Podpora do pnączy - OBI\nMinęły chłodne dni. Czas wolny zaplanuj na pracę w ogrodzie. Zacznij siać i sadzić z myślą o wiośnie pełnej kwiatów, na którą czekasz z niecierpliwością. Samodzielnie zbudowana podpora na pnącza pozwoli kwitnącym roślinom pięknie piąć się w górę. W trzech doniczkach zasadź różne lub jednakowe rośliny. Po lewej stronie mogą kolorowo kwitnąć passiflory (męczennice), a na prawo powojnik. Rosnący między nimi bluszcz łagodnie rozdzieli te dwa barwne światy.\nWskazówka: Podpora na pnącza może również posłużyć jako parawan chroniący przed wzrokiem ciekawskich sąsiadów. W tym celu ustaw ją dyskretnie na balkonie lub tarasie. Rośliny pnące jak bluszcz czy kapryfolium dadzą efekt zawsze zielonego ogrodu.\nStojak na doniczki i podpórki dotnij na wymiar piłą.\nOtwory w stojaku wytnij za pomocą otwornicy na wymiar średnicy doniczek (użyj ostrza do okrągłych otworów).\nKrok po kroku 2 - Wykonanie\nWygładź papierem ściernym, połącz drewniane elementy pod kątem prostym i polakieruj.\nDopasuj nożycową kratkę pod pnącza do szerokości stojaka na doniczki, przymocuj ją małymi gwoździkami i pomaluj na dowolny kolor. Po wyschnięciu przykręć od tyłu śrubami do stojaka na doniczki.\nDrewniane krążki udekoruj wzorem kwiatowym i przyklej w miejscach przecinania się kratek.\nKratkę i stojak na doniczki skręć za pomocą 6 wkrętów. Gotowe!\n1 rozkładana kratka na pnącza typu nożycowego, 800 x 1200 mm, Invidunt ut labore\n37 krążków drewnianych, Ø 50 x 10 mm, okrągła listewka pocięta na plastry.\n2 podpórki, 180 x 200 x 18 mm, sklejka świerkowa\n1 stojak na doniczki, 850 x 200 x 18 mm, sklejka świerkowa\n4 wysokie doniczki, Ø 150 mm\n8 wkrętów do drewna, 3 x 20 mm


Dokładnie dziś blog obchodzi swoje siódme urodzin. To idealna okazja , aby zrobić małe podsumowanie tych kilku lat, oraz przedstawić tą stronę nowym osobom.\nCarolinaa-carolinaaa.blogspot.com od początku był blogiem ze stylizacjami, formą pamiętnika z różnymi przemyśleniami. Z czasem stał się ogromną częścią mojego życia. Bywało różnie, nie raz z długimi przerwami, ale nigdy nie zakończone. Blog zmieniał się i zmienia się nadal wraz z tym jak zmienia się moje życie. Zakładając go byłam nastolatką, teraz jestem mamą. Dodało to nieco tematyki związanej z dziećmi i z rodzicielstwa, jednak nie w dużej mierze. Jeżeli chodzi o typowy parenting dotyczy to jedynie moich doświadczeń, opowieści. Nauczyć bym mogła tylko jak być nieidealnym rodzicem. Ale właściwie czy istnieją idealni ?\nBędąc mamą i prowadząc bloga mogę pokazać , że siedząc w domu z dziećmi nie trzeba chodzić w dresach a także że można realizować swoje pasje tak jak przed pojawieniem się dzieci. Co prawda mi zajęło to chwilę. Pa…\nZbierałam się tydzień, żeby dodać wpis. Zdjęcia były gotowe i cierpliwie czekały, ale czasami trzeba odpocząć od życia online, a także od wszystkiego czego tylko można. Zauważyłam już jak bardzo jest ważny czas na odpoczynek, a wiadomo że przy dzieciach z tych odpoczynkiem bywa różnie. Całe szczęście, że chociaż trochę się udaje, bo dzięki temu głowa jest chociaż trochę bardziej świeża i jakoś nabiera się dwa razy więcej sił do działania.\nW dzisiejszym zestawie główną rolę odgrywa musztardowym sweterek. Jest on dość krótki, dlatego wybrałam do niego spódniczkę z wyższym stanem. Dodatkowo kolor musztardowy to jeden z tych typowych jesiennych zaraz za beżem i karmelem.\n- października 01, 2020\nLubię zakupy, jak większość kobiet. Ale jest coś w tych zakupach czego szczerze nie lubię. Nie lubię kupować kurtek, dodatków i butów. Właściwie samo się jakoś dzieje ,że będąc w sklepie nawet na to nie patrzę. Zwracam uwagę jedynie na bluzki, swetry, sukienki , spodnie, spódnice i tego już mam na prawdę sporo w swojej szafie. A często mam później problem, że odzież wierzchnia totalnie nie pasuje 🙈 Dokładnie tak samo jest w przypadku robienia zakupów dla dzieci. Nie wiem jeszcze jak ale czas to zmienić 🤔\nA skoro wspomniałam Wam, że tego wszystkiego innego mam masę muszę też wspomnieć ,że jak typowa kobieta coraz częściej nie mam w co się ubrać. Ja na prawdę nie wiem jak to się dzieje i wcale nie dziwię się facetom, którzy nie potrafią tego zrozumieć. Na razie znalazłam jedno wytłumaczenie tej magii w naszych szafach- nasza stylizacja musi wyrażać nasz nastrój dnia, ewentualnie stojąc przed szafą mamy klapki na oczach.\nZwykle pokazuje Wam delikatne zestawy, dziś nie wiem skąd wzięła …\nKoszulkowy.pl -sklep z prezentem na każdą okazję\nPrzynajmniej większość z nas lubi dostawać prezenty. Przyznaję, że zdecydowanie należę do tej grupy. Dzięki prezentom czujemy się wyjątkowo, doceniani i wiemy, że inni o nas pamiętają. Okazji do wręczania upominków jest cała masa. To święta, to dzień mamy, taty, babci, dziadka itd.. Najlepsze jednak są prezenty dawane zupełnie bez okazji, to dzięki nim możemy czuć się kochani i ważni. A skoro już mowa o prezentach to warto mieć sprawdzony sklep, gdzie jesteśmy pewni jakości produktów. Miałam okazję sprawdzić sklep Koszulkowy.pl i jestem bardzo zadowolona. Znajdziecie tam prezent idealny na każdą okazję i super jakości. Koszulkowy.pl posiada w swojej ofercie bluzki spersonalizowane, a także możecie dokonać swojego projektu. Wykonane są wysokiej jakości, przepuszczają powietrze, a napis podczas prania nie niszczy się. Ważną sprawą jest rozmiar, koniecznie przy składaniu zamówienia sprawdzajcie tabelę. Przedstawi ona Wam dokładne wymiary wybranych koszulek, które różnią się od innych skl…\nZ końcem sierpnia mogłam narzekać na pogodę i zaczynać picie herbatki z cytryną i sokiem malinowym, zakładać grube skarpety i leżeć pod kocem. A teraz? Połowa września, a pogoda nas rozpieszcza, na tyle, że można chodzić w samych bluzach czy samych sweterkach. Oczywiście czuć już różnicę, między obecnymi 23 stopniami, a 23 stopniami w wakacje, ale i tak te 23 stopnie cieszy. Oby cała jesień była taka piękna, chociaż jeżeli jesień będzie deszczowa to wcale nie musi być szara. Duża w tym zasługa może być nasza, ponieważ kiedy większość nas będzie chodzić na kolorowo to zawsze te ulice będą weselsze. Nie ważne jaka ta jesienna pogoda jest, to jesienny must have to sweterki, ja już mam swój ulubiony na ten czas i dziś Wam go przedstawiam. Przede wszystkim polubiłam go za to, że jest luźny i wygodny, ale także za to , że pasuje prawie do wszystkiego. Do spodni jasnych, ciemnych, do spódnic, a latem nawet do krótkich spodenek. Kolor jak możecie zauważyć po ostatnich wpisach, także jeden …\nPudrowa spódniczka i szary sweterek\n- września 13, 2020\nWeekend mija jak zawsze szybciej od reszty tygodnia. Sobota u nas była pełna roboty, rano podrzuciliśmy młodszą pod opiekę babci, a ze starszą wybraliśmy się na grzyby. Później wybraliśmy się na poszukiwanie butów dla Róży i jak się okazuje to wcale nie jest łatwe zadanie, wróciliśmy z lustrem, domowym ogródkiem z kik, ale oczywiście bez butów 🤦♀ Róża wymyśliła sobie buty na obcasie, a mama miała w planach adidasy. Nigdy nie lubiłam kupować butów dziecięcych i chyba już nigdy nie polubie przede wszystkim dlatego, że nigdy nie ma na miejscu dobrego rozmiaru. Na szczęście dziś już niedziela czyli pora odpoczynku i nabierania sił na nowy tydzień. Ze względu,że ja i Inga cały tydzień jesteśmy z katarem, Róża przesiedziała w domu. Szkoda mi jej bardzo, kiedy mówi że chce do przedszkola, mam nadzieję że już jutro uda się i pójdzie.\nA dzisiejsza stylizacja to jedna z tych, które bardzo lubię. Jakoś przekonałam się do spódnic i sukienek, zrobiły się dla mnie mega wygodna opcja. W końcu j…\nZakupy na "używkach" polubiłam właściwie już kilka lat temu, kiedy zaczynałam prowadzić blog. Były one wtedy jednak sporadycznie, dopiero się do nich przekonywałam. Teraz to właśnie tam kupuje większość swoich ubrań, które możecie tutaj zobaczyć. Zauważyłam też, że z roku na rok właśnie na używkach jest coraz więcej ubrań ze sklepów takich jak H&M, Primark, Reserved, Mohito czy Zara. Trafiają się także Calvin Klein, więc jeżeli komuś zależy jedynie na metkach to fajna jest to opcja, aby kupić zdecydowanie taniej. Poza tymi "metkowymi" też jest wiele ładnych i dobrze wykonanych perełek. Ja ostatnio wkręcam się w to coraz bardziej i gdybym mogła to chyba chodziłabym po każdej wymianie towaru :) W swoim mieście mam kilka ulubionych używek, w jednych z nich co środa cena za sztukę to 2 zł, więc na prawdę warto. W drugim moich ulubionych cena jest "nawagę", więc latem to bardzo fajna opcja bo ciuszki są bardzo lekkie. Jeżeli chodzi o zimowe i grube, …


Startup’em w szprychy – Wnioski po spotkaniu w Industry Lab | Cogitago\nStartup’em w szprychy – Wnioski po spotkaniu w Industry Lab\nJak wynika z badania „Polskie startupy 2017” prowadzonego przez fundację Startup Poland 76% startupów działa w modelu B2B, czyli sprzedaje technologie i usługi innym firmom. Najczęściej oferują swoje produkty i usługi mikrofirmom oraz małym i średnim przedsiębiorstwom (61 % wskazań), korporacje i duże firmy to około 40% klientów. Jak przebiega taka współpraca?\nOstatnio, 8 listopada 2017 roku, aby się o tym przekonać, wziąłem udział w spotkaniu organizowanym przez Industry Lab, w ramach, którego prezentowały się wspierane tam startup’y.\nIndustry Lab Powerd by HCP S.A. to akcelerator innowacji przemysłowych powstały w wyniku współpracy firm DGA S.A. i H. Cegielski-Poznań S.A (HCP). Z jednej strony to fantastyczna inicjatywa pozwalająca młodym mikroprzedsiębiorstwom uzyskać szerokie i wielokierunkowe wsparcie w realizacji swoich, często innowacyjnych, pomysłów.\nZ drugiej… no właśnie, chyba trochę moda na wspieranie starup’ów przez duże firmy, w tym głównie spółki skarbu państwa.\nNa początek - co mi się podobało.\nIdea jak najbardziej słuszna. Poza wsparciem finansowym (które jest istotne, ale nie koniecznie stanowi największą wartość), uczestnicy uzyskują dostęp do infrastruktury, doświadczenia pracowników i realnych wyzwań HCP. Firmy IT, a to zdecydowanie większość beneficjentów, nie mają realnej wiedzy o przemyśle, bo skąd miałyby ją brać? Współpracując z większym partnerem zyskują w praktyce kompetencje prowadzenia projektów, metodyki scrum oraz całe spektrum umiejętności biznesowych - od podstawowego przygotowania prezentacji biznesowej do analizy opłacalności i ryzyka oraz zarządzania finansami. Dodatkowo, cały czas mają wsparcie konsultantów, mentorów i coachów oraz networking z klientami i inwestorami. Finalnie pracują z myślą o komercjalizacji swoich pomysłów, w tym u partnera takiego programu.\nCo natomiast uzyskuje taki HCP poza PR’em? Powiecie: no jak to co? Zyskuje świeże spojrzenie na swoje problemy, dynamiczny zespół współpracowników i pomysły na nowe produkty, usługi i rozwiązania. Tylko, czy to nie jest przypadkiem outsourcing procesów R&D do niezależnych, zewnętrznych firm z zachowaniem cały czas wpływu i kontroli? Jeśli tak, to przy relatywnie niskim ryzyku daje możliwość eksperymentowania z alternatywnymi i nowymi technologiami, w tym chmurą (jeden z filarów transformacji cyfrowej), która nie jest łatwo adaptowalna przez tradycyjny przemysł.\nNie jestem tu w stanie przybliżyć wszystkich startup’ów biorących udział w spotkaniu, a nie chcę być wybiórczy. Każdy miał coś ciekawego do zaoferowania, jak nie prawdziwą innowację, to przynajmniej nowatorską technologię, unowocześnione lub nieoczywiste zastosowanie biznesowe. Odsyłam tu do źródła - pierwszego Industry Lab Startup Demo Day\nInną sprawą jest to, co dzieje się z takimi rozwiązaniami i stojącymi za nimi startup’ami z czasem. Industry Lab to dopiero niecały rok, inne inkubatory np. Tauronu lub PGNiG’u to raptem dwa lata. Zresztą jak wynika z przytaczanego wcześniej raportu większość polskich startupów powstała w latach 2015-2016. Temat jest jeszcze za świeży, żebyśmy mieli miarodajną statystykę dotyczącą dalszych losów startup’ów.\nA teraz tytułowe „Startup’em w szprychy” czyli obiekcje.\nZajmując się dostarczaniem technologii w Microsoft uważałem bezkrytycznie takie inicjatywy za fantastyczny pomysł. Budując wraz z partnerami ISV rozwiązania przemysłowe mogłem wprowadzać technologię chmury publicznej MS Azure do innowacyjnych projektów u klientów, którzy nigdy jej nie rozważali. Obecnie z zewnętrznej perspektywy widzę nie tylko korzyści, ale i ryzyko.\nZastanawiam się na ile odcina to małe i średnie firmy, specjalizujące się w niszowych rozwiązaniach lub instytuty badawcze takie jak PIAP od ciekawych, rozwojowych projektów w dużych firmach, w tym spółkach skarbu państwa. One też nie tak dawno temu były jeszcze startup’ami, a każdy obecny startup już niedługo przestanie nim być. I co wtedy? Co zrobią gdy przestaną być atrakcyjnym uczestnikiem programów akceleracyjnych i inkubatorów? Czy „duzi” znajdą sobie wtedy nowych „wychowanków”?\nWracając teraz do samej innowacyjności prezentowanych rozwiązań. Znam firmy, które od kilku lat prowadzą podobne projekty lub mają analogiczne rozwiązania dostępne komercyjnie. Obiektywnie nie są to więc innowacje, natomiast z perspektywy partnera programu jak najbardziej, bo pozwalają mu wprowadzać rozwiązania, których dotychczas nie używał. Promuje się więc np. narzędzie do raportowania awarii przez pracownika przy użyciu ekranu zespolonego z maszyną jako innowację, podczas gdy systemy typu SCADA, MES, Field Service, czy też dedykowane systemy zgłaszania awarii maja już taką funkcjonalność, a Toyota wprowadziła ją w zeszłym wieku (patrz wiki)\nPowstaje pytanie: Czy takie 5-10 letnie okrzepłe firmy dostają startup’em w szprychy? Jeśli tak, to jak zrównać szanse?\nTematykę współpracy startupów z korporacjami poruszali także uczestnicy debaty podczas 8 Forum Rozwoju Mazowsza. I tu nie obyło się bez rowerowych porównań. Bo jak się okazuje współpraca duży-mały nie zawsze przebiega gładko. Wymaga od obu stron dobrej komunikacji i zrozumienia. Czasem bywa tak, że startup tak bardzo skupia się na swoim innowacyjnym produkcie, że nie potrafi dostrzec jego innych zastosowań i nie chce niczego zmieniać, dostosowywać czy ulepszać. Korporacja jest zainteresowana innowacyjnym kołem, które może zastosować w wielu swoich produktach, a startup mówi, ale ja chcę Wam sprzedać cały rower, bo my produkujemy fajne rowery.\nPodsumowując, żeby nie wyszło, że jestem hamulcowym: wspieranie startup’ów w ramach takich inicjatyw jest bardzo wartościowe i daje obopólne korzyści. Na pewno ma duży pozytywny wpływ na ogólnie pojęty wzrost innowacyjności w Polsce. Popieram, kibicuję i chętnie biorę udział.\nBartku, gratulacje za inicjatywę i dziękuję za zaproszenie na Industry Lab.\nIndustry 4.0 , Innowacje , Przemysł 4.0 , Startup


OGŁOSZENIE O KONKURSIE OFERT - LEKARZ GINEKOLOG z dnia 19 sierpnia 2021 r. - Szpital w Ostródzie S.A.\nOGŁOSZENIE O KONKURSIE OFERT – LEKARZ GINEKOLOG z dnia 19 sierpnia 2021 r.\nStrona główna > Konkursy na świadczenia medyczne > OGŁOSZENIE O KONKURSIE OFERT – LEKARZ GINEKOLOG z dnia 19 sierpnia 2021 r.\nNA UDZIELANIE ŚWIADCZEŃ ZDROWOTNYCH PRZEZ LEKARZA SPECJALISTĘ\nW ZAKRESIE POŁOŻNICTWA I GINEKOLOGII NA RZECZ PACJENTÓW\nsą w Szczegółowych warunkach konkursu ofert na udzielenie zamówienia na świadczenia zdrowotne, Regulaminie konkursu ofert na udzielenie zamówienia na świadczenia zdrowotne, Regulaminie pracy Komisji konkursowej, zamieszczonych na tablicy ogłoszeń Udzielającego zamówienia.\nZ wymienionymi dokumentami Oferenci mogą się ponadto zapoznać w siedzibie Udzielającego zamówienia w pokoju nr 4, w godzinach pracy w dni powszednie od poniedziałku do piątku od 08:00 do 14:00. W taki sam sposób oferenci mogą otrzymać formularz oferty.\nOferty należy składać w siedzibie Udzielającego zamówienia w formie pisemnej, w zamkniętej kopercie oznaczonej zgodnie ze wzorem podanym w Szczegółowych warunkach konkursu ofert do dnia 26 sierpnia 2021 r. do godziny 12.00.\nOtwarcie ofert nastąpi w dniu 22 sierpnia 2021 r. o godzinie 12:15 w siedzibie Udzielającego zamówienia, pokój nr 5.\npo jego rozstrzygnięciu, nie później niż do końca miesiąca sierpnia 2021 r. na tablicy ogłoszeń i stronie internetowej Udzielającego zamówienia.\nOgłoszenie o konkursie lekarz ginekolog\nSzczegółowe warunki konkursu lekarz -ginekologia (konkurs nr 19.2021)\nZal.1_do_SWKO_na_sw.zdr_oferta LEKARZ ginekolog


Renault Express Van to nowy model, który pojawił się w sprzedaży w Europie i na rynkach pozaeuropejskich w maju. To bardzo praktyczna i wydajna furgonetka. Jest to idealny zakup dla osób poszukujących kompromisu pomiędzy ceną i wysokimi parametrami użytkowymi.\nNowe Renault Express Van – najważniejsze informacje dla przyszłego właściciela:\n- Schowki o łącznej pojemności prawie 48 litrów, ułatwiające organizację przestrzeni\nw kabinie pojazdu i niemające sobie równych w tej klasie.\n- Więcej możliwości w zakresie łączności: ładowarka indukcyjna, do trzech gniazd USB\ni cztery gniazda 12 V, system multimedialny EASY LINK z funkcją replikacji ekranu smartfona i nawigacją, współpracujący z 8-calowym wyświetlaczem.\n- Nowe Renault Express Van wyróżnia się dynamicznym i dającym poczucie solidności designem nadwozia, w pełni zgodnym z kanonami stylistycznymi marki. Oferuje wymiary, które nie mają sobie równych w segmencie furgonetek i w znacznym stopniu ułatwiają proces załadunku, nowoczesne wnętrze z dużą liczbą praktycznych schowków oraz komfortowe siedzenia o wzmocnionej konstrukcji. Nowy Express Van jest odpowiedzią Renault na potrzeby klientów poszukujących pojazdów zapewniających odpowiednią ilość miejsca i przestrzeni - Jean-Louis Wiedemann, dyrektor sprzedaży małych samochodów dostawczych Grupy Renault.\nNowe Renault Express Van Renault\nW nowym modelu zastosowano światła LED w dobrze znanym układzie w kształcie litery C. Dzięki zastosowaniu podwójnej optyki halogenowej światła LED oferują do 90% większą intensywność wiązki światła w przypadku świateł drogowych i 60% dla świateł mijania.\nDuże lusterka zewnętrzne zapewniają doskonałą widoczność.\nZe względów bezpieczeństwa i w celu lepszego zabezpieczenia pojazdu przed kradzieżą zrezygnowano z możliwości otwierania tylnych drzwi za pomocą kluczyka.\nNowy Express Van oferuje komfortowe wnętrze wyposażone w eleganckie fotele ze wzmocnionym podparciem bocznym, w szczególności na wysokości klatki piersiowej i ramion oraz dużymi, nowoczesnymi zagłówkami.\nBardzo ważnym elementem są też systemy wspierające kierowcę:\nNowy Express Van jest bardziej praktyczny niż kiedykolwiek. Może przewozić do 780 kg ładunku w wersji z silnikiem benzynowym i do 650 kg w wersji z silnikiem wysokoprężnym. Nowy Express Van dysponuje również rekordową ilością miejsca w schowkach umieszczonych wewnątrz kabiny (prawie 48 l) oraz pojemnością ładunkową sięgającą 3,7 m³. Szerokość otworu bocznych drzwi przesuwnych wynosi 716 mm. To najszersze drzwi na rynku. Dwuskrzydłowe drzwi tylne w układzie 2/3 – 1/3 ułatwiają załadunek, rozładunek i dostęp do przewożonych ładunków.\nEkonomiczne silniki benzynowe i wysokoprężne, gwarancja\nProducent udziela na samochód dwuletniej gwarancji mechanicznej nieograniczonej limitem kilometrów co korzystnie wpływa na koszty użytkowania pojazdu.\nCena, sposoby finansowania zakupu\nNowy Express Van oferowany jest w cenie od 48 950 zł.\nWersja Cena katalogowa netto\nBusiness 1.3 TCe 100 48 950 zł\nBusiness Blue dCi 75 51 450 zł\nBusiness Blue dCi 75 ECOLEADER 51 450 zł\nPack Clim 1.3 TCe 100 52 950 zł\nPack Clim Blue dCi 75 55 450 zł\nPack Clim Blue dCi 75 ECOLEADER 55 450 zł\nPack Clim Blue dCi 95 56 950 zł\nSamochody można nabywać także w leasingu z atrakcyjnymi warunkami i załatwiając wszystko na miejscu w Salonie Partnera Renault.\nSamochód może zostać ubezpieczony równocześnie z zawarciem umowy leasingu. Koszt ubezpieczenia w Pakiecie Renault-Allianz Polska jest rozłożony na miesięczne, nieoprocentowane raty, a stawka ubezpieczenia już od 2,9% ceny samochodu.\nRenault Business Plan – najem długoterminowy. Jest to oferta skierowana do klienta biznesowego. Dzięki niej można spokojnie poprowadzić swój biznes, a sprawy związane z samochodem powierzyć Renault.\nNowe Renault Express Van to idealny wybór dla przedsiębiorców w segmencie małych furgonetek.\nWięcej na ten temat: motoryzacja, samochody, reklama, furgonetka, samochód dostawczy, Renault\nPS5 wciąż tylko białe, ale kontrolery DualSense można kupić w kolorze białym, czarnym lub czerwonym


Kiedy królowa Saba odbywała rejs po morzu - usłyszała "Obiecaj, że tu wrócisz". Aby dochować obietnicy upuściła swój naszyjnik z pereł. "To nie wystarczy" usłyszała. W odpowiedzi Saba wrzuciła skrzynię pełną skarbów, która uderzając o dno otworzyła się. Z klejnotów tam się znajdujących powstał rajski archipelag o nazwie Zanzibar. Tak głosi legenda.\nMy natomiast początkowo zastanawialiśmy się kiedy powinniśmy wyruszyć w jakiś ciekawy zakątek świata ale największym problemem okazał się dokładny termin. Z jednej strony plan był taki aby pojechać w trakcie ferii szkolnych Laury (2 tygodnie w styczniu) lub w trakcie urodzin, dodajmy bardzo ważnych - Joli, w lutym. Zdecydowaliśmy się na tą drugą opcję żeby spędzić urodziny w jakimś niezwykłym miejscu. Przez to również nasz wyjazd mógł być jedynie znacznie krótszy niż wszystkie dotąd - gdzie staraliśmy się wyjeżdżać na minimum 2-3 tygodnie. Tak więc tym razem nasz wyjazd to jedynie 8 dni tak aby Laura nie miała jakiś dużych zaległości szkolnych.\nA dlaczego Zanzibar? Polowaliśmy tym razem wyjątkowo na oferty last minute samych przelotów. Jak pamiętacie bowiem podróżujemy indywidualnie i takiej koncepcji chcemy się trzymać. Coraz bardziej zaczęliśmy jednak spoglądać na oferty przelotów czarterowych polskich biur podróży - bo w stosunku do przelotów rejsowych można całkiem sporo zaoszczędzić, tym bardziej podróżując w czwórkę. Przez dłuższy czas na celowniku mieliśmy Gambię ale na horyzoncie finalnie pojawił się Zanzibar i to z "prawie" bezpośrednim przelotem z Wrocławia co dla nas jest sporym ułatwieniem. Lot ten bowiem ma 45 minutowy postój na tankowanie paliwa w Hurghadzie w Egipcie, w trakcie którego się nie wysiada z samolotu. Łączny przelot to mniej więcej 9 godzin lotu w jedna stronę.\nNasze bilety kupiliśmy na 4 dni przed wylotem. Cenę jaką można wtedy znaleźć to rząd około 1200 - 1900 PLN/osobę czyli znacznie taniej niż kupując bilety rejsowe, które kosztują przynajmniej na poziomie 3500 - 4000 PLN/osobę.\nZanzibar to afrykańska wyspa na Oceanie Indyjskim należąca do Tanzanii i posiadająca znaczną autonomię w stosunku do swojej kontynentalnej "matki". Tak naprawdę powinniśmy mówić o archipelagu o tej samej nazwie z ludnością głównie pochodzenia afrykańskiego, arabskiego oraz hinduskiego.\nJęzykami urzędowymi są suahili oraz angielski natomiast głównym miastem jest Zanzibar Town ze swoją słynną starą częścią - Stone Town, którą koniecznie trzeba odwiedzić przylatując na tą wyspę.\nReligią dominującą jest islam ale w zdecydowanie lżejszej odsłonie.\nNa miejscu możemy płacić zarówno szylingami tanzańskimi jak i dolarami amerykańskimi, które są w powszechnym użyciu. W lutym 2018 kursy były na takim poziomie:\n100 USD = 225 000 TNZ\nCzas na Zanzibarze przesunięty jest w stosunku do polskiego o + 2h, co pozwala na dobry kontakt z rodziną i znajomymi.\nWiza na Zanzibar kosztuje 50 USD od osoby (płatne gotówką ale możliwe również kartą), którą otrzymujemy na lotnisku "visa on arrival". Przejście biurokratycznych zasad wymaga bardzo dużej cierpliwości. Pamiętajcie jednak, żeby mieć przy sobie długopis bo jak wysiada cały samolot i wszyscy muszą wypełnić absurdalne formularze to po prostu on się nam przyda. Wszystko trwa strasznie długo, stoimy w długiej kolejce. Na formularzu wizowym jest miejsce na fotografię ale ona nie jest konieczna. My je mieliśmy, żeby być bardziej spokojnym ale finalnie się nie przydały.\nKiedy jechać? Pamiętajcie, że Zanzibar to klimat podrównikowy gdzie można przylecieć w trakcie całego roku jednak sezon główny to okres od czerwca do października, kiedy słońce daje w kość nieco mniej niż w innych miesiącach. My byliśmy więc w trakcie tamtejszego lata. Niezależnie kiedy jedziecie nie zapomnijcie absolutnie o bardzo wysokich filtrach ochronnych (my mieliśmy 30 i były zbyt słabe) oraz dobrych okularach przeciwsłonecznych. Dodatkowo Zanzibar stanowi wspaniałe miejsce odpoczynku po typowym safari w Parku Serengeti i wejściu na Kilimanjaro, w części kontynentalnej Tanzanii.\nNa Zanzibarze standardem są braki w regularnym dostępie elektryczności - ale kto się tym przejmuje. Wierzcie mi, że nie zwraca się na to zupełnie uwagi - trzeba tylko pamiętać, żeby podładować na czas telefon czy komputer. Jeśli chodzi o wtyczki elektryczne to warto zabrać adaptery ale w hotelu, w którym mieszkaliśmy wtyczki polskie pasowały bardzo dobrze.\nSzczepienia. Wydaje się to trudny temat bowiem wszędzie przeczytamy o rekomendowanych szczepieniach i profilaktyce antymalaryjnej na terenie całej Tanzanii, łącznie z Zanzibarem. W praktyce jednak Zanzibar prowadzi od wielu już lat masową akcję antyawaryjne / antykomarową, która poskutkowała tym że odsetek malarii spadł tam do poziomu poniżej 1% a w niektórych ostatnich (listopad 2017 rok) publikacjach mowa jest o poziomie poniżej 0,003%.\nZanzibar jest też wyspą wietrzną co dodatkowo powoduje, że komarów jest wyjątkowo mało. Szczerze w trakcie całego pobytu widzieliśmy 2 komary. Nie zmienia to faktu, że trzeba koniecznie zabrać ze sobą repelenty na komary z dodatkiem tzw. deet oraz długie rękawki aby uchronić się szczególnie wieczorami przed ewentualnym ukąszeniem. Co jakiś czas zmieniają się natomiast informacje na temat konieczności szczepienia na "żółtą febrę" (wtedy mamy tzw. "żółtą książeczkę" którą trzeba pokazać na lotnisku).\nObecnie jednak nie ma takiej potrzeby i nikt nas o to nie pytał na lotnisku.\nPodsumowując jako rodzina nie szczepiliśmy się dodatkowo (robiliśmy to kiedyś) ani nie przyjmowaliśmy profilaktyki antymalaryjnej, która też ma mniejszy czy większy wpływ na nasze zdrowie. Pamiętajcie jednak, że nie jesteśmy lekarzami i każdy tego typu decyzję musi podjąć w pełni świadomie i samodzielnie a najlepiej po konsultacji z lekarzem od spraw tropikalnych. Dla tych, którzy chcą szczegółowo poczytać o kwestiach zdrowotnych polecamy:\nLekarstwa - tak, koniecznie i na 100 procent weźcie je ze sobą. Na Zanzibarze mało jest opcji szpitalno-lekarskich i po prostu lepiej nie chorować (co nie znaczy, że my nie chorowaliśmy a szczególnie Jola). Nie zapomnijcie o lekach przeciwgorączkowych, przeciwbólowych, na rozwolnienie - oraz na wszelki wypadek również pianki przeciw oparzeniom skórnym po przebywaniu na słońcu. Dodatkowo woda utleniona, plastry etc. Niby wszystko jest na miejscu ale jak jesteście daleko od miast - to lepiej mieć to przy sobie. Dodatkowo polecamy buty do wody, które uchronią Was przed jeżowcami, które może jakoś licznie nie występują (przynajmniej na południu wyspy) ale my w takowego i tak "wdepnęliśmy" a dokładnie Daniel w trakcie 1 kąpieli w pierwszym dniu. Wygrzebanie kolców jest bardzo trudne ale to osobny temat.\nGdyby jednak sytuacja była zła i wymagała pomocy lekarskiej jedną z opcji jest:\nUbezpieczenie - tak, zdecydowanie polecamy. Nie oszczędzajcie na tym. To Wasza gwarancja w razie kłopotów. Mamy taką zasadę, że na dalszych wyjazdach korzystamy z dużych, globalnych i przede wszystkim rozpoznawalnych firm. W naszym wypadku jest to Allianz - ale to oczywiście indywidualna kwestia i decyzja. Tym samym pozdrawiamy naszego kuzyna i wujka agenta - Radosława.\nPodróż z dziećmi - tak, jak najbardziej to ciekawy kierunek i całą rodziną możemy podziwiać tą piękną wyspę. Jednak nie znajdziecie tutaj za bardzo placów zabaw, aquaparków i dobrej infrastruktury dla dzieciaków. Raczej nastawcie się na plaże i po prostu poznawanie atrakcji na tej egzotycznej wyspie. Na wyspie można spotkać rodziny z dziećmi choć oczywiście nie tak często jak w innych krajach.\nBezpieczeństwo. Zapewne internet dużo Wam powie na ten temat ale w naszym wypadku ani razu nie czuliśmy się zagrożeni czy w jakiś sposób zaniepokojeni. Zdarzało nam się wracać po plaży wieczorem i zawsze było wszystko ok a mijające osoby sympatycznie mówiły "Jambo" (cześć) lub Hakuna Matata ("nie martw się" - ale raczej powinniśmy to przetłumaczyć jako "głowa do góry").\nRobienie zdjęć: bardzo otwarci i zarazem uśmiechnięci są Masajowie, którzy docierają na Zanzibar z Tanzanii kontynentalnej aby sprzedać swoje rękodzieła. Nieco trudniej jest z lokalnymi mieszkańcami wyspy, którzy chyba za zdjęciami za bardzo nie przepadają. W takim wypadku należy poprosić o pozwolenie aby uniknąć jakiś niepotrzebnych nieporozumień.\nW każdym momencie swojego pobytu będziecie mieć styczność z dziećmi, które ucieszą się straszliwie jak dostaną od Was cukierki, długopisy, kredki czy inne drobne podarunki. My mieliśmy całą masę cukierków oraz lizaków firmy Mieszko (zupełnie nieprzypadkowo oczywiście). Bardzo się one przydały a uśmiechy i podziękowania małych mieszkańców wyspy pozostaną nam w pamięci na bardzo długo. Pamiętajcie, że dzieciaki te bardzo często nie mają podstawowych rzeczy i słodycze są dla nich czymś niesamowitym. O pomocy lokalnym dzieciakom piszemy jeszcze później.\nNajtańsze wyjazdy zorganizowane na Zanzibar to rząd wielkości 3700 PLN  5000 PLN od osoby uzależnione oczywiście od standardu hotelu i oferowanych tam atrakcji. Jeśli do ceny samych przelotów czarterowych dodacie hotel zarezerwowany samodzielnie  cały pobyt wyjdzie Was o grube kilka tysięcy PLN taniej  patrząc na czteroosobową rodzinę, taką jak nasza. A poza tym jak już mówiliśmy wcześniej zawsze wakacje organizowane samemu smakują najlepiej.\nTyle jeśli chodzi o bardziej formalne kwestie - pora przejść do naszej relacji.\nJak już wspominaliśmy wylatywaliśmy z Wrocławia czarterową linią Enter Air. Tutaj musimy bardzo pochwalić całą ekipę ponieważ zrobili na nas bardzo dobre wrażenie. Za profesjonalne podejście, uśmiech i pomoc w ważnym dla nas momencie  bijemy po prostu brawo.\nPo długim bo 9 godzinnym locie dotarliśmy wreszcie na Zanzibar w późno popołudniowych godzinach. Po przebrnięciu przez formularze wizowe i po zakończeniu wszystkich niezbędnych (i bardzo długich!) formalności  wyszliśmy z lotniska. Na miejscu czekał już na nas kierowca zamówiony przez hotel, który zarezerwowaliśmy sobie przez booking.com.\nZmęczeni ale zadowoleni, że jesteśmy prawie na miejscu spoglądaliśmy po drodze na otaczające nas gwarne ulice. Przed nami mieliśmy około 1h jazdy autem z lotniska na południowo-wschodnią część wyspy  w okolice wioski Jambiani. Jakość dróg i naprawdę duże dziury uświadomiły nas szybko, że jesteśmy w Afryce.\nNasz hotel IFA BEACH RESORT (hucznie nieco nazwany) znajdował się przy samej wiosce Jambiani dlatego właśnie najpierw przez nią wjeżdżaliśmy. Początkowo zrobiliśmy duże oczy na bardzo skromne domostwa oraz biegające wszędzie dzieci. Do widoku tego jednak szybko przywykliśmy spacerując później często wśród lokalnych mieszkańców. Tego dnia mieliśmy jednak serdecznie dosyć i smacznie poszliśmy spać w nowych dla nas okolicznościach i pod ochroną moskitier zawieszonych nad każdym naszym łóżkiem, co jest standardem w tej części świata  nawet jeśli jak pisałem wcześniej malaria powoli staje się w tym miejscu historią.\nPierwszy, dodajmy bardzo wczesny poranek dał znać, że jesteśmy w klimacie podrównikowym. Było bardzo ciepło a słońce już dawało o sobie znać. Wyszliśmy na nasz balkon a naszym oczom ukazała się spacerująca po plaży krowa - wprawiając Laurę w entuzjastyczny wybuch radości. Jak wiecie bowiem nasza 11 letnia już córeczka uwielbia wszystkie zwierzaki.\nCiekawostka miała jednak miejsce jakieś 2 godziny później kiedy wyszliśmy na pierwszy spacer a ku naszemu zdziwieniu Ocean Indyjski był widoczny jedynie na horyzoncie. Po zgłębieniu tematu okazało się, że odpływy na Zanzibarze to coś bardzo charakterystycznego. Można spokojnie przez co najmniej 1  1,5 km wejść w głąb morza dochodząc do bardzo płytkich raf koralowych. Zdecydowanie polecamy tutaj specjalne buty do wody z odpowiednią podeszwą bo podczas tego pierwszego spaceru nasz Daniel wszedł w jeżowca nakłuwając sobie w piętę kilka kolców. A jak ciężko te kolce później wyciągnąć to możecie nam jedynie uwierzyć  nie wspominając o krzykach Daniela ;-)\nIdąc jednak w głąb morza jesteśmy w stanie zobaczyć koralowce, muszle oraz kraby, które same stanowią charakterystyką tego miejsca  będąc sporą atrakcją dla dzieciaków. Generalnie jednak co około 6 godzin w okolicach Jambiani można spodziewać się odpływów i późniejszych przypływów.\nPisząc o porannych odpływach warto przy okazji wspomnieć o starszych kobietach z lokalnej wioski, które wchodzą w głąb odsłoniętego znacznie oceanu zbierając algi z morskich poletek w charakterystycznie kolorowych ubraniach  kangach. To co z pewnością przychodzi do głowy to wyjątkowo ciężka praca tych pań, które pracują w naprawdę dużym upale. Na sam koniec dnia wracają jednak spory kawałek do brzegu zanoszą je do wioski aby wysuszyć je na słońcu. Mimo, że jest to bardzo widoczny obrazek na Zanzibarze to hodowle alg prowadzone są tutaj dopiero od końca lat 80 zeszłego stulecia. Trafiają one później między innymi na europejski rynek.\nTen dzień jednak miał jednak zupełnie inny priorytet.\n12 luty 2018 to wyjątkowo ważne urodziny Joli. Na godzinę 16 zaplanowany był obiad w najbardziej znanej restauracji na wyspie  The Rock. Znajduje się ona na morzu (oddalona jakieś 50 metrów od plaży) i jest bardzo ciekawym miejscem do odwiedzenia i popróbowania morskich i mięsnych rarytasów. Całą rezerwację zrobiłem jeszcze w Polsce zamawiając stolik z widokiem na morze  tu trochę żartuję bo poniekąd w takim miejscu to oczywiste :). Co ciekawe do restauracji można dotrzeć na nogach gdy jest odpływ lub łódką jeśli jest przypływ. My wybraliśmy wersję pośrednią wchodzą po prostu do wody.\nPo naprawdę smacznym obiedzie popijanym przez dorosłych lokalnym piwem Kilimangaro przyszła pora na zmianę lokalizacji na bardziej wypoczynkową  oczywiście również w tej samej restauracji. Jola jeszcze nie wiedziała, że to również pora na urodzinowy tort uzgodniony również z restauracją jeszcze z Polski. Kiedy wszyscy odpoczywaliśmy z nienacka podeszła do nas cała załoga "The Rock" i odśpiewała "Happy Birthday Jola" (możecie to zobaczyć na naszym video). Drobny akcent ale bardzo sympatyczny.\nNajedzeni oraz w pełni zrelaksowani wróciliśmy z kierowcą, którego zorganizowała nam również restauracja. Mają bowiem w ofercie taką usługę. Atrakcji jednak nie był koniec bowiem nasz IFA BEACH RESORT przygotował również małą niespodziankę dla Joli. Ponownie to małe rzeczy ale takie, które się pamięta. Do tego wszystkiego było jeszcze wino "Made in Africa".\nTen dzień zakończyliśmy w bardzo fajnym nastroju  stosownym również do tego specjalnego dnia.\nNastępny dzień i również każdy kolejny zaczynaliśmy od bardzo dobrego wręcz wyśmienitego śniadania. I absolutnie ten posiłek to nie żadne all inclusive z bardzo szerokim wyborem. Był on nawet nieco monotonny ale mimo to określiliśmy, że takie śniadania moglibyśmy jeść codziennie w domu. Głównym powodem dlaczego cała nasza czwórka z wielką chęcią pędziła na śniadanie były świeże i wyśmienite owoce - zarówno te nam znane jak i te zupełnie egzotyczne, o które musieliśmy nieco się dopytywać. Do tego świeże soki plus inne dobroci powodowały, że początek dnia by bardzo smaczny i pozytywnie nastawiał nas na kolejne atrakcje.\nOpisując Zanzibar nie sposób pominąć ludzi i tego co nam towarzyszyło na co dzień. Po pierwsze wspaniałe i długie plaże oraz bawiące się tam dzieciaki. Warto wspomnieć, że ze wszystkich naszych wyjazdów w tym właśnie miejscu morze było najcieplejsze. Do tego bardzo czyste i przejrzyste.\nPrzy dawaniu cukierków czy innych małych prezentów uważnie musieliśmy patrzeć czy nikt nie pozostaje poszkodowany. Gdy dzieciaki bowiem widzą, że Mzungu (biały człowiek) dzieli się z nimi jakimiś przysmakami  nagle i trochę nie wiadomo skąd pojawiają się kolejne dzieciaki oczekujące tego samego. To co jednak Laura zauważyła  takiej szczerej radości jak tam w takich sytuacjach ciężko będzie szukać w naszej rzeczywistości.\nZanzibar to oczywiście nie tylko plaże i związane z tym szaleństwa wodne. Możemy skorzystać z wielu atrakcji na wyspie. Na plażach (tu jest jak widzicie jednak początek) spotkać można wiele lokalnych osób, które namawiają nas na zakup różnych wycieczek. Początkowo byliśmy mocno sceptyczni ale finalnie zdecydowaliśmy się na zakup wycieczki na farmę przypraw, tzw. Spice Tour. Nasz człowiek  okazał się tak precyzyjny, zorganizowany i przede wszystkim uczciwy, że zdecydowaliśmy się na kilka kolejnych wycieczek właśnie z nim. Po dokładnym poznaniu okazało się, że po plaży chodzą tylko i wyłącznie osoby, które są mieszkańcami wioski Jambiani i wszelkie wpływy idą na rozwój lokalnej społeczności. Idea nam się bardzo spodobała i umocniła w przekonaniu, że pieniądze idą na właściwy cel.\nPrzygotowując się jeszcze do wyjazdu na Zanzibar wiele czytaliśmy o tym, że to wyspa przypraw. Na tzw. "Spice Tour" możemy zobaczyć jak rosną znane nam bardzo dobrze różne przyprawy, które stosujemy w naszych kuchniach. Są one często kolorowe i pachnące. To tutaj właśnie w tej części świata możemy zobaczyć w naturze rosnącą wanilię, pieprz czy gałkę muszkatołową. Na miejscu jest wiele tego typu farm natomiast my odwiedziliśmy "Hakuna Matata" - co jak pisałem wcześniej jest bardzo popularnym zwrotem na Zanzibarze.\nPrawdziwym hitem był jednak przewodnik po farmie mówiący po polsku. Początkowo, nie znając go jeszcze wytłumaczyliśmy sobie, że to może jakiś Polak tam mieszkający. Okazało się, że bardzo otwarty i uśmiechnięty pan nauczył się języka polskiego i czeskiego z Internetu. Tak po prostu. Jak zapytałem go jak to możliwe to odparł, że ma taką aplikację w komórce i codziennie się uczy. Byliśmy bardzo ale to bardzo pod wrażeniem bo chyba każdy z nas ma jakieś niedociągnięcia językowe - a tu masz - można się wszystkiego nauczyć mając jedynie aplikację w komórce. A jak to wygląda w praktyce oceńcie sami :)\nSama farma okazała się bardzo ciekawym doświadczeniem. Niestety nie zawsze znając zapach danej przyprawy byliśmy w stanie powiedzieć co to jest. A odpowiedź była jak się później okazywało tak oczywista. Poniżej przykładowo gałka muszkatołowa będąca zarazem lokalnym afrodyzjakiem ale również środkiem uspokajającym. Swoją drogą ciekawe połączenie działania :)\nPo poznaniu wielu przypraw na sam koniec przyszedł czas na pokazowe zerwanie kokosów z naprawdę wysokiej palmy. Szybkie wejście i zejście młodego chłopaka plus dodatkowo śpiew zrobił na nas duże wrażenie. To wszystko było oczywiście częścią całej naszej wycieczki ale nie ukrywamy, że świeże mleczko kokosowe ugasiło nasze pragnienia po ponad godzinnej wycieczce po lesie, dodajmy w dużym upale.\nNa sam koniec zrobiliśmy sobie pamiątkowe zdjęcia z całą naszą ekipą tj. "polskim" przewodnikiem (tu akurat robi fotę) i jego dwoma pomocnikami. Przez cały czas jeden z nich robił nam ręcznie kapelusze / korony z liści i roślin, które po drodze odwiedzaliśmy. Z praktycznych rzeczy, o których trzeba pamiętać są drobne napiwki, które może nie są koniecznością ale 1 czy 5 dolarów bardzo tutaj każdego ucieszy.\nKolejną wycieczką kupioną u naszego "plażowego" sprzedawcy była wizyta w Parku Narodowym Jozani (powierzchnia 50 kilometrów kwadratowych), w którym można między innymi zobaczyć małpy endemiczne  gerezy trójbarwne, żyjące jedynie na tej wyspie. Choć jesteśmy w Afryce Wschodniej to na Zanzibarze to największe dzikie zwierzęta - nie spotkamy tu bowiem ani lwów i słoni. Małpy żyją na wyspie ponad 1,5 tysiąca lat a żywią się owocami w tym między innymi kokosami, liśćmi figowców czy mango. Bardzo ciekawie się je obserwuje bo wystarczy wejść nieco w głąb lasu a po drzewach szybko i bardzo sprawnie skaczą z gałęzi na gałąź. Sam spacer przypomina z resztą prawdziwą dżunglę.\nNiekiedy nawet ciężko je sfotografować choć zdarza się również, że podchodzą całkiem blisko. Wszyscy jednak odradzają jakikolwiek bliski kontakt z nimi a miejscowa ludność wierzy, że przenoszą niebezpieczne choroby. Lepiej wiec nie ryzykować ale z pewnością zobaczyć je warto.\nInną atrakcją Parku Narodowego Jozani jest las namorzynowy. Do tej atrakcji najlepiej dojechać autem (jakieś 5 km) więc warto za to dodatkowo zapłacić aby w słońcu nie przemierzać całkiem solidnego kawałka drogi. Tutaj bowiem zobaczymy ogromne baobany czy fikusy. W całym jednak parku zobaczymy całą masę egzotycznych roślin i drzew, które przy okazji są domem dla licznych na Zanzibarze ptaków.\nPo całym dniu atrakcji i chodzenia jednak w mocnym słońcu  każdy nasz dzień kończył się tak samo tj. wizytą w okolicznym ośrodku z bajkowym molo oraz naszym basenem. Mimo, że nie byliśmy formalnie gośćmi nie było problemu z korzystaniem ze znajdujących się tutaj atrakcji jeśli oczywiście dokonamy jakiś zakupów i zamówimy sobie np. lunch czy wypijemy drinka. Co ciekawe na końcu molo jest restauracja ze schodkami do morza aby się wykąpać.\nIdąc na wspomniany basen szliśmy jakieś 10 minut plażą z naszego hotelu. Jak już pisałem wcześniej po drodze spotykaliśmy zawsze uśmiechniętych ludzi. Co prawda część z nich chciała nam sprzedawać różne rzeczy i atrakcje  jednak nigdy nie odbywało się to nachalnie. Zawsze z uśmiechem na twarzy z początkowym "Jambo" (cześć) lub Hakuna Matata (nie martw się). Z całej tej jednak grupy ludzi zdecydowanie najsympatyczniejszymi byli Masajowie charakterystycznie ubrani w czerwone kangi i obowiązkowym kijem w ręku. Ich pogodne nastawienie było od razu można zauważyć. Oczywiście komunikacja odbywala się w języku angielskim ale jakież zdziwienie było kiedy Masaj podchodził do nas i słysząc polski język mówił "Siema" lub "Dzień Dobry". Zawsze wprawiało nas to w dobry humor, którym ewidentnie zarażali.\nMasajów na Zanzibar przyciąga z kontynentalnej Tanzanii możliwy zarobek. To tutaj właśnie na plażach sprzedają swoje rękodzieła. Kupiliśmy od tego na zdjęciu kilka drobnych pamiątek pytając kto je zrobił. Z dumą odpowiadał "moja mama". Bardzo pozytywni ludzie i świetnie się z nimi rozmawiało.\nJednym z powodów dlaczego niektórzy Masajowie mówią nieco po polsku jest fakt, że nasi rodacy na Zanzibarze są na wyspie bardzo widoczni.\nDodatkowo poznani Masajowie mówili nam, że mieszkają "U Marka"  bezbłędnie wypowiadając imię po polsku. Jak się okazało kilkaset metrów od naszego hotelu znadują się tuż obok siebie hotele i restauracje prowadzone przez Polaków. Jeden z nich to Vanilla House  guesthouse prowadzony przez Panią Dorotę Katende, którą niestety nie udało nam się poznać. Sam hotelik leży praktycznie w środku wioski Jambiani i bezpośrednio nad samym morzem. Poniżej znajdziecie link\nCzasami nam dorosłym udawało się się również wyrwać z hotelu na chwilę, kiedy Laura i Daniel odpoczywali po intensywanych wojażach - grając w swoje ulubione gry na komórkach :) Czas ten wykorzystywaliśmy na bardzo dobre czy wręcz wyśmienite drinki robione ze świeżego mango. One były po prostu rewelacyjne. Kupowaliśmy je w barze nad samym morzem również u Polaka prowadzącego ten biznes. Niestety nie mamy zdjęcia tego żółtego cuda w wielkim słoju ze słomką ale polecamy go każdemu, kto będzie miał okazję się tutaj pojawić.\nPo intensywnych wycieczkach mieliśmy też dni bardziej spokoje, kiedy szliśmy z całą rodziną snorklować (maska z rurką). Całkiem blisko brzegu popływając łódką można było zobaczyć kolorowe akwarium z naprawdę przepięknymi i kolorowymi rybkami. Cała atrakcja dla dzieciaków to karmienie rynek z ręki lokalnym chlebem. Rybki masowo podpływały tworząc piękny spektal tuż przy nas w wodzie. Z takiej formy relaksu Laura i Daniel byli na każdym wyjeździe bardzo zadowoleni. Pływa się do woli  czyli w zasadzie do zmęczenia, które też nadeszło wraz ze słowami skrajnie wyczerpanego i nieco złego już Daniela  "A my to co dzisiaj tylko pływać z rybkami będziemy?!" :)\nNaszą kolejną wycieczką był wyjazd do Stone Town (Kamienne Miasto), które jest słynnym starym miastem Zanzibar Town. Jest ono wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Zanim jednak zaczęliśmy zgłębiać to ciekawe miasto udaliśmy się małą drewnianą łodzią na Prison Island (Więzienną Wyspę) znajdującą się jakieś 30 minut od Kamiennego Miasta. To wycieczka półdniowa podczas której można dowiedzieć się o historii tego miejsca oraz odwiedzić gigantyczne żółwie.\nCo ciekawe wybudowane w XIX wieku więzienie nigdy ostatecznie nie spełniło swojej roli. Szybsza była panująca cholera i potrzeba stworzenia kwarantanny dla przybywających na Zanzibar. Samo więzienie nieco straszy i z pewnością wymaga renowacji a co ciekawe można tu zjeść różne ciekawe przysmaki w restuaracji więziennej.\nNajwiększą atrakcją wyspy jak wspomniałem wcześniej są potężne żółwie. Niektóre z nich mają ponad 200 lat więc są starsze niż pokolenia naszych pradziadków. Jest ich naprawdę bardzo dużo i jeszcze do lat 90 chodziły tutaj swobodnie jednak w chwili obecnej są one ogrodzone na dość dużym obszarze. Wbrew pozorom nie są tak wolne jak mogłoby się wydawać a ich ulubionym zajęciem jest jedzenie listków z gałęzi podwanych przez turystów. Żółwie można pogłaskać dotykając ich twardej i charakterystycznej skóry. To w guncie rzeczy bardzo miłe zwierzaki i z przyjemnością spędziliśmy tam dość dużo czasu.\nPo wizycie wróciliśmy molem na wyspie w oczekiwaniu na naszą drewnianą łódź, która zawiozła nas z powrotem do Stone Town.\nSamo Stone Town jest bardzo ciekawym i energicznym miastem. Tuż po przypłynięciu widać całą masę młodych ludzi, którzy skaczą do morza z okolicznych murków. Blisko promenady można odwiedzić gwarny targ, na którym można kupić przeróżne potrawy w lepszym czy gorszym stanie sanepidowskim. Widać, że to stolica bo jest znacznie gwarniej ale również nowocześniej w stosunku do naszej wioski Jambiani.\nKolejną nieoczekiwaną atrakcją był festiwal tańca gdzie spędziliśmy chyba najwięcej czasu oglądając "walczące" ze sobą zespoły. Fajny klimat wszystkim się podobał a zebrana publiczność szalała miejscami po energicznych tańcach. Ciężko było nam wychodzić ale czekała na nas nasza przewodniczka.\nStone Town zaoferował nam jeszcze jedną niespodziankę. Nie wiem czy wiecie ale właśnie tutaj 5 września w 1946 roku urodził się niejaki Farrokh Bulsara, znany już nam wszystkim jako Freddie Mercury. Mimo, że sam dom nie jest jakiś wyjątkowy piękny to przyciąga jak magnez całą rzeszę turystów  pamiętających tego wybitnego artystę. Nad drzwiami wisi złota tabliczka "Mercury House".\nStone Town to również a może przede wszystkim klimat miasta na historycznym rozdrożu kilku różnych zakątków świata. Wąskie uliczki pamiętają przybyszy z Afryki Wschodniej, Persji, Indii, Arabii, Chin i oczywiście z Europy. Wpływy z każdego z tych miejsc widać niemal na każdym kroku. Miasto przez to robi niepowtarzalne wrażenie i chyba trochę żałujemy, że nie mogliśmy tu spędzić więcej czasu.\nJedną z cech charakterystycznych na niektórych domach są poteżne masywne drzwi dawnych bogatych kupców arabskich, którzy ryzwalizowali ze sobą budując coraz to piękniejszą rezydencję. Pod koniec XIX wieku Stone Town uchodziło bowiem za jedno z najbogatszych miast świata. Wszystko to było spowodowane znakomitym umiejscowieniem na mapie dzięki czemu handel kwitł w najlepsze.\nZanzibar a szczególnie Stone Town ma swoją również mroczną przeszłość. Tu tutaj właśnie działał jeden z największych targów niewolników na świecie. Ludzie porywani z Afryki kontynentalnej trafiali na tutejszy targ w ciężkich łańcuchach i kajdanach. W ciągu roku szacuje się, że trafiało kilkadziesiąt tysięcy niewolników, którzy trzymani początkowo w nieludzkich warunkach i ciasnych lochach  trafiali w końcu do tych, którzy zaoferowali najlepszą za nich zapłatę. Wielu jednak niedoszłych niewolników umierało w nieludzkich i ciasnych transportach na wyspę. Mimo, że niewolnictwo próbowano wyeliminować od 1807 roku poprzez zakaz wydany przez Wielką Brytanię  faktyczny jego kres miał miejsce dopiero w 1897 roku, kiedy wyspa przeszła pod protektorat brytyjski. Tutejsza katedra stoi dokładnie w miejscu, w którym kiedyś był targ niewolników. Można tu pozwiedzać wiele miejsc przypominających te mroczne czasy.\nStone Town to również miasto, w którym kupiliśmy sobie pamiątkę. Ci co nas lepiej znają wiedzą, że z podróży wracamy często z drewnianymi maskami i ciekawymi lokalnymi rękodziełami, które przypominają nam później odwiedzane miejsce. W Stone Town odwiedziliśmy jeden ze sklepów gdzie kupiliśmy popiersie Masaja wykonane z ciężkiego i twardego drewna hebanowego\nKamienne Miasto żegaliśmy w jednej z polecanych restuaracji serwującej głównie lokalne dania a więc mix kuchni afrykańskiej, arabskiej oraz hinduskiej. Tym samym pożegnaliśmy się również jedząc wspólną kolację z naszą bardzo sympatyczną przewodniczką. Dzięki niej dowiedzieliśmy się wiele cennych informacji. Do naszego hotelu znajdującego się na drugim końcu wyspy wróciliśmy późnym wieczorem.\nNa następny dzień w związku również ze zbliżającym się powoli końcem naszego pobytu  postanowiliśmy odwiedzić ponownie naszą wioskę Jambiani. Po drodze poczęstowaliśmy dzieciaki cukierkami a w okolicznym sklepie wymieniliśmy dolary na szylingi.\nAtrakcją dnia było jednak co innego. To wizyta w przedszkolu oraz w szkole podstawowej, w której uczą się lokalne dzieciaki z wioski. Sama szkoła oddalona była o mały spacer od głównych domostw i na pierwszy rzut oka z daleka wyglądała całkiem przyzwoicie porównując niektóre domostwa z okolicy. Wewnątrz jednak okazało się, że jest naprawdę bardzo skromnie. Najmłodsze (około 3-4 lat) siedziały praktycznie na ziemi bez żadnych ławek czy krzeseł. Starsze klasy różniły się praktycznie tym, że można było zobaczyć w nich ławki szkolne. Trzeba jednak powiedzieć, że wychowacy i dzieci przyjęły nas bardzo ciepło mówiąc różne wierszyki i śpiewając po angielsku. To miejsce, z resztą jak wiele innych na Zanzibarze, które trzymają mocno za serce  wiedząc o niedostatkach jakie tu panują. Wiele osób odwiedzających tą szkołę dofinansowuje ją oferując zarówno pieniądze jak i inne potrzebne rzeczy. My zostawiliśmy 100 USD, całą reklamówkę słodyczy oraz kilka długopisów, które z pewnością się tam przydadzą. Szkoła cały czas się rozbudowuje i wymaga inwestycji  dlatego turyści dokładający się ze swoimi "cegiełkami" są bardzo potrzebni.\nNasz powrót powoli się kończył. To co opisaliśmy to jedynie mały wycinek tego co widzieliśmy i co udało nam się poznać w tym dalekim i egzotycznym dla nas zakątku świata. Wróciliśmy z dużo lżejszymi walizkami bo zrobiliśmy dokładnie to samo co czytaliśmy przed wylotem na Zanzibar. Oddaliśmy 2 reklamówki ubrań Daniela i Laury dla dzieci z wioski Jambiani. Dla nas to były rzeczy, z których mogliśmy po prostu zrezygnować a dla nich to było coś bardziej potrzebnego. Jak będziecie tutaj czy w innym podobnym miejscu radzimy zrobić tak samo pomagając lokalnej społeczności. A sam Zanzibar zapamiętamy z pięknych i długich plaż z wyjątkowo białym piaskiem. Do tego uśmiech małych mieszkańców i ich rodziców często pracujących w naprawdę ciężkich warunkach. Wracamy do siebie  do zupełnie innego świata. Do zobaczenia Zanzibar!\nWasza Crazy Family, przełom lutego i marca 2018. Do następnego razu!\nDawid, Jola, Laura i Daniel


MONETY RZYMSKIE NA TERENIE… | Historia\n16 lipca 2019 adminHistoria\nSetki tysięcy denarów rzymskich zostało odnalezionych na terenach zamieszkałych na początku naszej ery przez plemiona Gotów i Wandalów. Profesor A. Dymowski z UW, który prowadzi badania w tym zakresie wraz z dr. K. Myzginem, wyjawił w rozmowie z agencją PAP, że niektóre z tych monet to falsyfikaty. Monety były posrebrzane, albo pochodziły ze stopu metali, co przypominało srebro.\nNa wschodnich peryferiach Imperium Rzymskiego, na terenach od wschodnich Niemiec, przez Polskę i Ukrainę aż po zachodnią Rosję powszechnie używano rzymskich denarów. Były one przez tutejszą ludność uważane za wartościowe ze względu na metal, z którego powstały. Jak podaje Dymowski, wartość jednego denara była wyższa, niż żołd dzienny legionisty z I w.n.e. Co więcej, nawet na ziemiach barbarzyńców powszechnie używano ich jako środka płatniczego.\nDr. Myzgin twierdzi: „Jesteśmy przekonani, że w I wiekach naszej ery na wschodzie Imperium wymiana towarów przy użyciu pieniędzy (denarów) miała miejsce częściej, niż sądzono”.\n„W ostatnich latach odkryto kilka warsztatów na Ukrainie, gdzie produkowano fałszywe denary. Sądzimy, że to kwestia czasu, zanim takie warsztaty odkryjemy w Polsce”- dodaje.\nDla przeciętnego klienta starożytnego sklepu trudno było odróżnić falsyfikaty od oryginałów, gdyż między poszczególnymi sztukami zachodzą malutkie różnice w ich wyglądzie i wadze (nawet o 1-1,5 grama).\nZdaniem naukowców na terenie Polski nawet ¼ znalezionych monet rzymskich może był fałszywa. Jednakże trudno ustalić skalę fałszerstw, gdyż większość monet z tej epoki uległa korozji. Teraz naukowcy chcą odkryć metody, umiejętności i skalę działania starożytnych fałszerzy.\nBogata oferta zbiorników betonowych na szambo - Ostatnio dodany wpis - mapka serwisu imasters https://imasters.pl/pl/mapa serwis apple cennik - najlepszy profesjonalny serwis apple serwis apple warszawa w warszawie i na tereneie calego woj mazowieckiego - mapka mistrzow mapka mapka serwisu apple


REGULAMIN ŚWIADCZENIA USŁUG ZA POŚREDNICTWEM SERWISU INTERNETOWEGO PRACANATERAZ.PL ORAZ POŁĄCZONYCH Z NIM SERWISÓW PRACA-TECH.PL I PRACAWSTOCZNI.PL\nRegulamin – niniejszy „Regulamin świadczenia usług za pośrednictwem serwisu internetowego pracanateraz.pl, praca-tech.pl, pracawstoczni.pl”;\nUsługi udostępniane są elektronicznie w Serwisie pracanateraz.pl.\nKandydat/Uczestnik ma prawo w terminie 14 dni od zawarcia Umowy odstąpić od Umowy bez podania przyczyny i bez ponoszenia jakichkolwiek kosztów. Oświadczenie o odstąpieniu o treści: „Oświadczam, że odstępuję od Umowy [...] ze Snazzy zgodnie z Częscią A pkt IV ust. 6 Regulaminu” należy złożyć drogą elektroniczną na adres e-mail: biuro@snazzy.pl.\nW przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w funkcjonowaniu Serwisu Użytkownik może wnieść reklamację poprzez wysłanie wiadomości pocztą elektroniczną na adres: biuro@snazzy.pl lub pocztą na adres: ul. Lęborska 3b, 80-386 Gdańsk w terminie 14 dni od wystąpienia zdarzenia będącego przedmiotem reklamacji.\n[Administrator] Administratorem danych osobowych Kandydata, który dokonuje rejestracji, Kandydata Zarejestrowanego, Kandydata Niezarejestrowanego, który zapisał się na Subskrypcję ofert i pracowników Pracodawcy jest Usługodawca - firma Snazzy Marketing Sp. z o.o. (Snazzy”) z siedzibą w Gdańsku, ul. Lęborska 3b, KRS 0000358312. Administrator niniejszym udostępnia dane kontaktowe: adres poczty elektronicznej biuro@snazzy.pl nr tel. +48 58 350 06 41 adres do korespondencji: ul. Lęborska 3b, 80-386 Gdańsk.\n[Inspektor Ochrony Danych Osobowych] Administrator wyznaczył Inspektora Ochrony Danych Osobowych i niniejszym udostępnia jego dane kontaktowe dedykowane do komunikacji w zakresie danych osobowych: adres poczty elektronicznej rodo@snazzy.pl, nr tel. +48 58 350 06 410, adres: Inspektor Ochrony Danych Pracanateraz.pl - Snazzy Marketing, ul. Lęborska 3b, 80-386 Gdańsk.\n§ 2. Dane osobowe Kandydata i Uczestnika - część szczególna\nW przypadku Kandydata, który Aplikuje na Ogłoszenie Pracodawcy zamieszczone w Serwisie - za pomocą formularza zewnętrznego Pracodawcy (§ 4 Części B), administratorem jego danych osobowych nie jest Usługodawca a Pracodawca.\nUżytkownik niezalogowany do Serwisu - przez formularz aplikacyjny pracanateraz.pl;\nUżytkownik zalogowany do Serwisu (Użytkownik Zarejestrowany) - przez formularz aplikacyjny pracanateraz.pl;\n§ 2. Aplikowanie przez formularz aplikacyjny pracanateraz.pl jako Użytkownik niezalogowany\nwypełnia formularz aplikacyjny pracanateraz.pl, podając dane osobowe: imię, nazwisko, numer telefonu, miejsce zamieszkania, adres e-mail;\nAplikując przez formularz aplikacyjny pracanateraz.pl Kandydat zawiera z Usługodawcą Umowę polegającą na wykorzystaniu przez Kandydata Serwisu udostępnionego przez Usługodawcę do dokonania Aplikacji on-line. Umowa obejmuje:\n§ 3. Aplikowanie przez formularz pracanateraz.pl jako Użytkownik zalogowany do Serwisu (Użytkownik Zarejestrowany)\nwypełnia Formularz rejestracyjny pracanateraz.pl, podając dane osobowe: adres e-mail, Hasło;\nRegulamin został zmodyfikowany dnia ...


Boję się,że mój seks przyjaciel się we mnie zakochał - Forum dyskusyjne w INTERIA.PL - strona 6\nINTERIA.PL Forum Babskie sprawy Boję się,że mój seks przyjaciel się we mnie zakochał\nBoję się,że mój seks przyjaciel się we mnie zakochał (86)\nNapisał(a): Gość - Czwartek, 8 maja 2014 (11:13)\ngość WildD-mówisz jakieś bzdury.W takim seksie są uczucia(zaspokojenie,radośc,zachwyt...) tyle że jest świadomość ze jednak żyjemy na codzień osobno.Razem spełniamy swoje fantazje.To nie wyreżyserowany film porno żeby mowic o instrumentalnym traktowaniu siebie.\nDlatego jest niebezpieczeństwo zaangazowania sie jednej ze stron.\nW takiej relacji jest miejsce na delikatność,zmysłowośc i szacunek.\nJest kobieta i jest mężczyzna. Mają inne światy, w których żyją, inne zainteresowania, inne potrzeby codzienne, jest jeden punkt styczny - seks. Ponieważ nie mają obecnie stałych partnerów, więc korzystają ze swoich usług, bo przecież przyjemniej uprawiać seks z drugim człowiekiem, niż z własną ręką, więc Darek dzwoni do Madzi i pyta, czy ma wieczorem czas na bzykanie. Ona odpowiada, że chętnie, ale najpierw musi zrobić zakupy, więc będzie to późny wieczór. Wieczorem Madzia przydźwigała do domu dwie ciężkie siaty zakupów, szybko wzięła prysznic, nałożyła seksowne ciuchy i czeka na Darka. Telefon. Darek przyjdzie jutro, bo mu coś wypadło. Następny dzień. Spotykają się i od razu rzucają na siebie, bo seks sprawia im ogromną przyjemność, są boskie pieszczoty, przytulenie, zrozumienie potrzeb. po dwóch godzinach Darek wychodzi. Madzia zaspokojona zasypia. Mija kilka dni Madzia dzwoni do Darka. Znów podobny scenariusz. Może u niej, a może u niego. Kolejna seksrandka, znów ta sama sceneria, tylko kasy nie trzeba wydawać na prostytutkę.\nGrzebienia używamy do czesania, szczoteczki do mycia zębów, papieru toaletowego do podtarcia tyłka, a seks partnera do fiutacenia... Ot i cała filozofia.\nDorabianie ideologii do takiej sytuacji i opowiadanie o spazmach rozkoszy jest jak opowieść o tym, że papier toaletowy X jest miękki i przyjazny dla doopy.\nGość edytował/a ten post Czwartek, 8 maja 2014 (11:29)\nNapisał(a): gość - Czwartek, 8 maja 2014 (15:39)\nCała ta sytuacja Z seksem bez zobowiązań przypomina stado psów z wywieszonymi ozorami które biegną sznureczkiem za suką która ma cieczkę.\nI po kolei wskakują na nią i kopuluj. A ona cierpliwie stoi i znosi to pompowanie spermy w jej worek maciczny.\nPieski czują potrzebę seksu bo suka wydziela swoisty zapach. Można to nazwać feromonami.\nI teraz światli i mądrzy panowie i panie - Czym różnicie się więc wobec tego stada kopulujących zwierzaków ze swoim używaniem.\nWszak człowiek to podobno istota rozumna.\nPosiadająca w swoim umyśle wiele przymiotów jak:\nSmak, gust, etyka, kultura, smak, rozum, wolną wolę, poczucie piękna oraz potrafiąca darzyć kogoś swoim uczuciem, a co za tym ostatnim idzie obdarzyć go/ją uczuciem pięknym który zwie sie seksem.\nCzy te prymitywne osoby uprawiające seks bez zobowiązań traktują go jak oddanie moczu, czy zrobienie stolca ?\nBo ja tak odbieram ten akt który dla mnie jet zwieńczeniem tego co zwie się miłością.\nPrzecież ten seks bez zobowiązań to jak użycie wibratora czy zwalenie konia.\nSorry za wulgaryzm. Ale takie podejście uważam za takie określenie.\nNapisał(a): gość - Czwartek, 8 maja 2014 (17:38)\nWildD - masz dużo racji ,może tak być, ale powiem z własnego doświadczenia,że człowiekiem czy tego chce czy nie -rządzi natura ,z czegoś takiego wcześniej czy później rodzi się uczucie i najczęściej jest to ze strony kobiety , ponieważ taka już jest konstrukcja naszej psychiki ,jesteśmy wrażliwsze i łatwiej się zakochujemy ,jeśli jest kobiecie dobrze z takim partnerem w łóżku ,on się jej podoba i odpowiada jej, to w końcu zakocha się nawet jeśli nie chce i broni się przed tym i wypiera z całych sił ,chemia będzie silniejsza , będzie go pragnęła, będzie chciała spędzać z nim więcej czasu , być dla niego najważniejsza i nie będzie chciała się nim dzielić z inną.Wersja że on jest jej całkiem obojętny , przychodzi , kocha się z nią i wychodzi , a jej to odpowiada i nie rusza jej to ,przypomina zachowanie prostytutki albo osoby o skrzywionej psychice , emocjonalnie niedojrzałej , niezdolnej do uczuć , zimnej suki , myślę ,że mało jest takich osób i tak po prawdzie to są one nieszczęśliwe, nie wiedza co to miłość , ciepło , bliskość i porozumienie z drugą osobą, to są w pewnym sensie kaleki , jednostki aspołeczne , bo każdy człowiek potrzebuje drugiego człowieka w życiu , inaczej nasz gatunek by wyginął , a do tego natura raczej nie dopuści . Pozdrawiam .\nNapisał(a): Gość - Czwartek, 8 maja 2014 (17:58)\ngość WildD - masz dużo racji ,może tak być, ale powiem z własnego doświadczenia,że człowiekiem czy tego chce czy nie -rządzi natura ,z czegoś takiego wcześniej czy później rodzi się uczucie i najczęściej jest to ze strony kobiety , ponieważ taka już jest konstrukcja naszej psychiki ,jesteśmy wrażliwsze i łatwiej się zakochujemy ,jeśli jest kobiecie dobrze z takim partnerem w łóżku ,on się jej podoba i odpowiada jej, to w końcu zakocha się nawet jeśli nie chce i broni się przed tym i wypiera z całych sił ,chemia będzie silniejsza , będzie go pragnęła, będzie chciała spędzać z nim więcej czasu , być dla niego najważniejsza i nie będzie chciała się nim dzielić z inną.Wersja że on jest jej całkiem obojętny , przychodzi , kocha się z nią i wychodzi , a jej to odpowiada i nie rusza jej to ,przypomina zachowanie prostytutki albo osoby o skrzywionej psychice , emocjonalnie niedojrzałej , niezdolnej do uczuć , zimnej suki , myślę ,że mało jest takich osób i tak po prawdzie to są one nieszczęśliwe, nie wiedza co to miłość , ciepło , bliskość i porozumienie z drugą osobą, to są w pewnym sensie kaleki , jednostki aspołeczne , bo każdy człowiek potrzebuje drugiego człowieka w życiu , inaczej nasz gatunek by wyginął , a do tego natura raczej nie dopuści . Pozdrawiam .\nWszystko co napisałaś jest prawdą, jednak spójrz jeszcze raz na tytuł tego wątku - "Boję się, że mój seks przyjaciel się we mnie zakochał".\nTak sobie myślę, że wszystko zależy od tego na jakim poziomie rozwoju emocjonalnego znajduje się dany człowiek.\nWyróżniono trzy poziomy życia uczuciowego:\nI poziom - uczuciowość protopatyczna (pierwotna) - zawiera popędy - to, co przynosimy ze sobą na świat przy narodzeniu. W ocenie klinicznej: popęd do odżywiania, popęd płciowy, sen, popęd samozachowawczy.\nII poziom - uczuciowość archaiczna - związana z psychiką archaiczną, zachowane są tu popędy, zawiera najpierwotniejsze uczucia przeobrażone przez hamulce psychiki archaicznej, ten poziom stosunkowo najmniej poznany, uczucia archaiczne - zazdrość, lęk, chciwość, pragnienie władzy, pożądanie, uczucia magiczne.\nIII poziom - uczuciowość wyższa - uczuciowość intencjonalna, intelektualizowana, determinująca, ta uczuciowość hamuje uczucia archaiczne, ma powiązania z niższymi poziomami życia uczuciowego, ale są one zmodyfikowane, przekształcone, kontrolowane, uczucia wyższe: przyjaźń, miłość, uczucia patriotyczne, społeczne, religijne, radość twórcza, współczucie, uczucia estetyczne, dążenie do osiągnięć, itd.\nMoże autorka tego wątku jest cały czas jeszcze na I. poziomie rozwoju emocjonalnego, a jej partner (umiał się zakochać) na III., stąd problem. ;o)\nNapisał(a): gość - Czwartek, 8 maja 2014 (18:56)\nTak WildD , ale myślę że ta "osoba" boi się życia ,a więc wszystkich uczuć i emocji jakie ono za sobą niesie, a więc podsumowując- jesteśmy zgodni ,że jest niedojrzała emocjonalnie , wchodząc w ten "sex układ" nie myślała o konsekwencjach , nie przewidziała ,że ktoś będzie cierpiał , szkoda ,że to nie na nią padło , bo może to by ją czegoś nauczyło , nie igra się z czyimiś uczuciami i nie traktuje się drugiej osoby jak przedmiotu,normalny mężczyzna który ma szacunek do innych ale i do siebie samego nie pójdzie do prostytutki , bo to jest dla niego obrzydliwe.Los bywa okrutny i kiedyś to ona może cierpieć przez nieszczęśliwą miłość, cóż,ale to bardzo uszlachetnia , przyda jej się taka lekcja , może przestanie myśleć kroczem a zacznie używać mózgu , tego jej życzę.\nNapisał(a): Gość - Piątek, 9 maja 2014 (20:48)\nskoro przyjmujemy, że każdy jest inny i inaczej możemy postrzegać otaczający świat nie powinniśmy się dziwić, że są osoby które oczekują tylko zaspokojenia. Materialnego, duchowego lub jak w tym przypadku fizycznego. Dziadek mi kiedyś powiedział nie osądzaj jeżeli nie chcesz być posądzony. Zgadzam się nie tylko mój, nie tylko mi, nie tylko dziadek, i nie dokładnie tak. Nie czepiajcie się tak!,a! najlepiej to czepiać się za rękę na spacerze, hej\nNapisał(a): malonka12 - Poniedziałek, 20 listopada 2017 (17:20)\nPrzygodny seks oraz przyjacielski seks dwukrotnie zwiększa szanse rozwodu później (podparte badaniami) - ludzie zaczynają porównywać partnerów, chcieliby wrócić do takiego życia sprzed związku i zaczynają się zdrady - wilka zawsze będzie ciągnęło do lasu. Poza tym kto z Was chciałby usłyszeć od kobiety swojego życia - miałam seksprzyjaciela bo mnie swędziało ??? Jeśli seks jest tylko potrzebą to prędzej czy później w związku partnerka lub partner 'może' odczuwać potrzebę spełnienia z kimś innym. Mam znajomych którzy tak myślą o seksie i przysięgam Wam to są ludzie którzy zdradzają. Poza tym seksualizacja ludzi jest celowa i opowiada o tym Pan Krzysztof Karoń 1.5 godziny ale oczy się po tym otwierają jest na You tube tytuł: rewolucje seksualne.\nmalonka12 edytował/a ten post Poniedziałek, 20 listopada 2017 (17:22)\nDo góry strony: Boję się,że mój seks przyjaciel się we mnie zakochał\nCzy on się zakochał czy to wyrachowanie? co myślicie ?\nAutor: ~amd - Pon, 27.04 (16:47)\nFacet nierówno traktuje mnie i ex.\nAutor: gość - Pon, 01.03 (17:21)\nchyba się zakochałąm\nAutor: ~poziomka - Pon, 10.04 (19:21)\nPessar – boje się założenia\nAutor: ~karolaine - Pon, 08.01 (11:50)


Polinezyjski tatuaż. Historia zapisana na ciele - Podroze.se.pl\npodróże.se.pl Świat Australia I Oceania Polinezyjski tatuaż. Historia zapisana na ciele\nPolinezyjski tatuaż. Historia zapisana na ciele\nTradycyjny tatuaż wojownika\nKapitan Cook z wysp mórz południowych na Stary Kontynent przywiózł słowo, które do dziś podobnie brzmi niemal we wszystkich językach. Tatuaż – pochodzi od polinezyjskiego „tatau”. „Ta” znaczy ranić albo rzeźbić.\nKolorowe szyldy salonów tatuażu na ulicach Papeete wabią turystów. Znieczulenie, jednorazowe igły, amerykańskie maszynki. Katalogi z wzorami. Może być naga kobieta, lew, wąż albo coś bardziej tradycyjnego – wyobrażenie Tiki – według polinezyjskich wierzeń pierwszego człowieka.\nOd Nowej Zelandii po Hawaje i Wyspę Wielkanocną ciała wojowników i kobiet zdobią błękitne, czarne i zielone wzory. Od niepamiętnych czasów tatuaż chronił Polinezyjczyków przed złymi duchami i był swoistą wizytówką posiadacza. Na Tahiti tatuowano się od kolan po barki, na Tuamotu – tułów i ręce, a na Nowej Zelandii twarze.\nZ najdoskonalszych tatuaży słynęły Markizy. Tam mężczyźni byli wytatuowani od stóp do głów, kobiety na twarzy, rękach i nogach. Tymczasem importowany z wysp Mórz Południowych tatuaż w Europie zyskał ponurą sławę. I choć nieco zatarła ją panująca od lat moda na ozdabianie ciała kolorowymi wzorami, nadal budzi kontrowersje.\nPolinezyjski tatuaż był swoistym językiem – znakiem przynależności do społeczności. Oryginalne wzory z reguły były geometryczne. Każdy miał swoje znaczenie. Jeden markizjański wojownik po spojrzeniu na drugiego wiedział, ile ten ma dzieci, żon, w ilu rytuałach uczestniczył, z jakiej wyspy pochodzi i czy należy do rodziny parweniuszy, czy arystokracji. Na wyspach nie znano książek ani papieru. Wiedzę spisywano więc na ciałach.\nWedług legendy pierwszym człowiekiem, który nauczył się tatuażu, był Mataora. Mimo że za żonę pojął boginię, to nie potrafił jej szanować. Kiedy ją zbił, uciekła do podziemnego królestwa. Mataora zrozumiał swój błąd i postanowił odszukać małżonkę. W podziemnym świecie spotkał boga Uetonga, który ozdabiał tatuażem twarz innego bóstwa. Makijaż Mataora łatwo było zetrzeć – poprosił mistrza, by go wytatuował. Kiedy zabieg był skończony, człowiek okropnie spuchł. Na pocieszenie bóg dał mu tkaną pelerynę, taką, jakiej nie znali ludzie. A żona? Kiedy zobaczyła go skruszonego i w takim stanie, postanowiła z nim wrócić na ziemię. Mataora zabrał jeszcze ze sobą nietoperza, sowę i kiwi. Kiedy przy wyjściu strażnik zapytał go, co ze sobą wynosi, zapomniał powiedzieć o pelerynie. Strażnik tak się zezłościł, że poprzysiągł, iż żadnego śmiertelnika nigdy z podziemnego królestwa nie wypuści. Mataora nauczył ludzi tatuażu i tkactwa. Ale przyniósł też ze sobą śmierć.\nTatuaże były nie tylko kroniką, ale też tabu. Pierwsze znaki pojawiały się na skórze noworodka. Matka nie mogła zajmować się dzieckiem, które nie miało wytatuowanego łokcia. Znakami ozdabiano dłonie, kiedy malec był na tyle duży, by sam mógł wkładać jedzenie do ust. Dopóki tego nie zrobiono, dziecko mogło wyłącznie pić mleko matki. 12-letnie dziewczynki musiały mieć na rękach specjalny tatuaż, który pozwalał na przygotowywanie jedzenia dla innych.\nSzczególne symbole zdobiły ciała małżonków. Kamienie na mae – miejscach rytualnych spotkań mieszkańców Markizów – całe pokryte są niewielkimi wgłębieniami. Właśnie w nich rozcierano miąższ orzechów ama z wodą kokosową. Ma właściwości aseptyczne. Barwnik trafiał do pojemnika zakończonego ostrymi kawałkami kości albo macicy perłowej. Na skórze rysowano wzór, a następnie przykładano urządzenie, uderzano w nie młotkiem, tak by zranić skórę i wprowadzić barwnik. Po kilku tygodniach operację powtarzano na ledwie zagojonych ranach. I tak trzy razy – po to, by tatuaż był perfekcyjny. Bolało, ale… ci niewytatuowani byli ludźmi gorszego gatunku.\nMęskie i damskie wzory\nTatuowanie wojownika było ceremonią, która trwała kilka, a czasem kilkanaście dni. Tatuowany albo jego rodzina musieli utrzymywać mistrza tatuażu. Budowano specjalny dom, w którym pracował z pomocnikami.\nZ kobiecymi tatuażami było mniej ceregieli. Nie budowano osobnego domu. Damskie tatuaże były przede wszystkim ozdobą. Panie nigdy nie tatuowały całego ciała. Najczęściej ręce, nogi i twarze.\nNastolatki zaczynały zdobienie od pośladków. Przed ślubem ornamentami pokrywano uda i np. na Hawajach piersi, tatuowano też uszy i usta. Panna miała prawo, nawet obowiązek, odrzucić zaloty kawalera, który nie był odpowiednio wytatuowany.\nW XVIII i XIX w. tatuaże przywozili marynarze do Europy i Ameryki. Pewien irlandzki marynarz przez 11 lat mieszkał w Mikronezji, wytatuował swoją twarz i tułów. Po powrocie do domu zatrudnił się w cyrku i pokazywał swoje ozdoby. Tak rodziła się zła sława tatuażu w „cywilizowanym świecie”.\nRenesans tradycyjnego tatuażu\nMisjonarze, którzy przyjechali na Markizy w 1842 r., nakazali swoim wiernym ubierać się na modłę europejską zamiast tatuować ciała. W połowie XX w. młodzi Polinezyjczycy uważali tatuaż za przeżytek. Jednak do czasu.\nW latach 80. zaczęła wracać moda na maoryską kulturę i obyczaje. Odnowiono marae, powróciły dawne fetysze. Tatuaż znowu był w dobrym tonie.\nHuriego Gnatatę spotkaliśmy na Rangiroa. Jego 70-letnie ciało od stóp do głów pokrywają błękitne wzory. Powieki, usta, intymne części także. Huri pochodzi z Markizów. Swój tatuaż zrobił 20 lat temu, tak samo ozdobione ciała mieli jego ojciec i dziadek. Geometryczne wzory na plecach układają się w znajomy wizerunek.\n– To mapa Hiva Oa, wyspy, na której się urodziłem. Miałem dość pytań, skąd pochodzę i gdzie to jest. Wytatuowałem ją sobie na plecach – mówi. Pokazuje symbole, które mają go chronić, i te, które mają mu zapewnić płodność. – Moje najmłodsze dziecko ma dopiero siedem lat – chwali się. Zabieg powtarzał pięciokrotnie, bolało, ale... – Cały czas wygląda jak nowy – mówi z dumą. Huri nigdy nie poszedłby do salonu tatuażu.\nTatuaż – najcenniejsze podróżnicze trofeum\nChcieliśmy sfilmować taki tatuaż. W wykonaniu mistrza i w trakcie tworzenia. Pewnego dnia nasz przyjaciel z Hiva Oa, Paperu, oznajmił: – W porządku. Jutro będzie tatuaż.\nRankiem zamiast Paperu zjawiła się jego żona. Jak zwykle na bosaka prowadziła swój potężny pickap. W tumanach kurzu dotarliśmy na... budowę gdzieś na przedmieściach Atuony. Z kończonego właśnie dachu ześlizgnął się niepozorny mężczyzna. – To Heiki, mistrz tatuażu. Jego imię świadczy o tym, że pochodzi z królewskiego rodu – tłumaczyła kobieta.\nNa chwilę zatrzymała się obok domu Heikiego, który zabrał ze sobą wymiętą reklamówkę. – Na tatuaż trzeba zasłużyć, a nie tylko zapłacić. Uwiecznimy więc nasze spotkanie – oznajmiła Sabina. Nie mieliśmy wyjścia… Heiki wyciągnął maszynkę zakończoną igłą. Jej działanie przypominało stary dentystyczny aparat – taki uruchamiany nogą. Sam wybrał wzór – amulet na całe życie.\n– Chorób nie trzeba się bać. Tu na Hiva Oa wszyscy się znamy – uspokajał, przypalając igłę nad płomieniem świecy. Cała okolica się zbiegła, aby oglądać mistrza. Bolało diabelnie, ale błękitne wzorki to najcenniejsze podróżnicze trofeum – na zawsze.\nDlaczego na Wyspie Wielkanocnej nie ma lasów, kto wyrzeźbił posągi z kamienia, skąd przybyli wyspiarze i o jakim tajemniczym miejscu przeczytacie tylko u nas? Oto 7 zaskakujących faktów na temat...\nNowa Zelandia z plecakiem – jak zorganizować podróż?\nWyspy Cooka: Dalekie i egzotyczne wyspy\nOcean Spokojny. Na zaczarowanych wodach


Przestrzenie coworkingowe Spaces w gdańskim Wave | Outsourcing Portal - portal wiedzy o outsourcingu\nOtwarcie biura Spaces w Gdańsku, to ważny krok w dalszym rozwoju firmy i umacnianiu pozycji lidera w zakresie elastycznych powierzchni biurowych na polskim i światowym rynku. Współpraca ze Skanska oraz JLL jest dla nas wielkim zaszczytem i przede wszystkim gwarancją wyboru najlepszej z możliwych lokalizacji na otwarcie kolejnego centrum biznesowego. Patrząc na ostatnie trendy i zmiany w podejściu do sposobu wykonywania pracy, jesteśmy przekonani, iż produkty oraz rozwiązania oferowane przez Spaces znajdą szerokie uznanie zarówno wśród przedstawicieli małych jednoosobowych działalności gospodarczych, jak i firm średniej wielkości oraz wielkich międzynarodowych korporacji, powiedział Patrik Olveback, Country Manager dla Polski\nWspółpraca JLL z IWG trwa w Polsce od lat. Wspólnie podbijamy kolejny rynek otwierając nowe biuro Spaces w Trójmieście. Zajmie ono dwa ostatnie piętra w budynku Wave A, zapewniając tym samym użytkownikom powierzchni imponujące widoki. Ten nowoczesny budynek wybudowany przez Skanska z pewnością zapewni niebanalne przestrzenie z charakterem, idealne dla pracowników korzystających z elastycznych przestrzeni biurowych, dodaje Jarosław Kwiecień, Starszy Konsultant w Dziale Reprezentacji Najemcy, JLL.\nNiewątpliwym atutem Wave jest jego lokalizacja – to centrum biznesowe miasta, z bardzo dobrym połączeniem komunikacyjnym, w sąsiedztwie Uniwersytetu Gdańskiego. Dodatkowo, dojazdy do pracy i powroty do domu ułatwia City Hub – stworzony przez nas węzeł współdzielonej mobilności. Z pewnością pomoże to przyciągnąć potencjalnych użytkowników przestrzeni coworkingowej naszego nowego Najemcy. Bardzo się cieszymy, że jakość proponowanych przez nas rozwiązań przekonała Spaces do podjęcia współpracy, mówi Agnieszka Krawczyk- Rogowska, dyrektor ds. wynajmu w spółce biurowej Skanska. Wave to pierwszy budynek biurowy w trójmieście, który ubiega się o certyfikat WELL. Wytyczne i rozwiązania związane z tą certyfikacją pozwolą na bezpieczne korzystanie z przestrzeni biurowych, nawet jeśli epidemia koronawirusa zostanie z nami na dłużej. Budynek ubiega się także o nowy certyfikat WELL Health-Safety Rating, przyznawany powierzchniom biurowym o najwyższych parametrach bezpieczeństwa, zmniejszających ryzyko przenoszenia chorób, a także umożliwiających tworzenie zdrowych i bezpiecznych miejsc pracy w związku z trwającą epidemią.\nTagi: Patrik Olveback SKANSKA Jarosław Kwiecień JLL Agnieszka Krawczyk Rogowska Gdańsk\nNawet 3 miliardy złotych będzie kosztował polską gospodarkę sezon grypowy


Zwichnięcie piastunki (łokieć piastunki) | Reh4Mat – ortezy ortopedyczne - Wytwórca nowoczesnych przedmiotów ortopedycznych\nHome » Publikacje naukowe » Zwichnięcie piastunki (łokieć piastunki)\nZwichnięcie piastunki (łokieć piastunki)\nCzęsto rodzice nie zdają sobie sprawy z faktu, że zwykłe z pozoru delikatne szarpnięcie małego dziecka za rękę może powodować zwichnięcie stawu łokciowego. Schorzenie to nazywamy podwichnięciem Chassaignaca, które dotyka najczęściej dzieci w wieku 2-6 lat. Powstaje ono przy nagłym szarpnięciu rączki dziecka przy wyprostowanym łokciu. Więzadła łokcia u dzieci (więzadło pierścieniowate) są na tyle elastyczne i luźne, że dochodzi wówczas do przemieszczenia się kości promieniowej ze stawu. Ponadto, kościec dziecka nie jest w pełni wykształcony, co również wpływa na zwichnięcie.\nPo nagłym szarpnięciu dziecko nagle czuje ból w obrębie łokcia, wyraźny jest jego obrzęk i niemożność wyprostowania. Konieczna jest interwencja lekarza i nastawienie (repozycja) oraz, w przypadku ostrego urazu, unieruchomienie stawu łokciowego w celu redukcji wysięków i z obawy przed nawrotem podwichnięcia.\nZamiast tradycyjnego unieruchomienia warto zastosować tutor łokcia AM-TL-01. Jest on doskonałą alternatywą dla ciężkiego gipsu. Tutor został wykonany z lekkich materiałów, a jego wnętrze pokryte jest bawełnianą wyściółką frotte, co pomaga odprowadzać wilgoć ze skóry i zwiększa komfort użytkowania. Zastosowanie stalek aluminiowych pozwala na pewne unieruchomienie łokcia, a obwodowe pasy dociągowe zapewniają doskonałą kompresję.\nDziecięcy tutor AM-TL-01 zmniejszy dolegliwości Twojego dziecka związane z leczeniem urazu do minimum.


Prime Minister - Ekipa\nPt 4 Lut, 2011\nDziś chcę przypomnieć serial Agnieszki Holland.\nMowa o Ekipie (2007), która była pierwszym polskim tytułem political-fiction. Niestety produkcja po pierwszym sezonie została anulowana. Widać ludzie wolą political-fiction oglądać w wiadomościach. Wielka szkoda.\nEkipa jest solidnie zralizowanym tytułem, który ma ciekawą fabułę oraz bardzo dobrą obsadę aktorską. Świetnie tutaj zagrali Kasia Herman, Marcin Perchuć (dzięki roli premiera polubiłem tego aktora), Janusz Gajos oraz Marcin Bosak. Dobrych nazwisk w Ekipie jest więcej. Chętni sobie sprawdzą na filmwebie.\nSerial szczególnie polecam tym, którzy interesują się polityką. Potrafi wciagnąć.\nEkipa też nieźle pokazuje kulisy władzy i proces stanowienia prawa.\nNiewiele jest polskich pozycji na tym poziomie. Mam nadzieję, że seriale zapowiadane przez HBO będą miały podobną jakość.\nEkipę (sezon pierwszy) oceniam na bardzo mocną ósemkę.\nEtykiety: serial sezon 8 Kino Polskie 2007 polsat agnieszka holland marcin bosak katarzyna herman marcin perchuć janusz gajos polityczny


Innowacja pedagogiczna “Multimedialny pamiętnik naszej szkoły” – wywiad z Adamem Kamieńskim\nImpulsem do opracowania innowacji pedagogicznej pt. „Multimedialny pamiętnik naszej szkoły” było umożliwienie uczniom jeszcze głębszego przywiązania do historii, tradycji oraz wzmacniania poczucia tożsamości szkolnej, lokalnej i narodowej poprzez poznanie i przybliżenie historii Szkoły Podstawowej w Choroszczy. Efektem innowacji będzie powstanie wystawy “Multimedialny pamiętnik naszej szkoły” która przyczyni się do poszerzenia wiedzy na temat historii szkoły , jak również pozwoli rozwijać poczucie dumy z bycia uczniem naszej szkoły.\nWywiad z Panem Adamem Kamieńskim – Radnym Rady Miejskiej w Choroszczy\nJak wyglądał budynek szkoły i gdzie się znajdował w czasach, gdy uczęszczał Pan do szkoły?\nBudynek szkoły znajdował się i znajduje przy ulicy Powstania Styczniowego 1 (za moich czasów była to ulica Dzierżyńskiego), dwa lata w klasie drugiej i trzeciej uczyłem się w tzw. baraku (budynek po szkole zawodowej) przy ul. Mickiewicza\nNa przerwach często graliśmy w ganianego, kapsle i ping ponga, w zależności od jej długości był czas na krótkie pogawędki i różne zabawy, w okresie wiosennym w większość przerw spędzaliśmy na świeżym powietrzu\nDomeną ucznia jest ściąganie na klasówkach. Czy Pan także to robił jako uczeń?\nHe, he ściągi to podstawa. A tak na poważnie, w czasie gdy się uczyłem ściągi miały trochę inne znaczenie, aby ją stworzyć trzeba było zajrzeć do książek i z nich przepisać wiadomości potrzebne do opanowania na sprawdzian, często, po napisaniu takiej ściągi, już na sprawdzianie nie korzystałem z niej, ponieważ już umiałem. Pisanie ściąg było dobrym sposobem do przyswojenia wiedzy, niektórzy z nauczycieli zachęcali nas nawet do takich metod, ale ściągać nie pozwalali.\nKażdy ma swoją ulubioną książkę. Czy pamięta Pan swoją ulubioną lekturę z czasów szkolnych? Co Pan lubi czytać obecnie?\nNaukę czytania opanowałem dość wcześnie. Jeszcze zanim zacząłem naukę w szkole, w przedszkolu czytałem swoim kolegom bajki, i to mi zostało do dziś. Z czasów szkolnych lubiłem czytać „Akademię Pana Kleksa” później „Krzyżaków”. Z czasem przyszła pora na książki Adama Bahdaja, Zbigniewa Nienackiego czy Edmunda Niziurskiego. Do dziś lubię książki przygodowe z nutką sensacji, moim ulubionym autorem jest\nWilbur Smith, lubię książki Dana Browna, no i często z sentymentem wracam do powieści Henryka Sienkiewicza a także wspomnianych autorów z lat młodzieńczych.\nJaka była najzabawniejsza sytuacja, która przydarzyła się Panu w szkole? Mamy tu na myśli czasy, kiedy chodził Pan do szkoły jako uczeń.\nSytuacji było wiele, ponieważ często robiliśmy różne psikusy. To były oczywiście niewinne żarty typu: nie wyciśnięta gąbka, kartka na plecach czy też wiązanie sznurówek w butach.\nCzy są nauczyciele, którzy szczególnie zapadli Panu w pamięci, z okresu gdy był Pan uczniem, co było tego powodem?\nWielu nauczycieli zapamiętałem, wiele się od nich nauczyłem. Pierwszą osobą był wychowawca z czwartej klasy Pan Szepielak – surowy matematyk, harcerz. Była to osoba z bardzo konserwatywnymi metodami wychowawczymi, dzięki tym metodom wzbudzał nasz szacunek, Zresztą miałem kilku ale naprawdę świetnych wychowawców, oprócz pana Szepielaka, cenię do dziś metody wychowawcze Pani Bożenny Jarguz, która miała wg mnie super podejście do nas – dorastającej młodzieży. Z reszty nauczycieli zapadło mi w pamięci kilku: Fizyka – Pan Mirosław Malinowski, Chemia – Pan Zenon Łotowski, Historia – Pan Fiedoruk, Pani Małgorzata Bujnowska (obecnie Łotowska), Pani Gajlewicz, Pan Siwierski, Pan Popko, Pan Szawluk, Pan Mydlarz, Pan Jasiński, oj wymienić mógłbym jeszcze wielu…\nJakie były Pana ulubione przedmioty i dlaczego?\nMiałem ich kilka: Język Polski, Historia, Matematyka, Fizyka i Chemia. Z języka polskiego lubiłem pisać dyktanda, historia zawsze mnie ciekawiła zresztą w późniejszym okresie studiowałem historię, nie każdy lubił matematykę – ale u mnie ta miłość została wszczepiona przez Pana Szepielaka, orłem z matmy co prawda nie byłem ale bardzo lubiłem ten przedmiot, fizyka i chemia chyba przez to że prowadzili te przedmioty fantastyczni nauczyciele.\nW szkole zapewne organizowane były imprezy, czy miał Pan ulubioną imprezę szkolną?\nZa naszych czasów było dużo dyskotek szkolnych związanych np. z choinką, andrzejkami, ostatkami itp., robiliśmy też imprezy klasowe, były wycieczki do kina, teatru. Nie miałem jednej ulubionej, ale w każdej z imprez uczestniczyłem z wielką chęcią. Nawet podczas ferii drzwi szkoły były otwarte, można było przyjść ma dyskotekę, pograć w ping-ponga, koszykówkę, modne były wtedy także seanse video, maratony filmowe – odbywały się w Sali 55. Pamiętam też, że na zakończenie klas ósmych, a więc gdy kończyliśmy naukę w szkole podstawowej, miała się odbyć dyskoteka pożegnalna, niestety zabrali prąd więc wspólnie z uczniami innych ósmych klas „ruszyliśmy” na Choroszcz. Jeden z kolegów miał akordeon, więc chodziliśmy po naszym miasteczku śpiewając różne piosenki. Wzbudziliśmy dużą sensację, kulturalnie bawiąc się na ulicach Choroszczy. Uważam że nasz rocznik był bardzo ze sobą zżyty.\nCzy za naszym pośrednictwem chciałby Pan przekazać coś uczniom tej szkoły?\nChciałbym zaapelować do uczniów by podtrzymywali tradycje naszej szkoły, ta szkoła dla wielu z Was jest wielopokoleniowa. U większości obecnych uczniów, wcześniej naukę w tej szkole pobierali ich rodzice czy nawet dziadkowie. Nauka w szkole podstawowej jest częścią życia osoby dorastającej. Tutaj zaczynamy poznawać inny świat, tutaj najczęściej spotykamy naszych najlepszych przyjaciół. Pielęgnujmy te tradycje w naszych sercach i przekazujmy je następnym pokoleniom. Pozdrawiam.\n← I Ty możesz być przedsiębiorcą – rekrutacja do projektu\nKabaret Rewers, czyli jak Choroszcz wybuchła śmiechem! →


Dziarski dziadek vs Berkut\nWiadomości24 » Wydarzenia » Świat » Dziarski dziadek vs Berkut\nData dodania: 2014-01-29 11:35\nDziarski dziadek uzbrojony w laskę zaatakował funkcjonariuszy specjalnych oddziałów MSW "Berkut". NA Ukrainie się dzieje. Czy zostanie wprowadzony stan wyjątkowy?\nPodanie się do dymisji premiera Mykoła Azarowa nie satysfakcjonuje opozycji. Domagają się ustąpienia ze stanowiska samego prezydenta Ukrainy. Jednocześnie docierają informacje, że dowódcy wojskowi chcą, aby został wprowadzony na terenie Ukrainy stan wyjątkowy.\nSłowa poparcia dla kijowskiego Majdanu płyną z niemalże całej Europy. Warszawski Pomnik Małego Powstańca został udekorowany ukraińską flagą. Opublikowano list poparcia dla Majdanu podpisany przez tzw. autorytety III RP. Widnieją tam podpisy - jak podaje portal kresy.pl - Adama Michnik, Zygmunta Baumanna, Tomasza Lisa, Jacka Żakowskiego i tzw. "dzieci resortowych". Zabrakło podpisu Lecha Wałęsy, Wojciecha Jaruzelskiego i Czesława Kiszczaka. "Gdyby polscy kibole budowali z płonących opon barykadę na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie oraz szturmowali siedzibę Donalda Tuska, to Michnik z Baumanem - napisał ksiądz Tadeusz Isakowicz-Zaleski demaskując hipokryzję naszych autorytetów - na klęczkach prosiliby prezydenta Komorowskiego o wprowadzenie stanu wojennego".\nJak potoczą się losu Ukrainy? Jak to wpłynie na stosunki polsko-ukraińskie? Czy powrócą demony z przeszłości i walka z UPA? Czas pokaże. Jak na razie do walki z Berkutem ruszył uzbrojony w laskę dziarski dziadek.\nTagi: Ukraina Berkut Kresy.Pl dziarski dziadek\nA Polacy chcą odzyskać Lwów. Może warto wysłać tam swoje wojska i zabrać co nasze...\n" - Bandera zainspirował jednak rzeź na Wołyniu, w wyniku której zostało zamordowanych przeszło 100 tys. Polaków. Nie odpowiada więc za ludobójstwo?\n- To brednia. Dokładnie śledziłem historię OUN i wiem, że to po prostu nieprawda. Owszem, Bandera zalecał stosowanie radykalnych metod, ale przecież z okupantem należy walczyć wszystkimi metodami. Tym bardziej kiedy ten okupant nie chce opuścić twojej ziemi."\n"- Obecne granice Ukrainy są sprawiedliwe?\n- Nacjonalista to ktoś, kto dąży do zjednoczenia wszystkich ziem etnicznych swojego narodu, tych, gdzie Ukraińcy żyli od tysięcy lat. Inaczej nie można go nazwać nacjonalistą. Po wojnie operacja "Wisła"" spowodowała, że Ukraińcy z tych ziem etnicznych zostali wyrzuceni i sprawiedliwość nakazywałaby, aby te ziemie do Ukrainy wróciły. Mówię o Przemyślu i kilkunastu innych powiatach."\n"- Ukraina nie może być jednak w Unii i jednocześnie domagać się zmiany granic.\n- Miejsce Ukrainy nie jest w Unii, to byłoby sprzeczne z ideą państwa narodowego. W Polsce też jest zresztą wiele osób niezadowolonych z tego, że struktury ponadnarodowe ograniczają suwerenność państwa."\nWidzi Pan Panie Grzegorzu, kogoś bardzo zbulwersował widok dziadka jak laseczką okłada berkutowców. Już filmik zablokowany.\nObawiam się, że tak. Zadajmy sobie pytanie: czy p. Tiahnybok i jeszcze radykalniejsi od niego wyznawcy kultu OUN-UPA chcą wprowadzić UA do UE? Liczą na to, że będą tam mogli praktykować swój stosunek do mniejszości seksualnych i synów Izrael, wedle tego budować swoje państwo? Nie wyciągają wniosków z losów np. od paru lat o niebo bardziej umiarkowanego Frontu Narodowego we Francji /15-20% poparcia i troje posłów w parlamencie)?\nOtóż moja wielka obawa jest następująca. Przyłączyli się do Euromajdanu, by doprowadzić do radykalizacji, nawet wojny domowej, by zdobyć władzę siłą, nawet w okrojonej Ukrainie, bo chyba rozumieją również i to, że Rosja nie odda pod ich dyktaturę ani swoich rodaków ani np. lojalnych wobec niej Tatarów w Małorosji (Odessa itd.) ani na Krymie. Co działoby się dalej? Oto jest poważne pytanie, a nie czy parlament w Kijowie uchwali to czy tamto.\nCzy to znaczy, że Polacy popierają na Ukrainie opcję najbardziej antypolską z możliwych?\nW radzie najwyższej padł pomysł aby Ukraina zbyła federacją regionów. Co na to opozycja?\nPanie Bronku (to do komentatora z fb) proszę zdefiniować kto to jest "wy"? Do kogo Pan kieruje te słowa?\nDzisiaj w Radzie Najwyższej miała się odbyć debata na temat ustawy o amnestii dla uczestników zamieszek w Kijowie.\nWreszcie jestem w stanie czytać to, co W. Sz. P. Kolega napisał o sprawach ukraińskich bez konieczności dodania mniej lub bardziej złośliwego komentarza. Tam się toczy bezwzględna gra wielkich mocarstw o rynek zbytu, za i przeciw odgrywaniu przez Rosję Putina znacznej roli w Europie, wreszcie o białych imigrantów dla Niemiec, którzy mogliby zrównoważyć zagrożenia opisane w książce Thilo Sarrazina. Nie dziwi mnie, że w tej walce bronią stał się również szczyt obłudy. Oby już w tym roku nie okazało się, że ta walka odbędzie się również na polski rachunek, np. na rachunek Przemyśla, Chełma itd.\nNo ale pora już na mnie wracać do pewnego tematu, co do którego podjąłem pewne zobowiązania.\nByła premier Julia Tymoszenko napisała do Majdanu, że dymisja rządu i odwołanie ograniczających wolności demokratyczne ustaw to za mało.