Ziemia! Ziemia!... - Sandor Marai - ebook - Legimi online\nbez abonamentu 37,40 zł\nZiemia! Ziemia!... ebook\nZ okazji 70 lat istnienia "Czytelnika" ukazuje się kolekcja tytułów wybranych z dorobku wydawnictwa. Edycję wyróżnia jednolita szata graficzna autorstwa Andrzeja Heidricha. Ziemia! Ziemia!... jest kolejną książką w tym cyklu.\nŚwiat jest daleko, a nad naszym losem wciąż chrypi wojna ołowianym głosem. Wszystkich palący jad grzechu przenika, Żyda, chrześcijan, Europejczyka. Krwią poznaczono już domów odźwierza, komu wierzyliśmy – zabity leży, dla czego warto było żyć – zhańbiono, dom nasz w jaskinię ścierwa obrócono. Wierni i wiara dziś na łasce hycla, otwarła bramy swe Apokalipsa. Nad światem krwawe oskarżenie hula, pogrzebie wkrótce, kto teraz przytula, martwy jutro, kogo całujesz dzisiaj, rankiem cię sprzeda, kto nocą kołysał1.\nBoże Narodzenie 1944\nWszystkie wiersze Sándora Máraiego pomieszczone w tym tomie w przekładzie Teresy Worowskiej. [wróć]\nNa Węgrzech imieniny są na ogół pogodnym, wypełnionym gośćmi, plemiennym świętem. Przeto zgodnie z porządkiem kalendarza gregoriańskiego, także w tamtym, 1944 roku, na 18 marca – dzień imienin Sándora – zaprosiliśmy na kolację grono krewnych.\nPrzyjęcie przygotowaliśmy skromne, jak to w wojennych, naznaczonych niedostatkiem czasach. Jednak przyjaciele znad Balatonu także i w tamtym roku przysłali nam kilka butelek ognistego wytrawnego wina z dojrzewających na wulkanicznym gruncie winorośli. Był przejmujący chłodem wczesnowiosenny wieczór, więc dobrze się złożyło, że goście zebrani w słabo ogrzewanych pokojach mogli się rozgrzać także dzięki porządnym trunkom. Siedzieliśmy w jadalni starego budańskiego domu, w mieszkaniu, w którym przeżyłem wówczas blisko dwadzieścia lat.\nBywają dni, które w instynktownym przeczuciu przeżywamy tak, jakby usłyszana nagle wiadomość czy przekaz miały wywrzeć bezpośredni wpływ na całe nasze życie – w takich chwilach nie wiadomo na ogół, co się stanie, ale wydaje się, że decydujące wydarzenie jest tuż-tuż, wyczuwamy jego aurę. Taką aurę miało nasze ówczesne imieninowe spotkanie w połowie marca 1944 roku. Nie wiedzieliśmy nic pewnego, ale wszyscy mieliśmy wrażenie, że coś się gotuje, że lada chwila nastąpi jakaś istotna, decydująca zmiana.\nW tamtych czasach, w epoce tragedii woroneskiej i innych wojennych dramatów, mieszkańcy zaciemnionego miasta, które dotychczas zostało jeszcze oszczędzone, nie prowadzili już tak ożywionego życia towarzyskiego jak dawniej. Ale tamtego wieczoru żona przygotowała imieninową kolację tak, jak to było w zwyczaju w dawnych, dobrych, przedwojennych czasach, gdy wydawaliśmy przyjęcia: z głębi bufetu wydobyta została rodzinna miśnieńska porcelana, stół zastawiono starym srebrem, a zamiast lamp elektrycznych nakrycia i gości oświetlały świece osadzone w dwóch francuskich świecznikach. Wokół owalnego stołu siedziało nas jedenaście osób. Tych jedenaście osób już nigdy więcej nie zasiadło do wspólnego posiłku. I nigdy już nie zasiądzie, ponieważ kilka z nich nie żyje.\nPełgający blask świec tworzył intymny nastrój, opromieniając twarze zebranych, mieszczański, rodzinny krąg i sprzęty wokół. Nigdy nie kupowałem mebli; wszystko, co posiadałem, było niegdyś własnością naszych przodków i stanowiło schedę po dwóch rodzinnych majątkach z Górnych Węgier. Nie mieliśmy ani antyków, ani sprzętów ze sklepu meblarskiego: wszystko, co stało w naszych pokojach, świadczyło o guście i zwyczajach przodków.\nDrzwi pomiędzy pokojami były otwarte. Dziś, kiedy powracam myślami do tamtego rozjarzonego blaskiem świec, tajemniczego obrazu, zdaje mi się, jakbyśmy my, budańscy potomkowie rodów z Górnych Węgier, jeszcze raz, po raz ostatni odegrali epizod z życia naszych ojców. Tego wieczoru jeszcze raz ożyło wszystko, co było scenerią i rekwizytami minionej epoki.\nRozmowa początkowo nie kleiła się, ale wino i sekretny rodzinny język dobrze znających się ludzi pozwoliły wkrótce zapomnieć o sztywności pierwszych chwil. Po kolacji naturalnie pozostaliśmy przy stole, zgodnie z rodzinnym zwyczajem prowadziliśmy jeszcze długą rozmowę przy kawie i winie.\nMiędzy gośćmi a gospodarzami rozgorzała niebawem namiętna dyskusja polityczna. Był to szczególny wieczór i pozostał mi w pamięci nie tylko z powodu tego, co po nim nastąpiło – a czego skutkiem było całkowite zniszczenie, rozpad pewnej formy życia – lecz także z innej przyczyny: była to bowiem chwila, w której mogliśmy przeczuć własne fatum nie tylko instynktownie, lecz także dojść do niego drogą dedukcji, dzięki odpowiedniej ilości informacji. Obecni goście, nasi krewni – wszyscy, z wyjątkiem jednego członka rodziny – byli zdecydowanymi przeciwnikami nazizmu. Ale wszyscy bali się zakończenia wojny i ostrożnym tonem wypowiadali rozmaite prognozy na temat tego, jak się ułoży najbliższa przyszłość, co przyniesie chłodna wiosna, jaka będzie sytuacja na frontach i czego Węgry mogą oczekiwać od zbliżającego się kataklizmu.\nWiększość rozmówców zgodnie przypuszczała, że nie czeka nas nic dobrego. Ale popierający nazistów kuzyn wyrwał się od razu z legendami o nowej cudownej broni. Kraj był wówczas pełen tych bajek, opowiadano o broni, która zamraża wroga, o samolotach, które latają z szybkością błyskawicy, a piloci muszą być specjalnie przytwierdzani do siedzeń, by nie powypadać… Podobne głupstwa załatwialiśmy zazwyczaj machnięciem ręki.\nTym, czego nie można było załatwić machnięciem ręki, był strach, obawa przed nadchodzącą rzeczywistością: zbliżała się decydująca faza wojny. Kiedy powiedziałem, że powinniśmy zerwać z Niemcami i przyjąć wszelkie konsekwencje, jakie z tego wynikną, większość gości ostrożnie przychyliła się do mego sądu; większość, ale nie krewniak, który sprzyjał nazistom. Podchmielony walił dłonią w stół i powtarzał frazesy ze wstępniaków gazetowych o „wytrwaniu” i „sojuszniczej wierności”.\nSpróbowałem podważyć sens jego słów, lecz odpowiedź, którą usłyszałem, zdumiała mnie:\n– Ja jestem narodowym socjalistą – krzyczał. – A ty – wskazał na mnie palcem – nie możesz tego zrozumieć, bo masz talent. Ja nie mam talentu i dlatego potrzeba mi narodowego socjalizmu.\nWielkie słowa zostały wypowiedziane, krewki kuzyn wyznał ważną prawdę swego życia i teraz z ulgą spoglądał przed siebie. Kilka osób roześmiało się, ale ich rozbawienie wydało się nienaturalne; tak naprawdę nikomu nie było do śmiechu. Kiedy zapadła cisza, odpowiedziałem, że nie ufam swojemu „talentowi”, którego istnienia codziennie muszę dowodzić, ale nie byłbym zwolennikiem narodowego socjalizmu nawet wówczas, gdybym nie miał talentu, co wcale nie jest takie niemożliwe…\nKuzyn jednak kręcił głową z ponurą miną:\n– Ty tego nie możesz zrozumieć – powtarzał raz za razem i uderzał się w piersi. – Teraz nadszedł nasz czas, czas ludzi bez talentów – podtrzymywał swoje dziwne samooskarżenie niczym bohater rosyjskiej powieści. – Teraz nadeszły nasze czasy!…\nW końcu wszyscy znów się roześmieli i zmieniliśmy temat.\nNasi goście rozeszli się przed północą, w zaciemnionym mieście tramwaje kursowały bowiem tylko przez kilka godzin wieczornych. Kiedy w przedpokoju pożegnałem ostatnią osobę, odezwał się telefon. Poznałem głos jednego z przyjaciół, który był urzędnikiem w ministerstwie. Nie miał zwyczaju telefonować po nocy. Dlatego spytałem niespokojnie:\n– Dziś w nocy Niemcy wkroczyli na Węgry.\nPowiedział to tak spokojnie, tak naturalnym tonem, jakby powiadamiał mnie o wydarzeniu towarzyskim. Był doskonałym, zdyscyplinowanym urzędnikiem. Przez chwilę milczeliśmy. Spytałem:\n– Niemcy? Są tu, na Wzgórzu Zamkowym. Widzę z okna przejeżdżające czołgi.\n– A gdzie ty jesteś?\n– W ministerstwie.\n– Czy możesz zajść do mnie?\n– W tej chwili to niemożliwe – odpowiedział spokojnie. – Nie przepuszczą mnie między czołgami. Ale może uda mi się wpaść jutro, jeśli mnie nie zatrzymają.\n– Dobranoc – powiedziałem, czując, że mówię coś głupiego.\n– Dobranoc – odparł poważnie.\nOdłożył słuchawkę. Nie aresztowano go nazajutrz, dopiero następnego dnia i od razu wywieziono do obozu dla internowanych.\nTymczasem weszła pokojówka i w białych rękawiczkach, w których podawała do stołu, bo należało to do przedwojennego rytuału, zaczęła zbierać naczynia. Poszedłem do swego pokoju i usiadłem za biurkiem. Tamtej wiosennej nocy miasto pod moimi oknami było ciche. Tylko czasami słyszałem dudnienie czołgów jadących w kierunku Wzgórza Zamkowego; wiozły ludzi gestapo, którzy mieli zająć budynki urzędów. Słuchałem dudnienia czołgów i paliłem. W pokoju panowało miłe ciepło. W roztargnieniu patrzyłem na książki poustawiane na półkach, sześć tysięcy tomów, które przez lata gromadziłem, jeżdżąc po świecie. Był tu Marek Aureliusz, którego kupiłem u bukinisty nad Sekwaną, Rozmowy… Eckermanna, stare wydanie węgierskiej Biblii. I sześć tysięcy pozostałych. Ze ścian spoglądali na mnie z portretów ojciec, dziadek i dawno zmarli krewni.\nPierwszego żołnierza rosyjskiego spotkałem w kilka miesięcy później, drugiego dnia świąt Bożego Narodzenia 1944 r. Był to młody człowiek, jak mi się wydawało, Białorusin; miał typowo słowiańską twarz z szeroko rozstawionymi kośćmi policzkowymi i jasne włosy, których kosmyk wysunął się spod szpiczastej jak szyszak futrzanej czapki. Z karabinem w ręce wjechał konno na dziedziniec urzędu gminnego; w ślad za nim galopowało dwóch starszych, brodatych szeregowych o ponurych twarzach. Młody człowiek wymierzył we mnie karabin i spytał:\n– Ty kto?\nOdpowiedziałem, że jestem pisarzem. Staliśmy w śniegu, konie rżały i w kłębach pary ziały zmęczeniem z płuc. Zapewne i ten młodzieniec, jak na ogół żołnierze rosyjskiej jazdy, świetnie jeździł konno, ale nie oszczędzał wierzchowca: podczas cwału jeźdźcy rosyjscy nie unoszą się w siodle, lecz całym ciężarem górnej połowy ciała opierają się na zwierzęciu, ciało jeźdźca niemal nieruchomo przywiera do rumaka. Po cwale konie przestępowały w miejscu, rżały i dyszały. Chłopak nie zrozumiał mojej odpowiedzi i powtórzył pytanie. Tym razem już wolniej, dzieląc słowo na sylaby powiedziałem: „Pisatiel”. Nie znałem rosyjskiego, ale nauczyłem się tego słowa, bo chodziły wieści, że Rosjanie nie robią pisarzom krzywdy. I rzeczywiście, chłopak rozchmurzył się. Jego młodą, dumną, dziecinnie surową, rumianą twarz rozjaśnił uśmiech.\n– Charaszo – powiedział. – Idi damoj.\nZeskoczył z konia i wszedł do budynku urzędu gminnego. Zrozumiałem, że mnie odprawił i mogę wracać do domu. Jego towarzysze z patrolu nie zwracali na mnie uwagi. Przeciąłem zaśnieżony ogród i ruszyłem szosą w kierunku wiejskiego domu na skraju lasu, w którym mieszkałem wówczas już ósmy miesiąc. Dom ten stał na ziemi właściwie niczyjej, w wielkim ogrodzie, na granicy wsi i letniskowej osady podbudapeszteńskiej. W ciągu minionych ośmiu miesięcy żyłem tu w otoczeniu uciekinierów i wygnańców. Dom na skraju lasu okazał się dobrą kryjówką: w tym czasie nie zaglądali tu ani Niemcy, ani węgierscy naziści, ani też przedstawiciele najrozmaitszych formacji zbrojnych strzałokrzyżowców, przyuczonych do polowania na ludzi.\nSpiesznie szedłem brzegiem rzeki do opuszczonego domu. Po Dunaju sunęła kra. Dwa dni wcześniej Niemcy niepostrzeżenie, niemal bezszelestnie opuścili wieś i całą okolicę. Budapeszt nie został jeszcze całkowicie otoczony przez Rosjan, w górnym zakolu Dunaju, wokół Ostrzyhomia i na przeciwległym brzegu rzeki walczyli, używając wszystkich rodzajów nowoczesnego uzbrojenia: sowiecka broń pancerna i szczególny rodzaj bardzo skutecznych miotaczy min, zwanych „organami Stalina”1, dniem i nocą pluły ogniem. Ale na prawym brzegu rzeki panowała względna cisza. Tylko czasami wybuchał gdzieś granat albo zrzucona z samolotu przez pomyłkę bomba burzyła zabudowania we wsi.\nWyspę na rzece Rosjanie zajęli już kilka dni temu. Widzieliśmy ich z naszego brzegu, jak brodzą w śniegu i przygotowują stanowiska pancerne; ale do drugiego dnia świąt w naszej wsi nie pojawił się ani jeden sowiecki patrol. Tego ranka rozeszła się wieść, że do willi pewnego dyplomaty w sąsiednim miasteczku wprowadził się posterunek rosyjski pod dowództwem jakiegoś majora. Mieszkańcy wsi uznali, że najlepiej będzie, jeśli do rosyjskich regularnych sił wojskowych w sąsiedztwie uda się zaopatrzona w kołacz, struclę makową i orzechową oraz palinkę delegacja, która poprosi majora, by przysłał do wsi stały patrol, a wówczas może uda się uniknąć najść zabłąkanych i rabujących band żołnierskich. Major obiecał, że wieczorem przyśle do wsi czujkę, i nakazał, by zebrano wszelką broń. Ja także zaniosłem do urzędu gminnego swoją strzelbę myśliwską i właśnie wówczas spotkałem się z pierwszym żołnierzem rosyjskim.\nBrnąłem w śniegu brzegiem Dunaju. Zmierzchało. W półmroku na tamtym brzegu rzeki jak zimne ognie z okazji nieznanego święta wybuchały w górze niebieskie, czerwone, żółte i zielone komety rakiet: były to sygnały ogniowe piechoty rosyjskiej powoli prącej w kierunku Budapesztu; tą drogą prosili o osłonę pancerną dla wysuniętych do przodu stanowisk. Działa pancerne słyszałem z bliska i kilkakrotnie zabłąkana kulka zaświszczała mi koło ucha. Ten świst był charakterystyczny i jednoznaczny, ale już tak do niego przywykłem, że nie zwracałem nań uwagi.\nW ciemności mignęło kilku znajomych ze wsi, poznali mnie i ukłonili się z zakłopotaniem. W tej podbudapeszteńskiej miejscowości w bardzo dziwny sposób mieszały się ze sobą chałupy najbiedniejszego bezrolnego chłopstwa z letnimi domami wielkomiejskiego, nowobogackiego mieszczaństwa. Chałupy pobudowano na wzgórzu, wzdłuż nadbrzeża Dunaju zaś, niczym w ekscentrycznym wesołym miasteczku, stały rzędem pozbawione dobrego smaku letnie domy wzbogaconej po pierwszej wojnie światowej węgierskiej klasy średniej i dumnie prezentowały przedziwny chaos stylistyczny: była tu chata tyrolska, dworek w stylu gentry empire, kopia zamku normandzkiego i przypominający hiszpańską hacjendę dom z ogrodem. W „pańskich” domach obecnie prawie nie mieszkano, większość właścicieli wróciła na czas oblężenia do stolicy, uważano bowiem ogólnie, że Budapeszt „padnie w ciągu kilku dni” i w stolicy „mieszkańcy będą mieli do czynienia z marszałkami”, podczas gdy na prowincji – z kapralami, co jest bardziej niebezpieczne. W rzeczywistości jednak każda z tych sytuacji była jednakowo groźna, ci zaś, którzy w czasie oblężenia pozostali w Budapeszcie, stłoczeni na długie tygodnie w piwnicach otoczonego miasta przeżyli wszelkie okropności towarzyszące spustoszeniu stolicy. Wielu właścicieli eleganckich domów uciekło na Zachód; ich domostwa zostały obrabowane jako pierwsze, zarówno przez Rosjan, jak i przez miejscową ludność.\nPozdrawiający mnie w ciemności ludzie bez wyjątku należeli do wiejskiego proletariatu. Ich zakłopotanie zdradzało, że wielka zmiana, „historyczna chwila” wcale nie oznacza dla nich „wyzwolenia”. Wyglądało na to, że lud, który od bardzo dawna żył jako wieczny sługa, już w tamtej chwili wiedział, że jego los się nie zmieni: dawni panowie odeszli, nadejdą nowi panowie, a on pozostanie sługą, jak nim był przez wieki.\nMiejscowy szewc, o którym mówiono, że jest komunistą, zdyszany zawrócił, pobiegł za mną i podenerwowany zaczął mi coś opowiadać. Gruby ten człowiek stał na mrozie bez wierzchniego okrycia i oburzony relacjonował, że gdy nadchodzący Rosjanie zobaczyli go na skraju wsi, zaczęli krzyczeć: „Burżuj! Burżuj!” i zerwali zeń płaszcz skórzany, który właśnie miał na sobie, po czym wcisnęli mu w rękę dwieście papierowych pengő 2, poklepali po plecach przerażonego człowieka i odjechali. „Myśleli, że jestem burżujem – skarżył się płaczliwym głosem poszkodowany szewc – bo jestem gruby i mam skórzany płaszcz. A ja tak na nich czekałem!…”. To rozczarowanie w głosie słyszałem wówczas po raz pierwszy.\nW domu panowała ciemność, światła nie było od dwóch dni – a później jeszcze przez wiele miesięcy. Mieliśmy za to opał; mieliśmy też mąkę, piętnaście kilogramów, w winnicy zakopałem dziesięć butelek smalcu, zostało też jeszcze mydło i kawa. Zachowaliśmy trochę ubrań, na poddaszu zaś, pod belką główną, w płaskim, blaszanym – żeby się doń myszy nie dobrały – pudełku po lucky strike’ach ukryłem resztę naszych pieniędzy, cztery tysiące pengő; suma ta wystarczyć mogła wówczas na dwa miesiące życia. Tego dnia miałem nawet jeszcze papierosy.\nDomownicy już się pokładli, zaparzyłem sobie kawy i siedziałem sam do świtu w ciemnym pokoju, przed powoli gasnącym w piecu ogniem. Żywo pamiętam tamtą noc, ostrzej i lepiej niż wszystko inne, co nastąpiło potem. Coś się skończyło, jedną niemożliwą sytuację zastąpiła druga, podobnie niebezpieczna, ale zupełnie inna. Rosyjski żołnierz, który dzisiejszego dnia wkroczył w moje życie, był naturalnie kimś więcej niż tylko rumianym słowiańskim chłopakiem gdzieś znad Wołgi… Ten rosyjski żołnierz, nie mogłem o nim nie myśleć, dziś po południu ze wszystkimi skutkami tego zdarzenia wtargnął nie tylko w moje życie, lecz w życie całej Europy. O Jałcie jeszcze nie wiedzieliśmy. Znaliśmy tylko nagie fakty: Rosjanie weszli, Niemcy wycofali się, wojna niedługo się skończy – tyle zrozumiałem z tego, co się stało.\nZrozumiałem zaraz potem, że musimy sobie teraz odpowiedzieć na jedno pytanie. Jeszcze nie byłem w stanie go sformułować, ale tamtej dziwnej nocy, gdy żołnierz ze Wschodu wmaszerował o wieczornej godzinie do węgierskiej wsi – a człowiek „rozumie” zawsze tylko to, co widzi, co słyszy i czego dotyka – skórą i wszystkimi zmysłami odczuwałem, że ów młody sowiecki żołnierz przyniósł do Europy pewne pytanie.\nGłośno i po cichu pytano o to na całym świecie już od blisko trzydziestu lat: czym jest komunizm? Jaki jest jego sens? Ci, którzy na nie odpowiadali, mówili rozmaite rzeczy, w zależności od swych interesów, przekonań, wyborów politycznych i sytuacji międzynarodowej. Wielu kłamało albo przesadzało. Ale rozmawiałem też z ludźmi, którzy nie kłamali, i czytałem książki, w których – osoba autora stanowiła tu gwarancję – nie było przesady. W każdym razie żyłem w środowisku, w którym komunizm wymieniano zaraz po siedmiu grzechach głównych. Dlatego pomyślałem sobie wówczas, że oto nadeszła chwila, w której muszę zapomnieć wszystko, co do tej pory słyszałem o Rosjanach i o komunistach. Chwila, w której na ciemnym, zaśnieżonym dziedzińcu urzędu gminy spotkałem po raz pierwszy sowieckiego żołnierza, także w moim życiu rozpoczynała wielki egzamin, składający się z pytań i odpowiedzi i będący bilansem świata komunistycznego i niekomunistycznego; ten egzamin rozpoczął się jednocześnie dla całego zachodniego świata. W Europie pojawiła się oto nowa siła, a Armia Czerwona była jedynie jej wojskową wyrazicielką. Co to za siła? Komunizm? Słowianie? Wschód?\nObok domu w ciemnościach nocy przechodzili ludzie, zbliżali się i oddalali. Ci błąkający się nocą ludzie mówili obcym językiem. Siedziałem w ciemnym pokoju i postanowiłem, że za wszelką cenę dokonam wysiłku oczyszczenia swego umysłu z dotychczasowych uprzedzeń i porzuciwszy resztki wspomnień z lektur i rozmów oraz zapomniawszy o oficjalnej antybolszewickiej propagandzie, postaram się bezstronnie obserwować Rosjan i komunistów.\nTamtego popołudnia na własnej skórze przeżyłem coś, co przydarzyło się światłym umysłom Europy dotychczas tylko dwa razy: w dziewiątym wieku3, gdy Arabowie dotarli do Autun i Poitiers, i w szesnastym, gdy Turcy podeszli pod Győr i Erlau4. W Europie Wschodniej nie puszczono ich dalej. Łupieżcze podboje Dżyngis-chana, Tamerlana, Attyli były w tym regionie Europy wydarzeniami krwawymi, lecz przelotnymi, a wschodnie hordy na głos magicznej piszczałki, wieszczącej niewiadome azjatyckie, plemienne nieszczęścia, któregoś dnia nagle wyniosły się z Europy. Ale Arabowie wyruszyli na podbój chrześcijaństwa ze świadomością własnej odrębnej wiary, innego obrazu świata, rasy, umysłowości. I gdy Karol Martell bastard pobił ich ostatecznie po Autun, w Europie pozostało po nich nie tylko wspomnienie rabunków, ale też wielkie pytania arabskiej kultury, na które trzeba było odpowiedzieć. Pozostawili po sobie nie tylko wiedzę o astronomii, nawigacji, medycynie, swoistą ornamentykę, wschodni sposób pojmowania natury, lecz także system liczbowy, który umożliwił myślenie techniczne i wyparł skomplikowany i trudny w użyciu system rzymski. Przynieśli nam helleńską samoświadomość, która już ledwie pełgała w mrocznych celach i skostniałych duszach średniowiecznych scholastyków, gdy Gerhard z Cremony przetłumaczył wreszcie na łacinę kilka tuzinów greckich dzieł literackich i naukowych, wśród nich niemal całego Arystotelesa… Na te postawione przez „barbarzyńców” wielkie pytania Wschodu świat chrześcijański odpowiedział dobrze: odpowiedział nie tylko orężem pod Autun, lecz także renesansem i humanizmem, które bez impulsu kultury arabskiej, przynoszącej helleńską, arystotelesowską świadomość, zapaliłyby iskrę w duszy człowieka średniowiecza o wieki później.\nRenesans był bez wątpienia reakcją na pierwszą wielką konfrontację ze wschodnim obrazem świata. Na drugi wielki atak ze Wschodu – podboje światopoglądu osmańskiego i wschodniego imperializmu – świat chrześcijański odpowiedział nie tylko bronią, lecz także wielką próbą odnowy – reformacją. Jak odpowie teraz mój świat, świat Zachodu, temu młodemu żołnierzowi, który dziś przybył ze Wschodu i zapytał mnie, bezimiennego pisarza europejskiego: „Ty kto?”.\nSiedziałem w ciemności, w tej bardzo dziwnej ciemności, słuchałem ognia armatniego, który z monotonią maszyn fabrycznych łomotał pośród nocy i pustoszył wszystko to, co oddalone stąd o kilkanaście kilometrów było dla mnie jeszcze niedawno domem i światopoglądem… i próbowałem sobie wyobrazić, jak może brzmieć pytanie, które postawiłby mojemu światu ten odziany w kufajkę, zdrowy, jasnowłosy żołnierz słowiański. Nie zastanawiałem się nad odpowiedzią, bo wiedziałem, że podobne „odpowiedzi” nie są kwestią postanowienia. Humaniści nie „postanowili” renesansu ani też Luter nie „postanowił” reformacji. Odpowiedź formuje się samoistnie. Ja jednak próbowałem sobie wyobrazić, czego może chcieć ode mnie rosyjski żołnierz.\nNaturalnie zabierze świnię, pszenicę, olej; węgiel i maszyny, co do tego nie miałem wątpliwości. (Nie podejrzewałem jeszcze wówczas, że zabierze też ludzi). Ale czego może chcieć jeszcze, poza świnią, pszenicą i olejem? Czy będzie chciał także duszy, a więc mojej osobowości? Nie minęło wiele czasu i pytanie to z nieubłaganą siłą stanęło nie tylko przede mną, który rozmyślałem nad nim wówczas w nocy, w samotnym wiejskim domku. Dowiedzieliśmy się, że chce zabrać wszystko i na dodatek żąda jeszcze naszych dusz, chce podporządkowania naszych osobowości. Gdyśmy to zrozumieli, tamto spotkanie, przekroczywszy ramy losu jednego narodu, nabrało nowego sensu dla całego świata.\nWielkie mocarstwa przekwitają prędzej niż tropikalne rośliny… historia pełna jest kości pozostałych po tajemniczych mamutach, jakimi były państwa Seleucydów, państwo nubijskie, Libia – kwitły one przez kilka historycznych chwil, by zniknąć bez śladu w piaskach. Tylko szaleniec mógł myśleć, że los tysiącletniego państwa węgierskiego będzie miał jakiekolwiek znaczenie dla wielkich ludów. Gdy stanie im ono na drodze, zdepczą je bez gniewu, obojętnie; jeśli w danej chwili mogą mieć z niego korzyść, wyznaczą mu pomniejszą rolę; wczoraj wyznaczyli nam ją Niemcy, jutro zrobią to Rosjanie. Taki jest los i mały naród może uczynić bardzo niewiele, by go zmienić. Ale na pytanie, które młody rosyjski bolszewik wniósł do mego życia – do życia nas wszystkich, którzy wychowaliśmy się na wzorach kultury Zachodu – chciałem odpowiedzieć bez uprzedzeń i stronniczości. Wydawało mi się, że widzę w ciemności jego młodą, obojętną twarz. Nie była odpychająca, tylko przeraźliwie obca.\nW tamtej chwili, na tamtym etapie wojny nie tylko ja – „mieszczański” pisarz węgierski w węgierskim wiejskim domu – rozmyślałem o Rosjanach z pełną niepokoju ciekawością. Także Anglicy, Francuzi i Amerykanie obserwowali ich z wyczekiwaniem i niepewnością. Wielki naród kosztem niewyobrażalnych ofiar odwrócił kierunek dziejów pod Stalingradem – a ja spotkałem dziś jednego z przedstawicieli tej ogromnej siły. Wielu ludziom, ofiarom nazizmu, ten młody Rosjanin przyniósł na pewno wyzwolenie, ucieczkę od nazistowskiego terroru. Ale nie przyniósł wolności, bo sam jej nie miał. Lecz tego jeszcze wówczas na ogół nie wiedziano.\nPrzez dwa tygodnie to przychodzili, to znikali, pojawiali się niespodziewanie, w pojedynkę, po dwóch. Na ogół czegoś chcieli: wina, jedzenia, czasami tylko wody. Po przeminięciu pierwszego napięcia te spotkania miały ludzki charakter, ale był w nich element aktorski i odbywały się w sposób wyuczony. Po przywitaniu i ustaleniu podstawowych pojęć pozostawały nam bardzo ograniczone możliwości porozumiewania się. Wśród domowników znajdowała się pewna młoda kobieta, która ukończyła studia w Pradze i biegle mówiła po czesku. Była naszą tłumaczką, Rosjanie na ogół rozumieli, co mówiła.\nPrzychodzili dniem i nocą, wchodzili bez dzwonienia i pukania. W pierwszych dniach czasami bywaliśmy zaskoczeni, gdy w najbardziej nieoczekiwanych chwilach przed naszym łóżkiem czy przy stole pojawiał się nagle Rosjanin z karabinem. Ale prędko do tego przywykliśmy. Większość z nich nie pozostawała długo.\nKiedyś przyszło ich trzech, dwóch oficerów i szeregowiec. Oficer, jak się później zorientowaliśmy, zaczynał się w wojsku sowieckim od majora; zazwyczaj ukończyli już oni szkołę wojskową, mieli ordynansów i w większości znali choć trochę niemiecki. Ale obsypani gwiazdkami żołnierze poniżej stopnia majora nie byli prawdziwymi oficerami. Ponadto istniały tu też jeszcze inne rangi, stosunki podległości i zwierzchnictwa, w których obcym trudno się było zorientować; funkcjonowali na przykład oficerowie polityczni, którzy z ramienia partii kontrolowali zawodowych żołnierzy, ale nietrudno sobie wyobrazić, że także ów oficer polityczny musiał mieć swojego zwierzchnika w armii. Przed kilku laty, w pierwszym roku wojny czytałem wydrukowaną w Szwajcarii książkę, której rosyjski autor, niejaki Basseneff, próbował przedstawić sowiecką „armię ludową”. Ta książka przypomniała mi się teraz, ale prędko zrozumiałem, iż rzeczywistość jest znacznie bardziej skomplikowana, niż ją przedstawił ów wojskowy autor.\nOwych trzech przybyszów na przykład należało do szarży, którą jedynie z trudem dałoby się opisać za pomocą zachodnich pojęć wojskowych. Byli młodzi – szeregowiec-gapiowaty woźnica; oficerowie trochę podpici. Zjawili się około południa, starałem się przyjąć ich uprzejmie, według własnych norm zachowania, bo doświadczyłem już, że ten sposób traktowania najbardziej skutecznie powściąga rosyjskich przybyszów: podałem im rękę, zaprosiłem, by usiedli, poczęstowałem resztką moich papierosów i nalałem im palinki, po czym czekałem, co nastąpi. Elegancja w obejściu, zewnętrzne formy towarzyskie często dobrze działały na Rosjan. Na ogół zjawiali się z hałasem, wykrzykiwali słowa „broń” i „Hermann”, to jest szukali Niemców, ale po pierwszych uprzejmych zdaniach i gestach wyrażających gościnność uspokajali się. Teraz też tak było: kiedy podniosłem kieliszek z palinką i powiedziałem „na zdarowie”, wszyscy trzej powstali i z kieliszkami w ręce grzecznie odwzajemnili pozdrowienie. Potem usiedli wokół pieca – zupełnie tak samo, jak podczas ćwiczeń wojskowych przysłani na kwaterę żołnierze z gospodarzami – i zaczęliśmy rozmawiać. Członkowie mojej rodziny – żona, chłopiec, którym się opiekowaliśmy, oraz młoda kobieta, która znała czeski – siedzieli między gośćmi. Sytuacja była szczególna i inna od tych, jakich oczekiwaliśmy na podstawie niepokojących wieści przynoszonych przez uciekinierów. Zacząłem odczuwać coś w rodzaju nadziei.\nNadzieja ta w początkowym okresie nie była zupełnie bezpodstawna. Ze strony oficerów i szeregowców regularnego wojska – szczególnie, gdy nie byli pijani lub w pobliżu znajdowało się wyższe dowództwo – nie spotkała nas ani naprawdę wielka strata, ani żaden tragiczny wypadek. Wyjątki, rozmaici rabusie zaczęli się pojawiać już w pierwszych dniach, ale na ogół podkradali się o zmroku, próbowali wniknąć do mieszkania, mieli broń, żądali zegarków, alkoholu, wody kolońskiej i natychmiast znikali z łupem. Było wyraźnie widać, że złodzieje mieli nieczyste sumienie, ze strony dowództwa bowiem mogli oczekiwać natychmiastowej kary na miejscu przestępstwa. Ale wojsko regularne, szczególnie zaś w pierwszym okresie oficerowie, czasami zachowywali się w naszej małej wiosce ze zrozumieniem sytuacji – inaczej niż w pobliskiej stolicy, gdzie rabunek i gwałt odbywały się właściwie za przyzwoleniem dowództwa.\nTrzech żołnierzy sowieckich siedziało jak towarzystwo wokół wiejskiego pieca. Woźnica był całkiem głupi, ale i on starał się jak mógł i naśladował zachowanie kapitanów. Opowiedzieli mi, czym zajmowali się w cywilu – jeden z nich był rysownikiem – i zapytali o moją profesję. Była to moja pierwsza rozmowa z ludźmi sowieckimi i znów przyszło mi doświadczyć, że „pisarz” to dla Rosjan magiczne pojęcie. Od chwili, gdy powiedziałem, że jestem pisarzem, patrzyli na mnie z takim szacunkiem i uwagą, jakbym był wyjątkową istotą. Rozejrzeli się po pokoju, którego skromne umeblowanie – sprzęty jak w bungalowie – naprawdę nie robiło eleganckiego wrażenia (dom nie był mój, osiem miesięcy temu wprowadziłem się tu na prośbę przyjaciół), lecz ich najwyraźniej poruszyło to, co zobaczyli. Młodszy kapitan, ów rysownik, oświadczył, że bardzo się cieszy, że mnie poznał, bo „lubi takich ludzi” jak ja. Interesowali się też, czy to mój dom. Kiedy powiedziałem, że nie mój, zaczęli entuzjastycznie dowodzić, jak dobrze żyje się sowieckim pisarzom, upewniali mnie, że w Związku Radzieckim miałbym już dom, ogród i auto. Starszy w przesadnym odruchu serdeczności zapytał mnie, czy nie chcę się wprowadzić do którejś z eleganckich willi w okolicy, bo on mi to może z łatwością załatwić. Z uśmiechem odmówiłem jego propozycji.\nWszystko było dziwne i dziecinne; i tak naprawdę nie rozumiałem ich szacunku dla pisarza. Starałem się dowiedzieć, co znają z literatury rosyjskiej i światowej. Na zadane przeze mnie pytanie jeden przez drugiego przekonywali mnie, że „wszystko”, bo w domu, w Związku Radzieckim „wszyscy czytają”. Pytałem dalej, bo chciałem się dowiedzieć konkretów; wówczas jeden z nich wymówił nazwisko Puszkina, a drugi – Lermontowa. Później przekonałem się, że te dwa nazwiska – szczególnie Puszkina – znają wszyscy, wspomnienie obowiązkowych lektur szkolnych zawarło się dla nich w nazwisku tego poety. Na dźwięk nazwisk Tołstoja czy Dostojewskiego potakiwali, ale widziało się, że nic im one nie mówią. Podczas rozmowy jeden z nich, bardziej podpity, próbował objąć młodą tłumaczkę. Ale wystarczyło jedno moje spojrzenie, by puścił jej rękę, a jego towarzysz, rysownik, powiedział doń z wyrzutem kilka słów. Potem już cała trójka zachowywała się correct. Na pożegnanie uścisnęliśmy sobie ręce, odprowadziłem ich do bramy ogrodowej – która wtedy jeszcze istniała – i zaczekałem, aż wsiądą do sań. Byli młodzi i weseli, mieli zielone sanki – jeden Bóg wie, gdzie je zdobyli – u szyi konia podwiązali dzwoneczki jak przy trojce: cały ten obrazek przypominał idylliczną rycinę z czasów wojen napoleońskich.\nMoi goście odjechali przy głośnym dźwięku dzwonków i za zakrętem, w dole ogrodu zaczęli jak szaleni strzelać w powietrze z karabinów maszynowych. Podrostki, pomyślałem, kiedy sanki zniknęły na śnieżnej drodze, w chmurze mgły, to jeszcze podrostki, młode chłopaki. Wróciłem do domu i omówiliśmy z domownikami szczegóły tej niezwykłej wizyty.\nNapięcie osłabło: Rosjanie, miejmy nadzieję, nie są tak groźni, jak o nich mówią – taka była optymistyczna konkluzja naszej rozmowy. I to o nich pisał Stendhal, kiedy w świcie Napoleona wycofywał się spod Kijowa: Cet océan de barbarie puante – przypomniałem. Rzeczywistość, mniemaliśmy, jest jednak inna: ci młodzi ludzie byli niewykształceni, ale skąd mieliby mieć wykształcenie żołnierze wschodniej armii? W każdym razie byli zdrowi, weseli i nieuprzedzeni. Poza tym szanowali pisarzy. Nie zapominajcie – powiedziałem moim domownikom – że przyszli ze Wschodu, gdzie już za Asyryjczyków, w epoce Hammurabiego pismo miało swojego boga, którego imię brzmiało Nabu… – tak sobie żartowaliśmy.\nNaturalnie zaczęło mnie interesować, dlaczego dla Rosjan zajęcie pisarza jest czymś magicznym. Któregoś przedpołudnia zjawił się u nas rosyjski oficer sztabowy – major albo podpułkownik – z licznym gronem oficerów: byli ubrani w skórzane kurtki, mieli znakomite oficerki, rękawice na futrze, płaskie czapki wojskowe, a na naramiennikach złote paski określające rangę. Major mówił płynnie po niemiecku. Ci goście nie usiedli u nas; przyszli z sąsiedztwa, gdzie podejmowano ich obiadem i gdzie usłyszeli, że w domu obok mieszka pisarz, chcieli więc sobie obejrzeć to dziwne zwierzę. Wizyta trwała krótko, ale była wyczerpująca. Oficerowie ze szpicrutami w rękach stali półkolem wokół majora na środku pokoju, na piersiach mieli zawieszone lornetki na skórzanych rzemieniach; wyglądali jak ilustracja z książki o wodzach wojskowych. Major zapytał, czy to ja jestem tym pisarzem? Następnie dokładnie mnie obejrzał. Skinął na jednego z oficerów, by zrobił mi zdjęcie. Na stole stała moja maszyna do pisania z rozpoczętym tekstem. Stanowczym głosem, choć uprzejmie spytał, czy pracuję i nad czym? Odpowiedziałem, że w obecnej sytuacji życiowej nie jestem w stanie zabawiać się zagadnieniami literackimi, ale piszę dziennik, który zacząłem jeszcze przed wojną. Kiwnął głową jak ktoś, kto całkowicie to rozumie, i zapytał, czy zapisuję w dzienniku wszystko, czego doświadczam? Nie wszystko, odparłem, tylko to, co, jak sądzę, jest ważne.\n– To niech pan zapisze – rozkazał poważnie i surowo – że odwiedził pana oficer rosyjski i nie zrobił panu żadnej krzywdy. Niech pan też zapisze, że ów oficer widział dom Tołstoja w Jasnej Polanie, który został całkowicie zniszczony przez żołnierzy z pańskiej ojczyzny. Zapisze to pan? – spytał surowo.\nObiecałem, że zapiszę. (Sytuacja nie stwarzała możliwości dyskusji z rosyjskim oficerem, dlatego też nie mogłem mu powiedzieć, że poprzedniej nocy w naszej wsi rosyjscy żołnierze zniszczyli i obrabowali dom Zsigmonda Móricza5, zabłocone buciory deptały po porozrzucanych na podłodze rękopisach pisarza. Taka jest wojna, zawsze potworna, a zabłocone buciory zawsze depczą w obcym kraju porozrzucane na podłodze rękopisy). Rosyjski oficer rozglądał się jeszcze przez chwilę, po czym wzruszył ramionami, uniósł dwa palce do daszka czapki, poważnie zasalutował, odwrócił się na pięcie, skinął na pozostałych i opuścili dom. Zdumiony patrzyłem za nimi. Tym zapisem wypełniam, co wówczas obiecałem.\nWszystko to było inne od tego, czego oczekiwaliśmy. Tak całkowicie inne i zaskakujące, że ogarnęły mnie wątpliwości, jak człowieka, który pobłądził w ciemności i nie znajduje żadnego drogowskazu. Cóż to za ludzie? Bo po kilku minutach przybiegła z sąsiedniego domu pokojówka i opowiedziała, że ci sami oficerowie, którzy przed chwilą jedli u nich obiad, po obiedzie ucałowali dłoń pani domu, uprzejmie pożegnali się i zaszli do nas obejrzeć sobie pisarza, po odjeździe wysłali do gospodarzy swego szofera z karabinem maszynowym, który zażądał, by pan domu natychmiast oddał złoty zegarek, który miał na ręce. Obrabowany właściciel willi, który podczas obiadu, niczego nie podejrzewając, sprawdził w obecności gości, która jest godzina, roztrzęsiony potwierdził po chwili tę wiadomość. „Ale wobec tego czemu pocałowali moją żonę w rękę?” – pytał bezradnie. Zaczęliśmy odkrywać, że Rosjanie mają w sobie coś zagadkowego.\nKilku Żydów, którzy ukrywali się we wsi i tu przetrwali miesiące prześladowań ze strony Niemców i węgierskich strzałokrzyżowców, nabrało teraz odwagi i wyszło z ukrycia. W sąsiedztwie mieszkał pewien starszy człowiek z rodziną, był on aptekarzem, żył we względnym dobrobycie i udało mu się ukryć przed prześladowaniami strzałokrzyżowców. Kobiety w jego rodzinie bały się jednak Rosjan. Podczas odwiedzin pierwszego Rosjanina ten stary człowiek – który z białą brodą wyglądał jak dostojny patriarcha – stanął przed przybyszem i uroczyście oświadczył mu, że jest Żydem. Scena, która po tym nastąpiła, była ze wszech miar zaskakująca: po tym oświadczeniu Rosjanin uśmiechnął się, zdjął z szyi karabin maszynowy, podszedł do starca i zgodnie z rosyjskim zwyczajem serdecznie ucałował go w oba policzki. Powiedział, że on też jest Żydem. I przez chwilę niemo, przyjaźnie ściskał mu rękę.\nPo czym założył znów na szyję karabin maszynowy i zawezwał pana domu, by wraz z domownikami stanął w kącie pokoju twarzą do ściany i z podniesionymi rękami. Gdy starzec nie zrozumiał od razu, czego od niego oczekuje, wrzasnął nań, by się ruszał, bo powystrzela wszystkich jak kury. Cała rodzina stanęła więc w rogu pokoju z rękami podniesionymi do góry, Rosjanin zaś spokojnie i niespiesznie obrabował ich dom: był fachowcem w tej profesji, ze znawstwem opukał piec, ściany, powyciągał szuflady, znalazł ukryte kosztowności i całą gotówkę rodziny, około czterdziestu tysięcy pengő. Wszystko to pochował po kieszeniach, po czym poszedł sobie.\nChodzi o tak zwane katiusze. [wróć]\nPengő – węgierska jednostka pieniężna. [wróć]\nMárai jest tu nieprecyzyjny, bitwa Karola Młota z Arabami pod Poitiers miała miejsce w 732 r., zatem w VIII w. [wróć]\nNiemiecka nazwa miasta Eger. [wróć]\nZsigmond Móricz (1879–1942) – jeden z najwybitniejszych pisarzy węgierskich pierwszej połowy XX wieku, miał dom w Leányfalu. [wróć]\nTYTUŁ ORYGINAŁU: Föld, Föld!… Emlékezések\n© Heirs of Sándor Márai, Csaba Gaál, Toronto\nPROJEKT SERII: Andrzej Heidrich\nPROJEKT GRAFICZNY OKŁADKI: Lijklema Design, Karolina i Hans Lijklema\nWszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważania wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela jest zabronione.\n© Copyright for the Polish translation by Teresa Worowska 2005, 2014\n© Copyright for the Polish edition by Spółdzielnia Wydawnicza „Czytelnik”, Warszawa 2005, 2014


Narodowe Czytanie i II Festiwal Orkiestr Dętych w bibliotece\nOrkiestry dęte z makroregionu łomżyńskiego spotkają się 9 września 2018 r. w Bibliotece w Podgórzu, by dźwiękami muzyki uczcić 100-lecie odzyskania niepodległości przez Polskę. Będzie to druga edycja spotkania muzycznego tego typu.\nRok 2017 upłynął w BPG Łomża na realizacji zadania W drodze do niepodległości dofinansowanego ze środków Programu Wieloletniego NIEPODLEGŁA na lata 2017-2021. Wśród realizowanych działań znalazł się festiwal ,,Dla niepodległej”, który skupił orkiestry dęte z makroregionu. Celem tych działań było upowszechnienie wiedzy o wydarzeniach związanych z odzyskaniem niepodległości. Organizatorzy pragną\n9 września 2018 r. zrealizować spotkanie, charakteryzujące się wysokim poziomem muzycznym i zaprezentować marsze i melodie patriotyczne. Muzyka może wyrazić szacunek bohaterom, rozwijać pasje i talenty, kształtować umiejętności poszukiwania i analizowania różnych źródeł informacji o historii Polski. Wydarzenie zostało objęte patronatem honorowym Narodowego Centrum Kultury. Będzie to wspaniały sposób, by rodzinnie spędzić niedzielne popołudnie. Spotkanie rozpocznie się o godz. 14.00\na wystąpią orkiestry dęte z: Kolna, Łomży, Podgórza, Szumowa, Śniadowa, Brańska, Czyżewa, Zambrowa. Wstęp bezpłatny.


Przemytnik wpadł podczas kontroli celnej\nObywatel Urainy próbował wywieźć do Czech ok. 2200 paczek papierosów bez polskiej akcyzy. Został zatrzymany w okolicy Cieszyna. Służba Celna przejęła także jego, dostosowany do przemytu towarów, samochód.\nWiadomości, Cieszyn, Kronika policyjna, Wydarzenia - KK - 25 stycznia 2012\nJuż kilkaset osób zadeklarowało na popularnym portalu społecznościowym chęć udziału w demonstracji na cieszyńskim rynku przeciwko podpisaniu przez polski rząd układu ACTA (mającego ustalić międzynarodowe standardy w walce z naruszeniami własności...\nWiadomości, Cieszyn, Polityka, Wydarzenia - JM - 24 stycznia 2012\nCzy szmaciana laleczka może uratować życie dziecka? Tak!\nPomaganie może być przyjemne. Przekonali się o tym uczniowie Alternatywnej Szkoły Podstawowej, którzy pod opieką cieszyńskich studentek szyli szmaciane laleczki. Włączając się do akcji UNICEFU pomogli ratować życie swoich rówieśników z Sierra Leone.\nWiadomości, Cieszyn, Kultura, Wydarzenia - BS - 24 stycznia 2012\nRodzice protestują, nagła decyzja o likwidacji przedszkola w Cieszynie\nZ dnia na dzień dyrekcja Przedszkola nr 1 w Cieszynie dowiedziała się o planowanej likwidacji placówki. Rodzicom na reakcję zostawiono tydzień. Piszą petycje, podpisują się pod protestem, spotkają się z komisją edukacji, w końcu przyjdą na...\nWiadomości, Cieszyn, Gospodarka, Polityka, Wydarzenia - KK - 23 stycznia 2012


Są pieniądze na dofinansowanie projektów termomodernizacji budynków użyteczności publicznej - Dziennik Warto Wiedzieć\nSą pieniądze na dofinansowanie projektów termomodernizacji budynków użyteczności publicznej\nNarodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej rozpoczyna nabór w konkursie na pieniądze m.in. dla administracji, które będzie można przeznaczyć na termomodernizację.\nKonkurs projektów ogłoszony jest w ramach działania Wspieranie efektywności energetycznej w budynkach, poddziałanie 1.3.1 Wspieranie efektywności energetycznej w budynkach użyteczności publicznej. Celem poddziałania 1.3.1 Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko jest wspieranie głębokiej, kompleksowej modernizacji energetycznej budynków użyteczności publicznej.\nO dofinansowanie inwestycji w obecnym konkursie mogą występować państwowe jednostki budżetowe, szkoły wyższe, administracja rządowa oraz nadzorowane lub podległe jej organy i jednostki administracyjne.\nGłęboka, kompleksowa modernizacja energetyczna budynku prowadzi do zmniejszenia wartości wskaźników rocznego zapotrzebowania na energię użytkową, energię końcową oraz na nieodnawialną energię pierwotną. Do uzyskania wsparcia mogą być zgłaszane inwestycje polegające na ociepleniu przegród budynku, wymianie okien, drzwi, wymianie lub modernizacji źródeł ciepła (chłodu) oraz instalacji: ogrzewania, ciepłej wody użytkowej, wentylacji, klimatyzacji lub oświetlenia. Zakres działań projektu musi wynikać z przeprowadzonego audytu energetycznego.\nNabór wniosków jest prowadzony od 22 stycznia do 29 kwietnia br., należy je składać przy użyciu Generatora Wniosków o Dofinansowanie.\nPełna treść ogłoszenia konkursowego dostępna jest na stronie NFOŚiGW dedykowanej Programowi Infratstruktura i Środowisko 2014-2020.\nCzw., 28 St. 2016 0 Komentarzy


Tłumacze przysięgli | Sklep z inspiracjami\nW naszym kraju ograniczenia dotknęły wielu zawodów. Dla części z nich trzeba skończyć odpowiednie wyższe studia, dla pozostałych wystarczy pozdawanie państwowych egzaminów, co jednak wcale do najłatwiejszych nie należy. Jednak jak to z elitarnymi profesjami bywa, wejście do ich grona gwarantuje społeczny awans a także odpowiednio wysokie zarobki. Lecz żeby dostać się do tego grona, to już tak proste wcale nie jest, jeżeli nawet wymagany jest jedynie egzamin.\nJeżeli egzaminy stałyby się za łatwe, to zbyt wiele osób mogłoby dany zawód wykonywać, dlatego też żeby sen o tytule przykładowo takim jak tłumacz przysięgły Warszawa zrealizować należy włożyć mnóstwo wysiłku i pracy, a nie da się ukryć, że trochę szczęścia też potrzebne będzie (doczytaj – biura tłumaczeń w warszawie). Normalnymi tłumaczeniami zajmuje się wiele osób, czasami są to studenci studiów językowych, lecz również ludzie, którzy zwyczajnie znają bardzo dobrze dany język. W sytuacji normalnych zleceń w zupełności takie umiejętności są wystarczające, jednak do tłumaczeń dla instytucji i urzędów jakich jak prokuratura, sąd czy policja potrzeba coś jeszcze. Żeby móc się zajmować tego typu tłumaczeniami będzie potrzebne posiadanie tytułu tłumacza przysięgłego, a to wiąże się ze zdobyciem państwowych uprawnień.\nŻeby w ogóle marzyć o przystąpieniu do egzaminu na przysięgłego tłumacza należy spełnić określone warunki. Przede wszystkim należy być obywatelem odpowiedniego państwa, a poza tym znać dobrze język polski.\nZaciekawił Cię ów wpis? To rewelacyjnie! Następne równie atrakcyjne treści dostrzeżesz pod podanym odnośnikiem – tam oczekuje na Ciebie dalszy ciąg (http://esoil.pl/k,1,total).\nPoza tym konieczne jest posiadanie nieograniczonej zdolności do czynności prawnych i posiadanie czystej kartoteki na policji. Ważne także jest to, że trzeba skończyć wyższą uczelnię i posiadać dyplom magistra, i wreszcie po wypełnieniu tych wszystkich warunków przystąpić można do samego egzaminu. Sam egzamin nie jest łatwy, przy pewnych językach jedynie kilku osobom w kraju udało się go zdać.\nJeżeli masz chęć wyszukać artykuły na ten temat, to przejdź tutaj lokale użytkowe poznań i zobacz inne informacje odnośnie przedstawianego zagadnienia.\nDostanie się do ekskluzywnego kręgu przysięgłych tłumaczy nie może być dla każdego, komu wydaje się że umie dany język, i dlatego też niezbędne musi być przesianie każdego kandydata, którego umiejętności nie są wystarczające. Po zdaniu egzaminu tłumacz otrzymuje pieczęć urzędową ze swoim podpisem i dopiero wtedy będzie mógł się zająć takimi tłumaczeniami.\nPosted in: drogeriaTagged : egzaminy,Sąd,tłumacz,tłumacza przysięgłego


Off-plan mieszkania - Trogir obszarze\nOff-plan mieszkania – Trogir obszarze\nObszerny opis: off-plan kamienicy składa się z kilku mniejszych jednostek (od 5 do 9 mieszkań na jednostkę) – w sumie będzie 26 apartamentów w 4 jednostki; 12 mieszkań są nadal dostępne. Każdy apartament posiada własne wejście i taras / balkon z widokiem na morze, apartamenty wychodzą na południowy-wschód i chronionym od wiatru. Apartamenty znajdują się zaledwie 200 metrów oddalony od morza, 10 minut spacerem do centrum miejscowości, 15 minut do portu lotniczego Split. Wszystkie niezbędne urządzenia są w pobliżu, najwyższej jakości materiały będą wykorzystywane.\nŁącznej powierzchni mieszkalnej: 50 – 82 m kw.\nCena: 100.674 – 164.692 EURO (1.990 EUR / m kw.)\nPokoje - 2 Łazienki - 1 Odległość morza (m) - 150 Powierzchnia - 47 m2 Informacje o nieruchomości: Obiekt składa się z dwóch mieszkań na drugim piętrze w małym… Pokaż szczegóły


Terytorialsi na szkoleniu z amerykańskimi żołnierzami - Poligonowe Wieści\nZajęcia rozpoczęły się we czwartek i trwały do niedzieli. Głównym punktem było prowadzenia ognia z 40 mm granatników automatycznych Mk-19, które są na wyposażeniu zarówno amerykańskich jednostek, jak i brygad OT. Granatnik MK-19 został opracowany w Stanach Zjednoczonych. Jest to broń automatyczna, umożliwiająca strzelanie ogniem ciągłym (krótkimi seriami) z użyciem różnego rodzaju amunicji.\nW tym roku jest to już kolejne wspólne przedsięwzięcie podlaskich terytorialsów oraz żołnierzy pełniących w Polsce służbę w ramach Batalionowej Grupy Bojowej NATO.\nTekst i zdjęcia: kpt. Łukasz Wilczewski [Oficer prasowy 1PBOT]\nTags: ARMIA, NATO, Obrona Terytorialna, US Army


Atrakcje weselne, fotobudki · Zielona Góra · 243 oferty · PlanujemyWesele\n243 oferty (strona 10 z 11); 1 oferta promowana płatnie\nMusujący Prosecco Van to włoski skuter Piaggio Ape serwujący Prosecco z kranu. W swojej ofercie posiada także wina białe i czerwone, piwo, cydr, lemoniadę i wiele innych...\nMusujący Prosecco Van to włoski skuter Piaggio Ape serwujący Prosecco z kranu. W swojej ofercie posiada także wina białe i czerwone, piwo, cydr, lemoniadę i wiele innych. Został stworzony przez dwójkę młodych, ambitnych ludzi. Powstał z potrzeby bycia niezależnym i robienia czegoś nietuzinkowego, ale przede wszystkim dzięki bezwarunkowej miłości do Prosecco. Wesele? Urodziny? Rocznica? Przybywa gdzie tylko chcecie i dzieli się swoim Musssującym towarzystwem serwując same pyszności. Jest tu dla Was i kocha to robić. Zaproście go do siebie i przekonajcie się sami.\nwszędzie tam, gdzie chcesz!\nMobilny escape room to świetna atrakcja na wesela oraz eventy. Dojeżdżamy w całej Polsce. Mobilny escape room to tak naprawdę pokój zagadek, który możemy rozłożyć wszędzie...\nMobilny escape room to świetna atrakcja na wesela oraz eventy. Dojeżdżamy w całej Polsce. Mobilny escape room to tak naprawdę pokój zagadek, który możemy rozłożyć wszędzie tam, gdzie tego chcesz :) Mamy własny namiot, tworzymy indywidualne scenariusze i zapewniamy genialną zabawę!


Był sobie las. A w tym lesie drewniana chatka kryta strzechą. W chatce przy drewnianym stole na prostym drewnianym krześle siedziałam ja, gdy wszedł wysoki chudy strażnik w niebieskim mundurze. Na jego piersi lśniła odznaka.\n- Ktoś porywa i zabija dzieci - oznajmił bez zbędnych wstępów. - Czasem znajdujemy nietutejsze, nie możemy ustalić, kim są rodzice. W tym lesie dzieją się dziwne rzeczy. Wygląda na to, że mamy do czynienia z niezłym psychopatą.\n- Ten las jest przeklęty. To ten las zabija - powiedział gdzieś zza pleców strażnika jego partner.\n- Przestań powtarzać te bajki, Tom - upomniał go surowo Edi.\nTom nie wszedł do mojej chatki. Głos miał pełen trwogi. Myślałam, że facet kpił z kolegi i chciałam się roześmiać. Wtedy Edi, pierwszy strażnik, podszedł do stołu. To mi pozwoliło zobaczyć twarz Toma. Wyglądał jakby miał za chwilę uciec stąd z krzykiem. Rozglądał się nerwowo i nieufnie. Chociaż stał za otwartymi drzwiami, czułam jego lęk. Podszedł do samochodu błyskającego kolorowymi światłami i oparł dłonie o maskę, blisko drzwi. Tak jakby chciał mieć namiastkę bezpieczeństwa, samochód oddzielający go od źródła lęku. Od lasu. Zapatrzył się w niego.\nEdi kontrolował swój strach i nie okazywał go. Był zdenerwowany, dlatego że nie mógł znaleźć mordercy. Nie wierzył w moce nadprzyrodzone. Był pewien, że za zabójstwami stał człowiek lub cała sekta psychopatów.\nNa zewnątrz rozległ się rozdzierający serce krzyk kobiety, od którego włosy stawały dęba na karku. Ciarki przeszły mi po plecach. Wybiegłam z chaty i pędem puściłam się w las. Strażnik pobiegł do jeepa, którym tu przyjechali. Ruszyli za mną.\nJuż przekraczając granicę lasu poczułam na sobie czyjś gniewny wzrok. Nie mogłam intuicyjnie określić źródła. Czułam się obserwowana z każdej możliwej strony. Bardzo nieprzyjemne uczucie.\nW lesie stał opuszczony drewniany dom. Wybite okna patrzyły posępnie wprost na mnie. Przegniłe deski sterczały na boki. Kiedyś zabito nimi drzwi, teraz drzwi nie było w ogóle. Dom nie był ogrodzony.\nMijając go, zobaczyłam kobietę z trójką dzieci. Zatrzymałam się i rozejrzałam, ale nikogo więcej nie wypatrzyłam. Kobieta rzewnie płakała. Mała dziewczynka trzymała się rąbka spódnicy i patrzyła na twarz mamy. Chłopiec też trzymał się blisko, ale on zdawał się rozumieć, że działo się coś złego. Swoim zachowaniem przypominał partnera Ediego, Toma.\nTrzecie dziecko kobieta trzymała w dłoniach. Tuliła je do piersi osłaniając ze wszystkich stron ramionami. Nie widziałam go. Po prostu czułam, że trzymała dziecko.\nEdi ostro zahamował koło mnie. Wzbił tuman kurzu, bo w leśnym prześwicie słońce wysuszyło ziemię na wiór. Wysiedli i poszli w stronę płaczącej kobiety.\nJa postanowiłam się rozejrzeć po okolicy. Obeszłam podwórze. Dookoła było pełno dużych dziur, jak po bombardowaniu z czasów wojny. Zaglądałam do nich i z ulgą odkrywałam, ze wszystkie były puste, jeśli nie liczyć pokrywającej je suchej trawy.\nZa małą szopą z zawalonym dachem leżało oblepione muchami ciało małej dziewczynki w czerwonej sukience. Gardło mi się ścisnęło. Widziałam szeroko rozwarte puste oczy. Uchylone usta, wewnątrz których kłębiły się larwy. Rozrzucone na boki ręce z sińcami na nadgarstkach. Białe podarte rajsopki i czerwone buciki na nogach.\n- Przewodniczko! - Zawołał mnie Edi. - Musisz to zobaczyć!\nNie ruszyłam się. Pod sosną, tuż koło szopy, wystawały z trawy nogi chłopca w jasnoniebieskich spodenkach. Trochę dalej kolejne ciało i jeszcze jedno. Poczułam strach.\n- Strażniku! Chyba powinien pan tu przyjść! - Zawołałam.\nMiałam wrażenie, że wiatr nadal niósł przedśmiertne krzyki tych dzieci. Po plecach spływał mi zimny pot. Poczułam czyjąś obecność za plecami. Zdjęła mnie groza, bo nie słyszałam jak podszedł. Odwróciłam się błyskawicznie. Obok mnie stało przestraszone dziecko. Dziecko mojej koleżanki, które tak uwielbiałam. Mała, pięcioletnia Nikola. Przytuliła się do mnie i powiedziała, że się boi. Pogładziłam ją po ciemnych długich włosach. Nie powiedziałam nic. Ona też nic więcej nie mówiła, tylko przytuliła mocniej do piersi swoją lalkę. Lalka miała małe gumowe kończyny przyczepione do wypchanego watą płótna. Widocznie Nikola zgubiła gdzieś śpioszki swojej zabawki.\nWzięłam Nikolę za rączkę i poszłyśmy do kobiety i strażników. Dziecko, które matka tak szczelnie osłaniała, leżało teraz przed nią na ziemi, a ona sama klęczała obok niego. Było martwe. Wyglądało jakby ktoś je wrzucił do ogniska i długo tam trzymał. Spojrzałam na twarz kobiety. Miała w oczach pustkę.\n- To nie ona je zabiła - powiedziałam cicho.\nNikola wyszarpnęła dłoń i schowała się za mną. Edi spojrzał na mnie.\n- Przewodniczko, wszędzie leżą ciała martwych dzieci. To jedyna dorosła osoba, jaką spotkaliśmy w tym lesie od wielu dni. Jest naszym jedynym tropem!\n- I nic nam nie powie. Jej oczy są martwe. Zobaczyła zbyt wiele i uciekła w głąb siebie.\nPodeszłam do chłopca, który stał za nieobecną duchem matką. Czułam zaciśniętą na moim pasku do spodni dłoń Nikoli. Uśmiechnęłam się do niej ciepło. Wróciłam spojrzeniem do chłopca.\n- Mikael, proszę pani.\nZauważyłam, że dzieciak nie miał dolnego mleczaka, ale ta informacja nic nie wnosiła.\n- Cześć Mikaelu. Widziałeś co tutaj się stało? - Zapytałam.\nChłopiec powoli i niepewnie pokiwał głową.\n- Wiesz skąd się wzięły te dzieci?\n- Nie, proszę pani - odparł lękliwie.\n- W porządku, Mikaelu. Czy widziałeś, kto je skrzywdził? - Ciągnęłam, chociaż wolałabym nie zadawać takich pytań dziecku.\nChciał pokiwać głową, ale zrezygnował. Spojrzał na Ediego i się zarumienił.\n- Edi, rozmawiałeś z chłopcem? - Zagadnęłam strażnika.\n- Tak, Przewodniczko. Twierdzi, że to las ożył i zabił dzieci.\nChłopiec spuścił głowę i zaczerwienił się jeszcze bardziej.\n- Wierzę ci Mikaelu - powiedziałam cicho. - Las teraz na nas patrzy, prawda?\nZadałam to pytanie, bo faktycznie poczułam, jakby las zwrócił na nas swoje straszne oczy.\nKrzyk. Krzyk Nikoli. Odwróciłam się. Nadal czułam zaciśniętą dłoń Nikoli, ale jej tam nie było. Pod pasek miałam wetkniętą szyszkę.\nPuściłam się biegiem w kierunku szopy. Nieopodal zmasakrowanych dzieci stała kuchenka gazowa. Piekarnik był otwarty. Nikola stała przed nim i wrzeszczała. Gdy ją zobaczyłam, popędziłam pędem po sypkim piasku. Zajrzałam do środka. Włosy opadły mi na twarz, więc je odgarnęłam. Na ruszcie w ogniu leżała lalka Nikoli. Przebijał ją niebieski płomień. Gorąc bijący z piekarnika nienaturalnie nasilał się. Wydało mi się, że lalka poruszyła ręką. Zignorowałam to, plastik w ogniu wygina się w różne strony.\n- Tam jest dziecko! Pali się! Małe dziecko się pali - krzyczała Nikola.\nChciała włożyć rączki do piekarnika, ale siłą ją odciągnęłam. Wierzgała i płakała, ale jej nie puściłam. Kucnęłam przed nią.\n- Spójrz na mnie - poprosiłam.\nKiedy to w końcu zrobiła, ciągnęłam dalej.\n- To tylko lalka - uspokajałam ją. - Kupię ci nową, obiecuję.\n- To nie była lalka! - Zezłościła się. - To było prawdziwe dziecko, a ty pozwoliłaś mu je zabrać! - Wygarnęła mi.\n- Kochanie, to była...\nUrwałam. Kuchenka gazowa za plecami Nikoli zamieniła się w ułamku sekundy w ogromne drzewo. Drzewo kurczyło się w sobie, a z jego wnętrza dobiegało przeraźliwe kwilenie niemowlęcia. Z hukiem leciały w dół wewnętrzne słoje drzewa, a ono samo zwężało się co raz bardziej. Drzewo znikło pod ziemią, a kwilenie niemowlęcia ustało.\n- To nie była lalka - powtórzyła Nikola. - Wróżka zmieniła niemowlę w lalkę! Miałam je ukryć przed lasem! Zawiodłam wróżkę!\nMiała rację. To było magicznie ukryte dziecko, a ja pozwoliłam, by las je zabrał. Zebrało mi się na łzy.\nZ lasu wybiegł Pogromca z obnażonym mieczem w dłoni. Rozejrzał się dookoła.\n- Zabierzcie stąd dzieci, On tu jest - wydyszał.\nStrażnicy popatrzyli po sobie. W głosie Pogromcy było coś, co nie pozwoliło im się sprzeciwić. Siłą wepchnęli pozbawioną zmysłów kobietę do jeepa, dzieci same podążyły za matką. Tylko Nikola uparła się zostać. Strażnicy ją zostawili. Nie było czasu, żeby szarpać się z dzieckiem. Samochód się kopał wzbijając mnóstwo pyłu. W końcu ruszył i zniknął na drodze między drzewami. Miałam nadzieję, że uda im się uciec.\nNikola znikła w kurzawie. Spojrzałam w miejsce, gdzie stała jeszcze sekundę temu i podążyłam wzrokiem, za jej śladami. W lesie mignęła mi jej fioletowa sukienka. Dziecko zagłębiało się w las.\n- Strój! - Wrzasnęłam i puściłam się za nią pędem.\n- Nikola, zatrzymaj się! - Błagałam.\nCzułam, że zaraz stanie się jej coś złego. Bardzo złego. Gałęzie biły mnie po twarzy, ciągnęły za włosy i kaleczyły ciało. Jeżyny plątały i cięły nogi. Biegłam jakby mnie goniła sama śmierć. Nie mogłam pozwolić Mu, żeby zabrał Nikolę. Nie ją.\n- Tam jest stromy brzeg i rzeka! - Ostrzegł Pogromca.\n- Nikola!!! - Wrzasnęłam przerażona.\nMiałam nadzieję, że chociaż na chwilę się odwróci, że da mi czas, na dogonienie jej. Dziecko się jednak nawet nie obejrzało. Wkrótce runęło w dół zbocza z całym pędem, jakiego nabrało jej małe ciałko. Znikło mi z oczu.\n- Nikola!!! - Wrzasnęłam rozpaczliwie drugi raz, jakby to mogło jeszcze zatrzymać czarny scenariusz.\nDobiegłam do urwiska i zatrzymałam się ciężko sapiąc na stromym brzegu. Nikola gramoliła się w wodzie sięgającej jej kolan. Udało się jej stanąć na nogach. Ściągnęła chudymi rączkami ociekające wodą włosy z twarzy. Spojrzała na mnie zdezorientowana.\n- Stój w miejscu - poprosiłam wstrzymując szloch.\nKiwnęła mi głową. Spojrzałam pod nogi, żeby ocenić jak mogę zejść do niej najszybciej. Gdy przeniosłam na nią oczy, jej już nie było. Tylko okrągłe fale rozbijały się o brzeg.\n- Nikola, nie!!! - Wrzasnęłam po raz kolejny.\nNie bacząc na nic, zaczęłam zbiegać po przekątnej z urwiska. W dole popędziłam do miejsca, gdzie widziałam ją po raz ostatni. Pogromca tez już tu był. Przeczesywaliśmy wodę rękoma i nogami. W końcu ją wyczułam.\nWyciągnęłam z wody nieprzytomne posiniaczone ciałko dziewczynki. Nie ruszała się.\n- Musisz ją reanimować - natychmiast rzucił Pogromca. Widocznie wyczuł ogarniającą mnie panikę i ją powstrzymał.\nUłożyłam dziewczynkę na brzegu, zatkałam jej nos i wdmuchnęłam w usta powietrze. Ocknęła się niemal od razu. Zaniosła się kaszlem.\n- Chcę do mamy - rozpłakała się. - Zabierz mnie do mamy! - Prosiła.\nPrzytuliłam ją. Od mamy dzieliły ją dwa oceany.\nTo mój drugi autentyczny sen Miewacie równie dziwne sny? :P\nDziecieChaosu opublikowała opowiadanie 26.08.2017 w kategorii sen i fantasy, użyła 2081 słów i 11064 znaków.\nSerio to ci się śniło?...woooww\nDziecieChaosu· 27 sie 2017\n@rosee00 Serio Dlatego nigdy nie oglądam horrorów :P Po nich dopiero mam jazdy :P A to chyba efekt uboczny obejrzenia pierwszego sezonu "Legend of the seeker"


Wśród blue chipów najmocniej zyskują akcje CD Projekt oraz PKN Orlen - notowania GPW | FXMAG INWESTOR\nWśród blue chipów najmocniej zyskują akcje CD Projekt oraz P..\nDynamiczne piątkowe odbicie na Wall Street nie wystarczyło do odrobienia strat z I części ubiegłego tygodnia. W szybszym tempie straty odrabiały spółki technologiczne zagregowane w indeksie Nasdaq (+2,3%) w stosunku do szerokiego rynku wyrażonego indeksem S&P 500 (+1,5%). W piątek obniżyły się też rentowności obligacji, które ponownie wystrzeliły po wysokim odczycie inflacji w USA. Pierwsza reakcja inwestorów jest już mocno zanegowana, a rynki powracają do długoterminowych trendów, w których akcje są wciąż korzystnym wyborem w środowisku niskich stóp procentowych, jednak ryzyko wyższej inflacji wywierającej presję na szybszą podwyżkę stóp ciągle wisi nad rynkami.\nKrajowe indeksy w piątek odnotowały lekką zwyżkę,\nindeks WIG20 (+0,2%) wciąż zbiera się do ponownego wybicia powyżej poziomu 2100 punktów, po tym jak globalna korekta zatrzymała dalsze wzrosty, po wyjściu górą z półrocznej konsolidacji. Mocne zakończenie tygodnia na amerykańskim rynku będzie dzisiaj wspierać warszawski parkiet. Wśród blue chipów w piątek najmocniej zyskiwał CD Projekt (+4,4%), za nim znalazł się PKN Orlen (+3,3%) – w przypadku koncernu paliwowego inwestorzy znacznie lepiej odbierają plany połączenia z PGNiG i Lotosem, niż ma to miejsce w przypadku wymienionych przejmowanych spółek, które odnotowały korektę po podaniu informacji o zawarciu umowy współpracy pomiędzy spółkami.\nDo najsłabszych walorów na ostatniej sesji w indeksie należały KGHM (-5,3%) i LPP (-3,9%)\nOdbicie producentów gier widoczne było również w indeksie mWIG40, gdzie wśród najmocniej rosnących spółek znalazł się TS Games (+7,6%) i Playway (+6,6%). W ostatnich 3 miesiącach zachowanie kursu akcji wymienionych podmiotów jest bardzo zbliżone, co sygnalizuje na większy wpływ nastrojów inwestorów do całej branży na wyceny spółek niż konkretnych wydarzeń mających miejsce wewnątrz nich. Najsłabszym walorem w indeksie był Eurocash (-2,6%).\nW indeksie sWIG80 największe wzrosty odnotował Getin (+7,4%) i Asbis (+5%),\na na przeciwległym biegunie znalazł się Serinus (-4,2%) i Decora (-3,7%). Wydarzeniem minionego weekendu w Polsce była prezentacja Polskiego Ładu, na którym skorzystać może m.in. branża deweloperska. Program mieszkaniowy ma być jednym z 5 filarów planu. Popyt na mieszkania może jeszcze mocniej wzrosnąć, gdy pomoc w zakresie wkładu własnego oferować będzie państwo, dla osób posiadających zdolność kredytowa, lecz nie posiadających kapitału.\nasbis bankier forum\nasbis forum bankier


Kancelaria antywindykacyjna – pomocna czy niekoniecznie? | Gazeta Wielicka- wiadomości z powiatu wielickiego\nKancelaria antywindykacyjna – pomocna czy niekoniecznie?\nKancelarie antywindykacyjne pomagają dłużnikom wyjść z niekorzystnej sytuacji, rozwiać sprawę związaną z długiem. Nie zawsze możliwe jest samodzielne poradzenie sobie z niemożnością spłacenia zobowiązania, a każdy dzień zwłoki niesie za sobą nieprzyjemne konsekwencje. Wpadnięcie w spiralę zadłużenia rozpoczyna całą kaskadę problemów i trudno z niej wyjść. Może stać się nawet tak, że zapuka do naszych drzwi windykator, co z pewnością nie będzie niczym przyjemnym. Pomocna wtedy okaże się być kancelaria antywindykacyjna, czasami stanowiąca ostatnią deskę ratunku.\nŁatwo pożyczyć, trudno spłacić, czyli problem z zadłużeniem coraz powszechniejszym zjawiskiem\nObecnie pożyczanie pieniędzy stało się czymś niezwykle łatwym i szybkim, odkąd mamy do dyspozycji szereg ofert parabanków. Firmy pożyczkowe nie stawiają wygórowanych wymagań swoim potencjalnym klientom, a wszystkie formalności mogą zostać załatwione przez Internet. Dawniej chwilówki opiewały na stosunkowo niewielkie kwoty, ale obecnie przyznawane są takie liczone w tysiącach. Z jednej strony jest to zaleta, a z drugiej wada bo przy braku płynności finansowej nie ma możliwości terminowego spłacenia zobowiązania. Łatwo domyślić się, czym może to skutkować. Z problemami finansowymi boryka się coraz więcej osób, rośnie też liczba dłużników, którzy nie wiedzą już, co zrobić, aby wyjść z patowej sytuacji. Warto wtedy poszukać pomocy u antywindykatora.\nPożyczki są oczywiście dla każdego i okazują się być bardzo pomocne, ale muszą być spłacane terminowo. W praktyce bywa z tym niestety różnie i coraz więcej osób boryka się z zadłużeniem do tego stopnia, że zaczyna nachodzić je nawet windykator. Jak ognia powinno się wobec tego unikać popadania w spiralę zadłużenia, ale czasami staje się to wręcz nieuniknione. Zawsze jest jednak jakaś droga wyjścia, a jedną nich może być kancelaria antywindykacyjna, która pomoże uporać się z długiem, w imieniu dłużnika podejmie negocjacje. Na polskim rynku powstaje coraz więcej tego typu firm i wielu rzeczywiście udało się pomóc swoim klientom. Nie można jednak oczekiwać żadnych cudów, ale być w pełni zaangażowanym w swoje sprawy, aktywnie wychodzić z zadłużenia.\nKancelaria windykacyjna? Tak, ale z zachowaniem ostrożności\nFirma oddłużeniowa to tylko pewna forma pomocy, ale jak najbardziej warto skorzystać z jej usług, jeśli do tej pory nie udało nam się własnymi siłami wyjść ze spirali zadłużenia. Kluczowe będzie to, aby zaufać profesjonalistom z doświadczeniem, co przełoży się na skuteczność działania i zadowolenie obu stron. Niestety nie brakuje usługodawców stosujących nie do końca uczciwe praktyki, żerujących na naiwności dłużników, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji życiowej i chwytają się wszystkiego, aby tylko ją poprawić. Wybór kancelarii antywindykacyjnej musi być wobec tego dobrze przemyślany. Dla zabezpieczenia własnych interesów warto poszukać usługodawcy, który pobierze wynagrodzenie za swoją pracę dopiero po zakończeniu sprawy, oczywiście takiej z pozytywnym wynikiem. Często jednak jest tak, że opłata za usługę pobierana jest z góry, więc trzeba zaryzykować.\nArtykuł powstał we współpracy z Fundacja pomocy zadłużonym – kancelaria-antywindykacyjna.com


Sobota, 21 stycznia 2017 r. Autor: Katarzyna Stanowska\nZapraszam na zabawę w stylu PRL organizowana przez KGW Kościelisko w Domu Ludowym Chotarz 453. 21 stycznia 2017 godzina 20.00. czytaj więcej\nCzwartek, 19 stycznia 2017 r. Autor: Elżbieta Filipiec\nGóralski Zespół Polaniorze zapraszają na "Polaniarskie Kolędowanie" 19 stycznia 2017 o godz. 18.00 do Domu Ludowego w Kościelisku, Chotarz 453. czytaj więcej\nParada Gazdowska 2017r.\nNiedziela, 15 stycznia 2017 r. Autor: GOKR Kościelisko\nZapraszamy na X Paradę Gazdowską! 15 stycznia 2017r. godz.12.00 na Polanie Sywarne w Kościelisku Szczegóły na plakacie! czytaj więcej\nW ramach cyklu imprez kulturalnych pn. Świąteczne spotkania z folklorem” 30.12.2016r. odbędzie się koncert świąteczny zespołu „Trebunie-Tutki”, podczas którego będziemy mogli usłyszeć najpiękniejsze polskie kolędy i góralskie pastorałki. Od kilkunastu lat, właśnie 30 grudnia ,rodzinna kapela Trebuniów Tutków spotyka się z nami w Kościelisku, by wspólnie, przy góralskiej muzyce pożegnać odchodzący rok. czytaj więcej\nSpotkanie autorskie z Józefem Pitoniem\nCzwartek, 29 grudnia 2016 r. Autor: Piotr Korczak\nSerdecznie zapraszamy na spotkanie autorskie z Józefem Pitoniem i promocję Jego książki pt.; "Mój żywot marny".\nSpotkanie odbędzie się w Domu Ludowym w Kościelisku o godzinie 18.00. czytaj więcej\nMikołajki "Dzieci Dziadkom i Pradziadkom"\nSobota, 10 grudnia 2016 r. Autor: Monika Pitoń\n10.12.2016 w Domu Ludowym w Kościelisku odbędą się impreza mikołajkowa "Dzieci Dziadkom i Pradziadkom". Wieczór mikołajkowy rozpocznie się o godz. 15.00. W programie, oprócz wręczania upominków, dzieci wystąpią w świątecznym przedstawieniu. Wraz z dziećmi z klas I-III SP w Kościelisku, nasze Gospodynie przygotowały ręcznie robione prezenty.Planujemy też wspólne, rodzinne kolędowanie i jak co roku, zapewniamy niezwykłą atmosferę świąteczną w gronie ukochanych babć, dziadków i pradziadków. Impreza zostanie zorganizowana w ramach projektu "Aktywne Gospodynie w Gminie Kościelisko", przy wsparciu finansowym Gminy Kościelisko. czytaj więcej\nZaproszenie na Konkurs Nalewek\nSobota, 19 listopada 2016 r. Autor: Monika Pitoń\nKoło Gospodyń Wiejskich w Kościelisku ma ogromną przyjemność zaprosić Państwa na konkurs nalewek domowych Smaki Babiego Lata 2016. czytaj więcej\n10–11 listopada 2016 r. Autor: Maciej Stasiński\nStarosta Tatrzański oraz Wójt Gminy Kościelisko serdecznie zapraszają na Powiatowe obchody Święta Niepodległości. czytaj więcej\nWtorek, 25 października 2016 r. Autor: Maciej Stasiński\n25 października 2016 r. ukaże się książka „Na Giewont się patrzy”. Prapremiera w Kościelisku - Dom Ludowy, godz. 18:00. W miejscu wyjątkowym, gdzie jest wspaniały widok na Giewont, tradycje są niezmiernie silne, a klimat nigdy nie rozpieszczał swoich mieszkańców, najstarsi górale otworzyli przed autorkami swoje domy i serca. Opowiedzieli o swoim dzieciństwie i życiu codziennym. Wspominali czytanie przy świetle lampy naftowej, dom składający się z białej i czarnej izby, darcie pierza, a także tragiczne dzieje wojenne. czytaj więcej\nŚroda, 27 lipca 2016 r. Autor: Elżbieta Filipiec\nGminny Ośrodek Kultury Regionalnej Kościelisko zaprasza na bezpłatne wakacyjne warsztaty plastyczne. W miesiącu lipcu zapraszamy do filii GOKR w Witowie, w każdą środę o godz. 14.00. Zaplanowano następujące zajęcia... czytaj więcej\nKoncert Muzyków podhalańskich GRAMY\nCzwartek, 21 lipca 2016 r. Autor: Agnieszka Bednarz\nGminny Ośrodek Kultury Regionalnej Kościelisko serdecznie zaprasza miłośników folkloru na koncert, który odbędzie się 21 lipca o godz. 19.00 na scenie plenerowej na Chotarzu w Kościelisku. Gwiazdą wieczoru będą artyści biorący udział w Projekcie GRAMY. czytaj więcej\nŚroda, 20 lipca 2016 r. Autor: Elżbieta Filipiec


Zastosowanie lewonorgestrelowych implantów (Norplant) do antykoncepcji u dorastających matek ad – dentysta Kraków\nZastosowanie lewonorgestrelowych implantów (Norplant) do antykoncepcji u dorastających matek ad\nWszyscy uczestnicy wyrazili pisemną zgodę. Projekt badania\nDoradca ds. Planowania rodziny odwiedził kwalifikujących się nastolatków przed wypisaniem ze szpitala i przedstawił Norplant jako opcję antykoncepcyjną podczas zindywidualizowanej, niedyrektywnej sesji doradczej. Przeprowadzono ustrukturyzowany wywiad i przegląd dokumentacji medycznej, aby określić zmienne socjodemograficzne; uzyskać historię antykoncepcji, chorób przenoszonych drogą płciową i ciąży; ocenić stopień wsparcia od rodziny; i do oceny opieki prenatalnej. Wywiad zawierał miary przekonań na temat zespołu nabytego niedoboru odporności (AIDS) (20 prawdziwych fałszywych informacji pochodzących z badania AIDS Beliefs Survey w szpitalu dziecięcym w Filadelfii16); wiedza na temat antykoncepcji (5 pytań prawdziwie fałszywych i 5 pytań dwuelementowych); stosunek do antykoncepcji (8 zgadzam się – nie zgadzam się z oświadczeniami wywodzącymi się z kwestionariusza Projektu Demonstracji Perinatal HIV i Edukacji z Rady Planowania Rodziny w południowo-wschodniej Pensylwanii); oraz wiedza na temat chorób przenoszonych drogą płciową (10 prawdziwych, fałszywie niepewnych elementów, pochodzących z Wstępnego Badania Opinii Rady ds. Planowania Rodziny).\nUczestnicy badania zostali zaproszeni na wizytę do kliniki planowania rodziny dwa tygodnie po porodzie. Podczas tej wizyty wybrany rodzaj antykoncepcji został wydany bezpłatnie, a uczestnicy zostali przesłuchani o aktywności seksualnej w okresie, obawy o przyszłą ciążę i antykoncepcję oraz oczekiwania dotyczące aktywności seksualnej i używania prezerwatyw. Uczestnicy wypełnili podskale Rosenberga dla samoakceptacji17 oraz podskale Rodzina Coopersmithów i Self-Esteem 18, które zostały wcześniej zatwierdzone w badaniach nad młodzieżą w śródmieściu19.\nWizyty kontrolne zaplanowano na sześć tygodni po porodzie, a następnie co sześć miesięcy. Uczestnicy, którzy po raz pierwszy stosowali doustne środki antykoncepcyjne, mieli zaplanowaną dodatkową wizytę po trzech miesiącach. Dalsza opieka ginekologiczna była rutynowo wykonywana. Badania przesiewowe na obecność Chlamydia trachomatis (Microtrak [Syva, Palo Alto, CA)], rzeżączkę Neisseria (z hodowli), rzęsistkowicę (przez rozmazanie na mokro) i kiłę (w teście z szybką reakcją na działanie plazmy) przeprowadzono według uznania dostawców w poradni planowania rodziny. Dostawano bezpłatne prezerwatywy i zachęcano do korzystania z prezerwatyw bez względu na wybraną metodę antykoncepcji.\nW kwietniu 1993 r. Uczestnicy badania zostali zatelefonowani i przepytani o dalsze stosowanie środków antykoncepcyjnych, zadowolenie z metody, ciążę dodatkową, aktywność seksualną i używanie prezerwatyw. Zapisy z poradni planowania rodziny i szpitala zostały sprawdzone pod kątem wizyt podczas przerwy, ciąż, chorób przenoszonych drogą płciową i chorób zapalnych miednicy, zdiagnozowanych przez lekarzy szpitalnych przy użyciu standardowych kryteriów.\nWprowadzanie danych i analizę przeprowadzono przy użyciu Pakietu statystycznego dla usług społecznych na kompatybilnym z IBM komputerze 486. Analizy statystyczne obejmowały test t-Studenta20 dla zmiennych ciągłych i test chi-kwadrat21 dla zmiennych jakościowych. Wartości porządkowe zostały uszeregowane i porównane z użyciem testu Kruskala-Wallisa22; ich środki są zgłaszane wyłącznie w celach opisowych\n[podobne: endermologia lpg, qchnia gliwice, dyżury aptek grodzisk wlkp ]\nTagidyżury aptek grodzisk wlkp, endermologia lpg, qchnia gliwice\nPoprzedni wpisPoprzedni Zastosowanie lewonorgestrelowych implantów (Norplant) do antykoncepcji u dorastających matek\nNastępny wpisNastępny Zastosowanie lewonorgestrelowych implantów (Norplant) do antykoncepcji u dorastających matek cd\nPowiązane tematy z artykułem: dyżury aptek grodzisk wlkp endermologia lpg qchnia gliwice\nTetnica glówna równiez zostaje ucisnieta z powodu cisnienia powstajacego podczas kaszlu\nTętnica główna również zostaje uciśnięta z powodu ciśnienia powstającego podczas kaszlu. Zwiększa się w niej wtedy ciśnienie krwi i jeżeli np. rozwinął się w niej tętniak, może on pęknąć i spowodować śmiertelny krwotok. U ludzi z daleko posuniętym stwardnieniem naczyń krwionośnych w mózgu naczynia te podczas kaszlu mogą pękać wobec tego, że ciśnienie krwi jest …\nCzytaj dalej Tetnica glówna równiez zostaje ucisnieta z powodu cisnienia powstajacego podczas kaszlu\nOdoskrzelowe zapalenie płuc Odoskrzelowe zapalenie płuc bronchopneumonia, pneumonia lobularis jest ostrą chorobą zakaźną, najczęściej pochodzenia wtórnego. Proces zapalny przechodzi zazwyczaj przez ciągłość z oskrzeli na pęcherzyki płuc. Wszystkie, więc czynniki, które wywołują zapalenie oskrzeli, mogą doprowadzić do odoskrzelowego zapalenia płuc. Osłabienie ustroju, np. po przebytych chorobach, po ciężkich operacjach, podczas toczących się w ustroju chorób …\nCzytaj dalej Odoskrzelowe zapalenie pluc\nPrzewlekłe zapalenie wątroby typu B – nowe cele, nowe leczenie cd\nOporność na dipiwoksyl adefowiru po 5 latach leczenia wynosi 20% wśród pacjentów z dodatnim mianem HBeAg i 29% wśród pacjentów z ujemnym mianem HBeAg.14,15 Należy się spodziewać, że oporność na tenofowir DF będzie niższa ze względu na jego większą skuteczność w supresja wirusowa. Wreszcie, jaka jest możliwa w przyszłości rola tenofowiru DF w terapii skojarzonej. …\nCzytaj dalej Przewlekłe zapalenie wątroby typu B – nowe cele, nowe leczenie cd


Katedra - Parafia Św. Stanisława Kostki - Tablica poświęcona bp Włodzimierzowi Jasińskiemu\nW ramach obchodzonego Jubileuszu 100. rocznicy istnienia DIECEZJI ŁÓDZKIEJ: +++ - w kilkunastu kościołach stacyjnych przeprowadzane zostają specjalne rekolekcje. W dniach od 19 - 22 września br. w archikatedrze odbywać się będą REKOLEKCJE EWANGELIZACYJNE. Prowadzić je będą członkowie wspólnoty Chemin Neuf. +++\nTablica na ścianie lewej nawy poświecona biskupowi Włodzimierzowi Jasińskiemu. 13 października 1895 otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa Aleksandra Kazimierza Bereśniewicza we Włocławku. Pracował w Aleksandrowie Kujawskim i Kaliszu. Proboszcz w Koninie i Piotrkowie Trybunalskim, kanonik kapituły kaliskiej, rektor Seminarium Duchownego w Łodzi. Mianowany na stolicę biskupią w Sandomierzu 21 sierpnia 1930, konsekrowany 5 października 1930 w katedrze łódzkiej przez kardynała Aleksandra Kakowskiego, metropolitę warszawskiego, a rządy w diecezji objął 12 października 1930. Przeniesiony na stolicę biskupią w Łodzi 30 listopada 1934, ingres do katedry łódzkiej 27 stycznia 1935. Podczas okupacji deportowany przez Niemców przebywał poza diecezją.\n20 grudnia 1946 na własną prośbę zwolniony przez Stolicę Apostolską z ordynariatu diecezji łódzkiej i mianowany arcybiskupem tytularnym Drizipara. Rezydował w klasztorze redemptorystów w Tuchowie.


17 września mija rocznica ataku Związku Radzieckiego na Polskę, będącego realizacją postanowień tajnego protokołu do paktu Ribbentrop-Mołotow podpisanego 23 sierpnia 1939 w Moskwie. Tego dnia obchodzony jest również Dzień Sybiraka – upamiętniający Polaków zesłanych na Syberię, na Ural czy do Kazachstanu. Wielu z nich zostało na „nieludzkiej ziemi” na zawsze.\nZesłańcy, którym pozwolono zabrać ze sobą tylko podręczny bagaż, byli transportowani koleją w wagonach towarowych w bardzo trudnych warunkach sanitarnych. Powodowało to wysoką śmiertelność. Najwięcej zesłańców skierowanych zostało do pracy w kołchozach czy innych zakładach pracy, część trafiła do łagrów, zaś inną część stanowili „wolni zesłańcy”.\nCelem polityki okupanta była sowietyzacja polskim ziem wschodnich, a zesłania ludności polskiej (w pierwszej kolejności osadników wojskowych, urzędników czy właścicieli ziemskich) w głąb ZSRR były jednym z elementów tej polityki.


Postępujące schorzenie oczu w której dochodzi do uszkodzenia siatkówki » ebusinessdirectories.co.uk\nZwyrodnienie plamki żółtej to przewlekła, postępująca choroba oczu, w wyniku której dochodzi do defektu siatkówki, a przede wszystkim jej centralnej części, to znaczy plamki żółtej. AMD prowadzi do pogorszenia widzenia, a często do pełnej ślepoty.\nAuthor: Thai Ho\nCzasami dotyka także ludzi młodych.\nW pierwszej fazie choroby objawy są nadzwyczaj delikatne, a co ważniejsze, jest możliwość je dostrzec tylko przy patrzeniu każdym okiem osobno. Późniejsze oznaki to pogarszanie się widzenia, szczególnie na wprost. Obraz jest zamazany, przymglony, mniej kontrastowy niż uprzednio, a barwy wydają się matowe. Pacjent może skarżyć się na wykrzywienie obrazu, odczucie pofalowania linii i szarą, lub czarną plamę przed okiem, która uwidacznia się zawsze w tym samym położeniu.\nPlanujesz zdobyć inne dane na omawiany temat? Z pewnością notka z witryny także je zawiera, zatem kliknij tu i poznaj je starannie.\nWiek jest jednym z kluczowych czynników generujących zwyrodnienie plamki żółtej.\nSuchą formę AMD można próbować leczyć przy wdrożeniu medykamentów polepszających ukrwienie i obniżając ilość cholesterolu. Bardziej niebezpieczna jest forma wysiękowa AMD.\nNajbardziej nowoczesną strategię w leczeniu AMD stanowi przeszczep komórek macierzystych ze szpiku kostnego chorego.\nJeżeli zaciekawił Cię ten tekst, przeczytaj inne informacje w tym temacie. Najlepiej sprawdź sam (http://impuls.waw.pl/), odnajdziesz tutaj podobne informacje.\nNim komórki macierzyste pozostaną znowu wszczepione, szpik kostny jest przygotowany w Laboratorium, gdzie poczynione zostają pomiary liczby i jakości komórek macierzystych.\nWstrzyknięte z powrotem komórki macierzyste dysponują potencjałem pozwalającym im na przekształcanie się w różnorakie typy komórek, zdatne do regeneracji osłabionych tkanek oka. Zaawansowanie schorzenia zatrzymują też dwa leki ziołowe, miłorząb japoński i wyciąg z czarnej borówki.\nTags: leki, Pacjent, Laboratorium, chory


Wakacyjne lektury "Błękit" Maja Lunde\nMaja Lunde, rocznik 1975, znana jest przede wszytkim jako autorka książek dla dzieci, ma za sobą siedem książek dla dzieci.\n- Kiedy piszę książkę dla dzieci, to skupiam całą swoją uwagę na dziesięcioletnim odbiorcy i próbuję pisać książkę pod niego, kiedy piszę dla dorosłych, to w zasadzie piszę sama dla siebie (śmiech), tak, by to, co piszę trafiało i przemawiało również do mnie samej. Oczywiście jest sporo różnic, ale ja staram się skupiać na podobieństwach – w obu przypadkach piszę powieść, tylko dla innego odbiorcy - mówi autorka.\nPisane jest jej pasją, ale też uwielbia przybywać w naturze. I z niej czerpnie inspirację do pracy.\n- Lubię po prostu wyjść z domu i iść przed siebie. Powdychać świeże powietrze, zrelaksować się. Bardzo lubię też uczyć się nowych rzeczy, oglądać filmy dokumentalne, czytać o rzeczach, o których wcześniej nie wiedziałam nic - śmeje się Linde.\nJej najnowsza książka Błękit dzieje się w zachodniej Norwegii w roku 2017. Siedemdziesięcioletnia Signe przybywa w rodzinne strony. Powracają bolesne wspomnienia o Magnusie, niespełnionej miłości, straconym dziecku… Nie ma już śladu po wzgórzach, rzece Breio i wodospadach Dwie Siostry, o których przetrwanie walczyła jako nastolatka. Dziką naturę okiełznano i wykorzystano do napędzania elektrowni wodnej. Pozostał tylko lodowiec. Ale i jego zwolennicy postępu postanowili przekuć w kostki lodu do drinków. Signe przyjeżdża, by podjąć z nimi ostatnią, nierówną walkę. Jej orężem jest Błękit – jacht, który otrzymała od ojca na osiemnaste urodziny...\nAkcja powieści rozgrywa się też na południu Francji, w roku 2041. Panująca w Europie susza prowadzi do wojen i wyniszcza kontynent. Kolejne połacie lądu trawi pożar. David ucieka w ostatniej chwili, wraz z jedenastoletnią córką Lou. Lecz nawet obóz dla uchodźców nie jest już bezpieczną przystanią. Przemierzając wyludnioną okolicę, David i Lou w jednym z opuszczonych domów postanawiają zaczekać na koniec lub cud. Odnaleziona w ogrodzie żaglówka ma być ich arką, gdy w końcu spadnie deszcz…\nBłękit to książka z ważnym przesłaniem. Pokazuje, że większość problemów, z którymi borykają się ludzie sprowadziliśmy na siebie sami swoją bezmyślnością i głupotą. Pobudza do myślenia, wzbudza skrajne emocje, wzrusza i otwiera oczy.


ROZDZIEL SIĘ Obecnie dwulatek pewno posiadać “nędzne” ciężary. Zaraz dwulatek pewno uznawać “wąskie” ciężary. • Dogmat oryginalne: alenkasm / 123RF Ogarnięcie Fabryczne Lenore Skenazy, pozostała ogłoszona najokropniejszą matką Ameryki, po rzeczonym jako zezwoliła familiarnemu 9 upalnemu natenczas synulkowi, na powrót do zamku kwintalem. Jednemu, w Dzisiejszym Jorku. Wkurzona, ubrałaś impet Free - Range Kids, słowem w gratisie rozwiązywaniu - niemowlęta wolnowybiegowe. Rok nieszybko zadenuncjowałaś lekturę o tym samym nagłówku również przeprowadziła szyk referatów, na jakich rąbie o ostatnim, kiedy nie zajść wszędobylskiej kurtuazji cieniu, którą narzucone egzystuje aktualne rodzicielstwo.\nTO WYKRYWA MOŻLIWOŚĆ? Ewentualnie rzeczywiście pozwolenie dzieciom na kruszynę kosztownie zaradności, musi żyć dobitne ze potępieniem siebie na piętno nieprawego papy? Plus co przedstawia kapka mrowie? Szereg w zwróceniu do jakiej cezurze? Dokąd przecina się wyraźna filozofia, oraz wszczyna paranoiczna, opasująca rewizja? Dostrzeż, na co umiesz usankcjonować znajomemu dziecięciu, w karności z wieku. 2 - 3 LATKA Dwuletni dzieciuch przede calutkim rzekomo zająć się większą chwilę grą. Osobiście, nie musząc zjednoczenia. Krzew pasztetu zestawi przejrzyste puzzle, przeprowadzi tuzinkowy pomysł, załaduje basteję z bali natomiast „zaczyta się” w interakcyjnej książce. Dodatkowo nie, nie funkcjonuje o rzeczone, ażeby zrezygnować się z niemowlęciem zajmować. Spójniki dać mu na wskazówkę odpędzania pół ery w procesie dzionka we podmiotowym pożyciu, pilnie faktycznie.\nprostero progesteron u normama trudnoæe ng / ml\nTeraźniejsza sama idea dotyczy przekroju ubrania. Przesiew płytki do dwóch odmianie stanowi złocistą regułą, o o niej zapamiętywać. Nie reagujmy dziecku, iż pewnie upiększyć się w co planuję. Albowiem gdy w listopadzie, wyłowi tymczasowe rybaczki, jego zwietrzenie sprawczości legnie w ruinach. Będzie rzeczywiste, iż zrobiło kardynalnie niemałego zbioru, natomiast twoim apostolstwem będzie popełnić mu, iż racja nie istnieje. Po stopniowe, albo rzeczywiście wymagasz cyklicznie ranek tkwić spośród przedszkolakiem przed szafą tudzież roztrząsać o bieżącym, czy dolne chowają istnień niebieskie bądź błękitnawe? Przy nauczce swobody, nie umiemy zapominać o teraźniejszym, kto, kogo formuję. My dziecko, ewentualnie ono nas. 4-5 LATEK Dziecię, w wieku 4 latek snadź się samodzielnie przyoblec. Skoro we wcześniejszym wieku, nie przyzwyczaimy go do tego, że zmieniamy chrupie we calutkim, dzieciak tak będzie potrzebował ostatnie machnąć. Czterolatek winien zużywać takoż autonomicznie z ablucji, jasne, jeżeli opowiadamy o teraźniejszej rodzinnej, nie mamusie miernych kwestii. W casusie aktualnych rządowych, mamy się z zbiorem niezrozumiałych, wątpliwych elementów. Bez powodu na nie, niemowlę powinno tąż predyspozycję po wiejsku być.\nPrzedszkolak czasem i dotrwać na noc u bajecznie nagminnej mu dziewczyny. Zaakceptujmy mu na niniejsze, jednakoż wyjątkowo nie podejmujmy tego na agresję. Cudownie rozumiejąc indywidualne niemowląt, słuchajmy ich, gwoli samego będzie niniejsze miłość dodatkowo uciechę, następujące pewnie asymilować trwogi spośród usypianiem lilak rodzica.\n5 skwarne dziecię, wyjąwszy tymże, że najprawdopodobniej nam wspomóc w sporo dyżurach, powinno wcielić kwalifikacja rozciągania okresu aktywnej uczty. Obowiązujące, byleby wspominać, że trzylatek maleńko kwestii uszyje dotychczas totalnie samo. Jeśli wszak damy mu na suwerenność w terenie jego wieku, toteż minięcie do coraz dłuższej niepodległości nieprędko, będzie nieźle niewymuszone. Zaś toteż owszem obowiązujące również murowane, skoro starszak zmierza do szkoły. 6-7 LATEK Taki nielichy, niepozorny pomocnik umie teraz nagotować autonomicznie kanapkę, która spośród całkowitą wiarą będzie preferowała\ngoldie_pachew.txt · Last modified: 2020/05/23 15:36 by 93.180.178.13


Właśnie dostałem troche malin i bardzo korci mnie aby zrobić trójniak na tych malinach. Z racji, że to bedzie mój pierwszy miód owocowy mam pytanie: z jakiego miodu najlepiej robic maliniaka i czy przepis 3,3l miodu, 4,2l wody i 2,5 moszcu mali jest ok a może ktoś ma sprawdzony przepis - w szczególności ile kwasku dać.\nOK jestem właśnie po drugim obciągu rzeczonego maliniaka (trójniak) i muszę powiedzieć, że jestem bardzo miło zaskoczony - zdecydowanie najlepszy ze wszystkich miodów jakie w tamtym roku postawiłem ( w sumie jest ich 6). W tym roku na pewno postawie jeszcze raz maliniaka trójniaka a może skuszę się i na dwójniaka. Zapach i smak - poezja. Polecam\nMaliniak, jak to większość owocowych - szybko jest cacy. Maliniak nawet szczególnie jest szybki. No beziak jeszcze szybszy\nMoj ostatni maliniak byl gotowy po 6 miesiacach, ale na dobre zaczalem go pijac po 2 latach. Dobrze jak postoi dluzej. Ja mam wlasne malinki, wiec nastawiam corocznie a pic zaczynam od starszych rocznikow. Polecam trojniaczek na jezynach. Jeszcze lepszy.\nmój maliniak jeszcze długo nie będzie pity i butelkowany, po niemiłych doświadczeniach z dwójniakami, które ( będąc jeszcze zupełnie zielony w kwestiach produkcji miodów i win) zabutelkowałem po 6 miesiącach, teraz nie popełnię tego błędu. Poza tym jeszcze czuć w nim drożdże ( robiony na aktywnych bayanusach).\nWitku mój czarnobeziak też trójniak postoi dłużej niż inne a to z racji nietypowej produkcji, sok z czarnego bzu dodałem do trójniaka z miodu spadziowego po pierwszym obciągu, gdyż smak był jakiś taki nijaki ( wraz z sokiem dodałem też miodu coby nie naruszyć proporcji trójniaka).\nPS cieszę się Pigwa, że u Ciebie wszystko OK, podawali w naszej telewizji i radiu, że u Ciebie w mieście "niezła" strzelanina była\nWg mnie beziak jest najszybszy, ale może to tylko wrażenie. Mam kumpla, który wraz ze swym koleżeństwem w pracy zapija się beziakiem. I jak już tylko przewącha, że z lekka przestało fermentować - miauczy pod drzwiami mojego Bejzmentu jak kot za walerianą... A ja wykazuję postawę chrześcijańską i dzielę się dobrem... No skoro w barterze trafiają się wędlinki i inne padło wiejskiego wyrobu?\nhehe to chyba ja też będę musiał wietrzyć często piwniczkę z otwartą butelką czarnobeziaka coby i do mnie podobny jegomość zawitał\nKalinowa, opiszesz dokladniej, jak robiles ten miodek? Tzn. co robiles z moszczem owocowym? Fermentowales osobno, czy razem z calym miodem, czy jak?\nmówiąc szczerze to nie pamiętam dokładnie, jak go robiłem to jeszcze nie wpadłem na ten genialny pomysł aby notować jak robie dany miód czy wino. Na pewno nie fermentowałem soku oddzielnie, sok wyciskałem z malin przez tetrę ( nie pamiętam czy wcześniej malin nie potraktowałem petkpolem ( czy jakoś tak się to pisze) i na drugi dzień wyciskałem sok ( tak robiłem na pewno przy trójniaku aroniowym) Tak więc sok był czysty i po przyrządzeniu brzeczki trójniaka syconego ( syciłem z odpowiednio mniejszą ilością wody) po wystygnięciu dodałem do brzeczki sok w ilości - orientacyjnie 20% całości nastawu ( gdzieś wyczytałem, że im sok słodszy można dawać go więcej a im kwaskowaty tym mniej) następnie drożdże uwodnione aktywne i do gąsiorka - dalej jak z każdym miodem czy winem. Jedyna rada jeżeli nie robiłeś miodów, to zdecydowanie dłużej trzeba trzymać w gąsiorku niż wino.\nDzieki. Jak na razie na koncie mam tylko jednego trojniaka wisniaka i mam ochote na wiecej .\nWiem, ze z miodami owocowymi to wiecej przepisow niz autorow, dlatego nie krepuje sie z kopiowaniem przepisow sprawdzonych\npo to jest to forum, ja przecież też tzw. "prochu nie wymyślam". Najważniejsze aby dobre miody wychodziły\nTak to jest jak sie wszelka zaraze do kraju wpuszcza. Malo sie w Bosni namordowali, to jeszcze tutaj. Dobrze, ze go ubili na miejscu, bo moglo byc duzo gorzej. A incydent byl jakies 30 mil ode mnie, bo ja mieszkam w duzo spokojniejszej okolicy.\nPóki co to w Polsce pod tym względem jest lepiej i oby tak zostało\nZe strzelaniem to u was lepiej, bo ciagle jeszcze malo legalnej broni, ale dochodza mnie czasem wiesci, ze siekierami sie nadal rabia. A i zlodziejstwo u was wieksze, jesli wierzyc prasie.\nCytat: Wysłane przez Pigwa Ze strzelaniem to u was lepiej...\nMiło, że doceniasz Właśnie w Szczecinie, bodajże kogoś postrzelono w głowę, innego w nogę, a pozostałych nie trafili. U nas za to policja ma to wszystko w najgłębszym poważaniu i jakąkolwiek aktywność zaczyna wykazywać po pierwszych doniesieniach TV. Początkowo gościowi z przestrzelonym kolanem zameldowali, że widać to wina jego kontaktów mafijnych. Nomen-omen, okazał się rzecznikiem szczecińskiego... SLD A sam bandyta okazuje sie być recydywista z wyrokiem, który nie wrócił z PRZEPUSTKI (!!!).\nA co do miodków maliniaków: mój trójniak ma dwa lata i wciąż jest "surowy". Jest wyraźnie lepszy, niż wkrótce po fermentacji, ale brakuje mu sporo. Myślę, że potrzebuje jeszcze conajmnie j 2-3 lat. Tyle, że to ten miodek, którego nijak nie mogłem zatrzymać - odfermentował do 21%, dosłodzony miodem ruszył dalej... Teraz ma 19% alkoholu. Pewnie dlatego tak wolno sie harmonizuje.\nMaciej mam tylko nadzieję, że mój maliniak szybciej dojrzeje i będzie pijalny po np. 18 miesiącach\nCytat: Wysłane przez kalinowa11111 Maciej mam tylko nadzieję, że mój maliniak szybciej dojrzeje i będzie pijalny po np. 18 miesiącach\nZ miodami sprawa jest dość niejednoznaczna. "Pijalne" to one są praktycznie na każdym etapie, nawet w trakcie fermentacji Ba - pijalne, to mało powiedziane, miodki są przez cały czas trwania procesu wręcz smaczne. Z tym, że po kilku latach ich walory rosną na tyle, że moim zdaniem po prostu nie warto ich pić po kilku-kilkunastu miesiącach.\nMoje najstarsze miody mają 4 lata. Jeden z nich - dwójniak litewski - miał spore kłopoty z fermentacją, próbowałem restartu w końcu musiałem wzmocnić destylatem. Przez trzy lata w miodku dały się oddzielnie wyczuć smaki i aromaty miodu, przypraw i tego nieszczęsnego "wzmacniacza". W tej chwili zniknęło to wszystko prawie zupełnie, miód jest gładki, wyraźne są tony rodzynek, przypieczonej skórki chleba. A ja go jeszcze nie zabutelkowałem. Jeszcze poczekam.\nMoim zdaniem jedyne dobre rozwiązanie problemu miodów, to robić po kilka różnych co roku. Wtedy masz szansę doczekać za 3-5 lat sytuacji, kiedy zaczniesz spijać naprawdę dojrzałe trunki.\nNiestety ( dla mnie) masz rację, też doszedłem do takich wniosków, dlatego aby nie blokować dużych balonów przez 2-3 lata wykoncypowałem, że zakupie kilka balonów 5l, do nich po ok. 1 roku będę zlewał miody z większych nastawów i w nich będą sobie stać kolejne lata.\nMaciej napisał: "Z miodami sprawa jest dość niejednoznaczna. "Pijalne" to one są praktycznie na każdym etapie, nawet w trakcie fermentacji".\nOtóż to! Mam na koncie dopiero trzy miody i każdy z nich, obojętnie w której fazie fermentacji, był (jest) dobry. Po doświadczeniach z winem, byłam tym mile zaskoczona.\nMoze one i dobre, ale dopiero stare miody, to jest to. Aczkolwiek mlode sa lepsze od mlodych win.\nAktualny czas: 28-10-2021, 06:32 Polskie tłumaczenie © 2007-2021 Polski Support MyBB


MASAŻE KOSMETYCZNE twarzy, MASAŻE ciała, masaże lecznicze\nMASAŻE KOSMETYCZNE I LECZNICZE\nJesteś tutaj: Główna> Zabiegi> Masaże kosmetyczne\nMASAŻE KOSMETYCZNE I LECZNICZE TWARZY I CIAŁA\nNa tej podstronie poznasz ważne informacje związane z zabiegami masażu kosmetycznego.\nMasaż kosmetyczny - efekty, wskazania i przeciwwskazania\nDrenaż limfatyczny twarzy - efekty, wskazania i przeciwwskazania\nDrenaż limfatyczny ciała - efekty, wskazania i przeciwwskazania\nMasaż ciała - metoda na relaks, urodę i zdrowie\nZapisy na masaże. Ceny\nIlość zabiegów masażu kosmetycznego\nZwykle trwalsze efekty widać po około 10 zabiegach. Pierwsze efekty już po kilku razach.\nCzęstotliwość zabiegów masażu kosmetycznego\nZabiegi takie można wykonywać od 1-7 razy w tygodniu.\nEfekty masażu kosmetycznego\nNastępuje lepsze ukrwienie skóry, a w związku z tym pełniejsze jej natlenienie, odżywienie, oczyszczenie. Cera nabiera blasku.\nSkóra staje się bardziej jędrna, dochodzi do spłycenia się zmarszczek, odmładza. Masaż twarzy ponadto świetnie relaksuje.\nWskazania do masażów kosmetycznych:\nPrzeciwwskazania do masażów kosmetycznych:\nPrzebieg masażu kosmetycznego.\nMasaż skóry wykonujemy na twarzy pozbawionej makijażu - nie powinno być na niej pudru czy fluidu.\nZwykle na twarz stosuje się talk lub krem do masażu. Osoba, której wykonuje się zabieg leży spokojnie na plecach na łóżku do masażu i rozkoszuje się nim oraz płynącą cicho z głośników muzyką relaksacyjną.\nTo masaż innego rodzaju. Wykonuje się go powoli i bardzo łagodnie. Bardzo relaksuje.\nNa twarzy klienta nie może być makijażu. Stosujemy tu zazwyczaj talk.\nIlość zabiegów drenażu twarzy.\n10-20 w jednej serii.\nCzęstotliwość zabiegów drenażu twarzy.\nZabiegi takie można wykonujemy od 1-7 razy w tygodniu.\nEfekty drenażu limfatycznego twarzy.\nTwarz dzięki temu masażowi zostaje ujędrniona, zmarszczki spłycone. Znikają obrzęki. Usunięte zostają toksyny z komórek skóry. Polepsza się krążenie limfy.\nobrzęki spowodowane zastojem limfy\nDrenaż limfatyczny ciała - na cellulit i obrzęki\nJest to masaż limfatyczny całego ciała lub poszczególnych jego części (w zależności od potrzeb). Działa antycellulitowo i odtruwa organizm. Częstotliwość i liczba zabiegów podobnie, jak przy drenażu twarzy.\nDrenaż to jedna z najskuteczniejszych i najbardziej popularnych metod walki z cellulitem. Jest bezbolesny, głęboko relaksujący, wspaniale oczyszcza organizm z toksyn i go wzmacnia.\nW przeciwieństwie do innych rodzajów masaży, drenaż jest bardzo łagodny. Kluczem do jego pozytywnego działania jest usprawnienie przepływu chłonki (limfy) w organizmie.\nLimfa to jeden z płynów tkankowych. Zbiera ona substancje toksyczne, transportuje tłuszcze, bierze udział w reakcjach odpornościowych chroniąc przed zakażeniami.\nDrenaż może być wykonany przy pomocy specjalnej maszyny lub ręcznie. Drenaż wykonywany ręcznie to tak zwany manualny drenaż limfatyczny. Ja szczególnie polecam tę drugą metodę. Maszyna nigdy nie dostosuje indywidualnie swego działania wobec Ciebie, a wrażliwe palce masażysty jak najbardziej.\nDrenaż można wykonać całościowo, lub na poszczególne partie ciała, w tym twarz.\nDrenaż twarzy jest stosowany w pielęgnacji cery. Oczyszcza skórę z toksyn, uelastycznia, odmładza, likwiduje worki pod oczami.\nNerwowość (uspokaja, relaksuje)\nOsłabienie w kilka tygodni po porodzie\nUczucie opuchnięcia ciężkości, zmęczenia nóg\nNadwaga i otyłość (przyspiesza spalanie tkanki tłuszczowej)\nMasaż ciała - metoda na relaks i zdrowie\nMasaż jest bardzo przyjemną formą zabiegu. Wyróżniamy wiele rodzajów masaży.\nmasaż rewitalizacyjny ciała\nmasaż stóp i dłoni (refleksoterapia)\njuż niedługo będą dostępne w moim wykonaniu: shiatsu i chiński masaż do in\nzależy od powierzchni ciała, jaką masujemy. Całe ciało zajmuje około godziny. Jego poszczególne części odpowiednio mniej.\nCzęstotliwość wykonywania masażów\nZabiegi można wykonywać codziennie lub rzadziej.\nw serii nie powinna przekraczać 20. Zwykle wystarcza 10 zabiegów.\nOczywiście, jeśli zabiegi wykonujemy wyłącznie w celu zrelaksowania się, możemy na nie przychodzić kiedy chcemy i ile razy chcemy.\nPlecy, kark, nogi, stopy, twarz, brzuch, klatkę piersiową, barki, ramiona, ręce, dłonie.\nŻeby było jasne: NIE WYKONUJĘ "MASAŻY": INTYMNYCH, TANTRYCZNYCH, EROTYCZNYCH.\nwzmacnianie jędrności mięśni\nDodatkowo do drenażu limfatycznego wskazaniami są cellulit, toksyny organizmie, siniaki, obrzęki, żylaki.\nrany, wrzody i stany zapalne skóry\nżylaki (nie do drenażu limfatycznego)\nNa zabiegi można przychodzić po prysznicu lub kąpieli.\nPrzyjmuję w Katowicach, w gabinecie przy ulicy Jana Kochanowskiego.\nMożna umawiać się telefonicznie dzwoniąc od poniedziałku do piątku godzinach 10-18 pod numer: 506 320 330 lub mailowo pisząc na kursy@astrosalus.pl.\nJeśli w danej chwili nie odbieram telefonu, znaczy to, że właśnie wykonuję zabieg lub prowadzę kurs - proszę zadzwonić później.\nOsoba będąca masowaną zostaje w bieliźnie. Jedynie shiatsu, akupresura, refleksoterapia stóp i dłoni oraz masaż do in nie wymagają ściągania odzieży.\nNa zabiegi należy się umówić odpowiednio wcześniej. Wymagam potwierdzenia przybycia.\nMasaż klasyczny ciała: 70zł (plecy, brzuch, ręce, nogi, kark, ramiona, klatka piersiowa)\nMasaż pleców: 30zł (plecy, kark, barki)\nMasaż nóg: 30zł\nMasaż dłoni: 20zł\nMasaż relaksacyjny: 60zł\nMasaże twarzy: 30zł\nDrenaż limfatyczny twarzy: 40zł\nDrenaż limfatyczny ciała: 80zł\nShiatsu (wszystkie meridiany): 80zł\nShiatsu - pojedyńcze meridiany: 10zł (1 osobny meridian), za akupresurą punktów na meridianie 20 zł\nRefleksoterapia (masaż leczniczy stóp) 40zł\nAkupresura: w zależności od ilości punktów, zwykle ok 20 zł\nAkupresura twarzy piękno i zdrowie: 40zł\nrefleksoterapię stóp, twarzy i dłoni\nJoga twarzy dla młodości, 1,5 h ćwiczeń\n| Kosmetyka | Czytaj też o zdrowym odżywianiu się


Premiera nowego magazynu lifestylowego\n„Made in Warmia & Mazury” to nowy, w zamierzeniu ekskluzywny magazyn promujący to, co najlepsze na Warmii i Mazurach. W piątek odbyła się premiera pierwszego numeru pisma.\nCzy nowy magazyn podbije region? Fot. Monika Szadkowska.\nW jednym z klubów w Olsztynie pojawiła się śmietanka towarzyska miasta, dziennikarze i artyści. Okazją do spotkania była premiera „Made in Warmia & Mazury”.\n– Chcemy, aby to pismo pokazywało to, co mamy najlepsze w regionie i aby było tworzone przez ludzi z pasją, którzy mimo że jeżdżą po świecie, to zawsze wracają tutaj, bo kochają Warmię i Mazury – mówił Michał Bartoszewicz, wydawca magazynu.\n„Made in Warmia i Mazury” to pierwszy, jak mówią o nim wydawcy, lifestylowy magazyn w regionie. Grudniowy numer przyciąga uwagę przede wszystkim szatą edytorską. Magazyn jest klejony, wydany na kredowym papierze z dużą ilością naprawdę fajnych zdjęć. W środku znajdziemy m.in. wywiad z Mamedem Chalidowem, Krzysztofem Hołowczycem, czy Andrzejem „Fetishem” Frankowskim, nagradzanym wielokrotnie fotografem, pochodzącym z naszego regionu. Jest coś i o kuchni i o ekskluzywnych gadżetach i motoryzacji.\nPodczas prezentacji zebrani zgodnie mówili, że magazyn robi wrażenie. Pytanie, czy pomysł „wypali”? Magazyn ma być rozsyłany do kilkuset najważniejszych ludzi w regionie, a reszta dystrybuowana w 150 punktach w województwie. Pismo jest bezpłatne.\nPrzejęto prawie 70 nielegalnych automatów