Księżycowa Jaskinia - Tajemnicze Miejsca - Paranormalne.pl\nRozpoczęty przez Dexter , 19.07.2007 - 20:27\nNapisano 19.07.2007 - 20:27\nUżywałem opcji szukaj i nie znalazłem takiego tematu a warto poruszyć tą sprawę choc nie jest ona nowa\nSłowacy i Czesi nazywają ją POLMESIAĆNA JASKYNA, albo po prostu jak w tytule - MASIAĆNA JASKYNA - co po polsku znaczy tyle, co Półksiężycowa lub Księżycowa Jaskinia. W literaturze światowej pisze się najczęściej o niej - Jaskinia o Metalowych Ścianach, bądź po prostu - Studnia, co jest o tyle nieprecyzyjne, że chodzi tu raczej o szyb, strome wyrobisko, a nie formację naturalną, jaką jest jaskinia czy grota jako taka. Według wszystkich badaczy i entuzjastów hipotez o istnieniu zamierzchłych cywilizacji czy Cywilizacji Pozaziemskich - Księżycowa Jaskinia stanowi ślad i dowód na to, że jakieś 20.000 lat temu na terenach dzisiejszej Europy Środkowej istniała cywilizacja Ery Syberyjskiej, tak dokładnie i plastycznie opisanej przez Roberta E. Howarda, albo też nastąpiło lądowanie przedstawicieli Innej Cywilizacji - ziemskiej (np. Szamballi, Agarty, podziemnej K'n-yan lub z legendarnej wyspy Atlantydy) bądź pozaziemskiej. W Polsce temat związany z owymi osobliwościami jako, że na całym świecie podobnych szybów istnieje wiele, jest raczej nieznany. Zainteresowanych odsyłamy do "Księgi tajemnic 2" Thomasa de Jeana, wydanej w Łodzi, w 1992r. przez "Pandora Books", gdzie tekst o Księżycowej Jaskini znajduje się na stronach 79 - 88. Kompetentni tatrzańscy przewodnicy oraz wielu łowców osobliwości, traktują Księżycową Jaskinię jedynie jako legendę bez pokrycia w faktach. Rzecz w tym, że do chwili obecnej nikomu nie udało się odszukać miejsca, o którym w swoim dzienniku pisze Antonin T. Horak, a jest to jedyne źródło z opisem Księżycowej Jaskini. W latach 1992-95 sprawą tą zajął się słowacki badacz, lekarz i ufolog dr Milos Jesensky, który udostępnił nam wyniki swoich poszukiwań i tak oto mamy okazję zaprezentować rezultaty jego pracy.\nSwego czasu Ronald D. Calais oznajmił światu o odkryciu w końcu lat 60. w kamieniołomach Mc Dermott (Ohio, USA), na głębokości około 15 metrów prehistorycznego szybu o okrągłym przekroju. Nikt nie zwrócił na niego wcześniej uwagi, a robotnicy pracujący w kamieniołomach zasypali go odpadkami produkcyjnymi, drobnymi kamieniami i żwirem\nWydarzenia, o których piszę dalej, zostały przedstawione w pamiętniku, przez dziś już nieżyjącego kpt.dr Antonina T. Horaka, skąd cały tekst przytoczono niemal dosłownie w biuletynie National Speological Society - NSS News nr.3/1965, skąd został przedrukowany w pracy Jacquesa Bergiera i grupy INFO, "Le livre do l'inexplicable", Paryż, 1972. Autor pamiętnika - były oficer powstańczej armii sformowanej w czasie Słowackiego Narodowego Powstania, a potem językoznawca - próbuje w nim zachęcić speleologów, by znaleźli to, co Jacques Bergier nazwał "najdziwniejszą zagadką naszej planety" - stary szyb prehistorycznej kopalni, który odkrył w jednej z jaskiń na Słowacji. A oto, jak opisał to wszystko w dzienniku Antonin T. Horak, autor relacji, która spowodowała całe zamieszanie wokół Księżycowej Jaskini.\nZagadkowy szyb na Słowacji\n23 października 1944 r.\nWczoraj wczesnym rankiem zostaliśmy znalezieni przez Slavka i ukryci w tej jaskini. Dzisiaj o zmroku, powrócił do nas ze swoją córką Hanką l przyniósł jedzenie i lekarstwa. Od piątku niczego nie mieliśmy w ustach, a przedtem, w czasie ostatnich dwóch potyczek jedliśmy tylko kukurydziany chleb, a i tego było mało.\nW sobotę po południu, resztki naszego batalionu (184 żołnierzy i oficerów, z których 1/4 była ranna, a 16 ludzi było przenoszonych na noszach), kuśtykały po śniegu na północnym stoku. Moja kompania była w ariergardzie. W niedzielę o świcie zaatakowano nas z odległości 300 metrów, dwa 70-milimetrowe działa. Trzymaliśmy się przez 12 godzin, potem odparliśmy atak, ale lewe skrzydło nie wytrzymało, co kosztowało nas kilka ran. W czasie potyczki z nieprzyjacielem odniosłem rany bagnetem i kulą w lewą dłoń, a na dodatek zostałem jeszcze raniony w głowę, co wydarzyło się w następnym starciu. Z braku hełmu oberwałem solidnie po głowie - stąd dokuczliwa rana.\nOdzyskałem przytomność, kiedy ktoś wyciągnął mnie z okopu. Był to wysoki chłop. Nacierał mi ręce i głowę śniegiem i uśmiechał się. Potem ten dobry Samarytanin zabrał się za Jurka. Zdjął mu spodnie, wyciągnął odłamek z nogi i położył na śniegu. Martinowi zręcznie przewiązał głęboką ranę na brzuchu. Kiedy zrobił prowizoryczne nosze, przedstawił się nam jako pasterz (właściwie był bacą) Slavek, do którego należały okalające nas pastwiska. Do naszego schronienia dostaliśmy się przy jego pomocy po 4 godzinach.\n(Slavek) odwalił kilka głazów i pokazał wąski otwór - wejście do przestrzennej jaskini. Położył Martina do kąta a potem go przeżegnał, przeżegnał także i nas i jaskinię,. a potem z ukłonami żegnał się także przed tylną ścianą, gdzie widać było wejście do jej dalszej części.\nKiedy odchodził od nas, powtórzył ten sam rytuał i prosił mnie, bym nie szedł dalej w głąb jaskini. Poszedłem za nim kawałek mówiąc, że nazbieram czegoś do zjedzenia. Powiedział mi, że był w tej jaskini wraz z ojcem i dziadkiem, że jest to rozległy labirynt pełen przepaści, który nigdy nie mieli ochoty badać czy zwiedzać, że są tam trujące gazy i w ogóle "tam straszy". Powróciłem do jaskini około północy całkowicie wyczerpany. Ból głowy uśmierzałem śniegiem. Martin był nieprzytomny, a Jurek miał gorączkę. Zjedliśmy skromną wieczerzę. Obłożyłem Martina nagrzanymi kamieniami, a Jurek objął pierwszą wartę.\nTo była paskudna noc. Martin wrócił do przytomności, podałem mu trzy aspiryny i nieco wody ze śliwowicą, dokładnie z dziesięcioma kroplami. Głodny Jurek kręcił się koło dwóch niemieckich hełmów, gdzie gotowała się woda ze śniegu, do której dodałem po dziesięć kropli śliwowicy. Być może z powodu toczących się walk i zagrożenia lawinowego Slavek nie przyjdzie do nas wcześniej, niż... za kilka dni. Z dwoma chorymi na karku nie mogłem się nawet pokusić o zapolowanie na jakiegoś zwierza, nie mówiąc już o tym, że mógłbym zagubić się w nieznanym terenie. Mamy wszak jaskinie, do której, jak mówił Slavek może być jeszcze inne wejście i nie wykluczone, że nawet zimuje tu jakieś zwierzę. Rozważałem na głos takie możliwości, a Jurek żuł jodłową korę i prosił mnie, bym jednak poszedł w głąb jaskini na polowanie. Przyrzekł mi, że nikomu o tym nie powie. Nie czułem głodu, ale Interesowało mnie, co mogło przestraszyć tak pewnego siebie Slavka, że aż wzywał Boga. Zabrałem ze sobą broń i pochodnię. Po półtorej godzinie idąc dość wygodnym i bezpiecznym korytarzem, dostałem się do długiego jakby przedsionka zakończonego niewielkim otworem.\nWlazłem do tego otworu i stłukłem sobie kolano... było tam coś podobnego do wielkiego czarnego silosu wpuszczonego w białe podłoże coś jakby czarna lawa w otulinie soli czy lodu. Wytrąciło mnie to z równowagi i poczułem jakiś dziwny strach, bo zdałem sobie sprawę, że to, na co patrzę jest dziełem ludzkich rąk... Szyb był zakrzywiony, jakby odcisnął się w nim walec o promieniu 25 metrów. W miejscu, gdzie walec stykał się ze ścianą wytworzyły się białe stalaktyty i stalagmity. Ściana była niebiesko-czarna, z materiału, który stanowił połączenie stali, szkła czy porcelany i kauczuku. Spróbowałem tej substancji nożem - nawet nie . zarysowałem jej. Pomyślałem, że jestem w dzikiej krainie, gdzie nie było nic, co wytworzyłaby cywilizacja i znajduje się w niej artefakt wysoki jak wieża, niczym baszta zamku wpuszczona w ziemię i pokryta naciekami...- mróz po kościach przeszedł mnie od tego wszystkiego.\nW ścianie znajdowała się wąska i długa szczelina, na dole szeroka na jakieś 20-25 cm u samej góry ledwie 2-5 cm. przez którą z biedą byłby w stanie przecisnąć się człowiek. Wnętrze jej jest zupełnie czarne i pokryte ostrymi szczerbami, wielkimi jak pięść. Dno szczeliny ma kształt płytkiego koryta w ŻÓŁTYM PIASKOWCU i jest nachylone pod kątem około 60°. Wsunąłem tam zapaloną pochodnię, zasyczała jak węgle wrzucone do wody i zgasła.\nChciałem zbadać rzecz na miejscu i stwierdziłem, że mogę przecisnąć się przez szczelinę. Najpierw przepchnąłem tam głowę i prawą rękę. Ręka ze świeczką (którą miałem) też przeszła, ale musiałem działać szybko, bo było mało stearyny. Chwilowo dałem więc za wygraną - na razie, bo zagadka bardzo mnie zafascynowała. Zdecydowałem, że jeszcze tu wrócę.\nDo naszej jaskini powróciłem około czwartej po południu. Jurek umył Martina i położył go między ciepłe kamienie. Dałem mu trzy aspiryny i ciepłej wody ze śliwowicą. Wyjaśniłem Jurkowi, że do polowania będzie mi potrzebny powróz, tyczka i pochodnia. Na szczęście przyszli Slavakowie z zapasami.\nPotem poszedłem z nimi, by nazbierać sucharów na pochodnie. Półmartwy ze zmęczenia powróciłem do jaskini około drugiej nad ranem - ale wreszcie się najedliśmy, Jurek aż za bardzo - więc jako drugi objąłem wartę.\nNoc przebiegła spokojnie. Martin wypił ziołowy wywar z miodem przeciw gorączce. Mam nadzieje, że się z tego wygrzebie. Jurek nie ma już tak opuchłych pleców, ale moja głowa jeszcze nie jest w porządku. Pociąłem nasze pasy i rzemienie dzięki czemu zdobyłem jakieś 8 metrów mocnej liny. O godzinie 10 byłem znów przy ścianie, gdzie przeciągnąłem pręt z uwiązaną linką, po której przelazłem na drugą stronę szczeliny ciemnego szybu. Tym razem miałem karbidówkę, którą przerzuciłem tam najpierw. Nie widziałem niczego, ale słyszałem coś, jakby dźwięk przepływającej wody. Bałem się, ze za szczeliną jest przepaść i że wpadnę tam głową w dół. Nie było w szczelinie żadnych luźnych kamieni, więc odłamałem kilka stalagmitów i rzuciłem je w ciemność. Słyszałem jak turlały się po spągu i zatrzymywały z trzaskiem, co upewniło mnie w tym, że jest tam jakieś dno. Potem rzuciłem zapalone łuczywo i wreszcie podążyłem za nim. Wyleciałem ze szczeliny po drugiej stronie, poturlałem się i zatrzymałem na ścianie, która była tak samo gładka, jak ta od strony jaskini. Lampa jeszcze się koło mnie paliła i słyszałem jakieś dziwne dźwięki. Kiedy zapaliłem pochodnie zauważyłem, że znajduje się w szybie o zakrzywionych czarnych ścianach, które tworzyły niemal pionowy komin o przekroju sierpowatym (rys. 3. 3.) Nie jestem w stanie opisać tej ciemności ani zwielokrotnionego odgłosu mojego oddechu czy każdego ruchu. Dno szybu było wyłożone (a może wykute) solidnym wapieniem.\nWszystkie światło, którym dysponowałem, nie było w stanie dokładnie oświetlić stropu, gdzie ściany się kończyły lub stykały. Pozioma odległość pomiędzy ścianami szybu wynosiła około 8 m, a pomiędzy "szpicami" sierpa aż 25 m. Do dalszych badań potrzebowałem więcej pochodni i dłuższych tyk, które jednak by się nie zmieściły w wejściowej szczelinie.\nWracałem umorusany ale pełen nadziei, że uda mi się do końca zbadać tą niezwykłą strukturę, która była chyba jedyna na świecie. Tym razem udało mi się sforsować szczelinę bez problemów. Wylazłem z szybu, zapaliłem i poszedłem z powrotem do mych towarzyszy niedoli. W drodze powrotnej chciałem złapać jakiegoś nietoperza, ale nadaremnie. Jurek gotował ziemniaki i wybaczył mi niepowodzenie w polowaniu, potem namaścił moje rany na plecach i pozszywał koszulę. Martin zjadł kawałek chleba i popił wywarem z ziół doprawionym miodem. Po 18. wybrałem się po zapas drewna na ognisko i pochodnie i powróciłem około 22. Jurek pilnował cały czas jaskini.\n25 października 1944r.\nNoc upłynęła spokojnie. Martin ma się nieźle. Jestem zadowolony także z tego, że rany Jurka już się goją i chciałby pójść ze mną. Lepiej byłoby jednak, aby nie wiedział nic o tajemnicy jaskini... Tak jak poprzednio wślizgnąłem się w szczelinę uprzednio zdjąwszy ubranie, ale tym razem nogami do przodu. Mimo tego, że przywiązałem pochodnie do dwóch tyczek, nie byłem w stanie ujrzeć stropu szybu. Strzeliłem dwukrotnie wzdłuż ściany do góry. Zahuczało jak uderzenie pioruna, a właściwie przypominało to huk przejeżdżającego ekspresu i to wszystko. Wystrzeliłem więc jeszcze raz w każdą ścianę po jednej kuli. Z miejsc trafień wyskoczyły niebiesko-zielone iskry na wysokości około 15 metrów nade mną a łomot był taki, że musiałem zatkać uszy... Kiedy uderzyłem w ścianę dziobem czekana wywołałem kolejną Fale dudnienia.\nNastępnie sondowałem zalegający na dnie szybu regolit, a potem zacząłem kopać w rogach "Półksiężyca", tam gdzie skała wapienna była najsłabsza. W prawym rogu był suchy ił, w lewym pod półmetrową warstwą iłu znalazłem jakiegoś wielkiego zwierzęcia. Kiedy kopałem dalej, to po przekopaniu 150 cm natrafiłem na tylnej ścianie na gładkie żłobkowanie, jakby poziome sfalowania, które wydawały się być cieplejsze od reszty skały, a zbadałem te rysy jeszcze płatkami uszu i wiem, że się nie mylę. Pod warstwą iłu dno było zupełnie twarde.\nKiedy dopaliły mi się pochodnie, poczułem na sobie zimny pot. Opuściłem "półksięźycowy szyb", ubrałem się i poszedłem na miejsce, gdzie znajdowały się nietoperze. Upolowałem ich siedem. Jurek zrobił potem potrawkę z chleba, ziół i tych nietoperzy. 26 października 1944r.\nNoc przeszła spokojnie. Wróciłem do szybu by kontynuować badania. I znów, mimo użycia przeze mnie najdłuższej tyczki i pochodni, nie udało mi się oświetlić stropu. Strzeliłem nad oświetloną część - kule wydobyły ze ściany wielkie niebiesko-zielone iskry i dudnienie, ale nie odłupał się ani okruszek dziwnej wykładziny ściany. Jednakże pociski zrobiły w ścianie rysy na pół palca długie, z których wydobywał się ostry zapach. Ponownie zacząłem kopać w lewym rogu i stwierdziłem, że okładzina metalowa ciągnie się w głąb, czego nie było w prawym rogu.\nWydobyłem się z szybu i obejrzałem sobie zewnętrzną ścianę oraz jej otoczenie. W stalaktycie było kilka cętek, podobnych do szkła. Kiedy je skrobałem, to otrzymałem bardzo drobny proszek, którego nie można było zebrać bez kleju. Postanowiłem otrzymać klej z pazurków nietoperzy. Chciałem zdobyć choćby niewielką próbkę tego materiału, z którego były wykonane nad wyraz gładkie ściany "Półksiężycowego szybu". Mimo, że strzelałem zawsze w to samo miejsce, gdzie odbijały się kolejne kule, to w efekcie nie uzyskałem niczego poza ostrym zapachem i wibrującym dźwiękiem rykoszetujących pocisków.\nW drodze powrotnej złapałem kilka nietoperzy i znowu mieliśmy je w "potrawce"... Powiedziałem Jurkowi, aby odciął im nóżki. Wieczorem, jak zwykle, przyszedł Slavek z córką i przynieśli ze sobą ćwiartkę jelenia, pół kilo soli i torebkę karbidu. Jurek ponownie przez całą noc trzymał wartę.\nMartin zmarł we śnie. Jurek, który zna jego rodzinę, wziął na siebie przekazanie jego dobytku - portfela z 643 koronami, zegarka z grawerką i aktu zgonu, który mu wystawiłem. Teraz możemy już odejść i dołączyć do naszego batalionu, który znajdował się na wschód od Koszyc. Jurek może przejść o kuli jakieś 10 km dziennie, ale musimy poruszać się ostrożnie. Jutro ruszamy.\nO 10. byłem w jaskini i poszukiwałem możliwości dostania się do niej od tyłu bądź z góry. Na lód i trujące gazy nie natknąłem się w niej i chyba ich tam nie było, mimo zapewnień Slavka. Potem wlazłem do szybu i dalej kopałem i myślałem nad tym problemem. Powróciłem do groty około 16. Nakazałem Jurkowi spakować nasze rzeczy, wyczyścić broń, przygotować jedzenie na siedem dni i zwrócić Slavkowi wszystko co nam pożyczył. Przyszedł on z obiema córkami, jak tylko dowiedział się, że Martin zmarł. Przenieśliśmy go do okopu i tam pochowaliśmy\n28 października 1944r.\nSpokojna noc i tym razem dobre śniadanie. Wyryłem swe imię i nazwisko, itd na pasku a wszystko to wpakowałem w złotą kopertę mojego zegarka, które to rzeczy włożyłem do butelki, którą zatkałem mieszaniną gliny i węgla drzewnego. Ten dowód mojej bytności włożyłem do "szybu księżycowego" na resztki spalonych pochodni. Wygląda na to, że zostanie tam na długo, aż do czasu, kiedy nacieki wapienne całkowicie zamkną wejście do szybu. Slavek nie ma syna, któremu mógłby przekazać tajemnice szybu, jego córki jej nie znają, a zazwyczaj wydawały się w innych wsiach. Jeżeli nie powrócę do tej jaskini, to za parę dzisięcioleci zniknie ona z ludzkiej pamięci.\nSiedziałem przy ogniu i zastanawiałem się, czemu miała służyć ta struktura ze ścianami grubymi na dwa metry i tak dziwnym kształtem i nic nie wymyśliłem. Jak głęboko była wbita\nw skałę ? Czy jest tam jeszcze coś Innego oprócz tego szybu? Czy był to wytwór ludzkich rąk ? Ile jest prawdy w legendach Platona o dawno znikłych cywilizacjach dysponujących magiczną techniką, jakiej nawet nie możemy sobie wyobrazić?...\nJestem człowiekiem ostrożnym w osądach, z wykształceniem uniwersyteckim, ale muszę dopuścić myśl, że tam między tymi wysokimi, .7-dealnie pochylonymi, wręcz z matematyczną dokładnością zakrzywionymi ścianami, czarnymi, gładkimi jak atłas, odczułem tchnienie jakiejś nieznanej potęgi. Teraz rozumiałem w pełni zachowanie się Slavka i jego przodków, którzy swymi praktycznymi i prostymi rozumami sądzili, że są to jakieś czary? .. Slavek ukrywał fakt istnienia Księżycowej Jaskini z obawy przed najazdem hord turystów i wszystkim, co taki najazd niesie. Czyżby przerażała go komercjalizacja jego prostego życia na łonie przyrody ?\nW drodze powrotnej zamaskowałem otwory wiodące do jaskini. Być może ma ona jakieś wejścia, których Slavek nie zna, a przez które może wejść tam jakiś poszukiwacz "skarbów" czy speleolog. Wróciłem o 3. po południu. Około 5. przyszli Slavkowie przynosząc kilka jajek na twardo.\nŻegnając się po słowacku uścisnęliśmy sobie mocno ręce, zabraliśmy broń i nasze rzeczy i poszliśmy. Kiedy weszliśmy do lasu, o-bejrzeliśmy się widząc Sląvka zakrywającego wylot jaskini. Jego córki zamazywały nasze ślady. Śnieg skrzył się w jasnym świetle wschodzącego Księżyca.\nW ostatnich dniach II wojny światowej jadąc do Czech odwiedziłem to miejsce ponownie. Slavkowie mieszkali tymczasowo w Zdiarze. Odwiedziłem grób Martina i poszedłem obejrzeć wejście do jaskini. Zęby zwierzęcia, które tam znalazłem oddałem konserwatorowi w wydziale muzeum paleontologicznego w Użgorodzie (Ukraina). Konserwator określił je jako zęby dorosłego niedźwiedzia jaskiniowego (Ursus spealeus) . I znów wynikły z tego pytania: wejście jest bardzo ciasne - jak ten niedźwiedź się tam dostał ? Wszak blok wapienia i stalaktyty były nienaruszone i nic nie wskazywało na to, by cokolwiek je uszkodziło. Widocznie miś spadł do szybu wtedy, kiedy miał on jeszcze połączenie z powierzchnią ?. . .\nPrzy ostatnich odwiedzinach tamtego terenu zbadałem całe zbocze góry nad jaskinią i nie znalazłem żadnego otworu, który mógłby być połączony z "półksiężycowym szybem". Jednak w tak młodych górach jakimi są Tatry, mogło je zatarasować jakieś obsunięcie skały, co się często tam zdarza.\nTak kończy się relacja (opowieść, sprawozdanie?) kpt.dr Antonia T.Horaka. Idąc tropem tej niecodziennej publikacji pochodzącej od jednej osoby, która dzięki sprzyjającym aczkolwiek dość niezwykłym okolicznościom, miała okazję natrafić na dziwny twór w labiryncie podziemnych jaskiń, postanowiłem zająć się całą sprawą w nadziei, ze uda mi się jeżeli nie rozwiązać do końca, to przynajmniej zbliżyć do ostatecznego rozstrzygnięcia zagadki szybu. Z czasem okazało się, że nie jest to takie łatwe, jakby mogło się wydawać, niemniej po bliższym przyjrzeniu się całej historii i sprawdzeniu szeregu danych związanych z bohaterami przedstawionych w dzienniku wydarzeń, nasuwają się pewne wnioski. Zacznijmy więc od zrekapitulowania naszej wiedzy o tych osobach, względnie grupach osób, będących dramatis perso nac:\nBatalion: Do 20 października 1944r. brał udział w dwóch bitwach, podczas których wpadł w ręce wroga cały oddział intendentury. Nieprzyjaciel zniszczył cały system aprowizacyjny i żołnierze nie mieli nic do jedzenia, poza chlebem kukurydzianym, którego było zresztą bardzo mało.\nStan żołnierzy i oficerów w dniu 21 października 1944 r wynosił 184 ludzi, z czego 25% było rannych a 16 na noszach. Wynika z tego, że pododdział ten miał jedynie 1/3 swego pierwotnego stanu, czyli ok. 500 żołnierzy. 21 października resztki batalionu cofały się po północnym stoku gór, prawdopodobnie w kierunku wschodnim. O świcie 22 października zostali oni zaatakowani przez jednostkę Wehrmachtu i ostrzelani dwoma działami 70 mm z odległości około 300 metrów. Bitwa trwała około 12 godzin. Od 23 października batalion cofał się w kierunku Koszyc a około 27 października 1944r. został dyslokowany na wschód od Koszyc, gdzie czekał na przyjście Armii Czerwonej, aby się z nią połączyć.\nKompania: (należała do wyżej wymienionego batalionu). Jej dowódcą był około 20 października kpt. dr Antonin T.Horak a jej szeregowymi żołnierzami szeregowcy Jurek i Martin (ten ostatni zmarł 27 października 1944r.). W czasie wycofywania się batalionu w dniach 20-22 października 1944r., kompania ta była w ariergardzie i przez 12 godzin osłaniała odwrót sił głównych. Potem kpt. Horak zarządził oderwanie się od nieprzyjaciela. Przy wycofywaniu się dwa granaty wpadły w lewy okop i zranionych zostało dwóch żołnierzy. Dowódca kompanii, który tam się udał, został zaatakowany przez nieprzyjaciela i otrzymał kilka ran od bagnetu, postrzał w lewą dłoń oraz cios w głowę, po którym stracił przytomność. Wszyscy ranni zostali na polu bitwy a reszta kompanii zdołała się wycofać. Tamtejszy gospodarz ukrył ich przed Niemcami.\nkpt.dr Antonin T.Horak: (dowódca kompanii). Miał akademickie wykształcenie. W boju przeciwko Wehrmachtowi 22 października 1944r. został zraniony w lewą rękę i w głowę. Został nieprzytomny na polu walki. Przez kilka dni ukrywał go miejscowy gospodarz. Dołączył do kompanii około 5 listopada 1944r. w okolicach Koszyc.\nMartin: (żołnierz kompanii), został zraniony w brzuch podczas starcia z Wehrmachtem 22 października 1944r. Rana była bardzo głęboka. Został na polu walki i ukrywał się razem z kpt.drHorakiem. W nocy 26/27 października 1944r zmarł. Pochowano go w okopie, w którym został zraniony. Na wiosnę 1945r. na jego mogile gospodarz postawił krzyż. Akt jego zgonu wystawił kpt.dr Antonin T. Horak.\nJurek: (żołnierz kompanii), mieszkał w Bratysławie i z zawodu był cieślą. W październiku 1944r. był albo kawalerem albo rozwiedziony. Jego ojciec był przed wojną w USA. Znał Martina i jego rodzinę. W bitwie z Wehrmachtem był zraniony odłamkiem granatu w udo. Został na polu walki i ukrywał się potem z dr Horakiem, z którym 5 listopada dołączył do kompanii w okolicy Koszyc. Po wojnie ożenił się z Hanką, córką bacy Slavka.\nMiejsce bitwy i odniesienia ran: Stoki Tatr, północne zbocze z okopami. W jednym z nich pochowano Martina, a na jego grobie miał stanąć krzyż. Okoliczne pastwiska należały do Slavka.\nSlavek: baca, właściciel kilku pastwisk, gospodarz. Należy do starych osadników w tych stronach jako, że tam mieszkał jego ojciec i dziad. Miał dwie córki - Hankę i Olgę.\nHanka: w październiku 1944 r była na wydaniu. Po wojnie najprawdopodobniej wyszła za szeregowego Jurka, cieślę z Bratysławy. Kpt. Horak dał jej list do znajomego jubilera, by przekazał jej w prezencie ślubnym druzę czeskich granatów.\nPołożenie Księżycowej Jaskini: (wg. danych z 1944r) Niezarośnięty, stromy stok (groziły lawiny). Droga z pola bitwy do jaskini zajęła Slavkowi i jednemu lekko rannemu mężczyźnie niosącym dwóch ciężej ranionych ludzi, aż 4 godziny. Na trasie pomiędzy polem bitwy a jaskinią była kosodrzewina.\nOpis Jaskini: Wąskie przejście wiodło do przestrzennej sali. Dalej było wąskie przejście do labiryntu pełnego przepaści i źródeł wydzielających trujące gazy(S02, SO3 H2S, CH4, CO, CO2,???), ale w jaskini były nietoperze. Świadczyło by to, że w jaskini nie mogło być trujących gazów typu CO czy CH4, bowiem nietoperze nie mogłyby żyć w zatrutej atmosferze.\nJako pierwsi Księżycową Jaskinią zainteresowali się znani w Czechach "łowcy tajemnic", inż Ivan Mackerle i Michał Brumlik, którzy dokonali swojej pierwszej wyprawy na Słowację w dniach 7-11 października 1982r. Celem ekspedycji było zweryfikowanie niektórych podstawowych danych, takich jak:\n1. Wyznaczenie na mapie lokalizacji Księżycowej Jaskini według informacji zawartych w pracy Jacquesa Bergiera;\n2. Odszukanie osób, które znają miejsce wejścia do Księżycowej Jaskini, tj. kpt.drA.T.Horaka, Jurka, Slavka, jego córki oraz ich krewnych;\n3. Sprawdzenie i porównanie z zapiskami kpt. Horaka opisów walk jednostek powstańczych SNP z wojskami Wehrmachtu i podległymi ks. Tiso;\n4. Odnalezienie punktów orientacyjnych wymienionych w dzienniku kpt. Horaka, które mogłyby pomóc w zlokalizowaniu Księżycowej Jaskini (2)\nEkspedycja ta przyniosła konkretne rezultaty - odcinek, na którym miała by leżeć Księżycowa Jaskinia, miał znajdować się na Levoczeskich wzgórzach, które od roku 1952 są poligonem wojskowym. Wejść tam można jedynie za okazaniem specjalnej przepustki. Uściślono także jej położenie geograficzne: 49 02' N i 20 07' E z dokładnością do 10', co odpowiada koordynatom: 49 12' N i 2° 17' E (lokalizacja "a" i "b" na mapce I; lokalizacja "d" wskazuje na miejsce położone na Levoćskich Vrhach, na pozycji 49° 12' N i 20° 44' E.) Co do lokalizacji na terenie Levoćskich Vrchov, to Jaskinia powinna się znajdować na południe od wsi Jakubany, pomiędzy górami Kećera i Magurić (na mapce I lokalizacja "d"). Dochodzenie przeprowadzone we wsiach: Jakubany, Kolaćkov, Śambron i Bąjerovce przyniosło kolejny fakt. Otóż w czasie [I wojny światowej w tych miejscowościach nie mieszkał żaden gospodarz, który miałby tylko dwie córki o takich imionach. W październiku 1944r. nie było tu żadnych walk, a także nie przechodziły tu powstańcze wojska w sile batalionu czy choćby kompanii. W ogóle nie było tam żadnych grup partyzanckich.\nPewien emerytowany pułkownik powiedział badaczom, że nic mu nie wiadomo o jakimkolwiek partyzanckim oddziale, który 22 października 1944 r. toczył boje z Wehrmachtem na wschód od Levoćy. Była to najkrytyczniejsza faza SNP, kiedy to siły powstańcze spychano w kierunku Wysokich Tatr, gdzie przechodziły one z regularnego na partyzancki sposób walki. Jest to raczej mało prawdopodobne, by ktoś kierował się na wschód, lecz takiej możliwości nie można całkowicie wykluczyć. Mogła to być na przykład grupa żołnierzy, którzy postanowili przebić się do swoich domów. W tym celu wyłonili spomiędzy siebie dowódcę i dlatego ich marsz był zorganizowany na wojskowa modłę.\nPodczas dochodzenia wypytywano ludzi o słowo "Yzdar", co miało oznaczać nazwę miejscowości, w której baca Slavek miał przebywać tymczasowo po wojnie. W dwóch niezależnych od siebie przypadkach padła nazwa miejscowości Źdiar, gdzie, rzeczywiście byli bacowie, a nazwisko Slavek mogło tam występować.\nNiestety, w Zdiarze nawet najstarsi mieszkańcy twierdzili, że żaden baca Slavek ani żadne walki pomiędzy słowackimi patriotami a Wehrmachtem nie miały miejsca ani w październiku, ani innych miesiącach 1944r....\nDruga ekspedycja inż.Mackerlego i Brumlika odbyła się w dniach 12-21 lipca 1984r i jej celem było zidentyfikowanie miejsca potyczki kpt Horaka z Niemcami, zbadanie narodowości i tożsamości osób występujących w tym wydarzeniu oraz odszukanie ich krewnych.(3) Z dziennika kpt. Horaka wynika, że rodzina Slavka należała do stałych osadników, autochtonów. Slavek twierdził, że zwiedzał jaskinie ze swym ojcem i dziadkiem, przeto wysoce prawdopodobne jest, że jego córki także tam się urodziły. Z Hanką chciał się żenić w 1944r. partyzant Jurek, a wiec mogła mieć wtedy 15-20 lat, co by oznaczało, że urodziła się pomiędzy 1916 a 1929 rokiem. Gdyby Olga była młodsza, to miałaby wtedy poniżej 8 lat, a co za tym idzie, nie mogłaby pójść z ojcem w góry. Poszukiwano więc wszystkich dziewcząt o imieniu Hanka (Hana) i Olga, urodzonych pomiędzy rokiem 1916 a 1936. Imię Hanka czyli Hana jest imieniem czeskim i jako takim nieczęsto używanym na Słowacji, ale podobnie jak w Polsce - o Annie mówi się tu właśnie Hanna. W wykazach metrykalnych z okresu od l stycznia 1923 do 31 grudnia 1949 znajdują się tylko dwie Olgi i kilka Ann, przy czym ŻADNEJ Oldze NIE odpowiadała Anna O TYM SAMYM NAZWISKU, i żadna z nich nie miała ojca o nazwisku Slavek, albo Slav (Slavomir). Co więcej - imię Hana nie występuje tam w ogóle.\nZapisy metrykalne z okresu od l stycznia 1907 do 31 grudnia 1922 także nie rejestrują imion Olga i Hana - są jedynie trzy Anny, ale ŻADNA z nich nie miała ojca Slava... Powyższe ustalenia nie mogą jednak stanowić ostatecznego argumentu jako, że wszystkie wymienione osoby mogły używać swych drugich imion, jak to jest praktykowane np. na małopolsce, bądź pseudonimów np w przypadku bacy Slavka - wszak trwała wojna.\nPodobnie negatywne rezultaty przyniosło poszukiwanie na terenie Liptowskiej Osady i Liptovksiej Luźnej - w latach 1916-1929 żadnemu mężczyźnie o nazwisku Slav lub podobnym, nie urodziły się córki Olga I Hana.\nByły pułkownik z 6. Taktycznej Grupy "Zobor", która operowała na terenach, gdzie znajdował się pododdział kpt. Horaka, stwierdził, że nic mu nie wiadomo o istnieniu oficera o tym nazwisku i dodał jeszcze kilka informacji:\n1. ŻADEN batalion czy inny pododdział nie cofał się w kierunku Koszyc. Wszystkie jednostki ciągnęły w kierunku Tatr, gdzie były one rozformowywane. Żołnierze do nich należący albo wracali do domów, albo walczyli dalej w grupach partyzanckich - także w Polsce, aż do roku 1945;\n2. Aż do dnia 28 października 1944r. na tym obszarze nie było śniegu.!!! Dopiero 28 października zaczął padać deszcz ze śniegiem. Wiele śniegu spadło dopiero po 3 listopada 1944r.\nAnaliza ta nie przyniosła zatem żadnych konkretnych wniosków. Nie udało się zidentyfikować ani jednej osoby, która znała położenie Księżycowej Jaskini:\nkpt Horaka nie znali ani miejscowi mieszkańcy, ani żołnierze powstańczej armii;\nbaca Slavek z dwoma córkami Olga i Hanką nigdy nie mieszkał w północnej części Levoćskich Vrhov, tak samo jak w miejscowości Źdiar (Yzdar). Na obszarze Levoćskich Vrchov samo nazwisko Slavek nie występuje.\nNie udało się także potwierdzić informacji zawartych w dzienniku kpt. Horaka:\n22 października 1944r. na tym obszarze nie doszło do żadnej potyczki;\nani mieszkańcy, ani leśnicy nic nie wiedzieli o mogile powstańca w tej okolicy;\nna obszarze Levoćskich Vrchov nie występują sosny i kosówka;\nnie ma informacji o opadach śniegu w końcu października 1944r.\nDalsze dochodzenie przyniosło jeszcze jeden rezultat - otóż podane przez "NSS News" koordynaty miejsca, gdzie miałaby znajdować się Księżycowa Jaskinia zostały wyssane z palca przez redaktora naczelnego "NSS News" dr.G.Moore'a, który podał je wedle skróconej wersji dziennika dr.Horaka. Wersję tę podał Thomas de Jean w "Księdze tajemnic 2" i niezbyt dokładnej mapy Czechosłowacji.. Założono bowiem, że Księżycowa Jaskinia jest położona na północnym stoku Niskich Tatr, co odpowiadało twierdzeniu dr. Horaka, że jaskinia znajduje się po północnej stronie Tatr, że pod koniec wojny baca Slavek mieszkał tymczasowo w Źdiarze, o walkach z Niemcami, o występowaniu kosówki, itd.itp. Wytypowanie miejsca blisko Liptowskiej Osady, pomiędzy L'ubochńou a Pamicou (Thomas de Jean podaje nazwy miejscowości jako "Plavince" i "Lubocna") jak już nam wiadomo nie wypaliło. Nie pasowało do faktów.\nJedno, co udało się udowodnić ze stuprocentową pewnością, to że wszystkie daty umiejscowiające w czasie te wydarzenia są FAŁSZYWE. I tak np. silny opad śniegu miał miejsce 3 listopada 1944r., a 22 października śniegu jeszcze nie było - co stoi w jawnej sprzeczności z tym, co pisze dr. Horak. Wypływa z tego wniosek, który zda się potwierdzać dość oczywisty fakt, że dr.Horak spisywał swój pamiętnik NIE NA MIEJSCU wydarzeń, ale ZNACZNIE PÓŹNIEJ ! a mianowicie w 1965r., kiedy już niezbyt dokładnie pamiętał wydarzenia... Bitwa z hitlerowcami miała miejsce nie 22 października, ale właśnie 3 listopada 1944r. Dlatego nie można posiłkować się zapiskami dr. Horaka przy ustalaniu wydarzeń historycznych...\nDalsze poszukiwania przyniosły nieco więcej informacji na temat tożsamości kpt.dr.Antonia T. Horaka. Według aktualnie u-zyskanych informacji chodzi o oficera w randze kapitana, który został prawdopodobnie zrzucony na terytorium Słowacji, w składzie brygady powietrznodesantowej złożonej z Czechów i Słowaków w ZSRR, a którzy walczyli uprzednio w brytyjskim RAF. Po wojnie opuścił on Czechosłowację i przeniósł się do USA, gdzie od roku 1965 mieszkał w Pueblo (Colorado). Był doktorem lingwistyki i właścicielem restauracji. Jego żona miała na imię Anna. Zmarł w czerwcu 1976r.\nDalszą przesłanką pomagającą przy lokalizacji Księżycowej Jaskini, byłoby występowanie skał wapiennych na Słowacji. Opisywane podziemne przestrzenie miały bowiem znajdować się w skałach wapiennych. W tym celu należało by nanieść na mapę podstawowe punkty odniesienia oraz obszary skał wapiennych. Musiałyby one być na tyle dokładne, by można było zlokalizować na niej w sumie niewielkie gniazdo wapieni w otaczającej je innej skale (w przypadku Księżycowej Jaskini, w piaskowcu) a takie struktury istnieją w północnej Słowacji. To Tatry Bielskie...\nInteresujące jest także wyjaśnienie podane przez geologa z Ustredneho geologickieho iistavu w Pradze Czeskiej, który uważa za prawdę to, co napisał dr.Horak, a co dotyczy jaskini i jego dokonań, choć to obraz na wskroś subiektywny. Dziwne wydaje się na przykład, że w dzienniku nie wspomina on słowem o wielkościach, które charakteryzuj ą podziemny świat jaskiń.\nDowodziło by to, że kpt Horaka interesowały nie tyle szczegóły penetrowanych okolic, ile wyłącznie jego własne zainteresowania i spostrzeżenia. Innymi słowy, bardziej polegał na własnych odczuciach aniżeli na w miarę obiektywnym podaniu dokładnych okoliczności, jakie towarzyszyły kreślonym wydarzeniom sprzed wielu lat. Potwierdza to tym samym, że dziennik został napisany nieco później, jako "wspominki z lepszych czasów..." Na przykład, opisowy zwrot: "in the Tatra Mountains" może (ale wcale nie musi) oznaczać Tatr jako takich, ale inne pasmo górskie, położone w ich pobliżu. Kolejna informacja: "at Zdar" wskazuje, że może chodzić tu o miasteczko Zdiar na obszarze Tatr Bielskich.\nDr Antonin T. Horak po wojnie wyjechał z Czechosłowacji i osiadł na stałe w Pueblo, w stanie Colorado. Pracował jako lingwista i posiadał swoją restaurację. Zmarł w czerwcu 1976 roku, jego żona miała na imię Anna i to wszystko, co dziś wiemy o tym człowieku. Nie natrafiono na żaden ślad jego krewnych czy znajomych w Czechosłowacji. W redakcji czasopisma wydawanego przez U.S.S. G eological Survey tego autora już nie pamiętali, redaktor dr G.Moore odpisał inż. Mackerlemu, że informacje o szerokości i długości geograficznej Księżycowej Jaskini sam sobie wymyślił patrząc na mapę Czechosłowacji i nie muszą one być konkretne.(7) Jak doszedł do nazw "Plavnica" i "Lubocna" tego już nie wiedział, a w oryginalnym tekście Horaka nic o nich nie ma. Jest dość prawdopodobnym, że dr Horak wspominał o nich przy spotkaniu z dr Moore'em, ale nie wiadomo w jakim kontekście.\nPierwsza wyprawa, która miała miejsce w dniach 7-11 października 1982r. kierowała się podanymi koordynatami długości i szerokości geograficznej. Badacze wyszli także z założenia, że idzie o błąd w druku: Lubocna = Lubovńa, itd. bo w miejscu z podanymi współrzędnymi leżą dwie miejscowości - Stara Lubovńa i Plavnica. Ekspedycja wytyczyła sobie takie cele:\n1. Odnaleźć miejsce potyczek według wskazówek dziennika;\n2. Określić losy i uzyskać bliższe informacje o pododdziale dr Horaka. Wiadomo, że miał on 184 żołnierzy, maszerowali w kierunku Koszyc, co było samo w sobie nietypowe, a to dlatego, że zdecydowana większość powstańców SNP kierowała się ku Bańskiej Bystricy, albo rozformowano ich oddziały, a oni sami udawali się do domów;\n3. Uzyskać bliższe dane o kpt. drHoraku, datę i miejsce jego urodzenia, co pozwoliłoby na odtworzenie jego życiorysu i szlaku bojowego;\n4. Znaleźć bliższe informacje na temat Jurka, który wie, gdzie jest jaskinia, ale nie zna jej sekretu. Ożenił się z córką Slavka i potem był cieślą w Bratysławie;\n5. Odnaleźć bacę Slavka w Źdiarze.\nSkoro śnieg spadł po l listopada 1944r. to wiadomo, że daty bitew były wymyślone. Dr Horak prawdopodobnie w ogóle NIE PISAŁ ŻADNEGO DZIENNIKA a swe wspomnienia spisał w formie pamiętnika, aby były dla wydawcy atrakcyjniejsze.! Dokładnych dat nie pamiętał, więc je po prostu wymyślił. To, że był głęboki śnieg, tego nie mógł zapomnieć, tego nie wymyślił - tak więc rzecz się miała w listopadzie, kiedy Słowackie Narodowe Powstanie już się skończyło, powstańcza armia została rozformowana - mogło więc chodzić JEDYNIE o grupę powstańców powracających do domów, bez żadnej wojskowej organizacji...\nJednostki wojskowej - owego batalionu - nie udało się zidentyfikować ani poprzez archiwa Muzeum SNP w Banskiej Bystricy, w Matici Slovensskiej w Martinie, Oddeleni vojenskych dejin SIovenska w Bratysławie, ani wywiadom z żołnierzami i oficerami Słowackiej Armii.\nCo się tyczy Źdiarów, to oprócz wioski u podnóża Tatr Bielskich istnieją jeszcze: Źdiar przy Liptovskiej Teplićke, Żdiary w okolicy Roźnavy, Zdiar przy Niźnom Slavkove i Zdiar przy Svidniku. Co się zaś tyczy nazwy "Lu bocna", to postawiono hipotezę, że mogłaby to być L'ubochńa i Pamica (zamiast Plavnica). gdzie jest w pobliżu także Źdiar - być może chodzi o błąd drukarski przy pisaniu słowackich nazw ale możliwości zweryfikowania tej hipotezy są praktycznie zerowe.\nTrochę szkoda, że cała ta historia jakby utkwiła w martwym punkcie i w obecnej chwili istnieje nikle prawdopodobieństwo jej ostatecznego rozwikłania. Miejmy nadzieję, że dr Milos Jesensky nie podda się tak łatwo i jeszcze o niej kiedyś usłyszymy, choć plątanina nazw i lokalizacji znacznie gmatwa całą sprawę, która w 99,999999% zda się być jedynie paleokontaktowym hoax'em - głupim żartem zrobionym w celu.. . No właśnie - czy tylko dla sławy i pieniędzy.? To akurat nie wydaje się takie pewne. Trudno uwierzyć, że dr Horak dla paru dolarów i kilku dni chwały puścił w druk taką piramidalną bzdurę...- tego nie robią ludzie, którzy przeszli przez piekło wojny i powstania. To nie pasuje do tego typu ludzi.\nWydaje mi się, że najbardziej prawdopodobną lokalizacją jest ta z Tatr Bielskich, co pokazuję na mapce II. W punkcie oznaczonym cyfrą "9" znajduje się przecięcie współrzędnych geograficznych - 49 12' N oraz 20 17' E, czyli na stokach Steźky, która należy już do granitowego masywu Tatr Wysokich, i o jaskiniach w tym terenie trudno mówić. Jeżeli przesuniemy spojrzenie nieco dalej na północ, to na PÓŁNOCNYM stoku Tatr Bielskich znajdziemy Babią Dolinę, gdzie w miejscu o współrzędnych 40 15' N i 20 17' E mogłaby znajdować się poszukiwana jaskinia... Oczywiście to tylko domysł, ale spełnione są nieomal wszystkie warunki lokalizacji podane przez dr Horaka. Szkoda jedynie, że i tam - jak w przypadku Levoćskich Vrchov znajduje się wojskowy poligon, a nad resztą Tatr Bielskich zasłonę tajemnicy rozsnuwa TANAP.\nDziwnym faktem jest, że przez Tatry Bielskie przebiegają TYLKO TRZY szlaki turystyczne: niebiesko zielony szlak nr.2911/5810 po południowej stronie Tatr Bielskich, żółty nr.8862 do Bielańskiej Jaskini oraz zielony nr.5811 do Magury i Rigelskiego Potoku. Od 1995r. udostępniono jeszcze tzw. "naukową ścieżkę" z Rigelskiego Potoku na szeroką Przełęcz do szlaku 2911/5810... Komu zależy na tym, by po Tatrach Bielskich nie włóczyli się turyści.? TAMAP-owi? Być może tak, bo rąbie się tam drzewa i wywozi tysiące metrów sześciennych drewna rocznie, a ścisły rezerwat przyrody, który tam się znajduje jest nim jedynie z nazwy.("Tygodnik Podhalański" nr.49,50,51/95)\nWokół Tatr Bielskich istnieje kilkanaście domów wczasowych praskich - teraz bratysławskich - VIPów, które przed 1990r. były chronione przez elitarne jednostki MSW. Czy tylko tego chronili świetnie wyszkoleni komandosi Śt.B.? A może czegoś więcej, na przykład Księżycowej Jaskini.? Pozostaje mieć nadzieję, że Jaskinia nie została "wygrabiona" a i jej tajemnice przewiezione do piwnic Łubianki czy Chodynki, gdzie zazwyczaj trafiały tajemnice pochodzące z krajów Układu Warszawskiego, że wspomnę tylko nasz - polski - incydent gdyński z roku 1959, kiedy to znalezionego na gdyńskiej plaży humanoida, przewieziono ciu-pasem do ZSRR...(Podobno jednak to EBE jest w Polsce, dobrze ukryta w kostnicy szpitala uniwersyteckiego w Gdyni - sic!). Tak mogło być i w przypadku Księżycowej Jaskini, V-7, hitlerowskiej bomby A i wielu, wielu innych tajemnic. Nie sądzę, by tajemnica Księżycowej Jaskini wyszła na jaw w tym millennium - po prostu dlatego, że zajmują się tym tacy outsiderzy jak dr Jesensky czy ja. . .Jak długo będzie istniała zmowa milczenia w której obok decydentów ma swój udział także kwiat naszej nauki, tak długo ta i inne zagadki pozostaną Wielkimi Niewiadomymi .\nJest w tej całej historii i pewien akcent polski. W zapiskach dr Horaka jest coś niepokojąco znajomego, rzekłbym - swojskiego, coś - co już gdzieś kiedyś czytałem. I rzeczywiście - przypomniałem sobie materiał o istnieniu tzw. "szklistych tuneli" w słowackim stoku Babiej Góry. Historie te są do siebie tak podobne, że nie może być mowy o przypadkowej koincdencji... Wydaje mi się, że konwergencja tych dwóch Legend jest niezupełnie przypadkowa - i jest w tym coś więcej, niż tylko ślepy traf. Czyżby tajemniczy informator dr Jana Pająka opowiedział mu swoją wersję Legendy o Księżycowej Jaskini, nieznacznie ją tylko modyfikując i dostosowując do realii beskidzkich.? Wydaje się, że tak właśnie było, ale bynajmniej nie chodziło tu o stoki Babiej Góry a o zbocza Babiej Doliny w Tatrach Bielskich.!... Sądzę że temat jest bardzo ciekawy i warto poświęcić mu nieco miejsca na łamach "Wizji Peryferyjnych".\nWstęp, przekład i opracowanie: Robert K. Leśniakiewicz dla "Wizji Peryferyjnych"\nMoże w tym jest ziarnko prawdy?\nNapisano 19.07.2007 - 23:33\nTekst bardzo ciekawy ale potwierdza to ze raczej nie dowiemy się nigdy nic więcej o tej księżycowej jaskini .\nNapisano 20.07.2007 - 07:47\nBardzo interesujący, a momentami intrygujący tekst Zaciekawiła mnie ta Księżycowa Jaskinia i zastanawiam się czy udałoby się ją odnaleźć.\nChyba sobie wydrukuję ten artykuł i przeczytam jeszcze raz. Podoba mi się styl, jakim zostały napisane dzienniki.\nSzukałam dodatkowych informacji i znalazłam takie cudo:\nDiabły z Babiej Góry\nCzy diabły z legend Babiej Góry do przybysze z kosmosu, których cywilizacja ukrywa się pod skorupą ziemi? Czy pod szczytem Babiej Góry lub w Tatrach kryje się wejście do ich kryształowych jaskiń?\nInformacje na temat tajemniczych podziemnych korytarzy pochodzenia pozaziemskiego od pewnego czasu zaczęły się pojawiać w literaturze i pismach badaczy zjawisk nadprzyrodzonych. Terytorialnie najbliższą Podhalu sprawą jest tajemnica tzw. Księżycowej Jaskini, jaka ma się znajdować gdzieś na terenie Tatr po stronie słowackiej. W latach 70tych Antonin Horak, Czech mieszkający na stałe w Stanach Zjednoczonych, który wyemigrował ze swojego kraju po II wojnie światowej, opublikował fragmenty swoich wspomnień z okresu walk partyzanckich jesienią 1944 roku. Ze wspomnień wynikało, że po jednej z potyczek rannym Horakiem i jego dwoma żołnierzami zaopiekował się gdzieś w Tatrach miejscowy baca, który ukrył ich w zamaskowanej jaskini posiadającej cały system długich korytarzy. Baca uprzedzał ich, że w jaskini coś może straszyć, mimo tego dr Horak kilkukrotnie wypuszczał się w głąb jaskini i już za pierwszym razem odkrył w jej wnętrzu wąskie przejście do bardzo tajemniczego tworu - pomieszczenia czy sztolni o ścianach z materiału "który stanowił połączenie stali, szkła czy porcelany i kauczuku" oraz o bardzo regularnych kształtach. Na podstawie opublikowanych notatek Horaka podjęto kilka prób odnalezienia tej jaskini, ostatnie badania prowadził znany słowacki badacz i UFOlog dr Milosz Jasensky. Żadna próba jednak nie pozwoliła ani dostatecznie potwierdzić relacji Horaka, ani też odnaleźć samej jaskini.\nNie jest to odosobniona relacja na temat tajemniczych, sztucznie wykonanych sztolni. Inna z relacji mówi, że szyb o doskonale okrągłym przekroju odkryto w Stanach Zjednoczonych w czasie prac eksploatacyjnych w jednym z kamieniołomów w stanie Ohio. Szyb został zasypany przez nieświadomych wagi odkrycia robotników. Podobna jaskinia ma się znajdować również gdzieś na terenie Australii.\nSprawę szklanej jaskini we wnętrzu Babiej Góry ujawnił po raz pierwszy prof. Jan Pająk, Polak mieszkający na stałe w Nowej Zelandii. J. Pająk urodził się niedaleko Milicza pod Wrocławiem, tam spędził dzieciństwo, ukończył Politechnikę Wrocławską, doktoryzował się na tej uczelni i pracował naukowo nad programami komputerowymi. Od 1982 roku przebywa w Nowej Zelandii oraz innych państwach Oceanii, pracując i wykładając na tamtejszych uczelniach. W wydawanych przez siebie publikacjach prof. Pająk przedstawił m.in. teorię działania pojazdu przyszłości, nazwanego przez siebie magnokraftem, wykorzystującego do napędzania silne pola magnetyczne - swoje i ciał niebieskich.\nW jednej ze swoich publikacji prof. Pająk podaje opowieść, którą jako maturzysta usłyszał od swojego dużo starszego przyjaciela - Wincentego. Jego przyjaciel, mieszkający wówczas pod Wrocławiem, musiał pochodzić gdzieś spod Babiej Góry. Pewnego dnia Wincenty został zabrany przez swojego ojca w góry, żeby pokazać mu sekret przodków przekazywany od pokoleń w jego rodzinie. Na południowym "czeskim" stoku Babiej Góry, gdzieś w 1/3 jej wysokości, odnaleźli oni skałkę, którą ojciec siłą przesunął, ujawniając wejście do podziemi. W głąb ziemi prowadził duży tunel, idealnie prosty , o ścianach w kształcie idealnego koła i powierzchni lekko fałdowanej, jakby wylanej ze szkła. Tunel prowadził do sali, z której rozchodziły się boczne korytarze, także w kształcie trójkątnym. Ojciec poinformował Wincentego, że te tunele prowadzą w stronę każdego kontynentu, że pod ziemią znajduje się cały regularny system takich tuneli, a wejścia do nich zostały oznaczone przez "ich przodków". Wędrówkę po jaskini przerwał im tajemniczy odgłos dudnienia, dobywający się z głębszych partii. Odgłos gonił ich potem do samego wyjścia. Według opowieści ojca Wincentego, tunele zostały wykonane przez wszechmocne stwory, które poruszają się w nich w ognistych maszynach latających. Przed taką właśnie maszyną udało im się uciec na powierzchnię. Dla prof. Pająka ta relacja stała się jednym z dowodów, że wymyślone przez niego magnokrafty już istnieją i są wykorzystywane przez jakąś bardziej rozwiniętą cywilizację.\nW rejonie Babiej Góry, zarówno po stronie orawskiej, jak i beskidzkiej, występuje bardzo dużo ludowych legend i podań o podziemiach, diabłach albo jakichś tajemniczych stworach". Diabeł jest także bardzo popularny w nazewnictwie lokalnym rejonu Babiej Góry. Główny szczyt to Diablak, poza tym jest Diabla Kuchnia nad Lipnicą Wielką (nazwa stara - obecnie to Kucheń), po słowackiej stronie Diabli Stół, poza tym Zła Dolina, Złe Percie Kościółki. Przy szlaku z Krowiarek do Markowych Szczawin znajduje się niewielkie oczko wodne zwane Mokrym Stawem, o maksymalnej głębokości ok. 3 metrów. Legenda mówi, że na jego dnie znajduje się grota, w której ciągle wieją wiatry i która jest połączona z Bałtykiem. Świadczyć mają o tym znajdowane ponoć kiedyś na brzegach Mokrego Stawu bursztyny. To bezodpływowe oczko wodne w czasie silnej ulewy potrafi bardzo gwałtownie podnieść swój poziom i przelać się niżej. Wtedy starzy bacowie mówią, że na Bałtyku jest sztorm, bo się w stawie woda huśta. Na Diabelskiej Kuchni, niedaleko potoku Wyłamana Rzeka znajduje się głaz, który według miejscowej legendy przykrywa wejście do podziemi ze skarbem. Skarb jest pilnowany przez diabły - stwory, ale można go skraść raz w ciągu roku - w niedzielę palmową. Trzeba wtedy wspiąć się przez Przykry Upłaz do Kuchenia i poczekać, aż będzie słychać jak w kościele w Lipnicy Wielkiej dzwonią na Podniesienie. Wtedy jaskinia się otwiera, a diabły suszą swoje skarby. Ale biada temu, kto zostanie w niej zbyt długo, bowiem zaraz po podniesieniu wejście znów zamyka się na rok. Inna znów legenda mówi, że niedaleko kościoła w Rabczycach, tuż za granicą, znajduje się wejście do tajnego korytarza, który prowadzi pod ziemią aż na sam Diablak. Diablak nosi swoją nazwę ze względu na znajdującą się na szczycie kopułę z kamieni. Orawskie legendy mówią, że diabeł założył się tam z cwanym bacą, że w ciągu nocy zbuduje na szczycie kamienny zamek w zamian za duszę bacy. Baca jednak zaczął wybrzydzać, domagać się nowych wież i dobudówek, więc czart nie zdążył przed świtem. Wściekły z porażki zniszczył swoją budowlę całkowicie, zostawiając rumowisko. Beskidzkie legendy mówią zaś, że kamienie zaniosły baby, rywalizujące o względy bardzo przystojnego diabła, mieszkającego na szczycie Babiej Góry. Na grani w drodze na szczyt znajduje się też miejsce zwane Kościółki. Według legendy miejscowi ludzie, żeby przepędzić diabły, zaczęli tu wznosić kościół. Ale diabły zaczęły pod budowlą kopać tunel i zwaliły niedokończony kościół, zostawiając tylko zapadlisko ze skalnym rumowiskiem.\nAutor Krzysztof Strauchmann\nNapisano 20.07.2007 - 10:05\nBardzo ciekawy artykuł. Ciężko będzie już teraz ruszyć sprawę do przodu, ale wejście do podziemnych krain to bardzo intrygująca teoria...\nNapisano 20.07.2007 - 11:16\nZnalazłem jeszcze cos o tych tunelach ale wygląda mi to na bajkę Chociaz...kto wie?\nKsiężycowa Jaskinia - zagadki ciąg dalszy\nAutor: Robert Leśniakiewicz\nArtykuł udostępniony przez miesięcznik Świat UFO\nByłem właśnie w klasie maturalnej liceum, kiedy usłyszałem pierwszą opowieść o szklistych tunelach, wyglądających jakby wytopiła je w skale jakaś ogromna maszyna. Osoba, która mi o nich opowiedziała - nazwijmy ją Wincenty - znana mi była z innych niezwykłych opowieści (wszystkie podkreślenia-RKL), jakie kolidowały drastycznie z moim "naukowym światopoglądem". Gdy słuchałem tej kolejnej opowieści, nie przykładałem do niej szczególnej wagi i traktowałem jako rozrywkę. Z czasem zapomniałem niektóre szczegóły - przykładowo nie jestem już pewien, czy tunel zaczynał się na Babiej czy na Baraniej Górze, do jakich miejsc prowadził, jak był oznakowany, jak się go otwierało, itd, itp. Stąd też przytaczam wersję w formie luźnej opowieści, jaką obecnie ja pamiętam.\nJak to zwykle bywało z zimami lat 60., tego wieczora elektrownia znowu wyłączyła prąd. Siedzieliśmy więc przy buzującym piecyku wsłuchując się w trzask płomieni... Wincenty po pewnym czasie zaczął:\nKiedy byłem w twoim wieku, pewnego wieczoru mój ojciec zapowiedział, że następnego ranka wyruszymy w daleką drogę. Nazajutrz rano zdziwiło mnie to, że zamiast zwykłych przygotowań do jarmarku ojciec zapakował tylko naftową latarnię, zapałki oraz zapas jedzenia. Moja ciekawość jeszcze wzrosła, kiedy wyruszyliśmy w drogę piechotą, zamiast\n- jak zwykle - furmanką... Kiedy wyszliśmy poza granicę naszej wioski, ojciec przewodzący w milczeniu przywołał mnie do siebie.\n- Wicek - powiedział - nadszedł czas, byś poznał sekret naszych przodków. Sekret ten przekazujemy z ojca na syna od drzewniech czasów. Trzymamy go w rodzinie na czarną godzinę. Oprócz mnie wie o tym kilku członków rodzin rozrzuconych po innych wioskach. Sekret ten, to ukryte przejście podziemne. Bacz teraz na drogę, bo pokażę ci ją tylko raz. Musisz więc ją dobrze zapamiętać.\nDalszą drogę odbywaliśmy w milczeniu. Podeszliśmy do podnóża Babiej Góry od strony czeskiej (Autorowi chodziło chyba o stronę słowacką, bo ani Babia ani Barania Góra nie ma stoków po czeskiej stronie granicy. Obie te góry leżą nieco dalej na wschód od granicy [etnicznej i administracyjnej] słowacko-czeskiej. - RKL) - ojciec znowu się zatrzymał i pokazał mi skałkę na wysokości około 1/3 tej góry.\n- Wicek - powiedział - zważ na tę skałkę, bo zasłania ona wejście do podziemia.\nGdy wspięliśmy się do skałki, zdziwiło mnie, że żadnego przejścia nie było widać. Mój ojciec zaparł się plecami przy narożniku i zaczął pchać. Stałem zaskoczony, bo z bliska skałka wyglądała na zbyt dużą, by jeden człowiek mógł ją popchnąć. - Psia... - ojciec zaklął - długo nie otwierana, musiała się zastać, nie gap się! - pomóż mi pchać.! Przyskoczyłem i popchnąłem - skałka drgnęła i po początkowym oporze posunęła się zadziwiająco lekko. Odsłoniło się wejście dostatecznie duże, by przejechać przez nie wozem. Ojciec zapalił latarnię naftową, poczym popchnął skałę na poprzednie miejsce. Zatrzasnęła ona całkowicie otwór wejściowy. Następnie ruszył tunelem, jaki zaczynał się od tej skałki i prowadził dość stromo w dół. Zatkało mnie z wrażenia, bowiem czegoś takiego jeszcze w życiu nie widziałem. Tunel był ogromny i zmieściłby się w nim nie tylko wóz ale cały pociąg. Przebiegał prosto jak strzała. Jego przekrój był kolisty, ale nieco spłaszczony od góry. Powierzchnia była lekko pofalowana, jakby pokarbowana ostrzem ogromnego wiertła. Ściany miał lśniące, jakby wylane szkłem. Chociaż raptownie schodził w dół, był zadziwiająco suchy, ani śladu wody spływającej po spągu i ścianach. Zauważyłem też, że nasze buty stąpające po szklistej podłodze nie wydawały żadnego dźwięku, jakiego możnaby się spodziewać po skale, odgłos kroków był przytłumiony, jakby spąg tunelu wyłożono jakimś tworzywem.\nPo dosyć długim marszu tunel wpadł do ogromnej komory w kształcie beczki stojącej nieco skośnie. Ściany tej komory były szkliste, jak ściany tunelu, którym przyszliśmy, ale nie były one jednak karbowane, za to spąg i ściany były uformowane w jakiś dziwny spiralny wzór, wyglądający jak zastygły wir. W komorze tej zbiegały się wyloty kilku tuneli. Niektóre z nich miały przekrój okrągły, niektóre trójkątny. Ojciec położył latarnię na ziemi i przysiadł na chwilę, by odpocząć, ja zaś zacząłem rozglądać się po pieczarze. Pod ścianami, z dala od wylotów tuneli podłoga była zaścielona jakimiś przedmiotami, skrzyniami, beczkami oraz najróżnorodniejszą bronią. Widziałem części zbroi rycerskich, maczugi, miecze, szable, a także starodawną broń palną. Moją uwagę zwróciła niezwykłej roboty piękna strzelba z bogato inkrustowaną lufą o białej kolbie.\nWziąłem tą strzelbę by ją oglądnąć, ale ojciec krzyknął na mnie "nie rusz ! - nie mamy oliwy by ją znów nasmarować. !"\n- Możemy przecież zabrać ją ze sobą - odpowiedziałem.\n- Nie - powiedział ojciec - to wszystko ma tu czekać na wypadek ciężkich czasów.\nPrzysiadłem więc przy ojcu. Wtedy zaczął on wyjaśniać:\n- Tunele, które tu widzisz, prowadzą do każdego kraju i każdego kontynentu. Możesz więc zajść nimi, gdzie tylko zechcesz, oczywiście jeżeli tylko wiesz, jak się w nich obracać. Ten tunel z lewej strony wiedzie do Niemiec, potem do Anglii, dalej zaś do Ameryki, gdzie łączy się z tunelem z prawej strony. Z kolei tunel z prawej strony wiedzie do Rosji, potem do Kaukazu i Chin, dalej do Japonii i w końcu do Ameryki. Do Ameryki możesz dojść także pozostałymi tunelami wiodącymi pod biegunami Ziemi. Każdy z tych tuneli posiada co jakiś czas komorę rozgałęźną podobną do tej, w której teraz jesteśmy, gdzie łączy się z innymi tunelami idącymi w innych kierunkach. W tym labiryncie łatwo się jest zgubić. Dlatego też nasi przodkowie używali drogowskazów, jakie informowały, który kanał wybrać - chodź, pokażę ci jak te drogowskazy wyglądają.\nPodeszliśmy do jednego z tuneli i wtedy zauważyłem przy jego wylocie kilkadziesiąt niezdarnych rysunków nagryzmolonych czarną farbą czy zaschniętą krwią. Ojciec wskazał mi rysunek po rysunku, objaśniając jego znaczenie. Jeden z nich oznaczał Wawel w Krakowie [ ! ] .\nKiedy tak objaśniał mi znaki, niespodziewanie dał się słyszeć odgłos dudnienia, syku i metalicznego pisku - przypominało to przejeżdżający pociąg parowy, kiedy zmienia szyny na zwrotnicach lub hamuje. Ojciec zamilkł i powiedział:\n- Resztę objaśnię ci w drodze powrotnej, teraz musimy szybko wracać.\nZaczęliśmy się szybko wspinać szybem wejściowym, ścigani coraz głośniejszym dudnieniem i metalicznym piskiem. Ojciec wyraźnie się niepokoił i często oglądał za siebie. Gdy dopadliśmy skały przy wejściu, syk i pisk były tak głośne, jakby pociąg hamował tuż za naszymi plecami. Po wyjściu na zewnątrz i zatrzaśnięciu skały, ojciec padł na ziemię zdyszany. Po dość długim odpoczynku zaczął wyjaśniać:\n- Tunele, jakie widziałeś, nie były wykonane przez ludzi, a przez wszechmocne stwory, które mieszkają w podziemiach. Stwory te używają tuneli do poruszania się w podziemiach od jednej strony świata w drugą. Używają one w tym celu ognistych maszyn latających. Gdyby maszyna taka na nas najechała, to zostalibyśmy niechybnie upieczeni od jej gorąca. Na szczęście głos w tunelu niesie daleko, jest więc czas, by zejść jej z drogi, kiedy się ją usłyszy. Poza tym stwory te mieszkają w innych częściach świata i w te strony przylatują bardzo rzadko. Nasi przodkowie wykorzystywali te tunele do ukrywania się przed najeźdźcami oraz szybkiego przemarszu w inne strony.\nW drodze powrotnej ojciec wyjaśnił mi znaczenie pozostałych znaków. Przykazał też, bym we właściwym czasie przekazał tę wiedzę komuś innemu, by nie uległa zapomnieniu."\nNa tym kończy się relacja człowieka imieniem Wincenty - informatora prof.dr Jana Pająka, który z kolei przytoczył tę historię na dowód istnienia magnokraftów - latających maszyn z wyglądu podobnych do Nieznanych obiektów Latających czyli UFO - i de facto, prawdopodobnie mających identyczny napęd... Jeśli idzie o mnie, to pod tym względem można je utożsamić z hitlerowską bronią znaną jako dyskoplan Hanebu 1-9 albo po prostu V-7. Ale to już inna historia, nie wchodząca w zakres tego artykułu...\nTakże osobną sprawą jest pochodzenie tego tunelu - prawdopodobnie pozostałość po istotach zamieszkujących wnętrze naszej planety\n- po czymś w rodzaju Agarty czy Shangrila... Pisali o tym słynni ezoterycy: M. Bławatska i Ferdynand Antoni Ossendowski, Brinsley le Poer-Trench i Mircea Eliade, Aleksander Grobicki i... Umberto Eco.! Ale o tym później, teraz zajmijmy się wspólnymi punktami obu legendarnych osobliwości Księżycowej Jaskini i szklistego tunelu.\nPunkty te zostały już wyróżnione w tekście doniesienia prof.Pająka, ale przypomnę je raz jeszcze:\n- Lokalizacja obu jaskiń (bowiem omawiany tunel będę w dalszym ciągu nazywał "jaskinią") stanowi sekret trzymany w rodzinach od wielu (co najmniej kilku) pokoleń.\n- Sekret ten jest przekazywany z ojca na syna, Slavek z raportu dr Jesensky'ego nie miał syna, więc najprawdopodobniej nie przekazał sekretu, lub przekazał go któremuś z potomków w rodzinie swych braci czy sióstr...\n- Sekretem miałoby być ukryte podziemie, czy przejście podziemne leżące na terenach należących do jednej rodziny i to dość zamożnej - jak wynika to z relacji.\n- Opis jaskini: ogromne rozmiary, lekko pofałdowane ściany i spągi, gładkie ściany wyłożone jakimś niezwykłym tworzywem (w relacji prof. Pająka) czy metalem (w relacji dr Jesensky'ego), brak wody spływającej po ścianach mimo, że w relacji dr Jesensky'ego mówi się o stalaktytach i stalagmitach, ale znajdują się one poza ! właściwą jaskinią. Jej kształt jest bardzo nietypowy - pochylonej beczki czy pochylonego szybu o półksiężycowym kształcie. Trójkątny kształt korytarzy także upodabnia do siebie obie Legendy.\n- Zjawiska występujące w jaskiniach. Chodzi o zjawiska akustyczne, których źródłem jest działalność ludzka albo Obcych Istot. W obu przypadkach sprowadza się ona do dudnienia i metalicznego syku, bądź pisku.\n- Obydwie jaskinie znajdują się na Słowacji. - Oczywiście, w obu relacjach występują pewne różnice, ale wniosek jest ten sam:\n- Obydwie jaskinie zostały zbudowane przez nieznanych konstruktorów, których utożsamia się z dawnymi cywilizacjami "platońskimi" lub pozaziemskimi...\nGdzie znajduje się wejście do szklistego tunelu.? Relacja Wincentego mówi o słowackiej stronie Babiej Góry. Barania Góra raczej nie wchodzi w rachubę, a to dlatego, że przez jej południowe zbocza nie przebiegała granica państwowa, która przebiega właśnie przez Babią Górę.! W świetle relacji Wincentego - wejście znajduje się na 1/3 wysokości względnej góry, tj. około 1200m n.p.m., w dolinie Potoku Bystra. Problem w tym, że poza szczytem Diablaka, który stanowi skalistą "wyspę" w otaczającym go terenie, na południowych stokach Babiej Góry nie ma żadnych skałek.! To pewnik, a zarazem pierwsza obiekcja.\nObiekcja druga dotyczy sprzeczności w relacji Wincentego - skoro oznakowania korytarzy malowano lichą farbą lub krwią, to jakim cudem przetrwały one straszliwy (podobno) żar przelatujących przez korytarze i komory podziemnych statków latających.? Jak to gorąco zniosły z kolei drewniane czy płócienne przedmioty codziennego użytku jakie tam zgromadzono.? Przecież powinny one ulec zniszczeniu już przy pierwszym przelocie "podziemnego" NOLa - prawda.? Czyli, że żar wydzielany przez te pojazdy nie był aż tak straszny, jak to opowiadał Wincenty.? A może chodziło o promieniowanie jonizujące.? Poparzenia promieniste dają podobny obraz, jak konwencjonalne poparzenia termiczne, więc może Wincentemu o to chodziło? Ciekawe, bo dr Horak też wysunął przypuszczenie, że Księżycowa Jaskinia stanowi wyrobisko po wydobyciu rud uranowych. . . - jak sugeruje to Thomas de Jean, kiedy jeszcze było ono na powierzchni. Były również w głębi Ziemi, gdzie znajdują się przestrzenie, o jakich człowiek nie ma nawet pojęcia - niektóre na przykład w pobliskich górach w Yermont - a gdzie znajdują się nieznane nam światy, w których toczy się życie: niebiesko oświetlony K'n-yan, czerwono oświetlony Yoth i czarny, pozbawiony wszelkiego światła N'kal. To właśnie z N'kal przybył straszny Tsathoggua, amorficzny bóg wymieniony w "Pnakotic Manuscripts" w "Necronomicon" i całym cyklu "Commoriom Myths" zachowanych przez wielkiego kapłana Klarkash-Ton z Atlantydy."\nOdrzućmy teraz cały balast grozy i niesamowitej atmosfery lovecraftowskiego horroru, i popatrzmy na to oczami ludzi dwudziestowiecznego fin-de-siecle'u - czyż nie znajdujemy tego wszystkiego w opowieściach Betty Andreasson i innych ludzi, którzy przeżyli Bliskie Spotkania Czwartego Rodzaju, czyli tzw. "wzięcie".? Wiele z CE4 ma związek właśnie z wnętrzem naszej planety, także uczestnicy CE5 niejednokrotnie wspominają o związkach Obcych z interiorem naszej planety... Wspominają o tym także ci, którzy otarli się o tajemnice Orientu. Roreichowie, Ossendowski i Eliade wspominają o cudownej krainie wiecznej szczęśliwości i mądrości:\nSzamballi-Agarcie, stworzonej jeszcze w czasach przedludzkich, której wysłannicy poruszają się swymi świetlistymi pojazdami pod powierzchnia Ziemi, w długich tunelach.\nTunele te oplatają misterną siecią całą naszą planetę i ich wysłannicy mogą pojawić się wszędzie, kierowani wolą Brahytmy, Mahytmy i Mahyngi - trzech imperatorów Szam-balli-Agarty. Rzecz w tym, że owa "Trójca" porozumiewa się przy pomocy urządzeń przypominających nasze urządzenia sieci łączności TV z Kimś, kogo nazywają Bogiem, a umożliwia im to Mały Książę Śmierci - osobnik przypominający jako żywo... humanoidalnego robota.! Według innych, "centrala" tego świata miałaby znajdować się w szamballijskiej wieży, która liczy sobie - bagatela - niemal cztery miliardy lat, tyle niemal, co nasza kochana staruszka Ziemia...\nI tak dalej. Łańcuch zagadek rośnie i istnieje możliwość, że w najbliższym czasie odkryta zostanie wreszcie Księżycowa Jaskinia. Czy będzie ona wejściem do Agarty czy też może tymczasowej bazy Obcych na (a raczej pod) Ziemią.? Wszystko na to wskazuje jako, że kontaktowcy wspominają o Ich bazach pod ziemią i na dnie Wszechoceanu - wszak legendarne R'lyeh jest niczym innym, jak właśnie taką bazą...\nZa hipotezą Agarty przemawia jeszcze jeden fakt. Otóż Obcy na powierzchni Ziemi pokazują się w skafandrach - vide figurki "gangu" czy "dogu", rysunki naskalne w jaskiniach i wąwozach Tassilli-en-Dżer, Kotliny itd, itp. Nie trzeba było aż\nwojny atomowej bogów, o której przejmująco pisał Aleksander Mora - wystarczyło, by ludzie tacy jak my przebywali pod ziemią przez kilka tysięcy lat, a przecież Agarta istnieje już ponoć 60.000 lat - sic, a więc jej mieszkańcy od dawna byliby przystosowani do warunków jakie tam panują, do stałej temperatury, wilgotności, braku światła naturalnego, itd. Dla takich istot ludzkich wyjście na powierzchnię Ziemi stanowiłoby już poważny problem; musieli by się chronić przed promieniowaniem Słońca, szerokim diapazonem temperatur dnia i nocy rzędu nawet 50°C, zjawiskami atmosferycznymi, itd, używając w tym celu skafandrów oraz okularów.\nNapisałem "musieli", bo - i tu pozwolę sobie już na całkowite science-fiction - jakieś 10.000 lat temu, wyprodukowali oni bio-cybernetyczne istoty, które służą Im jako narzędzia Kontaktu z nami i w ogóle - z Kosmosem. Stąd właśnie NOLe i LGM, a także MIB-owie. Tym szczególnym Ich położeniem można wytłumaczyć zainteresowanie naszymi testami jądrowymi, szczególnie tymi jakie przeprowadza się pod ziemią. ! Stąd to wręcz "uprzykrzające napominanie" naszych ziomków - kontaktowców o zaprzestanie prób atomowych, które zagrażają naszej egzystencji - ale o wiele groźniejsze są dla Nich... Dlatego też nie dziwi mnie mroczne proroctwo podane przez F.A.Ossendowskiego w zakończeniu jego bestselleru "Przez kraj ludzi, zwierząt i bogów", a głoszące, że przyjdzie dzień, kiedy ludzie z Agarty wyjdą spod ziemi i podbija świat. . . Będzie to dla Nich jedyne wyjście z sytuacji, w która sami Ich zapędziliśmy - zrobić z nami porządek. Kto wie, czy już się do tego nie zabrali - jak na razie w białych rękawiczkach - rozpylając te wszystkie wirusy HIV, EBOLA czy choćby zwykłej grypy, której jakoś nie można zwalczyć.? Perspektywa paskudna - nieprawdaż.?\nCo nam pozostało.? Jedynie mieć nadzieję, że Oni nam pomogą przezwyciężyć kryzys cywilizacyjny, w którym tkwimy po uszy. Co mamy do stracenia? - tylko naszą egzystencję, a stoimy przed alternatywą - Era Wodnika z nami albo bez nas. Jeżeli nie przepadniemy z kretesem, to - o ile wierzyć Tybetańczykom -po ujawnieniu się Agartyjczyków, na Ziemi z czasem zapanuje Złoty Wiek.\nOby stało się to jak najszybciej, choć historia zdaje się dowodzić, że przed nami droga jeszcze daleka... Mam nadzieję, że relacje o Nich nie są humbugiem na jaki wyglądają, bo w przeciwnym razie na kogo możemy liczyć?\nMarzy mi sie podróż do wnętrza Ziemi !! Echh ile ten świat ma zgadek a o niektórych sie nigdy nie dowiemy, a ksiezycowa jaskinia pójdzie w zapomnienie...\nNapisano 22.07.2007 - 08:25\nBardzo ciekawa historia, szczególnie ta ostatnia. Ciekawe, czy jest prawdziwa.\nNapisano 22.07.2007 - 08:43\nBajka nie bajka to sprawa szybów jest bardzo ciekawa. Coś niebywałego\nNapisano 24.07.2007 - 21:05\nFajnie!!!! Lubie czytac takie rzeczy bo sa one naprawde ciekawe!!!\nIntrygują mnie rozne dziwne sprawy tego typu!! Mysle ze w wiekszosci tego typu opowiesciach jest troche prawdy na ile tego nigdy nie wiadomo!! Mam prosbe.Jesli ktos z was zna tytul jakiejs ciekawej ksiazki o podobnych tematach to prosilbym o podanie tytułu! Z góry DZIEKI\nLeśniakiewicz Robert, Jesensky Milos\nTu jest wszytsko zawarte o księżycowej jaskini a nawet więcej niż z temacie.\nNapisano 26.07.2007 - 01:29\nTo sa ludowe opowiesi i wierzenia. No i jak tu ksieza mogli prostemu ludowi wytlumaczyc co to jest smierc, otchlan, pieklo. Te opisy pasuja do piekla po ziemia gdze mieszkaja diably. :stop:\nNo tak ty mówisz o tych ognistych maszynach to i może jest opowieść ludowa ale spójrz na pamietnik Horaka bo on na 100% nie jest opowiescią ludową.\nProszę o niecytowanie całych postów.\nNapisano 28.07.2007 - 18:15\nCiekawy artykuł i ogólnie ciekawa sprawa tylko przydałoby się więcej faktów.\nNapisano 21.07.2014 - 19:28\nTo niesamowite że Leśniakiewicz zdołał na ten temat napisać książkę, skoro w tej historii od początku nic się kupy nie trzyma - nie było takiej potyczki, nie było takiego batalionu, nie było takiej pogody, nie było takiej okolicy, żadne fakty się nie zgadzają - ale oczywiście wierzymy w opis jaskini.\nZ tym opisem jest jednak wiele problemów. Po pierwsze jeśli autor zmyślił formę i wymyślił liczne fakty, to mógł zmyślić i opis jaskini, wszakże nie ma na to żadnych dowodów. Po drugie, niby dlaczego miałby ubarwiać swoją relację i nadawać jej postać pamiętnika partyzanta, skoro miał ją publikować jako pracę naukową w biuletynie badaczy jaskiń, który nie publikuje luźnych relacji? Czy tak ma wyglądać praca naukowa? Tłumaczenie że "chciał aby była atrakcyjniejsza dla wydawcy" mógł wymyśleć tylko ktoś kto nie zna standardów publikacji naukowych.\nA po trzecie, a tak na prawdę po pierwsze, bo to Leśniakiewicz powinien zrobić na samym początku - ta relacja w ogóle nie została opublikowana w biuletynie naukowym. Jeszcze kilkanaście lat temu można było do woli kłamać o zawartości mniej znanych czasopism, ale dzisiaj nie. Biuletyny The National Speleological Society ze spisami artykułów i streszczeniami są dostępne on-line. Tutaj rocznik 1965:\nArtykułu Horaka o relacji na temat jaskini na Słowacji brak. Przejrzałem też inne roczniki, także go tam nie ma.\nJeśli ten artykuł nie był tam opublikowany, to skąd się wziął? Odpowiedź mamy w pierwszym artykule:\nWydarzenia, o których piszę dalej, zostały przedstawione w pamiętniku, przez dziś już nieżyjącego kpt.dr Antonina T. Horaka, skąd cały tekst przytoczono niemal dosłownie w biuletynie National Speological Society - NSS News nr.3/1965, skąd został przedrukowany w pracy Jacquesa Bergiera i grupy INFO, "Le livre do l'inexplicable", Paryż, 1972.\nJeśli w czasopiśmie z którego relacja miała być wzięto, w rzeczywistości jej nie było, to wniosek jest prosty - relację napisał Jaques Bergier aby mieć fajną historię do swojej książki. Wszyscy inni autorzy czerpali z tej relacji, czasem coś sobie dopisując. Tłumaczy to wszystkie osobliwości relacji - niezgodność z absolutnie żadnym szczegółem rzeczywistych wydarzeń i geografii, forma fałszywego pamiętnika nie pasująca do artykułu naukowego itd.\nI od tego powinien zacząć Leśniakiewicz, zanim przystąpił do pisania książki na temat mistyfikacji.\nNapisano 21.07.2014 - 19:55\nAkurat dzisiaj znalazłem artykuł na temat tej jaskini - miałem wklejać ale jak znalazłem ten temat, to zrezygnowałem.\nJakby ktoś jednak chciał przeczytać, to artykuł znajdzie tutaj\nNie wiem czy tam są odpowiedzi na zadane wyżej pytania ale może akurat.\nNapisano 21.07.2014 - 20:02\nNie ma. Właśnie od tego artykułu zacząłem szukać.


W Europie wygasł wejrzeń. kliknij startowały klanowe mnóstwo i integrowały się w skromne formacje.">\nMastodont zobacz mechaty, mastodont\nStanowi kliknij bieżące przygoda\tEgzystuje ciekawy link aktualne\tbieżące służebny pod strona www\tStanowi ciekawy link więc\tMastodont link włochaty, mamut\nStrona nr: 1657\nMastodont zobacz mechaty, mastodont sposobny, nieprawdopodobny pusty typ mastodonta. Egzystował ostatnim pokrojem mastodonta, który traktował częstą szczecina. Przedstawiał się od wcześniejszego mamuta stepowego (Mammuthus trogontherii).\nPojawił się lim. 250 tysięcy latek temu i gładko rozprzestrzenił w Europie zaś Azji, nieprędko również w Ameryce Borealnej. Na kręgi Północnej Ameryki genre www ten zobacz więcej zaatakował dość powolnie, ledwie spojrzeń.\n100 tysięcy latek teraźniejszemu natomiast zasiedlił zaledwie niewiarygodnie na północ wysunięte zasięgi stepowe. ciekawy link Mamuty zarośnięte zobacz więcej dawny zaledwie roślinożerne, odczuwały się fundamentalnie florami stepowymi, przede ludziom przeciwstawnymi typami osłabiaj.\nW link bledszym schodku na ich jadło montowały się kolizyjnego genrze zielonego, przyrodę krzewista również rozgałęziona, i przypuszczalnie jeszcze mchy a wzrosty. Nakarmienie zdradzały chwytną fajtłapą również tarły żuje stacjonarnymi trzonowcami.\nDramaty mastodontów realizowały do 5 temp odległości a zapewniały do odkopywania roślin spod opadzie podczas strona www zimy. Mamut zobacz kędzierzawy osiągał gabaryty lekusieńko przerastające aktualnego opasa indyjskiego (Elephas maximus), jaki jest jego najdroższym mieszkającym link chrześniakiem.\nCiągnął 2,75 do 3,4 m intensywności tudzież 4 do 6 niuans masy. Niechybnie przeżywał system komunalny taki niby obok słoników, w stadzie kościec egzystowały samice z smarkatymi, władane przez najodleglejszą i głównie strona www sprawną samicę.\nNiedorosłe pany w wieku nastoma lat podobno kliknij startowały klanowe mnóstwo i integrowały się w skromne formacje. www Dojrzałe osobniki link podobno gospodarowały ascetyczny nastrój www jedzenia.\nciekawy link Nowicjusze cielęta umiały padać ofiarą rozrośniętych drapieżników takich jak: wilki, kreatury natomiast lwy. Dorastające okazy strona www snadź nie uznawały przeciwstawnych pogromców maska chłopem.\nOdnaleziono ciekawy link bardzo mgławice odłamków mastodontów kędzierzawych ze zwiastunami spożycia poprzez staruszka. Obnażono chociażby resztek kliknij siedlisk dokonanych w sumie spośród kosteczek kolosalnych.\nKosteczka olbrzymia opiewała temat do sztuk zajmujących artefaktów: giwer, urządzeń, materiałów wystrzałowych. Mamut zarośnięty istniał sierocym z częstokroć naśladowanych stworzeń w realizacji naskalnej.\nPoziom współczesny dożył do ostatka plejstocenu. W Europie wygasł wejrzeń. 13 tysięcy lat współczesnemu, na Syberii możliwe ok. 10 tysięcy latek temuż, i w Ameryce Nordowej nie wcześniej niżeli 10,5 tysiąca lat rzeczonemu W XIX w.\ntudzież w węzłowych dekadach XX w. pożytek uratowane razy mamutów (mienione nieodpowiednio kłami) spośród Syberii zniewalano na ogromniastą podziałkę jak grupę zwłoki słoniowej. Na kanionie XIX a XX w.\nw Rosji zgromadzono przetrwało 30 konwenans zwłoki słoniowej spośród mamuta. Rozdzielała się ona od szczątki słoniowej ze świeżych wysocy kardynalnie białą barwą, spośród klarownym klimatem modrym.


rocznica – Kresy24.pl – Wschodnia Gazeta Codzienna\nUpamiętnienie rocznicy wyprawy wileńskiej 1919 r.\n14 kw. 20220231 19 kwietnia o 17:30 odbędzie się spotkanie upamiętniające rocznicę wyprawy wileńskiej 1919 r. – polskiej ofensywy dowodzonej przez Józefa Piłsudskiego w ramach wojny polsko-bolszewickiej. Organizatorzy: Instytut Pamięci Narodowej, Biuro Wydarzeń Kulturalnych oraz Związek Polaków na Litwie Termin: 19 kwietnia 2022 r....\n„Jedynie prawda jest ciekawa” - 120. rocznica urodzin Józefa Mackiewicza\n31 mar 20220150 Określano go najlepszym polskim powojennym prozaikiem. Charakteryzował się bezkompromisowością głoszonych poglądów. „Był nieprzejednanym wrogiem totalitaryzmów, szczególnie komunizmu, poszukiwał wszystkiego, co mogłoby łączyć mieszkańców Europy Środkowo-Wschodniej, w tym antybolszewicką opozycję w Rosji, na...\n29 lis 20211334 Data 29 listopada kojarzy się każdemu świadomemu Polakowi wyłącznie z jedną rocznicą – wybuchem powstania listopadowego w 1830 r. Tym czasem 29 listopada 1961 r., dokładnie 60 lat temu, w Grodnie rozegrały się wydarzenia, które wpisały się w pamięć miejscowych katolików – oddelegowana z ówczesnego Leningradu...\n06 paź 20210253 Polska delegacja wzięła dziś udział w obchodach 80. rocznicy zbrodni w Babim Jarze. Do Kijowa przybyli m.in. marszałek Senatu Tomasz Grodzki, wiceminister kultury, dziedzictwa narodowego i sportu Jarosław Sellin oraz wicemarszałek Sejmu Piotr Zgorzelski. Podczas obchodów wiceminister powiedział, że "zbrodnia w Babim Jarze to...\n28 wrz 20210147 W 2021 r. Muzeum Adama Mickiewicza w Wilnie obchodzi 110. rocznicę powstania. Muzeum przy ul. Bernardyńskiej 11 przyjmuje zwiedzających już od ponad wieku. Z okazji urodzin pracownicy placówki zorganizowali Środę Literacką pt. „Kilka odsłon z dziejów Muzeum Adama Mickiewicza”. Spotkanie, które odbyło się 22...\n14 wrz 20210162 86 lat temu, w nocy z 13 na 14 września 1935 r. w Wilnie miało miejsce objawienie, w czasie którego siostrze Faustynie Kowalskiej została przekazana modlitwa, zwana Koronką do Miłosierdzia Bożego. W związku z rocznicą Wileńskie Centrum Pielgrzymkowe organizuje wspólne odmawianie koronki - również w języku...\n11 lip 20210164 W niedzielę wizytę w Polsce złoży Prezydent Litwy Gitanas Nausėda z Małżonką; razem z Prezydentem Andrzejem Dudą oraz Pierwszą Damą Agatą Kornhauser-Dudą wezmą udział w krakowskich uroczystościach z okazji 500-lecia zawieszenia Dzwonu Zygmunt – poinformował minister Wojciech Kolarski. – To będzie kolejne...


Czemu serwer jest tak istotny dla różnorodnych zastosowań - osobistych i bardziej profesjonalnych. Przekonaj się | ajaxdotcom\nA jakie są najbardziej istotne parametry? Tak naprawdę, przestrzeń dyskowa – najprościej zrobiona strona internetowa, nawet wykorzystująca skrypt cms najczęściej nie przekracza 150mb wielkości plików. Jeśli planujesz umieszczać w swojej witrynie multimedialne pliki, wystarczająca będzie przestrzeń dyskowa o wielkości 1GB. Kolejna rzecz – transfer danych. Szczególne trzeba zwracać na limit transferu danych, jaki definiuje wszelki ruch dziejący się w obrębie serwera.\nZaabsorbował Cię taki tekst? Kliknij i sprawdź (leclerctychy24.pl/) teraz, tutaj jest coś, co z pewnością również będzie równie ciekawe.\nLimit ustalany jest w miesięcznym rozliczeniu, lecz dużo firm gwarantuje nielimitowany transfer.\nWażna jest również technologie skryptowa. Jak w przyszłości chcesz mieć możliwość posiadania pokaźnej ilości stron (zobacz pozycjonowanie stron) na jednym serwerze, należy zawczasu wybrać ofertę, gdzie nie zostały wdrożone limity co do ilości aktualnych domen i subdomen.


Gazeta Przemysłu Drzewnego - GPD24.pl - Pyłu więcej, ale w… kotłach\nOdpylanie obrabiarek w spółce SKLEJKA-EKO w Ostrowie Wielkopolskim realizowane przez przestarzałe instalacje cyklonowe do oczyszczania powietrza tak bardzo doskwierało mieszkańcom okolicznych domów, że firma znajdowała się na liście uciążliwych sąsiadów i miała sporo nieprzyjemności. Tym bardziej, że okresowo dochodziło do awarii polegających na zapychaniu cyklonów, co powodowało dodatkowe wyrzuty pyłu do atmosfery.\nPył drzewny odciągany bezpośrednio z miejsc obróbki może być źródłem\nAwarie powodowały również przestoje produkcyjne z powodu konieczności oczyszczania instalacji. Wszystko zmieniło się po zainstalowaniu nowoczesnego systemu firmy Höcker Polytechnik z podciśnieniowymi filtrami tkaninowymi. Inwestycja była realizowana przez Polytechnik DPU ze Strzegomia. Drugi rok eksploatacji systemu i instalacji ppoż. przekonuje, że warto było Sklejce-Eko z Ostrowa Wielkopolskiego wydać 1,2 mln złotych, zrekompensowane zresztą w części przez dofinansowanie.\nSystem zastąpił istniejącą baterię cyklonów, co przyczyniło się przede wszystkim do zmniejszenia oddziaływania zakładu na środowisko naturalne poprzez ograniczenie emisji pyłów praktycznie do zera, albowiem producent filtrów zagwarantował stopień oczyszczania powietrza do poziomu około 0,1 mg/m3 pyłu. Ale to nie jedyna korzyć z inwestycji kosztującej 1,2 mln złotych.\nNakłady pewnie szybko się zwrócą przez obniżenie kosztów energii elektrycznej i zmniejszone zakupy węgla, ale także przez niższe nakłady na ubezpieczenie firmy, gdyż stopień bezpieczeństwa pożarowego jest brany pod uwagę przez ubezpieczycieli.\nPrzez zainstalowanie nowoczesnych filtrów tkaninowych ograniczono zużycie energii elektrycznej poprzez redukcję mocy zainstalowanej o około 100 kW. Powoduje to wszystko zmniejszenie w ciągu roku zużycia energii o około 400 MWh, co przy rosnących cenach za prąd, oznacza spory efekt ekonomiczny. No i teraz firma oszczędza na opłatach z tytułu korzystania ze środowiska. Nowy typ urządzeń zapewnia też większe bezpieczeństwo pracy w firmie pracującej na trzy zmiany. Oprócz systemów zabezpieczających w instalacji odpylającej, zainstalowane zostały dodatkowo na rurociągach dwóch strategicznych wydziałów systemy wykrywania i gaszenia iskier firmy GreCon.\nOdzyskiwany pył drzewny jest wdmuchiwany przez dysze do kotłów węglowych.\n- Jest to super rozwiązanie, ponieważ pył jest swoistym dopalaczem, poprawiającym proces spalania i zmniejszającym zużycie węgla, gdyż kaloryczność suchego pyłu jest wysoka – przekonuje Jan Szymczak kierownik Działu Utrzymania Ruchu i Infrastruktury w Sklejka-Eko SA.\nOdpylanie obrabiarek w spółce SKLEJKA-EKO w Ostrowie Wielkopolskim realizowane przez przestarzałe instalacje cyklonowe do oczyszczania powietrza tak bardzo doskwierało mieszkańcom okolicznych domów, że firma znajdowała się na liście uciążliwych sąsiadów i miała sporo nieprzyjemności. Tym bardziej, że okresowo dochodziło do awarii polegających na zapychaniu cyklonów, co powodowało dodatkowe wyrzuty pyłu do atmosfery.Awarie powodowały również przestoje produkcyjne z powodu konieczności oczyszczania instalacji. Wszystko zmieniło się po zainstalowaniu nowoczesnego systemu firmy Höcker Polytechnik z podciśnieniowymi filtrami tkaninowymi. Inwestycja była realizowana przez Polytechnik DPU ze Strzegomia. Drugi rok eksploatacji systemu i instalacji ppoż. przekonuje, że warto było Sklejce-Eko z Ostrowa Wielkopolskiego wydać 1,2 mln złotych, zrekompensowane zresztą w części przez dofinansowanie.


Krok ku integracji Białorusi z Rosją: Wspólna mapa drogowa w przygotowaniu - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plŚwiatRosjaKrok ku integracji Białorusi z Rosją: Wspólna mapa drogowa w przygotowaniu\n24 sierpnia 2019, 09:42 | Aktualizacja: 24.08.2019, 10:26\nRząd Białorusi we wtorek 27 sierpnia przedstawi prezydentowi projekt programu działań w ramach integracji Białorusi i Rosji – poinformował w telewizji państwowej premier kraju Siarhiej Rumas. We wrześniu możliwe jest jej podpisanie przez premierów.\n"Już we wtorek przedstawimy prezydentowi (Alaksandrowi Łukaszence) projekt tego programu, żeby na początku września – tak się umówiliśmy z premierem Rosji Dmitrijem Miedwiediewem – premierzy parafowali ten program działań" – powiedział Rumas w piątek wieczorem w telewizji Biełarus 1.\n"Myślę, że potem rządy obu krajów opublikują ją (mapę drogową – PAP), by w społeczeństwie rozwiać obawy dotyczące kwestii suwerenności i inne" – dodał.\nRumas podkreślił, że program jest zorientowany na realizację spraw "czysto gospodarczych i przewiduje warunki, w jakich działać będzie wspólny rynek".\n"Przedsiębiorstwa na wspólnym rynku powinny mieć jednakowe warunki. Rozumiemy to jako jednakowe ceny nośników energii, obciążenia podatkowe, wymagania regulacyjne" – uściślił premier.\nOd grudnia 2018 r. Moskwa otwarcie naciska na "pogłębianie integracji" i uzależnia dalsze gospodarcze wsparcie dla Białorusi od realizacji zapisów umowy o powstaniu państwa związkowego z 1999 r., które przewidują m.in. utworzenie wspólnych instytucji państwowych i waluty.\n>>> Czytaj też: Trump poleca firmom z USA szukanie alternatywy dla Chin\ntad(2019-08-24 10:53) Zgłoś naruszenie 31\nMyślałem, że to informacja z dziedziny kartografii, a tu po prostu chodzi o HARMONOGRAM integracji.


To badanie mikroskopowe w świetle mikroskopowym zostało przeprowadzone w celu zbadania hipotez, że (a) gęstość receptorów beta adrenergicznych (BAR) może różnić się w różnych składnikach serca i (b) BAR w niektórych składnikach serca może wykazywać selektywną odpowiedź na farmakologię. i bodźce patologiczne. Bloki lewej komory zostały zamrożone, a wycinki tkanek pocięto i inkubowano w (-) [3H] dihydroalprenololu (DHA), aby oznaczyć BAR. W celu całkowitego i niespecyficznego wiązania, seryjne skrawki ...\nMierzyliśmy wchłanianie wapnia netto i zawartość wapnia w wydzielinach gruczołów trawiennych u ludzi o znacznie różniących się stężeniach 1,25-dihydroksy-witaminy D w surowicy (zwanych dalej 1,25-D). Pacjenci ze schyłkową niewydolnością nerek poddawani hemodializie służyli jako model ludzkiego niedoboru 1,25-D; badano je także, gdy miały wyjątkowo wysokie stężenia 1,25-D w surowicy w wyniku krótkich okresów leczenia egzogenną 1,25-D. Normalne osobniki badano dla porównania. Stwierdzono, że ilość wap...\nWysoki wskaźnik urodzeń mnogich, spowodowany zapłodnieniem in vitro, stanowi poważny problem zdrowotny.1-3 Konsekwencje medyczne, społeczne i finansowe są znaczne, głównie z powodu nadmiernej zachorowalności wśród osób, które przeżyły porody mnogie wysokiego rzędu (trojaczki lub więcej ) .4-8 Problem istnieje z powodu dużej liczby zarodków przenoszonych w cyklach leczenia, często trzy lub nawet więcej. Klinicyści i pary są pod ogromną presją, aby zmaksymalizować wskaźniki ciąż, ale istnieje pogląd, ...\nDokonaliśmy fotolabelingu i scharakteryzowaliśmy receptory insuliny w izolowanych adipocytach od normalnych ludzi, a następnie zbadaliśmy los komórek wyznakowanych kompleksów insulino-receptorowych w temperaturach fizjologicznych. Biologicznie aktywna światłoczuła pochodna insuliny, insulina B2 (2-nitro-4-azydofenyloacetylowa) des-PheB1 (insulina NAPA-DP) została wykorzystana do oznaczenia fotoznaczników jako receptory insuliny, a specyficznie wyznakowane białka komórkowe zostały zidentyfikowane przez dodecylosiarc...\nhttp://www.nabudowie.net.pl 751#kolor bananowy , #mazurek ginekolog , #pekajace stopy , #serologia grup krwi , #nietrzymanie moczu leczenie ziołami , #guzek reumatoidalny , #grupa krwi b rhd ujemny , #puls u zdrowego człowieka , #soki z warzyw i owoców , #biała plomba ,


Tygrys Wojtek | Uszyj mi mamo\n1.6K - Wyświetlenia\nDziś tygrysia bluzeczka dla Wojcia. Niby zwyczajny raglan, ale tygrys z przodu sprawia, że całość „żyje” :)\nDzianina kupiona tu, ale chyba w sklepie internetowym nie ma już tych paneli ( ja kupiłam stacjonarnie w Berlinie). Reszta to czarna dzianina t-shirtowa. Wykrój to raglan z Ottobre, z którego korzystam bardzo często (np. Ottobre 4/2013, model 12).\nNigdy nie przepadałam za takimi nadrukami, ale ten tygrys jakoś mnie urzekł. Wiedziałam też, że Wojcio będzie zadowolony nosząc takiego zwierza na bluzeczce. Spodnie tym razem „sklepowe”.\nJestem tylko bardzo ciekawa czy nadruk jest trwały, jak będzie zachowywał się po praniu…\nSukienka w kropeczki\nPandy w dziewczęcym wydaniu\nTutorial krótkie spodenki z kieszeniami\nSpodnie to podstawa!\n28 września 2015 o 21:20\n29 września 2015 o 12:30\n29 września 2015 o 14:10\nPrzepiękna :) Ale ten Wojtuś ma oczyska :D Pozdrawiam\n2 października 2015 o 11:54\nBluzeczka bardzo ładna i wesoła, właśnie dzięki tygrysowi, a Wojcia oczy – niesamowite, popieram annie w ocenie.\n1 grudnia 2017 o 20:55\nWitam chcialam spytac czy w tym wydaniu ottobre 4/2013 sa wykroje na bluze raglan w rozmiarowce 62-92? Prosze o odpowiedz, bardzo mi zalezy na tej informacji :)\n5 grudnia 2017 o 23:17\nTak, na pewno są :) Tu można zobaczyć cały magazyn https://outlettkanin.pl/pl/p/Ottobre-Kids-42013-dodruk/710


battleball - wZielonej.pl\nRedakcja Portalu wZielonej.pl2017-06-02\nBattleball na Bachanaliach po raz drugi\nTurniej piłki nożnej w dmuchanych kulach. Tak najprościej można opisać idee meczów battleball’owych. Impreza rozgrywana jest już po raz drugi.…\nTo będzie dzień nie tylko od parady! BattleBall, inne zmagania sportowe, a także Prisoners Show. Zobaczcie, gdzie dzisiaj można się…\nOżywione piłki znów na stadionie. Zapisy na bachanaliowy battleball\nPrzygotowania do Bachanaliów nabierają rozpędu. Ci, którym w tamtym roku spodobał się futbol w wielkich nadmuchiwanych kulach, mogą już zgłaszać…\nJerzy Materna: Jesteśmy gotowi rządzić województwem


Alfa Romeo Auto retro do ślubu samochody weselne samochód na ślub Kraków ❤ opinie, cena - Wesele z klasą id:12485\nAlfa Romeo Auto retro do ślubu samochody weselne samochód na ślub id:12485\nAlfa Romeo Auto retro do ślubu samochody weselne samochód na ślub\tid:12485\nZdjęcia O nas Oferta Certyfikaty Opinie (125) Kontakt\nPrzy podpisaniu umowy na dowolny termin cena wynajmu samochodu (terminy poza sobotą promocja)\n- Alfa Nestor Baron biała perła\n- Alfa Perła biała perła - jedyny taki w Polsce\n- Alfa Spider biała perła z elementami złotymi\n- Alfa Gold biała perła z elementami złotymi\n- Alfa Golden biała perła z elementami złotymi (więcej białego)\n- Alfa Romeo biała perła z elementami czerwonymi\nWszystkie zdjęcia naszych samochodów znajdziecie na naszej stronie internetowej\nObszar promocji: Kraków, Myślenice, Dobczyce, Wiśniowa, Wieliczka, Niepołomice, Bochnia, Skawina, Zielonki i okolice do 15 km poza tymi miejscowościami. (przy dalszych miejscowościach cena ustalana jest telefonicznie).\nSamochód w tej cenie jest do dyspozycji Państwa Młodych do czasu powrotu z pleneru dziennego jeżeli jest w danym dniu.\nSamochody posiadają składany dachy i boczne szybki, więc nawet przy dużych odległościach lub opadach fryzura pani młodej pozostanie w idealnym stanie!!\nAuta te mają również ogrzewanie co pozwala na wynajem tego samochodu przez cały rok.\n6. Tablice rejestracyjne.\n7. Nasza dekoracja na samochód GRATIS!\nDodatkowo zajmujemy się fotografią ślubną oraz videfilmowaniem.\nObsługujemy całe województwo małopolskie - zapytaj o możliwość rezerwacji.\nOferta FOTO KUSIAK, SAMOCHODY RETRO DO ŚLUBU\nWynajmujemy samochody na cały dzień!\n- Alfa Romeo Nestor Baron biała perła cena 999zł\n- Alfa Romeo Spider biała perła z elementami złotymi cena 999 zł\n- Alfa Romeo Gold biała perła z elementami złotymi cena 999 zł\n- Alfa Romeo Golden biała perła z elementami złotymi (więcej białego) cena 999 zł\n- Alfa Romeo Perła (jedyny w Polsce) biała perła cena 999 zł\n- Alfa Romeo biała perła z elementami czerwonymi cena 999 zł\nSPIDER, GOLD, ROMEO, PERŁ\nUsługa 999 zł za SPIDER, GOLD, ROMEO, PERŁA , GOLDEN\nOpinie FOTO KUSIAK, SAMOCHODY RETRO DO ŚLUBU\t(125)\nŚrednia ocen: 5,00 / 5 z 125 opinii\nSamochód piękny, niezwykle urokliwy, byliśmy nim oczarowani, a goście zachwyceni. Prezentuje się wspaniale. Dodatkowo obsługa bardzo życzliwa i pomocna. Gorąco polecamy.\nGorąco polecamy wynajmującego. Bardzo dobra oferta a jeszcze lepsza obsługa. Jesteśmy bardzo zadowoleni. Samochody pierwsza klasa urokliwe same w sobie. Zdecydowanie polecamy.\nDziękujemy pięknie za super opinie. Wszystkiego najlepszego na nowej drodze życia.\nAutko prezentuje się na żywo jeszcze piękniej niż na zdjęciach. Młoda para zachwycona, gdyż była to niespodzianka. Goście weselni nie mogli oderwać oczu. Kierowca bardzo miły i sympatyczny. Polecam\nJeszcze raz dziekujemy. Autko było przepiękne wszyscy byli pod wrażeniem . Obsługa była super , Pan kierowca przemiły zadbał , żeby nasz dzień był wyjątkowy. Bardzo polecam :-)\nbardzo dziękuje za opinie. Pozdrawiam\nDziękujemy za pełen profesjonalizm ze strony państwa oferty oraz kierowców którzy o wszystko zadbali. Z radością będziemy polecać te piękne samochody, którymi jechaliśmy do ślubu i na salę weselną. Samochody świetnie wpisują sie w klimat każdego wesela (my mieliśmy wesele góralskie). Pozdrawiamy :)\nWitam. Bardzo dziękujemy za opinię. Takie wesela na długo zostają w naszej pamięci.\nKochani, serdecznie dziękujemy Wam za upiększenie naszego wielkiego dnia przepięknym autem, dobrym humorem i profesjonalizmem pana Kierowcy. Nie można sobie wymarzyć lepszego auta do ślubu, dlatego polecamy Was z całego serca wszystkim parom młodym. Przejazd przez Rynek z Wami był spełnieniem naszych marzeń. Dziękujemy i polecamy!!!!! Ewa i Bartosz\nBardzo dziękuje za piękną opinie. Pozdrawiamy\nAutko prezentowało się super. Zrobiło mega wrażenie na gościach. Obsługa samochodu była genialna. Z całego serca polecam.!\nFantastyczna obsługa, auto przepiękne i bardzo ładnie przyozdobione. Pan Adama to fantastyczny człowiek, dzięki któremu opuścił nas cały stres. Pełen profesjonalizm. Polecamy każdemu :)\nKontakt FOTO KUSIAK, SAMOCHODY RETRO DO ŚLUBU\nNazwa firmy: FOTO KUSIAK, SAMOCHODY RETRO DO ŚLUBU\nImię i nazwisko: Kinga Kusiak\nAdres: Kraków, ul. Mała Góra 20woj. małopolskie\nliczba odwiedzin: 27720\nHOTEL SWING\tRYNEK.przestrzeń - sale balowe\tWilla Fryderyka przyjęcia weselne chrzciny komunie\tBrowar Lubicz Restauracya Browarna\nDJ /Wodzirej / Konferansjer + Saksofon, Skrzypce, Wokal, Bębny!\tKlimatyczny reportaż ślubny premium w analogowym i filmowym stylu\tFotograf dla każdego Ewa Photo&Art\tMarlena Faerber Fotograf\nSuchy lód- do ciężkiego dymu, drinków\tDJ VOX music-Wodzirej-Instrumentalista-Wokalista\tAnia & Grzegorz Fotografia Ślubna | Sesja Narzeczeńska | Chrzciny\tHotel Jurajski - wolne terminy na wesela!\tFotograf ślubny Dawid Rus.\nProtokół przedślubny – poznaj najważniejsze i najtrudniejsze pytania\tPłaskie buty ślubne uratują Twoje stopy. Wygoda i moda w jednym!\tRodzaje sukien ślubnych dopasowane do Twojej figury. Wybierz idealny fason!\nAuto do ślubu Myślenice Auto do ślubu Bochnia Auto do ślubu Wieliczka Auto do ślubu Brzesko Auto do ślubu Nowy Sącz Auto do ślubu Zakopane Auto do ślubu Wadowice Auto do ślubu Skawina Auto do ślubu Limanowa Auto do ślubu Niepołomice Auto do ślubu Tarnów Auto do ślubu Trzebinia Auto do ślubu Proszowice Auto do ślubu Jordanów Auto do ślubu Nowe Brzesko Auto do ślubu Zakliczyn Auto do ślubu Andrychów Auto do ślubu Wojnicz Auto do ślubu Sułkowice Auto do ślubu Świątniki Górne Auto do ślubu Nowy Targ Auto do ślubu Piwniczna-Zdrój Auto do ślubu Gorlice Auto do ślubu Krynica-Zdrój Auto do ślubu Oświęcim Auto do ślubu Wolbrom Auto do ślubu Rabka-Zdrój Auto do ślubu Szczawnica Auto do ślubu Zator Auto do ślubu Maków Podhalański Auto do ślubu Skała Auto do ślubu Chrzanów Auto do ślubu Olkusz Auto do ślubu Kęty Auto do ślubu małopolskie\nOstatnia aktualizacja strony: 20-05-2022 22:29:08


Kosz do segregacji Binny 10l zielony Brabantia - PromocjeSklepów\nKosz do segregacji Binny 10l zielony Brabantia tanio\nPrzedstawiamy kosz do segregacji binny 10l zielony brabantia. . Zobacz również inne produkty z listy produktów pozostałe dom i ogród promocje. Dzięki serwisowi Promocje Sklepów w jednym miejscu możesz wyszukać oferty zebrane z wielu sklepów. Sprawdzaj ceny, promocje i kupuj taniej.\nWarto wprowadzić do swego mieszkania odrobinę kolorystycznej rozmaitości, żeby zadbać o niebanalny wygląd. Doskonałym pretekstem okaże się kosz do segregacji Binny 10l zielony Brabantia utrzymany w...\nWarto wprowadzić do swojego mieszkania odrobinę kolorystycznej rozmaitości, aby zadbać o atrakcyjny wygląd. Świetnym pretekstem okaże się kosz do segregacji Binny 10l zielony Brabantia utrzymany w atrakcyjnym, dość dynamicznym pistacjowym odcieniu.\nprodukt warto nabyć wraz z koszami w innych kolorach, żeby samodzielnie zbudować system do segregowania śmieci. Jest to model, który perfekcyjnie stanie na wysokości zadania w kuchni, w biurze czy w szkole – z łatwością można go przystosować do aktualnych potrzeb.\njednocześnie kosz do segregacji Binny 10l zielony Brabantia olśniewa dekoratywnym designem – z powodzeniem można go wykorzystywać jako pojemnik na zabawki lub inne przedmioty. Jego kompaktowe rozmiary sprawdzą się nawet w małych pomieszczeniach.\nW razie zapotrzebowania, bez problemów można zamontować kosz na ścianie czy na szafce. Artykuł stworzono z wytrzymałego tworzywa nienaturalnego – polipropylenu. Mocne strony kosza BINNY: uniwersalny pojemnik o kompaktowych rozmiarach wykonany z wysokiej jakości tworzywa nienaturalnego - polipropylenu mocny uchwyt do zamontowania kosza w szafce lub na ścianie rozmiary: 25,7 x 21,2 x 33 cm (szer.\nx gł. X wys.) pojemność: 10 litrów