Studencki ruch kół naukowych na WSG - Społeczeństwo\nStudencki ruch kół naukowych na WSG\nniektórym stereotypom dotyczącym krajów muzułmańskich, nowoczesny kraj, którego mieszkańcy kultywując bogatą tradycję i zachowując\nzasady islamu, są niezwykle otwarci na kontakty\nz Europą. Jednocześnie to kraj z olbrzymim potencjałem: doskonale rozwijająca się gospodarka, stabilne - mimo dwuetniczności (Arabowie i\nBerberowie) – społeczeństwo, bliskie kontakty z\nkrajami Unii Europejskiej (m.in. Hiszpania, Francja). Nie bez\nznaczenia pozostaje też atrakcyjność turystyczna tego wspaniałego zakątka świata: dzika przyroda (od śródziemnomorskiej makii, poprzez lasy cedrowe i zwrotnikową roślinność\npołudniowego Maroka aż po pustynną ﬂorę i faunę Sahary),\nwysokie góry (Atlas Wysoki, Średni, Antyatlas, Rif) z prawdziwymi stacjami narciarskimi, wspaniałe zabytki kultury (od\nruin rzymskich kolonii poprzez imponujące zabytki marokańskiego średniowiecza po kolonialne pamiątki po obecności\nHiszpanów, Portugalczyków i Francuzów) i wreszcie wyjątkowy folklor marokańskich Berberów.\nMożna więc śmiało stwierdzić, że wysoki poziom cywilizacyjny, nowoczesny system\nkształcenia (studia w systemie\nbolońskim licencjat/studia inżynierskie + magisterium) dają\npodstawy do rozwoju ścisłej\nwspółpracy na płaszczyźnie\nakademickiej oraz wymiany\nMa to potwierdzenie nie tylko\nw doskonałym przyjęciu naszej delegacji przez władze\nmarokańskich uczelni, ale\nprzede wszystkim w zainteresowaniu ze strony studentów\ni maturzystów. Szczególną\nuwagę zwróciły takie kierunki,\njak: informatyka, zarówno w\nwydaniu ekonomicznym, jak\ni inżynierskim, handel zagraniczny oraz niezwykle prestiżowa w Maroku „architektura i\nurbanistyka”. Studenci docenili\ninnowacyjność i praktyczność\nkształcenia oraz liczne kontakty międzynarodowe naszej\nCHCĄ STUDIOWAĆ W WSG\nW grudniu ubiegłego roku delegacja WSG przez tydzień\nprzebywała w Maroku na zaproszenie tamtejszych uczelni.\nCelem pobytu było poznanie systemu kształcenia akademickiego w Maroku i na terenie Afryki Północnej oraz ustalenie\npłaszczyzn współpracy i podpisanie oﬁcjalnych porozumień\nz marokańskimi uczelniami. W tym czasie przedstawiciele\nWSG odwiedzili trzy szkoły wyższe, posiadające kampusy w\nnajwiększych miastach Maroka: nowoczesnej Casablance,\nstołecznym Rabacie, eleganckim Tangerze i południowym\nSaﬁ. Ponadto odbyły się spotkania z przedstawicielami branży hotelarskiej i spożywczej oraz z prezesem Afrykańskiej\nUnii Rzeczoznawców. Ich rezultatem są umowy umożliwiające kształcenie pracowników\nmarokańskich ﬁrm w Polsce.\nWizyta w Afryce była wynikiem rosnącego zainteresowania ofertą polskich uczelni\nwśród studentów z Maroka\ni całego Maghrebu (muzułmańska, północna Afryka).\nGlobalizacja, a także rozwój\ngospodarczy i obecność Polski w strukturach zjednoczonej Europy czynią naukę w\nnaszym kraju coraz bardziej\natrakcyjną. Do tego dochodzą wyjątkowo niskie koszty\nkształcenia oraz wysoka renoma polskich ośrodków aka- Mauzoleum Mohameda II - Rabat\ndemickich. Poważnym ograniczeniem jest jedynie brak\noferty kształcenia w językach\nobcych, takich jak angielski\nczy dominujący w północnej\nAfryce francuski. Dlatego\nstarania naszej Uczelni, by\nrozbudować ofertę dla obcokrajowców, w tym nauczanie\nw językach obcych, zostały szybko zauważone przez\nMarokańczyków. Niewątpliwie złożyła się na to również\nwysoka renoma WSG w środowiskach branżowych oraz\naktywność na zagranicznych\ntargach edukacyjnych i saloPodpisanie umowy międzyuczelnianej - Casablanca\nTrzeba w tym miejscu przypomnieć, że Maroko szczyci\nsię wspaniałą tradycją akademicką - powstałą w VIII\nwieku w Fezie uczelnię El\nKarawijjin - uważa się za najstarszy uniwersytet świata.\nA i dziś marokańskie uczelnie (świeckie i koraniczne)\nprzyciągają studentów z całej\nAfryki i świata arabskiego, a\nostatnio również z Europy (!).\nWskaźnik skolaryzacji (procent osób studiujących) jest\ndziś wyższy niż w wielu krajach Europy.\nMaroko to obecnie, wbrew Mury obronne - Meknes\nJuż niedługo studia w Bydgoszczy powinni rozpocząć\npierwsi Marokańczycy. Mamy\nnadzieję, że wzbogaci to doświadczenia\npolskich studentów i pozwoli\nna zainteresowanie ich nowymi sektorami gospodarki.\nPonadto nasi studenci będą\nmieli okazję skorzystać z oferty\npraktyk i staży w marokańskich\nﬁrmach, głównie z branży turystyczno-hotelarskiej,\ninformatycznej oraz z atrakcyjnych wyjazdów studyjnych.\nLiczymy, że kontakty zaowocują\nwspółpracą na innych polach,\nna przykład naukowo-badawczym.\nWyszyńskiego), prof. dr hab. Jan\nWiniecki (prezes Rady\nTowarzystwa Ekonomistów Polskich, profesor\nWyższej Szkoły Informatyki i Zarządzania w\nRzeszowie), ks. prof. dr\nhab. Janusz Mariański\nLubelski), prof. dr hab.\nZbigniew Drozdowicz (Uniwersytet\nim. Adama Mickiewicza w Poznaniu),\ndr Robert Gwiazdowski (Uniwersytet\nWarszawski, Centrum im. Adama Smitha),\nprof. dr hab. Jacek Bartyzel (Uniwersytet\nMikołaja Kopernika w Toruniu), prof. dr\nhab. Włodzimierz Dłubacz (Katolicki Uniwersytet Lubelski), prof. dr hab. Barbara\nPolszakiewicz (Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu oraz WSG w Bydgoszczy) oraz Janusz Korwin-Mikke.\nMateriały pokonferencyjne zostaną opublikowane w czerwcu br. nakładem Wydawnictwa Uczelnianego WSG.\nSłowo „liberalizm” bywa rozmaicie rozumiane, ale zawsze chodzi w nim o pewien\nrodzaj wolności w stosunkach społecznych. Jednak i wolność jest różnie pojmowana. Można się było o tym przekonać\npodczas grudniowej konferencji naukowej\n„Dylematy współczesnego liberalizmu. Li-\nFragmenty wypowiedzi prelegentów konferencji:\nW czym widzę niebezpieczeństwo? W skrajnie antyliberalnej i konstruktywistycznej postawie. Problemy, czy to\nlokalne, czy to globalne, muszą, zdaniem\nBaumana, być rozwiązywane przez jakąś globalną, scentralizowaną instytucję.\nMówienie o pozytywnej i negatywnej globalizacji jako żywo przypomina dyskusję\nwokół negatywnej i pozytywnej wolności\n(zainicjowanej przez Izaaka Berlina). Tak\njak liberał widzi wielkie niebezpieczeństwa\nw koncepcji pozytywnej wolności, tak powinien widzieć te niebezpieczeństwa (bo\nsą one co najmniej podobnego rzędu) w\nkoncepcji pozytywnej globalizacji.\n(prof. dr hab. inż. Witold Kwaśnicki)\nJeżeli zanikają wartości uniwersalne i sens życia zbiorowego, wówczas\nna takiej ,,pustyni” ostoi się tylko jeden\ncel: dobrze żyć w możliwym komforcie.\nCel ekonomiczny staje się podstawowy,\nbo przede wszystkim trzeba żyć, a mówienie o nim brzmi bardzo naturalnie, tak\nbardzo, że rychło pożera całą przestrzeń,\njeżeli nie znajduje konkurencji.\n(ks. prof. dr hab. Janusz Mariański)\nberalizm w życiu społecznym, gospodarce\ni polityce”. Organizatorem była Wyższa\nSzkoła Gospodarki w Bydgoszczy oraz\nPunkt Informacji Europejskiej - Europe Direct w Bydgoszczy w partnerstwie ze Stowarzyszeniem „Integracja i Współpraca”.\nDwudniowe obrady konferencyjne odbywały się w sekcjach tematycznych. Swoje\npoglądy przedstawili m.in.: prof. dr hab.\nPiotr Kryczka (Katolicki Uniwersytet Lubelski oraz WSG w Bydgoszczy), prof. dr\nhab. inż. Witold Kwaśnicki (Uniwersytet\nWrocławski), ks. prof. dr hab. Henryk Skorowski (prorektor Uniwersytetu Kardynała\nDemokrata nie tylko nie lubi\nludu i boi się go – jego „ciemnoty” i „nieprzewidywalności” – ale nie lubi również samego słowa „lud”, które kojarzy\nmu się (i słusznie) z istnieniem hierarchii społecznej, poziomu wertykalnego:\n„góra – dół”. Demokrata „bezprzymiotnikowy” woli mówić „masy”; demokrata\n„ludowy” – „masy pracujące”; demoliberał – „obywatele”, a demokratyczny „pragmatyk” – „ludzie”. Tak zatem\ndemokratyzm ideologiczny doskonale\nzgadza się z elitaryzmem; demokracją jest odrzucenie tradycyjnego ładu\nhierarchicznego, równość służy zniszczeniu zróżnicowania ról i funkcji społecznych oraz naturalnych autorytetów,\nale tylko elita ludzi rozumnych posiada\nwysoką świadomość celu, którego ziszczeniu uruchomienie demokratycznych\nprocedur ma służyć.\n(prof. dr. hab. Jacek Bartyzel)\n„...to nie w samym liberalizmie,\nale we współczesnej dezinterpretacji podstawowych zasad liberalizmu tkwi zasadnicze źródło jego kryzysu”\n(dr Ryszard Mordarski)\nLiberalizm, liberalny, liberał – coraz częściej\nw naszym codziennym\nżyciu spotykamy się z\ntymi określeniami. Liberalizm w rozumieniu\n„Słownika współczesnego języka polskiego (pod\nred. B. Dunaja) to ogół\nsię z XVIII w., których\ngłównym założeniem jest idea wolności\nczłowieka jako jednostki, zagwarantowanie każdemu możliwości swobodnego\ndziałania gospodarczego i społecznego,\nbez ingerencji instytucji - w szczególności\n„Problem jednak nie w tym, ze\nliberałowie nie mieli świadomości konieczności „zapłacenia” za realizację\nswych programów społecznych, a nawet nie w tym, że w istotny sposób różnili się w poglądach na tę kwestię, lecz\nw tym, że w momencie, gdy następowało przejście od słów do czynów, mało\nkto się oglądał na różnego rodzaju „za\ni przeciw” i postępowano tak, jakby w\ngrę wchodziła tylko jedna alternatywa:\n„wolność albo śmierć”, a jej bilans był\ntak przerażający, że sami liberałowie\nzaczęli się poważnie zastanawiać, czy\njednak nie tkwi w ich „rachunkach” jakiś zasadniczy błąd. Problem również\nw tym, że przy realizacji takich programów, jakie proponują liberałowie, najwyższą cenę płacą z reguły najsłabsze\ngrupy społeczne – te, którym z trudem\nprzychodzi sprostać elementarnym\npotrzebom codziennego życia; a one\nprzecież stanowiły i w niejednym kraju\nnadal stanowią ową większość, z którą\nmusi się liczyć każda siła polityczna.”\n(prof. dr hab. Zbigniew Drozdowicz)\nrozmowa z Robertem Łucką\n– Architektem Miasta Bydgoszczy,\nwykładowcą w Instytucie Architektury i Urbanistyki WSG\n- Jest Pan bardzo popularną osobą w Bydgoszczy, częstym gościem w mediach…\n- …również obiektem krytyki, a nawet\npomówień. Rozumiem to jednak, gdyż\nmam to wkalkulowane w specyﬁkę zajmowanego stanowiska. Muszę stale\npoznawać opinie różnych ludzi, rozmawiać z nimi i starać się przekonywać\nich do swoich racji. Budzi to zrozumiałe\nOd roku pełnię funkcję dyrektora Wydziału Administracji Budowlanej Urzędu Miasta Bydgoszczy, ale zawód architekta wykonuję od ponad 20 lat i\nwiem, że jeżeli chce się zapalić innych\ndo swoich pomysłów, samemu trzeba\npłonąć. Architektura jest w dużej mierze grą kompromisów i trzeba z tego\nzdawać sobie sprawę już nawet w trakcie studiów.\n- Jakie zadania wypełnia architekt Bydgoszczy?\n- Jak będzie zmieniała się Bydgoszcz?\n- W Bydgoszczy mamy do czynienia\nze znakomitą koegzystencją obszarów\nzurbanizowanych i przestrzeni zielonych. Zaletą naszego miasta jest to,\nże ma dużo wartościowej substancji\narchitektonicznej, takiego „architektonicznego mięcha”, które jest smakowitym kęskiem historii oﬁarowanym\nwspółczesności. Mam na myśli obszar\nStarego Miasta, ul. Gdańskiej, przepięknej ul. Cieszkowskiego, ciekawy\nzespół zabudowy zwany „Londynkiem”. Również Bocianowo, które niektórzy mieszkańcy Bydgoszczy, w tym\ni sami architekci uważają za nieciekawą dzielnicę, ja wręcz przeciwnie - dostrzegam jej piękno i potencjał. Tuż po\nprzyjeździe do Bydgoszczy wynająłem\ntam mieszkanie, czułem się bardzo dobrze, bo przypominało mi warszawską\nPragę, która pod wieloma względami\njest teraz „trendy”. Myślę, że również\nBocianowo warte jest wygrania.\nJaka będzie Bydgoszcz? Nie chciałbym wchodzić w obszary futurystycz-\nUrokliwy zakątek Wyspy Młyńskiej - fot. M.Ż.\n- Jak to ładnie ujęto w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta Bydgoszczy, architekt prowadzi sprawy z\nzakresu kształtowania i realizowania\nładu architektonicznego miasta, wykonuje czynności z zakresu administracji\nbudowlanej oraz uczestniczy w zapewnieniu zrównoważonego rozwoju miasta. O dniu codziennym pełnym uwarunkowań prawnych nie ma co mówić,\nwolę porozmawiać o planach, ideach i\nmarzeniach, które są „świętami” mojego dnia pracy. Takim świętem było dla\nmnie w ubiegłym roku współorganizowanie konferencji „Bydgoszcz – miasto\nogród na przestrzeni wieków”, która w\noparciu o historyczne fundamenty mia-\nła wskazać tendencje w rozwoju miasta. Kolejnym małym świętem było, w\nramach „odkrywania nocnego piękna\nBydgoszczy”, oświetlenie pomników:\nprezydenta Leona Barciszewskiego,\nTrzech Gracji przy ul. Stary Port, czy\nWyspy św. Barbary. Przygotowujemy\nsię do oświetlenia południowej pierzei\nRynku, rozstrzygnięcia problemu jego\nzachodniej pierzei, zagospodarowania\nPlacu Teatralnego… Noszę się też z\nzamiarem poszukania innej formy zabudowy nabrzeży rzeki Brdy, bo moim\nzdaniem, dotychczasowe rozwiązania\nnie wytrzymały próby czasu.\nnych mrzonek o konkurujących ze\nsobą wieżowcach. Drapaczy chmur\nwzorem Warszawy nam nie potrzeba.\nBydgoszcz ma inną skalę, przestrzenny klimat. Podjęto już działania związane z tzw. „przywracaniem rzeki miastu”.\nWzdłuż Brdy mają powstać przystanie\n(zwane też marinami), gdzie będą mogły cumować motorówki, barki, kajaki,\nżaglówki. Żyjemy przecież na szlaku\nznakomitej komunikacji wodnej od Berlina aż do Kaliningradu. Mam nadzieję,\nże ten szlak będzie wkrótce udrożniony.\nWcześniej powiedziałem, że Bydgoszcz jest miastem koegzystencji architektury i zieleni. Dodam, że jest to\nrównież miasto muzyki. W kreacji przestrzeni muzyką można wiele wygrać.\nSkoro turyści do Dublina jeżdżą, żeby\nchodzić po pubach, pić piwo i słuchać\ndobrej muzyki, to również i Bydgoszcz\nmoże być takim miejscem. Niedawno\nmiałem przyjemność być na koncercie\nbig-bandu Pałacu Młodzieży. Jestem\nnim oczarowany, podobnie jak znakomitym big-bandem Józefa Eliasza.\nMamy wspaniałą Akademię Muzyczną\ni Rafała Blechacza. Jest to magnes,\nktóry może przyciągać ludzi. Myślę\nzwłaszcza o tzw. weekendowych turystach.\nTradycyjny i nowy, czyli spichrze i Przechodzący przez rzekę\n- dwa symbole Bydgoszczy - fot. M.Ż.\n- Uważam, że obydwa miasta są „skazane” na siebie i znakomicie się uzupełniają. Widać to na przykładzie WSG,\nktóra współpracuje z kadrą naukową z\nTorunia. My mieszkańcom Torunia nie\nodbierzemy gotyku, oni nam nie odbiorą secesji, neostylów, przestrzeni zielonych, sportu, rekreacji. Razem można\nwiele zdziałać. Jest to kwestia czasu,\naby te miasta jeszcze bardziej zbliżyły\nsię do siebie.\n- W WSG prowadzi Pan wykłady z\nprzedmiotu „Struktura miasta”. Na co\nszczególnie uwrażliwia Pan studentów?\n- Wiemy, że w trakcie tych zajęć teoria przekłada się na konkretne działania…\n- Gdy rok temu rozpocząłem pracę\njako Architekt Miasta, jedną z pierwszych decyzji było nawiązanie kontaktów z WSG, a ściślej z Instytutem\nArchitektury i Urbanistyki. Jestem przyzwyczajony do tego, że urząd miasta\nwspółpracuje z uczelniami, co przynosi\nobopólne korzyści. Ja zyskuję w WSG\npewien materiał studialny, który jest\npunktem wyjścia do otwartej dyskusji\nz radnymi lub prezydentem miasta.\nStudenci nie są zawieszeni w próżni,\nrobią prace, które praktycznie mogą\nsię przydać. Przykładem może być\n„Blechaczówka”, czyli muszla koncertowa, zaprojektowana przez studentów\nWSG, która jest ukłonem w stronę młodego, utalentowanego, a jednocześnie\nbardzo skromnego pianisty. Chcielibyśmy, aby Rafał Blechacz czuł się tutaj\nhołubiony, rozpieszczany, żeby chciał\npowracać do Bydgoszczy.\nStudenci opracowują również trudniejsze tematy np. zagospodarowania\nzbiegów ulic: Gdańskiej i Śniadeckich,\nDługiej i Podwala, Wełnianego Rynku,\nczy wreszcie zachodniej pierzei Starego Rynku. Dzięki współpracy z Uczelnią udało mi się przekonać niektórych\noponentów, że można wprowadzać nowoczesną formę architektury w historyczne otoczenie. Zaproponowaliśmy\nze studentami zabudowę zachodniej\npierzei, ale w taki sposób, żeby nie\nutracić widoku Katedry z perspektywy Rynku Starego Miasta. Studenci\nzaprojektowali postawienie narożnej,\nprzeszklonej kamienicy. Nasi oponenci\nstwierdzili, że to ciekawe rozwiązanie.\n- A jak to było z panem Twardowskim?\n- Wspólnie z doc. dr. Krzysztofem Borowskim, kierownikiem Pracowni Projektowania Urbanistycznego WSG,\nuczestniczyliśmy w tzw. indagandzie\nBydgoszcz nocą - fot. M.Ż.\n- Jest coś, co nazywa się genius loci,\nczyli duch miejsca. Architekt powinien\nmieć przeświadczenie, że droga, którą\npodąża, jest słuszna, ale musi przede\nwszystkim popatrzeć, w jakim kontekście przestrzennym się znajduje, czy\nw danej sytuacji właściwe jest np. zrobienie linii falistej, czy kątów prostych\n(nazywam to kontekstualizmem). Z\nksiążki „O budowie formy architektonicznej” Juliusza Żurawskiego, znakomitego polskiego architekta okresu\nmiędzywojennego wyniosłem, że każdy z ludzi nosi odmienne „pole stanu\nwewnętrznego”. Zatem jako architekt\nmuszę przyjąć, że to, co dla mnie jest\nznakomite, nie musi być wcale takie\ndla mojego odbiorcy, w szczególności\ndla inwestora. Muszę przedstawić mu\nodpowiednie argumenty, aby jego pole\nstanu wewnętrznego było gotowe na\nprzyjęcie mojej architektonicznej idei.\nWracam do pytania o strukturę miasta.\nGdy wchodzimy w przestrzeń, oceniamy, co ona mówi, jaki jest zastany „obraz semiotyczny” i co możemy wnieść\nnowego. Naszym partnerem w dyskusji\njest zastana architektura, ale też włodarze miasta, deweloperzy i inwestorzy indywidualni. Prezentując własne\nkoncepcje, musimy uszanować ich poglądy i przyjąć je z dużym poczuciem\npokory. To oni ryzykują swoje pieniądze, swój potencjał czasowy, emocjonalny. My mamy tymi kartami zagrać\ntak, żeby otrzymać jak najlepszy wy-\nnik. Na to wszystko uczulam studentów w ramach „struktury miasta”, która wydaje mi się bardzo wdzięcznym\nurbanistycznej, polegającej m.in. na\nwytypowaniu kilku fragmentów miasta,\nzinwentaryzowaniu ich i zaproponowaniu nowych rozwiązań. Efekty były\nznakomite. Jeden z zespołów przedstawił tezę, że odległości między rynkami miasta układają się w tajemniczą\ngwiazdę pogańskiego boga Peruna.\nPowiązałem to więc z legendą o Twardowskim, którego, jak wiemy, czekały\nognie piekielne. Otóż, gdy Twardowski\ndowiedział się, że Bydgoszcz upodobał\nsobie Perun (który chronił od ognia),\nprzyjechał do nas, żeby rozeznać jego\ntajemnicę. Nie mógł dokładnie zobaczyć gwiazdy Peruna, więc wsiadł na\nkoguta i poleciał wyżej. W każdym razie dzięki bytności w Bydgoszczy nigdy Twardowskiego ognie piekielne nie\nNiejednokrotnie mówię studentom:\ntwórzcie rzeczy realne, ale jednocześnie puszczajcie wodze fantazji.\nArchitektura jest jak życie, ma swoje elementy odczuwalne - aż do bólu\ni te niemierzalne, których nie można\nnawet zwerbalizować. Jeden z moich\nnauczycieli mawiał, a ja to powtarzam,\nże o architekturze trzeba śnić, a potem\nprzelewać sny na papier.\n- Ostatnie pytanie dotyczy również Bydgoszczy: jak się Panu tutaj mieszka?\n- Dobrze. Bydgoszcz ma dobrą, ludzką\nskalę. Nie jest za duża, daje się ogarnąć. Ma też przepiękne okolice. Mnie\nsię wydawało, że na Podlasiu, gdzie\nmieszkałem ostatnie 20 lat, jest dużo\nzieleni, ale Bydgoszcz mnie zachwyciła swymi parkami, zieleńcami i otaczającymi zespołami leśnymi. Cenię\narchitekturę i malownicze powiązanie\nz Brdą. W przeciwieństwie do Wisły\nczy Odry to rzeka, przez którą można\nprzerzucić wiele mostów i kładek, które same w sobie mogą być atrakcją\nturystyczną. I wreszcie muzyka, której\njestem wielkim miłośnikiem, jest tak\nczęsto obecna w przestrzeni miasta.\nPiękno architektury i muzyki to dwa\nelementy, które ciągle przewijają się\nprzez moje życie.\nrozmawiała Elżbieta Szajkiewicz\nTrzy kamienne kręgi Opery Nova malowniczo położone w zakolu Brdy\n- Niedaleko Bydgoszczy jest Toruń…\njak sen o przyszłości\nKażdy z nas lubi marzyć.\nMarzenia zaspokajają nasze pragnienia, dają siłę\ni pomysły do działania.\nSpecyﬁcznym ich typem\njest przyszłość. To właśnie\njej poświęcono wystawę\nEntry 2006 w Essen w\nNiemczech, na którą wybrali się studenci architektury i urbanistyki oraz kulturoznawstwa pod koniec\nubiegłego roku, wyjazd\nzaś zorganizowało biuro\nNiektórzy widać wolą poczciwego Jamesa Bonda\nNa Entry chodziło się po czerwonym dywanie i w czerwonych kaskach\nPokój przyszłości według Entry 2006\nZwiedzanie wystawy rozpoczyna się na 5. piętrze\nDesign to istotna część\nkultury i życia codziennego. Obejmuje zarówno\nobiekty przestrzenne, jak\ni znaki graﬁczne oraz całe\nzintegrowane systemy, od\nprzetwarzania informacji po zespoły\nbardziej ogólnie, design\nmożna uznać za narzędzie\nsłużące poprawie jakości\nżycia. Georg Nelson w\nswojej książce „The Problem of Design” napisał, że\n„Design… jest przejawem\nzdolności człowieka do\nprzekraczania swoich duchowych granic.” I taki też\nświat ukazano na Entry, w\nobecnych czasach, w których nie istnieją ograniczenia materiałowe, w których\nﬁzyka zaczyna przegrywać\nz ludzką pomysłowością,\ntechnologia rozwija się w\nniezwykłym tempie, a designerzy mogą kreować\nwręcz futurystyczne wizje\nsztucznej natury i naturalnej techniki.\nJednym z kierunków, w którym podążają projekty, jest\ntzw. B.A.N.G. design, czyli\nnanotechniką, biotechnologią, genetyką, cybernetyką i zaawansowaną informatyką. Przykładem może\nbyć zaprojektowany przez\nIwamota Scotta Jellyﬁsh\nHouse, czyli dom w kształcie wychodzącej z morza\nryby, którego ściany wiją\nsię z niezwykłą lekkością dzięki powielaniu struktury spienionej, bąbelkującej\nwody. To, że taka architektura ma przyszłość, pokazuje niedawno wybudowany\nw Pekinie, oparty na tej samej zasadzie,\nchoć o wiele prostszej konstrukcji basen\nolimpijski autorstwa Chrisa Bosse. Równie rewolucyjne są wizje szwajcarskiego studia Herzog & de Meuron, którego\nsilikonowe lampy inspirowane hasłem\n„Druga skóra” przypominają olbrzymie\nplemniki. Coraz silniej design sięga też\ndo robotyki, wykorzystując doświadczenia naukowców sprzed kilku lat i tworząc\nroboty jeżdżące na koniach czy prezentujące wiadomości w telewizji jak Replika Q1 autorstwa Hiroshi Ishiguro.\nNie wszystkie jednak pomysły przypadły\nnaszym kulturoznawcom i architektom\ndo gustu. „Patrząc na niektóre ekspozycje miałam wrażenie, jakbym się cofnęła\ndo czasów modernizmu. Szczególnie,\njeśli chodzi o niektóre wizje zabudowy\nmiejskiej, gdzie wyznacznikiem było\nskumulowanie społeczeństwa na jak najmniejszej powierzchni. Ideologie te są\nwidoczne na powszechnie nam znanych\nblokowiskach, więc bardzo możliwe, że\nświat pójdzie dalej tą drogą. Lecz, czy\njest ona właściwa i przede wszystkim\nprzyjazna człowiekowi, to już każdy z\nosobna powinien sobie odpowiedzieć”\n– podsumowuje Michalina Majda, studentka III roku architektury.\nPRZYSZŁOŚĆ W WORKU\nWłaściwie już na początku wystawy sprowadza się oglądających na ziemię, prezentując drewniane konstrukcje, domy z\nworków spod znaku „zrób to sam”, znane\nwszystkim elementy życia w niecodziennych sytuacjach, a wszystko po to, aby\npokazać aspekt „ograniczanego designu”. Wraz z każdym kolejnym piętrem\nwystawy, których jest aż pięć, natężenie\ntechnologii i jej zaawansowania rośnie.\nO Entry słyszy się różne głosy, z jednej\nstrony podkreśla się funkcjonalizm, nowe\nformy, organicyzm, ale nieobecne są tu\nsłowa kiczu, utopii. Barbara Jankowska,\ndziennikarka i pedagog, uczestniczka\nwycieczki, stwierdza: „Znaczna liczba\nprojektów zasługuje moim zdaniem na\nmiano „wizjonerskiej”, choć osobiście,\nprzyglądając się projektom, nie odczułam ewentualnej przyszłej potrzeby zainstalowania w swoim domu np. półki z byłego worka magazynowego. Oczywiście,\nmając do dyspozycji materiały podobne\ndo tych, jakie zaproponowano na wystawie, można tworzyć istne cuda na użytek\nwłasny, lecz trzeba najpierw znaleźć w\nsobie wrażliwość na te rozwiązania, czyli\nwłaśnie potrzebę”. Widać nawet najbardziej zaawansowana technologia nigdy\nnie zastąpi zdrowego rozsądku i ludzkiej\nKULTURA Z WĘGLA\nCała wystawa usytuowana była w kopalni Zollverein, niezwykłym miejscu, wpi-\nlekkości i atrakcyjności. Projekty Gehry’ego budzą na myśl harmonię z kształtami znanymi ze świata przyrody. Można\npowiedzieć, że wreszcie bryły budynków\nmają „jakiś” kształt” – tłumaczy Basia,\na Michalina dodaje: „Nowatorska, odważna, lecz przede wszystkim mało\nfunkcjonalna. Myślę, że na reprezentatywny budynek w mieście odpowiednia,\nlecz zastosowanie jej np. w budynkach\nmieszkalnych jest niewskazane”.\nNa pewno taka wyprawa to wspaniała\npodróż do świata przyszłości, który zachwyca, inspiruje, czasem też przeraża. Designerów XX wieku przepełniała\nwiara w możliwość stworzenia lepszego\nświata. Aktualnie do rozwoju na pewno podchodzi się rozsądniej, ale ludzie\nnie przestaną marzyć, dążyć do lepszej\nprzyszłości, warto więc zobaczyć co nas\nw niej czeka. A okazja będzie, gdyż o\nEntry 2006 na naszej Uczelni jeszcze\nusłyszymy podczas prezentacji zdjęć,\nwykonanych przez naszych architektów\ni kulturoznawców, na którą serdecznie\nMuzeum MARTa w Herford\nsanym na listę Światowego Dziedzictwa\nUNESCO. Tam, gdzie kilkadziesiąt lat\ntemu wydobywano węgiel, dziś stworzono centrum kulturalne z muzeum, kasynem i centrum wzornictwa przemysłowego. Można zatem zobaczyć liczne atelier\nprojektantów, można też posłuchać koncertów w koksowni, latem ochłodzić się\nw basenie, a zimą pojeździć na łyżwach\nna najdłuższej ślizgawce Europy wśród\nniebanalnego stalowego krajobrazu,\nktórego tak niezwykłą przemianę zawdzięczamy najsłynniejszym architektom, takim jak sir Norman Foster i Rem\nKoolhas. Organizatorzy zadbali również\no inne atrakcje w postaci architektonicznych perełek w wykonaniu szczególnie\nFranka Gehry’ego, takie jak Muzeum\nMARTa w Herfordzie czy biurowce w\nMedienhafen w Düsseldorﬁe, zaskakujące niekonwencjonalnymi, powyginanymi bryłami o powierzchni wykonanej z\ntytanu, szkła, betonu, siatek drucianych,\nkamienia, zadziwiające niezwykłym połączeniem barw, łamiące zasady tradycyjnej architektury. „To architektura z wyobraźnią i dużą swobodą wyrazu. Ludzie\ni świat potrzebują takiej architektury, jej\nDüsseldorf – sposób na oryginalną elewację\nPRZY WSG W BYDGOSZCZY\nJuż niedługo, bo w połowie marca,\nWyższa Szkoła Gospodarki w Bydgoszczy wzmocni swój europejski\nwizerunek w Regionie Pomorza i\nKujaw. Przy Uczelni zacznie funkcjonować Centrum Dokumentacji Europejskiej\n(European Documentation Centre), jedno\nz piętnastu na terenie naszego kraju, drugie w województwie kujawsko-pomorskim\ni jedyne, jak dotąd, w Polsce funkcjonujące przy niepublicznej szkole wyższej.\nto ośrodki działające w ramach europejskiej sieci informacyjnej tworzonej przez\nKomisję Europejską, w skład których\noprócz punktów Europe Direct, wchodzą\nrównież Narodowe Centra Informacji Europejskiej w Paryżu, Lizbonie i Rzymie\noraz Team Europe, będące zespołami\nniezależnych ekspertów propagujących\nwiedzę o UE.\nCentra Dokumentacji Europejskiej powstają najczęściej przy ośrodkach akademickich i badawczych w państwach\nczłonkowskich UE, a także w krajach nienależących do Unii Europejskiej. Do ich\nnajważniejszych zadań należy wspieranie uniwersytetów i instytucji badawczych\nw promowaniu i rozwijaniu edukacji oraz\nbadań w zakresie integracji europejskiej.\nCentra Dokumentacji Europejskiej to\njednak przede wszystkim europejskie biblioteki zawierające oﬁcjalne publikacje\nWspólnot Europejskich, udostępniane\nbezpłatnie zarówno w wersji papierowej,\njak i elektronicznej w językach urzędowych Unii Europejskiej. W kanonie publikacji bydgoskiego CDE, oprócz różnego\ntypu wydawnictw prawniczych, przede\nwszystkim Dzienników Urzędowych UE\ni dokumentów procesu legislacyjnego\nWspólnot Europejskich z serii COM Documents, ESC Opinions and Reports oraz\nCOR Opinions, znajdą się również wydawnictwa specjalistyczne z zakresu techniki,\nedukacji, ekonomii, handlu międzynarodowego, polityki regionalnej i społecznej,\nrolnictwa, środowiska, energii, transportu,\na także obszerne wydawnictwa statystyczne i bibliograﬁe, uzupełnione informatorami i przewodnikami europejskimi.\nWszystkich zainteresowanych problematyką europejską zapraszamy już od marca\ndo odwiedzenia nowego w kraju i regionie\nCentrum Dokumentacji Europejskiej przy\nWyższej Szkole Gospodarki w Bydgoszczy.\nbyły dużym wyzwaniem dla działającego przy Wyższej Szkole Gospodarki Centrum Analiz Społecznych i\nRynkowych. Pierwsze poważne zadanie\nstanowił sondaż telefoniczny, który przeprowadzaliśmy dla „Expressu Bydgoskiego”\ni toruńskich „Nowości”. W ciągłym pośpiechu „żeby zdążyć”, lecz wciąż zachowując\nrzetelność. I zarówno przed pierwszą, jak i\ndrugą turą się udało. Czas poświęcony na\nbadanie był niczym przy satysfakcji, jaką\nodczuwaliśmy widząc nasze wyniki w piątkowych, czyli najbardziej poczytnych wydaniach wspomnianych wyżej gazet.\nTo był tylko początek, kolejne zadanie na\npoczątku wydawało się niemożliwe do realizacji, ale… Jednak przekonaliśmy się,\nże gdy się czegoś bardzo chce, wszystko\nmożna osiągnąć, a ciężka praca przynosi\nefekty i duży sukces. 26 listopada 2006\nroku o 6:00, skoro świt, niemalże stu specjalnie przeszkolonych ankieterów pojawiło\nsię przed wylosowanymi lokalami wyborczymi. Rozpoczęła się realizacja sondażu\nIstotą badania exit poll jest uzyskanie przybliżonych wyników wyborów przed pierwszymi oﬁcjalnymi wynikami podawanymi\nprzez komisje wyborcze – mówi mgr Paulina\nBąk, kierownik Centrum Analiz Społecznych\ni Rynkowych. - Badanie zostało przeprowadzone jednocześnie w dwóch miastach, w\nktórych odbywała się druga tura wyborów\nsamorządowych, tj. Bydgoszczy i Włocławku. Ankieterzy (studenci socjologii) uczestniczący w badaniu w godzinach między\n6.00 a 20.00 przy komisjach obwodowych,\nwybranych wcześniej metodą warstwowo-losową, prosili co szóstą, wychodzącą z\nlokalu wyborczego osobę o wypełnienie\nanonimowej ankiety. Formularz kwestionariusza zawierał pytania, będące powtórze-\nniem treści wyborczej karty do głosowania,\ndodatkowe pytania o wybór kandydata w\npoprzedniej (pierwszej) turze oraz pytania\ndotyczące cech społeczno-demograﬁcznych respondenta (badanego).\nNa podstawie wyników ankiety, tuż po godzinie 20:00, w Wieczorze Wyborczym w TVP\nBydgoszcz podano przybliżone, nieoﬁcjalne\nwyniki wyborów na prezydenta Bydgoszczy\ni Włocławka. Dla niektórych były one zaskoczeniem, dla innych - tylko potwierdzeniem\nwcześniejszych przypuszczeń. Jednak, co\nistotne dla nas, były to wyniki bardzo bliskie\ntym, które kilka dni później ogłosiła Państwowa Komisja Wyborcza.\nJuż na etapie projektowania badania założyliśmy, że granica błędu statystycznego, w\nramach której możemy się poruszać, to 3 %\n- mówi Paulina Bąk. – Wyniki, jakie uzyskaliśmy praktycznie dla wszystkich uwzględnionych w badaniu kandydatów, oscylowały w granicach zgodności z oﬁcjalnymi\ninformacjami PKW na poziomie 1,5 %, co\nbezsprzecznie możemy uznać za ogromny\nsukces. Sondaże przedwyborcze i badania\nexit poll, jak pokazała sytuacja z 2005 roku,\nnie zawsze odzwierciedlają faktyczne wybory społeczeństwa, a wynika to w dużej\nmierze z faktu, że deklaracje badanych nie\npokrywają się z ich rzeczywistymi wyborami dokonywanymi przy urnach wyborczych.\nZatem, im mniejszy błąd w sondażach, tym\nwiększy sukces danego ośrodka badawczego, realizującego badanie.\nBadanie exit poll jest dla ankietera – studenta socjologii prawdziwą szkołą życia.\nDaje możliwości wykorzystania w praktyce wiedzy wyniesionej z zajęć, skonfrontowania jej w rozmowie z prawdziwym, a\nnie hipotetycznym, respondentem. A nasi\nrespondenci byli różni. Sytuacje, z którymi\nsię spotkaliśmy, jeszcze dziś wywołują na\nnaszych twarzach uśmiech, zdziwienie, a\nCałe przedsięwzięcie wymagało pracy\nkilkudziesięciu osób. Oprócz ankieterów\nkilkanaście osób nadzorowało badanie „w\nterenie” i w studio TVP. Wyniki z poszczególnych komisji spływały w trzech etapach:\no godzinie 16:00, 18:00 oraz 20:00. Skoordynowanie tego w czasie również należało\ndo trudnych zadań, a należało jeszcze zliczyć wszystkie wyniki oraz przedstawić je\nw formie przystępnej dla telewizji. Jednak\nBadanie deklaracji politycznych to nie jedyny\nobszar, w którym Centrum Analiz Społecznych i Rynkowych\nma zamiar realizować projekty\nkadra, posiadająca szeroką\nwiedzę ekspercką to główny\natut Centrum, umożliwiający\nrealizację zleceń zarówno z zakresu badań społecznych, jak\ni rynkowych, ilościowych, jak i\njakościowych, w którym CASiR\nbędzie się specjalizował.\nInstytut Geograﬁi i Gospodarki Przestrzennej WSG zorganizował kolejny konkurs\nwiedzy dla młodzieży szkolnej, tym razem\nz zakresu kultury i sztuki pod hasłem „W\nkręgu dawnych kultur i cywilizacji”.\nDo konkursu przystąpiło 21 trzyosobowych\nzespołów ze szkół z Bydgoszczy, Grudziądza, Kcyni i Lipna. Po eliminacjach,\npodczas których młodzież odpowiadała\npisemnie na pytania oraz rozpoznawała\nprzedstawiane na przeźroczach obiekty\nkulturowe z różnych dawnych ośrodków\ncywilizacyjnych, do ﬁnału zakwaliﬁkowało\nsię 5 zespołów. Pytania oraz prezentację\nfotograﬁczną przygotował prof. dr Zdzisław Preisner, który również przy pomocy mgr Tomasza Kądziorskiego przeprowadził eliminacje i ﬁnał. Po wyrównanej i\nzaciętej walce, podczas której młodzież\nwykazała się dobrą orientacją w zakresie wiedzy o przeszłości kulturowej wielu\nregionów poszczególnych kontynentów,\nwyłoniono zwycięzcę. Pierwsze miejsce\nzajął zespół z III LO w Bydgoszczy, kolejne miejsca przypadły drużynom z Zespołu Szkół Elektronicznych w Bydgoszczy\ni I LO w Bydgoszczy. Uczestnicy ﬁnału zostali obdarowani nagrodami, ufundowanymi przez władze WSG. Instytut Geograﬁi\ni Gospodarki Przestrzennej planuje kontynuowanie tego typu konkursów zachęcających młodzież do poznawania ciekawej\nproblematyki z zakresu wiedzy o świecie,\nwykraczającej poza program szkolny.\nCentrum Analiz Społecznych\nspołu wykładowców została doceniona i\nna spotkanie przybyło wielu studentów.\nBrali w nim udział również studenci obecnego III roku turystyki, specjalizacji „Kompetencje językowe w turystyce”, na której\nzajęcia odbywają się w 90% w języku\nwykładowym angielskim. Studenci z tej\ngrupy przyszli, by zachęcić swoich młodszych (ale tylko o rok!) kolegów do dokonania dobrego wyboru, który na pewno\nzaprocentuje w ich przyszłości.\nMagdalena Świtoń oraz Michał Masłowski – wybrani studenci ww. specjalizacji\n- przygotowali krótkie, ale bardzo interesujące prezentacje w języku angielskim\n(„Positioning a US destination to Japanese tourists” i „Olympic Marketing”). Zachwycili wszystkich obecnych, ponieważ\nbyli świetni zarówno pod względem językowym, jak i merytorycznym. Magda i\nMichał pokazali, że poprzez uczestnictwo\nw zajęciach mgr J.K.Słowińskiego, który\njuż od 2 lat prowadzi ćwiczenia w języku\nobcym, oraz poprzez zajęcia na specjalizacji „Kompetencje językowe w turystyce” znacznie poprawili swoją znajomość\njęzyka i pogłębili wiedzę branżową. Udowodnili, że bez najmniejszych trudności\ndadzą sobie radę na międzynarodowym\nPomysł, by już na czwartym semestrze\nstudiów wybierać poszczególne zajęcia\nw języku obcym, jest elementem więk-\nW minionym semestrze zimowym 2006/\n2007 studenci III roku kierunku „ekonomia”, specjalność „funkcjonowanie organizacją” oraz „ﬁnanse i rachunkowość”\ntrybu stacjonarnego Wyższej Szkoły\nGospodarki w Bydgoszczy (wcześniej\nbyli studentami Wyższej Szkoły Zarządzania i Finansów) brali udział w zajęciach z przedmiotu Rynek Finansowy,\naby wyrównać poziom programowy do\nNależy podkreślić, że było to dla nich\nduże wyzwanie – zmiana Uczelni, nowi\nprowadzący, otoczenie, zwłaszcza na\nostatnim roku studiów. Bardzo\npozytywne nastawienie studentów WSG, samorządu studenckiego oraz wykładowców pomogło im w zaaklimatyzowaniu się,\nco było widoczne coraz bardziej\nna kolejnych spotkaniach.\nStudenci III roku grup ćwiczeniowych A4 oraz A5 mieli za zadanie\nprzyswoić wiedzę na temat zasad\nfunkcjonowania rynku ﬁnansowego, modeli rynku kapitałowego,\nelementów prospektów emisyjnych spółek akcyjnych (sprawozdania ﬁnansowe), oceny zjawisk\nzachodzących na rynku ﬁnansowym, wykorzystania instrumentów rynku kapitałowego, wyceny\nakcji i obligacji wybranych spółek\nakcyjnych do przeprowadzenia analizy z\nwykorzystaniem analizy fundamentalnej\noraz technicznej. Zadanie nie było łatwe,\njednak obie grupy poradziły sobie bardzo\ndobrze. Nabytą wiedzę studenci wykorzystali w swoich projektach, w których dokonali oceny kondycji ﬁnansowej trzech\nwybranych spółek akcyjnych w oparciu o\nprospekty emisyjne. Dokumentacja ta jest\nbardzo obszerna, w większości przypadków jest to ponad 300 stron tekstu oraz\ndanych liczbowych spółki do analizy.\nRynek ﬁnansowy to bardzo ciekawy, a\nzarazem trudny temat w szczególności\nTakie hasło pojawiło się w połowie stycznia na plakatach rozwieszonych w wielu\nmiejscach WSG. Obok hasła widniało\nzaproszenie na spotkanie skierowane\ndo „ambitnych studentów, którzy chcą\nuczestniczyć w zajęciach w języku wykładowym angielskim”.\nSpotkanie zorganizowane zostało przez\ngrono pracowników zajmujących się w\nWSG wprowadzaniem zajęć kursowych\nw językach obcych. Głównym koordynatorem był mgr Jan Karol Słowiński, a\nw zespole organizacyjnym znaleźli się:\ndr Elżbieta Łukasiewicz, mgrAnna Marchlik,\ndr Jarosław Oczki, mgr Patrycja Kozłowska i ja, pisząca te słowa. Zaproszono\nrównież studentów (głównie II roku turystyki) i wykładowców. Patronem spotkania był dziekan Wydziału Turystyki i Geograﬁi, doc. Marek Grabiszewski.\nJuż od tego roku akademickiego studenci\ntrybu stacjonarnego kierunku „turystyka\ni rekreacja” mogą uczęszczać na 4. semestrze na przedmioty kursowe – ćwiczenia – prowadzone w języku obcym:\n• Metody i techniki obsługi ruchu turystycznego (prowadząca – mgr A. Marchlik);\n• Ekonomika turystyki\n(prowadzący mgr J.K.Słowiński);\n( prowadząca mgr P.Kozłowska).\nStudenci mogą wybierać jeden, dwa lub\nwszystkie trzy przedmioty. Inicjatywa ze-\nszej „układanki”. Stanowi doskonałe\nprzedmurze do kontynuowania nauki na piątym i szóstym semestrze\nna specjalizacji „Kompetencje językowe w turystyce”, która z kolei\nprowadzi prostą drogą do studiów\nMASTER Uniwersytetu Le Mirail w\nTuluzie we współpracy z WSG lub\ndo każdych innych wymarzonych\nstudiów za granicą. Projekt wprowadzania zajęć kursowych w językach\nobcych jest częścią strategii umiędzynarodowienia kształcenia WSG i\nkolejnym etapem realizacji tej strategii.\nCzy zajęcia w języku obcym będą\ntrudne i wymagające? – pytali studenci II roku…Oczywiście że będą.\nAle po pierwsze – bez pracy nie ma\nkołaczy, po drugie – po to jesteśmy\nna studiach, żeby się rozwijać, po\ntrzecie – chyba każdy marzy o wspaniałej pracy w zawodzie, a rynek pracy jest coraz bardziej wymagający i\nkonkurencyjny… Czy trzeba jeszcze\nwymieniać inne mniej lub bardziej\noczywiste powody, dla których warto wybrać tę właśnie ścieżkę kształcenia? Myślę, że nie. Nagrodą dla całego zespołu\norganizatorów była duża liczba chętnych\ndo uczestniczenia w proponowanych zajęciach. Cieszymy się z tych ambitnych\nstudentów, którzy z pełną świadomością\nnawału pracy, jaki będą mieli, podjęli wyzwanie. Życzymy powodzenia!\nAmbitious students WANTED!\ndla studentów, jednak dobre podstawy\nwiedzy z ekonomii, czy ﬁnansów przedsiębiorstw, czy też rachunkowości, pozwoliły studentom zrozumieć istotę funkcjonowania oraz strukturę tego rynku, a\nto z kolei umożliwiło prawidłowe wykonanie projektu bazującego na spółkach\nTemat rynku ﬁnansowego jest szeroki,\ntrzeba poznać dokładnie jego strukturę, funkcję oraz fazy rozwoju, czy metody analiz do oceny spółek akcyjnych,\nmożliwości wejścia na giełdę, bądź też\nregulowanego rynku pozagiełdowego.\nRynek ﬁnansowy jest więc abstrakcyjnym miejscem, na którym\ndochodzi nieustannie do zawierania i wykonywania transakcji,\nktórych przedmiotem są instrumenty ﬁnansowe. Studenci kierunku „ekonomia” doskonale rozumieją, że, aby funkcjonować\nna rynku i prowadzić do wzrostu\ngospodarki, należy inwestować.\nZ pewnością doświadczenie to\nprzyda im się w przyszłym życiu\nByć może studenci III roku wykorzystają elementy rynku ﬁnansowego w swoich pracach\nlicencjackich, których bronić\nbędą już w czerwcu.\nCoraz intensywniej rozwija się na\nnaszej Uczelni działalność naukowa. Organizowane są znaczące\nkonferencje naukowe o krajowym\ni międzynarodowym charakterze,\nrealizowane są projekty badawcze,\nﬁnansowane także ze środków własnych WSG. Rozwija się z powodzeniem współpraca z innymi, prestiżowymi ośrodkami akademickimi,\nkrajowymi i zagranicznymi. Akademicki charakter Uczelni przejawia\nsię również w rozwiniętym studenckim\nruchu naukowym oraz w rozwoju kół zainteresowań. Działające w WSG koła mogą\nposzczycić się wieloma ciekawymi osiągnięciami. Pozwolę sobie przedstawić\ndziałania niektórych z nich.\nKoło Socjologiczne „LOGOS” pod opieką\nnaukową mgr Anny Wyrczyńskiej–Bednarczyk oraz wsparciu dr. Grzegorza\nKaczmarka z Instytutu Socjologii opracowało m.in. „Diagnozę Społeczną WSG\n2005”. Pod kierunkiem mgr Aleksandry\nNowakowskiej studenci Koła Socjologicznego przygotowali w 2006 roku raport pn.\n„Badania opinii mieszkańców miasta Bydgoszczy na temat budowy Centrum Sportowo-Rekreacyjnego Wilczak-Jary”.\nZ kolei pod kierunkiem nowej opiekunki\nmgr Pauliny Bąk studenci z „LOGOS” realizują projekty badawcze w ramach Centrum Badań Społecznych i Rynkowych,\nktóre powstało przy Instytucie Socjologii\nSocjologowie współpracują ze studentami z Koła Transportu i Logistyki, którym\nopiekuje się mgr Karol Musolf. Studenci\nz tego Koła współorganizowali Międzynarodową Wystawę Transportu i Logistyki\nw Bydgoszczy. Interesują się współczesnymi metodami ankietowania preferencji potrzeb transportowych oraz polityką\ntransportową. Z kolei badaniami nad turystyką biznesową zajmują się członkowie\nKoła Naukowego Ekonomiki Turystyki i\nMarketingu pod kierunkiem mgr. Karola\nSłowińskiego. Uczestniczyli w uczelnianej „Grze w Przedsiębiorstwo”, w której\nzajęli I miejsce i w nagrodę pojechali do\nFoix we Francji, gdzie uczestniczyli w\n„Grze w Przedsiębiorstwo”, zorganizowanej przez Uniwersytet Le Mirail w Tuluzie.\nOpracowali także koncepcję badań nad\nwizerunkiem miasta Bydgoszczy na poChór Akademicki WSG\ntrzeby Lokalnej Organizacji Turystycznej.\nW kwietniu br. koło będzie współorganizowało pobyt w regionie 20 przedstawicieli\nBrytyjskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy zajmujących się turystyką.\nTworzeniem materiałów dydaktycznych\nzajmowali się studenci z Koła Naukowego\nEkonometrii (opiekun mgr Piotr Szymański). Regularnie dołączali je do zasobów\numieszczonych na platformie Moodle.\nOpracowali m.in. generator danych statystycznych, umożliwiający tworzenie niepowtarzalnych zadań dla studentów. Programami badawczymi zajmują się także\nczłonkowie Naukowego Koła Geografów,\nktórym opiekuje się dr Robert Brudnicki.\nMają na swoim koncie studia nad oddziaływaniem WSG na podstawie analizy miejsc pochodzenia studentów oraz\nnad stanem zagospodarowania brzegów\nBrdy w granicach Bydgoszczy. Przedstawiciel koła uczestniczył w Ogólnopolskiej\nKonferencji Kół Naukowych Geografów w\nPromocją kultury australijskiej oraz wybranych skarbów przyrody i kultury w\nEuropie zajęli się w ubiegłym roku członkowie Studenckiego Koła Turystycznego\n„OROS”. Kierowani przez mgr. Jarosława\nJagodzińskiego nawiązali współpracę ze\nstudentami z Wyższej Szkoły Handlowej\nwe Wrocławiu. Koło Naukowe Kulturoznawstwa (opiekun dr Marek Chamot),\ndziałając w kilku sekcjach, realizowało\nm.in. projekt przywracania pamięci o środowisku wybitnych polskich twórców z\nGombrowiczem na czele, związanych z\ndworem w Słaboszewku. Studenci zbierali również materiały niezbędne do realizacji projektu pt. „Przywracanie pamięci\no bydgoskim architekcie Józeﬁe Święcickim”. W trakcie opracowywania jest\ndokumentacja fotograﬁczna zabytkowych\nkamienic autorstwa Święcickiego z II poł.\nXIX wieku. Studenci z tego koła przygotowywali także teksty publicystyczne popularyzujące tematykę realizowanych projektów. Adam Dominowski, student II roku\nkulturoznawstwa, opublikował artykuł o\nprojekcie „Słaboszewko” w chicagowskim\n„Przeglądzie Polskim”. Ponadto studenci\nzorganizowali w 2006 roku dwa seminaria\npopularno-naukowe, prezentujące wyniki\nich poszukiwań. Inna sekcja przygotowała wieczór poetycki poświęcony RyszarStudenckie Koło Naukowe Finansów\ndowi Bruno-Milczewskiemu połączony z\nprezentacją multimedialną pt. „Grudziądz\nNa osobne omówienie zasługuje działalność kół zainteresowań: graﬁki komputerowej, plastycznego, chóru oraz grup teatralnych „Suplement” i „Pieprz”. Wkrótce\nnasza społeczność akademicka będzie\nmiała możliwość szerszego poznania dokonań kół naukowych i zainteresowań,\nbowiem podczas Święta Uczelni przewidziana jest ich całościowa prezentacja.\n*Autor został powołany w listopadzie\nub. roku na stanowisko koordynatora kół\nnaukowych i zainteresowań w WSG.\nKoła naukowe i zainteresowań na WSG :\nKolo Naukowe Kulturoznawstwa\nKoło Naukowe Ekonometrii\nKoło Naukowe Geograﬁcznych Systemów\nStudenckie Koło Turystyczne „OROS”\nFilozoﬁczne Koło Naukowe\nStudenckie Koło Naukowe Innowacji\ni Przedsiębiorczości „Start-up”\nKoło Naukowe Ekonomiki Turystyki\nStudenckie Koło Naukowe Logistyki\nKoło Naukowe Socjologów’LOGOS”\nStudenckie Koło Zainteresowań Graﬁki\nStudenckie Koło Plastyczne\nStudenckie Koło Teatralne „Pieprz”\nStudencka Grupa Teatralna „Suplement”\nStudenckie Koło Naukowe Ekonomiki\nStudenckie Koło Naukowe Finansów\nStudenckie Koło Naukowe Graﬁki\nStudenckie Koło Naukowe Historii\nStudenckie Koło Fotograﬁczne\nStudenckie Koło Muzyczne\nStudenckie Koło Taneczne\nStudenckie Koło Naukowe Miłośników\nStudenckie Koło Języka Niemieckiego\nKoło Naukowe Miłośników Języka Francuskiego\nNowoczesne przedsiębiorstwo coraz powszechniej korzysta i będzie korzystało\nz usług audytora systemów informatycznych. Autorzy omawiają procedury i praktyczne zagadnienia związane z badaniem\ninfrastruktury informatycznej, wyjaśniają,\nna czym polega praca audytora (jest to\nzawód przyszłości) i jak planuje się korporacyjną politykę bezpieczeństwa danych.\nPoszczególne rozdziały poświęcone są\ntakim zagadnieniom, jak:\nelementy polityki bezpieczeństwa danych, zarządzanie ryzykiem w\ninformatycznych, wdrożenie systemu\nzarządzania bezpieczeństwem informacji, model\nPDCA, regulacje prawne\ni standardy związane z\naudytem, metodyki prowadzenia badań systemów\ninformatycznych, przeprowadzanie procesu audytu.\nDo Przewodnika dołączony został nośnik CD, zawierający: angielsko-polską\noraz polsko-angielską wersję słownika\nterminów związanych z audytem i bezpieczeństwem systemów informatycznych,\nklasyﬁkację programów wspomagających\naudyt, wykaz ﬁrm audytorskich, pytania\ntestowe podsumowujące każdy rozdział\nksiążki wraz z odpowiedziami oraz wersję\nfreeware programu mcScanner.\nNa pierwszy rzut oka przeciętnemu czytelnikowi tytuł ten niewiele powie. Ale terminy takie jak wirus, program szpiegujący\nczy haker z pewnością przykują uwagę.\nO nich mówi niedawno wydana książka\nautorstwa Mariana Molskiego i\nNie ma dziś dziedziny życia,\nktóra funkcjonowałaby bez\nNie ma praktycznie przedsiębiorstwa czy najmniejszej choćby ﬁrmy, która obyłaby się bez\nkomputera. To całkowite uzależnienie od informatyki niesie\nze sobą jednocześnie zagrożenia związane z możliwością\nutraty kluczowych danych ﬁrmy. Utraty na skutek własnych\nbłędów (najczęściej do naprawienia) lub\ndziałania czynników od nas niezależnych,\ntakich jak wspomniane wirusy czy programy szpiegujące. Na szczęście, jak mówią\nautorzy książki, zwiększa się również arsenał narzędzi, dzięki którym ﬁrmy mogą\nbronić się przed takimi zagrożeniami. Jak\njednak stwierdzić, czy przedsięwzięte\nśrodki ochrony są wystarczające?\nstudentów jest to doskonały sposób\nspędzania czasu wolnego oraz rozwijania talentów wokalnych.\nW marcu rozpoczyna się cykl zajęć w\nramach Uniwersytetu III wieku. Wraz z\nMiejskim Domem Kultury pragniemy zainteresować ludzi dojrzałych nowym, aktywnym stylem życia, umożliwić spotkania osobom dzielącym podobne pasje i\nzainteresowania oraz integrację lokalnego społeczeństwa. W ramach Uniwersytetu będą się odbywały zajęcia informatyczne, wykłady o różnorodnej tematyce,\na także warsztaty sprawnościowe.\nStudenci Wydziału Zamiejscowego w\nMalborku zakończyli pierwszą sesję egzaminacyjną w WSG. Za wcześnie, by\nmówić o pełnym sukcesie, ale ci, którzy\npomyślnie zdali egzaminy, są dumni ze\nNie tylko dydaktyka wypełniała życie\nWydziału. W lutym br. w Urzędzie Miasta w Malborku odbyło się spotkanie\nzorganizowane przez Wydział Zamiejscowy w Malborku oraz studentów Master WSG. Spotkanie, na które zaproszeni zostali: burmistrz miasta, starosta,\nprzedstawiciele władz miasta oraz sektora turystycznego, miało na celu wstępne omówienie prac związanych z przygotowaniem przez studentów projektu,\ndotyczącego analizy obecnej sytuacji\nsektora turystycznego w mieście i powiecie malborskim oraz możliwości jego\nAktywni studenci działają w Samorządzie Studenckim. Współuczestniczą w\norganizowaniu ważnych przedsięwzięć\nuczelnianych, takich jak planowany na\n23 marca 2007 Dzień Otwarty WZ WSG\nw Malborku. Podejmują także własne\ninicjatywy, m.in. akcje charytatywne i\nWydział może także poszczycić się\nchórem „Amici Laurenti”, prowadzonym\nprzez Wawrzyńca Zamkowskiego. Dla\nAutor Przewodnika, prof. dr inż.\nMarian Molski jest absolwentem\nWydziału Elektroniki Politechniki\nWrocławskiej (specjalność - konstrukcja komputerów). Pracuje w\nWSG w Bydgoszczy na stanowisku\nprofesora, pełni jednocześnie funkcję dyrektora Instytutu Informatyki\nOprócz długoletniego doświadczenia akademickiego ma duże doświadczenie praktyczne w informatyce bankowej, które zdobył pełniąc\nodpowiedzialne funkcje w największych polskich bankach. Uczestniczył w uruchomieniu pilotowej wersji\n(on line) do dziś funkcjonującego\nw Polsce systemu elektronicznych\nprzelewów międzybankowych Elixir.\nJest autorem dziewięciu książek z\nzakresu informatyki. Specjalizuje się w\ndziedzinie bezpieczeństwa systemów informatycznych, prowadzi doradztwo i wykonuje ekspertyzy. Ma na swoim koncie\nwiele wdrożeń polityki bezpieczeństwa\nsystemów informatycznych, podpisu elektronicznego (infrastruktury klucza publicznego w Polsce) i analizy ryzyka w wielu\ninstytucjach, także centralnych.\nN O W O Ś C I W Y D AW N I C Z E\nJak podaje Neues Marienburger\nHeimatbuch, już w roku 1935 istniała na terenie Malborka Wyższa Zawodowa Szkoła Handlowa,\nktóra w roku 1941 przemianowana została na … Wyższą Szkołę\nGospodarki. W latach 1993-2006\nistniał w Malborku ośrodek zamiejscowy Wydziału Administracyjnego Akademii Morskiej w\n- Utworzony 1 października 2006\nw Malborku przez Wyższą Szkołę\nGospodarki w Bydgoszczy Wydział Zamiejscowy z kierunkiem\n„zarządzanie i inżynieria produkcji” daje możliwość podtrzymania akademickich tradycji miasta oraz\n– Wspólnego Społecznego Gospodarowania\n- podkreśla prof. dr\nhab. inż. Piotr Palich,\n- Działalność edukacyjna i badawcza Wydziału koncentruje się\ngospodarki wolnorynkowej i rozwoju przedsiębiorczości w aspekcie\nMarian Molski, Małgorzata Łacheta,\n„Przewodnik audytora systemów informatycznych”, Wyd. Helion, Gliwice 2006\nDZIAŁALNOŚĆ WYCHOWAWCZA SZKOŁY WYŻSZEJ\nTrwa w naszym kraju ożywiona debata społeczna na temat wychowania młodzieży. Zadajemy sobie pytania, kto i w jaki sposób powinien wypełniać to zadanie oraz jak skutecznie przeciwdziałać niepożądanym zachowaniom. Wychodząc z założenia, że szkoła wyższa również ma swój niebagatelny wkład w wychowanie młodych pokoleń, proponujemy przeprowadzenie\nw naszym, akademickim środowisku dyskusji na ten temat. Aby nadać jej pewien kierunek, proponuję udzielenie odpowiedzi\nna trzy pytania:\n1. Jakie powinny być cele działalności wychowawczej w szkole wyższej i jakimi metodami je osiągać?\n2. Czy działalność wychowawcza powinna być realizowana bezpośrednio czy pośrednio\n(czy jest to zadanie dla władz uczelni, czy dla każdego nauczyciela akademickiego)?\n3. Z jakimi instytucjami wewnątrzuczelnianymi i zewnętrznymi powinna współpracować Uczelnia w zakresie wychowania?\nWypowiedzi udzielone na powyższe pytania będą opublikowane w Kurierze Uczelnianym WSG w Bydgoszczy. Celem publikacji jest nie tylko zachęcenie, ale przede wszystkim aktywny udział wykładowców naszej Uczelni w dyskusji nad realizacją\nzadań, jakie na szkoły wyższe nakłada ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym z dnia 27 lipca 2005 r.\nWypowiedzi w wersji elektronicznej prosimy przesłać na adres: [email protected]\nProrektor ds. Nauki i Rozwoju WSG\nPoniżej drukujemy dwie wypowiedzi: autora ankiety, prof. dr. Ryszarda Maciołka oraz prof. dr. hab. Jerzego Mischke.\nWychowanie w szkole wyższej nie jest\nsprawą dobrej czy złej woli władz uczelni w\ntym zakresie, lecz zobowiązaniem wynikającym z zapisów ustawy „Prawo o szkolnictwie wyższym” z dnia 27 września 2005r.\n(art. 13 ust.1 pkt. 2). Prawo zobowiązuje\nnauczycieli akademickich do kształcenia i\nwychowywania studentów (art. 111 ust. 1\npkt. 1). Ustawa nie określa jednak szczegółowo ani celów wychowywania, ani środków ich realizacji.\nBrak w ustawie dookreślenia w tym względzie stawia władze uczelni w sytuacji trudnej i dwuznacznej. Czy zobowiązać nauczycieli akademickich expressis verbis do\nwychowywania młodzieży akademickiej,\nczy jedynie zachęcać i nagradzać tych, którzy to robią. Oczywiście jakimś wyjściem z\nsytuacji jest odwołanie się do tego, że pośrednio wszyscy wychowują, czy też powołanie się na casus dobrych przykładów,\nzgodnie ze znanym powiedzeniem verba docent, exempla trahunt (słowa uczą,\nprzykłady pociągają). Wszystko to jest niewątpliwie ważne, lecz, gdy mowa o misji\nuczelni w zakresie wychowania, chodzi nie\no działania przypadkowe i mimowolne, ale\no działania celowe. Warto przypomnieć,\nże w tej dalszej i tej niezbyt odległej przeszłości młodzież akademicka była\nzorganizowana w stowarzyszeniach\nakademickich takich, jak np. Filomaci, Filareci (Wilno), Stowarzyszenie\nKatolickiej Młodzieży Akademickiej\n„Odrodzenie” (Lwów), Eleuteria (Kraków), które stawiały sobie za cel\nkształtowanie patriotyzmu i doskonalenie moralne członków. Można\nby zapytać, co wiedzą studenci o\ntych organizacjach i co zrobić, by w\nświadomości współczesnej młodzieży były obecne dawne i sprawdzone\nformy pracy wychowawczej?\nProgram wychowania dla szkoły wyższej\nmożna sformułować negatywnie, tzn. jako\newentualne dyskretne przeciwdziałanie\npewnym zjawiskom patologicznym, jak:\nnarkomania, alkoholizm, itp. To jest niewątpliwie pewne minimum, które można osiągnąć także przez wykłady otwarte, seminaria, akcje promocyjne, itd. Wskazywanie na\ntakie wartości, jak: tolerancja, demokracja,\nposzanowanie praw człowieka, ochrona\nśrodowiska przyrodniczego jako cel wychowawczy ma wydźwięk niewątpliwie\npozytywny i stanowi pewien drogowskaz,\nale cele te są na tyle ogólne i mgliste, że\nw zasadzie nie wiadomo, czy jest to program wychowawczy czy też ideologiczny.\nWydaje się jednak, że obszar oddziaływań wychowawczych w szkole wyższej\npowinien być z jednej strony bardziej uniwersalny, a z drugiej bardziej wyrazisty i\nznacznie szerszy. Chodzi o takie obszary,\njak: wychowanie moralne, obywatelskie\ni patriotyczne. Jeżeli formułuje się niekiedy twierdzenia, że szkoła wyższa kształci\nprzyszłe elity społeczne, to przecież nie\nmożna tego osiągnąć bez kształtowania\nsprawności moralnych i obywatelskich, ani\nteż bez kształtowania patriotyzmu. Jeżeli\nnawet uwzględni się obecne procesy inte-\ngracyjne w Europie, procesy globalizacji i w\nogóle nieład semantyczny, które zmieniają dotychczasowe znaczenie i rozumienie\nniektórych pojęć, to przecież i tak postawy,\nokreślane mianem permisywizmu, nihilizmu, kosmopolityzmu będą uchodziły za\nProgram wychowawczy szkoły wyższej\nmożna realizować różnymi sposobami,\nale wszystkie, jak się wydaje, sprowadzają\nsię do trzech. Po pierwsze, stworzyć program wychowawczy i zjednać wszystkich\nnauczycieli akademickich wokół idei przewodnich tego programu (np. rzetelność\ni uczciwość na egzaminach). Nic tak nie\nszkodzi wychowaniu jak brak jednomyślności, jednoznaczności i konsekwencji w\ndziałaniach tych, którzy mają wychowywać. Po drugie, zachęcać i aktywizować\nmłodzież do zrzeszania się w organizacjach studenckich, które stawiają sobie\ncele wychowawcze. Korzystnym dla działań wychowawczych jest aktywne uczestnictwo studentów w działalności kulturalnej. Wskazane jest przy tym promowanie\nwśród studentów kultury wyższej. Niższa i\ntak sama się wypromuje. Wreszcie, współpracować z wszystkimi instytucjami zewnętrznymi, które stawiają sobie zadania\nkształtowania i wychowywania młodzieży\nakademickiej. Do nich należy zaliczyć:\nDuszpasterstwo Akademickie, PTTK, Caritas Akademicka i inne.\nReasumując, szkoła wyższa dobrze kształcąc niewątpliwie wychowuje. Potrzebny\njest jednak program wychowawczy.\nJeżeli nawet otoczenie społeczno-gospodarcze stawia głównie na kształcenie sprawności ﬁzycznych, manualnych\ni intelektualnych, to nigdy nie powinno\nsię w kształtowaniu młodzieży akademickiej zaniedbywać sprawności moralnych, które w ocenie pracodawców\nodgrywają coraz większą rolę. I nie chodzi tu bynajmniej o skłanianie nauczycieli akademickich do moralizatorstwa.\nSprawa dotyczy raczej osobowości\nCóż! Jest oratio recta i oratio obliqua. Ja\njestem za obliqua!\nW tym przypadku mową wprost jest akcja\nwychowywania i przynosi skutki marne\nPrzez prawie 50 lat PRL wychowywał\nnas mówiąc o sprawiedliwości, powinnościach obywatelskich oraz uczciwości\nproletariackiej, i co? Społeczeństwo zostało doskonale wyćwiczone w egoizmie,\nmoralności Kalego, nieposzanowaniu\nrozumu i wiedzy, nieodpowiedzialności\nza słowo i czyny. Wystarczył sugestywny\nprzykład. Można go streścić w popularnym w latach 40. sloganie: „Nie matura,\nlecz chęć szczera zrobi z ciebie oﬁcera”,\na który obecnie zyskuje coraz więcej popularności w coraz liczniejszych obszarach naszego życia.\nProblem wychowania to w istocie problem\nKażdy, kto nie żyje sam na pustyni, czy\nchce, czy nie chce, wychowuje innych poprzez to, co mówi, co robi, jakim jest (naprawdę, a nie z pozoru), jak wykonuje obowiązki. Wszystkim. Jeśli więc wychowanie\njest skutkiem ubocznym każdego działania\npojedynczego człowieka, to wychowywanie jest obowiązkiem wszystkich osób.\nNajmniej ważne jest to, co się mówi o wychowaniu. Deklaracje zawsze pachną hipokryzją, jeśli nie są prostym komentarzem\ndo całej reszty obrazu. Dlatego uczelnia\npowinna nie tyle o wychowaniu mówić, co\nwychowywać. To jej niezbywalne zadanie.\nCo mogą (lub powinny) robić władze\n• Po pierwsze:\nnie gorszyć innych.\n• Po drugie:\ndbać, by podlegli im pracownicy\nnie robili tego samego.\n• Po trzecie:\ndbać, by wszyscy członkowie\nszanowali swoje słowo.\n• Po czwarte:\n• Po piąte:\ndbać o przejrzystość organizacji szkoły\ni procesu zarządzania.\n• Po szóste: nie gadać o wychowaniu.\n• Po siódme wreszcie: bezwzględnie\nI to w zupełności wystarczy, by wszyscy\nna około mówili: „Ta szkoła wychowała\nrzetelnych i odpowiedzialnych inteligentów – fachowców w swych dziedzinach”.\nW Regionalnym Ośrodku Edukacyjnym\nw Ełku ruszył Program Dla Młodych MAM\n(Manufaktury Aktywności Młodych) Wyższej Szkoły Gospodarki w Bydgoszczy.\nMAM, inicjatywa Stowarzyszenia ECAM\n– Ełckiego Centrum Aktywności Młodych,\njest propozycją alternatywnych działań\ndla młodzieży ponadgimnazjalnej i studentów z Polski północno-wschodniej i\npogranicza. Działania te mają na celu\nwspieranie ich zainteresowań, pasji, marzeń w połączeniu z planowaniem dalszej\nW ramach MAM-u powołane zostały do\nżycia Manufaktury i działające w ich ramach pracownie:\n(5 pracowni: muzyczna, sztuki, fotograﬁczna, historii, tożsamości regionalnej i dziedzictwa kulturowego, graﬁki komputerowej i multimediów)\n(4 pracownie: sztuk walki, tańca, sportów wodnych, gier drużynowych)\n(2 pracownie: ekologiczna, krajoznawcza)\n(2 pracownie: kreatywności, edukacji\nobywatelskiej i aktywności społecznej)\nW Manufakturach odbywają się stałe\nzajęcia w 12 pracowniach, które zostały\nutworzone przez młodzież w okresie\nod października 2006 r. do stycznia\n2007 r. Obecnie na zajęcia uczęszcza około 150 osób – studentów i\nuczniów ze szkół ponadgimnazjalnych.\nW pracowniach odbywają się liczne działania kulturalno-artystyczne,\ntakie, jak: spotkania autorskie ze\nznanymi postaciami z kręgów artystycznych, (wieczór autorski Waldemara „Majora” Frydrycha – twórcy\nPomarańczowej Alternatywy), prezentacje twórczości młodzieży w\nGalerii Artystycznej MAM, koncerty\n(Andrzej Garczarek, Marek Gałązka, zespół pracowni muzycznej).\nOrganizowane są również zawody sportowe – I Akademickie Mistrzostwa w Halowej Piłce Nożnej; obozy sportowo-rekreacyjne i\nspotkania (np. pokazy sztuk walki\n– Capoeira), służące popularyzacji\nniewyczynowego sportu i rekreacji,\nturystyki kwaliﬁkowanej, zdrowego\nstylu życia. Uczestnikom spotkań\nPonad 150 młodych ludzi – licealistów i studentów - przyciągnął\nRegionalny Ośrodek Edukacyjny w Ełku. To naprawdę duża grupa\npasjonatów, którym po prostu chce się robić coś sensownego.\nJerzy Maria Mischke\nnieobce są takie tematy, jak: animacja sportowa i rekreacja na wsi,\nwśród emerytów (dni III wieku), rehabilitacja przez sport, sport niepełnosprawnych.\nW Manufakturze EKO-SPOKO\nprzewidziane są badania nad atrakcyjnością turystyczną regionu, inwentaryzacja\nprzyrodniczych atrakcji turystycznych,\ninwentaryzacja obszarów chronionych,\nprojektowanie i zagospodarowanie turystyczne, projekty ekologiczne, obejmujące takie tematy, jak: zrównoważony\nrozwój inwestycji turystycznych, infrastruktura transportowa regionu i jej wpływ\nna środowisko. W planach są również rajdy, spływy kajakowe, rajdy rowerowe.\nManufaktura KREACJA natomiast oferuje szkolenia z zakresu przedsiębiorczości, źródeł pozyskiwania środków\npomocowych, technik autoprezentacji i\nmobilności zawodowej; powołanie Ełckiego Inkubatora Przedsiębiorczości\n(element kreacji, konkurs na biznesplany - granty na mikroprzedsiębiorstwo,\ndoradztwo formalno-prawne, docelowo\nstworzenie infrastruktury obsługującej\nDla najlepszych uczestników programu\nMAM przewidziane są indywidualne stypendia regionalne, stypendia sportowe\noraz granty grupowe na projekty młodzieżowe.\nPrawdopodobnie jedną z najważniejszych przyczyn, dla których warto jest przyjrzeć się naszemu sposobowi myślenia jest jego znaczenie\ndla konstruowania przyszłości i jego\nwpływ na tej przyszłości powstawanie. NLP (neurolingwistyczne programowanie) jako dziedzina badająca wpływ wewnętrznych procesów\nna konkretne efekty i działania od\nponad trzydziestu lat bada sposoby\nmyślenia i zachowania ludzi, którzy\nodnieśli sukces w swojej dziedzinie.\nOczywiście słowo sukces dla każdego oznacza coś innego, dla jednej\nosoby będzie to duża ﬁrma przynosząca\ndochody, dla innej duży dom z basenem\ndaleko za miastem, dla jeszcze innej napisanie bestsellerowej książki lub szczęśliwa liczna rodzina. Za każdym jednak\nrazem sukcesem będzie realizacja celów,\nw których zawarte jest to, co dla danej\nosoby jest ważne.\nMożna więc zrobić założenie, że większą\nszansę na sukces mają te osoby, które\nwiedzą, co jest dla nich ważne oraz te,\nktóre potraﬁą stawiać przed sobą motywujące cele.\nProfesor Mihaly Csikszentmihalyi w swojej książce „Przepływ” opisuje wieloletnie\nwyniki badań nad doświadczaniem szczęścia. Okazało się, że najczęściej doświadczają tego stanu osoby mające osobowość autoteliczną (z greckiego auto telos\n- sam wyznaczający cele).\nDzieje się tak z kilku powodów. Po pierwsze, jeżeli dążymy do realizacji wyznaczonych przez samych siebie celów, doświadczamy zadowolenia nie tylko w momencie\nich realizacji, ale również w trakcie samego\ndążenia. Po drugie, widząc sens wysiłku,\nłatwiej jest nam się utożsamić z wykonywaną czynnością i w pełni skoncentrować\nsię na bieżącym zadaniu. W takim stanie\nnasz umysł może działać optymalnie, poziom koncentracji jest wysoki, a uwaga nie\njest rozpraszana przygodnymi myślami i\nwątpliwościami. Po trzecie, napotykając\ntrudności, traktujemy je jako wyzwania,\ngdyż umysł „ widząc” już wyobrażony sukces nie zatrzymuje się na problemie, ale\nposzukuje sposobów jego rozwiązania.\nPodsumowując te wszystkie informacje\nnależałoby założyć, że ludzie, którzy potraﬁą stawiać sobie dobrze sformułowane\ncele, nie tylko mają większą szansę na\nodniesienie sukcesu, ale również czerpią\nwiększą satysfakcję i zadowolenie z samego procesu realizacji.\nPowstaje zatem pytanie, w jaki sposób\nformułować cele, aby prawdopodobieństwo ich realizacji i zadowolenie z ich\nosiągania były jak największe?\nJest to, mówiąc językiem NLP, „różnica, która czyni różnice” pomiędzy tymi,\nktórzy osiągają sukcesy w życiu, a tymi,\nktórzy pomimo dużego nieraz wysiłku\ndoświadczają frustracji i niezadowolenia.\nPrawdopodobnie istnieje niezliczona ilość\nsposobów konstruowania celów, a każdy\nSztuka formułowania celów\ni planowanie kariery\n„Myśli tworzą czyny, czyny tworzą nawyki, nawyki tworzą\ncharakter, a charakter kształtuje całe życie.”\nz nich sprawdza się lub nie w określonych\nkontekstach i sytuacjach. Tutaj chciałbym\nzaprezentować model konstruowania\ncelów, nazywany w NLP modelem DSC\n(dobrze sformułowany cel). Tak jak większość technik, modeli i strategii w NLP\njest to sposób myślenia zaobserwowany\ni opisany u osób, które realizowały swoje\ncele skuteczniej i bardziej efektywnie.\n1.Cel musi być sformułowany w sposób pozytywny, a więc powinien odpowiadać na pytanie: czego chcesz?\nNasz podświadomy umysł nie zna negacji. Negacja istnieje tylko w języku. Jeżeli\npoproszę Cię teraz, abyś NIE pomyślał(a)\no zielonym krokodylu, ani nie wyobrażał(a) sobie zielonego krokodyla, ani nie\nzwracał(a) uwagi na czerwoną kokardę\nna ogonie zielonego krokodyla, istnieje\nbardzo duże prawdopodobieństwo, że\nprzed oczami wyobraźni pojawi się zielony krokodyl z czerwoną kokardką na ogonie. Jeżeli mamy sformułowane cele w\nkategoriach negatywnych „nie chciałbym\nmieć uczucia niepokoju”, „chciałabym nie\nmieć tych problemów w pracy” bezwiednie kierujemy naszą uwagę w kierunku\nnegatywnych, niepożądanych wyników.\nDzięki temu mamy „szansę” po pierwsze\npoczuć się gorzej, a po drugie cały czas\nkoncentrując się na negatywach „programujemy” nasz podświadomy umysł na realizację tego, czego nie chcemy. Jest to\nnajczęstsza pułapka u osób, które próbują się odchudzić. Proste przeformułowanie i pytanie: czego chcę? staje się dużym\n2. Cel musi być sformułowany w kategoriach zmysłowych.\nWarto odpowiedzieć sobie na pytanie: co\nbędę widział, słyszał i czuł, gdy osiągnę\nTak jak trudno jest traﬁć w środek tarczy,\nktórej nie widzimy wyraźnie, tak samo\ntrudno jest osiągnąć nieprecyzyjny cel.\nPosługując się analogią wyobraź sobie,\nże wsiadasz do taksówki i mówisz do\ntaksówkarza: „Proszę mnie zawieźć tam,\ngdzie będę czuł się dobrze”. Możesz traﬁć w ten sposób w wiele fascynujących\nmiejsc, prawdopodobieństwo jednak\ntego, że znajdziesz się tam, gdzie chciałbyś być, będzie znikome. Sformułowanie\ncelu w kategoriach dostępnych zmysłom\nma również duże znaczenie dla budzenia\nZdanie „chcę zwyciężyć w zawodach”\ninaczej działa na mózg niż wyobrażenie,\nże stoisz na podium, czujesz ciężar medalu na szyi, widzisz szczęśliwe twarze\nbliskich Ci osób i słyszysz gratulacje.\n3. Cel musi być samodzielnie osiągalny, czyli odpowiadający na pytanie: co\nbędę robił, aby osiągnąć swój cel?\nBardzo wiele osób popada w pułapkę pozostawiając proces realizacji celu biegowi\nwydarzeń. Sformułowanie „chcę pozbyć\nsię nadwagi” nie zawiera w sobie żadnej\ninformacji na temat ewentualnych działań\nprowadzących do pożądanej sytuacji. Zazwyczaj stan obecny wynika z naszych\ndziałań w przeszłości, jeżeli więc chcemy\nuzyskać inne wyniki w przyszłości, musimy dokonać zmian w swoim zachowaniu. Może to być na przykład zbudowanie\nplanu ćwiczeń, rozpoczęcie diety lub po\nprostu ograniczenie spożywanych kalorii.\nW każdym jednak przypadku ważne jest\nznalezienie najmniejszej nawet rzeczy,\nktórą możemy z r o b i ć w kierunku realizacji celu, a nie tylko o nim myśleć.\n4. Cel musi być ekologiczny, to znaczy\nmusi uwzględniać zmiany, jakie realizacja celu wniesie do otoczenia i życia\nbliskich nam osób.\nWyjazd do Nepalu i zdobycie Mount Everest może być wspaniałym motywującym\ncelem, jednak może okazać się, że po\njego realizacji nie mamy już domu, do\nktórego możemy wrócić, ani pracy. Tak\nsamo zbudowanie dobrze prosperującej\nﬁrmy lub zdobycie określonego stanowiska może być inspirującym celem, który\npochłonie czas w takim stopniu, że cierpi\nna tym nasze życie osobiste. Nadmierna\nkoncentracja na jednym aspekcie jest najczęstszą pułapką, w którą wpadają „ludzie\nsukcesu”. Bardzo często w coaching i w\nterapii stykam się z osobami, które osiągnęły co prawda swoje cele, ale kosztem\nwyższym niż gotowe były kiedykolwiek zapłacić. Ekologia dotyczy również nas samych. Umysł jest systemem złożonym ze\nwspółdziałających ze sobą części. Jeżeli\nformułujemy cele, którym przeciwstawia\nsię część naszego umysłu, w najlepszym\nrazie utrudniamy sobie ich realizację, w\nnajgorszym - wkraczamy na drogę autosabotażu. Warto więc zadać sobie proste\npytania: co jest w tym najważniejsze? co\nmi da realizacja tego celu? kogo jeszcze\ndotyczy realizacja tego celu? na kogo i w\njakim stopniu wpłynie? jak zareaguje na\nto moje otoczenie?\nSformułowania typu „Od jutra zabieram\nsię do pracy” lub „ Od jutra się odchudzam” są zarówno powszechne, jak i\nnieefektywne. Musimy wyznaczyć sobie\nkonkretny termin realizacji celu. Zbyt krótkie terminy zmuszą nas do gwałtownych\nzmian w zachowaniu i mogą być niemożliwe do realizacji, zbyt długie powodują\nrozproszenie uwagi i energii, sprawiają,\nże cel rozmywa się w czasie. Na przykład\njeżeli chcemy nauczyć się języka angielskiego w ciągu trzech miesięcy, będzie\nto prawdopodobnie wymagało od nas co\nnajmniej 2 godzin pracy dziennie. Jeżeli w\nciągu roku, wystarczy pół godziny. Jeżeli\nnie wyznaczymy sobie terminu, w pewnym momencie zauważymy, że nasza\nmotywacja spada i poświęcamy na naukę\njęzyka coraz mniej czasu. Warto więc zadać sobie pytanie: kiedy konkretnie chcę\nosiągnąć swój cel? Ułatwia to zbudowanie realistycznego planu i pozwala na\nracjonalne zarządzanie naszą energią i\nFormułując cele w taki sposób znacznie\nzwiększamy prawdopodobieństwo ich realizacji. Dotyczy to nie tylko małych celów,\nale i większych, takich, których realizacja\nmoże pochłonąć wiele lat naszego życia.\n1. Wyobraź sobie, że przenosisz się pięć\nlat w przyszłość (rama czasu)\n2. Co chcesz osiągnąć? (pozytywne sformułowanie) Opisz w kategoriach pozytywnych w jednym lub dwóch zdaniach swoją\nwizję samego siebie i swojego otoczenia\npo osiągnięciu celu.\n3. Co będziesz widział, słyszał i czuł za\npięć lat, gdy zrealizujesz swój cel? Wyobraź sobie jak najdokładniej obrazy,\nuczucia i dźwięki ze świata przyszłości.\n4. Co będziesz robił, aby osiągnąć swój\ncel? Zrób ogólny plan z cząstkowymi celami na każdy rok. Wypisz jak najwięcej\ndziałań, które prowadzą w twoim odczuciu do realizacji wymarzonej przyszłości.\nDzięki temu podświadomość będzie wiedziała, na czym się koncentrować.\n5. Zastanów się nad wewnętrzną i zewnętrzną ekologią. Czy są jakieś negatywne odczucia związane z wyobrażeniem\nrealizacji wizji? Co jest w tym niepokojące? Jak można przeformułować cel, aby\nuzyskać wewnętrzną spójność? Kogo\njeszcze dotyczy realizacja tej wizji? Jak to\nwpłynie na twoich bliskich i otoczenie?\n6. Wyznacz termin rozpoczęcia działań\n(rama czasu). Kiedy i od czego konkretnie\nOd listopada 2006 r. studenci kulturoznawstwa WSG uczestniczą w cyklicznym programie Telewizji Polskiej oddziału\nbydgoskiego pt. „Wieczór z dokumentem”.\nJest to nowa propozycja w ramach „Spotkań z reportażem i dokumentem”. Autorami programu są znani dokumentaliści i\nreportażyści Maciej Cuske i Marcin Sauter. Pierwszy z nich jest ﬁlmowcem, który\nzdobył wiele nagród, m.in. Nagrodę Prezesa TVP za Elektryczkę i Don Kichota na\nKrakowskim Festiwalu Filmowym. Drugi z\nautorów, dokumentalista, był nagradzany\nna najważniejszych festiwalach krajowych i zagranicznych. Otrzymał Srebrnego Lajkonika i Nagrodę Studentów Miasta\nKrakowa za ﬁlm „Kino Objazdowe”. W Paryżu na Festiwalu Cinéma du Réel zdobył\nnagrodę główną w kategorii krótki metraż\nza ﬁlm „Za płotem”. Razem z Maciejem\nCuske został uhonorowany Nagrodą im.\nDorobek obu autorów gwarantuje wysoki poziom programu, w którym pojawiają\nsię ﬁlmy rejestrujące życie regionu i kraju. Autorzy przyglądają się bohaterom\nswoich ﬁlmów w różnych sytuacjach. W\ncentrum uwagi znajdują się jednak nie\nwydarzenia i ludzie z pierwszych stron\ngazet, ale ci, którzy na ogół „giną w\nulicznym tłumie”. Autorzy „Wieczorów z\ndokumentem” przewidzieli również spotkania na wizji publiczności z twórcami i\nrozmowy o przedstawianych realizacjach\nﬁlmowych. To ambitny plan prezentowania najciekawszych ﬁlmów polskich dokumentalistów, także młodego pokolenia ze\nszkoły dokumentu telewizyjnego Andrzeja\nZatem studenci kulturoznawstwa mają\nwyjątkową okazję przyjrzeć się sposobowi\nrealizacji programu telewizyjnego i jednocześnie możliwość czynnego uczestnictwa w dyskusji. Dotychczas wzięli udział\nMam nadzieję, że przejście przez tych\nkilka pytań ułatwi wielu osobom sprecyzowanie swoich pragnień i skoncentrowanie\nenergii na ich realizacji. Jak mówi chińskie\nprzysłowie „Najdłuższa nawet droga zawsze zaczyna się od pierwszego kroku”.\nw czterech edycjach „Wieczoru z dokumentem”. Były prezentowane m.in.\nﬁlmy dokumentalne „Koniec ulicy” i\n„Klinika”. Dotyczyły żywotnych problemów współczesnego społeczeństwa polskiego. W lutowym wydaniu\n„Wieczoru z dokumentem” studenci\nspotkali się z wybitnym polskim reżyserem-dokumentalistą Kazimierzem Karabaszem, bydgoszczaninem, klasykiem powojennego ﬁlmu\ndokumentalnego, dokumentalistą z\nWytwórni Filmów Dokumentalnych\nw Warszawie, wykładowcą łódzkiej\nszkoły ﬁlmowej. Jego uczniem był\nsam Krzysztof Kieślowski. W trakcie\nprogramu w bydgoskim studiu telewizyjnym studenci z WSG dowiedzieli się, jakim przełomem w polskim ﬁlmie dokumentalnym były realizacje\nKazimierza Karabasza, zrealizowane w\nlatach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Przełamywały stereotypy tematyczne, wprowadzały wiele\ninnowacji technicznych, które pozwalały\npokazać człowieka z innej niż dotychczas\nperspektywy. Studentów interesowała\nstrona techniczna realizowanych przez\nKarabasza dokumentów. Reżyser podkreślał rolę oświetlenia, które umożliwiało\npokazanie człowieka w otoczeniu, w jego\nmiejscu pracy, w plenerze. Chodziło także\no odsunięcie się z kamerą od bohatera,\ntak by poczuł się swobodnie. Wówczas\nekipa ﬁlmowców liczyła minimum pięć\nosób, ponad trzydziestokilogramowe kamery umieszczano na ogromnych statywach, a kasety ﬁlmowe pozwalały jedynie\nna czterominutowe sekwencje (!). Wszystkie te kwestie dyskutowano po obejrzeniu\nﬁlmu dokumentalnego „Krystyna M.”, zrealizowanego w 1973 roku. K. Karabasz\nprzedstawił w nim portret młodej robotnicy z fabryki traktorów w Ursusie, poruszając aktualny także we współczesnej\nPolsce problem migracji ze wsi do dużych\naglomeracji miejskich. Tego typu udział\nstudentów w realizacji telewizyjnych programów znakomicie uzupełnia ofertę dydaktyczną kulturoznawstwa.\nK U LT U R O Z N AW S T W O\n5. Cel musi być terminowy.\nK U LT U R A L N E\nAKADEMICKA PRZESTRZEÑ KULTURALNA\nPrzestrzeñ Pobudzonej Wyobraźni\nTrochę pod prąd, wbrew powszechnie\npanującej opinii, że współczesna kultura\nstudencka pozostawia spory niedosyt,\nWyższa Szkoła Gospodarki postanowiła\npowołać do życia Akademicką Przestrzeń\nKulturalną. Na łamach wielu pism, wśród\ndziennikarzy, twórców i naukowców trwa\nspór o istnienie kultury studenckiej i jej\nkondycję. Obecnie kultura studencka ma\nniszowy charakter, bo zastępuje ją choćby powszechne chodzenie do dyskotek,\nktóre w znacznej mierze zajęły miejsce\nklubów studenckich, szaleństwa na koncertach, czy też innych imprezach masowych. Mówi się, że z tak licznej niegdyś\nrzeszy zapaleńców, którzy chcieli działać na swojej uczelni, pozostali już tylko\nnieliczni. Wyższa Szkoła Gospodarki ma\nna ten temat inne zdanie. „Wierzymy, że\nkultura studencka przetrwała i studenci\nsą w stanie wyrażać siebie, być głosem\nswego pokolenia w sposób twórczy i\nwartościowy” - mówi Przemek Oleksyn,\nstudent II roku kulturoznawstwa WSG.\nSzczególną rolę Uczelnia przypisuje w\ntym względzie właśnie studiom na kierunku kulturoznawstwo, w których uruchomienie od początku wpisano ideę\ndążenia do aktywnej obecności środowiska akademickiego w kulturze miasta\nNie ograniczając się do sfery dydaktyki,\nWSG zmierza do kreowania i promocji\nkultury zarówno wśród własnych studentów, jak i w środowisku akademickim w\nSerce APK – budynek L (dawna wozownia)\nogóle. Celem działania APK jest stworzenie szansy zaistnienia każdej młodej\nosobie, która pragnie wyrazić swój talent\ni emocje słowem, piórem, gestem, dźwiękiem. Zamysłem osób zaangażowanych\nw działalność APK nie jest zmiana stylu\nżycia studentów, a jedynie wprowadzenie w ich codzienność reﬂeksji płynących\nz obcowania z kulturą i uwrażliwienie na\nsferę duchową człowieka.\nW Akademickiej Przestrzeni Kulturalnej\nWSG będzie miejsce dla poezji, muzyki,\nteatru, kabaretu, malarstwa, fotograﬁi,\nﬁlmu, reportażu… O atrakcyjność programu dba zespół koordynatorów różnych dziedzin sztuki i liczne grono osób\nzaangażowanych w przedsięwzięcia\nposzczególnych przestrzeni: plastycznej, muzycznej, ﬁlmowej, fotograﬁcznej,\nteatralnej, literackiej, dziennikarskiej, ﬁlozoﬁcznej i kulturoznawczej. Do zadań\nkoordynatorów należy reagowanie na\ninteresujące, istotne inicjatywy, które napływają również spoza WSG. Mają do\ndsypozycji określone środki i infrastrukturę (m.in.: salę widowiskową, salę prób,\nstudio nagrań, galerie, Muzeum Fotograﬁi, ciemnię, pracownie, strefę klubową).\n– to także rozległa kraina sprowokowanej wyobraźni młodych. Miejsce\nnarodzin idei oryginalnych i odważnych,\ngdyż niezatartych doświadczeniami życiowego pragmatyzmu. To przestrzeń\nducha, która już się\ninny wymiar studenckiej\nRodzą się pomysły,\nReportażu (Sala Widowiskowa APK, od\nmarca 2007 spotkania 1-2 w miesiącu)\n– inicjatywa podejmowana przy współpracy z fundacją Art-House, organizatorem\nżu Telewizyjnego Camera Obscura w\nBydgoszczy, polegająca na popołudniowych projekcjach reportaży na wybrany wcześniej temat, zwieńczonych\ndyskusją z udziałem twórców. Dr Marek\nChamot, zastępca kierownika Katedry\nKulturoznawstwa WSG, przypomina, że\nstudenci wzięli już udział w programie\ntelewizyjnym TVB „Wieczór z dokumentem”, prowadzonym przez red. Katarzynę Marcysiak. Dyskutowali o reportażu\npt. „Koniec ulicy”.\nGaleria DEBIUT to inicjatywa mająca na celu wspieranie i popularyzację\ntwórczości plastycznej młodzieży. Szeregiem wystaw organizatorzy chcą zaprezentować szerszemu kręgowi odbiorców dorobek najlepszych, najciekawiej\nprowadzonych pracowni plastycznych w\nszkołach ponadpodstawowych, ośrodkach i Domach Kultury (MDK, GOK) i\nprywatnych atelier, w formie wystaw tematycznych i pokonkursowych. Innym\nzałożeniem Galerii jest nawiązanie stałej\nwspółpracy zdolnej młodzieży z uznanymi artystami, co umożliwi międzygeneracyjny dialog oraz przekazanie wiedzy\noraz doświadczeń twórczych i zawodowych w relacji: „mistrz - uczeń”. Działania Galerii DEBIUT inauguruje trzecia\nedycja konkursu plastycznego pt. „Moje\nmagiczne miejsce w przestrzeni miasta”\npod patronatem Architekta Miejskiego\nUrzędu Miasta Bydgoszczy oraz UNESCO.\nCykl spotkań „p.m. ART.” to\nspotkania klubowe, dyskusje panelowe, prezentacja młodych artystów i ich\ntwórczości, wieczory poetycko-literackie, multimedialne projekty – imprezy\nSpektakl „PORZĄDEK” w ramach\nnowej sceny teatralnej przy APK – inicjatywa Fundacji Kultury YAKIZA.\nPartnerzy APK: Teatr Polski, Bydgoskie\nStowarzyszenie Artystyczne, Fundacja\nSztuki ART-HOUSE, Stowarzyszenie\nJUVENKRACJA, Stowarzyszenie Jazzowe ELJAZZ, Fundacja Kultury YAKIZA,\nKrajeńskie Stowarzyszenie Kulturalne.\nJednym z partnerów Akademickiej Przestrzeni Kulturalnej jest bydgoska Fundacja Sztuki\nART-HOUSE, znana z Festiwalu Reportażu\nTelewizyjnego CAMERA OBSCURA, licznych\nprojektów ﬁlmowych, nagradzanych na krajowych i międzynarodowych festiwalach oraz\nprzeglądach, Letniej Szkoły Reportażu i Dokumentu, koordynacji polskiej edycji międzynarodowego programu edukacyjnego Panasonic\n„KID WITNESS NEWS” i wielu innych przedsięwzięć kulturalno-społecznych. W ubiegłym\nroku studenci WSG już po raz drugi uczestniczyli w festiwalu CAMERA OBSCURA, jako\nwolontariusze m. in. współtworzyli biuro prasowe festiwalu, redagowali festiwalowy biuletyn, aktywnie uczestniczyli też w koordynacji\nprojekcji. Dziś współpraca z Fundacją nabiera\nnieporównywalnego tempa i rozmachu.\nPierwszą wspólną inicjatywą APK i ART-HOUSE jest jedyny w Polsce Dyskusyjny Klub\nReportażu i Dokumentu, w którego programie znajdą się projekcje reportaży na wybrane wcześniej tematy, zwieńczone dyskusją z\nudziałem twórców zaproszonych przez biuro\nfestiwalu CAMERA OBSCURA.\nAPK wystąpi ponadto jako współorganizator\nnajwiększego przedsięwzięcia ART-HOUSE\n– Międzynarodowego Interaktywnego Festiwalu Reportażu Telewizyjnego CAMERA\nOBSCURA 2007. Na czterodniowy przegląd\ntwórczości telewizyjnej z gatunku reportażu i\ndokumentu złożą się: konkurs reportaży telewizyjnych, pokazy specjalne, w tym retrospektywy najciekawszych reportaży zagranicznych\nstacji telewizyjnych, zrzeszonych w Stowarzyszeniu CIRCOM International oraz m. in.\nBBC, ARTE, ZDF, PLANETE, DISCOVERY,\nNATIONAL GEOGRAPHIC, itd., interaktywny konkurs na najlepszy reportaż amatorski,\nwarsztaty reportażu telewizyjnego, prezentacje twórczości młodych adeptów sztuki reportażu, wystawy fotoreportaży, przegląd krótkich\nform telewizyjnych (np. wideoklipu), dyskusje\npanelowe i seminaria. Część z tych imprez odbędzie się na naszej Uczelni.\nOrganizowany od czterech lat przez Fundację\nfestiwal CAMERA OBSCURA cieszy się dużym zainteresowaniem młodych ludzi. W programie kolejnych konkursów zaprezentowano\nw sumie sto kilkadziesiąt starannie wyselekcjonowanych reportaży i dokumentów telewizyjnych, zgłoszonych przez najważniejsze stacje\ntelewizyjne w kraju. Ponadto w ubiegłym roku\ndo konkursu włączone zostały reportaże i dokumenty telewizyjne z całego świata (Francja,\nSzwajcaria, Niemcy, Finlandia, Wlk. Brytania,\nKanada, Indie, Australia). Festiwal odwiedziło\ndotąd kilkudziesięciu reporterów telewizyjnych\ni dokumentalistów. Prezentacjom konkursowym towarzyszą zawsze pokazy specjalne,\nwarsztaty reportażu, happeningi i akcje uliczne, koncerty, a w 2006 dodatkowo przegląd\nnajlepszych polskich wideoklipów z 15-letniej\nhistorii YACH FILM FESTIVAL.\nW ubiegłym roku Fundacja zainicjowała rów-\nnież stworzenie wakacyjnych warsztatów ﬁlmowo-dziennikarskich pn. Letnia Szkoła Reportażu i Dokumentu. Akademicka Przestrzeń\nKulturalna WSG będzie partnerem Fundacji w\norganizacji tegorocznej, drugiej edycji Szkoły.\nZłożą się na nią zajęcia teoretyczne i praktyczne z zakresu sztuki ﬁlmu dokumentalnego i\nreportażu telewizyjnego, realizacja pod okiem\nuznanych dokumentalistów i reporterów etiud\ndokumentalnych oraz reportaży przez polsko-zagraniczne zespoły młodzieży, projekcje\nﬁlmowe itp. Uczestnikami warsztatów będą\ngimnazjaliści, licealiści oraz studenci z Polski\nWspólne plany APK i ART-HOUSE obejmują\ntakże zupełnie nowe przedsięwzięcie – Interdyscyplinarny Projekt Artystyczny na Rzecz Kobiet „7xK”, którego celem jest integracja kobiet\nz różnych środowisk, o różnym statusie społecznym i w różnym wieku oraz podjęcie tematu\nkobiecej tożsamości w artystycznej formie. Projekt powstanie na kanwie zebranych podczas\nwywiadów prawdziwych historii kobiet. Posłużą\none do skonstruowania scenariusza spektaklu o charakterze dokumentalnym, w którym\nzagrają zaproszone do współpracy amatorki.\nRównolegle powstanie ﬁlm, będący zapisem\nprocesu prób i spotkania kobiet. Projekt zakończy premiera spektaklu, publiczny pokaz ﬁlmu,\nwystawa fotograﬁi prezentująca portrety kobiet\noraz dyskusja nt. „drogi do kobiecości”.\nPlany współpracy APK i ART-HOUSE zapowiadają się, jak widać, imponująco. - Zależy\nnam na rozwijaniu współpracy z WSG – mówią Monika Wirżajtys i Remigiusz Zawadzki,\nfundatorzy-założyciele Fundacji. – Wszystkie\nproponowane przez nas projekty wiążą się z\ndługofalowym angażowaniem młodzieży w ich\nrealizację. Od początku zależało nam na łączeniu celów artystycznych i społecznych. Dlatego zawsze staramy się, żeby nasze projekty\nuwzględniały także ten mniej spektakularny,\nale ważny wymiar – oddziaływania na nasze\notoczenie. Wciąż mamy nadzieję, że sztuka\ni kultura mogą nas zmieniać. Dla studentów\nWSG współpraca z nami będzie miała również\nwymiar praktyczny – będzie doskonałą formą\nzdobywania różnorodnych doświadczeń, które\nz pewnością będą owocowały w ich przyszłej\nW styczniu br. w Muzeum Fotograﬁi APK odbyła się pierwsza wystawa\nstudenckiej twórczości. Jej inicjatorem był\nSamorząd Studencki WSG, a organizacji\npodjęli się Szymon Lach i Katarzyna Ormanowska, studenci II roku kulturoznawstwa. Wystawę zorganizowano pod hasłem „Pokaż, co potraﬁsz”. Swoje prace\nz zakresu fotograﬁi tradycyjnej, cyfrowej,\nrysunku oraz graﬁki komputerowej zaprezentowali: Agnieszka Kula, Arek Materek,\nstudenci architektury i urbanistyki oraz\nWystawa cieszyła się dużym\nzainteresowaniem studentów. Każdy odwiedzający miał okazję przekonać się,\nże nauka i zabawa to nie wszystko, czym\nżyje żak. Okazało się, że wśród studentów WSG jest wiele osób, które chciałyby\nzaprezentować swoją twórczość szerszej\npubliczności. Oznacza to, że kolejna wystawa odbędzie się już niedługo.\nAgnieszka Kula - studentka II roku Kulturoznawstwa WSG\nGrzegorz Miecugow - Gala CAMERA OBSCURA 2006\nPewnego styczniowego przedpołudnia grupa Masterów Uniwersytetu Le Mirail w Tuluzie miała okazję\neksplorować tereny dawnej fabryki\nnitrogliceryny NGL – Betrieb zlokalizowanej w południowo–wschodniej części Bydgoszczy na terenach\nobecnych zakładów ZACHEM S.A.\nProdukcję w fabryce NGL uruchomiono w 1942 roku i kontynuowano\ndo stycznia 1945, kiedy to zakład\nprzejęła Komisja Trofeów Wojennych Armii Radzieckiej. Od tego czasu\nnastępował błyskawiczny proces demontażu urządzeń i wywożenia ich do Związku Radzieckiego. Ze względów historycznych eksplorowana strefa ma ogromną\nwartość poznawczą, edukacyjną i turystyczną. Stanowi unikatowy w skali Polski i całej Europy przykład zachowanej\nfabryki zbrojeniowej z pierwszej połowy\nNa całym świecie rośnie zapotrzebowanie na turystykę specjalistyczną.\nJedną z jej odmian jest turystyka podziemna. Rodzi się moda na zwiedzanie\npodziemi, które od zawsze przyciągały\nturystów swoją tajemniczością, często\nowianą mgłą legendy i magii. Zwiedzanie\njaskiń, kopalni, twierdz, jak również całkiem współczesnych wojennych umocnień oraz kompleksów produkcyjnych jest\nrodzajem przygody, która dostarcza niezapomnianych wrażeń, stanowiąc także\nżywą lekcję przygody i historii.\nW streﬁe NGL – Betrieb znajduje się\nunikatowa, rozbudowana sieć podziemnych, częściowo również i naziemnych\ntuneli łączących większość budynków.\nPełniły one kilka funkcji: zabezpieczały\nprzebiegające w nich rurociągi, umożliwiały szybką i bezpieczną komunikację\npomiędzy budynkami, a w przypadku\nzagrożenia lotniczego bądź eksplozji\npodczas produkcji, pełniły rolę schronów.\nTunele są znakomicie zachowane, miejscami ocalały nawet metalowe wsporniki\ni niemieckie napisy na ścianach, jedynie\nniewielkie fragmenty zostały uszkodzone\nlub celowo wyburzone.\nTurystyczne uruchomienie strefy\nNGL przyniosłoby Bydgoszczy z pewnością szereg korzyści: stworzyłoby nowy\natrakcyjny kompleks zabytkowo–edukacyjny, zwiększyłoby natężenie ruchu turystycznego, a co najważniejsze pomogłoby\nw promocji miasta w Polsce i w Europie.\nOprócz walorów turystycznych wspomnieć należy także, że od samego początku zakłady DAG – Fabrik Bromberg,\nktórej część stanowiła NGL- Betrieb, budowane były w znacznej mierze rękoma\njeńców i pracowników przymusowych,\noni też w późniejszym okresie stanowili\ngłówną siłę produkcyjną zakładu. Ludzie\nci, pozbawieni wolności, godziwej zapłaty, opieki zdrowotnej zmuszani byli do\ndługotrwałej, ciężkiej pracy. Setki, jeśli\nnie tysiące z nich zostały na terenie DAG\n– Fabrik Bromberg już na zawsze.\nEksploracja Masterów wzbudziła\nwielkie zainteresowanie, a relacje z wyprawy ukazały się w lokalnej prasie, radiu, a nawet w programie informacyjnym\n„Zbliżenia” w TVP 3. Nic dziwnego, w\nkońcu była to jedna z nielicznych wypraw\nzorganizowanych na tak dużą skalę do\nkompleksu NGL od czasów zakończenia\nII wojny światowej. Sam pomysł wyprawy\nnależy do jednej ze studentek Master 1\n– Darii Brodziak, która też ją zorganizowała pod względem logistycznym. Przy\nokazji, w imieniu wszystkich Masterów\nUniwersytetu Le Mirail chciałbym podziękować władzom WSG za sﬁnansowanie\ncałej wyprawy. Była to dla nas nie tylko\nżywa lekcja historii, ale także okazja do\nlepszego poznania i integracji.\nOd czterech lat studenci MASTER 2,\nstudiów realizowanych w WSG w Bydgoszczy biorą udział w „Grze w przedsiębiorstwo”, warsztatach turystycznych\norganizowanych przez partnerski Uniwersytet „Le Mirail” w Tuluzie. W tym roku\ndo grupy studentów MASTER dołączył\nzespół, który wygrał polską grę w przedsiębiorstwo, przeprowadzoną w naszej\nCzwarta edycja gry była wyjątkowa,\ngdyż pobito rekord pod względem liczebności uczestników. Stało się tak dzięki\nlicznie przybyłej grupie studentów (aż 90\nosób) z Taylor`s College z Kuala Lumpur.\nW ciągu intensywnego tygodnia\nstudenci z Tuluzy, Kuala Lumpur i Bydgoszczy zarządzali wirtualnym przedsiębiorstwem turystycznym. Symulacja\nwymagała od uczestników szerokiej wiedzy z zakresu turystyki, ekonomii, marketingu, zarządzania zasobami ludzkimi, a\ntakże umiejętności komunikowania się w\nZe względu na ogromną liczebność\nuczestników (150 osób) organizatorzy\nutworzyli dwie grupy tzw. Universe A i B,\nskładające się z ośmiu podzespołów. W\nskład każdego z nich wchodził przedstawiciel Polski, Francji i kilku reprezentantów z Malezji. Zadaniem było zarządzanie restauracją tak, aby uzyskać lepsze\nwyniki od konkurencji. Najlepsze wyniki\nna tym „wirtualnym rynku” zależały od obranej misji i strategii marketingowej oraz\npodjętych decyzji inwestycyjnych.\nPobyt w regionie Midi-Pyrénées nie\nRozśpiewana rodzina Gerasimyuków\npolegał jedynie na zmaganiach w grze.\nOrganizatorzy, jak również studenci z\nFrancji zadbali o to, aby studenci z Malezji\ni Polski poznali region od strony turystycznej. Na początku francuskiej przygody\nstudenci zwiedzili Carcasonne, najlepiej\nzachowane średniowieczne miasto w Europie. Kolejnym turystycznym przystankiem był Gaillac, miejscowość słynąca w\ncałym regionie z produkcji wyśmienitego\nwina. Nie zabrakło więc degustacji francuskich win. W małej miejscowości Mirepoix\ntraﬁliśmy na święto jabłka, gdzie ludność\nlokalna zbudowała przeróżne ﬁgury z jabłek. Można było m.in. „schrupać” słynny\nfrancuski samolot odrzutowy „Concorde”.\nPewnego popołudnia nasi koledzy z Malezji zabrali nas w wirtualną podróż po\nswoim pięknym kraju. Podczas prezentacji zapoznali nas ze swoją barwną kulturą,\nobyczajami, zaprezentowali stroje narodowe, jak również nauczyli paru zwrotów\nw swoim ojczystym języku.\nPo wszystkich przyjemnościach nadszedł czas na podsumowanie zmagań\nzwiązanych z zarządzaniem przedsiębiorstwami. Pierwsze miejsce zajął zespół, w\nktórym Kamila Grey zarządzała środkami\nﬁnansowymi. Nagrodę dla najlepszego\nmenedżera otrzymała Monika Anklewicz.\nNa zakończenie dwie zwycięskie drużyny\n(z Universe A i B) przedstawiły na forum\nBył to ciężki tydzień dla studentów\nMASTER 2, aczkolwiek bogaty w doświadczenia, sprawdzający dotychczas\nzdobytą wiedzę. Szczególnie cenne było\nto, że spotkały się trzy różne kultury, które udowodniły, iż pomimo różnic można\nstworzyć przedsiębiorstwo i doskonale\nW styczniu w WSG miało miejsce wspaniałe wydarzenie artystyczne. Z inicjatywy dr Ireny Kudlińskiej, kierownik\nSzkoły Języków Obcych WSG, zorganizowano „Wieczór z piosenką ukraińską\ni rosyjską”. W ogłoszeniach i na plakatach promujących imprezę zapewniano o\n„wspólnym śpiewaniu”, więc w Małej Auli\no wyznaczonej godzinie pojawiło się mnóstwo osób. Jak się okazało, niekoniecznie związanych z WSG. Gościli nie tylko\nstudenci, pracownicy dydaktyczni i administracyjni, ale również znajomi i rodziny\nobecnych, przyjaciele, sąsiedzi, jednym\nsłowem – panowała bardzo rodzinna\natmosfera. Tym bardziej, że zaproszony przez dr Kudlińską ukraiński zespół\nskładał się z czterech członków rodziny\n– ojca Mikołaja Gerasimyuka (grającego\nna akordeonie) i trzech synów – Aleksandra, Andrzeja i Arkadiusza, grających na\nróżnych instrumentach i śpiewających\n(przepiękne głosy!). Solista – Aleksander (Sasza), najstarszy syn jest od kilku\nmiesięcy chórzystą w Operze Nova w\nBydgoszczy. Oprócz zespołu z Ukrainy\ngościnnie z krótkim, ale porywającym recitalem wystąpił również znany bydgoski\nbard Jan Rubczak. Wieczór z piosenką\nzostał świetnie zorganizowany. Nie dość,\nże każdy słuchacz otrzymał komplet tekstów rosyjskich i ukraińskich pieśni, również w polskiej wersji językowej, to jeszcze mógł obejrzeć przygotowaną przez\norganizatorów wystawę rosyjskiej sztuki\nużytkowej (choć nie tylko użytkowej, bo\nobok samowarów stały dumne i kolorowe\nZespół spisał się na medal i nie tylko dał\npopis wirtuozerii gry i śpiewu, ale również umiejętnie wciągnął publiczność do\nzabawy. Wszyscy śpiewali razem, niektórzy w parach, a czasem solo (zachęcamy\ndo obejrzenia zdjęć w Galerii na stronie\nWSG). Piękne melodie i słowa rosyjskich i\nukraińskich piosenek oraz pieśni porwały\ndosłownie całą publiczność. Wspaniałym\ngestem zespołu było odegranie na ﬁnał\n„Poloneza Ogińskiego”. Obecny na koncercie kanclerz Krzysztof Sikora szczerze\nwzruszony dziękował wszystkim, którzy\nprzyczynili się do zorganizowania tego\nkoncertu. Przede wszystkim gratulował\ninicjatywy i pomysłu ekipie Szkoły Języków Obcych. Rzeczywiście, zasłużyli na\nMagdalena Kaleta-Kuzińska w duecie z Januszem Dzięciołem\nStudenci dla studentów\nPodstawowym zadaniem Samorządu jest reprezentowanie interesów studentów. Staramy się nieść\npomoc koleżeńską tam, gdzie jest\nto możliwe, bronimy praw studentów, kreujemy życie kulturalne\nJesteśmy organizatorami wielu imprez uczelnianych m.in. w największym bydgoskim klubie Vanila\n(Otrzęsiny, Andrzejki, Ostatki, impreza karnawałowa), jak również\nbalów: połowinkowego, licencjata\ni magistra. Bale odbywają się w\nrestauracji UTP (dawnego ATR-u)\ni cieszą się dużym zainteresowaniem\nwśród studentów. Doﬁnansowujemy\nwieczorki integracyjne na obozach.\nProwadzimy działalność charytatywną,\nwspierając fundacje, domy dziecka,\nprzedszkola integracyjne, schroniska\ndla zwierząt. W tym roku wraz z Pracownią Sportu organizowaliśmy akcję\nna rzecz Przedszkola Integracyjnego\nnr 61 w Bydgoszczy. Zbieraliśmy pieniądze w kampusie Uczelni, dodatkowo\nprowadząc aukcje różnych przedmiotów w Internecie. Udało nam się zebrać\nokoło 2.500 zł. Pomagaliśmy Pracowni\nSportu w przeprowadzeniu akcji Włoska\nZima na lodowisku na Starym Rynku.\nPrzypominamy naszym kolegom i\nkoleżankom o takich świętach jak Mikołajki (rozdając czekoladowe niespodzianki), Dzień Kobiet (kwiaty dla pań).\nOrganizujemy uczelnianą Wigilię, podczas której możemy wspólnie śpiewać kolędy i dzielić się opłatkiem. Od\ndwóch lat organizujemy\nJarmark Świąteczny, na\nktórym licytujemy bombki podpisane przez znanych i lubianych, sprzedajemy ciasta, biżuterię\nitp. Wszystkie zebrane\nna cele charytatywne. W\ntym roku wspomogliśmy\nFundację „Mam Marzenie” kwotą ponad 800 zł.\nDziałamy także poza\nmurami naszej Uczelni. Współpracujemy z\nZamiejscowego w Malborku. Uczestniczyliśmy\nw ich Otrzęsinach, jak również zamierzamy włączyć się w organizację Juwenaliów.\nNajważniejszymi wydarzeniami w\nroku są dla nas Święto Uczelni oraz\nbydgoskie Juwenalia. W ramach urodzin Uczelni organizujemy zabawę na\ndziedzińcu. W tym roku wystąpił dla\nnas skład hip hopowy oraz zespół Dust\nOver. Mieliśmy okazję wysłuchać popisów wokalnych sekcji muzycznej i obejrzeć profesjonalny pokaz barmański.\nWierzymy w możliwości studentów\nnaszej Uczelni, dlatego postanowiliśmy\nzorganizować wystawę prac naszych\nkolegów i koleżanek. Wystawa odbyła się w połowie stycznia w Muzeum\nFotograﬁi. Mamy nadzieję, że w przyszłości kolejne osoby będą się do nas\nzgłaszać, by pokazać szerzej swoją\ntwórczość, a wystawy będą odbywać\nNawiązujemy kontakty z wieloma\nbydgoskimi klubami, by zaspokoić różne gusta muzyczne naszych żaków.\nWspółpracujemy z klubem C1 Kasia\n(czwartki to dni WSG) i Route 66 (odbyła się już pierwsza impreza karaoke).\nWłaśnie zaczynamy współpracę z pubem Olimp.\nProwadzimy rozgłośnię studencką Campus Fm. Staramy się być zawsze w gotowości, dlatego otworzyliśmy klub studencki WSG [email protected],\ngdzie zawsze spotkacie kogoś z\nSamorządu. Pomożemy, doradzimy,\nW Samorządzie działa około 40\nosób. Przy okazji dziękujemy wszystkim, którzy wspierają naszą działalność\noraz uczestniczą w organizowanych\nprzez nas akcjach.\nWSG [email protected]\nPóźną jesienią 2005 roku Samorząd Studencki dostał możliwość poprowadzenia świetlicy dla studentów. Pomyśleliśmy – świetlica? To nie\nprzejdzie. Klub studencki – owszem.\nWarunek był jeden: dostaniecie piwnicę pod akademikiem, nie płacicie\nżadnych rachunków, ale własnym kosztem będziecie ją remontować.\nOK – zawsze można spróbować.\nZałożenie było takie, że mamy otworzyć klub przed świętami. Była końcówka listopada.\nPoszliśmy tam pierwszy raz. Super miejscówka. Sześć sporych pomieszczeń, od razu przyszły nam do głowy pomysły, gdzie co może\nsię znajdować. Wpierw jednak czekały nas remonty: malowanie ścian,\npołożenie wykładzin, wyremontowanie łazienek… W międzyczasie, gdy\npracownicy administracji uwijali się z robotą, szukaliśmy tego, co da się\nwstawić do pomieszczeń. Mieliśmy stół bilardowy – nawet nie zdajecie\nsobie sprawy, ile kosztuje jego odrestaurowanie! Okazało się również,\nże mieliśmy meble - kilka wersalek, stoły, stoliki i krzesła. Na początek\nNiestety, termin otwarcia się zbliżał, jednak nie było widać końca pracy.\nChoć wszystko było jeszcze w stanie surowym, postanowiliśmy zorganizować w naszym klubie Sylwestra. Jak pomyśleliśmy, tak też uczyniliśmy. Impreza była przednia. Nadszedł Nowy Rok.\nTak się będzie nazywał klub. Zaczęła się promocja. Uwaga! 16 stycznia\nwielkie otwarcie! Główna sala, największa, „świetlicowa” ma barek z\ndrobnymi przekąskami i napojami,\nstoliczki, krzesła… idealne miejsce,\nby w przerwie między zajęciami rozgrzać się i poduczyć do kolokwium.\nWchodząc w korytarz, po lewej stronie znajdujemy salę bilardową, z nowiutkim (prawie nowiutkim) stołem\nbilardowym, nowymi kijami i bilami.\nObok jest kafejka internetowa (stąd\nnazwa klubu) z siedmioma stanowiskami komputerowymi. Kolejna sala,\nmiejsce posiedzeń samorządu, przytulne, z dużym stołem i wspomnianymi wcześniej kanapami. Tak to wyglądało na dzień otwarcia.\nZ czasem studenci prowadzący cafe\nposzerzali asortyment, starali się poprawiać wizerunek poprzez ciągłe\nudoskonalanie wnętrza. Musimy tu\nskierować ukłon do studentów architektury i urbanistyki, którzy świetnie\nzainicjowali pe-er-el-owe motywy na\nścianach w „świetlicy” i przed wejściem do klubu, oraz namalowali fantastyczne grafﬁti w sali bilardowej i w\nDo tej pory urządzone zostały cztery pomieszczenia. Co z pozostałymi\ndwoma? Dopiero z czasem okazało\nsię, że możemy je również zagospodarować, potrzebny był tylko pomysł.\nPomysł znalazł się, gorzej było ze\nPrzedostatnia sala, chyba najbardziej\nprzytulna, została niedawno (jesienią)\noddana do użytku. Wystrój zawdzięcza\noczywiście znów studentom, którzy\nod świtu do nocy spędzali tam czas z\npędzlem. Wybudowali nawet kominek\n(stąd nazwa „sala kominkowa”).\nNajmniejsza chyba salka znajdująca\nsię obok kominkowej będzie przypominać murawę piłkarską, a to dlatego,\nże zostanie tam przestawiona gra „piłkarzyki”. Mamy jeszcze jedną atrakcję, chyba ulubioną rozrywkę studentów w każdym klubie – dart.\nStudenci prowadzący cafe (należący\nw części do Samorządu Studenckiego) robią to dla własnej satysfakcji.\nDzięki temu, że istnieje WSG [email protected],\nwszyscy mają nieograniczony dostęp\ndo samorządu, przez siedem dni w tygodniu, od 9:00 do 17:00 (w niedzielę\nJeśli chcecie w przerwie miło spędzić\nczas, odprężyć się czy rozerwać, zapraszamy do WSG [email protected]!\nDarek Grosz sprawdził się na praktykach\nDla studentów naszej Uczelni zbliża się\nokres wyboru miejsca praktyk zawodowych. Jak co roku Pracownia Praktyk Zawodowych WSG zaoferuje praktyki krajowe i zagraniczne. Te ostatnie będziemy\nmogli odbywać we Francji, Belgii, Hiszpanii, Litwie, Niemczech, Grecji, Anglii,\nWłoszech, także na Cyprze, Kosie oraz\nKrecie. Osoby, które marzą o podniesieniu swoich kwaliﬁkacji oraz o współpracy\nz międzynarodową kadrą renomowanych\nhoteli bądź campingów, dzięki praktykom\norganizowanym przez WSG, mają szanse spełnić swoje oczekiwania.\nWłaśnie teraz chętni na praktyki powinni\nzastanowić się poważnie nad poziomem\nznajomości języków obcych, umiejętnościami i motywacją do pracy. Trzeba\nprzecież pamiętać, że praktyki to czas,\nkiedy przede wszystkim pracujemy i\npodnosimy swoje kwaliﬁkacje, a nie wypoczywamy.\nPodstawą udanego wyjazdu jest choćby\nkomunikatywna znajomość jednego języka obcego oraz podstawy języka kraju,\ndo którego się wybieramy. Nie tylko ułatwi nam to pracę, ale i będziemy lepiej\npostrzegani przez otoczenie – naszych\npracodawców i ich gości oraz miejscowych kolegów z pracy.\nA teraz dowiedzmy się, co o praktykach\nmyślą nasi byli praktykanci:\nPatrycja Neumann, studentka III roku,\npraktyki - Włochy 2006:\nPracowałam jako kelnerka na Campingu\nFusina w Wenecji. Czasami była to praca\npo 10 godzin dziennie. Dzięki praktykom\nnie tylko nauczyłam się obsługiwać gości,\nale też podszkoliłam swój angielski i nauczyłam się języka włoskiego. Czas na\nzwiedzanie miałam w dni wolne od pracy.\nWłaściciele restauracji stworzyli rodzinną\natmosferę pracy i zawsze mogłam liczyć\nna ich pomoc. Dostałam też propozycję\npowrotu do nich do pracy. Myślę, że wykorzystam tę szansę.\nRada: Zalecam, by osoby chętne na wyjazd na praktyki pamiętały, że warto zostać w pracy dłużej i pracować więcej niż\nustalone 8 godzin. Jest to świetna okazja,\naby dorobić trochę pieniędzy do kieszonkowego.\nDarek Grosz, student II roku studiów magisterskich, praktyki – Włochy 2006:\nDzięki praktykom miałem szansę poznać\npracę na różnych stanowiskach - od pomocy przy naprawach, przez pracę przy\ngrillowaniu potraw, w pizzerii, w beergardenie po pracę jako barman za głównym\nbarem. Po czterech miesiącach dostałem\nofertę, aby zostać dłużej za pełne wynagrodzenie.\nRada: Mam nadzieję, że osoby wyjeżdżające na praktyki będą pamiętały, iż praktyki, prócz doskonałej możliwości poznania życia w obcym kraju, to też czasami\nciężka praca, która na pewno zostanie\nMarlena Nowicka, studentka II roku,\npraktyki - Hiszpania 2006:\nPracowałam w Hotelu Rosmar jako kelnerka. Właścicielka obiektu była bardzo\nmiła i potraﬁła docenić naszą pracę. Zawsze mogliśmy na nią liczyć. Warunki zakwaterowania były bardzo dobre.\nRada: W hotelu tym czeka was miła atmosfera pracy. Otoczenie jest przyjazne\ni gwarantuje, że w Rosmar nie będziecie\nsię nudzili. Zalecam, aby osoby wybierające się na te praktyki pamiętały o komunikatywnej znajomości języka hiszpańskiego i angielskiego.\nJa również byłam na praktykach za granicą. Przekonałam się, że dają one możliwość wejścia w dorosłe życie na tzw.\nwłasny rachunek. A dobre kwaliﬁkacje\nzdobyte za granicą na pewno zaprocentują w przyszłości.\nNa studia w Heilbronn przyjechali studenci z całego świata - z Hiszpanii,\nWłoch, Francji, Rumunii, Wielkiej Brytanii, Irlandii, Grecji, Finlandii, Węgier,\nChin, Urugwaju, Egiptu, USA, Australii,\nIzraelu, Rosji, Gruzji no i rzecz jasna\nz przepięknej Polski. Młodzież bardzo\notwarta, o wielu zainteresowaniach,\nkulturach i światopoglądach (często\nbardzo ciekawych). Spędzaliśmy ze\nsobą wiele czasu, organizując m.in.\nwieczory poświęcone kulturze naszych\nkrajów. Odbywało się to w formie\nwspólnej kolacji z tradycyjną kuchnią\ndanego kraju, w tle brzmiała muzyka\nfolklorystyczna oraz najbardziej lubiane współczesne przeboje, prezentowane były tańce narodowe. Przykładowo na wieczór egipski, oprócz kuchni\narabskiej, składała się muzyka, wspólne palenie „sishy” i taniec brzucha,\nprezentowany przez piękne Egipcjanki.\nTego typu wieczory okazały się rewelacją (największy problem mieli studenci\nz USA, którzy nie wiedzieli, co wymyślić. Sądzę, że potrawy z McDonalda i\nmuzyka 50 Centa na nikim nie zrobiłaby wrażenia).\nPołączył nas również sport. My, chłopcy, stworzyliśmy drużynę piłkarską,\nskładającą się ze studentów Erasmusa\ni startowaliśmy z sukcesem w różnych\nturniejach. Grywaliśmy w piłkę raz w\ntygodniu. Wspólne uprawianie sportu\nbardzo nam pomagało w nawiązaniu\nściślejszych kontaktów przyjacielskich.\nDziewczyny zaś w większości zapisały się na kurs taneczny, który dawał im\nwiele radości. W weekendy organizowaliśmy wycieczki po najatrakcyjniejszych okolicznych miastach, dzięki czemu poznaliśmy także trochę Niemcy.\nStworzyliśmy zwarty kolektyw i nawiązaliśmy silne przyjaźnie. Z pewnością\npomogło nam to, że byliśmy wszyscy\nw podobnej nowej sytuacji, na nowej\nuczelni, w nowym kraju.\nZarówno w FH Heilbronn, jak i w całych Niemczech zajęcia prowadzone\nsą w dwóch językach niemieckim i angielskim. Przedmioty były do wyboru i\nkażdy z nas mógł się zdecydować na\nto, co go najbardziej interesowało, a\ntakże na język, który mu bardziej odpowiadał. O dziwo, większość z nas\nwybierała więcej zajęć niż przewidywał\nprogram, ponadto wybieraliśmy ten z\njęzyków, który mieliśmy słabiej opanowany. Wykładowcy tutejszej uczelni\nwymagają od studentów znajomości\njęzyka angielskiego i to na bardzo wysokim poziomie. Widać to było na każdym kroku, gdyż nawet na zajęciach\nprowadzonych w języku niemieckim\nobowiązywało angielskie słownictwo z\nzakresu zarządzania, marketingu oraz\nekonomii. Zresztą między sobą, studentami z Programu Erasmus, również\nporozumiewaliśmy się w języku angielskim.\nZajęcia w Fachhochschule w Heilbronn\nsą bardzo interesujące i przemyślane.\nNiemcy przyjęli system nauczania,\nktóry polega na tworzeniu pod nadzorem profesorów projektów w grupach\n4-5 osobowych. Podczas tych zajęć\nstudenci wykazują się umiejętnością\nwykorzystywania w praktyce wiedzy\nteoretycznej nabytej na wykładzie.\nJest to bardzo użyteczne, gdyż przygotowuje studentów do przyszłej pracy\nzawodowej, w której również często\nwymagana jest umiejętność pracy w\nzespole. Zamiast deﬁniowania sformułowań profesorowie wymagają jedynie\nzrozumienia problematyki i umiejętności zastosowania na rynku. Ponadto\nna każdych zajęciach omawiane są\nnajświeższe informacje dotyczące turystyki i zachodzących w niej zmian.\nRaczej nie ma podziału na wykłady i\nćwiczenia, są za to kompleksowe zajęcia z elementami jednego i drugiego.\nWykładowcy są niezmiernie przychylni, poprzez bliski kontakt ze studentami ułatwiają współpracę i tworzą wręcz\nkoleżeńską atmosferę. Wprowadzają\nDo Heilbronn przyjechali studenci z całego świata\n25.09.2006 porannym spotkaniem w\ngłównym gmachu FH Heilbronn. Był\nto pierwszy kontakt z nowymi przyjaciółmi z całego świata oraz studentami miejscowymi, którzy mieli nam\npomóc w aklimatyzacji oraz wyjaśnić\npodstawowe procedury potrzebne w\nżyciu studenckim. Przez cały pierwszy\ntydzień odbywały się spotkania organizacyjne, podczas których pomagano\nnam wypełnić dokumenty potrzebne\ndo uzyskania konta, zameldowania w\nHeilbronn itd. Wieczorami organizowano różne imprezy na terenie uczelni i\nw mieście. W programie również była\nwycieczka po Heilbronn oraz do sąsiadującego malowniczego miasta Würzburg. Był to bardzo miły tydzień i niesamowicie sympatyczne przyjęcie przez\nFH Heilbronn. Organizatorzy bardzo\nsię postarali, by nam umilić czas oraz\nułatwić załatwienie wszystkich formalności.\ndużo humoru do zajęć, przeplatając\nprzekaz wiedzy dowcipami. Pomaga to\nw zapamiętywaniu omawianych tematów poprzez skojarzenia z opowiadanymi żartami. A i dyskusje przybierają\nUczelnia zorganizowana jest tak, by służyć studentom i ułatwiać przyswajanie\nwiedzy. Wielka dwupiętrowa biblioteka\nwyposażona jest w wystarczający dla\nwszystkich zbiór książek i fachowych\nczasopism. Do dyspozycji, bez stania\nw kolejce, są kopiarki i inne urządzenia, pomocne w zdobywaniu wiedzy.\nJedyną rzeczą, która mnie śmieszyła\nna początku, była typowo amerykańska\nstołówka, gdzie stojąc w długiej kolejce\nstudenci podchodzą z wielkimi tacami\ndo lady, dostają „łychę” jedzenia i szybko odchodzą, by nie opóźniać szeregu.\nWbrew pozorom takie masowo przygotowane „jadło” nawet smakuje. Zresztą\nstudenci z zamiłowaniem odwiedzają\n„mensę”, gdzie można spotkać przyjaciół, poplotkować i obmyślić plan na\nSzansa, jaką był dla mnie wyjazd do\nHeilbronn, zmieniła mnie i uświadomiła, że warto być odważnym i podejmować nowe wyzwania. Oprócz\nzebranych doświadczeń i wiedzy z\ndziedziny zarządzania w turystyce,\ndoskonalenia znajomości języków i\nwielu innych korzyści, bardzo cenię\nsobie kontakty nawiązane z ludźmi z\ncałego świata, serdeczną, a przede\nwszystkim szczerą przyjaźń i wspólne\nprzeżycia. Byłem tu jako reprezentant\nnie tylko WSG, ale i, a może przede\nwszystkim Polski, którą starałem się\ntu wypromować. Udało mi się to, gdyż\nwiększość studentów Erasmusa i niemieckich kolegów patrzy teraz inaczej\nna nasz kraj i deklaruje chęć przyjazdu\ndo nas. Zmuszony do nowego sposobu życia, nauczyłem się wielu różnych\nzachowań w innym społeczeństwie,\npoznałem kulturę i obyczaje panujące\nw Niemczech oraz w innych kulturach.\nJednym słowem żal opuszczać tych\nludzi i to miejsce, które zawsze będę\nwspominał z sentymentem. Był to jeden z najlepszych okresów mojego\nTELC, PET, BEC, RET, ACCUEIL to międzynarodowe certyﬁkaty znajomości języków\nobcych, cenione i uznawane przez pracodawców w kraju i za granicą. To także wizytówka powołanej w październiku 2006 przy naszej Uczelni Szkoły Języków Obcych.\nSzkoła prowadzi naukę języka angielskiego, francuskiego, niemieckiego, rosyjskiego oraz włoskiego na różnych poziomach zaawansowania, oferuje kursy specjalistyczne (kurs języka migowego, kurs „Logistyka i Transport w języku angielskim”)\noraz kursy certyﬁkujące TELC, PET, BET, ACCUEIL I RET.\nO certyﬁkatach PET i BEC pisaliśmy już nie raz. Przypomnijmy w skrócie, że SJO\nWSG we współpracy z British Council organizuje, jako Wewnętrzne Centrum Egzaminacyjne, egzaminy Preliminary English Test (PET) oraz Business English Certiﬁcate (BEC) Preliminary, Vantage, Higher. BEC jest egzaminem państwowym, uznawanym przez instytucje państwowe, edukacyjne oraz ﬁrmy komercyjne na całym\nświecie. BEC Vantage i BEC Higher są udokumentowaniem kwaliﬁkacji językowych,\nwymaganych od przewodników turystycznych, pilotów wycieczek oraz od pracowników polskiej służby cywilnej. Od kilku lat WSG wydaje również własne certyﬁkaty,\npotwierdzające znajomość języka angielskiego lub niemieckiego w turystyce i hotelarstwie.\nOd sierpnia 2006 Uczelnia jest Licencjonowanym Ośrodkiem Egzaminacyjnym\nTELC, uprawnionym do przeprowadzania egzaminu certyﬁkacyjnego TELC B1 i B2\nz języka rosyjskiego, niemieckiego i angielskiego. Do egzaminu TELC przystąpić\nmoże każdy, nie tylko uczestnik kursu prowadzonego przez Szkołę Języków Obcych\n(najbliższy termin sesji egzaminacyjnej TELC z j. rosyjskiego – pod koniec kwietnia\nbr., a z j. niemieckiego – w czerwcu br.). Obecnie prowadzone są cztery kursy z języka rosyjskiego, przygotowujące do egzaminu TELC B1 oraz TELC B2 (trzy dla ﬁrm i\ninstytucji w ich siedzibach, jeden dla studentów WSG na terenie Uczelni).\nInną nowością w ofercie Szkoły Języków Obcych jest szwajcarski certyﬁkat\nACCUEIL - „Hotelarstwo i Turystyka”, potwierdzający umiejętności językowe niezbędne do wykonywania zawodu w branżach: hotelarskiej, turystycznej i gastronomicznej. W jego strukturze istnieje wiele różnych modułów egzaminacyjnych (w\njęzyku angielskim, niemieckim i francuskim) podzielonych według zakresu pracy,\nzawodu i funkcji.\nW ostatnich latach wyraźnie wzrosło zainteresowanie nauką języka rosyjskiego. Od\nbieżącego roku akademickiego w SJO można przygotowywać się do uzyskania Certyﬁkatu RET – język rosyjski w turystyce. Egzamin organizuje Państwowy Instytut\nJęzyka Rosyjskiego im. Aleksandra Puszkina w Moskwie oraz Izba Przemysłowo-Handlowa Federacji Rosyjskiej. Warto dodać, że moskiewski Instytut wydaje cztery rodzaje certyﬁkatów w zależności od dziedziny i stopnia zaawansowania. Dla\nchętnych w maju br. organizowany jest wyjazd do Moskwy na dwutygodniowe kursy\njęzyka rosyjskiego w grupach o różnym stopniu zaawansowania, w tym również dla\npoczątkujących. Podobne kursy organizowane będą w Moskwie również w lipcu i\nsierpniu. Uczestnicy będą mieli możliwość wybrania kursu dwu- lub czterotygodniowego. Po czterotygodniowej nauce będzie można przystąpić do egzaminu certyﬁkacyjnego Instytutu im. Aleksandra Puszkina.\nW tym miejscu chciałbym serdecznie\npodziękować Łukaszowi Jasińskiemu\nza jego starania, zaangażowanie oraz\nprof. dr. Jerzemu Jaworskiemu, który\nna miejscu w bardzo życzliwy sposób\nnami się opiekował, pomagał rozwiązywać problemy i zawsze miał dla\nnas czas, by porozmawiać i dać dobrą\nradę. Chciałbym przede wszystkim podziękować władzom Wyższej Szkoły\nGospodarki, które umożliwiły mi wzięcie udziału w Programie Erasmus.\nMarta Wojtkuńska, studentka I roku\n„turystyki i rekreacji” zdobyła złoty\nmedal w Poznaniu na Młodzieżowych Mistrzostwach Polski w biegach przełajowych na dystansie\n4000 metrów. Innym ogromnym\nsukcesem naszej studentki jest\nwywalczony 10 grudnia we Włoszech w\nmiejscowości San Giorgio su Legnano\nsrebrny medali drużynowych Mistrzostw\nEuropy na dystansie 6000 metrów.\nKrzysztof Andrzejak, nauczyciel akademicki Studium Wychowania Fizycznego i Sportu, prowadzący w WSG\nzajęcia z przedmiotów „Rekreacja\nruchowa i usprawnienie ﬁzyczne” i\n„Obozy i turystyka kwaliﬁkowana”,\na także sekcję sportową LA zdobył\nsrebrny medal Halowych Mistrzostw\nPolski seniorów w Siedmioboju Lekkoatletycznym. Tym samym obronił\ndrugie miejsce wywalczone w ubiegłorocznych zawodach. Krzysztof\nAndrzejak, trenujący w klubie BKS\nBydgoszcz pod okiem Kazimierza\nKoszewskiego, ma w swoim bogatym\ndorobku sportowym m.in. trzykrotny\ntriumf w tych zawodach.\nI brąz dla Alberta\nAlbert Ciesielski, student I roku kierunku\n„turystyka i rekreacja” osiągnął ostatnio\nnajwiększy sukces sportowy w swojej\nkarierze. Został brązowym medalistą mistrzostw Europy w karate, które odbyły\nsię w Izmirze, w najbardziej prestiżowej\nfederacji WKF. W swoim dorobku ma już\nponad 150 medali, ale ten jest dla niego zdecydowanie najważniejszy. Mogło\nbyć jeszcze lepiej, ale, jak sam mówi, w\npółﬁnale zjadła go trema. Doświadczenie, jakie zdobył podczas tych zawodów,\nmoże mu tylko pomóc w dalszej karierze\nzawodniczej. Albert, który otrzymuje od\nWSG stypendium za wyniki w sporcie,\nprowadzi treningi sekcji karate shotokan\ni wraz z Łukaszem Poradą przygotowuje\nreprezentację Uczelni na zbliżające się\nXXIV Mistrzostwa Polski Szkół Wyższych,\ngdzie liczy na zajęcie miejsca na najwyższym stopniu podium.\nJuż po raz czwarty mieliśmy przyjemność obserwować Ogólnopolski Turniej\nMistrzów o Puchar Prezydenta Miasta\nBydgoszczy w Futsalu, który został rozegrany 30 grudnia 2006 r. w Hali Sportowo-Widowiskowej „Łuczniczka” w Bydgoszczy. Obejrzeliśmy wiele dramatycznych\nspotkań, często rozstrzygniętych dopiero\nw rzutach karnych, wielu znanych i uznanych piłkarzy w regionie i kraju (np. w naszej ekipie zagrał Radosław Wróblewski,\nzawodnik Arki Gdynia, wcześniej Legii\nWarszawa), a także mogliśmy na własne\noczy przekonać się, na czym polega siła\nfutsalu - zdecydowanie najefektowniejszej i najbardziej dynamicznej odmiany\nNa starcie rozgrywek stanęło 20 zespołów, podzielonych na 4 grupy. Wśród nich,\nbydgoski futsal reprezentowało 10 zespołów. WSG grała w jednej ekipie z KFC i\nsprawiła w turnieju największą bodaj\nniespodziankę. Przez całą fazę grupową\ndrużyna WSG-KFC prezentowała się nad\nwyraz słabo, by później po zaciekłej walce zająć trzecie miejsce.\nDwoje naszych stypendystów odniosło\nsukces w Spale podczas Halowych Mistrzostw Polski Juniorów i Juniorów Młodszych w Lekkiej Atletyce. Marika Popowicz\npobiła ustanowiony zresztą przez siebie\nrekord Polski w biegu na 200 m (24,29 s),\nzaś Szymon Czapiewski osiągnął najwyższy wynik 5237 punktów w siedmioboju.\nOczywiście obydwoje wyjechali ze Spały\nze złotymi medalami Mistrzostw.\nWe Wrocławiu odbyły się XXIV Mistrzostwa Polski Szkół Wyższych w Tenisie\nStołowym Szkół Niepublicznych. W\nrozgrywkach startowały drużyny kobiet\ni mężczyzn. Po raz pierwszy nasi sportowcy wywalczyli medale – drużyna kobieca, w składzie Joanna Moncka, Joanna Popławska i Iga Sobczak, zajęła\n3. miejsce. Niewątpliwym sukcesem jest\nrównież zdobycie brązowego medalu w\nIndywidualnych Mistrzostwach Polski\nprzez Joannę Moncką. Dwie pozostałe\nzawodniczki reprezentacji WSG zakończyły rozgrywki indywidualne na miejscach 5-8. Drużyna męska w składzie:\nmgr Tomasz Kądziorski, Kamil Kądelski,\nSebastian Nogga i Jacek Nowiński, zajęła 11. miejsce. Indywidualnie najwyżej\nsklasyﬁkowanym zawodnikiem był Sebastian Noga, student pierwszego roku\n„turystyki i rekreacji” (miejsca 5 – 8).\nSekcja planuje jeszcze start w Akademickich Mistrzostwach woj. kujawsko–pomorskiego, które tradycyjnie\nprzeprowadzi Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu. Zamierza też zorganizować Mistrzostwa WSG w Tenisie\nDylematy współczesnego liberalizmu\n5-6 grudnia 2006\nKonferencja naukowa pn. „Dylematy\nwspółczesnego liberalizmu (liberalizm w\nżyciu społecznym, gospodarce i polityce)” była ważnym wydarzeniem w życiu\nWSG. Uczestniczący w niej reprezentanci ośrodków naukowych z całego kraju\ndyskutowali na temat wolności jednostki,\nliberalizmu w gospodarce, solidaryzmu\nitp. Szerzej str. 3\n– w poszukiwaniu nowych możliwości\nInstytut Socjologii WSG, Bydgoskie Stowarzyszenie Artystyczne oraz Okręgowy\nInspektorat Służby Więziennej w Bydgoszczy były organizatorami seminarium „Resocjalizacja – w poszukiwaniu\nnowych możliwości. Teoria i praktyka penitencjarna”, połączonego z prezentacją\ntwórczości więźniów. Seminarium stanowiło podsumowanie programu artystyczno-edukacyjnego „Harmonia sztuki, harmonia świata”.\nNie warto bać się kredytów\nCentrum Kształcenia Podyplomowego i\nSzkoleń WSG i PKO BP zaprosiły nas\nna seminarium szkoleniowe pn. „Nie\nwarto bać się kredytów”. Seminarium\nodbyło się w ramach cyklu „Biznes i gospodarka”.\ngotowali studenci Master 2 Uniwersytetu\nLe Mirail w Tuluzie (studia odbywają się\nw naszym kampusie w ramach wieloletniej współpracy z WSG) dla swoich kolegów rozpoczynających naukę na roku\nMaster 1. W programie, poza ceremonią\npasowania na studentów, znalazły się\nm.in. konkursy, wspólne śpiewy i degustacja, oczywiście w duchu kultury i\ntradycji francuskiej. Były to pierwsze w\nhistorii studiów Master otrzęsiny „à la\nfrançaise”. Studenci zapewniają, że nie\nArtystyczny Parnas w Słaboszewku\nPrzez wiele miesięcy studenci – członkowie Koła Naukowego Kulturoznawstwa\npracowali pod kierunkiem dr. Marka Chamota nad projektem „Słaboszewko”, którego celem było ocalenie od zapomnienia\ndworu w Słaboszewku i działających w\nnim wybitnych polskich twórców. Podsumowaniem prac była prezentacja pt. „Artystyczny Parnas w Słaboszewku”, przygotowana przez Adama Dominowskiego,\nAnnę Wróblewską, Wojciecha Mierzwę i\nKolejny raz we Florencji\nTradycyjnie na początku grudnia w siedzibie Fundacji Romualdo Del Bianco we\nFlorencji odbywają się międzynarodowe\nwarsztaty młodzieżowe, w których biorą\nudział studenci naszej Uczelni. W tym\nroku tematem spotkań było „Zarządzanie\njakością w usługach hotelarskich: narodowe regulacje i kategoryzacja, międzynarodowe standardy, nowe trendy”. Polscy\nuczestnicy, jako liderzy tych warsztatów,\nprzygotowali je merytorycznie i czuwali\nkach wystaw w kraju i za granicą. Wiele\nz nich traﬁło na stałe do zbiorów muzealnych i galerii. Artysta jest członkiem Międzynarodowego Stowarzyszenia Twórców Intarsji w Paryżu i Związku Polskich\nBronisław Goltz to jeden z niewielu przedstawicieli i pasjonatów swojego zawodu.\nNauczył się stolarstwa i renowacji mebli\nod swojego ojca. Intarsją zdobi nie tylko\nmeble, ale i drobne przedmioty użytkowe\n– pucharki, kwietniki, świeczniki itp. Mówi\nsię, że nie ma dla niego rzeczy niemożliwych do wykonania.\nLądolody – architekci krajobrazu\nW ramach cyklu „Geograﬁa Świata” odbył\nsię wykład prof. zw. dr. hab. Edwarda Wiśniewskiego na temat „Lądolody – architekci krajobrazu”.\nZ inicjatywy Instytutu Architektury i Urbanistyki oraz Katedry Kulturoznawstwa WSG\npowołana została do życia Galeria Debiut,\nstawiająca sobie za zadanie wspieranie i\npopularyzację twórczości plastycznej młodzieży. Organizatorzy zapowiadają serie\nwystaw tematycznych i konkursowych dla\nuczniów szkół ponadpodstawowych, w\ntym trzecią już edycję konkursu plastycznego pn. „Moje magiczne miejsce w przestrzeni miasta”, pod patronatem Architekta Miejskiego Urzędu Miasta Bydgoszczy\ni UNESCO. Finał konkursu przewidziany\njest na koniec kwietnia 2007.\nAkademicka Przestrzeń Kulturalna rozpoczyna działalność\nPoczątek działalności APK wyznaczyło oﬁcjalne otwarcie Muzeum Fotograﬁi\nw nowych pomieszczeniach w budynku\nL. Otwarciu towarzyszyła wystawa prac\nfotograﬁcznych Jerzego Riegla i Joachima Pfaffa, fotograﬁków pochodzących z\nBydgoszczy, a obecnie mieszkających w\nNiemczech. Odbyła się również prezentacja historii fabryki materiałów fotograﬁcznych „Foton”, którą przygotował Ryszard\nChodyna, były pracownik fabryki.\nSzerzej str. 16\nBizutage na studiach Master\nBizutage, czyli po polsku otrzęsiny przy-\nGaleria nad Brdą gościła niecodziennych\ntwórców – Edmunda Kapłońskiego i Bronisława Goltza, którzy zaprezentowali\nswoje prace wykonane techniką intarsji.\nEdmund Kapłoński tworzy w ten sposób\noryginalne obrazy, będące kompozycjami różnych gatunków drewna (jego twórczość określana jest jako „malowanie\ndrewnem”). Przez 40 lat wykonał ponad\n2000 prac, pokazywanych na dziesiąt25\nWigilia po francusku\nŚpiewane w oryginale kolędy francuskie\nuświetniły spotkanie wigilijne, w którym\nwzięli udział studenci oraz wykładowcy\nstudiów Master Uniwersytetu Le Mirail w\nTuluzie. Ponieważ studia odbywane są w\nWSG w Bydgoszczy, nie mogło zabraknąć\npolskiego zwyczaju - łamania się opłatkiem. Życzenia również składane były w\nWieczór „poety tragicznego”\nru „Hasło” oraz Chóru Akademickiego\nWSG pod dyrekcją Rafała Sójki.\nStudenckie Koło Naukowe Kulturoznawstwa i Grupa Teatralna „Suplement”\nzorganizowały w WSG [email protected] wieczór\npoświęcony grudziądzkiemu „poecie\ntragicznemu” Ryszardowi Bruno-Milczewskiemu. Jego losom i twórczości\npoświęcona była prezentacja multimedialna, przygotowana przez Paulinę\nLiedtke z II roku kulturoznawstwa.\nWigilia z sąsiadami\nWystawą fotograﬁi Roberta Gauera „Moja\nplaża” zainaugurowała nowy rok Galeria\nnad Brdą. Na wystawie zgromadzono\nponad trzydzieści czarno-białych zdjęć,\nbędących twórczym spojrzeniem autora,\nmieszkańca Kołobrzegu, na wybrzeże\nBałtyku. Artysta zaliczany jest do twórców polskiej szkoły fotograﬁi krajobrazu\nobok takich twórców jak Jan Sunderland,\nLeonard Sępoliński czy Edward Hartwig.\nWystawa „Moja plaża” prezentowana była\nw renomowanych galeriach i muzeach w\nPolsce, a także w Danii i w Niemczech.\nGeo-Architektura, Urbanizm, Studia\nZgodnie z tradycją pracownicy i studenci\nWSG spotkali się na wigilijnym poczęstunku z mieszkańcami sąsiadujących\nz kampusem ulic. Składając gościom\nżyczenia kanclerz Krzysztof Sikora\npodkreślił znaczenie dobrosąsiedzkich\nkontaktów i przedstawił plany Uczelni\ndotyczące zagospodarowania wspólnej\nTurcja – krajobrazy, ludzie i niesamowite\nW cyklu „Geograﬁa Świata” odbył się wykład „Turcja – krajobrazy, ludzie i niesamowite zjawisko”, który wygłosił Maciej\nJasiński z Instytutu Geograﬁi i Gospodarki Przestrzennej WSG.\nInstytut Architektury i Urbanistyki WSG\nbył organizatorem II Konferencji Dydaktyczno-Naukowej\nUrbanizm, Studia, poświęconej tematowi „Rozwój naukowego i kooperacyjnego współdziałania – charakterystyki\ni wyróżnienia inaugurujące działania\nPAN, Oddział Poznań, Komisja Urbanistyki i Planowania Przestrzennego”\noraz prezentacji autorskiej publikacji\nzbiorowej „Geo-Architektura, Urbanizm, Studia” IAiU WSG. Podczas konferencji doc. Krzysztof Sikora, kanclerz\nWSG został uhonorowany Medalem\nPamiątkowym Komisji Urbanistyki i\nPlanowania Przestrzennego PAN w\nPoznaniu „Naturae tutela res necessaria hominum pro urbanis et regionalibus studiis”.\nWigilia w WSG\nW wypełnionej po brzegi auli WSG odbyło się doroczne spotkanie wigilijne\nz udziałem pracowników i przyjaciół\nUczelni. Składanym podczas łamania\nsię opłatkiem życzeniom towarzyszyły\npolskie kolędy w wykonaniu Zespołu\nPieśni i Tańca Ziemi Kujawskiej, Chó-\nW cyklu „Biznes i gospodarka” odbyło się\nseminarium szkoleniowe nt. „Neurolingwistyczne programowanie w biznesie”.\nOrganizatorem seminarium było Centrum\nKształcenia Podyplomowego i Szkoleń\nXX Olimpiada Wiedzy Ekonomicznej\nW WSG miało miejsce uroczyste otwarcie XX Olimpiady Wiedzy Ekonomicznej\nszczebla okręgowego, pod hasłem „Kapitał ludzki i innowacyjność w gospodarce polskiej”. Uczestnikami i gośćmi naszej Uczelni było 78 laureatów szczebla\nszkolnego naszego regionu, nauczyciele\ni opiekunowie uczniów. Wykład inauguracyjny nt.: „Ekonomia – gospodarka-współczesna organizacja” wygłosił dr Zbigniew\nPietras z Katedry Transportu, Spedycji i\nStudenci, biorący udział w programie Wolontariat, uczestniczyli w warsztatach pn.\n„Podstawy współpracy z mediami”. Podczas zajęć uczyli się działania w zakresie\npromocji i public relations, współpracy z\nmediami przy organizacji konferencji, seminariów, imprez kulturalnych itp.\nW Muzeum Fotograﬁi WSG odbył się wernisaż wystawy „Poszukiwania”, prezentującej\nstudencką twórczość w dziedzinie rysunku i\nfotograﬁi. Swoje prace wystawiali Arkadiusz\nMaterek, student II roku turystyki i rekreacji,\nAgnieszka Kula, II rok kulturoznawstwa\noraz studenci architektury i urbanistyki.\nItalia – worek pełen skarbów\ndrzej Tomczyk, prezes Fundacji Kanał\nBydgoski, wiceprezesem - doc. Marek\nGrabiszewski, dziekan Wydziału Turystyki i Geograﬁi WSG. Do Zarządu weszli\nrównież Jan Karol Słowiński i Zbigniew\nGaliński, wykładowcy naszej Uczelni.\nTrwają organizowane wspólnie z Towarzystwem Polsko-Włoskim spotkania z\ncyklu „Italia – worek pełen skarbów”. Tym\nrazem tematem był dzień dzisiejszy i historia Sycylii.\nAkademicki Chór WSG odnosi sukcesy\nInteligencja emocjonalna w gospodarce\nwzięli udział w zajęciach terenowych w\nZakładach Chemicznych „Zachem” w\nBydgoszczy, a ściślej w jego podziemiach,\ngdzie znajdowała się NGL – Betrieb, zbrojownia III Rzeszy. Szerzej str. 18\nW ramach Konwersatorium Społeczeństwo-Gospodarka-Kultura odbył się wykład Grzegorza Turniaka na temat „Inteligencja emocjonalna w gospodarce\n„Przesłanki logiczno-metaﬁzyczne teodycei Bernarda Bolzana” to temat wykładu\nprof. dr. hab. Dariusza Łukasiewicza, kierownika Katedry Filozoﬁi WSG, wygłoszonego w ramach seminarium ﬁlozoﬁcznego „Problem zła”.\nWieczór z piosenką rosyjską i ukraińską\nPowstało Koło Naukowe Filozoﬁi\nWykład Karola Zamojskiego nt. „Czy Bóg\numarł? - dylematy ﬁlozofa” zainaugurował\ndziałalność Koła Naukowego Filozoﬁi WSG.\nStudenci Master na tropie NGL – Betrieb\nStudenci prowadzonych w WSG studiów\nMaster Uniwersytetu Le Mirail w Tuluzie\nWspólnie dla przedsiębiorczości\nWSG oraz Kujawsko-Pomorski Związek\nPracodawców i Przedsiębiorców podpisały porozumienie o współpracy w zakresie propagowania nowoczesnych technik\nzarządzania, promocji potencjału gospodarczego regionu, wymiany doświadczeń\noraz tworzenia i prezentowania wspólnych\nraportów dotyczących spraw istotnych dla\nWSG – Pracodawcą Roku\nRegionalny Ośrodek Edukacyjny WSG\nw Inowrocławiu powołał do życia Uniwersytet Trzeciego Wieku, którego misją jest\npoprzez popularyzowanie aktywnego stylu życia, pogłębianie wiedzy i rozwój zainteresowań. W ofercie znajdują się m.in.:\ndwuletni cykl wykładów pn. „Problemy\nwspółczesnej cywilizacji”, sekcje zainteresowań, lektoraty języków obcych, wycieczki, spotkania okolicznościowe.\nSzekspir w WSG\nGoszczący w WSG artyści z Ukrainy oraz\npracownicy i studenci przeżyli niezapomniany wieczór z piosenką rosyjską i\nukraińską. Szerzej str. 19\nNasi studenci – członkowie Akademickiego\nChóru wyśpiewali pod batutą Rafała Sójki\nII miejsce w ogólnopolskim konkursie kolęd i pastorałek. Jest to pierwsze osiągnięcie chóru na forum krajowym. Gratulujemy\nNa przełomie stycznia i lutego br. w Teatrze Polskim w Bydgoszczy realizowany\nbył projekt pod hasłem „Po co tyle żreć/\nszekspir” czyli cykl imprez towarzyszących pierwszej premierze sezonu 2006/\n2007 „Tymon Ateńczyk” w reżyserii Macieja Prusa. Projekt, którego partnerem\njest WSG, ma sprowokować dyskusję na\ntemat presji konsumpcji w dzisiejszym\nświecie. W ramach projektu na Uczelni\nodbył się wykład „Tymon Ateńczyk Szekspira – między dobrocią a głupotą”, który\nwygłosił prof. Andrzej Żurowski, wybitny\nbadacz dzieł Szekspira.\nwe władzach BYLOT\nPodczas pierwszego walnego zgromadzenia Bydgoskiej Lokalnej Organizacji\nTurystycznej BYLOT dokonano wyboru\nwładz. Prezesem Organizacji został An27\n„WSG propaguje gospodarkę opartą\nna wiedzy, a swojej kadrze i klientom\ndaje poczucie bezpieczeństwa i satysfakcję” czytamy w uzasadnieniu\nwerdyktu jury, które przyznało Uczelni\ntytuł Pracodawcy Roku 2006. Konkurs\norganizowany jest od lat przez Kujawsko-Pomorski Związek Pracodawców i\nPrzedsiębiorców i ma na celu promowanie ﬁrm, które stosują nowoczesne\ntechnologie i metody zarządzania,\nprzestrzegają przepisów prawa i dbają o podnoszenie kwaliﬁkacji swoich\npracowników, wspierają lokalną społeczność oraz inicjują działania, które\nuczą aktywności. Podczas uroczystości wręczenia tytułu doc. Krzysztof\nSikora, kanclerz WSG powiedział: „W\nWSG działamy fair play, dlatego też\nniezmiernie cieszymy się, że nasze\nrelacje z partnerami gospodarczymi\ni pracownikami zostały dostrzeżone i\nnasze siatkarki w finale!\nczyli dla każdego coś ciekawego\nJak u mamy... NASZEDZIESI Ę CIOLECIE