiejkolwiek infekcji wkraczają one do akcji i zwalczają zagrożenie. Niestety, podczas tej walki giną i wraz z krwią przepływającą przez wymię, docierają do pęcherzyków mlekotwórczych, z których w czasie udoju przedostają się do mleka udojonego. Czym większa infekcja, tym więcej „żołnierzy” bierze udział w tej walce i więcej ich ginie, a tym samym więcej jest ich w mleku wydojonym.\nCo ma wpływ na poziom komórek somatycznych w mleku?\nJest tu wiele czynników: środowiskowych, żywieniowych, fizjologicznych, higienicznych czy genetycznych. Ważnym czynnikiem jest także ogólne zdrowie krowy. Infekcje bakteryjne czy wirusowe związane z ogólnym stanem zdrowia. Problemy poporodowe związane z endometriami (stany zapalne macicy), także wpływają na poziom komórek somatycznych.\nDo czynników środowiskowych, mających największy wpływ na poziom „somatyków”, są przede wszystkim warunki utrzymania – dziś tak ładnie zwane dobrostanem. Często także pora roku w zależności od systemu utrzymania ma także wpływ na ich poziom .\nWśród czynników fizjologicznych najważniejsze zdają się wiek zwierzęcia i stadium laktacji. Zauważalne jest fizjologiczne podwyższenie liczby komórek somatycznych w późnych okresach laktacji. Często podwyższone miano jest także w pierwszych i ostatnich strugach mleka. Każda kolejna laktacja także powoduje zwiększenie liczby komórek somatycznych, często o kilka lub kilkanaście procent. Należy jednak stwierdzić, że są one marginalne w porównaniu ze zmianami spowodowanymi przez inne czynniki.\nCzynniki żywieniowe mające największe znaczenie to właściwy zbiór i przechowywanie pasz oraz ściółki. Głównie chodzi o zagrożenie skażeniami mykotoksynami spowodowanymi niewłaściwym zbiorem i konserwacją pasz. Czynniki higieniczne to prawidłowe postępowanie przed i po doju, a więc prawidłowa higiena przed i poudojowa, właściwy dój (sprawność urządzeń udojowych, technika doju). Pozostają jeszcze czynniki genetyczne, ale ten czynnik dzisiaj staje się najmniej „somatykotwórczy”, gdyż z hodowli usuwa się buhaje przekazujące cechę podatności na mastitis.\nNa koniec najważniejszym czynnikiem są infekcje, na które są narażone zwierzęta. Dzisiejszą krowę, z której uczyniliśmy fabrykę mleka, można porównać do sportowca wyczynowego. Tylko, że sportowiec ma całą armię lekarzy, dietetyków, rehabilitantów, a krowa ma najczęściej tylko swojego hodowcę, który w natłoku prac często zapomina o indywidualnych potrzebach pojedynczych sztuk. Dopiero konieczność wezwania lekarza weterynarii przypomina mu o tym, że coś przeoczył.\nKażda choroba krowy powoduje fizjologiczną inicjację zwalczenia choroby „własnymi sposobami”. Do akcji wkraczają białe ciałka krwi, a właściwie ich część, limfocyty, próbujące zwalczyć infekcję.\nW zależności od poziomu infekcji różna ilość przeciwciał jest zaawansowana i różna ich ilość potem przejawia się w mleku.\nTrzeba też sobie uzmysłowić, że podwyższony poziom komórek somatycznych WCALE nie musi świadczyć o zapaleniu wymienia, które najczęściej spowodowane jest zewnętrznymi infekcjami wymienia. W momencie, gdy do wymienia wnika bakteria wywołująca zapalenie wymienia, neutrofile (granulocyty) zaczynają napływać do miejsca zakażenia z otaczających tkanek oraz krwiobiegu i to właśnie one dominują w składzie i zwiększają liczbę komórek somatycznych mleka chorej na mastitis krowy. Neutrofile wykrywają i eliminują poprzez specyficzne mechanizmy bakterie odpowiedzialne za rozwój infekcji.\nJaka jest więc rola komórek somatycznych w wymieniu?\nNie można jednoznacznie stwierdzić, że jest to rola ważna jedynie w trakcie infekcji, gdyż komórki znajdują się i w zdrowym gruczole, spełniając w nim rolę ochronną. Różne gatunki drobnoustrojów wymagają odpowiedzi immunologicznej różnego typu. Np. E. coli produkuje i wydziela do wymienia swoją toksynę już w kilka godzin po wniknięciu bakterii do gruczołu. Napływ neutrofilów do gruczołu odbywa się zbyt późno, konieczna jest uprzednia obecność komórek odpornościowych w mleku, która umożliwi szybką reakcję organizmu na równie szybko rozwijającą się infekcję.\nJak więc zwalczać czy też obniżać poziom komórek somatycznych?\nW związku z tym, że w przeważającej ilości podwyższonych komórek somatycznych w próbie mleka to niestety różne postacie mastitis pierwszą czynnością jest zlokalizowanie w której ćwiartce wymienia doszło do podwyższenia. Służy do tego TOK (Terenowy Odczyn Komórkowy -próba z płynem diagnostycznym ) w której obecny w płynie detergent – laurylosiarczan sodowy, reaguje z DNA leukocytów, co powoduje pojawienie się skłaczenia (przy niższej liczbie leukocytów) lub zgęstnienie i ześluzowacenie próbki (przy wysokim poziomie leukocytów). Drugi składnik płynu – purpura bromokrezolowa zmienia swe zabarwienie w zależności od pH mleka.Próbę tę może wykonać bezpośrednio każdy hodowca. Inny sposobem, niestety laboratoryjnym, jest próba Whiteside’a (w której stwierdza się czy mleko ma podwyższoną liczbę komórek somatycznych a jeśli tak, to w środowisku silnie zasadowym ulega ścięciu wywołanemu przez jądra leukocytów, białko leukocytów i fibrynogen).\nStwierdzenie czy podwyższony poziom komórek somatycznych ma przyczynę w zakażeniu bakteryjnym można wykonać metodami opornościowymi. Zmianom zapalnym towarzyszy wzrost ilości soli w mleku, co powoduje zmianę jego oporności. Zasadę tę uważa się za najpewniejszy test. Dziś można ją wykonać bez konieczności wizyty w laboratorium. Na rynku znajdują się już elektroniczne urządzenia pozwalające stwierdzić wzrost oporności mleka, a przez to czy podwyższony poziom komórek ma przyczynę w mastitis czy też jest to spowodowane inną przyczyną.\nCo więc zrobić kiedy jest wysoki poziom komórek somatycznych, a wszelkie wykonane próby wskazują, że to nie mastitis?\nDrugim czynnikiem mającym wysoki wpływ na ich poziom to żywienie.\nPoważnym błędem, który często umyka kontroli jest jakość zadawanych pasz. Tu jest jeszcze wiele do poprawienia. W czym najczęściej tkwi problem? W skażeniu pasz i ściółki mykotoksynami. Co to są mykotoksyny? Jest to produkt wtórnej przemiany materii zachodzącej w organizmach grzybów, podczas ich wzrostu na substancjach roślinnych lub innych związkach organicznych.\nSkażenia pasz mykotoksynami pozostawało zbyt długo niezauważane i niedoceniane. Dopiero problemy w stadach o wysokich wydajnościach uwidoczniły, jak duże zdrowotne i ekonomiczne straty mogą być wywołane przez grzyby pleśniowe. Przez wiele lat uważano, że przeżuwacze są gatunkiem zwierząt odpornym na działanie mykotoksyn, gdyż mikroorganizmy żwacza mają zdolność do degradacji tych związków, a środowisko silnie kwaśne w trawieńcu zabija je. To prawda, że żwacz dla toksyn grzybowych jest swego rodzaju barierą odtruwającą, jednak nie wszystkie mykotoksyny są zamieniane w nim na mniej toksyczne produkty przemiany materii i wydzielane poprzez mocz. Sam proces degradacji mykotoksyn, dostarczonych z paszami, odbywa się kosztem mikroflory bakteryjnej i pierwotniaków znajdującej się w żwaczu, które przy nadmiernym obciążeniu mykotoksynami stają się na nie wrażliwe. Nasilają się problemy związane ze spadkiem wydajności, stopniem odporności na mastitis, chorobami metabolicznymi, osłabieniem funkcji rozrodczych. Jeżeli już nauczyliśmy się karmić krowy mleczne, często mamy problemy z żywieniem młodzieży a szczególnie jałówek hodowlanych bo to najczęściej jałówki otrzymują kiszonki gorszej jakości, które zostały wycofane z żywienia krów wysokowydajnych ze względu na ich gorszą jakość. Jak mówi dr Zbigniew Lach z OHZ Osięciny: „jałówka to nie śmietnik”.\nLeczenie chemioterapeutykami w przypadku zatruć mykotoksynami jest niestety nieskuteczne.\nJest wiele produktów na rynku pasz i dodatków paszowych pozwalających ograniczyć skażenie mykotoksynami, które powinny być zastosowane w przypadku podejrzenia skażenia pasz. Ocena poziomu skażeń mykotoksynami pasz jest trudne, gdyż najczęściej występują one ogniskowo i pobrana próba paszy do analizy wcale nie musi być skażona, gdyż nie natrafiliśmy na jej ognisko.\nJeżeli już mamy podejrzenie, że skarmiane pasze mogą być skażone mykotoksynami to jedynym, miarodajnym sposobem jest poddanie analizie surowicy krwi na ich obecność. Problem to jego cena i często dlatego jest to bariera do ich wykonywania.\nKażde analizy pasz wykonywane na zawartość mykotoksyn wykonywane rutynowymi metodami diagnostycznymi są obarczone dużym błędem i są mało miarodajne.\nPamiętać należy, że w procesie kiszenia ginie znaczna część zarodników grzybów oraz następuje redukcja aktywności mykotoksyn. Tu właściwe zakiszanie jest bardzo ważne ( ale o procesie zakiszania w innym serwisie). Jak więc ustrzec się skażeń pasz innymi sposobami?\nNależy przede wszystkim prowadzić zabiegi prewencyjne, zaczynając od pola, a kończąc na gotowej paszy. Zaczynając od właściwej agrotechniki, wzrostu roślin i ochrony fungicydowej, poprzez zbiór, konserwację, przechowywanie do wybierania pasz z silosu. Wbrew pozorom nie są to łatwe działania, gdyż na wzrost grzybów mają duży wpływ czynniki niezależne od człowieka, takie jak warunki pogodowe. My, rolnicy, pracujemy wszak „pod chmurką”.\nJakie mamy najważniejsze mykotoksyny w paszach dla bydła?\nJest to metabolit grzybów tworzonych również na polu przez szereg gatunków Fusarium szczególnie w kolbach kukurydzy przy wysokiej wilgotności i temperaturze otoczenia. Objawy kliniczne występujące po spożyciu skażonej paszy zawierającej zearalenon, to głównie obniżona płodność (działa trzy razy silniej od estrogenu), brak apetytu, zmniejszenie wydajności mlecznej, opuchnięcie zewnętrznych narządów płciowych. U zwierząt z objawami zatrucia występuje także przedłużona ruja, objawy zapalenia lub wypadania pochwy i zakłócenia gospodarki hormonalnej. Często mimo wyeliminowania skażone paszy z dawki przez długi czas utrzymuje się stężenie toksyczności przez kumulowanie pochodnych tej mykotoksyny w woreczku żółciowym.\nToksyna tworzona przez gatunki grzybów z rodzaju Aspergillus (A.flavus i A. parasiticus). Objawami zatrucia aflatoksyną jest redukcja poziomu wzrostu, spadek mleczności, brak apetytu, obniżenie odporności, uszkodzenie wątroby, u cieląt suchość w nosie, szorstkie błony i sierść, bóle jamy ustnej oraz biegunka ze sporadyczną ilością krwi. Skażenie pasz aflatoksynami może być szkodliwe także dla ludzi, gdyż w wątrobie metabolizowane są do pochodnej aflatoksyny M1 i kumulowane w mleku.\n(Znane w skrócie jako DON) będąca metabolitami grzybów z gatunku Fusarium (F.roseum, F.graminearumi, F.culmorum). DON ulega w żwaczu częściowej degradacji, jednak przekroczenie stężenie powyżej 1 mg/kg paszy może wywołać ograniczenia pobierania paszy i obniżenie przyrostów. Przy dłuższym utrzymywanie się skażenia pogarsza się jakość mięsa wołowego. Bardzo niebezpieczne jest zatrucie DON młodych zwierząt, które skutkuje mniejszą żernością, osłabieniem systemu immunologicznego, zapaleniem śluzówki warg, języka i gardła, owrzodzeniem pyska z nadmiernym ślinieniem. Zjadanie skażonej paszy może być niezauważalne nawet do 5-6 dnia, przy dłuższym spożywaniu skażonej paszy może dochodzić do upadków.\nZatrucia tą mykotoksyną jest szczególnie groźne u młodych zwierząt (i u monogastrycznych), gdyż u dorosłych zwierząt jest ona metabolizowana do ochratoksyny α i fenyloalaniny przez mikroflorę żwacza. Objawami zatrucia są zwiększenie wydalania moczu, spadek przyrostu masy ciała oraz utrata płynów ustrojowych.\nPo stwierdzeniu zatrucia mykotoksynami (a często jest to dość długi okres), w organizmach zwierząt może już dojść do szeregu nieodwracalnych zmian powstałych w wyniku chronicznych zatruć powodowanych przez ciągłe pobieranie małych ilości trucizn. Skutków nie da się już najczęściej odwrócić, gdyż leczenie tego rodzaju zatruć u przeżuwaczy nie jest możliwe.\nJednym ze sposobów walki ze skażeniami mykotoksynami, poza agrotechnicznymi metodami, jest prewencja oraz stosowanie środków eliminujących, bądź ograniczających skutki ich oddziaływania. Jedną z metod ograniczenia ich wpływu w żwaczu jest stosowanie biologicznych (np. metabolity drożdży) lub chemicznych (np. związki glinokrzemianów) absorbentów, które działają szybko i w szerokim spektrum pH. Jednak to największy wpływ na ich zawartość ma sam hodowca, który powinien zwrócić uwagę na przygotowanie kiszonek i pasz, by ryzyko zatrucia było jak najmniejsze.\nPozostałe czynniki wpływające na poziom komórek somatycznych w mleku są w zasięgu hodowcy, a są to prawidłowa higiena doju, dobór odpowiedniej genetyki, zapewnienie właściwych warunków zootechnicznych.\nOkreślenie, właściwych czy też odpowiednich, warunków jest trudne do opisania gdyż dla różnych warunków odchowu i utrzymania optymalność i właściwość jest inna. Jeżeli to będzie stary, adoptowany budynek to warunki dla niego będą całkowicie inne niż dla nowo wybudowanego obiektu wolnostanowiskowego. Optymalność to właściwa wymiana powietrza, właściwe oświetlenie ( stosunek powierzchni okien do powierzchni podłogi), właściwa powierzchnia legowiskowa i spacerowa, odpowiednia szerokość stołu paszowego itp.\nDla każdego obiektu i sposobu prowadzenia chowu ta optymalność i właściwość jest inna. Niemniej jednak trzeba spełniać pewne minima zapewnienia właściwych warunków.\nPrawidłowa ( czy też odpowiednia) higiena doju to stosowanie higieny przed i po udojowej. Tu są różne szkoły co do stosowania mycia i higieny przed udojowej. Jedni proponują dippingi (kąpiel zanurzeniowa strzyków) pianowe i ręczniczki jednorazowe, inni jednorazowe ściereczki nasączone środkiem bakteriobójczym i pielęgnującym, inni natomiast wielorazowego użytku ściereczki z zasadą „jedna ścierka, jedna krowa”. Nie proponuje się natomiast doju bez któregoś ze sposobów pielęgnacji przedudojowej ( a każdy jest dobry jak spełnia zadanie). Po udoju należy stosować dipping poudojowy oparty o któryś z ogólnie dostępnych środków. Który ze środków wybrać to już jest domena hodowcy. To tak jak z kremem Nivea u ludzi. Dla jednych to najlepszy i jedyny krem a dla drugich jego stosowanie doprowadza do różnego rodzaju alergii. Musimy jako hodowcy wybrać najodpowiedniejszy produkt, często metodą prób i błędów.\nPamiętam ze szkoły średnie podejście jednego z moich nauczycieli do słów „właściwe i odpowiednie”. Użycie ich w odpowiedzi zawsze skutkowało pałą. I dziś muszę mu przyznać rację. Nie ma jednego pojęcia dla odpowiednich i właściwych warunków środowiskowych.\nCzynnikiem obniżającym poziom komórek somatycznych to także właściwa genetyka. Obecnie każda szanująca się spółka inseminacyjna podaje w swoich katalogach indeks komórek somatycznych, czyli zdolność do przekazywania cech odpornościowych przez buhaja. Jest to jeden ze sposobów doskonalenia stada. Poprzez nasze działania wpływamy na osobowość następnego pokolenia. A co to jest osobowość? Jest to ogół cech psychicznych i psychofizycznych jednostki dotyczących jej zachowań modyfikowanych pod wpływem doświadczeń i edukacji. Osobowość stanowi o wyjątkowości, niepowtarzalności jednostki, będąc wynikiem ciągłego oddziaływania czynników dziedzicznych ze środowiskiem. Pod wpływem przekazu genetycznego i oddziaływania środowiska zewnętrznego osobowość często ulega zmianie. Osobowość – obok środowiska – w decydującym stopniu wpływa na myślenie i działanie. Jest ona „konstruktorem” biografii każdego osobnika. Dlatego też dwa spokrewnione osobniki urodzone w tym samym miejscu ale odchowywane w różnych warunkach będą w ostateczności się znacznie różniły od siebie w wieku dojrzałym.\nNa temat komórek somatycznych napisano i powiedziano już wiele i prawdopodobnie wiele jeszcze będzie napisane i powiedziane. Niemniej tym artykułem chciałem zwrócić uwagę na „punkty zapalne” i zapalić światełko „na drodze”, które pomoże w rozwiązaniu tego problemu.\nW następnych serwisach o odchowie młodzieży. Zapraszamy\nWysoka wydajność mleczna krów upodabnia je coraz częściej do sportowców wyczynowych. Trzeba w szybkim czasie i w odpowiedniej ilości dostarczyć organizmowi energii. Czy to jest takie łatwe? Sportowcy wyczynowi mają do dyspozycji armię lekarzy, dietetyków, fizykoterapeutów- hodowcy bydła mlecznego są tego niestety pozbawieni i ich działania są trudniejsze. Krowa nie powie wprost co jej dolega czy ewentualnie czego jej brakuje. Daje jednak wiele sygnałów mówiących o błędach, szczególnie żywieniowych.


Unia-MRKS Czechowice Dziedzice\nHarmonogram spotkań drużyn KS Unia\n· Admin dnia 16-11-2019 07:00:31 ·\nPokonać Rymer na zakończenie rundy.\nW sobotę 16 listopada o godz. 13.30 nasi piłkarze zagrają w delegacji z Rymerem Rybnik w ramach 17 kolejki ligi okręgowej grupy 3. Rywale są czerwoną latarnią tabeli, bo w 16 meczach zdobyli zaledwie 3 punkty. Nasi piłkarze zajmują 8 miejsce z dorobkiem 28 ligowych punktów. Faworytem sobotniego spotkania są bez wątpienia nasi piłkarze. Rywala nie należy jednak lekceważyć. Wbrew pozorom może to być dla nas niełatwy mecz. Tym bardziej, że w drużynie mamy „mały szpital”. Liczymy jednak, że zawodnicy, którzy wybiegną w sobotę w wyjściowej jedenastce dadzą z siebie wszystko i Unia dopisze kolejne trzy punkty. Byłoby to bardzo ładne zakończenie długiej rundy jesiennej. Czy tak się jednak stanie dowiemy się dopiero po ostatnim gwizdku sędziego. Kibiców serdecznie zapraszamy do Niedobczyc i prosimy o doping.\n· Admin dnia 14-11-2019 20:56:52 ·\nZa nami długi weekend, w trakcie którego młodzieżowe zespoły Unii rozegrały swoje mecze. Cenne zwycięstwo odniosła drużyna młodzików Tomasza Oszka. Trampkarze prowadzeni przez Dariusza Binka wysoko wygrali z Lyskami. Niestety, w pozostałych meczach nasze drużyny musiały uznać wyższość rywali. Zapraszamy do zapoznania się z informacjami na temat poszczególnych spotkań.\n· Admin dnia 14-11-2019 07:43:42 · Czytaj więcej · 828 czytań ·\nUnia zgarnia trzy punkty\nKlasa okręgowa „Zina Racibórz-Rybnik” grupa 3 - kolejka 16\nSobota 9/11/2019 godz.14:00 stadion OSiR w Raciborzu\nKS Unia Racibórz – Forteca Świerklany 3 – 2 (1 – 1)\n0 – 1 Tomasz Steleblak 18’, 1 – 1 Paweł Woniakowski 20’ (rzut wolny), 2 – 1 Kamil Szlufarski 50’, 3 – 1 Dawid Migus 54’, 3 – 2 Tomasz Stelebak 73’.\nKS Unia Racibórz: Pluta – Socha, Woniakowski, Goły, Stępiński – Migus (Gawlik 77’), Ziemkiewicz, Moneta, Tront (Łagosz 43’) – Szlufarski (Żelazko 90+2), Kapinos (Gładkowski 88’)\n· Admin dnia 09-11-2019 19:58:00 · Czytaj więcej · 838 czytań ·\nHarmonogram spotkań drużyn KS Unia Racibórz\n· Admin dnia 08-11-2019 14:38:17 ·\nW sobotę zagramy z Fortecą Świerklany\nW sobotę 9 listopada w ramach 16 kolejki klasy okręgowej Unia Racibórz podejmie o godz. 14.00 Fortecę Świerklany. Rywale zajmują aktualnie czwarte miejsce w tabeli z dorobkiem 30 punktów. 9 meczów wygrali i 3 zremisowali. W meczach domowych zdobyli 16 punktów, a z delegacji przywieźli 14 oczek. Rywal solidny dlatego w sobotę czeka nas trudny mecz. Nasi piłkarze po remisie 1 – 1 w Gaszowicach spadli na 8 miejsce. Odnieśli do tej pory 6 zwycięstw i aż 7 razy zremisowali (najwięcej w całej lidze). Nastroje w naszej ekipie są dobre. Liczymy, że ostatni mecz rundy jesiennej rozegrany w Raciborzu zakończy się dobrym dla nas wynikiem. Nie będzie to jednak łatwe. Trzeba będzie nastawić się na walkę przez 90 minut, zagrać czujnie w obronie i skutecznie w ataku. Do tej pory różnie z tym bywało. Nie było powtarzalności. Wierzymy jednak, że nasi piłkarze zagrają dobry mecz i to oni po meczu będą się cieszyć z kolejnych punktów. Kibiców serdecznie zapraszamy na to ciekawie zapowiadający się mecz. Nie siedź w domu przyjdź dopingować piłkarzy Unii Racibórz.\n· Admin dnia 08-11-2019 07:01:17 ·\nTrampkarze Unii rozgromili Połomię\nNa portalu naszraciborz.pl dodano relację i galerie zdjęć z dzisiejszego meczu trampkarzy KS Unia Racibórz - Płomień Połomia.\nkliknik na link powyżej\n· Admin dnia 03-11-2019 16:18:09 ·\n· Admin dnia 02-11-2019 18:49:40 · Czytaj więcej · 819 czytań ·\nSkutecznie zawalczyć o punkty w Gaszowicach\nW sobotę 2 listopada o godz. 14.00 nasi piłkarze zagrają w delegacji z GKS Dąb Gaszowice. Rywale po 14 kolejkach zajmują XI miejsce w tabeli z dorobkiem 20 punktów. Piłkarze z Gaszowic wygrali 6 spotkań i 2 zremisowali, a w 6 musieli uznać wyższość przeciwników. Bramki 27 – 24. Początek sezonu nie był najlepszy dla ekipy Dębu. Pierwsze punkty piłkarze Gaszowic zdobyli dopiero w 4 kolejce. Od tego momentu grali coraz lepiej. Nasi piłkarze z dorobkiem 24 punktów zajmują VII miejsce w tabeli. Mecz nie będzie łatwy. Unia do tej pory nie radziła sobie w wyjazdowych meczach z Gaszowicami. Ciężko się nam grało na specyficznym boisku Dębu na poziomie IV ligi. Jednak każda zła passa kiedyś się kończy. Liczymy, że nastąpi to już w sobotę. Do naszej kadry meczowej wróci pauzujący ostatnio za kartki Mateusz Kocot i będzie to zapewne nasze duże wzmocnienie. Cały zespół Unii jest dobrej myśli. Piłkarze są przygotowani do walki o komplet punktów, a czy go wywalczą zależy już tylko od nich samych. Kibiców serdecznie zapraszamy do Gaszowic i prosimy o doping. Do boju Unia Racibórz!!!\n· Admin dnia 01-11-2019 07:09:08 ·\n· Admin dnia 31-10-2019 07:35:21 · Czytaj więcej · 806 czytań ·\nUnia Racibórz zdobywa cenne trzy punkty\nKlasa okręgowa „Zina Racibórz-Rybnik” grupa 3 - kolejka 14\nsobota 26/10/2019 godz.14:00 stadion OSiR ul. Zamkowa\nKS Unia Racibórz – LKS Polonia Łaziska 3 – 0 (0 – 0)\n1 – 0 Paweł Woniakowski 61’, 2 – 0 Dawid Migus 68’, 3 – 0 Kamil Szlufarski 69'\nKS Unia Racibórz: Pluta – Sobek, Gawryluk (Rajda 75’), Woniakowski, Goły (Łagosz 78’) – Migus, Chałupiński, Moneta, Tront, Ziemkiewicz (Szlufarski 55’), - Kapinos\n· Admin dnia 27-10-2019 13:18:22 · Czytaj więcej · 734 czytań ·\nStrona 8 z 181: 1...567891011...181\nWygenerowano w sekund: 0.03 16,317,684 Unikalnych wizyt


Finanse » Blog Archive » Konto oszczędnościowe – tak czy nie\n« Nowoczesne formy płatności internetowych i nie tylko.Wiele banków »\nKonto oszczędnościowe będzie jak najbardziej na plus. Posiadanie konta oszczędnościowego do niczego nas nie zobowiązuje. Jest ono często tylko dodatkiem do naszego normalnego konta. Jest to bardzo dobra opcja, ponieważ w każdej chwili możemy sobie odłożyć trochę pieniędzy. Możemy po prostu zacząć oszczędzać. A oszczędzanie jest jak najbardziej na tak. Konto oszczędnościowe jest naprawdę bardzo dobre. Warto się nad nim zastanowić. Wiele od nas zależy. Każdy będzie postępował według swojego uznania. Ale nad takim kontem naprawdę warto się zastanowić. Wszystko od nas zależy. Wiele będzie od nas zależało. Nie ma żadnych ograniczeń. Nic nie ma w tym dziwnego. Każdy ma swoje prawa. Ale warto założyć sobie takie konto. Nic nie tracimy i nic na takim koncie nie będziemy tracić. Warto to wszystko przemyśleć. Skoro tak wiele ludzi korzysta z takiej opcji to chyba musi być dobra. Warto o tym myśleć. Mamy wybór. Ale jednak mimo wszystko nic nie zaszkodzi. Zdecydujmy się na takie coś. Taka decyzja jest jak najbardziej na plus.