Staw Kolanowy • Elektrostymulatory.net\nElektrostymulatory Home » Staw Kolanowy\nStaw Kolanowy (Budowa Kolana)\nStaw kolanowy to złożony, skomplikowany i największy staw w ludzkim organizmie. Wymaga szczególnej uwagi oraz dbałości o jego kondycję. Bez względu czy mówimy o sporcie profesjonalnym, amatorskim czy codziennym funkcjonowaniu, kolano jest narażone na liczne niebezpieczeństwa powodujące dolegliwości, uszkodzenia kolana, bóle kolan oraz kontuzje w obrębie stawu kolanowego. Staw kolanowy jest narażony na przeciążenia związane z potężną siłą mięśnia czworogłowego uda (ciąg na rzepkę max. 300 kg). Ponadto jest drugim najbardziej obciążanym stawem człowieka zaraz po stawie skokowym.\nProblemy z kolanami mogą być związane zarówno z niedoborem aktywności jak i z jej nadmiarem. Bóle kolan mogą wynikać także z długoletnich czynników, które nierzadko powodują np. zwyrodnienia stawu kolanowego czy degeneracje w jego obrębie.\nDodatkowo siedzący tryb życia, wady postawy, koślawość kolan, nadwaga, czy brak odpowiedniej aktywności naraża staw kolanowy dysfunkcje a w efekcie na bóle i dolegliwości. Z drugiej strony nadmierne obciążanie stawu kolanowego, przeciążenia w czasie treningów czy zawodów oraz występujące kontuzje w sporcie mogą wywołać poważne urazy kolana kończące się bólami, zwichnięciami czy skręceniami stawu kolanowego, co może skończyć się nie tylko usztywnieniem kolana, ale i koniecznością noszenia ortezy na kolano, czy nawet może doprowadzić do konieczności operowania stawu kolanowego (artroskopii kolana, chirurgia klasyczna stawu kolanowego)\nWobec rosnących potrzeb związanych z chirurgią stawu kolanowego, z rehabilitacją, z treningiem oraz potrzeb przydatnych w codziennym funkcjonowaniu powstały urządzenia i technologie, które wychodzą na przeciw procesom leczenia, rehabilitacji oraz zapobiegania problemom związanym ze stawem kolanowym.\nStabilizacja kolana to jeden z najważniejszych aspektów ochrony stawu kolanowego przed kontuzjami i dolegliwościami kolan. Do tematu stabilizacji kolana możemy podejść na kilka sposobów. Podstawą będzie profilaktyka oraz aktywności mająca na celu wzmocnienie i dbałość o stabilizację stawu kolanowego poprzez odpowiednie ćwiczenia. Wzmocnienie stawu kolanowego można przeprowadzać aktywnie i pasywnie. Aktywny sposób to przede wszystkim ćwiczenia stabilizujące wykonywane regularnie, natomiast pasywny sposób to praca z fizjoterapeutą lub stosowanie nowoczesnych technologii np. Elektrostymulacji mięśni oraz Elektrostymulacji TENS w celu eliminacji dolegliwości bólowych\nĆwiczenia wzmacniające stabilizację kolan zapobiegają m.in. urazom skrętnym kolana, które stanowią częsty problem, a których można uniknąć. Podstawą jest zrozumienie biomechaniki pracy kolana. To pozwoli prawidłowo stabilizować staw kolanowy i w konsekwencji zapobiegać urazom, bólom i dolegliwościom kolan oraz znacznie zmniejszyć ryzyko kontuzji czy skręceń. Kwestia stabilizacji kolan dotyczy zarówno osób zdrowych, które nie mają problemów z kolanem jak i osób po zabiegu, czy po operacji kolana. W przypadku osób, które nie odczuwają dolegliwości kolanowych lub zaczynają doświadczać pierwszych symptomów, ćwiczenia stabilizacyjne kolan będą miały charakter przede wszystkim profilaktyczny i mogą pomóc w zatrzymaniu niepokojących objawów. Po interwencjach ortopedycznych czy chirurgicznych ćwiczenia stabilizacyjne w i po okresie rehabilitacji są szczególnie istotne aby ponownie nie zniszczyć zoperowanego stawu kolanowego. Żaden zabieg, nawet u najlepszych chirurgów nie może istnieć bez dobrze przeprowadzonej rehabilitacji i ponownego nauczenia naszego organizmu jak bezpiecznie i prawidłowo stawiać kroki, siadać, nie wspominając o aktywności sportowej takiej jak przysiady, martwe ciągi, bieganie czy skoki. Poniżej zamieszczamy kilka przykładowych filmów szeroko dostępnych w serwisie YouTube, które pomogą Wam w nauce wykonywania ćwiczeń na poprawę mobilności i stabilizacji w kolanie\nStabilizacja Kolana Przykładowe Ćwiczenia\nMobility i rozciąganie\nĆwiczeń stabilizacyjne z użyciem gum (bandów) z kanału TotalTheraphy Marka Pruczyńskiego\nZastosowanie zewnętrznych stabilizatorów kolana to temat, który nie łatwo wyczerpać. W dobie dzisiejszych wynalazków i technologii oraz postępu nauki odpowiedni dobór stabilizatora i właściwe zastosowanie stało się ważną gałęzią fizjoterapii.\nJednak czy rzeczywiście opaski, usztywniacze oraz ortezy kolan mają aż tyle zalet? Czy ich stosowanie jest niezbędne przy większości urazów, stanów zapalnych, bóli oraz po interwencjach ortopedycznych? Czy stabilizator stawu kolanowego jest wydatkiem koniecznym. Warto rozważyć powyższe pytania przed decyzją zakupową.\nStabilizatory Kolan miękkie.\nNajczęściej są to opaski elastyczne na kolano, często z neoprenu, a także inne ściągacze elastyczne, miękkie stabilizatory zapinane na rzepy lub wciągane po prostu przez stopę dostosowane do grubości nogi w stawie kolanowym. Stosuje się je zazwyczaj w drobnych urazach kolan, lekkich dolegliwościach bólowych.\nStabilizator kolana zalecany przy nadwyrężeniach, łagodnych stanach zapalnych oraz sztywności stawów\nZamknięta rzepka pozwala na utrzymanie odpowiedniej temperatury\nNeoprenowy materiał zapewnia ucisk termalny, a lycra wygodę i lekkość\nOpaski elastyczne i stabilizatory miękkie mają na celu nie tylko wsparcie stawu kolanowego, ale często jego dogrzanie i utrzymywanie odpowiedniej temperatury (neopren)\nStabilizatory twarde zapewniają mocniejsze usztywnienie stawu kolanowego. Najczęściej stosuje się zapięcia na rzepy lub podobne rozwiązanie. Wyróżnikiem stabilizatorów twardych są elementy usztywniające w konstrukcji ortezy. Usztywnienia najczęściej to szyny lub zawiasy przebiegające po wewnętrznej lub / i zewnętrznej stronie stabilizatora. Często można modyfikować ustawienia zawiasów lub szyn w taki sposób aby staw kolanowy mógł poruszać się w określonym zakresie i płaszczyźnie. Konstrukcja taka zazwyczaj nazywana jest zegarem. Rozwiązania w stabilizatorach lub ortezach mogą także ograniczać mobilność stawu szczególne po poważnym urazie lub zabiegu operacyjnym. Stabilizatory twarde mają często zastosowanie medyczne i jako takie urządzenia są sprzedawane.\nProdukty powstałe dzięki przeniesieniu wiedzy medycznej na potrzeby szybkiego powrotu do uprawiania sportu. Często ortezy i stabilizatory sportowe należą do najbardziej profesjonalnych i dostosowanych do danej dyscypliny sportowej, wykonywanych ruchów a nawet danego zawodnika. Bardzo często dobierane są pod daną aktywność a nawet dany staw kolanowy. Stabilizatory sportowe stosowane są głównie podczas uprawiania sportów z wysokim ryzykiem ponownego urazu lub w pierwszej fazie powrotu do aktywności fizycznej u pacjentów odczuwających barierę psychiczną przed wykorzystywaniem pełni możliwości swojego kolana.\nPolecane Stabilizatory Kolana\n449,00zł Wybierz opcje\nWzmocnienie mięśni w obrębie stawu kolanowego\nUzupełnieniem ćwiczeń wzmacniających i stabilizujących staw kolanowy są sesje fizjoterapeutyczne oraz sesje elektrostymulacji mięśni. Zastosowanie elektrostymulatorów oraz sesje fizjoterapii są niezbędne w przypadkach pooperacyjnych i po interwencjach ortopedycznych, w czasie gdy nie możemy aktywnie wykonywać ćwiczeń wzmacniających i stabilizujących. Elektrostymulację mięśni i stymulacje przeciwbólowe możemy realizować poprzez zastosowanie poniższych programów:\nHYPERTROPHY – HIPERTROFIA – zwiększenie objętości mięśni (mięśnie udowe – czworogłowe i dwugłowe). Program dedykowany jako uzupełnienie i wsparcie treningów nóg i rozbudowy szkieletu mięśniowego. Mocne mięśnie dodatkowo stabilizują staw kolanowy.\nREDUCE MUSCLE TENSION – ZMNIEJSZENIE NAPIĘCIA MIĘŚNIOWEGO – zmniejszenie napięcia mięśni po treningach oraz spięć i blokad powięzi wokół stawu kolanowego. Dedykowane przy problemach ze spiętymi mięśniami, do rozbijania blokad i dysfunkcji ruchowych.\nPAIN MANAGEMENT TENS – TENS PRZECIWBÓLOWY – łagodzenie wszystkich rodzajów bólu miejscowego. Szczególnie pomocny przy dolegliwościach bólowych w obrębie samego stawu kolanowego jak i mięśni w okolicach kolana.\nMUSCLE PAIN – BÓLE MIĘŚNIOWE – uśmierzanie bólu mięśni poprzez impulsy blokujące ból. Sesje dedykowane przy problemach bólowych dotyczących mięśni wokół stawu kolanowego.\nMUSCLE ATROPHY – ATROFIA MIĘŚNIOWA – odbudowa masy mięśniowej w przypadku dłuższego unieruchomienia, zwłaszcza po operacjach, artroskopii kolana oraz innych zabiegach. Sesje elektrostymulacji zapobiegają utracie masy mięśniowej przede wszystkim uda w okresie pierwszych dni w oczekiwaniu na pionizację i start rehabilitacji klasycznej (strata w pierwszych dniach po operacji może sięgać nawet do 2-3 cm w obwodzie uda. Stratę trudno odbudować w okresie późniejszym)\nREINFORCEMENT – WZMOCNIENIE – utrwalenie efektów odbudowy mięśni – Program dedykowany w okresie aktywnej rehabilitacji mający na celu utrzymanie efektów po zapobieganiu atrofii mięśniowej.\nJak Stosować Elektrostymulację\nProgramy treningowe można stosować jako osobne jednostki treningowe w dni, w\nktórych jest przerwa w treningu aktywnym, bądź też w przypadku unieruchomienia w\ndomu (np. choroba, kontuzja). Programy treningowe to sposób na pobudzanie mięśni z rozróżnieniem włókien typu I (wolno-kurczliwych) oraz typu II\n(szybko-kurczliwych). Dzięki temu można zwiększać osiągnięcia nie tylko w sporcie, ale pozytywnie polepszać kondycję mięśni i zabezpieczenie stawów.\nProgramy regeneracji i masażu można wykonywać codziennie w zależności od\npotrzeb. Spełniają zadanie domowego masażysty. Są najpopularniejszymi programami\nstosowanymi nie tylko przez aktywnych sportowców.\nProgramy fitness jako dodatek do treningu fitness., który można wykonywać w\nsposób pasywny (przyjmując określoną pozycję wyjściową), lub też aktywnie w\nruchu (wykonując ćwiczenia na wybrane grupy mięśniowe). Elektrostymulator Compex staje się naszym trenerem.\nTrening wykonujemy zgodnie ze wskazówkami zamieszczonymi w mapach. Przed\nrozpoczęciem treningu widzimy jak umieścić elektrody na ciele oraz jaką pozycję\nwyjściową przyjąć. Intensywność działania Elektrostymulatorów zwiększamy do poziomu swobodnej tolerancji bolesności impulsu elektrycznego.\nPolecane Elektrostymulatory do wsparcia stawu kolanowego i mięśni nóg\nStaw kolanowy (łac. articulatio genus) – największy staw ciała człowieka, staw złożony, w którym łączy się kość udowa i kość piszczelowa. Kość strzałkowa nie wchodzi w skład stawu kolanowego. Staw współtworzy rzepka – inaczej trzeszczka. Staw kolanowy to także dwie łącznotkankowe łąkotki, których funkcją jest dopasowanie do siebie powierzchni stawowych podczas ruchu stawu. Od strony funkcjonalnej staw kolanowy ma budowę zawiasową (staw zawiasowy), która umożliwia zginanie oraz prostowanie, z tym że podczas zgięcia (bez maksymalnego) staw kolanowy umożliwia także rotację. Staw kolanowy wzmacniają:\n– bardzo trwałe i wytrzymałe więzadła wewnętrzne t.j.: więzadło krzyżowe przednie oraz więzadło krzyżowe tylne oraz\n– więzadła zewnętrzne – zwane pobocznymi


To, co zrobili pracownicy pewnego dworca podnosi na duchu. Zobacz co stało się z tymi 3 bezdomnymi psami. – Wiadomości, Rozrywka, Gwiazdy, – informacje i opinie z kraju i ze świtata – twojenowinki.pl\nHome Kategorie Poruszające To, co zrobili pracownicy pewnego dworca podnosi na duchu. Zobacz co stało się z tymi 3 bezdomnymi psami.\nTo, co zrobili pracownicy pewnego dworca podnosi na duchu. Zobacz co stało się z tymi 3 bezdomnymi psami.\nTo może Cię zainteresować: Horror w Małopolsce. 30-latek zabił matkę i wydłubał sąsiadce oczy nożyczkami.\nTo może Cię zainteresować: Ratownicy przeczesywali zgliszcza miasta. Nagle usłyszeli bolesny krzyk dochodzący spod spalonej ciężarówki.\ntagi: bezdomny pies pomoc zwierzętom porzucony pies


Wit Hotel, Paryż, Francja – Porównaj oferty\nWit Hotel – najlepsze oferty\nOpinie o Wit Hotel\nWit Hotel – informacje\nHotel Mattle jest położony w mieście Paryż, w niedużej odległości od wielu lokalnych atrakcji turystycznych, takich jak na przykład Opera-Comique i Paris Bourse. Obiekt oferuje zakwaterowanie w standa...\nUdogodnienia w obiekcie Wit Hotel\nWit Hotel - zdjęcia\nGdzie znajduje się Wit Hotel\nParyż Rue du Faubourg Saint-Martin0,9 km\nCzęsto zadawane pytania (FAQ) rezerwujących noclegi w Wit Hotel\nIle wynosi czas dojazdu z hotelu Wit Hotel na lotnisko Paryż Charles de Gaulle?\nWit Hotel znajduje się 21,5 km od najbliższego lotniska Paryż Charles de Gaulle. Średni czas dojazdu na trasie Wit Hotel – Paryż Charles de Gaulle wynosi 26min. Przed wyjazdem warto sprawdzić natężenie ruchu drogowego na drodze pomiędzy hotelem i lotniskiem.\nJak dojechać z lotniska Paryż Charles de Gaulle do hotelu Wit Hotel?\nJaki jest numer telefonu do hotelu Wit Hotel?\nNajlepszym sposobem na kontakt z hotelem Wit Hotel jest telefon pod numer +33 1 47 70 23 10.\nCzy Wit Hotel oferuje Wi-Fi?\nTak, Wit Hotel udostępnia swoim gościom Wi-Fi.\nJaki jest czas wymeldowania w obiekcie Wit Hotel?\nCzas wymeldowania w obiekcie Wit Hotel to 11:00. Późne wymeldowanie może być możliwe, ale wymaga uzgodnienia z hotelem.\nJaki dystans dzieli Wit Hotel i Bazylika Sacré-Coeur?\nWit Hotel znajduje się około 2,4 km od takiego miejsca jak Bazylika Sacré-Coeur, jednego z najpopularniejszych punktów orientacyjnych w mieście Paryż, Francja.\nJaka odległość dzieli Wit Hotel i centrum miasta Paryż?\nWit Hotel znajduje się w odległości 0,9 km od centrum dzielnicy Le Marais (Paryż). Możesz więc łatwo i szybko dostać się do atrakcji takiej jak Wieża Eiffla.\nHotele blisko obiektu Wit Hotel\nRelais du Pre zlokalizowany jest w mieście Paryż, 10 minut drogi od takich miejsc, jak Dworzec Północny. Goście mają także bezpłatny dostęp do Wi-Fi.


Kapler, kasa i klasa\n/ Forum Kapler, kasa i klasa\nDodano 16 lutego 2012, 10:44 7\nStatystyczny Polak, aby zarobić 570 tysięcy złotych, musiałby pracować ponad 14 lat. Gdyby w tym czasie spóźniał się z wywiązywaniem się ze swoich obowiązków o pół roku – prawdopodobnie okres ten jeszcze by się wydłużył, ponieważ statystyczny Polak w międzyczasie wyleciałby kilka razy z pracy – i straciłby kilka miesięcy na szukanie nowej posady. Ale Rafał Kapler, były szef NCS, nie jest statystycznym Polakiem.\nKAMILFIT@WP.PL IP 1 stycznia 1970, 01:33\nŻałosne… Ta populistyczna nagonka Wprost, którą od dłuższego czasu obserwuję, na człowieka, który jest Bogu ducha winny, zaczyna mnie coraz bardziej irytować! Dlaczego, żaden z szanownych redaktorów nie zechce zauważyć, że statystyczny Polak, który musi pracować aż (!)14 lat na premię Pana Kaplera nie kończy takich szkół jak: The George Washington University - School of Business, University of Minnessota czy chociażby Politechniki Warszawskiej (!!!??) Dlaczego nie porównają zarobków innych managerów w tym sektorze, którzy zarabiają znacznie więcej!? Dlaczego nie biorą pod uwagę okoliczności niezależnych od Pana K., które wpłynęły na termin oddania obiektu do użytku, np. zmiany projektowe? Dlaczego mówiąc dosadnie kłamią, że budynek jest bezużyteczny, skoro został odebrany i dopuszczony do użytku według Prawa Budowlanego? Dlaczego nikt nie zwróci uwagi na to, że może to Policja ma za słaby sprzęt by być w pełni przygotowana do zabezpieczenia imprez masowych? Czy szanowny Pan redaktor Artur Bartkiewicz, który nie potrafi nawet napisać artykułu nie popełniając błędów i wprowadzając w ten sposób dezinformację i chaos, wziął pod uwagę to, że gdyby taką gafę popełnił Pan K. rozpętałaby się wielka medialna burza, że chce oszukać społeczeństwo!? No cóż, wychodzi na to, że dziennikarzom wolno wszystko, pisać bzdury i nie ponosić za to konsekwencji. Wiem, że z tego miejsca niewiele mogę, ale chciałbym postulować do Pana przełożonych by w tym miesiącu nie wypłacili Panu premii, bo i za co?! Widzę też, że ekspert od AK44 słabo sobie radzi jako znachor budowlano- managerski, proponuję więc pisanie płytkich materiałów na ten temat zostawić!\nNa marginesie dodam, że za pół miliona nie da się wykonać nawet robót ziemnych pod szkołę, a Pańskie życiowe motto brzmiące „Życie jest śmiechu warte, więc się z niego śmieję” przerobiłbym na „Moje opinie są śmiechu warte, więc się z nich śmiejcie”


Paryż, VADEMECUM BLOGERA 8 września 2017 8 września 2017\nMityczne, legendarne paryskie bistro „U Maksyma”, czyli Maxim’s na rue Royale. Jego nazwę znałam ze słyszenia jeszcze na długo przed przyjazdem do Paryża. Jego nazwa jakoś tak zawsze kojarzyła mi się ze spłukaną (jak to zawsze bywa) i nie płacącą rachnków paryską bohemą….\nNawet jeżeli Paryżowi jeszcze daleko do stania się w tym zakresie drugim Amsterdamem. Bo Amsterdam to 40 lat konsekwentnie realizowanej polityki „prorowerowej”. Amsterdam inwestuje w nią jakieś 20 milionów euro rocznie (w trasy rowerowe i powiązaną z nimi infrastrukturę). To jednak merostwo Paryża planuje w najbliższych latach wydłużyć sieć tras rowerowych z 700 km do 1400 km i przewiduje na to budżet w wysokości 150 milionów euro na kolejne 5 lat.\nParyskie kwiaciarnie, bo jest ich tu całkiem sporo. Tak zastanawiam się, jak to się dzieje, że jest to taki aż chciałoby się w tym kontekście powiedzieć: „kwitnący” biznes.\nA może to raczej przyjezdni, którzy przyjeżdżają do Paryża, by w taki szczególny sposób uczcić i przeżyć historię swojej miłości. Pod wpływem romantycznych uniesień namiętnie kupują tu kwiaty. A paryscy kwiaciarze żyją właśnie z tej „namiętności”. Nie mam na to gotowej odpowiedzi. Mogę tylko przypuszczać.\nFrancja – kraj winem i żabami płynący.\nweekend w paryżu, wycieczka do paryża, zwiedzanie paryża\n18 września 2017 o 3:56 pm\nZ tymi listami „rzeczy to zobaczenia” jest tak, że gdyby zsumować wszystkie wyszłoby pewnie zestawienie kilkuset punktów, które warto odwiedzić. 😉 Z Twojej listy zapewne wybrałbym kataryniarza… czemu? Sam nie wiem. 😉\n18 września 2017 o 4:03 pm\n18 września 2017 o 4:40 pm\n25 października 2017 o 3:19 pm\nDzięki za tak obszerna listę. Uświadomiła mi jedno, a mianowicie ze nadużywam „pewnego” słowa 😉 Niestety, tez tak mam kiedy nie wiem co właściwie powiedzieć 😉 ale walczę z tym…\n10 grudnia 2018 o 10:10 pm\nAgatka z Plotki Domowe pisze:\n7 marca 2019 o 10:57 am


tło - blog Kreatywny\nOczywiście najłatwiej taki efekt uzyskać pracując z farbami wodnymi czyli akwarelami. Co jednak kiedy nie masz pod ręką akwareli, a chcesz wykorzystać efekt rozmazanego kleksa w swojej pracy? Rozwiązanie jest bardzo proste, sama się przekonaj. Co będzie potrzebne do wykonania takiego tła (efekt kleksa)? Papier powinien być odpowiedni do pracyWięcej >\nOd czasu premiery w 2017 roku tusze Distress Oxide szturmem podbiły serca scraperek na całym świecie i w dalszym ciągu pozostają jednym z ulubionych mediów. O właściwościach tych tuszów możecie przeczytać tu, wspomnę tylko, że posiada on w swoim składzie barwnik i pigment, dlatego kolory pięknie się mieszają oraz nakładają, można go używać doWięcej >\nBokeh (czyt. boʊkɛ, ˈboʊkeɪ, ˈboʊkə; od jap. ボケ boke – rozmycie) – w fotografii sposób oddawania nieostrości obiektów znajdujących się poza głębią ostrości. Miękkie rozmycie wyodrębnia z tła główny motyw fotografii, nie odwracając od niego uwagi niepotrzebnymi szczegółami. Wykorzystywane jest to często w portretach. Polega ono na tym, że motywWięcej >


Areszt za karykaturę Xi Jinping – Za Wielkim Murem: Chiny i Azja\nAreszt za karykaturę Xi Jinping\nMichał Bogusz\ton 29/05/2015\nChryzantemowa twarz Xi\nDai Jianyong, fotograf znany z publikowania zdjęć znanych ludzi przetworzonych w taki sposób, by mieli wykrzywiony wyraz twarzy – nazywany „chryzantemowym”, co z kolei jest aluzją do slangowego określenia odbytu – został wczoraj aresztowany w Szanghaju po opublikowaniu „poprawionego” zdjęcia Xi Jinping.\nW ChRL zajmowanie się satyrą to niebezpieczne zajęcie. Problemów może przysporzyć nie tylko poruszanie tematów politycznych, ale nigdy nie wiadomo, czy jakiś temat dzisiaj neutralny, jutro nie stanie się politycznie wrażliwy. Zwłaszcza od czasów kolejnego „przykręcenia śruby” po objęciu władzy przez Xi Jinping.\nPraca Dai nie ma według przyjaciół twórcy politycznego podtekstu. Wcześniej opublikował on portret Hu Jintao składający się z twarzy setek zwyczajnych osób. To chyba brak reakcji ze strony władz na pracę o Hu ośmielił go. Tym razem jednak partia zareagowała błyskawicznie. Według informacje żony artysty, w czwartek czekało na nich dwunastu policjantów.\nWedług Radia Wolna Azja, które dotarło do kopii nakazu aresztowania, Dai został oskarżony o „wszczynanie kłótni i wzbudzanie niepokoju”. Czyli zarzut najczęściej wykorzystywany w sprawach politycznych.\nObawiam się, że najbliższe parę lat Dai spędzi oglądając chryzantemy z innej perspektywy.\nTagged in: areszt, Chiny, ChRL, chryzantema, chryzantemowy wyraz twarzy, Dai Jianyong, grymas, karykatura, odbyt


Przesunięte egzaminy i rekrutacja - Michał Łyszczarz - Wolters Kluwer Polska\nPrzesunięte egzaminy i rekrutacja - Michał Łyszczarz\nSpowodowana epidemią koronawirusa konieczność ograniczenia kontaktów społecznych wymusiła zamknięcie szkół. Kolejną istotną zmianą było opóźnienie egzaminów zewnętrznych, a w konsekwencji przesunięcie procesu rekrutacyjnego do szkół średnich oraz na wyższe uczelnie.\nGdyby rok szkolny 2019/2020 toczył się zwykłym torem, uczniowie byliby już po egzaminach, bo te dla ósmoklasistów miały się odbyć w dniach 21–23 kwietnia, a maturalne rozpocząć 4 maja i skończyć trzy tygodnie później. Jednak pandemia koronawirusa, która ogarnęła praktycznie cały świat, wymusiła zamknięcie szkół i przeniesienie nauki do internetu, a w konsekwencji również zmianę egzaminacyjnych harmonogramów.\nPodczas ogłaszania nowych dat egzaminów na konferencji prasowej obecny był również minister zdrowia Łukasz Szumowski, który zapowiedział, że zostaną one przeprowadzone w maksymalnym reżimie sanitarnym, czyli z dystansem i ograniczeniem możliwości kontaktu. Ponadto ze względu na zagrożenie epidemiologiczne zrezygnowano z części ustnej egzaminu maturalnego.\nW chwili gdy zamykaliśmy ten numer „Dyrektora Szkoły”, nie były jeszcze znane szczegółowe warunki przeprowadzenia egzaminów zewnętrznych. Minister edukacji przewidywał, że reżim sanitarny będzie obowiązywał w dotarciu do sali egzaminacyjnej, a przy wejściu do szkoły powinien stać płyn dezynfekujący, ale na czas pisania zdający zdejmą maseczki. – Gdy uczeń usiądzie już w ławce, to wówczas jego poprzednik będzie do niego odwrócony plecami, nie będzie z nim rozmawiał, bo to są przecież egzaminy pisemne, a nie ustne, więc na dzień dzisiejszy ja nie widzę powodu, żeby uczniowie musieli siedzieć w maseczkach podczas egzaminu – wyjaśniał Dariusz Piontkowski (gazetaprawna.pl, 30.04.2020 r., https://serwisy.gazetaprawna.pl/edukacja/artykuly/1473684,egzaminy-omoklasisty-matura-maseczki.html). Zapewne konieczne będzie też zachowanie odległości 1,5–2 m między osobami na sali.


Mama w rodzinie wielodzietnej - Mama potępiona przez społeczeństwo, czyli co zmienił w świadomości Polaków program 500+? | BlogiMam.pl\nMama w rodzinie wielodzietnej - Mama potępiona przez społeczeństwo, czyli co zmienił w świadomości Polaków program 500+?\nŚwiadomie zdecydowałam się na posiadanie aż trójki dzieci. Każde z nich kocham z równie ogromną miłością. Głęboko wierzę, że mój Mąż również.\nKażdy dzień stawia przed nami wiele wyzwań, które nie są niczym dziwnym w przypadku bycia rodzicem, a już zwłaszcza rodzicem aż trójki dzieci. Często nie jesteśmy w stanie dopiąć wszystkich najdrobniejszych spraw na ostatni guzik. Zdarza się, że ze zmęczenia zasypiam na krześle, nie dokończywszy obowiązków domowych.\nNie mam do siebie o to pretensji i nie robię sobie o to wyrzutów. Nie przeszkadzają mi zabawki pororzucone po całym domu czy ciuszek rzucony gdziekolwiek przez moje małe dzieci. Stało się to dla mnie normalne.\nSkończyłam studia. Mój Mąż również. Zanim zdecydowaliśmy się na dzieci, pracowaliśmy nawet i po 12-14h dziennie. Nawet mając dzieci pracowałam ponad 8h dziennie. Później prowadziłam własną działalność...\nNiestety, nasze społeczeństwo spogląda na nas jak na leni i złodziei, określają mianem "dzieciorobów", często zarzucają nawet, że teraz to jesteśmy taacy bogaci, bo wprowadzono program 500 . Ja nie pracuję, tylko siedzę na kanapie i oglądam telewizję, podczas gdy inni w pracy po 8h dziennie.\nJa jestem leniem, bo nie chodzę do pracy. Leniem, bo nie pamiętam już nocy, którą przespałam w całości. Leniem, bo od rana do nocy sprzątam, piorę, gotuję, prasuję, uczę, wychowuję i daję dzieciom wszystko, co podarować mogę.\nNie jest to prawdą, choć krzywdzą te słowa.\nPracujemy ciężko, staramy się zadbać o nasze dzieci. Dajemy im wszystko, co najlepsze.\nCo w naszym życiu zmienił program 500 ?\nStać nas na wszystkie leki, które zapisano nam, gdy cała nasza pięcioosobowa rodzina pochorowała się na zapalenie oskrzeli, bo przecież wymieniamy się zarazkami drogą kropelkową. Nie muszę już wybierać, kto dostanie antybiotyk, kto dostanie syropek, a kto musi dojść do zdrowia samodzielnie, bo teraz wreszcie stać nas wszystkich na niezbędne leki (a jedna infekcja to około 300-500zł wydane na leki).\nStać nas na wszystkie najpotrzebniejsze buty, kurtki, spodnie, a nawet kolorowe opaski i spinki do włosów. I kupujemy je z ochotą.\nStać nas na wszystkie ciasteczka czy jogurty dla każdego po jednym, bo nagle mogę kupić aż 5 sztuk i możemy je zjeść podczas jednego posiłku. Możemy kupić 1kg mięsa i zjeść podczas jednego obiadu, bo tak nam prawie wychodzi podział na porcje (zauważmy tutaj także prawdziwą różnicę pomiędzy zakupem 1kg mięsa, a co z niego zostanie po przygotowaniu).\nPrawda jest taka, że utrzymanie pięcioosobowej rodziny jest ogromnym kosztem, w którym te 500zł na każde dziecko nie pozwala nam wcale na luksusy, ale możemy żyć godnie i szczęśliwie. Raz na jakiś czas kupić dziecku lalkę czy samochodzik albo wybrać się np. do ZOO, gdzie za wejście musimy zapłacić znacznie więcej niż rodzina z jednym dzieckiem.\n500zł to nie luksus do wydania na głupoty.\n500zł to minimum, które może stać się zwrotem za podatki, które płacimy każdego dnia, kupując ogrom jedzenia, środków higieny osobistej, chemii domowej czy odzieży.\n500zł nie jest wyrywane z kieszeni rodziny z jednym dzieckiem, ale zwracane z każdych zakupów, na których duża rodzina wydaje więcej, niż mała rodzina. Nagle nastała równość społeczna, która pozwala rodzinom z dwójką dzieci i więcej żyć tak, jak żyją inne rodziny. Z taką różnicą, że mając więcej dzieci, to my zapewniamy przyrost naszego społeczeństwa i to nasze dzieci będą kiedyś pracować na nasze emerytury - także rodzin z jednym dzieckiem lub bez dzieci!\nDlatego właśnie nasze społeczeństwo powinno przestać patrzeć na nas jak na największych zbrodniarzy. Czas przestać traktować w podły sposób duże rodziny i komentować. Każdy obywatel naszego kraju powinien cieszyć się, że rosną kolejni Rodacy, Patrioci, i że dzięki nam i naszym dzieciom, nie będzie konieczności ściągania do kraju tysięcy imigrantów, by pracowali na nas.\nPracować będziemy na siebie sami.\nKatarzyna z bloga Radosna Chata


ks roman kneblewski | Fronda.pl\nKs roman kneblewski - wybrane artykuły\nSpośród artykułów opublikowanych w portalu Fronda.pl wyselekcjonowaliśmy treści dotyczące zgadnienia - ks roman kneblewski. Poniżej znajdują się wszystkie teksty dotyczące tematyki: ks roman kneblewski, jakie znalazły się w naszym serwisie. Zapraszamy więc do zapoznania się z tekstami z interesującego Cię zakresu. Innym sposobem na znalezienie poszukiwanych treści jest wpisanie odpowiedniej frazy, np. ks roman kneblewski w naszej wyszukiwarce.\nKs. Roman Kneblewski: Oby serca nasze pustką nie zionęły!\nYoutube - Tuba Cordis\nBo Święty Mikołaj jest tylko jeden!\n,,W czasie spowiedzi słyszę nieraz "kochałem się z dziewczyną". Nie, nie nazywaj grzechu cudzołóstwa miłością. Bo jeśli kochasz tę osobę, powinieneś zrobić wszystko, by ją oszczędzić, by nie pozbawić jej ...\nKs. prałat Roman Kneblewski odpowiedział lewackim hejterom, którzy rozkręcili wokół niego kampanię nienawiści. Kapłan opublikował na facebooku zdjęcie przedstawiające młodego człowieka przyjmującego na kolanach Komunię świętą. Napisał: ,,Po katolicku: na ...\nKs roman kneblewski - wybrane wpisy na blogach\nSpośród wpisów na blogach opublikowanych w portalu Fronda.pl wyselekcjonowaliśmy treści dotyczące zgadnienia - ks roman kneblewski. Poniżej znajdują się wszystkie teksty dotyczące tematyki: ks roman kneblewski, jakie znalazły się w naszym serwisie. Zapraszamy więc do zapoznania się z tekstami z interesującego Cię zakresu. Innym sposobem na znalezienie poszukiwanych treści jest wpisanie odpowiedniej frazy, np. ks roman kneblewski w naszej wyszukiwarce.


As w rękawie Europejczyków\nEuropa nie powinna dać Stanom Zjednoczonym wolnej ręki w sprawie ich projektu "Wielkiego Środkowego Wschodu". Tym bardziej, że ma ona swoje atuty, jak na przykład europejsko - śródziemnomorskie partnerstwo.\nUnia Europejska od dawna nawiązywała ścisłe stosunki ze Światem arabskim i z krajami śródziemnomorskimi, zwłaszcza poprzez Partnerstwo Europejsko-Śródziemnomorskie. Jednak po wojnie w Iraku Stany Zjednoczone wyraziły chęć zajęcia się sprawami Środkowego Wschodu i przedstawiły środki aby wyznaczyć na nowo to, co nazywają "Wielkim Środkowym Wschodem". Czy Unia Europejska jest w stanie sformułować odpowiedź na tą amerykańska inicjatywę? Unia mogłaby być strategicznym partnerem pomiędzy politykami europejskimi państw śródziemnomorskich i Środkowego Wschodu.\n"Greater Middle East Project" przeciwko Partnerstwu Europejsko-Śródziemnomorskiemu\nW twierdzy Sea Island, położonej na oceanie, George Bush przedstawił swój projekt Wielkiego Środkowego Wschodu, który ma kompletnie zmienić podział sił ekonomicznych i geopolitycznych regionu. Możni tego świata podczas szczytu G8 przybrali globalną strategię, żeby zapoczątkować wzniosłą ideę demokracji i wolnego handlu od Maroka po Afganistan. Świadomy, że aby położyć kres terroryzmowi, trzeba wziąć się za rozwój, walczyć z biedą i opóźnieniem ekonomicznym, George Bush wybrał rozwiązanie, które ma zlikwidować problemy u ich źródeł. Tymczasem, pojawiło się wiele sceptycznych komentarzy odnośnie rzeczywistych pobudek Amerykanów oraz głosów za strategicznym zaangażowaniem Unii Europejskiej na Środkowym Wschodzie.\nWiele środków proponowanych przez amerykańską administrację w rzeczywistości przypomina bowiem te wyznaczone przez Partnerstwo Europejsko-Śródziemnomorskie (PEM) podpisane w 1995 przez Unię Europejską i 12 państw basenu Morza Śródziemnego. Zdefiniowanym celem było utworzenie z basenu śródziemnomorskiego strefy dialogu, wymiany i współpracy żeby zagwarantować pokój, stabilność i powodzenie. Deklaracja Barcelońska składa się z trzech części, które mają wcielić w życie główne elementy partnerstwa politycznego i bezpieczeństwa, partnerstwa ekonomicznego i finansowego oraz partnerstwa w dziedzinach społecznej, kulturowej i ludzkiej. Jednak w kalendarzu europejsko-śródziemnomorskim głównym celem jest stworzenie strefy wolnej wymiany od teraz do 2010 roku.\nJedną z korzyści procesu barcelońskiego jest ustanowienie jednego z pierwszych forum, gdzie Izraelczycy i Palestyńczycy mogli zgromadzić się wokół jednego stołu. Projekt "Greater Middle East" ma również na celu rozwiązanie konfliktu izraesko-palestyńskiego i przypomnienie Europejczykom, że poświęcili już nań od 1995 roku miliardy euro. W dodatku, w okresie 2000-2006 MEDA, dział finansowy partnerstwa dostał 5,35 miliarda dolarów dotacji. Do tego dochodzą pożyczki Europejskiego Banku Inwestycyjnego które wynoszą 17 miliardów euro w okresie 2003-2006. Według dziennika Le Monde, Stany Zjednoczone do tej pory przyznały na ten projekt kredyt wynoszący 150 milionów dolarów.\nOd Morza Śródziemnego do Iraku\nPojawia się tutaj pytanie jaki może być wkład Europejczyków w ten projekt: jak wyeksportować demokrację do Iraku? Europa musi grać ważną rolę na Środkowym Wschodzie i PEM przynosi coraz lepsze efekty. Trzeba więc wzmacniać i rozwijać partnerstwo, europejscy liderzy powinni udowodnić polityczną wolę nie pozwalając na asymetrię w stosunkach z ich sąsiadami z południa basenu śródziemnomorskiego.\nPEM dysponuje w istocie licznymi atutami, zwłaszcza solidną i ważną siecią programów, które stanowią strukturę współpracy ekonomicznej, środowiskiem, energetycznymi infrastrukturami czy telekomunikacją. Jako że wojna w Iraku zdestabilizowała Środkowy Wschód, ważne jest, według Jean-François Daguzana, żeby "nie pozwalać państwom zatoki arabsko-perskiej na tête-à-tête ze Stanami Zjednoczonymi, ponieważ podbicie Iraku zostało odebrane przez opinię publiczną jako agresja i okupacja". Tutaj pojawia się pytanie, czy jest możliwa wspólna polityka 25 państw wobec Iraku, państwa, które z dnia na dzień coraz bardziej pogrąża się w chaosie?\nWspółpraca i partnerstwo strategiczne Morze Śródziemne/Środkowy Wschód\nJoschka Fisher zaproponował by wprowadzić w życie "inicjatywę transatlantycką dla Bliskiego i Środkowego Wschodu" w ramach wspólnego śródziemnomorskiego rozwoju w NATO i Unii Europejskiej. Chodzi o zwiększenie uzupełniania się inicjatyw amerykańskiej i europejskiej oraz o zastanowienie się nad zagadnieniami bezpieczeństwa, zlikwidowania broni jądrowej, współpracy ekonomicznej, ale także nad początkiem demokracji w tych państwach, jak i nad prawami człowieka. Komisja europejska w marcu 2004 roku wydała także raport o partnerstwie strategicznym z krajami śródziemnomorskimi i Środkowym Wschodem, przyjęty przez Radę Europejską 17 i 18 czerwca. Unia Europejska jest aktualnie w trakcie konsultacji z krajami regionu (rzecz, której Amerykanie nie zrobili), i przedstawi podczas Rady Europejskiej w czerwcu 2004 roku główne zasady tej strategii.\nJest to pierwszy etap ku innej strategii Unii Europejskiej. Chodzi o odnowę, o zbudowanie atmosfery zaufania, o wykluczenie możliwości protektoratu amerykańskiego nad Środkowym Wschodem, ale także o nie narzucanie modelu obcego tym krajom, o wzięcie pod uwagę różnych tożsamości narodowych, oraz o nie piętnowanie Islamu. Jest więc koniecznym, by Europejczycy szybko zdefiniowali swoją strategię i żeby nie pozwolili Stanom Zjednoczonym samym prowadzić tej gry.


Zarządzenie Nr 05/2014 Rektora Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Elblągu\nzmieniające zarządzenie w sprawie Regulaminu Akademii Dziecięcej w PWSZ w Elblągu\nW Regulaminie Akademii Dziecięcej w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w Elblągu, stanowiącym załącznik do zarządzenia Rektora PWSZ w Elblągu nr 28/2011 z dnia 18 sierpnia 2011r., wprowadza się następujące zmiany:\n1) rozdział III ust. 6 otrzymuje brzmienie:\n„6. Opłata za udział w Akademii Dziecięcej za dwa semestry ogłoszona jest w Formularzu rejestracji na Akademię Dziecięcą.”\n2) rozdział III ust. 8 otrzymuje brzmienie:\n„8. Zajęcia odbywają się w soboty – raz w miesiącu w godzinach przedpołudniowych (wykład + zajęcia warsztatowe). Miejsce zajęć – budynek dydaktyczny PWSZ w Elblągu przy ul. Grunwaldzkiej 137 oraz inne obiekty Uczelni. W przypadku jakichkolwiek zmian rodzice/opiekunowie prawni zostaną o nich poinformowani indywidualnie na adres e-mailowy podany w formularzu rekrutacyjnym.”\n3) rozdział IV ust. 1 otrzymuje brzmienie:\n„1. Rekrutacja na Akademię Dziecięcą prowadzona jest od 1 maja do 30 czerwca każdego roku. O przyjęciu decyduje kolejność złożenia poprawnie wypełnionej deklaracji.”\n4) rozdział IV ust. 3 otrzymuje brzmienie:\n„3. Opłatę za dwa semestry rodzic/opiekun prawny zobowiązany jest uiścić do 30 czerwca.”\nFormularz rejestracji na Akademię Dziecięcą, stanowiący załącznik do Regulaminu Akademii Dziecięcej, otrzymuje brzmienie jak w załączniku do zarządzenia.\nRektora PWSZ w Elblągu\nNr 28/2011 z dnia 18.08.2011r.\nRegulamin Akademii Dziecięcej PWSZ w Elblągu\n1.\tAkademia Dziecięca powołana została w celu rozwijania dziecięcej ciekawości i zdolności twórczych, chęci poznawania świata, a także w celu promocji nauki i edukacji (w szczególności nauk ścisłych, technicznych i przyrodniczych).\n2.\tAkademia Dziecięca jest projektem non-profit, a wszystkie wpłaty od uczestników projektu oraz inne wpływy służą tylko i wyłącznie realizacji celów Akademii.\n3.\tAkademia Dziecięca organizuje zajęcia edukacyjne dla dzieci w formie wykładów, warsztatów oraz innych form kształcenia.\n1.\tStudentem Akademii Dziecięcej może zostać dziecko w wieku od 5 do 7 lat. Przewiduje się możliwość tworzenia grup w innym przedziale wiekowym.\n2.\tW celu rekrutacji dziecka konieczne jest wypełnienie przez rodzica lub prawnego opiekuna formularza znajdującego się na stronie internetowej Akademii Dziecięcej. Konieczne jest wypełnienie wszystkich pól formularza, a w szczególności kontaktowego adresu e-mail, na który będzie wysłana informacja o przyjęciu dziecka. Wzór formularza stanowi załącznik do regulaminu.\n3.\tWypełniając formularz rejestracyjny rodzic/opiekun prawny wyraża jednocześnie zgodę na gromadzenie i przetwarzanie danych osobowych w nim zawartych.\n4.\tLiczba miejsc jest ograniczona i w związku z tym kandydaci będą przyjmowani według kolejności zgłoszeń w systemie rekrutacyjnym. Poprawne zarejestrowanie dziecka oraz dokonanie opłaty semestralnej równoznaczne jest z jego przyjęciem na Akademię Dziecięcą w ramach limitu.\n5.\tUdział w zajęciach Akademii Dziecięcej jest odpłatny. Wysokość opłat ustanowiona jest na najniższym możliwym poziomie, gwarantującym odpowiednią jakość merytoryczną i rozwiązania organizacyjne. Całość wpływów przeznaczona jest na pokrycie kosztów organizacyjnych i merytorycznych. Akademia Dziecięca nie zwraca opłat za zajęcia, na których dziecko nie było obecne.\n6.\tOpłata semestralna jest zatwierdzana przez Rektora i ogłaszana na stronie internetowej Akademii Dziecięcej.\n7.\tAkademia dziecięca działa w cyklu jednego roku, który składa się z dwóch semestrów: semestru zimowego październik – styczeń ( 4 spotkania) i semestru letniego luty-maj (4 spotkania).\n8.\tZajęcia odbędą się w soboty - raz w miesiącu w godzinach przedpołudniowych (wykład + zajęcia warsztatowe). Miejsce zajęć – Instytut Pedagogiczno – Językowy PWSZ przy ul. Czerniakowskiej 22 oraz inne obiekty Uczelni. W przypadku jakichkolwiek zmian rodzice/opiekunowie prawni zostaną o nich poinformowani indywidualnie na adres e-mail podany w formularzu rekrutacyjnym.\n9.\tDziecko w czasie wykładów oraz zajęć warsztatowych, a także w przerwach pomiędzy wykładami i zajęciami, pozostaje pod opieką organizatora i nie może samodzielnie opuszczać sali. Odpowiedzialność organizatora za opiekę kończy się z chwilą zakończenia zajęć i przekazania dziecka opiekunowi.\n10.\tRównolegle do zajęć warsztatowych dla dzieci prowadzone są wykłady dla rodziców/opiekunów prawnych.\n11.\tKażdy „student” otrzymuje „indeks”, którego posiadanie uprawnia do udziału w zajęciach.\n12.\tPo zakończeniu wykładu i zajęć warsztatowych „student” otrzyma pieczątkę w „indeksie” stwierdzającą jego udział w wymienionych formach zajęć. Zaliczenie otrzymuje się na podstawie obecności na zajęciach przedmiotu (nie ma egzaminów).\n13.\tUdział „studenta” w co najmniej 2 dniach zajęć w każdym z semestrów upoważnia do otrzymania dyplomu ukończenia Akademii Dziecięcej, który nie jest dokumentem, lecz potwierdzeniem uczestnictwa i ma charakter symboliczny. Udział „studenta” w co najmniej 2 dniach zajęć tylko w jednym semestrze upoważnia do otrzymania zaświadczenia o udziale.\n14.\t„Studenci” Akademii Dziecięcej otrzymują dyplomy ukończenia Akademii w czerwcu każdego roku.\n15.\tRodzice/opiekunowie zapisując dziecko do Akademii Dziecięcej zgadzają się jednocześnie na publikację zdjęć z wizerunkiem dziecka, audycji i wywiadów na stronie internetowej Akademii Dziecięcej PWSZ w Elblągu, stronie PWSZ w Elblągu oraz w materiałach promocyjnych i w mediach.\n16.\tOrganizatorzy zastrzegają sobie prawo zmiany terminów oraz tematów wykładów, a uczestnicy będą o takich zmianach informowani poprzez podany w rekrutacji adres e- mail oraz informację na stronie internetowej Akademii Dziecięcej.\n17.\tWarunkiem rozpoczęcia zajęć w Akademii Dziecięcej jest zgłoszenie się minimum 45 dzieci.\n1.\tRekrutacja na Akademię Dziecięcą prowadzona jest od 1 maja do 15 września każdego roku. O przyjęciu decyduje kolejność złożonych deklaracji poprawnie wypełnionych.\n2.\tRok akademicki rozpoczyna się w październiku.\n3.\tOpłatę za pierwszy i drugi semestr rodzic/opiekun prawny jest zobowiązany uiścić w terminie ustalanym corocznie przez Pełnomocnika Rektora ds. Akademii Dziecięcej.


Kosz z hiacyntu wodnego Tex-a'tet S - Makstudio. Wszystko, co potrzebne aby tworzyć pełne uroku, komfortowe wnętrza.\n> Akcesoria>Kosze, skrzynie, pudełka>Kosz z hiacyntu wodnego Tex-a'tet S\nKosz z hiacyntu wodnego Tex-a'tet S\nWYMIARY PRODUKTU [DŁ. X SZER. X WYS.]: 32 X 22 X 18 CM\nMATERIAŁY: HIACYNT WODNY, BAWEŁNA\nProstokątny kosz w pięknych odcieniach fioletu. Wykonany z materiału typowego dla rękodzieła dalekiego wschodu - hiacynta wodnego, co jest znakiem rozpoznawczym a'miou. Kolor lawendy znany jest z kojącego wpływu na otoczenie.\nPorada a'miou: Pleciony kosz jest idealnym miejscem do przechowywania drobiazgów. Kosz z pewnością będzie świetnym rozwiązaniem dla małych pomiesczeń gdzie organizacja przestrzeni jest bardzo ważna.\nProstokątny, ręcznie robiony kosz amiou Tex-atet, z hiacyntu wodnego i tkaniny. W kolorze fioletowo-niebieskim, z motywami kwiatowymi.\nS - 32 x 22 x 18 cm\nM - 38 x 28 x 22 cm\nL - 44 x 34 x 25 cm


Tagi: Rejestracja - ePiotrkow.pl - Piotrków Trybunalski\nArtykuły do tagu: Rejestracja\nRejestracja zwierząt znów możliwa\nPiotrkowski oddział Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa znów przyjmuje interesantów. Jednak rolnicy mogą na razie korzystać tylko z części usług Agencji. Biura powiatowe mogą bowiem obsługiwać tylko sprawy dotyczące identyfikacji i rejestracji zwierząt.\nARiMR Rolnictwo Rejestracja Zwierząt\nW Piotrkowie zarejestrowano już ponad 60 tysięcy pojazdów\nDokładnie 60 751 pojazdów zarejestrowano w Piotrkowie Trybunalskim do końca 2019 roku. Wśród nich najczęściej zgłaszane było oczywiście samochody osobowe.\nPiotrków Komunikacja Samochody Rejestracja Drogi Korki\nElektroniczne kolejkowanie w szpitalu wojewódzkim w Piotrkowie\nNowoczesna rejestracja w szpitalu wojewódzkim w Piotrkowie. W poniedziałek w placówce przy Wolborskiej na specjalnej uroczystości oddano do użytku elektroniczny system kolejkowania do rejestracji.\nPiotrków Szpital Wojewódzki Budżet Obywatelski Rejestracja\nWzrasta liczba rejestrowanych w Piotrkowie pojazdów. Ten rok już jest rekordowy\nPo drogach naszego regionu jeździ coraz więcej samochodów. Każdy kto próbował znaleźć wolne miejsce parkingowe w godzinach szczytu czy w centrum Piotrkowa, wie, że jest to nie lada wyzwanie. Gdzieniegdzie jest to wręcz niemożliwe. Według stanu na czerwiec 2019 roku w Piotrkowie zarejestrowano już około 60 tysięcy pojazdów.\nPiotrków Samochód Auto Rejestracja Korki\nSkuteczna ochrona domeny internetowej przed przejęciem. Rejestracja znaku towarowego\nDynamiczny rozwój sklepów internetowych w dzisiejszych czasach sprawia, że domena internetowa staje się podstawowym narzędziem w kreowaniu wizerunku firmy. Podczas gdy całe nasze życie przenosi się do świata wirtualnego, nie brakuje oszustów, którzy chcą wykorzystać budowaną przez lata rozpoznawalność przedsiębiorstwa w sieci. Niewielu z nas jest świadomych zagrożenia, jakie wiąże się z prowadzeniem biznesu on-line. Nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak łatwo możemy uniknąć wielu problemów, zapewniając należytą ochronę domeny internetowej. W jaki sposób to zrobić? O tym poniżej.


Cykl opowiadań głęboko zakorzenionych w polskich realiach. Zderzenie polski powiatowej i metropolitalnej.\nSpacerownik po mieście powiatowym\nJagoda\tNazywam się Jagoda, moje najbliższe siostry też, wszystkie należymy do jednego gatunku i lubimy suche bory sosnowe. Urodziłam się w 2015 roku w Puszczy Białej. Przeznaczeniem każdej z nas jest albo bycie zebraną albo uschnięcie na krzaczku. Tym mającym mniej szczęścia, pozostaje penetracja przez robaki bądź zgnilizna. Wierzymy w reinkarnację (pod warunkiem, że nie jesteśmy zbierane nielegalnymi przyrządami, które trzebią nasze domy), a odradzamy się dokładnie w tym samym miejscu.\nZabawny jest nasz los, jesteśmy zjadane głównie przez istoty o niewiele dłuższym łańcuchu DNA. Tego roku udało mi się być wystarczająco soczystą i dużą. Starałam się ukryć pośród sióstr, ale moja lokalizacja, wobec uschnięcia okolicznej sosenki, narażała mnie na zerwanie przez pierwszego lepszego jagodziarza… Tak też się stało, zostałam zerwana 20 lipca 2015 roku o godzinie 11:45. Trafiłam do jednego słoiczka z bliskim sąsiadkami, całe szczęście dopływ tlenu był względnie dobry, bo znalazłam się w trzech czwartych wysokości pojemnika. Moje ciało zostało praktycznie nienaruszone, wszystko dzięki bardzo delikatnej ręce zbieraczki. Marzyłam, że znajdę się pod płaszczykiem osiemnastoprocentowej śmietany…\nJako członkini jednego z bardziej dorodnych gremiów zostałam wystawiona w pierwszym rzędzie wszystkich słoików, troszkę na zachętę dla kupujących. Miano mi oszczędzić tych wszystkich pośredników, liczyłam na bezpośrednie kupno przez przydrożnych konsumentów (posiadających w lodówce osiemnastoprocentową śmietanę). Bałam się trochę konkurencji. Na drodze krajowej numer 8 pomiędzy Wyszkowem, a Ostrowią Mazowiecką, sprzedawane jesteśmy w odstępie mniejszym niż sto metrów. Stałam więc pośród koleżanek na chybotliwym stoliku działkowym, pamiętającym jeszcze czasy ubiegłowiecznych zbiorów. Każdy przejeżdżający pojazd wprawiał mnie w drgania, czułam jak puszczam soki, jednak każde zalotne spojrzenie w moim kierunku przywałowało mi na myśl śmietankową pierzynkę (osiemnastoprocentową). PKS Suwałki – nie zatrzyma się, Ferrari albo inne Porsche – za szybko, żeby mogły mnie ujrzeć (zresztą takim jagody pod nos podsuwają inni), Deawoo Lanos – całe załadowane moimi krewnymi. Na analizie siły zakupowej pasażerów zmierzających w kierunku Warszawy mijał mi cały dzień, aż w końcu wszystko stało się jasne…\nOstrów Mazowiecka to standardowe miasto powiatowe Polski wschodniej. Zjawiałam się tu w różnych postaciach już kilkanaście razy. Wciąż miałam nadzieję na kąpiel w kwaśnej śmietanie, ale spodziewałam się najgorszego. Grozy całej sytuacji dodawała wyboista droga do Ostrowi i dojazd do posesji mojej nowej pani, wyłożony ze stylowych sześciokątnych kostek, na które ludzie mówią: trylinka. Przed otwarciem bramy wyskoczył sąsiad, być może ostatnia szansa na osiemnastoprocentową kołderkę:\n– Dobry wieczór panie Stasiu – jak tam dzisiaj utarg w sklepie?\n– Nie za dobry pani Halinko – dwie kłódki patentowe, trzydzieści metrów łańcucha – bieda, ludzie wolą z marketu w Zambrowie ten chiński złom przywozić\n– Widzi Pan, jakie to szczęście, że nasz radny zablokował budowę BOBI w Ostrowi…\n– Bardzo dobrze…\n– Nie chciałby Pan trochę jagódek?\n– Dla Pana 15 złotych za ten słoik – uradowały się moje uszy, gdyż przeczuwałam, że u tego Pana nie skończę w dżemie.\n– E, nie, wie Pani co, żona to ostatnio tyle malin nazbierała, że nie wiadomo co z nimi robić.\nTak skończyłam w spiżarni niewielkiego drewnianego domostwa. Spędziłam tam całą noc po ciemku, w obawie o swoje jutro, choć tak naprawdę przeczuwałam, co mnie czeka…\nSkup na ulicy Ostrobramskiej otwierany był równo o siódmej, był to dzień roboczy, Pani Halina miała do pracy na ósmą. Pracowała w spożywczym zrzeszonym w ogólnopolskiej sieci Dojod. Niestety szef nie pozwalał jej na sprzedaż własnych zbiorów. Utknęłam więc w kolejce do dżemu, w szczycie zbiorów zwykle długiej. 13 złotych za kilogram? Tak nisko cenią nasze walory smakowe! Przepychanki nie znały granic, ciągle było słychać brzdęk słoików, i oto wreszcie nastąpiła pierwsza tragedia dnia: rozerwała się reklamówka i stłukł się pierwszy z nich. Taką rzeź wśród swoich ludzie uznaliby za zbrodnię, nasza zemsta mogła polegać tylko na poplamieniu odzieży… zresztą, i tak za rok powrócimy.\nSkomplikowana procedura selekcji doprowadziła mnie do przegródki z napisem 15 zł. Tyle bowiem według właściciela skupu byłam warta w przeliczeniu na kilogram. Dobre i to. Nie minęła godzina gdy zostałam wybrana dużą szuflą do wielkiego pojemnika, celem zmiany właściciela:\n– Duże w tym roku – odrzekł nieznany głos\n– Wilgotność ściółki leśnej, proszę pana – odparł właściciel skupu\n– Nie upuściłby mi pan z piątaka?\n– Weźmie Pan jeszcze kilogram to pogadamy\nI w ten właśnie sposób dokonano transakcji, a ja znalazłam się (po nielicznych perturbacjach związanych z zapłonem silnika wiekowego Transportera znanej niemieckiej marki) na dużym placu targowym. Upał, podgryzające nas osy i ogromny ścisk. Takie warunki mogłyby zabić największą twardzielkę, taką jak np. gruszkę konferencję, a co tu dopiero mówić o pięknych i delikatnych, fioletowych księżniczkach, takich jak ja. Wolałabym już skończyć skonsumowana przez amatorskiego testera jakości niż godzinami wyczekiwać swojego losu w tamtym miejscu.\nFakt, mogłam skończyć gorzej. Wobec dużej rzeszy klientów indywidualnych, na targu dalej miałam duże szanse na śmietanową zalewę i rozpłynięcie się w ustach. Tylko, że tak jak w przypadku pierwszej możliwości sprzedaży, tak i tutaj zainteresowanie było niewielkie, a podaż zbyt duża. A więc jednak dżem?\n– Trzydzieści złotych? Zaraz zamykają targ, niech Pan opuści – zjawił się ostatni potencjalny klient\n– Dobra, mogę panu dać resztę za pięć dych – powiedział handlarz wskazując mnie (dokładnie mnie); po proponowanym wolumenie wywnioskowałam także, że kontrahent nie jest spożywcą detalicznym (nici z pierzynki).\n– Wezmę – mam nagłe zamówienie na tort weselny. Chcieli sezonowy, to będą mieli, reszta pójdzie na dżem.\nPrzemierzyłam więc kolejne przecznice stolicy mojego powiatu, aby znaleźć się w chłodni cukiernika-artysty. To ja, jagoda, miałam być wisienką na torcie. Bacznie przyglądałam się procesowi dekorowania tortu, ale znowu, na skutek skomplikowanego procesu losowego, ani razu nie trafiłam na nabierak cukiernika.\nCo zrobić z resztą jagód? Na horyzoncie pojawiła się młoda osoba płci żeńskiej, zapewne córka mistrza tortownicy.\n– Tato, mogę trochę tych jagód?\n– Bierz ile chcesz.\nNie minęło 10 minut a już znalazłam się na tarcie w piekarniku. Po dwudziestu minutach w termo obiegowej saunie czułam się świeżej niż po ulewnym deszczu w sosnowym borze Puszczy Białej. Potem sesja fotograficzna i wyjazd PKSem do Warszawy. Na wieczornej imprezie spotkałam się z wieloma koleżankami. Wreszcie mogłam się poczuć jak królowa balu!\nMam tylko jedno zastrzeżenie. Nigdy nie lubiłam być przeliczana na szklanki, ale takie są prawidła blogosfery kulinarnej.\n„O Jagódko ty ma, słodka dziewczyno ma, czemu jesteś wciąż na mnie zła?”\nOpublikowano Grudzień 30, 2015Luty 12, 2016Kategorie #Polska2015, #Polska20xxTagi blog kulinarny, cukiernictwo, gastronomia, handel, jagoda, Ostrów Mazowiecka, PKS, powiat, zbieractwo, łańcuchDodaj komentarz do Jagoda\tPotłuczona ekspresówka\tNajpierw na przystanek. Wystarczy wyjść z czteropiętrowego bloku, przejść kilkaset metrów spokojną przecznicą i pokonać dwujezdniową drogę z linią tramwajową pośrodku. Z tym, że w bloku nie ma windy, a inżynier konstruujący profil klatki schodowej nie wziął pod uwagę wymagań nosicielek szpilek (może jego żona chodziła w balerinach?) Chodnik do połowy zastawiony autami, a jeszcze muszą zmieścić się rowerzyści na ścieżce wykonanej z chropowatego, ułożonego przez fantazyjnych majstrów polbruku. Aleja, dawniej rozumiana jako zadrzewiona uliczka, dziś synonim dużej przepustowości. Skoro linia tramwajowa przebiegała środkiem, a trzeba dojść na przystanek tramwajowy, to pewnie wystarczy przejść tylko jedną jezdnię? Normalnie tak, ale linia tramwajowa była nieczynna (prezydent obiecał metro), zresztą i tak prowadziła nie tam gdzie trzeba. W takim razie do pokonania została jeszcze jedna nitka, oczywiście z niezsynchronizowaną sygnalizacją świetlną. Czekamy drugi raz. W tym momencie autobus ucieka. Następny za 10 minut (lub uwzględniając regulaminową odchyłkę za 5 lub 15). Niby już nie Ikarus, ale personel wracający z nocnej zmiany dzień nadal zaczyna od piwka. No i jeszcze ta przesiadka ze 149 na 18…\nTak właśnie nie dotarła do pracy Monika Lubartowska. Wybrała własne auto, starego, rozklekotanego Peugeota, bo o ile czas stania w korku deterministyczny nie jest, to fakt, że się będzie stało jest pewniejszy niż rozkład jazdy autobusów czy dziur w płytach chodnikowych, mogących znacznie nadwyrężyć zdrowie i wizerunek ponad trzydziestoletniej kobiety, która właśnie zmieniła pracę.\nGłównie mężczyźni. Do tego Monika akurat przywykła, taki zawód. Zbyt duży wybór nie był w tym przypadku jednak błogosławieństwem, to przecież zmora naszych czasów. Czas podejmowania decyzji transformuje się w potężne koszty, o rząd jednostek większe niż zysk wynikający z porównania wszystkich rozwiązań. Tylko, że takie zestawienie nasza bohaterka już posiadała: zaktualizowana baza wirusów zawierająca co najmniej jeden wpis. Używając analogii brokerskiej (dobrze, że nie bokserskiej), funkcjonowała na rynku wtórnym z obciążoną hipoteką. Pierwszy mąż był tym antyprzykładem, numerem jeden na liście koni trojańskich, robaków…\nMaciek nie mieszkał w tym mieście, do pracy dojeżdżał aż sto kilometrów. Na pytanie o prawo jazdy wymachiwał biletem okresowym na Przewozy Regionalne. Przewozy czego? Przede wszystkim pasażerów, ale również myśli, charakterów, ludzkich postaw i przygód. Dostępne w tym samym pudełku, ale bardzo różnej formie: welurowej, skajowej, plastikowej… Jak sobie siądziesz tak dojedziesz. Monika też nie pochodziła z tego miasta. Bywała czasem u rodziców. Niezmiernie cieszyła się z nowej drogi ekspresowej, którą będzie mogła do nich dotrzeć w o połowę krótszym czasie (plus korki na wyjeździe).\nTransportowe rozterki nie są jednak obiektem wspólnych westchnień nowo poznanych osób. W środowisku inteligencji technicznej trudno o ogólnorozwojową elokwencję. Może właśnie to był ten logiczny spójnik dwojga dusz? Kod, który pozwalał się im zrozumieć w zaszumionym środowisku.\n<Szczegółowa analiza porównawcza dwojga charakterów leży poza zakresem niniejszego opracowania, ponadto forma tabelaryczna, która umożliwiłaby łatwiejszy odbiór takich informacji przez czytelników, nie jest mile widziana w beletrystyce. Nawet tej „krótkometrażowej”.>\nNie wnikamy również w stan cywilny Macieja (jeżeli zniesiono obowiązek meldunków, to czemu, w imię odciążenia rządowych serwerów, nie zrobiono tego samego ze stanem cywilnym?) Jakaś kobieta była, ale chyba niewiele znacząca wobec zastanego szoku. Tymczasem w pracy zastój projektowy. Powiedzmy, że korporacje są hydrologicznym żartem, odwróceniem rzeki. Na początku życia produktu wszystko leniwie meandruje, by nabrać tempa na zwężeniu, kiedy wszystko idzie pod górkę. Koszulka w czerwone grochy temu, kto się tam znajdzie. Całe szczęście nasi bohaterowie wylądowali na torfowiskach (tutaj, jako przyjaźniejszej leksykalnie wersji bagna). Poza cyklem wdrożenia nowego pracownika, dużą rolę odgrywała korporacyjna kuchnia.\nWystarczył tydzień rozmów w tym pomieszczeniu (kontekstualnie niegospodarczym) i sprzyjające warunki klimatyczne poza klimatyzowanym biurowcem klasy A:\n– To kiedy i gdzie? – Spytał Maciej, w pracy gospodarz, a w mieście gość.\n– Może być nawet dziś, może nad wodą?\n– Dużo tu jej, ale mało czystej. – Odrzekł Maciej, w którego słowach było słychać wyraźną uszczypliwość wobec miasta, które odebrało dawną renomę jego rodzinnej miejscowości.\n– To chodźmy nad Solanki – stwierdziła Monika, używając obiegowej nazwy sztucznie natlenianych stawów, wywodzącej się prawdopodobnie od wiecznie unoszącego się fetoru ogórków małosolnych.\n– Dobra, to o 17? – Maciej cały czas miał na uwadze rozkład jazdy i jego ostatni pociąg o 21:47.\n– <Nie myślcie, że autor specjalnie sprowadził akcje na kąpielisko, żeby ułatwić sobie opis zewnętrzny bohaterów. Być może nawet sobie to daruje, wszak to nie bilans trzydziestolatka.>\nPiwo, grill, głośna muzyka, gdyby nie piasek, rzec by można, że chodnikowa. Skuterów wodnych brak, ale tylko dlatego, że zbiornik zbyt mały. Intymna i romantyczna atmosfera, nieprawdaż? Półmilionowe miasto w jednym miejscu, bo spośród około dziesięciu kąpielisk zostało jedno, bezodpływowe, z obowiązkowym zakwitem sinic w samym środku upalnego sezonu.\n– Uciekamy stąd\n– Niespodzianka – mówiąc to Maciek chwycił Monikę za dłoń, w sposób charakterystyczny dla tych, którzy nie mają czasu na werbalizację opisu drogi na dworzec.\n„Kibel” (całe szczęście nie full-plastik), godzina i trzydzieści siedem minut jazdy, przedostatnia stacja. Zadbane miasteczko, finansowane z podatków tych, którzy wyjechali, ale nie są skorzy do zmiany urzędu skarbowego. Przeto chodniki jakby mniej zdarte, a drzewa w parku wydzielają nieco więcej tlenu. Optimum, niezrozumiałe dla niektórych. Kąpielisko nowoczesne, przywar narodowego wypoczynku niestety nie jesteśmy w stanie wyeliminować, ale skutecznie redukuje je profil wiekowy klienteli odwiedzającej kompleks basenów.\n– Fajnie tu, ale ja i tak nie mogłabym mieszkać na takim zadupiu…\n– Czemu? Życie tańsze…\n– Taniość nie przekłada się w jakość – energicznie przerwała Monika – poza tym gdzie tu są jakieś kluby, gdzie można potańczyć, gdzie kina, teatry, życie kulturalne…\n– Przecież większe miasto jest 10 minut jazdy pociągiem stąd.\n– Też mi metropolia! Chodźmy lepiej popływać.\nW ten oto sposób, po przejrzeniu lustra wody i inspekcji wszystkich atrakcji zatopionych w stalowej niecce (włącznie z grzybem i obowiązkową rwącą rzeką), na oczach ekipy ratowników, para zakochanych rozpoczęła pierwszy pocałunek. Lubrykacja stuprocentowa, rzekłby ten typ dowcipnisia, który na pytanie „jaka woda?”, odpowiada zawsze – „mokra” <na taki rodzaj uśmieszku emotikony nie przewidziano>. Maciek zwykł na takie pytania odpowiadać bardziej precyzyjnie, z reguły w stopniach Celsjusza. Pomimo znakomitego wyczucia, nie był jednak w stanie tego wyartykułować. Zajęte usta i błąd pomiarowy wynikający z bliskości innego ciała były dostatecznym dystraktorem.\n<Dla ciekawskich: bikini było białe w czerwone kropki, a slipy czarne z pomarańczowym paskiem.>\nNadmiar nadziei w stosunku do realiów spowodował szybkie ochłodzenie relacji dwojga serc. To samo stało się z wodą w basenie, to samo stało się z temperaturą otoczenia (nawet mimo ciepłej zimy). Miłość jednak nie zniknęła, nawet pomimo usilnych starań. Wyparcie, ucieczka, zniszczenie – krótka strategia Macieja, który wraz ze swoją partnerką zbudował stabilne ognisko domowe. Kredyt? Ceny nieruchomości? Takie prozaiczne rzeczy nie powinny nikogo odstraszyć od prawdziwej miłości. A jednak…\nMinęło pół roku. Święta Bożego Narodzenia. Powroty do domów lub z domów, w dzisiejszych czasach naprawdę trudno wyrokować, co gdzie się znajduje. Monika Lubartowska w pojemnym bagażniku umieściła wszystkie specjały, szczególnie uważając na karpia w galarecie (nikt przecież nie lubi zniszczonej faktury jajek i groszku). Nowa droga ekspresowa, dwie jezdnie po trzy pasy. Świeży asfalt, domieszka substancji smolistych niewielka, pod spodem dwie warstwy tłucznia. Prowokuje do przekraczania prędkości. Mimo niebezpiecznie szybko wychylającej się wskazówki prędkościomierza, myśli Moniki pędziły jeszcze szybciej. Szybka analiza wydarzeń z ostatniego roku, bilans sumienia, analiza zysków i strat. Wciąż czuła się przecież samotna, rana po nieudanym małżeństwie ledwo co się zabliźniła, a tutaj ta historia z Maćkiem, który tyle ją denerwował, co kusił. Inteligentny, ale inaczej, poza tym najwyraźniej tchórz, który boi się porzucić swoją partnerkę, a raczej stabilizację finansową. Nie, nie powinno się stosować podwójnych standardów, ale czy jego związek nie był tylko tworem administracyjno-finansowym?. Zresztą, co ona zrobiła, aby pomóc mu podjąć decyzję?\nTakie myśli mogą pochłonąć nawet najbardziej doświadczonego kierowcę, a w połączeniu z gołoledzią tworzą miksturę prawdziwie poślizgową. Dobrze wyszlifowana tafla lodowiska, na której unosi się muzyka. Tego radia Monika nigdy nie słuchała, na jego fale doprowadził ją autodostrajacz:\n„Gdy zapadniesz w sen zaprowadzę Cię do wypożyczalni szczęścia, tam na półkach jest to wszystko czego chcesz, potrzebujesz dziś takiego miejsca.”\nNo rzeczywiście, w snach było znacznie lepiej, tam była szczęśliwa. Tylko, że było to szczęście wynajęte na góra osiem godzin dziennie, a w przypadku mało śpiącej Moniki znacznie poniżej pięciu. Takich snów nie można było traktować realnie, dlatego wspomagała się snami na jawie. Takim jak… Musiała wpaść w poślizg. Bagażnik otwarł się sam, słoiki się potłukły, galareta nie ocalała. Całe szczęście obrażenia były niewielkie, choć straty raczej duże: punkty karne i odholowanie samochodu.\nCiężko imprezuje się na balu sylwestrowym ze złamaną ręką, jeszcze ciężej ze złamanym sercem. Na rękę wystarczy założyć gips lub ortezę, serce ukoić może tylko kolejna miłość. Jeszcze gorzej z pisaniem na klawiaturze, smartfona Monika zmasakrowała swoim gipsem. L4, reinstalacja korporacyjnego peceta. Niepowodzenie tej procedury świadczy o niezdatności sprzętu do użycia, dlatego Monika z takim napięciem czekała na ponowny start systemu. Jeżeli przebiegnie on z powodzeniem, można zacząć wszystko od nowa.\nOpublikowano Grudzień 30, 2015Luty 12, 2016Kategorie #Polska2015, #Polska20xx, Monika LubartowskaTagi dojazd, kąpielisko, kolej, korporacja, metropolia, miasto, miłość, Monika Lubartowska, pociąg, prowincjaDodaj komentarz do Potłuczona ekspresówka\tOsiedlowy Piotrek\tAutor zaznacza, że Piotrka nie poznał, choć prawdopodobnie jest on postacią realną. Ewentualne ilustracje wykona dzięki dobrodziejstwu znaków ASCII, w miarę dostępności czcionki o stałej szerokości znaku.\nPlac Piotrka był ogrodzony czterema wysokościowcami. Dawniej wypełniony okazałym drzewostanem, dzisiaj większą część zajmowały parkingi. Nieformalne, choć kolejne pomysły budżetu obywatelskiego miały je ukonstytuować. Piotrek miał wiele zobowiązań wobec swojej małej ojczyzny.\nŚmietnik rozdzielał podwórze na pół. To drugie pół było królestwem Piotrka. Tam miał swoje ulubione drzewa, pomiędzy nimi stał stół do ping-ponga, dwie alejki z kostki brukowej i pozostałość po słupie ze starej latarni.\nPewnego dnia, Piotrka zaskoczył nowy towarzysz zabaw (nadmieńmy, że reszta jego rówieśników całe dnie przepędzała na grywaniu w Playstation, X-boxa itp.):\n– Kim jesteś? – zapytał\n– Orbitrekiem. [elementem siłowni „pod chmurką” – przyp. inż.]\n– Wejdź to Ci pokażę.\nPiotrek z dużym wysiłkiem próbował poruszyć swojego nowego przyjaciela. Przy pierwszej próbie nie dał się ruszyć:\n– Nie na siłę, tylko z wyczuciem!\nZa drugim razem zaczął skrzypieć:\n– Możesz mnie naoliwić?\n– Jakimś olejem albo smarem.\nWidząc męki swojego kolegi, Piotrek ruszył w poszukiwaniu panaceum na wszelkie bóle orbitreka.\nNa sąsiednim placu Piotrek spotkał pana w czarnym garniturze, białej koszuli i srebrnym krawacie. Siedział na ławce z ogromną teczką i stemplował kartki:\n– Co robisz? – spytał Piotrek.\n– Zarządzam – jestem prezesem spółdzielni mieszkaniowej.\n– Spytaj rodziców – płacą mi czynsz. I trochę szacunku do starszych!\nPo czym powrócił do pieczętowania swoich dokumentów. Piotrek zrozumiał tylko słowo czynsz. Szybko skojarzył go z innym, także mało zrozumiałem słowem: podwyżka. Zestawienie tych dwóch pojęć padało średnio raz na pół roku. Z reguły wywoływało u rodziców kłótnie na temat zarobków taty. Z tego właśnie względu Piotrek, niemający zbyt dobrych skojarzeń, udał się na następny plac.\nOczom Piotrka ukazał się młody pan w dresie ze skąpanym w pianie samochodem:\n– Samochód k***a, nie widać?\n– Ale jaki i czemu ubierasz go w piankę?\n– Żeby się świecił jak psu jaja. Laski to kręci, rozumiesz młody?\nNie rozumiejąc czemu psu miałyby się świecić jaja (przecież Wielkanoc już w tym roku była), Piotrek podążył dalej chodnikiem.\nW kolejnym miejscu Piotrek spotkał grupę młodych osób postury podobnej do pana z poprzedniego podwórka. Mimo dość ciepłego dnia mieli na sobie szaliki i rytmicznie wykrzykiwali Arka/Legia/Zagłębie [niepotrzebne skreślić].\n– Zimno Wam? Jesteście chorzy? – zapytał.\n– Arka! Arka! Arka! …\n– Może pomóc? Wezwać lekarza?\nPiotrek pomyślał, że to przez brak czapek. Przy tak wygolonych głowach rzeczywiście mogło ich przewiać i dojść do zakażenia gardła. Odsunął się do tyłu i widział tylko jak swoje krzyki przelewają na mury za pomocą farby w aerozolu. Nagle jeden z nich spytał:\n– A ty młody – za kim idziesz?\n– Za olejem. – odparł i ruszył w kierunku oddalonego o kilkaset metrów śmietnika.\nW tym miejscu osiedle przybierało formę wyższych, dziesięciopiętrowych bloków. To właśnie tutaj Piotrek spotkał Pana zbierającego puszki. Odgłos gniecionego metalu rezonował na cały plac.\n– Po co gnieciesz te puszki?\n– Żeby mniej miejsca zajmowały, łatwiej nosić. Chcesz mi pomóc?\n– Co z nimi robisz?\n– Sprzedaję… Wiesz ile kosztuje aluminium?\n– W puszce?\n– Tak, zawsze mam kilka więcej do sprzedania.\nZdumiony tym sprzężeniem zwrotnym Piotrek udał się w dalszą trasę.\nNieopodal nowego osiedlowego marketu Piotrek spotkał starszą panią z torbą na kółkach. Obserwowała świeżo pomalowane bloki.\n– Kupiła pani pomarańcze? – zagadnął Piotrek.\n– W promocji są.\n– Kupić Ci? Głodny jesteś? Gdzie Twoi rodzice?\n– Pomarańcze mają dużo witaminy C i są zupełnie ja te bloki. Kupiła Pani też jabłka?\n– Nie, też są w promocji?\n– Jabłka mogą być czerwone albo zielone. Też jak te bloki.\n– Lubisz kolorować?\n– Ale najbardziej podoba mi się połączenie żółtego z zielonym. – odparł Piotrek.\nNie za bardzo rozumiejąc o czym mówi do niej Piotrek, starsza pani pokulała się ze swoim wózkiem dalej, tymczasem Piotrek został na miejscu i spotkał następną osobę…\n… a w zasadzie parę. Kłócili się:\n– Przecież Ci mówiłam, że orzechy mają lepsze w Lamie!\n– Ale nie nerkowca, tylko brazylijskie!\n– Skąd są orzechy brazylijskie? – wtrącił podsłuchujący rozmowę Piotrek.\n– … z … Brazylii. – odparł nieco zdziwiony pan.\n– A nie z Boliwii? – zripostował całkiem niezły z geografii gospodarczej Piotrek.\nMałżeństwo kontynuowało kłótnię, natomiast Piotrek stwierdził, że z orzechów smarowidła i tak nie zrobi i wszedł do sklepu.\nW sklepie, szybko przemykając stanowiska spożywcze, zatrzymał się przy artykułach gospodarstwa domowego. Tam zagadnął ekspedientkę:\n– Ma pani coś na skrzypienie?\n– Chodzi Ci o skrzyp? Taką roślinkę w proszku? Dała Ci mama kartkę z zakupami? – zapytała z politowaniem.\n– Mam nowego kolegę, który strasznie skrzypi.\n– To może… niech pójdzie do lekarza.\n– On nie umie chodzić.\n– Jest niepełnosprawny?\nPiotrek nie zrozumiał o co Pani chodzi i wrócił się na stoisko spożywcze gdzie wziął olej rzepakowy. Wydawało mu się, że to wystarczy.\n– 5,60 zł.\n– To jak ty chcesz kupować bez pieniędzy mały urwisie? Co zrobiłeś z pieniążkami, które dała Ci mama?\n– Potrzebuję nasmarować kolegę, czy ten olej będzie dobry?\n– Patrzcie, taki mały, a już pederasta! – krzyknęła Pani kasjerka, czym spłoszyła Piotrka.\nWychodząc ze sklepu Piotrek był bardzo smutny. Zdawało mu się, że wszyscy się z niego śmieją i nikt go nie rozumie. Wszedł więc do najbliższego bloku, siadł na schodach i zaczął płakać. Gdy podniósł oczy zobaczył dużego szczura.\n– Ale ty jesteś brzydki.\n– Kwestia gustu. Co Cię do mnie sprowadza?\n– Strasznie tu ciemno, jak tak możesz żyć?\n– Oj, za to dużo smacznych gnijących odpadków.\n– A masz może coś na skrzypienie?\n– Tamte drzwi do piwnicy ciągle skrzypiały, tak głośno, że nie mogłem spać. W końcu przyszedł jakiś Pan i coś zrobił, że już nie skrzypią.\nPiotrek skierował się więc ku drzwiom.\n– Cześć, czemu nie skrzypicie?\n– Bo przestałyśmy.\n– Przyszedł jakiś pan i coś w nas wlał.\n– Ten pan to pan Hirek – mieszka z żoną na drugim piętrze. – wtrąciła klamka, często przez niego dotykana.\nPo wdrapaniu się na drugie piętro Piotrek zadzwonił do pierwszych drzwi po lewej. Otworzyła mu pani w szlafroku:\n– Pana Hirka, który ma coś przeciwko skrzypieniu.\n– Haha, to aż tak doskwiera mu moje sąsiedztwo? Chyba będę musiała kupić nowe łóżko. Pan Hirek mieszka naprzeciwko – odpowiedziała cały czas się śmiejąc.\nOd samych drzwi z mieszkania pana Hirka unosiły się zapachy jedzenia. Piotrek nacisnął dzwonek. Otworzyła mu pani w fartuchu:\n– Jak u Pani ładnie pachnie!\n– Głodny jesteś? Nie jadłeś jeszcze obiadu?\nZaprosiła go do domu wygłaszając standardową litanię na temat rodziców i samodzielnego włóczenia się po osiedlu, którą Piotrek jeszcze bardziej standardowo zignorował. Nie bacząc na tę reakcję miła pani podłożyła mu pod nos talerz bigosu.\n– Bardzo dobry – powiedział Piotrek, który był już bardzo zmęczony swoja wędrówką.\n– Widać, że jesteś niedożywiony chuderlaku – nie dostajesz obiadów w szkole?\n– A gdzie pani mąż? – Wtrącił Piotrek, standardowo unikając odpowiedzi.\n– Hirek, chodź tu! Mamy gościa!\nZza kuchennych drzwi wyłonił się pan w swetrze z dużym brzuchem i piwem w ręku.\n– Kto to? To nie ten od Malinowskich, który wybił szybę pod trójką?\n– Co pan zrobił drzwiom, że już nie skrzypią?\n– Wystarczy odrobina oleju i po bólu.\n– Może pan kopsnąć trochę?\n– Kolega mi skrzypi.\n– Jak kolega?\nZdeterminowany Piotrek odpowiedział panu Hirkowi całą swoją historię. Pan Hirek uśmiechnął się i w akompaniamencie grającego telewizora przelał Piotrkowi sporą część oleju, dokładnie instruując go gdzie ma wlewać.\nPrzy wyjściu żona pana Hirka, dała Piotrkowi cukierki, upominając go, żeby szedł prosto na swój plac.\nPo drodze Piotrek spotkał jeszcze wracających z lekcji gimnazjalistów:\n– Patrz jaki ma zajebisty dresik! – powiedział jeden z nich spoglądając na Piotrka.\n– Chyba idzie smażyć frytki – patrz ile ma oleju!\n– To dla kolegi, strasznie skrzypi!\n– Sp*****laj pedale z naszego osiedla! – zaczęli krzyczeć gimnazjaliści ruszając w pogoń za Piotrkiem.\nDrogę pościgowi zagrodził realizujący swe potrzeby fizjologiczne pies. Piotrek potknął się o smycz i rozlał cały olej, podczas, gdy jego prześladowcy widząc dużego psa uciekli w przeciwnym kierunku.\n– Uważajcie jak się gonicie, możecie wpaść pod samochód! – nakrzyczał na Piotrka właściciel psa, nie sprzątając po swoim pupilu, czym niewątpliwie jeszcze bardziej wzbogacił mozaikę chodnikową.\nGdy Piotrek doszedł na plac z potłuczonym słoikiem, nie miał już sił, żeby tłumaczyć się orbitrekowi. Spojrzał na niego ze smutkiem. Wnet zjawiła się pani w średnim wieku, ubrana w markową odzież sportową, wyposażona w dwa kije, które oparła o stół ping-pongowy. W wymowny sposób osiodłała orbitreka i zaczęła nim bardzo sprawnie poruszać.\nPiotrek obserwując ruchy w obydwu płaszczyznach, czerpał rozkosz z każdego milimetra i radiana tej dyslokacji. Smarowanie nie było już potrzebne.\nOpublikowano Grudzień 30, 2015Luty 12, 2016Kategorie #Polska2015, #Polska20xxTagi blok, blokowisko, olej smar, osiedle, siłownia pod chmurką, społeczeństwoDodaj komentarz do Osiedlowy Piotrek\tSpacerownik po mieście powiatowym\t[Wydanie 1989: Trasę naszej wycieczki rozpoczynamy na dworcu kolejowym.] [Wydanie 1995: Trasę naszej wycieczki rozpoczynamy na dworcu autobusowym.] Trasę naszej wycieczki rozpoczynamy na przystanku pod dworcem autobusowym, ruch kolejowy wstrzymano w 1993 roku, natomiast lokalny PKS został zlikwidowany na początku tysiąclecia, a teren dworca został sprzedany (obecnie znajduje się tam chiński market i hurtownia stolarki okiennej). W tej chwili jedyną możliwość dojazdu transportem zbiorowym stanowią minibusy firmy ZdzichexBUS.\nKierujemy się ulicą Dworcową w stronę centrum. Dwie przecznice dalej, na świeżo oddanym rondzie rotmistrza Pileckiego, skręcamy w prawo, w bardzo ciekawą Aleję Jana Pawła II, która w ostatnich latach została gruntownie wyremontowana ze środków unijnych. Na jej początku znajduje się biuro informacji turystycznej (otwarte od poniedziałku do piątku w godzinach od 8 do 18 i w soboty od 8 do 14, w niedzielę nieczynne), gdzie mogą Państwo zaczerpnąć wszystkich niezbędnych informacji. Dalej, po prawej, znajduje się nowa galeria handlowa, z licznymi butikami odzieżowymi, utrzymana w stylu z pogranicza początkowomilenijnego eklektyzmu i postmodernizmu. Szczególną uwagę przykuwa nietypowe położenie znajdującego się tam dyskontu. Zamiast tradycyjnego podziemia lub parteru, znajduje się on na piętrze.\nAl. Jana Pawła II jest główną arterią komunikacyjną miasta. Oprócz licznych przystanków jedynej linii komunikacji publicznej, znajduje się tu szeroka ścieżka rowerowa wykonana z nowoczesnej odmiany kostki brukowej (rowery można wypożyczyć w biurze informacji turystycznej). Znajduje się tu też wiele sklepów, w tym aż trzy metalowe, dwa wędkarskie, zoologiczny, pasmanteria oraz pięć sklepów z używaną odzieżą na wagę z zachodu. Poza tym kilka pizzerii (w tym jedna po kuchennych rewolucjach Magdy Gessler), salon spa i odnowy biologicznej, salon tatuaży oraz pub GrotEska.\nPo udanych zakupach należy koniecznie odwiedzić starówkę. Rozpoczyna się ona deptakiem, który jest przedłużeniem Alei Jana Pawła II. Wraz z pobliskim rynkiem stanowi on gastronomiczne zagłębie miasta. Można zjeść lokalne specjały takie jak golonkę w kapuście, pierogi z grzybami czy kebab po kurpiowsku.\nPo posileniu się odwiedzamy rynek. Południowa pierzeja, zwana bankową, to dwanaście kolorowych kamienic, świeżo odrestaurowanych. Tradycje bankowe posiada od wieku, do dziś mieści się tu wiele oddziałów banków i SKOKów. Po przeciwległej stronie, nieco mniej zadbanej mieści się obecnie dużo sklepów z używaną odzieżą z zachodu oraz dwie lodziarnie, znane na cały powiat. Tradycje jednej z nich sięgają aż 1905 roku. Jej specjałem są lody agrestowe.\nNa środku rynku możemy podziwiać jeden z największych zabytków miasta. Jest to ratusz zbudowany w 1505 w stylu późnoklasycystycznym, z charakterystycznymi wieżami w stylu rokoko. Dzisiejszy kształt zawdzięcza XIX-przebudowie i ostatniej termomodernizacji. Obok znajdują się miejskie szalety, z których męski został w połowie odremontowany (pisuary) i stracił swój pierwotny charakter, natomiast w żeńskim nadal możemy poczuć atmosferę późnego Gierka.\nKierując się na północ ulicą Basztową (od nieistniejącej nigdy baszty) dochodzimy do parku miejskiego, którego kręgosłupem jest rzeka Syfianka. Jej intrygująca nazwa wywodzi się prawdopodobnie od charakterystycznych syfonowych źródeł, ale wielokrotnie była temat kpin mieszkańców, którym kojarzyła się głównie z dużym zanieczyszczeniem spowodowanym przez fabrykę płyty pilśniowej znajdującej się w jej górnym biegu. Obecnie fabrykę zamknięto, a powyżej parku, z grantów norweskich, zainstalowano biologiczno-mechaniczną oczyszczalnie ścieków o średnim dobowym przepływie Qdśr = 3 300 m3/d.\nWzdłuż rzeki wytyczono ścieżkę dydaktyczno-przyrodniczą, na której ustawiono tablice ze starymi fotografiami rzeki. Do dziś w okolicy mostku stoi dawna maszyna służąca do rozdrabniania drewna, która przypłynęła tu po sławnym wypadku podczas wielkiej powodzi w 1997 roku. Nieliczni twierdzą jednak, że z jej przybyciem wiąże się pewna legenda. Gdy w prasłowiańskich czasach lokalny przywódca rodu – Gniewosz Uwikłany – sporządził pierwszą inwentaryzację lokalnych lasów, pojawiły się sprzeczki co do podziału majątku wśród jego synów. Jeden z nich – Mieszko Zgryźny – objął teren najbardziej urodzajny w sosnę, na którym później powstała fabryka płyty pilśniowej. Gdy zazdrosny o ten atrakcyjny kawałek ziemi jego brat – Bolko Odbity – próbował go odbić, Mieszko tak wczepił się w drzewo, że ciężko poraniony zrósł się z jedną z sosen. Po latach, gdy ją wycinano, odezwał się jego duch, który uszkodził maszynę, która to przez kanał roboczy wpadła do rzeki.\nPark stanowi główne miejsce spędzania czasu miejscowej ludności. W ciepłe popołudnia i weekendy można tu spotkać wielu emerytów uprawiających nordic walking, zrzeszonych w największym tego typu w Polsce stowarzyszeniu „Kijem w przestrzeń”. W parku znajduje się też amfiteatr (obecnie w trakcie remontu), na którym oprócz wielu pojedynczych koncertów, odbywają się także imprezy cykliczne takie jak „Transgraniczne lato z wieczorną balladą”, „Ogólnopolski przegląd kompozycji pościelowych” czy „Muzyka i pokolenia: od melorecytacji do melancholijnego hip-hopu”.\nZ parku kierujemy się w stronę północną. W kwartale ulic Mickiewicza, Słowackiego, Asnyka i Niemcewicza znajduje się największe w mieście osiedle mieszkaniowe zbudowane na początku lat siedemdziesiątych. Posiada ono dość ciekawe założenie urbanistyczne z centralnie położonym pawilonem handlowo-usługowym, wokół którego w formie krzywych łamanych rozciągają się czteropiętrowe klatkowce. Kościół dobudowano w 1993 ze składek parafian na miejscu niewykorzystywanej już świetlicy osiedlowej. Warto zwrócić uwagę na blok przy ulicy Słowackiego 14, w 2009 okrzyknięty przez Ekspres Międzypowiatowy za budynek mieszkalny z największym zagęszczeniem anten satelitarnych na metr kwadratowy. Ekspansja telewizji kablowej nieco nadszarpnęła ten wizerunek, jednak nadal można zobaczyć tam prawdziwą mozaikę talerzy satelitarnych.\nBezpośrednio za osiedlem znajduje się główny zakład przemysłowy miasta (w upadłości) – fabryka wyrobów gumowych. W czasach świetności specjalizowała się w produkcji dętek do roweru i elementów przeznaczenia wojskowego. To właśnie zapach gumy unoszący się w promieniu kilometra od fabryki spowodował, że na osiedle Wieszczów mówi się potocznie osiedle Gumowe. W latach osiemdziesiątych poprzedniego wieku zanotowano tu niższy niż w reszcie powiatu przyrost naturalny. Sytuacja poprawiła się w latach dziewięćdziesiątych, kiedy to fabryka, ze względu na bardziej wyśrubowane normy emisji, ograniczyła wydzielanie substancji toksycznych. Jednak złośliwi twierdzą, że po prostu ze względu na zaniechanie produkcji dla wojska, miejscowa ludność straciła łatwy dostęp do specyficznych produktów, deficytowych w pozostałej części miasta.\nKrocząc dalej, wzdłuż ulicy Piłsudskiego, mijamy mleczarnię, obecnie oddział dużej spółdzielni z Grajewa, która skazała zakład na produkcje wyłącznie kefiru. Pomimo protestów nie uchował się sztandarowy produkt lokalnej spółdzielni jakim był sławny serek waniliowy o charakterystycznej, średniej granulacji.\nBezpośrednio za mleczarnią znajduje się szpital z nowoczesną porodówką. Oddział neurologiczny także został gruntownie zmodernizowany, w tej chwili prowadzony jest przez wydzieloną spółkę.\nZ ulicy Piłsudskiego z powrotem zakręcamy na ulicę Dworcową, gdzie znajduje się wiele urzędów powiatowych. Największą uwagę przykuwa świeżo oddany budynek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z ciekawym podpiwniczeniem, którego przeznaczenie, wraz z komputeryzacją zakładu, ma zostać zmienione z archiwum na lokalną serwerownie. Ulica urzędów ze względu na dużą liczbę domowych drapieżników bywa nazywana ulicą kocią. Dokarmiane są one przez urzędników, ponieważ spełniają pożyteczna rolę w walce z małymi polnymi gryzoniami, które są gatunkiem inwazyjnym wobec papierowych archiwów. Pracownicy starostwa za żart losu uznają fakt, iż kluczowa dla powiatu ulica leży tak blisko pól uprawnych.\nNa końcu ulicy znajduje się przystanek, od którego rozpoczęliśmy wycieczkę. Jeżeli dobrze sprawdziliśmy rozkład jazdy, unikniemy czekania na wpół zdemontowanej wiacie. Przejście całej trasy powinno państwu zająć około trzech godzin, jednak warto zarezerwować dodatkowy czas na zakupy i obiad.\nW następnym odcinku zawitamy do stolicy województwa.\nOpublikowano Grudzień 30, 2015Luty 12, 2016Kategorie #Polska2015, #Polska20xxTagi architektura, Polska powiatowa, powiat, specerownik, społeczeństwo, transport, urządDodaj komentarz do Spacerownik po mieście powiatowym\tZjazd\tWyciąg z protokołu z XI Nadzwyczajnego Zjazdu Opolskiej Organizacji Stawiania i Kontroli Słupków Identyfikacyjnych (O-OSiKSI).\n1) Otwarcie zjazdu, uchwalenie porządku obrad\n2) Przedstawienie sprawozdania z działalności O-OSiKSI za lata 2011-2015\n3) Dyskusja i głosowanie\n4) Wybór komisji skrutacyjnej oraz komisji uchwał i wniosków\n5) Zgłaszanie kandydatów do zarządu\n6) Prezentacja kandydatów, dyskusja\n9) Ogłoszenie wyników\n10) Przemówienie nowych władz\n11) Podsumowanie złożonych wniosków, głosowanie uchwał\n12) Zamknięcie zjazdu\nZebranie w imieniu zarządu rozpoczął prezes Janusz Normalewicz. Powitał znakomitych gości, w tym ministra inrastruktury i rozwoju – Stefana Osiatyńskiego, honorowego członka opolskich struktur OSiKSI…\nW swoim sprawozdaniu (w pełnej wersji dostępne na naszej witrynie internetowej) prezes Normalewicz nakreślił specyficzną sytuację, w jakiej znalazła się nasza organizacja: „Rozpowszechnienie tanich odbiorników GPS zmniejszyło rolę słupków identyfikacyjnych. W planach jest nawet ich całkowita likwidacja, co może postawić nas w bardzo ciężkiej sytuacji. Całe szczęście mamy sojuszników w rządzie. Dzięki środkom unijnym doposażyliśmy również arsenał naszych urządzeń geodezyjnych. Widać też stałe zainteresowanie organizowanymi przez nas kursami …\nW dyskusji pierwszy głos zabrał kol. Łukasz Bubel, delegat powiatu ozimskiego. Wspomniał on o staroświeckich metodach działania organizacji i zaproponował przeprofilowanie jej w kierunku dostrajania i kalibracji urządzeń GPS: „Moglibyśmy zmienić nazwę na Organizacja Dostrajania i Kalibracji Urządzeń Geolokalizacyjnych (ODiKUG). Nasze leśne dziadki przegapiły rewolucję technologiczną, czas na młodość. Co Pan prezes zrobił, żebyśmy nie zostali odsunięci na boczny tor? Nic!”\nW odpowiedzi na przedstawione zarzuty, prezes Normalewicz wspomniał o inicjatywach ustawodawczych i rozporządzeniach, nad którymi pracowano między innymi w opolskim oddziale OSiKSI: „Cały zarząd ciężko pracował nad projektem rozporządzenia, które miałoby zatrzymać niekontrolowany zalew odbiorników GPS, napisaliśmy kilkadziesiąt stron, precyzując nawet takie szczegóły jak kolorystyka identyfikatorów kontrolerów. Tutaj pan minister może powiedzieć, jaki był opór rządu przed wprowadzeniem tej normy w życie. Uchwalone rozporządzenie to prawdziwa wolna amerykanka – każdy może sobie kupić tego GPSa. Tylko gdzie pan Bubel był jak tworzyliśmy te rozporządzenia?”\nAsystent prezesa Normalewicza – Marcin Ludwik pokazał treść rozporządzenia, nakreślając najbardziej istotne elementy. W odpowiedzi pan Bubel stwierdził, że jest to „bubel prawny”. Kolejną osobą, która zabrała głos w dyskusji, był kol. Witold Osowski, przewodniczący struktur strzeleckich: „Myślę, że Janusz i kolega Łukasz błądzą w podobnym kierunku. Nie ukrywajmy, nie powstrzymamy GPSów. Może je mieć każdy i nikomu tego nie zabronimy. Powinniśmy raczej skupić się na edukacji geograficznej. Młodzież się do nas nie garnie, bo za bardzo skomplikowaliśmy ścieżkę kariery.”\nZgłoszono następujących kandydatów na stanowisko prezesa zarządu:\n– Janusz Normalewicz, lat 55, zgłoszony przez Marcina Ludwika, aktualny prezes\n– Witold Osowski, lat 58, zgłoszony przez Mieczysława Nastroińskiego, kierownik oddziału w Strzelcach Opolskich\n– Łukasz Bubel, lat 28, zgłoszony przez Piotra Spychcinę, członek kierownictwa oddziału w Ozimku\nJako pierwszy głos zabrał aktualny przewodniczący – Janusz Normalewicz: „Ja państwu przedstawiać się chyba nie muszę, rządzę tą >>firmą<< wiele lat. Źle państwu?”\nPo gromkich brawach głos zabrał najmłodszy kandydat, kol. Łukasz Bubel: „Wiele lat i nieudolnie! Kiedyś być inspektorem OSiKSI to był szpan, a teraz… Kto w ogóle idzie na te kursy, chyba tylko dzieci zarządu. Strasznie się wszystko drogie zrobiło, a co my z tego mamy? Dalibyście nam chociaż darmowe przejazdy autostradą. Rządzi nami klika starszych panów i trzeba to wreszcie rozwalić!”\nZ kolei kol. Witold Osowski pokrótce przedstawił swój program wyborczy: „Drodzy koledzy, musimy pomyśleć o młodzieży. Tego, że GPSy zawładnęły światem już nie powstrzymamy. Nie zwalnia to jednak każdego dorosłego człowieka z umiejętności poruszania się w terenie z mapą i kompasem. To właśnie w tym kierunku moglibyśmy pójść. Stawianie słupków miałoby już wymiar wyłącznie symboliczny i edukacyjny. Nie są one w dzisiejszych czasach potrzebne, ale przecież nikt nam tego nie zabroni”\nW odpowiedzi prezes Normalewicz stwierdził, że aktualny zarząd i o te sprawy dba należycie: „Pozyskaliśmy bardzo dużo funduszy unijnych, stale szkolimy, nie tylko młodzież”.\nGłos zabrał także minister Osiatyński, który zgłosił swoje obiekcje co to kandydatury kol. Osowskiego: „Pan Osowski bardzo pięknie mówi o młodzieży, ale jaki daje jej przykład? Chciałem kolegom przypomnieć sytuację sprzed dziesięciu lat. Byłem wówczas podsekretarzem stanu w MSWiA, zostałem zaproszony na otwarcie zjazdu z autostrady przy Strzelcach Opolskich. Kol. Osowski przeprowadzał tam właśnie egzamin na młodszego inspektora słupków identyfikacyjnych. Pozwoliłem sobie wytknąć kilka błędów źle przeszkolonemu egzaminowanemu, a wtedy kol. Osowski zmieszał mnie z błotem – dosłownie”.\nNa swoją obronę kol. Osowski przytoczył inne okoliczności: „Proszę Pana ministra, Janusz, ty zresztą też to pamiętasz. Chłopak popełnił kilka błędów, ale kol. Osiatyński wtrącał się do przebiegu egzaminu, czego robić nie powinien, do tego robił to w sposób wulgarny. To on rozpoczął przepychankę. Umówiliśmy się, że pozostanie to między nami. Nie wiem jaki ma pan interes żeby wyciągać to po tylu latach. Dziś żałuję, że nie wezwałem wtedy policji.”\nWyniki wyborów na stanowisko prezesa:\n– Janusz Normalewicz – 48 głosów\n– Łukasz Bubel – 6 głosów\n– Witold Osowski – 15 głosów\nWnioski napływały do Komisji Uchwał i Wniosków pisemnie przez całe zebranie. W sumie zebrano 13 wniosków:\n– Wprowadzenie nowych specjalizacji zaproponował kol. Sobczak z Kędzierzyna-Koźla. Obok młodszego inspektora słupków identyfikacyjnych, inspektora słupków identyfikacyjnych, inspektora słupków identyfikacyjnych dróg powiatowych, inspektora słupków identyfikacyjnych dróg wojewódzkich, inspektora słupków indentyfikacyjnych dróg krajowych oraz inspektora słupków identyfikacyjnych autostrad, powinien pojawić się inspektor słupków identyfikacyjnych dróg ekspresowych.\n– Jeszcze inne specjalizacje zaproponował kol. Łukasz Bubel. Miałyby to być młodszy inspektor jakości urządzeń geolokalizacyjnych, inspektor urządzeń geolokalizacyjnych i starszy inspektor urządzeń geolokalizacyjnych\n– Wniosek o skierowanie sprawy kol. Witolda Osowskiego do sądu koleżeńskiego, zgłoszony przez Marcina Ludwika. Zarzut znieważenia funkcjonariusza publicznego w trakcie pracy powinien być skierowany na drogę sądową. Za uchwałą: 54, przeciw: 15.\nOpublikowano Grudzień 30, 2015Luty 12, 2016Kategorie #Polska2015, #Polska20xxTagi autostrada, GPS, infrastruktura, NGO, Ozimek, stowarzyszenie, Strzelce Opolskie, wybory, władze, zjazdDodaj komentarz do Zjazd\tDumnie wspierane przez WordPressa


Estonia chce przysłać żołnierzy. Jest polska odpowiedź - o2 - Serce Internetu\n| 19.11.2021 16:05\nEstońscy żołnierze będą wspierać polskich pograniczników (PAP, EPA, Belta, Maxim Guchek)\nWyślemy do Polski 100 żołnierzy w celu przeciwdziałania agresji hybrydowej – napisały w piątek Estońskie Siły Zbrojne na Twitterze. Głos w tej sprawie zabrał minister obrony narodowej Mariusz Błaszczak. Potwierdził, że propozycja została przyjęta.\nCieszymy się, mogąc zaakceptować propozycję Estonii. Prowadzimy rozmowy w celu uzgodnienia szczegółów tego wsparcia. Więcej informacji niebawem – odpowiedział na wpis estońskiej jednostki Błaszczak.\nKryzys na granicy. Do połowy przyszłego roku stanie płot\nStraż Graniczna odnotowała od początku roku ponad 34 tys. prób nielegalnego przekroczenia polsko-białoruskiej granicy. Najwięcej, bo prawie 17,3 tys. takich przypadków zanotowano w październiku.\nW listopadzie było to ponad 6 tys., we wrześniu – blisko 7,7 tys., a w sierpniu – ponad 3,5 tys. Z powodu nakładanej przez reżim Aleksandra Łukaszenki na Polskę presji migracyjnej do 2 grudnia na obszarze przygranicznym obowiązuje stan wyjątkowy.\nDo połowy przyszłego roku na granicy powstanie stalowy płot. Na jego szczycie znajdzie się drut kolczasty. Ogrodzenie na Podlasiu będzie miało 180 km długości i 5,5 m wysokości. Wzdłuż granicy zamontowane mają być czujniki ruchu i kamery monitoringu. Na Lubelszczyźnie naturalną zaporą jest rzeka Bug.\nObejrzyj także: Pierwsi migranci wrócili z Białorusi do Iraku. "Rażono nas prądem, pryskano gazem i wodą"\nEstonia zrobi najlepiej jak odstrzeli rakietę w miejsce gdzie przebywa Backo i tiurmy zagrają mu poległ na polu chwały.\n...hmmm, a "Ich dziadowie" mordowali naszych w Podgajach. Smutne to : (((\na gdzie cala UE ktora sie patrzy i nic nie robi , to jest czas zeby zoabczyc kto wspiera Polske !!!\nTusk spieszac sie do Merkiel na odprawe jadac 107 km /god. w terenie zabudowanym-pod Mlawa stracil500zl i prawo jazdy..Teraz ma walczyc wUE o kolejna kare dla Polski za nie przestrzeganie przepisow dla krola Ewropy\nKochani! po co nam Polacy, polskie wojsko [smieci], sad i rzad!1 Mamy to wszystko wNiemczech-Berlinie , Minsku i w Rosji. POZDRAWIAM!\nbrawo Estonia za pomoc przeciw wspolnemu wrogowi\nTak Polski rzad korzysta nawet ze swoich przyjaciul Polski By pronic Polski..A Tusk z Niemcami -Merkiel -wspiera Lukaszenkie ktory wyPOwiedzial --,,nienormalnej''Polsce wojne. I wspomaga Lukaszenkie 700miln EURO.To cos gorszego od HANBY\nCzyżby u nas bylo aż tak źle skoro z Estonii, która powinna siedzieć i pilnować swojej granicy, godzimy się na ich 100 żolnierzy? Druga dywizja 150 angielskich i Łukaszenka z PUtinem pochowają się ze strachu w mysie nory. Unia jest be, bo trzeba ją pogrążyć za nasze zerowo-ziobrowskie bezprawie.\nGenaralissimus z Żoliborza, wyraził zgodę? Czy sami kanałami dyplomatycznymi, wyrwaliśmy setkę Estończyków. Niemców nie chcemy, bo ich nie lubimy, jak i całej, wrednej UE. Przy tak prowadzonej polityce nieudaczników, wcześniej czy później, ruscy przyjdą bez naszej zgody i zaproszenia. I co wtedy, też strzelimy focha? Ja się tylko pytam.\nEstonia cacy, fronteks ..be. Putin ze strachu zwiewa z Kremla za Ural.Błaszczak odtrąbił zwycięstwo w meczu Polska - UE i reszta świata.\nKiedy rzadzkla PO ktora zlikwidowala dywizje wojska szczegulnie na wschodzie-[Pozostalo 60 [[Dzis 130 + 30 tys terytotiansow.] ] Gdyby do tej POry rzadzili nie bylo zadnego zolnierza.. Bo na co skoro Wojsko mamy w Berlinie , Lukaszenki-bialoruskie i ruskie\nuzgodnił z babcia i dostalismy pomoc :-)\nTo Niemcy z makrelą powinni tam stać na deszczu i mrozie, bo to oni stworzyli raj na ziemi wyznawcom Jahwy i Allacha, dla tego tak się oni garną do Europy


BOŻONARODZENIOWY KIERMASZ PŁYTOWY: DRAW Records\nZbliża się Bożonarodzeniowy Kiermasz Płytowy w Pardon, To Tu podczas którego w warszawskiej klubokawiarni będzie można dokonać przedświątecznych zakupów muzycznych. Przedstawiamy wytwórnie, które 10 grudnia pojawią się w Pardon, To Tu. Oczywiście nie zabraknie też DRAW Records, które będzie miało nowiótki minialbum CNC. O reszcie opowiada Borys Dejnarowicz.\nZachęcamy przede wszystkim do nabycia naszego najnowszego wydawnictwa. Wyjątkowego, bo to pierwsza kaseta w katalogu wytwórni DRAW. Mowa o trzeciej, pożegnalnej epce projektu CNC, zatytułowanej Weird Years. Ponadto dostępne będą płyty, które opublikowaliśmy w ostatnich latach na nośnikach fizycznych, a więc nagrania takich wykonawców, jak Manhattan, Armando Suzette, Nonsense & Absurd czy właśnie CNC. Warto dodać, iż na wszystkie pozycje obowiązuje cena pay what you want – sami decydujecie, ile chcecie zapłacić.\nJak wyżej: trzeci i ostatni minialbum CNC (czyli duetu Dejnarowicz-Maciejewski). Jest nieco inny od dwóch poprzednich, ale chyba wciąż słychać, że to CNC, a przynajmniej taki był zamysł.\nPrawdopodobnie ukaże się drugi album formacji Newest Zealand.\nCóż, jest naprawdę wspaniale, obecnie wychodzi mnóstwo pięknej muzyki, zresztą chyba każdy dziś ją tworzy i każdemu wychodzi to tak genialnie, że brakuje komplementów w słowniku. Naprawdę.\nW sumie coraz bardziej dojrzewam do zakupu winylowego wydania Drumming Reicha. Okazja znakomita – facet niedawno skończył 80 lat. Z tego co wiem, można to aktualnie kupić w Pardon, To Tu i jeśli do czasu kiermaszu nikt nie wykupi, to biorę.\nBorys DejnarowiczBoże NarodzenieBożonarodzeniowy Kiermasz PłytowyDRAW RecordsPardon To TuPiotr Strzemieczny


Kawa - jak to wszystko się zaczęło - Caffedelmondo - ekspresy do kawy\nKawa - jak to wszystko się zaczęło\nOn: styczeń,\t30, 2019\nZicaffe SuperiorJak smakuje prawdziwa, brazylijska Arabika, a jaka jest intensywność indyjskiej Robusty. Kawa jak wszystko się zaczęło\nPoranna dawka energii, filiżanka aromatycznej esencji, towarzysz spotkań z przyjaciółką, Twoje codzienne uzależnienie – jakie jeszcze funkcje pełni kawa w Twoim życiu? Wbrew pozorom napój taki jak wszystkie, a jednak to właśnie bez niej nie potrafisz żyć. Niczym ze swoją największą miłością zaczynasz z nią dzień, idziesz przez życie i zatrzymujesz w pamięci te momenty, które mają dla Ciebie szczególne znaczenie.\nKawa to również nasz codzienny narkotyk – grupy młodych, pełnych energii i radości z życia osób, które tworzą zespół Caffe del Mondo. To właśnie ona stała się dla nas inspiracją do stworzenia miejsca, które pozwala Ci oddać się w pełni kawowemu uzależnieniu.\nCaffe del Mondo, czyli najwyższej jakości aromatyczne ziarna zielonej kawy pochodzące z różnych części świata. Rozpieszczająca zmysły brazylijska Arabika, jak również głęboka, indyjska Robusta - każda z nich ma w sobie to "coś", co sprawia, że nie potrafimy bez niej żyć.\nKozi obłęd, czyli jak to wszystko się zaczęło?\nMało kto pewnie wie, ale pierwsze wzmianki na temat kawy sięgają już IX wieku. Jak mówi legenda, jako pierwsze owoców kawowca spróbowały kozy, przez co pasterz Kaldi uznał je za opętane – po zjedzeniu czerwonych jagód tańczyły bowiem i podskakiwały.\nNa początku kawa spożywana była w postaci mielonych ziaren wymieszanych ze zwierzęcym tłuszczem, natomiast od XIV wieku Arabowie rozpoczęli przyrządzanie jej w formie napoju. Towarzyszyła myślicielom i rewolucjonistom z całego świata, aż w końcu w XVII wieku ziarna kawy trafiły do Wenecji, gdzie w 1945 roku otworzono pierwszą kawiarnię - Caffe Florian.\nPoczątkowo kawa uznawana była za napój niesmaczny i niezdrowy, przez co nie cieszyła się zbyt dużą popularnością. Z czasem, kiedy zauważono, że doskonałym dodatkiem jest mleko, śmietanka lub sól, nabiera ona zupełnie nowego smaku i charakteru.\nCo oznacza słowo „kawa”? Prawdopodobnie pochodzi od arabskiego słowa „kahwa”, by z czasem nazywano ją „kahve”, która dała początek włoskiej wersji „caffe”.\nObecnie kawa stanowi jeden z najpopularniejszych produktów na świecie – zajmuje drugie miejsce w światowym handlu, gdzie na pierwszym stoi ropa naftowa.\nPrawdopodobnie większa część kawowych maniaków bez problemu rozpozna ziarenko kawy, jednak problem pojawia się wtedy, gdy chcemy rozpoznać drzewko kawowe. Czy wiedzieliście o tym, że kawa jest owocem?\nNasiona kawy przez dłuższy czas kiełkują w stałej temperaturze 24 stopni znajdując się w tzw. „szkółkach”. Po upływie 10 miesięcy i po osiągnięciu wysokości na poziomie około pół metra, zostają przesadzone na plantację.\nDrzewko kakaowca pokryte jest ciemnozielonymi liśćmi, które rosną parzyście naprzeciwko siebie, natomiast białe kwiaty kojarzące się z jaśminem, rosną wzdłuż gałęzi. Z czasem płatki z kwiatków opadają, a w ich miejscu pojawiają się zielone owoce z dwoma ziarenkami, które dojrzewają przez okres 9 miesięcy. Po tym czasie stają się purpurowo-czerwone.\nDo produkcji aromatycznej kawy ziarnistej wykorzystuje się dwa podstawowe gatunki kawy: Arabikę oraz Robustę, które z jednej strony są do siebie podobne, z drugiej natomiast wiele je różni.\nZiarna Arabiki pochodzą z Jemenu i stanowią około 2/3 światowej produkcji kawy. Niejednokrotnie nazywane są „górską kawą” ze względu na fakt, że uprawia się je w wysokich terenach, co przekłada się na trudności w ich uprawie.\nArabika to od wielu lat najszlachetniejszy i najbardziej wyrafinowany gatunek kawy. Charakteryzuje ją niska zawartość kofeiny, a także łagodny smak, w którym czasem można wyczuć słodkie nuty, mogące zostać wzbogacone posmakiem czekoladowym lub korzennym.\nJako kawowi eksperci z Caffedelmondo polecamy najwyższej jakości kawy ziarniste, o wysokiej zawartości Arabiki: Caffedelmondo Suerior lub włoskie Zicaffe Superior, Mambo Supreme\nJest to kawa gatunku C, którą uprawia w terenach niżej położonych – w zachodniej i środkowej Afryce, Brazylii oraz południo-wschodniej Azji. Jest ona prostsza w codziennej uprawie i bardziej odporna na zmienne warunki atmosferyczne, jak również te zmienne warunki klimatyczne.\nRobusta zawiera około 1,4-4% kofeiny, co daje wynik niemal dwa razy większy w porównaniu Arabiki. Wyróżnia ją także charakterystyczny, ostry i wyrazisty smak. To właśnie ona wykorzystywana jest do kaw ziarnistych w hipermarketach, a także do produkcji kawy rozpuszczalnej. Co więcej, często pojawia się w mieszankach kawowych (blendach) wykorzystywanych do mocnego espresso, gwarantując nam tym samym gęstą cremę delikatnie unoszącą się na kawie.\nNasze kawowe propozycje, w których wyczuć można ziarna Robusty to: Caffedelmondo Crema\nTe i inne świeżo palone kawy ziarniste znajdziecie znajdziecie u nas na stronie\nSłodka czy gorzka – jaką kawę ziarnistą wybrać?\nTo, jaki smak ma dana kawa, zależne jest od wielu czynników, wśród których najważniejszym jest gatunek i kraj pochodzenia ziaren. Te pochodzące z Afryki wyróżnia kwiatowo-owocowy aromat, w której dominuje naturalna kwasowość, a te z Ameryki Środkowej i Południowej zachwycają czekoladowo-orzechową nutą, z odrobiną karmelu.\nJeżeli ciekawi Was, jak smakuje prawdziwa, brazylijska kawa, a kiedy pojawiła się ona w Gwatemali lub Kolumbii, to zapraszamy na cykl artykułów, w których skupimy się na głównych producentach kawy z całego świata. Z nami poczujecie, jaką kawą pachnie życie w następujących krajach:\nTags: kawa historia robusta arabica świeżo palona\nCechy kawy ziarnistej: crema - aksamitna pianka na ulubionej kawie\nCechy kawy ziarnistej: kwasowość – dlaczego kawa jest kwaśna?\nKawowe podróże: kawa pachnąca cynamonem – ale Meksyk!