BNP Paribas Poznań - oddziały, bankomaty | pozyczka4you.pl\nW Poznaniu działa wiele instytucji finansowych posiadających swoje stacjonarne lokale rozmieszczone po całej aglomeracji miejskiej. Każda z nich ma jednak inne podejście do klientów i stawia przed sobą zupełnie odmienne wyzwania. Jak funkcjonuje bank BNP w Poznaniu? Sprawdźmy, czy jest to instytucja warta uwagi.\nJak rozmieszczone są oddziały BNP Paribas Poznań?\nBNP Paribas Poznań ma kilka placówek w samym centrum miasta oraz kilka na jego obrzeżach. Takie rozmieszczenie sprawia, że większość mieszkańców ma łatwy dostęp do usług bankowości stacjonarnej. Przekłada się to nie tylko na ich poziom zadowolenia, ale też stale zwiększającą się liczbę konsumentów BNP w Poznaniu. Do głównych cech, jakimi wyróżniają się oddziały BNP Paribas Poznań, zaliczamy:\nWygodny dostęp do wpłatomatów i bankomatów.\nTo oczywiście tylko najpopularniejsze cechy BNP Paribas Poznań. Oddziały pod względem rozmieszczenia są wręcz idealnie rozłożone, zapewniając mieszkańcom wygodny dojazd do wybranych punktów nawet komunikacją miejską.\nBNP Paribas Poznań – wpłatomaty i bankomaty\nNa terenie miasta bank BGŻ BNP Paribas Poznań udostępnienia całkowicie za darmo wszystkie swoje urządzenia do realizowania operacji gotówkowych. Dzięki temu zarówno wpłaty, jak i wypłaty środków z konta nie stanowią problemu dla żadnego z klientów. Co warto wiedzieć na temat banku BNP Paribas Poznań? Bankomaty to przede wszystkim:\nOpcja wypłaty i wpłaty środków bez użycia karty.\nW przypadku BNP Paribas Poznań bankomaty dostępne są całkowicie za darmo dla wszystkich klientów posiadających rachunek bankowy w tej instytucji. Warto zwrócić uwagę na fakt, że bank dokłada wszelkich starań, aby wszyscy mieszkańcy Poznania mieli wygodny dostęp do tego typu urządzeń oraz innych usług bankowych.\nCo da się załatwić stacjonarnie w oddziałach BNP Paribas Poznań?\nW stacjonarnych punktach obsługi klienta można załatwić wszelkie sprawy związane z prowadzeniem rachunku osobistego lub firmowego. Co ciekawe, zmianą danych osobowych oraz złożeniem wniosku o kredyt doradcy zajmują się praktycznie od ręki.\nWystarczy udać się do wybranej placówki BNP na terenie Poznania bez wcześniejszego umawiania się z konsultantem. Kolejki w placówkach są praktycznie zerowe, a doradcy dokładają wszelkich starań, aby zadowolić każdego klienta.\nBNP Paribas Poznań – opinie konsumentów\nCo doceniają klienci BNP Paribas Poznań? Wpłatomaty dostępne w większości placówek to nie wszystko. Wiele osób zaznacza także, że ten bank pozwala na dopasowanie oferty produktowej do indywidualnych potrzeb swoich klientów. Przekłada się to na doskonały poziom zadowolenia większości konsumentów na terenie Poznania.\nCzy warto być klientem BNP Paribas Poznań?\nZdecydowanie warto być kontrahentem banku BNP Paribas w Poznaniu. Wygodny dostęp do stacjonarnych placówek to nie jedyny atut tej instytucji. Warto też wspomnieć o fakcie, iż placówki BNP w Poznaniu przyjmują zarówno klientów indywidualnych, jak i biznesowych. Działa to na korzyść banku wpływając na ciągły napływ nowych klientów poszukujących wygodnych rozwiązań finansowych dla siebie lub swojej firmy.\nWystarczy zapoznać się z aktualną ofertą tej instytucji, aby przekonać się, że korzystanie ze stacjonarnych usług BNP w Poznaniu jest niezwykle komfortowe.\nEkspert Finansowy2022-05-27T14:16:30+02:0026/11/21|BNP Paribas oddziały|


Gdańskie grant(d)y - komu się darzy - Wybrzeze24.pl\nczwartek, 19 kwietnia 2018 20:03\nPrezydent Gdańska w roku wyborczym nie jest skąpcem. Udziela wsparcia tym, którzy nie szczędzą mu poparcia.\nNa turniej żużlowy przed rozpoczęciem sezonu żużlowego "Zenon Plech zaprasza" - impreza towarzyska w marcowym chłodzie dla kilkuset widzów - ufundował puchar wart - uwaga! - 187 000 złotych. Czyżby fakturę swojego byłego podwładnego w redakcji musiał akceptować dyrektor Andrzej Trojanowski? Za taką w każdym razie kwotę promowano Gdańsk w Gdańsku, a Zenon Plech wychwalał swojego dobroczyńcę. Co wydaje się logiczne. Z okazji tego wydatku prezydent pojawił się na torze żużlowym, by pochwałę odebrać osobiście. W końcu rok wyborczy...\nNa brak serca prezydenta nie może też narzekać Aleksandra Kobielak. Ta wygimnastykowana idealnie dama od lat stoi murem za prezydentem, kiedy to konieczne. Na zawody w intensywnej formie rozciągania ciała dostała 26 000 tys złotych. Trochę mniej niż Maciej Polny i Zenon Plech, ale nie musi kupować metanolu ani opłacać kilku karetek.\nNa tym tle blado wypada łaska pańska dla Antoniego Pawlaka. Ten najważniejszy z doradców prezydenta, jego były spiker, wydał zgrabną książeczkę pt."Zapiski na paczce papierosów". Żeby nie zalegała wśród niedocenionych dzieł innych wytwórców, prezydent kupił 50 egzemplarzy za 1130 złotych. Czyli oszczędnie.\nInnych swoich ulubieńców - Zbigniew Canowiecki, Jan Zarębski, Leszek Blanik - lokuje po radach nadzorczych lub daruje im milion żeby mieli halę, na którą ich nie stać.\nI tak krok po kroku budujemy miasto z bursztynu, które ludzi podli mylą z układem gdańskim.


Internet Światłowodowy Gubin, Światłowód Gubin, Internet Gubin\nRozważając nowego dostawcę szybkich usług internetowych, należy zwrócić uwagę na kilka rzeczy. Dostawcy ci oferują różne limity przepustowości, szybkość, cenę i stabilność. Dzięki światłowodowemu Internetowi uzyskujesz szybsze pobieranie, większą prędkość Internetu i mniej przestojów.\nInternet światłowodowy jest znacznie bardziej niezawodny niż Internet dial-up i znacznie mniej „nadużywający” niż WiFi. Przy zwykłych bezprzewodowych prędkościach szerokopasmowych uzyskujesz tylko tyle szybkości, że sygnał dotrze do serwera. Dzięki światłowodowemu Internetowi możesz pobierać dwa razy szybciej, godzinę danych w porównaniu z godziną połączenia dial-up. Szybkość to kolejny problem związany z włóknem; działa szybciej, ponieważ jest znacznie trwalszy niż jego wolniejszy kuzyn.\nPodobnie jak w przypadku wszystkich technologii, prędkości pobierania Internetu światłowodowego są zarówno dobre, jak i złe, a prędkości te zależą od rodzaju używanego połączenia, natężenia ruchu na serwerze i jakości połączenia. Są dobre prędkości i złe prędkości, a gdy uzyskasz lepsze prędkości przy wyższej przepustowości, zapłacisz za to więcej. Dzieje się tak, ponieważ przy wyższej przepustowości będziesz wykorzystywać więcej przepustowości połączenia, co zjada miesięczną opłatę za usługę.\nDSL, czyli cyfrowa linia abonencka jest nieco wolniejsza niż internet światłowodowy, ale ma pewne zalety. Oferuje również szybsze przesyłanie, a jeśli wybierzesz odpowiedniego dostawcę, możesz mieć nieograniczoną ilość danych w swoim abonamencie. Wiele firm oferuje oferty pakietowe zawierające DSL, co oznacza oszczędności. Modemy telefoniczne mają znacznie wolniejsze prędkości i będzie to zależeć od połączenia, które uzyskasz, jeśli zbliżysz się do zalecanej prędkości. Dzieje się tak, ponieważ dostawca usług internetowych określi szybkość połączenia.\nKabel może być innym wyborem dla użytkowników domowych i oferuje inne prędkości i pakiety niż może zaoferować DSL. Kabel działa na przewodach miedzianych, które mogą być nieco droższe niż usługa Internetu światłowodowego. Zaletą kabli jest to, że są one dostępne w większej liczbie lokalizacji, co oznacza więcej miejsc, w których ludzie będą mogli uzyskać połączenie. Masz również możliwość połączenia kabla z DSL, co jest świetnym sposobem na zaoszczędzenie pieniędzy i uzyskanie większych prędkości.\nAlternatywą dla tych opcji jest użycie systemu satelitarnego. Usługi satelitarne działają poprzez system małych anten satelitarnych, które wysyłają i odbierają informacje z centralnego centrum sterowania. Ten typ systemu wykorzystuje znacznie mniejszą przepustowość niż tradycyjne kable, co czyni go świetną opcją dla osób, które potrzebują szybkości Internetu światłowodowego, ale nie chcą płacić aż tak dużo. Kolejną zaletą jest to, że działa na dłuższych dystansach i zapewnia większe prędkości. Jedną wadą jest to, że musisz subskrybować usługę za pośrednictwem firmy kablowej lub firmy zajmującej się antenami satelitarnymi, a to może kosztować kilkaset dolarów.\nInternet domowy Gubin\nW dzisiejszych czasach istnieje również wybór użytkowników domowych, którzy niekoniecznie muszą korzystać z usług internetowych DSL lub kablowych. Niektóre domy są już skonfigurowane do korzystania z bezprzewodowego dostępu do Internetu za pośrednictwem routera bezprzewodowego. Router bezprzewodowy łączy ze sobą komputery i pozwala im pozostać w kontakcie bez przewodów. Ten rodzaj połączenia nie oferuje takich samych prędkości, jak połączenia DSL lub kablowe, ale oferuje opłacalną opcję dla tych, którzy chcą korzystać z usług internetowych bez konieczności zawierania długoterminowych umów o świadczenie usług. Jeśli masz już w domu router bezprzewodowy, warto zastanowić się, jak skonfigurować go tak, aby służył jako nowe bezprzewodowe połączenie szerokopasmowe.\nKable światłowodowe i sygnały elektryczne były kiedyś głównymi rodzajami połączeń internetowych, ale nowsze technologie znalazły sposób na obejście tych problemów. Po pierwsze, starsze firmy telekomunikacyjne i kablowe używały drutu miedzianego do przesyłania informacji. W dłuższej perspektywie spowodowało to znaczny wzrost kosztów energii elektrycznej. Nowa technologia umożliwia teraz przetwarzanie danych przesyłanych tymi przewodami na sygnały elektryczne, które mogą podróżować na duże odległości i zużywać mniej energii elektrycznej. Dzięki temu możemy cieszyć się szybszym połączeniem internetowym i związanymi z nim korzyściami, nie martwiąc się o wysokie rachunki za prąd.


Pomysł na upominek – jak uporać się z jego nabyciem?: - Pomysły na prezent, gadgety komputerowe - nawar.com.pl\nprezentów, jakie sobie zazwyczaj wręczamy kwalifikują się prezenty ślubne, prezenty okolicznościowe z okazji rocznicy lub imienin, jak również podarunki dla dzieci z okazji chrztu, I Komunii Świętej bądź bierzmowania. Warto zajrzeć: tutaj. Wybierając się na ślub stawiamy zwykle na wręczenie koperty z gotówką, co jest naprawdę bezpiecznym jak i wygodnym podarunkiem. Zebrane w taki sposób środki młodzi będą bowiem w stanie wydać na wkład własny na mieszkanie albo inny poważny zakup. Z okazji urodzin albo imienin kupujemy zwykle drobne prezenty oraz kwiaty, które pasują do praktycznie każdej okazji. Prezent na taką okazję nie może być przesadnie drogi, aby nie wprawić jubilata w zakłopotanie. Dużo istotniejsza jest w tej sytuacji pamięć niż wartość zakupionego podarunku.\nNabywając podarunek dla noworodka, koniecznie pomyślmy o czymś przydatnym. Łóżeczko dziecięce to coś, o co zadbać winni rodzice, aczkolwiek kocyk, ubranka czy interaktywne zabawki dla maluszków to jak najbardziej trafione upominki. Zobacz: http://ceneo.pl/lp/500_zlotych_na_dziecko. I Komunia Święta to natomiast okazja, którą powinniśmy upamiętnić zegarkiem bądź szlachetną biżuterią.


Czytelnia Muzeum AK | Literatura NON FICTION XX i XXI wieku: ludzie, wydarzenia, wojny, konflikty i totalitaryzmy\n„Należy utworzyć niepodległe państwo polskie, które musi zawrzeć w sobie obszary niewątpliwie przez ludność polską zamieszkałe. Państwo to musi posiadać wolny dostęp do morza, jego niezawisłość gospodarczą i nietykalność terytorjalną należy poręczyć układem międzynarodowym”.\n(punkt 13. Czternastu Punktów Wilsona)\nPrezydent Stanów Zjednoczonych Woodrow Wilson\nZa cztery lata minie dokładnie setna rocznica orędzia Woodrowa Wilsona, prezydenta Stanów Zjednoczonych, który w pamiętnym orędziu 8 stycznia 1918 roku podał utworzenie Państwa Polskiego jako jednego z warunków zawarcia pokoju po I Wojnie Światowej. W miesiąc później uściślił go dokładniej w kolejnym przemówieniu. „Polska niepodległa, utworzona ze wszystkich graniczących ze sobą ludności polskich, jest sprawą układu europejskiego i naturalnie musi być przyznana”. Pamiętne „14 Punktów” gwarantowało przywrócenie niepodległej Rzeczpospolitej, ale w istocie nie precyzowało o jakie ziemie chodzi, którędy mają przebiegać granice. Irena Pannenkowa, znana działaczka niepodległościowa związana z nurtem chrześcijańsko-narodowym, dziennikarka i współtwórczyni Narodowej Organizacji Kobiet, w swej książce pt. „Punkty Wilsona a Galicja Wschodnia” (wyd. 1919 ) , z dużą swadą i swobodą nakreśliła jak – według niej – niepodległa Polska powinna wyglądać. Z pewnością dostrzeżemy w tym dużo radykalizmu, ale musimy pamiętać, że wciąż toczył się spór o kształt granic, że wciąż trwały walki o ustalenie granicy polsko-ukraińskiej, a od wschodu ciągnął bolszewicki najazd.\nZatrzymać germański militaryzm\nTragiczny wymiar I Wojny Światowej, bezmiar zbrodni i po raz pierwszy w dziejach tak szeroki front walk, połączony z użyciem nowych rodzajów broni, jest dla Pannenkowej wskazówką, by w taki sposób zabezieczyć pokój światowy (używa określenia pacyfikacja świata), by już więcej nie doszło do odrodzenia się pruskiego i austriackiego militaryzmu. Wojna – pisze Pannenkowa – obaliła różne dawne sztuczne „tytuły prawne” do władania państwowego na danem jakiem terytorjum. Jasną jest bowiem rzeczą, że upadek Niemiec i Austrji symbolizuje niejako upadek haseł, pod któremi państwa te rosły i potężniały, a więc zarówno krzyżacko – pruskiego „prawa zdobyczy”, Bismarkowskiego rozstrzygania „idei” wieku „krwi i żelazem” jak i austryackiego prawa „dynastyczno – sukcesyjnego” oraz Metternichowskiego ,,divide et impera” — tych wszystkich haseł faszywych, sztucznych i nawskróś niemoralnych bo podporządkowujących interesy i potrzeby całych narodów egoistycznym interesom i dążeniom jednej panującej kasty — bądź militarnej bądź urzędniczej — względnie nawet jednej panującej rodziny”.\nPannenkowa nie była w swym antygermanizmie odosobniona. Trudno się temu dziwić, by działaczka niepodległościowa, z dnia na dzień stała się zwolenniczką pojednania i okazania Niemcom jakiejkolwiek litości czy wyrozumiałości. Co więcej przestrzega przed tym i zauważa, że świat nie powinien wyrazić jakiejkolwiek zgody na obudzenie się germańskiego militaryzmu. „Zapewnienie ładu, spokoju i bezpieczeństwa świata, a zwłaszcza Europy w szczególnoci wobec możliwych prób odwetowych ze strony pokonanej już wprawdzie i upokorzonej, ale duchowo wciąż jeszcze nie przemienionej, materialnie mimo klęski chwilowej — wciąż jeszcze zasobnej i groźnej — potęgi świata germańskiego, leży w interesie ludzkości”. Czyż trzeba dodawać jak bardzo te wypowiedziane w 1919 r. słowa okazały się być prawdziwe?\nPolskie prawa do Galicji Wschodniej\nPannenkowa podnosząc kwestię granic odrodzonej Rzeczpospolitej koncentruje się rzecz jasna na granicy wschodniej, która wciąż nie była pewna, a o której przebieg Polska musiała walczyć z bronią w ręku. Stawiając pytanie, co Wilson miał na myśli mówiąc o ziemiach zamieszkałych przez ludność polską, które miałyby być podstawą nowego odrodzonego państwa, odpowiada: „najuczciwszą i najściślejszą zarazem interpretacją formuły Wilsona będzie ta, która weźmie słowa jego poprostu, w tem znaczeniu, jakie one faktycznie posiadają, nic im nie ujmując i nie dodając. Otóż wyrazy „obszary niewątpliwie zamieszkałe przez ludność polską”, nie znaczą nic innego, jak „obszary, na których niewątpliwie mieszkają Polacy”, a — nikt zaś nie zaprzeczy, że w Galicji wschodniej niewątpliwie mieszkają Polacy”. Wydawałoby się, że to dość prostolinijna i banalna refleksja, ale w owym czasie miała ona zasadnicze znaczenie. Słowa Wilsona interpretowano bowiem różnie. Jedni optowali za kryterium terytorialnym, inni historycznym, inni jeszcze za etnograficznym. Pannenkowa twierdzi, że w każdym tych kryteriów, by je zastosować jako jedyne, „stworzymy organizm państwowy nieżywotny, słaby, niezdolny do zachowania pełnej samoistności gospodarczej i politycznej, niezdolny zatem także, a przynajmniej niezupełnie\nzdolny, do spełnienia tych zadań, jakie w myśl dążeń koalicji i całego świata cywilizowanego odbudowane państwo polskie spełnić jest powołane”.\nA co z ludnością rdzennie nie polską? Jakie otrzymała by prawa? Czy aby na pewno odrodzona Polska miałaby być dla obcych narodowości spełnieniem ich dążeń. Pannenkowa zauważa, że są w Europie kraje, które w kwestiach etnograficznych są w dużo gorszym położeniu, a charakter tych podziałów jest „o wiele poważniejszy i trudniejszy do rozwiązania niż kwestia ruska w Polsce”. Jako przykład podaje kwestię niemiecką w Czechach, bretońską, baskijską i alzacką we Francji oraz flamandzką w Belgii. Dlaczego zatem Polska, sławna z tolerancji i pokojowego współistnienia wielu narodowów, nie miałaby „związać bratniego szczepu ruskiego ze sobą węzłem serca i kultury?” W przekonaniu autorki objęcie polskimi granicami i polską troską ludności ruskiej w Galicji jest strategicznie ważne dla Europy. Lud ruski w Galicji jest – jak pisze – w wielkiej masie analfabetyczny, a więc niedostępny jeszcze wpływom wyższej kultury i w swej narodowości wogóle nieuświadomiony, co czyni go „wdzięcznym i podatnym materiałem dla haseł agitacyjnych o charakterze demagogiczno—bolszewickim”. W obliczu zagrożenia, jakim jest bolszewizm nie powinno się do tego dupuścić, zwłaszcza że ukraińscy nacjonaliści chcą nastawić ich negatywnie wobec Polaków. To bowiem Polacy – jak wmawiają im prowodyrzy – posłali ich na wojnę, to Polacy wieszali ich za zdradę i to Polacy posyłali do Talerhofu (rząd austriacki umieścił tam uchodźców ruskich). Jeśli ludność ta znajdzie się w granicach cywilizacji zachodniej, stanie się to z korzyścią dla wszystkich. Nie ma zresztą powodów, jak pisze Pannenkowa, by to Ukraińcy mieli przejąć nad tymi ziemiami kontrolę.\nJak podaje autorka, na terenie Galicji wschodniej występują bowiem cztery główne grupy Rusinów: Rusini-Ukraińcy (2 mln), Rusini uważający się za Rosjan (500 tys.), Rusini uznający się za Polaków (250 tys.) i Rusini nieuświadomieni narodowościowo, stanowiący surowy materiał etnograficzny (600 tys.). Ta przewaga ilościowa jest rezultatem, wg Pannenkowej, chytrej i przewrotnej polityki Metternicha, który obrał taktykę opartą o dewizę „divide et impera”, dużo gorszą niż brutalna kapralska metoda Bismarcka czy „siła przed prawem” carów rosyjskich. Dowodem na to był nikły rezultat usiłowań pruskich, by ludność kaszubską wyodrębnić z narodu polskiego i fiasko – mimo prześladowań – rosyjskiej polityki szerzenia prawosławia, podczas gdy Austriacy potrafili doprowadzić do tego, że nawet rdzenni Polacy byli w stanie wystąpić przeciwko sobie (rabacja galicyjska w 1846 r.), co pozwoliło stłumić w zarodku mające wybuchnąć powstanie polskie przeciw Austrii.\nPrzestroga dla świata\n„Nauka dziejów w sprawie Galicji wschodniej jest jasna i niewątpliwa, a przestroga, z niej wynikająca, jest wymowna – czytamy w książce. – Czy ludzie, którzy dziś na kongresie pokojowym tworzyć mają nowy porządek świata, potrafią z niej wycignąć konsekwencję? Na to pytanie musi dać odpowiedź rozum polityczny Europy”. I trudno nie przyznać autorce racji.\nIrena Pannenkowa (ur. 4 listopada 1879 w Warszawie, zm. 10 października 1969 w Górze Kalwarii) – działaczka niepodległościowa, dziennikarka, doktor filozofii. Należała Związku Odrodzenia Narodu Polskiego, a także do Związku Walki Czynnej. W latach I wojny światowej współpracowała z Departamentem Wojskowym Naczelnego Komitetu Narodowego, na którego czele stał Władysław Sikorski. W latach 1918-1919 zaangażowana w obronę przynależności Galicji Wschodniej do Polski. W 1919 r. współorganizowała Narodową Organizację Kobiecą. Przez wiele lat związana z „Rzeczpospolitą” Stanisława Strońskiego, gdzie pisała o stosunkach Polski z sąsiadami, Górnym Śląsku, Śląsku Cieszyńskim, Gdańsku i Kresach wschodnich. Publikowała również „Warszawiance”, „Tygodniku Ilustrowanym”, „Bluszczu”, „Kurierze Warszawskim”. W czasie II wojny światowej więziona na Pawiaku, Ravensbrück, Majdanku oraz Oświęcimiu. Zmarła w zakonnym przytułku w Górze Kalwarii. Spoczywa na Powązkach.\nNapisane w I Wojna Światowa, Stosunki Polsko-Ukraińskie, Wołyń i Małopolska Wschodnia\nTagi: 14 Punktów Wilsona, Galicja Wschodnia, Irena Pannenkowa, kwestia ukraińska, nacjonalizm ukraiński, niepodległość Polska, Rusini, Wilson, Woodrow Wilson\nTemat ścigania zbrodniarzy nazistowskich został opisany w światowej literaturze setki razy. Książka Marka Feltona „Polowanie na Ostatnich Nazistów” nie jest zatem jakimś novum, ale i inny wydaje się był zamysł autora. Nie epatować szczegółami ze zbrodniczej działalności oprawców, poza suchymi faktami jakiego typu są im stawiane zarzuty, gdzie dopuszczali się tych zbrodni i ile istnień ludzkich mają na sumieniu, ale ukazać jak wielu z nim udawało się (i udaje się do dzisiaj) ujść przed wymiarem sprawiedliwości. Podstawowy dylemat podnoszony przez autora, a ma on zastosowanie również w Polsce (wobec komunistycznych oprawców), to czy stawiać pod sąd ludzi starych i ciężko chorych? Felton jest raczej przeciwnikiem litowania się nad nimi, opowiada się po stronie tych, którzy sprawiedliwość i nieuchronność kary za udział w zagładzie, traktują z największą powagą. Czy Demaniuk i inni opisani przez niego oprawcy mieli w sobie tego typu odruchy?\nAntoni Kępiński, w eseju „Rytm życia” (książka wydana po raz pierwszy w latach 60. XX w.), zadał dwa fundamentalne pytania. Pierwsze z nich to, czy w przyszłości, dla określenia współczesnych mu czasów, będzie się mówiło wiek Einsteina, cybernetyki, lotów w kosmos, czy raczej wiek Oświęcimia, Majdanka i Buchenwaldu? Drugie zaś, czy zbrodniarze wojenni, zatrudnieni w realizacji masowej zagłady, byli zwyrodniałymi sadystami, czy też zwykłymi ludźmi, którzy w innych warunkach byliby „normalnymi obywatelami”? Co na to Felton?\nNiestety, ale totalitaryzm niemiecki i zagłada wielu milionów ludzi różnych ras i narodowości, wyparły ze świadomości ogółu pozytywne dokonania XX w. Widać to w programach telewizyjnych, widać to w kinie, widać to w księgarniach. Wspaniałe (polecam przy okazji) książki Dominque’a Lapierre’a o odkrywaniu wirusa HIV i rywalizacji między francuskimi i amerykańskimi naukowcami czy o Kalkucie i działalności Matki Teresy ustępują pod naporem literatury poświęconej zbrodniom hitlerowskim i – szkoda, że w mniejszym stopniu – stalinowskim. Z dużo większym zainteresowaniem wydawców, księgarzy i czytelników spotykają się biografie Hitlera, Goebellsa i Goeringa, niż wspomnianego już Einsteina.\nOdpowiedź na drugie pytanie jest trudniejsza. Kępiński pisał te słowa gdy znakomita większość sadystycznych strażników i strażniczek beztrosko przemieszczała się po świecie, gdyż polowano – z różnym skutkiem – na dużo większe ryby, które wymykały się „szczurzymi” kanałami do Ameryki Południowej, Syrii czy Egiptu, przybierając nową tożsamość i przepadając bez wieści. Losy zbrodniarzy i zbrodniarek, zarówno grubych ryb, jak i płotek, układały się różnie. Jak to w życiu, jedni doszli do całkiem pokaźnych majątków, inni z trudem wiązali koniec z końcem. Jedni umierali nagle, niektórzy ciężko chorowali, jeszcze inni dożywali błogo starości. Jedni mieli szczęście w miłości, innym go bardzo brakowało, jeszcze inni stawali się ofiarami rozmaitych rodzinnych konfliktów. Najlepszym przykładem są losy najgłośniejszych zbrodniarzy: koordynatora Planu Ostatecznego Rozwiązania Kwestii Żydowskiej Adolfa Eichmanna, „Anioła smierci” z Auschwitz, czyli Josepha Mengele oraz komendanta Treblinki Franza Stangla. Eichmann walczył z problemami finansowymi, samotnością i odosobnieniem, Mengele wiódł szczęśliwe życie udzielając sie towarzysko, zaś Stangl został wydany przez byłego zięcia sfrustrowanego rozpadem małżeństwa. Na każdego przyszedł jednak koniec. Pochwycony w Argentynie, a następnie sądzony przez izraelski wymiar sprawiedliwości Eichmann, proszący w ostatnim słowie Żydów o wybaczenie, został skazany na śmierć, Mengele, który uważał, że swoimi czynami raczej pomagał ludzkości zmarł na tak serca podczas beztroskich wakacji, zaś Stangl – w odruchu litości niemieckich sądów skazany jedynie na dożywocie – umarł w więzieniu uprzednio udzielając obszernego wywiadu dziennikarce.\nNie jest być może łatwo przesłuchiwać schorowanego starca, ale częstokroć okazywało się, że miłosierni sędziowie, kierując się ludzkim odruchem, skazywali z tego powodu bez orzekania kary czy stosując ją w zawieszeniu. Liczne były też przypadki zwalniania z więzień. Luise Danz, strażniczka obozowa z Płaszowa, Majdanku i Malchow, skazana w procesie oświęcimskim (1946) na dożywocie, wyszła na wolność po dziesięciu latach. Przez dalsze 40 lat wiodła spokojne życie, aż ponownie trafiła pod sąd za zbrodnie na dzieciach w obozie Malchow. Uniknęła kary z racji zaawansowanego wieku i złego stanu zdrowia. Od czasu tego orzeczenia mija 17 lat, ale Luise wciąż żyje. Takich przykładów jest mnóstwo. Czy odruch litości, jak najbardziej ludzki, to właściwa postawa wobec sadystycznych oprawców? Obserwując powojenne losy wielu nazistowskich zbrodniarzy można odnieść wrażenie, że nie wszystkie kraje były dostatecznie zdeterminowane w ich ściganiu, że w pewnym momencie uznano tę sprawę za zbyt odległą, by się nią z należytą starannością i powagą zajmować. W końcowym rozdziale książki, zatytułowanym „Nadzieja”, Felton przytacza oświadczenie Efraima Zuroffa z Centrum Szymona Wiesenthala, najbardziej bezkompromisowej instytucji ścigających zbrodniarzy nazistowskich, że z ich strony jednak nigdy nie będzie spowolnienia starań. „Przynajmniej kilku nazistowskich morderców stanie jeszcze przed sądami, wbrew dość rozpowszechnionego założenia, że jest już za późno, aby ich oddać w ręce sprawiedliwości” – mówi cytowany Zuroff.\nMark Felton jest brytyjskim naukowcem i pisarzem. Pochodzi z Colchester, Essex. Przez 8 lat mieszkał w Chinach, gdzie wykładał na uniwersytecie Fudan. Jest autorem kilkunastu książek poświęconych tematyce II Wojny Światowej.\nTagi: Eichmann, Iwan Demianiuk, Mark Felton, Mengele, naziści, obozy koncentracyjne, strażnicy obozowi, szczurze korytarze, zbrodniarze, zbrodniarze III Rzeszy\nCykl tekstów “ONI I WOJNA” przedstawia sylwetki pisarzy i wpływ, jaki na ich twórczość i życie wywarła wojna. Rozpocząłem go tekstem poświęconym J.R.R. Tolkienowi. Drugi dotyczy Jacka Londona (1876-1916), pisarza niesłusznie zapomnianego, źle odczytanego i zredukowanego do roli ikony młodzieżowej powieści przygodowej. Tymczasem ta twórczość stanowi zaledwie niewielką część bogatej spuścizny pisarza. Owszem, piękną i wyjątkową, ale tylko część. Zdaniem wielu współczesnych literaturoznawców chyba żaden pisarz należący do kanonu literatury nie jest tak fałszywie rozumiany i oceniany jak London. I chyba żaden nie padł ofiarą tak wielu uproszczeń w ocenie głoszonych poglądów politycznych i społecznych, jak też nie poniósł tak daleko idących tego konsekwencji. Dziś wielu historyków uważa, że gdyby w latach 40. XX w. amerykańskie dowództwo na Pacyfiku zapoznało się wnikliwie z jego korespondencjami z frontu wojny rosyjsko-japońskiej (1904-05), II Wojna Światowa w tej części globu mogła przybrać dużo korzystniejszy dla Stanów Zjednoczonych przebieg.\nRosja kontra Japonia\nW początkach dwudziestego stulecia w wielu miejscach na świecie wzmagać się zaczęły nastroje militarystyczne. Uwagę świata przykuł zwłaszcza konflikt na Dalekim Wschodzie. Królestwo Korei, na skutek wewnętrznego osłabienia, straciło zdolność politycznej niezależności i stało się przedmiotem konfliktu między carską Rosją, a odbudowującą swoją potęgę Japonią. Trzydzieści lat wcześniej wielcy japońscy posiadacze ziemscy obalili uciążliwe rządy szogunów i przywrócili na tron cesarza. To dało impuls. Japonia zaczęła się w niesłychanym tempie rozwijać, a jej przemysłowa potęga budziła podziw całego świata. W tym samym czasie Rosja była z kolei w toku energicznej ekspansji terytorialnej. Dotarła nad Pacyfik, gdzie zbudowała potężny port we Władywostoku, ale to nie zaspokajało ambicji cara. Port przez dużą część roku był skuty lodem i Rosjanie, by uzyskać stały dostęp do oceanu skłonili osłabione Chiny do wydzierżawienia położonego za zachód od Korei Port Arthur (obecnie Lüshun) nad Morzem Żółtym. Japonia poczuła się zagrożona, gdyż Port Arthur leżał na Półwyspie Liaotuńskim, który po zwycięstwie nad Chinami w 1895 r., znajdował się w jej strefie wpływu. Głowy Japończyków rozgrzały się, gdy Rosjanie – dla wzmocnienia portu – podjęli się budowy odnogi kolejowej przez Mandżurię. Świat wstrzymał oddech, a amerykańscy i europejscy wydawcy rozpoczęli gorączkowe poszukiwania korespondentów wojennych. Jednym z nich – zatrudnionym przez kalifornijski Examiner – został 28-letni Jack London, opromieniony bezprzykładnym sukcesem opowieści o psie Bucku, który został porwany od kochającej go rodziny, po czym stoczył heroiczną walkę o przetrwanie w dzikich ostępach Alaski Powieść ta, znana kilku pokoleniom czytelników na całym świecie pod nazwą „Zew krwi”, wciąż cieszy się dużą popularnością, podsycaną wzruszającymi filmami familijnymi.\nWraz z Londonem do Japonii wyruszyła cała masa wysłanników (w tym słynny Dick Davis), już podczas podróży zacierająca ręce na krwawą jatkę, jaką podejrzewano zobaczyć na Dalekim Wschodzie. W Tokio zakwaterowano ich w hotelu Imperial, gdzie mieli czekać, aż japońskie władze zorganizują wyjazd do Korei. Oczekiwanie to przeciągało się ponad miarę. London, jako jeden z pierwszych dostrzegł, że Japończycy ich oszukują, że żadnej wyprawy do Korei nie zamierzają im zorganizować, a kwaterunek w Imperialu to de facto zamknięcie w klatce. Wymknął się z hotelu, by przedostać się do Korei na własną rękę. Droga i perypetie Londona podczas tej podróży mogłyby posłużyć za scenariusz sensacyjnego thrillera. Wyruszył pociągiem z północy na południe Japonii, by drogą morską, podłej jakości statkiem, okrążyć Półwysep Koreański i dostać się do Seulu. Niestety po drodze władze japońskie zarekwirowały statek. London, który był przekonany, że działania wojenne rozpoczną się lada moment, nie miał chwili do stracenia. Musiał za wszelką cenę dotrzeć do Korei, ale sposób, w jaki to zrobił, był skrajnie niebezpieczny. Najlepiej oddają to słowa innego reportera Roberta Dunna, który tak jak on na własną rękę opuścił Tokio, a którego odnalazł w porcie Czemulpo: „Nie poznałem go. Był istną ruiną człowieka. Miał odmrożone uszy, odmrożone palce u rąk, odmrożone stopy”. Można śmiało zaryzykować twierdzenie, że gdyby London nie był człowiekiem morza, to ta samowolka skończyłaby się dla niego tragicznie.\nWojujące żółte niebezpieczeństwo\nSposób relacjonowania wojny przez Londona był bardzo realistyczny i wnikliwy. Jego obserwacje były zwięzłe, celne, ale nosiły piętno uprzedzeń rasowych, od których pisarz się nawet nie odżegnywał. O Japończykach bezceremonialnie pisał „wojujące żólte niebezpieczeństwo” porównując ich do „szarżujących świń pekari z południowej Afryki”. Lodnona raziły sprzeczne z wzorcami utrwalonymi w kulturze zachodniej aspekty kulturowe Azjatów. Służalcze udawanie, podstępne atakowanie wroga, atak bez wypowiedzenia wojny czy okrutne traktowanie zwierząt. O zdarzeniu, kiedy Japończycy pokazali reporterom celę z jeńcami rosyjskimi, opowiadał, że odczuł przypływ rasowej sympatii dla uwięzionych, których oczy były bardziej niebieskie od jego własnych. Te wtręty w pewnym sensie zaważyły na ocenie jego korespondencji, choć w swej istocie wnioski z nich płynące były bardzo trafne. London obserwował front z bliska, inaczej niż większość korespondentów. Zauważył przede wszystkim, że Japończycy nie cenią życia tak, jak ludzie Zachodu. Ich generalicja nie ulega presji opinii publicznej na takiej zasadzie jak ulegają w Stanach Zjednoczonych czy w Europie domagając się rozliczenia z kosztów wojny. Japońskie społeczeństwo domaga się zwycięstwa, wspaniałego i bez względu na koszty. „Taka jest już ich natura, że nic, z wyjątkiem totalnego unicestwienia, nie jest w stanie ich zatrzymać”. W innym miejscu skonstatował: „Zawsze parli naprzód i nigdy się nie wahali. Dwakroć wzmacniali swoje szeregi, pokonując biegiem niczym nie osłoniętą piaszczystą plażę pod nieustajacym, zmasowanym ogniem wszystkich baterii artyleryjskich”.\nNie odrobiona lekcja\nLondon zdawał sobie sprawę, że konflikt sprowokowali Rosjanie, ale od początku przypuszczał, że Japończycy potraktują to jako okazję do zademonstrowania swojej siły. Twierdził, że pokonanie Rosji będzie wyzwaniem rzuconym białemu człowiekowi, na co Ameryka powinna zwrócić szczególną uwagę w kontekście utrzymania status quo na Pacyfiku. Japońska marynarka okazywała bowiem niebywałą ruchliwość umiejętnie przerzucając swoje siły z jednej linii frontu na drugą, stosując przy tym taktykę – bardzo mocno przez Londona krytykowaną – frontalnego ataku na pozycje wroga. Według tego samego schematu, okupionego wprawdzie dużymi stratami ludzkimi, Japonia opanowała podczas II Wojny Światowej niemal większość wysp basenu Oceanu Spokojnego, nie wahając się w swym fanatyzmie przed zaatakowaniem baz amerykańskich. Nawet gdy byli zmuszeni do odwrotu i odpierania ataku wściekle się odgryzali, czego doskonałym przykładem była obrona Okinawy w 1945 r., w której wprawdzie ulegli potędze amerykańskiej, ale zadali jej wielkie straty powtarzając wiele rozwiązań taktycznych zastosowanych w 1904 i 1905 r. przeciwko Rosjanom (np. ataki nocne, manewry na tyłach wroga, kontruderzenia). „Japończycy są narodem żołnierzy – pisał London w jednej z korespondencji – ich szeregowcy są żołnierzami i ich oficerowie też są żołnierzami. Patriotyzm jest ich religią i w imię ojczyzny umierają męczeńską śmiercią, tak jak przedstawiciele innych narodów oddają życie za swoich bogów„.\nWojna rosyjsko-japońska uczyniła Londona bogatym. Za swoją ciężką i ofiarną pracę został sowicie wynagrodzony (cztery tysiące dolarów to były na prawdę olbrzymie pieniądze). Jego relacje były porywające nawet wówczas, gdy nie miał w nich nic do zrelacjonowania. W dodatku przywiózł ze sobą bogaty materiał zdjęciowy, powszechnie uznawany za najpełniej oddający przebieg konfliktu. Przed swoim powrotem do kraju odwiedził jeszcze w Tokio Dicka Davisa, który napisał potem: „Bardzo mi się spodobał. Jest prostolinijny i skromny, emanuje z niego niezwykła siła i witalność. Jest głęboko zniechęcony do wspaniałych małych ludzików i twierdzi, że irytacja to jedyne uczucie, z jakim wyjeżdża”. Davisowi, najbardziej doskwierała zapewne świadomość, że oto on, najsłynniejszy amerykański korespondent wojenny, dał się zamknąć Japończykom w Hotelu Imperial. „Bardzo mu zazsdrościłem, gdyż dzięki swej odwadze i przemyślności zobaczył wojnę, na którą ja nawet nie wyruszyłem” – napisał. Zdaniem krytyków i biografów, swoim krótkim czterdziestoletnim życiem napisał wspaniałą powieść, w wielu wypadkach ciekawszą od tych, które wyszły spod jego pióra.\nJames L. Haley: Wilk. Szlaki życia Jacka Londona, Świat Książki 2012\nNapisane w II Wojna Światowa na Pacyfiku, Wojna rosyjsko-japońska 1904-05, Wydawnictwo Świat Ksiązki\nTagi: jack london, japonia, japońscy żołnierze, japońska armia, rosja, wojna rosyjsko-japońska\nNie sposób przejść obok tej książki obojętnie, a i skreślenie o niej paru słów nie jest rzeczą prostą, by nie popaść w banał i rutynę. Autorka podjęła się niezwykle trudnego i gorącego politycznie tematu, a więc powojennych wysiedleń i wielkiej wędrówki ludów XX wieku.\nZyta Oryszyn: Ocalenie Atlantydy, Świat Książki 2012\nOto biedna, wielopokoleniowa polska rodzina z ziem wschodnich dociera na Dolny Śląsk i tu urządza się na nowo. Nadzieja przeplatana ze strachem. Aura niepewności jutra, codzienne zmaganie się z rzeczywistością PRL-u na nieznanym sobie gruncie i wśród obcych ludzi – oto tło opowieści. Na pierwszym planie rozmaite osobowości, o różnych temperamentach, różnym postrzeganiu rzeczywistości, czasem budzący litość, czasem śmiech, czasem odrazę i niesmak. Wszystko to opowiedziane wysublimowanym piórem, sposobem narracji przypominającym samego Wańkowicza. Ambitna literatura, która skłania do refleksji i pobudza do myślenia. Takie książki nie trafiają do świadomości masowego odbiorcy, który o tamtym czasie ma mgliste pojęcie. Jeśli jednak ten odbiorca na „Ocalenie Atlantydy” się natknie, to – z całą pewnością – pojmie czym tak naprawdę wysiedlenia były i jak kształtowała się powojenna rzeczywistość. Widać ją zarówno oczami Polaków, jak i Niemców.\nMłodszym czytelnikom nazwisko Oryszyn nie powie wiele. Autorka debiutowała w 1970 r. książką „Najada”, po której wydała jeszcze „Melodramat” (1971) oraz „Gaba-Gaba czyli 28 części wielkiego okrętu” (1972). I zniknęła. Niemal na całą dekadę. Wtedy, w 1981 r., objawiła się „Czarną iluminacją” (1981) w podziemnym wydawnictwie NOWA 0raz „Madam Frankensztajn” (1984) i znów zamilkła, tym razem na lat sześć, gdy w PoMoście ukazała się „Historia choroby, historia żałoby” (1990). Po niej znów kazała o sobie zapomnieć, tym razem aż na 22 lata. Niektórym przypomni się opowieść o Edwardzie Stachurze, któremu żona chciała podarować dwa swoje palce, gdy pociąg odciął mu cztery własne. Tą żoną była właśnie Oryszyn. Według Janusza Andermana, którego wypowiedź przytacza wydawca na okładce, głos autora po tylu latach można nazwać debiutem, bo to już nie tylko inna rzeczywistość, ale zupełnie inny twórca. Nie do końca się z tym zgodzę, wszak – co oznajmia czytelnikom autorka – książka była pisana szmat czasu, a obszerne jej fragmenty stanowią utwory napisane jeszcze w drugim obiegu (plus rozdział „Cudza skóra czyli historia choroby, historia żałoby”). Jest to więc raczej próba przypomnienia się czytelnikowi, być może zapowiedź kolejnego tytułu, sygnał, że Zyta Oryszyn wróciła z dalekiej podróży. Miejmy taką nadzieję.\nPrzywołałem Wańkowicza nieprzypadkowo. „Ocalenie Atlantydy”, tak w warstwie emocjonalnej, jak i literackiej, nieodparcie nasunęło mi skojarzenia, najpierw z „Zielem na kraterze”, a potem z „Na tropach Smętka”. Z jednej strony Polska, której nie ma, owa zatopiona Atlantyda, z takim sentymentem wspominana przez Wańkowicza, a z drugiej strony Polska, którą „podarowali” Polakom alianci. Obca, inna, strasząca smętkami, budząca lęk. Oczami jednej z bohaterek (Babki) widzimy tę rzeczywistość tak:\nMiasto okazało się czymś dziwacznym, zamiast piaszczystej drogi, była w nim brukowana ulica. Po obu jej stronach nie rosły żadne sosny, tylko stały rzędem kamienice. Po wodę nie chodziło się do rzeki, ale do kranu, kran się odkręcało i zakręcało i trzeba się było codziennie myć, a jeść nie z garnka czy patelni, ale (…) z porcelany. Nie było stodół, tylko drewniane komórki. W takiej komórce mieścił się tylko węgiel, za ciasno w niej było na sprytny schowek z wentylacją. Na fekalia i urynę było nie wiadro, ale osobny malutki pokoik z okienkiem, w pokoiku stało porcelanowe krzesło z dziurą, dziura była za mała, żeby się do niej wcisnąć.\nW tych warunkach, gdy nie wiadomo było czy wojna nie wybuchnie na nowo, ów komfort był mniej ważny. Ważniejsze było bezpieczeństwo, a więc możliwość ukrycia się i ucieczki. To podstawa, zawsze gdy czas niepewny. Zyta Oryszyn zdaje się to wciąż czuć – w przenośni dosłownie:\nuciekać zawsze było przed czym. Ledwo się zapominało o jednym śmierdzącym moczem i rybimi łuskami strachu, a tu trzeba było się bać czego innego.\nJest coś w tych opowieściach. Coś nieuchwytnego, poruszającego. Oryszyn zdaje się gonić uciekający czas, to swego rodzaju świadomość spóźnienia. Odchodzą świadkowie tamtej epoki, u części pewne zdarzenia się zacierają. Jak to ujmuje wybitny znawca Kresów prof. Stanisław Nicieja, świadkowie ci odchodzą w smugę cienia, a każdy miesiąc czyni spustoszenie w tkance pamiętających Atlantydę. Oryszyn sprawiła, że nad tym ważnym momentem dziejów, nie zapadła całkiem kurtyna. Atlantyda ocalała.\nNapisane w II Wojna Światowa na Ziemiach Polskich, Komunizm, Lata powojenne, Skutki II Wojny Światowej, Wydawnictwo Świat Ksiązki\nCykl tekstów „ONI I WOJNA” przedstawia sylwetki pisarzy i wpływ, jaki na ich twórczość i życie wywarła wojna. Zaczynamy od Johna Ronalda Reuela Tolkiena (1892-1973), którego 120. rocznicę urodzin obchodziliśmy w styczniu 2012 roku, zaś czterdziestą śmierci obchodzić będziemy za rok. Czeka poza tym już na swoją premierę film oparty na przygodach Bilbo Bagginsa, a więc długo wyczekiwany „Hobbit”.\nTolkien był weteranem I Wojny Światowej. Wraz ze swoim 11. batalionem wziął udział w bitwie nad Sommą (lipiec-listopad 1916 r.), a więc w największej i najbardziej tragicznej bitwie I WŚ, która pochłonęła ponad milion ofiar, w tym jego przyjaciela Roba Gilsona. Tolkien był tym faktem zdruzgotany. Podczas zaciekłych walk ludzie umierali wprawdzie na jego oczach, czuł zapach krwi i sam zabijał, ale nie stracił wcześniej nikogo równie bliskiego. Pisał, że miał wrażenie, jakby ktoś wydarł mu część jego przeszłości. Na froncie w północnej Francji Tolkien spędził pięć miesięcy. Został odesłany do kraju z objawami gorączki okopowej, której metody leczenia jeszcze nie znano. Po kuracji wracał na krótko do oddziału, by ponownie poddać się leczeniu. Choroba de facto wykluczyła go z dalszego udziału w wojnie. Gdy zaczęła się zbliżać II Wojna Światowa Tolkien wstępował właśnie na niwę literacką. W 1937 roku, roku pełnym tragicznych zdarzeń – takich jak bombardowanie Guerniki czy japoński desant na Szanghaj – ukazuje się „Hobbit”. Książka przyjęta została entuzjastycznie, choć początkowo na wielki sukces się nie zanosiło. Wydawca widział jednak jak olbrzymi talent drzemie w piórze Tolkiena i usilnie namawiał go do kontynuacji przygód Bagginsa. Pisarz wiedział, że nie może zwlekać, ale prace nad nową książką co rusz utykały w martwym punkcie. Musiało minąć 12 lat, by dzieło to, które początkowo miało nosić tytuł „Nowy Hobbit”, wykrystalizowało się w dzieło, które znamy jako „Władcę pierścieni”.\nWojna w zaciszu gabinetu\nTolkien pracował nad „Władcą pierścieni” wytrwale, miewał krótsze lub dłuższe przerwy w pisaniu, jednak nie miał – jak sam powtarzał – wykrystalizowanej koncepcji biegu zdarzeń. Nie wiedział też jak dużą będzie książka miała objętość. Gdy we wrześniu 1939 r. bohaterowie powieści, hobbici, docierali do Rivendell, na kontynencie wybuchła II WŚ. W swoim gabinecie w Oxfordzie, sporym wysiłkiem woli, próbował wymazać tę ponurą rzeczywistość i zanurzyć się w fantastyczny świat Śródziemia, choć i to napotykało na problemy (np. brakowało papieru). Tolkienowskie odczucia związane z wojną, podzielane przez prawie wszystkich jego przyjaciół, scharakteryzować można w kilku słowach: niedorzeczność, marnotrawstwo życia, czasu i energii. Czy świat nie wyciągnął lekcji z poprzedniej wojny? Tolkien nie lubił określenia Brytyjczyk i zawsze podkreślał, że jest Anglikiem. Nie akceptował imperium brytyjskiego i Brytyjskiej Wspólnoty Narodów. Nienawidził faszyzmu i gardził Hitlerem, nazywając go przeklętym, małym ignorantem. Wściekał się, że wielki naród niemiecki dał się zdeprawować takiemu indywiduum. Był m.in. oburzony listem, jaki w 1938 r. jego wydawca otrzymał z niemieckiego wydawnictwa chcącego zakupić prawa do „Hobbita”, w którym zapytywało czy aby na pewno Tolkien jest Aryjczykiem. O dziwo, mimo ostrej reakcji pisarza, Niemcy odkupili prawa do przekładu. Wojna spowodowała spowolnienie pracy nad książką. W 1940 r., w trzy lata od rozpoczęcia pisania, dotarł jedynie do połowy tego, co ostatecznie stać się miało księgą drugą „Władcy Pierścieni”. Gdy drużyna elfów, hobbitów, krasnoludów i ludzi odkrywała właśnie grobowiec Balina, autor wstrzymał pisanie. Przerwa trwała rok i mogła mieć związek z chorobą syna Michaela, który w styczniu 1941 został poważnie ranny (był artylerzystą w baterii przeciwlotniczej w Oxford). Na domiar złego rok później magazyn wydawnictwa, zawierający zapas egzemplarzy „Hobbita”, został zniszczony podczas nalotu. Rezultatem całego zamieszania było kolejne wstrzymanie prac. Tolkien był w tym momencie tak uwikłany w szczegóły, że stracił z oczu wątek główny. Synowi Christopherowi, który również służył w RAF-ie, zwierzył się, że każda strona to tortura, a do przodu brnie z dużym mozołem. Czy jednak ten trud, okoliczności wojny, bunt wobec totalitaryzmów XX wieku nie był najbardziej ożywczym tchnieniem dla takiego, a nie innego poprowadzenia fabuły i ostatecznego zakończenia „Władcy Pierścieni”? Czy Wojna o Pierścień może stanowić odbicie II Wojny Światowej? Tolkien zaprzeczał podejrzeniom, że dzieło jest alegorią i radził, by nie doszukiwać się odniesień czy porównań. Śledząc jednak losy bohaterów oraz zdarzenia opisane w książce nie sposób tego uniknąć.\nBiograf Tolkiena Michael White twierdzi, że odniesienia narzucają się same. Są przynajmniej trzy oczywiste: posłużenie się czernią i bielą w celu określenia dobra i zła; obfitość spółgłosek gardłowych w języku orków, co może sprawiać wrażenie skrajnego zniekształcenia potocznej niemczyzny; i, co najbardziej znaczące, usytuowanie wojujących nacji na obszarze Śródziemia. Ponadto jest szereg subtelnych, ale samo narzucających się alegorii, które wychwycimy, o ile posiadamy szerszą wiedzę historyczną. Np. naradę u Elronda (II Księga), podczas której tak potężne postaci jak Elrond z Gandalfem konstatują, że dopiero niedawno pojęli rozmiary zagrożenia ze strony Saurona, można odczytywać jako zarzut pod adresem Wielkiej Brytanii i jej sojuszników za kiepskie przygotowanie do wojny. Hitler zbroił się na wiele lat przed wybuchem wojny i można było przewidzieć, że w konkretnym celu (rozdział ten Tolkien napisał na początku września 1939 r.). Rayner Unwin, właściciel wydawnictwa, w którym Tolkien opublikował „Władcę Pierścieni” wysunął nadto przypuszczenie, że już sam Pierścień Władzy nasuwa skojarzenia z wagnerowskim Pierścieniem Nibelungów, który przecież, jak dowiedziono, „natchnął” Hitlera do myśli o władaniu nad światem i prymacie rasy nordyckiej nad innymi. Według niektórych zwolenników alegorii Mordor to jednak nie Niemcy, a bolszewicka Rosja. Tolkien, choć nie interesował się bliżej polityką, krytykował komunizm i w sojuszu ze Stalinem dostrzegał zagrożenie, a nie pomysł na doprowadzenie do pokoju. Tolkien zdecydowanie odcinał się od tych spekulacji. Przyjaciołom mówił, że więcej natchnienia czerpał z wiary i religii (był gorliwym katolikiem), a fabuła „Władcy Pierścieni” epizodycznie odzwierciedla jego przeżycia z czasów wojny i to bardziej I WŚ, w której przecież walczył. Przyznał m.in., że Sam Gamgee uosabia dobrego, rzetelnego i lojalnego żołnierza, takiego jakimi byli jego towarzysze broni znad Sommy. Dlaczego zatem autor tak stanowczo odrzucał sugestie o alegoryzm „Władcy Pierścieni”? White wysnuwa teorię, że nawiązania do świata, w którym miały miejsce dramatyczne wydarzenia, trafiły do jego dzieła bez świadomego zamysłu. Gdy siadał do pisania, przez Europę przetaczały się czołgi, a świat zaczęła ogarniać przemoc. Dopiero gdy czytelnicy zaczęli odnajdywać analogie, zdał sobie sprawę z obecności mimowolnych elementów alegorycznych i, tylko z sobie znanych powodów, postanowił odpierać takie sugestie.\nLiteratura tematu: Andrew Murray: Zagadki Tolkienowskie, Wydawnictwo Amber 2012 1200 pytań oraz odpowiedzi dotyczących twórczości i biografi i J.R.R. Tolkiena, dzięki którym sprawdzimy i poszerzymy swoją wiedzę o zdumiewającej krainie fikcji autora Hobbita, Władcy Pierścieni i Silmarillionu. Michael White: Tolkien biografia, Rebis 2003 Autor biografii skrupulatnie opisał całe życie pisarza – dzieciństwo w Afryce Południowej i West Midlands, tragiczną, przedwczesną śmierć rodziców, burzliwy związek z Edith Bratt, pobyt na froncie I wojny światowej, gdzie podczas bitwy nad Sommą Tolkien zapadł na gorączkę okopową, lata spędzone na pracy akademickiej na Oksfordzie, przyjaźń z C. S. Lewisem i dwuznaczne skutki hobbitomanii, która wybuchła w latach sześćdziesiątych.\nNapisane w Biografie, II Wojna Światowa w Europie\nTagi: gorączka okopowa, I Wojna Światowa Tolkien, J.R.R. Tolkien, wojna i Tolkien, ślady wojny w twórczości Tolkiena\nLizzie Doron: Dlaczego nie przyjechałaś przed wojną? WWL Muza, 2012\nAron ha-kodesz (j. hebr. „święta szafa”) to miejsce w synagodze, w którym przechowuje się zwoje Tory. W ten właśnie sposób Helena, główna bohaterka książki Lizzie Doron, nazywała część swojej szafy, do której nikt inny nie miał dostępu, a wejścia do niej strzegł mały zardzewiały klucz noszony przez bohaterkę cały czas przy sobie. O tym, co skrywa szafa, jaką przechowuje tajemnicę, jej córka Elizabeth (alter ego Lizzie Doron) dowie się dopiero po wielu latach, gdy Helena rozpocznie swoją „ostatnią życiową podróż”, to znaczy dozna udaru mózgu, a w konsekwencji – jak ujmuje to autorka – przeniesie się „ze świata doczesnego do tego, który nadchodzi po nim”. Piękna i wzruszająca opowieść córki o swojej matce. Kilkanaście z pozoru błahych opowiastek, ukazujących jak wielkie piętno na życiu tej kobiety wywarł czas II Wojny Światowej i widok okropności, których sama doświadczyła. Opowiastek z przeszłości, dopełnionych niekiedy refleksją jak najbardziej współczesną, rozjaśniającą tajemniczy świat, w którym żyła bohaterka.\nHelena to żydówka ocalała z holokaustu, która po wojnie trafia do Izraela. O swojej przeszłości mówi niewiele, a i to w sposób zawoalowany, nie wprost i raczej skłaniający do samodzielnego wyciągania wniosków. Pochodzę „stamtąd” – zwykła obrazowo odpowiadać, gdy już ktoś o jej przeszłość zapytał, czasem dopowiadając, że z „wielkiego miasta”. Pod koniec książki dowiemy się, że stamtąd to Polska, a wielkie miasto to Kraków, choć właściwym miejscem urodzenia Heleny jest jakaś podkrakowska wieś. Pod koniec książki dowiemy się też, gdzie dokonała się stygmatyzacja psychiki kobiety i z jakim miejscem wiążą się np. jej koszmary senne. To Buchenwald. „Pamiątki” po okresie pobytu w obozie koncentracyjnym Helena skrywała przez całe życie w swoim symbolicznym aron ha-kodesz, w zamkniętej dodatkowo na kłódce walizce. „W walizce – pisze Doron – znalazłam robaki, larwy, pasiak, w którym było więcej dziur niż materiału, żółte łaty, chodaki i zapach śmierci”.\nKsiążka nie jest jeszcze jednym świadectwem okropności holokaustu, nie zawiera drastycznych opisów obozowego życia. Helena nie epatowała tym córki, nie wyjawiała szczegółów, choć strzępy takich informacji gdzieniegdzie – również nie wprost i raczej w sposób niezamierzony – zdarzyło się jej ujawnić. Jest natomiast oskarżeniem wobec samych Żydów, mieszkańców Izraela, dla których shoah nie stanowi wyrazu męczeństwa narodu w jego faktycznym wymiarze, lecz jest paradoksalnie symbolem wyższości nad innymi nacjami, a cierpienie dotkniętych nim osób zdaje się być mniej ważne od fasadowej religijności i obrzędowości. Najdobitniej wyraża się to chyba w opisie święta Jom Kipur, gdy zjawiała się w pobliskiej osiedlowej synagodze, by odbyć jizkor (modlitwę w intencji zmarłych). Wywoływała tym zawsze poruszenie, gdyż modlitwę odprawiano przed aron ha-kodesz, miejscem do którego nie wolno było przystępować kobietom:\n– Pomyliłaś się, przejdź do pokoju obok.\n– Nie pomyliłam się. Jestem w odpowiednim miejscu.\n– Tutaj, przed tymi ludźmi, ja, Helena, przedstawicielka wymordowanej rodziny, przychodzę do Ciebie w imię straty jaką poniosłam, w imię roli, której sama nie wybrałam, by wspominać dusze zmarłych. Tylko Ty wiesz dlaczego akurat ja. Stoję tu zamiast nich. Gdyby żyli, to oni staliby przed aron ha-kodesz, a wtedy także ja byłabym na swoim miejscu.\n– Co się patrzycie? To w ogóle nie jestem ja. Jestem tymi wszystkim, których nie ma! (…) Wyczytam tylko imiona. (…)\nJej długie, smukłe palce podnosiły się jeden po drugim jak członkowie jakiejś poważnej komisji, jeden palec dla każdego imienia, dla każdego palca imię , a liczba wyprostowanych palców zgadzała się z liczbą imion. Lista Heleny była długa. W synagodze zapadała cisza. W grupie mężczyzn znać było, że gardła modlących się wyschły, w oczach pojawiła się zgroza. Po stronie kobiet chusteczki wysuwały się, by otrzeć płynące łzy. (…) Pod koniec nie było już słychać szlochu Heleny, lecz lament całego chóru. Na ostatek dziękowała wszystkim, którzy pomagali jej wypełnić przysięgę i wychodziła. (…) Tak działo sie co roku w Jom Kipur w osiedlowej synagodze.\n– Przyszliśmy na pogrzeb Heleny – powiedzieliśmy ściszonym głosem do kantora (…)\n– Obyście nie zaznali więcej smutku (…) Tylko wy dwoje?\n– Ale potrzebny jest minian (modlitwa wykonywana przez minimum dwunastu mężczyzn – przypis WS) – zaprotestował zakłopotany.\n– Także za życia – powiedziałam napastliwie – potrzebowała minianu, ale go nie było.\nHelena mieszała fantazję z rzeczywistością. Starała się zacierać dowody, a z drugiej strony nie umiała sobie poradzić z ciężarem przeszłości. Jej psychika była mocno wykrzywiona, ale dla Elizabeth nie było to ani powodem wstydu, ani zmieszania, ani wyrzutu. Kochała swoją matkę i zaciekle jej broniła. Zdecydowanie zaprzeczała wszelkim pomówieniom o jej pomieszanie zmysłów przysięgając zarazem przed czytelnikami, że wszystkie opisane historie są szczerymi i prawdziwymi opowieściami. Nie mamy powodów, by w to nie wierzyć.\nNapisane w Biografie, Holokaust, Lata powojenne, Nazizm, Skutki II Wojny Światowej\nTagi: Lizzie Doron: Dlaczego nie przyjechałaś przed wojną?, Lizzie Doron: Dlaczego nie przyjechałaś przed wojną? recenzja\nJesień, 1932 rok. Kampania prezydencka w Stanach Zjednoczonych wkracza w decydującą fazę. Franklin D. Roosevelt szykuje się do objęcia Białego Domu, a jedną z pierwszych jego decyzji politycznych będzie uznanie przez USA Związku Sowieckiego i nawiązanie z nim stosunków dyplomatycznych. Ten fakt, którego elementem będzie legitymizacja zbrodni stalinowskich i udzielenie poparcia Stalinowi, spowoduje, że przejdzie do historii jako symbol amerykańskiej obecności na frontach II Wojny Światowej. Czy flirt ze Stalinem musiał jednak przybrać tak przykre, chociażby dla Polski, rezultaty? Czy nie lepiej byłoby wdrożyć koncepcję wyparcia wojsk radzieckich za Bug, którą to koncepcję – w wersji charakterystycznej dla siebie – lansował generał George Patton, twardy krytyk prosowieckiej polityki Białego Domu? Czy za tajemniczą śmiercia Pattona nie kryła się radziecka intryga?\nGdy 8 maja 1945 r., kapitulacja Niemców stała się faktem, a Winston Churchill, Harry Truman i Józef Stalin zabrali się za urządzanie Europy na nowo, Patton zaszokował świat słowami:\n„To, co zrobili dzisiaj politycy w Waszyngtonie i Paryżu, podobni do ołowianych żołnierzyków, to historia, o której będziecie pisać przez jakiś czas. (…) Pozwolili nam wykopać w cholerę jednego gnoja, a jednocześnie zmusili, żebyśmy pomogli usadowić się następnemu, równie złemu albo jeszcze gorszemu niż tamten. (..) Dzisiaj powinniśmy powiedzieć Rosjanom, że mają iść w cholerę, zamiast ich słuchać, kiedy nam mówią, że mamy się cofnąć. To my powinniśmy im mówić, że jeśli im się nie podoba, niech idą w pizdu, i wydać im wojnę. (…) Niestety, niektórzy z naszych przywódców są po prostu cholernymi durniami i nie mają pojęcia o historii Rosji. Mam wątpliwości, czy wiedzą, że Rosja jeszcze niecałe sto lat temu zajmowała Finlandię, wyssała krew z Polski i zrobiła z Syberii więzienie dla własnego narodu. Zwykłe dzikusy. Moglibyśmy ich rozpirzyć w cholerę”.\nPatton, który – jako żołnierz – rozpoczął swój szlak bojowy jeszcze w I Wojnie Światowej, a w drugiej stał za najtrudniejszymi i najbardziej spektakularnymi akcjami militarnymi w Afryce i Europie, zginął w wypadku samochodowym. Nikt nie wierzył, a jeszcze bardziej nie wierzy dzisiaj, że był to przypadek. Niesłychanie popularny w ojczyźnie, kochany przez żołnierzy, był naturalnym rywalem do objęcia – wcześniej czy później – owalnego gabinetu. Jego wizja była dla porządku jałtańskiego zagrożeniem. 11 maja, w trzy dni po zakończeniu IIWŚ mówił:\n„Każdego dnia do mojego sztabu przychodzą jacyś biedni czescy, austriaccy, węgierscy, a nawet niemieccy oficerowie. Ze łzami w oczach mówią: Na Boga, generale, przyjdź ze swą armią zająć resztę naszego kraju. Daj nam szanse utworzyć własny rząd. Daj nam tę ostatnią szansę, żebyśmy mogli żyć, zanim będzie za późno, zanim Rosjanie zrobią z nas wiecznych niewolników. Mówią mi coś takiego i każdy z nich mi proponował, że będzie walczyć pod moim sztandarem i przyprowadzi swoich ludzi. (…) Na Boga, chciałbym ich do tego wykorzystać. Jeśli tego nie zrobię, będę się czuł jak zdrajca”. Nie zważając na konsternację, jaką wywołały jego słowa, Patton kontynuował: „Ci ludzie mają rację. Nie będą mieli szansy. Spisaliśmy ich na straty. Powinniśmy podrzeć te cholerne, podłe porozumienia z Sowietami i ruszyć prosto na wschodnie granice”.\nW czerwcu 1945 roku, gdy pojawił się w ojczyźnie, witały go tłumy. Patton wyczuwał oczekiwania Amerykanów, widział ich nieufność wobec polityki Roosevelta. Z drugiej strony nie miał cienia wątpliwości. Był przekonany, że „tchórzliwe waszyngtońskie sukinsyny przeprowadzą demobilizację. Powiedzą, że znów zapewnili bezpieczeństwo demokracji na świecie. Rosjanie nie są frajerami, wykorzystają tę politykę do zwiększenia swoich wpływów na świecie. Tymczasem wciąż toczyła się wojna z Japonią i walka o wpływy na Pacyfiku. Patton usilnie starał się o objęcie tam dowództwa, ale został mianowany wojskowym gubernatorem Bawarii. Jego polityka od razu wywołała kontrowersje. Najpierw wystąpił przeciwko repatriacji rosyjskich jeńców służących w oddziałach niemieckich (według Stalina „faszystowskich zdrajców”), a następnie zaprotestował przeciwko koncepcji przekształcenia Niemiec w państwo rolnicze. Obawiał się, że w ten sposób uniemożliwi sie rozwój niemieckiej gospodarki, przez co kraj ten stanie się podatny na teorie komunistyczne i penetrację ze strony sowieckiej.\nZ czasem, po wielu wypowiedziach „nie licujących” z amerykańską strategią działania w Europie, Patton stał się celem dla wielu ludzi z administracji Białego Domu, na czele z ówczesnym wiceprezydentem Dwightem Eisenhowerem. Robert Wilcox, autor książki „Cel: Patton” (Osssolineum, 2011), uważa wręcz, że „Ike” nigdy nie zostałby wybrany prezydentem, gdyby Patton dożył wyborów w 1953 r., mówiąc to, co mówił i co chciał jeszcze powiedzieć. Znał sekrety, które zrujnowałyby niejedną karierę, na czele z karierą Eisenhowera, którego oskarżał, że aby zadowolić sowieckiego sojusznika, poświęcił życie tysięcy amerykańskich żołnierzy. Celowo powstrzymywał bowiem ofensywę na froncie wschodnim, aby amerykańskie wojska nie weszły na teren przyznanej Związkowi Sowieckiemu „strefy wpływów” (Amerykanie zjawili się na przedmieściach Berlina już 13 kwietnia, ale dostali rozkaz wstrzymania ofensywy). To znacznie przedłużyło wojnę, a co więcej zmniejszyło też zasięg terytorialnych zdobyczy U.S. Army. Według generała to Amerykanie mogli zająć Berlin i wyzwolić Pragę. Zirytowany tym wszystkim Patton, po powrocie do Stanów planował porzucić armię i iść na wojnę z komunistami. Te przypuszczenia i zapowiedzi doprowadziły do jego śmierci.\nWilcox nie ma wątpliwości, że tragiczna śmierć Pattona, nie była przypadkiem i stały za nią połączone służby NKWD i amerykańskiego wywiadu. Przypomnijmy, że Patton zmarł w szpitalu wojskowym na terenie okupowanych Niemiec 21 grudnia 1945 roku. Dwa tygodnie wcześniej, w dniu, w którym miał odlecieć do Stanów Zjednoczonych, generał miał poważny wypadek samochodowy. Jego cadillac został staranowany przez wojskową ciężarówkę. W szpitalu, pomimo poważnych obrażeń, stan Pattona szybko się ustabilizował, a następnie znacznie poprawił. Mimo to niespodziewanie zmarł.\n– Ta śmierć od razu była podejrzana, ale nie było nikogo, kto by rzetelnie mógł tę mistyfikację opisać – twierdzi Wilcox, który dopiero pod koniec lat 90. dotarł do agenta z czasów wojny Douglasa Bazaty. Ten ujawnił, że w 1945 roku otrzymał rozkaz, aby wyeliminował Pattona. Zlecenie miało przyjść od Williama Donovana, ówczesnego szefa amerykańskiego wywiadu (Biuro Służb Strategicznych, OSS). Bazata miał umyślnie spowodować wypadek, a następnie postrzelić generała w kręgosłup. Właśnie ten strzał ma tłumaczyć, dlaczego innym pasażerom samochodu nic się nie stało. Gdy okazało się jednak, że zamach się nie udał i Patton zaczął dochodzić do zdrowia, robotę mieli dokończyć zabójcy NKWD. Generał został uśmiercony przez nich za pomocą zastrzyku z trucizną. Wszystko to za zgodą Amerykanów. Potwierdzeniem relacji agenta OSS jest kwerenda wykonana przez Wilcoksa w amerykańskich archiwach. Autor uważa, że kluczowe dokumenty dotyczące śledztwa w sprawie „wypadku samochodowego” generała zostały z nich usunięte. Ponadto kierowca ciężarówki, która rozbiła jego cadillaca, został natychmiast przeniesiony do Wielkiej Brytanii, zanim zdążono go przesłuchać. Sam cadillac generała, wystawiony na ekspozycji w muzeum w Fort Knox, okazuje się nie być tym cadillakiem. W którymś momencie pojazdy zostały podmienione i zwiedzający oglądają zupełnie inną maszynę niż tą, którą jeździł Patton.\nWięcej o generale Georgu Pattonie:\nTerry Brighton: Gry wojenne. Patton, Monty i Rommel. Wydawnictwo Znak. Litera Nova, 2011\nStarcie trzech największych dowódców II wojny światowej. Walczyli ze sobą na kilku frontach, w tym właśnie w Afryce. Doskonała analiza postaci, wiele ciekawostek z życia każdego z nich, jak i przykładów wzajemnego szacunku i animozji (to między Pattonem i Montgomerym). Tytani wojny pancernej i militarni geniusze. Gdyby postawić ich na jednym ringu, polałaby się krew. W “Grach wojennych” Terry Brighton pokazuje, jak historia i losy całych armii zależą od emocji i wielkich ambicji charyzmatycznych dowódców.\nRobert K. Wilcox: Cel: Patton, Ossolineum 2011\nGeorge Smith Patton był postacią bardzo kontrowersyjną. Po wojnie, kiedy został gubernatorem Bawarii, słynne stały się jego niedyplomatyczne, niecenzurowane wypowiedzi dla prasy. Śmierć Pattona w efekcie wypadku samochodowego w 1945 r. w Niemczech do dziś budzi wiele wątpliwości. Czy dokonano zamachu? Kto mógł być zleceniodawcą? Robert K. Wilcox dociera do naocznego świadka wydarzeń oraz nieujawnianych dotąd dokumentów. Książka, prezentująca zarazem bezkompromisowe działania służb specjalnych, rzuca nowe światło na tę zagadkową sprawę. Autor jest amerykańskim pisarzem, dziennikarzem i wydawcą; interesuje go historia najnowsza i współczesne konflikty militarne.\nNapisane w Alianci, Biografie, Front Zachodni w II Wojnie Światowej, II Wojna Światowa w Europie, Okupacja sowiecka na Ziemiach Polskich, Skutki II Wojny Światowej, Stalin, Wydawnictwo Znak\nTagi: D. Eisenhower, F.D. Roosevelt, Patton\nW jednym z odcinków kultowego serialu „Jak rozpętałem II Wojnę Światową” główny bohater, Franek Dolas, ląduje nagle w sercu włoskiej jednostki wojskowej. Przekaz filmowy życia żołnierskiego w tym obozie jest prosty: bałagan, brak zorganizowania i rozpowszechniona prostytucja.Taki obraz sił zbrojnych Italii, wykreowany jeszcze przez alianckich propagandystów, przetrwał do dzisiaj. Tymczasem rzeczywistość była zupełnie inna. Włosi prowadzili zaawansowany program nuklearny (z planem zrzucenia ładunku jądrowego na Nowy Jork włącznie), mieli niekonwencjonalne metody walki oraz doskonały sprzęt wojskowy własnej produkcji. Frank Joseph, znany amerykański autor specjalizujący się w tematyce historyczno-wojskowej, przekonuje, że wcale nie było tak, że Mussolini był kulą u nogi Hitlera. Był pełnoprawnym partnerem. Hitler doceniał jego umiejętności, w tym strategiczne myślenie, miał też bardzo dobre zdanie na temat włoskiej myśli technicznej w zakresie uzbrojenia.\nFrank Joseph: Wojny Mussoliniego\nHistorię piszą zwycięzcy. Tę myśl, przypisywaną niekiedy Goebbelsowi, należałoby przywołać na wstępie i dodać do niej, że przegrani też mają prawo do tworzenia swojej. Bo książka Franka Josepha, w miarę jej zgłębiania pozostawia nieodparte wrażenie, że autor uległ czarowi Duce, a nawet stara się go wybielić. Tymczasem, i trzeba to wyraźnie zastrzec, Mussolini nigdy nie przestał być faszystą, jego rządy niemal od zarania były totalitarne i nie cofał się przed likwidacją swoich przeciwników. Autor stara się jednak forsować myśl, że wszelkie wypaczenia oraz niepowodzenia były rezultatem niedoinformowania wodza, że do wielu niefortunnych zdarzeń mogłoby nie dojść, gdyby sztabowcy nie okłamywali Mussoliniego. Za taką akcję, której nie byłoby, gdyby Mussolini wiedział o faktycznych siłach swoich i przeciwnika, Joseph uznaje np. nieudany atak na Grecję. Krótko mówiąc trzeba miec jednak pewien dystans do tez autora, gdyż książka jest naprawdę nieźle napisana, zawiera mnóstwo liczb i faktów, a przez to może nasunąć nie całkiem słuszne konstatacje. Trudno orzec czy zamierzone przez autora.\nNapisane w Alianci, Bitwy, II Wojna Światowa w Afryce, Wydawnictwo Bellona\nTagi: Hitler, Mussolini\n70. rocznica kampanii pustynnej w Afryce Północnej\nW 1942 roku operacje wojskowe na Czarnym Lądzie, a właściwie w rejonie basenu Morza Śródziemnego, wkraczać zaczęły w decydującą fazę. Siły włosko-niemieckie zdawały się reprezentować niepokonane połączenie. Pewni siebie i wyposażeni w ulepszona broń, dowódcy Osi zaprzysięgli odejście od podstępnych strategii defensywnych, które frustrowały przeciwnika. Szykowali się do objęcia kluczowych miast, w tym samego Kairu. „Wiem, że nie proponuję wam wiele: piasek, upał i skorpiony, ale dzielimy to wszystko razem. Jeszcze jeden, ostatni wysiłek i będziemy w Kairze” – mówił do swoich podkomendnych feldmarszałek Erwin Johannes Rommel, legendarny Lis Pustyni, dowódca Deutsches Afrikakorps (DAK). Jednak to nie sam Kair był celem Rommela. Pokonanie wojsk alianckich miało pozwolić przedostać się na Bliski Wschód i via Syria, Irak, Iran i Armenię, dotrzeć na Kaukaz. Stamtąd Lis Pustyni miał wkroczyć do Rosji i uderzyć na Sowietów.\nPierwsi żołnierze Afrikakorps pojawili się w Libii 11 lutego 1941 r. Włosi zaczynali słabnąć, ponosili kolejne porażki, dodatkowo wdarła się w ich szeregi demoralizacja. Kulminacją kryzysu była klęska pod Beda Fomm, gdzie gen. O’Connor kompletnie rozbił włoską armię. Jednak, wbrew wydawałoby się wszelkim przeciwnościom, nieliczne jeszcze oddziały DAK, dowodzone przez anonimowego generała, uderzyły na Cyrenajkę. Przez kolejne 18 miesięcy DAK, wraz z odziałami włoskimi, walczył przeciw oddziałom brytyjskim i Brytyjskiej Wspólnoty Narodów z olbrzymia determinacją, wywalczając nadto niesamowitą popularność swemu dowódcy. Rommel obrósł legendą wybitnego oficera, dumnie i w ciężkich warunkach frontowych walczącego za swoja ojczyznę. Jego mit kultywowany był zresztą jeszcze całe dziesięciolecia po zakończeniu II WŚ.\nNa początku 1942 r. siły włosko-niemieckie przystąpiły do kolejnej ofensywy, odbijając m.in. Beda Fomm oraz wkraczając do Bengazi. Wkrótce potem rozpoczęło się oblężenie Gazali, wskutek którego Brytyjczycy, tracąc 1400 żołnierzy, czterdzieści czołgów i wiele sztuk artylerii polowej, zmuszeni zostali do poddania tego strategicznego portu. Brytyjska armia pustynna kurczyła się z miesiąca na miesiąc. Dopiero w czerwcu sztab dowodzący kampanią zauważył, że trzeba za wszelka cene wydostać sie z tego położenia, gdyż niechybnie zmierza ona ku katastrofie. 5 czerwca ruszyła kontrofensywa pod nazwą Aberdeen. Wojska brytyjskie okrążyły niemiecką 15. Brygadę i zagroziły jej całkowitym zniszczeniem. Ostatecznie wojska niemieckie i włoskie odparły atak, przeprowadzając następnie zmasowaną ofensywę lotniczą na Tobruk, ale był to sygnał, że królewska armia jeszcze nie złożyła broni. Pod koniec miesiąca, niespodziewanie, Rommel ugrzązł pod El-Alajmen (tzw. I Bitwa pod El-Alamejn). Bitwa nie przyniosła jeszcze rozstrzygnięcia. Jej przebieg pokazał jednak, że dowództwo brytyjskie nagle zaczęło uprzedzać ruchy DAK. Gdziekolwiek Rommel rzucił swoje czołgi, wszędzie czekały na niego wzmocnione dywizje i działa przeciwpancerne nieprzyjaciela. Przestał zaskakiwać. Przypadek, jeszcze większy geniusz operacji pancernych, tyle, że po drugiej stronie? Nic z tego! Do głosu doszły tajne alianckie służby, do których należała również, posiadająca doskonałych kryptologów, ekspozytura polskiego wywiadu, kierowana przez gen. Mieczysława Słowikowskiego „Rygora”.\nPo wielu miesiącach analiz polskim kryptologom udało się znaleźć klucz do odczytywania niemieckich raportów (system ULTRA secret). Kiedy Rommel podjął próbę zajęcia wzgórza Alam el Halfa czekały na niego wzmocnione oddziały alianckie. W cztery dni DAK utracił 2450 żołnierzy, 49 czołgów i 50 dział pancernych, a kierujące się wskazówkami ULTRY patrole morskie na Morzu Śródziemnym zaczęły rozbijać ściągające na odsiecz włoskie posiłki. Były to znaczne straty, ale jeszcze nie takie, by DAK nie mógł przechylić szali zwycięstwa na swoja stronę. Jednak 23 września, pracujący nad strategią kolejnego uderzenia feldmarszałek nagle zasłabł. Samolotem wywieziono go do Europy, by tam, w którychś ze szpitali dojść do zdrowia. Fakt ten nie uszedł uwadze Brytyjczykom. Gdy tylko gen. Bernard Montgomery wszedł w posiadanie informacji o udaniu się Rommla na rekonwalescencję, rozpoczął kolejną ofensywę pod El-Alamein (tzw. II Bitwa pod El-Alamein). Hojnie obdarzony amerykańskimi działami Montgomery przechylił ostatecznie szale zwycięstwa na swoja korzyść. Był to punkt zwrotny w kampanii pustynnej.\nAbstrahując od wpływu choroby Rommla na losy II Bitwy pod El-Alamejn (zwaną również operacją Lightfoot) trzeba powiedzieć, że siły alianckie dysponowały już wtedy olbrzymia przewagą liczebną. 230 tysięcy żołnierzy Wspólnoty Brytyjskiej miało na przeciw siebie armię złożoną z 80 tysięcy Niemców i Włochów. Do boju wysłano ok. siedemset samolotów osi (w tym 330 myśliwców i bombowców nurkujących), podczas gdy alianci dysponowali około tysiącem samych samolotów szturmowych. Siły pancerne to 210 niemieckich czołgów i 280 włoskich czołgów lekkich kontra 1230 Shermanów, Grantów, Lee, Crusaderów… Do tego ULTRA, dzięki której alianci wiedzieli o poczynaniach DAK zanim padł rozkaz pierwszego strzału…\nFrank Joseph: Wojny Mussoliniego, Wydawnictwo Bellona 2012\nII wojna światowa w literaturze historycznej sprowadzana jest zwykle do starcia pomiędzy Wielką Brytanią, Stanami Zjednoczonymi i Związkiem Radzieckim z jednej strony oraz Trzecią Rzeszą z drugiej, mogącą liczyć, co najwyżej na garstkę nieudolnych sojuszników, którzy częściej wchodzili jej w drogę niż pomagali w odnoszeniu sukcesów. Za przykład szczególnego nieudacznika i istnej kuli u nogi Adolfa Hitlera uchodzi najczęściej włoski przywódca, Benito Mussolini. Ten jednowymiarowy, prześmiewczy obraz lidera państwa faszystowskiego wykreowali jeszcze w trakcie wojny alianccy propagandziści. Frank Joseph postawił sobie za cel udowodnienie, że w rzeczywistości sytuacja była\no wiele bardziej złożona. Benito Mussolini był równoprawnym uczestnikiem II wojny światowej\ni utalentowanym strategiem, a Włosi pod wieloma względami przodowali w rozwoju techniki wojskowej. Czy Mussolini mógł wygrać swoją wojnę? Z pewnością był bliżej zwycięstwa, niż wynikałoby to z tradycyjnych opracowań historii politycznej i militarnej.\nMieczysław Słowikowski „Rygor”: W Tajnej Służbie. Jak Polski Wywiad Dał Aliantom Zwycięstwo w Afryce Północnej , Wydawnictwo Rebis 2011\nSensacyjne wspomnienia generała Mieczysława Słowikowskiego pseudonim „Rygor”. Oficer przedwojennej „Dwójki” po klęsce Francji z własnej inicjatywy organizuje świetnie działające szlaki przerzutowe dla polskich żołnierzy chcących kontynuować walkę w Anglii. Od maja 1941 do września 1944 r. jest szefem ekspozytury polskiego wywiadu w Afryce Północnej, gdzie współpracuje m.in. z majorem Ciężkim, członkiem zespołu, który złamał szyfry Enigmy. Pod przykrywką zamożnego biznesmena prowadzi śmiertelnie niebezpieczną grę z władzami Vichy i niemieckimi tajnymi służbami. Wraz ze swymi agentami zbiera informacje, które okazały się kluczowe dla sukcesu operacji „Torch” – lądowania aliantów w Afryce Północnej 8 listopada 1942 r.\nPier Paolo Battistelli: Afrikakorps Rommla od Tobruku do El Alamein , Wydawnictwo Bellona 2010\nW 1940 roku brytyjska ofensywa na Pustyni Zachodniej doprowadziła do wielkiej, militarnej katastrofy wojsk włoskich. Na początku 1941 r. Cyrenajka została przez nie utracona, a niemiecka pomoc okazała się konieczna, aby zapobiec utracie Libii. 14 lutego 1941 r. pierwsze wysunięte eszelony oddziałów niemieckich zaczęły w błyskawicznym tempie docierać do portu w Trypolisie, rozpoczynając niemiecką kampanię w Afryce Północnej, która trwała 27 miesięcy. Książka ta opisuje złożoną i często zmieniającą się organizację i strukturę niemieckich sił zbrojnych w Afryce Północnej.\nStarcie trzech największych dowódców II wojny światowej. Walczyli ze sobą na kilku frontach, w tym właśnie w Afryce. Doskonała analiza postaci, wiele ciekawostek z życia każdego z nich, jak i przykładów wzajemnego szacunku i animozji (to między Pattonem i Montgomerym). Tytani wojny pancernej i militarni geniusze. Gdyby postawić ich na jednym ringu, polałaby się krew. W „Grach wojennych” Terry Brighton pokazuje, jak historia i losy całych armii zależą od emocji i wielkich ambicji charyzmatycznych dowódców.\nNapisane w Alianci, Bitwy, II Wojna Światowa w Afryce, Wydawnictwo Bellona, Wydawnictwo Rebis\nTagi: Montgomery, Patton, Rommel\nNapisane w Armia Krajowa, Państwo Podziemne, II Wojna Światowa na Ziemiach Polskich, Powstanie Warszawskie, Skutki II Wojny Światowej, Wydawnictwo Świat Ksiązki\n73. rocznica powstania oddziału majora Henryka „Hubala” Dobrzańskiego\n23 września 1939 roku Henryk Dobrzański, ps. Hubal, utworzył w Górach Świętokrzyskich Oddział Wydzielony Wojska Polskiego – pierwszy oddział partyzancki podczas II Wojny Światowej. Była to zarazem jedyna jednostka wojsk II Rzeczpospolitej, która nigdy się nie poddała i która nękała okupanta zanim zaczęły się rodzic zręby Państwa Podziemnego. Hubal poległ w walce 30 kwietnia 1940 r. w okolicach Anielina pod Opocznem. Jego oddział został otoczony przez 7 tysięcy żołnierzy niemieckich. W walce, podczas której Niemcy użyli czołgów, oddział uległ rozproszeniu, a poległego majora hitlerowcy wywieźli z pola bitwy. Do dziś nie są znane losy jego szczątków.\nHenryk Dobrzański przyszedł na świat 22 czerwca 1897 r. w Jaśle w rodzinie ziemiańskiej o tradycjach patriotycznych. W 1912 r. Dobrzański wstąpił do Polskich Drużyn Strzeleckich, a w 1914 r. zakończył edukację w szkole realnej w Krakowie. W tym samym roku wstąpił do 2. Pułku Ułanów Legionów Polskich. Jako dowódca plutonu, a później szwadronu, brał udział w bitwie pod Rarańczą oraz walkach w obronie Lwowa. W latach 1919-1921 uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Za odwagę na polu walki został odznaczony czterokrotnie Krzyżem Walecznych, Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, a następnie Krzyżem Niepodległości. W 1926 roku rozpoczął służbę w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Rok później przeniesiono go do 18. Pułku Ułanów Pomorskich i awansowano na stopień majora. W latach 1930-1936 służył w 20. Pułku Ułanów w Rzeszowie, 2. Pułku Strzelców Konnych w Hrubieszowie oraz 4. Pułku Ułanów w Wilnie.\nJako znakomity kawalerzysta brał udział w wielu zawodach hippicznych o randze międzynarodowej; był członkiem polskiej reprezentacji jeździeckiej. W 1925 r. jego drużyna zdobyła w Nicei Puchar Narodów. W tym samym roku, podczas zawodów w Londynie, za osiągnięcia sportowe Dobrzański otrzymał od księcia Walii, Edwarda specjalną nagrodę – złotą papierośnicę. Dobrzański był również zawodnikiem rezerwowym w składzie polskiej ekipy na igrzyska olimpijskie w Amsterdamie w 1928 r.\nWe wrześniu 1939 r. Dobrzański został zastępcą dowódcy rezerwowego 110. Pułku Ułanów w Wołkowysku. Walczył z bolszewikami na Grodzieńszczyźnie. Gdy pod Kolnem rozwiązano pułk, 22 września Hubal wyruszył na czele 180 ułanów na odsiecz Warszawie. W okresie PRL ukrywano te fakty.\nOd końca 1939 r. do wiosny 1940 r. oddział Dobrzańskiego stoczył z Niemcami wiele potyczek i bitew, m.in. pod miejscowościami: Cisownik, Huciska, Szałasy. Niemcy prowadzili działania odwetowe wobec ludności cywilnej mordując i paląc wiele wsi na szlaku działalności oddziału „Hubala”. Z końcem kwietnia 1940 r. oddział przeniósł się w lasy spalskie. 30 kwietnia podczas próby cichego przedarcia się przez kordon sił wroga, ułani wpadli w zasadzkę. Oto jak opisują te wydarzenia biografowie Hubala Andrzej Dyszyński i Henryk Sobierajski:\nWieczorem 29 kwietnia już wiedział, że są okrążeni. Postanowił zmienić miejsce postoju i ruszył z osiemnastoma ludźmi w drogę. O świcie zatrzymali się w zagajniku koło wsi Anielin. Zmęczeni nocnym marszem, ułożyli się do snu. Na warcie pozostał kpr. Lisiecki „Zemsta”. Ale i jego sen zmorzył, a kiedy się obudził, stał przed nim Niemiec z karabinem. „Zemsta” szybko wyrwał mu broń i pobiegł do pchor. Ossowskiego, ten z kolei zaalarmował majora i zaraz cały oddział poderwał się na nogi. „Hubal” zarządził wycofywanie się, a wachm. Alickiemu rozkazał ubezpieczać od strony Pilicy. Wtedy rozległy się pojedyncze strzały, a chwilę później zagajnikiem wstrząsnęła seria niemieckiej broni maszynowej. Jedna z kul ugodziła majora śmiertelnie w serce.\nNiemcy wreszcie unieszkodliwili „szalonego majora” – der tollen Major, jak o nim mówili. Wreszcie dopadli tego, który zadawał im ciężkie straty, ośmieszał ich, wychodząc z wielkich okrążeń i obław.\nZrobili „pamiątkowe” zdjęcia nad zwłokami. Później przewieźli ciało do koszar wojskowych Wehrmachtu w Tomaszowie Mazowieckim. Tutaj ślad się urwał i do dzisiaj nie wiadomo, gdzie Niemcy pochowali mjr. Henryka Dobrzańskiego.\nWieść o śmierci dowódcy pogrążyła hubalczyków w smutku. Kiedy wiadomość potwierdziła się, 4 maja 1940 roku definitywnie wydali komunikat następującej treści:\n„[…] Dnia 30.04.1940 r. o godz. 5.30 rano, wskutek zdrady, Niemcy zaskoczyli oddział podchodząc krzakami dosłownie na kilka metrów ominąwszy nasze placówki. Po pierwszym strzale z naszej strony, ukryci Niemcy oddali serię strzałów, zabijając naszego dowódcę mjr. »Hubala« – Dobrzańskiego i kpr. »Rysia«.\nMajor »Hubal« nie żyje. […] Zginął człowiek, który swej przysięgi żołnierskiej nie złamał, honoru polskiego żołnierza nie splamił.\n[…] Zostaliśmy my, tracąc w nim przyjaciela, ojca, a przede wszystkim w całym tego słowa znaczeniu dowódcę.\n[…] Wiemy, że sami nie przywrócimy wolności, ale dla historii potrzebny jest dowód, że znalazł się w Polsce człowiek, który oparł się ogólnej psychozie strachu. Niech nasi następcy wiedzą, że nie wszyscy w tych tragicznych dla naszej Ojczyzny chwilach opuścili ręce, że był jeden, który honor żołnierza i Polaka cenił ponad życie. Ta świadomość dla przyszłych pokoleń warta jest i tych spalonych przez Niemców wsi, po bojach w pow. koneckim i tych niewinnych ofiar ludności cywilnej, w bestialski sposób pomordowanej.\nMajor »Hubal« nie żyje. Niech cały naród zda sobie sprawę, że stracił w nim jednego z najbardziej wartościowych ludzi. Ludzi, którzy czynami a nie słowami dowodzili swojej wartości”.\nAndrzej Dyszyński, Henryk Sobierajski: „Hubal” major Henryk Dobrzański 1897-1940, Wydawnictwo Rytm 2012\nNapisane w Armia Krajowa, Państwo Podziemne, Biografie, II Wojna Światowa na Ziemiach Polskich, Kampania Wrześniowa, Oficyna Wydawnicza Rytm, Okupacja niemiecka na Ziemiach Polskich\nSłynny polski bombowiec zrekonstruowany!\nPolskie Zakłady Lotnicze w Mielcu stworzyły wierną replikę przedwojennego polskiego bombowca „Łoś”. Samolot skonstruowany w latach 30. brał udział w II wojnie światowej. Do dziś ani jeden jego egzemplarz nie zachował się w dobrym stanie. Niestety, choć bombowiec jest odtwarzany w skali 1:1, maszyna nie będzie mogła latać. To tzw. model sylwetkowy – kształtem oraz wielkością przypomina autentyk, nie jest jednak budowany z oryginalnych części i nie zawiera odpowiedniego oprzyrządowania zapewniającego mu wzbicie się w powietrze. Model wzbogaci przyzakładowe muzeum.\nW 1934 roku trójka konstruktorów – Jerzy Dąbrowski, Piotr Kubicki oraz Franciszek Misztal – złożyła w Ministerstwie Spraw Wojskowych projekt średniej wielkości bombowca. Pomysł spotkał się ze sporym zainteresowaniem. Współgrał bowiem z popularną wówczas koncepcją, w myśl której to właśnie bombowce powinny stanowić główną siłę Wojsk Lotniczych. Bardzo szybko ruszyły prace nad prototypem. W grudniu 1936 roku doszło do oblotu pierwszego egzemplarza. Armia przekonała się do bombowca i rozszerzyła pierwotne zamówienie o kolejne maszyny.\n– ,,Łoś” jak na owe czasy był samolotem nowoczesnym. Zyskał wysokie oceny nie tylko w Polsce, ale i za granicą – podkreśla prof. Bogusław Polak, historyk z Politechniki Koszalińskiej. Bombowiec był stosunkowo lekki, a przez to szybki. Mógł osiągać prędkość nieco ponad 400 km/h. Jego maksymalny zasięg przy małym obciążeniu został wyliczony na niemal trzy tysiące kilometrów. Był zdolny do przenoszenia bomb o łącznej masie 2500 kilogramów.\n,,Łosie” były produkowane w fabrykach PZL w Warszawie oraz Mielcu. Do wybuchu wojny powstało 120 bombowców. Do jednostek trafiło 70. Maszyny służyły w dwóch dywizjach i były wykorzystywane m.in. do bombardowania niemieckich kolumn pancernych. – Nie był to najszczęśliwszy pomysł. Aby zbombardować znajdującą się w ruchu kolumnę, maszyny musiały lecieć stosunkowo nisko. Stanowiły łatwy cel – opowiada prof. Polak. Podczas Kampanii Wrześniowej wiele samolotów zostało zniszczonych. Część trafiło do Rumunii, gdzie tamtejsza armia po prostu je skonfiskowała. ,,Łosie” zostały potem użyte m.in. do bombardowania Koszyc, które należały wówczas do Węgier.\n-,,Łosi” było zbyt mało, by mogły mieć realny wpływ na losy Kampanii Wrześniowej. Zresztą w tym czasie nasza armia była w fazie przezbrajania. Zakrojony na szeroką skalę projekt miał się zakończyć w 1944 roku. Wybuch wojny położył mu kres – tłumaczy prof. Polak. Po wojnie produkcja ,,Łosi” nie została wznowiona.\nTymoteusz Pawłowski: Lotnictwo lat 30. XX wieku w Polsce i na świecie. Wydawnictwo Rytm 2011\nObraz polskiego lotnictwa lat trzydziestych XX wieku na tle lotniczych dziejów Europy. Autor przedstawia polskie lotnictwo komunikacyjne, wojskowe i morskie. Prezentuje jego miejsce w polskich siłach zbrojnych oraz nakreśla obraz jego rozbudowy ze szczególnym uwzględnieniem lotnictwa bombowego. Prezentuje też tendencje rozwojowe europejskiego lotnictwa bombowego i myśliwskiego a także komunikacyjnego, w końcu sierpnia 1939 roku. Autor podjął się nadto próby oceny polskiego lotnictwa wojskowego w czasie kampanii wrześniowej 1939 roku.\nNapisane w Broń, II Wojna Światowa na Ziemiach Polskich, Lotnictwo, Oficyna Wydawnicza Rytm, Przed wybuchem II Wojny Światowej, uzbrojenie\nKobiety w służbie nazizmu\nNiemieccy naziści byli okrutnymi, bezwzględnymi oprawcami, którzy nie liczyli się z ludzkim życiem. Ale ich kobiety w niczym im nie ustępowały, a niejednokrotnie były jeszcze gorsze. Taki podstawowy wniosek można wysnuć po lekturze „Sprawczyń”. Kathrin Kompisch rzetelnie rozprawia się z rolą kobiet w hitlerowskim przemyśle śmierci, ukazując, że nie były li tylko kurami domowymi, których celem było rodzenie jak największej liczby aryjskich dzieci, a przez to pomnażanie rzeczywistego potencjału III Rzeszy, ale również współdziałały w masowym ludobójstwie.\nKathrin Kompisch: Sprawczynie\n„Sprawczynie” to nie pierwsza książka poświęcona kobiecemu udziałowi w nazizmie. Dość wspomnieć chociażby głośną „Piękną Bestię” Daniela Patricka Browna, poświęconą Irmie Grese, uznawanej za jedną z najokrutniejszych funkcjonariuszek SS w obozie Auschwitz-Birkenau, a także liczne prace poświęcone oprawcom sądzonym w procesach załóg obozowych (np. Bergen-Belsen i Ravensbrück). Praca Kompisch porządkuje ten dość obszerny, choć rozproszony materiał i gromadzi go w jednym miejscu, uzupełniając o takie zagadnienia jak udział kobiet w selekcji i eliminacji (opieka społeczna, służba zdrowia), prześladowaniach na okupowanych terenach (funkcjonariuszki gestapo, policjantki, urzędniczki), wsparciu dla zbrodniarzy (matki i żony esesmanów) i wreszcie – niejako dla przeciwwagi – zaangażowanie w ruchu oporu i niesienie pomocy ofiarom hitlerowskich zbrodni. Autorka kreśli ponadto obraz zwykłych kobiet – matek, żon, córek, zmuszonych do biernego przyglądania się zaistniałej sytuacji, nie orientujących się do końca, co w tych mrocznych czasach działo się wokół nich. Jest też przypomnienie obowiązującego w ustawodawstwie małżeńskim III Rzeszy przymusu wykonywania badań w celu sprawdzenia przydatności do małżeństwa (słynna ustawa o ochronie krwi niemieckiej i niemieckiej czci z 15 września 1937 roku zakazująca – pod groźbą piętnastu lat więzienia – małżeństw mieszanych, tj. Aryjczyka z Żydówką). Osoby, które nie przeszły tych testów pomyślnie były poddawane sterylizacji. Autorka przypomina też osławione stowarzyszenie opiekuńczo-charytatywne Lebensborn (Źródło Życia), początkowo funkcjonujące w celu pomocy samotnym matkom, a w końcowej fazie, będące instytucją mającą zapewnić przyrost populacji czysto aryjskiej (dzięki kontaktom seksualnym starannie wybranych kobiet z reproduktorami z SS).\nPewnie nie każdy przebrnie przez makabryczne opisy dokonywanych przez „sprawczynie” zbrodni. Lektura jest momentami wstrząsająca, zwłaszcza wypowiedzi samych zbrodniarek przed sądami, z których wynika, że główną pobudką do podjęcia zatrudnienia w obozach koncentracyjnych były dla nich dobre zarobki, a poziom okrucieństwa oddziaływał na dobrą opinię u pracodawcy. Przykładem modelowym takiej kariery jest Dorota Binz, nadzorczyni z Ravensbrück, która nigdy nie wyuczyła się żadnego prawdziwego zawodu,doskonaląc się za to w katowaniu więźniarek. W latach 1943-1945 pełniła nawet rolę „trenerki” przyszłych nadzorczyń. Binz na każdym kroku maltretowała osadzone i szczuła je psami, rozkazywała by godzinami stały na baczność, policzkowała je podczas przesłuchań, uderzała linijką. Binz dbała także by więźniarki cierpiały z głodu i zimna, a podległe jej funkcjonariuszki odznaczały się odpowiednią brutalnością. Budziła takie przerażenie, iż gdy pojawiała się na apelu, na placu zapadała śmiertelna cisza. Z jej „szkoły” wyszło wiele zbrodniarek, w tym m.in. Ruth Neudeck-Closius, jedna z najokrutniejszych sadystek Ravensbrück.\nKathrin Kompisch: Sprawczynie, Wydawnictwo Prószyński i S-ka 2012, s. 416\nNapisane w Biografie, Holokaust, II Wojna Światowa na Ziemiach Polskich, II Wojna Światowa w Europie, Lata powojenne, Medycyna III Rzeszy, Nazizm


W weekend kręcimy się na Teatralnej Karuzeli! – Instytut Spraw Obywatelskich\nTorby, piny i możliwość zrobienia bajecznych nadruków na koszulkach – to tylko część atrakcji, które przygotował dla odwiedzających Teatralną Karuzelę gospodarz – Teatr Pinokio. Oprócz tego nie zabraknie warsztatów dla mniejszych i większych dzieci, koncertów, czytanek i oczywiście przedstawień.\n– W ramach zakręconego Festiwalu organizujemy przegląd najciekawszej twórczości dla dzieci i młodzieży. Naszym zamierzeniem jest prezentacja spektakli nowatorskich, eksperymentalnych, o wysokim poziomie artystycznym, podejmujących tematy trudne i ważne. – mówi Dagna Kidoń, specjalistka ds. promocji Teatru Pinokio. – Teatralna Karuzela to okazja do refleksji nad współczesną twórczością dla dzieci i młodzieży. Istotną częścią Festiwalu jest także program towarzyszący, w ramach którego prezentujemy wystawy ilustracji, czytamy współczesną dramaturgię, proponujemy warsztaty familijne czy toczymy dyskusje w klubie festiwalowym.\nW sobotę i niedzielę odbędzie się znany już Łodzianom kiermasz „robi się w Łodzi!”, tym razem w festiwalowej odsłonie – jako „Zakręcony kiermasz”. Wystawcy z zabawkami, tekstyliami, słodyczami, biżuterią i całym zatrzęsieniem innych wspaniałości będą czekali na Karuzeli w sobotę i niedzielę od 11 do 16. Łakomczuchom polecamy szczególnie stanowisko Babkarni, która piecze najlepsze w Łodzi muffinki.\nZapraszamy do zapoznawania się z programem Teatralnej Karuzeli oraz – oczywiście – do odwiedzenia kiermaszu 🙂


Jakie warunki musi pojazd sposobność aby był specjalny - agregat elektryczny/spawalnicz??\nCzy pickup z agregatem przymocowanym na stałe (trwałe) i 5 osobowy będzie mógł być specjalnym??\nJak będzie podobny do APA-5\nto takie przeznaczenie może posiadać. A to o czym piszesz to jak "bankowóz" z kasetką na pieniądze w bagażniku ...\nA to o czym piszesz to jak "bankowóz" z kasetką na pieniądze w bagażniku ...\n..., których czasy bezpowrotnie się skończyły.\nTeż kiedyś byłem taki filozof, że do bagażnika na wkręty spawarka z Castromary i już specjalny mamy. A figa z makiem! 🖕\n12 godzin temu, supermajku napisał:\nDo mnie zeszłą jesienią, przyjechał na zmiany na specjalny, trzyosiowy z plandeką. Na pace przymocowane dwa zbiorniki po chyba 1000 l na wodę, przewody, wiertła, mały agregat prądotwórczy i coś tam jeszcze. Do tego miał opinię rzeczoznawcy, że teraz jest specjalny obsługa wiertnic (czy jakoś tak opisany).\nInnym razem przyjechała na OBT ciężarówka z tzw kontenerem i windą (bez dozoru), a w DR specjalny pomoc drogowa. Najazdy oczywiście miał, a jakże, na pace ...


Zoptymalizuj wydajność swojej pracy dzięki OpenKM i CmisSync | OpenKM\nZoptymalizuj wydajność swojej pracy dzięki OpenKM i CmisSync\nOpenKM i CmisSync pozwalają użytkownikowi uzyskać korzyści oraz dostęp do lokalnej pamięci masowej bez ponoszenia jakichkolwiek niepowiązanych wad lokalnej pamięci masowej\nZoptymalizuj wydajność pracy dzięki OpenKM i CmisSync\nNapisane przez Ricardo Álvareza, pracownika OpenKM USA, 26 lutego 2021 r\nOpenKM aktywnie współpracuje z naszymi klientami na różne sposoby, aby zidentyfikować i zastosować swoje narzędzia do optymalizacji procedur operacyjnych. Jedną z najbardziej udanych i prostych implementacji OpenKM jest integracja z CmisSync.\nZastąpiliśmy naszą aplikację Desktop Sync aplikacją CmisSync, aby zapewnić naszym użytkownikom większą kontrolę i bezpieczeństwo.\nCzym jest CmisSyns?\nCmisSync służy do synchronizowania dokumentów między wyznaczonymi plikami na serwerze OpenKM klienta a środowiskiem lokalnym użytkownika, umożliwiając im łatwe pobieranie, tworzenie, aktualizowanie, przenoszenie lub usuwanie plików z repozytorium przez ustanowione połączenie.\nGłównym celem CmisSync jest synchronizacja plików lokalnych z repozytorium serwera prywatnego. Jednakże, na tle innych narzędzi do synchronizacji, CmisSync wyróżniają dwa elementy: bezpieczeństwo i kontrola.\nBezpieczeństwo dokumentów w CmisSync jest zwiększone dzięki zapewnieniu bezpośredniej synchronizacji z serwerem plików użytkownika lub chmurą prywatną zamiast z chmurą publiczną.\nAplikacja zapewnia większe bezpieczeństwo niż standardowe narzędzia do synchronizacji innych firm i usługi chmury publicznej, zapewniając przy tym dalszą kontrolę nad kontami użytkowników serwera plików i uprawnieniami w zakresie administracji i bezpieczeństwa. Innymi słowy, pracownicy widzą tylko te pliki, które mogą przeglądać.\nWłączenie synchronizacji lokalnej z serwerem eliminuje konieczność duplikowania plików przy użyciu funkcji kontroli wersji OpenKM.\nPonadto użytkownik może wybrać pliki lub foldery do synchronizacji, aby zoptymalizować wydajność systemu.\nWyznaczeni użytkownicy mogą zatrzymywać oraz blokować pliki w chmurze, aby zapobiec konfliktom podczas wprowadzania modyfikacji.\nSpecyficzne dla każdej firmy przepływy firmy mogą określać sposób, w jaki firmy mogą odnieść korzyści z korzystania z systemu synchronizacji z komputerem stacjonarnym. Biorąc to pod uwagę, oto niektóre z najczęstszych zastosowań funkcji synchronizacji pulpitu, za którymi napotkaliśmy się u naszych klientów:\nPraca zdalna staje się coraz bardziej popularna w ciągu ostatnich kilku lat, szczególnie po 2020 roku.\nSynchronizując folder lokalny z serwerem, użytkownik może płynnie przejść z biura domowego do biura biznesowego bez ręcznego przesyłania plików.\nPodobną zasadę można zastosować do sieci użytkowników, które wymagają ciągłych modyfikacji podczas pracy nad wspólnymi projektami.\nAktywni użytkownicy każdego projektu mogą wybrać i zsynchronizować folder lokalny z pojedynczym folderem na serwerze zawierającym wszystkie dane projektu.\nPołączenie można ustanowić jako synchronizację dwukierunkową, zapewniając, że za każdym razem, gdy użytkownik aktualizuje plik, aktualizuje on udostępniony plik na serwerze połączonym, co zaktualizuje stan plików lokalnych u wszystkich użytkowników powiązanych z projektem.\nTypowym scenariuszem tego typu interakcji jest używanie i aktualizowanie często używanego zasobu, takiego jak cennik.\nFirma z kilkoma menedżerami konta musi mieć ich wszystkich na bieżąco podczas aktualizacji wszelkich zmian w cenniku. Wymuszając zsynchronizowany plik na całym świecie, pojedyncza aktualizacja wykonana przez użytkownika z uprawnieniami do modyfikacji może potencjalnie zaktualizować dziesiątki plików pracowników jednocześnie, bez konieczności wykonywania jednej czynności lub powiadomienia z ich strony.\nDuże pliki projektów\nCiągłe aktualizowanie dużych plików – lub dużej liczby plików – może przerwać przepływ pracy każdego pracownika.\nProstym sposobem na poprawę wydajności pracy z dużymi plikami jest synchronizacja żądanych plików i ustalenie wolnego tempa aktualizacji.\nUżytkownik może również ustawić limit przepustowości pobierania i wysyłania, aby uniknąć pogorszenia wydajności systemu.\nPraca ze specjalistycznymi typami plików\nSystemy ECM rzadko umożliwiają podgląd lub modyfikację plików branżowych przez Internet.\nTypy plików przeznaczone do audio, projektowania, modelowania 3D i wielu innych produkcji wymagają komercyjnego oprogramowania innej firmy do ich edycji, a ich modyfikowanie może być bardzo niewygodne.\nSynchronizując pliki lokalnie, użytkownicy mogą uniknąć kłopotów z logowaniem, pobieraniem dokumentu, modyfikowaniem go, a następnie przesyłaniem z powrotem do repozytorium.\nJak skonfigurować CmisSync z OpenKM\nPobierz CmisSync z oficjalnej strony internetowej,\nOtwórz aplikację i wprowadź publiczny adres URL instancji OpenKM, który prezentuje się następująco: /openkm/cmis/atom,\nWprowadź dane uwierzytelniające użytkownika dla OpenKM,\nWybierz folder repozytorium do synchronizacji,\nWybierz i zmień nazwę ścieżki lokalnej do synchronizacji (opcjonalnie),\nNie jest tajemnicą to, że firmy używają coraz większej ilości plików, a przechowywanie dużych ilości plików na komputerach lokalnych może być szkodliwe, nie wspominając o dodatkowej pamięci wymaganej do kontroli wersji i nieuniknionym bałaganie, jaki powoduje.\nOpenKM i CmisSync pozwalają użytkownikowi na uzyskanie lokalnych korzyści związanych z przechowywaniem plików i dostępem do nich bez ponoszenia jakichkolwiek niepowiązanych wad lokalnego przechowywania.\nPoprzez implementację standardów Content Management Interoperability Services, OpenKM pozwala użytkownikom zdefiniować warstwę abstrakcji do kontrolowania repozytorium za pomocą protokołów sieciowych.\nPoniedziałek – Piątek 08:00 – 16:00 w celu otrzymania natychmiastowej pomocy. Obecnie w Polska, Niedziela 00:05 am w Warszawa.


Po uruchomieniu wyszukiwania w wyszukiwarce Google wyniki są zwracane na podstawie Twojej lokalizacji, a niekoniecznie zapytania lub języka użytego do wpisania wyszukiwanej frazy.\nJeśli jesteś w Niemczech i szukasz prywatności systemu Windows 10, otrzymasz mieszankę lokalnych wyników w języku niemieckim i międzynarodowych wyników w języku angielskim. Niektóre zapytania zwracają tylko niemieckie wyniki, bez widocznego sposobu, aby to zmienić.\nUstawienie wyników wyszukiwania dla regionu działa dobrze w większości przypadków. Jeśli jesteś obywatelem Japonii w Japonii, prawdopodobnie chcesz wyników regionalnych, a nie chińskich, koreańskich lub angielskich.\nAle co jeśli jesteś gościem angielskim w Japonii, który nie mówi po japońsku? A może francuski programista, który chce poszukać czegoś po angielsku, a nie po francusku?\nMożna przez chwilę uwierzyć, że napisanie zapytania w innym języku powinno zwrócić wyniki w tym języku, ale zwykle tak nie jest.\nMożesz także otrzymać sugestie w lokalnym języku, a nie w języku, w którym zaczynasz pisać, lub zamiast tego pomieszać sugestie.\nAby rozwiązać ten problem, można wcześniej zastosować obejścia. Możesz przejść na google.com, na przykład, aby uruchomić wyszukiwanie. Chociaż nadal możesz to zrobić, nie ma to wpływu na zwracane wyniki językowe.\nCo z opcją Przekierowanie bez kraju (google.com/ncr)? Wydaje się działać; wszystko, co robi, to zatrzymać użytkowników w google.com, ale Google może nadal używać lokalizacji użytkownika do zwracania wyników wyszukiwania.\nInną sztuczką, która działała w przeszłości, było użycie adresu http://www.google.com/webhp, aby uniknąć automatycznego przekierowywania.\nWięc co możesz z tym zrobić? Sam Google oferuje tylko jedno rozwiązanie: zmień domyślny język na żądany, aby zamiast tego uzyskać wyniki w tym języku.\nZaładuj adres URL Preferencji językowych w Google: https://www.google.com/preferences?hl=enfg=1#languages\nJeśli zmienisz język produktu Google na żądany język, produkty Google i wyniki wyszukiwania zostaną automatycznie zwrócone w tym języku.\nMożesz także edytować język „wyników wyszukiwania” bezpośrednio, bez zmiany języka używanego przez produkty Google.\nPRZECZYTAJ TAKŻE Jak dodać baner profilu do profilu Google+\nJeśli zalogujesz się na konto Google, preferencje zostaną przeniesione na dowolne urządzenie, na które logujesz się przy użyciu konta. Jeśli nie jesteś zalogowany, ustawienia są zapisywane tylko lokalnie, co oznacza, że musisz powtórzyć proces dla innych urządzeń i innych programów na tym samym urządzeniu.\nMożesz również skorzystać z następujących alternatyw, aby rozwiązać problem:\nUżyj VPN zmienić swoją lokalizację. Może to nie być zbyt praktyczne w zależności od Twojej aktywności związanej z wyszukiwaniem, ale może działać dla użytkowników, którzy chcą wyników w innym języku. Poprawi także bezpieczeństwo i prywatność, jeśli masz połączenie z publicznym Wi-Fi lub Wi-Fi, nad którym nie masz pełnej kontroli.\nUżyj innej wyszukiwarki. Użyj wyszukiwarki, takiej jak Startpage lub DuckDuckGo, aby uruchomić wyszukiwanie. Startpage używa Google jako jednego ze źródeł do wypełniania wyników.\nJak uzyskać wyniki wyszukiwania Google w innym języku Link do głównej publikacji\nUwielbiam szukać nowych skryptów użytkowników na oficjalnej stronie internetowej. Właściciele...


Tychy - 125 firm oferujących dekoracje ślubne i weselne - Gdzie Wesele\nStudio Kwiatowe Agnieszka Kania FlorystaTychy, Dekoracje\nBalonolandia - DekoracjeTychy, Dekoracje\nManufaktura Piękna Pracownia FlorystycznaTychy, Dekoracje\nArtWedding - DekoracjeTychy, Dekoracje\nKwiaciarnia TULI PANTychy, Dekoracje\nWhite Avenue Pracownia FlorystycznaTychy, Dekoracje\nNapis Love - wolne terminy 2020 i 2021Tychy, Dekoracje\n♥ Dekoracje ślubne ♥ Aranżacje światłem ♥ Meble LED ♥ Napis LOVE ♥Tychy, Dekoracje\nFabryka Floral DecorationsTychy, Dekoracje\nKwieciste dekoracjeTychy, Dekoracje\nLove Decorations - usługi florystyczne i dekoratorskieTychy, Dekoracje\nNatura ArtTychy, Dekoracje\nKwiaciarnia W DecheTychy, Dekoracje\nDekoracje na przyjęcia: urodziny, wesela, komunie, chrzcinyTychy, Dekoracje\nŚląska Wypożyczalnia EventowaTychy, Dekoracje\nDream Wedding ArtTychy, Dekoracje\nWild Tent For Rent - Namiot, dekoracjeTychy, Dekoracje\nSercowe - love - DekoracjeTychy, Dekoracje\nSercowe - love - DekoracjeOferujemy wynajem dekora...\nWeselne PrzydaSię - DekoracjeTychy, Dekoracje\nDecor & Wrap - Akcesoria na weseleTychy, Dekoracje\nPotrzebujesz pięknych dekoracji weselnych w mieście Tychy?\nJeżeli potrzebujesz pięknych dekoracji weselnych w mieście Tychy odwiedź Gdziewesele.pl - znajdziesz tam listę polecanych firm zajmujących się przygotowaniem dekoracji ślubnych! Porównaj opinie i wybierz dekoracje które upiększą Twoje wesele!\nJeżeli potrzebujesz pomocy przy dekoracji swojego wesela w mieście Tychy zajrzyj na Gdziewesele.pl - znajduje się tam ogromna listafirm zajmujących się tworzeniem dekoracji weselnych! Porównaj opinie i wybierz dekoracje które zagwarantują piękność twojemu weselu!\nJak wybrać perfekcyjne dekoracje weselne w mieście Tychy?