Odrodzenie Ziemi [Orson Scott Card] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00135 003361 21001347 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Orson Scott Card Liczba stron: 304\nISBN: 9788379615254 Data wydania: 2013-09-16\nTytuł oryginału EARTHFALL Copyright © 1995 by Orson Scott Card All rights reserved Projekt okładki Dariusz Kocurek Redatkor prowadzący Katarzyna Rudzka Redakcja Agnieszka Rosłan Korekta Jolanta Kucharska ISBN 978-83-7961-525-4 Warszawa 2012 Wydawca Prószyński Media Sp. z o.o. 02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28 www.proszynski.pl\nShane’owi Bellowi, dobremu przyjacielowi, dobremu pisarzowi, dobremu człowiekowi\nRELACJE RODZINNE Dzieci urodzone w Basilice Dzieci urodzone w trakcie wyprawy (dzieci płci żeńskiej wyróżnione kursywą)\nPROLOG Główny komputer planety Harmonia nie był już do końca sobą; a raczej, jeśli spojrzeć na to inaczej, był sobą po dwakroć. Więcej niż sobą, skopiował bowiem swój główny program oraz całą osobistą pamięć i załadował je do zespołu komputerów na pokładzie gwiazdolotu „Basilika”. Gdyby choć trochę obchodziła go własna tożsamość, miałby nie lada dylemat w kwestii tego, która wersja programu jest nim. Jednak nie miał ego i dlatego po prostu uznał, że program na pokładzie „Basiliki” zaistniał pierwotnie jako dokładna kopia tego, który przez czterdzieści milionów lat nadzorował ludzkie życie na planecie Harmonia. Od tej chwili dwie kopie działały odrębnie od siebie, zaczęły się różnicować. Miały teraz inne cele. Główny komputer gwiazdolotu „Basilika” miał dbać o system podtrzymywania życia i cały statek do czasu dotarcia do planety Ziemia. Potem miał w miarę możliwości nawiązać kontakt z Opiekunem Ziemi, uzyskać nowe wytyczne i wszelką pomoc, jaką Ziemia mogła zaoferować, i powrócić, by zasilić i ożywić główny komputer Harmonii. A w tym czasie miał zachować ludzką załogę przy życiu i, o ile to możliwe, ponownie osiedlić ludzką populację na Ziemi. Główny komputer planety Harmonia miał o wiele prostsze zadanie, a jednak trudniejsze. Łatwiejsze, bo była to jedynie kontynuacja tego, co robił przez czterdzieści milionów lat – monitorowania ludzi na Harmonii i niedopuszczenia do tego, żeby pozabijali siebie nawzajem. Trudniejsze, bo jego wyposażenie, którego i tak używał oszczędnie, żeby służyło o wiele dłużej niż planowanych dziesięć milionów lat, ciągle się psuło, coraz częściej i częściej, a ludzie byli coraz mniej podatni na moce, którymi go obdarzono. Podróż potrwa niemal sto lat w każdą stronę. Na skutek efektów relatywistycznych niektórym ludziom na pokładzie będzie się wydawać, że minie raptem około dziesięciu lat do chwili przybycia na Ziemię. Większość z nich będzie jednak utrzymywana w stanie hibernacji i podróż zda im się niezwykle spokojnym, bezsennym snem, podczas którego nawet się nie postarzeją. Główny komputer planety Harmonia nie będzie się niecierpliwił. Nie będzie odliczał dni. Nastawi alarm, by powiadomić siebie, kiedy będzie można ustalić najbliższy możliwy termin powrotu „Basiliki”. Gdy tylko gwiazdolot wystartuje, aż do czasu uruchomienia się alarmu główny komputer planety Harmonia w ogóle nie będzie o nim myślał. Ale główny komputer statku będzie myślał o komputerze Harmonii. I już w tej chwili układał plany, aby osiągnąć wszystkie swoje cele.\nCZĘŚĆ I Jeśli obudzę się, zanim umrę\nKłótnie z Bogiem Vusadka – miejsce, gdzie ludzie postawili pierwszy krok, gdy gwiazdoloty przywiozły ich na planetę, którą nazwali Harmonią. Ich statki opadły na powierzchnię; pierwsi koloniści wysiedli i obsiali ziemię w żyznej krainie na południe od lądowiska. W końcu wszyscy koloniści opuścili gwiazdoloty, przenieśli się dalej. Pozostawione statki wcześniej czy później uległyby utlenieniu, korozji, degeneracji. Jednak pionierzy myśleli o przyszłości. Pewnego dnia mogą się przydać naszym potomkom, mówili. Otoczyli więc lądowisko polem stazy. Żaden kurz niesiony z wiatrem, żaden deszcz ani mgła, żadne bezpośrednie promienie słoneczne czy promieniowanie ultrafioletowe nie miało szans dosięgnąć statków. Tlen, najbardziej korozyjna z trucizn, wytłoczono z atmosfery wewnątrz kopuły. Główny komputer planety Harmonia – zwany Nadduszą przez potomków tych pierwszych kolonistów – nie pozwalał ludziom zbliżyć się do tej wielkiej wyspy, na której ukryto statki. Czekały w ochronnej bańce przez czterdzieści milionów lat. Jednak teraz kopuły już nie było. Tutejszym powietrzem można było oddychać. Lądowisko znów rozbrzmiewało głosami ludzi. I nie tylko dorosłych – między statkami i budynkami krzątało się też wiele dzieci. Wszyscy mieli pełne ręce roboty, wymontowywali sprawne części z innych gwiazdolotów, by przywrócić jeden do stanu używalności. A gdy statek, który ochrzcili „Basilika”, będzie gotowy, sprawny pod każdym względem, w pełni załadowany i zaopatrzony, wejdą na pokład po raz ostatni i opuszczą ten świat – dom dla przeszło miliona pokoleń ich przodków – by powrócić na Ziemię, planetę, na której powstała pierwsza ludzka cywilizacja, lecz przetrwała mniej niż dziesięć tysięcy lat. Czym jest dla nas ta Ziemia? – zastanawiała się Hushidh, obserwując dzieci i dorosłych przy pracy. Czemu zadajemy sobie tyle trudu, by tam powrócić? Przecież Harmonia jest naszym domem. Wszelkie więzi, jakie łączyły nas z tamtą planetą, przez te wszystkie lata z pewnością już się zerwały. A jednak udadzą się tam, bo Naddusza wybrała ich do tego celu. Sterowała i manipulowała życiem ich wszystkich, by przywieść ich w to miejsce akurat w tym czasie. Hushidh często cieszyła się z uwagi, jaką Naddusza im okazuje. Niekiedy jednak ubolewała nad tym, że nie dano im szansy, by sami postarali się pokierować własnym życiem. Nie mamy więzi z Ziemią, ale niewiele więcej łączy nas z Harmonią, pomyślała. I jako jedyna spośród tu obecnych rozumiała, że ta konstatacja była dosłownie, a nie tylko metaforycznie prawdziwa. Wszystkich tutaj wybrano dlatego, że mieli szczególną wrażliwość na mentalne przekazy Nadduszy; Hushidh, na przykład, patrząc na człowieka, od razu wyczuwała siłę relacji łączących go ze wszystkimi ludźmi. Doświadczała tego w postaci wizji na jawie – widziała relacje jako węzły światła zespalające konkretną osobę z otoczeniem. Gdy odpoczywała w cieniu, nadeszła jej młodsza siostra Luet z córką Chveyą przy boku, niosąc drugie śniadanie dla pracujących przy komputerach. Przez całe życie Hushidh widziała własną więź z Lutyą jako jeden wielki pewnik. Dorastały, nie znając swoich rodziców, przygarnęła je Rasa, uczyły się w jej szkole. Wszystkie obawy, wszystkie docinki, wszystkie rozterki Hushidh mogła znieść, bo była tam Lutya, złączona z nią silnymi więzami, których nie dostrzegał nikt. Były też inne więzy, rzecz jasna. Hushidh dobrze pamiętała, jak trudno było patrzeć na rodzącą się więź między Luet a jej mężem, Nafaiem, krnąbrnym chłopakiem, który czasem miał więcej entuzjazmu niż rozumu. Lecz ku jej zaskoczeniu nowa więź Lutyi z mężem nie osłabiła jej więzi z siostrą; a gdy Hushidh wyszła za rodzonego brata Nafaia, Issiba, więź między nią a Luet stała się jeszcze mocniejsza niż w dzieciństwie, choć wydawało się to niemożliwe. Teraz więc, patrząc na Luet i Chveyę, Hushidh widziała je nie jako matkę i córkę, a jako dwie istoty ze światła, połączone z sobą grubym i połyskliwym węzłem. Nie było mocniejszej więzi niż ta. Chveya kochała też ojca, Nafaia – ale więzi między dziećmi a ojcami zawsze są bardziej kruche. Taka już jest natura ludzkich rodzin; dzieci od matek oczekują opieki, pociechy i stabilnego fundamentu życia. A od ojców – osądu, licząc na aprobatę, bojąc się potępienia. To oznacza, że ojcowie są równie ważni w życiu dzieci, ale nawet jeśli są kochający i opiekuńczy, w tej relacji niemal zawsze występuje element grozy, gdyż w osobie ojca ogniskują się wszystkie dziecięce obawy przed niepowodzeniem. Owszem, wyjątki czasem się zdarzały. Lecz doświadczenie mówiło Hushidh, by spodziewać się, że więź z matką okaże się silniejsza i jaśniejsza. Rozmyślając o relacjach matka–córka, Hushidh niemal przegapiła najważniejsze. Dopiero kiedy Luet i Chveya zniknęły jej z oczu wewnątrz statku, uświadomiła sobie, czego tu prawie brakowało – związku Lutyi z nią. Ale to niemożliwe. Po tylu latach? I czemu ta więź miałaby być teraz słabsza? Nie kłóciły się przecież. Były sobie tak bliskie, jak zawsze. Czyż nie stały po tej samej stronie podczas długich walk między mężem Luet a jego nikczemnymi starszymi braćmi? Co mogło się zmienić? Hushidh poszła do statku. Zastała siostrę w sterowni, gdzie Issib dyskutował z Nafaiem o systemie podtrzymywania życia. Komputery nigdy jej nie interesowały – wolała ludzi z krwi i kości, a nie sztuczne konstrukcje z zer i jedynek. Czasem sądziła, że mężczyźni zachwycają się komputerami właśnie z powodu ich nierzeczywistości. W odróżnieniu od kobiet i dzieci nad komputerami można było w pełni zapanować. Nawet cieszyła się w duchu, ilekroć widziała Issyę lub Nyefa załamujących ręce nad uparcie nieposłusznym programem, póki w końcu nie znaleźli błędu w kodzie. Podejrzewała też, że zawsze gdy jedno z ich dzieci było uparcie nieposłuszne, Issya szczerze wierzył, że problem sprowadza się jedynie do znalezienia błędu w programie dziecka. Hushidh wiedziała, że tu nie chodziło o błąd, tylko o kształtującą się osobowość. Gdy jednak próbowała wyjaśnić to Issyi, jej mąż szybko się nudził i uciekał z powrotem do komputerów. Dziś jednak wszystko działało sprawnie. Luet i Chveya wyłożyły popołudniowy posiłek dla mężczyzn. Hushidh, nie mając konkretnego zajęcia, pomogła im – potem jednak, gdy Luet zaczęła mówić, że trzeba zwołać resztę pracujących w statku na posiłek, zignorowała aluzję, zmuszając siostrę, żeby sama się tym zajęła. Issib był mężczyzną i lepiej rozumiał komputery niż ludzi, ale nie można mu było odmówić spostrzegawczości. Jak tylko Luet i Chveya zniknęły, zapytał: – Chciałaś ze mną rozmawiać, Shuya, czy z Nyefem? Pocałowała męża w policzek. – Z Nyefem, oczywiście. Ja i tak znam wszystkie twoje myśli. – Zanim ja sam je poznam – odparł z udawaną irytacją. – Cóż, jeśli chcesz pogadać na osobności, to sama musisz stąd wyjść. Jestem zajęty i pod żadnym pozorem nie opuszczę pomieszczenia z jedzeniem. Nie wspomniał, że jemu o wiele trudniej było wstać i wyjść. Choć jego lewitery działały wewnątrz statków, dzięki czemu nie był przykuty do swojego krzesła, i tak musiał się nielicho natrudzić, by wykonać jakiś większy ruch. Nyef skończył wprowadzać jakąś komendę, a potem podniósł się z fotela i poprowadził Hushidh na korytarz. – O co chodzi? Od razu przeszła do rzeczy. – Wiesz, że widzę związki między ludźmi. – Tak, wiem. – Dziś zobaczyłam coś niepokojącego. Czekał, aż dopowie. – Luet jest… no, odcięta. Nie od ciebie. Nie od Chveyi. Ale od całej reszty. – I co to oznacza? – Nie wiem – przyznała. – Nie umiem czytać w myślach. Ale to mnie martwi. Ty nie jesteś odcięty. Nadal, nie wiedzieć czemu, jesteś złączony więzami miłości i lojalności z twoimi odrażającymi starszymi braćmi, z twoimi siostrami i ich żałosnymi mężusiami… – Widzę, że sama żywisz do nich wyłącznie szacunek – drwiąco zauważył Nyef. – Mówię tylko, że Luet miała kiedyś podobne poczucie obowiązku wobec całej grupy. Kiedyś była połączona ze wszystkimi. Nie tak jak ty, ale z kobietami może nawet silniej. Na pewno silniej. Była opiekunką kobiet. Odkąd tylko tam, w Basilice, odkryto, że jest wodną wieszczką, zawsze to miała. A teraz to zniknęło. – Znowu jest w ciąży? Żadna kobieta nie powinna być w ciąży, gdy wystartujemy. – To nie tak, to nie zamknięcie się w sobie, jak u kobiet przy nadziei. – Hushidh była zaskoczona, że Nafai o tym pamiętał. Sama wspomniała o tym tylko raz, lata temu, że więzi ciężarnych z innymi osobami z otoczenia słabną, bo kobieta przenosi swoją uwagę do wewnątrz, na dziecko. Jakie to typowe dla Nafaia – całe dni, tygodnie, miesiące wydaje się dużym dzieckiem, nieporadnym, skorym mówić nie to, co trzeba, nie wtedy, kiedy trzeba, sprawiając wrażenie, jakby nigdy nie był świadomy uczuć innych ludzi. A potem nagle uświadamiasz sobie, że on cały czas to wie, że zauważa i zapamiętuje niemal wszystko. Ciekawe, czy wtedy, gdy jest nieuprzejmy, naprawdę chce taki być. – Jeśli nie ciąża, to co? – Sądziłam, że ty mi powiesz. Czy Luet mówiła coś, co nasunęło ci myśl, że odcina się od innych poza tobą i waszymi dziećmi? Wzruszył ramionami. – Może tak, a ja nie zauważyłem. Czasem coś mi umyka. Już sam fakt, że tak powiedział, kazał jej wątpić. Nafai wie, tylko nie chce o tym z nią rozmawiać. – Tak czy inaczej ty i Luet nie zgadzacie się z sobą – stwierdziła. Spojrzał na nią wilkiem. – Skoro nie chcesz uwierzyć w to, co mówię, to po co w ogóle mnie pytasz? – Wciąż mam nadzieję, że pewnego dnia uznasz, że zasługuję na to, by dopuścić mnie do waszych prywatnych sekretów. – Rany, ależ się dziś dąsamy. Właśnie gdy Nafai zachowywał się jak młodszy brat, Hushidh najbardziej go nie znosiła. – Muszę kiedyś wspomnieć Luet, że popełniła poważny błąd, kiedy powstrzymała kobiety przed zabiciem cię, gdy naruszyłeś świętość jeziora w Basilice. – Jestem podobnego zdania – odparł. – To by mi oszczędziło bólu patrzenia, jak cierpisz katusze z powodu bycia moją szwagierką. – Wolałabym już codziennie rodzić, tak mi z tym źle – odcięła się. Uśmiechnął się do niej szeroko. – Przyjrzę się temu – zapewnił. – Naprawdę nie wiem, czemu Luet miałaby się odcinać od reszty. Myślę, że to niebezpieczne, więc się temu przyjrzę. A więc potraktował jej słowa z powagą. Cóż, na więcej raczej nie mogła liczyć. Może i Nafai był w tym momencie przywódcą tej społeczności, ale nie dlatego, że miał ku temu jakieś szczególne predyspozycje. Urodzonym przywódcą był jego starszy brat Elemak. A Nafai zyskał władzę tylko dlatego, że miał po swojej stronie Nadduszę – a raczej dlatego, że Naddusza miała jego po swojej stronie. Władza nie przychodziła mu z łatwością i nie zawsze wiedział, co ma z nią robić i czego nie robić. Popełniał błędy. Hushidh miała tylko nadzieję, że nie tym razem. Na pewno Potya już jest głodny. Musiała wracać do domu. Ponieważ opiekowała się noworodkiem, oszczędzono jej większości obowiązków związanych z przygotowaniami do startu. Cały harmonogram odlotu dostosowano do jej odmiennego stanu. Ona i Rasa jako ostatnie zaszły w ciążę, zanim dowiedzieli się, że żadna kobieta nie może być brzemienna podczas podróży. Chemikalia i niska temperatura, które w trakcie lotu będą utrzymywać większość z nich w stanie zawieszenia czynności życiowych, mogły poważnie zaszkodzić płodom. Córeczka Rasy, której matka nadała nazbyt słodkie imię Tsennyi, oznaczające „cenna”, narodziła się miesiąc przed trzecim synem Hushidh i szóstym jej dzieckiem w ogóle. Dostał imię Shyopot, „szept”, zdrobniale i pieszczotliwie – Potya. Pojawił się w ostatniej chwili, niczym poszum słowa od Nadduszy. Ostatni poszept w sercu Hushidh, zanim na zawsze opuści ten świat. Issib sądził, że to dziwne imię, ale było lepsze niż „cenna”, które zdaniem obojga stanowiło dowód, że Rasa postradała resztki zdrowego rozsądku i poczucia proporcji. Potya czeka, chce jeść, piersi Hushidh mówiły jej to z pewną dozą niecierpliwości. Wychodząc ze statku, minęła Luet, która powitała ją radośnie, tak jak zawsze, tak kochająco i miło. Hushidh miała ochotę ją uderzyć. Nie kłam! Nie udawaj, bo wiem, że w głębi serca odcięłaś się ode mnie! Skoro potrafisz przybierać naszą czułą bliskość jak maskę, to już nigdy nie będę w stanie się nią cieszyć. – Co się stało? – zapytała Luet. – A co mogło się stać? – odparła Hushidh. – Twarz odsłania twoje uczucia, przynajmniej przede mną. Gniewasz się na mnie, a ja nie wiem dlaczego. – Nie mówmy o tym teraz. – Kiedy więc? I co takiego zrobiłam? – Właśnie to chciałabym wiedzieć. Co zrobiłaś? Albo co zamierzasz zrobić? To było to. Lekkie drgnięcie powiek Luet, jej wahanie przed okazaniem reakcji, jakby się zastanawiała, jaką reakcję powinna okazać – Hushidh wiedziała, że chodzi o coś, co Luet zamierza zrobić. Coś knuje. I cokolwiek to jest, wymaga od niej emocjonalnego zdystansowania się od reszty grupy. – Nic nie planuję – broniła się Luet. – Ostatnimi czasy nie różnię się od innych, Hushidh. Tak jak oni wychowuję dzieci i robię, co do mnie należy, by przygotować się do podróży. – Cokolwiek knujesz, Lutya, nie rób tego. Nie warto. – Nawet nie wiesz, o czym mówisz. – Masz rację, ale ty to wiesz. I mówię ci: to nie jest warte odcinania się od nas wszystkich. Nie jest warte odcinania się ode mnie. Luet wydawała się zgnębiona. Naprawdę. Chyba że zawsze udawała. Akurat w to Hushidh nie chciała wierzyć. – Shuya, ujrzałaś to? – rzekła Luet – Czy to prawda? Nie wiedziałam, ale może to prawda, może już odcięłam się od… och, Shuya! – Chwyciła siostrę w objęcia. Hushidh niechętnie (czemu niechętnie? – zastanawiała się) odwzajemniła uścisk. – Nie chcę się od ciebie odizolować – szeptała Luet. – Nie mogę uwierzyć, że ja… czy możesz coś z tym zrobić? – Zrobić? Ja? – zdziwiła się Hushidh. – No wiesz, coś takiego, jak zrobiłaś z ludźmi Rashgallivaka, gdy stanął u progu domu cioci Rasy, chcąc uprowadzić jej córki. Wydarłaś mu lojalności tych ludzi i tak go pokonałaś. Nie pamiętasz? Hushidh pamiętała, a jakże. Lecz to było łatwe, widziała bowiem, że więź Rasha z ludźmi była bardzo słaba, i wystarczyło kilka trafnych słów i nieco bezczelności, by wpoić im pogardę dla mocodawcy, sprawiając, że w mgnieniu oka go opuścili. – To nie to samo. Nie mogę zmusić ludzi, żeby coś zrobili. Udało mi się pozbawić Rasha lojalności jego ludzi dlatego, że i tak nie chcieli go słuchać. Nie mogę odbudować twoich więzów z nami. Sama musisz to zrobić. – Ale ja chcę. – Co się dzieje? Wyjaśnij mi. – Nie mogę. – Czemu? – Bo nic się nie dzieje. – Ale coś będzie się działo, tak? – Nie! – wykrzyknęła Luet gniewnie, z uporem. – To się nie stanie. I dlatego nie ma o czym mówić. – Pomknęła po drabinie w górę, do serca statku, tam gdzie czekał posiłek i zbierała się reszta. To Naddusza, zrozumiała Hushidh. Naddusza kazała Luet zrobić coś, czego ona zrobić nie chce. A jeśli to zrobi, odetnie się od nas. Od wszystkich prócz męża i swoich dzieci. O co chodzi? Co Naddusza knuje? I czemu nie wtajemniczyła w to mnie? Po raz pierwszy Hushidh zaczęła myśleć o Nadduszy w kategorii wroga. Po raz pierwszy odkryła, że jej nie łączą silne więzy lojalności z Nadduszą. Zerwało je samo podejrzenie. Co robisz ze mną i z moją siostrą, o Święta? Cokolwiek to jest, przestań! Nie doszła do niej jednak żadna odpowiedź. Jedynie cisza. Naddusza wybrała Luet, by coś zrobiła, i nie wybrała mnie. Coś… czyli co? Muszę się dowiedzieć. Bo jeśli to coś okropnego, ja się przeciwstawię. Luet nie podobał się budynek, w którym ostatnio przyszło im mieszkać. Wszędzie twarde powierzchnie, gładkie i bez życia. Tęskniła za drewnianym domkiem, w którym żyli przez osiem lat w malutkiej wiosce Dostatok, zanim jej mąż znalazł i otworzył pradawny kosmodrom Vusadka. A wszystkie wcześniejsze jej wspomnienia krążyły wokół domostwa Rasy w Basilice. Mieście kobiet, mieście piękna; czasem z rozrzewnieniem tęskniła za tumanami mgły nad ukrytym świętym jeziorem, gwarem tłumnych rynków, nieskończonymi rzędami budynków rozpychających się przy ulicach. Ale to miejsce – czy jego budowniczowie w ogóle zwracali uwagę na piękno? Czy podobało im się mieszkanie w takiej martwocie? Mimo wszystko to był dom, bo tutaj jej dzieci przybiegały, by spać, by jeść; tutaj Nafai wracał późno w nocy, by zwinąć się w kłębek u jej boku w ich łóżku. A gdy nadejdzie chwila wejścia do statku, który nazwali „Basilika”, z pewnością i za tym domem zatęskni, za wspomnieniami żmudnej pracy, podekscytowanych dzieci i bezpodstawnych obaw. O ile okażą się bezpodstawne. Powrót na Ziemię – co to znaczyło, skoro żaden człowiek nie był tam od milionów lat? I te sny, które wciąż ich nawiedzały, sny o wielkich szczurach obdarzonych złośliwą inteligencją, sny o stworzeniach jak nietoperze, które zdają się sprzymierzeńcami, choć są niewiarygodnie brzydkie. Nawet Naddusza nie wiedziała, co te sny oznaczają ani dlaczego Opiekunka Ziemi miałaby je wysyłać. Tak czy owak ogólne wrażenie, jakie odnosiła ze snów o Ziemi, było takie, że to nie jest raj. Jednak przerażała ją – i, jak podejrzewała, przerażała wszystkich innych – sama podróż. Sto lat we śnie? I podobno obudzą się, nie postarzywszy się nawet o dzień? To było coś rodem z legend, jak ta dziewczynka, która zraniła palec o ząb myszy i zapadła w sen, a po obudzeniu odkryła, że wszystkie bogate i piękne dziewczęta stały się grubymi staruchami, a ona jest teraz najmłodsza i najładniejsza z nich. Wciąż jednak biedna. Luet zawsze dziwiło zakończenie tej historii – że ta dziewczynka wciąż była biedna. Powinna przecież istnieć wersja, w której król ją wybrał z powodu jej urody, zamiast żenić się z najbogatszą kobietą, by położyć ręce na jej majątku. Zresztą ta bajka nie miała nic do tego, co gryzło Luet w tej chwili. Czemu jej umysł zbłądził tak daleko od sedna? Ach, no tak. Bo myślała o podróży. O położeniu się w statku i pozwoleniu, by system podtrzymywania życia wkłuł w nią igły i zamroził na czas lotu. A skąd pewność, że po prostu nie umrą? Cóż, mogli umrzeć już z tysiąc razy, odkąd tylko sprawy w Basilice zaczęło się źle dziać. A jednak dożyli do teraz, Naddusza przywiodła ich do tego miejsca i do tej pory wszystko szło pomyślnie. Dorobili się dzieci. Dobrze im się wiodło. Nikt nie umarł i nie został poważnie ranny. Odkąd Nafai otrzymał od Nadduszy powłokę gwiezdnego sternika, nawet Elemak i Mebbekew, jego nienawistni starsi bracia, zachowywali się stosunkowo poprawnie – a powszechnie było wiadomo, że nienawidzą idei powrotu na Ziemię. Czemu więc Naddusza jest tak stanowczo zdecydowana wszystko zepsuć? Jestem stanowczo zdecydowana ocalić wasze życie, twoje i twojego męża. Tu, w tym miejscu, gdzie Naddusza faktycznie żyła, Luet słyszała jej głos o wiele wyraźniej niż kiedyś, jeszcze w Basilice. – Powłoka gwiezdnego sternika obroni Nafaia – wyszeptała Luet. – A on obroni nas. A gdy się zestarzeje? Gdy Elemak nauczy swych synów nienawidzić jego i wasze dzieci? To prosta matematyka, Luet. Gdy dojdzie do rozłamu w waszej grupie – a dojdzie – po jednej stronie będzie Elemak i jego czterech synów, Mebbekew i jego syn, Obring i jego dwóch synów, Vas i jego syn. Czterech silnych, dorosłych mężczyzn i ośmiu chłopców. A po waszej stronie kto? Twój mąż, to jasne. Ale jakich ma sprzymierzeńców? Swojego ojca, Volemaka? – Starego Volemaka – dopowiedziała Luet półgębkiem. Tak, zbyt starego. A Issib od urodzenia jest wątłym kaleką. Z mężczyzn zostaje tylko Zdorab, a kto wie, za kim on się opowie? – Nawet jeśli za Nafaiem, nie robi to większej różnicy. Rozumiesz więc, nawet z twoimi czterema synami, trzema Issiba i dwoma Volemaka nie będzie to wielka armia. Zresztą Elemak zaatakuje niebawem, zanim któreś z dzieci będzie na tyle dorosłe, żeby się liczyć. Mamy więc czterech silnych i brutalnych mężczyzn przeciw jednemu, który nie jest ani silny, ani brutalny. – Tylko jeśli Nafai nie zdoła zintegrować grupy. Elemak czeka na właściwy moment. Wiem to. I dlatego przekonasz Nafaia, żeby zrobił tak, jak ci pokazałam… – Sama go przekonaj. On nie chce mnie słuchać. – Bo wie, że twój plan skończy się katastrofą. Doprowadzi właśnie do tego, czemu, jak twierdzisz, próbujesz zapobiec. Pewnie, pojawią się pretensje… – Pretensje? Och, tylko troszkę. Dotrzemy na Ziemię i wszyscy dorośli wybudzą się z letargu tylko po to, by odkryć, że – ups! – Nafai i Luet jakoś tak sami nie poszli spać, i że – znowu ups! – jakoś tak w ogóle nie położyli do komór kilkunastu starszych dzieci na dziesięć lat podróży! Widzisz, Shuya, moja droga siostrzyczko, gdy zasypiałaś, twoja córka Dza miała ledwie osiem lat, ale teraz ma osiemnaście i jest żoną Padaroka, który, tak przy okazji, ma teraz siedemnaście… wybaczcie nam, Shedemei i Zdorabie, wiedzieliśmy, że nie będziecie mieli nam za złe, jeśli wychowamy waszego jedynego syna za was. A gdy mieliśmy te dzieci pod swoją opieką, jakoś tak wyszło, że poświęciliśmy cały ten czas na uczenie ich, są więc teraz ekspertami we wszystkim, co muszą wiedzieć, by zbudować naszą kolonię. Są też dość duzi i silni, by wykonywać pracę dorosłych. Ale – znów ups! – żadne z waszych dzieci, Eiadh, Kokor, Sevet i Lal, żadne z waszych nie odebrało takiego szkolenia! Wasze są wciąż małymi dziećmi, które niewiele mogą pomóc. Widzę, że przemyślałaś każdy aspekt tego planu. Czemu więc nie rozumiesz, że jest on niezbędny i bezbłędny? – Będą wściekli. Wszyscy nas znienawidzą – Volemak i Rasa, Issib i Shuya, Shedemei i Zdorab – bo odebraliśmy im ich najstarsze dzieci, i cała reszta też, bo nie daliśmy takiej samej przewagi ich dzieciom. Będą się gniewać, lecz ci, którzy są moimi zaufanymi przyjaciółmi, szybko pojmą, że to było niezbędne, by ich dzieci podrosły i stały się silniejsze. To zmieni bilans sił w grupie. To uratuje życie wam wszystkim. – I już zawsze będą święcie przekonani, że grupa rozpadła się tylko dlatego, że ja z Nafaiem postąpiliśmy podle. Będą nas nienawidzić, winić, a już na pewno nigdy więcej nam nie zaufają. Powiem im, że to był mój pomysł. – A oni powiedzą, że jesteś tylko komputerem i oczywiście nie rozumiałaś, jak ludzie się poczują, ale my rozumieliśmy i dlatego powinniśmy odmówić. Może powinniście. Ale nie odmówicie. – Ja już odmówiłam. I teraz też odmawiam. Odmawiasz ustami i głową, ale Hushidh widziała, że w głębi serca już jesteś gotowa mnie posłuchać. – Nie! – krzyknęła Luet. – Mamo! – zawołała Chveya zza drzwi. – Co się stało, Veya? – Z kim rozmawiasz? – Z sobą, we śnie. Jakieś głupoty. Wracaj do łóżka. – Czy ojciec już wrócił? – Nadal siedzi w statku z Issibem. – Mamo? – Wracaj do łóżka, Chveya. Mówię poważnie. Za drzwiami zaszurały sandały o podłogę. Ile córka usłyszała? Słyszała wszystko. – Czemu mnie nie ostrzegłaś? Czemu mówisz na głos? Przecież słyszę twoje myśli. – Gdy mówię na głos, moje myśli są wyraźniejsze. Jaki masz plan? Posłużyć się Chveyą, żeby doprowadziła twoją intrygę do końca? Ponieważ nie chcesz omówić tego z Nafaiem, obudziłam Chveyę, by usłyszała, co mówiłaś. Ona mu o tym wspomni. – A nie mogłaś sama z nim o tym pomówić? On nie chce mnie słuchać. – Jest bardzo mądrym człowiekiem. I za to go kocham. Potrzebne mu świeże spojrzenie. Twoje byłoby najlepsze. Ale Chveya się nada. – Zostaw moje dzieci w spokoju! Twoje dzieci są takimi samymi ludźmi jak ty. Gdy byłaś w wieku Chveyi, znano cię już jako wodną wieszczkę Basiliki. Nie przypominam sobie, byś wtedy narzekała, że mam z tobą taką relację. A gdy Chveya zaczęła otrzymywać sny od Opiekunki Ziemi, pamiętam, że się cieszyłaś. – Kiedyś myślałam, że jesteś… że jesteś boginią. A teraz co o mnie myślisz? – Gdybym nie wiedziała, że jesteś programem komputerowym, powiedziałabym, że jesteś wścibską, wstrętną, starą jędzą. Możesz się na mnie gniewać, jeśli chcesz. To nie rani moich uczuć. Rozumiem cię nawet. Ale musisz spojrzeć na to szerzej, Luet. Tak jak ja. – O tak, twoje spojrzenie jest bardzo szerokie i nie zauważasz, że niszczysz życie malutkich muszek takich jak my. A czy twoje życie było dotąd złe? – Powiem tak: nie potoczyło się zgodnie z oczekiwaniami. Ale czy było złe? – Zamknij się i zostaw mnie samą. Luet rzuciła się na łóżko i próbowała zasnąć. Lecz wciąż biła się z myślami. Hushidh zauważyła, że nie jestem już związana z innymi ludźmi w naszej społeczności. A to oznacza, że gdzieś w głębi serca noszę już podświadomy zamiar zrobienia tego, co zaplanowała Naddusza. Równie dobrze mogę więc się poddać i zrobić to świadomie. Zrobić to i do śmierci żyć ze świadomością, że moja siostra i ciocia Rasa, i kochana Shedemei mnie nienawidzą i że ja w pełni, całkowicie zasługuję na ich nienawiść.\nOblicze Pradawnego Dostępne w pełnej wersji\nSekrety Dostępne w pełnej wersji\nPerswazja Dostępne w pełnej wersji\nPodsłuchiwacz Dostępne w pełnej wersji\nBrzydki bóg Dostępne w pełnej wersji\nSztorm na morzu Dostępne w pełnej wersji\nRozwiązanie Dostępne w pełnej wersji\nCZĘŚĆ II Przyziemienie\nObserwatorzy Dostępne w pełnej wersji\nPoszukiwacze Dostępne w pełnej wersji\nNory Dostępne w pełnej wersji\nPrzyjaciele Dostępne w pełnej wersji\nZabijanie Dostępne w pełnej wersji\nSłowa Dostępne w pełnej wersji\nPodziały Dostępne w pełnej wersji\nGwiezdna sterniczka Dostępne w pełnej wersji\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Odrodzenie_Ziemi-ebookRO/p39718i96810" target="_blank" title="Odrodzenie Ziemi [Orson Scott Card] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Odrodzenie Ziemi [Orson Scott Card] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Domowa ciabatta – Smaki na talerzu\nNapisano 15 maja 2019 15 maja 2019 przez Ewa\nNie ma to jak domowe pieczywo, prawda?\nSzykując się do przygotowania panini, postawiłam na domową ciabattę…. Ok, w pierwszym odruchu chciałam ją kupić, ale te dostępne na stoisku wyglądały jakoś tak …. marnie. W dodatku „odrzuca” mnie, gdy widzę, że nie wszyscy korzystają z foliowych rękawiczek 😉\nPrzygotowanie domowego pieczywa wymaga od nas trochę czasu (samo wyrastanie ciasta zajmuje około 3 godziny), ale użyte składniki są ogólnie dostępne i pewnie większość ma takie w domu bez specjalnego wychodzenia na zakupy. Postanowiłam więc, że spróbuję zrobić bułeczki sama.\nPoczątkowo planowałam wykonać bułeczki, które wykorzystałam do kanapek BLT (zobacz przepis na kanapki BLT), ale w porę zorientowałam się, że nie mam aż tyle czasu. Wybrałam więc przepis na ciabattę z bloga Kwestia Smaku. Zrobiłam trochę po swojemu, dodatkowo zwiększając ilość składników.\nBułeczki wyszły świetne. Najsmaczniejsze były te, które najmocniej się napuszyły 🙂\n360 g ciepłej wody\n1 op. suchych drożdży (7g)\nMąkę przesiewamy do miski. Dodajemy sól oraz cukier, mieszamy.\nDrożdże mieszamy z ciepłą wodą. Wlewamy do miski z mąką. Dodajemy olej. Mieszamy łyżką, po czym wyrabiamy gładkie ciasto (im dłużej, tym lepiej). Ciasto przykrywamy bawełnianą ściereczką i odstawiamy do wyrośnięcia na około 2 godziny.\nBlachę do pieczenia (taką z wyposażenia piekarnika) wykładamy papierem do pieczenia. Na blachę wykładamy ciasto i rozciągamy lub wałkujemy je, by zajęło mniej więcej całą powierzchnię blaszki. Następnie kroimy na prostokątne bułeczki (u mnie 8 sztuk), pozostawiając pomiędzy nimi niewielkie odstępy. Przykrywamy ściereczką i odstawiamy na około godzinę do napuszenia.\nPo tym czasie wstawiamy do piekarnika nagrzanego do 240 stopni na około 20 minut (do uzyskania złotego koloru).\nUwagi: Im dłużej ciasto wyrabiane, tym lepsze, delikatniejsze. Ciasto jest gotowe, gdy ścianki miski pozostają czyste, a ciasto nie klei się do rąk. Gdy to osiągniemy, warto poświęcić ciastu jeszcze dodatkowe 2-3 minuty na wyrabianie.\nCiasto wałkowałam bezpośrednio na blaszce wyłożonej papierem. By papier się nie ślizgał po blaszce, można „przykleić” go do formy za pomocą niewielkiej ilości masła. Do wałkowania na blaszce dobrze sprawdza się wałek bez rączek (np taki wałek marmurowy, lub taki z dozownikiem do mąki).\nCiasto kroimy na bułeczki bezpośrednio na blaszce. Dobrze jest już ich nie przenosić, nie przemieszczać. Odkrawamy jedynie niewielką część ciasta, tak by bułki nie były ze sobą złączone. Mi do tego posłużyła łopatka do ciasta (coś tego typu jak ta tutaj łopatka do nakładania). Żeby nie niszczyć kształtu bułek, oprószałam taką łopatkę mąką i delikatnie odkrawałam, nie szarpiąc tylko delikatnie dociskając i odrywając dłonią tą część, którą planowałam odrzucić. Kawałków ciasta, które odkroiłam było niewiele. Jedną bułkę, tę która była przy brzegu blaszki, najcieńsza i jednocześnie poszarpała się lekko, zanim załapałam jak należy je kroić, połączyłam ze „ścinkami” i uformowałam w dłoniach prostokątną bułkę. Tym sposobem nic się nie zmarnowało.\nDrożdżowe bułeczki-zajączki (z pieczarkami i…\nbułeczki, ciabatta, domowe pieczywo, drożdże, panini\n5 myśli na “Domowa ciabatta”\nWyszły jak malowane- cudne. Masz rację, nie ma to jak domowe pieczywo!\nPiękne Ci wyszły te bułeczki\nJa ostatnio piekłam chleb słonecznikowy na maślance.\nFajnie brzmi taki chlebuś na maślance 🙂 no i fajne jest pieczywo z ziarnami\n16 maja 2019 o 22:06\nOj zjadłabym taką ale potem woda ciekła by mi z nosa.. ale pysznie wygladają <3


Jurecki i Trela przed Rajdem Nadwiślańskim – Rajdy24.pl\nDodano 9 czerwca 2018, 11:29\nFot. Tomasz Filipak\nPierwsze dwie rundy zostawiły w nas ogromny niedosyt, ale Świdnicki i Dolnośląski to już historia. Oddzielamy pierwszą część sezonu grubą kreską i skupiamy się nad najbliższym weekendem. W Puławach czeka na nas wyjątkowe wyzwanie, ponieważ Rajd Nadwiślański ma swoją unikatową specyfikę. Nie ma tutaj tyle technicznych zakrętów i krętych partii, co w innych rundach, ale jazda wymaga innego typu precyzji. Kluczem do zwycięstwa jest właśnie precyzyjny dobór punktów hamowania i utrzymanie odpowiednio wysokiej prędkości. Na mocno zabrudzonej i śliskiej nawierzchni jest to szczególnie wymagające.\nOgromne podziękowania dla naszych sponsorów, bo przy tak skumulowanym harmonogramie startów naprawdę trudno dopiąć budżet. Dlatego tym bardziej cieszy, że dołącza do nas firma EnergoSystem, a cały czas zespół wspierają też Blachdom Plus, Radex Spółka z o.o. Bielsko-Biała, Ośrodek Wczasowy „Walcownik”, Iwonex-Bud, Albud Okna i Drzwi, ASC oraz EvoTech.\nTagi:Blachdom Plus EvoTech Rally Team, Jacek Jurecki, Michał Trela, Rajd Nadwiślański, Rajdowe Samochodowe Mistrzostwa Polski, RSMP


Ebooki Adam Dębowski PDF, EPUB I MOBI Na Polishwords.com.pl\nEbooki - "Ebooki Adam Dębowski"\n-23% na 60 sekund dziennie, by zarządzać lepiej. 3-miesięczny program rozwoju lidera, zespołu i firmy Jeszcze w promocji -23%\n...jest dla Ciebie. Dwóch liderów, menadżerów spotkało się, aby stworzyć ten 3 miesięczny projekt, który może przynieść realne zmiany. Adam Dębowski - współwłaściciel kilku firm, zatrudniający 10 pracowników robiący w sumie obroty sześciocyfrowe. Grzegorz Skibiński - dyrektor w CI...\n-45% na Proste, ale ważne w zarządzaniu! Jak skutecznie zarządzać ludźmi i zmianą Jeszcze w promocji -45%\n...a menedżera i lidera to radzenie sobie z oporem ludzi i zarządzanie zmianą. Bo jedyne, co stałe w biznesie, to opór ludzi przed zmianą i... sama zmiana. Adam Dębowski jest psychologiem biznesu i przedsiębiorcą, który rozwija kilka firm. Dzięki temu dobrze rozumie zarówno mechanizmy, według kt&oacut...


Człowiek uczony - ciekawy konkurs fotograficzny dla ciekawych ludzi | Fotoblogia.pl\nCzłowiek uczony - ciekawy konkurs fotograficzny dla ciekawych ludzi\nPomarszczone czoło starszego człowieka, wielka zaduma, siwe włosy, a może uśmiech młodego, aktywnego i otwartego na świat? Jak wygląda człowiek uczony?\nTematem konkursu jest CZŁOWIEK UCZONY - to hasło może być dowolnie zinterpretowane przez uczestników. Konkurs przeznaczony jest dla studentów Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prace przyjmowane będą od 9 grudnia do 9 stycznia. Zdjęcia można zgłaszać drogą elektroniczną poprzez stronę www.uj.sztukafotografii.org. Zwycięzcy zostaną wyłonieni w styczniu 2012 r. Gala wręczenia nagród odbędzie się 21 stycznia w Collegium Novum, wtedy zostaną też pokazane najlepsze prace uczestników.\nI nagroda: sześć godzin indywidualnego kursu z trenerem Warsztatów Sztuki Fotografii i całodzienna sesja w studio fotograficznym Diamonds Factory z profesjonalnym fotografem.\nII i III nagroda: całodzienna sesja w studio fotograficznym z profesjonalnym fotografem, wykładowcą Warsztatów Sztuki Fotografii. Nagroda została ufundowana przez studio Diamonds Factory i WSF.\nTrójka zwycięzców weźmie udział w sesji fotograficznej w profesjonalnym studio Diamonds Factory (www.diamondsfactory.pl) pod opieką wykładowcy WSF, który pomoże im przygotować sesję według ich wspólnego pomysłu.\n3 x udział w regularnych kursach Warsztatów Sztuki Fotografii (do wyboru Kurs Wieczorny lub Weekendowy Kurs Foto). Więcej informacji o kursach: www.sztukafotografii.org.\nAutor zdjęcia, które otrzyma najwięcej głosów w głosowaniu publiczności, otrzyma nagrodę ufundowaną przez artystyczną księgarnię internetową Bookoff. Głosowanie rozpocznie się 20 grudnia na stronie Warsztatów Sztuki Fotografii na Facebooku.\nPartnerzy konkursu: RCS Apple Authorized Reseller, Diamonds Factory, Bookoff, Fundacja Bratniak.\nSzczegóły i regulamin konkursu znajdują się na stronie www.samorzad.uj.edu.pl oraz www.uj.sztukafotografii.org.\nKoty na dwóch łapach pozują jak ludzie\nSelfie sprawia, że ludzie cię znienawidzą\nMiesiąc Fotografii w Krakowie - relacja i [GALERIA] Poznaj tajniki fotografii sensualnej na warsztatach Fujifilm w Bieszczadach Discover Europe konkurs dla studentów Daily Mail publikuje zdjęcie wbrew woli autora Cenne nagrody, prestiż oraz edukacja - konkurs fotograficzny MSZ World Press Photo 2013 dla Paula Hansena za zdjęcie ze Strefy Gazy Czy zgłosiliście już swoje zdjęcia do Konkursu Fotograficznego Empiku 2014? Aparaty i kursy fotografii do wygrania w konkursie Fotosik.pl Todd Hido w warszawskiej Yours Gallery Co ze sobą zrobić w wolne dni? Iść na wystawę fotografii! Startuje szósta edycja warsztatów fotografii podróżniczej Marcina Dobasa Kolekcja fotografii agencji Magnum w rękach Della


Ekrany akustyczne bezpieczeństwo posesji także poufność a za razem i więcej niezgszej odpoczynku . - cig.org\nDużo zalet mają ekrany akustyczne również nie tylko do minimalizowania dźwięków.\nekrany akustyczne Na rynku dostępnych jest wiele różnych typów ekranów akustycznych. Każdy z nich jest przeznaczony do określonego celu, takiego jak redukcja hałasu w określonym środowisku. Istnieje wiele różnych korzyści, które można uzyskać z tych ekranów, w tym fakt, że są one bardzo uniwersalne i są w bardzo szerokiej gamie kolorów i tkanin. Mogą być one również dostarczane do Ciebie za darmo w obrębie kontynentalnej części Wielkiej Brytanii.\nEkrany akustyczne łagodniejszy lokal dodatkowo odrobinę mniej rozdrażnienia.\nWiększość ekranów akustycznych powinna być montowana do sufitu, tak aby efekt wygłuszenia był maksymalny. ekrany akustyczne cena https://akte.com.pl/ekrany-akustyczne-i-ogrodzenia-akustyczne/ Wysokość powinna być również duża, najlepiej do 150 cm, tak aby była wyższa niż najwyższy punkt siedzących osób. Oprócz ekranów akustycznych, inne ścianki działowe są bardziej skuteczne w przypadku zamkniętych ścian i pomieszczeń. Ekrany akustyczne mogą być zaprojektowane tak, aby redukować dźwięk w każdej przestrzeni. Alternatywnie, można użyć zasłon z tkaniny, aby stłumić hałas dochodzący z boków i z tyłu pomieszczenia.\nEkrany akustyczne mogą być wykorzystywane na wiele sposobów. W klasie ekran akustyczny może być użyty do stworzenia fizycznej granicy między dwiema częściami pomieszczenia. Dzięki temu można uniknąć rozpraszania uwagi i zwiększyć prywatność. Innym doskonałym zastosowaniem ekranów akustycznych jest miejsce pracy. Można je stosować wokół instalacji mechanicznych i zmniejszyć emisję hałasu, zapewniając jednocześnie prywatność wizualną. Poniżej wymieniono kilka typowych zastosowań dla tych produktów.\nDla zwiększenia kameralność wykorzystaj ekrany akustyczne zarazem osiągniesz mase więcej ciszy i spokoju.\nEkrany akustyczne mogą być instalowane w wielu różnych środowiskach. Na przykład, jeśli pomieszczenie ma wysoki sufit, można umieścić na nim ekran akustyczny. Pozwoli to na zmniejszenie poziomu dźwięku w pomieszczeniu. Zastosowanie ekranów akustycznych pomoże Ci stworzyć bardziej komfortowe środowisko dla siebie i swoich pracowników. Można je umieścić w dowolnym miejscu i są równie łatwe w montażu jak inne ścianki działowe.\nEkrany akustyczne mogą być również stosowane w biurach, aby oddzielić pracowników od maszyn i innych dźwięków. Panele te mogą być instalowane wewnątrz budynków i zazwyczaj są bardzo skuteczne w redukcji hałasu otoczenia. Mogą one jednak pełnić również funkcję dekoracyjną. W zależności od rodzaju ekranów akustycznych, mogą być one stosowane do oddzielenia dwóch pomieszczeń. Na przykład, ekrany akustyczne mogą być używane do oddzielenia dwóch pomieszczeń, które są blisko siebie.\nJeśli chodzi o wybór ekranu akustycznego, dostępnych jest wiele opcji. Niektóre z nich są modułowe, a inne wykonane w całości ze stali. Najpopularniejsze typy paneli akustycznych są zazwyczaj dostępne w obudowach dwustronnych i trójstronnych. Przenośne ekrany akustyczne mogą być instalowane na szczycie wału ziemnego. Są one idealne, gdy środowisko jest silnie zakłócone. Najbardziej trwałe bariery są elastyczne i można je łatwo przemieszczać.\nzmiejszania płynącym z szlaków komunikacyjnych albo od pompciepła instalując ekrany akustyczne.\nEkrany akustyczne są popularne również dlatego, że stanowią atrakcyjny sposób na oddzielenie dwóch pomieszczeń wrażliwych akustycznie. Są one wykonane z materiałów, które mogą być pokryte roślinami, które są piękną, naturalną opcją. Ponadto, mają atrakcyjny wygląd. Niezależnie od tego, czy chcesz chronić swoje biuro lub dom przed hałasem, te ekrany pomogą Ci. Konstrukcja ekranów akustycznych może być zarówno dekoracyjna, jak i funkcjonalna.\nUmieszczenie ekranów akustycznych jest bardzo ważne. Jeśli planujesz zainstalować ekran akustyczny na suficie, ważne jest, aby upewnić się, że pomiędzy sufitem a panelami znajduje się szczelina powietrzna. Ta szczelina pozwoli na lepsze pochłanianie dźwięku. Możesz użyć przyklejanych przekładek filcowych, aby zrobić szczelinę powietrzną o szerokości około 8 cali. Należy również upewnić się, że panele mają właściwy kształt i są prawidłowo zamontowane, aby uniknąć ewentualnych problemów.\nJeśli zastanawiasz się nad panelem akustycznym, powinieneś poszukać takiego, który pochłania 70 procent dźwięku. Panele te są zaprojektowane tak, aby rozpraszać dźwięk i pomóc Ci cieszyć się komfortowymi wrażeniami słuchowymi. Oprócz walorów estetycznych, mogą one również zapobiegać przedostawaniu się hałasu do pomieszczenia. Dlatego też panele akustyczne są doskonałym rozwiązaniem dla każdego domu lub biura. Mogą być stosowane w każdym pomieszczeniu i dodadzą do wystroju Twojego domu.\nEkrany akustyczne instalujemy do walki przed hałasem o źródle od szos lub od pompciepła.\nKolejną zaletą ekranów akustycznych jest to, że są one ruchome i mogą być zamontowane w każdym pomieszczeniu. Najlepszą częścią jest to, że są one dostępne w różnych opcjach kolorystycznych i projektowych. Ekrany te są doskonałe do organizacji przestrzeni biurowej i mogą być zainstalowane w wielu różnych miejscach. Mogą być również stosowane jako tymczasowe rozwiązanie kontroli hałasu w sytuacjach awaryjnych. Tak więc, jeśli szukasz stałego ekranu dźwiękoszczelnego, sprawdź dokładnie specyfikacje.\nPrevious walki pochodzącym z szos lub od pomp dzięki ekrany akustyczne.\nNext Ekrany akustyczne niezgorszy odpoczynku również urlopu w ogrodzie.


Trzy kraje: PRL, Polska, USA. - Wasz Styl.pl\nJesteś tu: Styl » Wasz styl » Ludzie » Trzy kraje: PRL, Polska, USA.\nPoniedziałek, 5 listopada 2012 (10:32)\nAktualizacja: Poniedziałek, 5 listopada 2012 (11:45)\nMiałam niebywałe szczęście być w trzech różnych krajach w przeciągu 3 dekad mojego życia. Pierwszej dekady nie liczę, bo cóż to za dekada była - pełnią dzieciństwa, beztroska :)\nZarzuty tu znalazłam, że w PRLu nie było owoców morza. Ekhm, ekhm były, cholera były i to jakie! Że mięsa nie było, ten fakt wszyscy pamietają. Ja natomiast pamiętam owoce morza, bo mnie nimi karmiono jeszcze w stanie wojennym :D I nie żebym w Warszawie mieszakała wówczas, o nie. Zwykła mała miejscowość na południu Polski z jedną nazwaną dumnie Centralą Rybną czyli zwykłym sklepem, oferowała wówczas ryby różne, niestety głównie mrożone. Mój ojciec był wielbicielem ryb, więc nie narzekał na baraki mięs tylko regularnie odwiedzał ową Centralę. Przynosił głównie gatunki odławiane w Bałtyku ale trafiał też na ruski kawior czarny i czerwony, halibuty, kerguleny, dorady oraz na moje nieszczęście kalmary (te były sprzedawane z lodu co stanowiło nie lada gratkę). Dlaczego nieszczęście? A bo mi one wyjątkowo nie smakowały :) I zapodawał nam owe specjały w latach 81-90, więc nie wiem o co chodzi Pani Melly? Pewnie o to, że w owym czasie nie wiedziała, że owoce morza się jada, albo jak je przyrządza, bo książek kulinarnych na ten temat było niewiele :D W PRLu były banany i pomarańcze, pamiętam jak mama kupiła tez mango ale jakoś bliżej nam było ze smakami do tego co nasze. Sokowirówkę mam tą samą co wówczas i soków świeżych i wtedy i dzisiaj w bród :) Niezapomnianego smaku ciasta z marchewki nie pobije żaden luksusowy wypiek, bo to był smak młodości :)))\nPolska dzisiejsza oferuje wszystko o każdej porze roku, co jest zdecydowanie pomylone w kraju dysponującym jedną strefą klimatyczną. Juz niejedno badanie było prowadzone na temat odżywiania się i niejedno dowodziło, że człowiek powinien odżywiać się produktami swojej strefy klimatycznej. Wiadomo, że jak zjesz banana, krewetkę czy steka z kangura (u mnie jest w ciągłej sprzedaży mięso z kangura, strusia, jagnięcia czy królika w małej masarni) to się nie otrujesz ani sobie nie zaszkodzisz. Jednakże podstawę żywienia powinny stanowić produkty lokalne pod róznymi postaciami i jak ogólnie wiadomo- nieprzetworzone :)\nW Stanach byłam 5 lat temu. Przeraziła mnie jedna sprawa - ogromne stoiska z warzywami i owocami, których prawie nikt nie kupował. USA ma 4 strefy klimatyczne i może produkować przez okrągły rok wszystkie warzywa i owoce ale co z tego skoro mało kto z tego korzysta? Najwięcej ludzi kupowało w działach z mrożonymi tv dinners... Żywność organiczna może jest popularna, podobnie jak ta z upraw czystoekologicznych, jednakże zwykły mieszkaniec Stanów po nią nie sięga. Głównie dlatego, że jest leniwy a poza tym jest ona 2-3 krotnie droższa od tej z upraw pędzonych. Typowe amerykańskie restauracje takie jak np AppleBee (bo juz fast foodów nie będę wspominać) podają jedzenie smażone na głębokim tłuszczu z frytkami i mikroskopijną sałatką (która i tak nie była zjadana). Uważnie obserwowałam mieszkańców tego kraju w różnych miejscach i sytuacjach. Młodzi yuppies na Dolnym Manhattanie zajadali się zdrowymi kanapkami subway i popychali to chipsami z torebki (bo tak subwayowe kanapki sprzedają) a popijali napojami, na które popularnie mówi się "soda", czyli słodkie i gazowane. Dla mnie połączenie frytek lub chipsów z bułką jest nie do przyjęcia, ale ja mam swoje PRLowskie zboczenia ;) Niestety jedzenie w USA stanowiło dla mnie spore wyzwanie i bedąc tam 2 tyg schudłam 4 kg - nie gotowałam sama a to czym mnie częstowano odbiegało znacznie od mojego niewyszukanego ale w miarę zdrowego menu.\nDla miłośników mocnych wrażeń polecam filmy do ściągnięcia z sieci Food Inc oraz Super Size Me, przy czym nie wmawiam, że wszscy Amerykanie tak jadają ale zdecydowana większość.\nMnie w Polsce nie brak niczego. Chcę kalmara lub krewetki to go sobie kupuję. Chcę mieć 100 dań z ziemniaka to sobie je przygotowuję (na marginesie uważam, że wymyślenie 100 dań z jednego składnika głównego świadczy raczej o kreatywności niż biedzie :P). Soki z kartonu nigdy nie były dla mnie do przyjęcia podobnie jak piwo z puszki, wolę sok z marchwi a piwo z butelki szklanej. Tak się teraz zastanawiam czy to nie jakieś starcze natręctwa?\nW każdym kraju można żyć dobrze, godnie i oraz zdrowo jeść pod warunkiem, że się tego chce. Kiedyś mogłam pojechac do USA legalnie na stałe, ale po co skoro Polska to moje miejsce :)\nI tak się zastanawiam czy przeprowadzka Pani Melly nie zostanie przez nią opłacona mega stresem, bo mimo, że w Polsce wiele się zmieniło, to żyjemy tutaj odmiennie, hmmm mega odmiennie, niż tam za oceanem.\nZadziwiaja mnie niektóre tłumaczenia. Pominąwszy logikę budowania tychże, nieustannie dziwi mnie, że dorośli nie...\twięcej\nJuz tu kiedyś byłam :)


Pitch Perfect 3 premiera kinowa filmu, polska data premiery\nDataPremiery.pl » Filmy » Kino » Pitch Perfect 3\nKiedy będzie premiera filmu Pitch Perfect 3 w kinach?\nFilm Pitch Perfect 3 w kinach ma pojawić się 22 grudnia 2017 (premiera w Polsce), 22 grudnia 2017 (data premiery w USA). Obecnie wyświetlaną datę można zmienić klikając we flagę. Wyświetlanie domyślnego regionu można skonfigurować w "Ustawieniach serwisu".\nChcę nabyć film Pitch Perfect 3. W którym sklepie można kupić ten produkt?\nFilm Pitch Perfect 3 można dostać tutaj. W zakładce "Gdzie kupić?" można znaleźć listę sklepów sprzedających ten produkt.\nGdzie mogę zobaczyć bieżące wieści dotyczące filmu Pitch Perfect 3?\nAby tego dokonać należy przyporządkować odpowiednią ocenę od 1 do 5, a następnie zaznaczyć wybór kliknięciem. Swój głos mogą oddać jedynie zarejestrowani użytkownicy serwisu.\nPremiera filmu Pitch Perfect 3 ma u nas ocenę 5.0 na 5 możliwych na bazie 1 głosu naszego użytkownika. Ocena w serwisie to średnia ważona, gdzie waga głosu zależy przede wszystkim od stażu użytkownika. Tytuły mogą być oceniane zanim pojawią się na rynku, a wystawione przez użytkowników w ten sposób noty odzwierciedlają ich oczekiwania. Przyznaną już wartość punktową można w dowolnej chwili zmienić korzystając z modułu "Ocena". W tym celu wystarczy jedynie wybrać inną wartość i zaakceptować ją poprzez kliknięcie dzięki czemu poprzednio wystawiona nota zostanie zastąpiona nową oceną.\nTrish Sie jest twórcą filmu. Żeby zobaczyć inne filmy od tego reżysera przejdź do pola "Informacje" i kliknij w jego nazwisko albo kliknij utaj.\nKay Cannon jest pomysłodawcą scenariusza filmu Pitch Perfect 3. Żeby zobaczyć listę filmów tego scenarzysty należy kliknąć w jego nazwisko znajdujące się w polu "Informacje" lub kliknąć utaj.\nData wydania kinowa filmu zaplanowana została na 22.12.2017. Pooglądaj zwiastun i przeczytaj naszą zapowiedź. Znajdziesz tutaj również galerię zdjęć, zwiastuny, trailery, klipy wideo, nasze recenzje oraz oceny, dzięki czemu poznasz interesujące nowości oraz zapowiedzi, a także wszystkie nadchodzące premiery 2017 roku.\nData ostatniej aktualizacji: 2017-12-01 16:29:12


Adam Taxi Bielszowice online taksówki dla Ciebie w Rudzie Śląskiej 41-711 Śląskie Nasi kierowcy dojeżdżają taksówką na ul. Pawlowska w dzielnicy Bielszowice w czasie około 15 min. od złożenia zlecenia. Zapewniamy wysoki standard, tanie ceny i jazdę w wygodnych warunkach. Taxi Bielszowice Ruda Śląska ul. Pawlowska , wezwiesz taksówkę dzwoniąc pod numer 666 388 830. zobacz to miejsce na mapie, obszaru obsługiwanego przez Adam Taxi Ruda Śląska.\nTaxi Bielszowice Ruda śląska ul. Pawlowska nasze taksówki są dostępne w dzielnicach Rudy Śląskiej:\nObsługujemy klientów indywidualnych i biznesowych, gwarantujemy wszystkim wysoki standard usługi, jasne ceny i jazdę w komfortowych warunkach, bar taksowki.\nWspółczesny taksówkarz to pan, pani sympatyczna, schludna i zadbana, ciesząca się zaufaniem Klientów, które wymagane jest do wykonywania zawodu taksówkarza. Dzień, gdy taxi służyły do przewożenia ludzi z miejsca na miejsce minęły bezpowrotnie. Dziś taksówkarze, robią szereg różnego rodzaju innych usług taxi ruda slaska bykowina.\nbrak ukrytych kosztów, jasny cennik taxi. Nasz firma oferuje szereg rozwiązań. Ze swojej strony zapewniamy rzetelność w wykonywaniu powierzonych nam zleceń. Naszym priorytetem jest wykonywanie usług na najwyższym poziomie przy zachowaniu uczciwych cen.\nTaxi Bielszowice Ruda Śląska online taksówki dla Ciebie znajdują się na terenie miasta Bielszowice Rudy Śląskiej. Aby skrócić czas oczekiwania, Twoje zamówienie taxi Bielszowice Ruda Śląska ul. Pawlowska , jest wysyłane do najbliższego kierowcy będącego w Rudzie śląskiej lub jej okolicach. Umożliwia nam to podjazd do klienta błyskawicznie w mieście. Zatrudniamy tylko kulturalnych kierowców, nasze taksówki to wygodne auta, przejrzyste stawki, brak dodatkowych opłat, przystępny cennik za podróż taksówką. Na terenie miasta Rudy śląskiej znajdują się numer skorpion oraz kilka korporacji taksówkarskich takich jak Skorpion, West, Express, Tele, porównanie cen znajdziesz na naszej stronie.\nTAXI Ruda śląska Bielszowice, ul. Pawlowska tanie taksówki z Bielszowic lider taksi w Rudzie śląskiej płatność Kartą rabat lotnisko dowolne miejsce kraju - Zapewniamy przewozy w niskich cenach, do wieziemy Cię na lotnisko i każde inne miejsce na terenie aglomeracji śląskiej oraz w dowolne miejsce w kraju. Taxi Bielszowice Ruda Śląska, wezwiesz dzwoniąc pod numer 666 388 830. Zapewniamy usługi na najwyższym poziomie, dbamy o Państwa wygodę i bezpieczeństwo. Nasze taksówki są dostępne w dzielnicach Rudy Śląskiej: Orzegów, Godula, Ruda, Chebzie, Nowy Bytom, Bielszowice, Bykowina, Wirek, Halemba, Kochłowice, Czarny Las. TAXI Bielszowice Ruda śląska taksówka ul. Pawlowska\ntaxi ruda slaska bykowina Facebook | | ul. Pawlowska Taxi Bielszowice 0.0543


Chrześcijaństwo liberalne albo chrześcijański liberalizm to ruch zapoczątkowany i prezentowany w XIX w. przez część chrześcijaństwa protestanckiego, będący pod dużym wpływem racjonalizmu typu oświeceniowego.Teologia (gr. θεος, theos, „Bóg”, + λογος, logos, „nauka”) – dyscyplina wiedzy posługująca się metodami filozoficznymi w wyjaśnianiu świata w jego relacji do Boga. Klasycznie uznawana za dziedzinę naukową, także w Polsce znajduje się na liście dziedzin naukowych, ustalonej przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów. Stanowi metodyczne studium prawd religijnych objawionych przez Boga, w myśl maksymy (łac.) fides quaerens intellectum – wiara szukająca zrozumienia. Współcześnie zasadność uznawania pytań o Boga za naukowe jest kwestionowana. Według części autorów teologia nie spełnia współczesnych wymagań stawianych nauce, chociażby poprzez brak weryfikowalności stawianych przez nią hipotez oraz oparcie na dogmatach jako punkcie wyjściowym swoich rozważań zamiast na metodzie naukowej, czy paradygmatach naukowych. Polemikę z tymi zarzutami przedstawił m.in. papież Benedykt XVI w Wykładzie ratyzbońskim.\nPrzysięga antymodernistyczna to dokument wydany przez papieża Piusa X 1 września 1910. Miała być ona obowiązkowo wygłaszana przez wszystkich księży i biskupów przed uzyskaniem święceń oraz przez nauczycieli religii i profesorów w seminariach duchownych. Przysięga została wydana aby zapobiec rozprzestrzenianiu się modernistycznych tendencji w Kościele katolickim oraz by jasno wyłożyć katolicką doktrynę wobec tych tendencji. Obowiązkowe wygłaszanie Przysięgi zniósł papież Paweł VI w 1967 roku.Seminarium duchowne (z łac. szkółka roślin, od semen – nasienie, seminis – narybek, latorośl) – w Kościołach chrześcijańskich specjalny dom, w którym kandydaci do stanu duchownego odbywają intensywną formację teologiczną, moralną i naukową.\nPoglądy modernistów[ | edytuj kod]\nPaweł VI (łac. Paulus VI, właśc. Giovanni Battista Enrico Antonio Maria Montini; ur. 26 września 1897 w Concesio, zm. 6 sierpnia 1978 w Castel Gandolfo) – arcybiskup Mediolanu (1954-1963), papież i 4. Suweren Państwa Miasto Watykan w okresie od 21 czerwca 1963 do 6 sierpnia 1978, sługa Boży Kościoła katolickiego.Katolicki liberalizm - zespół poglądów wyznawanych przez katolików popierających ideologię liberalną i dążących do tego, by Kościół uznał ustrój społeczny oraz polityczny opierający się na liberalizmie. Ruch ten ma swoją genezę w rewolucji francuskiej.\nKościół katolicki – największa na świecie chrześcijańska wspólnota wyznaniowa, głosząca zasady wiary i życia określane mianem katolicyzmu. Kościół katolicki jest jednym z trzech głównych nurtów chrześcijaństwa, obok Cerkwi prawosławnej i Kościołów protestanckich.Maurice Blondel (ur. 2 listopada 1861, zm. 4 czerwca 1949) – francuski filozof, przedstawiciel modernizmu katolickiego.\nAteizm – odrzucenie teizmu lub pogląd bądź doktryna głosząca, że bogowie nie istnieją. W najszerszym znaczeniu jest to brak wiary w istnienie boga, bóstw i sił nadprzyrodzonych, jako sprzecznych z rozumem i nienaukowych, oraz negujący potrzebę religii.Katolicyzm – doktryna Kościoła chrześcijańskiego – jedna z dwóch grup Kościołów, obok Kościoła prawosławnego, powstałych w wyniku rozłamu w Kościele chrześcijańskim w 1054 (tzw. schizmy wschodniej). Jedna z największych grup wyznań chrześcijańskich, obok prawosławia i protestantyzmu oraz ogół zasad wiary i życia religijnego do których odwołuje się Kościół Kościół katolicki wraz z Kościołami wschodnimi pozostającymi z nim w pełnej jedności, wspólnoty tradycjonalistyczne, starokatolickie oraz część anglikańskich, liberalnych i niezależnych.\nPascendi Dominici Gregis - encyklika papieża Piusa X wydana 8 września 1907 o podtytule Encyklika Ojca Świętego Piusa X o zasadach modernistów.


Chiny Krata stalowa spawana ciśnieniowo Producenci\nOpis:Krata ze stali spawanej,Siatka stalowa spawana ciśnieniowo,Spawana stalowa grill\nKrata ze stali spawanej,Siatka stalowa spawana ciśnieniowo,Spawana stalowa grill\nStart > Products > Stalowe kraty > Sprasowane kraty ze stali spawanej > Krata stalowa spawana ciśnieniowo\nModel No: ZHENXING--201809514\nZgodnie z typem struktury kraty stalowej , jest ona podzielona na kratkę stalową ciśnieniowo -kratową i stalową kratkę zgrzewaną ciśnieniowo. Pressure Spawane stalowe krata stal kraty stała oporność zgrzewanie na każdym przecięciu pręta nośnego i poprzeczki, który nazywany jest zgrzewane ze stali kraty. Poprzeczka kraty ze stali spawanej jest zwykle wykonana ze skręconej kwadratowej stali. jak na zdjęciu :\nPoniżej podano więcej szczegółów kraty ze stali prętowej zgrzewanej jako e:\nKraty stalowe można obrabiać w różnych rozmiarach i kształtach w zależności od potrzeb użytkowników.\n'S' stymulacji pręta nośnego oraz odstęp poprzeczki może być ustalona przez producenta i nabywcy, zgodnie z wymaganiami projektowymi.\nNa końcu pręta łożyskowego zwykle stosuje się pręt nośny o takich samych parametrach, jak pręt nośny. Może być również stosowany ze stalą lub bezpośrednio z listwą przypodłogową, ale pole przekroju poprzecznego deski obrzeża nie powinno być mniejsze niż pole przekroju poprzecznego pręta łożyskowego.\nPręt nośny może być stalą płaską o przekroju prostokątnym, stalą profilowaną z sekcją I lub stalą z innymi sekcjami geometrycznymi.\nStalowy ruszt prętowy jest obciążony płaską stalą i może być zębaty, aby zwiększyć siłę przeciwpoślizgową stalowej kraty.\nOpakowanie: Kraty stalowe są zazwyczaj pakowane w taśmy stalowe, a waga każdego pakietu jest określana przez dostawcę i nabywcę lub przez producenta. Po uzgodnieniu strony podaży i popytu dostawca może pakować zgodnie z wymaganiami nabywcy.\nPodłącz stalową siatkę\nSiatka stalowa spawana ciśnieniowo\nSpawana stalowa grill\nSiatka ze stali spawanej\nKrata spawana ze stali spawanej\nKrata ze stali czarnej\nKrata ze stali prętowej spawanej


Budimex z umową na dokończenie zbiornika Racibórz Dolny » Radio 90 FM\nData: 30 listopada 2017 / 16:54 Data:Aktualizacja: 30 listopada 2017 / 16:56 Facebook Twitter\nRozmawialiśmy z Dariuszem Blocherem, prezesem Budimexu S.A.:\nKiedy faktycznie rozpoczną się prace?\nPrzed nowym wykonawcą 49% budowy. Prawie połowę wykonała firma Dragados, z którą Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Gliwicach rozwiązał umowę w ubiegłym roku. Do czasu wyłonienia nowego wykonawcy, inwestor też działał na terenie budowy:\n-podkreśla Tomasz Cywiński, pełniący obowiązki dyrektora RZGW w Gliwicach. I też jest optymistą, bo nie wyklucza, że zbiornik Racibórz Dolny może być gotowy szybciej:\nZbiornik Przeciwpowodziowy Racibórz Dolny to największa taka inwestycja w Polsce. Jego pojemność będzie sięgać 185 milionów metrów sześciennych. Będzie gwarancją bezpieczeństwa nie tylko dla mieszkańców Śląska, ale i Dolnego Śląska oraz Opolszczyzny:\n-dodaje wojewoda opolski, Adrian Czubak. Równolegle końca dobiegają prace rozbiórkowe w „starych” Nieboczowach. Wyburzono już 200 nieruchomości, zostały trzy, które powinny zostać zrównane z ziemią do połowy grudnia.


EBLK: odmienione CCC chce pójść za ciosem w starciu z mistrzem - WP SportoweFakty\nEBLK: odmienione CCC chce pójść za ciosem w starciu z mistrzem\nKrzysztof Kaczmarczyk 21 Lutego 2018, 10:30\n19. kolejka Energa Basket Ligi Kobiet została rozbita na raty, ale największy hit tej serii gier rozegrany zostanie w środę. Właśnie wtedy w Polkowicach CCC podejmie 1KS Ślęzę Wrocław.\nBez wątpienia starcie w Polkowicach wysuwa się na pierwszy plan z listy meczów 19. kolejki EBLK. CCC po zmianach kadrowych oraz powrotem na ławkę trenerską Marosa Kovacika wygrało w Krakowie z Wisłą CanPack. Teraz chce pójść za ciosem i po raz drugi w sezonie ograć mistrzynie Polski z Wrocławia.\nSpotkanie to mogło być szczególne dla Eliny Dikeoulakou, która niedawno zamieniła CCC na Ślęzę. Na parkiecie Łotyszka się jednak nie pojawi, gdyż był to jeden z warunków rozwiązania umowy z Pomarańczowymi.\nTo z pewnością osłabia siłę rażenia Ślęzy, ponieważ nadal do formy wraca Marissa Kastanek, borykająca się z urazem stawu skokowego. Dodatkowo trener Arkadiusz Rusin mówi o problemie pod koszem, gdzie CCC ostatnio wzmocniło się amerykańską zawodniczką Lauren Ervin.\n- Czy będzie zmiana pod koszem w naszym zespole? Tego na pewno nam brakuje, życie pokaże - mówił po ostatnim meczu, w którym jego Ślęza ograła 82:63 Ostrovię Ostrów Wielkopolski.\nPo środowych meczach samodzielnym liderem zostanie Artego Bydgoszcz. Ekipa Tomasza Herkta jest zdecydowanym faworytem spotkania w Poznaniu z Eneą AZS i wykorzysta fakt, że Wisła CanPack swój mecz rozegra dopiero w marcu.\nBardzo ważny pojedynek dla układu dolnej części tabeli odbędzie się z kolei w Ostrowie Wielkopolskim, gdzie Ostrovia podejmie PGE MKK Siedlce. Niemniej istotny będzie występ JAS-FBG Zagłębia Sosnowiec, który po raz drugi będzie chciało ograć Pszczółkę Polski Cukier AZS UMCS Lublin.\nHarmonogram 19. kolejki Energa Basket Ligi Kobiet:\nJAS-FBG Zagłębie Sosnowiec - Pszczółka Polski Cukier AZS UMCS Lublin / godz. 18:00\nOstrovia Ostrów Wlkp. - PGE MKK Siedlce / godz. 18:00\nCCC Polkowice - 1KS Ślęza Wrocław / godz. 19:00\nENEA AZS Poznań - Artego Bydgoszcz / godz. 19:00\nEnerga Toruń - Widzew Łódź / 27.02., godz. 19:00\nBasket 90 Gdynia - Wisła CanPack Kraków / 7.03., godz. 18:00\nKto wygra środowy hit EBLK?


Koszykarze 3x3 powalczą o Tokio za rok • Polski Komitet Olimpijski\nO prawo występu na tej najważniejszej imprezie sportowej świata powalczą także Polacy. Biało-czerwoni zagrają w grupie A. Rywalami podopiecznych selekcjonera kadry narodowej Piotra Renkiela będą: Mongolia, Brazylia, Turcja i Czechy.\nPoczątkowo turniej kwalifikacyjny koszykarzy 3×3 do igrzysk olimpijskich miał odbyć się w Bengaluru (Indie) w połowie marca br., jednak został odwołany z powodu pandemii COVID-19 . Nową datę i miejsce turnieju ogłosiła FIBA 3x3.\nIgrzyska XXXII Olimpiady Tokio 2020 z powodu pandemii koronawirusa zostały przeniesione na rok 2021 (23 lipca-8 sierpnia).\nFot.: FIBA 3x3


Rzucił więcej punktów niż Wilt Chamberlain, rekordowo skakał wzwyż– poznaj historię Wojtka Leszczyńskiego | Weegree AZS Politechnika Opolska\nWeegree AZS Politechnika Opolska News Seniorzy Rzucił więcej punktów niż Wilt Chamberlain, rekordowo skakał wzwyż– poznaj historię Wojtka Leszczyńskiego\nPiotr Jankowski: Jak zaczęła się Twoja przygoda z koszykówką? Podobno najpierw w Twoim życiu pojawił się „boom” na lekkoatletykę.\nWojciech Leszczyński: Od samego początku w życiu towarzyszyła mi koszykówka. Jest to związane głównie z tym, że mój tato – Jarosław Leszczyński jest trenerem. Szczerze mówiąc, to nie pamiętam dokładnie kiedy po raz pierwszy poszedłem na trening, ale pamiętam, że gdy miałem 3 czy 4 lata to tato zaczął mnie już na nie zabierać. Nie ćwiczyłem jeszcze, tylko obserwowałem co robili moi starsi koledzy. Nawet do kosza nie rzucałem. Chłopcy mieli po 15-16 lat, więc tak naprawdę nie miałem innego wyjścia.\nGdy urodził się mój brat, Maciej – w 1999 roku, kiedy chodziłem do zerówki, to uprosiłem tatę (choć nie wiem, czy nie odbyło się to na zasadzie „Ubieraj się i chodź na trening”), aby zabrał mnie ze sobą na salę. Wtedy to jak dobrze pamiętam, wszystko się zaczęło. Od tamtej pory systematycznie chodziłem na treningi. Pamiętam mój pierwszy mecz, kiedy jeszcze piłka była większa ode mnie… (śmiech). Graliśmy wewnętrzny sparing i już po kilku minutach dostałem od taty reprymendę, bo zamiast grać postanowiłem wspinać się po drabinkach. Usłyszałem tylko „Złaź stamtąd, albo grasz, albo siadasz!” (śmiech). Od tamtej pory skupiałem się już zawsze na grze.\nAle mimo wszystko w Twoim życiu pojawił się też lekkoatletyczny epizod. Ze sporymi sukcesami.\nByłem w szóstej klasie podstawówki, odbywały się zawody międzyszkolne. Wf-ista wyznaczył mnie do pchania kulą, ale w związku z tym, że już wtedy wysoko skakałem, to Pan Kazimierz Prokowski zdecydował się w ostatniej chwili przepisać mnie na skok wzwyż. Nie miałem żadnej techniki, naprawdę. Tylko dobry wyskok. Najpierw wygrałem zawody w Bolesławcu, później zawody powiatowe,a następnie zdobyłem brąz na zawodach wojewódzkich. W gimnazjum także pojechałem na zawody lekkoatletyczne reprezentować szkołę. Chodziłem wtedy na zajęcia z tej dyscypliny, żeby wzmocnić swoją fizyczność. Trenowałem m.in. biegi, ale jednak głównie skupiałem się na skoku wzwyż. No i się udało. Dwukrotnie zdobyłem mistrzostwo Dolnego Śląska i raz piąte miejsce na Mistrzostwach Polski.\nMówisz to tak, jakby to było nic, a Twój rekord życiowy jest naprawdę imponujący. Nikt przypadkowo nie skoczy na 190 centymetrów…\nNo tak naprawdę, to 193 centymetry (śmiech). Na oficjalnych zawodach skoczyłem 190 centymetrów, a 193 skoczyłem na mitingu lekkoatletycznym. Nie pamiętam już, gdzie to było, ale radość z wyniku pozostała w pamięci do dziś. W wakacje czasami jeździłem na takie imprezy, żeby zdobywać punkty dla lekkoatletycznego klubu sportowego MKS Bolesłavia.\nNie tylko Ty grasz w koszykówkę w swojej rodzinie. Tak jak wspominałeś, Twój tato jest trenerem. Brat sięgnął po brązowy medal w Mistrzostwach Polski u20. Siostry też próbują swoich sił…\nMaciek jest bardzo ambitny. Każdą wolną chwilę spędza na doskonaleniu się w koszykówce. Jest zawodnikiem Biofarmu Basket Poznań, gdzie gra w 4 kategoriach wiekowych (juniorzy, juniorzy starsi, 2liga i 1liga). Ma już na koncie 3 złote medale (U14, U16 i OOM) i jedną statuetkę MVP finałów! Na wakacje codziennie wyzywa mnie na pojedynki 1na1, które trwają godzinami. Ciężko mi określić jak idzie moim siostrom. Chodzą do szóstej klasy szkoły podstawowej, i tak naprawdę dopiero zaczynają swoją przygodę z koszykówką. Jeżdżą na zawody, trenują pod okiem taty, a we wtorek grają mistrzostwa Dolnego Śląska [wygrały je przyp.red.]. Są bardzo wysokie, jak na swój wiek. Mają ponad 170 centymetrów wzrostu. Może i nawet 175, nie jestem pewien – dawno nie było mnie w domu, więc mogły znowu urosnąć,a mają dopiero 13 lat.\nCzyli chyba cała Twoja rodzina jest w jakiś sposób związana z tym sportem…\nMama nigdy nie robiła nic związanego z koszykówką –nie grała, ani nie trenowała. Jest jednak naszą wielką fanką i stara się śledzić nasze wyniki. Jest osobą, która ostrymi słowami potrafi zmusić do treningu: „Nie siedź tyle przy tym komputerze! Idź na trening!”\nMama fanką koszykówki, tato trenerem, całe rodzeństwo gra… Temat rozmów na Święta jest chyba jasny (śmiech).\nU nas w domu zazwyczaj rozmawia się o koszykówce, więc to nic nowego. Wiadomo, że rozmawiamy też o sprawach prywatnych, ale to koszykówka dominuje. Ja już wyszedłem z domu, za 5 miesięcy biorę ślub, więc to też był jakiś temat przy stole świątecznym, ale tak – jak wszyscy się zbieramy, to rozmawiamy o rodzinie, i właśnie o koszykówce.\nPrzejdźmy do Twoich początków, bo były naprawdę imponujące. W meczu kadetów rzuciłeś 102 punkty.\nTak, graliśmy wtedy bodajże z…\nUKS Chromik Żary.\nO, dobrze się przygotowałeś (śmiech). Nie pamiętam dokładnej daty, ale było to mniej więcej 10 lat temu. Muszę przyznać, że miałem wtedy bardzo mocny sezon. W lidze miałem wtedy średnią 56 punktów na mecz, trochę spotkań powyżej 70 „oczek” – chyba z pięć, sześć razy. Pamiętam, że poprzedni mój rekord życiowy, to było 81 punktów, które rzuciłem przeciwko Gimbasketowi – w młodzikach.\nW sezonie zdobyłeś przeszło 1000 punktów. Niektóre zespoły tyle nie zdobyły…\nOgólnie, to mieliśmy super strzelecki duet. Razem z Tomkiem Szewczykiem, który rzucił tych punktów 600 czy 700, byliśmy sami, jako trzecia drużyna w lidze (śmiech). Wracając do tych 102 „oczek” – pamiętam, że jakieś 5 minut przed końcem ktoś ze stolika sędziowskiego krzyknął po moich punktach – „on ma już 80!”. Mój tato wziął wtedy czas, spojrzał na chłopaków i zapytał „Dobra Panowie, damy Wojtkowi rzucić 100 punktów?”. Wszyscy z uśmiechem na twarzach krzyknęli, że to oczywiste. Wtedy dosłownie wszystkie piłki trafiały do mnie. Po prostu brałem piłkę i przejeżdżałem całe boisko. To był mój dzień, mój mecz, bez problemu odnajdywałem drogę do kosza. Mecz był ogólnie bardzo dziwny. Na początku wszyscy byliśmy źli, bo opóźnił się o przeszło godzinę. Wiesz, przyjechaliśmy, rozgrzewamy się do meczu, a tu nagle światło zgasło. Musieliśmy czekać, aż wróci prąd. Co ciekawe, mój brat kilka lat później reprezentował barwy Chromika i to właśnie tam zaczął odnosić coraz większe sukcesy.\nPamiętasz swój pierwszy wsad do kosza? Bo też wykonałeś go dość wcześnie.\nTak, ale mój pierwszy wsad był taki „na wcisk”. To było w młodzikach, na turnieju w Stargardzie Szczecińskim, a mierzyliśmy się z zespołem z Leszna. Taki porządny wsad, efektowny wykonałem będąc kadetem młodszym.. Przechwyciłem piłkę i poszedłem w górę.\nMiałem na myśli Twój pierwszy wsad w życiu. Miałeś 169 centymetrów wzrostu.\nTo była szósta klasa podstawówki,w czerwcu, tuż przed wakacjami. Później, podczas kolejnych wakacji sporo urosłem, bodajże z 7-8 centymetrów i już we wrześniu, po powrocie do szkoły nie miałem problemu, żeby wsadzać do kosza, albo nawet zawiesić się dwiema rękoma na obręczy.Żeby zapakować w lidze, musiałem czekać prawie rok.\nZ rodzinnego Bolesławca przeniosłeś się do…\nZgorzelca, na jeden sezon, gdzie grałem między innymi z Sebastianem Szymańskim, czy Tomkiem Bodzińskim. Tam rozegrałem jeden sezon, odpadliśmy w półfinałach mistrzostw Polski. Wtedy wróciłem na jeszcze jeden sezon do Bolesławca.Po 3 klasie gimnazjum podpisałem kontrakt z Turowem Zgorzelec. Szkołę średnią rozpocząłem w OSSM-u Wrocław, czyli w szkole sportowej. Tam wszystko zaczęło nabierać rozpędu.\nW swoim ostatnim sezonie we Wrocławiu sięgnąłeś po Mistrzostwo Polski u20.\nTak, a jeszcze będąc w drugiej klasie liceum zająłem czwarte miejsce mistrzostw Polski juniorów razem z Turowem Zgorzelec.\nW finale tych mistrzostw przypieczętowałeś zwycięstwo Twojej ekipy efektownym wsadem, który wykonałeś mimo złamanej stopy.\nPamiętam go! Był to wsad 2+1, gdyż niesportowo faulowany. Jeśli chodzi o stopę, to ogólnie był to taki okres, że trener podczas treningów strasznie mi dawał w kość, a stopa bolała coraz bardziej i bardziej. Gdy się poruszałem, lub gdzieś po prostu krzywo stanąłem, stopa tak mnie bolała, że nie byłem w stanie kontynuować treningu. Szedłem do domu, odpoczywałem i na następny dzień wszystko było w porządku. Wszystko ciągnęło się przez jakieś 1,5 miesiąca. W końcu poszedłem do lekarza – w końcu mogłem, bo było już po sezonie.. Okazało się, że mam pękniętą piątą kość śródstopia. Podobno była to kontuzja przemęczeniowa.\nTwoje przenosiny do Wrocławia oznaczały chyba wyprowadzkę z domu, bo to przeszło godzina drogi. Byłeś skazany na internat?\nPrzez pierwszy rok wynajmowałem mieszkanie razem z kuzynem, po części mieszkając wtedy u swojej cioci. W drugiej i trzeciej klasie liceum mieszkałem w bursie Goga przy ul. Kamiennej. Zawsze się śmialiśmy, że to bursa Boga (śmiech).\nPo trzeciej klasie gimnazjum pojechałeś na swoje pierwsze Mistrzostwa Europy, otrzymałeś pierwsze powołanie do reprezentacji.\nTo były dla mnie naprawdę udane mistrzostwa Europy. W kadrze U16 Piotra Bakuna byłem najlepszym strzelcem ze średnią 14,5 punktu.Całą imprezę skończyliśmy z bilansem 3-3.\nW tym momencie warto podkreślić, z kim grałeś.\nW kadrze grał Przemek Karnowski, Kacper Młynarski z Anwilu Włocławek, bracia Dziemba, Michał Kwiatkowski. Mógłbym Ci teraz cały skład wymienić (śmiech).\nTo były Twoje pierwsze mistrzostwa…\nNa które dostałem się tak naprawdę przypadkiem. Od samego początku kadry byłem bardzo spięty, na boisku totalnie nic mi nie wychodziło. Miałem mecze, w których rzucałem po 10 punktów, raz zbliżyłem się do 20. Pojechałem na turnieje do Hiszpanii, Turcji i Belgii. Był też turniej „Nadzieje Olimpijskie” w Stalowej Woli. Jeździłem wszędzie, na każdy turniej, na każde zgrupowanie, ale szło mi naprawdę kiepsko. Byłem tak zestresowany, że potrafiłem nie dorzucić do kosza z szóstego metra (śmiech). Po prostu za bardzo chciałem dostać się do kadry, stać się jej częścią. W kadrze utrzymywały mnie, jakieś pojedyncze występy w meczach takich jak z Hiszpanią, gdzie przez trzy kwarty nie potrafiłem zdobyć punktu, a w ostatniej części meczu zdobyłem 10, czy 12 punktów i to one zapewniały kolejne powołania. To jakoś trenera Bakuna, dzisiejszego szkoleniowca Legii Warszawa, przekonywało, żeby trzymać mnie w składzie, dać mi jakąś szansę.\nPóźniej przyszły wakacje, obóz w Bornym Sulinowie, na którym zagraliśmy parę sparingów. Byłem pewny mimo wszystko, że jakieś miejsce w tej kadrze dla mnie jest. Okazało się jednak, że gdy kadra leciała na Słowenię, to ja powołania nie dostałem. Trener powiedział, że owszem mam zdolności koszykarskie, ale póki co nie pokazałem ich jeszcze w kadrze. Rzecz jasna na kolejny turniej powołania nie dostałem.\_. Poruszyło mnie to..Miałem w oczach łzy. Wróciłem do domu i wiedziałem, że teoretycznie jestem skreślony z listy.\nW Bolesławcu nie zamieniłem nawet słowa z rodzicami. Wziąłem piłkę i poszedłem na dwór. Każdy mój następny dzień, wyglądał dokładnie tak samo. Wstawałem z samego rana, około 6:00.Wychodziłem na dwór, rzucałem do kosza. Wracałem do domu na szybkie śniadanie, przebierałem się i szedłem na siłownię. Miałem taką wytyczną, że spędzałem na niej równo trzy godziny. To były trzy godziny ciężkich ćwiczeń, robiłem wszystkie partie mięśniowe.. Prosto z siłowni szedłem na stadion lekkoatletyczny, biegałem 10 kilometrów, czyli 25 okrążeń, i wracałem na obiad. Szybka drzemka i z powrotem na boisko, gdzieś do 22:00, czy 23:00. Tak wyglądał każdy mój dzień. Moi rodzice denerwowali się, że całymi dniami nie ma mnie w domu, obawiali się, że nie wytrzymam takiego tempa, jednak ja wewnętrznie czułem, że muszę trenować. To przeczucie mnie nie myliło, ktoś z kadry wypadł przez kontuzję i… skontaktował się ze mną trener!\nPojechałem na turniej do Krosna. Postanowiłem sobie, że jadę bez ciśnienia, o miejsce w składzie na mistrzostwa. Po prostu jadę tam udowodnić swoją wartość, której jestem pewien. W dwóch meczach rzuciłem przeszło 20 punktów, a w jednym 15. Nie czułem kompletnie żadnej presji. Między meczami lubiłem podglądać Davida Logana, który jest jednym z moich dwóch idoli – on był tym oficjalnym. Drugim jest Rajon Rondo. Obaj są mniej więcej mojego wzrostu. Strasznie lubię ich postawę podczas meczy, charakter i wolę walki. Logan do tej pory jestzawodnikiem, który gra na wielkim luzie. Śledziłem dosłownie jego każdy krok. Zrozumiałem, że nie można robić czegoś na siłę, a granie na psychicznym luzie przynosi naprawdę dobre efekty\nOd tego się zaczęło, zostałem liderem kadry. Jeździłem na wszystkie turnieje, rzucałem ponad 10 punktów w każdym ze spotkań. Może nie byłem świetnym obrońcą, ale zapewniałem zespołowi punkty. Z tego, co dowiedziałem się po czasie, szkoleniowca kadry, Piotra Bakuna, do mojej osoby przekonał trzeci trener – Tomasz Niedbalski. Podobno strasznie obstawał za mną, czuł, że coś z tego może być. Na szczęście go nie zawiodłem..\nCo ciekawe, w trakcie któryś wakacji w internecie pojawił się artykuł Szczepana Radzkiego, którego wtedy jeszcze nie znałem. Porównywał mnie do Davida Logana, gdy reprezentowałem barwy LOSSM-u PZKosz Wrocław. Ten wpis strasznie mnie podbudował, wtedy byłem niesamowicie szczęśliwy. Notowałem wówczas 20 punktów i 4 zbiórki. [LINK]\nWspomniałeś, że Piotr Bakun miał do Ciebie trochę zastrzeżeń dotyczących obrony. Na Litwę, na Mistrzostwa u18 wziął Cię właśnie po to, byś tą obroną dowodził wchodząc na końcówki kwart.\nNie uważam, że moja obrona jakoś znacząco od tego czasu poszła w górę, bo jestem zdania, że bronić nauczyłem się grając w PGE Turowie Zgorzelec, kiedy zacząłem treningi z ekstraklasą. Przed Mistrzostwami na Litwie miałem bardzo dobry obóz przygotowawczy i muszę powiedzieć, że akurat na tę imprezę miejsce w składzie sobie po prostu ciężko wywalczyłem. Do każdego meczu podchodziłem dając z siebie 100%. W meczach poprzedzających mistrzostwa rzucałem średnio 10 punktów. Pojechałem na Mistrzostwa Europy i praktycznie w ogóle nie dostawałem minut. W meczu z Litwinami zdobyłem 9 pkt w 10 min. Chwilę później oni zdobyli Mistrzostwo Europy. Nie rozumiałem dlaczego siedzę, jednak taka była decyzja trenera i musiałem na nią przystać.\nTe mistrzostwa ogólnie nie były udane. Dostaliście wsparcie od młodszych wicemistrzów świata, ale to nie do końca wypaliło.\nDołączyli do na zawodnicy z U17, którzy dwa tygodnie wcześniej zdobyli wicemistrzostwo świata. Pokładano w nas wielkie nadzieje. Wszyscy wierzyli, że dzięki temu wzmocnieniu będziemy rywalizować o medale. Niestety skończyło się na 6. miejscu.Chociaż dużo gry nie dostałem, nie żałuję tego wyjazdu. Była to jadna z wielu przygód których nigdy nie zapomnę.\nCo stało się później? Po tych mistrzostwach powołania do kadry już nie dostałeś…\nNa Litwie skończyła się moja przygoda z reprezentacją Polski. Nie dostałem więcej żadnego powołania, ani na zgrupowanie, ani na żaden mecz.\nW całej swojej karierze, w ekstraklasowym Turowie Zgorzelec, czy właśnie w reprezentacji grałeś przeciwko koszykarzom, którzy dziś robią karierę. Prosty przykład – chociażby Evan Fournier z Orlando Magic.\nTak, graliśmy przeciwko sobie w młodzieżówkach.\nJak patrzysz na to z perspektywy czasu? Jakie to uczucie, gdy ktoś przeciwko komu grałeś, biega po parkietach NBA?\nNa pewno jest to fajne uczucie, gdy odpalasz Internet i widzisz gościa, przeciwko któremu grałeś w NBA, ale z drugiej strony nie przykładam do tego jakiejś strasznej wagi. Nie myślę w kategoriach – kurczę, a przecież mogłem być na jego miejscu. Jego kariera potoczyła się inaczej, moja inaczej. Ja się skupiam na sobie, tym co się dzieje tu i teraz. Nie żyję marzeniami, a w tym przypadku byłaby to po prostu zazdrość. Ja swoje też mam za sobą i jestem naprawdę zadowolony ze swoich osiągnięć. Zdobyłem wicemistrzostwo Polski z Turowem Zgorzelec, złoto mistrzostw Polski u20, 4. Miejsce w rozgrywkach młodzieżowych EYBL z drużyną Prokom Trefl Sopot… Poznałem koszykówkę tak naprawdę na najwyższym poziomie.\nTomek Gielo, czy Przemek Karnowski, z którymi miałeś okazję grać zdecydowali się na wyjazd do Stanów Zjednoczonych, grę w akademickiej lidze NCAA. Ty nie myślałeś o tym, żeby pójść tą drogą?\nPowiem tak, po którejś z klas liceum miałem możliwość, żeby wyjechać na Litwę, połączyć naukę z grą w koszykówkę. Czemu nie pojechałem? Były pewne aspekty, które mi na to nie pozwoliły, przez co teraz bardzo żałuję. Staram się nie wracać do tego pamięcią. Jeśli chodzi o grę za Oceanem, to muszę powiedzieć, że po prostu nie było nikogo, kto by się mną zainteresował. Nie było żadnego agenta, który mógłby mi w tym pomóc. Nie miałem nikogo, kto reprezentowałby „moje interesy”.\nW Turowie Zgorzelec spędziłeś sezon, w którym zdobyliście Mistrzostwo Polski. Na pewno lubisz wracać do tamtego okresu.\nJedyny minus tego roku był taki, że w trakcie sezonu rozegraliśmy 77 spotkań, ja zagrałem łącznie tylko 85 minut. Brakowało mi minut, żeby udowodnić swoją wartość. Nie miałem tego, co kocham najbardziej, nie miałem gry. Osobiście jestem osobą bardzo wierzącą i wierzę, że Bóg ma dla nas jakiś plan i może dlatego musiał trzymać mnie w ryzach przez rok, żeby później przyszła jakaś eksplozja i żeby wystarczyło mi siły na parę kolejnych lat. Prostym przykładem jest też zeszły sezon i ten.\nW barwach Turowa miałeś okazję grać nie tylko w Polskiej Lidze Koszykówki, ale także w europejskich pucharach – lidze VTB. To musiało być naprawdę wielkie przeżycie dla 20 latka.\nPrzede wszystkim to był straszny stres, wielki stres, bo brakowało mi ogrania. I zawsze jak trener Miodrag Rajković wypuszczał mnie na boisko, to po to, żebym krył najlepszych strzelców rywali. Byłem naprawdę zdziwiony. A, i jeszcze co ciekawe – miałem okazję w dwóch spotkaniach w lidze VTB wybiec w pierwszej piątce. Graliśmy bodajże z Chimki Moskwa i miałem kryć byłego gracza ligi NBA, Zorana Planinič’a. Gość przyszedł z NBA, a ja miałem za nim biegać. To było dla mnie coś niesamowitego. Miałem jedną akcję, jak zagrał ze mną jeden na jeden tyłem do kosza. Mam nawet takie zdjęcie, kiedy rzucam mu trójkę przez ręce [zdjęcie poniżej przyp. red]. Myślałem, że będzie to totalny airball, w ogóle nie czułem rzutu. Planinić skoczył do bloku, ja go ominąłem, po rzucie piłka odbiła się od obręczy i tablicy, no i wpadła. Pamiętam, że to był ważny rzut, bo na 2 minuty przed końcem trafiłem na remis. Później zszedłem, no i przegraliśmy (śmiech).\nMasz jakąś listę zawodników, których było Ci najciężej kryć?\nNie, stworzenie takiej listy jest wręcz niemożliwe, bo było bardzo wielu zawodników, z którymi się mierzyłem. Prawda jest taka, że w każdej lidze jest ciężko zatrzymać zawodnika. W każdym meczu trafia się ktoś, przeciwko komu bardzo ciężko się gra. Zaczynając na pierwszej lidze, gdzie miałem problem utrzymać Grześka Mordzaka, albo Kacpra Stalickiego, z którym zawsze rywalizowaliśmy. Swego czasu trener jak podczas treningów, musiał nas wręcz rozdzielać, bo prawie się szarpaliśmy. Jak tylko podbiegał to my z uśmiechem na twarzy mówiliśmy do niego „Trenerze, proszę na nas nie zwracać uwagi, bo my mamy inną tolerancję fauli, my czegoś od siebie wymagamy”. Od nich zaczynając można przejść do Michała Chylińskiego, Davida Jacksona, Mateusza Ponitki, czy Michała Sokołowskiego, z którymi grałem grałem i mierzyłem się na treningach. To byli zawodnicy, których ciężko było upilnować i mam nadzieję, że im wcale też tak łatwo ze mną nie szło.\nZebrane doświadczenie, zarówno w młodzieżówkach, Turowie, czy Pogoni Prudnik chyba zaprocentowało. Dziś, gdy przychodzi czwarta kwarta, gramy ważny mecz, jest zacięta końcówka, to Wojtek Leszczyński jest gwarantem punktów. Mecze u Miodraga Rajkovicia chyba pomogły Ci radzić sobie z presją…\nRadzić sobie z presją pomogło mi to, że mam pewność gry u trenera. Jeżeli ja czuję, że nawet jeśli nie trafię dwóch rzutów z rzędu, albo zrobię jakąś stratę i wiem, że trener mnie nie ściągnie, wtedy mogę znacznie więcej od siebie dać, bo czuję się pewniej. Podstawą takiej współpracy na parkiecie jest zaufanie trenera. Prosty przykład – oglądamy NBA. Zawodnicy, którzy biorą na siebie grę w czwartej kwarcie, to nie są gracze, którzy wchodzą tylko na te 12 minut i robią swoje. Są pewni siebie i w czwartej kwarcie robią to co do nich należy, przy okazji wygrywając mecz. Im więcej gram, im większe mam zaufanie trenera, tym potrafię więcej dać od siebie.\nNawiązałem trochę do tego, że miałeś okazję grać z jednym z najostrzejszych trenerów koszykówki – Miodragiem Rajkoviciem. Miałeś okazję przekonać się o jego „mocy”.\nZdecydowanie. Miodrag był osobą, która samą swoją postawą budzi respekt. Bardzo psychologicznie podchodził do nas wszystkich. Potrafił nagle, z totalnego rozluźnienia zawodników wprowadzić ich w nerwówkę, wszyscy w jednym momencie stawali się strasznie spięci i skupieni. Była to dla mnie bardzo dobra, ale i też ciężka szkoła.\nZ nim można było porozmawiać tylko i wyłącznie o koszykówce, ale wiedział o niej po prostu wszystko. Lepszego stratega i osoby z tak wielką mądrością koszykarską, planem i takim przygotowaniem do każdego treningu, czy meczu na swojej drodze nie spotkałem. To było świetne doświadczenie.\nTwoja przygoda w pierwszym zespole Turowa Zgorzelec nie potrwała długo, bowiem tylko jeden sezon. Zdecydowałeś się przenieść do Pogoni Prudnik, na zasadzie wypożyczenia. Tam też zostałeś na dłużej.\nMiałem możliwość, żeby zostać tam na dłużej, bo obowiązywał mnie kontrakt na kolejny sezon. Poszedłem do Prudnika na zasadzie wypożyczenia. Liczyły się dla mnie głównie minuty na parkiecie -jestem człowiekiem strasznie nadpobudliwym. Trzymanie mnie na smyczy, brak gry w meczach przez dłuższy czas powoduje, że moja psychika wysiada. Po sezonie w Zgorzelcu potrzebowałem klubu, wktórym przeniosę nabyte doświadczenie na parkiet.. Wybrałem więc Prudnik.\nDziś nie żałujesz swojej decyzji o odejściu z Turowa? Tego, że nie powalczyłeś o minuty w ekstraklasie?\nNie żałuję tej decyzji. Żałuję tylko, że w ostatnim sezonie w Prudniku byłem przybity do ławki. Nie zgadzałem się z decyzjami, które były wtedy podejmowane wobec mojej osoby, ale tak jak mówiłem wcześniej, moim zdaniem nic się nie dzieje bez powodu.\nWspomniałeś mi kiedyś o tym, że po przenosinach do Prudnika zderzyłeś się z rzeczywistością, znacznie więcej zależało od Ciebie. Ale z tym świetnie sobie radziłeś, byłeś wiodącą osobą w walce o awans do 1 ligi.\nMoże i tak, ale tak naprawdę swoje umiejętności w Prudniku pokazałem tylko pod koniec sezonu II ligi i w Play-Offach. Gdy kontuzje wykluczyły niektórych zawodników, w tym Jarka Pawłowskiego, a Szymon Kucia odszedł z zespołu i nagle nas została szóstka, czy siódemka do grania, to znalazło się dla mnie więcej minut. W meczach zacząłem trafiać co miało swoje odzwierciedlenie w punktach z dwójką z przodu.\nChoć z pozoru wyglądasz na spokojnego człowieka, to czasami potrafisz wybuchnąć. Adam Cichoń kazał Cię zapytać o bójkę na meczu z Tychami. Podobno dostałeś sporą karę od ligi.\nZostałem zdyskwalifikowany na dwa mecze i musiałem zapłacić 1000 złotych kary. Generalnie jestem „oazą spokoju”, ale bywam jak wulkan – jak wybuchnę, to czasami śmiejemy się z Anetą, że cierpią niewinni (śmiech). Zawsze staram się być spokojny, ale w tym meczu bardzo nam zależało na wygranej. Ponadto przez kilka ostatnich porażek, dostaliśmy z klubu informację, że jeśli przegramy kolejny mecz, to posypią się kary finansowe. Pod koniec pierwszej kwarty zostałem uderzony łokciem w twarz na tyle mocno, że straciłem jedynkę. Co miałem wtedy zrobić? Włożyłem ją na miejsce, powiedziałem trenerowi, że chce dalej graći wróciłem na parkiet. Wtedy już byłem strasznie nabuzowany, faulowałem kogoś tam niesportowo i poszło . Nie pamiętam kto to był, w każdym razie skoczył do mnie, ja go uderzyłem, rzuciliśmy się na siebie… Nie była to jakieś straszna bójka, bo trwało to kilka sekund, ale kara była. Nigdy nie dostałem technicznego za rozmowy z sędziami, to był taki jednorazowy wybryk. Dał mi on trochę do myślenia.\nDo Opola trafiłeś właśnie z Prudnika, gdzie przez ostatni sezon byłeś przybity do ławki. Dlaczego akurat zdecydowałeś się wybrać naszą ofertę? Przed sezonem miałeś sporo propozycji, między innymi od naszego rywala w Play-Offach MCKiS-u Termo-Rex Jaworzno.\nOwszem, miałem parę propozycji, ale nie ma co do tego wracać i wymieniać tych zespołów, bo to już historia. Głównym powodem, dla którego przyszedłem do Opola jest fakt, że miałem pewność, jaką rolę będę pełnił w zespole. Druga sprawa, to fakt, że mam tu zagwarantowane wszystkie warunki, żeby spełniać się koszykarsko – poczynając od dostępu do sali 24/7, poprzez odnowę biologiczną, naszych fizjoterapeutów, a na bardzo dobrym kontakcie z zarządem klubu, z trenerem i kolegami z zespołu kończąc. Cenię też sobie to, że z dużą częścią zespołu miałem już okazję grać – Krzysiu Chmielarz, Adam Cichoń, Jarek Pawłowski. Razem wywalczyliśmy awans w Prudniku do pierwszej ligi. Gdy przyszedłem na pierwszy trening, to większość składu już znałem. No i co najważniejsze, oprócz gry, mogłem rozpocząć studiana na Politechnice Opolskiej. Jestem na miejscu, grę mogę łączyć ze studiami. Prócz rozwoju koszykarskiego, rozwijam się także intelektualnie. Po prostu – nie było lepszej opcji.\nTak jak mówisz – przychodząc tutaj, byłeś pewny roli jaką będziesz pełnił. Nie ukrywajmy – jest to rola lidera. Jak oceniasz sezon zasadniczy? Skończyliśmy z bilansem 13-11, ale mogło być znacznie lepiej. Co najmniej trzy zwycięstwa więcej mieliśmy na wyciągnięcie ręki.\nPorażki w Rudzie Śląskiej, Krakowie z Wisłą, czy u siebie z Katowicami i Bytomiem to są po prostu nasze wpadki. Każdy mecz da się wygrać, tylko trzeba bez przerwy pozostać skupionym, być konsekwentnym. To nie jest tak, że mecze przegrywa się w końcówkach. My sami do tego dopuszczaliśmy. Jedne mecze się wygrywa, drugie się przegrywa, jest to nauka dla nas. Żałuję, bo sezon mogliśmy skończyć nawet na trzecim miejscu i mieć w Play-Offach przewagę parkietu. Ale nie ma co tego rozpamiętywać. To jest właśnie piękno sportu, mecze są nieobliczalne. Sezon się skończył, wszystko jest za nami. Teraz mamy Play-Offy, sezon zaczął się od nowa. Co będzie? Zobaczymy.\nŚwietnie czytasz grę rywali, gdy przychodzi czwarta kwarta – piłka nagle trafia w ręce Wojtka Leszczyńskiego, który napędza kontrę. W jednym ze spotkań, bodajże z Jaworznem zanotowałeś 9 przechwytów. Twoim zdaniem obrona jest Twoją najlepszą stroną? To właśnie ten element, który wypominał Ci Piotr Bakun.\nNie uważam, że moja obrona była i jest moja najlepszą stroną. Ja jako zawodnik i osoba, która stara się wyciągać wnioski z każdego swojego spotkania uważam, że popełniam bardzo dużo błędów. Nie potrafię ustać każdej sytuacji jeden na jeden, czasami nie dojdę w obronie, czy przysnę i stracimy punkty. Te 9 przechwytów… po prostu są czasami takie mecze, że piłka sama wpada w ręce. Nie zawsze da się kogoś nauczyć rzucać, bo to wszystko zależy także od psychiki, czy predyspozycji. Jeśli chodzi o obronę, to jestem zdania, że każdy może to robić. Chodzi mi tutaj o zaangażowanie, chęć walki, czy po prostu takie wewnętrzne motywowanie się.\nJako najlepszy strzelec grupy C II ligi musiałeś znaleźć się w najlepszej piątce sezonu zasadniczego.Podobno dowiedziałeś się gdy wracałeś z treningu?\nWiesz, że to było wczoraj? (śmiech)\nAle zanim to przepiszę, to minie trochę czasu [minął przeszło MIESIĄC przyp. red.].\nPrzede wszystkim jest to dla mnie bardzo duże wyróżnienie. Nigdy, nie licząc młodzieżówek nie zostałem królem strzelców sezonu, ani nie zostałem wybrany do najlepszej piątki. Bardzo mnie cieszy, że tym razem się w niej znalazłem, bo co najistotniejsze – było to głosowanie wszystkich trenerów naszej grupy. Budujący jest także fakt, że rywalizacja była bardzo zacięta a aż trzech zawodników z najlepszej piątki, to koszykarze głównego kandydata do awansu – R8 Basket Kraków. Jest to dla mnie bardzo duże wyróżnienie, które mam nadzieję, będzie mnie dodatkowo motywować i w ciężkich chwilach pchać do przodu.\nPrzed wywiadem rozmawiałem z Twoją narzeczoną, Anetą o tym, czy nie powinieneś czasem zostać wybrany MVP sezonu zasadniczego. Najbardziej wartościowym zawodnikiem wybrany został Wojtek Pisarczyk, który ma za sobą całą plejadę gwiazd. U nas jest nieco inaczej.\nNie uważam, żeby pierwsza piątka sezonu była dla mnie zbyt małym wyróżnieniem. Uważałbym tak, gdybyśmy wygrali wszystkie te mecze, w których ulegaliśmy w samych końcówkach. Gdybym w tych meczach, w ostatnich momentach robił różnicę i decydował o zwycięstwach w tych spotkaniach, wtedy może byłbym faktycznie zawiedziony, gdybym jej nie dostał. Uważam, że nasze miejsce w lidze jest powiązane z ambicją, zgraniem i świetną atmosferą w drużynie, bo naprawdę uważam, że jest wiele zespołów w drugiej lidze, które mogłyby być wyżej w tabeli od nas. Wiadomo za czym idzie rola MVP – za zwycięstwami drużyny. A ich mogliśmy mieć znacznie więcej. Dlatego pierwsza piątka jest, myślę, jak najbardziej adekwatna (śmiech).\nMiałeś okazję pracować z wieloma trenerami. Który z nich miał największy wpływ na Twoją karierę, którego nazwałbyś swoim najlepszym trenerem?\nWydaje mi się, że każdy zawodnik ma swojego ulubionego trenera, osobę z którą mu się najlepiej pracowało. Wiadomo, że moim ulubionym trenerem jest mój tato, bo to on zaszczepił we mnie koszykówkę. Chciałbym jeszcze kiedyś potrenować pod jego okiem. Prócz taty, jest pewnien trener, który zawsze się za mną stawiał, potrafił, jeśli tego potrzebowałem, dać mi kopa, albo mnie ostudzić. Ktoś, kto mnie czuł. Dogadywaliśmy się bez słów i choć był bardzo twardy jako trener, to wiedział, czego mi potrzeba w danej chwili. Mam nadzieję, że uda mi się jeszcze kiedyś zagrać u niego. Jeżeli dostałbym propozycje z zespołu, który prowadzi, to bardzo, bardzo poważnie bym ją przemyślał.\nRobisz sobie teraz miejsce pod transfer? (śmiech)\nNawet jeśli, to nie miałem takiego zamiaru (śmiech). Jest to Rafał Kalwasiński. Przez dwa lata grałem u niego w LOSSM Wrocław i przez rok w WKS Śląsk Wrocław. W Śląsku awans do pierwszej ligi. Mimo, że był dla mnie bardzo szorstki, potrafił mi dosłownie i w cudzysłowie dać żołnierskiego liścia, jak zaczynało mi odbijać (śmiech). Nauczył mnie spokoju, opanowania i szacunku do rywala. Zawsze gonił mnie do nauki. Co tydzień brał dziennik i sprawdzał nasze oceny. Jak coś było nie tak, to musieliśmy biegać linie za karę. Zawsze był bardzo restrykcyjny. Gdy przyszedłem do liceum i uważałem, że jestem super zawodnikiem, że złapałem Pana Boga za pięty, to On mnie sprowadził do parteru, wprowadził mnie w dorosłą, dojrzałą koszykówkę. Przyznam szczerze, że często korzystam z rad, które mi dał. Gdy czuję się zbyt pewnie, to wracam do tego, co było kiedyś i do tego co mi mówił. Dzięki niemu potrafiłem przemyśleć wiele spraw.\nZbliżamy się już do końca, dlatego odejdźmy nieco od koszykówki. Słyszałem, że dobrze gotujesz. Ile jest w tym prawdy? (ogromny śmiech)\nNo wiesz… Dobrze mi idzie z kurczakiem i ryżem (śmiech). Muszę powiedzieć, że lubię gotować, ale nie jestem wirtuozem w kuchni. Jestem pewny, że moja narzeczona robi to trzy razy lepiej. Zawsze jest tak, że jeśli ona gotuje to wszystko jest okej, ale jak garnki i jedzenie wpadają w moje ręce, to zawsze słyszę jakieś „ale” (śmiech).\nBardzo lubisz podróże, szczególnie po Polsce. Twoim ulubionym miejscem są góry.\nKocham góry. To jest miejsce, w którym odnajduję samego siebie i potrafię odpocząć psychicznie, wyłączyć się. Lubię wsiąść w swój samochód i pojechać nawet samemu w góry i spędzić cały dzień z wyłączonym telefonem. Uwielbiam usiąść na ławce, odprężyć się i podziwiać widoki. Wracam wtedy do swojego dzieciństwa, kiedy z dziadkiem chodziliśmy na długie spacery, To zaszczepiło we mnie taką chęć do zbliżeń z naturą.\nSłyszałem, że Twoim marzeniem jest przejechanie swoim „Passeratti” z jednego końca Polski na drugi. Z tym możesz mieć jednak problem, bo właśnie zostawiłeś auto u mechanika (śmiech).\nMoże nie jest to moje największe marzenie, ale nie ukrywam, że pół żartem, pół serio sobie założyłem, że odwiedzę swoim samochodem każdy z końców Polski. Choć mój „Passeratti” jest stary, to jest to moje pierwsze auto, które kupiłem za odkładane przez jakiś czas pieniądze. Byłem nim już na Mazurach, w Bieszczadach, mieszkam na Dolnym Śląsku, więc trzy krańce już zaliczyłem. Teraz pora na Świnoujście, ale chętnie dołożę do tego Trójmiasto i centrum Polski. Przez Warszawę i Poznań już też przejeżdżałem a spod Katowic jest moja narzeczona, dlatego wiele mi nie zostało (śmiech).\nMasz teraz 25 lat, wciąż jesteś młody, ale pewnie zastanawiasz się nad tym, gdzie będziesz za jakieś 15 lat. Studiujesz turystykę i wychowanie fizyczne. Pójdziesz w tym kierunku? Uwielbiasz w końcu podróże.\nTurystyka to szczerze mówiąc trochę przypadek (śmiech). Ale fakt, bardzo lubię podróżować, strasznie lubię organizować różnego rodzaju akcje, jak na przykład Turniej Dwójek Koszykarskich, który w Prudniku organizowaliśmy razem z Krzyśkiem Chmielarzem, czy różnego rodzaju akcje charytatywne. Skupiam się teraz głównie na koszykówce, ale chciałbym w przyszłości podróżować, być może organizować jakieś wycieczki. Przede wszystkim nie lubię siedzieć w miejscu, bardzo nie lubię w swoim życiu monotonii. Nie ma na nią miejsca.\nNie ukrywajmy – ten sezon jest dla Ciebie bardzo udany, zostałeś królem strzelców, zostałeś wybrany do pierwszej piątki sezonu. Latem powinieneś mieć trochę propozycji, co do gry w innym klubie. Czy możemy liczyć na Wojtka Leszczyńskiego walczącego w przyszłym sezonie w naszych barwach? Bo wiesz, kibice, a w szczególności moja mama bardzo na to liczy (śmiech).\nJasne, że możecie liczyć, ale nie mówię tak i nie mówię nie jeśli chodzi o pozostanie w Opolu. Dla mnie najważniejsze w tym momencie jest to, żeby stworzyć sobie taką ścieżkę kariery, która pozwoli mi zaistnieć na parkietach pierwszoligowych, a gdyby się udało…\nW tym momencie obok kawiarni przejeżdża błękitny Passat, na co Wojtek reaguje: „O Passat, już go naprawili? Kto mi zabrał Passata?!”\nA gdyby się udało, to chciałbym wrócić do ekstraklasy. Zawsze w głowie siedziała mi też gra za granicą. Moja kariera potoczyła się w taki sposób, w jaki się potoczyła, dlatego mimo propozycji okazało się to niemożliwe. Każdego dnia walczę o to, żeby spełniać swoje marzenia i cały czas iść do przodu. Chcę wyznaczać sobie cele, które może i ciężko zrealizować, ale można to zrobić przez ciężką pracę. To cały Wojtek Leszczyński.


Marcin Pawłowski…niknie w oczach. Serce mi się kraje jak na niego patrzę. Jeszcze miesiąc temu wyglądał lepiej Taki fajny człowiek…\nJest jeszcze chudszy niż ostatnio…NIe chcę nic mówić ale…. Och, oby przeszedł ten kryzys…\nJa też go nie poznałam, tak naprawdę to myślałam, że to jakiś nowy facet na miejsce Lisa…ale też mi coś nie pasowało…ten głos skądś znałam…ale się przeraziłam jak się dowiedziałam, że to choroba go tak zmieniła.\nZnasz odpowiedź na pytanie: tvn – FAKTY?


Olkusz. Prokuratorskie śledztwo w sprawie tragicznego wypadku na ulicy Francesco Nullo | Olkusz Nasze Miasto\nOlkusz. Prokuratorskie śledztwo w sprawie tragicznego wypadku na ulicy Francesco Nullo\nJerzy Zaborski 11 stycznia 2021, 10:53\nDo tragicznego wypadku w Olkuszu, na ulicy Nullo, doszło 8 stycznia 2021 Grzegorz Piotr Przetakiewicz/Fotografia Ślubna\nProkuratura Rejonowa w Olkuszu prowadzi śledztwo w sprawie wypadku, do którego doszło 8 stycznia 2021, w godzinach popołudniowych. Podczas prac drogowo-ziemnych, prowadzonych na ulicy Francesco Nullo w Olkuszu, zginął 42-letni mężczyzna.\nDo tragicznego zdarzenia doszło o godzinie 14.30, ulicy Francesco Nullo w Olkuszu. Ze wstępnych ustaleń wynika, że w czasie prowadzonych prac drogowo-ziemnych, związanych z budową studzienki kanalizacyjnej, na jednego z pracowników osunęła się ziemia.\nNiestety, 42-letniego mężczyzny nie udało się uratować. Załoga pogotowia ratunkowego stwierdziła jego zgon.\nPolicjanci ustalają teraz szczegółowe okoliczności i przyczynę tego zdarzenia. Czynności w tej sprawie prowadzone są przez prokuraturę.