Czerep mutanta [Wiktor Noczkin] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00036 004874 22596816 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Wiktor Noczkin Liczba stron: 464\nISBN: 978-83-7574-947-2 Data wydania: 2014-08-18\nPróbujący odpocząć u rodziny na Dużej Ziemi stalker trafia wbrew swej woli w sam środek szeroko zakrojonej operacji, realizowanej rękami najemników, ale stworzonej przez samych Gospodarzy Zony. Ukrywający się przed pogonią Ślepy zmienia tożsamość i chowa się w Głębokiej Zonie. Tam będzie musiał rozwikłać tajemnicę przestępstwa w obozie stalkerów, lawirować pomiędzy ścierającymi się frakcjami, znaleźć zabójcę, odnaleźć nietypowy artefakt, spotkać się z Chemikiem i Garsteczką.\nDziwne rzeczy dzieją się w Zonie, ścierają się ukryte siły, a Ślepy i jego towarzysze nagle okazują się być na pierwszej linii tej cichej wojny.\nSpis treści Karta tytułowa Seria Fabryczna Zona Zwierzyniec Sroka złodziejka Bar Śnieżynka Detektor kłamstw Rzecz o kobietach Bierz licho oba wasze domy Nowe mutacje Aż po dróg naszych kres Anielski sport Karta redakcyjna Okładka\nSeria Fabryczna Zona: Michał Gołkowski Ołowiany świt Wiktor Noczkin Ślepa plama Michał Gołkowski Drugi Brzeg Wiktor Noczkin Czerep mutanta Bartek Biedrzycki Kompleks 7215 Michał Gołkowski Droga donikąd\nJak człowiek chodzi do Zony raczej częściej niż rzadziej, to niezauważalnie wykształcają mu się pewne odruchy. I nawet nie przyjdzie ci do głowy, że pojawił się taki czy inny nawyk, dopóki w końcu nie trafisz na Dużą Ziemię – i nie mówię o naszej mieścinie, gdzie od oddechu Zony aż szyby parą zachodzą, o nie; mówię o naprawdę DUŻEJ Ziemi, gdzie o Jej istnieniu ludzie w ogóle starają się nie pamiętać. Oj, tam od razu człowiek czuje, jak go zaczyna giąć. Co chwilę masz ochotę się skulić, schować, po broń sięgnąć... No i ludzie, wszędzie ludzie! Pełno ludzi, a żaden nie ma PDA. I ty też, swoją drogą, jesteś bez PDA. Dziwne uczucie. I cały czas ręka swędzi, żeby popatrzeć na nadgarstek, zanim się nogę do kroku podniesie. A tu patrzysz i nic – bo z komputerem na ręku niepotrzebnie by się człowiek rzucał w oczy, więc poza Zoną go nie zakładasz. No bo przecież masz go przy sobie cały czas, tylko nie na widoku. Ja na ten przykład swój chowam w plecaku. No i zawsze na widok munduru strasznie się spinasz. Ile razy bym w miasteczku nie spotykał na ulicy UNFOR-owców w mundurach, nigdy nie było aż tak źle, a tutaj wchodzę do wagonu elektriczki – patrzę, a jakże, siedzi jeden. Organizm zareagował odruchowo – adrenalina w żyły, od razu impuls, żeby się cofnąć, schować, przykucnąć, zanurkować za drzwi...! Ale rozum każe iść dalej, udawać, że niby wszystko gra. Naturalnie rozum przeważa – ale nie bez trudu. Moim zadaniem było odeskortowanie Kostika do sąsiedniej mieściny, za co Kary obiecał mi premię. Ot, nic wielkiego – prosta sprawa, a zgadzając się na temu podobne mniejsze zlecenia od Goszy, mogłem liczyć na wyrobienie sobie chodów u właściciela naszego hotelu. Rzecz to bynajmniej nie drugorzędna – Gosza miał wszędzie swoje dojścia i nie można było wykluczyć ewentualności, że jego pomoc kiedyś mi się przyda, więc jeśli prosił, to ja nie marudziłem. Tak samo i teraz – ot, wyjazd do miasta, drobiazg, do tego jeszcze z Kostikiem, z którym zwyczajnie lubiłem jeździć. Gosza przeważnie w charakterze kuriera wysyłał albo Kostika, albo Drona, ale ten drugi to jednak przypakowany byk i od czasu do czasu zdarzały się przeróżne nie–tak–znów–zabawne akcje z jego udziałem... Dron niczemu nie był winny, chyba to jego postura z jakiegoś powodu niezdrowo ekscytuje przedstawicieli prawa i porządku, którzy cały czas się go czepiają. Tak więc z Kostikiem lepiej się jeździło, a i ten kurs się zapowiadał zupełnie normalnie. Kary osobiście nas odprowadził na dworzec, wsiedliśmy sobie kulturalnie do elektriczki, pomachaliśmy na pożegnanie, a jak pociąg w końcu ruszył z miejsca, poszliśmy wzdłuż składu – Kostik przodem, a ja za nim. No, tak naprawdę to pierwszy powinienem był iść ja, ale jakoś tak wyszło. No więc idę za nim, przechodzimy do drugiego wagonu, wchodzę do przedziału – i mało brakowało, a odskoczyłbym do tyłu, ledwo dałem radę powstrzymać odruch warunkowy. Wagon, jak zwykle, był prawie pusty, postawiłem nogę za progiem – i nagle widzę sierżanta. Mało tego, że wyniesione z Zony nawyki każą nerwowo reagować na mundur, a tu jeszcze patrzę – ja go skądś znam... Faktycznie, raz i drugi miało się z nim sprawę, niech to Zona pochłonie! Gdybym się zawahał w przejściu, zrobił gwałtowny ruch, cofnął się – na sto procent by wyszło podejrzanie, więc siłą woli zdławiłem chęć wzięcia nóg za pas i z wyliczonym spokojem przeszedłem obok wojskowego. Ten zaszczycił mnie przelotnym, znudzonym spojrzeniem i odwrócił się do towarzysza podróży, zażywnego mężczyzny w cywilu. Minąwszy ich, zorientowałem się, że Kostikow usadowił się właśnie w tym wagonie – może celowo, żeby się ze mną podroczyć? Bynajmniej nie pokazując po sobie, jak bardzo obecność sierżanta działa mi na nerwy, klapnąłem obok Kostika. Z mojego miejsca miałem idealny widok na podgoloną potylicę wojaka i łysą glacę jego sąsiada. – Kostik, uprzedzam na zaś: tego sierżancika już widywałem wcześniej. Jak mnie rozpozna, to... – Nu, wjelka mnie rzecz, a – sjerżancik! Ten kaljeżka, co obok niego sjedzi, to zdaje sję mi, że z prakuratury wajskowej. – Uch ty... Skąd wiesz? – Nu, ja nie pewny zupelnie, ale parę razy go widywał z tym prakuratorem, co do nas do szpitalja przychodzil, pamiętasz ty? – Pamiętam, jakżeby inaczej. Czyli ten typ z nim był? – Nu, co ty. Parę razy ja ich widzjal, no i w Uprawie, jak z Goszą my tam chodzili. Rzecz jasna, rozmawialiśmy prawie szeptem, żeby ani inni pasażerowie, a tym bardziej sierżant i jego kolega w cywilu nas nie słyszeli. Za to wojskowy gardłował bez krępacji, przekrzykując nawet stukot kół, więc doskonale słyszeliśmy, jak nawija do sąsiada: – Z kilometra ich poznać potrafię, tych całych stalkerów! Oko już wyćwiczone, a jakże! Popatrzeć wystarczy i od razu... Oni się przecież zupełnie inaczej poruszają, jak zwierzęta jakieś czy co. No i te mordy zakazane – nic dodać, nic ująć, mutanty! – Ach, doprawdy... – odburknął cywil. Chyba nie był szczególnie zainteresowany, tak tylko rzucił, żeby cokolwiek powiedzieć. – Dokładnie, dokładnie tak! А, swoją drogą, anegdotę pan słyszał? Przyjeżdża generał na posterunek przy Zonie, mówi: Rozkaz przyszedł, mutanta trzeba złapać, ale jakiegoś strasznego. Uczeni przyjechali z zagranicy, muszą mieć swojego mutasa. Próbowali Niemcy złapać – nic się nie udało. Polacy łapali – ni cholery. Francuzi próbowali – też nic z tego. W końcu do nas, do Ruskich przyszli, bo nam się zawsze udaje, mówią: złapcie...! – No i? – zapytał grubasek apatycznie. – A dowódca mówi naszym: Chłopaki, przeczeszcie tamte krzaki, złapcie jeszcze jednego stalkera i generałowi odstawcie. Tylko pamiętajcie, żeby mu PDA zdjąć, żeby człowieka nie przypominał...! Aaa, ha, ha, ha...! Zazgrzytały koła, zapiszczały hamulce – pociąg zwalniał przed stacją, dla nas przedostatnią. A w moim plecaku cichusieńko zapiszczał PDA. Kolejna reakcja z gatunku tych, które wyostrzają się w Zonie – usłyszałem go nawet przez ten hałas i zgrzyt. Wojskowy i jego interlokutor nie patrzyli w naszą stronę, więc wsadziłem rękę do plecaka i ukradkiem wyciągnąłem kompa. Elektriczka już w zasadzie stawała, więc Kostik przesiadł się na miejsce naprzeciwko, żeby widzieć wsiadających, rzucił mi tylko: – A ty dzwjęk wycisz. Na tej stacji my dlugo stać będzjem, jeszcze ten wojak uslyszy, że ci coś tam dzwoni. Wyłączyłem dźwięk – faktycznie, gdyby przyszło postać na tej stacji, to nawet taki ciućmok jak nasz sierżant może się w końcu zainteresować skądinąd znajomym odgłosem. Hm, poczta przyszła, od Lariski... Emotikonek, jak zwykle, naćkała do przesytu, ale pisała o sprawach smutnych – marne wieści, mama choruje, noc w noc ma prorocze sny, wujka Siergieja z jego zakładu zwolnili, zaczął pić... Ano prawda, dawno do mnie Lariska nie pisała, wcześniej dzień w dzień był mail. Chyba musiało być po mnie widać, że posmutniałem, bo Kostik spytał: – Cos stalo sję? – Tja, złe wiadomości. Siostra po wujecznej babce do mnie pisze. – A ty mówil, że rodzina twoja w Kolczjewsku mjeszka, a? Kolczewsk to miasteczko, do którego z Kostikiem akurat jechaliśmy – tam miało odbyć się spotkanie i przekazanie, hm, ładunku. Przeważnie trzeba było jeszcze dalej się bujać, ale tym razem kontrahent Karego z jakiegoś powodu zdecydował się zabawić w Hansa Klossa i towar odebrać właśnie tutaj, bliżej Kordonu. Tak abstrahując od wszystkiego, Kolczewsk to straszne zadupie, faktycznie odpowiednia i spokojna mieścina na prywatne rendez-vous. – Tak dawaj, do krewnych zajrzyj ty. – No, prawda... – Ja tak myslję, że w drugą stronę to na pusto będzje jechał ja – ciągnął Taras. – Tak że ja sam do Hoszy wrócić mogę, a ty pisz do sjostrzyczki, niech na spotkanie wychodzi ona. Pomyślałem sobie: Też prawda. Kiedy znów się nadarzy okazja krewnych nawiedzić? A tutaj jak znalazł... Pociąg stanął, głośnik wycharczał coś zupełnie niezrozumiałego o zmianie godziny odjazdu, ale nawet nie słuchałem, bo i tak wiadomo, że tu zawsze jest nieplanowane pół godziny postoju. Poczekałem kulturalnie, aż pasażerowie rozlokują się w wagonie, upewniłem, że wszyscy spokojni, że bagaż nie jest w niebezpieczeństwie, nowi podróżni nie stanowią zagrożenia – i nastukałem odpowiedź do Lariski: Słuchaj, niedługo u was będę, czekajcie. Tymczasem sierżancik pieprzył jak potłuczony, opisując swemu małomównemu sąsiadowi uroki wojskowego życia: – Dla nas służba to nawet nie polowanie, a bardziej jak wędkowanie! – Wędkowanie? – Tak, na żywca! Zawsze nam tak nasz lejtnant mówił, że zarzucamy wędkę, a na haczyku zaczepiony stalkerzyk; potem jak podetniesz, wyciągasz na brzeg, a na nim połów, znaczy się chabar, tylko brać i zdejmować! Wojak chyba rzeczywiście musiał być strasznym debilem, jeśli takie rzeczy na głos rozpowiada...! Albo ten drugi – może nie z prokuratury? A, zresztą, jechał ich ślepy pies... Okazało się, że Lariska chyba wisiała na sztywnym łączu, bo kolejny mail – w zasadzie same emotikonki – przyszedł może minutę później, a w nim tylko trzy słowa: „Biegnę na stację!!!!!!”. Po jakimś czasie pociąg szarpnął i ruszył, a ja się rozmarzyłem, myśląc o spotkaniu z rodziną. Kostik milczał, jak to on. I nawet sierżanta znudziło jego własne paplanie i w końcu się zamknął. A oto i dworzec w Kolczewsku – budynek wzniesiony bodajże w latach pięćdziesiątych, śliczny domek, jak zabaweczka z klocków, z dekoracyjną wieżyczką, wymalowany na różowo, białe obramowania okien – normalnie zamek z bajki. Ach, ileż to razy przyjeżdżałem tu latem na wakacje... Potem, gdy rodziców zabrakło, to w ogóle się tu przeprowadziłem. Bite dwa lata kątem przemieszkałem. Ale to już była inna historia, a dworzec zapamiętałem właśnie taki, spowity letnimi, wakacyjnymi odczuciami. Są wakacje, jadę do wujków, sama radość przede mną! Oj, dobre, dobre wspomnienia. Pasażerowie zaczęli kręcić się nerwowo, ściągać walizki i tłoczyć przy wyjściu. Dziwni ludzie – przecież w Kolczewsku też zawsze długo stoi, wszyscy spokojnie dwa razy wysiądą. Zapiszczały hamulce, pociąg szarpnął i stanął, objuczony torbami i bagażami tłum zakołysał się; sierżant idiota i jego sąsiad grubas też wstali, podnieśli nesesery – znaczy się i oni w Kolczewsku będą wysiadać. Na wyasfaltowanym placyku nieodmiennie rozkładał się nieduży, absolutnie niezorganizowany ryneczek: babuszki z koszykami, jakieś barachło porozkładane na kocach, trzy kioski... Nieco z boku od całego tego zamieszania stała sobie grupka smutnych panów – jeden w drugiego postawnych, atletycznych, w czarnych ortalionach. Ani chybi nasi klienci. Wszędzie dokoła hałasował tłum, ludzie łazili bez sensu tam i siam, a dokoła smutnych panów w czarnych kurtkach – pusto. Jakby to było całkiem naturalne, że przechodnie nadkładają drogi, by ich obejść łukiem. Jakby ktoś magiczną, niewidzialną kredą wykreślił wokół nich zaczarowany krąg. Pasażerowie poruszyli się, naparli na drzwi, Kostik rzucił: – Nu, tak poszedl ja. Podniósł z podłogi brudną, powycieraną torbę, w której – o ile mi wiadomo było – leżały pozawijane w szmaty i gazety specpojemniki z artefaktami, ruszył ku wyjściu, przy którym już przestępowali z nogi na nogę i tłoczyli się ludzie, ledwo zauważalnie przesuwając się w kierunku peronu. W drzwiach oczywiście zablokowała się babulinka z dwoma koszami, zaczepiła się o coś, zaczęła lamentować, ludzie ją zwyzywali... No, dokładnie jak zawsze. Tymczasem parka wojskowy plus cywil już wyszła drugimi drzwiami, staruszkę i jej pakunki w końcu jakoś wypchnęli z pociągu, Kostik skinął mi jeszcze głową i ruszył – zaczynała się najbardziej odpowiedzialna część mojego zadania. Przecież tak na dobrą sprawę to nie eskortowałem Tarasa Kostikowa. Gdyby miała rozkręcić się jakaś poważna draka, gdyby on sam nie dał sobie rady, to i ja bym dużo nie pomógł. Nie, ja miałem sprawdzić – ostrożnie popatrując z boku, nie mieszając się – czy towar przekazano odbiorcy bez zakłóceń. Tak więc siedziałem sobie i patrzyłem przez okno – o, grupa naszych sportowców w czarnych dresach zmieniła formację. Myślałem, że to tak na spotkanie Tarasowi przyjęli szyk paradny, ale powód tego był zgoła inny – na peron weszli wojskowi. Co prawda do Zony daleko, tutaj armia nie była już carem, Bogiem i Putinem królem, uzurpującym sobie wszelkie możliwe prerogatywy i pełnomocnictwa, ale i tak komitetowi powitalnemu obecność wojaków się nie spodobała. Tamtych było czterech: dwóch oficerów i dwóch uzbrojonych żołdaków, w pancerzach i z karabinami. Dziw nad dziwy, panie dzieju... Kostikow niespiesznie wyszedł na placyk, ale do czarnych ortalionów nie podchodził. Tamci się zakręcili i nonszalancko ruszyli uliczką, Taras obejrzał się na mnie, ledwo zauważalnie skinął głową – przekazanie towaru odbędzie się gdzie indziej. Czym prędzej wyskoczyłem z mojego wagonu, ruszyłem śladem Terminatora – a ten, machając sobie torbą, leniwie poczłapał wzdłuż peronu, trzymając tamtych na oku. Tak między nami, jego torebka ważyła dobrze ponad trzydzieści kilo, bo i pojemniki były nie nasze, polowe z kompozytu, a wzmacniane, z dodatkowym płaszczem ołowianym, żeby nie tliło. A mimo to Kostikow szedł sobie, jakby torebeczka była wypchana styropianem i ważyła tyle, co nic. Człowiek z żelaza! Idąc za nim, przyuważyłem jeszcze kątem oka – gwardia oddawała honory przed naszymi współpasażerami, i to zarówno wojskowym, jak i cywilem. Aj, aj, grubasek musiał być nie taki znowu zwyczajny, przecież nie ku czci i chwale sierżanta gaduły zjawiła się taka eskorta ! Cholera wie, może ten łysy grubas to jakiś generał w przebraniu? Dziwne w takim razie, że elektriczką przyjechał... Ale nie było czasu gapić się na wojaków, bo czarni skręcili za węgieł przypominającego domek dla lalek dworca, Kostik powoli, szerokim łukiem zawinął za nimi, a ja jego śladem. Wyglądało na to, że to ja zamykałem kawalkadę, czytaj: nie miałem ogona. Nasz komitet powitalny skręcił w alejkę, zarośniętą starymi topolami, przeszedł jeszcze kilka kroków i zatrzymał się. Kostikow powoli, niespiesznie zrównał się z nimi, chłopcy w czarnych kurtkach rozsunęli się, przepuszczając go, Taras na chwilę zniknął w grupce, a gdy wyłonił się z drugiej strony, torby już nie miał; teraz dla odmiany plecak jednego ze sportowców nabrał kształtów mocno zaokrąglonych. Chłopcy po raz kolejny zmienili szyk, zakrywając tego, który teraz pewnie grzebał w manatkach kolegi, sprawdzając towar. A potem dresiarze, wyraźnie wyluzowani, ruszyli w swoją stronę. No i proszę, szafa gra, robota wykonana. Mój towarzysz przystanął przed stoiskiem z gazetami, a grupa czarnych powoli znikała w alejce. Przysiadłem sobie na ławce, westchnąłem, zadowolony z życia. Oj, jak dobrze... Pachnie dokładnie, toczka w toczkę, jak w dzieciństwie... A potem sięgnąłem po PDA. Pięć minut później przysiadł się do mnie Taras. – Nu i co, Sljepy? – A wszystko gra. – Do Karego napisal ty? – Aha. Napisałem, że sam dasz radę wrócić. – Tak co, idziemy? – Idziemy. O kurczę, zapomniałem! Lariska miała po mnie wyjść na peron! Chodź, kuzyneczkę ci przedstawię. Ile to ja już Lariski nie widziałem? No, ze dwa lata będzie. A przecież niby tak niedaleko mieszkamy... Ojojoj, co to się będzie działo! Zabawa w szpiegów już się skończyła, więc poszliśmy prosto na dworzec. Oglądałem się, czy czasem nie mignie mi znajoma sylwetka. Nie, nikogo nie widać. Mógłbym przecież też sam iść w kierunku ich domu, no ale skoro Lariska napisała, że przybiegnie, to wypadało tu na nią poczekać. Raz jeszcze się rozejrzałem – i na krótką chwilę skrzyżowałem spojrzenia z sierżantem gadułą. No i znowu przeklęte instynkty – ukłuła mnie myśl: A jeśli ten przygłupek faktycznie nauczył się stalkerów rozpoznawać? A może tylko udaje debila, a tak naprawdę...? Dosłownie sekundę później uświadomiłem sobie, że facet patrzył wcale nie na mnie, a po prostu w moim kierunku. Zaciekawiło go coś za mną, a ja po prostu stanąłem mu na linii wzroku. Zerknąłem przez ramię – gdzie to tak się nasz wojak zapatrzył? I poczułem, jak na mgnienie oka zamarło mi serce. Albo i na dwa mgnienia. Cóż za zjawiskowy widok! Dziewczyna powoli uniosła rękę... O nie, tego gestu, będącego spełnieniem marzeń każdego estety, nie można opisać słowami „podrapała się po głowie”. Podrapać się to może byle debil, taki jak sługa wasz uniżony, a księżniczka – w żadnym razie. Księżniczka by się do tego nie zniżyła, ona mogłaby co najwyżej przegarnąć króciutkie, obcięte na chłopaka włosy, ale księżniczka nawet wtedy nie omieszka przecież wygiąć się rozkosznie, wystawiając kształtny tyłeczek, obciągnięty nieco kusymi dżinsowymi spodenkami... Oj, w takich chwilach instynkt cię nie uratuje, nawet jeśli szkoliłeś go tygodniami w Zonie. Wręcz przeciwnie, masz ochotę zadrzeć głowę i zawyć, no bo przecież dla takich chwil się żyje...! A tymczasem zamyślona księżniczka rozejrzała się, zatrzymała wzrok na mnie i... – Czeee-eeeee-eeeść! – Nie zdążyłem nawet się zorientować, a księżniczka, w okamgnieniu zmieniwszy się w Lariskę, rzuciła mi się na szyję. – Jesteś już! Ojej, jak się cieszę, że cię widzę...! O, jak fajnie, że przyjechałeś! – No cześć, cześć, Małpko... Kiedy ostatnio się widzieliśmy, Lariska uczyła się w technikum, była nieludzko chuda i kanciasta, a składała się niemal wyłącznie z kolan i łokci. Do tego jeszcze czesała się jakoś tak absurdalnie, jakby zupełnie nie wiedziała, co zrobić z włosami, ponadto kompletnie nie umiała się ubrać, więc każdy ciuch wisiał na niej jak na wieszaku. No i ciągle miała muchy w nosie, więc jeszcze w dzieciństwie ją przezwałem Małpą, przez tę ciągle wysuniętą dolną wargę... A tu minęły dwa lata – i zjawisko! Fryzurka, bluzeczka, dżinsiki... Oj, było na czym oko zawiesić i od czego zdurnieć. Więc zdurniałem. Potem Lariska cmoknęła mnie w policzek, a we mnie jakby piorun strzelił albo jakbym wlazł w „trampolinę” – o, to też podobne uczucie. I chyba kuzyneczka też się z lekka skonfundowała... Delikatnie wziąłem ją za ramiona – najmniejszego nawet śladu po wystających łokciach czy innych kościach, o które się nieustannie obijałem. – Larik... Oj, święci mutanccy, aleś ty wyrosła. – A ja się rozglądam i rozglądam, a ciebie nigdzie nie ma... – Lariska pociągnęła noskiem i dopiero wtedy naprawdę do mnie dotarło, że to naprawdę moja kuzyneczka, ta sama Małpa, Larik i wszystkie inne ksywki, ta sama mała istotka, z którą ramię w ramię eksplorowaliśmy okoliczne sady, piwnice i strychy, z którą się kłóciliśmy i godziliśmy po pięć razy dziennie... i parę razy po cichu podpalaliśmy papierosy w łopianach za przekrzywionym płotem... Boże ty mój, to naprawdę Larik... – Ślepy, nie zechciałbyś mnie swojej krewniaczce przedstawić? Z pewnym opóźnieniem uświadomiłem sobie, że to mój stalowy Kostik odezwał się po ludzku. Wystarczyło jednego spojrzenia księżniczki, a już zaczęły się cuda. – Ależ oczywiście. Larisko, to Taras Kostikow, mój kolega, przyjaciel i wspaniały kompan. A to... – To twoja siostra. – Kuzynka – poprawiłem. – Przyszywana – dodała Lariska z dziwną intonacją. – Bardzo mi miło... A oto chyba moja elektriczka – wypalił Taras ni w pięć, ni w dziewięć. – To ja już pójdę może... Słuchaj, Ślepy, bo ja ślub mam za miesiąc, nie chciałem się za wcześnie wyrywać... Ty tego, no... Weź pannę kuzynkę i przyjedźcie, co? No, szczegóły, rozumiesz, później ci... No, dobra, to ja idę! Nie będę wam przeszkadzać. – Ty, zaraz, poczekaj, jaki ślub, czyj, z kim? – Pogubiłem się już zupełnie. – No mój przecież, z Nadiuchą... No, na razie, dzieciaki! I Taras, nagle z nie do poznania poprawnym akcentem, pospieszył ku pociągowi. Odprowadzając go wzrokiem, po raz kolejny spotkałem się spojrzeniem z sierżantem, w którego oczach wyczytałem tyle bezinteresownej zawiści, że aż mi się miło zrobiło. Tak mi się miło zrobiło, że się zupełnie zapomniałem. No bo i po co robić cokolwiek, jeśli można tak stać i po prostu patrzeć na Lariskę? Nie trzeba nigdzie iść, nie trzeba nic mówić... Mam nadzieję, że kuzynka miała odczucia chociaż w przybliżeniu podobne do tego, co czułem ja. – No, jak żyjesz...? – wymamrotałem po jakimś tam czasie. Nie mam pojęcia, ile minut, godzin, dni czy wieków zdążyło przelecieć, zanim się odezwałem. Wszechświat zdążył chyba kilka razy zatoczyć wokół nas koło i wrócić na poprzednią pozycję. – Wyglądasz... zajebiście. Larik przejechała ręką po króciusieńkich włoskach. – A, o tym mówisz? A, no... no tak. Chyba lepiej tak, niż jak zarośnięta byłam. – Uśmiechnęła się, a ja nerwowo przełknąłem ślinę. – No to co, idziemy do nas? Moich już uprzedziłam, że przyjeżdżasz. Miasteczko mocno się chyba pozmieniało. Z jakiegoś powodu zapamiętałem je jako szare i ponure, a teraz, gdzie nie spojrzeć, wszędzie reklamy – wszystko jasne, kolorowe, plastikowe... Jakkolwiek nijak nie byłem w stanie określić, jakiego konkretnie koloru są litery na plakatach reklamowych, to ogólne wrażenie było bardzo pozytywne. A może tak naprawdę była to kwestia tego, że szedłem pod rękę z księżniczką? Kolczewsk to maluśka mieścina, która wyrosła w zasadzie jako dodatek do Remżeldoru – ogromnego zakładu remontu taboru kolejowego. Po okresie głasnosti i pierestrojki zakład jakiś czas wykonywał zamówienia i zlecenia produkcyjne, potem coś związanego z przeróbkami... Potem przedsiębiorstwo zaczęło robić bokami, poszczególne cechy, czyli sekcje warsztatowe, zaczęto oddawać w najem drobnym biznesmenom-cwaniaczkom, potem przyszedł nowy dyrektor – zdawało się, że jakoś to wyprostował, porozwiązywał umowy najmu, zakład znów ruszył... No a Kolczewsk wszystkie te zakładowe koleje (dosłownie) losu odczuwał razem z Remżeldorem. Innych dużych pracodawców w okolicy nie było, więc bez mała połowa, a może i więcej mieszkańców miasteczka była na utrzymaniu tego podstarzałego dinozaura ojczyźnianego przemysłu. Wujek Sierioża przepracował tam pół życia, ciocia Wiera zresztą też, dopóki nie przeszła na rentę. A teraz zakład stał – to było od razu widać po kolorze nieba. Zazwyczaj kiedy remontownie pracowały, niebo nad Kolczewskiem przybierało kolor brudnożółty; nie to, co w Zonie, tam powietrze jest jak kryształ... No, jeśli na dozymetr nie patrzeć zbyt często. Tak więc teraz niebo było błękitne, z chmurkami jak wata cukrowa. Szliśmy sobie zalaną słonecznym blaskiem uliczką, po lewej i prawej mieliśmy szpaler topoli i rzędy jaskrawych szyldów. Zerknąłem spod oka na Lariskę, poczułem, jak jaram cegłę, a ona zachichotała. Ojj, jak strasznie od tego odwykłem... Przez drogę przebiegły nam dwa dzieciaki, na oko wczesna podstawówka; obydwaj ganiali z plastikowymi kałaszami i... no, oczom nie mogłem uwierzyć – czymś przypominającym PDA, na podobnych bransoletkach, jak nasze! Plastikowe pudełko, ekran, klawisze... Jak to, to już dzieci się bawią w stalkerów? Jeden z chłopaczków podniósł karabin, zrobił groźną minę i zakrzyczał: „Ta-da-da-da-da!” – znaczy, że strzelał. Ten drugi podniósł rękę z bransoletką, zawołał do niej: – Pałerrendżers, na pomoc! No, chwała Bogu, jednak nie. Uff. Jeszcze tego by tu brakowało, niech nas od tego Zona strzeże. Potem skręciliśmy w zaułek i od razu wszystko stało się tak bardzo znajome. Tu przecież się nic nie zmieniło, wszystko zostało takie, jakie było, dokładnie jak to zapamiętałem z dzieciństwa. Stare, ale równiutko wymalowane płotki, pokryte szarym pyłem zarośla burzanu pomiędzy zabudowaniami a dróżką, którą pokolenia mieszkańców udeptały na kamień. Było sucho i gorąco, w powietrzu wisiał kurz, grały świerszcze... Dokładnie takie chwile, nieistotne, wręcz niezauważalne, najmocniej człowieka uderzają – bo w Zonie świerszczy nie ma. Roi się jakieś paskudztwo nocą przy włączonych latarkach, na bagnach to już w ogóle przeróżnej drobnej wredoty pod dostatkiem – ale tego rodzaju odgłosów po tamtej stronie Kordonu nie ma. A tutaj takie miłe cykanie, wręcz rodzinne. – A co to za jedna ta Nadiucha? – wyskoczyła nagle Lariska. – No, to tam, no... Na Czarnobylu-siedem. Dziewczyna pracuje na poczcie. Nie miałem pojęcia, że Kostikow z nią... no. – A ładna? – No... eee. – Zupełnie się zakałapućkałem. – A ja tam mało co ją widziałem, tylko jak na poczcie byłem, to wiesz... Za płotem zaszczekał pies – zwyczajny pies, nie ślepy. I szczekał normalnie, po psiemu, bez tych idiotycznych zaciągań, ale wygląda na to, że musiałem się odruchowo spiąć, chociaż nawet tego nie zauważyłem. Tak czy inaczej, Larisa położyła mi rękę na ramieniu i jak rzadko kiedy poważnym tonem zapytała: – A tam... jest bardzo strasznie? – Gdzie? – No wiesz... TAM. – A niby skąd mam wiedzieć? – Uśmiechnąłem się nieszczerze. – Ja przecież do Kordonu nawet nie podchodzę, pracę mam w miasteczku, no i czasem jakaś delegacja się trafi. Dziś mnie szef wysłał akurat tutaj – ot, pofarciło się. – Oj weź już nie kłam, przecież cię znam. Już dawno sama zrozumiałam, w jakie ty delegacje i dokąd jeździsz. Myślałby kto, Burek zaszczekał, a mało ze skóry nie wyskoczyłeś. Słyszałam przecież, że są w Zonie takie ślepe psy. Zmilczałem, więc Larik minimalnie zmieniła temat: – A co z tą twoją nogą? Strzelali do ciebie? Mutant cię zaatakował? Pogryzł pewnie, prawda? Ja oglądałam taki program o Zonie... Na całe szczęście byliśmy już pod domem, więc mogłem nie odpowiadać. Ludzie w pewnym wieku mają bardzo jasno określone zasady związane z każdą sytuacją społeczną. Ot, powiedzmy, podjąć gościa – sytuacja bardzo społeczna, można by wręcz rzec: podręcznikowo społeczna. Na nasze przyjście oczekiwał już nakryty obrusem stół, wujek Sierioża pełnił wartę na ulicy, przestępując z nogi na nogę przy otwartej na oścież furtce. Kto jak kto, ale on się nie zmienił ani na jotę – tak samo chudy, żylasty i ogorzały. Kiedy byłem mały, wydawał mi się postacią na poły jak z bajki, coś jak Żelazny Drwal – dokładnie taki skręcony ze zwojów stalowej liny bohater. Uścisk ręki nadal twardy, zdecydowany... – No, to idziemy. – Wuj się uśmiechnął. – Połóweczkę już, rozumiesz, do zamrażarki wstawiłem. Wchodź, wchodź... synku. Czasami faktycznie nazywał mnie synkiem, a ja nie miałem nic przeciwko. Wydawało mi się, że zawsze chciał mieć właśnie syna, więc może wujek Siergiej był w głębi ducha zadowolony, że Larik była taką właśnie chłopczycą? Może żałował, że teraz zmieniła się w księżniczkę? Spojrzałem na Lariskę, ona puściła do mnie oko, weszliśmy na podwórko. Ciocia Wiera mocno się przez te lata posunęła, ale na to byłem przygotowany, bo Larik mnie uprzedziła. Ciocia pracowała kiedyś w Strefie Czarnobylskiej, teraz zaczynało być widać skutki... Jako laborantkę jakiegoś najwyraźniej tajnego laboratorium ewakuowano ją po Drugiej Awarii. Ciocia o swojej pracy nigdy nie mówiła, bo i pewnie nie mogła – tam przecież klauzule poufności się podpisuje i w ogóle. No a teraz co i rusz jakieś nowe dolegliwości, na dokładkę jeszcze te dziwne sny... Nie zdążyłem jeszcze wejść do domu, a już mnie wzięli w obroty, ściągnęli plecak i zabrali bluzę, poprowadzili do łazienki „ochlapać się po podróży”... A zapach domu był dokładnie taki, jak go pamiętałem, tak dobrze znany z młodych lat. I meble te same, nawet deski na podłodze identycznie skrzypiące... Jak kawałek życia wyjęty z przeszłości! Potem naturalnie posadzili mnie za stół, zaczęli ugaszczać; wujek Sierioża wyciągnął z lodówki rzeczoną butelkę, polał – wypiliśmy. W odróżnieniu od Lariski staruszkowie nie wzięli się za wypytywanie mnie o pracę wprost, natomiast co i rusz dawali do zrozumienia przez wszelakie aluzje, że przecież wszystko, ale to wszystko rozumieją. Aj-waj, cały ten ceremoniał... Oczywiście odpowiadałem wymijająco – no tak, praca jest, bywa niełatwo, służba nie drużba, ale płacą zacnie. Tylko wolnego czasu mam mało dla siebie... Prawda wyglądała tak, że czasu wolnego miałem aż nadto, tyle że niezręcznie mi było się tłumaczyć, dlaczego nie chciało mi się ruszyć ich odwiedzić, więc zasłaniałem się robotą. Potem, kiedy wujaszek postawił na stół drugą połóweczkę, rozmowa płynnie przeszła na sprawy miejscowe. No a jakie niby sprawy miałyby być w Kolczewsku? Wszystko wokół Remżeldoru się kręci. Kiedy się wujostwo w te strony sprowadzali, to obydwoje siłą rzeczy tam właśnie znaleźli pracę – ciocia Wiera nie do końca w swojej specjalizacji, bo w kontroli technicznej, a wujek w ochronie. Szybko awansował, doszedł aż do zastępcy naczelnika działu, a na takim zakładzie to nielicha odpowiedzialność! Wbrew wszystkiemu, co się w kraju i gospodarce działo przez ostatnie lata, udało mu się pozycję utrzymać, nawet kilku naczelników przeżyć, bo tam przecież była niezła rotacja, ciężkie warunki pracy, więc co drugi to alkoholik... W ciężkich warunkach pracy zalecano picie mleka, ale – rzecz jasna – wujowi przełożeni preferowali stosowanie bardziej klarownych napojów. A pić mój wujo potrafił, ani na twarzy się nie zmieniał, ani nic w ogóle, tyle tylko, że na jego zapadniętych, opalonych policzkach pokazały się czerwone pasma – wujek tak właśnie dostaje rumieńców, robi się pasiasty. Wujek ponurym głosem opowiadał o nowym dyrektorze – a raczej o nowym właścicielu, który niedawno w całości wykupił Remżeldor. – A kto go tam wie, skąd się wziął? Pieniądze ma, oj tak... Ale teraz już nie wyrozumieć, jak ludzie do takich pieniędzy dochodzą. A ten bogaty, jak mało kto, cały zakład wziął i załogę na bruk wywalił. – Zaczął od ochrony – wtrąciła Lariska. – Stróżów własnych naprzywoził. – Dokładnie – potwierdził wujaszek. – Pierwsze, co zrobił, to wszędzie swoich powtykał: zastępcę swojego, naczelników na warsztatach, no i ochrona jako pierwsza pod nóż poszła. Papiery dał wszystkim po kolei... Wujek Sierioża westchnął ciężko, sięgnął po flaszkę. Zdziwiłem się, że ciocia nie oponuje, ale z jakiegoś powodu milczała. – I tak już to trwa dwa miesiące – ciągnął wujo. – Wszystkich pozwalniał, jednego po drugim, a zakład stoi. – Da się zauważyć – powiedziałem byle co, żeby nie milczeć, a mieć swój wkład w rozmowę. – Niebo czyste. – Niebo faktycznie czyste... no, to co: wypijemy za czyste niebo. Przynajmniej tyle z tego pożytku. Wypiliśmy, zakąsiliśmy, wujo mówił dalej: – No i powiedz mi, co oni tam robią, na Remżeldorze? Warsztaty przecież stoją, a ochrona jak te psy ogrodnika, nikomu popatrzeć nawet nie dadzą, a tam coś się przecież dzieje po drugiej stronie płotu, nie ma dnia, żeby transport koleją nie wjeżdżał. – No, bywa po dwa, po trzy razy na tydzień – poprawiła Lariska. – Mnie też przecież zwolnili, teraz w księgowości na stacji kibluję. I faktycznie, towarowe na zakład wjeżdżają. – Załadowane przychodzą, a wyjeżdżają na pusto – dodał wujo. – No i co oni tam zwożą, ha? I jeszcze jakichś gastarbeiterów nawieźli, czarniawych takich, może Mołdawców? Ale w miasteczku ich nikt nie widuje; zawieźli ich na zakład i jakby kamień w wodę. – Mołdawcy pewnie, budowlańcy – przytaknęła ciocia Wiera. – Wcześniej też takich brali. Przed oczami stanął mi bezrobotny wujek Sierioża, stojący gdzieś pod fabrycznym płotem i popatrujący z daleka na wartownię, starający się ukradkiem zajrzeć przez bramę otwieraną dla wjeżdżającego składu. Nie, blisko nie podejdzie, z daleka będzie patrzeć – duma nie pozwoli pokazać, że tęskno mu do ukochanej pracy. I tak mi się staruszka szkoda zrobiło; w końcu to mało lat w tym samym pionie mu upłynęło? Przecież pamiętam, jak o służbie opowiadał, jak się chwalił, że przy nim zawsze jest porządek. Kiedy na zakładzie zaczęli zjawiać się najemcy – podwykonawcy, warsztatowcy, jak się o nich wtedy mówiło – pracy mu przybyło, ale i wtedy utrzymywał porządek. A teraz – teraz niby co? Przecież do prawdziwej starości mu jeszcze daleko, do emerytury również, a w miasteczku roboty ze świeczką szukać. – Zwożą jakieś skrzynie, spod plandeki tylko kształt widać. Albo kontenery – tam już w ogóle nie wiesz, co może być w środku – ciągnął wujo. – A przecież miejscowych wszystkich posłali na bruk. Nawet dźwigowych i operatorów na bocznicy wzięli nowych. Co oni tam, mafia jakaś czy co? Normalnie mieszkają na zakładzie, na miasto w ogóle nie wychodzą... – No i przecież gdzie można tyle ładunków upchnąć?! – przytaknęła Lariska. – Coś tam cały czas robią, mimo wszystko – mruknął wujek. – Nocami czy jak? No nie wiem. Ale na składowanie miejsca wystarczy, piwnice tam przecież niczego sobie...! – A co z tymi piwnicami? – Trochę mnie to już męczyło, ale twardo podtrzymywałem rozmowę. – Ano, jak to co. – Wujo Sierioża się ożywił. – Tam przecież pod Remżeldorem są schrony, zakład zaraz po wojnie budowany, jako obiekt strategiczny. Wszystko jak trzeba pomyślane, w razie działań bojowych produkcję sprowadza się pod ziemię, tam warsztaty gotowe stoją. Cały labirynt, mówię ci, pod zakładem, a porządnie to budowali, jeszcze za Stalina. I warsztaty, i magazyny, i... – Na pohybel imperialistom! – wtrąciła moja kuzyneczka. – Wóz pancerny pod ziemią wyspawać. Sowiecki traktor szturmowy, jak w dowcipie! – Cicho bądź – machnął ręką wujo, puszczając do mnie oko. – Młoda, głupia jeszcze jesteś, co ty tam wiesz, tylko kawały ci w głowie. A właśnie, gościu nasz ty kochany, teraz pewnie nowe dowcipy się opowiada? – Eee... – zająknąłem się. – No tak, pewnie tak. – A ja przecież pamiętam, żeście z Lariską cały czas się z czegoś chichrali. To jakie się teraz dowcipy opowiada, a? Aj-waj, przecież nie zacznę im tu opowiadać, jak stalker Pietrow do Żóru chodził, nie? – No, tego, wiesz, wujku, my taki dość specyficzny mamy humor, mocno z naszą toksyczną produkcją powiązany... Wujo tylko polał i znów machnął ręką. – Daj już sobie spokój, ty mały mataczu. Opowiadaj o swojej Zonie, o stalkerach czy co wy tam jeszcze macie. Biedni wujostwo, pewnie im się wydaje, że dzień w dzień tylko opędzam się od niebezpieczeństw i straszliwych potworów, cały czas ryzykując głową i takie tam. – No dobra, dobra. Wchodzi stalker Pietrow do baru Żór, ochroniarz przy wejściu mu mówi: Broń oddawaj! A Pietrow na to: BŚT też? To czekaj, buty ściągnę. Larik zachichotała – zawsze szybko łapała, o co chodzi. Potem dotarło też do wujka Sierioży, który przeciągnął dłonią po lekko zarośniętej twarzy, uśmiechnął się, pokiwał głową i sięgnął po butelkę. Swoją drogą, wódkę ciężko było nazwać wybitnie dobrą. U Karego przywykłem do porządnej jakości, więc ta – co? Tania była? Nie, raczej nie, drogiemu gościowi by nie poskąpili, wujo by loszek odwalił i wyciągnął najlepsze, co miał. No ale komentarze, rzecz jasna, zachowałem dla siebie. Po co rodzinie, nawet nie do końca rodzonej, robić przykrość? Kończyliśmy akurat drugą połóweczkę, kiedy wujek Sierioża nagle zaczął się gorączkować, machać rękami i gardłować, że on przecież tak tego nie zostawi, że to obowiązek i że on ich wszystkie te brudy jeszcze wyciągnie na światło dzienne. – Że niby czyje? – wcięła się Larik jak zawsze, już mocno kiwająca się na krześle. Musiało dziewczynie pójść do głowy, chociaż nie tak znów dużo z ciocią Wierą wypiły. – Hej, a ty jutro do pracy nie idziesz przypadkiem? – Szturchnąłem ją. – Nie zaśpisz? – Eee tam, jutro przecież wolne, sobota! No faktycznie. W Zonie przecież dni tygodnia nikt nie liczy, nawet święta mamy, delikatnie mówiąc, nieortodoksyjne. Wujek Sierioża tymczasem twardo ciągnął swoją śpiewkę: – Tamci cwaniaczkowie na mur-beton coś tam nielegalnego kręcą, na naszym Remżeldorze. Już ja ich ciemne sprawki wyciągnę, wszystko wyjaśnię! Tyle lat na zakładzie, tyle długich lat...! I coś tam wożą, całe składy przychodzą, a z powrotem – nic, platformy puste! Jak kamień w wodę! Wujo zachwiał się, wstając, wyciągnął trzecią flaszkę z lodówki. – Sieriożka, bój się Boga! – Ciocia załamała ręce. – Tak, wujek, może faktycznie... – zaoponowałem nieśmiało. – Patrzcie go, bab się będzie słuchać – burknął wujek. – Kiedy się znowu taka okazja nadarzy, żeby posiedzieć... – A nawet i jutro – zapewniłem. – Jeśli mnie nie wygonicie jak psa... A teraz może już fajrant, błagam, bo nażarłem się jak bąk. Oczywiście naskoczyli na mnie wszyscy naraz, że jak ja tak mogę, wujek zaczął mnie całować i powtarzać, że mnie stąd nikt nie wygoni, bo ja tu u siebie jestem, w domu. Ciotka Wiera ciągnęła mnie za rękę i szeptała półkonspiracyjnie, że wujek taką ma obsesję, żeby rzekomy układ i zmowę na Remżeldorze wykryć, bo wtedy niby nowy dyrektor pójdzie siedzieć, wszystko będzie jak kiedyś, a wujek wróci na dawne stanowisko... Larik tylko wstała i machnęła głową – chodź, pokażę ci nowy komputer. Podziękowałem za kolację, ruszyłem za kuzyneczką do jej pokoju. Komp rzeczywiście Lariska miała niezły, na ile się orientuję – górna półka z tych najtańszych. No bo niby na co więcej miałaby sobie pozwolić, pytam się ja was? Pieniądze ode mnie wydawali oszczędnie, a przecież odkąd wujek poszedł na bezrobocie, to z jednej pensji młodszej księgowej cudów nie zrobisz. Skleciłem bardzo poprawny komplement ku chwale sprzętu, do pokoju zajrzała ciocia Wiera i kiwnęła na mnie – na kanapie w gościnnym już jest posłane. Po drodze opowiadała mi jeszcze półszeptem, jak to wujowi w głowie utkwił pomysł z zakładem i jego nowym dyrektorem. Obecny dyrektor (w zasadzie właściciel) Remżeldoru to podobno kawał chłopa, ale mówią, że chorowity jakiś. Blady podobno, cały czas się poci i czoło chustką wyciera. – Chla pewnie jak głupi, to od razu widać! – Wujek Sierioża słuch miał zaiste godny szefa ochrony zakładu strategicznego w naszej Byłej Wielkiej Ojczyźnie. Potem wujostwo wdali się w dyskusję, wujek twierdził, że jemu fakty są po nic, bo on chce poznać prawdę, ciocia zaczęła opowiadać o swoich snach... Sny cioci Wiery to w rodzinie temat niebezpieczny, ale w końcu z moją nogą i ciemnymi podziemiami się wtedy sprawdziło. Człowiek się w Zonie przestaje czemuś takiemu dziwić, więc poprosiłem ich, żeby dali już spokój, bo jestem zmęczony, spać mi się chce i tak dalej. Rano wszystko się uspokoiło i uładziło. Przy śniadaniu wujek był trochę ponury, ale o zakładzie więcej nie wspominał. Larik zjadła pierwsza i poleciała włożyć wyjściowe ciuszki, ciocia Wiera gderała, że mógłbym i ja nauczyć się porządnie ubierać, ale na całe szczęście nie wróciła do tematu proroczych snów. Zawsze jakoś nieswojo mi się robi, jak na te jej sny schodzi rozmowa... A do ubierania się – no o co chodzi? Spodobało mi się wdzianko van de Meera, w którym po raz pierwszy pojawił się w Gwieździe, więc i podobne coś sobie ogarnąłem. Wygodna rzecz, kieszeni i szlufek pod dostatkiem, można masę drobnych rzeczy pochować; pamiętam, że nawet Kostikow pochwalił, że pod takim i kaburę schować wygodniej. Tylko ciocia marudziła, że kurta jak psu z gardła wyjęta, a tak każdy zazdrościł, że się nie gniecie. No, to znaczy – gniecie się, ale nawet pomięta dobrze wygląda, dodaje pewnej zawadiackiej nonszalancji. Lariska też, swoją drogą, makijażem i garderobą nie zawracała sobie głowy, tylko bluzkę zmieniła. Zresztą księżniczki we wszystkim dobrze wyglądają. Zanim się oporządziliśmy, wujek Sierioża już zdążył gdzieś wyjść. Ciotka z ponurą miną stała przy kuchni, więc Larik szepnęła mi tylko: „Ojciec znowu poszedł przy zakładzie się szlajać”. Wyszliśmy z domu, ruszyliśmy wolnym krokiem ku centrum miasteczka – nie było się dokąd spieszyć, jeszcze wcześnie, więc pozamykane wszystko, a poza tym było naprawdę fajnie, rześko po nocy, więc szliśmy sobie w milczeniu. W latach świetności Remżeldoru sporo się tu dokoła pobudowało, a teraz powoli pojawiały się oznaki upadku. Na ścianach farba zaczynała się łuszczyć, porozsychane ramy okienne tu i ówdzie zostały wymienione na nowe plastiki – i jakoś tak dziwnie, nie na miejscu wygląda ten plastik, taki świeży i jasny na tle szarych ścian, przeżartych na wylot ciężkim dymem z zakładowych kominów. Po jakimś czasie Larik konspiracyjnie położyła palec na ustach, pociągnęła mnie za rękaw w bok. Skręciliśmy z głównej uliczki, Lariska celowo przeciągnęła mnie po znanych z dzieciństwa zaułkach i przejściach, przeszliśmy przez stare tory kolejowe, obecnie poprzerastane gęstą, soczystą trawą. Taaak, teraz leży to wszystko odłogiem, a przecież kiedyś tętniło życiem i ruchem, bo specyfika Remżeldoru polegała na tym, że całe wyposażenie było wielkie i ciężkie, więc wszystko zwozili pociągami, non stop chodziły składy. Zorientowałem się w końcu, że Larik prowadzi mnie w kierunku wjazdu na teren zakładu. Zatrzymaliśmy się za starym wagonem, chyba przyrośniętym do szyn pośród ogromnego pola szarego łopianu. Lariska znowu położyła palec na ustach, pokazała ręką za róg. Wyjrzałem ostrożnie: potężna brama Remżeldoru była otwarta na oścież, zgrzytając i postukując na zwrotnicach powoli toczył się ku niej skład towarowy, załadowany kanciastymi pakunkami schowanymi pod rudoburym, pokrytym brudnymi zaciekami brezentem. O, była też ochrona... Ajj, i to jaka ochrona! Aż do bólu znajomo wyglądali ci kolesie w szaro-granatowych kurtkach, z tym ich charakterystycznym, rozkołysanym krokiem... A bo to raz się takich w Zonie widywało?! To my się zawsze przed taką publicznością po Zonie chowamy, włazimy w najgłębsze kąty, a tutaj, wychodzi na to, jak po swoim chodzą? Z jednej strony te ich szaro-granatowe ubrania wyglądały jak rodzaj munduru, ale nie na strój patrzyłem, a raczej na zachowanie. Nonszalancki krok, szerokie wymachy rąk, lekko wyciągnięta do przodu szyja... No bardzo, bardzo charakterystyczne dla najmusów. „Krok ten radosny spotkanie sercu miłe wieszczy” – jako to powiedział stalker Pietrow, słysząc nadchodzącego pseudogiganta. Dopiero kiedy pociąg nareszcie w całości wjechał na plac rozładunkowy, a brama zaczęła się zamykać, zrozumiałem, co takiego chciała pokazać mi Larik. Wujek Sierioża przyczaił się za starą platformą, dokładnie taką jak nasza, wyglądając spomiędzy kół i patrząc z zaciśniętymi ustami na bramę. Nie widział mnie wyłącznie dlatego, że cała jego uwaga skierowana była na kryjący się właśnie za bramą pociąg. Nie chcąc ryzykować, cofnąłem się za wagon. – Często tu tak stróżuje? – Dzień w dzień... – westchnęła Lariska. – Mama twierdzi, że mu na tym punkcie odbiło. No i faktycznie, chodzi jak do pracy, od dziewiątej do siedemnastej... Ochrania, rozumiesz? Czasami jak w dzień nie pójdzie, to po cichutku się wyśliźnie pod wieczór, a ja go przecież słyszę... Czujesz? Pewnie, że czułem, nie słabiej niż ona. Tylko nie wiedziałem, co powiedzieć, jakoś nic rozsądnego do głowy nie przychodziło. – No dobra, zbierajmy się – zdecydowała Larisa. – Obiecałeś, że zabierzesz mnie na miasto, pamiętasz? Chodź, pójdziemy do kawiarni, mamy tu teraz dobre lody, już rok będzie, jak nową maszynę zamontowali. Wracaliśmy naturalnie też dużym kołem, bo Lariska nie chciała pokazywać się ojcu. Połaziliśmy po opuszczonych torach, poszwendaliśmy się po dawnych kątach, więc zanim Małpka wyczyściła buty chusteczką z kurzu, zanim wróciliśmy do bardziej cywilizowanej części Kolczewska, zrobiło się już południe, słońce grzało na pełny regulator, a chodniki zapełniły się ludźmi – w końcu sobota, więc lokalni wielmoże wyszli na oficjalny spacerek, pokazać się sąsiadom. Lariska od razu wzięła mnie pod rękę, wysoko zadarłszy głowę, a mnie – nie powiem, nie powiem – zrobiło się w związku z tym całkiem przyjemnie. Małpka raz i drugi skinęła głową i pomachała jakimś swoim znajomkom, ale widać było, że nosiła się dumnie – pewnie spodobał się jej spacer pod rękę z kawalerem na oczach całego miasteczka. – Ty, a chłopak do ciebie jakiś przychodzi? – zdecydowałem się zapytać. – No wreszcie ci do głowy przyszło zapytać! – To znaczy „nie”? – To znaczy, że od wczoraj „tak”. O, patrz, kawiarnię już widać. Kawiarnia, jak to kawiarnia, nic szczególnego – szklana witryna, na niej wymalowane zadowolone z życia grubasy, z debilnymi uśmiechami opychające się kolorowymi słodyczami... A nazywała się Śnieżynka, co mi się akurat spodobało, bo słyszałem, że jakoś na południe od Limańska nasi założyli bazę i ją ochrzcili właśnie Śnieżynką. Na zasadzie żartu, bo urządzili się w pomieszczeniach niegdysiejszej chłodni przy byłym kombinacie mięsnym. No i jeszcze fajne było, że mieli niebieski szyld – każdy daltonista da sobie radę. Podbiegłem dwa kroki, otworzyłem drzwi, szarmancko przepuszczając Lariskę przodem, wszedłem za nią – a tu jebs! Toczka w toczkę taka sama sytuacja, jak wczoraj w elektriczce. Przy stoliku po lewej siedział ten sam grubas, w którym Kostik rozpoznał pracownika prokuratury wojskowej. Tym razem towarzyszył mu kapitan milicji, tłumacząc coś półgłosem, a grubas leniwie kiwał głową i wsuwał lody podane w metalowym pucharku. Lariska, błogosławiona w swej nieświadomości, radośnie zajęła miejsce przy stoliku zaraz obok, więc i ja usiadłem, tyle że tyłem do byłego towarzysza podróży. Podpłynęła wypacykowana blondynka w koronkowym fartuchu, dość mocno opiętym na miejscach wypukłych, podała menu. Larik wybrała lody o jakiejś wysofistykowanej nazwie, ja zamówiłem zwyczajowe „to samo poproszę”, jednym uchem przysłuchując się toczącej się za mymi plecami rozmowie. – To jeszcze o niczym nie świadczy – ciągnął jakąś myśl kapitan, przy czym zdawało mi się, że słyszę w jego głosie nutkę skruchy. – Dokumenty mają w porządku, no i w ogóle... – Że w ogóle, to ja sam wiem. I dokumenty w porządku, i dach też w porządku. Inspekcja BHP już u nich była? I co, pewnie nawet dupy na zakład nie ruszyli, co? – Gruby z kolei mówił ostro, ze złością, twardy ton nijak nie pasował do jego rozlazłej figury i dobrodusznej twarzy. – Pewnie się dogadali, co? – To nie leży w moich kompetencjach – odpowiedział kapitan sucho. – A może sam pan zechce się dopytać u lokalnych strażaków? – A zapytam. I do sanepidu też pójdę. I szpital na nich naszczujemy, żeby sprawdzili zakładowy punkt medyczny. Ale musimy działać ostrożnie, w przeciwnym razie ten, no... nowy właściciel, jak mu tam... – Churyliow. – Tak, inaczej ten Churyliow poczuje, że coś się święci. Nie wiadomo, co mógłby tu narobić, a przecież mamy tu spore miasteczko, parę tysięcy ludzi. Pan widział jego ochroniarzy? Nie, tutaj trzeba wszystko zrobić, jak należy. – Ochroniarzy akurat już prześwietliliśmy, z nimi sprawa jasna... – O, dokładnie. – Grubas zabrzęczał łyżeczką, wyskrobując resztkę lodów. Zamieniłem się w słuch, próbując nie uronić ani słowa. Jakoś tak od razu założyłem, że rzeczony Churyliow jest nowym właścicielem właśnie Remżeldoru i że to o jego ochroniarzach mówi prokurator grubas. Dokładnie o tych samych granatowych kurtkach, które tak mi się spodobały tego ranka. Blondynka przyniosła nam lody i z profesjonalnym uśmiechem życzyła smacznego. Larik zaczęła pracować łyżeczką, wydłubywać bakalie, przy tym przechylając krótko ostrzyżony łepek na bok, przez co znów zrobiła się podobna do siebie z dawnych lat... A ja skorzystałem z odbicia w wypolerowanym pucharku, żeby podglądać sąsiadów za mną. Kapitan nachylił się ku swemu rozmówcy, ściszywszy głos zamruczał jeszcze niewyraźniej, więc ledwo wychwytywałem pojedyncze słowa. – No więc wieczorem się zobaczy – przerwał mu grubas. Z przykrością popatrzył na opróżniony pucharek, uniósł głowę i zawołał kelnerkę: – Kochana, rachunek poprosimy! Kręcąc iście barokowymi kształtami, „kochana” zacumowała przy jego stoliku, zainkasowała należność i tym samym sztucznym tonem oznajmiła: „Dziękujemy, zapraszamy ponownie...”. Nasi sąsiedzi wstali i ruszyli ku wyjściu, ale równolegle z tym i Larik zagadała o czymś, powtarzając umiarkowane bzdury, rozpowiadane o Zonie w kręgu jej koleżanek z pracy. – Słuchaj, Małpa – przerwałem kuzyneczce. – A dlaczego ty się nie spytałaś, czy ja mam dziewczynę? – Bądź tak dobry, nie mów do mnie per Małpa. – Okej, ale mimo to? Wytarła usteczka serwetką, prychnęła i popatrzyła mi głęboko w oczy. – A ty weź popatrz na siebie! Od razu po tobie widać, cały taki wymięty i nieogarnięty jesteś! – A to taka kurtka, tak się ją nosi – zaprotestowałem. – Widzisz, na przykład mój znajomy z Zachodu... – Kurtkę masz zacną – zgodziła się Larik wielkodusznie. – Tyle że ja nie o kurtce, a o tobie mówię. Cały jak psu z gardła. No i jak spytałam o tę Nadieżdę z poczty, to jak zareagowałeś? No? Zmieszałeś się? Pewnie sam na tę Nadieżdę tam popatrywałeś, a podejść się wstydziłeś, no i twój Kostikow jako pierwszy ogarnął co do czego. – E tam, tylko mi tej Nadieżdy brakowało... Kostik dla niej jak znalazł będzie, jak w korcu maku. Przyjedziesz do nich na ślub, to sama zobaczysz... A lody nawet niezłe macie. I nawet milicja do tej Śnieżynki chadza... Widziałaś tamtych przy stoliku obok? – А, ten... Kapitan Samochwałow. Niedawno dwóch żołnierzy u nas zaginęło, więc przysłali tego kapitana, prowadzi dochodzenie. Kolczewsk był miejscem stacjonowania jakiejś jednostki wojskowej, tyle jeszcze pamiętałem. Znaczy się kapitana tu niedawno przysłali, grubas prokurator też dopiero co przyjechał... No normalnie same delegacje służbowe, zupełnie jak u nas w Gwieździe. – Larik, jesteś skarbnicą bezcennej informacji! Skąd ty wiesz takie rzeczy? – No, przecież miasteczko nieduże, każdego nietutejszego widać... Ten cały Samochwałow na stację przychodził, rozpytywał, czy ci zaginieni nie odjeżdżali przypadkiem dokądś, bo a nuż ktoś widział. Phi! Jakbyśmy nie miały co robić, tylko mu pasażerów zapamiętywać. – No ale jego nazwisko zapamiętałaś. – Sam się przedstawił i do mnie startował – zachichotała, odchrząknęła i zadudniła basem: – „Ślicznotko, może zechciałabyś oprowadzić mnie po lokalnych atrakcjach?” – Kazałaś mu się odplugawić? – A jakże. No, co się tak guzdrzesz? Ja już skończyłam. – Dokładkę? Larik odchyliła się na krześle, przeczesała czuprynę... i stwierdziła dosadnie: – A chcę. Jak szaleć, to szaleć. No i znów poczułem się jak za dawnych lat... I po raz tysięczny zrugałem się w myślach: Dlaczego, do cholery, nie przyjeżdżałem wcześniej? Ot, głupi jesteś, Ślepy. Ślepy głupek. Do domu wróciliśmy dopiero wieczorem. Wujek Sierioża jak gdyby nigdy nic siedział sobie przy stole, a ciocia Wiera pucowała talerze ścierką, rozstawiając je na świeżutkim obrusie. Jakoś tak głupio się poczułem, w końcu to przeze mnie tyle przygotowań. A Larik pociągnęła noskiem raz i drugi, łowiąc smakowite zapachy z kuchni, i rzuciła: – Zaraz wracam. Ciocia Wiera popatrzyła w ślad za nią, pokręciła głową. – Poszła na swoje internety... Z wami, powtarza, nuda, a tam mam wszystkich przyjaciół. Codziennie tylko te komputery i komputery... Poszedłem umyć ręce, a kiedy wróciłem, Larik już sadowiła się za stołem. Pośród talerzy pojawiła się oszczędzona wczoraj butelka, więc zaczęliśmy tam, gdzie skończyliśmy. Znikła już gdzieś ta gorączkowość, powiązana z moim nieplanowanym przyjazdem, wszyscy siedzieli spokojnie, nie dopytując się nawet, jak jest TAM. Ciotka narzekała na zdrowie, na Lariskę i jej wróble pod strzechą, że fryzurę też sobie zrobiła jak durna jakaś, całą urodę sobie obcięła, kto to widział, żeby dziewczyna tak wyglądała...! Ja na to zacząłem Małpki bronić, że tak ładniej... Ale rozmowa się nie kleiła, wujek Sierioża siedział ponury i tylko milczał, nawet tej połówki nie dopiliśmy. Potem każdy poszedł do siebie. Larik jeszcze delikatnie położyła mi rękę na ramieniu, szepnęła: – Ej, szkoda, że nie mogę babom u siebie powiedzieć, że mam kawalera stalkera! Wujek usłyszał, pogroził palcem i burknął: – Już ja ci opowiem! Ty język za zębami trzymaj! A ty – ty moich jakby co nie zostawisz? No, gdyby coś? – Wujku, no co też wujek? – A ja tak tam sobie. Nie zwracaj uwagi. Ale nie jedziesz jeszcze? Zostaniesz, co? Zapewniłem solennie, że jestem na urlopie, po czym poczłapałem na moją kanapę w salonie. Treść dostępna w pełnej wersji eBooka. 1 BŚT – bojowe środki trujące (przyp. tłum.)\nCOPYRIGHT © BY Wiktor NoczkinCOPYRIGHT © BY Fabryka Słów sp. z o.o., LUBLIN 2014 COPYRIGHT © FOR TRANSLATION BY Michał Gołkowski, 2014 TYTUŁ ORYGINAŁU Череп мутанта WYDANIE I ISBN 978-83-7574-947-2 Wszelkie prawa zastrzeżone All rights reserved Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy. PROJEKT I ADIUSTACJA AUTORSKA WYDANIA Eryk Górski, Robert Łakuta FOTO NA OKŁADCE © stokkete GRAFIKA NA OKŁADCE © GRAFIT LLC | www.grafitart.com PROJEKT OKŁADKI Dark Crayon, „Grafficon” Konrad Kućmiński REDAKCJA Ewa Białołęcka KOREKTA Agnieszka Pawlikowska SPRZEDAŻ INTERNETOWA ZAMÓWIENIA HURTOWE Firma Księgarska Olesiejuk sp. z o.o. s.k.a. 05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91 tel./faks: 22 721 30 00 www.olesiejuk.pl, e-mail: hurt@olesiejuk.pl WYDAWNICTWO Fabryka Słów sp. z o.o. 20-834 Lublin, ul. Irysowa 25a tel.: 81 524 08 88, faks: 81 524 08 91 www.fabrykaslow.com.pl e-mail: biuro@fabrykaslow.com.plwww.facebook.com/fabryka\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Czerep_mutanta-ebookRO/p02015726i020" target="_blank" title="Czerep mutanta [Wiktor Noczkin] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Czerep mutanta [Wiktor Noczkin] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Strona główna » Oferta » Oferta - Rower rowerowy Yesoul Youpin Bike w cenie 534 € 2 Europa rok gwarancji i priorytetowa wysyłka\nCzy chcesz wygodnie uprawiać sport w domu, nie tracąc zbyt wiele czasu na podróżowanie? Oto rozwiązanie dla Ciebie!\nXiaomi i Youpin w końcu wyprodukowali jedno z niewielu narzędzi sportowych, których wciąż brakowało w ich ogromnym asortymencie! naprawdę sprytny rower spinningowy!\nDuży ekran dotykowy od 10 N pozwala monitorować każdy szczegół treningu lub postępować zgodnie z radami najlepszych trenerów spinningu!\nNiewielka powierzchnia i niska waga, detale, które czynią ten rower łatwym do transportu.\nRedmi 7 potwierdził, 18 pojawi się w marcu (zwiastun)\ntagi: rower treningowyprzekładniaoferowaćofertyspinningXiaomiyesoulYoupin


Park Śląski wciąż bez prezesa. Drugi konkurs na to stanowisko też nie zostanie rozstrzygnięty. Prezesa wskaże marszałek? | Dziennik Zachodni\nPark Śląski wciąż bez prezesa. Drugi konkurs na to stanowisko też nie zostanie rozstrzygnięty. Prezesa wskaże marszałek?\nPark Śląski to najbardziej ulubione miejsce spacerów na Śląsku Lucyna Nenow\nWybranie nowego szefa Parku Śląskiego w konkursie zapowiadał Jakub Chełstowski, marszałek woj. śląskiego.\nOd końca listopada spółką kieruje wiceprezes Marek Widuch, bo po zmianie władzy w województwie do dymisji podała się prezes Aneta Moczkowska. W styczniu radzie nadzorczej WPKiW nie udało się wybrać odpowiedniego człowieka, choć do konkursu zgłosiło się 10 osób.\nPark Śląski szuka prezesa. Rada Nadzorcza rozpoczęła postępowanie kwalifikacyjne na to stanowisko\nW lutym konkurs rozpisano ponownie. Kandydat miał m.in. mieć wyższe wykształcenie, 5-letni staż pracy (w tym 3 lata na stanowisku kierowniczym), znać języki obce oraz przedstawić koncepcję kierowania Parkiem.\nInne kryteria wskazywały na udokumentowane doświadczenie w realizacji inwestycji o budżecie przekraczającym 10 mln zł oraz udokumentowane wykształcenie wyższe inżynieryjne dla specjalności budowlanych ze wskazaniem na posiadanie uprawnień budowlanych w specjalności konstrukcyjno-budowlanej lub drogowej.\nPrzypomnijmy, że Park ma przed sobą program inwestycyjny wart 226 mln zł.\nPark Śląski, to ulubione miejsce spacerów w regionie. Zobaczcie:\nTym razem kandydatów było siedmiu. Tydzień temu, po otwarciu kopert, sześciu zakwalifikowano do kolejnego etapu. Dziś przesłuchiwała ich rada nadzorcza i pierwsze wnioski po tych rozmowach wskazują, że i tym razem nie udało się znaleźć nowego szefa WPKiW. Jak udało nam się ustalić, żaden z kandydatów nie miał oczekiwanego doświadczenia.\nPrawdopodobny scenariusz w tej sytuacji to powołanie prezesa bez konkursu. Zadecyduje o tym marszałek Chełstowski. Podobnie było np. w 2015 roku, gdy po nierozstrzygniętym konkursie marszałek Wojciech Saługa kierowanie spółką powierzył Andrzejowi Wyrobcowi. Nowego prezesa Parku Śląskiego powinniśmy poznać w tym tygodniu.\nkonkurs park śląski\nkonkurs prezes parku...\nkto prezesem parku ś...\nprzewidujący 19.03.2019 14:02:48\nPrezes nie może być osobą przypadkową gdy Katowice będą chciały przejąć Park od Chorzowa-jasne?\nSmerf 18.03.2019 22:14:19\nTylko idiota wierzy w konkursy. Prezes WPKiW jest już znany, ma poparcie Chelstowskiego i Marcina Krupy oraz Uszoka.\nCuda się nie zdarzają a Koryto+ ma się dobrze.\nGość 18.03.2019 21:38:49\nNIY BYDZIe ZADZIERAŁ DEfawolePOper KOm BO tylKO ONA BOSSko KO RUmPÓ UJE.BIURWY POLACKIE\nDarek 18.03.2019 20:40:21\nPoprzedni dyrektor parku wywodzący się z PO nawet nie wiedział gdzie ten park się znajduje.\nTaki był kompetentny ...zarządzał parkiem z Warszawki .


Powstały papierosy z domieszką marihuany\nAutor: zdrowie.radiozet.pl/rynekaptek.pl 20-07-2017, 12:47\nProdukt nie ma właściwości psychoaktywnych - zapewniają producenci\nPo raz pierwszy na świecie powstały papierosy, które oprócz tytoniu mają w składzie konopie indyjskie. Produkt, który ma wejść do obrotu legalnie, będzie łagodził stany bólowe, zapalne i przeciwdziałał depresji - podaje portal Radia Zet.\nPapierosy wyprodukowała szwajcarska firma Heimat we współpracy z siecią supermarketów Coop.\nZa opisywane wyżej działanie nowych papierosów odpowiada obecna w ich składnie domieszka konopi indyjskich, zawierających mniej niż 1 proc. THC (tetrahydrocannabinolu) oraz wysoki poziom CBD - alkaloidu coraz częściej wykorzystywanego w medycynie z powodu silnych właściwości przeciwbólowych i przeciwzapalnych.\nJak wyjaśnia portal, dzięki takiej kombinacji mieszankę tę można było dołączyć do kilku odmian odmian tytoniu (Virginia i Burley). Choć na terenie Unii Europejskiej nie można sprzedawać towarów, w których zawartość THC przekracza 0,2 proc., to jednak w Szwajcarii normy te są nieco wyższe i pozwalają na to, by na rynku były obecne produkty zawierające poniżej 1 proc. tej psychoaktywnej substancji.\nProducenci "papierosów z marihuaną" zapewniają jednak, że ich produkt nie ma właściwości psychoaktywnych. Stężenie THC jest na tyle małe, że nie może wywoływać też żadnych reakcji euforycznych ani nadmiernego pobudzenia.


Strzebielinek – Gniewino Grudzień 2015 | Strzebielinek\n/ Strzebielinek – Gniewino Grudzień 2015\nPrzy Krzyżu Strzebielińskim w Gniewinie\n13 grudnia, w 34 rocznicę wprowadzenia stanu wojennego w Polsce, działacze „Solidarności”, internowani w Strzebielinku spotykali się przy Krzyżu Strzebielińskim, ustawionym przy ołtarzu w kościele pw. św. Józefa Rzemieślnika w Gniewinie. W Eucharystii uczestniczyli licznie przybyli ówcześni „więźniowie bez wyroku”, więźniowie polityczni, osadzeni w stanie wojennym w oddziale zakładu karnego w Strzebielinku. Wśród gości byli parlamentarzyści: poseł na Sejm RP Jan Klawiter i senator RP Kazimierz Kleina oraz władze samorządowe gminy Gniewino i powiatu wejherowskiego. Szczególnym gościem był Bolesław Rutyński, porucznik więziennictwa ze Strzebielinka, który w przeddzień wigilii świąt Bożego Narodzenia 1981 r., jako jedyny z wejherowskiego zakładu karnego nie zgodził się na pacyfikację domniemanych zbuntowanych więźniów internowanych w Strzebielinku. Za swoją postawę i słowa „W moim zakresie obowiązków jest wychowywanie, a nie bicie” został wydalony ze służby. Mszy świętej w intencji Ojczyzny, byłych internowanych i ich rodzin, koncelebrowanej wraz z ks. Robertem Mayerem, proboszczem Kostkowa i ks. Marianem Miotkiem, proboszczem Gniewina, przewodniczył i kazanie wygłosił ks. prałat Daniel Nowak, dziekan wejherowski, kustosz sanktuarium narodowo-religijnego w Wejherowie. Witając przybyłych gości ks. Marian Miotk przypomniał losy Krzyża Strzebielińskiego, którym po likwidacji Obozu Internowanych w Strzebielinku zaopiekował się były strażnik więzienny Leopold Lawer.\n— Ten krzyż jest relikwią tamtych czasów, przywołuje tych, którzy odeszli z tego grona, a zdążyli złożyć 10 kwietnia 1982 roku swój podpis. Ten krzyż przypomina, że w Strzebielinku było tak wielu, którzy cierpieli dla Ojczyzny. Ten krzyż był wtedy znakiem nadziei, dodawał mocy na przetrwanie i dziś jest wymownym znakiem, bo wokół niego się gromadzimy.\nW swojej homilii ks. prałat Daniel Nowak przypomniał pamiętny dramatyczny dzień 13 grudnia, który zmusił nas do rachunku sumienia, do zastanowienia się, co się takiego stało, że z trudem odzyskiwana wolność została tak mocno stłumiona. Solidarność, która zrodziła się by przywrócić godność Polaków została brutalnie zdławiona przez tych, którzy pogardzali godnością człowieka. Przywołał nauczanie św. Jana Pawła II, przypomniał, że naszym obowiązkiem jest dbałość o wartości moralne i etyczne, dbałość o młode pokolenia, by dorośli, rodzice mogli wychodzić naprzeciw pragnieniom młodego człowieka. Dobrze o tym wiedzą ci, którzy byli represjonowani w stanie wojennym, internowani i więzieni, którzy wbrew wszelkim przeciwnościom marzyli i walczyli o wolną Ojczyznę. Dzięki ich ofiarom i oddaniu możemy dzisiaj się radować i mamy tę szansę, której nie wolno nam zmarnować.\nW imieniu byłych internowanych i ich rodzin uczestniczących w eucharystii zabrał głos Andrzej Drzycimski, który przypomniał znaczenie Krzyża Strzebielińskiego, który łączy wszystkich kolegów rozsianych po całym świecie i sprawia, że każdego roku gromadzą się pod tym krzyżem na mszy świętej. Podziękował księżom za przygotowanie i odprawienie mszy świętej, gospodarzom gminy Gniewino za gościnę, parlamentarzystom, przedstawicielom NSZZ Solidarność i samorządów, oraz wszystkim uczestniczącym w uroczystościach za przybycie, w szczególności za obecność tych, którzy kiedyś byli po drugiej stronie. Dziękując, przywołał wszystkich ludzi dobrej woli, wspomagających w czasie stanu wojennego internowanych, osadzonych i represjonowanych działaczy Solidarności. Przypomniał rolę Kościoła, który w tamtym czasie był szczególnym miejscem podtrzymującym ludzi w trudnej sytuacji, szczególnie rodziny uwięzionych i internowanych. Zauważył, że Krzyż Strzebieliński jest symbolem postawy ludzi internowanych w Strzebielinku, a trzy słowa widoczne na tym krzyżu „Bóg, Honor, Ojczyzna”, są przywołaniem tamtej pamięci.\nDalsze uroczystości odbyły się w Gminnym Centrum Kultury, gdzie przybyłych gości powitał koncertem pieśni patriotycznych zespół „Nadolanie”. Kolejne chwile spotkania były przeplatane wspomnieniami byłych internowanych i wystąpieniami zaproszonych gości. Czasy stanu wojennego, poprzez fakty i wspomnienia ludzi przywołał Piotr Szubarczyk, pracownik Oddziału Gdańskiego Biura Edukacji Publicznej IPN. Miłą pamiątką niedzielnego spotkania była srebrna miniaturka Krzyża Strzebielińskiego, wykonana i sponsorowana przez Jarosława Kierznikowicza, którą otrzymał każdy z obecnych byłych internowanych w Strzebielinku. Wspólne śpiewanie pieśni z czasów internowania i poczęstunek przygotowany przez władze gminne zakończyły nasze spotkanie w gościnnym Gniewinie.\nKs. prałat Daniel Nowak z Wejherowa\nKs. prałat Daniel Nowak z Wejherowa (w środku), ks. Marian Miotk, proboszcz w Gniewinie (z prawej) i ks. Robert Meyer, proboszcz w Kostkowie (z lewej)\nPoseł na Sejm Jan Klawiter\nGminne Centrum Kultury w Gniewinie – śpiewał nam zespół „Nadolanie”


Żeby mi pomogła\nTrzeba sobie i to powiedzieć, że nie przyjechałeś nad morze, ażeby się tylko opalić, ale żeby wpatrzeć się w rozkołysane fale, wczuć się w ich potęgę; przepychać się po piasku przez wiejący wiatr; patrzeć na ciągnące czarne chmury, niosące burzę, zmoknąć w deszczu.\nNie przyjeżdżasz po to nad morze, aby się tylko opalić, ale żeby w wygwieżdżoną noc słuchać na plaży Kosmosu. Spotykać uschnięte drzewa, które przed rokiem były obsypane zielenią. Spotykać młodych ludzi, których poznałeś, jeszcze gdy byli niemowlętami. Spotykać starych ludzi, których poznałeś, gdy roznosiła ich energia.\nPrzyjeżdżasz nad morze nie na to, żeby się opalić, ale żeby się dowiedzieć, że twoi znajomi zmarli – prawie niezauważenie. Ażeby pomodlić się za nich przed obrazem Matki Boskiej Częstochowskiej, który wisi w kościółku, tak jak wisiał, gdyś przyjechał tu po raz pierwszy.\nPo to przyjeżdżasz nad morze, aby na tych drogach napotykać Boga, który jest wiecznym Absolutem. Który stworzył morze i mewy – i ciebie, który idziesz ku Niemu coraz szybszym krokiem.


OLEJEK ROKITNIKOWY SYBERYJSKI (100 ml) - Preparaty Naturalne Hertman Leszek\n> OLEJEK ROKITNIKOWY SYBERYJSKI (100 ml)\nOLEJEK ROKITNIKOWY SYBERYJSKI (100 ml)\nRokitnik jest jedną z nielicznych roślin zawierających w miąższu owoców olej tłusty oraz prawdziwe bogactwo witamin i mikroelementów. Wśród nich są witaminy z grupy B, witamina E, F, K, P, kwas foliowy, karotenoidy, czyli prowitamina A, antocyjany, flawonoidy, fosfolipidy, prowitaminę D, garbniki, cukry, kwasy organiczne oraz makro i mikroelementy takie jak żelazo, bor, mangan i inne.\n„Ananasy” z Syberii\nRokitnik (Hippophae) należy do rodziny oliwnikowatych. Odmianą najbogatszą w dobroczynne składniki jest rokitnik kruszynowy (Hippophae rhamnoides L.), rosnący na Dalekim Wschodzie, Syberii, Kaukazie, Zakaukaziu, Ukrainie, w Azji Średniej. Jego jasnopomarańczowe, okrągłe owoce przypominają w smaku ananas dlatego potocznie rokitnik nazywany jest „ananasem syberyjskim”. Z powodu znacznej zawartości witamin i substancji biologicznie aktywnych jego owoce od dawana wykorzystywane są w ludowej medycynie.\nRokitnik jest jedną z nielicznych roślin zawierających w miąższu owoców olej tłusty oraz prawdziwe bogactwo witamin i mikroelementów. Wśród nich są witaminy z grupy B, witamina E, F, K, P, kwas foliowy, karotenoidy, czyli prowitamina A, antocyjany, flawonoidy, fosfolipidy, prowitaminę D, garbniki, cukry, kwasy organiczne oraz makro i mikroelementy takie jak żelazo, bor, mangan i inne. Chociaż w owocach rokitnika znajdują się znaczne ilości witaminy C, nie to stanowi o szczególnych właściwościach tej rośliny. Cenniejsza jest inna, rzadko spotykana zaleta - owoce rokitnika nie zawierają specyficznego enzymu askorbinazy niszczącego witaminę C i dlatego znacznie wolniej niż w przypadku innych roślin będących źródłem witaminy C ulega ona rozkładowi podczas przechowywania czy przetwarzania.\nAntidotum na starość\nJeżeli chodzi o zawartość witaminy E rokitnik przewyższa prawie wszystkie rośliny owocowe i jagodowe. Pod względem ilości witaminy K1 owoce rokitnika przewyższają czarną aronię, jarzębinę pospolitą, dziką różę, czarną porzeczkę. W owocach rokitnika stwierdzono obecność kumaryn, substancji aktywnych biologicznie, posiadających zdolność zapobiegania powstawaniu zatorów w naczyniach krwionośnych. Znaleziono również kwasy trójterpenowe - ursolowy i oleinolowy, charakteryzujące się, przede wszystkim, działaniem przeciwzapalnym, wzmacniającym, wspomagającym gojenie ran oraz obniżającym ciśnienie. Zaobserwowano również obecność alkaloidu serotoniny, uważanej powszechnie za hormon młodości z racji swych zdolności opóźniania procesów starzenia się organizmu. Zawarte w rokitniku kwasy organiczne: jabłkowy, winny, szczawiowy, bursztynowy, zapobiegają i osłabiają toksyczny wpływ lekarstw i promieni rentgenowskich na organizm człowieka.\nJednym z najważniejszych aspektów działania oleju rokitnikowego jest jego zdolność do stymulowania procesów regeneracji. Olej rokitnikowy jest doskonałym środkiem wspomagającym przy dolegliwościach układu pokarmowego. Łagodzi mdłości, wymioty, niestrawność, bóle brzucha i zgagę. Właściwości regenerujące oleju rokitnikowego w przypadku oparzeń i odmrożeń zostały potwierdzone klinicznie już w 1958 roku. Olej rokitnikowy okazał się skuteczny jako środek regenerujący przy oparzeniach skóry wywołanych promieniowaniem. Zaobserwowano również, że posiada właściwości uśmierzające ból. Podnosi też odporność organizmu oraz uzupełnia niedobory witamin i minerałów. Jest znanym i cenionym naturalnym kosmetykiem używanym do pielęgnacji skóry i włosów.


W dniach od 28 do 29 października 2010 roku o godz. 18.00 w Galerii Entropia we Wrocławiu z okazji 9 Międzynarodowego Dnia Animacji odbędzie się cykl pokazów filmowych. Nie zabraknie akcentów wrocławskich, zostaną zaprezentowane nowe filmy i trailery animacji, które są w trakcie realizacji.\nLuis De Mata, Portugal\nOd 2002 roku Międzynarodowe Stowarzyszenie Twórców Filmu Animowanego (Association Internationale du Film d’Animation – ASIFA) świętuje 28 października Międzynarodowy Dzień Animacji (MDA). Data ta nie jest przypadkowa, bowiem tego dnia niemal 120 lat temu, a dokładnie w 1892 roku w Grevin Museum w Paryżu, odbył się pierwszy publiczny pokaz animacji Theatre Optique Emile Reynauda. Z tej okazji na całym świecie odbywają się pokazy filmów animowanych, wystawy, seminaria i warsztaty. Koordynacją obchodów Międzynarodowego Dnia Animacji zajmuje się ASIFA we współpracy z narodowymi grupami – w tym roku kolejny raz z grupą ASIFA Poland, która została utworzona w listopadzie 2008 roku.\nW tym roku ASIFA obchodzi swoje 50. urodziny. Została powołana w 1960 roku w Annecy we Francji na pierwszym festiwalu poświęconym w całości sztuce animacji, a najważniejszą ideą jaka jej prezyświeca jest, prócz promocji filmu animowanego, wspieranie komunikacji między twórcami i wielbicielami animacji. MDA stwarzający okazję do prezentacji dokonań animacji w danym kraju oraz wymiany z innymi grupami narodowymi w skali całego świata, jest tego najlepszym przykładem.\n28 października / czwartek, godz. 18.00\nAnimacja wrocławska – nowości i zapowiedzi\nAnimacja niemiecka, cz. I /filmy nagrodzone w konkursie miedzynarodowym na INTERNATIONALES TRICKFILM FESTIVAL w Stuttgarcie 2010/\nAnimacja bułgarska /filmy studenckie/\n29 października / piątek, godz. 18.00\nAnimacja niemiecka, cz. II /filmy niemieckie nagrodzone na INTERNATIONALESTRICKFILM FESTIVAL w Stuttgarcie 2010/\nAnimacja portugalska /fimy ze Studia Casa de Amincao/\n28-19 października 2010 r.\nGaleria Entropia, Wrocław, ul. Rzeźnicza 4


LESKI na Walentynki w Pińczowie ~ Jak spędzić czas ~ Pinczow Travel\nLESKI na Walentynki w Pińczowie\n2020-02-14 18:30 - 2020-02-14 20:00\nPińczów, "Belweder" , ul. J. Piłsudskiego 2a\n28-400 Pińczów, ul. J. Piłsudskiego 2a\nDla zakochanych i dla zakochanych w dobrej muzyce… 14 lutego na deskach Pińczowskiego Samorządowego Centrum Kultury wystąpi LESKI. Muzyka artysty jest połączeniem różnych stylów i intrygujących tekstów. To gitarowe, spokojne, lekko folkowe brzmienia z odrobiną elektroniki. Leski ma na swoim koncie 2 płyty, nagrodę „Mateusz Trójki”; występował na Festiwalu w Opolu a w 2018 roku był jednym z artystów na trasie Męskiego Grania.\nLESKI – znany przede wszystkim z emocjonalnych tekstów i hipnotycznych melodii. Tworzy muzykę z pogranicza dream popu i indie folku. Stąd często jego twórczość określana jest mianem dream folku. Nastrojowe, gitarowe kompozycje to jego znak rozpoznawczy. Podczas koncertu w Pińczowie zaprezentuje się w duecie. Bilety w cenie 30 zł do nabycia w sekretariacie PSCK.\nPińczów, "Belweder", ul. J. Piłsudskiego 2a


fundusze » SerFin.pl\nNowe postulaty od unijnych rolników?\n8 lipca 2013 lmLeave a Comment on Nowe postulaty od unijnych rolników?\nWygląda na to, że sytuacja w Europie pod względem promocji żywności nie jest zbyt różowa, choć wydawało się, że będzie inaczej. Unijna organizacja rolników o nazwie Copa-Cogeca zaproponowała wprowadzenie nowej polityki promującej europejską żywność, jako smaczną i zdrową alternatywę. Nowa polityka promująca europejską żywność będzie miała za zadanie sprawić, by unijne produkty były bardziej rozpoznawalne […]\nKontrola unijnych pieniędzy?\n28 maja 2013 28 maja 2013 lmLeave a Comment on Kontrola unijnych pieniędzy?\nZ pewnością nie jest dla was żadnym zaskoczeniem informacja, że państwa członkowskie Unii Europejskiej wydają co roku dziesiątki miliardów euro, które tak naprawdę pochodzą z funduszy unijnych – korzysta z nich także Polska. Nie wszystko jednak jest wydawane zgodnie z panującym prawem. Drobiazgowe kontrole, które mają za zadanie wyłonić szereg nieprawidłowości z tym związanych, prowadzone […]\nPorozumienie z PE w sprawie budżetu UE?\n4 marca 2013 4 marca 2013 lmLeave a Comment on Porozumienie z PE w sprawie budżetu UE?\nWygląda na to, że niektóre kraje mają płonne nadzieje na szybkie porozumienie z Parlamentem Europejskim w sprawie unijnego budżetu na lata 2014-2020. Bez zgody parlamentu taki budżet nie może zostać zaakceptowany, a tym samym wdrożony w życie. Swoich nadziei – na szybkie porozumienie w tej sprawie – nie kryje Irlandia, która liczy że uda się […]\n7 lutego 2013 lmLeave a Comment on Na co idą fundusze unijne we Włoszech?\nEksperci ostatnio zadają sobie pytania na co tak naprawdę idą fundusze unijne. Większość z nas jest zdania, że z reguły są to dobre cele mające wspomóc funkcjonowanie gospodarki w niektórych jej aspektach. Jako pierwszy kraj po lupę wzięto Włochy. Sam Trybunał Obrachunkowego w Rzymie ogłosił, że ponad 1 miliard euro z unijnych funduszy został sprzeniewierzony […]


Archeologia śmietnikowa - nowa nauka - Forum - Polityka.pl\nOmawiany przez Panią problem interesuje mnie od dawna, zanim jeszcze odkryli go amerykańscy geniusze. Jest jednym z aspektów szerszego problemu świadectw przeszłości i jeszcze ogólniej: sensu i bezsensu gromadzenia informacji, utrzymywania zabytków i jakim kosztem.\nPytanie, gdzie jest granica między zachowaniem zabytków i blokowaniem rozwoju.\nMówiąc złośliwie, wszystkie te wykopaliska śmietników wyniosły na światło dzienne jedno:śmiecie. I czy są to warte zachowania dokumenty przeszłości czy bezwartościowy złom. A jeśli mają jakąś wartość, to czy koszt ich zdobycia nie przekracza dopuszczalnych granic? Czy nie istnieją tańsze metody? Chyba nie sztuką jest zdobywanie wiedzy ale robienie tego po optymalnych kosztach.\nInna sprawa czy w ogóle zdobyte w ten sposób informacje wnoszą coś nowego do wiedzy o przeszłości. Dane archeologiczne są interesujące, wiadomo jednak, że 99,99% świadectw uległo zniszczeniu. I czy może nie lepiej zostawić aktualne odpady na 200 lat by to, co nam nie jest potrzebne uległo zagubieniu? Dokonać naturalnego oddzielenia śmieci od ziarna? Czy gromadząc nieskończone ilości danych nie giniemy w szczegółach zaciemniających obraz? Albo inaczej, czy taka wiedza będzie komuś w przyszłości potrzebna, będzie mu pomagać czy go obciążać?\nPolska jest krajem, gdzie do zabytków jako świadectw przeszłości nie przykłada się żadnej wartości, całe ciągi ulic wyburzane są dla nowych inwestycji zamiast renowacji. Dla mnie jest to bardzo bolesne. Dokładnie odwrotnie wygląda to w Niemczech czy Holandii. Ale czy tamto podejście nie robi z kraju muzeum i nie blokuje rozwoju?


Jedziemy w trasę – co powinniśmy sprawdzić? - Twoje auto\nJedziemy w trasę – co powinniśmy sprawdzić?\nHome » Stan techniczny » Jedziemy w trasę – co powinniśmy sprawdzić?\nPóźna jesień to czas, gdy większość kierowców odwiedza stacje kontroli pojazdów żeby zmienić opony na zimowe. Jest to również dobra okazja, by sprawdzić stan techniczny naszego pojazdu. Lista czynności do wykonania nie jest długa, a przeprowadzenie prostych badań pozwoli uniknąć awarii i zapewni komfort jazdy w nadchodzącym trudnym dla kierowców i ich pojazdów w sezonie jesienno-zimowym.\nPrzygotowanie pojazdu to jedna sprawa, ale równie ważne jest nastawienie kierowcy – mentalne przestawienie na czas zimowy i dostosowanie stylu jazdy do trudnych i zmiennych warunków na drodze: mokrych liści, kałuż, miejscowych oblodzeń a także częstych mgieł, silnych wiatrów i opadów atmosferycznych.\nW takich warunkach niezwykle istotne jest dostosowane do sezonu ogumienie. Pamiętajmy, żeby bieżnik w oponach zimowych był jak najmniej zużyty, a jego wysokość miała co najmniej wymagane 4 milimetry. Ciśnienie w oponach zawsze powinno odpowiadać zaleceniom producenta. Zimowe wyprawy są dla wielu kierowców okazją do stosowania łańcuchów. To nie lada wyzwanie, zwłaszcza dla początkujących. Dlatego, zanim przyjdzie nam zakładać łańcuchy w ekstremalnych warunkach zimowych, radziłbym przećwiczyć tę czynność „na sucho”.\nJesienna szaruga to też sprawdzian dla świateł. Musimy dobrze widzieć i być widzianym przez innych użytkowników drogi – w tym pieszych. Dobrze ustawione, sprawne i czyste reflektory, kierunkowskazy, światła stopu i światła przeciwmgielne to bezwzględny wymóg i gwarancja bezpieczeństwa. W czasie niesprzyjającej aury również szyby w aucie są narażone na kontakt z błotem, a samochody z polem widzenia oczyszczonym jedynie przez wycieraczki wciąż niestety nie należą do rzadkości. To dziwi, zwłaszcza, że myjnie samochodowe rosną jak grzyby po deszczu, a praktycznie każda stacja benzynowa oferuje możliwość umycia szyb i reflektorów, co poprawia nie tylko wygląd samochodu ale i nasze bezpieczeństwo.\nRównież pakując bagaże, upewnijmy się, że nie przesłonią one widoczności drogi za pojazdem z perspektywy wewnętrznego lusterka. Jeżeli widoczność może zostać ograniczona – rozważmy zapakowanie większych bagaży do bagażnika dachowego. Zimą przydają się akcesoria pozwalające na usunięcie szronu z szyb i lusterek: wszelkiego rodzaju zmiotki, drapaki czy środki odmrażające (także te przeznaczone do zamków!). Pamiętajmy również o zmianie płynu do spryskiwaczy na zimowy i – w przypadku obfitych opadów śniegu – regularnym zrzucaniu śnieżnej czapy z dachu samochodu przed rozpoczęciem jazdy, za co zapewne będą nam wdzięczni inni kierowcy.\nSkontrolujmy podzespoły naszego pojazdu\nPrzed nadejściem mrozów niezwykle istotna jest kontrola układu chłodzenia oraz płynów eksploatacyjnych pod kątem temperatury ich zamarzania. W przypadku nowszych pojazdów, producenci gwarantują wytrzymałość płynów do ok – 38⁰ C. Posiadacze samochodów starszych i z tzw. drugiej ręki, powinni rozważyć kontrolę jakość płynu w chłodnicy w warsztacie. Upewniamy się również, że akumulator i odpowiedzialny za jego ładowanie alternator są sprawne, a poranne odpalenie pojazdu przebiegnie szybko i bez niespodzianek. Przed wyjazdem na zimowy urlop – szczególnie gdy są z nami dzieci – koniecznie sprawdzamy, czy działa ogrzewanie i upewniamy się, że mamy zapas paliwa na wypadek utknięcia w zaspie czy po prostu w korku na autostradzie, co jak pokazuje historia wcale nie należy do rzadkości. Na tę ewentualność przygotowujemy się również poprzez wyposażenie auta w koce, zapas przekąsek i w miarę możliwości – ciepłych napojów.\nPamiętajmy, że zima to trudny okres, a należyta ostrożność, zdrowy rozsądek i umiejętności są niezastąpione – bez względu na to, jak dobrze jest wyposażony i przygotowany nasz pojazd.\nolej silnikowy serwis stan techniczny zimowe warunki


Dyzia ciecia małe Conieco - strona 7 - dyzio - Wędliny domowe - forum\nDyzia ciecia małe Conieco\nRozpoczęty przez dyzio , 18 wrz 2012 21:29\n474 odpowiedzi w tym temacie\nNapisano 15 sty 2014 - 10:02\nU mnie musi być na BN i Wielkanoc. Wyniesione z domu.\nUnas rowniez. Do tego nie pazona a smazona .\nA wedzonki kolorek maja wspanialy,\nNapisano 15 sty 2014 - 10:33\nInspirowany Boczek parzony, a potem wędzony – rolowany Radka pokusiłem się też o wykonanie z powodu, że boczek lubie bardzo dobrze.\n2013-12-24-785.jpg 33,39 KB 4 Ilość pobrań 2014-01-13-814.jpg 40,33 KB 4 Ilość pobrań\nByła też i szynka z tłuszczem bez skóry prasowana w mandolince.\nBoczek rolowany wyszedł mi lekko za słony, bo chciałem być lepszy od autora. Parzyłem go w rękawie do pieczenia, więc cała zawartość soli została w nim. Nauczka. Następną razą, a będzie na pewno, zgodnie z przepisem Radka.\nNapisano 15 sty 2014 - 10:49\nNo piękne te wędlinki "Cieciu" ale co na to teściowa ?\n#124 andrzej k\nNapisano 15 sty 2014 - 10:51\narzyłem go w rękawie do pieczenia, więc cała zawartość soli została w nim.\ndyzio Bo tak to czasami bywa W przepisach branżowych dla wyrobów parzonych jest dokładana ilość peklo lub soli właśnie na "wymoczenie " . Jeżeli teraz taki wyrób będziemy parzyć zamknięty w foli to wiadomo że będzie słonawy Oczywiście nie odnosiłem się do boczusia Radka tylko tak dla informacji .\nNapisano 15 sty 2014 - 11:02\nTeściowa z wędzonek najbardziej lubi pieczoną karkówkę nadziewaną czosnkiem i obtaczaną w ziołach, które w szawce.\nPamietam jak nie będąc jeszcze wśród Wędzarniczej Braci, dostałem od niej zjebkę bo białą kiełbasę podałem gotowaną a nie parzoną.\nPodarowałem jej na nowy rok kalendarz WB, aby patrząc na niego co dnia, myślała o mnie. Bo ja jak cos robię /http://wedlinydomowe.pl/, to tylko z myśla o niej.\nNapisano 15 sty 2014 - 11:06\nNo to już jestem spokojny Dyziu .\nNapisano 15 sty 2014 - 11:25\nDyziu Wyroby Extraklasa . A ten boczuś rolowany, to z masełkiem, cienko pokrojony i pójdzie raz dwa .\nNapisano 20 sty 2014 - 08:31\nMistrzu! Jakie piękne kolory prezentujesz te świąteczne boczki cieszą oko na równi z podniebieniem pewnie hehe\nCUDO! obszerniejszy opis produkcji by się przydał wygląda bardzo smakowicie!\nczyżby to kawał szynki w całości? wykroiłeś pod wymiar do prasowania, usuwałeś coś czy w całości parzona?\nBoczuś rolowany Radziowy też wygląda super gastroporno Pozdrawiam sedecznie\nNapisano 21 sty 2014 - 14:31\nPB, sznkę kupuję w jednym kąsku /ok. 3 kg/, jak to mówią górale, skóruję, pekluję bez przypraw ale z nastrzykiem i wciskam na tzw. chama do praski z dwoma, trzema listkami laurowymi. Parzę trzy godziny w 72°C.\nA poniżej, to co mi się wydażyło w sobotę. W zasadzie miał być wędzony boczek parzony dla kuzyna, któremu podarowałem na święta BN kawałek. Ostało się trochę więcej boczku, więc chciałem jeszcze trochę kiełbaski. A w zasadzie parówek. Dokupiliśmy mięsa. Okazało się że za mało, więc parówki wypadły z programu. Wołowina zamiast do parówek trafiła do białej, którą postanowiliśmy podwędzić. Aby nie było za nudno, około 1,5 kg nadzialiśmy farsz w jelita baranie do kabanosów, dodając do farszu czerwonej papryki do koloru i pieprzu kajeńskiego dla ostrości. Pełna improwizacja.\nNiestety okazało się, że wędzarnia nie jest z gumy. Trzeba było się nakombinować, aby sie wszystko pomieściło. I tu nauka dla mnie na przyyszłość. NIE UPYCHAĆ. Albo większa wędzarnia. KIjów nie miałem jak obrócić i nie równo się obdymiło. NIe mam zielonego niepojęcia jak zdołalem zawiesić jeszcze trzy serki żółte typu Gouda.\nNo i efekt wyszedł jak na fotkach.\n2014-01-18-819.jpg 41,44 KB 5 Ilość pobrań 2014-01-18-820.jpg 26,15 KB 2 Ilość pobrań\n2014-01-18-822.jpg 47,67 KB 2 Ilość pobrań 2014-01-18-821.jpg 56,59 KB 2 Ilość pobrań\n2014-01-18-824.jpg 70,75 KB 2 Ilość pobrań 2014-01-18-823.jpg 64,84 KB 2 Ilość pobrań\n2014-01-18-825.jpg 42,99 KB 2 Ilość pobrań\nNapisano 21 sty 2014 - 15:56\nNo pięknie Cieciu Drogi, oj będzie miała teściowa co próbować.\nNapisano 22 sty 2014 - 08:10\nA poniżej, to co mi się wydażyło w sobotę\nMusisz uważać, bo sobota to taki zdradliwy dzień, myślisz że odpoczniesz po całym tygodniu harówki - a tu masz\nNapisano 27 sty 2014 - 14:36\nZbliżała się niedziela. Oznaczało to, ni mniej ni wiecej, teściowa na obiadku. Zainspirowany i natchniony postem Kol. Zbója Mistrza Madeja, https://wedlinydomow...rzepisy/page-19. Pełny wiary we własne umięjętności kulinarne, nie namyślając się zbyt długo, pobiegłem w sobotę biegusiem po pieczarki, buraki i kiszoną kapustę. Własnej niestety nie mam.\n2014-01-26-831.jpg 52,04 KB 6 Ilość pobrań 2014-01-26-832.jpg 73,59 KB 4 Ilość pobrań\nDo tego obowiązkowo czysty barszcz na bulionie wolowo wędzono boczkowym. Nie takim jaki ONA serwuje na wigilję BN. /woda z burakami/\nNo i nastąpił cód. Nawet nie mniemany jak u Bogusławskiego. Jak powiedziałem, że to specjalnie dla mamusi, to przemówiła.\nPójdę tą drogą.\n#133 Zbój Madej\nNapisano 28 sty 2014 - 08:14\nOznaczało to, ni mniej ni wiecej, teściowa na obiadku.\nJak powiedziałem, że to specjalnie dla mamusi, to przemówiła. Pójdę tą drogą.\nZnaczy się mamusia zapowiedziała, że teraz częściej na obiadki będzie wpadać\nZbója Mistrza Madeja\nOj tam, jaki mistrz, ja tylko skromny Zbójniczek jestem\nA paszteciki oczywiście wyglądają bardzo smaczniaście\nNapisano 28 sty 2014 - 16:19\nDyzio w mistrze idziesz\nNapisano 28 sty 2014 - 16:56\nCzytać pochwały wychodzące z pod klawiatur Wielkich tego forum jest dla mnie wielkim zaszczytem i potwierdzeniem, że było warto tu kiedyś zajrzeć.\nWrodzona skromność nie pozwala mi na pisanie więcej superlatyw pod własnym adresem.\nNapisano 28 sty 2014 - 17:05\nJasne Dyziu, resztę to już teściowa to Twoje wrodzone skromnniutkie ego na swój sposób dopieści .\nNapisano 29 sty 2014 - 08:49\nwychodzące z pod klawiatur Wielkich tego forum\nWielki Dyziu następnym razem zrobię chyba taką właśnie szyneczkę hehe\nnapisz jak kabanosiki wyszły\nteż mam problem ostatnio z nierównomiernym owędzeniem i tu masz 100% racji - nie ma sensu upychać, trzeba większego sprzętu\nPaszteciki mmmm jak malowane! Pozdrawiam serdecznie\nNapisano 11 lut 2014 - 10:07\nPonownie przyszedł czas na Pasztet Halusi. /https://wedlinydomow...lusi/?p=131912/\nRobię od razu podwójną ilość, bo ma w rodzinie i już nie tylko, ogromne wzięcie. Jeden to już obligatoryjnie dla teściowej. Troche się wycfaniłem, bo zamiast grzybków dodaje pieczarki /1 kg/ podsmażane na maśle. Po dość długim podsmażaniu zastaje ich około 1/3 wagowo. Woda poprostu z nich odparowuje. Cebulę podsmażam a w tłuszczu po niej obsmażam wątrobę.\n2014-02-07-847.jpg 57,26 KB 3 Ilość pobrań 2014-02-07-849.jpg 65,97 KB 3 Ilość pobrań\nCzas pieczenia tak jak w przepisie.\n2014-02-08-850.jpg 89,28 KB 3 Ilość pobrań 2014-02-08-851.jpg 80,06 KB 3 Ilość pobrań\nNo i wreszcie upragnione śniadanie z PASZTETEM HALUSI w roli głównej.\n2014-02-08-852.jpg 57,34 KB 3 Ilość pobrań\nNapisano 05 mar 2014 - 11:47\nZa parę dni kilkudniowy wypad w Alpy.\nKuferek w sieni stoi już zrychtowany, więc pomału wypada napełniać koszyk z wiktuałami.\nMam skromna nadzieję, że moja Pancetta naturale rotolo przypadnie współbiesiadnikom do gustu. Właśnie zdjąwszy ją po trzech miesiącach z haka.\n2014-03-05-867.jpg 41,13 KB 2 Ilość pobrań 2014-03-05-868.jpg 51,47 KB 2 Ilość pobrań\nZawinąłem ją tym razem na lewą stronę. Tłuszczem do środka.Chyba zyskała na tym.\nMoże z ilościa przypraw trochę przesadziłem. Nie wszystko mięso wchłonęło.\nNapisano 05 mar 2014 - 11:55\nNo piękna Dyziu ta Pancetta, ale na fotce nie mogę nigdzie dojrzeć "popychacza", bez którego przecież pochwały nie będą chyba takie zupełnie 100% .


Strony: 1 2 3  5 6 7 ... 14 Do dołu\nAutor Wątek: Scalped (Przeczytany 45729 razy)\n« Odpowiedź #45 dnia: Luty 12, 2013, 07:39:08 pm »\nCytat: N.N. w Luty 11, 2013, 06:16:36 pm\nDobrze, kończąc ten offtop - mieszkam w bloku, a pod piwniąca jest ogólny garaż dla mieszkańców.\n« Odpowiedź #46 dnia: Luty 12, 2013, 07:41:19 pm »\nW sam raz, żeby pomieścić Twoją kolekcję.\n« Odpowiedź #47 dnia: Czerwiec 20, 2013, 08:55:15 pm »\nSkończyłem. Wyjątkowo długo zbierałem te 10 TPB. Ale warto było. Świetnie rozpisana seria. Ani przez chwilę nie ma nudy, wiecznie coś się dzieje. Może nie zachwyca, ale solidnie trzyma w napięciu. Już tu kiedyś napisałem, nie od początku mnie wzięła ale wystarczająco aby wracać po kolejne części co jakiś czas. A potem już poszło.\nHistoria mocno osadzone w realiach, które znam co najwyżej z tv, ale wydawały się jak najprawdziwsze. Rysunki tylko potęgowały okropieństwo rezerwatu. Czuło się te tumany piasku, po którym poruszają się bohaterowie. Bohaterowie którzy zmieniają się, niekoniecznie na lepsze, dojrzewają do pewnych decyzji i życiowych ról. Idą na spotkanie z przeznaczeniem. Do tego brutalność, która jakoś zupełnie nie dziwi i niestety staje się jedyną drogą do przeżycia. Może końcówka trochę przekombinowana, ale jak najbardziej amerykańska. Nie da się przejść obojętnie obok tego komiksu. W niedługim czasie planuję zasiąść nad całością od początku i wtopić się świat współczesnych Indian raz jeszcze. Wszystkim również polecam.\n« Odpowiedź #48 dnia: Czerwiec 24, 2013, 11:23:20 pm »\nParę osób mi pisało na Facebooku, że to sto razy lepsza seria od "Sandmana". Wręcz wyśmiali "Sandmana", pisząc jak genialne jest "Scalped"...\n« Odpowiedź #49 dnia: Czerwiec 25, 2013, 07:22:59 pm »\nCytat: Death w Czerwiec 24, 2013, 11:23:20 pm\nUważam za głupi pomysł porównywanie tych serii. Masz raczej dziwnych znajomych. Sandman to komiks "kultowy", który już się zdążył zestarzeć a mimo to jest nadal bardzo interesujący. Scalped jest ciekawe, ale nie sądzę, aby osiągnęło status "kultowego"...\n« Odpowiedź #50 dnia: Czerwiec 25, 2013, 07:42:49 pm »\nSądzę identycznie co graves. Scalped jest świetnie rozpisaną historią kryminalną, w ciekawym otoczeniu, i nie ma co porównywać do Sandmana. Jeśli już, to słyszałem porównania do 100 naboi, ale ja jednak bardziej cenię Azarello/Risso. Mimo wszystko do genialności sporo brakuje Scalped.\n« Odpowiedź #51 dnia: Czerwiec 25, 2013, 08:27:39 pm »\nKtoś zrobi jedno niedobre porównanie: "Sandman" - "Scalped" (najprawdopodobniej dlatego, że oba tytuły zaczynają się na "S") i już się zaczyna szukanie dziury w całym.\n"Sandman" przemodelował nasze myślenie o tym, co sie może w serii komiksowej zdarzyć (akcja przenosi się z jednego świata do drugiego, jej bohaterami są bogowie, demony, idee, mitologiczni herosi i wymysły).\n"Scalped" to historia utrzymana w zupełnie innej konwencji - kryminalna, dobrze osadzona w realiach, pośrednio odwołująca się do konkretnych zdarzeń z najnowszej historii USA, zarazem westernowo-indiańska. Jeśli nie ma statusu kultowej, to z pewnością nań zasługuje.\n« Odpowiedź #52 dnia: Maj 13, 2014, 08:39:57 am »\nStrasznie dziwne porównanie, sam uważam sandmana za wybitną serię, aczkolwiek domyślam się przyczyn tego hejtu na piaskuna.\nStawiałbym na oprawę graficzną sandmana, który dla wielu stanowi barierę nie do przebicia- często spotykam się z opiniami, że po prostu jest pseudo- artystyczny, a komiks nie powinien mieć trudniejszych rysunków. Dysuksyjna teza z, która kompletnie się nie zgadzam- wprowadzenie takiego podejścia w praktyce skuktowałoby tym, że każdy komiks byłby na graficznym poziomie kajko i kokosza.\nO ile jestem jeszcze w stanie zrozumieć tego typu argumenty, chociaż sam się z nimi nie zgadzam- może nie uwielbiam rysunków z np Preludii, kiedyś miałem z nimi duży problem, ale dziś w pełni je w akceptuje i potrafię zrozumieć, że taka była konwencja- o tyle totalnie nie potrafię się zgodzić z zarzutami na temat "słabej" fabuły.\nA takie też spotkałem- tutaj już nie rozumiem i mimo prób nie potrafię zrozumieć.\nPoza tym porównywanie scapled do sandmana, to cos jak porówywanie 100 bullets- komiksu bardzo dobrego, z watchmen- pozycją wybitną.\n« Odpowiedź #53 dnia: Styczeń 14, 2015, 06:15:57 pm »\ndziś skończyłem czytać Scalped. cóż mogę powiedzieć ? jedna z lepszych amerykańskich serii z jakimi miałem do czynienie. mięsiste noir, z wartką akcją, nieoczekiwanymi zwrotami, nutką metafizyki i bardzo dobrze zarysowanymi postaciami. szczególnie ujęło, to jak bardzo zmienia się pogląd na działania głównych bohaterów w trakcie czytania oraz konsekwencja Aarona w ukazywaniu ich przeżyć. dziwne, że u nas to jeszcze nie wyszło. acha, i moim zdaniem lepsze to od 100 naboi\n« Odpowiedź #54 dnia: Styczeń 14, 2015, 06:35:35 pm »\nEhhh tyle wydatków i nie mogę się w końcu dobrać do tej serii. A ktoś chyba tu z forum z 2-3 miechy temu sprzedawał komplet TPB w przystępnej cenie.\nZ drugiej strony szkoda, że nie wydadzą tego w miękookładkowej wersji "new edition" jak np. 100 bullets czy Y.\n« Ostatnia zmiana: Styczeń 14, 2015, 06:50:11 pm wysłana przez opall »\n« Odpowiedź #55 dnia: Styczeń 14, 2015, 06:42:40 pm »\nFajnie, fajnie. Bardzo chcę to przeczytać i każda kolejna taka pozytywna ocena, tylko jeszcze bardziej mnie nakręca. A co do wydania tego u nas, skoro w robiącym dziś furorę newsie, Egmont odnośnie Vertigo napisał: "W roku 2015 zostaną też dokończone dwie znakomite serie Vertigo (Sandman, Lucyfer), dzięki czemu od początku roku 2016 zostaną uruchomione nowe serie z przebogatej kolekcji Vertigo." - wierzę że będzie to Scalped i mocno trzymam za to kciuki.\n« Odpowiedź #56 dnia: Styczeń 14, 2015, 06:47:23 pm »\nCytat: ramirez82 w Styczeń 14, 2015, 06:42:40 pm\nno własnie mam taką nadzieję. oprócz Scalped mogli by jeszcze wydać Invisibles, Animal Mana, Swamp Thinga i mielibyśmy w Polsce wszystko co w Vertigo najlepsze\n« Odpowiedź #57 dnia: Styczeń 14, 2015, 06:55:39 pm »\nCytat: wujekmaciej w Styczeń 14, 2015, 06:47:23 pm\nA 100 naboi i Y? Nie wiem jak te serie dalej się rozwinęły, ale to co u nas wyszło, było rewelacyjne.\n« Odpowiedź #58 dnia: Styczeń 14, 2015, 08:02:31 pm »\nCytat: ramirez82 w Styczeń 14, 2015, 06:55:39 pm\nczytałem całego Y-ka i naprawdę nie kumam tych zachwytów. jeśli chodzi o 100 naboi to zostały mi 2 ostatnie tpb i fakt - powinni to wydać, aczkowiek moim zdaniem od poziomu wcześniej wymienionych ciut odstaje\n« Odpowiedź #59 dnia: Styczeń 14, 2015, 10:58:17 pm »\nEkhm, ekhm, Global Frequency Ellisa, Shade i Human Target za czasów Milligana, Terminal City, 100%, Sleeper (ja wiem, że to Wildstorm, ale obecnie zbiorczo wychodzi już jako Vertigo), Astro City, Dark Rain, Silverfish, do tego "wszystko co najlepsze droga jeszcze daleka.\nStrony: 1 2 3  5 6 7 ... 14 Do góry


Yakuza » Historia\nYakuza (jap. やくざ, Yakuza?) lub gokudō (jap. 極道, gokudō?) – członek tradycyjnych japońskich grup przestępczych. Obecnie stanowią największą na świecie przestępczość zorganizowaną, udokumentowaną w Księdze rekordów Guinessa. Jest to tradycyjne określenie japońskiej przestępczości zorganizowanej i japońskiego gangstera.\nNazwa yakuza wywodzi się od tradycyjnej japońskiej gry karcianej zwanej hanafuda. Zwycięzcą rozgrywki jest gracz, który kończy grę z kartami w ręku, których ostatnia cyfra sumy była największa. Układ ya-ku-za oznacza 8-9-3 (wymowa w slangu), czyli przegraną.\nTermin yakuza nie występuje w tekstach ustawowych i nie jest oficjalnie używany przez policję. Formalna nazwa tego rodzaju grup przestępczych brzmi: bōryoku-dan, a jego członków bōryoku-dan’in. Tradycyjne domeny działania to: hazard, wymuszenia za „ochronę”, handel narkotykowy, przemoc, groźby i przekupstwa przy wyścigach motocyklowych, konnych, kontrola życia nocnego – kluby, bary, kabarety, prostytucja. Zauważalna jest jednak tendencja do rozszerzania aktywności w sferze gospodarki i biznesu (np. poprzez tworzenie firm fasadowych). Zajmują się one interesami budowlanymi, operacjami finansowymi, handlem gruntami i usługami. Działalności tej towarzyszą poważne przestępstwa: wymuszenia, fałszerstwa, oszustwa, nielegalny hazard, przemyt i handel bronią. Międzynarodowa działalność yakuzy jest w zasadzie ograniczona do japońskich obywateli i przedsiębiorstw. Największym gangiem w Japonii jest Yamaguchi-gumi.


Autor: www.dlahandlu.pl 15 marca 2012 14:40\n8 marca br. odbyło się otwarcie kolejnego sklepu firmowego Zakładu Mięsnego Wierzejki w Warszawie, który mieści się przy ul. Grójeckiej 32.\nJak pisaliśmy wcześniej, firma Wierzejki poszukuje lokali o powierzchni 40 -150 mkw. w Siedlcach, Garwolinie, Sokołowie, Węgrowie, Rykach, Parczewie, Włodawie, Bielsku Podlaskim i Siemiatyczach. Sieć chce lokować swoje punkty sprzedaży w centrach miast i osiedli.\nPod szyldem Wierzejki na rynku działa już prawie 100 placówek. Sklepy firmowe generują 70 proc. obrotów tej spółki.


Wielkopolska » Strona 3 z 5 » Historykon.pl\nZmarł prof. Trzeciakowski\n8 stycznia 2017 by Aga Popiak 0 comments\nW dniu wczorajszym, tj. 7 stycznia 2017 roku, w wieku 86 lat zmarł prof. Lech Trzeciakowski. Był poznańskim historykiem i wykładowcą akademickim, badaczem XIX i XX stulecia. Jego ojciec był Powstańcem Wielkopolskim. W 1959 roku otrzymał doktorat, a w 1981 został profesorem zwyczajnym. Pracował jako nauczyciel w szkołach, jako pracownik […]


Kurczak tikka masala – mammadeli – proste i pyszne przepisy\nOpublikował/a mammadeli dnia 28 sierpnia, 2013 2 października, 2018\nNajczęściej jedzone danie w Wielkiej Brytanii? Nie sławna fish and chips, czy klasyczny pie and mash. Biorąc pod uwagę, jak liczną grupą w Anglii są teraz Polacy, być może niebawem nasze pierogi podbiją serca brytyjczyków. Jednak póki co, najpopularniejsze jest właśnie to hinduskie danie – kurczak w sosie tikka masala. Wersja dla leniwych – wykorzystałam gotowy sos ze słoiczka. Nie czuję się z tym bardzo źle – inspiracją był dla mnie przepis Jamiego Olivera z książki Każdy może gotować, który również uwzględnia to rozwiązanie. Jeśli sos jest dobrej jakości – dlaczego nie ułatwić sobie życia.\n400g słoik sosu tikka masala (ja użyłam firmy Patak’s)\nPokrój mięso na niewielkie kawałki.\nPosiekaj cebulę, chilli i kolendrę (odłóż na później garść listków).\nObierz imbir i zetrzyj na tarce o drobnych oczkach.\nRozgrzej sporo oleju w dużym garnku o grubym dnie.\nDo garnka wrzuć cebulę, chilli, imbir i większość kolendry. Smaż około 5 minut, aż cebula się przyrumieni.\nDodaj sos ze słoika i pokrojonego kurczaka, wymieszaj, dopraw solą i pieprzem.\nWlej do garnka mleko kokosowe i krojone pomidory i wymieszaj.\nDoprowadź do wrzenia i gotuj na małym ogniu 20 minut pod przykryciem.\nPrzed podaniem posyp listkami kolendry.\ncebulachillicurryfiletyimbirkolendrakurczakmleko kokosoweolej rzepakowypatak'spomidorysostikka masala\nPoprzedni wpis Muffinki snickersowo-fistaszkowe\nNastępny wpis Placek malinowo – migdałowy\n30 sierpnia, 2013 o 10:44 pm\nUwielbiam kurczaka tikka masala i sos Patak też używam, bo faktycznie czemu nie ułatwić sobie życia skoro można? I sos jest świetny :)


Kask integralny – czy warto? – RumoBike – Portal dla motocyklistów\nKask integralny – czy warto?\n11/01/2022 Części do motocykla\nKaski integralne to najpopularniejszy typ kasków motocyklowych. Odmiennie nazywane są kaskami zamkniętymi z racji na fakt, że ich skorupa nie ma otwierającej się szczęki, obejmuje całą głowę motocyklisty. Wielokrotnie wybierane są one do jazdy sportowej czy sportowo-turystycznej. Dużą wartością tychże kasków jest ich odporność, za co w znacznej mierze odpowiada m.in. pianka EPS i powłoka z której zostały zrobione. Najdoskonalsze kaski integralne na motor zrobione są z karbonu.\nKask integralny – charakterystyka oraz wykorzystanie\nPośród motocyklistów jednym spośród wielokrotnie wybieranych rodzajów jest kask integralny. Przyjęło się, iż tenże model jest najwygodniejszy podczas sportowej oraz profesjonalnej jazdy, lecz korzystają z niego również użytkownicy jednośladów do rekreacyjnych jazd. Kask integralny wyróżnia się zamkniętą pokrywą, składającą się z jednego elementu, bez otwieranej szybki lub części szczękowej. Takie wyjście uznawane jest za najbezpieczniejsze, ponieważ ze względu na brak łączeń oraz pomocniczych mechanizmów, kask integralny gwarantuje najdoskonalszą ochronę podczas uderzenia.\nCzemu należałoby kupować kask integralny?\nKask integralny (dostępny do kupienia na moto-tour.com.pl) jest zawsze odpowiednim doborem, niezależnie od tego, jakim motocyklem jeździsz oraz jaki sposób jazdy wolisz. Zabudowana część szczękowa zapewnia optymalne zabezpieczenie, chroniąc dowolną część Twojej głowy. Szczelna skorupa jest zaopatrzona we wloty powietrza, jakie zapewniają oddychanie oraz powodują, iż skóra nie wydziela wielkich ilości potu. To zabezpieczenie głowy jest wyjątkowo zalecane młodym oraz początkującym kierowcom, jacy są niezwykle narażeni na ryzyko.\n← Jak wybrać podnośnik motocyklowy?\nNowy, bezpieczny kask na głowie →