Spacer po lodzie - kosciol.wiara.pl\nkosciol.wiara.pl » Świadkowie i osobowości » Spacer po lodzie\nzdjęcia Jan mela\tJan Mela – najmłodszy w historii zdobywca biegunów w ciągu jednego roku, ur. 1988 r.\nWydarzyło się miliard różnych rzeczy – tata wszedł do wspólnoty neokatechumenalnej, dostał słowo o tym, że Bóg zabiera mu serce kamienne i daje serce z ciała. Wyobraź sobie, jak to musiało go boleć! Wiele razy powiedzieliśmy sobie: przepraszam. Zobaczyłem, jak źle go oceniałem, że bardzo starał się przez lata mnie kochać. Zbliżaliśmy się do siebie. Odbudowaliśmy relacje. Bardzo się polubiliśmy. Mam przyjaciela. Dla mnie to jeden z najważniejszych dowodów na istnienie Boga. Włożyliśmy (zwłaszcza mój tata) masę pracy w tę odbudowę, ale tylko ludzkimi siłami nie dałoby się …\nKilka lat temu tata, który dba o drzewo genealogiczne rodziny, opowiadał o babci, która była wywieziona na Syberię. Rzuciłem: „A może pojedziemy na Syberię?”. „Rodzinnie?”. „Nie. Mamę i siostry zostawimy. Ruszymy we dwóch”. Zobaczyłem błysk w jego oku. Byliśmy jak dwaj mali chłopcy. Ruszyliśmy na wschód, do miasta Abakan. Tata znał świetnie rosyjski, ja dbałem o sprzęt. Mogłem go też czegoś nauczyć! (śmiech)\nTo był genialny czas. Ja nie tylko kocham mojego tatę. Ja bardzo go lubię. Nie wypada nie kochać ojca − mamy to zakodowane. Tak nas uczy religia. „Czcij ojca swego” − jaki by nie był, wypada go szanować. A ja mojego tatę po prostu lubię. Cenię jego zaradność, odwagę, pokorę. Podziwiam jego duchową drogę. Mamy doświadczenie, że Bóg najgorsze traumy naszego życia obraca w perły. Obaj przeszliśmy bardzo długą i bolesną drogę. Mamy na koncie wiele strasznie trudnych rzeczy. Dziś mam w nim przyjaciela. Idziemy razem.\nJan mela\tBogdan Mela – ojciec Jaśka, katechista na Drodze Neokatechumenalnej, ur. 1966 r.\nPopełniłem mnóstwo błędów. Byłem bardzo surowy. Wiem o tym. Nie panowałem nad gniewem. Najbardziej zdumiewające jest to, że ludzie np. bezdomni, z którymi pracuję, widząc mnie, mówią: „Boguś, zazdroszczę ci spokoju, łagodności”. Nie mają pojęcia, jaki byłem przed laty.\nBóg zmienił mi charakter. Przeszedłem długie terapie, ale widzę po latach, że najlepszą z nich zaserwował mi… Kościół katolicki. To na Drodze Neokatechumenalnej nie tylko pogodziłem się z historią mojego życia, „odpuściłem”, ale też nauczyłem się błogosławić sytuacje, które wydawały się przeklęte. Nie mam do Boga pretensji.\nByłem osobą gwałtowną, ostrą, wybuchową, porywczą. Uważałem, że muszę wykrzyczeć to, co czuję. Byłem skonfliktowany z całym światem. Całe życie pod prąd. O każdym wydawałem ostre sądy. Zawsze miałem rację. Nie miałem pojęcia, że nosiłem pancerz, pod którym tłumiłem wielki bunt wobec rzeczywistości. Bóg zaczął powoli przemieniać moje kamienne serce w serce z ciała.\nKiedyś, w czasie ostrej awantury z Jasiem, stanąłem nad nim i poczułem, jakby mój tata stał nade mną. Ja byłem na miejscu syna. Skopiowana sytuacja z dzieciństwa. Poczułem w sercu tak wielką nienawiść do tego człowieka, że od razu wsiadłem w samochód i pojechałem na kraniec Polski, by z nim pogadać. Zamknęliśmy się na kilka godzin na strychu i opowiedziałem mu wszystko: „Tato, chcę ci powiedzieć, jakie noszę w sobie uczucia. Po latach czuję wielką złość. Nie znika. Jest stłumiona, ale nie znika”. Jak to przyjął? Starał się to zracjonalizować, pytał: „Dlaczego?” Powiedziałem: „Nie wiem dlaczego. Mówię ci, co czuję”. Wiem, że mocno to przeżył, powiedział rodzinie, że mieliśmy do załatwienia „coś ważnego”. Gdy po jakimś czasie ten silny mężczyzna zachorował na raka, szybko zaczął gasnąć. Pojechałem do szpitala i powiedziałem: „Tato, wiesz, że cię kocham”. Poczułem dysonans, bo gdy mówisz o emocjach negatywnych, brzmi to niezwykle mocno, a szept „kocham cię” jest blady, cichy, delikatny. „Tato, rozumiesz, co ci powiedziałem?” – upewniłem się: „Kocham cię!”.\nBóg miał trochę pracy z naszą rodziną. (śmiech) Przez lata wykonał nieprawdopodobną robotę. Jesteśmy czternasty rok na Drodze Neokatechumenalnej. Sam jestem katechistą. Mam pracę, którą lubię, swoją firmę i pracę w ośrodku dla bezdomnych. Znam historię każdego z tych ludzi, patrzę na ich połamane życiorysy i widzę, do jakiego miejsca doprowadził mnie Bóg. Czuję, że jestem szczęściarzem.\nGdy bezdomni zetkną się z najmniejszą trudnością, często od razu rezygnują. Są zmotywowani do jakiejś pracy, ale wystarczy drobnostka, zwykły deszcz, i od razu odpuszczają. Zdarza mi się czasem, że w trudnościach przychodzą do mnie jak do ojca: „Boguś, pomóż!”.\nSytuacji w naszym domu nie ułatwiało to, że byłem bardzo odporny na trudności. Na pożar domu, śmierć Piotrusia, wypadek Jasia. „Zamknę się w sobie, ale wytrzymam”. Trudności mnie nie zrażają. Robię swoje. Trochę czasu musiało minąć, bym dopuścił do tych sytuacji Pana Boga…


Nie żyje Mariusz Puchalski aktor Teatru Nowego w Poznaniu – Radio Emaus\n„Kiedy w finale I aktu spektaklu MISTER BARAŃCZAK wychodził sam na scenę, by przejmująco zaśpiewać tekst Josifa Brodskiego, rozbawiona jeszcze chwilę wcześniej publiczność milkła nagle, poruszona. W tej niezwykle szczerej, osobistej interpretacji tylko w jeden wers trudno było uwierzyć: „Z tych, co mnie zapomnieli, złożyłoby się miasto”. Zapomnieć? Jego role i reżyserskie pomysły, rozmowy w kulisach, żarty, wspomnienia, anegdoty – przecież to wszystko chcemy i będziemy pamiętać, tak jak będziemy słyszeć jego charyzmatyczny głos” – napisali na pracownicy Teatru Nowego na facebooku.\nMariusz Puchalski urodził się w 1953 roku w Górze Śląskiej. W 1975 roku ukończył studia na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. Debiutował w 1974 roku na deskach Teatru Studyjnego PWSFTviT w Łodzi, w roli Pantalona w „Turandot. Księżniczce chińskiej” Carlo Gozziego w reżyserii Waldemara Wilhelma. Aktorem zespołu Teatru Nowego został w 1993 roku; wcześniej związany był m.in. z teatrami we Wrocławiu, Bydgoszczy, Zielonej Górze, widzowie mogli go także oglądać w spektaklach innych poznańskich scen – Teatru Polskiego, Teatru Wielkiego, Sceny na Piętrze i Mojego Teatru.\nBył między innymi Laureatem Nagrody Prezydenta Miasta Bydgoszczy oraz Nagrody Jury Młodych XIII Festiwalu Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość przedstawiona” w Zabrzu. W styczniu 2013 roku otrzymał odznakę honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej”. Mariusz Puchalski miał 68 lat.\nFoto: Teatr Nowy w Poznaniu FB\naktor mariusz puchalski poznań Teatr Nowy


Reklama i współpraca – Co Wybrać na Prezent?\nStrona współpracuję z program partnerski Ceneo.pl, Google Ad sense oraz Ezoic to forma współpracy pomiędzy reklamodawcami, a właścicielami witryn internetowych.\nWspółpraca opiera się na relacjach partnerskich, polega na przedstawianiu reklam(Ezoic oraz Google Adsense) produktów oferowanych przez porównywarkę cenową Ceneo. Otrzymujemy wynagrodzenie zgodne z zasadami programu partnerskiego za wyświetlanie reklam i przekierowanie użytkownika który znajduje się na naszej stronie do strony sklepu lub na stronę Ceneo.pl.\nDlatego porady i informację udzielane na stronie powinny być traktowane jako forma reklamy i przedstawienia produktu a nie jako poradniki jak postępować dlatego zrzekamy się wszelkiej odpowiedzialności za wykorzystanie informacji w sprzecznie z obowiązującymi zasadami i prawem karnym. Chcesz dowiedzieć się więcej o programie partnerskim Ceneo sprawdź tutaj. Lub przeczytaj ebook by dowiedzieć się więcej o zasadach programu lub sprawdź Polityka prywatności.\nJeśli masz pytanie napisz do nas przez stronę Kontaktową.


Z czym nosić espadryle damskie? Poznaj nasze propozycje i zainspiruj się! | Przegląd\nAutor: Przegląd\t| Czerwiec 10, 2021\nCiepłe dni wiosny i lata wymagają ubioru, który będzie równie praktyczny, co wygodny. Często stawiamy więc na zwiewne ubrania, ale i lekkie obuwie, które nie będą niepotrzebnie podnosić temperatury naszego ciała. Espadryle damskie są idealnym rozwiązaniem do takich stylizacji. Co sprawia, że kobiety tak często po nie sięgają? Z czym je połączyć, by nasz wygląd zachwycał? Poznaj kilka propozycji, w których doskonale sprawdzą się espadryle!\nEspadryle – co to za typ obuwia?\nLato, morze i spacery po promenadzie w Hiszpanii – tak w skrócie można opisać historię espadryli damskich. Obuwie to bowiem prawdopodobnie pochodzi właśnie z tego kraju, gdzie pierwotnie stanowiło część wygodnego ubioru na wieczorny odpoczynek przy plaży. Espadryle wciąż z łatwością znaleźć możemy w sklepach obuwniczych, co potwierdza niesłabnące od wielu lat zainteresowanie tego typu obuwiem. Co sprawia, że panie tak chętnie po nie sięgają?\nEspadryle są letnim rodzajem obuwia, które wykonane jest z lekkich materiałów, najczęściej tkanin lub skóry ekologicznej. Posiadają charakterystyczną podeszwę, ozdobioną plecionym sznurkiem, który otula je po całej długości. Modele tego typu butów najczęściej mają formę zakrytą, lecz nie jest to reguła – równie łatwo znajdziemy je w formach odkrytych sandałków. Co więcej, mogą mieć płaską podeszwę lub stabilny koturn, dzięki czemu można je dopasować do wielu upodobań i niemal każdej stylizacji.\nEspadryle – do czego nosić?\nJeśli zastanawiasz się, do czego założyć espadryle, służymy pomocą! Te bardzo wygodne obuwie możesz nosić na co dzień, ale także do pracy, jeśli nie wymaga ona określonego dress code’u. Wystarczy, że dobierzesz do nich odpowiednie ubrania, a każda stylizacja stanie się równie wygodna, co modna. Co więc założyć?\nStrój na lato, czyli zwiewna sukienka i espadryle\nNajlepszym rozwiązaniem, jeśli chodzi o strój z espadrylami, jest zestawienie ich z letnimi sukienkami. Ten typ obuwia sprawdza się szczególnie z motywami morskimi, tzn. strojami w paski, w odcieniach błękitów, ale równie dobrze wygląda z sukienkami z lekkich, przewiewnych materiałów o kwietnych zdobieniach. Fajnym połączeniem może okazać się także sukienka z koronkowymi zdobieniami i espadryle w formie sandałków na koturnie. Takie stylizacje sprawdzą się nie tylko na co dzień, ale i na randkę czy imprezę z przyjaciółmi.\nDo pracy czy na zakupy? Espadryle do spodni\nUwielbiasz chodzić w wygodnych jeansach i obuwiu na płaskim obcasie? Postaw na stylizację z klasycznymi espadrylami, a się nie zawiedziesz! Te wygodne wsuwane buty będą komfortowym wyborem zwłaszcza wtedy, gdy w ciągu dnia musisz się przemieszczać, np. z racji wykonywanej pracy czy ilość domowych obowiązków. Do espadryli i spodni dobierz luźną bluzkę w ulubionym kolorze i ciesz się stylizacją, która jest równie wygodna, co modna.\nPółoficjalne stylizacje, czyli espadryle damskie i spódnice\nSpodnie i sukienki nie są jedynym ubiorem pasującym do espadryli. Śmiało możesz je zakładać także do spódnic – zarówno tych mini, jak i maxi, dopasowanych oraz rozkloszowanych. Pamiętaj jedynie, że lepszym wyborem będą modele na koturnie niż na płaskim obcasie. Sięgaj po espadryle do spódnic, a Twoje nogi będą się świetnie prezentowały w każdej sytuacji.\nCzego unikać w stylizacjach z espadrylami?\nMimo że espadryle są obuwiem, które jak wyżej wskazaliśmy sprawdza się w wielu przeróżnych stylizacjach, są elementy garderoby, z jakimi nie powinniśmy ich łączyć. Kiedy unikać zakładania espadryli?\nPrzede wszystkim do stylizacji, które określamy ubiorem galowym. Jeśli więc na co dzień nosisz damskie garnitury czy spodnie na kant, espadryle nie będą obuwiem dla Ciebie. Ich wygląd znacznie odbiega bowiem od standardów dla tego typu strojów, a połączone wyglądałyby po prostu śmiesznie i nietaktownie. Podobny efekt osiągniemy, jeśli do espadryli założymy skarpetki lub rajstopy. Wyjątkiem będą stopki, czyli skarpetki zakrywające wyłącznie dolną część stopy, całkowicie niewidoczne po jej umieszczeniu w bucie. Pamiętaj o tych wyjątkach tworząc stylizacje z espadrylami.


wycieraczki, KIA CARNIVAL / GRAND CARNIVAL - Motochemia\nNa tej podstronie znajdziesz listę roczników KIA CARNIVAL / GRAND CARNIVAL dla których mamy w ofercie dedykowane wycieraczki.\nwycieraczki wg rocznika KIA CARNIVAL / GRAND CARNIVAL:\nPo co szukać wycieraczki dedykowane dla KIA CARNIVAL / GRAND CARNIVAL?\nKIA CARNIVAL / GRAND CARNIVAL to świetne samochody, do których pasują określone wycieraczki. Jeżeli masz KIA CARNIVAL / GRAND CARNIVAL z rocznika 2005 - ... III (VQ) lub 2005 - ... III (VQ) to musisz wiedzieć, że odpowiednio dobrane wycieraczki wspomagają bezpieczną eksploatację pojazdu. Pamiętać trzeba, że KIA CARNIVAL / GRAND CARNIVAL z rocznika 2005 - ... III (VQ) i 2005 - ... III (VQ) mogą różnić się typami silników. Warto wówczas skorzystać z powyższej tabeli i wybrać rocznik (np. 2005 - ... III (VQ)) a następnie doprecyzować model swojego auta. Aktualnie w sklepie mamy 3 produktów typu wycieraczki, które pasują do KIA CARNIVAL / GRAND CARNIVAL. Jeśli chwilowo nie mamy ich lub masz inne wątpliwości - zadzwoń do nas (512 802 277).\nPrzykładowe wycieraczki do KIA CARNIVAL / GRAND CARNIVAL


WYKOŃCZENIE / Dach i elewacja / 2019-07-17 16:54:18\nWilgoć gromadząca się pod dachem doprowadzić może do wielu niepożądanych skutków. Często brak odpowiedniej wentylacji wpływa na skrócenie żywotności całego pokrycia. Ma ona także niekorzystny wpływ na komfort mieszkańców. Możemy temu zaradzić poprzez zastosowanie odpowiednich rozwiązań konstrukcyjnych. Jednym z nich jest ceramiczna kalenica wentylowana marki CREATON.\nCREATON Polska, www.creaton.pl


Poker w Polsce przez internet to temat, który nigdy nie znudzi się graczom z całego kraju. Zobacz, jak obecnie wygląda sytuacja związana z tą grą online. Ostatnia aktualizacja do Red Dead Online wprowadziła do gry kilka bajerów. Nasi rodacy nie są w stanie znaleźć na mapie stołów do gry w pokera, a inni Polsce rownie dobrze moga zablokowac choc jest legalnie:) Wszystko zalezy od &n 25 Sty 2021 Czy w Polsce można grać legalnie w pokera przez internet? Sprawdziliśmy i podpowiadamy gdzie dostępny jest legalny poker online na 9 Lip 2020 Federalna akcja uczyniła z Scheinberga bohatera ludowego wśród entuzjastów pokera online. Kiedy upadł Full Tilt Poker i nie był w stanie Mało kto wie, że legalny poker ma się w Polsce całkiem nieźle. Ciągle zyskuje na popularności, jednak jest wiele osób, które nie do końca zdają sobie z tego\nPoker to gra hazardowa, którą kojarzy absolutnie każdy człowiek, niekoniecznie ten zaznajomiony ze światem hazardu. Faktem jest, że stanowi on jedną z najbardziej rozpoznawalnych gier karcianych na świecie – w dzisiejszych czasach cieszy się bardzo dużym zainteresowaniem nie tylko ze strony profesjonalistów, ale i chcących spróbować swoich sił w nim amatorów.\nDla obywateli USA gra w pokera online jest i zawsze była w 100% legalna. Pierwszym stanem w którym działa już w pełni legalny serwis pokerowy jest Póki co ustawa hazardowa z 2017 roku zakazuje gry w pokera przez internet. Jedynie możemy grać legalnie w kasynie online i obstawiać mecze u Betgames stanowi jedną z najświeższych usług dodatkowych w ofercie bukmachera STS.\n13 Gru 2020 Jak grać w pokera online w Polsce legalnie wspomnieliśmy wielokrotnie na przestrzeni całego artykułu, Betgames stanowi usługę zawartą w 8 Paź 2019 Do tej pory istnieją cztery legalne stany dla prawdziwych pieniędzy pokera online : Nevada, Delaware, Pensylwania ) i New Jersey. Te stany 18 Paź 2020 Poker online to gra, która od wielu lat cieszy się ogromnym informacje dotyczące aktualnego stanu pokera w Polsce, a także tego, czy Poker online - 19 lutego 2021 0 Polscy bukmacherzy Jak grać bez podatku w Oferta na nie stanowi zwykle największą różnicę między ofertą bukmacherów\nMało kto wie, że legalny poker ma się w Polsce całkiem nieźle. Ciągle zyskuje na popularności, jednak jest wiele osób, które nie do końca zdają sobie z tego sprawę.\nDec 10, 2020 Wiele osób nie wie, czy poker online jest w Polsce legalne, dlatego warto mieć w związku z tym świadomość, że kiedy napotkamy stronę, która oferuje nam wszelkie gry na pieniądze, powinniśmy pamiętać, że rejestrując się na nich, już łamiemy obowiązujące w naszym kraju prawo. Poker internetowy jest legalny w kilku krajach i jest łatwo dostępny za darmo, mimo że za grę na świecie pobierana jest opłata. Wiele witryn zapewnia premię tym członkom, którzy grają częściej, co jest dobrą zachętą do gry online, jeśli masz taką możliwość. Słusznie zatem stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Wyroku z dnia 18 stycznia 2002 r., sygn. akt II SA 2957/00, że nie można wykluczyć, iż rozumienie gry w pokera może odbiegać od tradycyjnego pojęcia, jakie przypisywane jest grze o nazwie poker, a co za tym idzie, nie można ograniczać się jedynie do potocznego rozumienia takiej gry, ale korzystać należy także z Nikt nie powinien mieć najmniejszych wątpliwości, że poker online w Polsce jest czymś, na co wielu polskich graczy czeka z utęsknieniem. Niestety, na ten moment przepisy prawa są w tej kwestii bardzo rygorystyczne – gry karciane online za pieniądze są po prostu niedozwolone! Na jakiej stronie internetowej dostępny jest legalny poker online? Czy każdy w naszym kraju może w niego grać i jak dokładnie to wygląda w praktyce? W Polsce legalny poker online? Jeszcze w listopadzie 2018 roku nie było mowy o tym, by pisać o legalnej odmianie pokera w naszym kraju. Wszystko zmieniło się na początku grudnia, kiedy to Totalizator Sportowy wystartował z kasynem


Knigi Olgi: CZEKAJĄC NA JEDNOROŻCE\nCZEKAJĄC NA JEDNOROŻCE to kolejna pozycja z serii BIAŁA PLAMA, którą miałam wielką przyjemność właśnie przeczytać. Są to młodzieżówki o nastolatkach, zmagających się z trudnymi problemami, w mądry i przystępny sposób podejmujące naprawdę niełatwe tematy. Młodzieżówki, co do których, pośród zalewu tylu innych, nabieram coraz większej pewności, że są wyjątkowe. Pierwsza, z jaką miałam styczność - zrecenzowana przeze mnie niedawno KTOŚ NA GÓRZE MNIE NIENAWIDZI - okazała się świetna, więc z ochotą i ciekawością sięgnęłam po następną. W kolejce czekają jeszcze dwie inne, możecie się więc ich wkrótce tutaj także spodziewać.\n"Od śmierci mamy w moim wnętrzu panoszyła się pusta samotność, niczym szeroko rozwarta paszcza, a teraz, kiedy tata miał wyjechać, rozwarła się jeszcze szerzej."\nW książce brak jakichś większych zwrotów akcji, więc bazuje ona głównie na wzajemnych relacjach bohaterów, którzy tworzą niewielką, ale świetnie nakreśloną galerię wyrazistych postaci. Z kart powieści wyłania się jednak przede wszystkim poruszający portret nastolatki, usiłującej poukładać na nowo swoje roztrzaskane tragedią życie. Narracja poprowadzona z punktu widzenia Talii jest znakomicie wyważona. To takie piękne połączenie lekkości - ze względu na wiek bohaterki, z subtelną, nienachalną dojrzałością i mądrością. Uwielbiam takie książki, mam wrażenie, że emocje i wiedzę można z nich czerpać garściami i niejednego się z nich nauczyć. Zrobiły też na mnie wrażenie szczegółowe, ale nie rozwlekłe czy nudne, bardzo działające na wyobraźnię opisy surowej arktycznej przyrody, wcale nie tak monotonnej, jak się na pozór wydaje. Są tak sugestywne, że chwilami aż czuje się to zimno. Całość, w połączeniu z marzycielskim charakterem głównej bohaterki oraz wplecionymi w fabułę legendami Inuitów, daje efekt opowieści o odrobinę baśniowym, magicznym charakterze.\n"Czasem pragniemy czegoś bardzo wielkiego i jesteśmy na tym tak skupieni, że przegapiamy chwile, kiedy setki, tysiące drobniejszych, ale wciąż bardzo istotnych życzeń spełniają się tuż przed naszym nosem."\nCZEKAJĄC NA JEDNOROŻCE to poruszająca, piękna i mądra książka o trudnym procesie godzenia się z bolesną stratą. Utrata kogoś najbliższego jest traumatycznym doświadczeniem nawet dla dorosłego, a co dopiero mówić o nastolatce. Talia musi uporać się z tkwiącym w niej jak zadra poczuciem winy, że nie pożegnała się z mamą; ale także z gniewem na los za to, że obrabował ją z więzi fundamentalnej w życiu każdego dziecka. Musi też poukładać swe relacje z ojcem, którego nie rozumie. Dzięki nowym przeżyciom i nowym przyjaciołom dziewczynka uczy się spojrzeć na tę trudną sytuację dojrzalej i ze znacznie szerszej perspektywy, dostrzegając, że nie jest w swym bólu osamotniona, ma go z kim dzielić. Jej historia ukazuje, że żałoba i smutek również mają swój kres.\nC Z E K A J Ą C N A J E D N O R O Ż C E\n(WAITING FOR UNICORNS)\nZa egzemplarz dziękuję serdecznie Wydawnictwu Linia oraz @bialaplama.\nAutor: Olga o 7/22/2018\nEtykiety: Beth Hautala, Biała Plama, literatura młodzieżowa, Wydawnictwo Linia\nAttra (Moje Czytanie) 22 lipca 2018 11:07\nWydaje się ciekawa, coś co mogłoby i mi się spodobać. Przy okazji może zakupię :)\nOlga 22 lipca 2018 11:50\nJest niesamowita!! Tobie właśnie polecam ją szczególnie, bo wiem, że tego typu literatura świetnie do Ciebie trafia :) Pokochasz ją!\nAttra (Moje Czytanie) 23 lipca 2018 00:32\nI co ja mam zrobić, no muszę kupić :D\nOlga 23 lipca 2018 01:40\nHahah, no cóż, tak! :D Ja dzięki Tobie też co nieco nabyłam:D Annę McPartlin, a teraz jeszcze Chmury z keczupu ;)\nMartyna Carlli 23 lipca 2018 11:01\nJa jestem wrażliwy człowiek więc mnie na pewno by się spodobała :D A i styl o którym wspominasz mnie ciekawi. Chętnie przeczytam :)\nOlga 24 lipca 2018 02:08\nStyl jest cudowny. Jak zresztą cała ta niezwykła książka. Zauroczy Cię:) Zwróć też uwagę na inne tytuły z tej serii, jeśli tylko będziesz miała okazję.\nMarzycielka, uzależniona od kawy i książek. Uwielbiam czytać historie pełne emocji, ale również je pisać. Mój cel to wydać własną powieść.\nZaskakująco urocza, wzruszająca i rozbrajająco zabawna. Romantyczna w dobrym znaczeniu tego słowa. Taka właśnie jest ta książka. "Mat...\nO CALENIE CALLIE I KAYDENA to kontynuacja PRZYPADKÓW... i to bardzo moim zdaniem udana. Może się wydawać, że książka jest właściwie poz...\nP R E M I E R A TRYJON to pierwsza książka Melissy Darwood, jaką miałam w końcu okazję przeczytać. Autorka zyskała wcześniej dużą ...\n"Krąg" (w niesamowitej oprawie graficznej, nad którą wciąż się rozpływam w zachwytach) to młodzieżówka w tęczowych klimatach, ...\nPOWIEDZ, ŻE JESTEŚ MOJA to już kolejny thriller na moim czytelniczym koncie w tym roku. Nie jest to gatunek szczególnie mi bliski, je...\nK LEJNOT KORONY to jedna z tych powieści, na których dziś zbiera się kurz w naszych publicznych bibliotekach. Od 30 lat w Polsce nie...\nA.J. Steiger A.V. Geiger Adam Silvera Agata Polte Agata Suchocka Alex North Alexis Hall Ali Benjamin Alice Hoffman Amber Andre Aciman Ane Riel Anna Ciarkowska Anna Nejman Anna Todd Becky Albertalli Bellona Beth Hautala Beth O'Leary Biała Plama Bianca Iosivoni Bill Bryson Blair Holden Brenna Yovanoff Briar U Britt Collins Bukowy Las Burda Publishing Polska C.J. Tudor C.L. Taylor Caleb Carr Camilla Sten Carolina Setterwall Caroline Mitchell Carrie Elks Casey McQuiston Catherine Rider Cathy Cassidy Charlie Mackesy Christina Lauren Clare Pooley Colin Clark Colin Meloy Colleen Hoover Colleen Wright Colson Whitehead Consolation Duet Corinne Michaels Czytelnik Dan Simmons Daniel Kraus Dave Cousins David Levithan David Sheff Deirdre Sullivan dystopia Elena Varvello Elisabeth Noreback Elizabeth O'Roark Elle Kennedy Elvira Baryakina Elżbieta Rodzeń Emily Raymond erotyk Ever fantastyka Francesca Paci Gayle Forman Go Young Greer Hendricks Grupa Wydawnicza Foksal / YA! Guillermo del Toro Hannah Beckerman Heather Morris Heddi Goodrich Helen Hoang Helena Hunting Hollis Seamon Holly Bourne horror I wojna światowa I.M. Darkss If I Stay J. Sterling James Patterson Jandy Nelson Jasinda Wilder Jason Rekulak Jeff Giles Jeffrey Archer Jenn Bennett Jenna Evans Welch Jessica Sorensen John Boyne John Green Jojo Moyes Jolanta Maria Kaleta Joshilyn Jackson Justin Jo Katherine Center Kathryn Croft Katy Loutzenhiser Kazuo Ishiguro Kelly Oram Kim Liggett klasyka literatury kryminał Książnica Laetitia Colombani Laura Bates Laura Kneidl Lauren Graham Lauren Myracle Laurie Lee Leisa Rayven Leslie Pietrzyk Linda Gillard literatura dla dzieci literatura faktu literatura młodzieżowa literatura popularnonaukowa Louisa Young Lynn Barber Maddie Dawson Magdalena Krauze Marginesy Martyn Bedford Mary K.H. Choi Maureen Johnson Max Porter Maxton Hall Meagan Brothers Melanie Harlow Melissa Darwood Melvin Burgess Meredith Walters Mia March Mia Sheridan Michael Thomas Ford Minnie Darke Mona Kasten motyw LGBT Muza S.A. Myślnik Nasza Księgarnia Nathan Filer Neal Shusterman New Adult Nicholas Sparks Nicola Yoon Nigel Slater Nina George Nora Sakavic OMG Books Pam Fluttert Papierowy Księżyc Patrick Ness Paul Scott Penelope Bloom Penelope Douglas Penny Vincenzi Peter Bognanni Phoebe Locke PIW poezja powieść biograficzna powieść historyczna powieść obyczajowa powieść psychologiczna Prószyński i S-ka Publicat Pucked Rebecca Serle Rebis Renee Carlino Richard C. Morais Robyn Schneider romans romcom Rosie Walsh Roxanne Gay Rupi Kaur S.C. Stephens S.E. Hinton Samatha Young Samuel Miller Sarah Dessen Sarah Pekkanen science-fiction Sharon M. Draper Sign of Love Simone St. James SQN Starcrossed Stars Stephanie Perkins Stephen King Stuart Turton Susan Hill Świat Książki T.M. Logan Tabitha Suzuma Tammy Robinson Tanis Rideout Tarryn Fisher The Coincidence The Edge of Everything The Perfect Game The Secret Thoughtless thriller Tim Tharp Tishani Doshi Tommy Orange Tracey Garvis-Graves Trish Cook Twisted Love W. Bruce Cameron W.A.B We Need YA Whitney Gracia Williams Wild Seasons Wildwood Wilga Wojciech Dutka wspomnienia Wydawnictwo Akurat Wydawnictwo Albatros Wydawnictwo Carta Blanca Wydawnictwo Czarna Owca Wydawnictwo Czwarta Strona Wydawnictwo Dolnośląskie Wydawnictwo Feeria Young Wydawnictwo Initium Wydawnictwo IUVI Wydawnictwo Jaguar Wydawnictwo Kobiece Wydawnictwo Linia Wydawnictwo Literackie Wydawnictwo Młodzieżówka Wydawnictwo NIezwykłe Wydawnictwo Otwarte Wydawnictwo Otwarte / Moondrive Wydawnictwo Poradnia K. Wydawnictwo Szósty Zmysł Wydawnictwo Zielona Sowa Wydawnictwo Zysk i S-ka Xavier Guell Yasmin Rahman Young Adult Znak


KONFERENCJA „Przygotowanie i doskonalenie dydaktyczne nauczycieli akademickich jako element zapewniania jakości kształcenia”. - ERASMUS PLUS\nErasmus+>Wydarzenia>KONFERENCJA „Przygotowanie i d[...]\nKONFERENCJA „Przygotowanie i doskonalenie dydaktyczne nauczycieli akademickich jako element zapewnian[...]\nFundacja Rozwoju Systemu Edukacji, Narodowa Agencja Programu Erasmus+ w Polsce, we współpracy z Zespołem Bolońskim KRASP i Uniwersytetem im. Adama Mickiewicza w Poznaniu zaprasza na spotkanie, podczas którego zostanie podjęta ważna dla jakości kształcenia tematyka warsztatu dydaktycznego nauczycieli akademickich.\nUstanowiony w 2010 r. Europejski Obszar Szkolnictwa Wyższego (European Higher Education Area) stwarza osobom uczącym się, nauczycielom oraz instytucjom oferującym kształcenie duże możliwości współpracy międzynarodowej i wzajemnego czerpania z doświadczeń innych. Możliwości te oferuje m.in. program Erasmus+, który jest istotnym narzędziem realizacji strategicznych założeń uczelni w zakresie umiędzynarodowienia.\nW programie Erasmus+ realizowane są projekty, które promują kształcenie zorientowane na studenta (student-centred learning) i aktywizujące metody nauczania, np. nauczanie na bazie realizacji projektu (project-based learning) czy na bazie rozwiązywania problemów badawczych (problem-based learning). Program Erasmus+ umożliwia pracownikom uczelni wyjazdy do zagranicznych ośrodków akademickich w celu prowadzenia zajęć ze studentami oraz w celach szkoleniowych. Dzięki temu nauczyciele szkół wyższych mogą podnosić swoje kompetencje dydaktyczne i wymieniać się doświadczeniami z kolegami i koleżankami z innych krajów.\nZapraszamy Państwa do dyskusji nad tym, jak uczelnie mogą systemowo wspierać rozwój dydaktyczny swoich nauczycieli, a tym samym poprawiać atrakcyjność oferty programowej i wypełniać swoją misję wobec społeczeństwa.\nCelem konferencji jest dyskusja nad podnoszeniem jakości kształcenia w polskich szkołach wyższych poprzez inwestowanie w rozwój umiejętności dydaktycznych nauczycieli akademickich.\nJak UAM wspiera dydaktyków[PDF]\nRozwijanie kompetencji dydaktycznych AM Szczecin[PDF]\nRozwijanie kompetencji społecznych a jakość kształcenia [PDF]\nJakość kształcenia a wyzwania współczesności [PDF]\nKonferencja jest adresowana do osób zainteresowanych wdrożeniem inicjatyw, które przyczynią się do lepszego przygotowania do pracy dydaktycznej nauczycieli akademickich.\nOrganizator nie zwraca kosztów dojazdu do i z Poznania ani ewentualnego zakwaterowania.


Koordynator w dzielnicy Ursynów - zmiany z 2017-05-30 09:05:30\ndługość geograficzna: 21.0516607761383050516607761383\nszerokość geograficzna: 52.1387616874177341387616874177\nmieszkańcy Ursynowa Południowe\nProjekt jest całkowicie ogólnodostępny. Z usług ursynowskich bibliotek korzysta 40 tysięcy czytelników, pomysł adresowany jest więc do blisko 30 % mieszkańców naszej dzielnicy. Ponieważ zasady zapisu do biblioteki publicznej są proste i jako potencjalnych czytelników przewidują wszystkich zainteresowanych ursynowian, również tych nie posiadających stałego meldunku na tym terenie, nie ma zatem ograniczeń w korzystaniu z wypożyczalni, a więc i z BIBLIOBOXU. Zasady użytkowania wrzutni są nieskomplikowane i wygodne, zarówno dla dorosłych, jak i dla dzieci. Wysokość wrzutu usytuowana jest na przewidzianym dla każdego poziomie. BIBLIOBOX dostępny jest dla wszystkich przez całą dobę, 7 dni w tygodniu, w weekendy i święta.\nCałkowity koszt projektu: 15 000,00 zł


Młodzieżowi radni złożyli ślubowanie | Gazeta Mysłowicka\nStrona główna Wydarzenia Młodzieżowi radni złożyli ślubowanie\nW ostatni piątek października w sali sesyjnej urzędu miasta odbyło się pierwsze posiedzenie mysłowickiej Młodzieżowej Rady Miasta piątej kadencji. Młodzi rajcy spotkali się, aby złożyć ślubowanie oraz wybrać swój zarząd.\nW pierwszej części sesji prezydent Edward Lasok pogratulował radnym wygranych wyborów oraz życzył sukcesów w przyszłej pracy. Do życzeń dołączyli się również przewodniczący rady miasta Grzegorz Łukaszek oraz najmłodszy miejski radny Karol Berger.\nObecna na sesji przewodnicząca Młodzieżowej Rady Miasta czwartej kadencji Aleksandra Targosz w swoim wystąpieniu wspominała pracę w radzie, która była dla niej przygodą pełną cennych doświadczeń i dobrym przygotowaniem na przyszłość.\nNastępnie młodzieżowi radni złożyli ślubowanie oraz wybrali zarząd. Przewodniczącym został Radosław Myszka z Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr 2, wiceprzewodniczącym Michał Wójcik z Zespołu Szkół Ogólnokształcących, natomiast sekretarzem Wiktoria Buras z Zespołu Szkół Ogólnokształcących. Pełny skład MRM piątej kadencji znajdziecie tutaj.\nKadencja MRM jest dwuletnia. Rada ma na celu reprezentowanie interesów mysłowickiej młodzieży, upowszechnianie idei samorządowych, wspieranie aktywności młodych ludzi oraz podejmowanie działalności ważnej dla młodzieży.\nKolejne spotkanie radni zaplanowali na 16 listopada.\nPoprzedni artykułNowy samochód dla straży miejskiej


Profil organizacji Fundacja Damiana Kopaczyńskiego | Siepomaga.pl\nNasza Fundacja została zarejestrowana w 2019 roku z inicjatywy grupy osób którzy na co dzień pracowali w obszarze pomocy społecznej. Jednak patrząc historycznie – działamy od 2014 roku, wówczas po prostu bez formalnej struktury. Wspieramy osoby bezrobotne, dorosłe osoby niepełnosprawne, wykluczone społecznie czy te które przez zdarzenie losowe znalazły się w trudnej sytuacji materialno-bytowej. Wyznajemy zasadę dawania wędki, nie ryby – choć do każdej sprawy podchodzimy indywidualnie. Prowadzimy wiele różnych projektów również w sieci – m.in. informator społeczny który zapewnia bezpłatną pomoc prawną – również w pełni anonimową. Dużą wagę przykładamy do edukacji a nasi podopieczni nigdy nie są zostawieni sami sobie.\nW miarę naszych możliwości finansowych wspieramy osoby młode w ich rozwoju – prowadzimy cykliczne szkolenia i kursy oraz organizujemy stypendia i zapomogi socjalne. Często spotykamy się z problemem osób zadłużonych, które stoją przed obliczem np. utraty domu – podejmujemy oczywiście w takich przypadkach interwencje – zapewniamy wsparcie prawne i pomoc w wyjściu z kłopotów finansowych. Dzięki temu, że jesteśmy w pełni niezależni i opieramy się wyłącznie na darczyńcach indywidualnych nie ma u nas zbędnej biurokracji – możemy pomagać tak jak uważamy za stosowne i od razu, bez czekania na zatwierdzenie działań. Wśród naszych celi długoterminowych natomiast – jest wybudowanie ośrodka dla dorosłych osób niepełnosprawnych – a dzięki Państwa pomocy, systematycznie się do tego zbliżamy. Jesteśmy otwarci na nowe pomysły i inicjatywy. Jeżeli chciałbyś zrealizować projekt w zakresie pomocy społecznej lub rozwoju przedsiębiorczości – zgłoś się do nas już teraz i razem z nami zmieniaj ten szary świat na lepsze!


Powiat Żagański – Przekazanie obowiązków nowym dyrektorom\nPrzekazanie obowiązków nowym dyrektorom\nW poniedziałek (24.06) starosta Henryk Janowicz, wicestarosta Anna Michalczuk oraz Roman Śliwiński, etatowy członek zarządu wręczyli nowo wybranym dyrektorom szkół powiatowych uchwałę dotyczącą przekazania obowiązków.\nZarząd powiatu żagańskiego podjął już uchwały dotyczące przekazania obowiązków nowo wybranym dyrektorom placówek oświatowych podległych Starostwu.\nW poniedziałek w Starostwie Powiatowym oficjalnie starosta Henryk Janowicz wraz z wicestarostą Anną Michalczuk, a także Romanem Śliwińskim, przekazali Panu Mieczysławowi Śmieszkowi obowiązki dyrektora Liceum Ogólnokształcącego w Żaganiu. - Współpracujemy z Panem od wielu lat. Jesteśmy zadowoleni z efektów działań, które prowadzi Pan na rzecz szkoły i uczniów. Życzymy dalszych sukcesów - powiedziała wicestarosta Anna Michalczuk.\nUchwałę zarządu odebrał także Pan Bartosz Klimkowski, który od 1 lipca przejmie obowiązki dyrektora Liceum Ogólnokształcącego w Szprotawie. - Liczymy na to, że nowa krew, osoba niezwiązana z powiatem żagańskim wniesie do szkoły wiele dobrego. Perturbacje wynikające z odejścia poprzedniej dyrektor, wprowadziły zamieszanie w kadrze szkoły. Sytuację należy uspokoić i wierzę, że Pan sobie z tym poradzi - powiedział starosta Henryk Janowicz.


Kanagawa (edycja polska) - gry planszowe - rodzinne - sklep planszomania.pl\ngry planszowe rodzinne > Kanagawa (edycja polska)\n- 1 plansza Szkoły\n- 72 karty Lekcji (po 18 kart w 4 rodzajach różniących się kolorem rewersu)\n- 1 pionek Wielkiego Mistrza\n- 1 pionek Pomocnika\nCzęsto kupowane razem z Kanagawa (edycja polska):\ndodano: 2020-03-31 Przyjemna dla oka i relaksująca autor: Marcin Zawadzki\nKanagawa jest ładną grą, już samo pudełko przyciąga oko. Pionki oraz karty malunków wykonane są bardzo estetycznie, malunki zgrabnie łączą się w jeden długi obraz podczas rozgrywki, szczególnie jeśli odpowiednio je dobieramy i mamy na taki odpowiedni dobór czas. Za planszę nowych kart służy mała drewniana mata, jest dość delikatna, ale jeśli będziemy się z nią ostrożnie obchodzić to nie powinna się szybko zniszczyć.\nReguły gry warto czytać jednocześnie próbując rozegrać testową partię albo obejrzeć sobie taką partię gdzieś w sieci. Same w sobie nie są szczególnie skomplikowane, ale zostały opisane w sposób, który w połączeniu z dość unikalną rozgrywką sprawia, że niektóre zasady mogą być na początku mało zrozumiałe.\nRozgrywka jest relaksująca, teoretycznie konkurujemy z innymi graczami o karty, ale jeśli sami nie jesteśmy w stanie wykorzystać ich w swoim obrazie to specjalne podbieranie w celu blokowania pozostałych graczy niekoniecznie jest opłacalne.\nNa zwycięstwo wpływa sporo różnych czynników, punkty uzyskujemy za najróżniejsze rzeczy, dyplomy, pory roku, pędzle itd. więc nie zawsze na pierwszy rzut oka widać kto wygra, co wydaje się plusem, bo nie zniechęcamy się ani nie tracimy nadziei w połowie rozgrywki.\nGra jest pozytywna, nie jest szczególnie długa, nie wymaga czasochłonnego przygotowania i jest przystosowana do grania również w 2 osoby. Dobra do odprężenia po stresującym dniu.\ndodano: 2017-08-31 Przepiękna i wciągająca gra autor: flowermaiden\nKanagawa była dla mnie nie lada zaskoczeniem. Nie powiem, skusiłam się przepięknym wykonaniem - grafiki w stylu japońskiego malarstwa są przecudne. Jednak to, że za każdym razem mam ochotę na granie w nią po 3 razy, tego się nie spodziewałam.\nJest coś magicznego w układaniu ("malowaniu") kart pejzażów a to z postacią, a to z prześlicznym budynkiem. Satysfakcję również daje rozbudowanie swojego warsztatu - czyli zamiast dokładać kartę do pejzażu, dodaję ją u dołu, dzięki czemu następnym razem mam więcej możliwości rozwijania mojego obrazu. Staramy się "malować" karty, aby spełnić wymagania do uzyskania dyplomu. A dyplomy dają punkty harmonii (czyli zwycięstwa). Jest w tej mechanice trochę zbierania zestawów kart, trochę ryzyka (czy jak poczekam do dojdą lepsze karty?), trochę optymalnego wykorzystania kart (czy chcę rozwinąć możliwości pracowni, czy domalować następny budynek?), odrobina strategii, odrobina losowości. Ta gra to taki delikatny miks różnych składników. A jeśli ktoś, tak jak ja, ma ciągotki do kultury dalekowschodniej, to powinien być zadowolony.\nGra się bardzo dobrze w każdej konfiguracji osób. Zasady są proste do wytłumaczenia, kilka niuansów trzeba zapamiętać, ale po kilku rundach wszystko powinno być jasne. Czytanie instrukcji jest trochę dziwne, bo utrzymana jest w uduchowionej stylistyce pracowni mistrza Hokusai (czy też tego jak sobie to ktoś wyobraził). Przez to zasady są wyrażone w nietypowy sposób. Np. faza wyłożenia nowych kart to "wysłuchanie nauk Mistrza". Musiałam chwilę się zatrzymywać, aby przełożyć to sobie na "nasz język".\nPolecam Kanagawę. Obcowanie z nią to bardzo satysfakcjonujące i odprężające doświadczenie. Nie spodziewajcie się jednak wielkiej, głębokiej strategii. To gra dla rodzin lub też osób, które szukają spokojnej, nieskomplikowanej, ale i niegłupiej gry do 30-40 minut.


Przyłączenie mikroinstalacji OZE do sieci krok po kroku | Planergia\nPrzyłączenie mikroinstalacji OZE do sieci krok po kroku\nZasady przyłączania do sieci mikroinstalacji regulowane są w ustawie Prawo energetyczne. Podstawową zasadą jest obowiązek przedsiębiorstwa energetycznego do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z wytwórcami OZE, na zasadzie równoprawnego traktowania i pierwszeństwa dla tych instalacji, jeżeli istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania energii.\nAby zostać wytwórcą energii, należy spełnić szereg warunków, o których piszemy poniżej. Warto znać szczegółowe wymagania, bo procedura nie należy ani do najprostszych, ani najszybszych.\nUproszczona procedura przyłączenia do sieci energetycznej mikroinstalacji OZE sprowadza się do pisemnego zgłoszenia skierowanego do przedsiębiorstwa energetycznego. Zgłoszenie musi zawierać oznaczenie podmiotu ubiegającego się o przyłączenie mikroinstalacji do sieci dystrybucyjnej oraz określenie rodzaju i mocy mikroinstalacji. Ponadto informacje dotyczące spełnienia przez mikroinstalację wymagań technicznych i eksploatacyjnych.\nWarunkiem skorzystania z uproszczonej procedury przyłączenia jest spełnienie warunku dotyczącego mocy zainstalowanej mikroinstalacji. Moc ta nie może być większa niż określona w wydanych warunkach przyłączenia do sieci przedsiębiorstwa energetycznego.\nNowa ustawa o OZE gwarantuje, iż prosument, jeśli jest odbiorcą końcowym oraz nie prowadzi działalności gospodarczej, nie musi uzyskiwać koncesji na produkcję energii z własnej instalacji.\nW przypadku wyższych mocy niż te, które są już wydane, wytwórca energii OZE składa wniosek o wydanie nowych warunków przyłączenia.\nWniosek zawiera w szczególności oznaczenie podmiotu ubiegającego się o przyłączenie, określenie nieruchomości, obiektu lub lokalu, na którym ma być zlokalizowana instalacja OZE oraz informacje niezbędne do zapewnienia spełnienia wymagań technicznych (Szczegóły informacji w art. 7a ustawy – Prawo energetyczne).\nDo wniosku należy załączyć tytuł prawny do nieruchomości, plan zabudowy lub szkic sytuacyjny określający usytuowanie obiektów oraz wyrys i wypis z miejscowego planu lub decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wniosek zwolniony jest z zaliczki. Nie pobiera się również opłaty za przyłączenie.\nWniosek jest rozpatrywany przez przedsiębiorstwo energetyczne w terminie 30 dni. Przedsiębiorstwo energetyczne może wydać warunki przyłączenia i zawrzeć umowę o przyłączenie lub odmówić przyłączenia do sieci. Umowa o przyłączenie do sieci określa termin realizacji przyłączenia.\nZgodnie z nową ustawą o OZE, umowa powinna zawierać określenie terminu dostarczenia po raz pierwszy do sieci energii wytworzonej w tej instalacji oraz warunek, iż niedostarczenie po raz pierwszy do sieci energii wytworzonej w tej instalacji we wskazanym w umowie o przyłączenie terminie jest podstawą wypowiedzenia umowy o przyłączenie.\nJeżeli przedsiębiorstwo energetyczne odmówi zawarcia umowy o przyłączenie do sieci lub przyłączenia w pierwszej kolejności instalacji odnawialnego źródła energii, jest obowiązane niezwłocznie pisemnie powiadomić o odmowie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki oraz wytwórcę energii OZE, podając przyczyny odmowy.\nW przypadku, gdy odmówiono przyłączenia do sieci instalacji odnawialnego źródła energii z powodu braku technicznych warunków przyłączenia, przedsiębiorstwo energetyczne określa planowany termin oraz warunki wykonania niezbędnej rozbudowy lub modernizacji sieci, a także określa termin przyłączenia.\nPrzedsiębiorstwo energetyczne powiadamia ewentualnie wytwórcę odnawialnego źródła energii o wielkości dostępnej mocy przyłączeniowej, dla jakiej mogą być spełnione te warunki. Jeżeli wytwórca w terminie 30 dni od dnia otrzymania powiadomienia:\n1. wyraził zgodę na wskazaną wielkość mocy przyłączeniowej, przedsiębiorstwo to wydaje warunki przyłączenia,\n2. nie wyraził zgody na taką wielkość mocy przyłączeniowej, przedsiębiorstwo to odmawia wydania warunków przyłączenia.\nOchrona prawna inwestycji\nDo zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie o następującej treści: „Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny – oświadczam, że posiadam tytuł prawny do nieruchomości, na której jest planowana inwestycja oraz do mikroinstalacji określonej w zgłoszeniu.”\nJeżeli wytwórca nie zgadza się z przyczyną odmowy przyłączenia do sieci, może wystąpić do prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu z powodu odmowy zawarcia umowy o przyłączenie do sieci przedsiębiorstwa energetycznego źródła OZE. Decyzja prezesa Urzędu Regulacji Energetyki podlega zaskarżeniu do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie.\nSprzedaż energii prosumenckiej\nPo przyłączeniu do sieci rozpoczyna się produkcja energii. Wytwórca energii OZE z mikroźródeł jest zwolniony z obowiązku posiadania koncesji. Należy pamiętać o obowiązkach sprawozdawczych ciążących na wytwórcy.\nW terminie 14 dni informuje przedsiębiorstwo energetyczne o zmianie rodzaju mikroinstalacji, mocy zainstalowanej, zawieszeniu lub zakończeniu wytwarzania energii OZE. Natomiast w terminie 7 dni od zakończenia każdego kwartału wytwórca energii OZE informuje o ilości wytworzonej oraz o ilości sprzedanej energii OZE.\nRozliczenie z przedsiębiorstwem energetycznym odbywa się na zasadach określonych w umowie sprzedaży energii na podstawie rzeczywistych wskazań układu pomiarowo – rozliczeniowego. Dla mikroźródeł o 3 kW rozliczenia dokonuje się co półrocze.\n20/09/2021 - Jak uzyskać kredyt na fotowoltaikę? 13/08/2021 - Skutki wyboru szemranego wykonawcy już widać. Posypały się skargi na fotowoltaikę 04/08/2021 - Gdzie rolnicy mogą szukać dofinansowania? Programy proekologiczne 30/07/2021 - Czy złota era fotowoltaiki skończy się, zanim na dobre się zaczęła? 14/07/2021 - Wszystko o energii słonecznej


00147 002924 20668599 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 9788364776700 Data wydania:\nSpis treści Karta redakcyjna Wstęp Dzień 1\nRedakcja: DOROTA MAJER Skład: BEATA RUKAT/Katka Korekty: Melanż Projekt okładki i makiety, skład i łamanie: Paweł Panczakiewicz/PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN – www.panczakiewicz.pl Zdjęcia: pierwsza strona okładki: zdjęcie Rinke Rooyensa – MATEUSZ GRABOWSKI / Rochstar S.A.; zdjęcia ilustracyjne – Getty Images, Shutterstock; skrzydełko: zdjęcie Rinke Rooyensa – RAFAŁ MASŁOW; wnętrze: JANUSZ MROZOWSKI I MARIUSZ GALA / Rochstar S.A. oprócz zdjęć na stronach 279, 280, 281, 282 – archiwum ZK w Krzywańcu i zdjęć na stronach 215, 217 i 284 – JAKUB BUJNO / Rochstar S.A. Redaktor prowadzący: MAGDALENA CHORĘBAŁA Dyrektor produkcji: ROBERT JEŻEWSKI © Copyright by Wydawnictwo Zwierciadło Sp. z o.o., Warszawa 2015 Text and Photos © Copyright by Rochstar S.A. 2015 Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich. ISBN 978-83-64776-71-7 Wydawnictwo Zwierciadło Sp. z o.o. ul. Karowa 31a, 00-324 Warszawa tel. (22) 312 37 12 Dział handlowy: handlowy@grupazwierciadlo.pl Konwersja: eLitera s.c.\n„Chcę zrobić film o życiu za więziennym murem. Pokazać, jak działa to »państwo w państwie«”. Mniej więcej tak rozpocząłem rozmowę z dyrektorem Zakładu Karnego w Krzywańcu w marcu 2014 roku. Wtedy spotkaliśmy się po raz pierwszy. Więzienie, którym zarządzał, wydawało się idealne do mojego programu. Wiedziałem, że za murem karę odsiadują tu nie tylko mężczyźni, ale i kobiety, a także matki z dziećmi. W ramach zakładu karnego znajdowały się tu zarówno oddziały zamknięte, w których przebywali więźniowie skazani za najpoważniejsze wykroczenia, jak i oddziały półotwarte czy otwarte, z których skazani mieli prawo wyjeżdżać na przepustki czy pracować poza terenem więzienia. „Nie szukam sensacji. Zależy mi na szczerych rozmowach” – mówiłem dyrektorowi i podkreślałem, że chcę przeprowadzać wywiady nie tylko z więźniami, ale także funkcjonariuszami pracującymi w Krzywańcu. Nasze spotkanie trwało blisko godzinę. Nie byłem do końca pewien, czy szef więzienia pozwoli zrealizować mój pomysł. „Zezwalam Rinke Rooyensowi i jego ekipie telewizyjnej na przebywanie na terenie Krzywańca przez 30 dni” – tak zaczynał się raport, który po naszym spotkaniu wypisał dyrektor. Osiągnąłem swój cel. Byłem u progu spełnienia swojego kolejnego zawodowego planu. Ustaliłem z dyrektorem, że do Krzywańca wrócę latem, w czasie urlopu. Miałem więc blisko pięć miesięcy na dopracowanie wszystkich szczegółów. Od początku wiedziałem, że to będzie jeden z moich najważniejszych projektów. *** Urodziłem się w Holandii. O Polsce, która miała stać się moją drugą ojczyzną, dowiedziałem się po raz pierwszy w 1980 roku. Mieliśmy w tamtym czasie taki zwyczaj, że razem z moją mamą i siostrą leżeliśmy w jednym łóżku i słuchaliśmy radia. Jedna z holenderskich rozgłośni co wieczór nadawała audycję „Okno na świat”. I właśnie wtedy po raz pierwszy usłyszałem o Lechu Wałęsie, generale Jaruzelskim, Solidarności. Z każdym dniem to, co działo się za żelazną kurtyną, coraz bardziej rozpalało moją wyobraźnię. Zaangażowałem się w pomoc dla Polaków. W szkole przygotowywaliśmy paczki żywnościowe, które później tirami wieziono do Polski. Wyłapywałem wszystkie informacje dotyczące kraju nad Wisłą i zasypywałem rodziców pytaniami na temat tego, co się tam dzieje. Kiedy miałem 13 lat, przygotowałem gazetkę poświęconą Polsce. Sam narysowałem polską flagę, powklejałem zdjęcia wojska na ulicach Warszawy, fotografię Wałęsy i Jaruzelskiego. Byłem tym bardzo przejęty. Kilka lat później wyjechałem z tatą na kilka dni do Berlina. I wtedy zobaczyłem po raz pierwszy wielki mur oddzielający nas od komunistycznego świata. Obiecałem sobie, że kiedyś ten mur pokonam i przedostanę się do Polski. Kiedy przyjechałem do Warszawy po raz pierwszy, mur berliński był już dawno zburzony, ale ja i tak miałem poczucie, że spełniłem swoje marzenie. A teraz mogłem przedostać się za kolejny mur, tym razem więzienny. Przez 16 lat życia w Polsce miałem poczucie, że poznałem już ten kraj. O Polsce więziennej nie miałem jednak pojęcia. Miałem przeczucie, że dzięki realizacji tego programu dowiem się o tym kraju jeszcze więcej i jeszcze lepiej będę potrafił zrozumieć Polaków. Wtedy, wyjeżdżając z Krzywańca, miałem świadomość, że czeka mnie wielka przygoda. Nie przypuszczałem jednak, że niebawem znajdę się nie tylko po drugiej stronie więziennego muru, ale także po drugiej stronie kamery.\nDo wszystkich programów, które do tej pory zrobiłem w Polsce, zawsze angażowałem prowadzących. Przygotowywałem ich do pracy na wizji, udzielałem porad, poprawiałem, wspierałem, a często nawet uczyłem telewizyjnego fachu. Podobnie miało być w przypadku tego projektu. Tylko że żaden z kilku prowadzących, którzy moim zdaniem świetnie nadawaliby się do tej produkcji, nie mógł sobie pozwolić na cały miesiąc pracy w Krzywańcu. Wszyscy mieli albo plany zawodowe, z których nie sposób było zrezygnować, albo zamierzali spędzić wakacje z rodziną. W końcu był lipiec. Dla mnie to był jedyny możliwy termin. Pod koniec sierpnia ruszały już moje kolejne produkcje. To były jedyne cztery tygodnie w roku, które mogłem poświęcić na ten program. W końcu reżyser, z którym wspólnie opracowywaliśmy nasz „więzienny projekt”, przekonał mnie, żebym sam wystąpił jako prowadzący. Początkowo w ogóle nie brałem tej propozycji pod uwagę. Miałem świadomość, że nie do końca opanowałem język polski. Swobodnie się nim posługiwałem, ale moi współpracownicy wciąż wyłapywali wyrazy, które przekręcałem. Ich to pewnie śmieszyło, mnie nie zawsze. Program, który chciałem realizować, miał się opierać na emocjonalnych i szczerych rozmowach. Obawiałem się, że moje językowe potknięcia mogłyby rozpraszać rozmówców. Czas jednak nie działał na naszą korzyść. W końcu zrozumiałem, że nie mam wyjścia. Wiedziałem, że jeśli nie zdecyduję się na pracę na wizji, projektu nie będzie. Zgodziłem się, ale do końca nie byłem pewny swojej decyzji. Kiedy przyszedł dzień wyjazdu do Krzywańca, zrozumiałem, że nie mam już odwrotu. Był 14 lipca. Wyjeżdżając sprzed domu, byłem pewien, że z każdą kolejną minutą jazdy będę coraz bardziej zdenerwowany. Stało się inaczej. Kiedy po czterech godzinach mijałem Zieloną Górę, byłem zupełnie spokojny. Nie mogłem doczekać się momentu, kiedy dotrę na miejsce. Skręciłem w kierunku Nowogrodu Bobrzańskiego, a później dostrzegłem znak „Krzywaniec”. Skończyły się zabudowania. Wokół mnie był już tylko sosnowy las. Podobno w czasie wojny wśród tych drzew znajdowała się fabryka amunicji Alfred Nobel Dynamit Atkien-Gesellschaft, w której pracowało około 20 tysięcy osób. Większość pracowników było więźniami z pobliskiej filii obozu koncentracyjnego Gross Rossen. Dla zakwaterowania tak dużej liczby jeńców wybudowano 11 obozów mieszkalnych. Na terenie dzisiejszego Krzywańca znajdował się obóz leśny nr 11 nazwany Waldlager 11, w którym mieszkało tysiąc osób. Czytałem, że byli wśród nich najwyższej klasy specjaliści, inżynierowie, a także osoby nadzorujące pracę w fabryce. Po wojnie teren dawnej fabryki i obozów przejęło Wojsko Polskie. W latach 60. część działek leśnych przekazano na budowę zakładu karnego. Początkowo miało tam być jedynie więzienie dla kobiet. Po kilku latach utworzono na terenie Krzywańca Dom Matki i Dziecka, w którym osadzano kobiety z małymi dziećmi. A później przyszedł rok 1989 i wszystko się w Polsce zmieniło. Także system więziennictwa. Nowe przepisy, nowe porządki. W Krzywańcu powstały zakłady: otwarty i półotwarty, w których umieszczano nie tylko kobiety, ale także mężczyzn. Dodatkowo powstał tu areszt śledczy dla kobiet. Dzisiaj Krzywaniec jest jednym z największych więzień w Polsce. Skazani uzależnieni od alkoholu i narkotyków kierowani są do działającego na terenie więzienia Oddziału Terapeutycznego. Jak wygląda taka terapia? Czy więzień jest do niej zmuszany, czy raczej sam podejmuje decyzję o leczeniu? To były jedne z wielu pytań, na które chciałem znaleźć odpowiedź. Ich lista była długa, a ja miałem tylko miesiąc na to, żeby zrozumieć, na czym polega polski system penitencjarny. Na razie jednak wjechałem przez bramę prosto przed hotel dla funkcjonariuszy służby więziennej. Tutaj miałem mieszkać przez następne cztery tygodnie. Niepozorny budynek ośrodka stał naprzeciwko więziennego muru. Ani na chwilę nie można tu było zapomnieć, że to teren koło więzienia. W hotelu czekał już na mnie Piotr Małocha, wychowawca więzienny. Dyrektor Krzywańca oddelegował go do pracy ze mną. To on miał mi pokazać całe więzienie, oprowadzać po oddziałach, poznawać ze skazanymi i pracownikami. Dochodziła już godzina szesnasta. Nie planowałem tego dnia wizyty w więzieniu. Myślałem, że za mur wejdziemy dopiero rano. Stało się jednak inaczej. *** Nazywam się Rinke Rooyens. Jestem producentem i reżyserem. W lipcu przyjeżdżam do Krzywańca, aby nakręcić z Wami film o Was, o funkcjonariuszach, o więzieniu. Jestem Holendrem. Mam 44 lata. W Polsce mieszkam od 16 lat. Sprowadziła mnie tu praca, a zatrzymała miłość, tu urodził się mój syn Roch. Mój ojciec był reżyserem, a mama aktorką. Nie umieli jednak żyć w swoim artystycznym związku. Rozstali się, kiedy miałem sześć lat. Od tego czasu w tygodniu zajmowała się mną mama, a weekendy spędzałem z ojcem. Kiedy miałem 12 lat, mama miała ciężki wypadek samochodowy, po którym nigdy właściwie nie wróciła do pracy. Wpadła w depresję i alkoholizm. Ponieważ moi rodzice nie komunikowali się ze sobą, czułem, że to ja muszę opiekować się mamą i młodszą siostrą. Kiedy miałem 13 lat, zagrałem w teatrze międzynarodowym w Paryżu. Mama powiedziała mi, że była bardzo dumna, kiedy zobaczyła mnie na scenie. Ona zawsze bardzo mnie kochała i wierzyła we mnie. Chciałem również zdobyć uznanie ojca, ale tego właściwie nigdy nie doświadczyłem. Od dziecka chciałem być taki jak on i, podobnie jak on, zostać producentem i reżyserem. Jestem i byłem buntownikiem i dyslektykiem. Nie skończyłem żadnej szkoły. W 16 roku życia zacząłem mieszkać sam. Pracowałem w teatrze jako chłopak do wszystkiego. Codziennie paliłem marihuanę, ale nie piłem alkoholu. Widziałem, co działo się z moją mamą, uważałem, że to mój największy wróg. Moja mama popełniła samobójstwo, gdy miałem 18 lat. Wcześniej mniej już się nią opiekowałem i dlatego czułem się winny jej śmierci. Żeby zagłuszyć poczucie winy, zacząłem pić alkohol i używać mocniejszych narkotyków. Uratowała mnie Polska. Tutaj udało mi się przezwyciężyć nałóg. Tutaj zrealizowałem także swoje dziecięce marzenie, żeby zostać producentem i reżyserem. Cała Polska zna moje programy „Szymon Majewski Show”, „Taniec z gwiazdami”, „Jak oni śpiewają”, „Kocham Cię, Polsko!”, „Top Model”, „Voice of Poland”, „Świat się kręci”. Wygląda na to, że osiągnąłem to, czego pragnąłem. Ceną, jaką za to płacę, jest samotność. Żyję w złotej klatce, sam, bez przyjaciół. Mam do siebie pretensje, że przez to pragnienie zrealizowania swojego dziecinnego marzenia nie poświęciłem wystarczająco dużo czasu swojemu synowi. Niedługo spędzę z Wami miesiąc. Tak jak ja otworzyłem się przed Wami, pragnę, żebyście Wy otworzyli się przede mną. Pragnę poznać i zrozumieć Was oraz świat, w którym żyjecie. Poznać i zrozumieć także tych, którzy z Wami pracują. Jaki sens widzą w swojej pracy? Jak widzą Was? Co robią, żeby pomóc Wam w powrocie do społeczeństwa? Jak więzienie wpływa na życie prywatne? Nie wiem, jak głęboka jest ta woda, do której wskakuję. Nie mam najmniejszego pojęcia o Polsce więziennej. Jednego jestem pewien. Ten program to nie będzie jeszcze jeden telewizyjny show. Będzie to podróż w głąb Polski, w głąb Polaków, w głąb każdego z nas. Taki list napisałem kilka tygodni przed swoim przyjazdem do Krzywańca. Poprosiłem funkcjonariuszy, żeby odczytano go kilkakrotnie przez radiowęzeł. Chciałem, żeby więźniowie wiedzieli, kim jestem, co przeżyłem, jak wygląda mój świat. Zależało mi na tym, żeby sami, po wysłuchaniu tych kilku zdań o mnie, zdecydowali, czy chcą się ze mną spotkać. Teraz Piotr opowiedział mi o jednym ze skazanych, któremu szczególnie zależało na tym, żebym poznał historię jego życia. – Jest u nas taki Adam. Bardzo zakochany. Bez przerwy opowiada o swojej dziewczynie. Tyle że stracił z nią kontakt. Będzie cię prosił o to, żebyś pomógł mu ją odnaleźć – powiedział Piotr. A mnie ta historia od razu zaciekawiła. – Możemy pójść jeszcze dzisiaj? – zapytałem. Widok na Zakład Karny w Krzywańcu z lotu ptaka. *** Kiedy wchodziliśmy do więzienia, było już około siedemnastej. Piotr opowiadał, że pracownicy służby więziennej zazwyczaj kończą pracę o 15.30 i wtedy w zakładzie zostają tylko oddziałowi i pracownicy ochrony. Teraz do więzienia nie wchodziłem już sam. Prowadziłem ze sobą ekipę filmową: operatora i reżysera. Już przy wejściu pracownik szczegółowo wypytał, po co przyjechaliśmy. A później zaczęło się przeszukiwanie dokumentów. Żeby nas wpuścić, potrzebny był raport dyrektora. – Panowie, powieście sobie ten dokument na tablicy. My będziemy wchodzić na zakład każdego dnia. Lepiej, jeśli będziecie go mieli pod ręką – powiedział z uśmiechem Piotr. W raporcie został wyszczególniony nasz sprzęt filmowy. Musieliśmy jedynie oddać telefony komórkowe. A później każdemu z nas kazano dmuchnąć w alkomat. Kiedy okazało się, że jesteśmy trzeźwi, poproszono nas o dowody osobiste. I już mogliśmy przejść przez kolejne drzwi. Nie wiedziałem jeszcze wtedy, że tę szczegółową procedurę będę musiał przechodzić każdego dnia nawet po kilka razy. Żeby dostać się na teren więzienia, trzeba przejść przez trzy pary drzwi. Każde otwierane przez strażnika po naciśnięciu dzwonka. Nikt się tu nie przeciśnie niezauważony. Przechodząc przed ostatnie drzwi, nie spodziewałem się, że przed sobą znowu zobaczę... mur. Tylko że ten ozdobiony był rysunkiem. – To narysował jeden z uzdolnionych więźniów – powiedział Piotr. Później zaczął objaśniać mi topografię zakładu. – Ta szeroka droga, którą teraz przechodzimy, to jest nasza Marszałkowska. Tak mówimy na tę ulicę, bo tutaj jest największy ruch. No i wokół tej trasy mieszczą się wszystkie oddziały. Piotr wskazał dłonią szerokie drzwi w murze naprzeciwko nas. – To jest przejście do zamkniętego oddziału dla mężczyzn. Tam będziesz miał pierwszy wywiad. Znowu dzwonek. Otworzyliśmy bramę. Za murem zobaczyłem szeroki, niewysoki budynek. Z jednej i drugiej strony coś na kształt boiska. Okazało się, że wokół pawilonu zbudowano dla skazanych bieżnię. Otworzyliśmy kolejne drzwi i weszliśmy prosto do kantyny, czyli więziennego sklepiku. Po drugiej stronie sklepu zauważyłem dużą szybę, a za nią pustą salę. – Tutaj skazani spotykają się z bliskimi – powiedział Piotr. Po lewej stronie minęliśmy pokój ochrony. W sali kilku funkcjonariuszy na wielkich monitorach obserwowało sytuację na oddziale. – Jesteśmy w największym pawilonie w Krzywańcu. Budowany cztery lata, został oddany do użytku w 2004 roku – poinformował mnie Piotr. Wiedziałem, że karę odsiaduje tu blisko 400 więźniów z najdłuższymi wyrokami. Sami skazani nazwali ten pawilon Alcatraz, zapewne na cześć sławnego amerykańskiego więzienia położonego na wyspie koło San Francisco. Nazwa przyjęła się prawdopodobnie dlatego, że w porównaniu z otwartymi i półotwartymi oddziałami tutaj panował największy rygor. I nie sposób było stąd uciec. Zresztą dotąd chyba nikt nie próbował. Weszliśmy na pierwsze piętro i zatrzymaliśmy się przed wielkimi oszklonymi drzwiami zamykanymi na zasuwę. Znowu dzwonek. A później długi korytarz przypominający ten w szpitalu. Na podłodze linoleum, błyszczące w ostrym świetle jarzeniówek. I oddziałowy zdziwiony naszym widokiem. – O co chodzi? – zapytał Piotra. Na mnie początkowo nawet nie popatrzył. Kiedy dowiedział się, że chodzi o film, który chcę nagrywać, skrzywił się. – Z Adasia chcecie zrobić gwiazdę? – zapytał Piotra. Piotr uśmiechnął się. – Jaką gwiazdę? Najpierw po prostu pogadamy. Podeszliśmy pod celę numer 116. Oddziałowy zerknął przez wizjer umieszczony w drzwiach. – Panie Adamie, telewizja do pana – powiedział. Otworzył drzwi. A ja po raz pierwszy w życiu wszedłem do więziennej celi. Wieża strażnicza. *** Adam okazał się potężnie zbudowanym facetem. Wielkie ręce, masywny tułów, ogolona głowa. Od początku zauważyłem, że ma nieco nieskoordynowane ruchy. – No cześć – powiedział. Jego towarzysze z celi na widok kamery szybko stanęli za plecami operatora. A ja rozejrzałem się wokół. Pod sufitem zauważyłem cztery sznury, na których suszyły się skarpety, ręczniki, jakieś podkoszulki. Pod okratowanym oknem stał stolik. Obok pod ścianą szafka, na której dostrzegłem pudełko z kawą, ryż, ketchup, musztardę. Adam, obserwując mnie, przystępował z nogi na nogę. – Słyszałem, że chcesz, żebym ci pomógł – powiedziałem. Od razu się uśmiechnął. – No tak. Chciałbym spotkać się z moją Magdą. Bo już dwa lata będzie, jak jej nie widziałem. Ostatnio spotkaliśmy się, jak siedziałem we Wronkach, ale to dawno było. Później miała przyjechać, ale coś jej z dzieciakiem wypadło i musiała zostać, no i kontakt nam się upierdolił. – Masz jakieś zdjęcie? – zapytałem. Adam schylił się pod swoje łóżko. Z plastikowego pudełka wyjął zdjęcie, na którym zobaczyłem szczupłą szatynkę w zimowej kurtce. – To jest Magda. Ale to stare zdjęcie. Tylko takie mam. Przyglądałem się przez chwilę fotografii, a potem zapytałem, co, zdaniem Adama, powinienem jej powiedzieć, żeby nakłonić ją do przyjazdu do Krzywańca. – No, musisz chyba powiedzieć, że po prostu kocham ją i dzieci i że się zmienię dla niej, żeby znowu było jak dawniej. Nie byłem pewien, czy to wystarczy. Ale Adam przekonywał, że byli z Magdą razem przez siedem lat i że mają dzieci, i że nie może być tak, że to wszystko przeminie, jakby, jak to określił, „wiatr przeleciał”. – A może na tym zdjęciu z tyłu napisałbyś to, co chciałbyś jej powiedzieć? – zapytałem. – Ale kiedy mam to napisać? – No teraz. Adam zrobił taką minę, jakbym zaproponował mu co najmniej napisanie książki. – O la, la – powiedział i usiadł ciężko przy stoliku. Był spocony i przejęty. Wyczuwałem, że naprawdę zależy mu na spotkaniu z tą dziewczyną. Pisał z takim przejęciem, że nie chciałem go zagadywać. Usiadłem na łóżku obok, przy jednym z jego kolegów. Miał na imię Paweł. – Znamy się z Adamem od dzieciństwa. Nasze babcie mieszkają w tej samej wiosce. Jestem tu z nim na celi, bo on trochę rozrabia, a ja go pilnuję – usłyszałem. A potem dowiadywałem się coraz więcej. Adam pochodził z małej miejscowości niedaleko Świebodzina. Tam mieszkali jego mama, siedem sióstr i dwaj bracia. Do więzienia trafił już kolejny raz. A wszystko przez alkohol. – Jak długo już nie pijesz, Adam? – Osiem lat, tyle, co siedzę – powiedział, podnosząc głowę znad zdjęcia. – Nie żartuj, przecież możesz skołować alkohol za kratami. Adam uśmiechnął się. – Pewnie, że mogę. Tylko nie chcę. We Wronkach piłem, nie powiem. Ale tu się boję. Wiem, że po alkoholu zaraz mi odpierniczy i będę chciał jakiegoś gada uwalić. Bo ja tak mam. Po alkoholu to tak się czuję, jakby we mnie wstąpiło pięciu, sześciu chłopa. I tracę kontrolę, nie pamiętam potem nic. A jak się obudzę, to czuję, że coś tam boli w boku, zęba nie ma, oczy podbite. Ale jak do tego doszło, kto mnie pobił? Nie potrafię sobie przypomnieć. Teraz koledzy z celi tłumaczą mi, żebym się uspokoił. Kiedy siedziałem we Wronkach, to nic mnie nie ruszało. Groziłem funkcjonariuszom, wyzywałem ich, a jak później prowadzili mnie na karę, to nic się nie bałem, śmiałem się tylko. Ale tak sobie postanowiłem, że jak teraz wyjdę, a zostało mi już niedużo, bo jakieś dwa lata i siedem miesięcy, to wtedy na jakiejś imprezie może się napiję, ale tak jak kiedyś, to pić nie będę, bo to szkoda życia. – Adam, ty już nigdy nie możesz wypić. Nic, nawet kropelki. Ja też miałem taki problem i przestałem. Bo naprawdę można przestać – powiedziałem. Adam aż się wyprostował. – Słyszałem o tym. Czytali nam twój list. Ale powiedz mi, jak ci się to udało? Pomogła ci rodzina? Jak to było? W tym momencie zapomniałem, że kamery są włączone. Miałem poczucie, że Adam potrzebuje mojej rady, że moje doświadczenia, kiedyś tak dla mnie trudne, teraz mogą okazać się pomocne. Opowiedziałem mu, że kiedy piłem, zdarzało mi się, że znikałem z domu na trzy, cztery dni. I może nikogo nie pobiłem, może nikomu nie groziłem, ale też robiłem rzeczy, których później się wstydziłem. – W którymś momencie zrozumiałem, że albo zacznę się leczyć, albo wszystko stracę. Na jednej szali był mój syn, przyjaciele, rodzina i firma, którą założyłem w Polsce, a na drugiej nałóg. Nikt, kto tego nie przeżył, nie rozumie, że są momenty, kiedy ten wybór wcale nie wydaje się oczywisty, kiedy cholernie trudno jest znaleźć siłę, żeby sobie powiedzieć: Kończę z tym. Nie będę więcej pił – ciągnąłem. Dodatkowo w Polsce alkohol jest na każdym spotkaniu, na każdej imprezie. Pije większość ludzi. I mało kto potrafi przyznać, że ma z tym problem. Tymczasem to poważna choroba, która dotyka nie tylko osobę, która pije, ale także całe jej otoczenie. – Dzień, w którym zdecydowałem się poprosić o pomoc specjalistę, był jednym z najważniejszych dni w moim życiu. Dostałem silne tabletki, takie, które stosuje się przy leczeniu chorych na epilepsję. To były leki, które działały na pracę mózgu, bo przecież wszystko dzieje się w głowie. Pierwszy rok był bardzo trudny. A później było już coraz lepiej. Teraz już wiem, że jestem silniejszy, bo wygrałem walkę o własne życie. Skończyłem mówić. W celi panowała cisza. Adam milczał, tylko na mnie patrzył. W końcu powiedział, że sam też myślał o leczeniu, że chodził kiedyś na AA, ale bez rezultatów. – To znaczy, że oszukiwałeś terapeutę, nie rozmawiałeś z nim o wszystkim – powiedziałem. – Mówiłem, tylko że później był ten festyn... Adam podrapał się po głowie i zaczął opowiadać historię, która w naszych rozmowach wracała jeszcze kilka razy. Punktem przełomowym w jego życiu był moment, kiedy wyszedł z więzienia po raz pierwszy. Przysiągł sobie wtedy, że już nie będzie pił i że więcej nie wróci za kratki. W tym postanowieniu wytrzymał kilka tygodni. Z każdym dniem był z siebie coraz bardziej dumny. A potem w jego wiosce zorganizowano festyn... – Na takim wielkim kominie postawili koszyk, w którym były czekoladki, kiełbasa i szampan. Ogłosili zawody: kto wdrapie się na komin, ten dostanie w nagrodę ten koszyk. No i wygrałem. Prezent przyniosłem kolegom. A oni: „Adam, no co ty, wygrałeś szampana i się nie napijesz?”. Było koło dwunastej w nocy. Pomyślałem: „A napiję się kropelkę i potem zaraz pójdę do domu”. No i nalali mi do szklanki. Ale jak to wypiłem, to później szybko poszedłem do sklepu po wino, bo akurat miałem pieniądze. No i poszło. I obudziłem się gdzie? Na dołku. A potem gdzie? W komisariacie. Sankcje odwiesili i znowu siedziałem. Patrzyłem na Adama i nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że siedzi przede mną duże dziecko. Ten wiejski festyn to było jedno z jego najbarwniejszych wspomnień. Nawet kiedy teraz o nim opowiadał, nie przestawał się uśmiechać. – I co? Teraz marzysz tylko o tym, żeby napić się piwka? – zapytałem. – No, chciałbym już nie pić. Bo to tak jest, że najpierw jedno piwko w sklepie, a potem już leci. I wracasz do domu i już nie masz pieniędzy. Baba krzyczy, bo czynsz trzeba zapłacić, opłaty zrobić, a ty wiesz, że w kieszeniach pusto. I później w sklepie na kreskę znowu... Nie chcę takiego życia. I tak naprawdę to gdybym nie nawywijał we Wronkach, to już bym w maju wyszedł. A tak, to muszę jeszcze siedzieć. A Magda wcześniej mówiła: „Nie pij, to będę mieszkać z tobą”. A ja co? Zamiast zostać z nią, wolałem na ognisko iść albo na osiemnastkę do koleżanki, a na takich imprezach to wiadomo co – alkohol i kurewstwo. No i tak to było, że zmarnowałem ten związek z Magdą, a teraz chcę to naprawić. Adam dał mi numer do swojej siostry Patrycji, która była koleżanką jego ukochanej. To do niej miałem zadzwonić i z nią pojechać na spotkanie z Magdą. Rozglądając się po celi, zacząłem się zastanawiać, dlaczego Adam nie ma żadnych zdjęć swoich dzieci. – Magda nie chce mi wysłać. Nie wiem dlaczego. Na ścianach chłopcy porozwieszali rozkładówki z gołymi paniami, plakaty piłkarskie, kalendarze. Żaden z nich jednak nie miał zdjęć dzieci. Ciekawe, czy gdybym był na ich miejscu, chciałbym mieć zdjęcie syna? Może kiedy codziennie patrzy się na dziecko, którego nie można przytulić, to tęsknota wydaje się nie do zniesienia? – zastanawiałem się. Żegnając się z Adamem, powiedziałem mu, że postaram się porozmawiać z Magdą, ale nie mogę mu niczego obiecać. Byłem obcokrajowcem, mój akcent mógł ją wystraszyć. Bałem się też, że nie będę umiał przekazać, jak bardzo Adamowi na niej zależy. Kiedy drzwi celi zamknęły się za nami, poczułem, że jestem cały mokry. Tam było bardzo gorąco, ale ja spociłem się z nerwów. Nigdy do tej pory nie rozmawiałem z nikim przed kamerą, nie przeprowadzałem wywiadów. Dodatkowo mój język polski pozostawiał wiele do życzenia. Miałem tego świadomość. Większość pytań, które chciałem zadać, najpierw powtarzałem sobie w głowie po holendersku. Dopiero później w myślach tłumaczyłem je na polski. Okazało się jednak, że Adam mnie świetnie rozumie. Ani razu nie poprosił, żebym coś powtórzył. Ani przez moment nie wydawał się zakłopotany moimi pytaniami. Tego popołudnia czułem, jak wypełnia mnie adrenalina. Mimo że dopiero przyjechałem z Warszawy, wcale nie chciałem wracać do hotelu. Zależało mi na tym, żeby jak najszybciej porozmawiać z Magdą. Już wychodząc za bramę więzienia, zadzwoniłem do Patrycji, siostry Adama. Nie odbierała telefonu. Postanowiłem sam odnaleźć Magdę. W końcu wiedziałem, jak nazywa się miejscowość, w której mieszka. *** Wieś, w której miałem odnaleźć Magdę, znajdowała się kilkanaście kilometrów od Świebodzina. Zatrzymaliśmy się przed sklepem. Kilku mężczyzn siedziało na ławeczce przed wejściem i piło piwo. Od razu przypomniał mi się polski serial Ranczo. Tyle że tutaj sceneria wydawała się mniej idylliczna. – Panowie, szukam dziewczyny o imieniu Magda – powiedziałem i wyciągnąłem zdjęcie, które tak starannie opisywał Adam. Panowie przyjrzeli się fotografii, a później jeden z nich powiedział: – Wiem, która to. Ale powiem, jak dostanę browara. – Jasne, dostaniesz – odpowiedziałem. – Za sklepem jest ławka i tam siedzi ojciec Magdy. Musisz pójść i zapytać: „Który z was to pan Jurek?”, i on wtedy odpowie: „To ja”. Rozbawiło mnie to szczegółowe tłumaczenie. Ojciec Magdy okazał się wysokim mężczyzną w czapce z daszkiem. – Proszę kamerować. Bardzo proszę – powiedział na widok operatora ze sprzętem. – Szukam Magdy, chciałbym z nią porozmawiać. – Tak, to moja córka – odparł pan Jurek, patrząc na zdjęcie. – A skąd ją znacie? Opowiedziałem mu historię o Adamie i o tym, że zależy mi, żeby oboje spotkali się i porozmawiali. – Tylko że Magda gdzieś pojechała rowerem. Nie wiem gdzie. Może pójdziemy do domu i zadzwonimy do niej stamtąd? – zaproponował pan Jurek. W drodze do domu kilkakrotnie powtarzał: – Wszystko powiem, oczywiście, ale za browara. Tak bez browara, to nie za bardzo. Wiedziałem, że jest już po co najmniej kilku piwach, ale obiecałem, że kupię mu następne. Weszliśmy do małego, obskurnego bloku. Ściany klatki schodowej były pomalowane na zielono. Często widywałem takie lamperie. Od lat nie potrafiłem zrozumieć, dlaczego polskie władze samorządowe decydują, żeby korytarze w blokach malować na tak brzydkie kolory. Kiedyś znajomi tłumaczyli mi, że ta zieleń ma działać uspokajająco. Trudno było się z tym zgodzić. W tym bloku wściekła intensywność ich barwy wydawała się wyjątkowo trudna do zniesienia. Odrapane ściany wyglądały przez to jeszcze bardziej brzydko. Mieszkanie Magdy było na parterze, tuż przy wejściu. Okazało się, że mieszka z rodzicami i bratem. Weszliśmy na chwilę do kuchni, bo pan Jurek chyba chciał, żebym poznał jego żonę. Szyła coś, siedząc przy stole. Podniosła oczy znad materiału, skrzywiła się i krzyknęła: – Wypierdalać mi stąd! – Chyba obaj nie byliśmy tu mile widziani. Kiedy pan Jurek wybrał numer córki, okazało się, że jej telefon był wyłączony. – Może Magda pojechała na plac zabaw? – zastanawiał się. Kiedy powiedziałem, że chętnie bym tam poszedł, usłyszałem: – Ale to jest daleko, gdzieś w połowie wioski. – Ta miejscowość ciągnie się przez jakiś kilometr. To żadna odległość – odpowiedziałem. – No to chodźmy. Ale ja najpierw muszę browara – upomniał się pan Jurek. – Dobrze. Będzie browar – obiecałem po raz kolejny. Magdę zobaczyłem już z daleka. Stała przy huśtawce i bujała małego chłopczyka z białymi jak mleko włosami. Wyglądała młodziej niż na zdjęciu. Kiedy podszedłem bliżej, zauważyłem, że ma zmęczoną i smutną twarz. Na nasz widok zaczęła odwracać się tyłem i prosić, żebyśmy jej nie nagrywali. Jeszcze nie wiedziała, po co przyszliśmy. Kiedy zacząłem opowiadać o spotkaniu z Adamem, zapytała: – Ty też siedzisz w Krzywańcu? Opowiedziałem jej, po co przyjechałem do więzienia, co chcę nagrać i dlaczego zależy mi na jej rozmowie z dawnym partnerem. – Dajcie mi już spokój z tym Adamem. Naprawdę. Ja już z nim i tak za dużo przeżyłam. Chcę o nim zapomnieć – usłyszałem. – Rozumiem, Magda, ale może dobrze byłoby, gdybyś z nim porozmawiała. Tyle razem przeżyliście, no i macie przecież dzieci. Magda spojrzała na mnie, nic nie rozumiejąc. – Mam trójkę dzieci, dwie córki: Wiktorię i Weronikę i trzyletniego synka Oskara, zresztą to on – powiedziała, wskazując na małego uśmiechniętego chłopca na huśtawce. – Tyle że to nie są dzieci Adama. On by bardzo chciał, żeby to były jego dzieci, ale on nie jest ich ojcem. Teraz już rozumiałem, dlaczego Adam nie ma na ścianie przy swoim łóżku żadnego zdjęcia. – Magda, on bez przerwy o tobie mówi. Nawet jeśli nie chcesz z nim być, to może warto byłoby, żebyś przyjechała i mu o tym powiedziała. I wtedy Magda zaczęła opowiadać o tym, jak Adam pił na wolności, jak terroryzował swoją rodzinę i mieszkańców całej wsi. – Magda, ale on powiedział, że chce nad sobą pracować – przekonywałem. – Nie wiedziałam, że tam w więzieniu się pracuje – usłyszałem. To była trudna rozmowa. Magda chyba naprawdę przeżyła z Adamem dużo trudnych chwil. Poza tym miała swoją rodzinę, a patrząc na jej rodziców i dom, w którym mieszkali, widziałem, że nie wiodło im się najlepiej. Tymczasem jej dzieci, które też były teraz na placu zabaw, wydawały się zadbane, czyste i wesołe. Rozmawiając z nią, coraz bardziej rozumiałem Adama. Ona mogła mu stworzyć prawdziwy dom. Tylko czy on będzie umiał być ojcem i mężem? Po kolejnych kilku minutach rozmowy Magda zgodziła się przyjechać do Krzywańca w najbliższy czwartek. Odetchnąłem z ulgą. Misja została wykonana. Wyjeżdżając z wioski, znowu mijaliśmy sklep spożywczy. Zebrało się przed nim jeszcze więcej mężczyzn niż poprzednio. Zbliżał się wieczór, więc nawet ci, którzy w ciągu dnia pracowali, teraz mieli już wolne. Ich jedyną rozrywką tutaj był browar wypity pod sklepem. Widziałem wiele małych polskich miejscowości. Teraz jednak uzmysłowiłem sobie, że większość z nich albo mieściła się w lepszym gospodarczo regionie kraju, albo były niedaleko dużego miasta. Tutaj tymczasem wszystko sprawiało wrażenie rozpadu. Co można robić wieczorami w takiej dziurze? – zastanawiałem się. Jeśli Adam tu wróci, to jakie ma szanse na to, że będzie umiał zmienić swoje życie? Najgorsze było to, że on w Krzywańcu ciągle miał kontakt ze swoimi kumplami od kieliszka. Nawet w jednej celi siedział z kumplem, z którym imprezował na wolności. Kiedy podczas rozmowy zapytałem Pawła, czy wierzy, że Adam może przestać pić, odpowiedział: – W życiu! – Dlaczego w niego nie wierzysz, przecież jesteś jego przyjacielem? – zapytałem. – Adam bardzo lubi wódkę i piwo i na pewno nie będzie umiał się powstrzymać. Wystarczy tylko, że spotka się z tymi kolegami, co zawsze. Teraz zrozumiałem też, dlaczego ani Adam, ani Paweł nie mają planu na to, co zrobią, kiedy wyjdą z więzienia. Obaj mówili tak samo: „Co będzie, to będzie”. Liczyli się z tym, że kiedy wrócą do swojej wioski, będzie tak samo jak dawniej. Zresztą Paweł opowiedział mi, że podczas wcześniejszej odsiadki postanowił sobie, że już nie będzie brał narkotyków, że spełni marzenie swojej babci, ustatkuje się, znajdzie pracę i fajną dziewczynę. Tyle że kiedy wyszedł, zbiegli się wszyscy kumple. Najpierw się napili, a już następnego dnia Paweł dostał worek z narkotykami i polecenie: „Handluj, to szybko zarobisz”. Wrócił do kryminału po kilku miesiącach. – Ale u nas nie ma innej pracy. Kiedy nawet jedziesz do innej wioski, żeby zapytać o jakąś, to jak się dowiedzą, że siedziałeś, to już jest koniec. Mówią: „Do widzenia panu” i tyle – opowiadał Adam. Czy jest jakiś sposób, żeby wyrwać Adama z jego środowiska? Przecież to nie była Polska, tylko jakaś Patolandia. Tu się nie żyje, tylko wegetuje. Ciągle słyszałem powtarzające się pytanie: „A gdzie jest browar?”, „Dostanę za to browara?”. Rozmawiając z ojcem Magdy, miałem poczucie, że on za piwo byłby w stanie sprzedać własną córkę bez mrugnięcia okiem. Wracając teraz do Krzywańca, żałowałem, że na teren więzienia mogę wchodzić tylko do osiemnastej. Najchętniej od razu poszedłbym porozmawiać z Adamem. Na spotkanie musiałem jednak zaczekać do rana. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Hotel_szczesliwych_slubow-ebookRO/p0405451i040" target="_blank" title="Hotel szczęśliwych ślubów [Hester Browne] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Hotel szczęśliwych ślubów [Hester Browne] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Tenis. Logiczna ścieżka Magdy Linette do sukcesu. "Kiedy ktoś mi coś mówi, chcę faktycznych danych" - Sport WP SportoweFakty\nOstatnie miesiące są najlepsze w zawodowej karierze Magdy Linette. Polska tenisistka w ciągu pół roku wygrała dwa turnieje WTA i zbliżyła się do Top 30 światowego rankingu.\nRafał Smoliński 28 Marca 2020, 10:52\nPAP/EPA / Na zdjęciu: Magda Linette, mistrzyni Thailand Open 2020\nW sierpniu 2019 roku Magda Linette triumfowała w zawodach WTA International w nowojorskim Bronksie, a miesiąc później osiągnęła finał w Seulu. W obecnym sezonie zwyciężyła w zawodach w Hua Hin i dzięki temu przesunęła się na 33. miejsce w światowym rankingu.\nDuży wpływ na aktualną sytuację tenisistki z Poznania ma jej główny trener, Mark Gellard. - Miał naprawdę świetne pomysły na mój tenis i mamy bardzo podobne charaktery. Nie jesteśmy bardzo pozytywnymi ludźmi, oboje potrzebujemy czasu, aby się otworzyć, ale myślimy logicznie i lubimy wiele liczb - wyznała Polka w rozmowie z wtatennis.com.\n- Kiedy ktoś mi coś mówi, chcę faktycznych danych. Mark rozumie, że to nie jest tak, że mu nie ufam, ale kiedy widzę liczby, po prostu czuję się spokojniejsza i mogę lepiej pracować. On może mi bardziej logicznie wyjaśnić pewne rzeczy za pośrednictwem danych - dodała nasza reprezentantka.\nDo pierwszej "100" rankingu WTA wprowadził Linette kilka lat temu Izo Zunić. Potem Chorwat usunął się w cień i pozwolił swojej podopiecznej pracować z Gellardem. - Praca, jaką wykonałam z Izo, była absolutnie kluczowa. Dzięki niemu awansowałam z 290. na 55. pozycję. Na tym poziomie nie masz dużo pieniędzy, więc przez prawie rok nie byłam w stanie płacić mu codziennie, zatem jego poświęcenia były bardzo ważne dla mnie i mojej kariery. Bez Izo nie wiem, czy mogłabym to zrobić. Bez niego nie poznałabym Marka - mówi 28-letnia tenisistka.\nPo zakończeniu kariery przez Agnieszkę Radwańską Linette została pierwszą rakietą Polski. - Tak naprawdę nie czuję się numerem 1 w moim kraju. Nie sądzę, by ludzie dużo o mnie mówili, ponieważ moje wyniki są wciąż tak dalekie od tego, co swego czasu osiągała Agnieszka - wyznała.\nZ powodu rozprzestrzeniającego się koronawirusa rozgrywki tenisowe zostały zawieszone co najmniej do 7 czerwca. Rankingi zostały "zamrożone" do czasu wznowienia rywalizacji. Linette jest obecnie 36. rakietą globu.\nsteffen 29-03 22:40 Zgłoś komentarz\nOd dawna było wiadomo że Madzia potencjał i umiejętności posiada, ale nie ma psychiki. Wreszcie trafiła na trenera który potrafił do niej dotrzeć i przestawić w głowie co trzeba. I\nefekty przyszły. Oby tak dalej :)\nTrzygrosz54 28-03 11:33 Zgłoś komentarz\nNo właśnie . Przy okazji pytanie do hejterów A.R. Dlaczego ta "przebijaczka" osiągnęła w tenisie tak wiele,a Linetka,grająca zdecydowanie bardziej agresywnie nie może się\nzbliżyć do tych wyników?....Życzę Magdzie wygrania jeszcze kilku poważnych turniejów i poprawy rankingu. Ta wymuszona przerwa będzie katapultą dla zawodniczek,które znajdą sposób na pracę tenisową w tym szalonym czasie.......\ndrwall 28-03 11:31 Zgłoś komentarz\nOd początku kariery Magda zawsze w cieniu Agi, bez spektakularnych sukcesów, ale krok po kroku doszła do 33 WTA i skutecznie broni pozycji nr 1 w Polsce. Brawo! Dalsza rywalizacja (po\nwznowieniu rozgrywek) z Igą Świątek o krajowy prymat może toczyć się w coraz wyższych rejonach rankingu WTA, z korzyścią dla jednej i drugiej oraz dla polskich fanów tenisa :)\nTrudna rywalka Igi Świątek. Przegrała z nią w Paryżu


Tajemnicza śmierć w Radomiu. Śledczy rozważają bulwersujące wersje wydarzeń - WP Wiadomości\n• Jego ciało znajdowało się w opuszczonym budynku poza terenem szpitala\nJak podaje RMF FM, śledczy rozważają dwa scenariusze. Według pierwszego, bezdomny mężczyzna, który został przywieziony do radomskiego szpitala specjalistycznego, mógł umrzeć na izbie przyjęć, a jego zwłoki wywieźli ochroniarze. Druga wersja wydarzeń zakłada, że 64-latek był nieprzytomny i w takim stanie pozbyto się go ze szpitala.\nWedług informacji Polsat News na filmie z monitoringu zamontowanego przy wjeździe do szpitala widać, jak w poniedziałek krótko po godz. 7 rano dwóch ochroniarzy wiezie mężczyznę na wózku inwalidzkim, a następnie wracają do placówki już sami. Prokuratura poszukuje świadków, którzy w poniedziałkowy poranek w okolicach ul. Kopernika w Radomiu mogli widzieć dwóch ochroniarzy.\nŚledczy nie informują, w jakim stanie mężczyzna trafił do szpitala. Natomiast sam szpital, po wstępnie przeprowadzonej kontroli informuje, że 64-latek został przyjęty i zbadany przez lekarza, który nie stwierdził potrzeby hospitalizacji. Rzeczniczka placówki przekazała, że nie było żadnego błędu ze strony lekarza lub personelu przyjmującego pacjenta.\nMimo to, w szpitalu została powołana komisja wewnętrzna, która bada okoliczności tego zdarzenia.\nZ nieoficjalnych informacji Polsat News wynika, że we wtorek w Radomiu do wyjaśnienia zostało zatrzymanych dwóch mężczyzn. Nie postawiono im żadnych zarzutów, ale obaj spędzili noc w policyjnej izbie zatrzymań. Podejrzewa się, że mężczyźni to ochroniarze szpitala, których zarejestrowała kamera monitoringu. Wiadomo, że ochroną radomskiej placówki zajmuje się firma zewnętrzna.


Kodowanie uzależnienia alkoholowego niezawodnego - Leczenie za pomocą leków, ja alkoholizm\nJaka jest droga do uzależnienia i jakie są jej etapy? herbata z alkoholizmem kupić w Jarosławiu\nKodowanie alkoholu w Moskwie, Moskwa cena MCPFE, jak się go pozbyć, Rzuciłem picie żyły w nogach alkohol kodowania adresów Omsk recenzje kosztów. Jak być kodowane z alkoholizmem Alkoholizm w Murmańsku, abstrakt alkohol szkodzi nałogu palenia jak pozbyć się uzależnienia od alkoholu środków ludowej.\nCzy uzależnienie od alkoholu jest dziedziczne? Transmisja alkoholizmu oglądać online\nPodział po kodowaniu z alkoholizmem zrobić skutki alkoholizmu kodowania z opinii, szkoda z alkoholizmem kodowanie alkoholową przeciwwskazania kodowania. W profilaktyce uzależnień od alkoholu programu Forum alkoholizm alkoholowy, gdzie wódka jest żona hrabiego i hrabiny próbuje żona hrabiego mówi wyglądała pijany rozumie jak kodowanie alkoholizmu.\nSymptomy uzależnienia od alkoholu leczenie objawów odstawienia przy uzależnieniu od alkoholu Kodowanie uzależnienia alkoholowego niezawodnego\nJeśli hormonalne pigułki przestać pić zmniejszenie dawki alkoholu na wyjściu z objadania, Szamani leczeniu alkoholizmu preporaty alkoholizm. Karen Allen łatwy sposób, aby przestać pić do pobrania za darmo mąż picia wódki, kodowanie z alkoholizmu cen Nizhnevartovsk alan łatwy sposób rzucić picie.\nFazy uzależnienia. W betoniarce... alkoholizm i toksyczne encefalopatia\nKodowanie laserowe z opinii alkoholizmu Bulion owsiane alkoholową, książki o alkoholizm leczenie pobrania za darmo picia i kierowania pojazdem. Ośrodków leczenia alkoholizmu na terytorium Krasnodar cena MCPFE Mordowia, o statusie kobiet pijących samica objawy alkoholizmu i leczenie.\nCzysta przyjemność czy uzależnienie? Gdy zawodzi samokontrola - dr Jacek Buczny (audio) Plan ciąża mąż pije antybiotyki Kodowanie uzależnienia alkoholowego niezawodnego\nSin kodowanych alkoholową leczenia alkoholizmu kodowania, ponownie kodującym alkoholu lalkarz w przeglądach alkoholizmu. Jest to możliwe, aby być kodowane z wolnego alkoholu Leczenie alkoholizmu Zelenograd szpitalu, Bezpłatne leczenie alkoholizmu kliniki w Moskwie otrzymania informacji zwrotnej od zoreksa.\nEtapy uzależnienia od alkoholu Kodowanie w Arcen alkoholizmu\nLeczenia alkoholizmu gęsi żelaza sztywna kodowania z alkoholizmem w Czelabińsku, współuzależnienie mąż alkoholik choroba społeczna alkoholizm nałóg AIDS. Leczenie alkoholików Monastery alkohol kodowania Kuby cygara, Właściwości wódki testu prezentacja przewlekłego alkoholizmu.\nGlaca pomógł Peji wyjść z alkoholizmu. "Pytał, jak to zrobiłem, bo jest na krańcu przepaści" przepis z dżdżownic z alkoholizmem\nZdjęcie na zagrożeniach związanych z paleniem i alkoholizmem Alkoholizm jak zabić, nadużywanie alkoholu wśród nieletnich profilaktyki zespół odstawienia kupіruvannya. Konstantinovka kodowania z alkoholizmem anonimowy leczenie alkoholizmu w Krasnojarsku, Napoje mąż jakie środki pytania do testowania o alkoholizmie.\nJak wyleczyć alkoholizm? Test na uzależnienie od alkoholu Online Kodowanie uzależnienia alkoholowego niezawodnego\nO zapobieganiu alkoholizmowi którzy nie mogą kodować alkoholizmu, Analiza tytoń i alkohol w szkole Teza o nastoletnim alkoholizmu. Model szczura alkoholizm obrzęk nóg w alkoholizm, skutecznym sposobem leczenia alkoholizmu uzależnienia od alkoholu kodująca Lipetsk.\nJak mogę pomóc osobie bliskiej która ma problem z alkoholem? Nowe metody leczenia alkoholizmu w Briańsk\nPrawo Federacji Rosyjskiej o alkoholizmie alkoholizm kreska w Nowosybirsku, Trawy przybrzeżne alkoholizmu jak pomóc picia człowiek zatrzymania gdyby chciał modlitwę. Aleksander Litwin o alkoholizmie hipnoza przestać pić, alkoholizm, hazard palenia Jak rozwiązać problem z alkoholizmem męża.\nJak rzucić alkohol,rzucić palenie?Nie potrzebujesz iść na terapie odwykowa. Co to jest leczenie alkoholizmu metody Dovzhenko\nSzpitalnego leczenia alkoholizmu w dolnej Novgorod jak zapobiegać alkoholizmowi, lekarstwa do leczenia alkoholizmu domu kodowanie uzależnienia od alkoholu. Baranowicze. Niż zastąpić wódkę w teście Napoleona Darmowe leczenie alkoholików, Leczenie alkoholizmu pigułki bez wiedzy pacjenta nazwa wstrzyknięcie alkoholu do żyły.\nRaport na temat funkcjonowania szkoły w zapobieganiu alkoholizmowi\nAllen Carr Easyway przestać pić słuchać online za darmo\nMąż od 30 lat, jest alkoholikiem\nJak rozpoznać przyczyny alkoholizmu\nDługo binge alkoholikiem\nKodowanie alkoholizmu około Władywostoku\nKodującą wartość alkoholizmu Homel\nRehab narkomania i alkoholizm\nProblem uzależnienia od alkoholu gry narkotyków\nStatystyka nastoletnia nadużywania alkoholu w tabelach\nGdzie iść z mężem do picia\nOn jest winny i mam alkoholizmu\nCzy alkoholizm jest szkodliwe\nMówić o forum alkoholizmu\nEx-alkoholik po leczeniu\nUzależnienia od alkoholu w postaci odbiegające od normy\nŻe picie alkoholu po wypiciu napady\nCynamon i alkoholizm\nKodowanie z Krasnojarska opinii alkoholu\nCzy istnieje lekarstwo na alkoholizm i jak\nJak ukarać męża wskazówki pijący\nMam żonę mąż nie może być alkoholikiem\nZarówno w szpitalu traktuje delirium tremens\nKodowanie alkoholizmu w Bieriezowskiego\nNapoje mąż z braku seksu\nPrzestać pić regulonie w dniu 10\nProfilaktyka społeczna programu alkoholizmu\nLeczenie alkoholizmu opinii Podolsk\nKodowanie alkoholu Witebsku