Halki nocne - Arena.pl\nHalkiWszystkie kategorieDom i ogródDzieckoElektronikaModaKulturaMotoryzacjaZdrowieSport i rozrywka\nHalki nocne (50 ofert)\nBodyNasutnikiMajtkiBodystockingGorsetyKompletyPrzebraniaKoszulkiPończochy i rajstopyBiustonosze i dodatkiSukienki i spódniczkiPozostałe\nOBSESSIVE 844-CHE-1 koszulka i stringi S/M\nOBSESSIVE 844-BAB-1 babydoll i stringi L/XL\nOBSESSIVE 840-BAB-1 babydoll i stringi 2XL\nOBSESSIVE 845-CHE-5 koszulka i stringi S/M\nOBSESSIVE 842-PEI-1 peniuar i stringi S/M\nOBSESSIVE 841-CHE-1 koszulka i stringi S/M\nOBSESSIVE 837-CHE-1 koszulka i stringi S/M\nOBSESSIVE 839-CHE-1 koszulka i stringi L/XL\nOBSESSIVE 837-BAB-1 babydoll i stringi L/XL\nOBSESSIVE 840-CHE-1 koszulka i stringi L/XL\nOBSESSIVE 840-BAB-1 babydoll i stringi S/M\nCzarna obcisła sukienka z siateczki rękawiczki erotyczna L/XL\nOBSESSIVE 837-CHE-1 koszulka i stringi 2XL\nOBSESSIVE 841-CHE-1 koszulka i stringi L/XL\nOBSESSIVE 843-CHE-2 koszulka i stringi S/M\nOBSESSIVE 844-CHE-1 koszulka i stringi L/XL\nOBSESSIVE 844-BAB-1 babydoll i stringi S/M\nOBSESSIVE 842-PEI-1 peniuar i stringi L/XL\nOBSESSIVE 845-BAB-5 babydoll i figi S/M\nOBSESSIVE 843-CHE-2 koszulka i stringi L/XL\nOBSESSIVE 840-CHE-1 koszulka i stringi S/M\nOBSESSIVE 839-BAB-1 babydoll i stringi L/XL\nOBSESSIVE 845-BAB-5 babydoll i figi L/XL\nOBSESSIVE 842-BAB-1 babydoll i figi S/M\nOBSESSIVE 840-CHE-1 koszulka i stringi 2XL\nOBSESSIVE 830-CHE-1 koszulka i stringi S/M\nOBSESSIVE 837-CHE-1 koszulka i stringi L/XL\nOBSESSIVE 837-BAB-1 babydoll i stringi S/M\nOBSESSIVE 830-CHE-1 koszulka i stringi L/XL\nOBSESSIVE 845-CHE-5 koszulka i stringi L/XL\nOBSESSIVE 840-BAB-1 babydoll i stringi L/XL\nOBSESSIVE 829-CHE-3 koszulka i stringi S/M\nOBSESSIVE 829-CHE-3 koszulka i stringi L/XL\nBielizna Damska, Koszulka Nocna ze Stringami M/L Granatowy\nBielizna Damska, Koszulka Nocna ze Stringami M/L Biały\nTunika w Rozmiarach od XL do XXXL Sora SoftLine Plus Size 1775 XXL\nTunika w Rozmiarach od XL do XXXL Sora SoftLine Plus Size 1775 XXXL\nPeniuar Emilie Soft Line 1780 XL-XXXL XXXL\nPeniuar Izis SoftLine Plus Size 1851 XXXL\nPeniuar Izis SoftLine Plus Size 1851 XXL\nPeniuar Velia SoftLine 1716 S/M\nTunika w Rozmiarach od XL do XXXL Sora SoftLine Plus Size 1775 XL\nPeniuar Izis SoftLine Plus Size 1851 XL\nPeniuar Emilie Soft Line 1780 XL-XXXL XXL\nPeniuar Emilie Soft Line 1780 XL-XXXL XL\nPeniuar Velia SoftLine 1716 M/L\nMianem halki określa się część bielizny damskiej, która zakładana jest najczęściej pod sukienkę czy spódnicę i ma na celu sprawić, aby ubranie dobrze układało się na ciele. Jednak coraz rzadziej do czynienia mamy z halkami damskimi tego typu. Związane jest to z tym, że znacząca część dostępnych na sklepowych półkach damskich ubrań jest wyposażona w podszewki. Ciekawą alternatywą dla tradycyjnych haleczek damskich są halki nocne.\nHalki damskie nocne — dlaczego warto je mieć?\nW szafie każdej kobiety znajdować powinna się co najmniej 1 halka nocna damska. Stanowi ona doskonałą alternatywę dla klasycznej piżamy składającej się z koszulki z długim lub krótkim rękawem oraz długich spodni czy szortów. Halki damskie koronkowe najlepiej sprawdzają się w sezonie letnim. Aby zagwarantować sobie komfort ich noszenia, warto postawić na model z ramiączkami o regulowanej długości. Halki jedwabne duże rozmiary najczęściej są odcinane pod biustem, dzięki czemu skutecznie maskują mankamenty sylwetki, takie jak wystający brzuszek.\nHalka — jak wybrać idealną?\nDostępne na sklepowych półkach halki różnić mogą się od siebie między innymi materiałem wykonania. Do wyboru mamy między innymi halki satynowe damskie, które bardzo ładnie układają się na ciele, gwarantując wysoki komfort w czasie snu. Halki satynowe prezentują się niezwykle zmysłowo. Druga propozycja to halki jedwabne. Materiał ten jest niezwykle delikatny, lekki, miękki oraz przyjemny w dotyku. Do czynienia możemy mieć także z halkami nylonowymi, które są lekkie, wytrzymałe i nie gniotą się. Do ich zalet zaliczyć można także łatwość w czyszczeniu oraz krótki czas schnięcia. Następna propozycja to halki z tiulem, które bardzo ładnie przylegają do sylwetki i nie marszczą się. Szukając zmysłowej bielizny tego typu, warto postawić na halki koronkowe. Najczęściej spotyka się halki z koronką przy dekolcie w kolorach, takich jak czarny, biały, kremowy czy czerwony.


Socha: Szkoda, że rozwiązano resort skarbu - wideo - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plSocha: Szkoda, że rozwiązano resort skarbu\nSocha: Szkoda, że rozwiązano resort skarbu\n7 września 2018, 12:33 | Aktualizacja: 07.09.2018, 12:38\nJacek Sochaźródło: Dziennik Gazeta Prawna\nW Polsce nie będzie zrealizowany model gospodarki anglosaskiej, gdzie udział państwa w spółkach jest coraz mniejszy – przewiduje Jacek Socha, wiceprezes i partner w PwC oraz były minister skarbu.\nJak tłumaczy, w Polsce stawia się na rozwiązania europejskie. – Bierze się to z tego, że istotne znaczenie w dzisiejszych gospodarkach mają duże sektory, które są kapitałochłonne i które determinują to, co określa się w ramach bezpieczeństwa państwa, np.: w kwestiach energetycznych. Trudno wyobrazić sobie, że w coś takiego jest w stanie wejść polski kapitał prywatny – mówi Socha.\nEkspert negatywnie ocenia decyzję rządu PiS z 2016 roku o likwidacji Ministerstwa Skarbu Państwa. – Szkoda, że tak się stało. Moim zdaniem to ograniczenie i obniżenie efektywności nadzoru nad spółkami Skarbu Państwa – tłumaczy wiceprezes i partner w PwC.\nSocha skomentował też plan połączenia Orlenu z Lotosem. - Jest miejsce na to, żeby te spółki wytworzyły synergię i razem działały – ocenił były minister skarbu.\nSocha: Szkoda, że rozwiązano ministerstwo skarbu


Puma połączyła siły z Han Kjøbenhavn - EXXIST\nStreetwear Październik 6, 2017 Październik 6, 2017\nPuma połączyła siły z Han Kjøbenhavn\nPUMA na sezon AW17 podjęła współpracę z duńskim brandem dla streetowearowych koneserów – Han Kjøbenhavn. Prostota i funkcjonalność to synonim skandynawskiego designu, a Kjøbenhavn przenosi je na wyższy poziom. Założyciel i dyrektor kreatywny Jannik Davidsen poprzez swoje działania wprowadza innowacje oraz wyraża swoją sympatię do Kopenhagi. W tej kolekcji zainspirował się lokalnym sportem i architekturą przedmieścia. Celem samym w sobie było zaskoczenie. Do uszycia ubrań wykorzystano nieoczekiwane połączenia materiałów, takich jak rayon, dżersej czy diagonal. Linia butów to porządna dawka jasnych kolorów, które są równocześnie świeże i nostalgiczne. Lekka, kraciasta wełna obecna w kolekcji to hołd dla kultowych trenczy, które można zobaczyć na lokalnym stadionie footballowym.


Klasa artystyczna | II Liceum Ogólnokształcące | Page 2\nKlasa artystyczna RSS tej sekcji\nWyprawa na koniec sztuki\n3 października 2020 w Aktualności, Klasa artystyczna\nWyprawa na koniec sztuki.Uczniowie realizujący historię sztuki na poziomie rozszerzonym, wzięli udział w spotkaniu z artystką Karoliną Żyniewicz, zorganizowanym przez krakowskie Muzeum MOCAK. Karolina Żyniewicz eksperymentuje z materią organiczną, czego efektem są intrygujące obiekty, które przypominają laboratoryjne preparaty lub archeologiczne znaleziska. Artystka prowadzi osobiste doświadczenia dotyczące przemijania w kontekście współczesnej kultury. Laboratoryjne procedury, medycyna i […]\n13 czerwca 2020 w Aktualności, Klasa artystyczna\nJesteśmy szkołą otwartą, tolerancyjną i zaangażowaną społecznie!\n10 czerwca 2020 w Aktualności, Klasa artystyczna\nWarsztaty edukacyjne Muzeum POLIN\nWarsztaty edukacyjne Muzeum POLIN Klasa 1g uczestniczyła w warsztatach „Spotkanie z kulturą żydowską”, oraz antydyskryminacyjnych „Jak pięknie się różnić”? Lekcja przybliżyła nam zbiór zasad i tradycji, związanych z cotygodniowym szabasem (szabatem). W trakcie warsztatów on-line obejrzeliśmy internetowy teledysk, pokazujący co o tożsamości Żydów, mówią ich rytuały. Poznaliśmy określenia przedmiotów kultu, oraz ich genezę. Warsztaty antydyskryminacyjne […]\nGratulujemy Oli wyróżnienia w Wojewódzkim Konkursie Plastycznym!\n22 marca 2020 w Aktualności, Klasa artystyczna, Konkursy i Projekty\nGratulujemy Oli wyróżnienia w Wojewódzkim Konkursie Plastycznym! 25 lutego w Galerii Dziecięcej im. Stanisława Szafrana Pałacu Młodzieży w Nowym Sączu odbyło się podsumowanie Wojewódzkiego Konkursu Plastycznego „Wędrówki przez epoki”, który w tym roku poświęcony był „Złotemu Bizancjum”. Pośród osób nagrodzonych znalazła się Aleksandra Mikuszewska- uczennica klasy 1g . Pomoc merytoryczną naszym uczestnikom zapewnił pan […]\nArchitekci krakowskiej Szkoły FORMAT STUDIO w II LO\n11 marca 2020 w Aktualności, Klasa artystyczna\nArchitekci krakowskiej Szkoły FORMAT STUDIO, Małgorzata Knurowska i Dawid Dutka przeprowadzili zajęcia dla uczniów klasy artystycznej. W ciągu trzech godzin trwania zajęć, uczniowie poznali zagadnienia związane z perspektywą, skalą i układem brył. Przyswajali myślenie projektowe niezbędne przy rekrutacji na kierunki studiów: architektura, architektura krajobrazu, wzornictwo przemysłowe, sztuka ogrodowa. Praktyczna znajomość rysunku architektonicznego umożliwi również wyrażanie […]


Studio Romantique Montmartre – [#CITY_NAME#] - Zarezerwuj teraz z Paris35\nStudio Romantique Montmartre, Paryż\n13 rue Joseph de Maîstre, Paryż\nRomantyczna studio Montmartre to uroczy mały apartament dla dwojga w Paryżu w romantycznej dzielnicy Montmartre, gdzie artyści i intelektualiści z całego pola znajdują. Mieszkania roztacza się widok tego miasta i wzgórza w oddali widać Bazyliki Sacre-Coeur. Romantyczna Montmartre studio znajduje się w doskonałej lokalizacji, blisko dzień i noc ruchliwych ulic Rue Lepic i Rue Joseph, które są pełne paryski urok i niepowtarzalny charakter Montmartre. Tutaj znajdziesz wiele barów, sklepów i restauracji, jak również modnych butików.\tSzczegóły Niedaleko znajduje się wiele stacji metra i przystanków autobusowych. Więc można innych dzielnic Paryża po prostu tutaj odkryć. Mimo, że mieszkanie ma 19m2 środki tylko, oferuje wszystko, czego potrzeba komfortowy pobyt: dwuosobowa sofa, w pełni wyposażona kuchnia z pralką, lodówką, toster, etc mikrofalowa, łazienka i dwa małe balkony. Apartament znajduje się na szóstym piętrze w budynku bez windy, ale widok na miasto jest warte wznoszenia. Pościel i ręczniki dostępne są ci, a także suszarka do włosów, ogrzewanie, wentylatory i TV. Jest to idealne rozwiązanie dla par, które chcą spędzić czas romantyczny, a nawet na przyjaciół, wygodne, z własnym napędem, w domu, w słynnej dzielnicy Montmartre w Paryżu szukasz. Romantyczny małe gniazdo na dwa z widokiem na piękne dzielnicy Montmartre. schowaj\nWielkość pokoju / apartamentu: 19 m2\nRęczniki, pościel i prześcieradła (dodatkowa opłata 10.00 €, za pobyt)\nOceny i opinie gości z Paris35 o Studio Romantique Montmartre\n4.5 z 5 na podstawie 16 opinii\nJęzyk angielski pierwszy niemiecki pierwszy hiszpański pierwszy francuski pierwszy szwedzki pierwszy japoński pierwszy Dowolny angielski pierwszy niemiecki pierwszy hiszpański pierwszy szwedzki pierwszy japoński pierwszy Dowolny angielski pierwszy japoński pierwszy Dowolny angielski pierwszy Dowolny angielski pierwszy francuski pierwszy Dowolny\nStudio Romantique Montmartre: Lokalizacja i dojazd\nJednopokojowe mieszkanie w dzielnicy Montmartre w Paryżu. Blanche stacji metra (linia 2) i Abbesses (linia 12) znajdują się zaledwie 300 m od hotelu. Busse 30,54, 74, 80 i 95 do prowadzenia 300m od hotelu.


Ceramika sanitarna – ważna przy remoncie łazienki | Fundacja MDM\nHome Uncategorized Ceramika sanitarna – ważna przy remoncie łazienki\nUncategorized admin February 24, 2019 0 Comment\nWyposażenie łazienki jest jednym z najważniejszych elementów tego pomieszczenia. Dają one możliwość doskonałego wykończenia pomieszczenia i sprawią, że łazienka staje się indywidualnym pomieszczeniem, wizytówką domu. Często pozwalają na pokazanie charakteru właściciela. Wybór odpowiedniej armatury łazienkowej nie jest prostym zadaniem i może nieźle zestresować.\nGdzie kupować armaturę sanitarną?\nCzy musimy kupować nowoczesną armaturę sanitarną w dużych sieciowych sklepach? Oczywiście, że nie. Warto czasami sprawdzić outlety, gdzie pojawiają się końcówki kolekcji, w dobrych cenach bądź gdzie na wyprzedaży można upolować perełkę wśród ceramiki łazienkowej. Gdzie ją można znaleźć ? na przykład w Plus Outlet. Na stronie firmy (https://plusoutlet.pl/) znajdziecie wszystko, co będzie Wam potrzebne, aby wykończyć łazienkę. Po wyborze konkretnych modeli możemy się skonsultować udając się do ich sklepu stacjonarnego i rozmawiając z doradcą. On podpowie nam, jakie rozwiązania sprawdzą się i w małych, i w dużych wnętrzach.\nDa osób, które nie mają styczności z wykończeniem łazienek, te pojęcia mogą być synonimami. Jednak nie są, i to może nieco konfudować. Do armatury łazienkowej należą krany (czyli inaczej baterie), zestawy prysznicowe, deszczownice, a także akcesoria jak np. mydelniczki, wieszaki na ręczniki, uchwyty na słuchawki prysznicowe. Są uzupełnieniem armatury sanitarnej, do której należą większe sprzęty, takie jak bidety, umywalki, brodziki czy muszle WC. Dobrze skomponowane, potrafią uzyskać wrażenie przestrzeni w małych łazienkach (część z nich może być z powodzeniem wbudowana wewnątrz ścian), oraz nie będą wyglądać dziwnie w dużych łazienkach czy pokojach kąpielowych, których – nawiasem mówiąc- jest coraz więcej w naszych domach.\nCzym się kierować wybierając armaturę łazienkową?\nWiele zależy od naszego stylu i tego, jak już mamy wykończone wnętrza. Jeśli mamy kolorowe, mozaikowe płytki, które są już ozdobą pomieszczenia, nie możemy poświęcić zbyt dużo uwagi do zbyt mocno dekorowanej ceramiki łazienkowej, ponieważ zbyt mocno przytłoczy ona nam wnętrze. Wtedy klasyczna ceramika, bez fantazyjnych kształtów sprawi, że poszczególne elementy będą bardziej harmonijnie współpracować ze sobą tworząc ciekawą całość. Oczywiście, wygląd wyglądem, ale wnętrze ma się podobać przede wszystkim nam, abyśmy się mogli w nim zrelaksować po ciężkim dniu w pracy.\nJaka armatura sanitarna do gresu?\nNowoczesne łazienki są szare i ponure. Teoretycznie są niezwykle proste i klasyczne, jednak całości dopełnia odpowiednia armatura i ceramika. W takim wnętrzu sprawdzą się alb osobne, duże, wolnostojące wanny, albo minimalistyczne prysznice, z deszczownica wbudowaną w sufit, która sprawi, że poczujemy się niczym w dżungli, gdzie woda spada na nas z nieba. Inne też będą kolory armatury łazienkowej w takim wnętrzu. Najczęściej używa się tych chromowanych, ponieważ bardzo dobrze się z surowymi wnętrzami komponują.


Kuchnia w stylu glamour – złote listwy dekoracyjne - Via Gusto\nStrona główna LifestyleInne\tKuchnia w stylu glamour – złote listwy dekoracyjne\nKuchnia w stylu glamour – złote listwy dekoracyjne\npodpis: Via Gusto 25 maja 2020 25 maja 2020\nStyl glamour to zdecydowanie jeden z bardziej ekstrawaganckich oraz unikalnych sposobów aranżacji wnętrz, jakie spotkać można w domach i mieszkaniach. Niemniej jednak cieszy się on bardzo dużą popularnością wśród społeczeństwa. Bogato zdobione płytki i glazura nie obejdą się bez takich elementów jak listwa dekoracyjna złota, która nie tylko zapewni więcej bezpieczeństwa, ale również nada trwałość temu kruchemu pięknu. Czym charakteryzuje się styl glamour? Na co zwrócić uwagę przy remontowaniu łazienki oraz kuchni?\nCzym charakteryzuje się mieszkanie w stylu glamour?\nNiezwykle popularny w roku 2020, styl glamour jest jednym z bardziej interesujących sposobów na aranżację wnętrza. Jest to styl z natury eklektyczny, który bazuje na zestawieniu ze sobą rzeczy z różnych kategorii, takich jak: współczesny design w połączeniu z barokowymi meblami, matowymi kolorami, oraz błyszczącymi powierzchniami. Wszystko to tworzy jednak zgraną całość, której rezultatem jest aranżacja pełna zmysłowości oraz luksusu.\nWiele osób uważa, iż styl glamour musi zawierać w sobie paletę róży oraz fioletów. Nie jest to oczywiście konieczne. Stosowanie różnych, wyrazistych odcieni nasyconych kolorem jest jak najbardziej często spotykane w tym stylu, jednak trzeba pamiętać o odpowiednim zaakcentowaniu ich np. elementami złota, takimi jak listwy dekoracyjne złote w łazienkach oraz kuchniach. Aranżacja w stylu glamour musi być przede wszystkim jasna, pełna życia i barw, które będą komponowały się i mieszały w pomieszczeniach.\nŁazienka oraz kuchnia w stylu glamour\nWybierając płytki i glazurę kuchenną lub łazienkową, należy zwrócić uwagę na to, aby były one w barwach jasnych. Jednakże, jak wiadomo, ściany pokryte płytkami podatne są na wszelkiego rodzaju uszkodzenia. Każdy krytyk zgodzi się, że jeżeli coś nie pasuje do stylu glamour, to są to właśnie niewyremontowane zniszczenia. Ponieważ styl glamour jest z natury kruchy, można go jednak zabezpieczyć. Z pomocą przychodzą takie elementy dekoracyjne jak listwa złota do płytek.\nPłytki wykorzystane w salonach, kuchniach i łazienkach można wykończyć takimi elementami jak listwy. Jak wspomnieliśmy wyżej, zabezpieczą one całą aranżację, w szczególności te elementy narażone na najpoważniejsze uszkodzenia. Złota listwa dekoracyjna to rozwiązanie nie tylko funkcjonalne, ale też jedyne, które w stylu glamour pozwoli zachować pełną estetykę.\nPodczas remontu takiego wnętrza jak łazienka, kuchnia czy korytarze najczęściej korzystamy z glazury oraz płytek. Ostatnim elementem wykończenia pomieszczenia jest odpowiednie zabezpieczenie tych miejsc, które po pewnym czasie mogą ulegać zniszczeniom. Właśnie w takim momencie stosuje się listwy, które są nie tylko funkcjonalne, ale pomagają również zachować spójność całej aranżacji. Zastosowanie tego rodzaju wzmocnienia będzie gwarancją przedłużenia użytego tworzywa, takiego jak płytki i glazura. W tym przypadku szczególnie narażone na uszkodzenia są wystające krawędzie, wnęki, narożniki oraz obudowy. Ponadto styl glamour cechuje się łączeniem na ścianach więcej niż jednego materiału, dlatego w tym miejscu również potrzebna będzie dodatkowa ochrona. Listwa złota dekoracyjna to produkt, który można znaleźć tutaj: https://listwy.online/zlote-listwy-do-glazury-plytek/.\nJak wybrać złotą listwę dekoracyjną do stylu glamour?\nChociaż może być to kuszące, w stylu glamour nie należy stosować zamienników, czyli listew wykonanych z tworzywa sztucznego. Pisząc oczywiście o listwach złotych, nie mamy na myśli prawdziwego złota. Aktualnie stosuje się listwy wykonane z aluminium, które są niezwykle trwałe oraz odporne na zarysowania. Aby oczywiście kolor się zgadzał, należy wybrać listwę, która wykonana została z anodowanego aluminium. Warto zaznaczyć, że to materiał, który oprócz piękna charakteryzuje się wysoką odpornością na korozję.\nZłota listwa dekoracyjna dostępna jest w różnych wariantach, co sprawia, że można bez problemu znaleźć i dopasować model. Złota listwa do glazury może być kwadratowa, prosta, narożna, wykończeniowa do paneli czy schodowa. To właśnie dzięki tym bogatym wariantom jest w stanie idealnie wpasować się do każdego wnętrza w stylu glamour.\nBrokuły – dlaczego warto je jeść? Wartości odżywcze,...\nJak laserowe leczenie chrapania wpływa na poprawę jakości...\nCzajnik emaliowany: jakie ma wady, a jakie zalety?


Autor Wątek: Szablon podręcznika conlangowego. (Przeczytany 19019 razy)\n« Odpowiedź #30 dnia: Czerwiec 05, 2017, 22:35:10 »\nCo do samych tekstów, chciałbym nie tyle co tłumaczenie tych tekstów z innych podręczników (bo to trochę bez sensu, niech to będzie całkowicie nasze), co własne teksty, inspirowane budową, leksyką, zakresem używanej gramatyki w nich. I co myślicie, by podzielić się już punkcikami? Bo to chyba już czas, by coś powoli pisać.\n1. Rys gramatyczny, dźwięki. - to każdy sam musi\n2. Pierwsze kontakty. Powitania. ~HP\n3. Dom i codzienne czynności. ~HP\n4. Liczby, czas.~HP, Ktoś jeszcze?\nI oczywiście, parę osób może wybrać ten sam punkt, im więcej, tym lepiej!\nI dodaję trochę zaktualizowaną wersję podręcznika (przy czy, zastrzegam, że był on pisany momentami półśpiąc)\n« Odpowiedź #31 dnia: Czerwiec 05, 2017, 22:39:53 »\nW ajdyniriańskim mam więcej słów odnośnie władzy, religii czy polityki niż czegokolwiek innego, także ten temat wydaje się idealny. No i mam trochę tych liczb w języku, więc temat o liczbach też wydaje się być w porządku.\nNie chcę jeszcze brać więcej, przynajmniej do póki nie ogarnę na jakiej zasadzie ma to konkretnie działać. Jak już się wdrożę, może wezmę więcej.\n« Odpowiedź #32 dnia: Czerwiec 05, 2017, 22:52:39 »\nWięc lista wygląda tak:\n4. Liczby, czas.~HP, ~Borlach\n13. Władza, polityka.~Borlach\nCo do tego, jak ma działać ten podręcznik:\nPodręcznik składa się z lekcji tematycznych. Każda lekcja tematyczna ma parę krótkich dialogów (wprowadzenie najbardziej podstawowych słów, jeżeli przed tekstem, lub utrwalenie najważniejszego i reakcje językowe, jeżeli po tekście) i najważniejszego: tekstów tematycznych. Punkt szósty: Podróż? A więc na pewno używamy czasowniki ruchu, zaimki przysłowne (gdzie, dokąd). Z leksyki: używamy słowa, które opisują pojazdy (im więcej tym lepiej, czyli Ryszard Petru woli lecieć samolotem, niż jechać pociągiem, czy rowerem, ale pan rzecznik PiSu woli samochodem). I też cele podróży (tu fajna rzecz, bo zawsze można trochę o swoim świecie dorzucić) i tak dalej. Tekst powinien mieć od 1/4 do 1/2 strony, choć lepiej nawet trochę więcej.\n« Odpowiedź #33 dnia: Czerwiec 05, 2017, 22:59:50 »\nO właśnie, tak czekałem na listę tematów\nPS Jak będzie wyglądała kwestia ćwiczeń? Wcześniej były "tłumaczeniówki".\n« Ostatnia zmiana: Czerwiec 05, 2017, 23:04:51 wysłana przez Obcy »\n« Odpowiedź #34 dnia: Czerwiec 05, 2017, 23:04:19 »\nI dodatkowo mam też parę dodatkowych tekstów do tłumaczenia (zebranych głównie z działu tłumaczeń na forze). Dla części są wypisane słówka do tłumaczeń, co też może ułatwić pracę.\nLista była podana na samym początku, i była też w przykładowym podręczniku bodajże.\n« Ostatnia zmiana: Czerwiec 05, 2017, 23:06:37 wysłana przez Henryk Pruthenia »\n« Odpowiedź #35 dnia: Czerwiec 05, 2017, 23:11:34 »\nCo do ćwiczeń, to tu jest już dużo prościej, bo mamy już leksykę i tekst, o który można się oprzeć.\nPod samym tekstem powinno być parę pytań (jak najprostszych) do niego. Następnie jakieś ćwiczenia typu pytania - odpowiedzi (w obu językach), tłumaczenia zdań (też oba języki), reakcje na sytuacje etc. Oczywiście, bez problemu można zrobić też krzyżówki, rozsypanki, uzupełnianki, etc, i szablony tych że. Bo niestety, o ile pytania do tekstu można zrobić wspólne, to coraz więcej rzeczy potem jest nieprzekładalnych. No i oczywiście w każdym rozdziale wprowadzana będzie gramatyka, i będą inne ćwiczenia dla neszyjskiego, inne dla ahtialańskiego, inne dla ajdyniriańskiego, i jeszcze inne dla kangurogermańskiego czy zapadniego czy burgundzkiego czy pomorskiego czy innego-innego.\nChoć stworzenie jakieś uogólnionego szablonu nie byłoby tu trudne. I skupiłbym się przede wszystkim tutaj na ćwiczeniach typu wstaw odmienione słowo do pasującego kontekstu (szlag mię trafia, gdy widzę ćwiczenie typu: odmień słowo X przez przypadki).\n« Odpowiedź #36 dnia: Czerwiec 05, 2017, 23:19:15 »\nNo właśnie, szablon powinien być dość uniwersalny, bo każdy język ma inną gramatykę. Na przykład w senderoskim przymiotniki nie są odmienne, za to w szemierskim się dzieją różne wariacje z przymiotnikiem, więc inna będzie długość wstawki na to zagadnienie. I na pewno indywidualną broszką będzie wskazywanie ewentualnych nieregularności/innych charakterystyk typu pitch accent w czytaniu, np. w senderoskim litery "d(h)" i "t(h)" się różnie czyta, w istanbudzkim trzeba pamiętać, a w szapienckim akcent jest bardzo skomplikowaną sprawą)\n> (szlag mię trafia, gdy widzę ćwiczenie typu: odmień słowo X przez przypadki).\nPrawda. Przypomina mi to ze szkoły durne przepisywanie po tysiąc razy form francuskich czasowników.\n« Ostatnia zmiana: Czerwiec 05, 2017, 23:22:10 wysłana przez Obcy »\n« Odpowiedź #37 dnia: Czerwiec 05, 2017, 23:29:13 »\nTak, i dlatego też, zakładam, że każdy i tak zedytuje tekst pod siebie. Ale trzymajmy się, by tekst był właśnie jak najbardziej uniwersalny (ale i tak dobrze włożyć coś z siebie, niech nie będzie nudno!).\n« Odpowiedź #38 dnia: Czerwiec 06, 2017, 12:32:54 »\nMogę spróbować z miastem, wsią i przyrodą. Ew. opowiadanie historii (wprowadzanie przeszłości). Jednak tu prosiłbym o pomoc, żeby wprowadzić jakieś ciekawe zdania, które oprócz zaprzeszłego i aspektów pokazały by inne cechy czasów przeszłych.\nI dodatkowo mam też parę dodatkowych tekstów do tłumaczenia (zebranych głównie z działu tłumaczeń na forze).\nSorry, ale kurs wszechPolaka to jest jakaś kpina... Nie zgadzam się na pracy z tym. Co do tekstów to brakuje chyba chrześcijańskiego stworzenia świata z Księgi Rodzaju, wg mnie dobrze nadaje się to do tłumaczeń. Tylko wybierzcie na podstawie którego polskiego tłumaczenia (z tego co wiem Tysiąclatka jest średnia, za to dobra jest ta od Paulistów, no chyba, że będziemy pracować na przedsoborowej.\nNajgorszymi zadaniami w podręcznikach do nauki języków są tak zwane uzupełnianie luk, bądź wpisywanie w gotowe zdania form czasowniczych, przy czym często zdania są wieloznaczne. Dobre zadania mam w tej książce do francuskiego: tłumaczenia całych fraz, negacje całych zdań, zamienianie zdań na *jakieś tam formy* (np. na liczbę mnogą), czy znienawidzone przez was wypisywanie form.\n« Odpowiedź #39 dnia: Czerwiec 07, 2017, 22:15:48 »\nE, ten kurs to taki stary forumowy heheszek tylko, a podane tam przykłady to tylko rozpracowane przeze mnie teksty, który były używane na forum do tłumaczeń, a nie główna idea podręcznika. Ten ma być poważniejszy i uniwersalny.\nI teraz pytanie do osób, które się zadeklarowały: jak Wam idą prace, i czy w ogóle idą? Pluurze, Borlasze? Może i Ty, Obcy?\nJa zająłem się jeszcze tematami szóstym (podróż) i siódmym (miasto) oraz też trochę piątym (charakter i ciało) i ósmym (jedzenie).\nI tu pytanie, czy Borlach lub Pluur (Obcy?) mógłby napisać parę zdań o tym, co tam lubią jeść, jakiś prymitywny opis kolegi (możecie go zwyzywać też! )? Idzie mi to straaasznie ciężko.\n« Odpowiedź #40 dnia: Czerwiec 08, 2017, 11:38:52 »\nCytat: Henryk Pruthenia w Czerwiec 07, 2017, 22:15:48\nJeszcze nie zacząłem, może w najbliższej przyszłości. Wpierw chciałbym Kyon ogarnąć bardziej.\n« Odpowiedź #41 dnia: Czerwiec 08, 2017, 18:50:59 »\nU mnie podobnie, Kyon ożył po raz pierwszy od dłuższego czasu i chciałbym to wykorzystać w pierwszej kolejności\n« Odpowiedź #42 dnia: Czerwiec 09, 2017, 15:19:07 »\nJa niebawem coś napiszę, dziś ostatni egzamin.\n« Odpowiedź #43 dnia: Czerwiec 09, 2017, 18:16:05 »\nA jednak troszkę zmienię priorytety.\n1. Tekst na podstawie Une promenade à Paris z podręcznik Język francuski dla początkujących Marii Szypowskiej, wyd. Wiedza Powszechna, 1974, Warszawa:\nTrzech przyjaciół: Jacek, Paweł i Teresa odwiedzają Paryż. Przyjechali z Warszawy.\n- W końcu jesteśmy w Paryżu. Paryż to duże i ładne miasto.\n- Jesteś zadowolony, Pawle? zapytał Jacek\n- Tak, nawet bardzo.\n- Ja też jestem zadowolona, powiedziała Teresa. Jestem w Paryżu po raz pierwszy.\n- Tam mamy Wieżę Eiffela. A tam dalej, co to jest?\n- To Les Invalides.\nTrzech przyjaciół sporo spacerowało po mieście. Przechodzili ulicami, placami, mostami, aż w końcu dotarli do Louvre'u.\n- Czy to Louvre?\n- Owszem, to pałac Louvre'u. Mieści się tam muzeum.\n- A tutaj mamy/jest piękny ogród, powiedział Paweł.\nPo muzeum, trójka przyjaciół: Jacek, Paweł i Teresa podeszli pod katedrę Notre-Dame. Weszli doń i popatrzyli na ołtarz. Właśnie odbywała się msza po łacinie. Wyszli na plac przed drzwiami. Z placu było widać Sekwanę.\n- W Paryżu jest duża liczba mostów, czyż nie? spytała się Teresa\n- Owszem, jest ich przeszło 300, odpowiedział Paweł.\nTroje przyjaciół przechodzi przez wąskie uliczki za katedrą Notre-Dame. Oto mała, spokojna ulica w środku miasta. Okoliczne domy są stare. Fasady i dachy są szare. Jest to jedna z najstarszych ulic Paryża.\n- Chodzimy od południa, mówi Teresa. Jestem bardzo zmęczona, a wy?\n- Też, krzyknął Jacek.\n- Może chodźmy do kawiarni, proponuje Paweł.\nKawiarnia znajduje się przy ulicy Szerokiej. Część stolików znajduje się wewnątrz, część na zewnątrz.\n- Zostańmy na zewnątrz, mówi Jacek. Lubię pić kawę na świeżym powietrzu.\n2. Tekst swój.\nWychodzę z domu i idę ulicą do szkoły. Moja ulica jest malownicza i tajemnicza. Na dachu sąsiada widzę mech i dymiący komin. Jest początek jesieni. Przed domem cioci stoją stare, opadłe z liści kwiaty. Dom cioci stoi nieopodal mojego. Kiedyś słyszałem, że pod domem, w piwnicy, ukryte są skarby. Przechodzę pomiędzy starymi budynkami. Przechodzę przez schody, pierw w górę, potem w dół i znajduję się pośród wysokich kamienic. Stąd już blisko do mojej szkoły. O tej porze rzadko kogo spotykam na ławkach przed drzwiami do kamienic. Po wyjściu z dziedzińca, wychodzę na główną ulicę. Przechodzę przez nią. Idę przez mały, miejski park. Za parkiem znajduje się szkoła. Na przeciw szkoły znajdują się jeszcze sklepy z żywnością i bank. Wchodzę do szkoły. Oby ten dzień szybko minął!\n3. A co do innych tekstów, myślę, że ciekawym, prostym i przydatnym może się okazać tekst Dreams zespołu Hey. Tekstem trudniejszym, ale wg mnie bardzo wartościowym w tłumaczeniu języka byłyby końcowe frazy Ulicy Krokodyli Bruno Szulca:\nŚwiat kobiecy Ulicy Krokodylej odznacza się całkiem miernym zepsuciem, zagłuszonym grubymi warstwami przesądów moralnych i banalnej pospolitości. W tym mieście taniego materiału ludzkiego brak także wybujałości instynktu, brak niezwykłych i ciemnych namiętności.\nUlica Krokodyli była koncesją naszego miasta na rzecz nowoczesności i zepsucia wielkomiejskiego. Widocznie nie stać nas było na nic innego jak na papierową imitację, jak na fotomontaż złożony z wycinków zleżałych, zeszłorocznych gazet.\nMożna by umieścić ten cytat na początku podręcznika w tym języku, do jakiego podręcznik służy. Znów po przerobieniu podręcznika, będzie w stanie przetłumaczyć ów tekst.\n« Odpowiedź #44 dnia: Sierpień 05, 2017, 22:39:55 »\nZnalazłem to! Kupiłem sobie ostatnio biografię Kaczmarskiego i znalazłem w niej nieznane mi krótkie opowiadania (albo raczej ich części). Wrzucę jedno z nich, jak będziecie chcieć więcej to przygotuję inne:\nPo ciężkiej walce z żywiołem kraby wypełzły na brzeg, aby odpocząć i zażyć odrobiny ciepła. Wy je zjadacie. Wrzuciłem tych parę krabów spowrotem, gdyż chciałem, aby zachowały wiarę, że istnieje w życiu odpoczynek po walce i szczęście po cierpieniu...\n« Ostatnia zmiana: Sierpień 05, 2017, 22:51:59 wysłana przez Pluur »


Zmiany na cmentarzach | Po kontroli Komisji Rewizyjnej\nPo kontroli Komisji Rewizyjnej\nZarządzanie komunalnymi nekropoliami ma przejąć podległa prezydentowi Starachowicka Spółdzielnia Socjalna. W planach jest także wprowadzenie e-cmentarza i remont cmentarnych alejek.\nCzłonkowie Komisji Rewizyjnej przy Radzie Miejskiej w Starachowicach zaproponowali zmiany w zarządzaniu cmentarzami, o czym poinformował przewodniczący tego gremium, Zygmunt Andrejas.\n- W przeszłości zarządzanie cmentarzem przekazano konkretnemu zarządcy, który o wielu rzeczach mógł decydować. Komisja uznała jednak, że cmentarzami powinno zarządzać miasto przez konkretne spółki, o co wnioskujemy. Miałaby w obowiązkach wykonywanie grobów, bo do tej pory robią to firmy prywatne i żądają zapłaty na zasadzie negocjacji, a tak cena będzie jednolita. Ponadto wnioskujemy o wprowadzenie e-cmentarza, by rodziny zmarłych mogły łatwo odleźć groby bliskich. Chcielibyśmy, aby na starszych cmentarzach poprawiona została też jakość głównych alejek, aby odwiedzający nekropolie nie musieli brnąć w błocie, a teren wokół cmentarzy był zagospodarowany w sposób odpowiedni - poinformował przewodniczący KR Zygmunt Andrejas, dodając, że wnioski trafiły do prezydenta.\n- Uznałem je za sensowne i uważam, że wszystkie powinny być zrealizowane. Zarządzanie cmentarzami komunalnymi zamierzam od 1 stycznia 2018 roku przekazać Starachowickiej Spółdzielni Socjalnej. Jest już zarejestrowana, funkcjonowanie powinna rozpocząć już w sierpniu i gdy skończy się umowa z zarządcami będziemy mogli to zarządzanie przekazać właśnie spółdzielni. Jeśli chodzi o organizację grobów, to sprawdzamy, czy zgodnie z prawem możemy to zlecić naszej jednostce, jeśli nic nie będzie stało na przeszkodzie, spółdzielnia będzie je wykonywała - odniósł się do sprawy prezydent Marek Materek.\nNa starachowickich cmentarzach komunalnych ma również się poprawić szeroko pojęta estetyka. Prezydent przyznał, że wstępne prace nad wprowadzeniem e-cmentarza już trwają, a koszt wprowadzenia aplikacji ma wynieść około 17-18 tysięcy złotych.\n- W budżecie tegorocznym zabezpieczyliśmy już środki na wykonanie alejek na cmentarzu na Bugaju i trzy alejki boczne oraz dwie główne będą wykonane. Myślę, że pozostałe uda nam się zrealizować w przeszłym roku. Jeśli chodzi o drugi cmentarz komunalny w Starachowicach (ul. Polna - przyp. red.), to tam też będziemy chcieli wykonać alejki, jeśli nie w przyszłym roku, to w kolejnym - dodał prezydent Materek.


Kopia zapasowa Windows 7 - Windows 7 - dobreprogramy - forum\nkosa351 (Kosa351) 2011-05-01 17:31:41 UTC #1\nmam dwa pytania odnośnie kopii zapasowej w Windows 7 Prof. Mam ustaloną w harmonogramie raz w miesiącu pełną kopię zapasową, która zapisuje się na serwer danych. Chciałbym jednak, aby przy tworzeniu kolejnej kopii systemu, starą automatycznie usuwał, tworzył nową i kopiował na serwer (oczywiście ta sama ścieżka). Czy da się to jakość ustawić? W Win 2008 nie ma tego problemu (kasuje starą i przesyła nową).\nDrugie pytanie związane jest z konfiguracją. W tej chwili ustawione jest tak:\nCzyli robi mi klon dysku i systemu.\nCo by było gdybym odznaczył Dysk C ? Mam rozumieć, że po przywróceniu takiej kopii zapasowej od zera, miałbym wszystkie biblioteki użytkownika i sprawny system, ale bez np. zainstalowanych programów i innych plików, które znajdują się poza folderem użytkownika? Mam przykładowo zainstalowany jakiś program na C:\_Soft, hipotetycznie następuje awaria dysku, przywracam kopie na nowym hdd (uruchamia mi się OS, mam pliki użytkownika, ale folderu C:\_Soft nie ma?\ntoones (toones) 2011-05-01 18:41:43 UTC #2\nJeśli robisz kopię zapasową, to robi obraz całej partycji. Ja na przykład wykonałem sobie taką kopię, gdzie po "postawieniu" systemu z tejże kopii, nie muszę instalować sterowników, kodeków, nero, MS Office i reszty oprogramowania co dla mnie są podstawą. Czyli ogólnie rzecz biorąc mam wykonaną kopię całej partycji. Kopia zapisywana na hdd miała u mnie niespełna 30GB (partycja C była tyle zapełniona), jednak wypaliłem ją bezpośrednio na DVD, gdzie po automatycznej kompresji zajęła 2 pełne płyty.\nJest to o tyle wygodne, że później nie musisz instalować wszystkiego na nowo, bo co miałeś zainstalowane czy zostawione na partycji systemowej, jest to zawarte w kopii zapasowej. Czyli każdy plik, bez względu czy to dokument, film czy plik instalacyjny, jeśli był na partycji C podczas tworzenia kopii na DVD, po przywróceniu np. na nowym HDD, zostanie tam przywrócony.\nProgramy normalnie działają, wpisy rejestru zostają zapisane zgodnie z tym, jak są zawarte w chwili wykonania całej operacji.\nReasumując, najlepiej wykonać taką kopię na czystym systemie, zaraz po instalacji wszelkiego niezbędnego dla Ciebie oprogramowania i zoptymalizowania systemu i programów, byś nie musiał już się męczyć z ustawianiem wszystkiego na nowo.\nOdpowiedź tyczy się tylko części, na którą po prostu znam odpowiedź.\nkosa351 (Kosa351) 2011-05-01 21:15:28 UTC #3\n@toones niepotrzebnie się wysilałeś z tym opisem, bo co to kopia zapasowa to wiem, ale dzięki za chęci.\npotrzebuję konkretnych odpowiedzi\nFadeMind (FadeMind) 2011-05-02 10:42:32 UTC #4\nZgodnie z zawartością pomocy w Windows 7 wynika, że:\na) kopia zapasowa może zawierać pliki systemowe lub też tylko i wyłącznie wskazane pliki, foldery\nb) obraz systemu zawiera pełną kopię 1:1 partycji systemowej w tym pliki użytkownika w niestandardowych lokalizacjach\nc) biblioteki systemu Windows opierają się na symlinkach. Stąd wielkość kopii zapasowej zależy od wielkości biblioteki i zawierać będzie wszystkie pliki z biblioteki nawet z innych lokalizacji wskazanych w bibliotekach


Plac Litewski - Artykuły | Kurier Lubelski Plus\nZieleń w Lublinie. Nowy kasztanowiec, a już do wymiany\nDlaczego zasadzony w marcu kasztanowiec z Litewskiego właśnie stracił liście? Na to pytanie ma odpowiedzieć wykonawca remontu placu.\nNa pl. Litewskim zieleń przegrała z betonem\nDendrolog o nowym placu Litewskim: To jest inwazja betonu, a nie miejsce stworzone z myślą o zieleni. Projektant: Mogę stanąć do pojedynku z każdym, kto powie, że zatraciliśmy parkowy charakter placu.\nPlac Litewski na ostatniej prostej\nZniknie staruszek baobab, na jego miejscu wyrośnie dąb szypułkowy. Najbardziej widowiskowym elementem nowego placu będzie multimedialna fontanna za 20 milionów złotych. Wodnych atrakcji dostaniemy zresztą dużo więcej. Budimex na dokończenie...


Citi Mobile dla Android, wkrótce dla iOS | iMagazine\n19/02/2011, 17:24 · Wojtek Pietrusiewicz · @morid1n · 5\nCiti Handlowy wprowadził pierwszą w Polsce ofertę mobilną umożliwiającą stukanie się telefonami celem przelania środków pomiędzy dwoma osobami. Obecnie dostępna jest tylko wersja na platformę Android, ale trwają prace nad wersją pod iOS, która ma być dostępna „wkrótce”.\nTak wygląda procedura:\nDo zrealizowania takiego przelewu wystarczy, że klienci Citi Handlowy:\nPomysł jest niezwykle ciekawy, ale niesądzę, aby funkcja ta była specjalnie popularna. Banków w Polsce jest „jak mrówków”, a prawdopodobieństwo, że akurat znajomy wiszący nam pieniądze ma nie tylko smartphone, ale również konto w Citi Handlowym jest znikome.\nChciałbym zobaczyć rozwiązanie, które byłoby wspólne dla wszystkich banków. No i każdy klient tej funkcji mógłby też dostać w prezencie telefon …\n#Android #bank #iOS\nApple Pay w Millennium już działa Android Pay i Samsung Pay wkrótce w Polsce (oraz marzenia o Apple Pay) T-Mobile dzisiaj uruchomił VoLTE i Wi-Fi Calling dla posiadaczy iPhone’ów Mobile Central Europe Acrobat.com Mobile dla iPhone Credit Agricole wprowadza płatności Apple Pay


hazard - Poscigi.pl\nPolicjanci w ciągu dwóch dni zlikwidowali dwa nielegalne salony gier, w których znajdowały się automaty do gier hazardowych. Zabezpieczyli dziewięć maszyn. W czwartek, 20 lutego, policjanci...\nSULECHÓW Nielegalny salon gier hazardowych pod przykrywką warzywniaka. Policja wyważała drzwi...\nSulechowscy policjanci z funkcjonariuszami Krajowej Administracji Skarbowej zabezpieczyli cztery automaty i zlikwidowali kolejny nielegalny salon gier hazardowych działający na terenie miasta. O zdarzeniu portal poscigi.pl...\nW Sulechowie działał nielegalny salon gier hazardowych. Właścicielowi grozi 400 tys....\nSulechowscy policjanci i funkcjonariusze Krajowej Administracji Skarbowej zlikwidowali nielegalny salon gier hazardowych działający w Sulechowie. Zabezpieczono cztery automaty. Właścicielom oprócz kary więzienia grozi nawet...\n19-latek podpalił salon gier koktajlem Mołotowa. W środku było pięć osób\nŻarscy policjanci zatrzymali mężczyznę, który w niedzielę ,1 grudnia, nad ranem podpalił niewielkich rozmiarów blaszany kiosk, w którym były automaty do gier. W tym...\nPolicja zlikwidowała nielegalny salon gier w Sulechowie. Kara dla właściciela to...\nSulechowscy policjanci i funkcjonariusze Krajowej Administracji Skarbowej zlikwidowali nielegalny salon gier hazardowych działający w Sulechowie. Właścicielom grozi nawet 400 tys. zł kary. Dzielnicowi z komisariatu...\nMiał trzy nielegalne automaty do gier. Kara to nawet 300 tys....\nPolicjanci z funkcjonariuszami Lubuskiego Urzędu Celno-Skarbowego Gorzowie zlikwidowali nielegalny salon gier hazardowych w Skwierzynie. Zabezpieczono trzy automaty oraz gotówkę. Właścicielowi zabezpieczonych automatów grozi kara...


10 książek o archeologii, które każdy powinien znać. - Archeolog.pl\nJesteś tutaj:Home»Inne»10 książek o archeologii, które każdy powinien znać.\n10 książek o archeologii, które każdy powinien znać.\nBy ... on\t 20 lutego 2015 Inne, Polska\n10 ksiazek.pl To nazwa nowego programu Biblioteki na „Koszykowej” (głównej miejskiej w Warszawie), gdzie wespół z luminarzami nauki chcemy znaleźć dla każdego obszaru wiedzy takie dziesięć książek, które swoją błyskotliwością i poczytnością wciągną w daną dziedzinę każdego laika.\nArtur on 20 lutego 2015 22:36\nJa bym jeszcze dopisał do listy pozycję Leszka Kajzera Zamki i społeczeństwo. Te pracę właśnie wspomniany autor a mój wykładowca uznawał za biblię w dziedzinie archeologii średniowiecza Polski. Zresztą ja też się z tym zgadzam.


Kresowe Stanice 23 - UROCZYSTOŚCI W DNIU POŚWIĘCENIA SZTANDARU\nUROCZYSTOŚCI W DNIU POŚWIĘCENIA SZTANDARU\nZobacz galerię zdjęć z uroczystości poświęcenia sztandaru >>>\nUroczyste poświęcenie i wręczenie Sztandaru Stowarzyszenia Rodzin Osadników Wojskowych i Cywilnych Kresów Wschodnich odbyło się wg ceremoniału wojskowego, podczas mszy św., w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie, przy udziale asysty z Komendy Garnizonu Warszawskiego.\nNa ustawionym przed ołtarzem stole nakrytym zielonym suknem, ułożono rozwinięty Sztandar. Na stoliku obok leżała Kronika Stowarzyszenia, aby osoby wbijające gwoździe honorowe w drzewce sztandaru mogły dokonać w niej wpisów pod Aktem Ufundowania Sztandaru.\nPo dzwonku, gdy celebrans Mszy świętej, z żołnierzami do posług liturgicznych, wychodził z zakrystii, wysłuchano odegrany na trąbce sygnał "Słuchajcie Wszyscy".\nGarnizonowy Poczet Sztandarowy uroczyście wchodzący ze sztandarem w pozycji "Na ramię broń", przed ołtarzem wykonał "Prezentuj broń" - pochyleniem sztandaru i szablami, przy równoczesnym trąbkowym brzmieniu "Hasła Wojska Polskiego" i salutowaniu przez innych umundurowanych - po czym ustawił się w prezbiterium, frontem do ołtarza, bokiem po prawej stronie wiernych.\nPo Ewangelii ks. Proboszcz Katedry wygłosił okolicznościową homilię, miedzy innymi o treści dotyczącej:\npoświęconego sztandaru i jego znaczenia,\npodstaw nadania ziemi osadnikom wojskowym na Kresach Wschodnich,\npochodzenia własnościowego tej ziemi (uprzednio w ogromnej większości zabranej przez carat zesłanym na Syberię Polakom za udział w powstaniach),\nzasług osadników w rozwoju społecznym i gospodarczym Kresów Wschodnich, jak również cierpień ich, oraz ich rodzin po zesłaniu na Syberię,\npatriotycznego pielęgnowania tradycji Ojców.\nPełniejszy tekst homilii podajemy oddzielnie.\nNa sygnał dowódcy uroczystości zebrani przyjęli postawę zasadniczą.\nKolega Janusz Szuba, jako przedstawiciel Fundatorów sztandaru podszedł do mikrofonu i odczytał "Akt Ufundowania Sztandaru Stowarzyszenia Rodzin Osadników Wojskowych i Cywilnych Kresów Wschodnich", prezentowany poniżej.\nSztandar ten powstał w hołdzie naszym przodkom Osadnikom Wojskowym Kresów Wschodnich II Rzeczypospolitej, oraz w celu utrwalania w pamięci potomnych trudnego okresu historii w latach 1918-1945. Decyzję o ufundowaniu sztandaru podjęto na III Światowym Zjeździe Stowarzyszenia Rodzin Osadników Wojskowych i Cywilnych Kresów Wschodnich. Sztandar poświęcono 7 września 2003 roku w Katedrze Polowej Wojska Polskiego.\nOsoby upamiętnione na gwoździach honorowych:\nHalina Ćwirko Derwich\nTowarzystwo Polsko-Kanadyjskie w Edmonton w osobie Janiny Muszyńskiej\nStowarzyszenie Polskich Kombatantów Koło nr 6 w Edmonton w osobie Władysława Szwendera\nFederacja Polek Ogniwo nr 3 w Edmonton w osobie Heleny Klajn\nHalina i Aleksander Szymańscy\nRodzice chrzestni sztandaru: Maria Rey, Mieczysław Wójcik.\nPrzedstawiciel fundatora sztandaru - Janusz Szuba\nPrzedstawiciel Stowarzyszenia Rodzin Osadników Wojskowych i Cywilnych Kresów Wschodnich - Antoni Tomczyk\nPoczet Sztandarowy: Jan Rudziński, Janina Muszyńska, Władysław Szwender.\nDowódca uroczystości - Bolesław Siemiątkowski\nOsoby upamiętnione na gwoździach honorowych zostały poproszone o symboliczne ich wbicie i wpisanie się do Aktu Ufundowania Sztandaru (oprócz ww. gwoździ honorowych wbitych w Katedrze, poprzedniego dnia w czasie obrad zjazdowych wbito gwoździe pamiątkowe).\nNa prośbę Rodziców chrzestnych ks. Proboszcz poświęcił Sztandar mówiąc:\n"Boże, który dajesz początek wszelkim wspólnotom, pobłogosław ten Sztandar należący do Stowarzyszenia Rodzin Osadników Wojskowych i Cywilnych Kresów Wschodnich. Spraw aby wszyscy, których ten znak jednoczy stali się wspólnotą pokoju i stałej gotowości niesienia pomocy innym. Udziel również pomocy wszystkim, którzy Cię wzywają i zachowaj ich od wszelkich niebezpieczeństw. Prosimy Cię o to przez Chrystusa, Pana Naszego. Amen."\nNastępnie kolega Bolesław Siemiątkowski przed mikrofonem odczytał "Akt Nadania Sztandaru" zamieszcony poniżej.\nW imieniu Fundatorów mam zaszczyt nadać Sztandar Stowarzyszeniu Rodzin Osadników Wojskowych i Cywilnych Kresów Wschodnich.\nDoceniamy, że Sztandar ten został uroczyście podczas mszy świętej poświęcony w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie, w obecności wielce szanownych uczestników IV Światowego Zjazdu Rodzin Osadników Wojskowych i Cywilnych Kresów Wschodnich, dnia 7 września 2003 roku.\nNiech przypomina bohaterską walkę o niepodległość Polski i ofiarną pracę osadników i ich rodzin podnoszących poziom gospodarki, oświaty i kultury rolnej na Kresach Wschodnich w ośmiu województwach, wymienionych na tym pięknym Sztandarze.\nMimo tego, przez okupantów bolszewickich więzionych, mordowanych, a podczas największych mrozów, dnia 10 lutego 1940 roku, pozbawionych wolności, mienia i całymi rodzinami wywiezionych na Syberię, co pamiętacie z autopsji, jako polscy zesłańcy.\nNiech Sztandar ten służy chwale Rzeczypospolitej Polskiej. Na pożytek Jej Narodu, którego czcigodną częścią jesteście.\n(-) mgr inż. Bolesław Siemiątkowski\nNa komendę dowódcy uroczystości wystąpił poczet sztandarowy.\nDowódca podał komendy do oddania honorów.\nChrzestny, kol. sekretarz Mieczysław Wójcik, podnosząc Sztandar ze stołu rzekł:\n"Jako rodzice chrzestni Sztandaru przekazujemy go panu majorowi - kawalerowi Orderu Wojennego Virtuti Militari - celem wręczenia".\nMjr Bolesław Siemiątkowski podnosi Sztandar do pozycji pionowej - w tym momencie trębacz gra sygnał "Słuchajcie Wszyscy" - i wygłasza formułę:\n"W imieniu władz wręczam Stowarzyszeniu Rodzin Osadników Wojskowych i Cywilnych Kresów Wschodnich Sztandar, ufundowany ofiarnością 200 członków i przyjaciół naszego Stowarzyszenia."\nNastępnie pochyla Sztandar tak, aby jego dolny brzeg znajdował się na wysokości około metra nad posadzką.\nWiceprezes Stowarzyszenia płk Antoni Tomczyk klęka na prawe kolano, prawą ręką ujmuje płat sztandaru, podnosi go do ust i całuje. Następnie opuszcza go, wstaje, przejmuje Sztandar od wręczającego mówiąc: "Ku Chwale Ojczyzny".\nWykonując w tył zwrot, unosi Sztandar do góry i prezentuje go licznie zebranym uczestnikom Mszy świętej, pochylając w prawo, potem w lewo.\nCzłonkowie pocztu klękają na prawe kolano. Wiceprezes płk Antoni Tomczyk pochyla Sztandar tak, aby jego dolny brzeg znajdował się na wysokości około metra nad posadzką. Sztandarowy, por. Jan Rudziński, prawą ręką ujmuje płat Sztandaru, podnosząc go do ust i całuje, po czym opuszcza go. Dowódca pocztu oraz jego członkowie wstają, sztandarowy przejmuje sztandar od Wiceprezesa i trzyma go w położeniu "Prezentuj". W tym momencie trębacz gra "Hasło Wojska Polskiego", a wojskowi salutują, po czym przyjmują postawę swobodną.\nKs. proboszcz Katedry Polowej powiedział:\n"Chcę pogratulować Stowarzyszeniu Rodzin Osadników Wojskowych i Cywilnych Kresów Wschodnich tej dzisiejszej pięknej uroczystości i nowego Sztandaru. Niech on pomaga Wam w Waszej działalności w podtrzymywaniu pamięci o bohaterach, ale także o męczeństwie i ofierze wielu Polaków."\nW odpowiedzi mjr Bolesław Siemiątkowski podszedł do mikrofonu i powiedział:\n"W imieniu Stowarzyszenia Rodzin Osadników Wojskowych i Cywilnych Kresów Wschodnich chciałbym serdecznie podziękować duchowieństwu - przełożonym i celebransowi - za odprawienie mszy świętej i za poświęcenie naszego Sztandaru. Bóg zapłać. Szczęść Boże!"\nPoczty sztandarowe na komendę opuszczają Katedrę. Garnizonowy w kierunku zakrystii, zaś Poczet Sztandarowy Stowarzyszenia, po oddaniu honorów Jezusowi w Najświętszym Sakramencie i celebransom mszy świętej, maszeruje w kierunku wyjścia głównego z Katedry Polowej, salutując Sztandarem licznych uczestników IV Światowego Zjazdu Rodzin Osadników Wojskowych i pozostałych świadków uroczystości. Po drodze zatrzymuje się przed osadniczą tablicą pamiątkową. Tu koleżanka Maria Rey-Podhorska - Matka chrzestna sztandaru składa wiązankę kwiatów. W tym czasie sztandarowy pochyla sztandar.\nNastępnie, uczestnicy Zjazdu autokarami i samochodami udają się przed grób Nieznanego Żołnierza.\nPo przekazaniu wieńca żołnierzom wyznaczonym przez Komendę Garnizonu Warszawskiego mjr Bolesław Siemiątkowski doprowadził nasz poczet sztandarowy na prawą stronę przed Grobem Nieznanego Żołnierza, aby salutować uroczystą zmianę warty i złożenie wieńca. Gdy żołnierze, którzy przynieśli uprzednio otrzymany wieniec, zatrzymali się przed Grobem Nieznanego Żołnierza, delegacja IV Światowego Zjazdu z majorem Bolesławem Siemiątkowskim zajęła miejsce za wieńcem. Po sygnale delegacja ruszyła za żołnierzami z wieńcem, który złożono na płycie Grobu Nieznanego Żołnierza. Po odmaszerowaniu żołnierzy niosących wieniec, mjr B. Siemiątkowski podszedł do płyty Grobu, poprawił szarfę wieńca, cofnął się o 3 kroki, zasalutował i z delegacją podszedł do Księgi Pamiątkowej wyłożonej na stoliku po lewej stronie przed Grobem.\nPo złożeniu podpisów delegacja z uczestnikami IV Światowego Zjazdu zajęła miejsca na trybunie, skąd odebrała defiladę Kompanii Honorowej Garnizonu Warszawskiego.\nPo przejściu na wschodnią stronę Placu Piłsudskiego delegacja IV Światowego Zjazdu, przy udziale asysty z Komendy Garnizonu i trębacza, złożyła przed pomnikiem Marszałka Józefa Piłsudskiego drugi wieniec.\nPo przejechaniu autokarami pod pomnik "Poległym i Pomordowanym na Wschodzie" delegacja IV Światowego Zjazdu, w skład której wchodziła Pani Marianna Szuba - żona osadnika, złożyła trzeci wieniec. I tej ceremonii także asystowali żołnierze i trębacz.\nTu również, jak przy składaniu pierwszego i drugiego wieńca, honory oddawał poczet sztandarowy naszego Stowarzyszenia, a trębacz zagrał m.in. "Śpij Kolego w ciemnym grobie, niech się Polska przyśni Tobie".\nZa powyższe patriotyczne współdziałanie, życzliwe Polsce, naszemu Stowarzyszeniu i IV Światowemu Zjazdowi Rodzin Osadników Wojskowych i Cywilnych Kresów Wschodnich przesłaliśmy Komendzie Garnizonu Warszawskiego jak również Ordynariatowi Polowemu Wojska Polskiego pisemne podziękowanie z wyrazami serdecznego uznania.\nBolesław Siemiątkowski, Janusz Szuba


Historia jednego zdjęcia - Pustynia Namib; Dead Vlei i światło - NAMIBIA - informacje, ciekawostki, porady, wyjazdy, ceny, aktualności!\n2019-11-18 2021-04-28 Krzysztof 1983 Views Dead Vlei, fotografia, fotografowanie na pustyni, historia, historia jednego zdjęcia, Namib, Namibia, pustynia, Pustynia Namib, Sossusvlei, zdjęcie\nPustynia Namib – Dead Vlei…. czasem warto zabrać trochę sprzętu…\nW Namibii warto eksperymentować z…. porą deszczową. Pora deszczowa oznacza piękne niebo z chmurami, a nie sztuczny lazurek, na tle którego wszystko wygląda jak wycięte i wklejone na niebieskie tło. No ale jednak… pora deszczowa… potrafi przesadzić! Jesteśmy o wschodzie słońca w Sossusvlei – Dead Vlei i… nie ma światła! Aparat z rąk wypada! Chmury przesadziły z grubością i swoimi zalotami do słońca! I wtedy…\nNAMIBIA – Pustynia Namib, Dead Vlei\nPidumg! Blask! Jebudu! Niech będzie, że to dźwięk otwierających się nagle komórek w mózgu… przecież mam napakowany plecak fotograficzny to coś wymyślę! Akurat specjalnie się nie musiałem namyślać… Lampy błyskowe sterowane radiem na 1. 2. 3. … rozstawione i nagle z sytuacji beznadziejnej robi się „nadziejna”… Przecież gdyby waliło słońce to byłoby to kolejne jedne z miliona zdjęć zrobionych w tym miejscu… A tak… mamy coś innego, ciekawego,…\nNauka z tej sytuacji jest prosta…\nnoś własne światła…\n…i pamiętaj aby je użyć!\nMoże Cię zainteresuje: NAMIBIA – pierwsze zakupy – 8 praktycznych rzeczy\n← Słoń – ciekawostki o afrykańskich gigantach\n2019-08-12 Krzysztof Możliwość komentowania Witaj na świecie, maluszku! – Historia jednego zdjęcia została wyłączona


iPhone 12 jesienią czy wiosną? Nowy raport sugeruje wcześniejszą premierę | VideoTesty.pl\niPhone 12 jesienią czy wiosną? Nowy raport sugeruje wcześniejszą premierę\nCzy Apple opóźni premierę iPhone'ów? Bloomberg dementuje\nZbliża się ekonomiczny kryzys, a zapotrzebowanie na smartfony spada. Szczególnie cierpi na tym sprzedaż droższych urządzeń. Apple, które chce uniknąć katastrofy, musi zdecydować - najnowszy iPhone pojawi się w tym, czy w następnym roku?\nTrudno powiedzieć, by ludzie w tych czasach czekali z utęsknieniem na nowego iPhone'a. Choć przed premierą przestrzegałem, by nie kupować iPhone'a 11, seria stała się popularna, a jej najtańszy model stał się hitem sprzedażowym. W VideoNewsie 242 publikowałem dane ze sprzedaży smartfonów i to najtańszy przedstawiciel serii odpowiadał za znaczną część zysków Apple.\nJednak te zyski nie biorą się znikąd. Aby nakręcić sprzedaż, firma z Cupertino co roku prezentuje nowe smartfony. Zazwyczaj ma to miejsce we wrześniu, a telefony niedługo po tym czasie trafiają do sprzedaży, zajmując przy tym zaszczytne miejsce w rankingu smartfonów. Tym razem sytuacja może ulec zmianie...\nNie tak dawno pojawił się raport Nikkei Asian Review, który rozważał opóźnienie premiery nowych iPhone'ów. W nim mówiono między innymi o tym, że nowy iPhone z obsługą 5G będzie musiał być sprzedażowym hitem, by firmie się to opłaciło. W czasach szalejącej epidemii koronawirusa wzrok ludzi nie będzie raczej skierowany na smartfony za ponad 4000 złotych.\nDo sprawy dochodzi także zmniejszona wydajność produkcji. Apple swoje fabryki lokalizowało tylko w Chinach, z jednym indyjskim wyjątkiem. W obliczu pandemii Chiny musiały tymczasowo zamknąć przedsiębiorstwa, w tym Foxconn, którego połowa zysków bierze się z produkcji sprzętów dla producenta iPhone'ów.\nMieliśmy okazję zobaczyć raport Bloomberga dotyczący właśnie Foxconnu. Kwartalne zyski w okresie od października do grudnia 2019 firmy znacząco spadły. W tym samym momencie 2018 roku przychód był o 24% wyższy. Nie dziwi więc, że firma chce być zmobilizowana i gotowa na masową produkcję nowych urządzeń Apple.\nTa rozpocznie się dopiero latem tego roku. Jak przekazano dziennikarzom Bloomberga, iPhone 12 ukaże się jesienią. Foxconn ma być gotowy na zwiększone zapotrzebowanie na komponenty. Przygotuje także linię produkcyjną, uwzględniającą obsługę sieci 5G.\nKupicie nowego iPhone'a, czy raczej nie chcecie w tej chwili inwestować w sprzęt z logiem jabłuszka? Zawsze możecie rozejrzeć się za testami smartfonów, które nie są tak drogie.\nZnamy polskie ceny Mi 10 i Mi 10 Pro!\nBiedronka kusi do wyjścia z kwarantanny - Robotem sprzątającym Hykkera!\nŹródło: Bloomberg via Digital Trends


Sesja w stylu Glamour – STYLOVE Anna Piwowarczyk\nSesja w stylu Glamour\nWyrafinowanie, klasa, połysk, bogactwo – tak można by opisać styl glamour. Jeśli myślisz o ślubie w tym stylu, może zainspiruje Cię nasza sesja zdjęciowa 🙂 Postawiłyśmy na 3 kolory główne: perłowa biel, złoto i czerń. W tych kolorach były dekoracje, detale, bukiet i oczywiście suknia ślubna. Mam nadzieję, że Wam się podoba.\nJak zawsze ekipa najlepsza:Zdjęcia wykonała oczywiście Monika Kegel. Suknia ślubna, wykończona perłowymi detalami, projektu WUEM Weroniki Matuszak . O bukiet ślubny i całą oprawę florystyczną oraz anranżację zadbała Pracownia Florystyczna Niebieska Konweka . Kwiaty w pudełkach to dzieło Kwiaciarni Zupełnie Innej. Tort pochodzi z Cukierni Kandulski Piła. O oprawę graficzną, ręcznie robioną zadbała zdolna Joanna Janiszewska Szulc . Makijaż wykonałam ja – STYLOVE. Nasza modelkę, Joannę Podgórską czesała Hania Skwarek z H&M Studio. Natomiast niesamowity klip z sesji nagrała Sylwia z Kropka Studio No i miejsce – przepiękny pałac w Starej Łubiance koło Piły. Robi niesamowite wrażenie.\nPosted in: dobór sukni ślubnej, dodatki ślubne, inspiracje ślubne, makijaż ślubny, sesja ślubna, Sesje zdjęciowe, Stylizacja, stylizacja ślubna, suknia ślubna, Trendy | Tagged: glamour, inspiracje ślubne, makeup, moda, sesja zdjęciowa, sesje ślubne, style, stylizacja ślubna\nSUKNIE ŚLUBNE: ZWIEWNA BALERINA


Inwestor musi podzielać Twoją wizję – MamStartup\nStrona główna - Inwestycje - Inwestor musi podzielać Twoją wizję\nFirmę Kontakt.io założyliśmy z własnych środków dokładnie cztery lata temu. Chociaż przez ponad rok udało nam się budować markę i pozyskiwać klientów bez zewnętrznego dofinansowania, właściwie od pierwszych dni działalności wiedzieliśmy, że potrzebujemy inwestora. Ze względu na innowacyjny produkt i działalność na rynku globalnym, szukaliśmy partnera, który zasili nasz wzrost i ekspansję. Oto cztery rzeczy, których nauczył nas ten proces.\n1. Na pierwszy ogień rozmawiaj z inwestorami, którzy mają dla Ciebie mniejszy priorytet\nMoja pierwsza prezentacja była całkowitą klapą, choć byłem przekonany, że solidnie się do niej przygotowałem. Jak ze wszystkim w życiu, tak i wówczas okazało się, że liczy się przede wszystkim trening. Generalnie prezentacja to zawsze najtrudniejszy element całego procesu, a pitch deck praktycznie ciągle ewoluuje w procesie rozmów z kolejnymi inwestorami. Dzieje się tak dlatego, że w tym czasie nakreśla się pewien profil percepcji naszej firmy, który nie zawsze jest optymalny. To co nam się wydaje, że ma sens i urasta do rangi przewagi konkurencyjnej, może okazać się zagrożeniem lub słabością w oczach doświadczonych graczy rynkowych. Często też, inwestorzy nie rozumieją naszego rynku, produktu itp. Zbudowanie zrozumiałego przekazu, który będzie mówił uniwersalnym językiem, to pierwszy krok do sukcesu w czasie takich negocjacji.\n2. Bez względu na branżę, inwestorzy szukają dwóch magicznych komponentów\nAby przekonać inwestorów do inwestycji w projekt, trzeba mieć dwie rzeczy – dobrej jakości, skalowany produkt i zespół, który jest w stanie osiągać wyznaczane cele. Bez obu tych czynników trudno liczyć na zastrzyk gotówki i dobre warunki współpracy. Oczywiście, w szerszej perspektywie inwestorzy liczą też na budowę znaczącej wartości firmy, np. pozycji lidera na danym rynku lub znacznej przewagi biznesowej i technologicznej, o czym też warto pamiętać przygotowując slide deck.\n3. Wkład finansowy to tylko jeden z czynników, który powinien wpłynąć na Twoją decyzję o współpracy z danym inwestorem\nRównie istotne jest zaplecze merytoryczne i networkingowe, które inwestor jest Ci w stanie zaproponować. Nam od początku zależało na tym, by przedstawiciele funduszu rozumieli specyfikę branży, w której pracujemy i podzielali naszą wizję na rozwój. Idąc tymi kryteriami znaleźliśmy fantastycznych partnerów w Sunstone Capital, a rok później w Credo Ventures.\n4. Rozmowy z inwestorami to kopalnia wiedzy, którą trzeba wykorzystać\nZadawajcie dużo pytań, a jeśli widzicie, że rozmowa zmierza w złym kierunku, wykorzystajcie to jako źródło informacji. Po pierwszych 10-15 spotkaniach, wasza prezentacja stanie się znacznie lepsza.\nTo dzięki takim rozmowom z inwestorami, ich analizie i sugestiom, mogliśmy spojrzeć na Kontakt.io z zupełnie innej perspektywy. Te spotkania pozwoliły nam na nowo zaprojektować wzrost firmy chociażby w kontekście struktury klientów czy redefinicji źródeł przychodów, a w końcu zaalokować osiem milionów dolarów wsparcia.\nWspółzałożyciel i CEO Kontakt.io\n#inwestor #inwestycje #kontakt.io #pitch deck #prezentacja


WYGASŁY BLASK MIECZA. 10 zapomnianych filmów samurajskich | Panorama kina\nWśród kwiatów - wiśnia, wśród ludzi - wojownik\nDramat samurajski to gatunek, z którym kino japońskie kojarzone jest najbardziej. Myślę, że więcej jest jego zwolenników niż filmów karate, yakuza, kaijū czy pinku-eiga. Historię gatunku tworzą pewne dzieła wzorcowe, a obrazy o tematyce samurajskiej były realizowane przez wielu wybitnych reżyserów, co przełożyło się na popularność gatunku nie tylko w Japonii, ale też poza jej granicami. Większość dzieł samurajskich to filmy historyczne bądź przygodowo-kostiumowe z akcją w epoce Edo (1603-1867), tak zwane jidai geki. Bohaterami tych filmów, oprócz samurajów, są często panowie feudalni zwani daimyō, a także roninowie (samuraje bez pana) oraz wysoko postawieni urzędnicy (np. szambelani). Fabuła jest często pretekstem do ukazania walki na miecze (po japońsku chanbara – tego słowa też się używa jako filmowego podgatunku).\nFilmy o japońskich wojownikach powstawały już od początku istnienia kinematografii, ale niestety wiele starych dzieł zaginęło. Za pionierów kina samurajskiego uznaje się dzisiaj: Daisuke Itô (Miecz tnący ludzi i przeszywający konie, 1929), Teinosuke Kinugasę (pierwsza dźwiękowa wersja 47 roninów, 1932) i Sadao Yamanakę (Papierowe baloniki współczucia, 1937). Gatunek wykształcił również szereg charyzmatycznych gwiazd: Chiezô Kataoka, Toshirô Mifune, Kinnosuke Nakamura, Tatsuya Nakadai – każdy z nich zagrał rolę słynnego szermierza Musashiego Miyamoto, najczęściej portretowanego bohatera z całej burzliwej historii Kraju Kwitnącej Wiśni..\nJapońscy filmowcy często wracali też do wydarzenia z ery Genroku, kiedy to czterdziestu siedmiu roninów z Akō dokonało zemsty na urzędniku odpowiedzialnym za śmierć ich pana. Spopularyzowane dzięki sztuce teatralnej (Chūshingura – Skarbiec wasalnej lojalności z 1748) wydarzenie stało się dobrym materiałem dla reżyserów. Skorzystali z niego: Teinosuke Kinugasa (w 1932), Daisuke Itô (w 1934), Masahiro Makino (w 1938), Kenji Mizoguchi (w 1941), Kunio Watanabe (w 1958), Hiroshi Inagaki (w 1962), Kinji Fukasaku (w 1978). Kto zna tę opowieść tylko z filmu fantasy z Keanu Reevesem (z 2013), ma czego żałować. Bardzo dobre są ekranizacje z 1962 i 1978, lecz to trzyipółgodzinna wersja Inagakiego jest dziełem kompletnym.\nPrawdziwy triumf japońskich dramatów kostiumowych nastąpił w latach pięćdziesiątych. Rashomon (1950) Akiry Kurosawy zdobył Złotego Lwa w Wenecji, a także honorowego Oscara w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny. To drugie wyróżnienie przypadło również Wrotom piekieł (1953) Teinosuke Kinugasy i Samurajowi (Miyamoto Musashi, 1954) Hiroshiego Inagakiego. Natomiast Siedmiu samurajów (1954) Kurosawy nagrodzono weneckim Srebrnym Lwem. Moim celem było wyróżnienie mniej znanych produkcji należących do gatunku, a więc pominąłem arcydzieła Kurosawy, odrzuciłem również wybitne dokonania Masakiego Kobayashiego: Harakiri (1962) i Bunt (1967). Efektem moich poszukiwań jest dziesięć filmów, uszeregowanych zgodnie z chronologią, zrealizowanych przez dziesięciu różnych reżyserów. Większość tych twórców należy do mistrzów gatunku, ale nie są jednak tak doceniani, jak na to zasługują.\nW latach pięćdziesiątych Hiroshi Inagaki dał się poznać na Zachodzie jako jeden z najwybitniejszych (obok Akiry Kurosawy) reżyserów zajmujących się kinem samurajskim. Jego trylogia (1954-56), w której Toshirô Mifune zagrał słynnego szermierza Musashiego Miyamoto, zdobyła rozgłos poza granicami Japonii i została nagrodzona Oscarem w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny (do 1956 nagrody w tej kategorii przyznawane były poza konkursem, tzn. bez nominacji). Inagaki jest także twórcą japońskiej ekranizacji Cyrano de Bergeraca Edmonda Rostanda (Życie pewnego szermierza, 1959). Opus magnum reżysera to jednak przeniesienie na ekran innej słynnej opowieści – 47 wiernych samurajów (1962). Inagaki kręcił filmy od lat dwudziestych i z pewnością wiele ciekawych rzeczy z jego filmografii można wydobyć. W tym miejscu chciałem zwrócić uwagę na produkcję, o której niewiele osób pamięta, mimo iż wykorzystuje ważny fragment historii. Opowieść o zamku w Osace nawiązuje do wydarzeń, jakie rozegrały się w latach 1614-15. Podczas oblężenia Osaki armia szoguna Tokugawy starła się z siłami rodu Toyotomi, panującym na brokatowym zamku.\nToshirô Mifune, w typowym dla siebie ekspresyjnym stylu, wcielił się postać o imieniu Mohei. To włóczęga, który ma serce samuraja. To wieśniak, który chce poznać miasto. To mały człowiek, który trafia w wir wielkiej polityki. Mohei to bardzo dynamiczna postać. Nie potrzebuje miecza, bo nie jest typem zabijaki. Ale walczyć potrafi, wystarczy mu jednak kij, by pokazać charakter i siłę. Inagaki nie oszczędza swojego bohatera, wielokrotnie wystawia go na próbę. Widać że pochwala postawę, reprezentowaną przez protagonistę: dyspozycyjność i gotowość do wszelkich potyczek, nie dla chwały czy korzyści materialnych, lecz dla skrawka ziemi, który symbolizuje niezależność i spokój. Przy okazji reżyser potępia broń palną, która jest tutaj narzędziem zdrajcy. Historię wieńczy emocjonujący i efektowny finał. Mifune, który nawet z Kurosawą nie pracował tak często jak z Inagakim, zagrał w sposób energiczny, trochę szarżując, ale bez popadania w groteskę. Jak zawsze w filmach tego reżysera liczy się oprawa wizualna – jest ona bardziej efektowna niż u innych filmowców japońskich, gdyż w przeciwieństwie do wielu kolegów po fachu Inagaki preferował kolorową ornamentykę. Zamek w Osace jest więc tu miejscem niemal baśniowym – takim, o które warto walczyć, gdyż tylko w nim można znaleźć równowagę i ukojenie.\njap. Kiru / ang. Destiny's Son\nKenji Misumi zasłynął ze współpracy z braćmi Shintarô Katsu i Tomisaburô Wakayamą. Z pierwszym realizował serię o przygodach ślepego szermierza Zatôichiego, a także między innymi Świątynię diabła (1969) i Hanzo zwanego Brzytwą (1972). Natomiast drugi z braci występował u niego w serii Samotny wilk i szczenię (1972-73). Omawiając film Wskazany przez los chciałem jednak zwrócić uwagę na mniej znanego aktora Raizô Ichikawę, który zmarł w wieku 37 lat, ale zdążył zagrać kilka wyrazistych postaci. Do najsłynniejszych należą legendarny bandyta Ishikawa Goemon oraz mistrz miecza Ryûnosuke Tsukue, bohater serii powieściowej Kaizana Nakazato, o którym powstało wiele filmów. We Wskazanym przez los Ichikawa zagrał sierotę o imieniu Shingo. Dorasta on z brzemieniem okrutnej tajemnicy z przeszłości, która jest w stanie zmienić jego życie w pasmo nieszczęść.\nPodczas pierwszej, trwającej trzy lata, wędrówki Shingo poznaje tajniki walki mieczem. Technika jest wyjątkowo skuteczna, bo już sposób trzymania broni odstrasza przeciwników. Film jest zapisem wędrówki wojownika – młodego, ale już dźwigającego ogromny ciężar doświadczeń. Dzieło Misumiego trwa zaledwie siedemdziesiąt minut i nie ma dłużyzn – bardzo szybko zmienia się sytuacja, błyskawicznie mijają kolejne lata, a człowiek coraz bardziej poznaje życie i coraz wyraźniej odczuwa zapach śmierci. Autorem scenariusza jest Kaneto Shindô, twórca poruszającego dramatu Kobieta diabeł (1964), ale ten film to w szczególności uczta dla oczu. Sporo ciekawych ujęć, które – mimo iż zostały nakręcone w kolorze – wydobywają z opowieści maksimum brutalnego realizmu epoki samurajów. Naturalnie pewne rzeczy musiały pozostać poza kadrem, bo na początku lat sześćdziesiątych sfera tabu była jeszcze wypełniona po brzegi. Widać to szczególnie w scenie, w której kobieta wybiega z nożem na grupę mężczyzn i aby umożliwić ucieczkę swojemu bratu zrzuca ubranie. W takiej sytuacji mężczyźni istotnie nie wiedzą, co mają zrobić. Ale tylko przez chwilę...\nKihachi Okamoto to kolejna bardzo ważna postać w historii japońskiej kinematografii. Twórca rzetelnych dramatów historyczno-wojennych: Cesarz i generał (1967) i Bitwa o Okinawę (1971), a także pasjonujących filmów samurajskich, takich jak Miecz przeznaczenia (1966) i Kill (1968). Warto też zobaczyć jego pierwszą chanbarę pt. Walczące klany. W centrum historii są barwni bohaterowie i zgodnie z japońskim tytułem jest to opowieść łotrzykowska z ery Sengoku, czyli z czasów wojen pomiędzy klanami: Shingena Takedy i Nobunagi Ody. W rozgrywkach militarnych nowością były wówczas muszkiety, o które toczy się tu zacięta walka. Na ten ładunek polują piraci dowodzeni przez piękną kobietę. W tej roli Kumi Mizuno, której nazwisko może być znane fanom kaijū-eiga. Występy u boku japońskich potworów zaliczyła też Yuriko Hoshi, odtwórczyni roli Saghiri z samurajskiego klanu bashaku. Takim mianem określano przewoźników, coś w stylu firmy transportowej, której pracownicy byli uzbrojeni, by bronić się przed napadami.\nAkcja jest dynamiczna i sto minut mija błyskawicznie bez chwili wytchnienia. Reżyser pozwala, by niektóre niuanse uciekły, aby można je było złapać podczas kolejnego seansu. I rzeczywiście, to jest taki film, do którego chętnie się wraca, gdyż postacie (oczywiście nie wszystkie) wzbudzają sympatię. Jest tu wyrazisty czarny charakter – naznaczony blizną wojownik ninja zwany Saburoza (Tadao Nakamaru), podstępny zabójca, lecz także człowiek lojalny wobec swojego klanu. Ale nade wszystko wyróżnić należy Yûzô Kayamę, zwykle pozostającego gdzieś w cieniu, ale tutaj odgrywającego najważniejszą postać. W 47 wiernych samurajach (1962) Hiroshiego Inagakiego zagrał ofiarę bezdusznej biurokracji, a tutaj wrzucono go w zupełnie inny okres. Panowała wówczas większa swoboda, dookoła toczyła się wojna i kraj nie został jeszcze zbiurokratyzowany. W dorobku Kayamy znajduje się kilka głośnych tytułów (np. Rudobrody  Akiry Kurosawy), ale większy sukces odniósł w branży muzycznej – jako gitarzysta, piosenkarz i kompozytor.\nTen film to kwintesencja kina przygodowego, gdzie akcja naszpikowana jest licznymi zasadzkami, ale to również komedia. Szalona farsa o poszukiwaniu szczęścia i próbach zostania władcą, zarówno w rozumieniu dosłownym, jak i metaforycznym. Postacie grane przez Yûzô Kayamę i Ichirô Nakataniego pragną tylko władzy nad własnym życiem, ale Makoto Satō odegrał personę historyczną, która rzeczywiście zdobędzie zwierzchnictwo nad całym narodem. Chodzi o Tōkichirō Kinoshitę, później znanego jako Hideyoshi Toyotomi. Niestety, ta osoba w filmie prezentuje się najsłabiej – jest do przesady przerysowana, nawet jak na japońskie standardy. Niektóre pomysły są zbyt szalone, by normalny widz je zaakceptował bez kręcenia nosem, ale nie rzutują zbyt mocno na całość. Film jest frapujący i niebanalny, da się go obejrzeć bez wspomagania napojem alkoholowym, takim jak sake. Odniosłem wrażenie, że reżyser miał zamiar sparodiować styl niektórych japońskich filmowców, szczególnie tych tworzących w latach pięćdziesiątych. Możliwe, że Okamoto sporządził nową formułę kina awanturniczego, inspirując przy okazji młodszych twórców, takich jak Hideo Gosha.\nMiecz jest duszą samuraja. Jeżeli o nim zapomni lub go utraci, nie będzie mu to odpuszczone\nNie ma zgodności w kwestii polskiego tytułu. W Kronice filmu, wydanej w setną rocznicę kinematografii (1995), film Tadashiego Imai wpisano jako Przysięga posłuszeństwa, w Encyklopedii kina (2003, 2010) jako Okrutny kodeks bushido, a na FilmWebie Bushido – saga o samurajach. Natomiast dosłowne tłumaczenie z japońskiego brzmiałoby Bushidô – okrutne opowieści. W przeciwieństwie do powyższych filmów nie mamy tu do czynienia z kinem akcji, lecz ambitnym spojrzeniem na epokę samurajów i jej wpływ na współczesność. Akcja filmu rozciągnięta jest od początku siedemnastego wieku do czasów współczesnych (czyli powojennej Japonii). Czasy się zmieniają, mijają kolejne pokolenia, ludzie zakładają rodziny i próbują normalnie żyć. Ale w rodzinie samurajskiej kontrolę nad życiem przejmuje kodeks bushido. Zgodnie z nim życie samuraja nie należy do niego, lecz do jego pana. Powtarzają się słowa lojalność i honor, ale nie ma monotonii, bo mimo wspólnego przesłania dla całej sagi każda mini-opowieść ma indywidualny rys. Kinnosuke Nakamura – aktor bez wątpienia wybitny – odegrał (w tym jednym filmie) szereg zróżnicowanych postaci, dla każdej znajdując jakiś wyróżnik, by obraz japońskiego społeczeństwa był kompletny. Za ten niezwykły popis swoich możliwości otrzymał Nagrodę Błękitnej Wstęgi, przyznawaną przez japońskich krytyków i dziennikarzy.\nDramat samurajski bardzo sprytnie został wpleciony w ramy współczesnej opowieści. Przekaz jest jasny – mimo iż mijają kolejne stulecia system się nie zmienia, a człowiek nieświadomie naśladuje swoich przodków. Kodeks bushido przetrwa na wieki, bo zawsze będą panowie i ich podwładni, a więc pozostanie hierarchia, która wcale nie ułatwi życia, lecz jeszcze bardziej je skomplikuje. Osoby bezrobotne przypominają roninów szukających zajęcia, natomiast ci, którzy mają pracę są jak samuraje winni posłuszeństwo swoim pracodawcom. Japończycy wprawdzie powstali z kolan i nikt głowy nie straci za brak szacunku, ale jakaś cząstka tamtego świata pozostała, wpływając na poszczególne losy jednostek. O epoce Edo mówi się, że to były czasy pokojowych rządów, ale to nie do końca prawda, mówią autorzy filmu.\nOmawiany obraz to interesująca kronika Japonii, przypominająca między innymi takie wydarzenia jak krwawe egzekucje chłopów, będące wynikiem protestów przeciwko wysokim podatkom. Mniej więcej w centrum opowieści znajduje się wybuch wulkanu na górze Asama w 1783 roku, który wśród tych licznych krwawych wydarzeń wygląda jak głos Boga dającego sygnał ludziom, by się opamiętali. Ale ten głos nie został usłyszany... Moim zdaniem ten film zdecydowanie zasługuje na to, by go zaliczyć do czołówki kina japońskiego, obok najlepszych dokonań Akiry Kurosawy i Masakiego Kobayashiego. W Japonii nie zyskał jednak uznania, przeciwnie – potraktowano go bardzo krytycznie. Doceniono go w Europie, przy okazji nagradzając Złotym Niedźwiedziem na berlińskim festiwalu. Pięć lat wcześniej na tym samym festiwalu Tadashi Imai, syn buddyjskiego przeora, otrzymał Srebrnego Niedźwiedzia za reżyserię.\nKolejne wybitne dzieło, dalekie od prostej rozrywki. W roku 1864, czyli w schyłkowym okresie rządów szogunów, doszło do zabójstwa, które ze względu na motywy polityczne zapisało się w kronikach. Reżyser Masahiro Shinoda w jednym ze swoich najlepszych filmów opowiedział dlaczego musiało do niego dojść. Poznajemy więc Hachirō Kiyokawę, zdolnego szermierza, który zorganizował oddział roninów, aby bronił interesów szogunatu. Wypuszczono go z więzienia, gdzie siedział za morderstwo, dlatego nie jest to osoba, której można w pełni zaufać. Charakter tego człowieka wyłania się z licznych retrospekcji. Jego życie studiuje bowiem inny zdolny szermierz, wyznaczony na skrytobójcę – szuka on słabych punktów przeciwnika, by ocenić jakie ma szanse w pojedynku.\nFilm jest nowatorski pod względem technicznym. Reżyser stosuje stop-klatki, by podkreślić znaczenie sceny, a tytułowe zabójstwo przedstawił za pomocą ujęć z punktu widzenia postaci, trzęsącą się kamerą. Do tego sporo retrospekcji, które wiele wyjaśniają, ale trzeba też użyć szarych komórek, bo nie wszystko jest podane w sposób łopatologiczny. W roli Hachirō Kiyokawy znakomity Tetsurô Tanba (potem obsadzono go w Żyje się tylko dwa razy z serii Jamesa Bonda). Stworzył on pełnokrwistą, niejednoznaczną postać, stopniowo ujawniając poszczególne niuanse charakteru. Mniejsze pole do popisu otrzymała Shima Iwashita, ale to nazwisko też warto zapamiętać. Od pięćdziesięciu lat jest żoną reżysera Masahiro Shinody, przede wszystkim jednak jest świetną aktorką (w Podwójnym samobójstwie zaliczyła szczególnie udany występ).\nSkrytobójstwo to jedna ze sztandarowych pozycji tak zwanej japońskiej nowej fali, ale mimo to rzadko pojawia się w profesjonalnych filmoznawczych publikacjach. Film nie zgarniał też prestiżowych nagród, ale jego wartość artystyczna – przynajmniej według mnie – jest bezsprzecznie wysoka. Shinoda postawił na realizm, ale nie stworzył nudnego i przegadanego spektaklu. Opowiedział tę historię w swoim stylu, stosując oryginalne zabiegi narracyjne nie po to, by się popisać swoim rzemiosłem, lecz dlatego, by zaintrygować, dać do myślenia. Chciał sprawić, by jego film odróżniał się od reszty podobnych obrazów, które masowo zalewały japońskie kina. Odniósł połowiczny sukces. Bo znajdą się tacy, którzy wyłowią go z tłumu i docenią, ale większość chyba tradycyjnie będzie go pomijać.\nW latach 1963-67 Eiichi Kudô zrealizował trzy filmy, które na Zachodzie otrzymały tytuły: The Thirteen Assassins (1963), The Great Killing (1964) i Eleven Samurai (1967). Pod względem fabularnym były do siebie podobne, gdyż w każdym jest grupa samurajów buntująca się przeciwko możnowładcom, stająca w obronie samurajskiej tradycji. Dlatego filmy zostały wrzucone do jednej szuflady z napisem Samurai Revolution Trilogy. Tytuł, który zainicjował tę serię jest dosyć znany, gdyż Takashi Miike przerobił go po swojemu, tworząc udany remake (13 zabójców, 2010). Ostatnia część trylogii, sponsorowana przez cyfrę 11, choć wygląda sztampowo, okazuje się dziełem bardzo sprawnie nakręconym, nie pozbawionym zaskakujących zwrotów akcji i dostarczającym takich wrażeń, jakich oczekuje się od samurajskiego dramatu.\nSzlachetny odznacza się godnością, lecz nie dumą.\nProstak bywa dumny, choć brak mu godności. (Konfucjusz)\n7. Honor samuraja (1969), reż. Hideo Gosha\njap. Goyôkin / amer. Steel Edge of Revenge\nHideo Gosha, który zachwycił już swoim debiutanckim easternem pt. Trzech wyjętych spod prawa samurajów (1964), pod koniec dekady stworzył dzieło, obok którego trudno przejść obojętnie. Honor samuraja może być dzisiaj postrzegane jako początek końca gatunku, tak jak Dzika banda (1969) Sama Peckinpaha zwiastowała kres westernu. I podobnie jak Siedmiu samurajów (1954) i Straż przyboczna (1961) doczekało się westernowego remake'u zatytułowanego Mistrz rewolweru (1975) w reżyserii Toma Laughlina. Ale co najbardziej istotne, ten film ani trochę się nie zestarzał i wciąż wywołuje kolosalne wrażenie. Zagadkowy prolog zalewa ekran falą niepokoju, ale prawdziwym wizualnym majstersztykiem jest scena kulminacyjna. Przepis na takie cudo jest prosty – dużo śniegu, wzburzone morskie fale, mroki nocy i szalejący ogień. Soundtrack też bardzo pomaga, w muzyce Masaru Satô jest nostalgia, dramat i horror, co w połączeniu z odgłosami kruków wprowadza iście upiorną atmosferę.\nFilm ma jednak o wiele więcej do zaoferowania niż strona wizualna i dźwiękowa. Polski tytuł trafnie opisuje treść filmu. Mamy wszakże dwóch bohaterów, którzy inaczej rozumieją pojęcie honoru. Magobei Wakizaka uważa, że samurajski honor wiąże się z odrzuceniem egoizmu i obroną słabszych, ale szambelan Rokugo Tatewaki jest innego zdania – lojalność wobec swojego klanu to podstawa i jeśli coś mu zagraża, trzeba to wyeliminować wszelkimi środkami. Dochodzi więc do masakry wioski rybackiej – celem jest wyładowany złotem statek. By zagarnąć cenny ładunek przedstawiciele klanu Sabai mordują świadków, czyli bezbronnych rybaków i zagarniają łup. Magobei staje się mimo woli wspólnikiem w zbrodni. Dręczony poczuciem winy opuszcza rodzinę (zły szambelan to jego szwagier), ale po trzech latach przeszłość wraca. Tatewaki ponownie planuje przejąć ładunek złota kosztem wieśniaków – tym razem jednak Magobei nie zamierza stać bezczynnie. Próbuje zmyć krew na rękach zapobiegając kolejnej zbrodni.\nW latach sześćdziesiątych Hideo Gosha trzymał w zasadzie równy poziom, ale Honor samuraja jest dla mnie dziełem niezwykłym. Fabuła, myśl przewodnia, klimat, aktorstwo – to wszystko współtworzy dość szczególny obraz wygasłej epoki. Na pierwszym planie Tatsuya Nakadai, postać zasłużona dla gatunku. Zagrał pamiętne role w Harakiri (1962) i Mieczu przeznaczenia (1966). U Hideo Goshy wystąpił także w Hitokiri (1969), ale Honor samuraja wyróżnia się tym, że mamy w nim aż cztery świetne kreacje aktorskie. Dzięki takim wykonawcom jak Tatsuya Nakadai i Tetsurô Tanba pojedynek między postaciami jest interesujący. Obaj potrafią grać powściągliwie, ale w taki sposób, by czytelne stało się cierpienie postaci ukryte głęboko w sercu. Gdyby jednego z tych bohaterów zagrał Toshirô Mifune to z pewnością zdominowałby film, a tak mamy dwie równorzędne figury. Bardzo dobra jest również rola kobieca – Ruriko Asaoka jako „wybranka bogów”, kobieta okrutnie doświadczona przez los, nie potrafiąca utrzymać w ryzach swoich emocji. Kilka scen ukradł dla siebie Kinnosuke Nakamura. Zagrał tajemniczego ronina, którego motywy nie są do końca jasne, tzn. nie ma pewności czy zapach złota czy sprawiedliwości bardziej go pociąga. Za granicą kojarzy się tego aktora jako spiritus movens omawianego wyżej Okrutnego kodeksu bushido. W Japonii jest znany m.in. z roli Musashiego Miyamoto w sześciu filmach Tomu Uchidy (starego wygi, pracującego w branży od lat dwudziestych).\nTreść Stalowej krawędzi zemsty (jak film ochrzczono w USA) jest w duchu konfucjańskim. To Konfucjusz nauczał, że brakiem odwagi jest wiedzieć, co prawe i tego nie czynić, a najpoważniejszym błędem jest popełnić błąd i nie naprawić go. Te słowa pasują do postawy bohatera odgrywanego przez Tatsuyę Nakadai. Zdaje sobie sprawę, że postąpił źle, ale los daje mu szansę, by się zrehabilitował – by odzyskał honor i stał się człowiekiem zasługującym na miano samuraja. Swoim filmem Hideo Gosha próbował odpowiedzieć na pytanie dlaczego samuraj to gatunek skazany na wyginięcie. Gdy lojalność i honor, dwie najważniejsze wartości, powodują rozłam zamiast jednoczyć, to zmierzch jest bliski. Bo te atrybuty powinny być nierozerwalne, tak jak wspaniały miecz wykuty w prowincji Echizen. Jeśli miecz się rozpada samuraj ginie, jeśli kodeks honorowy przestaje mieć znaczenie wszystko się kończy – kwiaty wiśni więdną i nad krajem zachodzi słońce. Finałowy „taniec demonów” to symboliczny pogrzeb kasty samurajów. Mimo iż film ma charakter efektownego widowiska przygodowego zawiera też sporo interesujących obserwacji i przemyśleń. Dla mnie numer jeden niniejszego zestawienia.\n8. Szpieg szoguna (1969), reż. Shigehiro Ozawa\njap. Shokin kasegi / amer. Killer's Mission / ang. Bounty Hunter\nJak większość filmów samurajskich bazą scenariusza tego utworu były źródła historyczne, ale w tym przypadku nie ma to wielkiego znaczenia. Nie ma sensu dociekać ile w tej historii prawdy, gdyż szybko staje się jasne, że mamy do czynienia z produkcją czysto rozrywkową. Film można odbierać jako odpowiedź na Bonda w Japonii, czyli Żyje się tylko dwa razy (1967). Shikoro Ichibei jest potężnym i niezgrabnym facetem, który wcale nie wygląda ani na szpiega ani na mistrza miecza. Ale James Bond mógłby się od niego wiele nauczyć, nie tylko w sztuce walki, ale także w obchodzeniu się z kobietami (bywa szorstki, ale czasem opada z niego maska twardziela). Podobnie jak jego zachodni rywal, Ichibei otrzymuje do dyspozycji pomysłowe gadżety (wspomnę choćby o tym, że jego laska to nie tylko pochwa miecza, ale i luneta). Nie jest on jedynym szpiegiem w tym filmie – siły łączy z kobietą, która używa śmiercionośnego grzebienia wypełnionego jadem żmii.\nW 1973 roku film pokazywany był w polskich kinach, a plakat do niego wykonał Wiktor Górka, współtwórca polskiej szkoły plakatu filmowego. Natomiast rok później reżyser Shigehiro Ozawa nakręcił swoje koronne dzieło – film karate Uliczny wojownik z Sonnym Chibą. Szpieg szoguna także posiada cechy dzieła kultowego. Jest pomysłowy i uroczo kiczowaty, akcja jest wartka i nieprawdopodobna w równym stopniu co filmy o Bondzie, a główny bohater wyróżnia się na tle całej reszty. Parę słów o fabule: w erze Hōreki (w połowie osiemnastego stulecia) do brzegów Japonii przybywa okręt holenderski; gdy europejski ambasador nie dochodzi do porozumienia z szogunem zawiązuje sojusz z klanem Satsuma pragnącym obalenia rządów rodziny Tokugawa...\nAktor Tomisaburô Wakayama (seria Samotny wilk i szczenię) świetnie sprawdził się w roli superagenta, fajnie też sparodiował swojego brata Shintarô Katsu (seria Zatôichi) w scenie, w której udawał ślepego masażystę. Wakayama nie jest tu jednak samotnym wilkiem, bo Yumiko Nogawa (agentka Kagero) i Chiezo Kataoka (ambasador klanu Satsuma) też tworzą bardzo interesujące kreacje, ustępując protagoniście tylko w sztuce walki. Kataoka był wówczas weteranem kina japońskiego, coraz bardziej popadającym w rutynę. Ikoną samurajskich dramatów został już w latach dwudziestych, a karierę zakończył z ponad trzystoma rolami na koncie (w bazie IMDb wpisana jest tylko połowa jego osiągnięć). Dobrą robotę przy Szpiegu szoguna wykonał kompozytor Yagi Masao, tworząc muzykę w europejskim stylu, co upodobniło film do euro-westernu. Omawiany obraz jest znany również (na rynku DVD) jako Bounty Hunter 1: Killer's Mission i jest początkiem serii, w skład której wchodzą także filmy o podtytułach: Fort of Death (1969, reż. Eiichi Kudô) i Eight Men to Kill (1972, reż. Shigehiro Ozawa), a także dwunastoodcinkowy serial telewizyjny Bounty Hunter (1975), w którym podobieństwa do spaghetti westernów stają się jeszcze wyraźniejsze.\nWalcząc z przeciwnikiem nie walczysz z człowiekiem,\na ze złem, które on uosabia swoim działaniem\n(Munenori Yagyu – Sztuka wojny rodu Yagyu)\n9. Demony (1971), reż. Toshio Matsumoto\njap. Shura / amer. Demons / ang. Pandemonium\nZe wszystkich zaprezentowanych tu filmów ten zaskoczył mnie najbardziej. Po pierwsze: nie spodziewałem się czarno-białego filmu z lat siedemdziesiątych. Po drugie: tytuł sugerował, że pojawią się zjawiska nadnaturalne. Po trzecie: mimo iż nie ma nadnaturalnych zjawisk, film ma w sobie dużo z horroru. Po czwarte: odtwórca głównej roli Katsuo Nakamura okazał się młodszym bratem Kinnosuke Nakamury, którego nazwisko w niniejszym zestawieniu pojawia się najczęściej. Po piąte: niezwykłą, bardzo duszną i klaustrofobiczną, atmosferę udało się uzyskać twórcom, gdyż operator nie filmował widowiskowych plenerów, lecz otoczone ciemnością teatralne dekoracje. Ale mimo teatralności dzieje się tu tak wiele, że oczu od ekranu oderwać nie sposób.\nPo epoce szerokoekranowych i barwnych superprodukcji film w reżyserii Toshio Matsumoto mógł się wydawać krokiem w tył, ale to mylne wrażenie. Typowa dla wczesnego kina gra świateł wprowadza odpowiednią dawkę grozy i napięcia, ale najistotniejsza nie jest jednak forma, ale treść przekazu. Przekaz jest taki, że to emocje i uczucia niszczą ludzi, czynią z nich demony. Gdybyśmy nie mieli uczuć, to nie mielibyśmy również skłonności do przemocy. Wszystko zaczyna się od romansu ronina z gejszą (bardzo udane role Katsuo Nakamury i Yasuko Sanjo), by zamienić się w opowieść o krwawej zemście, podaną jednak w niestandardowej formie. Intryga toczy się w scenerii czarniejszej niż noc (wspaniałe sekwencje, w których zapalone latarnie niesione są przez niewidoczne osoby), co przywodzi na myśl senną wizję. Oniryzm został wzmocniony poprzez repetycje, które wywołują wrażenie, że prawda łączy się z iluzją. Tak wygląda piekło, mówi reżyser – gdy ludzie mają coś na sumieniu żyją w strachu. Głównym grzechem są uczucia, ale najmocniejsze żywimy względem środków płatniczych („sto ryō jest najważniejsze”, mówi jeden z bohaterów).\n10. Spisek rodziny Yagyu (1978), reż. Kinji Fukasaku\njap. Yagyû ichizoku no inbô / ang. Intrigue of the Yagyu Clan / ang. Shogun's Samurai / amer. Yagyu Clan Conspiracy\nO słynnym szermierzu Musashim Miyamoto powstała niezliczona ilość filmów, a w tę rolę wcielali się najwybitniejsi aktorzy japońscy. Znacznie rzadziej na ekranie portretowano przedstawicieli rodu Yagyū, właścicieli jednej z najstarszych szkół szermierki Yagyū Shinkage-ryū. Ten zasłużony dla sztuki walki klan stał się bohaterem filmu w reżyserii Kinjiego Fukasaku, autora znanego z wojennej superprodukcji Tora! Tora! Tora! (1970) i brutalnej antyutopii Battle Royale (2000). Ten reżyser to jednak przede wszystkim specjalista od dramatów gangsterskich (szczególnie popularne były jego filmy pod szyldem Battles Without Honor and Humanity). W 1978 ukończył dwa dramaty historyczne. Jeden to Upadek zamku Ako, czyli kolejna (udana) interpretacja opowieści o 47 roninach, ale ciekawszy – ze względu na mniej oklepany fragment historii – jest Spisek rodziny Yagyu. Film zrobiony z właściwym rozmachem, momentami nieprzewidywalny, genialnie obsadzony. Pierwsze skrzypce gra wspominany już tutaj kilkakrotnie Kinnosuke Nakamura, pochodzący ze słynnej aktorskiej rodziny, potomek gwiazdorów teatru kabuki. Jego syna imieniem Jûbêi zagrał Sonny Chiba, a w mniejszych rolach można zobaczyć: Isuzu Yamadę, pamiętną „lady Makbet” w Tronie we krwi (1957), Tetsurô Tanbę jako tajemniczego szermierza (rozczarowujący występ) i Toshirô Mifune jako pełnego godności daimyō.\nAkcja filmu toczy się w okresie bratobójczej walki o władzę po śmierci drugiego szoguna z rodu Tokugawa. Grupa złodziei włamuje się do grobowca i kradnie... żołądek zmarłego wodza. Ma on być dowodem na to, że szogun został otruty. Te przypuszczenia szybko okazują się prawdziwe. Intryga została przygotowana jako odpowiedź na sprzeciw szoguna wobec sukcesji najstarszego syna, który nie nadawał się na wodza, gdyż był brzydki i się jąkał. Na czele spisku stanął Yagyû Munenori. Jego wrogami zostali stronnicy młodszego (i przystojniejszego) brata.\nDwaj znakomici aktorzy Kinnosuke Nakamura i Sonny Chiba zagrali ojca i syna, ale mieli zaledwie kilka wspólnych scen, z których najlepsza jest ostatnia. Wskazuje ona dobitnie iż tak naprawdę chodzi o coś więcej niż bratobójczy konflikt. Dzięki tej scenie wyraźniejszy staje się konflikt dwóch postaw, dwóch światów. W pierwszym, bardziej sterylnym świecie trwa polityczna walka o władzę, podstępna i niehonorowa. Panuje tu także trudna do zrozumienia służalczość, przestrzegana jest określona hierarchia oraz zapadają decyzje o losie poddanych. W drugim świecie obserwujemy życie na krawędzi, czyli pole do popisu dla wojowników. W tym – teoretycznie gorszym – środowisku panuje równość i lojalność wraz z przekonaniem, że każde życie jest cenne.\nSpisek rodziny Yagyu to wspaniała filmowa uczta. Mistrzowską rękę reżysera widać na każdym kroku i aktorzy też trzymają wysoki poziom, windując tę produkcję o klasę wyżej. Omawiając ten film należy zwrócić uwagę na to, że autorzy daleko odeszli od źródeł historycznych. Odstępstwa wyjaśnili przekonująco – z kronik wymazywano drażliwe kwestie, takie jak zdrada poddanych wobec feudałów. Historia zapisana w księgach obfituje w przekłamania i hipotezy. Rzeczywistość jest bardziej skomplikowana i tak naprawdę nie liczą się daty ani wydarzenia. Liczą się ludzie, to oni tworzą historię, a ich zróżnicowane charaktery wyodrębniają się z tłumu – to nie armie toczą walkę, lecz poszczególne jednostki o różnym usposobieniu. Mnogość postaci to właśnie symbolizuje, ale niektórych charakterów rzecz jasna nie udało się rozwinąć. 130 minut okazało się niewystarczające, by obraz stał się kompletny i niepowierzchowny. Akcja toczy się szybko, bez żadnych dłużyzn, z dużą dawką emocji i zaskakujących wolt fabularnych. Mimo ówczesnego kryzysu kina japońskiego powstał rewelacyjny epos historyczny niewiele ustępujący najwybitniejszym dokonaniom w historii gatunku.\nAutor: Mariusz Czernic dnia 17.9.17\nEtykiety: Chanbara, Kino Azjatyckie, Kino Japońskie, Tatsuya Nakadai, Tetsuro Tanba, Toshiro Mifune


Trzecie urodziny! - Fundacja Serce dla Zwierząt\nKochani! Dziś Fundacja Serce dla Zwierząt obchodzi trzecie urodziny! :)\nW ciągu 3 lat naszej działalności udało nam się pomóc i znaleźć kochające domy 397 podopiecznym! Rozpiera nas duma tym bardziej, że nie prowadzimy schroniska, nie mamy punktu przetrzymań psów czy kotów! Działamy tylko i wyłącznie w oparciu o nasze domy tymczasowe, hotele oraz lecznice z nami współpracujące. 397 to nie tylko pusta liczba! Jest to 397 szczęśliwych, zdrowych zwierząt, które bez naszej pomocy nie miałyby szans na przetrwanie lub wiodłaby beznadziejne życie za kratami schronisk, punktów przetrzymań, na ulicach lub będąc pod opieką osób, które je krzywdziły.\n19 zwierząt nadal czeka na adopcję w naszych domach tymczasowych, hotelach a kilkanaście wciąż przebywa i walczy o zdrowie w kilku warszawskich lecznicach.\nNie idziemy jednak na ilość lecz jakość. To nas wyróżnia!\nMamy określone standardy, które są konieczne ze względu na dobro zwierząt: każdy podopieczny Fundacji Serce dla Zwierząt był badany przez weterynarza, odrobaczony, odpchlony, zaszczepiony, zaczipowany.\nDorosłe zwierzaki sterylizujemy i tylko z pełną profilaktyką, aktualną książeczką zdrowia wydajemy podopiecznych do wcześniej sprawdzonych, dobrych domów.\nWiększość naszych zwierząt potrzebowała poważniejszej opieki weterynaryjnej, specjalistycznych badań, lekarstw.\nSkupiamy się na tych najbardziej potrzebujących dlatego właśnie w trakcie trzech lat działalności kilkadziesiąt zwierzaków musiało pozostać w szpitalach, kilkanaście na intensywnej terapii.\nNie wszystkim niestety udało się pomóc ale zrobiliśmy dla nich wszystko, co było w naszej mocy i na zawsze pozostaną one w naszych sercach. Jednak większość chorych udało się uratować mimo, że niejednokrotnie faktury za leczenie przerastały nasz budżet nigdy się nie poddawaliśmy.\nNie oznacza to jednak, że jest nam łatwo pozyskać środki i są one nieograniczone. W związku z tym staramy się przyjmować pod opiekę tyle zwierząt ile jesteśmy w stanie utrzymać oraz zapewnić im należytą opiekę. Naszym marzeniem jest możliwość pomocy każdemu potrzebującemu bezdomniakowi. Wiemy, że nie jest to realne. Ale zbieramy fundusze byśmy mogli mieć na koncie oszczędności, które ułatwią nam działanie i podejmowanie decyzji, byśmy mogli pomóc jeszcze większej ilości zwierząt.\nMiesięcznie średnie obciążenia w 2016 r na cele statutowe fundacji to ok 8 000 zł. Faktury za leczenie, profilaktykę, hotele, karmę, księgowość... Co miesiąc inni potrzebujący, co miesiąc nowe wydatki. By Fundacja mogła prosperować musimy prawie codziennie prosić Państwa o pomoc. Utrzymujemy się tylko i wyłącznie ze zbiórek a za swoją pracę nie otrzymujemy wynagrodzenia - jesteśmy organizacją non - profit.\nRazem mamy wielką moc! Bez Was nie byłoby nas. Dziękujemy naszym wolontariuszom, dziękujemy darczyńcom, dziękujemy Tobie - dziękujemy, że jesteś z nami.


Polacy są pełni obaw - Puls Biznesu - pb.pl\nFirmy, które chcą sprzedawać modyfikowaną żywność, raczej nie zrobią u nas dobrego interesu. Polacy jej nie chcą.\nWiele wskazuje na to, że żywność genetycznie modyfikowana (GM), która robi karierę po drugiej stronie Atlantyku, nie podbije naszego rynku i długo jeszcze będzie budzić kontrowersje. Wpłynie na to postawa zwykłych konsumentów, którzy — jak wynika z najnowszego badania firmy Synovate — bardzo się jej obawiają.\nZ badania wynika, że blisko 60 proc. polskich konsumentów jest zaznajomiona z tematem żywności GM. Aż 68 proc. z nich uważa jednak, że może ona być szkodliwa dla zdrowia. I nie jesteśmy w tym wcale odosobnieni. Jeszcze bardziej sceptyczni są w tej kwestii na przykład Grecy (84 proc.).\nZ badania wynika też jednak, że w sprawie żywności GM Polacy są dość niezdecydowani. Spora część ankietowanych (42 proc.) wierzy bowiem, że korzyści przewyższają ryzyko.\n— Świadomość żywności GM jest w Polsce generalnie dość wysoka — 9 proc. badanych naprawdę wie, co ten termin dokładnie oznacza oraz która żywność jest modyfikowana. W Indonezji na przykład 92 proc. respondentów nigdy o niej nie słyszało — komentuje Nikant Ailawadi z Synovate Polska.\nPodkreśla, że opinia na temat żywności GM różni się wśród młodszych i starszych konsumentów. Prawie połowa 55-64-latków sądzi, że zabiegi mające na celu poprawę smaku żywności są dozwolone. Taka akceptacja jest mniejsza wśród ogółu (37 proc.).\n— Młode pokolenie Polaków jest bardziej wymagające niż starsze. Przynajmniej, jeśli chodzi o zdrową, nieprzetworzoną żywność — tłumaczy Nikant Ailawadi.\nSceptyczna postawa konsumentów i zmiany w prawie ograniczające obrót produktami GM martwią przedstawicieli przemysłu rolno-spożywczego.\n— Zakaz importu i obrotu surowcami GM oznacza wyrok śmierci dla konkurencyjności firm paszowych, a pośrednio dotknie także producentów mięsa. Wszyscy liczący się producenci pasz na świecie używają śruty sojowej GM — twierdzi Maciej Tomaszewicz, dyrektor Izby Zbożowo-Paszowej.\nZakaz taki, z dwuletnim moratorium, przewiduje ustawa o paszach, która niedawno weszła w życie. Wcześniej podobne ograniczenia objęły też nasiona GM, co wzbudziło liczne protesty m.in. przedstawicieli nauki. Warto przy tym podkreślić, że ograniczenia w obrocie surowcami GM popierają kółka i organizacje rolnicze. Reprezentujący je Władysław Serafin przekonuje, że Polska nie jest wystarczająco przygotowana do zapewnienia kontroli nad ich produkcją i obrotem, jak np. USA.\n— Surowce rolne GM są tańsze i bardziej wydajne, ale racje ekonomiczne są w tej kwestii inne niż oczekiwania konsumentów. Tymczasem przetwórcy produkują to, co jest akceptowane przez konsumentów na danym rynku — mówi Andrzej Gantner, dyrektor reprezentującej dużych przetwórców Polskiej Federacji Producentów Żywności.\nPrzedstawiciele przemysłu spożywczego wskazują jednak proste rozwiązanie problemu.\n— Wystarczy stosować unijne rozporządzenie w sprawie znakowania żywności, które nakazuje, by każdy produkt żywnościowy zawierający ponad 1 proc. składników GM był specjalnie oznakowany. Niech konsument sam dokona wyboru — mówi Tadeusz Pokrywka, szef Krajowej Izby Gospodarczej Przemysł Spożywczy.\nJeden (podatek) za wszystkich\nPoznać klienta, czyli sprzedać\nDuzi inwestorzy nie handlowali akcjami\nSurowce , Żywność , Badania , Firmy , Przemysł , Produkty\nPuls Inwestora / Polacy są pełni obaw


DOM.PL - Projekt domu AC Miu CE - DOM AE7-68 - gotowy koszt budowy\nAC Miu CE\n2. Hol 10.11 m\n4. Jadalnia 10.09 m\n5. Pokój dzienny 33.78 m\n6. Łazienka 1.61 m\n7. Gabinet 12.46 m\n8. Pom. gospodarcze 5.46 m\nProjekt domu AC Miu CE\n1. Korytarz 8.19 m\n2. Sypialnia 18.96 m\n3. Garderoba 5.58 m\n4. Pokój 11.44 m\n5. Pokój 11.22 m\n6. Garderoba 0.83 m\n7. Łazienka 7.47 m\n- stan surowy otwarty 194 842 zł\n- stan surowy zamknięty 219 008 zł\nPow. użytkowa (m2):(?)151,04\nID projektuDOM AE7-68\nBudowa DOM AE7-68\n- stan surowy zamknięty(?) 256 768 zł\nDom zaprojektowany w technologii murowej ze stropem gęstożebrowym. Schody wewnętrzne drewniane. Dach o konstrukcji drewnianej pokryto dachówką cementową. Elewacja wykończona tynkiem mineralnym oraz okładziną drewnianą. Stolarka okienna drewniana lub PCV.\nZamów rysunki szczegółowe AC Miu CE


Inferno - Gra online na Klikarnia.pl\nGry / Gry zręcznościowe / Inferno\nOcena: 4,03 (30)\nPrzygotuj się do gaszenia pożarów. Jako strażak wykaż się dużą szybkością, by ogień się nie rozprzestrzenił oraz pomysłowością, by ugasić go jak najbardziej skutecznie. Pożar będzie pochłaniał dobytek, w którym mogą się znajdować materiały łatwopalne, wybuchowe czy też fajerwerki. W każdej misji masz określoną liczbę zdrowia, przeznaczoną na uszczerbek podczas akcji. Pomiędzy gaszeniami za zebrane monety kupuj więcej zdrowia, szybsze poruszanie się, większy zbiornik z wodą lub większe ciśnienie, pozwalające dalej kierować strumieniem wody. Będzie tu naprawdę gorąco...\nGraj również w kolejną wersję gry Inferno Meltdown.\nDodano: 2012-10-28 - 13:24 przez rafci\nDodano: 2010-11-19 - 12:24 przez ~~~~Konrad~~~~\nDodano: 2010-10-21 - 23:19 przez Eusebio\nA gdzie tam, bardzo fajna ja daję 5/5\nDodano: 2010-10-21 - 22:41 przez kaczka11