Doskonały figiel p. Kaskabela.\ntrasznym istotnie był początek lutego, w którym to miesiącu rtęć często zamarza w termometrze. Rozumie się, że porównać tego jeszcze nie można z temperaturą w przestrzeni pomiędzy gwiazdami, jak np. dwieście siedmdziesiąt trzy stopnie niżej zera które unieruchamiają drobiny ciał i wytwarzają stan absolutnie stały.\nAle jednak można było sobie wyobrazić, jakoby drobiny powietrza przestały się przesuwać, jakoby atmosfera skrzepła zupełnie: powietrze, którem się oddychało, paliło jako ogień. Termometr opadł tak nisko, że mieszkańcy „Pięknego Wędrowca” byli zmuszeni pozostawać ustawicznie we wnętrzu wagonu. Niebo było bez skazy: konstelacye błyszczały tak jasno i wyraźnie, iż zdawało się, jakoby wzrok przenikał najodleglejsze krańce sklepienia niebieskiego. Co do dziennego światła, to w porze południowej było ono tylko bladą mieszaniną świtu i zmroku.\nPomimo tego jednakowoż krajowcy jeszcze odważali się wychodzić na otwarte powietrze. Ale jakież środki ostrożności zarządzali, ażeby uchronić ręce, nogi i nosy od nagłego odmrożenia! Były to prawdziwe ruchome wiązki futer. A jakież to potrzeby wyganiały ich z wnętrza ich nor pośród takich okoliczności klimatycznych? Oto wola ich władcy. Czy nie było rzeczą konieczną uważać, ażeby jeńcy, którzy teraz nie mogli składać mu wizyt codziennych, nie uszli potajemnie z jego dziedzin?\nKażdemu zwyczajnemu stworzeniu wydawałoby to się rzeczą zbyteczną w takich stosunkach.\n– Dobry wieczór wam, ziemnowodne rodaki! – mawiał p. Kaskabel, dostrzegłszy ich przez małe szybki, kiedy otarł je z osadzającego się wewnątrz lodu. Potem zaś dodawał: – Doprawdy, że te dziwotwory muszą mieć w żyłach krew morsów!…. Otóż łażą i poruszają się tam, gdzie porządni ludzie musieliby zesztywnieć w przeciągu pięciu minut!\nWewnątrz „Pięknego Wędrowca”, który hermetycznie był pozamykany, można było utrzymać znośną temperaturę. Ciepło z pieca kuchennego, w którym torf palono, ażeby o ile możności oszczędzać zapas parafiny, rozchodziło się po wszystkich przedziałach. Rozumie się, że trzeba je było przewietrzać od czasu do czasu. Zaledwie jednakowoż otwierano drzwi frontowe, każdy płyn wewnątrz rydwanu natychmiast krzepł i w lód się zamieniał. Było nie mniej niż czterdzieści stopni różnicy pomiędzy temperaturą wewnętrzną a zewnętrzną; fakt ten mógłby był pan Sergiusz stwierdzić, gdyby krajowcy nie byli pokradli termometry.\nKu końcowi drugiego tygodnia lutego wydawało się, że temperatura cokolwiek się podnosi. Wiatr zwrócił się na południe i rozpoczęły się w tej stronie Nowej Syberyi na nowo gwałtowne zawieruchy śnieżne. Gdyby „Piękny Wędrowiec” nie był ubezpieczony wysokimi wzgórkami, to nie mógłby był się oprzeć wichrom; był jednakowoż oprócz tegoż wpakowany w śnieg wyżej kół i tym sposobem zupełnie był ubezpieczony.\nJeszcze wprawdzie kilkakrotnie spazmatycznie powracał ciężki mróz i wywoływał nagłe zmiany temperatury, ale około połowy miesiąca przecież już przeciętna temperatura wynosiła nie mniej niż dwadzieścia stopni niżej zera Celsiusza.\nPan Sergiusz, p. Kaskabel, Jan, Sender i Clovy zaczęli też robić małe wycieczki, uważając troskliwie, ażeby nie ściągnęli na siebie złych skutków w skutek nagłej zmiany temperatury. Z hygienicznego stanowiska stanowiło to dla nich największe niebezpieczeństwo.\nCałe otoczenie obozowiska znikło pod jednolitym białym kobiercem i nie można było nawet rozeznać żadnych nierówności gruntu, i to nie z powodu braku światła, gdyż teraz już na jakie dwie godziny widnokrąg południowy rozjaśniał się światłem bladawem, który odtąd rozszerzać się miało stale aż do wiosennego porównania dnia z nocą. Stało się też rzeczą możliwą odbywać przechadzki, a na specyalny rozkaz Czu Czuku, należało mu złożyć wizytę.\nNie było zmiany w postanowieniach upartego krajowca. Przeciwnie, ostrzeżono teraz jeńców, że maja się postarać w jak najkrótszym czasie o okup w sumie trzech tysięcy rubli, gdyż w razie przeciwnym Czy Czuk zobaczy, co ma zrobić.\n– Ty przebrzydły łotrze! – rzekł do niego Kaskabel w ojczystym swym francuzkim języku, którego potentat nie rozumiał: – ty potworze szkaradny! ty królu błaznów!\nWszelkie te przydomki jednakowoż, chociaż stosowały się do władcy wysp Lajchoskich, nie naprawiały położenia. A groźniejszą stawało się rzeczą, że Czu Czuk zapowiadał jakieś ostrzejsze postępowanie.\nW owym to czasie, pod wpływem tłumionego gniewu, przyszła p. Kaskabelowi do głowy myśl rzeczywiście doskonała.\n– Na wszystkie morsy lajchoskie! – zawołał pewnego pięknego poranku; – gdyby tylko ten figiel, ten pyszny figiel się udał!…. Ale dla czegożby nie?…. U takich głupców!\nChociaż jednak te wyrazy mu się z ust wyrwały, p. Kaskabel uważał za rzecz stosowną zachować tajemnicę. Ani słowa nie powiedział nikomu, ani p. Sergiuszowi, ani nawet Kornelii.\nZdaje się jednakowoż, że jednym z niezbędnych warunków do powodzenia jego planu było biegłe wyuczenie się dyalektu rosyjskiego, którym się posługują w północnej Syberyi. I tak, podczas gdy Kajeta doskonaliła się w języku francuzkim pod kierownictwem przyjaciela swego Jana, p. Kaskabel nagle wziął się do pilnego studyowania języka rosyjskiego, w czem mu pomagał przyjaciel jego p. Sergiusz. A gdzież mógłby był znaleźć nauczyciela gorliwszego?\nTak więc, d. 16 lutego, przechadzając się w około „Pięknego Wędrowca”, oznajmił mu, że chciałby nauczyć się mówić biegle po rosyjsku.\n– Widzisz pan, – powiedział, – ponieważ udajemy się do Rosyi, przeto może okazać się dla mnie rzeczą bardzo pożyteczną mówić po rosyjsku; chciałbym czuć się jak w domu w czasie pobytu w Permie i Niżnym Nowogrodzie.\n– Bardzo dobrze, kochany panie Kaskabelu, – odrzekł pan Sergiusz. – Ale to, co pan już umiesz, mogłoby niemal panu wystarczyć już teraz.\n– Nie, panie Sergiuszu, wcale nie. Chociaż teraz już rozumiem dosyć, co do mnie się mówi, to przecież nie mogę jeszcze wyrażać się należycie, a o to mi właśnie chodzi.\n– Jak pan chcesz.\n– A przytem, panie Sergiuszu, posłuży to panu do zabicia czasu.\nI odtąd zaczął kuć po rosyjsku z p. Sergiuszem, po kilka godzin dziennie, przy czem widocznie mniej mu chodziło o gramatykę aniżeli o wyraźne wymawianie. Było to widocznie głównym jego celem.\nJednakowoż, podczas gdy Rosyanie nader łatwo uczą się po francuzku, i bynajmniej przy tem nie zatrzymują akcentu cudzoziemskiego, – o wiele trudniej jest dla Francuzów nauczyć się po rosyjsku. Trudno tez wyobrazić sobie, z jaką pilnością p. Kaskabel oddawał się swoim studyom, jak się natężał, ażeby wymawiać należycie i jakiemi potężnymi tonami napełniał „Pięknego Wędrowca”, by zyskać czystą wymowę każdego wyrazu, którego się nauczył.\nIstotnie też przy wrodzonym swym talencie do języków, robił postępy tak znaczne, że zdumiewał swe otoczenie.\nKiedy lekcya się zakończyła, wychodził nieraz nad brzeg i tam, będąc pewnym, że nikt go nie usłyszy, stentorowym swym głosem powtarzał kilka zdań na różne tony usiłując zwłaszcza r wymawiać w sposób rosyjski.\nNiekiedy spotykał Ortika i Kirszewa, a że żaden z nich nie umiał po francuzku, przeto wdawał się z nimi w rozmowę w ich języku, i przekonywał się, jakie sam robił postępy.\nObaj ci ludzie częściej teraz zaglądali do „Pięknego Wędrowca”, a Kajeta, którą od razu zastanowił głos Kirszewa, nadaremnie starała się przypomnieć sobie, przy jakiej sposobności go słyszała.\nPomiędzy Ortikiem a p. Sergiuszem toczyła się zawsze rozmowa, do której teraz mógł przyłączyć się p. Kaskabel, około szukania sposobów do opuszczenia wyspy, ale nie zdołano jeszcze wymyśleć nic praktycznego.\n– Może się nadarzyć sposobność, o której jeszcze nie pomyśleliśmy, a która dosyć jest prawdopodobną – rzekł Ortik pewnego dnia.\n– A co takiego? – zapytał się p. Sergiusz.\n– Kiedy morze lodowate się otworzy dla żeglugi – mówił marynarz, – to niekiedy łowcy wielorybów pojawiają się w okolicach wysp Lajchoskich. Gdyby to się wydarzyło na nasze szczęście, to czy nie moglibyśmy, dając im sygnały, nakłonić ich do wylądowania?\nW takim razie narazilibyśmy załogę by dostała się do niewoli Czu Czuka tak jak my i nie dopomogłoby nam to do ucieczki, – odrzekł p. Sergiusz, – bo załoga nie byłaby dość liczną i niezawodnie uległaby przemocy.\n– A przytem, – dodał Kaskabel – morze jeszcze nie będzie otwarte dla żeglugi przez jakie trzy lub cztery miesiące, a do tego czasu mnie cierpliwości nie starczy!\nPotem dodał po chwili namysłu:\n– A nadto, gdybyśmy mogli dostać się na taki statek nawet za zgodą tego poczciwego staruszka Czu Czuka to musielibyśmy zostawić tu „Pięknego Wędrowca.”\n– Prawdopodobnie trzeba będzie ostatecznie zgodzić się z koniecznością wyrzeczenia się „Pięknego Wędrowca” – zauważył p. Sergiusz.\n– Koniecznością? – odparł Kaskabel. – Głupstwo!\n– Czyż to możliwe, że panbyś miał jaki plan…?\nI więcej p. Kaskabel nie powiedział. Ale jakiś uśmiech zaigrał się na jego ustach! Jaki blask oczu rozpromienił mu lica!\nSkoro tylko Kornelia dowiedziała się o zagadkowem wyrażeniu się swego męża. powiedziała zaraz:\n– Cezar niezawodnie już coś obmyślił. Co to być może, nie wiem. Ale jestem już pewną, że tak jest. Zresztą u takiego człowieka, to nic dziwnego!\n– Ojciec ma więcej rozumu od Czu Czuka! – dodała mała Napoleona.\n– Czyście zauważyli, – rzekł jeszcze Sander, – że ojciec w ostatnich czasach zaczął go nazywać „poczciwym staruszkiem.” Nazwa to bardzo pieszczotliwa…\n– Chyba, że zupełnie przeciwne ma znaczenie! – uważał za stosowne orzec Clovy.\nNajwięcej czasu jednak p. Kaskabel, – jak Demostenes przygłuszający bałwany morze greckiego – obracał na wzmacnianie swego organu pośród wycia żywiołów nad wybrzeżem zamarzniętego morza.\nW ciągu drugiej połowy lutego temperatura stale się podnosiła; wiatr zatrzymywał kierunek południowy; prądy powietrza w atmosferze dostrzegalne mniej stawały się mroźne. Nie należało przeto tracić czasu.\nPo przejściach doznanych w skutek pękania lodów w cieśninie Berynga z powodu późnego nadejścia zimy, byłoby już niesłychaną fatalnością narazić się na podobne niebezpieczeństwa, gdyby wiosna pojawiła się za wcześnie.\nJednem słowem, jeżeli Kaskabel wynalazł jaki sposób do nakłonienia Czu Czuka, ażeby wypuścił z niewoli jego i jego sztab, to należało go użyć, dopóki pole lodowe tworzyło jednolitą stałą masę pomiędzy wyspami a wybrzeżem Syberyi. Skoro raz pole lodowe się przekroczy, to „Piękny Wędrowiec,” posiadając dobry zaprząg reniferów, będzie mógł przebyć pierwszą część swojej podróży stosunkowo łatwo i tajania mórz więcej obawiać się nie będzie potrzeba.\n– Powiedz-no mi pan, panie Kaskabelu, – zapytał się pewnego dnia p. Sergiusz, – czy pan istotnie masz nadzieję, że stary ten łotr Czu Czuk da panu do rozporządzenia potrzebną ilość reniferów, mogących zaciągnąć pański rydwan na ląd stały?\n– Panie Sergiuszu, – odrzekł Kaskabel z miną bardzo poważną: – Czu Czuk nie jest starym łotrem! Jest on poczciwym człowiekiem, bardzo miłym człowiekiem! Otóż, jeżeli nam pozwoli odjechać, to pozwoli też nam zabrać ze sobą „Pięknego Wędrowca,” a chcąc okazać nam taką uprzejmość, musi nam ofiarować dwadzieścia reniferów, pięćdziesiąt, sto, tysiąc reniferów, skoro ich zażądam!\n– Więc masz pan na niego sposób?\n– Czy mam?… Jak gdybym koniec jego nosa trzymał w palcach, panie Sergiuszu! A skoro trzymam, to i nie popuszczę, bądź pan pewien!\nZachowanie się Cezara było takie, jakoby był siebie pewnym; uśmiech jego zdradzał zadowolenie ze siebie. Przy tej sposobności posunął się do tego, że złożywszy palce prawej ręki, dotknął nimi swych ust i przesłał całusa w kierunku mieszkania Czu Czuka. Pan Sergiusz jednak widząc, że Kaskabel nie życzy sobie wyjawić swej tajemnicy, miał tyle taktu i delikatności, że nie nalegał.\nTeraz już, za nadejściem łagodniejszej temperatury, poddani Czu Czuka powracali do zwykłych swych zajęć, chwytania ptaków i polowania na foki. Równocześnie też ceremonie religijne, chwilowo zawieszona na czas najostrzejszych mrozów, napowrót sprowadzały wiernych do groty bałwanów.\nW piątek zaś każdego tygodnia szczep gromadził się najliczniej i z największą okazałością. Zdaje się, że piątek jest niedzielą nowosybiryjską. Otóż w pewien piątek, 29 lutego, – rok 1868 był przystępnym, – miała się odbyć generalna procesya wszystkich krajowców.\nDnia poprzedzającego, przed udaniem się na spoczynek, pan Kaskabel powiedział po prostu:\n– Jutro niechaj każdy będzie przygotowany do wzięcia udziału w ceremonii w Vorspueku; będziemy towarzyszyli naszemu przyjacielowi Czu Czukowi.\n– Jakto, Cezarze, – zawołała Kornelia, – życzysz sobie, ażebyśmy…?\n– Tak jest, życzę sobie tego!\nJakiż mógł być powód tak stanowczego rozkazu? Czy Kaskabel spodziewał się pozyskać względy królika tych wysp przez wzięcie udziału w jego zabobonnych obrzędach?\nNie ma wątpliwości, że Czu Czuk radowałby się, gdyby jego jeńcy cześć oddali bóstwom krajowym. Ale zmieniać wiarę, przyjąć religią krajowców, to znów inna kwestya; było rzeczą wielce nieprawdopodobną, ażeby p. Kaskabel posunął się do apostazyi dl pozyskania łaski Jego Nowosybiryjskiej Mości. Samo takie przypuszczenie byłoby wstrętnem.\nBądź co bądź, następnego poranku o świcie cały szczep był na nogach. Powietrze było wspaniałe; termometr wskazywał zapewne ledwie dziesięć stopni niżej zera. Przytem można było się spodziewać trwania światła dziennego przez cztery do pięciu godzin, a około południa ukazania się kawałeczka słońca z za widnokręgu.\nMieszkańcy powychodzili ze swych nor krecich. Mężczyźni, kobiety, dzieci, starcy byli w swej odświętnej piątkowej odzieży ze skóry fok i reniferów. Przedstawiali niezrównany widok futer białych i czarnych, kapeluszy ozdobionych paciorkami, najrozmaitszych pancerzy, opasek skórzanych mocno ściskających głowy, kolczyków, bransoletek, klejnotów z kości morsów, zwieszających się z nosów, itp.\nAle to wszystko nie wystraczało do tak solennej uroczystości. Niektórzy wybitniejsi szczepu uważali za rzecz stosowną nałożyć ozdoby jeszcze wspanialsze, a tych im dostarczyły przedmioty skradzione w „Pięknym Wędrowcu”.\nI istotnie, nie mówić już o fantastycznych strojach trupy, które narzucili na siebie, o czapkach błazeńkich i hełmach z tektury, które powkładali na głowy, – niektórzy mieli na szyjach nanizane na sznurze stalowe pierścienie do sztuk kuglarskich używane, inni u pasów zawiesili rząd piłek i kół, a wielki naczelnik Czu Czuk miał na piersiach barometr, jakoby tenże tworzył nowy order ustanowiony przez władzę Nowej Syberyi.\nRozumie się, że nie brakło i kompletnej orkiestry trupy; waltornia z tromboną wzajemnie się przygłuszały, tamburyn usiłował z bębnem iść w zawody, a wszystko razem składało się na przeraźliwą kocią muzykę.\nKornelia nie mniej jak jej dzieci oburzyła się na piekielny koncert tych artystów, do którego uzupełnienia brakowało tylko jeszcze „pienia psów morskich”, jak zauważył Clovy.\nA przecież, chociaż to może komu wyda się nieprawdopodobnem, p. Kaskabel wyraźnie uśmiechał się do krajowców; kłaniał się im, wznosił okrzyki: hurra!. klaskał rękami, wołał: „brawo, brawo!” i od czasu do czasu rzucał uwagi:\n– Doprawdy ci ludzie mię zdumiewają! Mają szczególny talent do muzyki! Gdyby tylko dali się zaangażować, to zabrałbym z nich kilku ze sobą i byłbym pewnym niezmiernego powodzenia najprzód w Permie, a potem w St. Clood.\nPośród takiego tedy hałasu procesya postępowała przez środek wsi do miejsca świętego, gdzie bożkowie czekali cierpliwie na oddanie im czci należnej przez prawowiernych. Czu Czuk kroczył na przedzie. Tuż za nim szli p. Sergiusz i p. Kaskabel, a dalej rodzina tego ostatniego i obaj rosyjscy marynarze, w końcu zaś cała ludność Turkiewa.\nPochód wkrótce zatrzymał się przed skalistą jaskinią, w której stały bałwany okryte wspaniałemi futrami i zdobne w barwy nowo nałożone na tę uroczystość.\nPotem Czu Czuk wszedł do Vorspueku z rękami wzniesionemi ku niebie, a skłoniwszy się trzykrotnie, usiadł „w kaczki” na kobiercu ze skór reniferowych, rozpostartym na ziemi. Taka była moda klękania w tym kraju.\nPan Sergiusz i jego towarzysze nie omieszkali naśladować naczelnika i cały tłum za niemi przykucnął do ziemi.\nKiedy cisza zapanowała, Czu Czuk wygłosił kilka wyrazów, częścią śpiewanych, częścią wypowiedzianych, do trzech bożków.\nNagle dał się słyszeć głos w odpowiedzi na jego modlitwę, wyraźny, potężny głos wychodzący z wnętrza jaskini.\nCud nad cudami! Głos wychodzi z dzioba jednego z bożków, i najwyraźniej brzmią wyrazy:\n„Oni światli, eti innostańcy, kotoryje przyszli od zapada! Zaczem ty ich zadzierzajesz?”\n„Oni święci, ci cudzoziemcy, którzy przybyli z Zachodu. Dlaczego ich zatrzymujesz!”\nNa te słowa, które doskonale zrozumieli wszyscy prawowierni, powszechne zapanowało zdumienie.\nZdarzyło się po raz pierwszy, że bogowie Nowej Syberyi raczyli przemawiać do swoich wiernych.\nNastępnie drugi głos w tonie rozkazującym odzywa się z dzioba bożka po lewej stronie i piorunującym przemawia tonem:\n„Prykazuju ja tiebie pustit wolno etych aresztantow! Twoji poddani dołżni okazat im samo bolszoje uważatelstwo i oddat im wsie wieszczy kotoryje im byli wziaty. Prykazuju ja tiebie okazat swoje im sodiejstwie, cztoby mogli wozwratitsia na pobiereża Sibiru!”\nTrzy te zdania wystosowane do Czu Czuka, takie miały znaczenie:\n„Nakazuję tobie puścić wolno tych aresztantów! Twoi poddani winni okazać im wszelką uprzejmość i oddać im wszystkie przedmioty, które im zabrano. Nakazuję ci dopomódz im, aby powrócili na wybrzeża Syberyi”\nTym razem zdumienie słuchaczy zamieniło się w przerażenie. Czu Czuk wzniósł się do połowy na kolanach, z oczami wlepionem przed siebie, wargami ruszającemi się bez wydania głosu, palcami u rąk szeroko rozpostartymi, z widocznymi oznakami przestrachu. Krajowcy, którzy również do połowy się podnieśli, wahali się, czy mają całować ziemię, czy tez uciec czemprędzej.\nNim ochłonięto z przerażenia, odezwał się bożek trzeci. Jakże jednak przerażającym, jak strasznym był jego głos!\nWyrazy jego również były skierowane wprost do Jego Nowosybiryjskiej Mości:\n„Esli ty etoho nie zdiełajesz w tom samom dnie, w ktorom eti światyje ludi siebie żełat budut, to czerty woźmut twoj narod!”\n„Jeśli tego nie uczynisz w tym dniu, w którym ci święci ludzie życzyć sobie będą, to dyabli wezmą twój naród!”\nTym razem i królik i jego poddani, ogłuszeni najwyższem przestrachem. leżeli nieruchomie na ziemi, podczas gdy p. Kaskabel, wznosząc ramiona ku bałwanom z wdzięczności, dziękował im głośno za wystąpienie na jego korzyść.\nTymczasem zaś jego towarzysze całemi siłami powstrzymywali wybuchy śmiechu.\nGenialny nasz artysta, posługując się swoim talentem brzuchomówczym, takiego użył figla, ażeby doprowadzić Czu Czuka do rozumu.\nBył to jedyny sposób na tych krajowców.\n„Cudzoziemcy, którzy przybyli z Zachodu” – (co za szczęśliwe wyrażenie się obmyślił p. Kaskabel) – „cudzoziemcy ci są świętymi! Dlaczego Czu Czuk ich zatrzymuje?”\nOczywiście, że dłużej nie poważy się tego czynić! Puści ich, skoro tylko zechcą odejść, a krajowcy świadczyć im będą te istoty cieszące się taką bogów protekcyą!\nI podczas gdy Ortik i Kirszew, którzy nie znali brzuchomówczych zdolności p. Kaskabela, nie mogli ukryć swego prawdziwego zdumienia, Clovy powtarzał:\n– Jakże genialny jest mój „boss”! Jakiż ma rozum! Co za człowiek, chyba że….\n– Chyba że jest bożkiem! – uzupełniła Kornelia, skłaniając się nisko przed mężem.\nFigiel powiódł się doskonale, dzięki niesłychanej łatwowierności szczepów nowosybiryjskich. Łatwowierność tę Kaskabel doskonale zauważył i to mu podsunęło myśl skorzystania ze swej sztuki brzuchomówstwa dla dobra ogólnego.\nRozumie się, że Kaskabela i jego towarzyszy odprowadzono do ich obozowiska ze wszelkiemi oznakami szacunku należnego „świętym” osobistościom. Czu Czuk, po części z obawy, po części z szacunku, nie wiedział dobrze jak ma się kłaniać, jakie dowody czci swojej składać, Kaskabelowie i bóstwa wyspy Kotelnoj stanęły na równi w jego wyobrażeniu.\nAleż bo istotnie, czyż mogło tym mieszkańcom Turkiewa, pogrążonym w takiej ciemnocie, przyjść na myśl, iż stali się ofiarami figla kuglarskiego? Nie mogli ani na chwilę wątpić o tem, że istotnie przemówiły same ich bałwany w Vorspueku. Wszak to z ich dziobów, niemych dotychczas, wyszły owe wyrazy wygłoszone wyraźnie w języku rosyjskim. A przy tem, czy nie wydarzyło się przed tem coś nadzwyczajnego? Czyż nie przemówiła także papuga Dżako? Czyliż krajowcy wówczas już nie przerazili się, usłyszawszy owe wyrazy dla nich niezrozumiałe? Co zaś możliwem było u ptaka, to dlaczegóż nie miałoby być możliwem dla bożków o głowach ptasich?\nOd owego dnia tedy, p. Sergiusz, Cezar Kaskabel i tegoż rodzina, a także i obaj marynarze, za którymi ujęto się jako za ziomkami, mogli się uważać za wolnych. Zima najostrzejsza już przechodziła, a temperatura stawała się znośną. Postanowiono tedy nie zwlekać z opuszczeniem wysp Lajchoskich. Nie było zresztą obawy, ażeby usposobienie krajowców się zmieniło. Zanadto już byli „oczarowani”.\nPan Kaskabel był w doskonałych stosunkach ze swoim „przyjacielem Czu Czukiem”, który byłby mu chętnie czyścił buty, gdyby tego żądał.\nRozumie się, że „poczciwiec ten” postarał się o to, by zwrócono wszystko, co zabrano z „Pięknego Wędrowca”. On sam na kolanach oddał Cezarowi Kaskabelowi barometr, który nosił na piersiach, a „święty człowiek” raczył wyciągnąć rękę, by Czu Czuk mógł złożyć na nią ze czcią pocałunek. Czyż nie sądził, że ręka ta była w stanie ciskać błyskawice i pioruny, lub rozkazywać wichrom i zawieruchom?\nKrótko mówiąc, d. 8 marca pokończono przygotowania do wyjazdu byłych jeńców. Pan Kaskabel zażądał dwudziestu reniferów; Czu Czuk natychmiast ofiarował mu sto, ale Cezar podziękował mu i zadowolnił się dwudziestoma. Żądał tylko w dodatku paszy w dostatecznej ilości do żywienia jego zaprzęgu, dopóki nie przebędą pola lodowego.\nWcześnie rano dnia tego „święci ludzie” pożegnali się z krajowcami Turkiewa. Cały szczep zebrał się, ażeby być przy ich odjeździe i życzyć im szczęśliwej podróży.\n„Kochany Czu Czuków” był na przedzie i drżał ze wzruszenia prawdziwego. Pan Kaskabel zbliżył się do niego i z lekka poklepawszy go po piersiach, powiedział po francusku:\n– Ta, ta, stary łotrze!\nPoufałe to dotknięcie podniosło w oczach krajowców znaczenia ich władzcy.\nDziesięć dni później, d. 18 marca, po podróży dość wygodnej i nie nużącej po polu lodowem łączącem archipelag Lajchoskich z wybrzeżem sybiryjskiem, mieszkańcy „Pięknego Wędrowca” dostali się do wybrzeża, u ujścia rzeki Leny.\nPo tylu przygodach i wypadkach, tylu niebezpieczeństwach i przykrych przejściach od chwili wyruszenia z Portu Clarence, p. Sergiusz i jego przyjaciele nakoniec stanęli na stałym lądzie Azyi.\nierwotny plan podróży, który ułożono od cieśniny Berynga do granicy europejskiej, musiano teraz oczywiście zmodyfikować, skoro wypadki niespodziewanie zapędziły naszych podróżnych do wysp Nowej Syberyi.\nNie mogło teraz być już mowy o przejeżdżaniu przez azyatycką Rosyą w południowej jej części. A przy tem, zbliżała się już pora piękna, a z nią temperatura łagodniejsza, tak, że nie trzeba było myśleć o zimowaniu w jakiej wiosce sybiryjskiej. Należało przy tem wszystkiem wyznać, że wszystkie wypadki złożyły się o tyle pomyślnie, o ile były dziwne.\nChodziło teraz o obranie kierunku podróży takiego, by dostać się w najkrótszym przeciągu czasu do Uralu odgraniczającego Rosyę europejską od Rosyi azaytyckiej. Pan Sergiusz podjął się rozwiązać tę kwestyę przed wyruszeniem z obozowiska rozłożonego na wybrzeżu.\nByło pogodnie i spokojnie. Z rozpoczęciem okresu porównania dnia z nocą, światło dzienne już trwało przeszło jedenaście godzin, a jeszcze przedłużał je niejako zmrok dosyć długo panujący pod siedmdziesiątym równoleżnikiem.\nKarawana składała się już teraz z dziesięciu osób, odkąd przyłączyli się do niej, jak już zauważyliśmy, Kirszew i Ortik. Chociaż nie było serdeczności pomiędzy nimi a ich towarzyszami podróży, to przecież uprzejmie traktowano obu marynarzy w „Pięknym Wędrowcu”; dano im sypiać wewnątrz rydwanu, dopókiby temperatura nie dozwoliła im spędzać noce pod gołem niebem.\nJeszcze bowiem zawsze utrzymywała się temperatura kilku stopni niżej zera, co łatwo było teraz sprawdzić, odkąd „kochany Czu Czuczek” oddał prawemu właścicielowi także i termometr.\nKraj cały był pokryty, jak daleko okiem sięgnąć było można, olbrzymim białym całunem i miało tak jeszcze pozostać, dopóki słońce kwietniowe go nie przygrzeje. Po tym śniegu stwardniałym, jako też później po płaszczyznach stepowych okrytych bujną trawą, zaprząg z reniferów; odtąd już mogły same szukać sobie pożywienia czy to z mchu, który umieją dobywać z pod śniegu, czy też z liści krzewów napotykanych tu i owdzie w Syberyi. Nie zapomnijmy dodać, że w ciągu podróży przez pole lodowe, nowy zaprząg okazał się bardzo pojętnym, a Clovy nie miał trudności w kierowaniu.\nTakże i podróżnym nie brakło pożywienia, dzięki zapasom prezerw, mąki, tłuszczu, ryżu, herbaty, sucharów i wódki jeszcze zachowanym w „Pięknym Wędrowcu”. Nadto Kornelia miała do rozporządzenia pewną ilość krajowego masła, przechowywanego w małych skrzynkach drzewa wierzbowego, które uprzejmy Czu Czuczek ofiarował przyjacielowi Kaskabelowi; potrzeba było jedynie uzupełnić zapas nafty, a to dało się zrobić w pierwszem miasteczku, do którego się dostaną. Oprócz tego niezawodnie napotka się zwierzynę w podróży, a pan Sergiusz i Jan nieraz będą mieli sposobność dowodzić swojej zręczności na pożytek kuchni.\nTrzeba było także wziąć w rachubę pomoc obu marynarzy rosyjskich. Powiedzieli oni, że znają po części północne okolice Syberyi i można było się dniu wymienionym.\n– Ponieważ już przedtem przebywaliście te okolice, – rzekł p. Sergiusz do Ortika, – a zatem moglibyście nam dać wskazówki…\n– Z największą chęcią – szybko odrzekł Ortik, – pragnąłbym przynajmniej tym sposobem wywdzięczyć się p. Kaskabelowi za to, że winniśmy mu naszą wolność.\n– Mnie? – zawołał Kaskabel. – Wcale nie. Chyba tylko właściwości głosu mojego, która mu dozwala robić wycieczki w górę i na dół wewnętrznej budowy mego ciała.\n– Ortiku, – pytał się dalej p. Sergiusz, – w którym więc kierunku radzicie nam puścić się, kiedy wyjdziemy za zatokę Leny?\n– W najkrótszym prostą drogą, panie Sergiuszu. Jeżeli może niekorzystnie jest pozostawać w wielkim oddaleniu od miast większych w dystryktach więcej południowych, to przynajmniej będziemy pewni, że prędzej dostaniemy się do gór uralskich. Przytem po drodze znajdzie się dosyć miasteczek, w których będzie można odnawiać zapasy, a nawet zatrzymywać się w razie potrzeby.\n– A to po co? – zapytał się Kaskabel. – Nie mamy po co zatrzymywać się w miasteczkach. Najważniejszą rzeczą jest nie tracić czasu i iść naprzód jak możemy najśpieszniej. Myślę, że nie ma niebezpieczeństw po drodze?\n– Żadnych, – zapewnił Ortik.\n– A przytem jest nas dosyć i biada tym, którzyby się poważyli napaść na „Pięknego Wędrowca”! Mogliby tego pożałować!\n– Bądź pan spokojnym co do tego, – rzekł Kirszew. – Nie ma żadnego powodu do obawy.\nTrzebaby zauważyć, że ten Kirszew rzadko się odzywał. Był on nietowarzyski „ zostawiał gadanie.” Ortik też widocznie był inteligentniejszy od niego i więcej miał ogłady, co pan Sergiusz zauważył kilkakrotnie przy różnych sposobnościach.\nZresztą plan podróży przez Ortika proponowany każdemu wydawał się najlepszym. Unikanie miast większych, w których mogliby znaleźć wojskowe załogi, leżało w planie hrabiego Narkina tak samo, jak ważnem było dla obu wrzekomych marynarzy.\nPrzyjąwszy w zasadzie ten plan ogólny, należało jeszcze zbadać różne prowincye, przez które mieli przejść ukośnie pomiędzy Leną a Uralem.\nJan przeto przedłożył mapę północnej Syberyi; p. Sergiusz starannie przestudyował te okolice, w których rzeki sybiryjskie więcej są przeszkodą aniżeli pomocą dla podróżujących w kierunku zachodnim, i oto, co uradzono:\nPrzejść przez kraj Jakutów, w którym jest mało miast od siebie bardzo odległych, w kierunku południowo – zachodnim.\nTym sposobem dostać się z dorzecza Leny do dorzecza Anabary, a stamtąd do dorzecza Chatangi, Jeniseju i Obu, przebywając przestrzeń jakich dwóch tysięcy dwóchset mil.\nDorzeczem Obu przebyć drogę do gór Uralskich, naturalnej granicy Rosyi w Europie, przez przestrzeń niespełna czterechsetmilwą.\nW końcu, dalej w kierunku południowo zachodnim przebyć trzysta mil i dostać się do Permu.\nW liczbie okrągłej wynosiło to razem trzy tysiące mil.\nJeżeliby nie było po drodze opóźnień, jeżeli nie będą musieli koniecznie zatrzymywać się w miasteczkach, to będą mogli przebyć tę przestrzeń w czterech miesiącach. Dwadzieścia do dwudziestu pięciu mil dziennie taki zaprząg mógł przebywać, a pośród takich okoliczności, „Piękny Wędrowiec” mógł znaleźć się w Permie, a potem w Niżnym Nowgorodzie, w połowie lipca, właśnie w czasie, kiedy targ odbywać się będzie w najlepsze.\n– Czy wy z nami udacie się do Permu? – zapytał się p. Sergiusz, zwracając się do Ortika.\n– Myślę, że nie, – odrzekł marynarz. – Przekroczywszy granicę, chciałbym udać się wprost do Petersburga, a stamtąd dostać się do Rygi.\n– To dobrze, – zauważył p. Kaskabel. – Bylebyśmy raz dostali się do granicy.\nJuż przedtem postanowiono odpocząć „dobrych dwadzieścia cztery godzin”, skoro dostaną się na ląd stały. Taki odpoczynek należał im się po śpiesznem przebyciu pola lodowego i dlatego też zatrzymano się na dobę.\nLena wpada do zatoki tejże nazwy zygzakowatą siecią swych ujść, poprzecinaną różnymi kanałami i strumieniami.\nWody, które piękna ta rzeka wlewa do Morza Lodowatego, zbiera ona z różnych rzek pobocznych na przestrzeni 4,500 mil. Dorzecze jej, jak obliczają, obejmuje obszar stu pięciu milionów hektarów.\nPan Sergiusz troskliwie przestudyowawszy mapę, orzekł, że najlepiej będzie najprzód przejść wzdłuż brzegów zatoki, ażeby uniknąć mnóstwo kanałów ujścia Leny. Chociaż wody jeszcze były zamarznięte, nie byłoby może rzeczą rozsądną puszczać się w taki labirynt. Zima tam nagromadziła niezmiernie ilości ogromnych brył lodowych, a chociaż malowniczy one przedstawiały widok pośród prawdziwych lodowców, które ponad niemi sterczały, to za to ich przekraczanie wielce było trudno.\nPo za zatoką zaś znajdowały się już niezmierzone stepy z nadzwyczaj nielicznemi wzniesieniami tu i owdzie; tam już łatwo było odbywać podróż.\nNie było wątpliwości, że Ortik i Kirszew musieli okolice te znać dobrze. Ich towarzysze podróży mieli sposobność przekonać się o tem niejednokrotnie. Obaj marynarze również byli biegłymi w urządzaniu obozowiska i ustawianiu dobrej budki lodowej w razie potrzeby. Umieli tak jak krajowi rybacy nadbrzeżni usuwać wilgoć z odzieży za pomocą zakopywania jej w śniegu; nigdy nie mylili się w odróżnianiu brył lodowych utworzonych przez morską wodę od podobnych brył powstałych z zamarznięcia wody słodkiej; w ogóle znakomicie byli obeznani dla podróżujących po okolicach podbiegunowych.\nTego wieczora po kolacyi, rozmowa tocząca się oczywiście około geografii północnej Syberyi, doprowadziła Ortika do opowiedzenia, w jaki sposób on i Kirszew dostali się do owych okolic.\n– Jakże to się stało, – zapytał się p. Sergiusz, – że wy, jako marynarze, wędrowaliście przez te okolice?\n– To tak było, panie Sergiuszu, – odpowiedział. – Przed dwoma laty Kirszew, ja i dziesięciu innych marynarzy byliśmy w Archangielsku, wyczekując dostania się na jakiś statek do połowu wielorybów, kiedy nas najęto, by iść na pomoc pewnemu okrętowi, który się dostał pomiędzy lodowce na północ od ujścia Leny. Otóż w drodze z Archangielska do tej zatoki szliśmy północnem wybrzeżem Syberyi. Dostawszy się do okrętu Seraski, dopomogliśmy do wydobycia się jego na morze i pozostaliśmy na jego pokładzie na sezon rybołóstwa. Ale, jak już opowiadałem, okręt później się rozbił i z całej załogi tylko Kirszew i ja pozostaliśmy przy życiu. Wtedy to burza nas zapędziła na wyspy Lajchoskie gdzieście nas znaleźli.\n– A czy nigdy nie byliście w prowincyach Alaski? – zapytała się Kajeta, która, jak czytelnicy pamiętają, rozumiała i mówiła po rosyjsku.\n– Alaska? – zapytał się Ortik. – To jakiś kraj w Ameryce, nieprawdaż?\n– Tak, – rzekł p. Sergiusz. – Leży na północno – zachodniej stronie Nowego Świata, i jest krajem rodzinnym Kajety. Czy wasze wycieczki rybackie nigdy was tam nie zapędzały?\n– Nie znam wcale tamtych stron, – odrzekł Ortik bez zająknięcia się.\n– Nigdy nie byliśmy poza cieśniną Berynga, – dodał Kirszew.\nI znowu głos ten wywarł zwykłe wrażenie na dziewczynie, chociaż zupełnie nie była w stanie przypomnieć sobie, gdzie go słyszała. Na każdy sposób mogło to być tylko w Alasce, gdyż przedtem nigdy gdzie indziej nie była.\nJednakowoż po tak stanowczej odpowiedzi Ortika i Kirszewa, Kajeta ze zwykłą swej rasie wstrzemięźliwością, nie stawiała żadnych dalszych zapytań. Pomimo tego jakieś uprzedzenie, a raczej instynktowna nieufność w obec obydwu marynarzy utrwaliła się w jej umyśle.\nW ciągu odpoczynku dwudziestoczterogodzinnego, renifery były w stanie najzupełniej odpocząć. Chociaż były uwiązane, mogły przechadzać się w pobliżu obozu i skubać krzaki lub dobywać mech z pod śniegu.\nDnia, 20 marca mała karawana wybrała się o godzinie ósmej rano. Było pogodnie i jasno, a wiatr dął od północnego wschodu. Renifery zaprzęgnięto w czwórki przy pomocy stosownie urządzonej uprzęży. Szły więc w czterech rzędach, prowadzone z jednej strony przez Ortika, a z drugiej przez Clovy’ego.\nPrzez sześć dni odbywała się podróż bez wydarzeń zasługujących na wzmiankę. Pan Sergiusz i Kaskabel, Jan i Sander, po większej części szli pieszo prawie przez cały dzień, a Kornelia, Napoleona i Kajeta przyłączały się niekiedy do nich, jeżeli gospodarskie zajęcia nie wstrzymywały ich w rydwanie.\nKażdego przedpołudnia „Piękny Wędrowiec” przebywał „kojec”, sybiryjską miarę wynoszącą dwadzieścia wiorst, to jest około ośmiu mil. Popołudniu mniej więcej tyleż drogi robiono.\nDnia 29, przebywszy po lodzie rzeczkę Olenek, p. Sergiusz i jego towarzysze dostali się do miasteczka Maksymowa, 150 mil na południowy zachód od zatoki Leny.\nPan Sergiusz nie potrzebował się obawiać zatrzymać się w tem miasteczku, w najdalszym zakątku północnego stepu. Nie było tam wicegubernatora, ani załogi kozackiej, a zatem nic nie groziło hrabiemu Narkimowi.\nByli już we wnętrzu kraju Jakutów, a podróżni doznali uprzejmego przyjęcia za strony mieszkańców Maksymowa.\nKraj ten, górzysty i lesisty na wschodzie i na południu, przedstawia w północnej swej części obszerną płaszczyznę, ożywioną tylko tu i owdzie grupami drzew, które wkrótce miały się zazielenić za nadejściem pory cieplejszej. Płaszczyzny te wydają olbrzymie ilości siana, z tego powodu, że podczas gdy zima bywa bardzo ostrą w północnej Syberyi, w lecie temperatura niezmiernie się podnosi.\nTu zamieszkała ludność złożona z jakich stu tysięcy Jakutów, którzy zachowują tradycye rosyjskie. Naród to religijny, gościnny, moralny i wdzięczny jest Opatrzności za dary otrzymywane, a z rezygnacyą znosi próby na niego zsyłane.\nNa drodze z zatoki Leny do tego miasteczka spotykano wędrowne gromadki Sybiryjczyków. Byli to ludzie dobrze zbudowani, średniego wzrostu, o płaskich twarzach, ciemnych oczach, bujnych włosach, ale bez zarostu. Takie same typy znaleziono w Maksymowie; ich inteligencya, przyzwoite i towarzyskie obyczaje i ich pracowitość zwróciły uwagę przybyszów.\nCi pomiędzy Jakutami, którzy wiodą życie wędrowne, zawsze na koniach i zawsze uzbrojeni, są właścicielami wielkich trzód rozrzuconych po stepach. Ci zaś, którzy obierają stałe mieszkania w osadach i miasteczkach, szczególniej zajmują się rybołóstwem i zatrzymują się z dobrze zaopatrzonych wód tysiąca rzek wpadających do wielkiej rzeki dążącej ku morzu.\nObok tego jednakowoż, iż posiadają tyle zalet publicznych i prywatnych, trzeba wyznać, że zanadto oddają się paleniu tytoniu, a co smutniejsza, nadużywaniu wódki i innych trunków upajających.\n– Do pewnego stopnia jednak da się to zrozumieć, – zauważył Jan. – Przez całe trzy miesiące mają tylko wodę do picia, a do jedzenia tylko korę jedliny.\nPodczas gdy wędrowne ich gromady mieszkają w „jutrach”, rodzaju stożkowych namiotów, zrobionych z jakiejś białej materyi wełnianej, stali osadnicy posiadają domki drewniane wybudowane stosownie do gustu i wymagań indywidualnych. Domy te bywają starannie utrzymywane; dachy są bardzo spadziste, co ułatwia topienie śniegów pod promieniami słońca kwietniowego.\nMiasteczko Maksymów przedstawia się przeto wcale powabnie. Postaci mężczyzn są okazałe, wejrzenie mają szczere, patrzą przeto prosto w obaczy, a postawa ich ma w sobie nieco dumy. Kobiety są zgrabne i wcale ładne, choć są tatuowane. Zachowanie się ich i obyczaje są bardzo skromne, nigdy nie pokazują się bez okrycia na głowie lub boso.\nPodróżnych uprzejmie powitali naczelnicy jakuccy, kinoje, jak ich nazywają i przedstawiciele władz miejscowych, „starszyzna.” Każdy z nich zapraszał do siebie i ofiarował bezpłatny wikt i mieszkanie; Kornelia jednakowoż nie wdawała się w żadne inne, niż pieniężne tranzakcye, a głównie zaopatrzyła się w naftę, której miała już zapas zanadto szczupły na potrzeby swej kuchni.\nRozumie się, że tu tak jak wszędzie, „Piękny Wędrowiec” wywołał znaczne wrażenie. Nigdy w tych okolicach nie widziano rydwanu wędrownego artysty. Krajowcy obu płci tłumnie go odwiedzali i nie było powodu do skarżenia się na te wizyty. W tych okolicach bardzo rzadko wydarzają się kradzieże, nawet przez obcych popełniane. A jeżeli jaka się zdarzy, to natychmiast ostra następuje kara. Przestępca, skoro mu się udowodni winę, na publiczną chłostę bywa skazanym, a po tej karze cielesnej następuje jeszcze moralna: napiętnowany takim występkiem na całe życie, traci wszelkie prawa obywatelskie i nigdy więcej nie może odzyskać nazwy „człowieka uczciwego.”\nDnia 3 kwietnia podróżni nasi stanęli nad brzegiem Odenu, małej rzeki wpadającej do zatoki Anabara po przebyciu drogi 150 milowej.\nPogoda dotychczas sprzyjająca zaczęła się zmieniać. Spadł ulewny deszcz, a pierwszym jego wynikiem było topnienie śniegu. Deszczowe powietrze trwało cały tydzień i wagon musiał torować sobie drogę przez błota i niebezpieczne bagna, kiedy musiał przebywać okolice moczarowate. W taki to sposób rozpoczynała się wiosna na tej szerokości geograficznej wysokiej, pośród temperatury wynoszącej przeciętnie dwa do trzech stopni wyżej zera.\nTa część podróży kosztowała naszych znajomych wiele trudu, ale mogli oni powinszować sobie, iż mieli pomoc ze strony obu rosyjskich marynarzy, którzy i gorliwymi i pożytecznemi się okazywali.\nDnie 8 tegoż miesiąca, „Piękny Wędrowiec” dostał się na prawy brzeg rzeki Anabara, około 120 mil (ang.) od Maksymowa.\nPrzybyli jeszcze na czas, ażeby po lodzie rzekę przekroczyć, chociaż poniżej trochę już lody pękały. Mogli nawet stąd słyszeć łoskot kier pędzonych ku zatoce; tydzień później musieliby szukać jakiegoś brodu, co nie byłoby rzeczą łatwą, gdyż wody wzbierają szybko, gdy śniegi topnieją.\nStepy, zazieleniwszy się, już były pokryte świeżą trawką, rozkoszną strawą dla zaprzęgu Kaskabelów. Gałązki krzaków okrywały się pąkówkami. Za jakie trzy tygodnie wydobędą się listeczki ze swych kolebek. Przyroda nowe życie wlewała również i w ponure konary drzew, które jak kościotrupy wyglądały w ciągu zimy. Tu i owdzie leszczyna i brzozy z większą giętkością skłaniały swe korony pod łagodniejszym powiewem wietrzyka. Roślinność północna odzyskiwała życie w promieniach wiosennego słońca.\nProwincye sybiryjskie w Azyi tem mniej są opustoszały, im więcej są oddalone od północnych wybrzeży. Niekiedy podróżni nasi spotykali poborcę udającego się z jednej miejscowości do drugiej w celu kolektowania podatków. Wtedy zatrzymywali się i wymieniali kilka słów z podróżującym urzędnikiem rządowym. Zazwyczaj nie odmawiał on przyjęcia kieliszką wódki i ze słowami: „szczęśliwej podróży” każdy udawał się w swoją drogę.\nPewnego dnia „Piękny Wędrowiec” napotkał konwój skazańców. Nieszczęśliwych tych ludzi, wysłanych do warzelń soli, wieziono do wschodnich części Syberyi, a towarzyszący im kozacy srogo z nimi się obchodzili. Nie trzeba dodawać, że obecność pana Sergiusza nie zwracała szczególniejszej uwagi dowodzącego oddziałem; Kajeta jednakowoż, zawsze podejrzywająca rosyjskich marynarzy, zauważyła, że starali się oni unikać spojrzeń kozaków.\nDnia 19 kwietnia, rydwan zatrzymał się na prawym brzegu rzeki Chataagi, wpadającej do zatoki tejże nazwy. Tym razem nie było już mostu lodowego, ani sposobu dostania się suchą nogą na brzeg przeciwny. Nieliczne kry tylko, przypominały że i tu wody były ścięte. Trzeba było znaleźć bród jakiś i mogło to spowodować znaczną zwłokę, ale Ortik znalazł go pół wiorsty w górę rzeki. Przebyto rzekę przecież z niejaką trudnością, gdyż woda sięgała wyżej osi kół, ale kiedy tego dokonano, to już bez przeszkody można było odbyć drogę 75 milową aż do jeziora Jedże.\nJakiż tu kontrast przedstawił się podróżnym po monotonnych przestrzeniach niezmierzonych stepów! Wyglądało to jak oaza pośród piasków Sahary. Wyobraźmy sobie taflę kryształowej wody otoczoną wiecznie zielonemi drzewami, jodłami i smerekami, puszystymi krzakami w całej okazałości świeżej zieleni, z ciemnosinemi czernicami, czarnemi „kamarynami,” czerwonemi porzeczkami, i głogiem okrytym świeżo kwieciem i pączkami.\nPośród gęstwiny rozrosłej na zachód i na wschód od jeziora, Wagram i Marengo mogły mieć nadzieję wypłoszyć zwierzynę, czy to czworonogą, czy latającą, skoro tylko p. Kaskabel im pozwoli zabawić się tropieniem.\nA przytem na samem jeziorze gęsi, kaczki i łabędzie pływały w licznych gromadkach. W powietrzu pojawiały się parami żurawie i bociany nadlatujące ze środkowych części Azyi. Na widok tego wszystkiego, chciało się klaskać w ręce z zachwytu nad czarującym widokiem.\nNa wniosek p. Sergiusza postanowiono spędzić dwa dni pośród cudnego tego krajobrazu. Rozłożono obóz w pobliżu górnej części jeziora, pod osłoną kilku wysokich jodeł, których korony wznosiły się nad samym brzegiem.\nPotem myśliwi trupy, zabrawszy broń swoją, z Wagramem odeszli, przyrzekając nie oddalać się zbyt daleko. Zaledwie upłynął kwadrans, a już słyszano wystrzały.\nTymczasem zaś p. Kaskabel i Sander, Ortik i Kirszew, postanowili przekonać się, o ile opłaci się rybołóstwo w jeziorze. Narzędzia ich polegały tylko na kilku wędkach z haczykami, zakupionych u krajowców w Porcie Clarence; to jednakowoż wystarczało rybakom zasługującym na tę nazwę, obdarzonym dostateczną inteligencyą, ażeby iść o lepsze z przebiegłością rybek i cierpliwością w oczekiwaniu, dopóki której nie zwabi ponęta.\nI rzeczywiście ta ostatnia zaleta nawet była zbyteczną w owym właśnie dniu; zaledwie haczyki zapuściły się do głębi dostatecznej, już drgania fal dowodziły, że obfitość ryb równała się ich łakomstwu. Można było, gdyby się chciało, nałowić ryb tyle, że zaopatrzyłaby kuchnię na przeciąg całego Wielkiego Postu. Młody Sander nie posiadał się z radości; do tego to doszło stopnia, że kiedy nadeszła Napoleona i prosiła go, by jej odstąpił wędkę, nie chciał tego uczynić. Doprowadziło to do sprzeczki a w końcu do interwencyi Kornelii. Ta ostatnia, uważając, że rozrywka łowienia ryb już dość długo trwała, kazała dzieciom i ich ojcu zabrać wędki, a kiedy Kornelia co rozkazywała, to nie można było zwlekać ze słuchaniem.\nDwie godziny później, p. Sergiusz i Jan powrócili z psem, który, jak się zdawało, oglądał się ze żalem za gęstwiną niedostatecznie jeszcze zbadaną.\nMyśliwi nie mniej byli szczęśliwi od rybaków. Na kilka następnych dni jadłospis mógł być równie urozmaicony, jak znakomity, bo i zwierzyny i ryb była wielka obfitość.\nMiędzy innemi przynieśli strzelcy kilka owych „karalów,” przeżuwaczy trzodami wędrujących i kilka par małych ptaków zwanych dykutami, które są mniejsze od leśnych kurek, ale mięso mają wyborne.\nŁatwo sobie wyobrazić, jak wspaniały obiad w owym dniu został wystawiony. Stół zastawiono pod drzewami, a nikt z bankietujących nie zauważył, że było nieco za chłodno za ucztę pod gołem niebem. Kornelia samą siebie przewyższyła w przyrządzaniu ryb i upieczeniu zwierzyny. Ponieważ zaś zapas mąki uzupełniono w ostatniem miasteczku, a także i jakuckiego masła nie brakło, przeto na deser pojawił się także kołacz ze złotawo brunatną skóreczką jak za dawnych czasów. Każdy też otrzymał na zaostrzenie apetytu łyk wódki, dzięki kilku flaszkom, które nabyto od mieszkańców miasteczka i dzień zakończył się pogodnie i wesoło.\nMożnaby było rzeczywiście sądzić, że zakończyły się dni ciężkich przejść i że sławna podróż zakończy się na większą sławę i korzyść rodziny Kaskabelów!\nNastępnego dnia jeszcze odpoczywano, a renifesy korzystały z tego, aby napaść się za wszystkie czasy.\nDnia 24 kwietnia, o godzinie 6 rano, „Piękny Wędrowiec” już znowu był w drodze, a cztery dni później dostano się do zachodniej granicy jakuckiej gubernii.\nWprost ku rzece Ob.\nypada nam parę słów powiedzieć o zamysłach owych dwóch Rosyan, których jakaś fatalność postawiła na drodze rodziny Kaskabelów.\nMożeby kto przypuścił, że Ortik i Kirszew z wdzięczności za uprzejmość doznaną wyrzekli się złych swoich zamiarów. Tak jednakowoż nie było. Po wielu zbrodniach popełnionych pod Kornowem, nędznicy ci przemyśliwali tylko o nowych podłościach.\nPrzedewszystkiem myśleli o tem, by stać się właścicielami „Pięknego Wędrowca” i pieniędzy oddanych przez Czu-Czuka; potem, powróciwszy do posiadłości rosyjskich w przebraniu sztukmistrzów, zamierzali dalej prowadzić przebrzydłe swe rzemiosło.\nW tem celu należało najprzód „pozbyć się” towarzyszy podróży, tych poczciwych ludzi, którym zawdzięczali swą wolność; nie byliby też wahali się tego uczynić. Nie mogliby jednakowoż zamiarów tych wykonać bez pomocy: dlatego też starali się dostać do jednego z wąwozów uralskich, w którym przebywali dawni ich wspólnicy zbrodni; byli pewni, że znajdą tam dosyć ludzi do pokonania całego sztabu „Pięknego Wędrowca”.\nTymczasem zaś któż mógłby ich posądzić o zamiary tak niegodziwie? Z największą gotowością okazywali się pomocnymi, ile zdołali i nigdy nie było najmniejszego powodu żalić się na nich. Podczas gdy nie budzili sympatyi, nie dawali jednakowoż powodu do nieufności, z wyjątkiem może tylko u Kajety, która nie mogła przezwyciężyć pierwszego niemiłego wrażenia, jakie na niej uczynili. Raz przeszła jej przez głowę błyskawicą myśl, że głos Kirszewa słyszała owej nocy, kiedy p. Sergiusz został napadnięty na granicy Alaski. Ale jakżeż mogła przypuścić, by mordercami owymi byli właśnie ci dwaj marynarze, których później znaleziono blisko cztery tysiące mil od owego miejsca, na jednej z wysp Lajchoskich?\nDlatego też ostrożna i czujna Kajeta, chociaż śledziła ich pilnie, nikomu nie zwierzała się ze swych podejrzeń, widocznie tak nieusprawiedliwionych.\nNależy też wspomnieć, że podczas gdy Ortik i Kirszew w oczach młodej dziewczyny byli podejrzanymi, oni natomiast ze swej strony podejrzliwie, a z ciekawością złym instynktom właściwą patrzyli na obecność p. Sergiusza w karawanie.\nŻe podróżny ciężko raniony na granicy Alaski został zabrany, pielęgnowany i zawieziony do Sitki przez Kaskabelów, było rzeczą bardzo naturalną. Ale kiedy przyszedł do siebie, to dlaczego w Sitce nie pozostał? Dlaczego z trupą sztukmistrza udał się do Portu Clarence? Dlaczego teraz wraz z nimi przejeżdża przez całą Syberyą? Bytność Rosyanina pomiędzy wędrownymi artystami na każdy sposób dziwną wydawała się rzeczą.\nPewnego też dnia Ortik szepnął do Kirszewa:\n– Słuchaj-no; czy też ten jakiś Sergiusz nie stara się dostać do Rosyi przez nikogo niepoznany? Co myślisz? Może dałoby się na tem co zarobić! Wartoby rozpatrzeć się bliżej w tej sprawie!\nTak tedy hrabia Narkin, nie domyślając się niczego, był śledzony przez Ortika, który chciał się dowiedzieć o jego tajemnicach.\nDnia 28 kwietnia podróżni opuściwszy kraje jakucki dostali się do obszarów zamieszkanych przez Ostyaków. Nędzny to, mało cywilizowany naród, chociaż ta część Syberyi zawiera niektóre okolice bogate, jak np. w Berezewie. Przejeżdżając przez osady tych okolic, mogli zauważyć, ile one się różniły od malowniczych wiosek jakuckich. Były to nędzne lepianki, w których zaledwie można było oddychać, nawet dla bydła nie odpowiednie.\nTrudno też było wyobrazić sobie istoty bardziej odrażającej od tych krajowców, o których następującą uwagę znalazł Jan w swojej „Geografii powszechnej”:\n„Ostyacy w północnej Syberyi noszą podwójne okrycia chroniące ich przed zimnem: jedno składa się z grubego pokładu brudu na ich skórze, a drugie tworzą skóry reniferów.”\nCo do ich pożywienia to polega ono prawie wyłącznie na rybach pół surowych i mięsie, którego w ogóle nigdy się nie gotuje ani piecze.\nNa szczęście jeszcze obyczaje tych nomadów, – których trzody są również tu porozrzucane po stepie, – nie istnieją w tym samym stopniu pomiędzy mieszkańcami większych miasteczek. I tak w Starochantasku podróżni nasi znaleźli ludność trochę pokaźniejszą, chociaż niegościnną i w obec cudzoziemców niegrzeczną.\nKobiety tatuowane błękitnymi rysunkami, nosiły tak zwane „wakusze”, rodzaj zasłon czerwonych z niebieskiemi paskami, pstrokolorowe spodnice, nieco jaśniejsze gorsety, których błędne wykonanie psuje ich figury, a pod nimi szerokie pasy ozdobione krągłemi dzwoneczkami, które pobrzękują za każdem ich poruszeniem, jak dzwoneczki na uprzęży muła hiszpańskiego.\nCo do mężczyzn zaś, to w porze zimowej, – a niektórzy z nich jeszcze mieli odzież zimową, – stanowczo wyglądają, jak dzikie zwierzęta, gdyż okryci są całkiem futrami, których włos obrócony jest na zewnątrz. Głowy mają okryte czapicami futrzanemi lub baraniemi, w których porobiono tylko otwory na oczy, usta i uszy. Niepodobieństwem jest dojrzeć rysów ich twarzy, chociaż łatwo można wyrzec się tej rozkoszy.\nKilka razy na drogach podróżni nasi spotykali owe sanki zwane tam narkami, zazwyczaj ciągnione przez trzy renifery, których całą uprząż stanowi skórzany rzemyk opasujący je pod piersiami i jednym lejcu umocowanym do każdego z rogów. Taka trójka pędzić może 20 do 50 mil wytchnienia.\nNie można było oczekiwać ze strony zaprzęgu „Pięknego Wędrowca” takich dowodów wytrwałości; jednakowoż nie było powodu do skarzenia się na usługi przezeń oddawane; były one bardzo cenne..\nMówiąc o nich pewnego dnia p. Sergiusza przypadkowo zauważył, że może byłoby rozsądną rzeczą renifery zastąpić końmi, skoroby można je nabyć.\n– Jakto, konie w miejsce reniferów! – odrzekł p. Kaskabel. – A to po co? Czy pan sądzisz, że te zwierzęta nie są w stanie służyć nam przez całą drogę aż do Rosyi?\n– Gdybyśmy się udawali na północ Rosyi, – odpowiedział p. Sergiusz, – to nic nie miałbym przeciw temu; inna rzecz jednak Rosya środkowa. Te renifery upał znoszą z wielką trudnością; zdaje się, że upał źle na nie wpływa i czyni je do pracy niezdolnymi. Dowodem na to jest, że ku końcowi kwietnia można widzieć wielkie ich stada dążące w strony północne, zwłaszcza ku wysokim płaszczyznom Uralu, które zawsze pokryte są śniegiem.\n– No, to zabaczymy, kiedy dostaniemy się do granicy. Na honor, trudno mi będzie z nim się rozłączyć! Proszę tylko wyobrazić sobie, jakie wywołałoby wrażenie, gdybym odbył wjazd na targ w Permie z dwudziestu reniferami zaprzężonymi do rydwanu rodziny Kaskabelów! Co za efekt! Co za rozgłos!\n– To fakt, że wjazd taki byłby wspaniałym, – rzekł p. Sergiusz z uśmiechem.\n– Truymfalnym, panie; tryumfalnym należałoby go nazwać! A przecież o tem właśnie mówimy, przeto rozumie się samo przez się, że hrabia Narkiza jest członkiem mojej trupy i że przy nadarzonej sposobności nie będzie on się wahał wziąć udział w przedstawieniu, nieprawdaż?\n– A zatem nie należy zaniedbywać ćwiczeń w sztuczkach kuglarskich, panie Sergiuszu. Ponieważ wszyscy myślą, że pan dla własnej ćwiczyć się przyjemności, przeto nie dziwią się temu ani moje dzieci, ani obaj marynarze. A czy pan wiesz, że pan bardzo szybko robisz postępy?\n– Czyż mogłoby być inaczej, skoro takiego mam nauczyciela, kochany panie Kaskabel?\n– Przepraszam, panie Sergiuszu, ale daję panu słowo, że pan posiadasz wielki wrodzony talent do tych sztuk. Przy należytem ćwiczeniu mógłbyś pan zostać kuglarzem pierwszorzędnym i zarabiać na tem dużo pieniędzy!\nDnia 6 maja ujrzano rzekę Jenisej, jakich trzysta mil od jeziora Jedże.\nJenisej jest jedną z głównych rzek Syberyi i wpada do Morza Lodowatego Północnego, do zatoki tejże nazwy, pod siedmdziesiątym równoleżnikiem.\nO tej porze nie widać było już żadnej kry na szerokiej tej rzece. Wielki prom do użytku tak pojazdów, jak i pieszych podróżnych, przewiózł naszą karawanę wraz z rydwanem i zaprzęgiem na drugą stronę, ale kosztowało to dosyć dużo.\nPo drugiej stronie znowu rozpoczęły się stepy ciągnące się do widnokręgu. Dość często widywano Ostysków wypełniających jakieś religijne obrzędy. Chociaż większa ich część jest ochrzczoną, to przecież wydaje się, że niebardzo trzymają się zasad chrześcijańskiej religii i jeszcze często padają na kolana w obec bałwanów Szajtanów. Są to bałwany o twarzach ludzkich rzeźbionych na wielkich kłodach drzewa, których małe wizerunki, ozdobione blaszanym krzyżykiem, znaleźć można w każdym domku i w każdej izdebce.\nZdaje się, że kapłani ostyaccy, „szamani”, jak ich zowią, czerpią dobre dochody z tej dwojakiej religii, nie mówiąc już o wielkim wpływie, jaki wywierają na tych fanatyków, równocześnie Chrześcijan i bałwochwalców. Kto nie był świadkiem naocznym, ten nie uwierzyłby, z jakiem przekonaniem nieszczęśliwi ci wywijają się i wykręcają na kształt epileptyków, w obec swoich bałwanów.\nKiedy młody Sander po raz pierwszy ujrzał pół tuzina tych ludzi opętanych, począł ich naturalnie zaraz naśladować z przesadą, to chodząc na rękach, to zakładając nogi za kark lub wyginając się w ten sposób, by piętami dotykać głowy, a w końcu te swawole uzupełniał podskokami żabimi.\n– Widzę, mój chłopcze, – rzekł ojciec, który okiem znawcy temu się przyglądał, – że nie straciłeś nic ze swojej zwinności. To dobrze, to bardzo dobrze! Nie trzeba sztywnieć! Pamiętajmy o kiermaszu w Permie! Chodzi o honor rodziny Kaskabelów!\nW ogóle podróż odbywała się bez zbyt wielkiego trudu, odkąd „Piękny Wędrowiec” opuścił ujście Leny. Niekiedy trzeba było okrążać gęste lasy sosnowe lub brzozowe, które przerywały jednostajność równin, a przez które żadne drogi nie prowadziły.\nOkolica zresztą była prawie pustą. Przebywano nieraz dużo mil drogi nie napotykając ani wioski ani osady. Ludność tu rzadko rozsiedlona, a berezowski obwód, najbogatszy ze wszystkich, liczy zaledwie 15,000 mieszkańców na przestrzeni 3,000 kilometrów. Za to jednakowoż, a raczej dla tego właśnie, okolice te obfitują w zwierzynę.\nPan Sergiusz i Jan przeto mogli oddawać się dowoli polowaniu, a równocześnie zaopatrywać śpiżarnią pani Kaskabel. Bardzo często też towarzyszył im Ortik, który dawał dowody swej zręczności. Zające wprost tysiącami ożywiają owe okolice, a niezliczone są ilości różnego ptactwa. Nierzadkie są również łosie, jelenie i dzikie renifery, a nawet i ogromne odyńce, niebezpieczne zwierzęta, których nasi myśliwi woleli nie zaczepiać.\nCo do ptaków, to najrozmaitsze tam były rodzaje dzikich kur, gęsi, kaczek, białych kuropatw i tym podobnych. Dlategoż, ile razy ubito zwierzynę mniej szlachetną, Kornelia porzucała ją psom, które swej pani były wdzięczne za taki podarunek.\nObfitość ta świeżej zwierzyny dozwalała członkom trupy odżywiać się znakomicie i to do tego stopnia, że pan Kaskabel uważał za swój obowiązek nakłaniać do wstrzemięźliwości.\n– Dzieci, strzeżcie się otyłości, – mawiał często. – Otyłość rujnuje giętkość członków. Dla akrobatów to rzecz niebezpieczna! Jecie za dużo! Miarkujcie swój apetyt! Sanderze, zdaje mi się, że robisz się tłusty. Tłusty w twoim wieku, to wstyd!\n– Ależ ojcze, zapewniam….\n– Nie sprzeczaj się ze mną. Mam wielką ochotę mierzyć cię w pasie co wieczora, a skoro spostrzegę nadmiar tłuszczu, to ci go zeskrobię! Tak samo i z Clovy’m! Toż ślepy dojrzałby gromadzenie się na nim tłuszczu!\n– Na mnie, boss?\n– Tak jest, na tobie! Clown zaś nie powinien robić się tłustym, zwłaszcza jeżeli się nazywa Clovy! Przecież zrobisz się wkrótce pękatym jak beczka!\n– Chyba, że na starość zamienię się w tykę chmielu! – odrzekł Clovy, ściskając pasek o dziurkę dalej.\n„Piękny Wędrowiec” wkrótce przekroczyć musiał rzekę Taz, która wpada do zatoki obijskiej tuż w pobliżu koła biegunowego, od którego się rozpoczyna strefa umiarkowana. Z tego się okazuje, jak ukośnie odbywała się podróż naszych wędrowców od czasu wyruszenia ich z wysp Lajchoskich.\nPrzy tej sposobności pan Sergiusz, który zawsze znajdował chętnych słuchaczy, uważał za stosowne wytłómaczyć, co to jest owe koło biegunowe, poza którem w czasie lata słońce nie wznosi się nigdy ponad dwadzieścia trzy stopni nad widnokręgiem.\nJan, który już posiadał wiadomości z kosmografii, zrozumiał wykład. Pan Kaskabel jednakowoż pomimo całego natężenia umysłu nie był w stanie przyswoić swej mózgownicy koła biegunowego.\n– Co do różnych kół i kółek, – powiedział wreszcie, – to najmniej mi są znane obręcze, przez które jeźdzcy w cyrku przeskakują! Ale ostatecznie możemy wypić zdrowie także i tego koła!\nOtworzono tedy butelkę wina i wzniesiono toast na cześć koła biegunowego tak jak to czynią na okrętach, kiedy znajdują się na tej linii.\nRzekę Taz przekroczono nie bez pewnych trudności. Promu tam nie było i należało szukać brodu, co zajęło kilka godzin czasu. I znowu obaj Rosyanie wielce okazali się gorliwymi, a kilka razy, kiedy koła rydwanu zaryły się w miękkie dno rzeki, ochotnie pomagali je wytaczać, wchodząc po pas w wodę.\nŁatwiej już było dnie 16 maja dostać się na drugi brzeg rzeki Paur, która jest wązką, płytką i prąd ma wolny.\nW początkach czerwca zaczęły się upały, co wydaje się anomalnem w okolicach położonych w tak wysokich szerokościach. W ciągu ostatnich dwóch tygodni miesiąca, termometr wskazywał 25 do 30 stopni Celsiusza (75 do 85 Fahrenheita).\nPonieważ na stepie nie było miejsc cienistych, przeto p. Sergiuszowi i jego towarzyszom ta temperatura dała się we znaki. Nawet i noce nie przynosiły znacznej ulgi, gdyż o tej porze roku już słońce prawie nie znikało pod widnokręgiem. Tarcza słoneczna, zanurzająca się ledwie na chwilę pod ziemię, natychmiast na nowo się wznosi jak kula rozpalonego do białości żelaza, by odbyć swą dzienną wędrówkę.\n– Nieznośne to słońce! – powtarzała Kornelia, ocierając twarz z potu. – Jesteśmy jak w piecu! Gdybyśmy byli je mieli w zimie!\n– To wtedy zima byłaby latem! – zauważył p. Sergiusz.\n– Naturalnie! – rzekł Kaskabel. – Ale złem urządzeniem mi się wydaje że nie mamy ani kawałeczka lodu dla ochłody podczas gdy mieliśmy go aż do zbytku przez tyle miesięcy.\n– Ależ, kochany panie Kaskabelu, gdybyśmy mieli lód, to byłoby to znakiem, że jest zimno, a gdyby było zimno….\n– To nie byłoby gorąco! Pan masz zawsze słuszność, panie Sergiuszu!\n– Chyba, że byłaby mieszanina! – uważał za stosowne dodać Clovy.\n– Toby było najlepsze! – powiedział p. Kaskabel. – Z tem wszystkiem okropnie jest gorąco!\nNie trzeba jednak sądzić, ażeby z tego powodu nasi myśliwi zarzucili swe strzelby. O tyle się zmieniło, że wybierali się wcześnie rano na polowanie i przekonali się, że była to myśl doskonała. Pewnego dnia też zostali za to wynagrodzeni przepyszną zdobyczą, a zaszczyt z jej pozyskania przypadł w udziale wyłącznie Janowi. Sztuka ubita tak była wielką, że z trudnością zawlekli ją do domu. Miała sierść krótką, na przedzie ciała była rudawą i wyglądają, jakoby była szarą w zimowych miesiącach; przez grzbiet przechodził pas żółty, a długie rogi kręciły się zgrabnie na łbem.\n– Jakiż śliczny renifer! – zawołał Sander.\n– O, Janie! – zawołała Napoleona z tonem wyrzutu w głosie, – dlaczego zabiłeś renifera?\n– Do jedzenia, kochanko.\n– A ja tak je lubię!\n– No to kiedy je lubisz, – rzekł swawolnie Sander – to możesz teraz najeść się do syta; wystarczy dla wszystkich.\n– Nie martw się, dziecko, – rzekł p. Sergiusz. – To zwierzę nie jest reniferem.\n– A cóż to takiego? – zapytała się dziewczynka.\n– To argali.\nPan Sergiusz mówił prawdę. Zwierzęta te, mieszkające w zimie na wyżynach, a w lecie na nizinach, są, ściśle mówiąc, gatunki rozrosłych owiec.\n– To bardzo dobrze, – zauważył p. Kaskabel. – Jeżeli to gatunek owiec, Kornelio, to z łaski swojej zrobisz nam kotleciki baranie.\nTak się też stało. Ponieważ zaś mięso argali jest bardzo pożywne, przeto możliwą jest rzeczą, że zarządca trupy w tym dniu cokolwiek więcej nabrał tłuszczu, aniżeli to się zgadza z wymogami jego powołania.\nOd owego miejsca droga „Piękny Wędrowiec” ku rzece Ob. ciągnęła się przez okolice niemal najzupełniej puste. Wioski ostyackie stawały się coraz to rzadsze; rzadko tu i owdzie napotykano małe gromadki wędrowców dążących do wschodnich prowincyj. Nie bez powodu też p. Sergiusz wyszukiwał mniej zaludnione okolice w owych stronach; ważną było rzeczą ominąć wielkie miasto Berezew położone po drugiej stronie rzeki Ob. Miasto to okolone wspaniałym lasem cedrów rozłożonych u stoku spadzistego pagórka terasami, liczące około dwieście domów, nad którymi sterczą wieże dwóch cerkwi, położone nad brzegiem rzeki Soswy, jest środowiskiem wcale ożywionego targu, do którego zwożą produkta z całej północnej Syberyi.\nNiewątpliwą było rzeczą, że pojawienie się „Pięknego Wędrowca”’ w Berezowie zwróciłoby na siebie uwagę mieszkańców, a policya nie omieszkałaby wybadać szczegółowo różnych członków rodziny Kaskabelów. Lepiej tedy było ominąć Berezów a nawet cały obwód tego miasta. Policya jest policyą, a zwłaszcza, jeśli to są kozacy, to lepiej jest nie mieć z nimi nic do czynienia.\nTo widoczne staranie się p. Sergiusza ominięcia Berezowa nie uszło uwagi Ortika i Kirszewa i utwierdziło ich w podejrzeniu, że był on Rosyaninem, który stara się dostać niepoznany do Rosyi.\nPierwszy tydzień czerwca upłynął, kiedy trochę zboczono z wytkniętej drogi, ażeby przejechać na północ od Berezowa. Było to zboczenie najwyżej o jakich 30 mil drogi; 16go zaś, odbywszy pewną przestrzeń wzdłuż wielkiej rzeki, mała karawana rozłożyła się obozem na prawym jej brzegu.\nTą rzeką był Ob.\n„Piękny Wędrowiec” przebył blisko pięćset pięćdziesiąt mil od chwili opuszczenia dorzecza Pauru. Zaledwie trzystomilowa przestrzeń oddzielała podróżnych od granicy europejskiej. Łańcuch Uralu, odgraniczający obie części świata, wkrótce miał się ukazać na widnokręgu.


Kuchenny bajzel - przepisy na kuchenny bajzel z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na kuchenny bajzel\nTypowo kuchenna 86\nCiągle nie jestem pewna, czy podobają mi się firanki i zasłonki typowo kuchenne, takie z wzorami i motywami kuchennymi: w owoce, warzywa, sprzęty kuchenne. Kuszą mnie co jakiś czas. Zawsze jednak Zobacz więcej\nKUCHENNE INSPIRACJE... 66\nPrzez ostatnie dni otrzymuję same wspaniałe wiadomości. A wśród nich niezwykle miłe, słodkie jak miód informacje o nominacji mojego bloga do Moje serdeczne podziękowania za to miłe wyróżnienie wysyłam Zobacz więcej\nObłędne muffiny z płatkami owsianymi, syropem... 197\nNic nie ma nade mną takiej mocy, żebymniezmusić do utrzymania porządku… Nawet bezgraniczna miłość do pichcenia! W mojej szafeczce i kilku szufladach z kuchennymi utensyliami panuje wieczny nieład, Zobacz więcej\nVersatile Blogger Award 36\nW sieci rozprzestrzeniła się miła zabawa, do której zaprosiła mnie Marta. Dziękuję Ci Marto, jest to dla mnie ogromny zaszczyt, każdy blog chce być bowiem zauważony. Zasady są proste, oto one: Zobacz więcej\nwiśnie z rozmarynem 87\ncórka dwa dni temu zażyczyła sobie wiśni, więc jej rozmroziłam pudełko. spróbowała i stwierdziła, że nie są takie dobre, jak u dziadziusia. stanęłam przed koniecznością ich wykorzystania. najpierw Zobacz więcej\nDołączam :) 29\nKolejna miła niespodzianka na dzisiaj. Zostałam otagowana przez http://www.odrobinaprzyjemnosci.blogspot.com/ , dziękuje :) Każdy nominowany blogger powinien: - nominować 15 blogów, które twoim Zobacz więcej\nŻytnie bułki pietruszkowe 212\nInspirowane przepisem Drui z bloga Kuchenny bajzel na bułeczki ziołowe, zmieniłam co nieco tylko (rodzaj mąki i dodatki). Wyszły mięciutkie bułeczki o ciekawym kolorze za sprawą rodzaju mąki i Zobacz więcej\nMoje pomoce kuchenne 124\n« Czy będzie 400 znaczków ... Pierogi z suszonymi śliwkami » Moje pomoce kuchenne Dziś podobno ma by koniec świata więc dobrze że Mikołaj był u mnie już wczoraj i mogłam się nacieszyc moim nowiutkim Zobacz więcej\nZupa marchewkowa z fetą 77\nZupy kremy należą do moich ulubionych. TA tutaj inspirowana jest przepisem Jamiego. Zaskoczyło mnie połączenie marchewki i fety - zaryzykowałam i spróbowałam. Opłaciło się. Bardzo oryginalny smak. Zobacz więcej


Czy zakupić do domu lodówkę no frost ? - Adammus - naucz się języka\nCzy zakupić do domu lodówkę no frost ?\nIstnieją różnego rodzaju urządzenia bez których po prostu nie można obejść się w domu. Z pewnością jednym z nich są lodówki, w końcu bez nich nasze życie byłoby niezwykle utrudnione. Jednak trzeba się dobrze zastanowić nad tym jaką dokładnie lodówkę wybrać, w końcu mogą one posiadać różnorodne funkcje, o których dobrze byłoby pamiętać. Jeśli tylko zapoznacie się z ich opisami to będziecie mogli zdecydować się na coś dobrego.\nDlaczego lodówka no frost jest dobrym wyborem?\nZ pewnością dosyć użyteczną funkcją czy też raczej systemem w przypadku lodówek jest no Frost. Być może nie wiecie o co chodzi, dlatego też postaram się wyjaśnić. Ogółem dzięki systemowi nie trzeba będzie się obawiać o powstawanie szronu na ściankach lodówki. Niektórzy ludzie mogą sobie pomyśleć, że co z tego przecież to tylko szron. Jednak co jakiś czas przez ten szron należy rozmrażać lodówkę co z pewnością jest dosyć uciążliwe. Dzięki lodówce z tym systemem nie trzeba będzie marnować czasu na coś takiego. Jednocześnie dobrze jest też wspomnieć o tym że w przypadku gdy ścianki w lodówce są pokryte szronem to zaczyna ona czerpać więcej prądu. W końcu potrzebuje go więcej by zdołać dobrze schłodzić obecne tam produkty. Dobrze jest o tym pamiętać jeśli zależy wam na oszczędnościach, szczególnie że lodówki z tym systemem nie są wcale specjalnie droższe od zwykłych. Jednocześnie trzeba też wspomnieć o tym że dzięki temu systemowi produkty będą mogły dłużej zachować swoją świeżość co na pewno jest sporą zaletą. Myślę że docenicie te korzyści jeśli tylko postaracie się spróbować korzystać z takiej lodówki. Sam posiadam taką od dosyć dawna i przyznam że jestem z niej w pełni zadowolony. Lodówki no Frost Hitachi spośród których wybierałem okazały się posiadać wiele dobrych modeli. Myślę że także nie będziecie mieli większych problemów ze znalezieniem czegoś odpowiedniego. Wystarczy poświęcić nieco czasu, a będziecie mogli być naprawdę zadowoleni ze swojego wyboru. Lodówki z tym systemem są cenione przez wielu ludzi, dlatego też należy postarać się o to by samemu wypróbować tego rodzaju urządzenie.\nJeśli tylko postaracie się skorzystać z takiej lodówki to docenicie wszelkie jej zalety. Dobrze jest postarać się o zapewnienie w swoim domu jak największej wygody. To dzięki takim drobnostkom jak choćby dobra lodówa, można spodziewać się naprawdę znacznego komfortu. Poza tym dobrze jest też poczytać różnego rodzaju opinie dotyczące tego rodzaju lodówek, co także powinno was przekonać do dobrego wyboru.\nPrevious: Previous post: Zamówienie na tłumaczenie ustne\nNext: Next post: Oferty kupna toreb bawełnianych


VIII SA/Wa 394/08 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nVIII SA/Wa 394/08 - Postanowienie Wojewódzkiego...\nVIII SA/Wa 394/08\nWojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 30 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N.M.S. na postanowienie Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w R. z dnia (...) czerwca 2008 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wyłączenia spod egzekucji rzeczy ruchomych postanawia: odrzucić skargę.\nPismem z dnia 14 lipca 2008 r. N.M.S. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego L.L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "skargę na naruszenie prawa" przez Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w R. W uzasadnieniu skarżący podał, iż pismem z dnia 19 maja 2008 r. złożył wniosek o wyłączenie spod egzekucji wskazanych w skardze ruchomości oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego ze względu na prowadzenie go z rażącym naruszeniem prawa. Postanowieniem z dnia (...) czerwca 2008 r. Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego odmówił uwzględnienia powyższego wniosku o wyłączenie ruchomości spod egzekucji, nie odnosząc się zdaniem skarżącego do żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego.\nZgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.\nZe złożonej w niniejszej sprawie skargi wyraźnie wynika, że jej przedmiotem jest postanowienie Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w R. z dnia (...) czerwca 2008 r., tj. organu I instancji, odmawiające wyłączenia spod egzekucji administracyjnej wskazanych w niej ruchomości, zajętych 8 grudnia 2005 r. Skarżący zarzuca nadto organowi egzekucyjnemu nierozpoznanie jego wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego.\nJak wynika z akt przedmiotowej sprawy postanowieniem z dnia (...) czerwca 2008 r., nr (...) Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w R. odmówił wyłączenia spod egzekucji administracyjnej wskazanych w postanowieniu ruchomości. Na powyższe postanowienie w dniu 19 czerwca 2008 r. (data wpływu) skarżący wniósł zażalenie. Postanowieniem z dnia (...) lipca 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej W. uchylił powyższe postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Nadto należy zaznaczyć, iż postanowieniem z dnia (...) lipca 2008 r., nr (...) Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w R. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku zobowiązanego zlikwidowanej firmy "B." sp. z o.o. Również powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez pełnomocnika skarżącego pismem z dnia 22 lipca 2008 r.\nWobec powyższych okoliczności, stwierdzić należy, iż przedmiotowa skarga, w świetle art. 52 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a. jest niedopuszczalna. Jej przedmiotem jest postanowienie organu I instancji - Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w R. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 52 § 1 u.p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.\nPrzepisy te wyrażają generalną zasadę subsydiarności skargi. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (§ 3 i § 4 u.p.p.s.a.).\nZaskarżone postanowienie nie korzysta z przymiotu ostateczności w rozumieniu powołanych przepisów, wobec czego wniesienie skargi do Sądu bez uprzedniego wyczerpania toku instancji (wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia) - jest niedopuszczalne.\nNadto jak wynika z akt sprawy przedmiotowe postanowienie zostało uchylone postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej W. z dnia (...) lipca 2008 r.\nW tym stanie rzeczy powyższa skarga, jako podlegająca odrzuceniu nie może skutecznie zainicjować postępowania sądowego, mającego na celu kontrole merytoryczną zaskarżonego postanowienia.\nWpływu na wynik sprawy nie maja również podniesione w skardze zarzuty dotyczące braku rozpoznania żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego. W tym zakresie także nie został wyczerpany tok instancji. Zarzuty i argumentacja skarżącego nie pozwalają nadto na badanie przez Sąd kwestii pozostawania w bezczynności organu administracji. Skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu jest bowiem możliwe dopiero po wniesieniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W rozpoznawanej sprawie skarżący, przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm. - dalej k.p.a.) - tj. nie wniósł stosownego zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Gdyby zatem intencją autora skargi było wniesienie skargi na bezczynność organu egzekucyjnego, to skarga ta w świetle akt sprawy także podlegałaby odrzuceniu.\nZ tych względów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.


Dodane: 24-09-2020 10:02\nW dzisiejszych czasach kwestie bezpieczeństwa to jedne z najważniejszych kwestii w naszym życiu. Mówiąc o tej dziedzinie życia, warto zwrócić uwagę na poszczególne grupy wiekowe. Widoczna jest tendencja, gdzie młodzi ludzie w znacznym stopniu nie stosują się odpowiednio do zasad bezpieczeństwa. Wynika to z raczej z chęci zaprezentowania swojego rodzaju nastoletniego buntu, a nie jakby mogło się wydawać z braku\nMedycyna wobec wirusów i bakteriiCoraz więcej Polaków korzysta z pomocy prawnikaJak wybrać dentystę?What You should know about plumbing and pipesSomething about oils, car service and safetyCiepło na imprezieBoilers, pipes and other repairsCiepły dom, pełen komfortArabskie zapachy perfumWakacje życia - jedź do HiszpaniiCars, motorbikes and other vehiclesEnjoy your car - about some issuesInternet- promocja firmy, co i jakEnjoy your ride without a smokePlumbing servicesCo warto wiedzieć na temat nowoczesnej stomatologiiProblem utraty zębówFakty i mity o prądzie z paneliNa pewno nie wiesz jak odmłodzić cerę. Wystarczy, że przeczytasz ten wpisDentysta ZabrzeCo warto wiedzieć o energetyce słonecznej?Oni Już Wiedzą Jak przejść szkolenie z bhp, Odbierz Dostęp Zanim O 11:11 System Wyłączy RejestracjęStan techniczny samochodu - nie zaniedbuj tegoO adwokatach w KatowicachElegancja, styl i ponadczasowość - zalety sztukateriiKrótko o wynajmowaniu mebli na imprezy plenerowe i nie tylkoLubisz pojechać na myjnię? Po przeczytaniu tego na pewno polubisz!Implantolog BytomCzy warto wynająć podnośnik? Koszty i cenySzkolenia bhp


Mateusz Waniczek najlepszym znawcą prozy Tolkiena\nKultura i edukacja6 maja 202216:38\n29 kwietnia 2022 roku drużyna pierścienia przybyła do Biblioteki, aby zmierzyć się z trudną, bo liczącą ponad 90 pytań misją! Czy podobnie, jak Frodo udźwignęli ciężar wyzwania?\nJ.R.R. Tolkien autor zachwycającej rozmachem trylogii "Władca Pierścieni", niemający sobie równych językoznawca i poliglota znający 30 języków, wybrany przez czytelników najwybitniejszym anglojęzycznym pisarzem XX wieku obchodził w tym roku swoją 130 rocznicę urodzin. Z tego względu Miejska i Powiatowa Biblioteka Publiczna w Raciborzu zorganizowała aż dwa konkursy wiedzy ze świata J.R.R Tolkiena.\nPierwszy konkurs odbył się 15 marca 2022 roku, a 60 zadanych pytań dotyczyło tylko powieści Hobbit, czyli tam i z powrotem autorstwa J.R.R. Tolkiena. 29 kwietnia miłośnicy Śródziemia musieli odpowiedzieć na ponad 90 pytań dotyczących trzech tomów serii „Władca Pierścieni” J.R.R. Tolkiena w tłumaczeniu Marii Skibniewskiej: „Drużyna Pierścienia”, „Dwie wieże”, „Powrót króla”.\nPrzykładowe pytania to: Kim byli Entowie? Co to jest Andúril? Jak miał na imię Gollum? Ile lat miał Frodo gdy wyruszył na wyprawę? Kto był powiernikiem jednego z ukrytych pierścieni należących do Elfów? Ilu orków zabił Gimli a ile Legolas w Bitwie o Helmowy Jar?\nŁącznie można było zdobyć aż 131 punktów! Na konkursowym podium znaleźli się:\n1. Mateusz Waniczek- 89,5pkt\n2. Mateusz Błahut- 65pkt\n3. Paulina Halamoda- 27pkt


Cashless - Raty na selfie w OneyRaty. Rozwiązanie przygotowano we współpracy z fintechem Identt\nRaty na selfie w OneyRaty. Rozwiązanie przygotowano we współpracy z fintechem Identt\nPrzy ubieganiu się o finansowanie klient może potwierdzić tożsamość z wykorzystaniem bankowości internetowej albo na podstawie zdjęcia dowodu i swojej twarzy\nOneyRaty wprowadziło nową metodę weryfikacji klientów ubiegających się o kredyt na swoje zakupy. Dzięki współpracy z fintechem Identt umożliwia klientom potwierdzenie tożsamości "na selfie", czyli na podstawie zdjęcia swojej twarzy oraz zdjęcia dowodu osobistego.\nOneyRaty to aplikacja webowa, za pomocą której klienci mogą w pełni zdalnie i samodzielnie rozłożyć na raty płatność za swoje zakupy w sklepach stacjonarnych i internetowych. Wystarczy, że korzystając ze smartfona, złożą wniosek kredytowy, a po pozytywnej weryfikacji zaakceptują umowę i zapłacą w kasie wygenerowanym dla nich kodem. Podobne rozwiązanie przygotowano dla kupujących w e-commerce. Cały proces ma trwać kilka minut.\nW sklepach partnerskich w większości przypadków klienci mogą liczyć na ofertę rat 0 proc. OneyRaty zostały wdrożone w sklepach sieci Auchan, Decathlon czy Leroy Merlin, a także u podmiotów działających w branży fitness. Pożyczką od OneyRaty można natomiast finansować swoje zakupy również w innych miejscach.\nPrzeczytajcie także: Oney wchodzi w e-commerce\nDotychczas przy udzielaniu finansowania Oney weryfikowało tożsamość klientów z wykorzystaniem narzędzi Kontomatiku i BlueMedia. W obu przypadkach użytkownik, aby się uwierzytelnić, musiał mieć dostęp do bankowości internetowej. Teraz wystarczy do tego dowód osobisty. W ramach procesu potwierdzania tożsamości klient musi zrobić zdjęcie dokumentu, swojej twarzy, a następnie wykonać do kamery kilka prostych gestów zgodnie z otrzymanymi instrukcjami. Dostarczone przez Identt narzędzie sprawdzi ich zgodność pod względem biometrii.


Fachowo i bezpiecznie w ASO Mitsubishi! - Adcity - miasto informacji\nYou are here: Home / Motoryzacja / Fachowo i bezpiecznie w ASO Mitsubishi!\nFirma Mitsubishi Motors dba o bezpieczeństwo i zadowolenie klientów. Aby zapewnić im jak najwyższy komfort jazdy firma nieustannie kontroluje jakość wykonania swoich pojazdów, wprowadza ulepszenia i bezpłatnie aktualizuje systemy elektroniczne oraz usuwa ewentualne usterki w ramach bezpłatnych akcji serwisowych. Dzięki niedostępnej w niezależnych warsztatach dokumentacji technicznej, najnowszym, zaawansowanym technicznie narzędziom i oprogramowaniu autoryzowane serwisy oferują też najbardziej fachowe i bezpieczne diagnozy, przeglądy i naprawy.\nKierowcy zgodnie z ustawą GVO, obowiązującą od 1. czerwca 2010 roku, mogą samodzielnie zadecydować o tym, czy naprawę lub przegląd okresowy wolą wykonać w Autoryzowanym Serwisie Obsługi, czy może bardziej przekonuje ich wizyta w warsztacie niezależnym. Raport opublikowany na stronie http://wybieramaso.pl/ przedstawia szereg korzyści wynikających z powierzania pojazdu w ręce profesjonalistów z ASO.\nTylko w ASO – dokumentacja techniczna, specjalistyczne narzędzia, komputery i aktualizacje\nMimo obowiązywania GVO wielu kierowców obdarza zaufaniem wyspecjalizowanych w obsłudze aut marki Mitsubishi profesjonalnie przeszkolonych mechaników, którzy w przeciwieństwie do warsztatów niezależnych, dysponują pełnym dostępem do najnowszej i stale aktualizowanej dokumentacji technicznej. Taką dokładną dokumentacją, z racji wysokiej ceny, nie dysponują na ogół niezależne warsztaty. Same naprawy i przeglądy dokonywane w ASO Mitsubishi przy pomocy specjalistycznych narzędzi zawsze wiążą się ze sprawdzeniem i aktualizacją oprogramowania. Stałej aktualizacji wymagają także systemy elektroniczne a jedynie autoryzowane serwisy mają dostęp do najnowszych wersji oprogramowania. Dlatego tylko ASO dysponuje wiedzą i zdolnościami technicznymi potrzebnymi do realizacji usług z zakresu aktualizacji oprogramowania sterowników samochodowych, modułów audio i nawigacji oraz obsługi urządzeń wspomagających jazdę – np. czujniki laserowe, radarowe czy kamery.\nDzięki temu, że Mitsubishi Motors na bieżąco monitoruje samochody jeżdżące już po drogach i opinie ich właścicieli, to wie kiedy i jakie ulepszenia systemów są potrzebne. Mając na celu ciągłe doskonalenie systemów użytych w pojazdach producenci wprowadzają aktualizacje oprogramowań i danych – w tym na przykład map i nawigacji. Wszystkie zalecenia wraz ze specjalistycznym sprzętem kompatybilnym z konkretnym modelem auta udostępniane są przez producenta Autoryzowanemu Serwisowi Obsługi, gdzie podczas przeglądów fachowcy mają obowiązek sprawdzić oprogramowanie i bezpłatnie je zaktualizować.\nBezpłatne akcje serwisowe = bezpieczeństwo\nMitsubishi testuje swoje samochody jeszcze przed wprowadzeniem ich do sprzedaży, ale pojazdy są również poddawane badaniom po wprowadzeniu ich na rynek. Dlatego po wykryciu usterki, która mogłaby wpłynąć negatywnie na jakość jazdy, firma zgłasza ją do Urzędu Ochrony Konkurencji Konsumentów i informuje o jej ewentualnym wystąpieniu wszystkich posiadaczy modelu wysyłając im list wraz z zaproszeniem do autoryzowanego serwisu. Ponadto każde ASO ma obowiązek sprawdzać wszystkie samochody, które przyjeżdżają do serwisu pod kątem wykonania ewentualnych akcji serwisowych i naprawić usterkę, czego nie są w stanie zrobić niezależne warsztaty. Akcje serwisowe są bezterminowe, zatem można z nich korzystać nawet kilka lat po ich ogłoszeniu. Wyłącznie w ASO pracownicy w ramach akcji serwisowej za darmo dokonują diagnozy i usuwają ewentualne usterki.\nPrevious article Lexus uruchomił fabrykę w USA\nNext article Wpadłeś w poślizg? Nie wpadaj w panikę\nPolskie firmy współpracujące z Rosją czeka w tym roku poważny problem. W lecie eksperci


Doradca Inwestycyjny Chrzanów Zarejestruj się online - odchudzanie-efektywne.pl\nDoradca Inwestycyjny Chrzanów Zarejestruj się online\n10 października 2019 9 października 2019 Małopolskiedoradca, forex, inwestycja, inwestycyjny, Kraków, Wadowice, Wieliczka, Zakopane, ZatorNo comments on Doradca Inwestycyjny Chrzanów Zarejestruj się online\nZawód doradcy inwestycyjnego zaczął istnieć w polskim wykazie akt normatywnych wraz z początkiem kapitalizmu. Zawodowcy zyskali szansę prowadzenia czynności w zakresie kupna i sprzedaży akcji oraz konstruowania portfeli inwestycyjnych inwestorów, działając na ich zlecenie. Ukształtowanie się grup zawodowych ludzi takich, jak pracujące w firmie Doradca Inwestycyjny Muszyna , było podyktowane koniecznością rynkową.\nNowy system, powstający rynek fiansowy, powstawanie piramid pieniężnych, prowadziły nieustannie do sytuacji, że wiele osób przez brak odpowiedniej wiedzy traciło majątek. Należy ubolewać, że mimo upływu lat niewiele się zmieniło i ciągle w zbyt prosty sposób można stracić majątek lub zdecydować się na podpisanie niekorzystnej umowy kredytowej, której efektem będą wysokie prowizje.\nDoradca Inwestycyjny Muszyna\nWcześniej podejmiemy jakąkolwiek decyzję finansową musimy szczegółowo ją przeanalizować. Łatwo będzie analizować ją z kompetentnym doradcą inwestycyjnym.\nZawód doradcy inwestycyjnego jest wyjątkowo trudna, a człowiek, która ma chęć tak pracować musi zdać trudne egzaminy państwowe. Zatrudniony jako Doradca Inwestycyjny Muszyna musi mieć pełnię praw publicznych, zdolność do składania oświadczeń woli i nie być karany, za wykroczenia o charakterze gospodarczym. Przede wszystkim, ma obowiązek pracować przestrzegając prawa i nieskalanie uczciwie, a jego podstawą całej pracy jest praca na rzecz zleceniodawców. Ekaspert, zanim zadba o Twoje pieniądze dokładnie przeanalizuje Twoje wymagania.\nDoradcy inwestycyjni dostępnisą we wszystkim większych miastach Polski, a ich wielkim pozytywem, jest co najważniejsze oszczędność czasu. Możesz oczywiście samodzielnie porównywać produkty finansowe. Nie jesteś jednak w stanie wyczerpać wszystkich możliwości. Instytucje finansowe,tak samo, jak inni handlowcy, co jakiś czas przygotowują atrakcyjne ofery.\nPrzygotowany zawodowo doradca inwestycyjny monitoruje wszystkie oferty finansowe i codziennie pracuje wspólnie z bankowcami. Aby się spotkać, wystarczy zadzwonić. Nie bądź zdziwiony pytaniami, które będą padały w czasie konwersacji. Doradca Inwestycyjny Muszyna ponosi odpowiedzialność za Twoje, z wysiłkiem zaoszczędzone pieniądze, z tej przyczyny jego zadaniem jest precyzyjne ustalenie strategii inwestycyjnej i akceptowalnego ryzyka.\nAktualna sytuacja na rynku kapitałowym jest wyjątkowo trudna. Środki finansowe, przechowywane na rachunkach rozliczeniowych, nie są dochodowe, a tylko tracimy na nich. Wszystko systematycznie drożeje, a banki nie chcą płacić zbyt wiele za depozyty. Jeśli nie zdecydujesz się na znalezienie dobrego rozwiązania, może się wydarzyć tak, że Twoje oszczędności stopnieją z czasem, zanim zdążysz się nimi nacieszyć.\nLokaty mają kiepskie oprocentowanie i na nich także nie ma sensu przechowywanie gotówki. Ich pozytywną cechą, że pieniądze przechowywane na nich są wyjątkowo bezpieczne. Jeśli masz ochotę doradca wskaże Ci odpowiednią. Ich problematyczną wartością jest jednak to, że masz obowiązek pilnować terminowości i nie możesz przed terminem wypłacić środków pieniężnych.\nGdybyś zupełnie niespodziewanie potrzebował pieniędzy, stracisz wszelkie zyski. Interesującą alternatywą jest zainteresowanie się rynkiem akcji i obligacji. Niektóre osoby mają potrzebne kwalifikacje, aby ich działania przynosiły określone zyski. Doradca Inwestycyjny Muszyna przedstawi Ci sposoby pomnażania Twoich pieniędzy.\nCiekawą metodą będzie korzystanie z funduszy inwestycyjnych. Fundusze, to nic innego, jak forma zbiorowego inwestowania na giełdzie. Liczne osoby wpłacają gotówkę do funduszu, a zarządza nim specjalista. Jego rolą jest odpowiednie dobieranie akcji i obligacji. W zależności od urozmaicenia poszczególnych aktywów, fundusze cechuje małe lub duże ryzyko. Doradca Inwestycyjny Muszyna poleci Ci fundusz, który będzie odpowiadał Twoim potrzebom. Jeśli interesuje Cię niski poziom ryzyka, najdogodniejsze będzie skorzystać z oferty obligacji korporacyjnych. Cechuje je bardzo wysoka stabilność. Może masz skłonność do ryzykownych posunięć, po to, aby w perspektywicznie sięgnąć po rentowną inwestycję. Samodzielnie, nie zainwestujesz w kopalnię złota czy lokali inwestycyjnych, dzięki funduszom, posiadasz udziały w ciekawych inwestycjach..\nFundusze podzielone są na jednostki, dlatego kupuje sie je pojedynczo. W każdym miesiącu możesz przeznaczać określoną kwotę na inwestycję, aby regularnie dopełniać swój kapitał. W ten sposób zminimalizujesz też ryzyko niekorzystnych zakupów. Systematyczne lokowanie pozwoli Ci na rozłożenie inwestowania w czasie, a to zminimalizuje ryzyko.\nOgromnym walorem jest fakt, że możesz wpłacić małe pieniądze i możliwość wycofania się, kiedy tylko chcesz. Nie potrzebujesz wszystkiego wiedzieć, śledzić na bieżąco notowań akcji. To Doradca Inwestycyjny Muszyna zajmuje się Twoimi fiansami i stara się, żeby przynosiły one zyski.\nWszystkie dochody od kapitału są w naszym kraju opodatkowane. Kompetentni doradcy, abyś zapłacił podatki we właściwej wysokości i nie narobił sobie problemów w Urzędzie Skarbowym. Powinieneś mieć świadomość, że ekspert zajmie się nie tylko Twoimi finansami, ale również fianansami firmowymi.\nJeśli osiągnąłeś etap myślenia o jej rozwinięcia, zaplanowałeś inwestycję finansową czy zwyczajnie potrzebujesz szybkiej gotówki na abyś mógł osiągnąć zysk, będzie Ci zdecydowanie łatwiej, jeśli zdecydujesz się na zdzwonienie się z doradcą inwestycyjnym.\nInwestycyjna Polisa Piława Górna czy warto zarabiać w MarketMaster?\nZarabiaj – Bitcoin Billionaire – Bitcoin kurs\nPoczta kurier Karpacz zamów online\nLombard Środa Śląska skup sprzedaż pożyczki tel: 887 332 665


dział pr w nf.pl\ndziałów, złożonych czasem z kilku, a czasem i z kilkudziesięciu osób. Na szczęście nowoczesne technologie potrafią obecnie pomóc w dobrej organizacji, rozplanowaniu wszystkiego, dopasowaniu\ndział sprzedaży osiąga oczekiwane wyniki, wzrasta morale pracowników, maleje ryzyko rotacji kadrowych. Jednym ze sposobów poprawy wydajności są działania rozwojowe. Co w sytuacji, gdy\ndziałalności Jak podaje GUS, w naszym kraju działa ok. 1,9 mln firm, z czego aż 99 proc. to mikro i małe firmy zatrudniające do 49 osób. Jednocześnie, jak wynika z badania PBS, tylko\nraportujące instytucje finansowe z usług innych podmiotów. Autorem jest: Kancelaria Prawna Skarbiec, specjalizująca się w przeciwdziałaniu bezprawiu urzędniczemu i w kontrolach podatkowych\nFirmy i oferty dla "dział pr"\n41992 wyników pokaż wszystkie


Basen Wodny Świat - Kudowa Zdrój - internetowy serwis informacyjny miasta i uzdrowiska\nBASEN WODNY ŚWIAT KUDOWA ZDRÓJ\nul. Moniuszki 2 A\ntel. (+48) 74 866 45 02\nAqua Park Wodny Świat jest nowoczesnym obiektem wyposażonym w basen pływacki – 25 m. na którym znajduje się 6 torów pływackich, basen rekreacyjny ze sztuczną rwącą rzeką, brodzik dla dzieci, zjeżdżalnię - 92 m., wanny do hydromasażu oraz zespół fitness: saunę, solarium, siłownię i gabinet masażu, a także kręgielnię na dwa tory. Woda w Aqua-Parku jest solankowa czyli taka jak w morzu. Basen przystosowano dla osób niepełnosprawnych. Serdecznie zapraszamy do naszego Aqua-Parku, krytego basenu sportowo-rehabilitacyjnego "Wodny Świat", ogrzewanego za pomocą odnawialnych źródeł energii.\nKudowa-Zdrój, ul. Moniuszki 2 A


Pierwsze półrocze w budownictwie - pod kreską - Budownictwo\nPierwsze półrocze w budownictwie - pod kreską\nProdukcja budowlano-montażowa (w cenach stałych), obejmująca roboty o charakterze inwestycyjnym i remontowym wykonane na terenie kraju przez przedsiębiorstwa budowlane zatrudniające powyżej 9 osób, była w czerwcu br. wyższa o 9,6 proc. niż przed rokiem i o 24,4 proc. w porównaniu z majem br.\nProdukcja ta, jak informuje GUS, po wyeliminowaniu wpływu czynników o charakterze sezonowym wzrosła o 4,1 proc. w porównaniu do czerwca ub.r. i o 4,5 proc. w porównaniu z majem br.


Opony do roweru – Love & Love\nCzasami nie zastanawiamy się nad pewnymi kwestiami. Jednak niekiedy warto. Bowiem czasami chodzi o nasze bezpieczeństwo. Dotyczy to chociażby kwestii roweru. Należy rozważyć dość istotny aspekt. Mianowicie, chodzi o wymiar opon. Wielu z nas twierdzi, iż nie ma to żadnego znaczenia. Nic bardziej mylnego. Trzeba zapewnić sobie bezpieczną jazdę.\nJak wiadomo, każdy z nas ma wybór. Może dotyczyć to każdej sfery życia. Wybierając się do sklepu, niejednokrotnie dokonujemy jakiegoś wyboru. Często jest tak, iż stajemy przed dużym asortymentem, długo zastanawiając się, która rzecz będzie najlepsza. Warto przemyśleć kwestię dotyczącą zakupu opon do roweru. Część z nas nie wyobraża sobie dnia bez jazdy na rowerze. Oczywiście, jest to bardzo dobra informacja, ponieważ rower zapewni nam odpowiednią dawkę ruchu. Jednakże, wybór właściwych opon jest naprawdę istotny. Coraz więcej osób stawia na opony rowerowe 28 cali. Jest to jeden z najlepszych rozmiarów, jaki możemy zakupić. Bowiem takie opony zapewniają stabilność roweru i z pewnością są bardzo dobre. Pamiętajmy, iż bezpieczeństwo podczas jazdy na rowerze jest istotną kwestią, o której trzeba bezwzględnie pamiętać. W sklepie rowerowym znajdziemy różne rozmiary opon. Jednak najlepiej zdecydować się na opony 28 cali. Tak naprawdę, są one łatwo dostępne. Można je zamówić nawet w sklepie internetowym. W dzisiejszych czasach nie ma z tym żadnego problemu.\nSklepy oferują bardzo wiele rzeczy. Każdy z nas ma prawo wyboru. Warto zastanowić się nad zakupem dobrych opon do roweru. Powinny mieć one odpowiedni rozmiar. Najlepsze są opony 28 cali. Tak naprawdę, są one polecane do większości rowerów. Taki wybór będzie z pewnością trafny. Tym bardziej, iż można je znaleźć w wielu sklepach.


Strona główna | Kategorie|Pielęgnacja|Twarz|Serum|Frudia, Serum Pomegranate Nutri-Moisturizing, 50 g\nFrudia Pomegranate Nutri-Moisturizing Serum to odżywczo-nawilżające serum na bazie 64% ekstraktu z granatu. Zawiera antyoksydanty oraz polifenole, dzięki czemu wygładza i zapobiega powstawaniu zmarszczek. Olejek z nasion granatu, pomidora i owoców zapewniają optymalny poziom nawilżenia skóry oraz wzmacniają jej naturalne funkcje ochronne.\nNałóż odpowiednią ilość na twarz i wklep do wchłonięcia. Stosować jako kolejny krok pielęgnacyjny tonizowaniu twarzy.\nKrem pielęgnuje i pomaga zachować młodość skórze dłoni, która często starzeje się pod wpływem szkodliwych czynników zewnętrznych i domowej chemii. Krem dzięki obecności masła shea szybko regeneruje naskórek i odżywia zadarte skórki czy też zniszczone paznokcie. Masło zatrzymuje też wilgoć w skórze i nadaje jej miękkość. Łuszcząca się, przesuszona skóra...\nFrudia, Żel pod prysznic, My Orchard Peach Body Wash, 350 ml\nFrudia My Orchard Peach dzięki dużej zawartości wysokiej zawartości ekstraktów z owoców (m.in. brzoskwini, jagód, kiwi, papai, jabłek, ananasa) pomaga od zewnątrz nawilżyć i odżywić skórę, zapewniając niezbędne witaminy. Panthenol oraz alantoina łagodzą podrażnienia i koją, a ekstrakty z miodu i cukru trzcinowego pomagają w regeneracji naskórka....\nTanina oraz witamina E nawadniają oraz oczyszczają skórę. Pantenol łagodzi podrażnienia. Główne składniki: Ekstrakt z winogron Zawiera taninę, dzięki czemu wygładza i zwęża rozszerzone pory. Zalety: Lekka formuła przypominająca sorbet delikatnie nawadnia skórę nie pozostawiając uczucia tłustości. Idealny dla osób z nadmierną ilością sebum. Krem...\nFrudia, Serum Green Grape Pore Control, 50 g\nFrudia Green Grape Pore Control Serum to serum dla cery tłustej wyrównujące gospodarkę hydro-lipidową skóry, stworzone na bazie 81% ekstraktu z winogron. Zawiera taninę, dzięki czemu wygładza, oczyszcza i zwęża rozszerzone pory oraz witaminę E, która nawadnia skórę. Pantenol łagodzi podrażnienia. Składniki zostały pozyskane metodą R Vita W. To technika...


Szkolenia indywidualne >> BUSINESS STUDIO\nTreningi indywidualne skierowane są do osób, których stanowisko/praca wymagają szczegółowego wyselekcjonowania, wdrożenia i zaszczepienia wzorcowych kompetencji jako liderów.\nCieszące się sporym i coraz większym zainteresowaniem szkolenia indywidualne, organizowane przez BUSINESS STUDIO, najczęściej są kontynuacją wcześniejszych, udanych spotkań uczestników z naszymi ekspertami.\nPodczas szkoleń indywidualnych wybierają Państwo konkretny obszar umiejętności, który wymaga poprawy, wzmocnienia lub zmiany. Otrzymują Państwo rozwiązanie i wsparcie w zakresie aktualnie pojawiających się trudności. Tego typu treningi mogą mieć charakter jednorazowy lub wieloetapowy.\nTreningi indywidualne koncentrują się na dopasowaniu takich skutecznych strategii działania, by adekwatnie wpływały na realny poziom zarządzania. Jasno sprecyzowane założenia i cele Partnera, dzięki rzetelnej pracy trenerów, w uporządkowany sposób wprowadzają i stabilizują priorytetowe konsekwencje pożądanych zmian.\nTreningi indywidualne skierowane są do osób, których stanowisko/praca wymagają szczegółowego wyselekcjonowania, wdrożenia i zaszczepienia wzorcowych kompetencji jako liderów. Jest to także ciekawa propozycja dla osób szczególnie wymagających, ale nie tylko dla tych, których interesuje praca nad detalami, ale przede wszystkim dla osób, które pragną partycypować, kontrolować i mieć szeroki wpływ na proces zachodzących zmian w sposobie percepcji i funkcjonowania.\nUczestnicy projektów indywidualnych otrzymują i mają gwarancję na każdym szczeblu pracy, elastyczne i najbardziej zindywidualizowane podejście, zarówno w warstwie merytorycznej, jak i pod kątem warsztatowym.