Fitness - SEOk.pl - SEO katalog 1\nJeżeli chcialabyś zadbać o swoje oraz kondycję, natomiast nie wiesz jakim sposobem się do tego zabrać, wspomóc Cię może trener personalny Kraków. Trening funkcjonalny odpowiedni indywidualnie do każdego klienta, zagwarantowane jest dodatkowo profesjonalne wsparcie techniczne a także żywieniowe. Dajemy asekurację na siłowni, jak też całokształt naświetlamy i tłumaczymy. Zadbaj o swoje ciało z specjalistami! Umów się na trening w Krakowie już dzisiaj by zoba\t...\nData dodania: 12.11.2014 o godz: 13:34\nKFD. PL to popularne polskie e-forum dyskusyjne o problematyce sportu. Znaleźć można szczegółowy atlas treningów w postaci instruktażu filmowego. To nieprawdopodobnie skuteczna alternatywa zwłaszcza dla początkujących, pragnących dokształcić się poprawnie korzystać z przyrządów na siłowni. KFD to również profesjonalny i dobrze zaopatrzony e-sklep z odżywkami dla kulturystów. Sklep KFD to popularna i charakterystyczna na polskim rynku firma, kojarząca się z\t...\nData dodania: 24.04.2015 o godz: 15:43\nPaznokcie u kosmetyczki to podobno szczegół, ale gdy dobrze sie zadba o ten element to jest w stanie przyciagać uwagę i być wyrazem o jej stylu. Dlatego tak wysoce popularne jest chodzenie na manicure i pedicure, ale w aktualnych czasach wolno tak go otrzymać aby utrzymywał się na ręce przez parę tygodni.\nNiebywałą powodzeniem cieszą się paznokcie hybrydowe. Jest to najlepsze rozwiązanie dla pań które chcą aby ich paznokcie prezentowały się dobrze c\t...\nData dodania: 29.06.2019 o godz: 9:21\nFirma OBST S. A. jest jednym z najlepszych producentów płatków śniadaniowych, artykułów zbożowych a oprócz tego pieczywa chrupkiego. Firma działa na rynku od ponad 18 lat. Powstała z inicjatywy chełmskiego przedsiębiorcy, Bogusława Obsta. Od tamtego czasu spółka dynamicznie się rozwija, przez cały czas rozszerzając swoją propozycję. W naszej ofercie znajdują się śniadaniowe wyroby spożywcze, między innymi: płatki zbożowe, musli, pieczywo chrupkie, a oprócz\t...\nData dodania: 01.04.2018 o godz: 10:19\nDepilacja laserowa jest teraz najpopularniejszym zabiegiem medycyny estetycznej. Korzystają z niego tłumnie kobiety jednakowo również i mężczyźni. Mimo tego że samodzielnie zabieg można wliczyć jako terapia nadmiernego owłosienia to jest on nadzwyczaj szeroko dobrany jako podejście do zdobycia estetycznej gładkiej skóry. Dlatego warto zapoznać się z niektórymi faktami i mitami odnoszącymi się do depilacji laserowej.\nJest to zapewne najbardziej sporny\t...\nData dodania: 22.02.2019 o godz: 11:26\nPaznokcie u damy to jednak szczegół, natomiast gdy stosownie sie zadba o ten element to jest w stanie przyciagać uwagę i zaświadczać o jej stylu. Dlatego tak niesłychanie popularne jest chodzenie na manicure i pedicure, ale w aktualnych czasach można tak go przygotowywać aby utrzymywał się na dłoni przez parę tygodni.\nWielką renomą cieszą się paznokcie hybrydowe. Jest to świetne rozwiązanie dla pań które chcą aby ich ręce prezentowały się należycie ...\nData dodania: 22.02.2019 o godz: 12:10\ndepilacja laserowa Lublin (2), depilacja Lublin (2), vectus (1), podolog (2), sport (7), paznokcie hybrydowe (4), zdrowe odżywianie (1), pilki rehabilitacyjne (1), fitnessball (1), piłki fitness (1), płatki fitness (1), producent żywności ekologicznej (1), Valde (1), ćwiczenia z piłką (1), naturalne witaminy (2), ćwiczenia z piłką gimnastyczną (1), fitness ball (1), naturalne suplementy diety (2), odzywki (2), paznokcie żelowe (4), łódź (32), pilka gimnastyczna (1), pilki gimnastyczne (1), paznokcie (9), stylizacja paznokci Lublin (2), manicure (7), taniec (3), pilki fitness (1), płatki kukurydziane (1), najlepsze suplementy diety (1), poduszki ortopedyczne (1), ćwiczenia (4), suplementy (11)


1-wszą i podstawową sprawą, na którą powinniśmy zwrócić uwagę, jeśli ciekawi nas Banki Sanok to jego ogólny koszt. Przytrafia się, bowiem coraz to częściej, że agencje bankowe reklamują ogłoszenia, w których oprocentowanie kredytu jest niezmiernie konkurencyjne (wprost podejrzanie nieduże). Jednak po bliższym zapoznaniu się z propozycją okazuje się, iż propozycja nie jest tak niedroga jak na wstępie mogłoby się zdawać. Dochodzą należności przygotowawcze, sprawdz innych uzytkownikow prowizja (czasami sięgająca nawet 25 Proc. sumy całkowitego kredytu) itp.\nW jaki sposób wynaleźć znakomity Banki Sanok?\nDrugą rzeczą w tematyce Banki Sanok jest jego wielkość. W żadnym razie nie podejmujmy decyzji pod działaniem nastrojów, pożyczajmy w każdej sytuacji tyle ile jest nam rzeczywiście konieczne do realizacji jakiejś konieczności. Ustalmy ratę kredytową na takim poziomie, na jakim rzeczywiście będziemy w stanie ją spłacać. Jak już wcześniej było powiedziane zwracajmy obserwację na ponadplanowe należności i w tym celu czytajmy zawartość potwierdzanej umowy. W przypadku gdy czegoś nie wiemy zapytajmy o to naszego doradcę kredytowego.


Czy małe piersi - Małe piersi i sutki nie sklejają\nJaki kostium kąpielowy na małe piersi i duży brzuch? Li PAR Blondynka z małymi piersiami hd\nJak zwiększyć rozmiar piersi w 14 lat ćwiczenia, aby zwiększyć elastyczność piersi, fitosbor do powiększania piersi Czy to możliwe, aby powiększyć piersi bez operacji. Jak zwiększyć gruczołu mlecznego piersi Gorgeous duże piersi silikonowe, piękne duże piersi małe sutki orzech z miodem, aby zwiększyć swoje piersi.\nJak zdaniem mężczyzn wyglądają idealne piersi? Operacja powiększania piersi Jekaterynburg cena\nI można powiększyć swoje piersi poprzez masaż Oznacza zwiększyć biust, Implanty piersi kosztować w Symferopolu Człowiek ciągle mi mówi, że mam małe piersi. Dziewczynka z dużymi piersiami powiększenie piersi błąd, przenieść powiększania piersi co może zwiększyć piersi kobiety.\nMam małe cycki. Jak żyć?! tworzyw sztucznych piersi i brodawki Czy małe piersi\nPowiększenie piersi u ACNP Krem piersi kupić w Astanie, Krem na powiększenie piersi za 500 rubli Powiększanie piersi cytryny i orzech. Małe piersi w 18 lat owoce kopru zwiększyć biust, Forum dla powiększania piersi kobiet jak powiększyć piersi, które mają recepty.\nZA MAŁY BIUST? POPATRZ NA NIĄ! ISABEL LAHELA - PERFEKCJA W NAJLEPSZYM WYDANIU! [VLOGMAG] czy można karmić piersią z implantami silikonowymi\nJestem 16 i mam małe piersi Masaż shiatsu powiększenie piersi, najlepszy chirurg do powiększania piersi w Jekaterynburgu naturalne powiększenie piersi. Powiększania piersi nie mogą być wykonane po operacji Powiększanie piersi Iżewsk, powiększenie piersi w Rostowie nad Donem i przeglądy cen ile z tworzyw sztucznych w klatce piersiowej w Blagoveshchensk.\nJAK SZYBKO POWIĘKSZYĆ PIERSI? Jak zwiększyć swoje opinie piersi Czy małe piersi\nProgramy o małych piersiach gdy piersi po mammoplastyki, którzy dokonali implantów piersi jak zwiększyć wzrost piersi, kiedy jestem 12 lat. Piękne kobiety z piersi silikonowego siemię lniane olej opinie breast enhancement, jak najlepiej, aby wstawić implant w klatce piersiowej masaż piersi musi zwiększyć.\nJak prawidłowo założyć stanik? Mały biust - demians.tk Jedna pielęgniarka stała się mniejsza niż inne\nDick między małymi piersiami powiększenie piersi w Chinach, najlepsze oceny implantów piersi że mężczyźni myślą o małych piersiach. Jak pozbyć się rozstępów na piersiach po mammoplastyki Dziewczyny mała pierś z góry, dziewczyna z małymi cycki chirurgia piersi, na jak długo.\nMezoterapia igłowa ➜ ZABIEG NA PIERSI. Clinica Cosmetologica dr Igor Michajłowski Gdańsk kwas foliowy, aby zwiększyć swoje piersi\nTarczyca powiększenie piersi grupy po operacji piersi zapewnić niepełnosprawności, push-up na piersi rozszerzenia krem silikonowe piersi faktura. Biustonosz mała pierś aa zwiększyć biust narkotyków, jak zwiększyć wzrost piersi, kiedy jestem 12 lat Mała dziewczynka z dużymi piersiami.\nJak z małego biustu zrobić duży? Li PARIE lingerie Jola Lew dlaczego jedna pierś jest mniejsza niż dla innych Czy małe piersi\nMałe piersi szerokie biodra sukienka małe brodawki sutkowe podczas karmienia piersią, Kaka powiększyć piersi Recenzje zabiegu powiększania piersi. Czasy odzyskiwania powiększanie piersi Operacja Jolie mastektomii, bezskutecznie Powiększanie piersi powiększenie piersi u Penza forum.\nMały biust vs duży biust - [ Szparagi ] opinie lekarzy na temat kremu do powiększania piersi\nTabletki na powiększenie piersi krem cytryny i miód do powiększania piersi, banan z mlekiem do zwiększenia opinie biust Kostroma powiększania piersi. Krem pomarańczowy piersi smukłej powiększania piersi Kate Hudson, oregano, powiększenie piersi jak zwiększyć piersi szyszek chmielu.\nMałe Cycki, Pokemon Go, Gdzie Mnie Spotkać jak zwiększyć piersi z botoksu\nJak zwiększyć piersi w symulatorze yandere plastikowa skrzynia koszty Riazań, piwo dla powiększania piersi kto spośród naszych celebrytów wzrosła piersi. Halle Berry plastyczne biustu kurkuma mlekiem pomaga zwiększyć piersi, Metody powiększania piersi bez operatsii.narodnye alergia na implanty piersi.\nWywar z chmielu zwiększa piersi\nMleko laktacja niewiele wspólnego\nPowiększenie piersi za pomocą własnego tłuszczu Mińsk\nPowiększenie piersi implantu okrągłodennej 280 ml


Storczyki to piękne kwiaty, jednak należy o nie odpowiednio dbać Przede wszystkim storczyki muszą stać w odpowiednim miejscu - chodzi o nasłonecznienie. Kolejna sprawa - powinny mieć odpowiednią, dedykowaną ziemię: https://www.target.com.pl/produkty/podloze-do-storczykow - jest to takie specjalistyczne podłoże do storczyków. Trzeba o nie dbać poprzez podlewanie - tutaj mamy dwie szkoły:\nDodatkowo musimy je nawozić. Odradzam uniwersalne nawozy. Lepiej sprawdzi się np. dedykowany biohumus: https://www.target.com.pl/produkty/biohumus-max-do-storczykow\nautor: Rizka » 06 maja 2019, 7:18\nStorczyki są piękne, ale wymagają nieco opieki, jednakże są długotrwałe, więc jak najbardziej to dobry wybór. Polecam od razu kupić za grosze osłonkę, aby Twoja wybranka nie musiała się martwić o to, że jej kwiatek opadnie z powodu niemożności rozrostu korzenia ;P\nTylko storczyki nie są takie proste w utrzymaniu. Mi niestety już dwa padly.\nautor: pawel974 » 16 sie 2019, 10:21\nJa ze swojej strony mogę powiedzieć że polecam fikusa benjamina. Stoi u mnie już bardzo długo i dobrze mi służy. Bardzo fajna roślina.\nautor: Misia123 » 17 sty 2020, 17:07\npawel974 pisze: Ja ze swojej strony mogę powiedzieć że polecam fikusa benjamina. Stoi u mnie już bardzo długo i dobrze mi służy. Bardzo fajna roślina.\nPolecam kwiaciarnie Biala Podlaska poczta z kwiatami, potrafią niesamowite kompozycje kwiatowe stworzyć. A i ceny mają niewygórowane. Polecam jeszcze raz, nie pożałujesz.


Austria planuje przejście na energię odnawialną do 2030 r. - 24.01.2020, Sputnik Polska\nAustria do 2030 roku całkowicie przejdzie na energię odnawialną – zapewnił w piątek kanclerz tego państwa Sebastian Kurz. „Do 2030 roku staniemy się jednym z... 24.01.2020, Sputnik Polska\n..................Merlin 2..........................., Spokojnie. Pożyjemy, zobaczymy. Planować to oni mogą wszystko ale pytanie, czy im się uda? To tylko 10 lat.;)\n„Naszym celem jest, abyśmy do 2030 roku stali się całkowicie neutralnym dla klimaty krajem, ale 10 lat szybciej niż zakłada Unia Europejska” – powiedział Kurz na Światowym Forum Ekonomicznym w Davos.\nJego zdaniem celem Unii Europejskiej powinno być rozsądne połączenie ambitnej ochrony klimatu i środowiska ze zrównoważonym wzrostem gospodarczym.\n„Jestem pewien, że odniesiemy sukces, jeśli jako UE wykorzystamy nasze mocne strony, a mianowicie nasze otwarte społeczeństwo, nasze wolne społeczeństwo, a przede wszystkim naszą wolną i silną gospodarkę europejską” – dodał kanclerz Austrii.\n24 Styczeń 2020, 21:401


publikacja 16.07.2009 16:14\nTytuł ten, jeśli pozwolimy, by jego słowa przeniknęły w głąb serca, sam w sobie stanowi pewne wyzwanie. Wiemy, że czasownik „wyzywać” zawiera w swym znaczeniu zaproszenie, czy też sprowokowanie drugiej osoby do współzawodnictwa w jakiejś formie: w zabawie, w tańcu, w rozmowie, w interesach, etc. etc.\nByć uczciwym wobec siebie samego znaczyłoby więc zaprosić czy zachęcić samego siebie do spojrzenia na własną osobę, taką jaką jest w rzeczywistości. Nie ma zatem miejsca w naszym myśleniu na różowe okulary, które koloryzują naszą rzeczywistość lub retuszują ją według osobistych upodobań i gustów.\nUczciwość domaga się także wyeliminowania wszelkich zasłon szytych z wymówek i usprawiedliwień, które uniemożliwiają zobaczenie głębi własnej prawdy. Tak samo wymaga pozostawienia na boku strachu. To strach sprawia bowiem, że unikamy prawdy, gdyż w niej możemy zobaczyć brzydotę, defekty, deformacje i potworności własnego „ja”. Tym samym, strach każe nam zdecydowanie „wyemigrować” w świat zewnętrzny. Będąc obcymi, niejako cudzoziemcami dla własnego „ja”, unikamy niebezpieczeństwa przepowiadanego przez strach: spotkania z ciemnością i złem własnego cienia.\nNiepotrzebny lęk przed własnym cieniem\nPodczas gdy cień, tak samo jak ciemność, to tylko brak światła, tak to ostatnie – przeciwnie – zawiera promieniowanie fotonów, które uzdalnia je, by mogło lśnić, rozjaśniać, ogrzewać i dawać życie.\nCzasem sądzimy, że uczciwość wobec siebie odnosi się do samej tylko umiejętności widzenia cienia, bez zwrócenia jakiejkolwiek uwagi na światło, które go daje. To ograniczające przekonanie sprawia, że na scenę własnego wnętrza wchodzi strach. Dlatego sam pomysł, by być uczciwym wobec siebie, przyprawia nas o mrożące uczucie przerażenia.\nNatomiast, kiedy patrzymy całościowo na rzeczywistość naszego bytu, to jest, kiedy razem z cieniem rozpatrujemy także światło tego, co w nas dobre, wtedy tak: stajemy się uczciwi wobec samych siebie. Szybko odkrywamy, że cień, tzn. to, co negatywne, jest częścią konstytutywną naszego istnienia. Chodzi o coś „dodanego”: zło istnieje tylko, gdy wytwarzamy je w naszych myślach, uczuciach czy działaniach.\nTak, jest to coś, co do nas należy, jak cień do naszego ciała, kiedy słońce rzuca go na zieloną trawę w parku, po którym spacerujemy. W ten sposób złe zachowanie należy do nas i domaga się naszej odpowiedzialności. Nie jest jednak częścią naszego jestestwa, gdyż nie ma w nim istnienia. Upodabnia się do zimna, które jest tylko brakiem ciepła. Tak jak ciemność jest brakiem światła.


Opinie o produktach Silcare / Noname - Strona 10 - Forum Paznokcie Wzorki.Info\nStrona 10 z 40 « Pierwszy < 6 7 8 9 10 11 12 13 14 20 > Ostatni »\n17-01-2013, 14:10 #226 (postlink)\nCzekam zatem na opinię osób pracujących na Color It\nzamowilam kilka koloro z czego niebieski i zolty wcale sie nie utwardzaja\nkilka koloro jest bardzo ladnych i na tym sie konczy\nna naturalnych pazurach sie wcale nie trzymaja badz wytrzymuja gora 3 dni\nwiec uzywalam ich jako zeli kolorowych\npo miesiacu pigment sie oddzielil na kolor i blizej nieokreslona zolta maziaje, a ze sa diabelnie geste jak mega gesta smietana trzeba patyk wciskac do butelki zeby rozmieszac\njednym slowem dramat i za darmo bym ich nie chciala\nanikol (17-01-2013), nanami7 (17-01-2013)\n17-01-2013, 17:52 #227 (postlink)\nAgunia no to ech....\n---------- Dodano o godzinie 17:52 ---------- Poprzedni post był napisany o godzinie 17:49 ----------\nanicol czyli ten Żel AFFINITY Ice - Nails Silcare widzę go w różnych odcieniach ten róż ma konsystencje gęstą ,wole gęsciejsze ale bez przesady żeby był taki zeby nim mozna bez problemu zbudować pazurki i żeby nie spływał ale też żeby nie był taki że stoi w miejscu Czyli jak jego gęstosc mozesz opisać ?\nTo są żele gęste, spokojnie dasz sobie nimi radę. Jak ja sobie daję bez problemu(a nie przepadam za gęsciochami) to tym bardziej Tobie nie sprawi on problemu skoro lubisz takie żele.\nKalaa no nieeeeeeeeeeeeee kolorówkę trzeba mieszać od czasu do czasu bo pigment na dnie osiada a tym bardziej właśnie te żele transparentne/ półtransparentne\n17-01-2013, 17:59 #228 (postlink)\nNie krzycz, nie krzycz następnym razem wymieszam i powinno być wsio ok (zawsze robiłam na innej kolorówce, która nie wymagała mieszania i z przyzwyczajenia nie wymieszałam też tego cranberry )\n17-01-2013, 19:41 #229 (postlink)\nja zakupiłam Base One clear-v, cover, bianco estremo i quick finish,\nz żelem mam małe doświadczenie, ale dla mnie clear jest trochę za rzadki, cover super, biały też fajny tylko trzeba nakładać dwie warstwy bo jedna grubsza się nie utwardza, finish fajny, w miarę rzadki, tylko raz jest ok, a raz się ściąga i robią się plamy, nie wiem od czego to zależy, ale się błyszczy\nzałączam efekty tego co mi wyszło tylko nie moge ogarnąć bąbelków\nP1170076.jpg (80.3 KB, 104 wyświetleń)\n18-01-2013, 20:49 #230 (postlink)\nja dzisiaj wypróbowałam kolejny zakupiony żel czyli affinity ice violet i muszę powiedzieć, że jest świetny! Dla mnie ma idealną konsystencję (lubię gęste żele), fajny kolor, bardzo dobrze się poziomuje, praca tym żelem to naprawdę przyjemność i myślę, że się polubimy teraz zobaczę jak się będzie trzymał itd, mam nadzieję, że będzie wszystko ok, bo żel jest naprawdę bardzo fajny!\n18-01-2013, 20:57 #231 (postlink)\nkalaa a masz porównanie konsystencji tego żelu do jakiegos innego No i czekam na opinie jak jego wytrzymałośc\n18-01-2013, 21:02 #232 (postlink)\ninnego z silcare czy w ogóle z innej firmy?\n18-01-2013, 21:09 #233 (postlink)\nogólnie moze akurat ja też go uzywałam to wtedy będe wiedziała jaka jest konsystencja tego affinity\n18-01-2013, 21:18 #234 (postlink)\nno to podobny jest do clear pink z modeny, ale mimo wszystko różnią się trochę. Ten affinity naprawdę jest fajny, dobrze mi się nim budowało paznokcie, nie zlewa się na skórki, jest gęsty ale poziomuje się, nie trzeba się natrudzić, żeby uzyskać ładną krzywą C. Robiłam nim pierwszy raz i na razie jestem zadowolona\n19-01-2013, 09:29 #235 (postlink)\nZ modeny kiedys miałam średnogęsty i budujacy ten budujący bardziej konsystencja mi podszedł .Ale czekam na twoje opinie co do wytrzymałości tego affinity\n19-01-2013, 17:38 #236 (postlink)\nElizabeth, affinity trzyma się na mur beton nie podpowietrza się, ładnie się trzyma. Moja znajoma na nim pracuje. Affinity ice blue.\n20-01-2013, 13:19 #237 (postlink)\nJa od początku roku testuje affinity ice blue i jak na razie żadnej reklamacji świetnie się na nim pracuje, nie zalewa skórek ale też ładnie się poziomuje. Porownywalnie to według mnie jest on gęściejszy od Sun flower clear 2 ale ciut rzadszy od esperto mistero milano. Ciekawe czy wszystkie kolory mają taka sama konsystencje?\n20-01-2013, 18:28 #238 (postlink)\nPorównanie do esperto MM jest jak najbardziej trafne. Żel affinity jest gęsty, ale rzadszy niż espero, gęstszy niż np z I-Nails jednofazówka, ale rzadszy niż budujący z I-Nails. Trochę się bąblekuje w opakowaniu, trzeba uważać z nabieraniem, ale się super poziomuje.Ja robię nim po 2 pazury i do lampy. Wytrzymałość jego jest bardzo dobra. Ja mam na pazurach od 30 grudnia i jakbym sobie nie zalała skórki, to bym miała 0 zapowietrzeń. Mam 30 ml opakowanie, już została połowa i na pewno po niego wrócę. Jakość jest porównywalna do serii Base On, która niby jest tańsza , jednak ja stawiam tez trochę na wygląd. Aby moje klientki poczuły się ekskluzywniej :-)\nEdit: Ja mam Ice Clear jakby co .\n22-01-2013, 14:38 #239 (postlink)\nnaczytałam sie i powiedzcie mi co bym musiała zamówić żeby zrobić pazury od początku do końca bo chcę zmienić właśnie moje obecne na silicare obecnie pracuje na średniogęstych ale czasem spływają i jeszcze jakie są żele led ? można łączyć z innymi tej firmy ?\n22-01-2013, 14:54 #240 (postlink)\nHmm no więc może w jakimś stopniu Ci pomogę\nJa jeszcze nie wszystkie żele wymienilam na silcare, ale wiekszosc więc spróbuje Ci pomóc:\nprimer Perfect Primer - Nails Silcare\npotem mają Bonder Base One Bonder Gel - Bezkwasowy - Nails Silcare\npotem coverek, ja wlasnie testuję Base One Cover (beżowy), przedtem mialam Basic Masked( bardziej różowy) tutaj linki do obydwu :\nBase One Cover - Nails Silcare\nBasic Masked - Nails Silcare\nbiały do frencha: Base One Bianco Estremo - Nails Silcare\nclear Base One Clear - Nails Silcare\ni nabłyszczacz na koniec, wg wlasnego gustu, nie wiem jak z Silcare, bo jeszcze uzywam innego\nWiadomo, możesz sobie wymieniać te które zaproponowałam na np Affinity albo inne które Ci bardziej pasują, to tylko przykład\nOstatnio edytowane przez Patrycja_92 ; 22-01-2013 o 14:59\najda***pazurki (22-01-2013), anikol (22-01-2013)\n22-01-2013, 18:07 #241 (postlink)\nAjda Patrycja wymieniła te żele które i ja osobiście bym Ci zaproponowała choć ja wolę Angle White Base One\nDodałabym jeszcze do zakupów żele kolorowe bo są naprawde dobrej jakości a tak wszytsko na dobry początek zostało już wymienione więc tylko zamawiać\najda***pazurki (22-01-2013), sandrus (22-01-2013)\n22-01-2013, 19:42 #242 (postlink)\nAnikol powiedz czy każdy kolor z basic trzeba mieszać?\nKupiłam violet który to zachwycił mnie w Twojej stylizacji i wyglądał bez mieszania jak zupelnie inny kolor.w no name nigdy nie mieszałam i nie ukrywam pasuje mi to.\nDodatkowo taki wymieszany bąbluje ,że hoho..\n22-01-2013, 19:49 #243 (postlink)\nWiesz co ja zawsze kontrolnie od czasu do czasu je mieszam, delikatnie i wówczas nic nie bąbluje tylko tak jak piszę trzeba to robić z wyczuciem. Pigment lubi opadać na dno.\nA który fioletowy nie taki jak mój jest?\n22-01-2013, 21:28 #244 (postlink)\ndzięki za pomoc a co powiecie o żelach led ?\n22-01-2013, 22:23 #245 (postlink)\nKupilam violet basic i jak go otworzylam w salonie to zobaczylam jakas dziwna szarosc:-)dopiero jak go wymieszalam to zaczal przypominac kolor z Twojej fotki.to mialam na myśli:-)\n22-01-2013, 22:33 #246 (postlink)\nSkopiowałam z fanpage na facebooku, SILCARE ŁOWI EKSPERTÓW i moja opinia\nŻele silcare są żelami, które używam praktycznie od samego początku mojej "pazurkowej przygody".\nJak każda stylistka paznokci, uważam że by móc dobrze wykonywać swoją pracę, trzeba też trafić w dobry produkt.\nDla mnie żele silcare, okazały się być strzałem w dziesiątkę !\nBogaty wybór kolorów z serii No Name oraz Basic, to jest to co ja i moje klientki lubimy najbardziej.\nŻele mają dobrą konsystencję, podczas stylizacji nie "rozpływają się". Nadają się do zrobienia kolorowej końcówki french, jak i pokrycie całego paznokcia, a także bajecznych zdobień.\nŁatwość aplikacji i szybki czas utwardzania sprawia, że stylizacja paznokci nie trwa długo.\nDodatkową zaletą kolorowych żeli, jest ich cena. Są tanie i bardzo wydajne.\nŻel No Name Violet - bardzo lubię go przede wszystkim, gdy wykonuję stylizację french.\nJego delikatny kolor sprawia, że biała końcówka jest jeszcze bardziej wyrazista.\nBy zamaskować niedoskonałości płytki, ukryć przebarwienia, wydłużyć łożysko paznokcia, używam żelu Masked z linii Basic. Świetnie kryje, więc można nim robić między innymi metamorfozę obgryzionych paznokci. Ponieważ niejednokrotnie zdarzyło się, że musiałam przedłużyć takie paznokcie, Basic Masked spisał się lepiej niż inne żele typu cover, których dotychczas używałam. Jest to mój ulubiony żel. Nie wyobrażam sobie stylizacji bez niego.\nGotowe już pazurki nabłyszczam Perfect high quality professional UV Gel Sealer. Jest on bardzo rzadki, nie pozostawia warstwy dyspresyjnej (wielki PLUS za to ! ).\nOpisałam większośc produktów, które używam.\nMam nadzieję, że moja opinia będzie dla Państwa przydatna.\najda***pazurki (22-01-2013), natalia.gras (05-02-2013), Sorcha (26-01-2013)\n26-01-2013, 11:14 #247 (postlink)\nanikol a mam pytanie czy firma silicare ma w ofercie żele kolorowe które kładzie się ostatnią warstwą bez przemywania i nabłyszczania ? i czy będą może w najbliższym czasie mieli te żele które ma firma indigo ilumination ?\n26-01-2013, 15:42 #248 (postlink)\nNie mają takich w ofercie.\n26-01-2013, 17:00 #249 (postlink)\nAjda niestety nie ale kto wie.... może w przyszłości.\n28-01-2013, 08:32 #250 (postlink)\nMoże się powtórzę , ale bardzo by mnie interesowały zele termiczne z tej firmy. Chwal sobie markę i wiem , ze jeszcze póki co nie ma takich żeli w ofercie. Ale jakby co to ja będę czekać .


Człowiekowi jest potrzebne piękno krajobrazu | Centrum Informacji Turystycznej\nCzłowiekowi jest potrzebne piękno krajobrazu\nMiędzynarodowa Konferencja Ekologiczna po raz pierwszy zgromadziła w Brzozowie grono osób, zainteresowanych ochroną środowiska przyrodniczego, 22 lata temu, na początku października 1992 r. Obecna, piętnasta, edycja tego wydarzenia odbyła się 23 i 24 września 2014 r. w gościnnych progach kompleksu hotelowo-restauracyjnego „Alta”, stanowiąc forum wymiany doświadczeń i pomysłów w różnych sferach, dotyczących środowiska naturalnego. Do bardzo szerokiego taktowania problematyki konferencyjnej stali jej uczestnicy zdążyli się przyzwyczaić. Tym razem jednak nie zabrakło nawet tematów czysto humanistycznych z odniesieniami filozoficznymi i teologicznymi. Owocnych obrad życzyli uczestnikom nadawcy listów okolicznościowych: rektor Politechniki Rzeszowskiej prof. dr hab. inż. Marek Orkisz, poseł na Sejm RP Bogdan Rzońca, wojewoda podkarpacka Małgorzata Chomycz-Śmigielska i przewodniczący Sejmiku Województwa Podkarpackiego Sławomir Miklicz.\nOrganizator konferencji, burmistrz Brzozowa Józef Rzepka, otwierając obrady, przyznał, że: „Czas upływa bardzo szybko. Aż wierzyć się nie chce, że minął już rok od naszego poprzedniego spotkania. […] Cieszę się bardzo, że widzę tak wiele znajomych twarzy. […] Serdecznie witam również tych z Państwa, którzy na naszą konferencję zawitali po raz pierwszy. Pozwolą Państwo, że ― jak co roku ― opowiem w kilku zdaniach, co nowego w obszarze, którego dotyka tematyka konferencji, udało się nam zdziałać w ciągu minionych dwunastu miesięcy. Z pewnością na czoło wysuwa się fakt, że dzięki wieloletnim zabiegom i wsparciu samorządu gminnego dla budowy obwodnicy Brzozowa w ciągu drogi wojewódzkiej, w 2014 r. zapadła decyzja o realizacji tej inwestycji. Pierwsze roboty właśnie się rozpoczynają. Obwodnica Brzozowa ma zostać oddana pod koniec 2015 r. Obecny rok to również kontynuacja intensywnej rozbudowy sieci kanalizacyjnej w naszej gminie. W ślad za powstaniem oczyszczalni ścieków w Turzym Polu, zostały do niej podłączone sieci kanalizacyjne w Górkach i Turzym Polu. Obecnie trwa budowa sieci kanalizacyjnej w Zmiennicy o łącznej długości ponad 15 km z dwoma przepompowniami. Koszt tego zadania to prawie 1 mln 600 tys. zł, z czego połowę stanowi dofinansowanie z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich. Inwestycja ma zostać zrealizowana do końca maja przyszłego roku”. Ponadto włodarz nadstobnickiej gminy wspomniał o termomodernizacji czterech zespołów szkół oraz budowie kilku plenerowych zespołów obiektów rekreacyjno-wypoczynkowych i boisk wielofunkcyjnych. Podzielił się swoim marzeniem, by „wszyscy mogli być zadowoleni z życia w pełnej uroku gminie i mieście nad Stobnicą”.\nWykład inaugurujący obrady wygłosił pracownik naukowy w Zakładzie Ekologii i Ochrony Przyrody w Turystyce Uniwersytetu Rzeszowskiego (UR) dr hab. prof. UR Zygmunt Wnuk. Uwagę audytorium skoncentrował na frapującym zagadnieniu Przyroda a Jan Paweł II. Ów temat rzekę rozpoczął cytatem „Człowiekowi jest potrzebne piękno krajobrazu” i określeniem papieża z Polski mianem „wzorowego ekoturysty”. Przypomniał, że najsławniejszy wadowiczanin przyrodzie poświęcił wiele miejsca w swojej twórczości literackiej, a przede wszystkim w życiu i dokumentach eklezjalnych. Autor stwierdził, że „u źródeł tej zaangażowanej postawy leży osobista wiara papieża, w której przyroda jest znakiem, przez który Bóg się wypowiada oraz pośrednikiem łączącym Boga i człowieka. Jan Paweł II wzywał ludzkość do działań ekologicznych i rozwoju zrównoważonego, mających na celu zatrzymanie tempa dewastacji środowiska przyrodniczego i uważając te działania za najważniejsze współczesne wyzwania ludzkości. Nieskażona przyroda stanowi cel destylacji turystycznych, zaś turystyka służy człowiekowi wielorako: kształtuje ducha, doskonali osobowość, odstresowuje, regeneruje siły fizyczne. Wypada zaznaczyć, że źródłem niezwykłego i głębokiego odniesienia Jana Pawła II do przyrody było upodobanie i pierwsze zachwyty nad przyrodą ojczystą. Już w dzieciństwie bowiem właśnie krajobraz Beskidów kształtował wrażliwość przyszłego papieża na przyrodę. Później, w młodości pod opieką ojca doświadczał radości i zachwytu w wychodzeniu na szczyty górskie, poznawał przyjemność wysiłku fizycznego i uczucia zmęczenia w wędrowaniu. Jan Paweł II jest wprost twórcą teologii gór”.\nPierwsza sesja, poświęcona Przeciwdziałaniu zanieczyszczeniu środowiska, a moderowana przez prof. dr. hab. inż. Janusza R. Raka, została otworzona referatem dr. inż. Adama Masłonia ― adiunkta w Katedrze Inżynierii i Chemii Środowiska Politechniki Rzeszowskiej (PRz), który podzielił się Rozważaniami na temat konieczności usuwania związków biogennych ze ścieków komunalnych w aspekcie ochrony odbiornika przed nadmiernym ładunkiem zanieczyszczeń. Posłużył się przykładem mechaniczno-biologicznej oczyszczalni ścieków, opartej o technologię niskoobciążonego osadu czynnego, wybudowanej w latach 90. ubiegłego wieku: „Jej projektowana wielkość i przepustowość wynosi odpowiednio 6060 równoważnej liczby mieszkańców (RLM) i średni zrzut dobowy Qśrd = 600 m³ na dobę. Aktualna wielkość oczyszczalni kształtuje się na poziomie 1670 RLM. Odbiornikiem ścieków oczyszczonych jest rzeka o przepływie średnim z najniższych SNQ równym 1,14 m³ na sek. W oparciu o wyniki jakościowe ścieków oczyszczonych dokonano analizy pracy obiektu w świetle aktualnie obowiązującego dla obiektu pozwolenia wodnoprawnego oraz dodatkowo przeprowadzono analizę usuwania związków biogennych w odniesieniu do Rozporządzenia Ministra Środowiska z 2006 r.”\nZnacznie mniejsze oczyszczalnie ścieków stały się przedmiotem referatu kierownika Górskiego Centrum Badań i Wdrożeń w Tyliczu dr. hab. inż., prof. nadzw. Andrzeja Jucherskiego, który wraz ze swoim współpracownikiem inż. Andrzejem Walczowskim omówił Podstawy wyboru indywidualnych systemów oczyszczania ścieków na terenach wiejskich w Karpatach. Główny współautor przedstawił możliwości reprezentowanego przez siebie Instytutu Technologiczno-Przyrodniczego w Falentach, „wskazując, że wykonuje on badania indywidualnych (przydomowych) oczyszczalni w pełnej skali techniczno-użytkowej zainstalowanych wprost w gospodarstwach rolnych lub w budynkach mieszkalnych na terenach wiejskich, podczas ich normalnej działalności bytowej. W odróżnieniu od badań w aranżowanych warunkach laboratoryjnych, określonych w normie PN-EN 12566, badania te pozwalają w pełni zweryfikować jakość i niezawodność pracy tych urządzeń (często odmienną od deklarowanej wcześniej przez ich producentów) podczas wielosezonowej normalnej eksploatacji, prowadzonej w specyficznie trudnych i zmiennych warunkach wiejskiej indywidualnej gospodarki ściekowej. Wyniki takich badań dają lepszą podstawę do niezawodnego wyboru urządzeń najbardziej przydatnych w konkretnych warunkach przewidywanej lokalizacji”.\nKolejną dużą oczyszczalnię z obszaru Polski południowej, tym razem na pograniczu Pogórza Wielickiego, Beskidu Makowskiego i Wyspowego, scharakteryzowali reprezentanci Katedry Inżynierii Sanitarnej i Gospodarki Wodnej Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie: dr inż. Włodzimierz Miernik, dr hab. inż. Andrzej Wałęga i mgr inż. Dariusz Młyński. Wymieniony jako ostatni z nich, doktorant przedstawił w imieniu zespołu zagadnienie Wpływu ścieków oczyszczonych na oczyszczalni w Myślenicach na jakość wód ich odbiornika. Wyraził opinię, że: „Z analizy zebranych danych wynika, że w latach 2008―2011 oczyszczalnia ścieków w Myślenicach funkcjonowała prawidłowo, gdyż oczyszczone na niej ścieki zarówno pod względem ilościowym, jak i jakościowym, spełniały wymogi pozwolenia wodnoprawnego, co przełożyło się bezpośrednio na skuteczną ochronę przed zanieczyszczeniem wód odbiornika. Ponadto stwierdzono, że w obu przekrojach skład wód Raby był do siebie zbliżony. Potwierdziły to wyniki zastosowanego testu U-Manna ― Whitneya’a, które nie wykazały statystycznie istotnych różnic pomiędzy średnimi wartościami stężeń analizowanych wskaźników zanieczyszczeń takich, jak: zawiesina ogólna, BZT5 [pięciodo-bowe biochemiczne zapotrzebowanie na tlen], ChZTCr [chemiczne zapotrzebowanie na tlen oznaczane metodą dwuchromianową], fosfor ogólny oraz azot ogólny. Zatem stwierdza się, że oczyszczalnia ścieków w Myślenicach nie przyczynia się do pogorszenia jakości wód rzeki Raby”.\nObszarem Pogórza Ciężkowickiego starali się zainteresować dr inż. Tomasz Kotowski, mgr inż. Dorota Pietrucin oraz prof. dr hab. inż. Stefan Satora. Występująca w imieniu obydwu pracowników naukowych Katedry Inżynierii Sanitarnej i Gospodarki Wodnej Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie, doktorantka z Katedry Hydrogeologii i Geologii Inżynierskiej Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie dokonała Oceny sposobów zaopatrzenia w wodę do spożycia małej miejscowości podgórskiej na przykładzie wsi Dzwonowa w gminie Jodłowa koło Dębicy. Współautorka stwierdziła m.in.: „Badania terenowe wykazały, że na terenie tej wsi na cele wodociągowe ujmuje się wodę jedną studnią wierconą, 39 studniami kopnymi oraz 25 ujęciami źródlanymi. Woda z ujęć zasila 22 wodociągi zagrodowe i 16 osiedlowych, doprowadzających wodę dla […] 295 osób. Długość wodociągów zagrodowych wynosi od 8 do 1433 m, a osiedlowych od 176 do 1285 m. Wielkość zasobów eksploatacyjnych w 39% ujęć wynosi 0,25―0,5 m³·d-1, natomiast w 17% ujęć 0,5―1,0 m³·d-1. Badania jakości ujmowanych wód wskazują, że odczyn ujmowanych wód mieścił się w przedziale pH 7,25―8,0; temperatura 10―12°C, a przewodność elektrolityczna 500―900 μS·cm-1”.\nProblematykę odmienną od hydrologicznej, lecz związaną z przeciwdziałaniem zanieczyszczeniu ukazał mgr inż. Maksymilian Cieśla z Politechniki Rzeszowskiej. Występując również w imieniu kierownika swojej katedry ― dr. hab. inż., prof. PRz Piotra Koszelnika, przedstawił Badania morfologiczne odpadów, zalegających na szlakach turystycznych Bieszczadzkiego Parku Narodowego. Wywód podsumował spostrzeżeniem: „Wzrastające natężenie turystyczne na pieszych szlakach turystycznych wiąże się z powstawaniem większej ilości odpadów o różnym składzie i właściwościach. W zależności od charakteru i specyfiki odpadów mogą one w różny sposób oddziaływać na środowisko przyrodnicze Bieszczadzkiego Parku Narodowego”.\nKolejny blok tematyczny wiązał się z wpływem wody na organizmy żywe. Tę część obrad moderował doc. dr Stanisław Rymar, a jako pierwszy wystąpił kierownik Katedry Zaopatrzenia w Wodę i Odprowadzania Ścieków Politechniki Rzeszowskiej prof. zw. dr hab. inż. Janusz R. Rak. Ukazał Metodę oceny podatności wód podziemnych na zagrożenia, temat przygotowany wspólnie z asystentem w swojej katedrze ― dr. inż. Krzysztofem Boryczką. „W metodzie uwzględniono 8 czynników, posiadających decydujący wpływ na przedostanie się zanieczyszczeń z powierzchni terenu do wód podziemnych, tj. głębokość zwierciadła wody podziemnej od powierzchni terenu, wysokość infiltracyjnego zasilania wód podziemnych, grunty budujące warstwę wodonośną, rodzaj gleby ze względu na układ granulometryczny, nachylenie powierzchni terenu, charakterystykę strefy aeracji, wodoprzepuszczalność warstwy wodonośnej, gęstość zaludnienia. Metoda może być stosowana na niewielkich wydzielonych obszarach, podlegających ocenie, jak i na obszarach większych jak np. zlewnia, powiat, gmina, zespół gmin”.\nTę samą uczelnię reprezentował kolejny autor – dr inż. Adam Piech, który opracował ciekawe zagadnienie interdyscyplinarne, a mianowicie Cudowne źródełka Podkarpacia ― analiza właściwości fizykochemicznych. Do badań wytypował obiekty, „których wody według przekazów miejscowej ludności mają lecznicze właściwości w różnych schorzeniach. W terenie dokonano wizji lokalnej oraz poboru próbek z następujących obiektów: Tarnowiec, Dukla – Złota Studzienka, Dukla – Pustelnia, Kombornia, Przylasek, Borek Stary, Sietesz i Jodłówka. Rezultaty badań wskazują na niską i bardzo niską mineralizację ocenianych wód oraz brak metali ciężkich. Woda pochodząca ze wszystkich ujęć była przeźroczysta i nie miała zapachu. Odczyn zmieniał się od słabo kwaśnego do słabo zasadowego. Typ hydrochemiczny wód to przeważnie HCO3–Ca–Mg. Zanotowane niewielkie odstępstwa od norm jakości wody do picia wynikały prawdopodobnie z korozji armatury czerpalnej. Niepokój może natomiast budzić odnotowana w kilku przypadkach podwyższona w stosunku do tła zawartość azotanów, co może świadczyć o postępującej antropopresji. W kolejnym etapie prac badawczych należy ustalić czystość mikrobiologiczną ujęć oraz uwzględnić obiekty dotąd niepoddane ocenie. Prezentowane informacje mogą być wykorzystane w celu promocji walorów turystycznych regionu, jak również w organizowaniu szlaków turystyki pielgrzymkowej”.\nInny charakter obiektu wodnego, a mianowicie duża rzeka w górnym swym biegu, stanowiła podstawę kolejnego tematu, przygotowanego wspólnie przez trzyosobowy zespół naukowców z Polski i Ukrainy, a zaprezentowany przez mgr. Piotra Kociubę z Katedry Ekologii Krajobrazu Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II (KUL). Współautorami prezentacji byli kierownik tejże katedry dr hab., prof. KUL Ihor Kozak oraz mgr Igor Semko z Centrum Naukowego Badań Aerokosmicznych Ziemi w Narodowej Akademii Nauk Ukrainy w Kijowie. Głoszący referat pt. Perspektywy zastosowania modelu automatów komórkowych w badaniu krajobrazu doliny rzeki San w Bieszczadach zareklamował autorski model komputerowy FORCELL, który „został opracowany w celu ulepszenia analiz zmian w krajobrazach. Model opierający się na teorii automatów komórkowych został zweryfikowany w krajobrazie doliny rzeki San w Bieszczadach. Umożliwia analizę zmiany zabudowań, także lasów. Otrzymane wyniki pokazują tendencję zmian w krajobrazie leśnym i zabudowanym doliny […] i posłużą do badań naukowych, planowania przestrzennego, w gospodarce leśnej oraz planowania zabiegów pielęgnacyjnych drzewostanów”.\nKolejna duża rzeka, tym razem Bodva we wschodniej Słowacji i na północy Węgier, stała się obszarem zainteresowania doc. dr inż. Martiny Zeleňákovej, dr inż. Lenki Zvijákovej i inż. Lenki Gaňovej z Katedry Inżynierii Środowiska Uniwersytetu Technicznego w Koszycach. Pierwsza z wymienionych współautorek, pełniąca funkcję kierownika katedry, referując Ocenę potencjalnych szkód ekologicznych w wyniku powodzi w dorzeczu Bodvy, stwierdziła w opisie tej zlewni, że: „wzdłuż drogi wodnej znajdują się łąki, bagna oraz lasy olchowe, które niegdyś zajmowały spore obszary, ale wskutek wylesiania i obejmowania dolin rzecznych uprawą rolną, większość z nich zanikła lub pozostała jedynie tuż nad korytami cieków wodnych. Wydobycie węgla i rud żelaza dawniej było prowadzone w dorzeczu, obecnie działalność górnicza poza kopalnictwem gipsu nie istnieje. Zatem blisko rzeki nie ma dużych zakładów przemysłowych”. Autorka scharakteryzowała powodzie, występujące na Bodwie i przyznała, że „na omawianym terenie południowo-wschodniej Słowacji środki zaradcze obejmują utworzenie efektywnej ochrony przeciwpowodziowej w zakresie przyrodniczym, społecznym i technicznym. Potwierdzeniem tego jest zasada uwzględniania prewencji i samej ochrony w planowaniu przestrzennym w celu wykluczenia lub zminimalizowania zniszczeń w wyniku powodzi”.\nŚciśle związana z tą problematyką okazała się prezentacja Przeciwpowodziowych rozwiązań technicznych w ochronie walorów przyrodniczych i turystycznych północnowschodniej Słowacji. Scharakteryzowała je dr inż. Vlasta Ondrejka Harbuľáková – sekretarz Instytutu Inżynierii Środowiska, występując również w imieniu bkł. Jakuba Lončíka i doc. dr inż. Martiny Zeleňákovej. Zdefiniowała pojęcie ochrony przeciwpowodziowej i opisała skrótowo trzy grupy rozwiązań przeciwpowodziowych: organizacyjne, przyrodnicze i techniczne, po czym zajęła się charakterystyką wymienionych w ostatniej kolejności. Opisała przede wszystkim podłużne i poprzeczne obiekty przy ciekach wodnych, np. poprzez zabezpieczenie dna lub brzegów, progi i stopnie wodne, mury oporowe, śluzy, plecione płotki wierzbowe, wały przeciwpowodziowe, suche poldery itp.). Swój wywód poparła przykładami zabezpieczenia pięciu cieków.\nTrzecią w pierwszym dniu konferencji sesję otworzył dr hab., prof. UR Zygmunt Wnuk, koncentrując dyskusję wokół tematu Środowisko a działalność człowieka. Zaplanowany jako pierwszy referat asystenta w Katedrze Ekologii Stosowanej KUL mgr. Krzysztofa Wojciechowskiego o Profesorze Józefie Paczoskim ― badaczu i obrońcy przyrody Polski i Ukrainy. W 150-lecie urodzin nie został wygłoszony z powodu absencji autora.\nNatomiast wiceprzewodniczący Narodowej Rady Ekologicznej, burmistrz miasta Sanoka dr Wojciech Blecharczyk zareklamował Walory przyrodnicze karpackiej części dorzecza Sanu. Wymienił i skrótowo opisał m.in. obszarowe formy ochrony przyrody w górnym biegu rzeki i jej dopływach, nawiązując do Międzynarodowego Rezerwatu Biosfery „Karpaty Wschodnie”, a także do kilku obszarów Natura 2000. Posłużył się przykładem takiej formy ochrony przyrody w pobliżu Sanoka, w Bykowcach (obszar „Sanisko”). Wspomniał o koncepcji utworzenia geoparku karpackiej części dorzecza Sanu oraz o edukacji proekologicznej, prowadzonej w uczelniach, placówkach oświaty, instytucjach kultury, środowiskach lokalnych, organizacjach pozarządowych. Ukazał ciekawą waloryzację przyrodniczą omawianego terenu, w której największą ilość punktów zdobyły nie najwyższe partie polskich Bieszczadów, lecz tereny gmin Baligród, Czarna, Komańcza, Olszanica, Solina i Ustrzyki Dolne.\nOpis Walorów przyrodniczych śródleśnych mokradeł Puszczy Solskiej stał się meritum wystąpienia adiunkt w Zakładzie Botaniki i Mykologii Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie dr Hanny Wójciak, prezentującej wyniki badań czteroosobowego zespołu, który tworzyły oprócz niej koleżanki z Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie: dr hab. prof. nadzw. UP Danuta Urban (z Pracowni Przyrodniczych Podstaw Leśnictwa), dr hab. Elżbieta Rutkowska (z Pracowni Rekreacji) i mgr Ewelina Tokarz. Prezentująca temat zdefiniowała mokradła i określiła ich rolę w ekosystemach leśnych, w obiegu wody, w oczyszczaniu wód, w ochronie różnorodności biologicznej i w bilansie pierwiastków. Zilustrowała swój referat fotografiami z rezerwatów „Nowiny” i „Obary”.\nDostępność szlaków turystycznych Roztocza dla osób niepełnosprawnych poddał analizie zespół z Lublina: dr hab. Elżbieta Rutkowska, dr Hanna Wójciak i dr hab. prof. nadzw. UP Danuta Urban. Pierwsza z wymienionych pań, w imieniu współautorek podkreśliła zasadniczy cel swojego wystąpienia, mówiąc: „W polityce antydyskryminacyjnej wobec osób niepełnosprawnych priorytetem jest budowanie środowiska bez barier. Zagospodarowanie turystyczne powinno ten priorytet uwzględniać. Problemem jest jednak zakres dopuszczalnej ingerencji w środowisko przyrodnicze. Wyniki obserwacji mają na celu zwrócenie uwagi organizatorów szlaków turystycznych na szczególne potrzeby niepełnosprawnych turystów, ale też konieczność ochrony przyrody, wynikającą z jej powszechnej dostępności”. Badania zostały przeprowadzone metodą obserwacji bezpośredniej w Józefowie, Krasnobrodzie, Nowinach, Suścu i Zwierzyńcu w sezonie turystycznym 2014 r.\nAspekty dobrostanu fizycznego, umysłowego, społecznego i duchowego zostały także przybliżone w kolejnym materiale, tzn. wygłoszonym przez dr Teresę Miturę referacie pt. Walory przyrodnicze i kulturowe jako wzmocnienie potencjału turystyki zdrowotnej w gminie Rymanów. Kierownik Zakładu Geografii rzeszowskiej uczelni wspomniała, że: „Gmina Rymanów posiada dobrze wykształconą infrastrukturę turystyczną. Bogata baza noclegowa oraz gastronomiczna przystosowana jest do potrzeb każdego turysty. Bogata jest również sieć ścieżek i szlaków turystycznych, przebiegających głównie przez Rymanów-Zdrój, jednakże łączących atrakcyjne turystycznie miejsca na terenie całej gminy. W tej ofercie znajdują się szlaki piesze, rowerowe, nordic walking oraz narciarskie biegowe. Na terenie gminy utworzone zostało ekomuzeum, dające możliwość obcowania z przyrodą i bogatą kulturą regionu. Współcześnie pozostałe ślady kultur i religii dawnych mieszkańców tych terenów, cenne obiekty dziedzictwa kulturowego oraz atrakcje przyrodnicze w równym stopniu, jak walory lecznicze mogą przyczynić się do wzrostu konkurencyjności gminy na rynku turystycznym”.\nTuż przed przerwą w trakcie trzeciej sesji zostały zaprezentowane po polsku przez doc. dr. Wiktora Seńkiwa trzy krótkie referaty ukraińskie, przewidziane w programie do wcześniejszego wygłoszenia. Dzięki przybyciu gości z Drohobyckiego Państwowego Uniwersytetu Pedagogicznego w Drohobyczu było to możliwe w godzinach popołudniowych we wtorek. W opracowaniu mgr Iryny Bryndzi z Katedry Ekologii i Geografii o Analizie stanu jakości wody pitnej w studniach na obszarach miejskich Podkarpacia ukraińskiego zastępujący autorkę docent zwrócił uwagę na to, że „jednym z najbardziej niebezpiecznych elementów zanieczyszczenia wód powierzchniowych i podziemnych są metale ciężkie. Nie poddają się one rozkładowi jak substancje organiczne, a występują w ekosystemach wodnych w różnych formach. Ich związki chemiczne w znacznej mierze wpływają na jakość środowiska wodnego i funkcjonowanie ekosystemów wodnych. Akumulacja metali ciężkich w zbiornikach wodnych w znacznej mierze zależy od struktury geologicznej regionu, typu akwenu jego systemu wodnego, właściwości fizyczno-chemicznych i produktywności ekologicznej ekosystemu. Na proces akumulacji biologicznej wpływa także zdolność reakcji formy metalu pod względem składników biologicznych środowiska wodnego i występowanie innych metali”.\nNastępnie doc. dr Wiktor Seńkiw z tej samej katedry przedstawił własny temat o Ocenie perspektyw wykorzystania obszarów technologicznie zdegradowanych w drohobyckiej aglomeracji miejskiej. Powołując się na przykłady różnych projektów utworzenia parku geologicznego w Borysławiu, gdzie wydobywano ozokeryt, czy w Jaworowie, gdzie pozyskiwano siarkę, stwierdził, że „na terenach zdegradowanych technologicznie w drohobyckiej aglomeracji miejskiej wytworzono specyficzne warunki gruntowe, sprzyjające występowaniu gatunków nietypowych dla tego regionu, a nawet zapisanych w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych. Dlatego zachodzi potrzeba rekultywacji gospodarczej i leśnej tych terenów”. Autor zgłosił pomysł hodowli roślin energetycznych, zwłaszcza wierzby energetycznej, co już na poletkach doświadczalnych było testowane przez naukowców z jego katedry.\nPotem wystąpił ponownie w zastępstwie nieobecnych autorów referatu. Opisał w nim Rośliny lekarskie Podkarpacia ukraińskiego i ich wykorzystanie w medycynie, tj. materiał koleżanek ― wykł. Marii Matys z Katedry Anatomii, Fizjologii i Balneologii oraz wykł. Ljudmiły Słobodjan z Katedry Ekologii i Geografii. Zacytował opinię autorek: „Badania naukowców pozwalają stwierdzić, że terytorium ukraińskiego Podkarpacia, a w szczególności rejony górskie i podgórskie, stanowią prawdziwą aptekę przyrody. Rośnie tam bowiem wielka liczba znanych na Ukrainie roślin lekarskich. Najczęściej wykorzystywanymi z nich są: brzoza brodawkowata, cykoria podróżnik, dziurawiec zwyczajny, macierzanka piaskowa, miodunka lekarska, pierwiosnek lekarski, wrzos pospolity i inne. Często w celach leczniczych i profilaktycznych stosuje się nie tylko pojedyncze rośliny, lecz ich mieszanki”.\nDrugą część trzeciej sesji poprowadziła dr hab. Elżbieta Rutkowska, a pierwszą prezentacją tej odsłony był referat dr. hab., prof. KUL Ihora Kozaka, mgr Hanny Kozak, mgr. Piotra Kociuby oraz mgr. Igora Semki pt. Analiza dynamiki wsi w krajobrazie sanocko-turczańskim. Temat przedstawił tym razem szef tego zespołu, bazując na międzywojennych i aktualnych mapach Gór Sanocko-Turczańskich. Stwierdził, że „obecny wygląd wsi w tym mezoregionie w znacznym stopniu jest skutkiem zmian zaszłych na tych terenach po drugiej wojnie światowej. W pracy badawczej poszukujemy dokładnych przyczyn i skutków tego zjawiska. Przemiany struktury tego terenu wiążą się ściśle ze zmianami struktury ludności. W wyniku przeprowadzonych analiz ustalono zmniejszenie zabudowy z czasów sprzed drugiej wojny światowej do 2013 r. Analiza zmian w modelu Fragstats pokazała zmniejszenie ilości wsi i powierzchni zabudowy, np. dla badanego mezoregionu aktualna liczba płatów zabudowy zmniejszyła się 1,8 razy w porównaniu z 1936 r. W pracy wykazano związek pomiędzy zmniejszeniem się liczby ludności zamieszkującej te tereny a zwiększeniem się ilości lasów. Sytuacja ta jest unikatowa w skali kraju. W pracy wykazano prawie 50-procentowy wzrost powierzchni terenów leśnych przy jednoczesnym zmniejszeniu powierzchni zabudowy o prawie 60%”.\nPodobny problem zarysował ten sam mówca w kolejnym wystąpieniu, które ukazało Zanikające dawne cerkwie w krajobrazie sakralnym powiatu lubaczowskiego jako dziedzictwo kulturowe pogranicza polsko-ukraińskiego. Przygotowany wspólnie z mgr Hanną Kozak i mgr. Piotrem Kociubą materiał wykazał, że „zanikające cerkwie stanowią 61% wszystkich cerkwi powiatu. Wszystkich jest 38, a wśród nich 23 zanika. Pozostałych 15 jest w stanie dobrym, wśród nich znajduje się 12 cerkwi służących jako kościoły rzymskokatolickie, 2 cerkwie to świątynie greckokatolickie i 1 cerkiew (w Radrużu) to muzeum. Każda z cerkwi na badanym terenie jest niepowtarzalna i wykazuje różnorodność architektury cerkwi ukraińskiej, wpisującej się w krajobraz sakralny pogranicza polsko-ukraińskiego. Badania wykazały, że wymienione cerkwie potrzebują odnowienia, a krajobraz sakralny wokół niektórych z nich zmniejsza się i traci swoje znaczenie pierwotne”.\nInne materialne świadectwo przeszłości i współczesności zaprezentował doc. dr Stanisław Rymar – prorektor Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Krośnie w zagadnieniu Studnie – geologia, radiestezja, wykonawstwo, użytkowanie, architektura. Wprowadził słuchaczy „w tematykę zużycia wody, jej czystości, a także określonych skutków społecznych z tym związanych, szczególnie w okresie międzywojennym w odniesieniu do wybranych regionów Polski”. Natomiast w części geologicznej przybliżył „tematykę związaną z aktualnymi badaniami hydrologicznymi, określającymi potencjalne zasoby zbiorników wód podziemnych w Karpatach wschodnich. Tematykę lokalizacji studni powiązano z nowoczesnymi metodami geofizycznych badań elektrooporowych, prowadzonych przy użyciu specjalistycznej aparatury przez Instytut Politechniczny PWSZ w Krośnie. Nawiązano także do zagadnień radiestezji przy poszukiwaniu wody. W części technicznej omówiono rodzaje studni kopanych oraz wierconych, sposoby i techniki wykonania ocembrowania oraz orurowania studni. Zostały podane podstawowe uwarunkowania związane z eksploatacją studni wierconych”. Autor dokonał ponadto przeglądu studni jako obiektów małej architektury w krajobrazie Euroregionu Karpackiego.\nUzupełnienie tegoż tematu stanowił referat dyrektor Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr 4 – Technikum Geologicznego w Krośnie mgr Joanny Kubit, która ukazała Motyw studni w literaturze i poezji. Ten, humanistyczny w swojej wymowie, materiał przypomniał, że „źródła motywu znajdują się w Biblii i mitologii starożytnych Greków. Woda uznawana jest za genezę wszelkiego bytu, podstawę egzystencji. Starożytni wierzyli, że pełni funkcję katharsis (oczyszczającą). Woda podobnie jak i inne żywioły jest traktowana ambiwalentnie; daje życie, oczyszcza, ale może być destrukcyjna, groźna”. Autorka uwypukliła obydwa aspekty w tekstach literackich, przysłowiach, przyśpiewkach ludowych, w wieloznaczności symbolu wody i znaczeniach etymologicznych. Sporo miejsca poświęciła analizie obrazów, a na koniec odniosła się do studni chłopskich i przedmiotów służących do czerpania i przechowywania wody.\nNauczycielka przedmiotów zawodowych w tej placówce oświatowej inż. Dorota Rohan podjęła także interdyscyplinarne zagadnienie, a mianowicie Kamień – dokument przeszłości i współczesności w krajobrazie Brzozowa i okolic. Potraktowała tytułowy przedmiot „jako swoisty dokument, pozwalający na analizę czasu przeszłego, od czasów biblijnych do współczesności. W pierwszej części omówiono historyczną rolę kamienia w szerszym ujęciu kulturotwórczym (m.in. w architekturze), przybliżono pewne pojęcia kamieniarsko-architek-toniczne, tj. mur, typy murów, portal, kolumna, detal architektoniczny. Poprzez ujęcia fotograficzne starano się je powiązać z Podkarpaciem i okolicą Brzozowa. Dalsza część została odniesiona do złóż surowców skalnych w obrębie Podkarpacia jako potencjalnego źródła rozwoju gospodarczego”. Autorka podsumowała wystąpienie rozważaniem o znaczeniu kamienia w zakresie pozyskiwania i produkcji materiałów i wyrobów z kamienia naturalnego.\nKierownik Zakładu Inżynierii Środowiska w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w Krośnie dr inż. Bernadeta Rajchel ukazała natomiast Zastosowanie metody georadarowej w geologii i górnictwie. Określiła ją jako sposób, pozwalający „poznać budowę warstw przypowierzchniowych, w szczególności określić profil litologiczny utworów, wyznaczyć granicę między skałą macierzystą a nadkładem. Dobre wyniki uzyskuje się przy badaniu wkładek rumoszu skalnego w utworach ilastych, warstwowania piasków i żwirów, w skałach różniących się własnościami fizycznymi, np. piaski i gliny czy wapienie i nadkład czwartorzędowy. Gorsze wyniki dają pomiary przy domieszkach materiałów ilastych czy w obecności słonej wody, które powodują tłumienie fali elektromagnetycznej, czyli mniejszy zasięg głębokościowy metody”. Głosząca referat potwierdziła, że georadar jest cennym narzędziem zarówno w geofizyce otworowej (głównie do określenia budowy złoża, lokalizacji stref uskokowych, spękań górotworu i pustek, a także do sądowań w chodnikach kopalnianych), jak i w górnictwie odkrywkowym (np. przy wydobywaniu pokładów gipsu, identyfikacji osadów w zbiornikach poflotacyjnych i badaniu obwałowań tych zbiorników).\nDwa ostatnie referaty trzeciej sesji zostały przygotowane przez zespół studentów Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie pod kierunkiem dr. hab. Krzysztofa Jóźwiakowskiego z Katedry Inżynierii Kształtowania Środowiska i Geodezji: Patrycję Bondyrę, Agnieszkę Dyczko, Paulę Fłakowską, Michała Imbierowicza i Agatę Pieńko, których wspomagała inż. Aleksandra Steszuk –studentka inżynierii środowiska w Politechnice Lubelskiej. Młodzi członkowie Międzywydziałowego Studenckiego Koła Naukowego Gospodarki Wodno-Ściekowej zaprezentowali najpierw Zmianę stanu gospodarki wodno-ściekowej w Polsce w latach 1990―2012. Rozważania natury ogólnej ukazały spostrzeżenie: „z danych Głównego Urzędu Statystycznego wynika, że w latach 1990―2012 w Polsce nastąpił niemal trzykrotny wzrost długości sieci wodociągowej ― z 93,2 tys. km w 1990 r. do 283,1 tys. km w 2012 r. W 2012 r. z sieci wodociągowej korzystało ogółem 87,9% mieszkańców Polski, odpowiednio – 95,4% w miastach i 76,2% na wsi. Wraz ze wzrostem długości sieci wodociągowej odnotowano intensywny rozwój sieci kanalizacyjnej, szczególnie na terenach wiejskich. Całkowita długość sieci kanalizacyjnej na wsi w Polsce w 1990 r. wynosiła zaledwie 3078 km, natomiast w 2012 r. – 69 785 km. Z najnowszych danych GUS wynika, że w 2012 r. z kanalizacji korzystało 87% mieszkańców miast oraz 29,4% ludności wsi. Od 1990 do 2012 r. odnotowano również wzrost ilości zbiorowych oczyszczalni ścieków. W miastach od 1995 do 2012 r. odnotowano wzrost ilości zbiorowych oczyszczalni z 775 do 783 sztuk. W 2012 r. ścieki do oczyszczalni z miast były odprowadzane od 91,7% mieszkańców. W 1990 r. ludność wiejska była obsługiwana zaledwie przez 19 oczyszczalni zbiorczych, zaś w 2012 r. – już przez 2408 obiektów tego typu, do których odprowadzano ścieki od 33,1% mieszkańców wsi. W 1996 r. zarejestrowano 469 oczyszczalni przydomowych, zaś w 2012 r. – 126 164 systemów tego typu”.\nDrugi temat, przekazany uczestnikom konferencji, miał bardziej jednostkowy charakter, ponieważ skoncentrował się na Projekcie ścieżki ekologicznej przy hydrofitowej oczyszczalni ścieków w Roztoczańskim Parku Narodowym. Ta planowana do realizacji inwestycja została nakreślona jako jeden z ciekawszych pomysłów do wykorzystania w edukacji proekologicznej Roztocza, i to zarówno skierowanym do mieszkańców województwa lubelskiego, jak i przybyszów z całej Polski. Autorzy zaproponowali potencjalnym zwiedzającym „upowszechnienie wiedzy na temat możliwości zastosowania przydomowych hydrofitowych oczyszczalni ścieków. W skład ścieżki edukacyjnej będą wchodziły następujące elementy: 1) osadnik wstępny, którego zadaniem będzie mechaniczne oczyszczanie ścieków; 2) ogniwo fotowoltaiczne, którego zadaniem będzie zasilanie pompy dozującej ścieki do hybrydowej oczyszczalni hydrofitowej; 3) trzy złoża hydrofitowe (gruntowo-roślinne) z manną mielec, trzciną pospolitą i wierzbą wiciową, których zadaniem będzie biologiczne oczyszczanie ścieków; 4) P-filtr, wypełniony naturalną skałą wapienną, którego zadaniem będzie chemiczne usuwanie fosforu; 5) oczko wodne, które będzie odbiornikiem ścieków oczyszczonych, odpływających z hybrydowej oczyszczalni hydrofitowej. Cały system będzie oznakowany odpowiednimi tablicami, na których zostaną przedstawione schematy technologiczne i opisane procesy wykorzystywane do oczyszczania ścieków. Obiekt zostanie dopasowany do potrzeb zwiedzających poprzez instalację odpowiednich tarasów widokowych oraz ścieżek. Dodatkowo planuje się wykonanie symulacji komputerowych obrazujących poszczególne etapy oczyszczania ścieków”.\nProblemy techniczne podczas głoszenia referatu o ścieżce po oczyszczalni w Roztoczańskim Parku Narodowym spowodowały, że wirtualny spacer po planowanym obiekcie został zafundowany uczestnikom konferencji na początku czwartej sesji, którą poprowadził szef zespołu zdolnych studentów z Lublina ― dr hab. inż. Krzysztof Jóźwiakowski. Ta część obrad została poświęcona przede wszystkim Znaczeniu fauny w przyrodzie Podkarpacia. Otworzył ten blok tematyczny referat dr Iwony Mróz o Wpływie bobra europejskiego na różnorodność drobnych ssaków w Bieszczadzkim i Magurskim parkach narodowych. Adiunkt w Katedrze Ekologii Stosowanej KUL wyjaśniła, że „jedną z grup zwierząt, dla których zmiany w siedliskach powodowane przez bobry mogą mieć znaczenie, są drobne ssaki – gryzonie i ssaki owadożerne. Aby sprawdzić, czy zmiany te wpływają na skład gatunkowy zgrupowania drobnych ssaków oraz różnorodność gatunkową tych zwierząt, na terenie Bieszczadzkiego i Magurskiego parków narodowych wyznaczono trzy stanowiska bobrowe, znajdujące się w różnych siedliskach – łąkowym, leśnym i w zadrzewieniach nadpotokowych. Dla każdego bobrowiska wyznaczono stanowisko kontrolne, którym był odcinek potoku o zbliżonych warunkach siedliskowych, nieużytkowany przez bobry. Na każdym stanowisku bobrowym i odpowiadającym mu stanowisku kontrolnym ustawiono taką samą liczbę pułapek żywołownych zawierających przynętę. Pułapki stały w linii, w odległości co 15 m, wzdłuż brzegu stawu bobrowego lub kontrolnego odcinka potoku i były kontrolowane przez 4 doby, w trzech kolejnych latach. W ten sposób uzyskano 2540 pułapkodni odłowów. U złowionych zwierząt oznaczano gatunek, określano płeć i masę ciała oraz znakowano przez wycięcie niewielkiego fragmentu futra w celu odróżnienia osobników już złowionych. Porównując stanowiska bobrowe i odpowiadające im stanowiska kontrolne, nie stwierdzono istotnych różnic w składzie gatunkowym i różnorodności gatunkowej drobnych ssaków. Zatem w górskich warunkach obecność siedlisk przekształconych przez bobry prawdopodobnie nie wpływa znacząco na zgrupowanie drobnych ssaków, występujących w tych siedliskach”.\nTę samą katedrę reprezentowali kolejni autorzy: adiunkci dr Daniel Klich i dr Rafał Łopucki oraz samodzielna referentka techniczna mgr Sylwia Gielarek. Pierwszy z wymienionych zaprezentował w imieniu całego zespołu problematykę Farm wiatrowych na Podkarpaciu i ich możliwy wpływ na zwierzęta naziemne. Za obiekt badań młodzi naukowcy obrali farmy w Łękach Dukielskich (5 turbin wiatrowych), Rymanowie (13 turbin) i Bukowsku (9 turbin). „Analiza polegała na tropieniach zimowych na transektach skierowanych od wiatraków na zewnątrz farmy wiatrowej do maksymalnej odległości 1200 m oraz między turbinami (wewnątrz farmy). Liczenia tropów prowadzono na drugi dzień po opadach śniegu. Każdy napotkany ślad na transekcie rejestrowano z uwzględnieniem gatunku, a współrzędne geograficzne zapisywano w urządzeniach GPS. Łącznie na trzech farmach wykonano 40 transektów o łącznej długości ponad 31 km. Następnie za pomocą programu ArcGis utworzono punktowe warstwy shape, które odniesiono do dwunastu 100-metrowych stref odległości od wiatraków. Łącznie stwierdzono ślady 13 gatunków zwierząt, spośród których dominowało 5: lis, pies domowy, sarna, bażant oraz zając szarak. Analiza liczebności tropów poszczególnych gatunków w 100-metrowych strefach odległości od turbin wykazała ich zróżnicowaną reakcję na nowy element krajobrazu. Lis nie przejawiał wyraźnego zróżnicowania obecności w zależności od turbin wiatrowych. Zając szarak oraz sarna unikały bliskości wiatraków, co wyraźnie zaznaczyło się u sarny do strefy 500 m. Liczebność tropów bażanta istotnie zmniejszała się wraz z odległością od wiatraków. Tropy pozostałych gatunków wystąpiły w zbyt niewielkiej liczbie, aby można było dokonać porównania. Na podstawie otrzymanych rezultatów wywnioskowano, że praca turbin wiatrowych może wpływać na frekwencję występowania wybranych gatunków naziemnej fauny”.\nReprezentująca Katedry Ekologii i Geografii uniwersytetu w Drohobyczu doc. dr Nadija Stecuła, występując także w imieniu nieobecnej współautorki ― mgr Oksany Wesełowśkiej, scharakteryzowała Gatunki alochtoniczne w składzie lokalnej teriofauny. Skonstatowała m.in., że: „negatywne procesy, zachodzące w lokalnej faunie, wiążą się z problemem zanikania gatunków rodzimych wskutek degradacji kompleksów przyrodniczych. Dlatego nie mniej istotne staje się pojawienie się nowych gatunków”. Ukazała szlaki przenikania gatunków do składu miejscowej fauny m.in. poprzez introdukcję (daniel, jeleń wschodni, jenot, królik europejski, norka amerykańska, nutria błotna, piżmak amerykański), reintrodukcję (żubr) oraz inwazję (kuna domowa, mroczek późny, mysz domowa, szczur wędrowny i wiewiórka pospolita karpacka). Zaznaczyła, że teriofauna karpacka obejmuje 17 spośród 31 gatunków napływowych odnotowanych na Ukrainie, a większość gatunków obcych napłynęła na ten teren w XX w. Jednocześnie podkreśliła, że w Karpatach ukraińskich znajduje się najmniej osobników alochtonicznych w porównaniu z innymi ukraińskimi mezoregionami.\nOstatni referat we wtorkowym maratonie trzydziestu wystąpień, początkowo zaplanowany na środę, wygłosiła samodzielna referentka techniczna w Katedrze Botaniki i Hydrobiologii KUL mgr Agnieszka Artemiuk. Obszarem jej zainteresowań, zgłębianym wraz z dr. Rafałem Łopuckim, stał się Rezerwat przyrody w mieście. Mówczyni ujęta to zagadnienie w kontekście Wiedzy o rezerwacie oraz jego znaczenia dla mieszkańców miasta, stwierdzając, że „z punktu widzenia mieszkańców miast do najważniejszych funkcji terenów zielonych zaliczyć można wpływ na miejski mikroklimat (tempera-turę, wilgotność powietrza), funkcję estetyczną, rekreacyjną i edukacyjną (zapewnienie mieszkańcom kontaktu z przyrodą). Mniej znanym faktem jest to, że tereny zielone w mieście służyć mogą również ochronie przyrody i bioróżnorodności. Na terenie miasta mogą występować rzadkie gatunki flory i fauny, jak również ich unikatowe zbiorowiska. Takie cenne przyrodniczo miejsca pomimo lokalizacji na terenie zurbanizowanym mogą być obejmowane różnymi formami ochrony przyrody, np. w miastach o liczbie ludności powyżej 40 tys. mieszkańców występuje obecnie 65 rezerwatów. Stanowią one zwykle ważny element miejskiego systemu terenów zielonych i ważną ostoję miejskiej bioróżnorodności”. Współautorka zilustrowała swój wywód przedstawieniem wyników ankietowania ludności miejskiej na temat wiedzy o rezerwatach przyrody w Rzeszowie – „Lisia Góra” i Lublinie – „Stasin”.\nDrugi dzień obrad objął zaledwie 11 referatów, przy czym z powodu nieobecności autorów nie wygłoszono pięciu. Sytuacja ta zaistniała przede wszystkim w piątej sesji, moderowanej przez prof. dr. hab. inż. Jana Krupę, gdyż uczestnicy nie usłyszeli czterech zaplanowanych wystąpień ukraińskich, koncentrujących się na gatunkach: rącznika pospolitego, jałowca pospolitego i rzepaku jarego oraz rodziny kapustowatych. Niemniej audytorium mogło w tym bloku tematycznym, poświęconym Florze w Karpatach ― biologii, chemii i ekologii, wysłuchać sześciu innych referatów.\nPierwszym z nich była refleksja o Życiu na pograniczu: biologii i ekologii populacji górskiego gatunku starca kędzierzawego Senecio rivularis (Waldst. & Kit.) DC. na niżu. Materiał, zaprezentowany przez kierownika Zakładu Ekologii UMCS prof. zw. dr hab. Bożennę Czarnecką, dotyczył wprawdzie gatunku występującego w dolinie rzeki Świerszcz na Roztoczu, ale stanowiącego górski element we florze niżu. Autorka stwierdziła, że „w latach 1987―2012 nastąpił niemal trzykrotny wzrost areału zajmowanego przez populację starca w Roztoczańskim Parku Narodowym przy jednoczesnych zmianach organizacji przestrzennej populacji. Struktura wielkości osobników najczęściej odbiegała od rozkładu normalnego. Proste miary statystyczne stosowane w długiej skali czasowej dobrze charakteryzują dynamikę struktury wielkości osobników, odzwierciedlają nasilenie konkurencji wewnątrzgatunkowej i międzygatunkowej oraz wskazują na zmiany warunków abiotycznych w areale populacji”. Ponadto lubelska ekolog zwróciła uwagę „na dyspersję z udziałem wody jako uzupełniający lub alternatywny sposób migracji diaspor gatunku, a także na rolę cieków jako korytarzy ekologicznych oraz wpływ zabiegów hydrotechnicznych na tworzenie i dynamikę metapopulacji starca kędzierzawego. Szczególną rolę przypisano istnieniu bramy wodnej, w której zachodzi zjawisko kaptażu, które polega na tym, że obszar źródliskowy Szum jako rzeki o większych spadkach (przełom przez strefę krawędziową Roztocza) przesuwa się w stronę cieku Świerszcz, co powoduje zwiększony spływ wód w kierunku południowym”.\nTuż po prezentacji referatu i odpowiedziach na pytania autorka podzieliła się z obecnymi, jak zawsze ciepłą i wzruszającą, refleksją, mówiąc: „stało się już tradycją, że zwykle podsumowywałam tę konferencję. Dzisiaj nie mogę jej podsumować, ale nie mogłabym się z Państwem rozstać bez pożegnania, zwłaszcza, że to szczególna ― piętnasta konferencja, a moja siódma; nie wiem, czy szczęśliwa siódemka? Chciałam zamiast podsumowania i pożegnania pozostawić Państwu pewne przesłanie, które wiąże się m.in. z tematem mojego referatu o życiu na pograniczu. We wcześniejszych latach posiłkowałam się słowami ks. prof. Józefa Tischnera. Tym razem także chciałam się do niego odwołać. Powiedział, że ― żyjąc na granicy […], można być człowiekiem ciasnym, ale można też bardzo się rozszerzyć, bardzo poszerzyć swoje horyzonty. Ja chciałam zaapelować do Państwa, aby pozostać przy tej otwartości, poszerzaniu horyzontów. Także chciałam podziękować za możliwość przewodniczenia dotychczasowym konferencjom, za możliwość poszerzania horyzontów. One bardzo wiele mi dały. Przede wszystkim poznałam bardzo interesujących ludzi. Wszystkich Państwa i każdego z osobna zachowuję w mojej życzliwej pamięci. Skoro rozpoczęłam tę wypowiedź profesorem J. Tischnerem, także nim skończę. Powiedział on także, iż człowiek jest tym, ku czemu dąży sercem, człowiek już nie jest tym, od czego odrywa się jego stopa… ale zanim moja stopa oderwie się od tej życzliwej, gościnnej ziemi brzozowskiej, proszę pozwolić mi złożyć najserdeczniejsze podziękowania za te wszystkie lata organizatorom tej konferencji […], wszystkim Państwu najserdeczniej dziękuję, Gospodarzom tego ośrodka. Zawsze na wieść o mieście na górce, czyli o Brzozowie bardzo żywo bije i będzie biło moje serce”.\nPo tych wspaniałych słowach i życzeniach pomyślnych obrad, a także podziękowaniach ze strony organizatorów, audytorium powróciło do realizacji programu sesji. Ekologiczne podstawy zwiększenia produktywności białka roślinnego stanowiły obiekt zainteresowań kierownika Katedry Ekologii i Geografii uniwersytetu w Drohobyczu prof. dr. hab. Andrija Dziubajły, który przedstawił to zagadnienie w imieniu współautorów ― doc. dr. Wiktora Seńkiwa i Marii Dziubajło. Przedstawił badania, bazujące na stwierdzeniu, że „ważna rola w zwiększeniu wykorzystania białka roślinnego na ukraińskim Podkarpaciu i zachodnim Leśno-Stepie przypada uprawom roślin bobowatych, zgodnie z ogólnorozwojowymi tendencjami w ukraińskim rolnictwie w celu uzyskania maksymalnego urodzaju. Zatem opracowanie nowych modeli energooszczędnych i czystych ekologicznie technologii z wykorzystaniem inokulacji nasion i wzmocnienia zasiewów stymulatorami wzrostu roślin w gruntowych i klimatycznych warunkach nadmiernej wilgotności odgrywa ważną rolę w gospodarce krajowej i wymaga odpowiedniego przygotowania naukowego”. Szef zespołu badawczego przedstawił drobiazgowe dane dotyczące szczepienia nasion siewnych bakteriami z grupy Rhizobium, które powodują powstanie brodawek na korzeniach roślin motylkowych i pobudzają komórki do szybkiego wzrostu.\nFlorę roślin naczyniowych wzgórza Kamieniec na Pogórzu Dynowskim opisał mgr Tomasz Wójcik z Katedry Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Rzeszowskiego. Wspólnie z kierownikiem Zakładu Ekologii i Ochrony Przyrody tej uczelni dr Marią Ziają podjął ciekawy, jednostkowy efekt badań z ubiegłego i bieżącego roku, przy czym ― jak wspomniał ― odnotowano „występujące tu gatunki roślin kilka razy w ciągu sezonu wegetacyjnego. Szczególną uwagę zwracano na taksony rzadkie, chronione i interesujące z geobotanicznego punktu widzenia. Flora omawianego terenu różni się od otaczających ją pasm górskich, gdyż odznacza się dużym udziałem gatunków kserotermicznych. Zasiedlają one odlesione zbocza, ostańce oraz stare mury. Liczny udział mają również gatunki siedlisk naskalnych ― takie, jak: zanokcica skalna i murowa, paprotka zwyczajna. Do roślin rzadkich w skali regionu należą m.in.: szałwia okręgowa, gęsiówka szorstkowłosista, pieprzyca gęsto kwiatowa, pięciornik wyprostowany. Na szczególną uwagę zasługują gatunki nienotowane dotychczas z tej części Karpat ― takie, jak przetacznik pagórkowy oraz podejźrzon księżycowy”.\nPo raz kolejny zastępujący nieobecnych kolegów doc. dr Wiktor Seńkiw omówił tym razem Ekosystemowe rozwiązania w kształtowaniu ochrony przyrody miasta Borysław ― zagadnienie opracowane przez doc. dr. Myrona Cajtlera i Natalię Baranjak. Ukazał definicje rozwiązań ekosystemowych według dokumentów ogólnoświatowych, m.in. V Konferencji Stron w ramach Konwencji o Bioróżnorodności Bioologicznej w Nairobi w 2000 r., a także rozwój koncepcji rozwiązań ekosystemowych od lat 20. ubiegłego wieku po współczesność. Stwierdził, że „prawo Ukrainy zobowiązuje wdrożyć do 2020 r. rozwiązania ekosystemowe w działaniach na rzecz ochrony przyrody”. Ukazał powiązania pomiędzy hierarchią ekosystemów a terytorialnym i socjalnym podziałem wspólnot społecznych, a także łączących je mechanizmów harmonizacji. Odniósł je do planów zagospodarowania przestrzennego zieleni miejskiej pomiędzy Borysławiem a Schodnicą, wspominając o pomyśle przyrodniczego odnowienia fitocenozy dzięki gatunkom wskaźnikowym na terenie okolicznych wyeksploatowanych złóż naftowych. Przyznał, że jest to obszar niestabilny, a jego właściwości strukturalne i funkcjonalne nie odpowiadają przyrodzie.\nTakże Karpat dotyczył kolejny temat: Prognozowanie dynamiki drzewostanów bukowych w warunkach zmian klimatu w Bieszczadach polskich i Beskidach ukraińskich. Materiał został opracowany na podstawie badań w dwóch bieszczadzkich lennictwach na dwóch brzegach granicznej rzeki San przez pracowników naukowych KUL – dr. hab., prof. KUL Ihora Kozaka i mgr. Piotra Kociubę oraz Przykarpackiego Uniwersytetu Narodowego w Iwano-Frankiwsku: prof. dr. hab. Wasyla Parpana, doc. dr hab. Jurija Szparyka i dr. Tarasa Parpana. Referujący prof. Ihor Kozak zaznaczył, że „po drugiej wojnie światowej drzewostany po polskiej stronie granicy były mniej wykorzystywane z przyczyn wysiedlenia ludności, natomiast po ukraińskiej stronie granicy drzewostany bukowe, rosnące w analogicznych warunkach ekologicznych zostały aktywnie zagospodarowywane w czasach istnienia Związku Radzieckiego. Wszystko to wpłynęło nie tylko na ich strukturę, ale także na akumulację w nich biomasy i znalazło odbicie w przeprowadzonych symulacjach komputerowych”.\nPoczątek szóstej sesji obejmującej Wybrane aspekty turystyki i ich wpływ na edukację i rekreację społeczeństwa poprowadził dr hab., prof. KUL Ihor Kozak. Jako pierwszy wystąpił w tej odsłonie konferencji kierownik Katedry Turystki i Rekreacji w Wyższej Szkole Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie prof. nadzw. dr hab. inż. Jan Krupa z frapującym tematem: Żywnościowe produkty tradycyjne i regionalne w turystyce kulinarnej w regionie podkarpackim. Przyznał w słowie wstępnym, że „Produkt turystyczny regionu to kompleksowa i spójna oferta atrakcji i usług oferowanych na jego obszarze, służąca zaspokojeniu potrzeb turysty. Szczególnie wysokiej jakości produkty, oparte o regionalne i lokalne walory turystyczne, żywnościowe potrawy tradycyjne i regionalne, silnie identyfikowane z obszarem danego województwa stają się stymulatorem rozwoju turystyki w regionie i przyczyniają się do jego ożywienia gospodarczego oraz poprawy poziomu życia mieszkańców. Szczególnie rozwój żywnościowych produktów tradycyjnych i regionalnych stanowi ważny czynnik wyróżniania, aktywizacji i promocji regionów oraz ochrony dziedzictwa kulturowego wsi. Przyczynia się także do wzrostu różnorodności obszarów wiejskich, rozwoju turystyki kulturowej kulinarnej oraz stanowi dodatkowe źródło zarobkowania dla rolników i producentów żywności wysokiej jakości”.\nKierownik Zakładu Organizacji i Kształcenia „Europejczyk” Uniwersytetu Rzeszowskiego dr Anna Nizioł podjęła się z kolei Oceny stanu zagospodarowania turystycznego i poziomu jego wykorzystania w świetle potencjału turystycznego powiatu brzozowskiego. Zaprezentowany skrótowo i powierzchownie materiał bazował na przekonaniu, iż „powiat brzozowski zaliczany jest do obszarów o funkcji turystycznej. Potencjał turystyczny tego terytorium tworzą w głównej mierze walory przyrodnicze (lasy, ogrody, parki z różnorodnymi gatunkami drzew i pozostałej flory, pomnikami przyrody, rzeka San, stawy oraz bogata fauna). W celu ochrony fauny i flory na obszarze powiatu utworzono rezerwaty, parki krajobrazowe oraz obszary chronionego krajobrazu”. Autorka zarysowała także stan bazy turystycznej, głównie noclegowej i gastronomicznej, a także infrastruktury paraturystycznej, m.in. społecznej i sportowo-rekreacyjnej.\nPorównania oferty edukacyjnej Bieszczadzkiego i Magurskiego parków narodowych dokonali dr Maria Ziaja i mgr Tomasz Wójcik. Referująca to zagadnienie, stwierdziła, że występujące w obydwu przestrzeniach „walory przyrodnicze i kulturowe są efektem zróżnicowania i bogactwa środowiska przyrodniczego. Kształtowanie świadomości ekologicznej realizowane jest zarówno w odniesieniu do młodzieży szkolnej, jak i do nauczycieli. Oba parki posiadają bogatą ofertę edukacyjną skierowaną do dzieci i młodzieży w różnych grupach wiekowych. Prowadzone są zajęcia kameralne w muzeach oraz salach dydaktycznych, jak i warsztaty terenowe z wykorzystaniem ścieżek edukacyjnych. Te ostatnie pełnią jedną z najważniejszych ról w systemie zintegrowanych zajęć, gdzie można w pełni przedstawić zagadnienia dotyczące zoologii, botaniki, fitosocjologii, geomorfologii, hydrologii oraz historii regionu. Do wszystkich ścieżek przyrodniczych wydane są przewodniki, które opisują walory przyrodnicze na poszczególnych przystankach”.\nInny praktyczny aspekt korzystania z walorów Bieszczadów przewinął się przez wystąpienie pracownika naukowo-dydaktycznego Katedry Turystyki i Rekreacji Wyższej Szkoły Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie mgr. Łukasza Stokłosy pt. Bieszczady jako miejsce spędzania wolnego czasu przez studentów rzeszowskich uczelni. Zwrócił on uwagę na „identyfikację motywacji, a także potrzeb i preferencji turystycznych studentów dwóch rzeszowskich uczelni wyższych w odniesieniu do wyjazdów w Bieszczady”. Z przedstawionego materiału po analizie 191 ankiet wyłonił się obraz młodych ludzi, wybierających się w góry ze względu na ich walory przyrodnicze, gustujących przede wszystkim w weekendowym wypoczynku nad Jeziorem Solińskim, przy mniejszym udziale wycieczek górskich w najwyższych partiach polskiej części Beskidów Wschodnich. Dla większości badanych bliski kontakt z naturą zdominował chęć doświadczenia ciszy i spokoju, a także skorzystania z możliwości uprawiania turystyki górskiej oraz poznania historii i kultury regionu.\nŁączącą się z tym tematem problematyką zajął się adiunkt w Zakładzie Obsługi Ruchu Turystycznego Uniwersytetu Rzeszowskiego dr Jacek Kraś. Jego opracowanie zostało poświęcone Przewodnikom turystycznym i pilotom wycieczek w świetle nowych uregulowań prawnych. Podkreślił znaczenie obydwu kategorii osób w turystyce, mówiąc: „Właśnie od kompetencji, umiejętności i wiedzy pilotów i przewodników zależy bezpieczeństwo turystów i jakość świadczonych na ich rzecz usług”. W tym kontekście poruszył także sprawę konsekwencji z tytułu niewłaściwego wypełniania zawodu przewodnika, czyli cofnięcia uprawnień przewodnickich. Przybliżył uregulowania prawne wprowadzone od stycznia br. w związku z deregulacją niektórych zawodów, akcentując kilka niekonsekwencji w zapisach prawnych i niespójności tych przepisów w praktyce. Zastanawiał się nad tym, czy przewodnicy i piloci „będą w stanie należycie i bez uszczerbku dla interesów klientów i biur podróży świadczyć swoje usługi”. Z jednej strony wyraził zadowolenie z powodu liberalizacji zawodu przewodnika miejskiego i pilota wycieczek turystycznych, jednakże nie udzielił kategorycznej odpowiedzi na pytanie o to, czy klientom i środowisku przewodnickiemu „wyjdą na dobre” zmiany wprowadzone przez najnowsze przepisy.\nAdiunkt w Zakładzie Geografii Uniwersytetu Rzeszowskiego dr Małgorzata Buczek-Kowalik zaprezentowała Aktywność turystyczną na obszarach górskich Podkarpacia w świetle ofert wybranych kół Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. Dokonała tego w oparciu o propozycje kół z oddziału PTTK w Krośnie, adresowane do różnych grup docelowych, przede wszystkim do młodzieży. Rozpoczęła jednak charakterystyką największego i najpopularniejszego stowarzyszenia, zrzeszającego polskich turystów i krajoznawców. Następnie omówiła krośnieńskie imprezy turystyczne, m.in. Rajd Zimowy, Rajd Górski „Powitanie wiosny”, Młodzieżowy Rajd „Poznajemy Bieszczady”, Rajd im. Ignacego Łukasiewicza, Młodzieżowy Złaz po Ziemi Krośnieńskiej, Rajd Andrzejkowy, Spotkanie opłatkowe na Cergowej, Ekoturystyczny Rajd Pieczonego Ziemniaka, dodając, że w ostatnich latach bierze w nich udział ponad 1100 uczestników w skali roku. Potwierdziła spostrzeżenia, według których „Obszary górskie Podkarpacia są najbardziej atrakcyjnym regionem turystycznym w województwie; liczne i unikatowe walory turystyczne umożliwiają uprawianie różnych form turystyki; na terenie województwa działa 16 oddziałów PTTK, które upowszechniają i popularyzują krajoznawstwo i turystykę kwalifikowaną; na przykładzie jednego oddziału PTTK można zauważyć stałe rozszerzanie oferty skierowanej do różnych grup odbiorców”.\nPiętnasta edycja brzozowskiego spotkania miłośników przyrody umożliwiła wysłuchanie 41 referatów, a w odniesieniu do kilkunastu z nich – przeprowadzenie ożywionej dyskusji, w której wzięło udział łącznie kilkunastu uczestników obrad. Dwudniowa konferencja, pod patronatem honorowym wojewody podkarpackiej Małgorzaty Chomycz-Śmigielskiej i naukowym – rektora Politechniki Rzeszowskiej prof. dr. hab. inż. Marka Orkisza, została zorganizowana przez samorząd gminy Brzozów we współpracy z Brzozowskim Domem Kultury, Muzeum Regionalnym w Brzozowie i Firmą Handlową „Alta” w Brzozowie. Stanowiła jeden z elementów Programu Edukacji Proekologicznej „Dostrzeż piękno przyrody”, dofinansowanego przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Rzeszowie.


buty damskie tanio « MeinBlog\n« Rodzaje bram garażowych\nKotłownie Wrocław »\nbuty damskie tanio\nPierwsze próby zbudowania aparatu aż do oddychania pod wodą zmierzały w stronę wykorzystania worków z powietrzem. Wszystkie one kończyły się lecz niepowodzeniem spośród powodu niesłychanie szybkiego wypełniania się worków wydychanym za pomocą człowieka dwutlenkiem węgla. Nurkowaniu zawodowemu od momentu zawżdy towarzyszył pewien przeciwność natury medycznej. Otóż u większości osób, koturny wykonujących notorycznie to praca zauważano występowanie dziwnych dolegliwości. Nurkowie wykonujący głębokie tudzież długie nurkowania w czasie przebywania na powierzchni cierpieli na silne bóle reumatyczne, dostawali drgawek zaś paraliżów a wykrzywień kończyn. Dolegliwości te znikały w miarę zanurzania. HISTORIA POLSKIEGO NURKOWANIA Nurkowanie skończony Chronos ulega zmianie. Zmienia się sprzęt oraz technika nurkowania. Czasy zakładania pastelowe baleriny maski na czoło, bezpowrotnie minęły. Nawet hipoteza ulega zmianie, np. powstają raz za razem lepsze modele dekompresyjne. Podwodny kula ziemska jest dostępny gwoli raz po raz większej grupy osób. Dzieje się no w ciągu sprawą sandały w kwiatki\nsprzętu, kto jest niezawodny. Przypomnę, że w drugiej połowie lat osiemdziesiątych królował zestaw aeronautyczny składający się spośród automatu oddechowego produkcji Polskiej typu Kajman i zestawu butlowego P-22 spośród manometrem i rezerwą. Rozwój nurkowania w Polsce ma swoją długa historię.\nTags: baleriny, botki, buty, obuwie, sandały\nThis entry was posted on Saturday, March 30th, 2013 at 10:24 and is filed under Allgemein.\tYou can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.


Anna Gadt: „Moja krew płynie w innym tempie” | jazzarium\nPrzede wszystkim posiadają szczególny rodzaj wrażliwości, który mi bardzo odpowiada. Dzięki temu podczas grania nie mam poczucia walki z materią muzyczną i czasem. Wręcz przeciwnie: dostaję pełną akceptację. W naszym zespole podoba mi się też pewien rodzaj odwrócenia ról. Perkusja na przykład nie jest instrumentem stricte rytmicznym, ale mocno sonorystycznym. Tak samo fortepian to znacznie więcej niż melodia i harmonia. Panowie mają też szczególne i bardzo niestandardowe podejście do czasu, improwizacji.\nA co do zespołu wnosi każdy z nich? Co Pani ceni w Krzysztofie Gradziuku, Łukaszu Ojdanie i Macieju Garbowskim?\nSzczególnie dobrze pracuje mi się z Krzysztofem Gradziukiem. Zwłaszcza po nagraniu płyty Renaissance, kiedy to w naturalny sposób zmieniło się moje myślenia o muzyce. Zaczęłam inaczej podchodzić do śpiewania, do swojego głosu. Po współpracy przy tej płycie czuję, że mam w Krzysztofie partnera, duże muzyczne oparcie. U Macieja Garbowskiego cenię dwie rzeczy, które teoretycznie się wykluczają: elastyczność i stabilność. Jego elastyczność to przede wszystkim wyobraźnia w improwizacjach. Natomiast stabilność Macieja przejawia się w zespołowości i czujności wobec innych muzyków. U Łukasza Ojdany fascynuje mnie subtelność i podejście do harmonii. Podoba mi się oryginalny sposób gry, mocno zakorzeniony w muzyce klasycznej i współczesnej, odnajduję w nim pewien wzruszający rodzaj „słowiańskości”. Dzięki tym cechom czuję, że nie muszę dookreślać utworów. Mogę sobie pozwolić tylko na szkice. Dopiero kiedy zaczynamy je wspólnie grać, kompozycje nabierają określonego kształtu. Choć w przypadku „Mysterium Lunae” jest też kilka bardzo precyzyjnych utworów: „Świtezianka”, „Seismic Waves”, „The Tree Of Life”. Od początku czułam jak powinny zabrzmieć, jak rozkładać w nich napięcia, w jaki sposób mają pojawiać się instrumenty, co mają grać. Na płycie są też utwory, których wykonanie jest za każdym razem kompletnie inne. Wykonanie zależy od momentu, w którym gramy.\nWspomniała Pani, że przy nagraniu poprzedniego albumu Renaissance zmieniła Pani podejście do swojego głosu. Rzeczywiście, śledząc Pani dyskografię, łatwo zaobserwować zmiany w kierunku muzyki coraz bardziej eksperymentalnej.\nTo prawda. Wyszłam od melodyjnych piosenek z polskim tekstem. W miarę poznawania muzyki poczułam, że potrzebuję czegoś innego. Nie tylko w kwestiach stricte muzycznych, ale też mentalnych. Nie znaczy to oczywiście, że porzuciłam standardy jazzowe i piosenki. Nadal to lubię, ale moja krew płynie w innym tempie. Kiedy z okazji setnych urodzin Elli Fitzgerald śpiewałam koncert w teatrze Syrena, okazało się, że standardami również można się bawić, naruszać ich stałość. Całe tak zwane „szukanie muzyki” według mnie polega na tym, by jednocześnie było nam „wygodnie i niewygodnie”. Wygodnie na tyle, żeby móc się otworzyć, być po prostu sobą, ale jednocześnie na tyle niewygodnie, żeby można było iść do przodu i eksplorować nowe przestrzenie muzyczne.\nTaką eksploracją jest z pewnością sposób, w jaki Pani śpiewa na albumie „Mysterium Lunae”. Czy to jakaś konkretna technika?\nNie mam pojęcia. Chyba po prostu improwizacja. Nigdy się nie zastanawiałam, żeby to w jakiś sposób formatować. Trzeba pamiętać, że każdy wokalista improwizuje w swoim kontekście kulturowym. Używa innych sylab, inaczej formułuje dźwięk...\nImprowizacja ma wiele twarzy.\nNiektórzy będą podchodzić do frazy bardziej kantylenowo, inni z racji swoich korzeni będą mieli specyficzne podejście do rytmu. Poza tym, każdy improwizuje z konkretnym nastawieniem wobec muzyków, z którymi gra; z konkretną przestrzenią dźwiękową. Inaczej śpiewa się przecież z akordeonem i perkusją, inaczej z fortepianem, który narzuca już pewną harmonię. Jeszcze inaczej z samym kontrabasem i instrumentami perkusyjnymi. Dopiero biorąc pod uwagę wszystkie te elementy, można zastanawiać się nad śpiewem i improwizacją. Nie zakładam, że można ustalić jedną wersję dla wszystkich wokalistów.\nPani improwizacje są na przykład mocno instrumentalne. Dużo onomatopei, szeptów, imitacji, krzyków.\nSzczerze mówiąc, nie wiem jak reagować na stwierdzenie, że „traktuję głos instrumentalnie”. Co to właściwie znaczy? Instrumentalnie pod względem technicznym czy interpretacyjnym? A może jeszcze jakimś innym? To znaczy, że lepiej czy gorzej? Ja po prostu śpiewam. Nie lubię separowania wokalistów od instrumentalistów, jakby to były dwa zupełnie różne światy. Przecież muzyka to muzyka. Po prostu. Choć przyznaję, że często inspirują mnie brzmienia instrumentów. Ciekawi mnie, jak można wydobyć z siebie głos, imitując kontrabas, trąbkę. Bardzo często, kiedy improwizuję, myślę o danym instrumencie, jego specyfice, o sposobie, w jaki frazuje. Trąbka na przykład frazuje zupełnie inaczej niż saksofon. Lubię wyciągać te subtelne różnice i na nich opierać swoje improwizacje.\nChcę, aby moje śpiewanie niosło ze sobą jakąś treść. Ale niekoniecznie w sensie dosłownym. Nie ma to znaczenia, czy używam przy tym tekstu, języka wymyślonego, czy też po prostu improwizuję. Sam środek, którym się posługuję, niesie ze sobą określoną historię. Śpiewanie bez tekstu daje mi więc dużo większe możliwości interpretacyjne. Odbiór mojej muzyki jest dużo lepszy, gdy zamknie się oczy i zapomni, że jestem wokalistką. Chciałabym, żeby słuchacz mógł skupić się po prostu na muzyce. Wydaje mi się, że jesteśmy trochę więźniami etykietek i założeń. W swoim życiu staram się z tym walczyć. Nie znoszę stereotypów, również w muzyce.\nNa czym opiera się niestereotypowość w muzyce?\nDzieje się tak wtedy, gdy instrumenty nie spełniają ściśle określonych funkcji. Tak jest w przypadku naszego zespołu. Trio mi nie akompaniuje. Fortepian nie jest tu wyłącznie harmoniczno-melodycznym instrumentem, a sekcja kreuje dużo więcej niż puls czy rytm. Dużo ciekawiej jest przecież, kiedy mamy cztery równorzędne bodźce, które wzajemnie na siebie wpływają, niż jednego lidera, który ma za sobą przypadkowych muzyków. Gdybym grała z innymi muzykami, muzyka na pewno zmieniłaby kształt, utwory zostałyby nasycone innymi doświadczeniami, techniką, wrażliwością. Konkretna osobowość z pewnością ma wpływ na kształt wykonywanej sztuki.\nA jacy wokaliści Panią inspirują ?\nCiężko wymienić mi wokalistów, bo nie separuje ich od pozostałych muzyków. Z trudem przychodzi mi słuchanie jedynie głosu, przecież ma znaczenie kontekst pozostałych warstw i dźwięków, obecne instrumenty, a nawet miks albumu. Na pewno wielką inspiracją jest dla mnie Björk, Peter Gabriel, muzyka Radiohead, David Bowie. Oczywiście także klasyczni jazzowi wokaliści jak Frank Sinatra, Shirley Horn, Mark Murphy, Billie Holiday. Oprócz tego uwielbiam artystów improwizujących, jak Andreas Shaerer, Leila Marthial, Jeanne Lee, duże wrażenie zrobił na mnie warszawski koncert Saadet Türköz. Z naszej polskiej sceny szczególnie lubię koncerty Grzegorza Karnasa, kompozycje i śpiew Agaty Zubel.\nNa albumie „Mysterium Lunae”, ukryła Pani wiele dodatkowych znaczeń, odniesień do literatury i sztuki. Interesuje mnie tytuł „First Impression: Meru”. Chodzi o szczyt w Himalajach?\nTak, dokładnie. To bardzo specyficzny szczyt, który został zdobyty przy drugim podejściu przez grupę trzech przyjaciół. Oglądałam film na ten temat i zainteresowałam się tematem „człowieka w górach”. Z jednej strony: mierzenie się ze sobą samym, gładzenie żywiołów. Z drugiej strony: cisza, kiedy człowiek skazany jest wyłącznie na siebie. To chyba najważniejszy element, który przekonał mnie do nadania takiego tytułu. W „First Impression Meru” czuć tę lodowatą przestrzeń, kiedy człowiek musi zmierzyć się z samotnością, z tempem swojego oddechu, wydajnością organizmu. Nie jestem alpinistką, ale bardzo lubię chodzić po górach. Lubię ten stan, gdy czuję pulsującą krew w ciele. To zderzenie wewnętrznej burzy organizmu ze spokojną przestrzenią natury na zewnątrz. Inny tytuł nawiązujący do konkretnego miejsca na Ziemi to Svalbard. Jest to archipelag na Spitzbergenie, gdzie w wiecznej zmarzlinie znajduje się jedna ze światowych baz nasion. Dzięki niej, gdyby nasza przyroda zginęła, wszystko moglibyśmy zacząć od początku.\nLudzie gór to w ostatnim czasie szczególnie kontrowersyjny temat. Jak postrzega Pani alpinizm?\nNie daję sobie prawa, by ich oceniać. Myśląc o nich, przychodzi mi do głowy mit o Dedalu i Ikarze. Niektórzy ludzie poczucie bezpieczeństwa mają naturalnie wpisane w swoją osobowość. Są też tacy, którzy bez względu na ryzyko i zagrożenie będą podejmować wyzwania. Nie jestem w stanie wytłumaczyć ich potrzeby, choć widzę pewne podobieństwo w skłonności do ryzykowania, które my podejmujemy przy graniu. Balansowanie między utartym, ale bezpiecznym szlakiem, a podróżą w budowanie czegoś nieznanego, ale niebezpiecznego. Na szczęście mam pewność, że tworząc muzykę, nie wyrządzam nikomu krzywdy. Moje ryzyko nie stanowi zagrożenia dla innych, nie jest też obarczone groźbą śmierci.\nCzy spotkała się Pani z określeniem, że muzyka Anny Gadt jest trudna?\nOstatnio często słyszę to pytanie i nie wiem jak na nie reagować. Czy artysta jest od spełnienia oczekiwań? Wydaje mi się, że znalazłam na to swoją odpowiedź.\nMoją odpowiedzią jest muzyka. Słuchając Trevora Wattsa czy „Pierrot lunaire” Schönberga, wydaje mi się, że śpiewam piosenki. Słuchając piosenek ludowych czy kolęd, mam wrażenie, że śpiewam muzykę atonalną. Wszystko jest więc kwestią miary. Nie znoszę porównań, szczególnie w takiej dziedzinie jak sztuka. Tutaj nikt nie ma racji i jednocześnie wszyscy ją mają. Moim zdaniem sztuka nie jest obszarem, którą mainstream pcha do przodu i rozwija. To „błąd statystyczny” poszerza spektrum. Tak to postrzegam. Poza tym nasuwa się pytanie: czy tzw. trudna muzyka nie może mieć szerokiej publiczności? Czy „łatwa” muzyka zawsze cieszy się powodzeniem? Trudno mi się zgodzić z takimi dogmatami. To nie służy muzykom, a już na pewno nie sztuce. To tak samo, jakby podzielić ludzi na bardziej i mniej skomplikowanych wewnętrznie. Którzy są lepsi, a którzy gorsi? IQ jest przecież, tylko jedną z miar inteligencji. Mamy też inteligencję emocjonalną, która jest bardzo cenna, a trudno ją zmierzyć. Nie wszystko jest wymierne.\nJeżeli mogłaby Pani jednym słowem opisać swoją pierwszą i ostatnią płytę, jakich słów by Pani użyła?\nPierwsza – dobra (śmiech). Chciałabym być dobrze zrozumiana: Po prostu, słuchając muzyki z „Na mojej drodze”, czuję dobro na tej płycie. Bardzo często ludzie, którzy mają jakiś trudny moment w życiu, informują mnie, że ten album pomaga im w sytuacjach kryzysowych. Z kolei ostatni album jest kontemplacją. Jakąś wiązką światła, splotem wielu linii, które zbierają się wokół mnie. Jest to próba włożenia do jednego kręgu wszystkich dróg, którymi przypływają do mnie inspiracje. Tytuł płyty odnosi się właśnie do nich. Muzycy grający na tym albumie grają całym swoim doświadczeniem, nie tylko muzycznym, ale też życiowym. Bardzo dużo myślę ostatnio o predestynacji. Jak wychowali nas rodzice, jakimi ludźmi się otaczamy, dokąd nas popycha przypadek. To, że urodziłam się w kraju katolickim, w latach osiemdziesiątych, ma na pewno olbrzymi wpływ na to, jak gram i odczuwam muzykę. Gdybym urodziła się dwadzieścia lat wcześniej, w czasach głębokiego PRL-u, inaczej pojmowałabym harmonię, używałabym też innych środków. A co dopiero sto czy dwieście lat temu.\nKiedy odnalazłam Pani profil na Facebooku moją uwagę przykuły posty związane z kampaniami społecznymi dotyczącymi antysemityzmu w Polsce. Mam wrażenie, że Polska szczególnie dziś potrzebuje dobrych autorytetów. Czy nie chciałaby Pani użyć muzyki do wyrażania swoich poglądów? Śpiewać o kwestiach społecznych?\nAleż ja o tym śpiewam. „Pan dzisiaj w kolorach się mieni” to nawiązanie do „Wesela” Wyspiańskiego. Ta książka bardzo dużo mówi o Polakach. O strojeniu się w pióra, zagubieniu, potrzebie namaszczenia z zewnątrz. Nie wierzymy w siebie, w swój talent, indywidualność. Odczuwam, że w Polakach odnaleźć można szczególne połączenie niedowartościowania z butą. Poczucie tego, że coś nam się należy, przy jednoczesnej potrzebie usankcjonowania z zewnątrz, na przykład przez Europę Zachodnią albo Amerykę. Istnieje przekonanie, że muzyk w naszym kraju dużo łatwiej się przebije, jeśli wcześniej wyjedzie i po jakimś czasie wróci do Polski uznany przez „zagranicę”. Nie wierzymy swoim osądom. Nie lubię ostentacji, narzucania innym swojego zdania. Nie mam więc ambicji bycia autorytetem. Z racji swoich poglądów, okazuje się, że jestem „katoliberałem” (śmiech). Jest to niezły miks dla obu skrajnych środowisk współczesnej Polski. Popadanie w skrajności to coś, co mnie przeraża. Nie interesuje mnie, że „Niemcy są źli”. Nie interesuje mnie, że „uchodźcy przyjeżdżają rabować”, ”Żydzi rządzą światem” a katolik nie może pójść do Teatru Powszechnego na „Klątwę”. W tym wszystkim przede wszystkim chcę widzieć człowieka. Interesuje mnie konkretny przypadek, relacja. Z tego też powodu nie lubię rozmawiać przez telefon.\nNie mogę wówczas patrzeć w oczy rozmówcy. Tembr głosu jest zupełnie inny, mowa ciała nie istnieje. Mam też świadomość, że to, co mówię do prasy nasycone jest osobą, która czyta tekst. Wszystko zależy od odbiorcy. Słowo czytane wobec słowa mówionego jest niewymierne. To, co mówię teraz do pani, przez kogoś może zostać odebrane jako infantylne gadanie, a dla kogoś innego, kto będzie w zupełnie innym nastroju – wręcz przeciwnie. Nie mam wpływu na to, w jakim tempie będzie czytana moja wypowiedź. Mam wrażenie, że podobnie jest z muzyką. Nie można przewidzieć, jak zostanie odebrana. Wszystko zależy przecież od odbiorcy. Dla jednej osoby coś będzie tylko pojedynczym nieistotnym dźwiękiem, a dla innej – kulminacją, elementem niezbędnym. Wszystko dzieje się w zależności od tego, jak przetworzy to odbiorca. Bardzo ważne jest więc, by w muzyce i w życiu pozwolić sobie na czas.\nNo właśnie — czas. Ostatnio ma Pani chyba sporo pracy.\nNajwięcej czasu zajmują mi kwestie menadżerskie. Nie lubię tej części pracy. Swoje życie muzyczne muszę dzielić na wiele aktywności, które nie do końca są związane z samą muzyką. Próby i granie koncertów to niestety nie wszystko. Droga do wykonywania muzyki jest bardzo długa: Moment pisania muzyki, nagranie, miksy, praca nad grafiką albumu, wysyłka płyt, czas organizowania trasy i gdzieś tam na szarym końcu jest koncert, chętnie odwróciłabym proporcje i kolejność.\nA nie myślała Pani, by kogoś do tej roli zatrudnić?\nBardzo chętnie. To jest anons (śmiech)! Poszukuję menadżera. Kogoś, kto odciąży mnie w kwestiach organizacyjnych. Kogoś, dzięki komu mogłabym się bardziej skoncentrować na muzyce. Obecnie oprócz niej muszę dzielić swój czas również na wysyłanie płyt i informacji o nowym albumie. Zdaję sobie sprawę, że nie jestem „złotą górą”, którą otaczają ludzie, z wypiekami czekając na nowe informacje na temat moich dokonań. Na wszystko potrzebny jest też czas. Rozumiem to i dlatego godzę się na pracę długofalową. Wiem, że najpiękniejsze jeszcze przede mną. Na razie pracuję, aby jesień była intensywna koncertowo. Na tym się skupiam tu i teraz.\nAle też nie samą muzyką człowiek żyje...\nOprócz tego, że jestem wokalistką, kompozytorką, i menadżerką, jestem też matką, żoną i przede wszystkim kobietą. Mam wspaniałego, pięcioletniego syna, który uczy mnie uważności. Staram się mu śpiewać, razem improwizujemy. Oczywiście nie opowiadam mu o podziale rytmów na swing i bossa novę. Dziecko musi mieć przecież szczęśliwe dzieciństwo (śmiech). Przede wszystkim staram się mu przekazać, że muzyka jest wolnością i zabawą. Kiedy jestem na scenie, często próbuję wrócić do momentu, kiedy sama byłam dzieckiem, które nie zna żadnych zasad. Muszę przyznać, że macierzyństwo bardzo na mnie wpłynęło.\nA mimo to nie zatrzymało Pani kariery. To wspaniałe móc się rozwijać wielotorowo. Jaka jest Pani recepta?\nUważność i otwartość na drugiego człowieka. Wdzięczność. Nawiązywanie relacji z ludźmi wokół: z ekspedientką w sklepie, z sąsiadem, nie mówiąc o spotkaniach z przyjaciółmi. Ważny wydaje mi się również jakiś rodzaj samoograniczenia poprzez rezygnację z hałasu, mediów. Czułość wobec siebie i świata, poszukiwanie ciszy. Dostrzeganie inspiracji płynących z innych rodzajów sztuki - książek, teatru, malarstwa, rozmów z mądrymi ludźmi, przyroda. Poza tym, poczucie humoru i dystans do siebie. Ciężko jest żyć bez poczucia humoru. Wówczas bardzo boimy się popełnić jakikolwiek błąd. Tak samo jest w muzyce. Nie można przywiązywać się zarówno do sukcesów, jak i porażek, porównywanie z innymi jest stratą czasu- każdy z nas idzie przez życie w swoim tempie. Dzięki temu staram się skupiać na teraźniejszości. Rozmawiam z Panią tu i teraz, nie myślę więc o tym, co będę robić jutro o 9:30. Po takiej rozmowie zakładam, że będzie Pani coś o mnie wiedziała. Tak żyje się znacznie łatwiej.\nBardzo się cieszę, że mogłyśmy się poznać. Dziękuję za rozmowę.