Pozycjonowanie Oświęcim - pozycjonowanie stron www i sklepów internetowych | Audyt SEO - Silnet\nPozycjonowanie Oświęcim (SEO)\nSzukasz agencji interaktywnej, zajmującej się pozycjonowaniem stron internetowych w Oświęcimiu? Zapraszamy! W Silnet Media zadbamy o silną pozycję Twojej strony w wynikach organicznych. Oferujemy skuteczne, kompleksowe i długofalowe działania SEO dla śląskich firm.\nPosiadamy wyspecjalizowany Dział SEO, tworzony przez doświadczonych pozycjonerów. Zależy nam, by poprawa Twojej pozycji w Google przełożyła się na realne efekty sprzedażowe i wizerunkowe. Naszym usługom pozycjonowania zaufało dotąd wielu Klientów z Oświęcimia i miast ościennych.\nJeżeli chcesz dowiedzieć się więcej o usługach pozycjonowania stron www w Oświęcimu zapraszamy do kontaktu z nami. Chętnie odpowiemy na pytania i przeprowadzimy bezpłatną analizę SEO.\nPozycjonowanie Oświęcim – zakres oferty\nPozycjonowanie lokalne dla klientów z Oświęcimia\nPozycjonowanie lokalne to zespół działań optymalizacyjnych zmierzających do podniesienia poziomu widoczności witryny na zapytania związane z danym regionem, najczęściej miastem. Usługa pozycjonowania lokalnego skierowana jest do firm prowadzących działalność wyłącznie na terenie Oświęcimia. Pozycjonowanie lokalne pomaga firmom promować swoje produkty i usługi wśród lokalnych klientów.\nPozycjonowanie lokalne to świetne rozwiązanie dla firmy z Oświęcimia. Ten typ pozycjonowania powoduje, że firma staje się widoczna dla osób w swoim najbliższym otoczeniu - czyli grupy docelowej, która z największym prawdopodobieństwem dokona konwersji. Ponadto, ze względu na mniejszą konkurencję na frazy kluczowe z dopisanym miastem, pierwsze efekty pozycjonowania lokalnego można zaobserwować szybciej, niż w przypadku działań SEO na frazy ogólne, o zasięgu ogólnopolskim.\nIle kosztuje pozycjonowanie strony www w Oświęcimiu?\nzajmujesz więcej miejsca w wynikach, zdobywając przewagę nad konkurencją, zwłaszcza lokalną (np. z Oświęcimia)\nJeśli prowadzisz firmę działającą np. tylko na terenie Oświęcimia, jak najbardziej warto zdecydować się na pozycjonowanie lokalne. Ten rodzaj SEO skupia się na zwiększaniu widoczności strony na frazy kluczowe związane z Twoją lokalizacją.\nLokalne pozycjonowanie w Oświęcimiu sprawia, że firma staje się widoczna dla osób w swoim najbliższym otoczeniu - czyli grupy docelowej, która z największym prawdopodobieństwem dokona konwersji. Ponadto, ze względu na mniejszą konkurencję na frazy kluczowe z dopisanym miastem, pierwsze efekty pozycjonowania lokalnego można zaobserwować szybciej, niż w przypadku działań SEO na frazy ogólne, o zasięgu ogólnopolskim.


Kwitnąca kolekcja Solar początkiem wiosennego sezonu - Stary Browar Kwitnąca kolekcja Solar początkiem wiosennego sezonu - Stary Browar\nKwitnąca kolekcja Solar początkiem wiosennego sezonu\nPolne rośliny i złociste słoneczniki energetycznym tłem nowej kolekcji\nBłękit, pastelowy róż i soczysta zieleń - tymi kolorami Solar obwieszcza oficjalny początek wiosennego sezonu. W zwiastującej go kampanii naturalność kwiatów łączy się ze świeżością intensywnych odcieni - tutaj wszystko kwitnie. W rolę nowoczesnej romantyczki wcieliła się Hanna Sørheim. Norweska modelka o subtelnej urodzie ma na koncie kampanie i lookbooki dla Superdry, Hilfiger Denim, Paul Smith i marki biżuterii David Yurman. W jej portfolio widnieją edytoriale dla takich magazynów jak „Allure”, „Marie Claire”, „Vogue”, „L'officiel”, „Elle” i „Harper's Bazaar”. Eteryczna modelka pojawiła się też na wybiegach marek JW Anderson, Mark Fast i Christopher Kane.\nHanna Sørheim stanęła przed obiektywem Łukasza Pukowca. Mieszkający w Londynie polski artysta fotografował modelki i gwiazdy, jak Isabelle Huppert, a jego zdjęcia pojawiły się w kultowych magazynach poświęconych modzie, jak „Vogue”, „Numero” czy „Dazed & Confused”. W kampanii Solar fotograf ukazał plan zdjęciowy jak wiosenną łąkę: Punktem wyjścia prezentacji naszej najnowszej kolekcji są kwiaty. To nie tylko motyw silnie kojarzony z wiosną, ale też element rozpoznawalny marki Solar. W tym sezonie akcent florystyczny pojawił się na ubraniach i w scenografii, a lekki i świeży efekt finalny to wielka zasługa zdolnego fotografa i delikatnej urody Hanny Sørheim - wyjaśnia Aleksandra Danel, Wiceprezes Zarządu Solar Company S.A.\nW wiosenno-letniej kampanii Solar subtelne tło pozwala wyjść na pierwszy plan perfekcyjnym krojom i soczystym kolorom stylizacji. W tym sezonie wiosna jest kobietą - radosną i pełną życia, a przy tym naturalnie elegancką. Ubrania są jak jej druga skóra - wygodne, zwiewne, idealne do pracy i na co dzień. Bywają urozmaicone klasycznym wzorem w kwiaty, barwnymi paskami albo lekko drapieżnymi centkami. Całości dopełniają wyrazista biżuteria i przewiązana na głowie chusta. Na zdjęciach Pukowca modelka jest swobodna, a padające na jej twarz światło przywołuje na myśl wiosenne słońce. Polne i ogrodowe polskie kwiaty zakwitły w tych kadrach na dobre, dzięki czemu ma się wrażenie, że towarzyszymy modelce podczas słonecznego wiosennego spaceru. Obecność kwiatów w sesji zdjęciowej nabiera podwójnego znaczenia, bo tą energetyczną kampanią na sezon SS 2019 Solar rozpoczyna obchody roku jubileuszowego - jesienią polska marka będzie świętować 30 lat działalności na rynku.


"I don’t care. I tak chodzę tylko tam gdzie chcę". Kaja Puto i Ziemowit Szczerek o Berlinie [WYWIAD]  | Etnosystem.pl\n„I don’t care. I tak chodzę tylko tam gdzie chcę”. Kaja Puto i Ziemowit Szczerek o Berlinie [WYWIAD] \nKsiążka „Mur. 12 kawałków o Berlinie”, której drugie wydanie ukazało się w kwietniu nakładem Wydawnictwa Czarne, to książka poruszająca. Zbiór reportaży o murze, który dzielił, fascynujących historii o ludziach, ale też opowieść o murach w nas, tych, które budujemy by oddzielić się od innych. I nie tylko – także o tym, że mur, paradoksalnie, potrafi łączyć. Autorami jednego z reportaży są Kaja Puto i Ziemowit Szczerek. Rozmawiamy o ich Berlinie.\nKaśka Paluch: W swoim reportażu dotykacie niezwykle aktualnego i ciekawego tematu, Berlina do którego ciągną masy, Berlina modnego, hipsterskiego, lansiarskiego. Z jednej strony – trudno tej tendencji spowszednienia, zmasowienia Berlina nie zauważyć. Z drugiej jednak – to miasto nadal przyciąga wspaniałych artystów. Twórcy muzyki z Londynu przenoszą się do Berlina, szczególnie tej elektronicznej, ponieważ dziś w Berlinie pod tym względem dzieje się więcej niż w Londynie. Może więc to nie jest kwestia spowszednienia, a fakt, że dziś Berlin przejmują inni ludzie, więc ci, którym się go odbiera, w taki sposób to postrzegają?\nKaja: Trudno narzekać na spowszednienie czy zmasowienie. To, co wydarzyło się w Berlinie w latach 90, było znakiem czasu i nie mogło trwać wiecznie. To czas, w którym w Europie panowała euforia związana ze zjednoczeniem, z przyszłością Unii Europejskiej. W Berlinie, mieście, które nosiło na sobie piętno stolicy państwa nazistowskiego, a także było podzielone, ta euforia miała szczególny wymiar. To było oczywiste, że z Berlina nigdy nie będzie ślicznego miasta z ryneczkiem, że trzeba w nim znaleźć coś innego, co może przyciągnąć ludzi. I właśnie z tej trudnej historii, z brzydoty i wyjątkowości Berlina uczyniono atut. I cóż z tego że hajp na Berlin stał się masowy? Jest jeszcze milion ciekawych miast w Europie i poza nią, które nie mogą doczekać się na swój hajp. Osobiście kibicuję Belgradowi.\nZiemek: Nie wiem, czy komukolwiek się go odbiera. Ja w ogóle mam takie podejście, że dopóki mnie ktoś z domu nie wyrzuca to nie mam pretensji o to, że ktoś gdzieś przyjeżdża, coś robi itd. Nie widzę problemu w tym, że pojawia się jakaś tam scena w jakimś miejscu, że się – ojej – oblicze czegokolwiek zmienia z, nie wiem, alternatywno-postpunkowego na elektroniczne. Dopóki są miejsca do których mogę i lubię chodzić, dopóty jest okej. Ja stoję z boku i patrzę, jak się świat zmienia. I dopóki w ramach tych zmian będzie miejsce dla mnie i nikt mnie nie będzie do niczego zmuszał to nie zamierzam się rzucać. Nie mam takich aspiracji, żeby świat lubił to co ja, ale zagryzę każdego, który będzie mnie próbował zmusić do lubienia czegoś, czego nie lubię.\nZ drugiej strony, kiedy zapytałam Berlińczyka (traf chciał, że był to… Paul van Dyk) o ten masowy napływ ludności do Berlina, spodziewając się odpowiedzi w stylu: „no tak, nie da się tu już oddychać”, usłyszałam… że Berlińczyków bardzo cieszy to, że ludzie chcą mieszkać w ich mieście. I że „wcale nie jest ich tak dużo”. Czyli wychodzi na to, że wiele hałasu o nic skoro sami rodowici Berlińczycy nie widzą wielkich zmian, ani problemu?\nKaja: Miasto i jego mieszkańcy po upadku muru powiedziało: przyjeżdżajcie, artyści z całego świata, bo chcemy z tego pokawałkowanego, biednego miasta na skraju zachodniej Europy uczynić kosmopolityczną metropolię. Byłoby to dosyć niekonsekwentne, gdyby nagle ustalono górną granicę. Poza tym Berlin nie jest silnie scentralizowanym miastem, życie kwitnie w wielu jego dzielnicach, więc jego powiększanie nie jest problemem.\nZiemek: Jak mówiłem: I don’t care. I tak chodzę tylko tam, gdzie lubię. Na resztę sobie patrzę. I mi nie przeszkadza. To jest taka dość rzadka cecha, szczególnie u Polaków. No, oczywiście jest jeden warunek: muszą istnieć miejsca, które lubię. Gdy ich nie ma, to zaczyna się problem. Ale czy pojawienie się klubów z taką czy inną muzyką, za którą niekoniecznie przepadam, sprawiło, że poznikały wszystkie inne? Oczywiście, że nie. Choć kiedyś pewnie poznikają. Trudno. Trzeba będzie polubić coś innego. Najgorsza sytuacja jest wtedy, gdy w ogóle publiczne życie znika i pozostają ewentualnie domówki. Tak, jak było w PRL-u. Wtedy dopiero robi się do dupy.\nJaki jest wasz Berlin? Co w nim kochacie, czego nienawidzicie?\nKaja: To, co wszyscy, czyli brak oceniających spojrzeń. Jeśli jakieś miasto jest blisko spełnienia utopii wielokulturowości, to właśnie jest to Berlin. Sztandarowym przykładem jest oczywiście Kreuzberg, dzielnica, która ma jednocześnie turecką i gejowską tożsamość. No i to, że odbiła się na Berlina cała historia Europy. Wystarczy godzina na rowerze, by przenieść się ze świata przedwojennego mieszczaństwa na rasowe, wschodnioeuropejskie blokowisko. A po drodze można zjeść coś z dowolnego kraju na świecie, łącznie z tymi nieuznanymi i jeszcze odpocząć w jednym z wielu ogromnych parków w środku miasta. A jednocześnie tej utopii nie lubię, bo to taka bańka, w której można zapomnieć o całym złu tego świata. O tym, że zaledwie kilkadziesiąt kilometrów dalej żyją ludzie, którzy by najchętniej połowę tego miasta wysłali do gazu.\nZiemek: Nienawidzić? A co mi ten Berlin robi, żebym miał go za cokolwiek nienawidzić? Co, to nazistowskie Niemcy czy NRD, gdzie pędzono ludzi do różnych dziwnych inicjatyw wbrew ich woli? Po cholerę mam nienawidzić. Kochać? Kiedyś uwielbiałem to miasto, bo w latach 90-tych reprezentowało to wszystko, czego mi brakowało w prostackiej, zuniformizowanej Polsce lat 90-tych, ale trudno, by pokomunistyczny kraj od razu stał się stolicą świata. Po jakimś czasie wydawało się, że Polska staje się powoli tzw. „normalnym krajem”, zaczynało się w niej kluć to, co zawsze podobało mi się w Berlinie, czyli miejskie urządzenia do spędzania czasu, do podnoszenia jakości życia. Po prostu: klimat. Że jest gdzie pójść, że te miejsca do których można pójść mają fajną jakość. Miasta, te większe co prawda wyłącznie, zaczęły stawać się jakoś tam przyjazne. Najbardziej przyjazny stał się Kraków. Dlatego tak go lubię. Ostatnio, niestety, atmosfera w Polsce znów buraczeje, i to w tempie takim, że zaczynam się orientować, że chyba mi się tylko wydawało, że wcześniej „normalniała”. Ale coś jednak zostało. Nadal jest gdzie pójść. Oczywiście, nie aż w tyle miejsc co w Berlinie, ale przynajmniej nie jest już tak jak w latach 90-tych czy 80-tych, gdzie nie było ani kawałka przestrzeni publicznej, który nie byłby zeslumsiały i nie przypominałby o tym, w jak chujowym świecie się żyje i który nie byłby jakimś rozpaczliwym wyciem za jakąkolwiek jakością życia.\nZjawisko Polaka w Berlinie stało się zjawiskiem mitycznym. Historię o tym jak jeden czy drugi znajomy chcieli zaoszczędzić na automatycznych toaletach i skąpali się w środkach dezynfekujących, słyszałam od kilku osób, czytałam w paru książkach i artykułach. Albo każdy miał takiego znajomego, albo coś nas jednak podnieca w tym podsycaniu wizerunku „Polaka-cebulaka” próbującego przechytrzyć Niemców, stąd powielanie tej opowieści. I utrwalanie stereotypu. Od Berlińczyków nie usłyszałam tej opowieści, tylko Polacy ją powielają.\nKaja: Niemcy są wyczuleni na punkcie poprawności politycznej, co wiąże się oczywiście z traumą nazizmu, choć może zamiast „poprawność polityczna” lepiej byłoby powiedzieć „odpowiedzialność” czy wręcz „uprzejmość”. Polacy z kolei podchodzą do siebie nawzajem zagranicą bardzo schizofrenicznie – z jednej strony są skłonni zadeptać pół supermarketu, gdy usłyszą, że ktoś dwie alejki dalej mówi po polsku, żeby przybić piątkę z rodakiem, z drugiej – bywa, że wypierają swoją polskość, wstydzą się innych Polaków. Polska emigracja ciężko pracowała na swój zły wizerunek, ale utrwala go głównie między sobą, może dlatego, że dla Polaków narodowość ma ogólnie większe znaczenie niż dla Europejczyków. A może po prostu mamy jakąś obsesję na swoim punkcie.\nZiemek: Obsesję mamy bez dwóch zdań. Prawie wszyscy środkowoeuropejczycy ją mają. Bo środkowa Europa jest tam, gdzie mieszkają ludzie przeczuleni na temat tego, jak ich inni widzą. Bo mało kto ich w tej „Europie właściwej”, do której aspirujemy, dostrzega, więc gdy już nas ktoś zobaczy, to od razu pytamy przejęci: a jak ten ktoś nas widzi? I potem, gdy się dowiadujemy, że jednak nie jest to wizerunek Polaka-herosa, półboga, który ratuje Europę przed islamem i żongluje pysznymi schabowymi, które każdy na świecie chciałby jeść do oporu, powstają dwie postawy: jedna – a chuja tam o nas wiecie, wy pierdoleni polakożercy, i druga: no patrzcie, jacy my jednak jesteśmy chujowi, Puloki-cebuloki, umrzyjmy. Nie ma zdrowej, krytycznej postawy, z pozycji której widać wyraźnie i wady i zalety. Wtedy można się skoncentrować na naprawianiu słabych punktów i utrwalaniu mocnych, a nie na wiecznej histerii, albo w jedną albo w drugą.\nZ drugiej strony w swoim reportażu mówicie też o młodym pokoleniu chcącym odciąć się od tego cwaniakowatego starszego, choć nie do końca się to udaje. Może w Berlinie jest coś takiego, co nas odurza, mimo że nie ma muru i granice są otwarte. Że czujemy się w nim jak w sklepie z darmowymi cukierkami.\nKaja: To prawda, tej przaśnej, cebulackiej Polonii wstydzi się głównie młoda, hipsterska emigracja, która każe się nazywać ekspatami, choć jej motywacja jest zwykle choć częściowo ekonomiczna. Co ciekawe, sami by chętnie trochę pokombinowali albo na czymś przyoszczędzili, ale już niestety nie potrafią. Szczytem hardkoru okazuje się defraudacja 20 euro z jakiegoś niemieckiego grantu. (Śmiech)\nZiemek: Nie wiem, ja jestem ani stary ani młody, więc nie wiem po której stronie barykady miałbym być. Z boku patrzę.\nZiemowit, wspomniałeś kiedyś, że klimat Berlina przeniósł się do Krakowa. Słyszałam już kilka razy taką opinię, że Kraków stał się bardzo „berliński”. Jakie miejsca, wydarzenia, wskazałbyś, żeby tę tezę czy hipotezę udowodnić?\nZiemek: Nie wiem co rozumiesz przez „berliński”, ale dla mnie Berlin to nie jest ilość imprez techno na metr kwadrat tylko fajne knajpy i miejski styl życia. A punktem wyjścia nie jest dla mnie rok 2005, tylko 1995, kiedy w Polsce gówno było. Więc z tej perspektywy w Krakowie są przyjemne miejsca i istnieje miejski styl życia. I mnie to wystarcza. A na technoimprezy i tak nie chodzę.\nKaja: Jeśli mogę się wtrącić. Dla mnie Kraków jest absolutnym przeciwieństwem Berlina. Jeśli da się go porównać do jakiegoś europejskiego miasta, to byłby to naturalnie Wiedeń: konserwatywny, zakurzony, prowincjonalny Wiedeń, w którym panie Dulskie chowają pod dywanem trupy, a życie miejskie nieszczególnie wychyla się poza granice wyznaczone w okolicach średniowiecza. To oczywiście ma swój ogromny urok i tajemniczą aurę, której z kolei brakuje Berlinowi. Również na poziomie stosunku miasta do mieszkańców widać ogromną różnicę: Krakowem rządzą turyści, masowe festiwale i deweloperzy. Co do turystów, może się to szybko skończyć, jeśli miasto nadal pozostanie zupełnie bierne wobec ksenofobicznych ataków, które dotykają również jego stałych mieszkańców. Nie muszę dodawać, że w przypadku Berlina wygląda to zupełnie inaczej.\nZiemek: A, tak, zakurzone trupy pod dywanami! Uwielbiam to w Krakowie.\nTymczasem słyszy się też, że Warszawa próbuje naśladować Berlin, ale wychodzi to dość nieudolnie. Macie jakieś zdanie na ten temat?\nKaja: To zupełnie naturalny przykład dla Warszawy, która moim zdaniem sytuuje się na mapie Europy dokładnie pomiędzy Berlinem a Kijowem. To trzy miasta, które nigdy nie pozbędą się blizn po dwudziestym wieku i nigdy nie przyciągną turystów cukierkowymi kawiarenkami. Jeśli pod pojęciem „Berlin” rozumiemy tanie, otwarte, przyjazne klasie kreatywnej, zielone i liberalne miasto, którego zarządcy słuchają mieszkańców uważniej niż inwestorów, nie widzę powodu, dla którego Warszawa nie miała by tych praktyk powielać (lub uczyć się na błędach, które popełnił Berlin). Obawiam się jednak, że robi to powierzchownie, to znaczy z Berlina bierze tylko estetykę i styl życia. To jest zresztą ciekawe, bo na przykład w Moskwie knajpy w stylu berlińskim, czyli brudnawe i hipsterskie (ale i na kieszeń prekariatu), to rozrywka dla najbogatszych. Warszawa chyba robi coś pomiędzy.\nZiemek: A czemu nieudolnie, a to od razu ma się stać tym Berlinem? Berlin jest swego rodzaju wzorcem teraz, ale też po prostu pewną soczewką w której skupia się to, co się w kulturze w Europie dzieje. Warszawa też chce przyciągać do siebie te rzeczy, też chce fajnie i aktywnie i miejsko żyć. Oddolnych miejskich inicjatyw w Warszawie jest wiele. Czy to naprawdę musi od razu zostać zlabelowane jako nieudolne kopiowanie Berlina? A co ma Warszawa robić, usiąść nad brzegiem ruczaju i świątki strugać?\nW kontekście mentalnego muru, jakim polski naród się ostatnio obudowuje, nie macie wrażenia, że nie wszyscy wyciągnęli naukę z muru w Berlinie? Że może niektórzy chcieli by, żeby takie mury nadal istniało i było ich więcej?\nZiemek: No niestety, następuje teraz w Polsce konserwatywno-nacjonalistyczne wahnięcie i cholera wie ile to potrwa.\nberlin, kaja puto, Ziemowit szczerek


Setita 24 Sty 2013 00:43 1884 7\n#1 24 Sty 2013 00:43\nTaka zagadka: Marshall JCM 800, który ma możliwość regulacji impedancji 4, 8, 16 Ohm, Marshall AVT 275, który ma dwa wyjścia na głośniki po 8 Ohm każde, kolumna Marshall 1960A, która ma możliwość podłączenia w mono 4 Ohm lub 16 Ohm albo w stereo 2x8Ohm. Jak to wszystko połączyć, żeby grało piknie i się nie zjarało?\n#2 24 Sty 2013 08:06\nAVT275 ma końcówkę stereo chyba, tak więc do podłączenia są trzy końcówki, a wejść głośnikowych max dwa - czyli pomijając impedancje podłączyć porządnie się nie da. Poza tym ten AVT to combo - przecież ma swoje głośniki?\nUprzedzając - wyjść głośnikowych nie można łączyć ze sobą.\n#3 24 Sty 2013 08:23\nOk, Setita napisała w moim imieniu (dzięki), ale postanowilem sie zarejetrować na tym formum, żeby uczestniczyc w tej rozmowie.\nMarshall JCM 800 daje mi bardzo dobre brzmienie przesterowane, ale praktycznie nie jestem w stanie ukręcic na nim zadowalającego brzmienia czystego. Stąd wpadłem na pomysl, żeby czyste brzmienie brać z AVT, który posiadam. Żeby nie dźwigać dodatkowo comba, które waży 35 kg postanowiłem wymontować wzmacniacz i dorobić do niego osobną obudowę. Powstały w ten sposób "head" chcę podłączyć do wspólnej kolumny 1960A. Pytanie czy tak się da czy nie...? Mogę ustawić impedancje na JCM na 8 Ohm, kolumnę przełączyć na stereo 2X8Ohm i podłączyć w jedno gniazdo JCM, a w drugie AVT. Wtedy zostaje jedno wyjście w AVT wolne. Pytanie czy to da radę? Nie chcę próbować zanim się nie upewnię, bo ostatnio moje eksperymenty kończą się spaleniem wzmacniacza\n#4 24 Sty 2013 09:04\nZasadniczo nie wolno pozostawiać końcówki mocy bez obciążenia - ani lampowej ani tranzystorowej. W sumie jednak to lampowa ma gorzej - większość tranzystorowych końcówek, zwłaszcza gitarowych, to wytrzyma. Ale w zasadzie - nie można. Możesz spróbować, ale skończyć się to może źle. Pewnym rozwiązaniem byłoby obciążenie nieużywanej końcówki comba jakimś opornikiem - nie musi mieć 8Ω, może mieć 16Ω, wtedy potrzebna będzie 2x mniejsza moc, ale i tak te 40W może się na nim wydzielić.\n#5 24 Sty 2013 12:51\nKurczę teraz tak się zastanawiam, że w JCM cały czas zostawiam jedno wejście puste, bo podłączam kolumnę w jedno gniazdo (ustawione jest wtedy na mono 4 Ohm tak samo jak wzmacniacz). Czy to oznacza, że robię źle i powinienem podłączyć dwoma przewodami - oba wyjścia ze wzmacniacza ustawionego na 8 Ohm z dwoma gniazdami kolumny ustawionej na stero 2x8Ohm?\nMoże moje pytania mogą się wydawać infantylne, ale naprawdę ostatnio zgłupiałem w tym temacie, a zależy mi, żeby już niczego nie spalić.\n#6 24 Sty 2013 13:18\nNie, jcm jest monofoniczny a drugie gniazdo jest do drugiej kolumny podłączanej równolegle. Natomiast to combo jest jak rozumiem stereo i ma dwie niezależne końcówki - to jest istotna różnica.\n#7 24 Sty 2013 13:30\nDziękuję bardzo za pomoc. Teraz już jest wszystko jasne.\n#8 24 Sty 2013 13:37\nPomocny post #8 24 Sty 2013 13:37\nJeżeli chcesz coś takiego wykombinować, to się w sumie da. Oczywiście parametry paczki idą w maliny, bo grać będą naraz tylko dwa głośniki a nie cztery, ale myślę, że to nie ma znaczenia w tym przypadku. Wystarczy zmienić okablowanie w kolumnie - dwa głośniki tak jak są równolegle podłączyć do jcm na 8Ω, natomiast dwa pozostałe rozłączyć i podłączyć po jednym do każdej końcówki comba. Głośniki w tej paczce mają najprawdopodobniej 16Ω (bo czteroomowych chyba nie ma), tak więc combo nie będzie miało pełnej mocy tylko trochę więcej jak połowę. Jeżeli to jest problem, to dwa głośniki z comba można przełożyć do 1960. Trzeba jakoś dorobić dwa rozłączne gniazda (do wzmacniacza comba) i pamiętać, jak wszystko jest podłączone.\nNo, albo kupić PODa\nPodobne tematy Podłączenie: Marshall JCM 800 + Marshall AVT 275 + Marshall 1960A\nMarshall 1960a i b\nWitam mam wielką prośbe potrzebuje wymiarów tej kolumny albo innej podobnej najlepiej jak by było foto. Proszeee o pooomoc !!!!!,1960A wymiary i rys... (1)\nMarshall MG100HDFX i 1960A?\nWitam, może pytanie jest oczywiste, ale naprawdę nie mam pojęcia a nie chce zrobić sobie zonka... chciałbym się dowiedzieć czy zestaw Marshall MG100HD... (5)


Etihad Airways jest flagowym przewoźnikiem zarówno w Abu Zabi, jak i w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Etihad Airways znajduje się na międzynarodowym lotnisku w Abu Dhabi i oferuje liczne loty międzynarodowe. Etihad Airways, niewielka linia lotnicza z zaledwie 62 samolotami w swojej flocie, oferuje ponad 70 różnych miejsc na całym świecie.\nDestynacje linii lotniczych obejmują miejsca w Azji, Oceanii, Afryce, Ameryce Północnej i Europie. Ponadto Etihad Airways współpracuje z liniami lotniczymi na całym świecie na podstawie umów code share. Linie lotnicze oferują trzy różne klasy miejsc siedzących, zwane Diamond Zone (pierwsza klasa), Pearl Zone (klasa biznes) i Coral Zone (klasa ekonomiczna). Rozrywka podczas lotu, w tym wideo na żądanie, jest dostępna we wszystkich klasach. Linie lotnicze oferują program dla często podróżujących pasażerów o nazwie Etihad Guest, który zapewnia program lojalnościowy, jak również zniżki w niektórych miejscach handlowych.\nAby być bardziej realistycznym dla pasażerów, Etihad współpracuje z innymi, większymi liniami lotniczymi, aby zapewnić wiele miejsc docelowych pomimo małej floty linii lotniczych.


Polecamy - Mistrzostwa Polski w klasie Latający Holender nad Jeziorem Nys ... - Radio Opole\n2018-08-21, 11:01 Autor: Agnieszka Lubczańska\nBioagra Mistrzostwa Polski w klasie Latający Holender nad Jeziorem Nyskim już w weekend [fot. Piotr Marchwiński]\nWyjątkowe wydarzenie sportowe w najbliższy weekend (24-26.08) szykuje się na Jeziorze Nyskim - najlepsze załogi z Polski i zagranicy wystartują w piątej edycji Międzynarodowych Mistrzostw Polski w klasie Latający Holender. Te wyjątkowo widowiskowe regaty. Oficjalne otwarcie w sobotę o 10:30.\nPodczas trzydniowych zmagań ponad 20 załóg rozegra 10 wyścigów, które wyłonią zwycięzców. Spodziewane są załogi z Czech, Niemiec i Węgier. Wręczenie nagród odbędzie się w niedzielę (26.08) o godz. 15:00 w Klubie Żeglarskim Nysa.\nLatający Holender (Flying Dutchman) to olimpijska klasa jachtu otwarto-pokładowego z dwuosobową załogą. Jego nazwa zaczerpnięta jest z legendy o Latającym Holendrze. FD jest klasą wymagającą bardzo dobrego zgrania załogi oraz precyzyjnego prowadzenia.\nŻeglowanie na Latającym Holendrze dostarcza sporej dawki emocji. Duża powierzchnia ożaglowania powoduje, że są to jachty bardzo szybkie - zwrotne, wymagają od załogi doskonałego zgrania.\nOrganizatorem wydarzenia jest Stowarzyszenie Regatowe klasy Latający Holender.\nWięcej informacji tu: Bioagra Mistrzostwa Polski w klasie Latający Holender 2018\nO regatach opowiada Tomasz Kledzik, prezes Stowarzyszenia Regatowego klasy Latający Holender\nTagi: Latający Holender 2018, Latający Holender, Bioagra Mistrzostwa Polski w klasie Latający Holender 2018, Jezioro Nyskie, Nysa, regaty, żeglarstwo, Tomasz Kledzik


Śremskie Żyrafy 2013 wręczone SPOŁECZNE - Miejski serwis informacyjny: Śrem, Brodnica, Dolsk, Książ Wielkopolski\nŚremskie Żyrafy 2013 wręczone\nW dniu 17 stycznia br. w sali Bazar w Śremie odbyła się Gala „Śremskie Żyrafy 2013”. Na zaproszenie Burmistrza Śremu w gali udział wzięli Marszałek Województwa Marek Woźniak, Wiceprezes Zarządu Stowarzyszenia Metropolia Poznań Starosta Poznański Jan Grabkowski, posłowie, władze powiatu śremskiego, burmistrzowie gmin ościennych, przedstawiciele instytucji publicznych, organizacji pozarządowych i przedsiębiorstw z obszaru gminy Śrem oraz nominowani w plebiscycie „Śremskie Żyrafy”. Wstępem do spotkania był krótki recital tenora Kordiana Kacperskiego i powitanie gości. Następnie burmistrz Śremu Adam Lewandowski przedstawił plany na rok 2014, a przemawiający Marszałek Województwa Wielkopolskiego Marek Woźniak, Starosta Poznański Jan Grabkowski oraz ks. Prałat Marian Brucki życzyli śremianom pomyślności i realizacji wszystkich zamierzeń. Najwięcej emocji wzbudziła część związana z plebiscytem „Śremskie Żyrafy 2013””. Nominowani przez Burmistrza Śremu za najlepsze inicjatywy i największe osiągnięcia w 2013 roku byli: •\tCamping Hill •\tKrzysztof Lewandowski •\tMichał Kasprzak •\tNatalia Lissek i Ewa Nowak •\tRunner’s Power •\tWiesław Musiał •\tWolontariusze Schroniska w Gaju Od początku grudnia na stronie srem.pl trwał plebiscyt „Śremskie Żyrafy 2013”. Internauci uznali, że najlepszym kandydatem jest Krzysztof Lewandowski, który zdobył 25% głosów. W głosowaniu uczestniczyło 1343 osoby. Wyboru Śremskiej Żyrafy 2013 dokonali również goście zaproszeni na galę. Tu najwięcej głosów zdobył Michał Kasprzak, uzyskując 28% głosów. Części konkursowej towarzyszą wyróżnienia „Żyrafy Specjalne”, które burmistrz Śremu przyznaje przedsiębiorcom lub osobom publicznym. W tym roku otrzymali je: •\tks. Prałat Marian Brucki – z tytułu jubileuszu 20-lecia działalności na stanowisku proboszcza parafii farnej w Śremie •\tMODRA ŚREM – pierwszy inwestor terenów w strefie ekonomicznej w Śremie •\tACRYLMED – przedsiębiorstwo z wyróżnieniami i odznaczeniami •\tLEBARTO – w 30-lecie funkcjonowania firmy •\tKurier Śremski - z tytułu jubileuszu 10-lecia.\nRzeźnictwo i Wędliniarstwo Sp.j. Ciachowska Urszyla i Ciachowski Wiesław\nPrzedsiębiorstwo Zagraniczne "Karma Bella" Beumkes A. L.\nPrzedszkole nr 2 "Słoneczna Gromada"\nPrzychodnia Zespołu Lekarza Rodzinnego "Bellus" Gabinety Specjalistyczne


Ostatni piłkarski akord - Moje Wronki - informacje i wronczanie - Wronki w jednym miejscu Ostatni piłkarski akord - Moje Wronki - informacje i wronczanie - Wronki w jednym miejscu\nW miniony weekend odbyła się ostatnia tegoroczna piłkarska kolejka w niższych ligach oraz w Lidze Nadwarciańskiej. Zawodnicy powrócą na boiska dopiero wiosną.\nW kiepskim stylu rok 2016 pożegnały nasze dwa zespoły występujące w lidze okręgowej. Zarówno Błękitni jak i Czarni straciły punkty w meczach wyjazdowych. Wronczanie udali się do Strykowa na mecz z miejscową Spójnią, która w tym sezonie tylko raz schodziła pokonana na własnym obiekcie. Gospodarze wysoko zawiesili poprzeczkę, na tyle wysoko, że dobrze grający dotychczas na wyjazdach Błękitni nie potrafili znaleźć drogi do bramki Spójni. Mimo dogodnych sytuacji na strzelenie bramki przez wronczan, spotkanie zakończyło się wynikiem bezbramkowym. Strata do przewodzących w lidze Orłów Pniewy zwiększyła się z trzech do pięciu punktów. Błękitni stoją na czele grupy pościgowej, drużyn, które mogą jeszcze zagrozić pniewskim Orłom. Wronczanie mają tyle samo punktów, co inny zespół z Pniew – Sokół oraz punkt przewagi nad Płomieniem Przyprostynia i Pogonią Lwówek. Kluczowy dla losów awansu okaże się początek rundy wiosennej. Błękitni w ciągu pierwszych pięciu kolejek mierzyć się będą z Orłami, Płomieniem, a także Spartą Szamotuły.\nKlasa okręgowa, grupa – Poznań (zachód)\n1. Orły Pniewy 34\n2. Błękitni Wronki 29\n3. Sokół Pniewy 29\n4. Płomień Przyprostynia 28\n5. Pogoń Lwówek 28\n6. Mawit Lwówek 22\n7. Spójnia Strykowo 18\n8. Sparta Szamotuły 17\n9. Lipno Stęszew 16\n10. Czarni Wróblewo 15\n11. SSG Kamieniec 9\n12. Sokół Duszniki 9\n13. Sokół Rakoniewice 8\nCzarni Wróblewo odbyli wyjazd na obiekt Lipna Stęszew, które sąsiaduje z nimi w ligowej tabeli. W korespondencyjnym pojedynku gospodarze okazali się wyraźnie lepsi od wróblewian, trzy razy umieszczając piłkę w siatce Czarnych, samemu nie tracąc żadnej. Tym samym Czarni spadli w tabeli na 10 miejsce i tracą do drużyny ze Stęszewa punkt, a do Sparty Szamotuły dwa. Borykający się z problemami kadrowymi Czarni mają jednak bezpieczną przewagę nad strefą spadkową i mogą już zacząć myśleć o celach na przyszły sezon.\nWystępujące w B-Klasie rezerwy Czarnych, swoją ostatnią tegoroczną kolejkę rozegrali tydzień wcześniej. Wróblewianie podejmowali na stadionie imienia Wiesława Chojana zespół Błędno Nądnia, który zdołali pokonać 3:0. Ostatnią bramkę w koszulce Czarnych w tym roku strzelił Karol Witkowski. Drugi zespół wróblewian zakończył rok na szóstej pozycji, gromadząc 16 punktów, tracąc do lidera 13 oczek.\nNajwięcej emocji w ten weekend dostarczyli jednak zawodnicy Warty Wartosław, którzy podejmowali beniaminka A-Klasy drugiej grupy poznańskiej – Zielonych Gaj Mały. Mimo przewagi i ciągłych ataków warciarzy, goście potrafili się odgryźć i zdołali dwukrotnie umieścić piłkę w siatce Warty, kolejno w 35. i 40. minucie, oba trafienia zaliczył Marcin Pujanek. Siłą zespołu Zielonych były kontrataki, które stanowiły ciągłe zagrożenie dla defensywy gospodarzy. Po zmianie stron rozpoczęła się prawdziwa pogoń warciarzy. Już na początku drugiej odsłony, wartosławianie strzelili bramkę kontaktową. Mariusz Rzyszko zamienił rzut karny na gola, co wlało nowe siły w zespół. Kilkanaście minut później, sędzia odgwizdał przewinienie na korzyść gospodarzy w odległości około 30 metrów przed bramką gości, do wykonania rzutu wolnego podszedł Tomasz Tyrchan, który precyzyjnym strzałem w „okienko” nie pozostawił żadnych szans bramkarzowi Zielonych i dał swojemu zespołowi remis. Choć warciarze nie zadowalali się jedynie punktem, gdyby wartosławianie mieli lepiej nastawione celowniki tego dnia, mogłoby się skończyć pokaźniejszym dorobkiem bramkowym. Pod koniec spotkania Zieloni mogli przechylić jednak szalę zwycięstwa na swoją korzyść, ale piłkę, po strzale głową Marcina Pujanka, z linii bramkowej wybił jeden z obrońców Warty. Wartosławianie kończą rundę na przedostatnim miejscu w tabeli, mając trzy punkty przewagi nad Czarnymi Kaźmierz, ale tylko ze stratą jednego oczka do Warty Sieraków.\nKlasa A, grupa – Poznań II\n1. SKS 13 Poznań 32\n2. Orkan Objezierze 28\n3. Warta Obrzycko 26\n4. Suchary Suchy Las 22\n5. KS Sękowo 20\n6. Orzeł Słopanowo 19\n7. Nałęcz Ostroróg 19\n8. Rzemieślnik Kwilcz 18\n9. Zieloni Gaj Mały 14\n10. Złoci Złotkowo 13\n11. Szturm Junikowo 13\n12. Warta Sieraków 12\n13. Warta Wartosław 11\n14. Czarni Kaźmierz 8\nW ostatniej tegorocznej kolejce Ligi Nadwarciańskiej nie doszło do żadnych niespodzianek. Cztery zespoły otwierające tabelę zgodnie wygrały swoje spotkania. Do rozegrania został jeszcze jeden mecz. Zaległe spotkanie pomiędzy Pożarowem 2008 a Iskrą Biezdrowo odbędzie się w niedzielę o godzinie 14:00. Oczywiście, jeśli warunki atmosferyczne na to pozwolą. Zimę na fotelu lidera spędzą Błękitni Zamość, którzy zakończyli rok z dorobkiem 31 punktów, mając trzy punkty przewagi nad drugim w tabeli Płomieniem Kłodzisko.\nStarszy wpis: Kolejna mglista noc\nNowszy wpis: W Popowie powstaje nowoczesne boisko


Płuciennik Alicja – „Nie da się wspominać bez emocji” – Muzeum Dulag 121\nPłuciennik Alicja – „Nie da się wspominać bez emocji”\nAlicja Płuciennik z d. Białobrzeska urodziła się w 1934 roku. Powstanie Warszawskie przeżyła wraz z matką, wpierw, po utracie dachu nad głową, tułając się po walczącym Śródmieściu, następnie przebywając u krewnych na Powiślu. Stamtąd wygnano je do obozu Dulag 121 i skierowano do hali dla osób przeznaczonych do wyjazdu na przymusowe roboty. Dzięki pomocy niemieckiego żołnierza, udało im się przedostać do sąsiedniej hali, skąd zostały wysłane w okolice Sławna. Rozmowa z Panią Alicją Płuciennik, dziś mieszkanką Pruszkowa, została przeprowadzona w 2020 roku.\nNazywam się Alicja Płuciennik z domu Białobrzeska. Urodziłam się 24 marca 1934 roku w Warszawie. Wszystko, co chcę Państwu opowiedzieć, dotyczy Warszawy. W Pruszkowie jestem od bardzo krótkiego czasu. Całe życie mieszkałam w Warszawie.\nW jakiej rodzinie się Pani urodziła? Proszę opowiedzieć o swoich rodzicach.\nMój tata, Mieczysław, był tramwajarzem w Miejskich Zakładach Komunikacyjnych w Warszawie przy ulicy Młynarskiej 2. Pracował na noce jako ślusarz i wtedy, kiedy tramwaje zjeżdżały do zajezdni, był w grupie poprawiającej usterki, które w ciągu dnia się pojawiały. Mama, Zofia z d. Bednarczyk, nigdy nie pracowała. Zajmowała się domem.\nPo powołaniu ojca do wojska zostałyśmy z mamą same i żeby było nam raźniej, przeniosłyśmy się do jej rodziców. Babcia i dziadek mieszkali przy ulicy Elektoralnej 19, naprzeciwko Szpitala św. Ducha [Nieistniejący już szpital w Warszawie przy ulicy Elektoralnej 12, zbombardowany 25 IX 1939 r. – przyp. red.]. Pamiętam jeszcze, jak ojciec szedł do wojska przed rozpoczęciem wojny w 1939 roku. Byłam w domu z mamą, kiedy przyszło zawiadomienie, że miał się on zgłosić do wojska i my z tym zawiadomieniem pospieszyłyśmy do niego do pracy. Wcześniej ojciec miał taki sen, że szedł chodnikiem, a ulicą maszerowała grupa jakichś wojskowych. Jakiś oficer do niego podszedł, wziął go za kark i wepchnął do szeregu. Tata powiedział, że on do nich nie należy i nie ma munduru. Usłyszał odpowiedź, że dostanie. W tym momencie się obudził. I rzeczywiście następnego dnia dostał takie zawiadomienie.\nJakby coś przeczuwał.\nTak. Jak już wspomniałam, w czasie nalotów w 1939 roku przebywałyśmy na ulicy Elektoralnej 19 naprzeciwko Szpitala św. Ducha. Ten szpital był strasznie bombardowany. Wokół wszystko się paliło. Ten budynek, w którym mieszkali moi dziadkowie, miał dwa podwórka – jak się wchodziło na podwórko, to z tego podwórka była jeszcze brama i z tej bramy wychodziło się na drugie podwórko. W tej bramie prowadzącej na drugie podwórko, było wejście na klatkę schodową, która znajdowała się już w tej drugiej oficynie. Jak już wszystko dookoła się paliło, to mój dziadek powiedział: „Nie damy rady wyjść”, i poszedł na półpiętro. Na półpiętrze było okratowane okno. Dziadek złapał jakiś łom czy młot i powyrywał te kraty, żeby przez to okno można było przejść na drugą posesję, bo wszystko dookoła już się paliło. Wszędzie był ogień. Żeby przejść na drugą posesję – a to było na pierwszym piętrze lub półpiętrze – dziadek przyniósł drabinę. Był taki niepokój, że ta drewniana drabina może się zapalić. Moja babcia wyciągnęła jakiś koc i zanurzyła w beczce z wodą, która stała razem ze skrzynią z piaskiem na podwórku. Ten mokry koc narzuciła na mnie i moją mamę, żebyśmy się żywcem nie spaliły i stamtąd wyszłyśmy. Po tej drabinie zeszliśmy na drugą posesję. To było już w okolicach Hali Mirowskiej.\nW tym drugim budynku był stolarz, który trumny robił. Nazywał się Majnik. On miał trzech lub czterech synów i jedną 15-letnią córkę. I ta 15-letnia dziewczyna, jak wszystko się dookoła paliło, weszła na dach i taką zapalającą się bombę własnymi rękami zrzuciła. Ta bomba upadła na to drugie podwórko. Tam powstał ogromny lej, ale nikomu nic się nie stało. Wszyscy byli pełni uznania, że choć było tylu starszych chłopaków, to ona, taka młoda dziewczyna, się tego podjęła. Nic jej się nie stało, zdaje się, że tylko rękę miała trochę poparzoną.\nJak zapamiętała Pani czasy okupacji niemieckiej? Czy chodziła Pani wtedy do szkoły?\nW czasie okupacji nie chodziłam do szkoły, ale na Krakowskim Przedmieściu było liceum pani Chmielewskiej [Prywatne Gimnazjum i Liceum Żeńskie im. Sabiny Tegazzo-Chmielewskiej – przyp. red.]. W tym liceum jej córka była sekretarką i ona mnie po prostu uczyła. Przychodziłam do niej na lekcje, takie jakby prywatne. To było dokładnie Krakowskie Przedmieście 6, naprzeciwko kościoła św. Krzyża. To było liceum dla starszych dziewcząt, dlatego ona prosiła zawsze którąś z tych młodych pań, które jechały w tę samą stronę, żeby mnie przywoziła z powrotem do domu. Sama też jeździłam, przesiadałam się w „dziewiątkę” na placu Teatralnym. Później było już coraz trudniej i mój tata postanowił załatwić mi normalną szkołę. Tą normalną szkołą była szkola przy Ogrodowej 17, którą prowadziły siostry zakonne, a dyrektorem była siostra Starecka. Ale tam się dostać też nie można było. Żeby mnie tam przyjęli, trzeba było złożyć podanie w języku niemieckim, a mój tata nie znał niemieckiego. Chodził specjalnie do tłumacza, żeby napisać to podanie. W końcu mnie przyjęli. Najpierw więc uczyłam się na Krakowskim Przedmieściu, potem tata mnie przeniósł do szkoły na Ogrodową. Tam chodziłam aż do wybuchu Powstania Warszawskiego. Skończyłam chyba cztery klasy.\nCzy pamięta Pani, jak się żyło w czasie okupacji? Jakie warunki były w domu?\nTrudno powiedzieć. Mój tata pracował na noce. Nie mogliśmy się utrzymać z tej jednej pensji, dlatego też jeździł na tzw. szmugiel na wieś. Miał szeroki poprzeszywany pas z takimi kieszeniami. W te kieszenie wsypywał mąkę. On przywoził tę mąkę. Potem dostarczał ją do jakiejś cukierni.\nPamiętam takie zdarzenie. Mój tata bardzo często zamieniał mieszkania. Zamiany się odbywały przez takich pośredników. Kiedy zgłaszało się im, że chce się zmienić lokal, oni przychodzili i przedstawiali swoje propozycje mieszkań. Raz przyszła kobieta, która – jak się później okazało – była volksdeutschką, ale w którymś momencie została zatrzymana i wsadzili ją gdzieś do aresztu. Miała przy sobie ten notatnik z adresami. Niemcy sprawdzili notatki i znaleźli m.in. adres mojego taty. Tatę zabrali i aresztowali. Znalazł się na Daniłowiczowskiej [Pod nr. 7 w czasie okupacji funkcjonowało więzienie sądowe, w którym przetrzymywano osoby podejrzane o przestępstwa o charakterze innym niż polityczne – przyp. red.]. Siedział w więzieniu. Ciocia Mariola – siostra mojego taty – w czasie okupacji pracowała w magistracie. Magistrat mieścił się naprzeciwko Teatru Wielkiego. Ona w jakiejś tam konspiracji była. Pracowała w biurze ewidencji ludności. Miała takie zadanie, żeby dokumenty po ludziach, którzy odeszli, przekazać tym, którzy mogą przeżyć, żeby ułatwić im czy to transport, czy zwykłe funkcjonowanie. Ponieważ moja ciotka pracowała wtedy w magistracie i miała rozmaite kontakty, załatwiając różnego rodzaju dokumenty, to dostała adres do osoby, do której można było iść i opłacić zwolnienie taty. Ona poszła do tego Niemca i on powiedział, że zwolnienie będzie kosztować tyle i tyle. Ciocia zebrała tyle pieniędzy, ile mogła, i poszła. Jak ponownie się zobaczyła z tym Niemcem, to usłyszała: „Tyle to kosztowało wczoraj, dziś to kosztuje dwa razy więcej”. Pytała się, czy jeśli zapłaci dwa razy tyle, to brat zostanie zwolniony. Usłyszała: „Tak, zostanie zwolniony”. Jak uzbierała pieniądze, to znów poszła, a tamten Niemiec to samo mówi: „To wczoraj tyle kosztowało, a dziś kosztuje dwa razy tyle”. Moja ciotka wtedy się zdenerwowała, a była dosyć stanowczą kobietą, i powiedziała tak: „Zostawiam tyle, ile miałam zapłacić. Jeżeli mój brat dziś wieczorem nie będzie w domu, to ja to inaczej załatwię”. Trzasnęła drzwiami i wyszła. Mój ojciec wieczorem był w domu.\nCzy w rodzinie mówiło się o możliwości wybuchu Powstania? Czy był wyczuwalny rodzaj jakiegoś napięcia?\nTak, mój tata mówił o możliwości Powstania, od czasu do czasu wspominał, że na coś się zanosi, ale dziecku nie sposób było przekazać tego rodzaju informacji. W każdym razie on miał świadomość tego, że Powstanie wybuchnie, ale że będzie ono trwało najwyżej trzy dni. W związku z tym taki niepokój wokół był.\nMieszkaliśmy na Wroniej 52 mieszkania 42, z którego jedno okno wychodziło na wielki komin Haberbuscha [Haberbusch i Schiele – istniejąca w latach 1846–1948 spółka prowadząca zakład produkcji piwa, który mieścił się przy ul. Krochmalnej 59 – przyp. red.], a reszta – na podwórko. To było takie podwórko studnia. Tata pojechał gdzieś na Mokotów, na wieś, przywieźć trochę kartofli. Myślał, że jak będzie przez trzy dni niepokój w mieście, to lepiej, żeby w domu były te kartofle. Przyjechał na rowerze, z workiem z kartoflami przewieszonym na ramie. Zobaczyli to sąsiedzi i powiedzieli: „Panie Białobrzeski, niech pan nam odstąpi trochę tych kartofli. Pan sobie jeszcze przywiezie”. Tata powiedział: „Pewnie, a co ja będę ludziom kartofli żałował”. I odstąpił. Nie wiem, czy oddał, czy sprzedał im te kartofle. Pojechał przywieźć sobie i już nie wrócił.\nPowstanie wybuchło. Gdzieś go na Mokotowie zastało. Szczegółów nie znam.\nMówiła Pani o tych trzech dniach. Tata liczył na szybkie zwycięstwo czy obawiał się klęski?\nNie wiem. Ja tylko słyszałam rozmowy dorosłych. Mówił, że to będzie trwało tylko trzy dni.\nPani została w domu, z mamą. Jak zapamiętała Pani te dni Powstania.\nTak. Te dni Powstania były o tyle okropne, że strach było wyjść na podwórko, dlatego że na dachu siedział snajper. Kto wyszedł, to praktycznie został załatwiony. W mieszkaniu na parterze była przebita ściana, żeby się dostać do następnej części budynku. W ten sposób ludzie się poruszali w tym czasie. Wiem, że z mamą mieszkałyśmy wtedy na czwartym piętrze i miałyśmy zagospodarowaną maleńką piwnicę. Myśmy w tej piwnicy spały cały czas.\nSame czy z pozostałymi mieszkańcami budynku?\nWszyscy siedzieli w piwnicy, ale myśmy akurat w tej swojej komórce spały. Nasz dom 8 sierpnia został spalony.\nUciekłyśmy stamtąd. W jakiejś piwnicy byłyśmy. Dostałyśmy tylko wiadomość, że budynek został spalony. Wszystko było zniszczone, również to nasze mieszkanie przy Wroniej. Z ulicy Wroniej razem z mamą i innymi mieszkańcami przez poprzebijane otwory w ścianach sąsiednich budynków dostaliśmy się – z miejsca na miejsce – gdzieś w okolicę ulicy Ceglanej, tam gdzie stała fabryka win i wódek. Nie wiem, dlaczego, ale miałam taką słabość, że często przysypiałam. Moja mama trzymała mnie za rękę, a ja tam, gdzie stałam, to kucałam i zasypiałam. Moja mama mówiła: „Słuchaj, musimy przejść na drugą stronę, bo tu nas zabiją. Uciekamy!”, a ja w kucki i spałam. Pewne rzeczy umiem odtworzyć i nawet niektóre adresy pamiętam, ale nie wszystkie.\nCzy ta przypadłość zaczęła się w czasie Powstania?\nTak, to zaczęło się w czasie Powstania. Nigdy wcześniej nie miałam takiej przypadłości.\nByć może była to reakcja na stres?\nPrawdopodobnie tak. Nie wiem, jak myśmy się dostały na tę ulicę Ceglaną. Na ulicach były barykady. Bardzo możliwe, że pod osłoną tej barykady przeszłyśmy. Ceglana była po drugiej stronie i trzeba było przez jezdnię się dostać. Tam był schron, który miał dwa piętra w dół. Gdy do tego schronu się dostałyśmy, tam było już coś zorganizowane – dla tej ogromnej liczby ludzi gotowali jakieś posiłki. Ktoś gdzieś znalazł różne dżemy, konfitury i z tego była zupa owocowa. To chyba było za Haberbuschem.\nCzy to były posiłki dla ludności cywilnej czy dla Powstańców?\nDla cywilów. Tam nie było dużo Powstańców. Nie pamiętam, żeby tam jakieś specjalne ruchy powstańcze były. Zresztą jak miałam dziesięć lat, to mnie mama jakoś chroniła przed tymi rzeczami.\nDocierały tam do nas informacje, co się dzieje w mieście – gdzie są Niemcy, a gdzie Polacy, dokąd można się bezpiecznie dostać. I ludzie wędrowali z jednego miejsca na drugie. Myśmy z mamą przedostały się z ulicy Ceglanej na ulicę Elektoralną. Nie pamiętam jakimi drogami. W każdym razie dotarłyśmy tam. Moja mama chciała tak zorganizować sprawy, aby się udać na Powiśle. Dlaczego? Dlatego że na Powiślu mieszkał brat mojego taty. Stamtąd dochodziły wieści, że jest tam jeszcze zupełnie spokojnie, że nie ma walk ani takiego ruchu wojennego. Jakbyśmy się dostały tam, gdzie mieszkał brat taty, mogłybyśmy się tam zatrzymać. Już przecież nie miałyśmy swojego mieszkania.\nJak już dotarłyśmy na ulicę Elektoralną, stamtąd dostałyśmy się przez otwory wybite w ścianach na plac Bankowy. Tam myślałyśmy, jak się dostać na Powiśle. Jedyna droga, którą można było się przedzierać, prowadziła przez ulicę Senatorską, ale najpierw trzeba było się przedostać przez plac Bankowy, który był ogromny. To się tak od razu nie udało. Nie było barykad na tym placu. Sytuacja była taka, że jak ktoś chciał od strony ulicy Elektoralnej dostać się na drugą stronę, ustawiała się kolejka ludzi i tak co 10–15 minut ktoś przebiegał na ulicę Senatorską. Na rogu ulicy Marszałkowskiej i obecnej alei Solidarności stał bunkier. W tym bunkrze zawsze był jakiś Niemiec i miał wystawione karabiny z otworów. Jak człowiek przebiegał, to on strzelał. Ktoś miał szczęście, jak wartownik nie zauważył, ale jak wartownik kogoś spostrzegł, to nie miał szans dobiec na drugą stronę. Myśmy właśnie doszły do tego momentu i myśmy przebiegły. Nam nic się nie stało. Z ulicy Senatorskiej jakoś dotarłyśmy się do placu Teatralnego. Na placu Teatralnym mam przerwę w życiorysie i nie pamiętam, co było dalej. Wiem, ale to już tylko z opowiadań, że przedostałyśmy się jakąś małą uliczką, która odchodzi od placu Teatralnego do Krakowskiego Przedmieścia. Tą małą uliczką przedostałyśmy się z mamą prawdopodobnie do ulicy Bednarskiej, Bednarską zeszłyśmy na dół na Powiśle. Tam były jakieś barykady, ale nie pamiętam ich. Doszłyśmy do tego miejsca, gdzie mieszkał wujek, czyli na ulicę Dobrą. Tam z mamą byłyśmy jakiś dłuższy czas, ale ile to dokładnie było, to nie powiem. To był dłuższy okres. Ja tam jeszcze ciężko chorowałam. Miałam zapalenie gardła. Mama mi znalazła jakiegoś lekarza, który mi przyniósł pomoc. Z tego okresu na ulicy Dobrej pamiętam jedną niebezpieczną rzecz – od strony Solca był wiadukt kolejowy, na nim stał pociąg pancerny, z którego strzelano do ludzi. Jak tylko ktokolwiek pojawił się na ulicy, to natychmiast był likwidowany. Ale poza tym tam było zupełnie inne życie. Do tego stopnia inne, że jeszcze na tym Powiślu byłam na ślubie w kościele św. Teresy na ulicy Tamka.\nCzy to był ślub kogoś z rodziny?\nNie, to był ślub Powstańców. Byli w takich drelichowych spodniach i bluzach z opaskami biało-czerwonymi i brali w czasie Powstania ślub.\nPamięta Pani atmosferę w kościele na tym ślubie?\nNie, tylko tyle… Potem mnie już odsuwano od wszelkich drastycznych informacji, tym bardziej że ciągle tak przysypiałam… Może żebym za dużo nie przeżywała i jeszcze gorzej się nie rozchorowała. Trudno mi powiedzieć, bo mówię to teraz też pod wpływem ogromnych emocji. Nie da się wspominać bez emocji. Pamiętam, że wzmógł się ruch Niemców, którzy zajmowali dookoła te tereny, i było niebezpiecznie. Wiadomo było, że Niemcy zbombardują, zniszczą lub rozstrzelają, i w związku z tym myśmy się poddali i razem z innymi wyszłyśmy z białymi flagami.\nNie mam pojęcia. Wiem tylko tyle, że – o ile mnie pamięć nie myli – dostaliśmy się z białymi flagami stamtąd w okolice Kopernika i ulicy Foksal, która przed wojną nosiła nazwę Pierackiego.\nCzy Pani wtedy była z mamą i wujkiem?\nNie, tylko z mamą byłam. Wujek był gdzie indziej. To była cała grupa, tłum ludzi. I ja byłam w tym tłumie z tobołkami na plecach.\nCzy cokolwiek udało się Paniom wynieść z domu?\nMoja mama nigdy nie pracowała, dlatego nigdy nie przywiązywała żadnej wagi do takich materialnych rzeczy, dla niej najważniejsze było, żeby tylko przeżyć. Wszystko inne było nieważne. Wyszliśmy gdzieś w okolicach Kopernika i ulicy Foksal. Stamtąd to już wielki tłum gnali. W tym tłumie ludzie byli z tobołkami, to było kilkaset osób. Szli jedni za drugimi. W ten sposób Niemcy prowadzili nas prawie przez całą Warszawę, pokazywali najgorsze zniszczenia. Pamiętam, że pokazali nam kościół, do którego chodziłam. Wówczas to był magazyn broni.\nJak Niemcy traktowali ludność cywilną podczas tej drogi?\nOkropnie. Pędzili tłum ludzi. Jak ktoś się zatrzymał i nie mógł dalej iść, to wiadomo, co się z nim działo. Przez całą Warszawę nas gnali, aż do kościoła św. Wojciecha na Woli. Po to, żeby pokazać ogrom zniszczeń. Jak nas prowadzili po różnych terenach, to zaprowadzili nas też na Zieleniak w Warszawie. Było strasznie. Dużo trupów wszędzie leżało. Było mnóstwo ludzi zabitych, a zwłoki nie były sprzątnięte. Na mnie to zrobiło ogromne wrażenie. Tam – zdaje się – były takie specjalne grupy, które się znęcały nad ludźmi. Jak kobieta miała złote kolczyki, to podchodził taki i urywał z ucha, jak miała złoty łańcuszek, to zrywał z szyi. Tego typu rzeczy się działy. Z tego Zieleniaka wyprowadzili tych, którzy mogli wyjść, i zaprowadzili do Dworca Zachodniego.\nCzy w kościele św. Wojciecha był postój?\nTak, w kościele św. Wojciecha był postój. Nawet dawali nam wodę. Tylko tyle, że wody można było się napić, bo nic innego nie było. Tam się odbyła jakaś segregacja, ale nie powiem, jak ona wyglądała. Być może już wtedy oddzielono ludzi, którzy mieli jechać do Niemiec, i tych, którzy trafili do Pruszkowa. Jednak to nie zostało w mojej pamięci. W każdym razie z Dworca Zachodniego przywieźli nas tu, do Pruszkowa, koleją w bydlęcych wagonach. Tutaj nas wypuścili. Pamiętam, że z torów kolejowych wchodziło się na ogromny teren, przeznaczony na obóz. Tam stały bloki, ogromne hale fabryczne, w których byli trzymani ludzie.\nCzy zapamiętała Pani moment przekroczenia bram obozu w Pruszkowie? Czy była jakaś selekcja przy bramie wejściowej?\nNie, wszystkich pędzili jednakowo. Moją uwagę zwróciło to, że na wszystkich ścianach były karteczki z informacjami typu: „Jestem tu od tego dnia”. Ludzie sobie przekazywali takie informacje.\nTe karteczki wisiały na ścianach hal?\nTak, na budynkach. Bardzo blisko wejścia i torów kolejowych była „jedynka”. To był blok dla starców i matek z dziećmi. Jak przyjechaliśmy, była taka selekcja, że rodziny tramwajarzy kierowano do jednego bloku, a kolejarzy do drugiego. Jedni szli do „trójki”, a drudzy do „czwórki”. Nie wiem, czy byłam w „trójce”, czy w „czwórce”, ale byłam rodziną tramwajarza. Spaliśmy na betonie, na poskładanych kartonach. W bloku panowała krwawa dezynteria. Coś potwornego, co tutaj się działo.\nKażdy z tych bloków był ogrodzony drutem kolczastym, a dookoła chodził wartownik. Pojawiła się jakaś inspekcja czy jakaś kontrola, nie pamiętam. Wiem, że to był niemiecki oficer i że mnie jako dziewczynce podobał się jego mundur. Jak on przyszedł, to jakoś dziwnie się zatrzymał w miejscu, gdzie byłam z mamą. Miałam kręcone włosy, takie loki. On podszedł do mnie, wytargał mnie za nie i sobie poszedł. Mnie się to nie podobało, ale bałam się cokolwiek powiedzieć. Innym razem, jak przyszedł – bo to trwało kilka dni – to przyniósł jakąś menażkę z zupą. Dał mojej mamie, ale to była zupa dla mnie. Pamiętam, że to była pomidorowa. I co przychodził, to mi te włosy tak targał. On jeszcze coś mi przynosił, ale nie pamiętam, czy to były jakieś wafelki, czy czekolada. W każdym razie coś tam dawał mojej mamie. Ludzie, którzy byli obok, bardzo źle na to patrzyli. Jak to od wroga można było wziąć cokolwiek? Bardzo to było źle odbierane. Któregoś dnia przyszedł do mojej mamy i łamaną polszczyzną kazał wyjść na zewnątrz. Ponieważ to i tak wszystko było na ogrodzonym terenie, to moja mama wyszła z nim. On powiedział wtedy tak: „Tutaj wszyscy z trzeciego i czwartego bloku jadą do Niemiec” i, żeby, jak wartownik będzie chodził po drugiej stronie, wyjść z baraku i przebiec do „jedynki” ponieważ wszyscy z „jedynki” pojadą na teren Generalnej Guberni. Moja mama, która nigdy nie pracowała i w ogóle była osobą raczej taką zalęknioną, nie wiedziała, co zrobić. Czy go posłuchać, czy nie, bo tu z jednej strony ludzie na nas krzyczeli, a z drugiej on najwyraźniej chciał pomóc. Potem powiedział jeszcze taką rzecz, że on też ma żonę i córkę, ale nie wie, gdzie są, i może jakiś Polak im pomoże… I zniknął. Moja mama na drugi dzień postanowiła przedostać się do tej „jedynki”. Przebiegłyśmy. Nigdy więcej nie widziałam już tego oficera.\nCo się działo w hali numer jeden?\nGdy byłyśmy w tej hali, to podjeżdżały wagony i do nich ładowali wszystkich, którzy tutaj byli, i rozwozili po różnych miejscowościach i wsiach. Mnie się wydaje, że myśmy z mamą trafiły w okolice Sławna. Na tę stację przyjechali chłopi ze wsi wozami z końmi, żeby nas, tzw. wysiedlonych, zabrać do siebie. I mnie z mamą też zabrali.\nTrafiłyśmy do jakiejś bardzo nieprzyjemnej rodziny. Była taka wnęka w mieszkaniu, w tej wnęce rozsypali na podłodze słomę, jakąś derkę rzucili i tam miałyśmy spać. Byłam urodzona i wychowana w Warszawie, dlatego jak na wsi zobaczyłam krowę, to się jej bałam. A oni mi kazali te krowy paść. Był upał, gorąco, nie było gdzie się schować, a ja na tym polu sama byłam. Mówili, że jak krowa da dużo mleka, to dostanę szklankę, a jak nie da dużo mleka, to nie dostanę.\nCzy mama też tam pracowała?\nNie, moja mama zawsze mówiła, że jest chora i nie może pracować. Nie pamiętam, żeby się leczyła, ale zawsze tak mówiła, że się źle czuje, i tak to zostało już do końca.\nMoja mama stwierdziła, że to są warunki nie do przyjęcia, bo traktowali nas jak zwierzęta. Przyszła następna niedziela i poszłyśmy pieszo do kościoła. Buty się za sznurowadła wiązało i niosło na ramieniu, żeby na bosaka tylko chodzić, i dopiero pod kościołem się je zakładało. Jak wyszłyśmy z tego kościoła, to okazało się, że nowy transport ludzi przyjechał i znów był podział. Wieśniacy z tymi z furmankami zabierali poszczególne osoby do swoich gospodarstw. Zobaczyłyśmy wtedy naszą sąsiadkę z Wroniej, panią Dołęgowską. Ona dopiero przyjechała nowym transportem. Dogadała się z moją mamą, żebyśmy razem z nią były. Mama powiedziała, że my już tutaj jesteśmy u jakiegoś gospodarza, a ona na to tak: „A czy ktoś tutaj prowadzi jakąś rejestrację? Niech pani udaje, że ze mną razem przyjechała. Idziemy razem. Jak nas zabiorą do tej samej grupy, to przynajmniej razem będziemy na jednej wsi. Ja umiem szyć i potrafię wiele rzeczy, we dwie damy sobie jakoś łatwiej radę”. Mama na to powiedziała: „No tak, ale nasze rzeczy tam zostały”, a ona na to: „No to niech zostaną. Za dwa czy trzy dni pójdzie pani tam i zabierze swoje rzeczy”. I tak było. Pojechałyśmy na inną wieś, a tam trafiłyśmy na anioły. Nie ludzie, tylko anioły to były. Pamiętam, że państwo nazywali się Grzybowie. Ciężko im było, bo mieli dużo dzieci: Janinę, Marię, Teresę, syna Janka i jeszcze kogoś, było ich pięcioro albo sześcioro. Oni spali pod takimi pasiakami robionymi z wełny. Wszystko, co najlepsze, to nam dali. Codziennie rano gotowali zalewajkę i tak elegancka była ta pani Grzybowa, że najpierw nam przygotowywała – znalazła jakiś stołeczek i na tym stołeczku nam osobno stawiała mleko i tę zupę – a potem dzieliła członkom swojej rodziny. Spałyśmy co prawda na podłodze, ale była jedna izba, więc nie można było inaczej. To byli niezwykli ludzie, bardzo dobrzy.\nTam byłyśmy przez jakiś czas. Bardzo o nas dbała ta pani gospodyni. Jej syn zrobił mi nawet rękawiczki na takim szydełku drewnianym. Wszyscy chcieli nam pomagać. Co było charakterystyczne, że była to taka wieś, w której nie było wody. Na skraju wsi była studnia i kobiety nosiły na takich nosiłkach drewnianych przyczepione wiadra wody. Chodziły tam do tej studni i tę wodę dźwigały. Bardzo trudne warunki były, ale mimo to można było być człowiekiem.\nPrzez cały okres Powstania nie było wieści o Pani ojcu?\nW ogóle nie było, do samego końca. Wojna się skończyła i nie było od ojca żadnej wiadomości.\nMy postanowiłyśmy przedostać się do rodziny. Moja babcia miała rodzoną siostrę pod Warszawą w Bożej Woli, gdzieś za Błoniem, z tych terenów ona pochodziła. Mama napisała do niej. Okazało się, że babcia była tam z jedyną siostrą mojej mamy, Marysią, która też nigdzie nie pracowała, raczej nie nadawała się do pracy i była pod opieką swojej mamy. One jeszcze przed wybuchem Powstania miały świadomość, że w Warszawie może być niebezpiecznie i na wszelki wypadek babcia pojechała do siostry. Tam się zatrzymała i została. Babcia napisała do nas, żeby przyjechać. Jak przyjechać? Za co przyjechać? Mama poszła do księdza, powiedziała o swojej sytuacji i ksiądz zebrał pieniądze. Nie poszła kraść, nie poszła nikogo ograbić, tylko poszła prosić. Ksiądz uzbierał te pieniądze i dał jej na podróż. Nie wiem, z jakiego miejsca żeśmy odjeżdżały. W każdym razie trzeba było jechać przez Kutno lub Łowicz. Musiałyśmy dojechać do Grodziska, bo stamtąd to już dałybyśmy sobie radę. Czekałyśmy na ten pociąg, mama już wykupiła bilety i szykowała coś do zjedzenia. Położyła bilety obok tego jedzenia i ktoś ukradł jeden bilet. Jak się zorientowała, to powiedziała: „To ja kupię nowe bilety”. Widocznie musiała mieć jakąś nadwyżkę. Ale już nie chciała kupić na tę samą trasę. Już nie pamiętam, czy to było przez Łowicz, czy Kutno. I kupiła te bilety. Przyjechałyśmy do Grodziska. W Grodzisku cały dworzec dookoła był obstawiony żandarmerią, wszędzie stały budy niemieckie. Zgarniali wszystkich do Niemiec. Niemcy z karabinami rozkazywali, żeby tu i tu stanąć, popychali. Segregowali na młodszych i starszych. Moja mama była z 1911 roku, więc w tym 1944 roku miała 33 lata. Wreszcie padła taka komenda: „Starsi na przód, a młodsi do tyłu”. Moja mama chustkę jakąś założyła na głowę, żeby wyglądać na taką staruszkę, wzięła mnie za rękę i wyszłyśmy na przód. I się uratowałyśmy. Zaczął deszcz padać i robiło się ciemno w tym Grodzisku. W pobliżu stały takie domki, baraki – nie wiem, jak to można nazwać – gdzie się czasem kryli bezdomni. Mama mówiła, że już jest zbyt późno, żeby nawet na piechotę iść, więc skryłyśmy się do takiego pomieszczenia. Ja na jakimś stole się położyłam i spałam. I tak dotrwałyśmy do rana. Rano żeśmy wyszły stamtąd, ale już żadną ulicą ani drogą tylko tak przez pola na przełaj się przedostawałyśmy, żeby dotrzeć do miejscowości, gdzie była babcia. Babcia była w tej Bożej Woli, ale jeszcze za Lesznem była wieś Powązki. I tam brat mojej babci był sołtysem. Tam mieszkał i miał całe gospodarstwo. Dlatego na te Powązki próbowałyśmy się kierować. Jakoś dotarłyśmy do rodziny.\nTam było nas cztery: babcia, ciocia, czyli siostra mojej mamy, moja mama i ja. Doszłyśmy do wniosku, że przecież trzeba coś zrobić, bo kto nas będzie utrzymywał, kto da nam jeść? Trzeba było się wziąć do roboty. Przedostałyśmy się chyba do Błonia i tam wynajęłyśmy mieszkanie. Moja babcia – nie wiem, czy pożyczyła, czy skąd wzięła te pieniądze – kupiła cukierki. Kupowała je na kilogramy i sprzedawała na sztuki. Dzieciaki po nie przychodziły. Myśmy dzięki tym cukiereczkom się utrzymywały. Okazało się, że moja mama i ciotka miały jakieś wartościowe pierścionki, które sprzedały, żeby wynająć mieszkanie. Moja ciocia codziennie rano wynosiła na rynek krzesełko, na które kładła deskę a na niej kładła cukierki i sprzedawała a to miętowe, a to krówki, a to jeszcze inne. Tak cały dzień przy tych cukierkach siedziały na zmianę.\nKtóregoś razu ktoś podszedł i powiedział: „Marysiu, a co ty tu robisz?”. To był mój tata. Tata szukał po rodzinie mamy, dowiadywał się gdzie ewentualnie mogłybyśmy być. Dostał takie informacje, żeby dotrzeć do Błonia. Dzięki temu się spotkaliśmy. Tata przyjechał z ręką na drucianym temblaku. Okazało się, że jak wracał, zdobył motocykl. Niemiec, jak to zobaczył, to mu go zabrał i go jeszcze poturbował. W takim stanie przyjechał. Dziękować Bogu, że przyjechał.\nZamieszkał z Państwem w Błoniu?\nNie, jak tylko Warszawa zaczęła funkcjonować, to on chciał wracać. On był warszawiakiem i trzydzieści parę lat pracował w tramwajach. Powiedział, że tramwaje zaraz zaczną jeździć, ludzie się wezmą do pracy, zaraz będzie się tam coś działo. I tak przyjechaliśmy do Warszawy.\nPaństwa dom był spalony.\nNasz tak, ale mieszkanie babci mieściło się na piątym piętrze na ulicy Krajowej Rady Narodowej. To dawniej była ulica Twarda. Pod tym adresem mogliśmy się zatrzymać. To było ostatnie piętro, więc pod parasolem się spało, bo dach był zerwany i deszcz się lał do środka. Tak się zaczęło. Potem ojciec zgłosił się do Miejskich Zakładów Komunikacyjnych. Do śmierci pracował w MZK. Tramwaje to było jego życie.\nCzy tata opowiadał o tym, co się z nim działo przez te miesiące?\nNa pewno opowiadał, ale o wielu rzeczach nie chciał wspominać. Z tego, co wiem, podczas Powstania był na Mokotowie i stamtąd gdzieś został zabrany. Potem jakoś się do Rumunii dostał. Tam był jakiś czas.\nCzy po wojnie rozmawiało się w rodzinie o doświadczeniach wojennych?\nJak rozmawiali, to nie ze mną.\nA czy teraz jakoś wracają wspomnienia?\nCzasem wracają, mimo iż było to 70 lat temu wciąż odżywają emocje.\nMała Alicja wraz z tatą, Mieczysławem Białobrzeskim, przy ulicy Stalowej w Warszawie. Ze zbiorów prywatnych\nZofia Białobrzeska (na górze), z matką Marcjanna Bednarczyk oraz siostrą Marią Bednarczyk. Ze zbiorów prywatnych\nAlicja Białobrzeska, 1946 rok. Ze zbiorów prywatnych\nPoprzedni wpis Wolska Beda – „To jest daleko idąca chęć wyparcia”\nNastępny wpis Młotkowski Zygmunt – ,,Nas wysłali do oficerskich lagrów”


Wypił alkohol, spożył leki i wyszedł z domu. Rodzina powiadomiła policję o zaginięciu : Lublin112.pl – Wiadomości z Lublina i regionu. Ważne informacje z kraju\nWypił alkohol, spożył leki i wyszedł z domu. Rodzina powiadomiła policję o zaginięciu 11:36 16-12-2021\nWczoraj na terenie powiatu hrubieszowskiego prowadzone były poszukiwania zaginionego 34-latka. Mężczyzna spożywał tego dnia alkohol, a także zażył znaczną ilość leków i wyszedł z domu w nieznanym kierunku.\nW środę policjanci z terenu powiatu hrubieszowskiego otrzymali informację o zaginięciu 34-letniego mieszkańca gminy Werbkowice. Mężczyzna tego dnia spożywał alkohol ze swoimi kuzynami, a następnie zażył znaczną ilość leków i wyszedł z domu udając się w nieznanym kierunku.\nRodzina w obawie o życie 34-latka powiadomiła policję o zaginięciu. Natychmiast rozpoczęto poszukiwania mężczyzny. Brali w nich udział policjanci oraz funkcjonariusze ze Straży Granicznej z Horodła z pojazdem z kamerą termowizyjną, funkcjonariusze ze Straży Granicznej z Placówki w Hrubieszowie, Kryłowie i Chłopiatynie.\nW końcu mężczyzna został odnaleziony… u swojego znajomego, u którego jak się okazało nadal biesiadował. Na miejsce wezwano zespół ratownictwa medycznego, który zabrał 34-latka do szpitala na obserwację.\n......................., 16 grudnia 2021 o 11:40\nPowinien zapłacić za tę akcję to by się nauczył szacunku w stosunku do rodziny i innych osób.\nZ. Najomy 16 grudnia 2021 o 12:15\nA z czego toto miałoby zapłacić ? Przecież toto jest pryszczem na zdrowych doopach rodziny.\n......................., 16 grudnia 2021 o 12:27\nToto mogłoby się w końcu wziąć za robotę 😀 to by miało z czego zapłacić.\nWieśniaczka w gumofilcach na szpileczkach 16 grudnia 2021 o 11:50\nMężczyzna spożywał tego dnia alkohol, a także zażył znaczną ilość leków i wyszedł z domu w nieznanym kierunku.\nW końcu mężczyzna został odnaleziony… u swojego znajomego, u którego jak się okazało nadal biesiadował.\ngdyby to był mój brat, mąż, teść, kochanek*, prędzej powiadomiłabym grabarza niż policję.\n......................., 16 grudnia 2021 o 15:20\nOstra babka z Ciebie :). Ja bym mojemu spakowała torby i wystawiła za drzwi.\nZadziwiony 16 grudnia 2021 o 11:52\nTwarda wschodnia szkoła\nEwry 16 grudnia 2021 o 14:46\nBurak na medal


Zupka Makaron Ramen Hot Kurczak Gulasz Duży Kubek 120g SAMYANG – Sklep PrzepisyChinskie.pl\n» Zupki Ostre\n» Zupka Makaron Ramen Hot Kurczak Gulasz Duży Kubek 120g SAMYANG\nMakarony i Dania Błyskawiczne(76)\nZupka Makaron Ramen Hot Kurczak Gulasz Duży Kubek 120g SAMYANG\nzł/kg: 74,16 zł\nOpis: Zupka makaron ramen ostry kurczak gulasz 120g w dużym kubku firmy Samyang. Bardzo smaczna wersja ostrej zupki chicken hot ramen w wersji gulasz. Zupka znacznie lepsza, niż te które możemy spotkać w Polskich marketach spożywczych. Wysokiej jakości smaczny makaron oraz przepyszny sos.\nFirma Samyang sama o sobie: "Z pasją i wiarą w ramen tworzyliśmy niezwykłą historię w rodzimym przemyśle spożywczym Firma Samyang Foods Co., Ltd, założona w 1961 roku, podąża jedną ścieżką, dążąc do uczciwości i zaufania od ponad 50 lat. Jego pionierski duch przedsiębiorczości, mający na celu wprowadzenie epoki, w której średnia długość życia w wyniku spożywania żywności wynosi 100 lat, stał się podstawą dla Samyang Foods, aby stać się firmą godną zaufania dla klientów. Z pasją i wyzwaniem, jakim jest generowanie nowych silników wzrostu, Samyang Foods dołoży wszelkich starań, aby każdy mógł cieszyć się smaczniejszym światem."\nJak Przygotować Koreańską Zupkę: Należy otworzyć wieczko w połowie i wyjąc saszetkę z przyprawami. Makaron w kubku zalać wrzącą wodą do kreski na ściance i przykryć na około 4 minuty. Po upływie tego czasu dodajemy zawartość saszetki i porządnie mieszamy. Danie jest gotowe do spożycia.\nMakaron 62,3%: mąka pszenna 30%, skrobia ziemniaczana 20%, olej palmowy 10%, gluten pszenny, sól, olej sojowy, regulatory kwasowości: węglan potasu: E501, węglan sodu: E500, di-fosforany sodu: E339, kwasek cytrynowy: E330; zagęstnik: guma guar: E412, emulgator: lecytyna sojowa: E322, olej aromatyzowany zieloną herbatą, barwnik: ryboflawina: E101.\nZupa/sos 27,5%: woda, cukier biały, wzmacniacze smaku: glutaminian sodu: E621, rybonukleotydy di-sodowe: E635, czerwona papryka w proszku, sos sojowy, sól, olej sojowy, cebula, czosnek, ekstrakt drożdżowy w proszku, ekstrakt z papryki, czarny pieprz w proszku.\nProszek 10,2%: mąka pszenna, skrobia ziemniaczana, sztuczny aromat drobiowy w proszku, czosnek w proszku, cukier biały, sól, prażony sezam, suszony szczypiorek, suszone wodorosty, ekstrakt drożdżowy w proszku, wzmacniacz smaku: rybonukleotydy di-sodowe: E635, olej sojowy, suszona czerwona papryka, zagęstnik: guma ksantanowa: E415.\nInformacje dodatkowe: Produkt zawiera pszenicę, gluten, soję, sezam. Wyprodukowano w zakładzie, w którym przetwarzane są również skorupiaki, jaja, ryby, mleko.\nWartość energetyczna: 1587kJ/379kcal,\nw tym kwasy tłuszczowe nasycone 6,6g,\nw tym cukry 5,8g,\nSposób przechowywania: Przechowywać w suchym i chłodnym miejscu, z dala od działania promieni słonecznych.\nZupka Makaron Ramen Hot Kurczak Duży Kubek 105g SAMYANG\nOpis: Zupka makaron ramen ostry kurczak 105g w dużym kubku firmy Samyang. Bardzo smaczna wersja ostrej zupki chicken hot ramen w wersji ostrej. Zupka znacznie lepsza, niż te które możemy spotkać w Polskich marketach spożywczych. Wysokiej jakości smaczny makaron oraz przepyszny sos.\nZupka Makaron Ramen Hot Kurczak Curry Duży Kubek 105g SAMYANG\nOpis: Zupka makaron ramen ostry kurczak curry 105g w dużym kubku firmy Samyang. Bardzo smaczna wersja ostrej zupki chicken hot ramen w wersji curry. Kurczak oraz słynne curry to bardzo popularne połączenie w krajach azjatyckich. Zupka znacznie lepsza, niż te które możemy spotkać w Polskich marketach spożywczych. Wysokiej jakości smaczny makaron oraz przepyszny sos.\nZupka Makaron Ramen Hot Kurczak Extreme Duży Kubek 105g SAMYANG\nOpis: Zupka makaron ramen ostry kurczak extreme 105g w dużym kubku firmy Samyang. Ssmaczna wersja bardzo ostrej zupki chicken hot ramen w wersji extreme. Zupka znacznie lepsza, niż te które możemy spotkać w Polskich marketach spożywczych. Wysokiej jakości smaczny makaron oraz przepyszny sos.\nMakaron Kluski Ramen Topokki Medium Hot Kurczak Carbo Duży Kubek 179g SAMYANG\nOpis: Makaron kluski ryżowe ramen topokki medium hot o smaku carbonara w dużym kubku firmy Samyang. Bardzo smaczna wersja ostrych koreańskich klusek topokki w wersji carbonara. Takiego dania nie możemy spotkać w Polskich marketach spożywczych. Wysokiej jakości smaczne kluski oraz przepyszny sos.


Testolan – odświeża organizm i dodaje wigoru. Zyskaj Siłę, Wzmocnij Ciało i Zdobądź Przewagę. | blog o wszystkim kiziak\nTestolan to niezwykła mieszanina czynnych substancji, która usuwa negatywne skutki niedoboru testosteronu. Poprzez wspieranie produkcji najważniejszego męskiego hormonu pozwala uzyskać wszechstronny efekt poprawy samopoczucia i wielkiego nacisku na kształt.\nTestolan dodaje sile oraz podnosi wytrzymałość, pozwala uzyskać optymalne rezultaty w trakcie treningów. Rozwija i poprawia masę mięśni, przy jednoczesnej ochronie kości. Korzystnie oddziałuje na moc, podnosi libido, zwiększa sztukę oraz ruchliwość plemników.\nKażdego roku, zaczynając od 30 urodzin, poziom testosteronu u ludzi spada o 1%. To negatywny proces o znamionach starzenia się. Niesie za sobą wiele zagrożeń, w tymże tenże znacznie istotny – wzrost zagrożenia śmierci (źródło).\nNiższy poziom testosteronu może robić do anemii (źródło), obniża libido, przyczynia się do spadku sprawności i gęstości kości.\nTestolan zatrzymuje negatywne konsekwencje obniżenia produkcji testosteronu.W oryginalny i łagodny sposób reguluje gospodarkę hormonalną u mężczyzn.\nNie potrzebujesz godzić się na skutki niedoboru testosteronu. Możesz usunąć przyczynę spadku energii, utraty masy mięśniowej oraz ograniczenia libido. Testolan to prosty suplement diety w sytuacji tabletek o unikalnym składzie bazujących na mieszaninie skutecznych substancji, które aktywizują produkcję testosteronu. Ponadto umożliwiają uzyskać efekt poprawy samopoczucia i wyglądu. Również to wszystko bez końców ubocznych. Doskonała wartość, oryginalny skład to pewność satysfakcji!\n←Spirulin Plus- Wydajny detoks bez męczących diet? Skuteczne odkwaszanie organizmu bez katorżniczych wyrzeczeń? Tak, to możliwe!\nFlexa Plus New – przetestowany sposób na bolące stawy. Sprawdź to juz teraz!→


Inwestycja w muzykę na wesela – Libreria\nGrając codziennie praktycznie w bardziej gorących okresach jako didżej wiedziałem, że mam bardziej zacięcie do odtwarzania muzyki, niż do śpiewania, dlatego szybko przekonałem się, aby założyć własną firmę, gdzie będę mógł się realizować. Didżej na wesele to na pewno bardzo rozwojowa działalność, która jest warta odpowiedniego zaplanowania.\nPo pierwsze jako didżej grający na tak ważnych wydarzeniach musieliśmy nabyć jakieś doświadczenie. Dzięki niemu właśnie staliśmy się rozpoznawalni i wiedzieliśmy, że naprawdę klienci będą z nas zadowoleni. Jeśli jednak chodzi o to, co jest kluczem do sukcesu, to docelowo wiedzieliśmy, że jest to spora ilość zleceń, która na pewno będzie następstwem granej muzyki, która będzie świetna. Dobra muzyka to jeszcze nie wszystko. Pamiętam, że przed naszym pierwszym występem musieliśmy wszystko dokładnie przemyśleć – jaki utwór będzie lecieć jako pierwszy, otwierający, a także który będzie kończył, no i oczywiście muzyka musiała być do tańca. Im lepiej będzie dobrany dj na wesele z Trójmiasta, tym para młoda na pewno będzie o wiele bardziej zadowolona i zdawaliśmy sobie z tego sprawę. Może dlatego postanowiliśmy przede wszystkim nabierać powoli doświadczenie, aż w końcu będziemy mieć możliwość podejmowania się tych o wiele lepiej płatnych zleceń. Trzeba też liczyć się z budżetem – jeśli para młoda decyduje się na didżeja, to na pewno powinna wiedzieć, że kilka tysięcy złotych to minimum, jakie jest konieczne, aby muzyka wykonywana przez didżeja była bardzo dobra jakościowo.\nIm więcej pieniędzy ma para młoda, tym na pewno może oczekiwać znacznie lepszych warunków. Wkrótce jeszcze nabyliśmy profesjonalny sprzęt muzyczny, a nawet parę świateł, co także cieszyło się dużym zainteresowaniem, co każda para młoda widziała.\nOpublikowano 6 marca 2018 Autor: Henryk Dąb


Australijskie Narodowe Archiwum Filmowe i Dźwiękowe (NFSA) upubliczniło archiwalne nagranie wymarłego gatunku. Wilkowór tasmański, nazywany tygrysem tasmańskim, był największym drapieżnym torbaczem, z pyskiem wilka i tygrysimi pręgami. Nagranie powstało w zoo w Hobart w marcu 1935 r. Widać tu Benjamina - ostatniego przedstawiciela gatunku. Zwierzę przetrzymywane w niewoli padło 18 miesięcy później, w 1936 r. Z wymarciem gatunku do tej pory nie zgadza się część naukowców. Pojawiają się zdjęcia i sugestie, że gatunek żyje i wędruje po kontynentalnej części Australii.\nAustralia, tasmania, gatunek wymarły, tygrys tasmański, wilkowór tasmański\ngeminiI niech sobie żyje oby jak najdalej od najgorszego drapieznika - człowieka.\nI niech sobie żyje oby jak najdalej od najgorszego drapieznika - człowieka.\nsorry ale ten film jest dostępny na YouTube przynajmniej 15 lat\n"Ostatnie takie wideo w historii. Ujawnili je po 85 latach" doskonale! dowiedzialem sie ze juz na poczatku II wojny swiatowej krecono wideo!? ciekawe w jakim systemie? czego to dzisiaj ucza w szkolach?\nJa ten film widziałem ze 40 lat temu w TVP, jeszcze za komuny!\nprzerażające to "zoo", malutki betonowy wybieg - okrucieństwo\nto obce istoty nieustannie krzyzują gatunki na ziemii


Świetna postawa siatkarzy - Informacje z Kołobrzegu i okolic. Aktualne wydarzenia.\nSiatkarze UKS OPP Powiat Kołobrzeski mają za sobą dwa dwa pierwsze spotkania w 2-ligowych rozgrywkach w fazie play-off o miejsca 5-8. Kołobrzeżanie pokonali siatkarzy Stali Grudziądz odpowiednio 3:0 i 3:1.\nW pierwszym spotkaniu nasi siatkarze już w pierwszym secie pokazali że są dobrze dysponowani i gotowi na zwycięstwo. Pewna zagrywka i skuteczna gra blokiem okazały się kluczem do zwycięstwa. Konsekwentna kontynuacja w drugiej partii i drugi set wygrany. W trzecim secie gospodarze poderwali się do walki i uzyskali prowadzenie 24:21, ale zawodnicy UKS OPP Powiat Kołobrzeski udowodnili że potrafią walczyć i pewnie zagrywając oraz skutecznie blokując wygrali również tego seta 26:24 i cały mecz 3:0 (25:22,25:20,26:24)\nW drugim meczu walka była jeszcze bardziej zacięta. Pierwszy set to niesamowita mobilizacja i piorunująca zagrywka gospodarzy (4 asy serwisowe) i wygrana 25:20 , w drugim secie kołobrzeżanie uspokoili grę w przyjęciu i sami wzmocnili zagrywkę co przyniosło efekt w postaci wygranej 19:25. Set 3 i 4 to konsekwentna zagrywka i gra blokiem, świetne obrony w polu i pewne wygrane 20:25, 21:25 i cały mecz 1:3. Obecnie w rywalizacji do trzech wygranych UKS OPP prowadzi ze Stalą Grudziądz 2:0. Następne mecze odbędą się w Kołobrzegu w najbliższy weekend.


WITAMINA D3 A ZAPARCIA - Zdrowie dziecka - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nWITAMINA D3 A ZAPARCIA Dodaj do ulubionych\nWITAMINA D3 A ZAPARCIA\nOD KAD ZACZELAM PODAWAC MOJEJ CORECZCE WITAMINE D3 ZACZELY SIE PROBLEMY Z KUPKA MALA PRZY TYM SIE BARDZO PREZY PORADZCIE MI CO MAM ZROBIC BO CHYBA ZWARIUJE SZKODA MI DZIECKA JAK WIDZE ZE SIE TAK MECZY Re: WITAMINA D3 A ZAPARCIA\nNa pewno winna jest d3,szczerze powiedziawszy pierwszy raz si� z czym� takim\nspotykam,ja daj� 3 krople i nie ma to wp�ywu na stolec.a mo�e wprowadzi�a� co�\nnowego do diety,marchewka???\nja mia�am podobnie, od razu po podaniu wit d3 z kupki po ka�dym posi�ku zrobi�a si� kupka raz na 2 lub 3 dni, kupka gigant wy�a��ca bokami, ale nie by�a twarda. Ma�y puszcza� wtedy straszne b�ki. kupki si� unormowa�y, gdy przestali�my podawa� witamin� na polecenie doktor z poradni metabolicznej, bo okaza�o si� �e ma�y wydziela wap� z moczem, czyli przyswaja za du�o wapnia, a witamina wp�ywa na wch�anianie wapnia (objawia�o si� to szybko zarastaj�cym ciemi�czkiem, by�o 1cm x 1cm gdy mia� miesi�c). czyta�am w jakiej� gazecie �e wit d mo�e powodowa� zaparcia, ale nie napisali co wtedy robi�. dodam �e m�j ma�y mia� t� witamin� podawan� przez 3 miesi�ce i tyle trwa�y te kupki co kilka dni. nic mu si� nie sta�o\nje�li karmisz piersi� to pij du�o soku jab�kowego - na 100% pomo�e na zatwardzenie c�rci. Re: WITAMINA D3 A ZAPARCIA\na mozna wiedziec po k� cholere dajesz latem wit D? wystarczy 5-6 godzin spaceru\nizia30 napisa�a: > a mozna wiedziec po k� cholere dajesz latem wit D? wystarczy 5-6 godzin spaceru\nGdyby tyle chodzi�a z dzieckiem PO S�O�CU to niewiem czy OIOM by pom�g�.\nWiesz �e dzwoni ale neiwiesz w jakim ko�ciele moja droga.\nDzieciom, kt�re CHODZA ogranicza sie lub calkiem nie podaje vit D3 latem poniewa� one biegaj� PO S�O�CU.\nBo to promienie s�oneczne przesy�aja D3\nPo pierwsze nie krzycz - du�e litery.\nPo drugie spr�buj przej�� na vigantol.\nPo trzecie czy podajesz jeszcze jakies witaminy?\nwiem i gdzie dzwonia i w ktorym kosciele.\nwystarczy 1 godzina w pelnym cieniu, skora pokryta filtrem 30, zeby dotarlo do\nniej wystarczajaca dawka promieniowania UV do wytworzeznia dobowego\nzapotrezbowania na wit D. wiosna i latem nie podaje sie wit D chyba ze\nciemiaczko bardzo wolno zarasta. wit ta dodatkowo jest w mleku, bardzo latwo ja\nto potem nie ich problem.moje dziecko urodzilo sie w czerwcu, teraz ma 2 latka,\nw calym swoim zyciu dostala moze ze 2 kropelki wit D, od lat w polsce nie ma przypadkow krzywicy (poza razacymi przypadkamui\nzaniedbywania dzieci) za to notuje sie zbyt wiele przypadkow przedawkowania, ze\nzgonami wlacznie. mowi ci to cos?\nCiekawe bo ja ez czyta�am sporo i r�nych lekarzy si� pyta�am i m�wili, �e w naszym klimacie niestety w cieniu nie dostarczy powetrze odpowiedniej dawki.\nJa urodzi�am w pa�dzierniku i ma�y dopiero teraz w tym roku w czewrcu przesta� brac vit. d3 by� na modyfikowanym i nie przedawkowa�am - a wg ciebie to juz powinno co najmniej by� w bardzo ci�kim stanie.\nPodawanie vit. d3 powinien ustalic lekarz indywidualnie dla dziecka a nie na forum kobieta kt�ra dziecka na oczy nie widziala.\nDlatego nie dawaj tego typu z�otych rad, bo kto bedzie leczy� dziecko ty czy lekarz ktorego nei posluchala a ktory zna lepiej malenstwo ?\nnie widzialam dziecka ale na podstawie zaparc to juz jest przedawkowanie.\nkazdy robi co chce i chodzi do dowolnego konowala, ja juz takich spotkalam\nbardzo wielu, rozne rzeczy probowali wmowic mnie lub moim znajomym, nie\nprzewidzieli tylko ze maja osoby przed soba osoby o wyksztalceniu medycznym lub\nbiologicznym, wiedzace czasem zdaje sie wiecej niz oni. twoj doskonaly medyk pewnie rowniez przepisuje dzieciom masci ze sterydami i\nkwasem bornym bez mrugniecia okiem, bo od dziesiatek lat tak sie robilo, jego\nwiedza tez nie zostala zmodyfikowana od dziesiatek lat (w 2002 roku wyuszlo\nRozporzadzenie Rady Ministrow zabraniajace uzywania boranow u dzieci przed 3\npodac jeszcze kilka razacych glupot popelnianych przez naszych bardzo\nkompetentnych pediatrow, takich jak podawanie dzieciom zymafluoru, leczenie\nplesniawek aftinem, smarowanie odparzonej pupy tormentiolem itp.??????????\nKrajowy konsultant zaleca cos takiego, cyt.:\nNoworodki donoszone i niemowl�ta powinny otrzymywa� 400j witaminy D na dob� z\nuwzgl�dnieniem diety i preparat�w farmaceutycznych. Moment rozpocz�cia podawania\nzale�y od tego, czy matka przyjmowa�a witamin� D w ci��y oraz od sposobu\n�ywienia noworodka. Noworodek karmiony piersi�, kt�rego matka nie otrzymywa�a\nwitaminy D wymaga podawania 400j/dob� witaminy D od pierwszych dni �ycia. Je�eli\nnatomiast matka otrzymywa�a witamin� D, podawanie jej u dziecka nale�y rozpocz��\nod 3 tygodnia �ycia. Niemowl�tom karmionym piersi� nale�y podawa� 400j witaminy\nD niezale�nie od tego, czy matka przyjmuje preparaty zawieraj�ce t� witamin�. Noworodki i niemowl�ta karmione mlekiem modyfikowanym spo�ywaj�ce na dob�\nwystarczaj�c� obj�to�� mleka do zapewnienia dobowego zapotrzebowania na witamin�\nD, nie wymagaj� dodatkowej suplementacji. Przy karmieniu mieszanym dawka witaminy D zostaje ustalona indywidualnie przez\nNoworodki urodzone przedwcze�nie wymagaj� zazwyczaj wi�kszych dawek witaminy D -\ndo 1000j witaminy D na dob�.\nDzieci od 1 do 18r.�. (ze szczeg�lnym uwzgl�dnieniem okres�w intensywnego\nwzrastania) wymagaj� dodatkowej poda�y witaminy D w dawce 400j na dob�,\npochodz�cej z �ywno�ci wzbogacanej witamin� lub z preparat�w farmaceutycznych.\nDzia�anie witaminy D jest skuteczne pod warunkiem stosowania urozmaiconej diety\noraz przestrzegania zasad aktywnego wypoczynku na �wie�ym powietrzu.\nOd siebie dodam, �e nie daje witaminy rzadnej dziecku, chociaz zlecono mi\npodawanie dora�nie vibowitu:\n1. po wit. d3 kupy twardnieja - sprawdzone,\n2. zwieksza sie wydalanie wit. c z moczem, a jej nadmiar wraz z du�� podaa� wit.\nd 3 powoduje powstawanie kamieni nerkowych,\n3. syn jest zdrowy i ma apetyt oraz dbam o urozmaicenie diety i podaz\n4. pomysle o podawaniu preparat�w witaminowych z ko�cem wrzesnia jak zacznie si�\ns�ota i okres zachorowa�\n5. radzi�abym to samo innym mam�, bo wiekszo�c produkt�w jest wzbogacana w\nwitamini poczawszy od mleka modyfikowanego, poprez kaszki( ale te dla dzieci) na\nu nas zaden sok nie pomagal a chyba nawet jeszcze sprawe pogarszal - dopiero inne jedzonko niz cyckowe pomoglo\njak zawsze stanelas na wysokosci zadania\nRe:staram si� :-)\ndopiero teraz jako matka stwierdzam, �e niestety lakarze przesadzaja z witaminami, antybiotykami, nie maja pojecia o mlekach modyfikowanych, alergii i jeszcze bym tak wymienia�a, wymienia�a. Oczywi�cie sa wyj�tki, nawet ekspert na karmieniu butelka jako pierwszy przyk�ad - oj takiego by mi lekarza trzeba bylo)B.\nRe:mam prosbe do beaty\nposiedz czasami na forum o pielegnacji skory, trzeba ukrocic praktyki tamtejszej\npani ekspert (nie pani Ewy z kosmetykow, bo ta jest ok)\nzaparcia te� nie musz� oznacza� nadmiaru wit. d# - moj mia� z poczatku jak jeszcze nie dostawa� wit. d3.\nWit. D3 nie mogl bra� bo od niej brzuszek go bola� i poprostu nie lubial jej swietnei sprawdzil sie vigantol.\nCo do lekarzy - sa r�ni sa i konowa�y i ludzie naprawde znaj�cy sie na rzeczy.\nJednak sama raz zdecydowa�am za lekarza (nie podalam antybiotyku tylko leczylam homeopatycznie--tez pod kontrola innego lekarza) i by�am z dzieckiem 5 dni w szpitalu.\nZawsze jak cos mi sie nie podoba pytam prosto z mostu lekarza dlaczego?\nI mam lekarza ktoremu ufam - bo chodzic aby i tak robic swoje - to po co obciazac s�u�b� zdrowia? Niekt�rzy lekarze nie uczyli sie dziesiatki lat temu.\nDrogie mamy,ja mam ten sam problem z moja corcia (2,5 miesiaca).Od kiedy zaczelam dawac D3.z kupkami porobil sie straszny ambaras.Nawet przejscie na Vigantol nic nie pomoglo.Mala robi kupke raz na 2-3 dni i to z wielkim problemem i bardzo czesto po podaniu czopka glicerynowego.Dodam tylko,ze jak juz zrobi ta swoja kupke to jest to normalna rzadka kupka jak to u niemowlaka ,za to jest jej tyle,ze ho,ho Pozdrawiamy Monika i Malenka\nDo bea-ty :-)\nS�uchaj - nie chc� zak�ada� nowego w�tku, a w�a�nie zacz�o mnie nurtowa� jedno pytanie. Jak przeliczy� ug (mikrogramy) na jednostki mi�dzynarodowe? Chcia�am policzy�, ile moja c�ra dostaje w kaszkach i mleku (Bebilon2) w sumie na dob� wit.D3 No i pojawi� si� problem, bo wsz�dzie pisz� o 400j.m. a na Bebilonie: w 100ml 1,9ug B�d� tu m�dry i pisz wiersze A �e ostatnio ma�a nie bardzo chce je��, spad�o jej Fe - mo�e za du�o witD3? Pediatra "ka�e" podawa� dodatkowo 2 krople Vigantolu - mimo, �e karmi� wy��cznie sztucznie... No i tak sobie chcia�am policzy�... Bo skoro nadmiar D3 wyp�ukuje wit.C, a ta z koleji jest niezb�dna do przyswojenia Fe... Mo�e tu le�y problem?\noprocz wit C przy wchlanianiu zelaza niezbedny jest takze kwas foliowy (zwykly\nfolik 1/2 tabl dziennie) zamiast vigantolu bezpieczniej byloby dawac jakas\nmultiwitamine. uwazaj tez z wit C bo jej nadmiar bardzo obciaza nerki,\nprodukowane sa szczawiany wapnia (wyplukiwany wapn) ktore tworza piasek a potem\nkamienie nerkowe. niedawno przetrenowalam ten problem z moja corka. zauwaz ze\nwszystko jest wzbogacane w wit C, ktora jest swietnym konserwantem.\nIzia ma racje przy ma�ym apetycie preparat wielowitaminowy, bo jest ma�a podaz\nwszystkich sk�adnik�w w diecie. Co do przelicznika to jest prosty 10ugD3=400j.m.\njesli 100ml Twojej mieszanki zawiera 1,9ug tj. 76 j.m. przeliczasz ile razy po\n100 ml pije pociecha i mnozysz przez te 76j.m. Vigantol 2 kr. to 1340j.m - a ten\nbrak apetytu jest po zwiekszeniu dawki witaminy czy nie ma zwi�zku Twoim\nzdaniem? Czasem dawke nalezy zwiekszyc w�a�nie u maluch�w z ma�o urozmaicona\ndiet� i ma�ym apetytem i jesli zwi�kszenie dawki jest skutkiem braku apetytu a\nnie na odwr�t to ok. Przy czym 1500j.m, bo razem z innym jedzeniem tyle wyjdzie,\nalbo i wi�cej to troszke du�o. Pisa�a� o tym kiepskim apetycie na karmieniu\nbutelk� - proste - z�tko to skarbnica wit. d3 mo�esz dodawa� gotowane i\nrozkruszone do kaszek, zupek nawet tych gotowych co drugi dzie� nie ma na co\nczeka� z podawaniem, mase�ko (zaw. cholesterol potrzebny do synetezy wit. d3) do\nkaszki, do zupki u smyk�w z niedoborami mozna dawa� razy dwa, podobnie jak\noliwe. Poza tym lepiej jest wch�aniane �elazo z mi�sa - �elazo hemowe\ndwuwarto�ciowe, ni� z warzyw - �elazo hemowe tr�jwarto�ciowe. Dlatego pisa�am z\njakim mi�skiem powinnas wybierac zupki, do tego szpinak, kasze wzbogacone z\n�elaza - Nestle zamiast BobovityW wch�anianiu Fe bierze udzia� nie tylko kw.\nfoliowy i wit. C, ale i B12 oraz mied�, kobalt. Mleko niestety ma ma�o\nwch�anialne �elazo i os�abia jego wch�anianie jesli podajesz razem z preparatem\n�elaza np. dajesz pocic preparat mlekiem - tylko sokiem jablkowym - zwieksza\nwch�anianie �elaza z preparatu. Kw. foliowy zawieraja ciemnozielone i\nciemnopomara�czowe warzywa i owoce,vit b12 jest syntetyzowana w jelicie i warto\nzadba� o w�a�ciwa flore jelit - bebilon ma prebiotykie wiec super.Nadmiar wit. c\nw diecie niszczy ta witamin�!Du�a ilo�� blonnika powoduje zaburzenia wch�aniania\nok. 5-6 mz. wyczerpuja sie zapasy z cia plodowego i najbardziej narazone sa na\nanemie niemowleta mama z anemi� w ci�zy. Dlatego min. wprowadz sie w tym wieku\nmi�so i zaraz po nim ��tko.Na niedociagni�cia malucha to ju� nie mamy wp�ywu.\nUf...chyba wszystko, pozdrawiam, Beata\nJeszcze to poczytaj:\nDziewczyny - jeste�cie niesamowite!!! Dopiero teraz usiad�am do kompa i ufffff... Wydrukowa�am sobie wasze odp. i jutro, jak b�d� przytomniejsza przeczytam na spokojnie. Bea-to - wiedza, kt�r� si� dzielisz jest pora�aj�ca!\nW�asnie zacz�am si� zastanawia�, czy ten kiepski apetyt u ma�ej nie bierze si� zwyczajnie z nadmiaru D3. Ja jestem dawc� krwi i nawet w ci��y mia�am rewelacyjn� morfologi�. Dlatego moje os�upienie, �e c�rka ma za niskie Fe.\nNa forum pediatrycznym podpyta�am lekarza o podawanie Fe w tabletce - na szcze�cie mo�na, wi�c podaj� rozkruszon� w �y�eczce ze �liwkami Gerbera. Jest i Fe i witC do jego wch�oni�cia. Poza tym c�ra nie dostaje �adnych lek�w (no opr�cz Vigantolu - od dzi� 1 krpl) Wcze�niej - do 6 m-ca dawa�am tylko 1 kropelk�, a od sz�stego - dwie. I to zbiega si� w czasie z niech�ci� ma�ej do jedzenia.\nW�a�nie wprowadzi�am ��tko i mase�ko do zupek jarzynowych, za kilka dni spr�buj� jakie� czerwone mi�sko (jagni�, ciel�? - nie wiem co jest teraz w sklepach, bo sama zazwyczaj dr�b jadam )\nJeszcze raz - bardzo dzi�kuj� za tak wyczerpuj�c� odpowied�!\nPrzypominam, �e pisanie wielkimi literami w necie oznacza krzyk - nie wrzeszczmy bez potrzeby. A jak si� czyta takie posty, to wida�.\nWszystkie mi�e Panie uprasza si� o wy��czanie Caps Locka, gdy nie jest to niezb�dne.\nTo co opisujesz to nie zaparcia. S� w�wczas jak kupa robiona jest z trudem i\nwychodza "kozie bobki". W tym wieku dzieci raczej robi� z trudem kupki - uk�.\npokarmowy by� nieczynny przez 9m i dopiero uczy sie dzia�ac jak nale�y. Dzieci\nnie zawsze robia codziennie kupe, warzne, �e jest ona normalna czyli rzadka.\nSprawd� tylko czy smyk nie jest zagazowany. Niedojrza�y ukl. pokarmowy cz�sto\nnie radzi sobie z mieszanka i maluchy cierpi� na wzd�cia brzuszka, a gazy zbite\nw du�e konglomeraty utrudnija przesuwanie sie mas ka�owych w jelicie i\nwypr�nienie. Kupa zalega w jelitach, gnije, daje jeszcze wi�ksze wzd�cia i b�l\nbrzuszka. �atwo to stwierdzic ogladaj�c brzuszek zaraz po wypr�znieniu i jak te\n2-3 dni nie robi kupy - zwieksza sie obw�d. Dobrze poda� wtedy Bobotic kropelki\n- dawkowanie na opakowaniu - podaje si� od 28d�. i jest bezpieczny, wode\nkoperkowa do pica nawet do 6xdz 1 �y�eczka( pod warunkiem, �e nie ma uczulenia\nna koper) i masowanie brzuszka najlepiej w ciep�ej wodzie w wanience w czasie\nk�pieli. Wok� pepuszka ruchy zgodnie ze wskaz�wka zegara i po ubraniu na\nbrzuszek niech sie smyk wypruka. Wog�le dzieci z broblemami typu zaparcia, kolki\npowinny duzo le�e� na brzuszku - same sobie wtedy go masuj� i pozycja u�atwia\nwydalanie gaz�w. Pozdr., Beata\nJuz od 6mz. sa gotowe s�oiczki z jagni�cina, kr�likiem i ciel�cin� - wybieraj po\nprostu te dla smyka. Zanim pop�dzisz do sklepu zajrzyj tu:\nwww.nutricia.pl/index2.php - w produktach znajdziesz zupki i ich rodzaje,\npolecam te� klub nowoczesnego zycwienia i ksi��ke kucharska (skromn�) do\nwydrukowania,www.hipp.pl/ - tu tak�e przegl�d produkt�w( moja ulubiona\nfirma), dziecko.nestle.pl/ - kaszki\nJeszcze jest super www.twojadieta.pl/ - wchodzisz w twoje dziecko , w co\nmoge zje�c - wpisujesz date urodzenia, rodzaj karmienia i masz co miesi�c co\nmo�esz wprowadza�, pare przepis�w.Pozdrawiam, Beata u nas tez taki problem\nU nas te� problem z kup� od kiedy podajemy witamin� d. Tak mi szkoda maluszka a w dodatku jest taki dzielny, �e nie p�acze mocno, tylko j�czy i st�ka biedaczek. Przed podaniem witaminy robi� kupki po kazdym karmieniu a teraz raz na dob� ale i z duuuuu�ymi problemami. Id� wieczorem do pediatry to zapytam, ale chyba wiem jaka b�dzie odpowied� - to nie witamina to pani na pewno co� zjad�a. Tylko dziwne, ze wcze�niej jad�am tak samo i problem�w nie by�o...\nA czy s� mamy, kt�re odstawi�y witamin� i zauwa�y�y popraw�?\nRe: u nas tez taki problem\nPrzy karmieniu piersia nalezy podawa� d3 w dawce profilaktycznej 400j.m. taka\ndawke zawiera vibovit. Vigantol kropla to 670 j.m. , wit d3 rozt. 500j.m. Nie ma\ninnej mozliwo�ci jak przekonac sie odstawiaj�c na 2-3 dni preparat (nic sie nie\nstanie przez ten czas) i zobaczyc co sie dzieje z kupa, ale nic nie zmieniac w\nswojej diecie. Bezdiesz mia�a 100% pewno�c i argument dla pediatry. Beata\nMy odstawili�my w niedziel�, a dzisiaj spr�buj� ponownie. Nasz Mati dostawa� witamin� ok 4 dni. Przy robieniu kupki zacz��, nie p�aka�, a wy�, skr�ca� si�, sinie�. Nie wprowadzi�am niczego nowego do jedzenia, wi�c to mur beton witamina.\ntesciowa powiedziala mi zebym podawala ta witamine co drugi dzien i jest malutka poprawa chociaz te kupki nie sa takie jak wczesniej ale po kazdym karmieniu jest troszke w pieluszke narobione no i zaczelam jesc jablka dziennie 3 do 4\nKiedys pani doktor m�wi�a mi �eby nie podawa� WitD3 i WitC lub Cebionu multi jednocze�nie. Bo to powoduje u dzieci wzd�cia.\nZasada jest taka, �e witd3 podajemy zawsze rano i najlepiej na mleczku - do\n�y�eczki i hop do buziaka, a reszte witamin min. C p�niej. Czasem dzieci s�\nwra�liwe na sk�adniki pomocnicze preparatu np. vigantol zawiera kw. arachidowy -\nmo�e alergizowa�, w�wczas pomaga zmiana preparatu na rozt. wit. d3 tylko trzeba\npami�tac o r�znicach w zawarto�ci wit. w 1 kropelce( pisa�am wy�ej).B.\nBy�am z t� kwesti� u pediatry. Bez zastanowienia pani doktor kaza�a odstawi� wit d na 2 tygodnie. Dora�nie mam stosowa� czopeczek homeopatyczny i jakie� lekarstwo doustnie. Odstawilismy witamink� w pi�tek i ju� dzisiaj jest prawie dobrze. Czopeczek zu�yli�my jeden, od tamtej pory kupki regularnie. Jeszcze walczymy troszk� ze wzdeciami, kt�re dopadaj� nas nad ranem, ale jest i tak O NIEBO LEPIEJ!\nSyropek homeopatyczny alvia polecam gor�co wszystkim maluszkom. Stosujemy z du�ym powodzeniem\nNawracaj�cy kaszel u c�rki starogard gda�ski


z kubkiem kawy...: Żeby zimą nie żałować\nW tym roku lata wypatrywaliśmy jeszcze w maju. Jakoś tak się ociągało, a my mieliśmy już dość siedzenia w domu. To sygnał żeby z tej wakacyjnej pogody brać tyle ile się da, bo za chwilę znów okręceni kocem będziemy siedzieć przy grzejnikach. Podpowiadamy jak to zrobić. Spakujcie kilka najpotrzebniejszych rzeczy i pojedźcie gdzieś, gdziekolwiek. Wasze dzieci będą Wam za to wdzięczne. Zróbcie tak, aby jeden zimowy wieczór był zdecydowanie za krótki na przejrzenie wszystkich wakacyjnych zdjęć.\nW pokoju panuje półmrok, bo chłopcy po dniu pełnym wrażeń, poszli już spać. To taka chwila dla mnie. Nastała cisza, która daje mi pole do popisu w tworzeniu tekstu, do którego z pewnością wrócę zimą.\nNie musimy nawet zakładać butów, bo bieganie na boso po łące też ma swoje uroki. To jedna z zalet upalnych dni, które ostatnio troszkę bardziej nas polubiły. Jak pada to chowamy się do domu, a jak przestaje to zakładamy kalosze. Żeby dziecko miało udane dzieciństwo trzeba jakieś zakupić, bo po deszcze dzieci lubią taplać się w kałużach. Szymek też jest wielkim fanem tej zabawy, więc kalosze często ma na nogach. Nie oznacza to, że Szymek przychodzi upaćkany po pachy. On jest z tych spokojniejszych jeśli chodzi o takie zabawy, ale zjeżdżanie pupą po piasku, po deszczu też było i piasek w kaloszach też był. Tą zabawę mamy już zaliczoną i wypróbowaną i polecamy ją każdemu tylko pod warunkiem, że w domu macie dobry proszek do prania. I potrzebna jest jeszcze pasta do zębów, bo piasek do domu przyniesiony jest nawet między zębami.\nOstatnio nasze serca skradły rodzinne festyny. Gdy wyczaimy jakiś w okolicy to wsiadamy do samochodu i jedziemy. Kiedyś takie festyny nie były dla nas aż tak urokliwe. Twierdziliśmy, że nie ma tam co robić, nie ma atrakcji takich dla nas. Ale odkąd zostaliśmy rodzicami, a Szymek jest już na tyle duży, aby próbować swoich sił na dmuchanych zamkach i basenikach z piłeczkami, to korzystamy z takich dni. Nas zawsze możecie spotkać w strefie dla najmłodszych. To nasze miejsce, to nasza zabawa. Antek zawsze grzecznie śpi na świeżym powietrzu, bo tak działają na niego spacery. Szymek szaleje to tu, to tam. Jednak plac zabaw też zostaje zaliczony, bo spinanie się po drewnianych drabinkach to przecież sama frajda. Szymek świetnie na takich imprezach się odnajduje. Ma kontakt z rówieśnikami.\nNad głęboką wodę nie jest nam dane wyjechać, więc zabieramy koc i śmigamy nad pobliski zalew, żeby poczuć plażowy klimat. Tam Szymek moczy nóżki i biega na boso po ciepłym piasku. Tam buduje zamki i zagrzebuje nogi. Fakt, w domu jest piaskownica i też może budować itd., ale co plaża, to plaża. To nie jest to samo co w przydomowej piaskownicy. Tam spacerujemy nad brzegiem wody i patrzymy na przepływające stado małych kaczuszek. Zimą tego wszystkiego nie będzie. Teraz lato nam daje, więc czerpiemy garściami. My zimą zawsze czekamy na te wszystkie rarytasy, więc niby czemu latem mamy z tego nie skorzystać. Przecież zimą nie będziemy odgrzebywać piaskownicy spod metrowych zasp. Dla trzylatka taki dzień w terenie to przygoda życia, którą każde dziecko chce przeżyć. My mamy swoje podwórko, ale nowe miejsce pobudza dziecko do jeszcze większej kreatywności.\nLato nie jest po to, aby wpatrywać się bez celu w ekran telewizora, aby siedzieć w domu. Teraz wymyślamy zabawy, które świetnie sprawdzają się na dworze, ale w które zimą niekoniecznie uda się pobawić. Gra w piłkę, strzelanie goli, budowa zamków z piasku. Tego za kilka miesięcy nie będziemy już mieć i za tym z pewnością jeszcze zatęsknimy. Przecież zimą nie wypuszczę Szymka na boso, żeby pobiegał sobie po podwórku, nie rozbiję mu namiotu i nie poleżymy sobie pod gołym niebem na kocyku. To wszystko mamy tu i teraz. Nie odkładamy tego na potem, bo potem może już nie być ciepłego słoneczka. To najważniejsza zasada, aby nie żałować. Nie odkładajmy na potem, bo się zdziwimy. Ja ostatnio się zdziwiłam, że to już koniec lipca. Kiedyś siedzenie w domu w wakacje dla dziecka było karą. Na dworze spędzało się całe dnie i zawsze było mało. A teraz to my rodzice musimy pokazać dziecku ten lepszy świat, te wszystkie podwórkowe zabawy.\nAutor: zapiecek.art13 o 14:09\nPiernikowa J 25 lipca 2017 14:46\noj tak, my też staramy się doświadczać lata jak tylko się da. nie tylko oglądać, ale tak namacalnie, próbować wszystkiego. Ja kocham wiejski sielski klimat. Mogłabym codziennie chodzić na łąkę, nad jezioro itd.\nzapiecek.art13 25 lipca 2017 14:53\nTo nasze klimaty, bo my mieszkamy na wsi. Tylko szkoda, że teraz lato nie jest już takie ciepłe jak kiedyś to było. Kiedyś to można było spać w nocy pod gołym niebem.\nWyrodna-Matka 25 lipca 2017 14:48\nPrzebywanie na świeżym powietrzu ma zbawienny wpływ nie tylko na dzieci, ale również na nas, rodziców. Jak tylko jest weekend i kawałek dobrej pogody, to wymuszam na mężu, żebyśmy pojeździli na rowerach, albo wyszli chociaż na spacer. Od razu lepiej się wszyscy czujemy i jakoś tak...zdrowiej :)\nzapiecek.art13 25 lipca 2017 14:54\nMy o rowerze ostatnio troszkę zapomnieliśmy, ale pora na odkurzenie go. To będzie plan na najbliższy weekend.\nmoniowiec 25 lipca 2017 18:09\nWspomnienia to jedyne co nam po latach zostanie. I zdjęcia. Dlatego też staram się chłonąć wakacje ile się da.\nzapiecek.art13 26 lipca 2017 11:12\nU nas dużo zdjęć i w planach mam, aby je wszystkie posegregować i wywołać.\nWiola Skawińska 27 lipca 2017 10:56\ntez chcemy korzystać z wakacji, a nie marnować czas przed tv, uwielbiamy, park, las, jezioro, więcej nam nie potrzeba\nzapiecek.art13 27 lipca 2017 10:58\nMy często chodzimy na spacery po okolicy.\nOlguska 27 lipca 2017 22:08\ntak jak Wy my też staramy się być jak najdłużej na powietrzu szczególnie że lato płata figle i piękną pogodę bez deszczu można policzyć na palcach... teraz kiedy jest Tata jeszcze więcej mogą bo nie musza czekać na spacer czy na rowery żeby mama posprzątała :P maja tatę i z tatą jadą\nzapiecek.art13 27 lipca 2017 22:35\nDrugi rodzic do pomocy bardzo się w takich sytuacjach przydaje.\nMamaKarolina 31 lipca 2017 02:51\nOj jak ja bym w tym roku gdzieś wyjechała. Niestety nie mamy samochodu a mąż nie ma urlopu więc nic z tego. Dobrze że mała ma dopiero 4 miesiące więc myślę że spacery i wyjścia na działkę w tym roku wystarczą\nNam też w tym roku nie jest dane wyjechać na wczasy, ale starszemu wyjazdy nad zalew, festyny, spacery, na place zabaw itd. w zupełności wystarczą.\nOkiem mamusi 3 sierpnia 2017 15:26\nwidzę, że twój synek tak jak moja córka uwielbia siłownie plenerowe ;)\nzapiecek.art13 3 sierpnia 2017 22:15\nOn uwielbia wszystko co się porusza, można na to wejść i dobrze się bawić.\nAneta S. 6 sierpnia 2017 10:31\nMy w tym roku tez postanowilismy wykorzystać lato na maksa:) co weekend gdzies wybywamy. Żeby zimą nie żałować;)\nzapiecek.art13 7 sierpnia 2017 15:27\nMy wczoraj mieliśmy grilla, a za tydzień mamy w planach festyn z dmuchanymi zamkami, więc weekendy też są nasze.\nmabris 20 czerwca 2018 21:57