Ratować czy nie ratować… oto jest pytanie? - Krakowski Klub Taternictwa Jaskiniowego - Szkice techniczne - Tomasz Snopkiewicz\nTomasz Snopkiewicz / niedziela, 18 sierpnia 2019\n/ Kategorie: Działalność Krajowa, Polska\nInni (w mniejszości) widzieli narażanie ratowników:\nTeraz musi narażać się TOPR.\nA tylko w ilości śladowej(!)\n– trzymam za nich kciuki. Niech wrócą bezpiecznie do rodzin.\nWidać jak Polacy – niegdyś naród współczujący i chętny do niesienia pomocy - ulegli transformacji.\nMożna tu zauważyć pewną hipokryzję – masowo wspiera się szpitale i inne ośrodki lecznicze (podczas corocznej ogólnopolskiej zrzuty pomocowej), lecz indywidualne zdarzenie jest nieakceptowane…\nDlaczego nie są ubezpieczeni? – też wystękuje takie pytanie.\nZapewniam, większość Taterników jaskiniowych jest ubezpieczona (szczególnie Ci co jeżdżą na wyprawy i to z akcją ratunkową z użyciem śmigłowca - głównie występują dwaj ubezpieczyciele jeden Polski i jeden Austriacki). Nasz system ratunkowy nie przewiduje pobierania opłat od poszkodowanego.\nCzy jest to złe rozwiązanie?\nNie mi o tym decydować – niech każdy czytający wyciągnie wnioski samodzielnie.\nIle było akcji ratowniczych w ciągu 10 lat pomagającym grotołazom?\nIle było akcji ratowniczych lub prewencyjnych podczas jednego dnia wakacji pomagającym tonącym? Ile kosztuje utrzymanie WOPR?\nMoże także trzeba obciążać uratowanego kosztami akcji wyciągnięcia z wody?\nMożna popatrzeć także na narciarzy (część jest ubezpieczona – ale to i tak nie ma wpływu na budżet służb ratunkowych w Polsce, ubezpieczenie działa za granicą, a w kraju tylko jako OC). Może należy to zmienić: po zwiezieniu ze stoku niech płaci?\nMogę wymienić inne aktywności: turystyka górska, wspinanie, nurkowanie … i wiele innych.\nA także dlaczego opłacać ratowanie życia otyłym z własnej woli (z wykluczeniem tych dotkniętych przez los) – niech płacą dodatkowe ubezpieczenie, lub płacą za leczenie – wiadomo, że brak ruchu powoduje różnego rodzaju dysfunkcje organizmu.\nDochodzimy do absurdu – wszystkie akcje ratunkowe powinny być płatne.\nCzyli jeżeli jesteś: grotołazem, rowerzystą, poruszasz się na deskorolce, chodzisz w góry, wspinasz się, jeździsz na nartach lub snowboardzie, kąpiesz się w jeziorze czy rzece lub pływasz, jesteś otyły, biegasz w maratonach… gdy Ci się coś stanie – narażasz się na zdecydowaną(!) niechęć (a może nienawiść)… rodaków.\nMożna by tu zakończyć, lecz komentarze nasuwają jeszcze jeden aspekt – syndrom eksperta.\nDlaczego ich zostawili? Jak Tak mogli?\nNie mi oceniać, lecz uważam, że podjęcie takiej decyzji przez dowolny zespół, czy pojedynczego człowieka jest jedną z najtrudniejszych decyzji. I nawet najlepszy i najbardziej doświadczony grotołaz, ratownik jaskiniowy nie znając wszystkich uwarunkowań decyzji nie powinien się wypowiadać czy ktoś postąpił prawidłowo… niestety każdy z Polaków jest najlepszym specjalistą w dowolnej dziedzinie i zawsze wie jak należało postąpić najlepiej…\nA może zwyczajnie: nie zostali pozostawieni tylko części udało się wycofać, reszcie ekipy przyroda już nie pozwoliła… ? A może… jest bardzo wiele możliwości…\nPodobnie jest na lawinisku – straszny dylemat – gdy występuje problem z łącznością i nie można zawiadomić służb ratunkowych. Kto ma iść po pomoc ?– powinien iść najsprawniejszy – żeby szybko dotrzeć do służb i być może będzie musiał wrócić ze służbami by pokazać miejsce wypadku… lecz wysyłając najlepszych po pomoc osłabiamy ekipę przeszukującą (w poszukiwaniach partnerskich) lawinisko…\nDużo bardziej uwypuklone jest to w górach wysokich (lub nawet jest to trochę inny aspekt)… czy zostawić partnera i iść po pomoc/ratować własne życie …\nTylko głupcy chodzą po jaskiniach – ten komentarz jest wspaniały! :)\nW naszym klubie większość członków ma tytuł magistra lub doktora (kilkoro pisze doktoraty) – średnia z tytułów wypada powyżej magistra. Jest osoba która obroniła doktorat między innymi z wykorzystaniem danych z jaskiń.\nKażdy z nas jest silnym indywidualistą, lecz działamy jako zespół … nie jest to możliwe do wytłumaczenia – to trzeba czuć, trzeba być grotołazem, lub szerzej: człowiekiem gór.\nNikt nikogo nie zostawia… chyba, że musi… (np. iść po pomoc) i jest to straszna decyzja.\nNadmienić warto jeszcze, że jesteśmy w ścisłej czołówce pod względem wyszkolenia grotołazów w skali świata. Każdy kto ma kartę taternika jaskiniowego przeszedł dość długie specjalistyczne szkolenie. Oczywiście nie dotyczy to przypadkowych ludzi odwiedzających jaskinie.\nTaternik jaskiniowy – choć poruszający podstawowe sprawy bycia człowiekiem.\nPS. Dotychczas nie byłem zmuszony korzystać z ofiarności służb, choć kilka lat temu było zdarzenie, że koleżanki i koledzy obserwowali mnie uważnie i byli gotowi pomóc przy wychodzeniu z jamy – to tyle o zostawianiu innych.\ntekst zamieszczony na stronie: www.kktj.pl\nBardzo proszę o niepisanie w komentarzach na naszej stronie (nawet w formie porównań-przykładów) o tragedii innych ludzi wynikającej z burzy nad tatrami lub innym konkretnym tragicznym wydarzeniem. Oczywiście ogólne odwołanie się do zagadnienia (nie konkretnej sytuacji dotyczącej konkretnego człowieka lub grupy ludzi) jest możliwe. Zdecydowanie nie popieram jakiejkolwiek formy porównywania tragedii (która jest dla pewnej grupy ludzi – bezpośrednio dotkniętych danym zdarzeniem (poszkodowanych, ich rodzin, partnerów, znajomych) w zasadzie „końcem świata”).\nKomentarze takie będą usuwane.\n(Ten jeden komentarz nawiązujący do tego tematu zostanie, lecz następne już nie.)\nOczywiście komentarze odbiegające od ogólnie zaakceptowanej netykiety też będą usuwane.\nBardzo proszę o ograniczenie słów ogólnie przyjętych za wulgarne, lub obraźliwe.\nBardzo proszę o nie komentowanie tutaj akcji ratowniczej, opisywanie innych alternatywnych działań czy podobnych dywagacji.\nTakże proszę nie opiniować zasadności (lub jego braku) zgłoszenia do sądu.\nTen tekst nie dotyczy tych tematów – powstał w czasie pierwszych dni trwania akcji RATUNKOWEJ .\nMiał na celu łączyć ludzi - uzmysłowić jak mogą komentarze kogoś ranić ... trudno by pod tym tekstem pozwoloić na rozpoczęcie raniącej kogoś innego dyskusji.\n(Jak poprzednio ten pierwszy komentarz zostanie, lecz następne już nie.)\nNA STRONIE ZOSTAŁO WŁĄCZONE AKCEPTOWANIE - MODEROWANIE KOMENTARZY.\nTags: Tatry zdarzenie\n"Ktoś musi być głupim by chodzić po jaskiniach" to komentarz budzący oburzenie wśród grotołazów. A co z komentarzem nierzadko tych samych grotołazów "trzeba być głupim by chodzić po opuszczonych kopalniach"? Hmm?\nNiestety po raz kolejny społeczeństwo udowadnia wybitną znajomość tematu i wszechobecne parcie na szkło. Są wyciągani ze wszystkich nomen-omen ..,, dziur" znawcy tematu. Wypowiada się każdy kogo dopadną ,, redaktorzy" tabloidów. Co gorsza.. obserwuję .. przejmowanie się tą paranoją kolegów z ,,branży". Pozwolę sobie zamknąć wypowiedź cytatem: ,,Takie widzi świata koło , jakie tępymi zakreśla oczy" .. tyle.\nNie mieszajcie narciarstwa wyciągowego w to ;)\nBo zgodnie z ustawą za zabezpieczenie medyczne terenów narciarskich płaci gestor tego terenu, więc pośrednio każdy kupujący bilet na wyciąg się ubezpiecza ;)\nWspaniały artykuł mówiący bardzo dużo o człowieczeństwie. Łatwo januszowac, gdy się siedzi w domu z puszka piwa przed tv, oceniając ludzi, którzy dla własnej pasji, rozwoju, ciekawości świata robią coś fantastycznego. O czym nam często się nie marzy, bo brakuje budżetu, pomysłu, chęci. Ale nikt nie krytykuje Pana X siedzącego przed tv i czekającego na operację za to, że czteropak browara lądował na stole co drugi dzień, suto okraszany tłustą kiełbasą, która tylko czeka na to zeby zatkac nasze żyły. Oczywiście to po czasie, więc wspomniany Janusz na swoją operację pracował dobrych kilka lat. A wsyzsystko to z naszych podatkow sie leczy. Proszę o nietraktowanie moich słów dosłownie. Ludzie mądrzy zrozumieją przesłanie. Nie jestem ekspertem od NFZ, ani speleologii. Szanujmy jednak, że każdy ma hobby, pasję. A przede wszystkim ktos, kto komukolwiek życzy zasypania piachem, niechże ten piach sam żre. Smacznego.\nSam jestem ratownikiem i niesienie pomocy to dla mnie coś naturalnego. Jeśli chodzi o społeczeństwo to niestety wszyscy są negatywnie nastawieni do momentu aż to oni nie będą potrzebowali tej pomocy już nie wspominając o tym, że jeśli będą mieli za to zapłacić to będą oburzeni pomimo tego, że chwilę wcześniej głośno krzyczeli o tym aby akcje ratunkowe były płatne. Niestety internet robi swoje czyli ogłupia ludzi i tworzy wielu pseudo specjalistów. Jeśli chodzi o moje stanowisko w sprawie akcji ratunkowuch jestem za tym aby były płatne ale w momencie rażącego zaniedbania ze strony poszkodowanego lub nieuzasadnionego wezwania. Tak wiem będą dywagacje o tym kiedy jest rażące zaniedbanie i nieuzasadnione wezwanie. Jednak jeśli popatrzymy się na to zdroworozsądkowo tak powinno być. Dlaczego środki finansowe, które mogły by być spożytkowanie na wyposażenie, szkoleni, premie lub poprostu lepsza płacę mają być trwonione na " panienkę na szpileczkach w środku zimy na Morskim Oku". Jeśli chodzi o tą akcję oby zdążyli, trzymam za nich kciuki\nNiestety, wiele tu nieporozumień. Pytanie nie brzmi - CZY ratować, tylko - KTO powinien.\nNa pewno jeżeli zaginieni mieli ubezpieczenie pokrywające takie akcje - ubezpieczyciel powinien pokryć koszt akcji, tu nie ma dyskusji.\nNa pewno prywatni ludzie mogą pomóc - zaoferować pieniądze na akcję, użyczyć swój sprzęt, wolontariusze, którzy są doświadczonymi grotołazami mogą poświęcić swój czas i pomóc - i nikt nie może im mówić, czy "powinni" ratować, czy nie.\nProblemem u nas jest to, że wiele służb jest państwowych - i nie są w stanie one pomóc wszystkim. Państwo ma ograniczony budżet. Państwowa służba zdrowia nie jest w stanie sponsorować wszystkich zabiegów ratujących życie nawet - jedynie te "tańsze". Ludzie, których mogą uratować jedynie drogie i "nierefundowane" operacje - umierają...\nJak teraz rozwiązać taki dylemat? Czy państwo powinno finansować akcję ratowniczą (jeżeli zaginieni nie ubezpieczyli się na wypadek tak drogiej akcji)? Co zrobić jeżeli akcja zostanie wyceniona na (rzucam liczbę jako start do dyskusji) 300 tysięcy złotych? Czy państwo ze specjalnego budżetu powinno takie pieniądze wydać? A jeżeli okaże się, że na "siepomaga.pl" czy innym portalu znajdą się dzieci śmiertelnie chore, którym potrzeba 100 tysięcy złotych na operację, która je uratuje? Zbierają, ponieważ państwo ich nie ratuje (mówiąc potocznie - "skazuje na smierć")... Skoro teraz jednak okaże się, że państwo ma "wolne" 300 tysięcy - dlaczego miałoby je wydać na akcję ratunkową dla 2 dorosłych ludzi (którzy znali ryzyko), a nie dla 3 dzieci, które w niczym do swojej choroby się nie przyczyniły? (zaznaczam - JEŻELI kalkulacja pokaże coś takiego)...\nTo sprowadza problem do fundamentalnego - KTO w państwie (dysponując budżetem) powinien decydować o tym, kogo ratować a komu pozwolić umrzeć? Czy to prezydent powinien podpisać "tak, wydajemy pieniądze na akcję ratunkową, ale dzieci chorych dalej nie ratujemy"? Powinniśmy zrobić referendum (czy pomagamy 26-letniemu Andrzejowi i 32-letniemu Przemysławowi, czy 18-miesięcznemu Krzysiowi i 5-letniej Basi)?\nTakie rozważania to NIE UPADEK człowieczeństwa. To konieczność, kiedy mamy "wspólny" budżet i kiedy musimy wybrać, kogo ratować, a komu pozwolić umrzeć... A "niestety" rozwój osiągnął taki poziom, że mamy sprzęty i procedury tak kosztowne, że mogą one uratować życia które jeszcze kilkadziesiąt lat temu byłyby nie do uratowania... Tyle że nawet gdybyśmy wszyscy sprzedali wszystko co mamy i wszystkie pieniądze przeznaczyli na ratowanie życia innych - nie uratujemy wszystkich, bo będzie to wciąż zbyt drogie...\nSzkoda czasu na czytanie komentarzy pod takimi wydarzeniami, zawsze beda takie same, zwlaszcza jesli wypadek wydarzy sie w trudno dostepnym miejscu gdzie nikt z komentujacych nigdy nie byl i nie bedzie. Nie oznacza to od razu upadku calego spoleczenstwa. Jest tylko wyrazem bólu dupy pewnych osob ktore tylko w taki sposob moga gdzies zaistniec publicznie i wyrazic swoje frustracje. Jesli jeszcze masz watpliwosci polecam cytat Stanisława Lema "Nie wiedziałem, że na świecie jest tylu idiotów, dopóki nie poznałem internetu." Poza tym Polacy nie ulegli ostatnio zadnej transformacji. Józef Piłsudski juz sto lat temu postawil nam diagnoze: “Naród wspaniały, tylko ludzie k...y”.\nTomku!!! A gdzie sa teraz ci hejterzy I atuorzy tych komentarzy po wczorajszej sytuacji pod Giewontem. Niech zastanowia sie ilu z naszego srodowiska zginelo bo pchali sie w jawne zalamanie pogody, burza na szczyt po selfii. Niech teraz sie wypowiedza jaki koszt ponosimy za kazdym razem gdy ratowani sa stonkowicze z Giewontu czy innych wysokich gor w Tatrach. Tak samo mozemy mowic “o debile ida z dziecmi w burze w gory bo przeciez przejdzie bokiem. A pozniej lament I zrzucanie odpowiedzialnosci na pogode. Bo nie maja rozumu. A o jakims przeszkoleniu wysokogorskim -> niewiedza co to takie go.\nSądząc po wypowiedziach w sieci , Polacy to bez wyjątku kraj ekspertów, w zasadzie od wszystkiego. Wobec tego nie przejmowałabym się ich opiniami i zarzutami, a zwłaszcza zarzutem o głupotę płynącym z ust aż tak mądrych powszechekspertów i superwizorów. Jeśli spojrzeć głębiej owa niby głupota zaczyna z resztą nabierać cech odwrotnych: może jest zaszczytem, przywilejem, odwagą, pasją, poświęceniem. I nie ma raczej ścisłej korelacji z wykształceniem i tytułami naukowymi, ale z człowieczeństwem właśnie, z pragnieniem życia głębokiego, mocnego, wartościowego we własnych oczach czy też pożytecznego dla innych. Patrząc jednak z ukochanej zawsze wygodnej kanapy, trzeba się uderzyć w głowę, żeby być grotołazem zamiast grać na kompie w wolnym czasie, żeby być toprowcem zamiast statecznym urzędnikiem, żeby być anestezjologiem a nie osobistym doradcą stylu, itd. Więc dajmy spokój tym , którzy jaskiń i nie tylko jaskiń nie pojmują. Osobiście boli mnie coś innego. Poczucie, że i w samym środwisku grotołazów znajdą się tacy, którzy mogą zarzucać niekompetencję ratownikom. Czy są oni faktycznie mądrzejszymi ekspertami, bardziej doświadczonymiw praktyce ratowniczej, czy znają wszystkie realia i mają wszystkie dane aby porównać tu i teraz do wszystkich minionych wypadków w innych jaskiniach? Rozumiem ból i wewnętrzny sprzeciw wobec tragedii, które leżą u podstaw tej krytykującej postawy, ale czy jest ona tak bardzo różna od opinii ,, kanapowców" o grotołazach. Zamyka się to w slowach,, nie akceptuję a jednocześnie wiem lepiej". Dla uspokojenia serc i umysłów wypadałoby wszystkie te komentarze traktować jak zapis subiektywnych opinii i nie odbierać jako słusznej krytyki. Co jednak myśleć, jeśli sprawa nie ogranicza się do słów w sieci, dyskusji w klubie czy narad nad zmianami w speleoratownictwie polskim a zamiast tego ląduje twardym oskarżeniem na biurku prokuratora... Czasem głupota nie jest w cale głupotą, ale i wszelka mądrość nie zawsze jest wierna sobie. Taki urok człowieczeństwa.


Sprytniejszy sposób myślenia o partnerstwie publiczno – prywatnym\nPartnerstwa publiczno-prywatne (PPP) stają się coraz popularniejszym sposobem na budowę dużych projektów infrastrukturalnych. W porównaniu z tradycyjnymi rozwiązaniami w zakresie zamówień, rozwiązania te wykazują znacznie zwiększony poziom udziału sektora prywatnego w celu zwiększenia wydajności i skuteczności projektu przez cały cykl jego życia, od opracowania do końca fazy operacyjnej. PPP mogą również rozłożyć koszt projektu na dłuższy okres, a tym samym uwolnić środki publiczne na inwestycje w sektorach, w których inwestycje prywatne są niemożliwe lub w inny sposób niewłaściwe. Jednak PPP nie powinny być postrzegane jako instrument rozwiązywania ograniczeń budżetowych lub luk w finansowaniu sektora publicznego, ale raczej jako narzędzie do realizacji skutecznych, opłacalnych projektów i związanych z nimi usług.\nJednak zbyt często inicjatywy te nie znajdują optymalnego poziomu udziału sektora prywatnego iw rezultacie stają przed tymi samymi wyzwaniami, co tradycyjnie zamawiane projekty publiczne – przekroczeniem kosztów, opóźnieniami i zwiększoną złożonością. Co się dzieje? Głównym wyzwaniem jest to, że rządy mogą nie w pełni wykorzystać prawdziwej korzyści z zaangażowania interesariuszy z sektora prywatnego: ich zdolności do oceny, wyceny i zarządzania niektórymi rodzajami ryzyka. PPP, które nie przenoszą ryzyka — i korzystają z możliwości zarządzania ryzykiem w sektorze prywatnym — prawdopodobnie nie spełnią oczekiwań.\nAby poprawić swoje osiągnięcia, decydenci rządowi mogą współpracować z sektorem prywatnym, aby lepiej zarządzać ryzykiem związanym z podjęciem dużego projektu. Przeniesienie określonego ryzyka i obowiązków związanych z projektem przez cały cykl jego życia — w tym rozwój, budowę i eksploatację — na inwestorów z sektora prywatnego (i kredytodawców) wykorzystuje możliwości zarządzania ryzykiem sektora prywatnego i odpowiednich rynków, podczas gdy sektor publiczny często pozostaje prawnym właścicielem projektu. Takie podejście często pociąga za sobą premię za ryzyko, która w dużych projektach prywatnych jest centralną częścią równania kosztów i jako taka powinna być uwzględniona w rachunku PPP.\nPonieważ rządy starają się między innymi modernizować infrastrukturę i stawiać czoła wyzwaniom związanym ze zmianą klimatu, wzrosła potrzeba zaangażowania sektora prywatnego. Rozważając i wyceniając ryzyko w sposób kompleksowy i przejrzysty, rządy mogą skorzystać z prawdziwej wiedzy podmiotów prywatnych. Ustalenie optymalnego poziomu udziału sektora prywatnego i transferu ryzyka powinno skutkować większą liczbą projektów realizowanych na czas i w ramach budżetu, lepszym wykorzystaniem zasobów rządowych oraz korzyściami dla użytkowników końcowych tych projektów: ogółu społeczeństwa.\nDla rządów realizujących partnerstwa publiczno-prywatne na rzecz dużych projektów infrastrukturalnych bardziej wydajnym i skutecznym podejściem może być wykorzystanie zdolności zarządzania ryzykiem w sektorze prywatnym.


Liguria – NurkoLog czyli Log Nurka\nNuras.info z moim artykułem o Ligurii\nNie pochwaliłem się tu, a tylko na Facebookowej stronie Nurkologa, a artykuł o Ligurii – w nieco rozszerzonej formie – znalazł się w czerwcowym wydaniu „Nurasa.info”.\nKto jeszcze nie czytał, zapraszam do LEKTURY.\nOpublikowano 17/07/2013 17/07/2013 Kategorie ogólnie, z mojego dziennikaTagi gdzie nurkować, Liguria, Moneglia, nuras.infoDodaj komentarz do Nuras.info z moim artykułem o Ligurii\nW ciepłych wodach Ligurii (Moneglia, Włochy)\nArtykuł o Ligurii- w nieco rozszerzonej formie – znalazł się w czerwcowym wydaniu „Nurasa.info”.\nCzas na nurkowanie w ciepłych wodach. Okazja nadarza się doskonała. Planujemy wyjazd rodzinny do niewielkiej Moneglii we Włoszech, w regionie liguryjskim. Znanym nie tylko z serów, Pesto, ale także z atrakcyjnych nurkowisk. Przede wszystkim obłędne wybrzeże tu mają. Góry wpadające do morza, czy raczej morze powoli zjadające góry. To jest widok jedyny w swoim rodzaju. Poszarpane skały wbijające się w tafle niemalże przeźroczystego, lazurowego morza. Jest sierpień, upał okropny, ciężko jest wytrzymać w takich warunkach. Polak w takim klimacie dość szybko traci siły, jeżeli nie ma możliwości schłodzenia się. My niestety nie mamy klimatyzacji w mieszkaniu, a to położone jest przy najruchliwszej ulicy w miasteczku. Na szczęście miasteczko jest zaprzeczeniem wszelkich wyobrażeń o turystycznych miastach. Dyskoteka jest chyba jedna, dobrze z resztą ukryta. Nocne życie to głównie gwar rozmów w sąsiadujących restauracjach, kafejkach i lodziarniach. Żadnych pubów, barów. Kulturalne życie kwitnie, tu na małym placyku wieczorem rozkłada się miejska loteria, a w kafejce obok jakiś prawie utalentowany śpiewak przypomina wszystkim wszystkie możliwe muzyczne hity, łącznie z całym włoskim repertuarem. Jeżdżą skutery, motory, ale klaksonów nie używają nagminnie. Dużą zaletą mieszkania jest za to bliskość do morza. Wystarczy przejść jedną jezdnię, przejść pod wiaduktem i jest morze – dosłownie kilkadziesiąt metrów od wyjścia z domu. Do bazy nurkowej (jedynej w miejscowości, chyba też jedynej w sąsiedztwie najbliższych kilku miejscowości) jakieś pięć minut spacerkiem. Bajka po prostu. Dla nurka jest kilka trudnych zagadnień do rozwiązania jednak. Jedna sprawa to Moneglia. Położona tuż nad morzem, wciśnięta między góry, powstała i rozwijała się daleko przed tym jak ktoś wpadł na pomysł by skonstruować samochód. Włosi próbowali dostosować ją do potrzeb samochodów, ale za dużo nie mieli pola do manewru. Uliczki okropnie wąskie, nie ma gdzie parkować. I to dosłownie. Parking (oczywiście płatny) wzdłuż wybrzeża non stop zastawiony, parkować z resztą wolno tylko cztery godziny. Długoterminowe parkingi są dwa, czy trzy. Pełne aut. Pan parkingowy doradza by wyjechać za tunel. Tunele są dwa – wąskie, kierunek jazdy zmienia się co pół godziny. Za jednym z nich jest boisko do gry w piłkę nożną. Funkcjonuje jako parking. Nie wiem, czy Włochom z Ligurii już się odechciało grać, czy tylko grywają po sezonie, kiedy jest chłodno. Ważne, że parking jest, że są wolne miejsca. Szkoda, że parkowanie na dwa tygodnie kosztuje majątek. No cóż, wyboru nie ma, decyduję się. W ten sposób pozbawiam się auta jako środka transportu dla sprzętu nurkowego. No chyba, że bym gdzieś chciał jechać poza Moneglię, na przykład do Portofino, gdzie jest kilka miejsc typu „must see”. A tak po Moneglii zostaje mi tylko dźwigać sprzęt, jak nie chcę nurkować z najbliższej plaży, to już mam trochę do pokonania. Choćby do bazy nurkowej. Sprzęt więc mogę transportować w torbie na kółkach, albo trochę na sobie, trochę w torbie Ikei. Kłopot w tym, że baza nurkowa leży wciśnięta w zatoczkę, do której dostęp jest albo po schodach i mostem, i znowu schodach, albo najkrócej, przez kamienie, które przypominają o tym, że czasami tu pływa rzeka. Z torbą na kółkach, ani tu, ani tu wygodnie. Zostaje dźwiganie. Chyba najwygodniej było po prostu ubrać się w kamizelkę z butlą, resztę tachać w torbie Ikei. Torba na kółkach zostaje w pokoju. Raz, czy dwa razy nawet po prostu ubrałem się w cały zestaw w mieszkaniu, tylko płetwy do rąk i w drogę. Raz, bo wracałem z nurkowania i nie chciało mi się rozbierać. Drugi raz tak właśnie polazłem. Dobrze to pamiętam, bo był weekend i zjechało dodatkowe mnóstwo ludzi do Moneglii. Polazłem najbezczelniej w świecie w całym ekwipunku. Najpierw z mieszkania w wąską, ruchliwą uliczkę ze straganami, potem niewielki ludny placyk ze sklepami i ławkami gęsto okupowanymi przez rodziny z dziećmi obżerającymi się pysznymi lodami. Potem główna arteria do przekroczenia. No mam nadzieję, że ktoś strzelił mi fotkę jak przełaziłem w środku dnia w tym całym sprzęcie przez pasy na drodze. Widok równie legendarny jak ten z okładki płyty Beatlesów, którzy przełażą przez jakieś legendarne pasy w jakimś legendarnym mieście. Nie muszę chyba wspominać, że wzbudzałem odpowiednią sensację i każdy przystawał by przyjrzeć się temu ciekawemu zjawisku. Wlazłem więc na miejską plażę, która w ciągu tygodnia pod wieczór się wyludnia. Jednak nie tym razem, bo był weekend. Ludzie wciąż siedzieli na plaży i nie było gdzie parasola wetknąć, albo ręcznika położyć, no a ja ubrany jakbym na Grunwald szedł w pełnym bojowym rynsztunku, lezę i lawiruję między ręcznikami z dokarmionymi włoskimi mamuśkami, modną i piękną włoską młodzieżą i rozkrzyczanymi rodzinami ze szczególnie rozkrzyczanymi dzieciakami. Ja już ledwo kryję swój kretyński uśmiech, jaki się coraz wyraźniej rysuje na mojej paszczy i wiem, że zachowam jako taką godność, jeżeli bez chwili przystanku wlezę tak do wody i z marszu zniknę z oczu wszystkim gapiom. Wlazłem, a jakże, jeszcze tylko mocowanie z płetwami, na szczęście tym razem nie protestują, jeszcze tylko naplucie w maskę i mogę znikać pod wodą. Trochę płynę jednak po powierzchni, ponieważ – mam nadzieję, że to tylko kwestia pory roku – woda przy brzegu jest jak mleko, nie widać na więcej niż pół metra. Mleko ustępuje tuż za skałkami chroniącymi kąpielisko przed falami. To przy nich zaczynam zanurzanie i wreszcie odcinam się od świata. Nurkuję sam, a jakże. Wbrew wszystkim regułom, jakie mi łożono do głowy, ale dobrze wiem, że nie jestem jedyny. Choćby fotografowie lubią pływać samodzielnie, co najwyżej trzymają się jakiejś grupy, żeby jej zdjęcie cykać, nikt jednak nie zamierza wisieć nad nurkiem i mu towarzyszyć, jak on czasem zawisa w toni na kilka minut by złapać konkretny efekt, albo krąży wokół jakiejś jamki dobry kwadrans w oczekiwaniu na pojawienie się jakiejś mureny. Zdarza się też pojedynczym nurkom sprawdzanie sprzętu, człowiek chce po prostu wleźć do wody i sprawdzić nowy sprzęt, opływać się z nim, pływa wtedy gdzieś przy brzegu, albo schodzi na jakieś cztery metry i się tam gimnastykuje.\nZacząłem od wizyty w lokalnej bazie nurkowej. Odpytałem, gdzie można nurkować, czego się spodziewać. Przyjąłem, że nie będę się oddalał od brzegu , zawsze skałki miałem w zasięgu wzroku (a widoczność nie była aż tak oszałamiająca, jakieś piętnaście, czy dwadzieścia metrów i skały znikały z pola widzenia). Nie szedłem głębiej niż sześć metrów, nie siedziałem dłużej niż pół godziny. W ten sposób zaliczyłem kilka bardzo fajnych nurków, choć roślinność w pasie brzegowym nieszczególnie dopisywała, to jednak ryby wszelkich kolorów i rodzajów pływały wciąż wokół mnie, a krajobraz uformowany z głazów rozpadającego się wybrzeża robił niesamowite wrażenie. Oczywiście kilka metrów dalej rozpoczynała się idealnie gładka podłoga z piasku, która znikała za polem widoczności. Jednak w jednym miejscu, na stanowisku blisko bazy nurkowej, można było zaliczyć kawałek „ścianki”. Podejrzewam, że to świetne miejsce dla kursantów, bo oddalone od brzegu dosłownie dwadzieścia metrów, w najgłębszym punkcie siedem metrów, dookoła żadnych prądów, ani ruchu motorówek. W tym miejscu wyrastała samotna formacja ze skał, wystawała tuż nad wodę, ale jej całe piękno ukryte było pod powierzchnią. Z jednej strony pionowa ścianka, z pozostałych różne kształty i ozdoby z kamieni, tu już sporo roślinności, ukwiały, liczne jeżowce, piękne ryby także. Strasznie ładne miejsce. Cieszyło oko z każdej strony.\nNie mogłem oczywiście sobie odpuścić organizowanych wypadów. Lokalna baza nurkowa (www.puntarospo.com – niestety tylko po włosku, ale telefonicznie da się dogadać, kilku pracowników gada po angielsku całkiem nieźle) pod wodzą Maksa Novarina oferuje bogaty zakres nurkowisk w zasięgu łodzi. Łódź mają szybką, na dziesięć osób, wygodnie więc można dotrzeć w różne ciekawe zakątki liguryjskiego wybrzeża. W zależności od odległości za wyprawę płaci się 30 – 35 euro. Pewnie jakby wypuścić się gdzieś dalej to doszłoby do 60 euro. Bardzo fajne stawki. Do tego ładowanie butli za 5 euro. Co tam, że starszy pan technik ni w ząb po angielsku, ja się przygotowałem, do słownika pozaglądałem, miałem zasób słów (okrutnie ubogi) opanowany. Wystarczyło powiedzieć „bombola compresore” i pan wszystko wiedział. Uśmiechnięty, pomocny, coś tam próbował mi tłumaczyć, zagadywać, nawet trochę tego zrozumiałem. Wiedziałem, gdzie nurkować „nie lza”, bo tam łodzie pływają, pan się pytał, czy ja Niemiec, ja mu na to, że „polacco”. Rozmówki polsko włoskie na wysokim poziomie. Pierwsza wyprawa, na jaką się zabrałem, to dosłownie dwie zatoczki dalej. Pierwsza zatoka na zachód to była druga plaża Moneglii, za wzgórzem (to przy niej mieścił się opisany przeze mnie parking – boisko), tu więc kąpało się zdecydowanie mniej ludzi, potem za nią była zatoczka bez dostępu do brzegu, stroma skała wysoko w górę. To tu stanęła łódź. Pierwsze zaskoczenie to stroje towarzyszy nurkowania. Wszyscy długie pianki, niektórzy w piankach półsuchych. A ja – w samym ocieplaczu z krótkim rękawkiem i kapturem. W Polsce miałem wątpliwości czy brać cały zestaw, ale temperatury wody powyżej dwudziestu stopni… Bez przesady. Bagażnik przynajmniej pomieści więcej. No i już na miejscu wykonałem kilka próbnych nurków i nie brakowało mi długiego rękawa. Siedzę więc na łodzi się zastanawiam, czy ja jakiś głupi. No chyba by mi Maks coś powiedział, bo wsiadaliśmy na łódź już w kombinezonach, a on tam w swoim kantorku miał wszystko, co potrzeba i pożyczał chętnie. Może więc mit twardego Słowianina dotarł i tu. Nie było wyjścia, trzeba było go podtrzymać. Do pary dostaję Niemkę. Jedyna, która komunikuje się po angielsku, poza Maksem, ale on bierze na siebie jakąś szkółkę, a my idziemy za jednym Włochem niżej. Rozstawienie par to w zasadzie była cała odprawa, wszyscy kończą się ubierać i wskakują do wody a ja czuję, że chyba ktoś tu zapomniał o jakimś konkretnym elemencie, czyli porządnej odprawie. No dobra, styl włoski pewnie. Idziemy w dół. Ja czekam na pierwszy atak chłodu. Niemka mnie nastraszyła, że w zeszłym roku tu nurkowała w krótkim rękawie, okropnie zmarzła i teraz pływała w półsuchym skafandrze. Dochodzimy do piętnastu metrów, rozpoczyna się kosmiczna odyseja. Ech, te formacje skał, które kiedyś majestatycznie siedziały sobie gdzieś tam wysoko, ale cierpliwy wiatr, woda strąciły je do wody – to powinien opisywać poeta, a nie taki matoł jak ja. Widoki odbierające mowę. Rzeczywiście, raz po raz zdarza się wpłynąć w chłodniejszy prąd, ale żadnego dramatu nie ma, nie marznę, nie trzęsę się. Płyniemy dalej. Dobijamy chyba do siedemnastu metrów, okrążając ogromne głazy sterczące nad pozostałe rumowisko, tu chowa się jedna taka duża, tłusta ryba. Nie sposób było powiedzieć, co to była za ryba. Tylko nam mignęła. Oczywiście grupka natychmiast zacieśnia „perymetr” wokół jamki i wyczekuje ponownego objawienia. Ryba jednak nie jest głupia, wie, że za rogiem siedzi cała grupa wariatów. Kończy się pokaz. Ja nadal nie odczuwam mrozu. A jak się robi chłodniej, przepływam kawałek w bok i wpływam w przyjemny ciepły prąd. Pływamy dobre czterdzieści minut, powolutku zmniejszając głębokość, w końcu sygnał, że zbieramy się do góry. Powoli, bo zgarniamy po drodze kursantów z Maksem, jeszcze próbujemy wystraszyć kolejną nieśmiałą rybę z jamy (pan z aparatem jest rzeczywiście cierpliwy). Stajemy na przystanek bezpieczeństwa na pięciu metrach i się wynurzamy, czas nurkowania to prawie godzina. Ja wcale nie zmarznięty, w butli 12l zostaje mi sporo ponad rezerwę, jestem więc z siebie dumny. Włosi żywo opowiadają sobie o wrażeniach, a ja łapię za komórkę i dokumentuję wszystko – linię brzegu, nurków na łodzi, łódki na horyzoncie. Jestem pieruńsko szczęśliwy, mam za sobą pierwszą poważną komercyjną wyprawę z obcej ekipy nurkowej, nurek bardzo udany. Niemka strasznie przeżywa ilość wody, którą połknął jej kombinezon, wciąż się dopytuje, czy tak powinno być. Nie miałem do czynienia z półsuchym kombinezonem, ale ten wyglądał na taki w jej rozmiarze, nigdzie luzów specjalnych nie było. Wody rzeczywiście trochę wypił, ale bez przesady. Zapytałem więc grzecznie, czy trzymała z tą wodą temperaturę. Odpowiedziała, że tak. Odparłem, że zatem tak musi być. Jeszcze opowiadała, że w domu, w Niemczech ma suchy, że ten półsuchy to nowy zakup. Ja już skupiłem się na widokach. Jeszcze sporo wody w Wiśle upłynie jak będzie mnie stać na dwa kombinezony, w tym jeden suchy.\nKilka dni później wypływam z ekipą w dalsze miejsce, na wysokości znanych z przewodników Cinque Terre. Tym razem w ekipie więcej niewiast, ale większość twarzy już znam z poprzedniej wyprawy. Widać, że się doskonale wszyscy znają. Do pary dostaję… znowu Niemkę. Są w sumie dwie Niemki, widać, że jak jedna nurkuje, to druga zajmuje się dzieciakami. Ta druga też w półsuchym pływa, ale chyba już w nim nurkowała, bo nic nie komentowała odnośnie ilości wody zasysanej pod piankę. Ostrzegła mnie jednak, że miewa problemy z wyrównaniem ciśnienia w uszach i że powoli się zanurza. Znowu wszyscy w długich rękawach, a nawet kilku siedzi w suchych skafandrach. Tym razem jest odprawa konkretna. Maks najpierw opowiada Włochom o miejscu, a potem nam, po angielsku, że nurkujemy dalej od brzegu. Łódź staje nad samotną skałą wystającą na głębokość szesnastu metrów, dookoła jest dużo głębiej. Mamy zejść po linie do skały i zrobić jedno pełne kółko wokół najciekawszych punktów na skale. Część ekipy zejdzie z Maksem niżej, na trzydzieści metrów, stąd te suche skafandry. My mamy zatrzymać się na osiemnastu metrach, zwiedzać jamki, a potem się łączymy i wypływamy. Mogą zdarzyć się mocniejsze prądy, mamy więc uważać. Wskakujemy do wody i zaczynamy zejście. Włosi idą dziarsko w dół, ja zostaję nieco z tyłu unoszę się w toni czekając cierpliwie aż Niemka pokona kolejny metr po linie i wyrówna ciśnienie. Widać wyraźnie, że musi to robić powoli, ale systematycznie się opuszczamy. Maks trzyma się blisko i obserwuje. W końcu wyłania się skała. Niby się jej człowiek spodziewa, ale wrażenie i tak powstaje. Najpierw ledwie zarys, czy cień, a potem cała okazałość. A dookoła toń. Skała nie ma żadnych poważnych ścianek, to raczej stopnie kolejno schodzące niżej. Nie ma więc strachu o tę toń. To jest pierwsza moja okazja by sprawdzić się z jakimiś tam lękami, puszczam linę i utrzymuję tempo schodzenia własnymi siłami. Niby wiem, że panuję już nad pływalnością, ale w człowieku jest silny instynkt, że jak jest lina, której można się trzymać, to się jej człowiek trzyma i po niej opuszcza. Tak robi większość ekipy, wpadając wciąż na siebie zabawnie. Wygodniej jest mi więc jak zawisam w toni. Jestem w siódmym niebie. Kolejne fantastyczne miejsce wynurza się z otchłani pode mną. Docieramy do szczytu skały, dzielimy się na zespoły i zaczynamy zwiedzanie. Czujemy prąd, ale nie jest szczególnie mocny. Nie wyciąga nas dalej. Daje się pływać. Odczuwam chłodniejsze prądy i czuję, że od czasu do czasu pojawia się gęsia skórka. Nie ma tragedii, no więc podtrzymuję mit twardego Słowianina. Dochodzimy jednak do osiemnastego metra i tu czasami prądy potrafią mi zajść za kołnierz tak, że robi mi się chłodno. Na szczęście długo tam nie siedzimy i powoli pniemy się wyżej. Nagle stajemy. Grupa wykrywa murenę. Ta udaje, że jej nie ma, chowa się w jakiejś dziurze, tylko pysk wystawia, ale i tak udaje, że ten pysk, to nie pysk, tylko jakiś patyk, czy co. Stają wokół niej wszyscy, no to ona uznaje, że chyba kamuflaż nieskuteczny i się chowa. Jednak te całe jej mieszkanie to sieć półodkrytych jamek, szczelin i wyżłobień w skałach, cały czas więc widać jej piękne, długie i zwinne ciało, jak przemyka swoimi korytarzykami. Piękny widok. Warto oglądać. Idziemy jeszcze nieco wyżej, ale tu się towarzystwo zatrzymuje i zaczyna jakieś zabawy w podgrupach. A to ktoś próbuje wypatrzyć murenę, a to drugi ktoś zagląda do innej jamki, a to reszta siedzi pod nawisem i czemuś się przygląda. Ja tylko obserwuję zbliżającą się szybko rezerwę na wskaźniku manometru i oglądam się w stronę powierzchni. Chcę znaleźć się w nieco cieplejszych prądach. W końcu daję znać, że czas do góry, akurat wskazówka pokazuje rezerwę, a przecież jeszcze przystanek bezpieczeństwa. Maks daje sygnał, że jazda do góry. No wreszcie, twardym jestem Słowianinem, ale ile można, z radością przyjmuje kontakt z cieplejszymi warstwami wody. Stajemy na przystanku, ja tylko obserwuję zmniejszającą się rezerwę, ale starcza jej spokojnie. Wychodzimy na powierzchnię. Jest chwila relaksu w wodzie, łapię więc za aparat – pseudo wodoodporny – taki do dziesięciu metrów niby. Próbuję zrobić jakieś inteligentne zdjęcie, ale w końcu czas wyłazić z wody. Włosi chyba już mnie przyjęli do grona, bo tym razem chętniej ze mną gadają, okazuje się, że więcej niż dwóch zna angielski, choć wciąż konwersacja nie jest bogata. Z radością odkrywam, że mit twardego Słowianina jest podtrzymany, z dumą potwierdzam, że nie było mi ani trochę zimno, pomimo krótkiego rękawa, potwierdzam, że przecież u nas średnia temperatura wody to około dziesięć stopni, że tu, u nich to bajka po prostu, no ukrop niemalże. Oczywiście nie, w domu oczywiście pływam w długim rękawie, ale tu mi wystarcza krótki. Włosi wyrażają w charakterystyczny sposób uznanie, jest wesoło, Niemka jest pod wrażeniem tego, że kończyłem na rezerwie. Rzeczywiście, dla mnie to ważna lekcja, że jak człowiekowi chłodniej, to szybciej powietrze zjada. Tym razem nurek zakończony po czterdziestu paru minutach, a ja tym razem zjadłem butelkę niemal w całości. Dopływamy do brzegu, żegnamy się wylewnie. Ja dziękuję bardzo za całą współpracę, bo była fantastyczna. To mój ostatni nurek w Moneglii, kolejnego dnia wyjazd do domu. Pieczątka do logbooka I „Ciao, Maks”. Jeszcze tylko Niemka pyta, jakim sposobem mi kończyło się powietrze. Odpowiadam, że miałem mniejszą butlę – 12 litrów. Ona pyta, a jakie ciśnienie miałem na starcie, potwierdzam, że 200. Wydaje mi się, że albo czegoś nie zrozumiała z mojej odpowiedzi, albo rzeczywiście z fizyką na bakier, bo jest zdziwiona, że mam mniejszą butlę i daję jej takie samo ciśnienie, co oni swoim butlom 15l. Zostawiam ją z tą zagadką i dziękuję za udanego nurka. Mam za sobą fantastyczne doświadczenia, do kraju wracam bogatszy o całą masę świetnych wrażeń i spory ładunek cennej wiedzy. Wiem już jak fajnie nurkuje się w słonej, przejrzystej wodzie, wiem już jak się nurkuje w sporej ekipie nurków. Wiem już jak nurkuje się z łodzi. Wszystko zamierzam powtórzyć. Oby jak najszybciej.\nMam szczerą nadzieję, że wszyscy mieli tak udane wakacje, jak ja.\nBaza nurkowa w Moneglii. Foto: J. Cieślak\nMalownicze wybrzeże Ligurii. Foto: J. Cieślak\nOpublikowano 03/09/2012 26/07/2013 Kategorie gdzie nurkować, ogólnie, Uncategorized, z mojego dziennikaTagi gdzie nurkować, Liguria, miejsca nurkowe, Moneglia, nurkowanie2 komentarze do W ciepłych wodach Ligurii (Moneglia, Włochy)


Danuta Filipowicz Kandydatka na wójta gminy Czernichów: "Stawiam na porozumienie, pytam, dociekam i wysłuchuję wszystkich opinii spraw ważnych dla mojej gminy" - Agencja Informacyjna Nasz Kraków\nStrona główna Samorządy Danuta Filipowicz Kandydatka na wójta gminy Czernichów: „Stawiam na porozumienie, pytam, dociekam i wysłuchuję...\nDanuta Filipowicz Kandydatka na wójta gminy Czernichów: „Stawiam na porozumienie, pytam, dociekam i wysłuchuję wszystkich opinii spraw ważnych dla mojej gminy”\nO kondycji Gminy Czernichów, rozpoczętej budowie szkoły, potrzebie zwiększenia dochodów własnych gminy i programach rekreacyjnych dla dzieci i młodzieży rozmawiamy z p. – mówi Danutą Filipowicz z Rybnej, kandydatką w przedterminowych wyborach na wójta gminy Czernichów.\nZdecydowała się Pani kandydować na stanowisko wójta gminy Czernichów. Co Panią do tego skłoniło?\nDanuta Filipowicz: Kandydowałam na stanowiska wójta gminy Czernichów już w wyborach samorządowych w 2018 roku. Zagłosowało wtedy na mnie ponad 1,5 tysiąca osób, zajęłam wtedy drugie miejsce. Potem jeszcze bardziej zaangażowałam się w życie gminy i jej mieszkańców. Te oddane na mnie głosy dały mi energię i nową motywację do społecznego działania. Nie ukrywam, że myślałam o starcie w kolejnych wyborach gminnych w 2023 roku, ale życie napisało inny scenariusz.\nW przedterminowych wyborach na stanowisko wójta gminy Czernichów zgłosiła Pani swoją kandydaturę jako pierwsza. Czy szybkie decyzje to Pani dominująca cecha charakteru?\nDanuta Filipowicz:Jestem konsekwentna, odpowiedzialna i otwarta na ludzi i ich potrzeby. A sama decyzja o kandydowaniu, według mnie, była nie tyle szybka, co optymalna. Wiele osób pytało mnie, czy będę kandydowała, a ponieważ jestem osobą konsekwentną, dlatego ogłosiłam publicznie swoją decyzję zaraz po wejściu w życie Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie przedterminowych wyborów w naszej gminie.\nJak ocenia Pani poziom rozwoju gminy Czernichów jako całości? Jak ocenia Pani infrastrukturę w gminie – techniczną, edukacyjną, drogową?\nDanuta Filipowicz: Kondycja ogólna gminy jest słaba. Stopień gazyfikacji wynosi niewiele ponad 20 proc. gospodarstw domowych – na 17 gmin powiatu krakowskiego jedynie gmina Słomniki jest za Czernichowem pod tym względem. Przeciążona od kilkunastu lat oczyszczalnia ścieków w Przegini Duchownej utrudnia życie mieszkańcom. Prawie 60 proc. obszaru gminy wymaga skanalizowania. Niepokojące jest pojawiające się ostatnio skażenie wody w naszym wodociągu gminnym po opadach deszczu – pojawia się pytanie o stan techniczny sieci i zabezpieczenie ujęć wody na terenie gminy. Jeśli chodzi o inwestycje drogowe, to tutaj dzieje się więcej. Wkrótce ruszy budowa tzw. obwodnicy Rybnej, czyli kilkukilometrowej drogi od szlaku kruszywowego na odcinku Rybna-Czułów do drogi wojewódzkiej nr 780 z pominięciem Rybnej, przez którą teraz przejeżdża dziennie nawet sto wielkich ciężarówek załadowanych kamieniem. Przy tym nadal w innych miejscowościach brakuje chodników, które zwiększają bezpieczeństwo pieszych – m.in. w Kłokoczynie i w Dąbrowie Szlacheckiej, w Przegini Duchownej, w Wołowicach czy w Czernichowie (przy obwodnicy).\nDrastycznie wzrosły w ostatnich dwóch latach koszty odbioru odpadów komunalnych. W 2019 roku stawka z 7-8 zł od osoby miesięcznie za odpady segregowane poszła na 23 zł, a od lipca tego roku o kolejne 50 proc. – na 35 zł. Po roku od ostatniej podwyżki nie zrobiono nic, aby tak drastycznej podwyżki uniknąć. Dodatkowo mieszkańcy zostaną teraz obciążeni kosztem zakupu pojemników na odpady, które poprzednio dostali za darmo, albo dodatkową opłatą za ich dzierżawę – wysokość tej opłaty jest obecnie negocjowana z krakowskim MPGO, które już drugi rok z rzędu wygrało przetarg na odbiór odpadów komunalnych jako jedyny oferent. Być może stąd wzięły się tak drastyczne podwyżki. Przed rokiem mieszkańcy protestowali przeciw podwyżce – dodam, że z moim udziałem – złożyli do rady gminy uchwałę w trybie obywatelskiej inicjatywy uchwałodawczej, domagając się obniżenia nowej opłaty, ale radni odrzucili tę obywatelską inicjatywę. W tym roku już nikt nie protestował, bo mieszkańcy łatwo mogli przewidzieć taki sam jak przed rokiem wynik głosowania w radzie. Dlatego, jak wygram te wybory, zaproponuję radnym powołanie spółki będącej w stu procentach własnością gminy, której zadaniem będzie odbiór odpadów komunalnych od mieszkańców. Pozwalają na to zmiany w prawie zamówień publicznych – zamówienia w trybie „in-house”. Z mojego wstępnego rozeznania wynika, że gminę Czernichów taka spółka mogłaby obsługiwać przy opłacie 20-25 zł od osoby miesięcznie za odbiór odpadów segregowanych.\nRozpoczęta budowa szkoły podstawowej w Czernichowie stanowi poważne obciążenie inwestycyjne dla gminy przekraczające jej możliwości finansowe, zwłaszcza wobec spodziewanej obniżki dochodów gminy z powodu pandemii. Rozpoczęto tę budowę bez gwarancji na finansowanie całej inwestycji, co może doprowadzić do tego, że pozostaną w ziemi wykonane fundamenty do czasu, aż w gminie pojawią się jakieś środki finansowe. Jedyną możliwość kontynuacji budowy stwarza pozyskanie funduszy zewnętrznych, tj. dotacji z budżetu państwa. Pewną szansą może być doraźne ograniczenie inwestycji do wybudowania w pierwszym etapie przyszkolnej hali sportowej, która mogłaby być użytkowana komercyjnie przez najemców zewnętrznych, przyczyniając się do powiększenia dochodów własnych gminy.\nCzy znając realia funkcjonowania gminy Czernichów, widzi Pani potrzebę zmian? Jeśli tak, to jakich?\nDanuta Filipowicz: Struktura organizacyjna urzędu gminy powinna być dostosowana do zadań, ale i do oczekiwań mieszkańców. Urząd gminy Czernichów powinien działać lepiej, zarówno gdy chodzi o jego wewnętrzną organizację, jak i tzw. obsługę mieszkańców. W pierwszym przypadku chodzi o odpowiednie doprecyzowanie procedur wewnętrznych oraz usprawnienie ich egzekwowania. Pozytywnym objawem w tej dziedzinie jest niedawne wprowadzenie w gminie Czernichów regulaminu udzielania zamówień publicznych o wartości poniżej 30 tys. euro, który nie jest wymagany, ale okazuje się dokumentem przyczyniającym się do zwiększenia gospodarności gminy. Ten postulat był od dłuższego czasu kierowany do władz gminy Czernichów przeze mnie i związane ze mną środowisko. Kolejny taki postulat, na razie niespełniony, to stworzenie publicznego rejestru umów zawieranych przez gminę z podmiotami zewnętrznym na dostawy i usługi. Rejestry takie stworzone zostały w wielu gminach, przyczyniając się do zwiększenia przejrzystości ich finansów.\nCzy dotychczas realizowany program rozwoju gminy Czernichów jako całości uwzględniał specyficzne potrzeby poszczególnych sołectw?\nDanuta Filipowicz: To znalazło swoje odbicie m.in. w Gminnym Programie Rewitalizacji dla Gminy Czernichów, gdzie wyznaczono obszary zdegradowane (składające się z trzech podobszarów: Czernichów, Kamień i Rybna) i obszary rewitalizacji. Szkoda tylko, iż mimo że w tym programie ujęto działania, które winny być realizowane z wykorzystaniem środków unijnych, a z tego, co wiem np. w Rybnej , realizowano za własne środki gminy.\nMniejsze społeczności, czyli sołectwa, mają bardzo specyficzne potrzeby. Czy udało się dostosować w Czernichowie program rozwojowy gminy do potrzeb małych sołectw?\nDanuta Filipowicz: Powiem ze smutkiem, że w gminie Czernichów da się zauważyć postępujące obniżenie znaczenia sołtysa. W praktyce sołtysem zostaje ten, kto chce, ponieważ brakuje chętnych do objęcia tej funkcji. Sołtys jest też marginalizowany przez radę gminy. Wedle jej regulaminu może on na sesji rady wypowiadać się jak każdy obywatel jedynie w punkcie „wolne wnioski”. Nastąpiła swego rodzaju zamiana ról – nasi radni przejęli rolę sołtysów starając się forsować w radzie regulacje odpowiadające mieszkańcom ich sołectw. Tymczasem sołectwom dla ich większego „uspołecznienia” należałoby dać narzędzia do projektowania tzw. budżetu obywatelskiego, czyli wydzielonej części budżetu gminy, oprócz dotychczasowego „funduszu sołeckiego”, przeznaczonej na realizację zadań zgłoszonych przez mieszkańców gminy sołtysom. Budżet obywatelski to nowość w dziedzinie finansów publicznych, która weszła już do praktyki zarządzania finansami wielu polskich gmin, w tym na przykład w Krakowie.\nEdukacja jest zadaniem własnym gminy. Jak ocenia Pani działanie placówek edukacyjnych w gminie. Czy zaspokajają w wystarczający sposób potrzeby mieszkańców?\nDanuta Filipowicz: W gminie funkcjonuje 9 publicznych szkół podstawowych, (7 prowadzonych przez gminę i 2 prowadzone przez inne podmioty), w tym jedna z oddziałami integracyjnymi. Wydatki gminne na oświatę (bez inwestycji) w roku 2019 wyniosły 24 miliony zł, z czego niecałe 13 milionów (54 %) pokryte zostało z subwencji oświatowej, przekazanej z budżetu państwa. Placówki oświatowe są modernizowane, ale trudna sytuacja jest w Czernichowie, ponieważ ze względu na rozpoczętą budowę nowego kompleksu zaniechano dużych remontów w obecnej szkole. Docierają do mnie informacje, które wywołują spore niezadowolenie mieszkańców, że planowane są łączenia – tak jest np. w Rybnej – tego samego poziomu małoliczebnych klas (klas, w których są uczniowie z danego rocznika i o rok starsi, bo poszli do szkoły w wieku 6 lat), aby obniżyć koszty ponoszone przez gminę.\nCo według Pani wymaga naprawienia lub poprawienia w działaniu na terenie gminy Czernichów?\nDanuta Filipowicz:Lista jest długa. Zwiększenie dochodów własnych gminy. Obniżenie drastycznie rosnących kosztów odbioru odpadów komunalnych ponoszonych przez mieszkańców gminy. Rozwiązanie problemu z niewydolną oczyszczalnią ścieków w Przegini Duchownej. Budowa ciągów pieszych przy drogach. Poprawa działania urzędu gminy. Promocja potencjału gospodarczego gminy i jej walorów turystycznych. Rozwój gminnej oferty spędzania czasu wolnego. Współpraca z sąsiednimi gminami, w tym m.in. organizacja imprez o charakterze ponad lokalnym, wpasowanych w miejscową tradycję. Brakuje gminnej instytucji kultury zaspokajającej potrzeby mieszkańców w tym tej dziedzinie. Gospodarze obiektów gminnych nie są nastawieni na to, aby mieszkańcy mogli z nich korzystać – to są sale gimnastyczne i boiska w szkołach, budynki OSP (jest to uzależnione od możliwości prawnych, bo choć remizy OSP są na ogół własnością gmin, to jednak zdarzają się takie, które są własnością OSP), z których mogliby częściej korzystać mieszkańcy. Gmina musi zadbać o infrastrukturę dla społeczeństwa informacyjnego, czyli o lepszy dostęp do sieci internetowej i o lepszy zasięg sieci komórkowych.\nOstatnio bardzo ograniczono transport publiczny. Mieszkańcy narzekają na zbyt małą liczbę połączeń autobusowych. Czy jest możliwość poprawy tej sytuacji?\nDanuta Filipowicz: Jak wszystko, wiąże się to z finansami – dopłata w formie dotacji z budżetu gminy do autobusowych linii aglomeracyjnych MPK w Krakowie obsługujących gminę Czernichów wyniosła w 2019 roku prawie 2 miliony złotych. Trzeba przeanalizować te koszty i zastanowić się, czy gminę stać na zwiększenie tej kwoty. Niestety, coraz skromniejsza jest też oferta prywatnych przewoźników, którzy ze względu na brak rentowności redukowali kursy w miarę rozszerzania oferty komunikacji aglomeracyjnej. Jest to pole do podjęcia rozmów, np. z sąsiednią gminą Liszki.\nJak według Pani powinna układać się współpraca wójta z organizacjami pozarządowymi, z organizacjami mieszkańców? Czy przewiduje Pani zmiany w tej sferze?\nDanuta Filipowicz:Rada gminy uchwala co roku program współpracy z organizacjami pozarządowymi i innymi podmiotami prowadzącymi działalność pożytku publicznego. Postulowane przeze mnie większe uspołecznienie gminy zakłada jej większe otwarcie na organizacje pozarządowe jak stowarzyszenia lokalne. Program współpracy z tymi organizacjami powinien zostać poszerzony na przykład przez formalne ułatwienie im korzystania z sal w budynkach OSP i w szkołach będących własnością gminy. To wymaga oczywiście uregulowania odpłatności za to korzystanie w formule „po kosztach własnych”. Sygnalizowano mi również, że ze strony urzędu brakuje wsparcia dla organizacji pozarządowych w przygotowywaniu wniosków o dotacje, dzięki którym te organizacje pozyskują środki na swoją działalność. To wymaga załatwienia.\nJaką formułę sprawowania urzędu wójta chce Pani wprowadzić w Czernichowie?\nDanuta Filipowicz: W składzie mojego kilkudziesięcioosobowego Komitetu Wyborczego Wyborców są ludzie z różnych miejscowości i z różnych środowisk, jest też młodzież. Zależy mi na tym, żeby nie pomijać żadnej grupy, bo chciałabym z urzędu gminy uczynić miejsce przyjazne dla wszystkich mieszkańców. Stawiam na porozumienie. Nie wychodzę z założenia, że znam się na wszystkim najlepiej, pytam i dociekam, i zawsze wysłuchuję wszystkich opinii na temat spraw ważnych dla gminy. Tak też będzie jeśli zostanę wójtem. Potrzeba nam empatii i dobrej komunikacji łagodzącej problemy i konflikty, które zawsze mogą się pojawić i pewnie się pojawią. Drugi kierunek dla mnie istotny to poprawa pozycji gminy Czernichów w rankingu gmin powiatu krakowskiego. Według kilku kryteriów nasza gmina plasuje się w dolnej strefie tej listy. Wierzę, że można to zmienić, ale trzeba myśleć i planować nie tylko na krótką metę, ale i długofalowo.\nGmina Czernichów ma już charakter gminy podmiejskiej czy jeszcze rolniczej? Czy to dobre miejsce do życia? Jak mieszka się w gminie Czernichów?\nDanuta Filipowicz: Rolnictwo nadal u nas funkcjonuje, nie można go pomijać, ale na skutek wybudowania przez deweloperów znacznej liczby nowych domów zasiedlonych przez byłych krakowian, nasza gmina staje się powoli „sypialnią Krakowa”. Powiem tylko, że w samej Rybnej, gdzie mieszkam od dziecka, jeden z deweloperów wybudował i sprzedał ponad sto nowych domów. Tak zresztą jest wokół całego Krakowa. W każdym zakątku naszej gminy widać nowe domy, a nawet rezydencje jak w serialach. Nowi mieszkańcy obejmują w posiadanie swoją przestrzeń życiową, zwracając coraz większą uwagę na jej jakość. Stąd na przykład trwający od kilku miesięcy ostry spór z gminą o plan zagospodarowania przestrzennego Przegini Narodowej. Utrwalająca się funkcja „mieszkalna” naszej gminy stwarza popyt na „usługi czasu wolnego” oferowane mieszkańcom na miejscu oraz na dobrą komunikację publiczną z Krakowem, nie mówiąc już o wydolnej oczyszczalni ścieków w Przegini Duchownej i wolnej od skażeń sieci wodociągowej. Usługi czasu wolnego to przede wszystkim rekreacja. Już podczas kampanii do wyborów samorządowych w 2018 roku pojawił się pomysł urządzenia rekreacyjnego zalewu wokół nieeksploatowanego już wyrobiska po żwirowni na pograniczu Rusocic i Kłokoczyna, podobnie jak w Kryspinowie w gminie Liszki. To jeden z preferowanych przeze mnie kierunków rozwoju dla gminy Czernichów. Trzeba też realizować na większą skalę programy rekreacyjne dla dzieci i młodzieży, ułatwiając w ten sposób życie ich rodzicom. Zależy to od pomysłowości władz gminy. Można by na przykład organizować w okresie letnim stałe spływy kajakowe Wisłą z Czernichowa do Krakowa w porozumieniu z biurami podróży czy hotelami, które włączyłyby taką lokalną imprezę do swoich programów dla gości. W tym samym kierunku idzie pomysł zorganizowania przez gminę Czernichów na swoim placu targowiska wyłącznie dla produktów lokalnych. Oprócz mieszkańców „świeżych” przyciągnąć by to mogło do naszej gminy również samych krakowian.\nFot. Danuta Filipowicz\nPoprzedni artykułNie będzie przedawnienia zbrodni komunistycznych. Prezydent podpisał nowelizację ustawy o IPN\nNastępny artykułWiceminister Zdrowia Waldemar Kraska: „Eksperci przewidywali, że po Wielkanocy zabraknie w Polsce respiratorów”


Dom Sprzedaż, Baranów, 353.00 m2, 490000 zł\n490 000 zł 1 388,10 zł/m2 Oblicz ratę kredytu\ncena za m2 1 388,10 zł/m²\nPRZYTULNY PRZESTRONNY DWURODZINNY DOM KĘPNO-BARANÓW Z ZADBANYM OGRODEM\nSerdecznie polecam przestronny dwurodzinny dom z 2000 roku położony na działce 700 m2 w miejscowości Kępno-Baranów, na Osiedlu Murator.\nDom o powierzchni użytkowej 268 m2 jest podpiwniczony, posiada użytkowe poddasze z oknami.\nPiętra korelują między sobą na zasadzie półpięter, co skutkuje dużą przestrzenią, jedocześnie bez potrzeby pokonywania dużej ilości schodów.\nDom znakomicie nadaje się do zamieszkania przez dwie rodziny bądź rodzinę wielopokoleniową.\nUmożliwia również połączenie przestrzeni mieszkalnej i prowadzenie działalności biurowej.\nPIWNICA Z OKNAMI-OSOBNE WEJŚCIE OD STRONY OGRODU:\n- kuchnia 'robocza' 34 m2\n- 2 piwnice -8 i 7 m2 - w jednej obecnie magazyn opału,\n- garaż 18 m2 /dodatkowo obok przylegająca do budynku wiata na drugi samochód/.\nNISKI PARTER-CZĘŚĆ GOŚCINNA:\n- 3 pokoje- kawowy, gabinet i gościnny /9,17,18 m2/,\n- korytarz z dużą szafą w zabudowie i biblioteką.\nWYSOKI PARTER-CZĘŚĆ DZIENNA:\n- salon /36 m2/ połączony z aneksem jadalnym /7 m2/, który płynnie przechodzi w kuchnię ze spiżarnią/13 m2/,\n- 3 sypialnie /9,17,18 m2/,\nPODDASZE UŻYTKOWE o powierzchni 68 m2, z oknami do własnej aranżacji.\nDom posiada dwa alternatywne źródła ogrzewania:\n-dwufunkcyjny piec gazowy,\nco umożliwia oszczędne gospodarowanie w sezonie zimowym.\nOgród bardzo zadbany, z oddzielonym ogródkiem warzywnym.\nLiczne nasadzenia ozdobnych drzew i krzewów oraz różne gatunki kwiatów. Przy wejściu mały ogródek skalny.\nDojazd asfaltowy, dostępne wszystkie media, w tym kanalizacja.\nMiejscowość Baranów to prężnie rozwijająca się infrastruktura w bezpośrednim sąsiedztwie Kępna. W niedalekiej odległości od przedmiotowej nieruchomości znajduje się rynek z licznymi sklepami, Kościołem, Urzędem, Bankiem, Szkołą Podstawową , Przedszkolem itp, boisko orlik. W sąsiedztwie zabudowa jednorodzinna. Miejsce spokojne, przyjazne do odpoczynku, w bezpośrednim otoczeniu rozległe tereny leśne.\nSymbol oferty NIS-DS-1928


I Ogólnopolski Festiwal Teatrów Szkolnych “Gry teatralne 2016” | Nowa Gazeta Biłgorajska\nI Ogólnopolski Festiwal Teatrów Szkolnych “Gry teatralne 2016”\nOn Cze 8, 2016 157 0\nW I Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Szkolnych, który odbył się w dniach 3-4 czerwca 2016 r. w Zespole Szkół Drzewnych i Ochrony Środowiska im. Jana Zamoyskiego w Zwierzyńcu, wzięło udział 163 uczniów ze szkół gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych z całej Polski, w tym: 9 grup teatralnych, 4 kabarety, 25 recytatorów i 17 wykonawców piosenek.\nOrganizatorem Festiwalu był Zespół Szkół Drzewnych i Ochrony Środowiska w Zwierzyńcu, koordynatorem dr Agnieszka Oseła. Patronat honorowy sprawował Teatr im. Hansa Christiana Andersena w Lublinie oraz Katedra Dramatu i Teatru Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II, z Honorowym uczestnictwem prof. dra hab. Wojciecha Kaczmarka, kierownika Katedry Dramatu i Teatru KUL.\nCzwarta już edycja Festiwalu, ale pierwsza o zasięgu ogólnopolskim, odbywała się pod hasłem “Gry teatralne”. Uczestnicy właściwie odpowiedzieli na to wezwanie. Teatry szkolne, kabarety oraz recytatorzy i soliści udowodnili, że posiadają ogromne możliwości w sferze działań aktorskich, recytatorskich oraz wokalnych.\nJury w podwójnym składzie (I – ocena recytacji, II – ocena małej formy teatralnej, kabaretu i poezji śpiewanej):\nI. Halina Olszewska – publicystka, poetka i prozaik, autorka około dwóch tysięcy tekstów dziennikarskich, kilkuset opublikowanych wierszy i innych form literackich,\nMarta Śledź – nauczycielka języka polskiego i metodyk, wieloletni dyrektor Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli w Zamościu,\nMaria Działo – aktorka Sceny Amatora Biłgorajskiego Centrum Kultury;\nII. Roma Drozdówna – aktorka teatralna związana z Teatrem im. Hansa Christiana Andersena w Lublinie,\nAlicja Jachiewicz-Szmidt – aktorka teatralna i filmowa, która wraz z mężem Stefanem Szmidtem powołała Fundację Kresy 2000,\nZbigniew Pelc: aktor amator z Zamościa\nW kategorii A (szkoły gimnazjalne) – recytacja:\n1. Aleksandra Rybak z Zespołu Szkół Ogólnokształcących im. ONZ w Biłgoraju;\n2. Kacper Lechowicz z Gimnazjum nr 7 w Zamościu oraz Aleksandra Pataj z Gimnazjum nr 5 im. Sybiraków w Zamościu;\n3. Krystian Lipiec z Gimnazjum im. Polskich Olimpijczyków w Szczebrzeszynie oraz Jan Strama z Gimnazjum w Maruszynie Dolnej.\nWyróżnienie: Weronika Mazur z Gimnazjum nr 5 im. Sybiraków w Zamościu.\nW kategorii B (szkoły ponadgimnazjalne) – recytacja:\n1. Olga Różańska z Zespołu Szkół Ogólnokształcących im. ONZ w Biłgoraju;\n2. Maciej Górnik z Zespołu Szkół Ogólnokształcących im. Jana Pawła II w Krasnobrodzie;\n3. Patrycja Magdziak z Zespołu Szkół Ogólnokształcących im. ONZ w Biłgoraju.\nWyróżnienia: Diana Buć z Zespołu Szkół Ogólnokształcących im. Jana Pawła II w Krasnobrodzie oraz Kamila Głowacka z II Liceum Ogólnokształcącego w Zamościu.\nW kategorii A (szkoły gimnazjalne – poezja śpiewana):\n1. Martyna Wiatr z Gimnazjum nr 1 Adama Mickiewicza w Zamościu;\n2. Mateusz Mazur z Gimnazjum nr 1 Adama Mickiewicza w Zamościu;\n3. Karolina Szeremeta z Publicznego Gimnazjum w Komarowie-Osadzie.\nWyróżnienia: Franciszek Barnowski z Gimnazjum nr 1 Adama Mickiewicza w Zamościu oraz Paulina Ondycz z Gimnazjum w Maruszynie Dolnej.\nW kategorii B (szkoły ponadgimnazjalne) – poezja śpiewana:\n2. Samanta Nowak z Zespołu Szkół nr 2 im. Przyjaźni Polsko-Norweskiej w Ostrzeszowie (opiekun Witold Pelka);\n3. Monika Nowacka z Zespołu Szkół nr 2 im. Przyjaźni Polsko-Norweskiej w Ostrzeszowie.\nWyróżnienia: Karolina Walas z Zespołu Szkół nr 2 im. Przyjaźni Polsko-Norweskiej w Ostrzeszowie.\nW kategorii A (szkoły gimnazjalne) – mała forma teatralna:\n1. Grupa teatralna z Gimnazjum w Gromadzie za spektakl “Rabarbar”;\n2. Grupa teatralna “Carpe Diem” z Gimnazjum im. Polskich Olimpijczyków w Szczebrzeszynie za spektakl “Uśpione uczucia;\n3. Grupa teatralna “Aktorzy ze spalonego teatru” z Gimnazjum Publicznego w Zwierzyńcu za spektakl “Sekret”.\nWyróżnienia: Grupa teatralna “Ego” z Gimnazjum w Komarowie-Osadzie za spektakl “Przy murze” oraz Szkolny Teatr “Mundi” z Gimnazjum nr 5 im. Sybiraków w Zamościu za spektakl “Wojna o projekt wojna”.\nW kategorii B (szkoły ponadgimnazjalne) – mała forma teatralna:\n1. Teatr “Scene” z Katolickiego Liceum Ogólnokształcącego i Gimnazjum w Radomiu za spektakl “Nowe szaty króla”;\n2. Grupa teatralna “Istny dramat” z II Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Konopnickiej w Zamościu za spektakl “Miłość doktorem”;\n3. Grupa teatralna z Zespołu Szkół Ogólnokształcących im. ONZ w Biłgoraju za spektakl “Pif – paf! Jesteś trup!”\nWyróżnienia: Grupa teatralna “Na Wynos” z Zespołu Szkół nr 2 im. Przyjaźni Polsko-Norweskiej w Ostrzeszowie za spektakl “Nic na zawsze, ale wciąż”.\nW kategorii A (szkoły gimnazjalne) – kabaret:\n1. Grupa teatralna “Carpe Diem” z Gimnazjum im. Polskich Olimpijczyków w Szczebrzeszynie za kabaret “K3”;\n2. Nie przyznano;\n3. Grupa teatralna z Gimnazjum w Maruszynie Dolnej za scenkę kabaretową “Maryna”.\nWyróżnienie za taniec: Grupa teatralna z Maruszyny Dolnej.\nW kategorii B (szkoły ponadgimnazjalne) – kabaret:\n1. Grupa teatralna “Nic dwa razy” z Zespołu Szkół Drzewnych i Ochrony Środowiska im. Jana Zamoyskiego w Zwierzyńcu za “Scenki z życia szkoły”;\n3. Kabaret “Na Wynos” z Zespołu Szkół nr 2 im. Przyjaźni Polsko-Norweskiej w Ostrzeszowie za “Dwie postaci sceniczne w poszukiwaniu uśmiechu” (opiekunowie: Renata Kubiaczyk i Witold Pelka).\nNajlepsza Aktorka – Zuzanna Ługowska z Teatru “Scene” przy Katolickim Liceum Ogólnokształcącym i Gimnazjum w Radomiu;\nNajlepszy Aktor – Mateusz Kunert z Teatru “Scene” przy Katolickim Liceum Ogólnokształcącym i Gimnazjum w Radomiu;\nNajlepszy Aktor Kabaretowy – Jacek Stanibuła z Teatru “Nic dwa razy…” przy Zespole Szkół Drzewnych i Ochrony Środowiska im. Jana Zamoyskiego w Zwierzyńcu.\nNagroda Fundacji “Kresy 2000” – Paweł Ceynowa z II Liceum Ogólnokształcącego w Zamościu.\nFestiwalowi towarzyszyły warsztaty aktorskie i teatralne dla uczestników i opiekunów prowadzone przez Romę Drozdównę – aktorkę Teatru im. Hansa Chrisiana Andersena w Lublinie.\nIntegracji grup ze szkół gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych z całej Polski służyła również wyprawa na Bukową Górę, wyjście do Ośrodka Edukacyjno-Muzealnego Roztoczańskiego Parku Narodowego oraz wspólne ognisko.\nW przeglądzie uczestniczyła także społeczność lokalna, szczególnie aktywnie podczas spektaklu Teatru “Scene” z Radomia pt. “Nowe szaty króla” widownia dziecięca wchodziła w interakcję z aktorami. Jak podkreślił prof. Wojciech Kaczmarek podczas swojego wystąpienia, to właśnie relacje, spotkanie osób jest w teatrze najważniejsze.\nOdbyliśmy długą i intensywną podróż przez sztukę teatru, recytacji, poezji śpiewanej. Wykorzystaliśmy nie tylko tekst poetycki, dramatyczny, komediowy, muzykę, ale również daliśmy się porwać tańcom regionalnym górali z Maruszyny Dolnej.\nPrzegląd przebiegał w atmosferze sprzyjającej występom, spotkaniom, pracy warsztatowej, nawiązywaniu przyjaźni. Ilość zespołów, ich poziom, zainteresowanie publiczności to fakt, który cieszy.\nNasza podróż przez sztukę teatru, recytacji, poezji śpiewanej i komicznych scenek kabaretowych dobiegła końca wieczorem drugiego dnia przeglądu – w sobotę, 4 czerwca, kiedy to miał miejsce pełen wzruszeń i zachwytów Koncert Galowy.


Woda pokrzywowa, woda brzozowa? - Strona 12 - Wizaz.pl\n2011-05-15, 14:23 #331\nBardzo nieladnie, ze nie masz czasu na czytanie - chociaz tyle zawsze mozna zrobic, docenic trud innych.\nMozesz stosowac tak i tak, ja preferuje glownie na suche, glownie w skalp\nDoceniam trud innych a tym bardziej ich porady. A z czasem nie zawsze stoję dobrze, zresztą jak każdy. Nie zawsze można usiąść i poświęcić chwilę na internet.\n2011-05-29, 13:46 #332\nNa każdego działa co innego . Ja akurat stosuję tą z Isany z Rossmana i uważam, że jest rewelacyjna. Stosuję ją od ok. miesiąca i widzę efekty - zmniejszenie przetłuszczania, mam wrażenie, że włosy nieco szybciej rosną i zaczynają pojawiać się małe baby hair ;D\nOna jest nieprzelewana, ma 500 ml. Ale ja stosuję strzykawkę: nabieram do niej tej wody i aplikuję w kilku, kilkunastu miejsach, wmasowuję paluszkami i gotowe.\nWłasnie zakupiłam wodę z Isany i skorzystam ze sposobu strzykawkowego . o efektach poinformuję za jakis czas. Moje włosy wypadają i przetłuszczają się a koncówki są suche . Zobaczymy co będzie za miesiąc.\n2011-05-31, 14:07 #333\nStosuje wodę z Isany już przez około pół roku, z miesiącem przerwy. Po pierwsze, wypada mi o wiele mniej włosów, stały się bardziej mięsiste. Po drugie, włosy się mniej prztłuszczają, są uniesione, odbite od skóry głowy.\nWcieram ją co dzień po umyciu, przelałam do butelki po odżywce z sprayu i jest mi tak wygodnie. I czekam na szybszy porost\n2011-06-03, 22:17 #334\nCzy Was tez piecze głowa po nałożeniu brzozowej?(wtarłam w osuszone włosy)\n2011-06-04, 09:00 #335\ntak ja czuję przez chwilę mrowienie po zaaplikowaniu brzozówki , ale to tylko przez chwilę jak tylko alk odparuje ze skóry przestaje.\n2011-06-06, 13:27 #336\nDziewczyny, odnośnie WODY BRZOZOWEJ: to używałyście może różnych firm, albo po prostu konkretną możecie mi polecić? czy to nie ma znaczenia firma?\ni rozpylacie ją, czy wmasowujecie w skalp?\nmogę zmieszać wodę brzozową z wodą pokrzywową i wtedy wcierać? czy to nie zda efektu?\n2011-06-06, 13:58 #337\nja mam brzozówkę isany natomiast spróbuj stosowac np naprzemiennie . Ja swoją rozpylam w skalp rozpylaczem po mgiełce do włosów.:P\n2011-06-08, 19:35 #338\nMoja babcia, gdy widziała jak wklepuje sobie wodę brzozową we włosy powiedziała mi o pewnej dziewczynie którą spotkała na robotach jak była młoda. Otóż owa dziewczyna (dajbóg Larysa, ale czy to ważne ) pracowała w polu i przy lesie i zawsze zbierała pokrzywy, skrzyp i liście brzózki. W nocy jak nikt nie widział to gotowała to w kuchni i pzelewała do wiaderka, z którego potem lała to na głowę. Potem dłuugo, dłuugo czesała włosy z głową pochyloną w dół. Nie czesała na długości a tylko przy skórze głowy. Miała czarne włosy do kolan, bardzo gęste, zdrowe i grube. Gdy kiedyś pracodawca (o ile można tak tego kogoś nazwać) przyłapał ją na tej praktyce, rano przy wszystkich dziewczynach z obozu ściął ją na łyso nożyczkami i spalił jej te włosy. To było zima, babcia nie pamięta, który miesiąc, ale już w następną zimę, miała włosy do pasa. Oczywiście nie zaprzestając tej praktyki. Więc chyba warto czesać się i nakrapiać tymi wodami roślinnymi. Może ta dziewczyna miała takie geny, może czesanie i wody pomogły? Trzeba chyba samemu się przekonać.\nMetoda autentyczna, sprawdzana na moich ciotkach za młodu. Wszystkie 5 miały warkocz do tyłka, ale ani babcia ani dziadek nie mieli oszałamiających włosów. Ha, ja też nie mam... I zaczełam 3 dni temu kurację wodą brzozową i dziś dolałam pokrzywy i skrzypu gotowanego. Oby pomogło.\n2011-06-08, 19:56 #339\nejjj super, tylko że do kolan ? :P to chyba tutaj troche fantazja, ale wierzę że długie rosły\nmogę zmieszać wodę brzozową i herbatę z pokrzywy i herbatę ze skrzypu i w tym moczyć włosy?\nmyślę żeby np nalać do umywalki tego wszystkiego i potrzymać w tym z 2 minuty włosy - da to coś, może być taka sztuczka? jak proponujecie?\nIlonoslaw masz w podpisie napsiane : kwiecień'11 - skrzyp. Co dokładnie? łykasz tabletki jakieś konkretne? (jakie?), czy herbata? Czy co?\nCzas edycji: 2011-06-08 o 19:58\n2011-06-08, 20:07 #340\nMoja babcia raczej nie koloryzuje. Kiedyś sie nie farbowały, nie cieniowały i bardziej wielbiły naturę, SLS nie było ;p więc możliwe.\nWczesniej piłam samą pokrzywę, potem dorzuciłam skrzyp. Susz, nie w torebkach ekspresowych. W aptece można kupić susz skrzypu np z FlosLek jak ja miałam i w smaku był w miarę. Teraz zebrałam własny skrzyp z pola i piję też ususzony. Ale jest mocniejszy.\nMyślę że dwie minuty zamoczonych włosów w tym byłoby dobre, tylko kup wody bez alkoholu bo ten wysusza włosy. I koniecznie zrób masaż.\n2011-06-09, 13:34 #341\nNie wiem, czy na wzrost to pomoże, wydaje mi się, że w taki sposób może podziałać to tylko na polepszenie stanu włosa. Aczkolwiek próbować zawsze można.\nNatomiast jeżeli chcemy uzyskać szybszy porost włosa należy kupić wodę brzozową z alkoholem i wsmarowywać ją jedynie przy skórze głowy [nie radzę na całą długość włosów, wtedy się wysuszą]. Tak jak napisała stonę wcześniej Paulinka675 alkohol zawarty w wodzie brzozowej pomaga dotrzeć, wniknąć składnikom do skóry głowy.\n2011-06-09, 16:48 #342\nAlkohol w ziołowych wodach i wcierkach to jest chyba jedynie rozpuszczalnikiem i utrwalaczem tego. Alkohol w mig odparowywuje, więc jak ma pomóc wniknąć do skóry głowy?\nNa długość radziłam jej te bez alkoholu, a jak zamoczy głowę w tym i wykona masaż to prawie, że jak wcierka. Plus woda pokrzywowa nabłyszcza delikatnie włosy bo je odświeża. Oczywiście ta bez alkoholu.\n2011-06-12, 13:07 #343\nChcę płukac CAŁE włosy w: pokrzywa, brzoza, skrzyp - to jak?\nbo chcę nalać sobie np do umywalki i potrzymać parę minut.\nprzecież taka woda brzozowa to mi na jeden zabieg starczy, to jak to zrobić? taką miksturę? herbatki, susz, nie mam pojęcia, taki susz to w zielarniach się kupuje? jakie to są ceny? a herbata? np pokrzywa i w tym trzymać? a co z brzozą? skąd mam wziać brzozę?\n2011-06-12, 13:45 #344\nkiedyś, kidy nie miałam jeszcze wody brzozowej, płukałam sobie włosy takim naparem z pokrzywy, tzn kupiłam herbatę i zaparzałam kilka saszetek, [bodajże 2 albo 3? nie pamiętam już.] na 500 ml, czekałam aż ostygnie . następnie umyłam włosy, spłukałam wodą i takim ostygniętym naparem później spłukałam, czekałam aż troche wchłonie skalp wytarłam włosy i potem już zabiegi stylizacyjne. potarzałam to cały miesiąc, kiedy myłam włosy. głównym celem było zmnieszenie przetłuszczania włosów. na początku trochę pomogło, ale czy jakieś zbawienne efekty były? nic nie zauważyłam..\n2011-06-12, 14:42 #345\na ta brzozowa woda - to szkoda mi wlac do plukania, bo to na raz bedzie.\nmoge kupic cos z czego wyjdzie mi kilka razy na plukanki?\nnie mam pojecia.. herbata jest taka? albo susz? bo woda brzozowa to zbankrutuje jak bede kupowac na jedna plukanke ;p\n2011-06-12, 22:13 #346\nPopatrz w patekach internetowych czy nie ma liści brzozy suszonych. Google nie gryzą. A jak nie to jedź na wieś, nazbieraj listeczków i gotuj, zawsze coś tam sie wygotuje i naparek na płukankę jest.\n2011-06-12, 22:20 #347\ntzn, wode brzozowa lepiej tylko i wylacznie na sam skalp i nie dotykac tym reszty wlosow, gdyz zawiera alkohol a ten moze wysuszac wlosy.\nco do plukanek mozesz np kupic suszona pokrzywe, lub skrzyp i sobie zaparzac [ moze byc zwykla herbata, badz suszone liscie w sklepie zielarskim, w aptece, badz po prostu samemu sobie zebrac ] , do tego kupic nie wodę tylko SOK brzozowy i dodawac do tego naparu, poczekac az ostygnie i tym sobie plukac wlosy.\nsok brzozowy mozna samemu jakoś z brzozy wyciągnąć [ ja się na tym nie znam ;p ], ale moze być w aptekach, sklepach zielarskich, nawet w supermarketach np w bomi\nwydaje mi się, że trudno mnie zrozumieć, bo piszę tak niespójnie ;p\n2011-06-13, 08:49 #348\nzafascynowana tą historią jestem, dlatego te płukanki chcę robić\n2011-06-16, 11:43 #349\nHej miałam napisać czy jestem zadowolona z wody brzozowej ISANA...\ndopiero teraz odpowiadam z perspektywy kilku tygodni... opakowanie nieporęczne, więc przelewam do rozpylacza i spryskuję skórę głowy a potem wcieram i robię delikatny masaż... na opakowaniu napisane jest\n"Wysoko-odżywcze ekstrakty z liści brzozy pielęgnują włosy i rewitalizują skórę głowy. Prowitamina B5 nadaje włosom połysk i wzmacnia je.\n*poprawia się ukrwienie skóry głowy\n*włosy stają się mocniejsze,\n*nabierają blasku i objętości.\nzresztą ta woda jest na KWC...\nnapisane jest aby "wcierać we włosy" a jednak ja nie wcieram jej we włosy, ponieważ na drugim miejscu w składzie jest alkohol i boję sie że to wysuszyłoby moje włosy...\nswoją drogą, prawie we wszystkich kosmetykach na początku składu jest alkohol, a naturalne składniki są dalej\nale do rzeczy, woda spisała sie całkiem nieźle...\nwyraźnie widać, że włosy są podniesione u nasady. Producent obiecuje poprawę ukrwienia skóry głowy, a co za tym idzie to chyba szybszy wzrost ?? tego raczej nie zauważyłam, choć kilka tygodni temu rozświetlałam odrosty sprayem rozjaśniającym i już są nastepne odrosty ok 2 cm więc może to zasługa tej wody? podobno masaż skóry głowy dobrze działa...\nja tą wodę nakładam kilka razy w tygodniu i jestem zadowolona...\n2011-07-03, 18:27 #350\njest tutaj też mowa o skrzypie dlatego zapytam.\nDziewczyny, z racji tego że przyjechałam do domu na wieś postanowiłam robić sobie płukanki ze skrzypu - podpowie mi któraś z Was:\nten skrzyp mam włożyć cały, czy mam pokroić jakoś drobno, czy jak?\n2011-07-03, 20:16 #351\nO płukankach było już miliard razy, tak trudno korzysta się z szukajki?\n2. ile chcesz\n3. 10-15 minut\n4. jak chcesz, ale lepiej potrzymać w niej włosy- to chyba logiczne?\n5. możesz rozdrobnić\nBorze, to tylko płukanka do włosów, po co aż tak się nad tym zastanawiać, jakkolwiek zrobisz to będzie ok Poza tym zaśmiecasz forum, zadając to samo pytanie w kilku wątkach. Aż żałuję że odpowiedziałam, mogłabyś się odrobinę wysilić i poszukać w google albo w forumowej wyszukiwarce wiadomości o płukankach, a nie truć ciągle nam tyłek o takie bzdety.\nCzas edycji: 2011-07-03 o 20:31\n2011-07-04, 12:24 #352\nMoje efekty po stosowaniu brzozówki z Isany[ ok 3 - 4 razy w tygodniu smaruję skórę głowy]\n- zauwazalne mniejsze przetłuszczanie włosów\n-mniej włosów wypada/stosuję jeszcze suplementację\n- minus przesuszyłam sobie końce ponieważ nieraz zbyt mocno chlustałam brzozową i trafiło nie tylko na skalp/ teraz w koncówki wcieram oliwę z oliwek i naftę co kilka dni)\nEdytowane przez sajf\nCzas edycji: 2011-07-04 o 13:43\n2011-07-09, 00:20 #353\nv Wątek przeczytany.\nv Woda z Isany kupiona.\nZaczynamy stosowanie Najbardziej zależy mi na zahamowaniu wypadania. Miłoby było jakby się więcej włosów pojawiło, ale jak nie będę wypadać to już będzie cudnie. Marzą mi się długie włosy, ale póki co każda moja próba zapuszczenia kończy się tak, że muszę je ściąć bo wypadają\n2011-07-09, 01:20 #354\nJa póki co używam wody brzozowej firmy Barwa.\nPo jakiś kilku miesiącach stosowania 2/3x na tydzień stwierdzam, że faktycznie włosy mniej mi wypadają i mniej się przetłuszczają, jednak nie jestem na 100% pewna czy to zasługa tej wody. Czy mi rosną szybciej włosy albo jakoś dużo baby hair? Póki co nie zauważyłam...\nA jeśli jest ktoś zainteresowany wodą brzozową i pokrzywową (ostatnio nabyłam tam właśnie tę drugą = ale jeszcze jej nie testowałam) Barwy to w Warszawie można je kupić po 4,30zł (a ja kupowałam wodę brzozową w hurtowni za aż 6zł! grrr) w tym kiosku obok Smyka, tam można powiedzieć na przeciwko tej nowej drogerii Hebe - po drugiej stronie ulicy (blisko przystanku autobusowego).\nedit. po wizycie u fryzjera (lipcowej, a przedtem była w listopadzie 2010) fryzjerka stwierdziła, że miałam jak mnie ostatni raz widziała 3x mniej włosów, a ja w końcu zauważyłam dużo baby hair, więc chyba jednak ta woda brzozowa działa dobrze na porost włosa\nCzas edycji: 2011-07-22 o 00:25 Powód: ortogr.\n2011-07-09, 09:10 #355\nPrzeczytałam cały wątek i skuszona własnie zamówiłam na doz wodę pokrzywową i brzozową z Barwy. Już się doczekać nie mogę.\nBardzo zależy mi na zmniejszeniu przetłuszczania.\n2011-07-11, 23:13 #356\n2011-07-12, 09:43 #357\nZ chęcią, ale obawiam się, że za moje dbanie o włosy dostanę po głowie\n2011-07-29, 20:41 #358\nZdecydowanie bez obaw! Ja gdy wklepię, wetrę olej kokosowy np. w skalp to również potem psiknę kilka razy wodą brzozową zanim spłuczę - na 4-5 godzin, wtedy mam wrażenie, że radośnie przedostało się więcej substancji do cebulek\nCzyli to znaczy, że mogę wmasować w skalp wodę brzozową a potem dołożyć do tego oleje (np rycyna, kokos) i zostawić spokojnie na całą noc? Bo właśnie kupiłam swoją pierwszą buteleczkę wody z firmy Barwa i nałożyłam na głowę i zaczęłam sie zastanawiać czy nie będzie żadnych interakcji z olejami Byłabym wdzięczna gdyby ktoś mnie oświecił\n2011-07-29, 21:15 #359\n2011-07-29, 21:20 #360\nTo w takim razie dziękuję za uspokojenie, też tak dziś zrobię


Łukasz Nowicki ocenił Cichopek w Pytaniu na śniadanie. Jak sobie radzi?\nStrona główna » Exclusive » Łukasz Nowicki ocenił nowy duet w PnŚ: „Kaśka ma jedną rzecz, której ja nie miałem nigdy”. Też to zauważyliście?\nŁukasz Nowicki o Kasi Cichopek\nŁukasz Nowicki karierę w telewizji rozpoczął w latach 90. Od samego początku jest związany z TVP. Chociaż ma za sobą ogromny dorobek filmowy, serialowy i teatralny, to największą liczbę fanów zyskał, pracując jako prezenter. Od ponad dekady jest jednym z prowadzących program Pytanie na śniadanie. Od kilku lat jest też gospodarzem teleturnieju Postaw na milion.\nŁukasz Nowicki o Kasi Cichopek i Macieju Kurzajewskim\nOd września nowymi prowadzącymi w Pytaniu na śniadanie zostali Katarzyna Cichopek i Maciej Kurzajewski. Ta para miała już okazję ze sobą współpracować przy okazji prowadzenia różnych imprez, m.in. gali wręczenia TeleKamer. Dla gwiazdy M jak Miłość jest to jednak swego rodzaju debiut. Z kolei jej partner w śniadaniówce jest niezwykle doświadczonym dziennikarzem.\nW rozmowie z reporterką Jastrząb Post Łukasz Nowicki zdradził, jak ocenia nowy duet Pytania na śniadanie.\nNiewiele osób o tym wie, jak mieliśmy 18 lat to telewizja ogłaszała nabór do telewizji sportowej. I na ten staż dostał się m.in Maciej i ja. Byliśmy chłopcami, którzy siedzieli w bufetach. Nie mieliśmy pojęcia o telewizji. Uczyli nas montażu, uczyli nas bycia drugimi komentatorami. Ja o mały włos nie komentowałem skoków na Olimpiadzie. Znamy się z Maćkiem prawie całe zawodowe życie.\nŁukasz jest pod wrażeniem pracowitości Katarzyny Cichopek.\nA Kaśka? Po pierwsze oni pracowali razem przy programach. Oni są ze sobą zżyci, zgrani i to musi zatrybić. Poza tym Kaśka ma jedną dobrą cechę. Ona nie gra prowadzącej. Aktorzy mają trudno. Bo grają emocje. A ona ich nie gra i to jest w porządku. Kaśka ma jedną rzecz, której ja nie miałem nigdy. Jest sumienna, pracowita i zawsze przygotowana.\nJesteście fanami nowej pary?\nGość Milla pisze:\nA ja ją lubię ,bardzo sympatyczna osoba.Ten program akurat prowadzi bardzo fajnie. Jest zdecydowanie lepsza od swojej poprzedniczki .\nA ja nie lubię Pani Hakiel\nKasia z Nowickim, był by super duet ,nie lubię tego skrzeczącego Kurzajewskiego.\nTagi: Kasia Cichopek | Maciej Kurzajewski | Piotr Nowicki | Pytanie na Śniadanie


Muller: Możliwe, że decyzje dot. obostrzeń na kolejne dni zapadną już jutro | ISB Zdrowie\nStrona główna Aktualności Muller: Możliwe, że decyzje dot. obostrzeń na kolejne dni zapadną już jutro\nDotychczasowe obostrzenia zostaną utrzymane w obecnym kształcie na najbliższy weekend, ale możliwe jest, że decyzje dotyczące kolejnych tygodni zostaną podjęte już jutro, podczas posiedzenia Rządowego Zespołu Zarządzania Kryzysowego, poinformował rzecznik rządu Piotr Müller. Ocenił, że jeżeli na przełomie marca i kwietnia doszłoby do ograniczenia III fali koronawirusa, rozważane byłoby stopniowe luzowanie obostrzeń.\n„Jeżeli chodzi o najbliższy weekend, to zmian żadnych jeżeli chodzi o obostrzenia nie będzie. Natomiast jutro rano o godz. 10.00 spotyka się Rządowy Zespół Zarządzania Kryzysowego. Będziemy omawiać aktualną sytuację i być może już jutro zostaną podjęte decyzje w tym zakresie” – powiedział Müller w trakcie konferencji prasowej.\n„Ale […] sytuacja jest dynamiczna, w związku z tym nie mogę powiedzieć w jakim kierunku będą teraz szły decyzje, jeżeli chodzi o obostrzenia” – dodał.\nZapowiedział, że rząd rozważa przejście z obecnego dwutygodniowego systemu raportowania na tygodniowy, ze względu na zróżnicowanie sytuacji epidemicznej w województwach, „żeby w tych miejscach, gdzie sytuacja jest nieco lepsza te obostrzenia niwelować, a tam gdzie to konieczne –wprowadzać te obostrzenia, ale oczywiście z pewnym wyprzedzeniem”.\nPytany o możliwość luzowania obostrzeń po świętach powiedział, że „jest jeszcze za wcześnie, by ogłaszać decyzje w tym zakresie”.\nPowołując się na modele matematyczne, które uwzględniają obecne dane epidemiczne stwierdził, że przy założeniu, że np. nie pojawią się nowe mutacje wirusa obecna fala pandemii „może być niwelowana na przełomie marca i kwietnia”.\n„Takiej gwarancji nie mamy. Jeżeli by tak się stało, to rozważamy stopniowe zmienianie obostrzeń, zmniejszanie ich” – powiedział.\n„Ale […] warunkuje to sytuacja, która będzie za kilkanaście, kilkadziesiąt dni” – zastrzegł.\nPoprzedni artykułDworczyk: wydłużamy czas pomiędzy podaniem 1. a 2. dawki szczepionki. Zmiany w Narodowym Programie Szczepień\nNastępny artykułDworczyk: Polska mogłaby liczyć na ponad 2 mln sztuk szczepionki J&J w II kw.


VII i VIII Runda ROK CUP POLAND - Karting - sport na benzynę\nHome›Różne›VII i VIII Runda ROK CUP POLAND\nVII i VIII runda ROK CUP Poland została rozegrana w dniach 19-20 czerwca na torze w Bydgoszczy. Rokkersi po raz kolejny pokazali się z najlepszej strony i zapewnili nam sporą dawkę adrenaliny!\nW najmłodszej kategorii Baby ROK w piątkowej rundzie najlepszy był Karol Panek przed Alanem Czyżem i Igorem Sewerynem. VIII runda to już zwycięstwo Alana Czyża. Obok niego na podium stanęli Kacper Rogala i Adam Piszczako. W generalce liderem pozostaje Kacper Rogala.\nW „Miniaku” na starcie stanęło 20 kierowców, a strata choćby 0,1sekundy w kwalifikacjach skutkowała spadkiem o kilka miejsc. Bardzo szybcy byli Litwini – Gustas Grinbergas który zwyciężył VII rundę przed kolegą z zespołu Danieliusem Vavilovasem trzeci był Jakub Szablewski. Natomiast sobotnią rundę wygrał trzeci w piątek Jakub Szablewski przed Gustasem Grinbergasem i Marcelem Kucem. W klasyfikacji prowadzi Gustas Grinbergas mający zaledwie 15 pkt. przewagi nad Adrianem Janickim.\nWśród Juniorów w najlepszej dyspozycji w piątek i sobotę był Mateusz Pyłka który wygrał obie rundy przed Michałe Kasiborskim. Tuż za nimi przejeżdżali Jan Antoszewski i Jan Galeja. Na prowadzeniu w klasyfikacji generalne Kasiborski przed Pyłką i Antoszewskim.\nW kategorii DVS obie rundy zakończyły się identycznym rezultatem, a mianowicie zwycięzcą VII i VIII rundy został Filip Wójcik. Drugie miejsce przypadło Igorowi Lejko a trzecie zajął Dawid Dziocha. W generalce prowadzi Igor przed Dawidem i Filipem.\nW najstarszej kategorii – ROK GP największymi faworytami byli Adrian Marcinkiewicz, Daniel Zając i Mariusz Szymczak. W obydwu rundach zwyciężył Adrian Marcinkiewicz. Podium w piątek uzupełnili Daniel Zając i Paweł Dajewski, a w sobotę Mariusz Szymczak i Daniel Zając.\nNastępne rundy ROK CUP POLAND dopiero 7-8 sierpnia w Toruniu.\nWcześniej tj. 18-19 lipca zapraszamy wszystkich zawodników ROKA, którzy wystartowali w rozgrywkach ROK CUP POLAND do Poznania na Kartingowe Mistrzostwa Polski w kategoriach ROK’a, również tydzień później na torze Poznań rozegrane zostaną zawody Mistrzostwa Polski Młodzik – Współzawodnictwa Dzieci i Młodzierzy w klasach BABY, MINI i JUNIOR.\nZapraszamy również na trening do Poznania w dniach 7-8 lipca.\nMistrzostwa Europy w PF.\nBasz na podium w Mistrzostwach Europy


Geekweb - Polecony wreszcie dostaniesz też elektronicznie\nPod obrady polskiego parlamentu skierowany zostanie projekt ustawy o tzw. e-doręczeniach. Co to oznacza? Osoby, które wolą kontaktować się z urzędem przez Internet będą mogły skorzystać z możliwości otrzymywania i wysyłania korespondencji drogą elektroniczną. A więc bez konieczności wizyty na poczcie. Według zatwierdzonego we wtorek projektu ustawy - elektroniczne doręczenie zyska taką samą moc jak pismo wysłane przesyłką poleconą. Sam obieg korespondencji będzie się odbywał za pośrednictwem operatora wyznaczonego, jakim do 2025 roku jest Poczta Polska.\nSkorzystać z możliwości elektronicznego otrzymywania i wysyłania korespondencji do urzędu będzie można po zadeklarowaniu tego online. Po takiej deklaracji nasz e-mail trafi do tzw. bazy adresów elektronicznych, a my dostaniemy specjalny elektroniczny adres (skrzynkę e-doręczeniową), który będzie nam służył do wymiany elektronicznej korespondencji z urzędami. W praktyce będzie to więc działać podobnie jak zwykła skrzynka mailowa, tyle, że oficjalnie uznana i odpowiednio zabezpieczona.\nRDK to rejestr dzięki któremu urzędnicy mają zawsze aktualne dane kontaktowe obywateli. Dzięki temu, w ważnych dla nas sprawach, zamiast wysyłać pismo – mogą np. zadzwonić lub wysłać mail. Trzeba jednak pamiętać, że na podane adres email i numer telefonu nie dostaniecie żadnych oficjalnych dokumentów. Służy wyłącznie powiadamianiu i to jedynie w sprawach administracyjnych.\nDo RDK zapisało się już ponad milion osób. Aby do nich dołączyć należy wejść na stronę gov.pl i wybrać opcję Skorzystaj z RDK. Do zalogowania się potrzebny będzie Profil Zaufany, jak go założyć opisywałem już w tekście Urzędowe sprawy, które możesz załatwić przez Internet. W toku dopisywania danych będziecie musieli podać otrzymane smsem i mailem kody aktywacyjne.\nWedług potwierdzonych założeń ustawa zacznie obowiązywać od 1 października 2020 r., z pewnymi wyjątkami, w tym dotyczącymi korespondencji sądowej, które wejdą w życie nieco później. Budowa Rejestru Danych Kontaktowych - w ramach Systemu Rejestrów Państwowych - została współfinansowana ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, w ramach Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa na lata 2014-2020.


Trzy sesje to zbyt mało, by odwrócić trend - Puls Biznesu - pb.pl\nTrzy sesje to zbyt mało, by odwrócić trend\nWarszawskim indeksom udała się wczoraj coś, co jeszcze niedawno było nie do pomyślenia. Wszystkie wskaźniki koniunktury na GPW wzrosły po raz trzeci z kolei i nie był to bynajmniej wzrost symboliczny. Ten hat trick stał się możliwy dzięki szczęśliwemu zakończeniu dramatycznej sesji na Wall Street w środę. Po obronie wsparcia na poziomie minimum z wtorku tamtejsze byki ruszyły do szarży i podniosły indeksy o blisko 3 proc. Z punktu widzenia analizy technicznej amerykańskie indeksy znalazły wreszcie stabilne dno, które może stać się punktem wyjścia dla korekcyjnej fali wzrostowej.\nZwyżka w Nowym Jorku postawiła na nogi zmęczone spadkami giełdy Azji i Europy. Główne rynki Starego Kontynentu zaczęły dzień dużą, kilkuprocentową zwyżką. Londyński FTSE zanotował na wczorajszej sesji największy sesyjny wzrost od sierpnia. Cieszono się m.in. z doskonałych wyników Nokii. GPW wystartowała na równie wysokim poziomie. WIG20 wykreślił niemal 3-procentową lukę hossy, a mWIG40 i sWIG80 zyskały jeszcze więcej. Fala popytu poniosła niemal wszystkie łodzie — spółki zniżkujące stanowiły mikroskopijny margines. Szybko rosły obroty, co dowodziło dużego zainteresowania kupnem mocno przecenionych walorów.\nPo gorączkowej wymianie, tuż po otwarciu notowań, na rynku zapanował spokój, a indeksy przez kilka godzin wędrowały w trendzie bocznym. Ceny znalazły poziom równowagi, ale obroty utrzymywały duże tempo wzrostu. Nastroje były bardzo dobre i wiadomość o niższym od prognozowanego poziomie krajowej sprzedaży detalicznej w grudniu przeszła bez echa. Z popołudniowego zastoju wyrwały warszawski rynek dane makroekonomiczne z USA. Już czwarty tydzień z rzędu liczba nowych wniosków o zasiłek dla bezrobotnych była niższa od prognozowanej. Inwestorzy ucieszyli się, gdyż niezła kondycja amerykańskiego rynku pracy daje nadzieję, że recesji uda się być może uniknąć, szczególnie przy tak aktywnym wsparciu Rezerwy Federalnej.\nSesja w Nowym Jorku zaczęła się zwyżką, więc indeksy GPW miały na finiszu ułatwione zadanie. Mogło być jeszcze lepiej, gdyby nie słabe dane z amerykańskiego rynku nieruchomości, opublikowane o godzinie 16.00. Szczególnie cieszy doskonała postawa średnich spółek — mWIG40 zyskał ponad 5 proc. Rekordzistą sesji był Mostostal Export, drożejący 25 proc. dzięki podpisaniu kontraktów wartych blisko 100 mln EUR. Wśród blue chipów zwyciężył Bioton z ponad 8-procentowym zyskiem.\nZmiana trendu czy korekta?\nMimo silnego odreagowania nie można jeszcze ogłosić końca spadków. Na razie rynek odnalazł w miarę stabilne dno, ale jest zbyt wcześnie, by uznać je za ostateczne. Zależność GPW od rynku amerykańskiego jest obecnie tak duża, że tam należy szukać odpowiedzi na to pytanie. Wkrótce czeka nas posiedzenie amerykńskiej Rezerwy Federalnej, które może dostarczyć rynkom nowych impulsów do wzrostu.\nFala optymizmu z USA rozlała się po świecie\nBez zaległości lepiej\nWięcej niż mowa ciała\nPłatnicze Schengen dla naszych firm\nBudownictwo i nieruchomości / Trzy sesje to zbyt mało, by odwrócić trend


Łóżko sosnowe Klara 140x200 sosna – Meble Magnat\n» Łóżko sosnowe Klara 140x200 sosna\nod 565,00 zł 565.00\nOpis - Łóżko sosnowe Klara 140x200 sosna\nŁóżko Klara z litego drewna sosnowego to solidnie wykonany model, który wprowadzi do każdej sypialni elegancję. Produkt z wysokim zagłówkiem łatwo dopasuje się do każdego metrażu oraz dekoracji wnętrza. Stabilność zapewnia gruba noga z litego drewna. Zrównoważone kształty łóżka sosnowego podkreślą każdy wystrój oraz sprawią, że nie będzie można zastąpić go innym meblem. Łóżko do sypialni daje możliwość dopasowania jego zalet estetycznych do tych, które odpowiadają za komfortowe przebywanie na łóżku oraz do ogółu aranżacji sypialni pod względem kolorystyki. Kształt produktu odpowiada najpopularniejszym wymiarom wnętrza sypialni. Nasze łóżka drewniane łączone są za pomocą systemu skręcania. Całość konstrukcji łóżka do spania lakierowana jest ekologicznymi lakierami. Dostępne wszystkie rozmiary, zarówno jednoosobowe jak i dla dwojga.\nwysokość wyższego blatu: 83 cm\nwymiary nogi: 9x4 cm\nKomoda Venuci nr3 135 cm 4s\nRegał drewniany Venuci Szuflada 89 cm\nŁóżko sosnowe Klara 140x200 dąb\nŁóżko sosnowe Klara 90x200 sosna\nŁóżko drewniane Mato 140x200 eko sosna\n655,00 zł 609,00 zł\nŁóżko sosnowe Klara 120x200 sosna\nŁóżko sosnowe Klara 140x200 orzech\nŁóżko drewniane, sosnowe Klara w kolorze orzechu ze stelażem elastycznym.\n435,00 zł 409,00 zł


Home › Okapy › 35cc › Special Page\nDESIGN DO SZEŚCIANU\n35CC jest nowym, zaskakującym okapem firmy Elica, który burzy schematy w kuchni.\nJego forma powstaje w wyniku skrzyżowania dwóch elementów w kształcie litery „C”: efektownego i kolorowego elementu zewnętrznego, który łączy się z elementem funkcjonalnym ze stali gładkiej lub dziurkowanej, tworząc sześcian o szerokości wynoszącej jedynie 35 cm.\nOkap charakteryzuje się wysoką wydajnością ssania. Powierzchnia zasysająca zajmuje trzy boki sześcianu, oferując zaskakującą wydajność pod względem wychwytywania oparów. 35CC posiada dwa rodzaje ssania: obwodowe (w wersji evoque) z wykorzystaniem nierdzewnej stali z mikrootworami (wersja dynamique).\nWysokowydajne oświetlenie jest nadawane przez cztery diody Led, które łącznie mają moc 12 watów i zapewniają intensywne oświetlenie płyty kuchennej.\n35cc dzięki intuicyjnemu, obrotowemu elementowi sterującemu oferuje cztery różne prędkości zasysania, w zależności od gotowanych potraw i intensywności wytwarzanych oparów: w ten sposób okap odpowiada na potrzeby osób i działa w skuteczny sposób w pomieszczeniu kuchennym.\nOkap skupia w sobie formalne zdobycze technologii oraz skuteczność działania, będąc przy tym produktem niezwykle atrakcyjnym, oferującym funkcjonalność i wszechstronność. Wybór koloru części zewnętrznej zmienia się w zależności od rodzaju ssania w wersji evoque i dynamique.\nMATERIAŁ POWIERZCHNI POCHŁANIAJĄCEJ


Twórcy » Jadwiga Duchnicka\nadres: ul. Wszystkich Świętych 19\nkod: 32-650 Kęty\ntel. kom.: 509 910 803\nGPS: 49.8847, 19.2245 wyznacz trasę\nPani Jadwiga jest emerytowaną nauczycielką. Bibułkarstwem zajęła się w czasach, gdy pracowała w przedszkolu i szukała twórczego sposobu na wykorzystanie tanich materiałów do pracy z dziećmi i dekoracji przedszkola. Pierwszymi targami, na których pokazała swoją twórczość był Jarmark Anielski, który odbywa się co roku w sierpniu. Oprócz tego prace artystki można kupić na targach w Nawojowej i Zawoji.\nPani Jadwiga tworzy maki, słoneczniki i gałązki magnolii, ale także kwiaty, które wymyśla sama. W ten sposób powstają niezwykle piękne rośliny, które niekoniecznie mają swoją nazwę. Artystka nazywa je „autorskimi gałęziami”. Odznaczają się one bogatą i gustownie dobraną kolorystyką.\nPodstawowe narzędzia pracy bibułkarki to nożyczki, drucik, klej i oczywiście bibuła. Większość wyrobów pani Jadwiga tworzy z taśmy krepowej, stosuje także naturalne elementy florystyczne, takie jak patyki, gałązki wierzby czy susz egzotyczny. Artystka unika utartych wzorów, każdy tworzony przez nią kwiat jest inny. Twórczość pani Jadwigi nie ogranicza się jednak do papierowych kwiatów. Innym wymyślonym przez nią wyrobem są aniołki stróże, wykonywane ze srebrnej i złotej krepiny.\nArtystka nie posiada własnej pracowni, jej produkty można jednak kupić na targach rękodzieła, m. in. w Nowym Sączu i Olkuszu, a także na targach agroturystycznych. Ceny jej wyrobów wahają się od 3 zł za najmniejsze do 20 zł za „autorskie gałęzie”.


Jakie płaszczę będą modne wiosną 2018? | Viva.pl\nMarcin Brzeziński • 28 stycznia 2018 13:00\nCopyright @East News/Bottega Veneta, Chloé, Nina Ricci, Maison Martin Margiela, Alexandr McQueen, Maison Martin Margiela\nJaki płaszcz będzie najmodniejszy wiosną 2018? Ten sezon z pewnością będzie należał do trenczy. Ale w zupełnie nowej odsłonie! Na początek jednak trochę historii. Gdy mówimy trencz, myślimy - Burberry. Bo to właśnie Thomas Burberry w 1879 roku wynalazł gabardynę: wełnianą tkaninę o ukośnym splocie, odporną na warunki atmosferyczne, z której zaczęto produkować przede wszystkim płaszcze dla żołnierzy. Klasyczny krój prochowca tej firmy wciąż zachował wiele militarnych elementów m.in. pagony czy metalowe elementy w kształcie litery D, na których można było zawiesić broń... białą. Jednak najmodniejsze płaszcze na wiosnę 2018 mało będą przypominać projekty Thomasa Burberry. Poznajcie najgorętsze trendy 2018. Zapraszamy!\nNajmodniejsze trencze na wiosnę 2018\nProjektanci w tym sezonie najwyraźniej kierowali się regułą „weź coś znanego i zmień to nie do poznania”. I tak u Céline dwa trencze połączono w… jeden, tak że powstało coś na kształt peleryny. Demna Gvasalia z Balenciagi z kolei zmiksował klasyczny prochowiec z kurtką dżinsową. W kolekcji Maison Margiela ozdobiono trencz rzędami małych lusterek, a u Alexandra McQueena zamienił się w suknię balową. W kolekcji Valentino znany dobrze płaszcz zyskał zaskakująco duże kieszenie, a u Niny Ricci - sterczące jak rogi ramiona. Stosunkowo umiarkowana więc wydaje się propozycja Loewe, w której dół trencza zdobią poskręcane frędzle. Nie mówiąc już o zachowawczym wręcz projekcie Chloé, gdzie prochowiec zamiast z gabardyny czy bawełny uszyto z pięknej, jasnej skóry. Co by na to wszystko powiedział Thomas Burberry? Trudno zgadnąć! Ale trzeba przyznać, że trendy na sezon wiosna i lato 2018 potrafią zaskoczyć!\nCopyright @East News/Bottega Veneta\nTrencz na pokazie Bottega Veneta na wiosnę i lato 2018.\nPolecamy też: Wielki powrót… frotek do włosów! Myślicie, że ten symbol stylu lat 80. będzie największym trendem 2018?\nCopyright @East News/Y/Project\nTrencz na pokazie Y/Project na wiosnę i lato 2018.\nCopyright @Materiały prasowe/Dries Van Noten\nTrencz na pokazie Dries Van Noten na wiosnę i lato 2018.\nPolecamy też: Poznajcie najmodniejsze kolory sezonu wiosna i lato 2018! Które z nich będziecie nosić?\nCopyright @Materiały prasowe/Max Mara\nTrencz na pokazie Max Mara na wiosnę i lato 2018.\nPolecamy też: Jesteś prawdziwą fashionistką? Już teraz pomyśl o najmodniejszej torbie na wiosnę i lato 2018!\nCopyright @Materiały prasowe/Simone Rocha\nTrencz na pokazie Simone Rocha na wiosnę i lato 2018.\nPolecamy też: Szykuje się rewolucja?! Czy te modelki mają szansę zmienić świat mody? My jesteśmy na tak! A wy?\nCopyright @East News/Maison Martin Margiela\nTrencz na pokazie Maison Martin Margiela na wiosnę i lato 2018.\nPolecamy też: Najbardziej niezwykła kreacja z ostatnich pokazów haute couture! Kto ją zaprojektował?


Caitlyn Jenner wystąpi w Seksie w wielkim mieście? "Jest idealna" - ESKA.pl\n2021-01-17 15:10 kp\nTwórcy serialu Seks w wielkim mieście wciąż szukają rozwiązań, które ponad 20 lat od premiery kultowej serii na nowo przyciągnęłyby widzów przed ekrany. Wśród pomysłów pojawia się zaangażowanie nowych gwiazd. Nazwiskiem, które pojawiło się w rozmowach, jest nazwisko ojca sióstr Jenner, który zmienił płeć - Caitlyn Jenner!\nFani kultowego serialu Seks w wielkim mieście z wielką ekscytacją przyjęli informację o tym, że serial wróci na antenę HBO. Radość zburzył nieco fakt, że wraz z Sarah Jessicą Parker, Cynthią Nixon i Kristin Davis do produkcji nie wróci serialowa Samantha, czyli Kim Cattrall. Aktorka już kilka lat temu stanowczo stwierdziła, że nie ma mowy, by zgodziła się powrócić na plan Seksu w wielkim mieście.\nPrzed twórcami nowej odsłony serialu ogromne wyzwanie - stworzenie udanej produkcji bez jednej z głównych bohaterek i w zupełnie innych okolicznościach. Pomysłem mogą być nowi bohaterowie i nowe spojrzenie na świat.\nCaitlyn Jenner w Seksie w wielkim mieście?\nDziś twórcy Seksu w wielkim mieście zdają sobie sprawę z tego, że w serialu z lat 90. nieco brakowało różnorodności wśród bohaterów. Dziś równouprawnienie i tolerancja dla każdego są wyjątkowo ważne - i to scenarzyści chcą pokazać w nowym serialu. W tym celu do produkcji może zostać zaangażowana Caitlyn Jenner!\nCaitlyn od 50 lat jest obecna w mediach. Jest naprawdę idealna do pojawienia się. Chcą nowych twarzy do serialu, ale chcą, aby widzowie również ich znali i się nimi interesowali.\n- zdradza informator zagranicznych serwisów.\nMyślicie, że Caitlyn Jenner godnie zastąpiłaby Kim Cattrall?


Informacja dotycząca spalania odpadów zielonych (data zamieszczenia: 14 kwiecień 2016)\nWiosenne porządki już się rozpoczęły, ale musimy pamiętać, że zgodnie z art. 31 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 j.t.) oraz w związku z § 4 ust. 2 pkt. 7 oraz ust. 3 pkt 3 Uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2015 r., Nr XIV/292/2015, w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie m.st. Warszawy obowiązuje zakaz spalania zgromadzonych pozostałości roślinnych.\nOsoba, która spala odpady zielone, liście, gałęzie w ogrodzie działkowym może zostać ukarana mandatem w wysokości do 500 zł lub grzywną w wysokości 5000 zł.\n1.\tPrzekazać operatorowi w ramach miejskiego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi.\nRegulamin utrzymania czystości i porządku na terenie m.st. Warszawy stanowi, że odbiór odpadów zielonych w ramach miejskiego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi prowadzony jest od kwietnia do listopada. Odpady zielone odbierane są zgodnie z harmonogramem w okresie od kwietnia do października raz w tygodniu w zabudowie wielolokalowej oraz raz na dwa tygodnie w zabudowie jednorodzinnej. Jedynie w listopadzie odpady zielone odbierane są raz na cztery tygodnie http://www.mpo.com.pl/harmonogram-odbioru-odpadow . Odpady typu liście i drobne resztki roślinne należy gromadzić w workach takich jak na odpady niesegregowane. Natomiast gałęzie w celu umożliwienia ich załadunku należy powiązać w pęki. Odpady zielone należy wystawić przed posesję w dniu odbioru do godziny 8.00. Worki na odpady zielone zapewnia właściciel nieruchomości.\nOdpady zielone typu liście i drobne resztki roślinne powstające na terenie nieruchomości o zabudowie jednorodzinnej typu liście i drobne resztki roślinne należy gromadzić w półprzezroczystych workach o pojemności maksymalnie 120 litrów (zapewnienie worków należy do właściciela nieruchomości).\nOdpady zielone powstające na terenie nieruchomości o zabudowie jednorodzinnej powinny być umieszczane w półprzezroczystych workach o pojemności maksymalnie 120 litrów. (zapewnienie worków należy do właściciela nieruchomości). Natomiast gałęzie w celu umożliwienia ich załadunku należy powiązać w pęki lub drobno pociąć i umieścić w worku.\n2. Poddać procesowi kompostowania.\nKompostowanie to jedna z najlepiej sprawdzonych metod powtórnego wykorzystania odpadów. Pozwala zmniejszyć o 30-50% ilość odpadów wywożonych na wysypiska. W przydomowym kompostowniku można przetworzyć nawet 300 kg odpadów w ciągu roku. Regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie m.st. Warszawy dopuszcza prowadzenie przydomowego kompostownika, pod warunkiem że nie będzie on uciążliwy dla otoczenia. Prawidłowo przygotowany kompost jest przyjemny w dotyku, a zapachem przypomina ściółkę leśną.\nKompostowanie - praktyka dla każdego - poradnik 1508.22 KB