NAJWYŻSZA TWÓRCZOŚĆ | Rodzina\n?Pierwszy Kochający” zaprosił do współpracy ze sobą osobę ludzką, którą powołał do istnienia z miłości. Opowiedział się za istnieniem osoby kochanej.\n?Osadził” więc osobę ludzką w swojej Miłości tak mocno, że przelał także w nią samą możność kochania. Dał temu wyraz poprzez zaproszenie jej do wspólnoty z sobą. Równocześnie ukazał wzór takiej wspólnoty na ziemi, stwarzając mężczyznę i niewiastę. Małżeństwo nie jest pomysłem ludzkim. Jest ukazanym modelem, poprzez który może urzeczywistniać się tajemnica jedności osób. Tkwi więc w małżeństwie, tajemniczym związku dwojga, odwieczny plan Boga, co nadaje mu wieczystą godność. Pomaga on nam ?podpatrywać wewnętrzne życie Boga”.\nBóg z miłości stwarza, człowiek z miłości tworzy, małżonkowie w zwieńczeniu wzajemnej miłości – rodzą.\nRodzicielstwo jest więc, po dziełach stwórczych Boga, najwyższą możliwą twórczością, jaką otrzymali ludzie, jakby uczestnicząc w miłości Boga-Stwórcy.\nTak to rodzicielstwo jest twórczością nad twórczościami, obejmując całego człowieka, także w jego wymiarze cielesnym, równocześnie zaś przewyższając ten wymiar. ?Człowiek jako całość pragnie, kocha i tworzy” (E. Gilson Szkoła muz).\nPrawdziwa miłość, która inspiruje twórczą współpracę ze Stwórcą, przekracza wszelką fizjologię i nie jest ?wymuszana” popędami. Oznacza to, że przekraczanie fizjologii nie usuwa jej, nie niszczy, ale że fizjologia, nadal uczestnicząc w działaniu ludzkim, nie ogranicza praw i przywilejów człowieka jako istoty cielesno-duchowej.\n?Homo sapiens” jest zabezpieczony w swym przetrwaniu nie dzięki ślepemu instynktowi, ale dzięki prawdziwej miłości skojarzonej ze świadomą odpowiedzialnością. Rodzicielstwo ludzkie, niezależnie od okoliczności, w których się realizuje, zawsze korzeniami swymi tkwi w miłości. Nawet wtedy, gdy człowiekiem zawładnie potężna siła erosa. Człowiekiem, który nie zdołał uprzednio wyrobić w sobie zdolności opanowania swoich popędów.\nSiła erosa dana jest człowiekowi jako siła dynamizująca jego działanie i wtedy spełnia swoją dobrą, bo właściwą sobie funkcję. Jeśli natomiast bierze w posiadanie człowieka i zaczyna nim władać, może uniemożliwić rozwój prawdziwej miłości, która nie odbiera wolności i odpowiedzialności. Jest ta miłość ściśle powiązana z rozumnością człowieka, który bardziej pragnie miłości niż przeżyć seksualnych, po których pozostaje mu właściwy dla przeżyć zmysłowych niedosyt. Działanie człowieka także wtedy nie przestaje być działaniem ludzkim, chociaż obarczone jest słabością najniższych warstw wegetatywnych ludzkiej natury. Niewykorzystanie możliwości pełnego człowieczeństwa pozostaje zawsze sprawą odpowiedzialności wolnej woli człowieka. Czy obciążenie tą odpowiedzialnością ponosi on sam, czy też wspólnie z rodzicami, a może i całą społecznością, która uczestniczyła w jego dojrzewaniu do pełni człowieczeństwa? Pozostanie to na tej ziemi tajemnicą.\nA jednak to miłość poczyna każdego człowieka, tak jak każdy człowiek uzdolniony jest do miłowania, w którym uczestniczy rodzicielstwo. Jeśli z jakichś przyczyn ograniczone jest rodzicielstwo cielesne człowieka, to skoro w rodzicielstwie ludzkim są jakby ?dwa człony”: biologiczny i duchowy, to nikt, także ten człowiek, który nie uczestniczy w rodzicielstwie biologicznym, bo został powołany powołaniem szczególnym do dziewictwa, nie jest wyłączony z daru rodzicielstwa, realizuje go w rodzicielstwie duchowym, które jest twórczą współpracą człowieka ze Stwórcą.\nCzłowiek ma rodzicielstwo zakodowane w swoich duchowych, wyższych uczuciach. Pragnie go jako owocu, jako zjednoczenia osób, które jest wyrazem miłości – czy będzie to miłość małżeńska, która prowadzi do rodzicielstwa biologiczno-duchowego, czy miłość dziewicza, która prowadzi do rodzicielstwa duchowego. Ten przywilej należy do natury człowieka!\nInny ład panuje w przyrodzie. Człowiek nie ma możliwości upodobnienia się do przyrody, przyroda zaś nie może upodobnić się do człowieka. Naruszenie podstaw ładu wpisanego w naturę grozi katastrofą. Ładem zaś wpisanym w naturę człowieka jest to, że rodzicielstwo ludzkie jest czymś nieporównanie większym niż znak funkcji biologicznej, jest ono owocem współpracy ze Stwórcą ?w międzyosobowym geście o charakterze płciowym” (HV). Ma wyraz w cielesności ludzkiej, ale się do niej nie ogranicza. Toteż i sam fakt zrodzenia nie kończy rodzicielskiej twórczości. Rozciąga się ona na cały proces wychowawczy. Rodzicielstwo duchowe, które rozpoczęło się już w chwili poczęcia, teraz nabiera nowych kształtów. Istnieje przecież prawo dziecka do rodziców, czyni ono z kobiety matkę, a z mężczyzny ojca. Także więc dziecko poprzez swoje narodziny ?rodzi” swoich rodziców.\nRozpoczyna się wspólne, rodziców z dzieckiem lub z dziećmi, wzajemne wychowywanie się do pełni człowieczeństwa. Dziecko weryfikuje postawy moralne rodziców i dziecko jakby wzbudza w nich perspektywę nieskończoności. Rodzicielstwo duchowe rodziców jest darem dla dzieci i jest również darem dla samych rodziców, co dzieje się w sposób naturalny, zwyczajny. To dziecko chroni rodziców przed pozornym ojcostwem i macierzyństwem, przed pewną formą egoizmu posiadania.\nRodzenie duchowe zabezpiecza więzi z dzieckiem, wytworzone przez rodzicielstwo biologiczne, rozwija je i uzdalnia rodziców do samowychowania. To właściwości duchowe człowieka wzbudzają w rodzicach i dziecku pragnienie dobra i pragnienie doskonalenia się w osiąganiu pełni życia.\nRodzicielstwo ludzkie zawiera więc w sobie wielką tajemnicę. To ta tajemnica jest ?płodna”. Dlatego nikt ze śmiertelnych nie może jej naruszać, nie umiejąc jej do końca odczytać. Poruszamy się tu w ?sferze ciszy”, która towarzyszy każdej tajemnicy. ?Cisza”, ?milczenie” są zabezpieczeniem wielkości misterium, w którym uczestniczą sami rodzice i cały świat. Tajemnicą jest życie i tajemnicą jest rodzicielstwo ludzkie, które czerpie z tego, co niewidzialne.\nOto przykład zmagań z tą tajemnicą:\n?Dlaczego zaszczepiłeś je na gruncie mojej duszy? Czy Ci nie wystarczało, że masz je w sobie?\nCóż, niechby się ze mnie mnożyli ludzie, niechby zaludniali ziemię. Mnie mogłeś pozostawić samotnym od nich. Byłby sobie ?Adam zewnętrzny? – ten by kwitł i rozrastał się, i byłby ?Adam wewnętrzny? – samotny. Dlaczego żądać od niego, by przepuszczał promieniowanie Twojego Ojcostwa, przełamując je, jak w pryzmacie, w sobie samym?” (K. Wojtyła Promieniowanie ojcostwa).\nPoprzez rozwój nauki dowiedzieliśmy się już wiele o człowieku rozwijającym się w łonie matki. A jednak tajemnica życia i rodzicielstwa jest przed nami szczelnie zasłonięta. Można uchylać jej rąbka tylko wtedy, gdy wchodzi się w tajemnicę, rozpoznając sacrum, głębią swego życia duchowego. Jest ono tak subtelne, że jakby obwarowane specjalnym ?zmysłem”, który pozwala odkrywać sprawy niedostępne rozumowi. Wydaje się, że zanik tego ?zmysłu sacrum” w dzisiejszym świecie jest chorobą duchową i dotkliwym cierpieniem człowieka współczesnego. Gubi on jakoś swoje człowieczeństwo, gdy porusza się tylko w kręgu rzeczy i wytworów, dostępnych jego oczom i dotykalnych rękami. To straszliwe zubożenie człowieka objawia się usilną tendencją do porównywania jego rodzicielstwa z rozrodczością w świecie przyrody. Świadczy to o czymś więcej niż o nieporozumieniu: Czy nie jest niszczeniem prawdy o rzeczywistości świata?\nRozmnażanie w świecie przyrody jest ściśle kontrolowane przez nieomylnie funkcjonujące instynkty. Działają one jakby poza nierozumnym stworzeniem i służą wyłącznie przedłużeniu gatunku. Nietrudno to odczytać obserwując przyrodę, nawet wtedy, gdy niektóre objawy życia świata zwierzęcego zdumiewają nas i budzą podziw.\nDo takich bardzo charakterystycznych zjawisk można na przykład zaliczyć rozrodczość nogala z rodziny kurowatych, które opisał B. Dróscher. Niech ten opis pomoże odczytać nieporównywalność życia przyrody z życiem człowieka.\n?Nogal przypomina średniej wielkości indyka i waży najwyżej 2 kg, za to jaja jego są niemal połowy wielkości strusich; zamiast – jak należało oczekiwać – 50-60 g, ważą aż 250 g! Samica w ciągu letniej połowy roku składa co 4-8 dni jedno tylko takie gigantyczne jajo, a w sumie 35 sztuk w sezonie. Ponieważ zaś okres wylęgu trwa 7 tygodni, ptak musiałby wysiadywać równocześnie 7-10 jaj o łącznym ciężarze 2,5 kg. Takiej sterty ów stosunkowo niewielki ptak nie mógłby skryć pod skrzydłami ani ogrzać”.\nPtaki te budują więc osobliwe kopce lęgowe o średnicy 5 m i wysokości 1,5 m, zwane wylęgarkami. ?Rolę opału w wylęgar- ce spełniają butwiejące wilgotne liście i trawy, w których niezliczone mnóstwo bakterii wytwatza bardzo wysoką temperaturę. Przy nieodpowiedniej regulacji ciepło to mogłoby tak silnie nagrzać kopiec lęgowy, że ten zacząłby płonąć, podobnie jak zbyt wilgotne siano złożone w stodole.\nNogal potrzebuje zatem wilgotnego listowia i wilgotnej trawy. To jest pierwsza poważna trudność w australijskiej półpustyni, gdzie niełatwo zaopatrzyć się w ten materiał. W letniej połowie roku niemal zupełnie nie padają deszcze. Suche jak pieprz siano nie ulega procesom fermentacji i tym samym nie wytwarza się ciepło. Pożerają je natomiast termity, rozwiewa wiatr, spalają pożary buszu. Gdyby więc ptak zbierał opał bezpośrednio przed okresem lęgowym, trud jego poszedłby całkowicie na marne. (…) Nogal rozpoczyna gromadzenie potrzebnego materiału już podczas australijskiej jesieni, na pół roku przed lęgami. Po wygrzebaniu dużymi łapami dołu o średnicy 3 m i głębokości 1,5 m, zgrzebuje z okolicznego terenu o powierzchni 5000 m2 liście oraz trawę, które ubija w wykopanej jamie, pozostawiając lejkowaty otwór, by w czasie pory deszczowej gromadziło się tu możliwie najwięcej opadów, a substancja organiczna była stale wilgotna. Jeśli zima była bezdeszczowa, ptak likwiduje inkubator i nie odbywa już tego lata lęgów, zupełnie jak gdyby wiedział, że jego wylęgarka nie może funkcjonować bez wilgoci.\nTuż przed wiosną, na początku pory suchej samiec, który sam wykonał wszystkie roboty ziemne i kompostowe, powraca do swego dołu. Rozgrzebuje i przerzuca wielokrotnie w ciągu dnia całą zawartość komory fermentacyjnej, z której wzbijają się ciepłe obłoki oparów. W ten sposób przewietrza pomieszczenie aż do momentu odpływu nadmiaru ciepła i osiągnięcia pożądanej temperatury 33°C.\nDopiero teraz wolno samiczce wejść do kopca lęgowego, na krótki zresztą okres składania jaja. W tym celu samiec wygrzebuje w określonym miejscu otwór, co trwa godzinę lub nieco dłużej. Na dany znak zbliża się oczekująca cierpliwie w sąsiednich zaroślach samiczka i z najwyższą nieufnością sprawdza wygrzebany chodnik oraz miejsce przewidziane na komory lęgowe. Jeśli nie jest zadowolona, odchodzi i siada pod sąsiednim krzaczkiem. Samczykowi nie pozostaje nic innego, jak zasypać dół i wykopać inny. Procedura ta może powtarzać się nawet kilkakrotnie, gdyż samiczka musi być absolutnie przeświadczona, że jajo jej spocznie na istotnie odpowiednim, ciepłym miejscu. Jest coś wzruszającego w sposobie, w jaki samczyk zerka przez barki odbywającej inspekcję samiczki, by sprawdzić, czy jest zadowolona z jego dzieła.\nNatychmiast po złożeniu jaja samiczka opuszcza kopiec, przepada w stepie i przybywa ponownie dopiero po 4-8 dniach, by złożyć następne jajo. Tymczasem samczyk niewiarygodnie wprost się trudzi, by utrzymać w komorze lęgowej inkubatora temperaturę 33°. Żeby cała jego praca nie poszła na marne, temperatura może opaść albo wznieść się najwyżej o jeden stopień.\nWiosną ptak przybywa do kopca codziennie, na krótko przed świtem, dogrzebuje się do komory lęgowej i ?zakłada? wywietrzniki, aby odprowadzić z budowli nadmiar ciepła niezbędnego w nocy, zbytecznego natomiast w dzień, w związku z promieniowaniem słonecznym. Pod wieczór wywietrzniki te pieczołowicie zakrywa.\nZ początkiem lata następuje koniec przewietrzania. W wyniku wyczerpywania się energii cieplnej kompostu gwałtownie spada szybkość reakcji fermentacyjnych, w związku z tym przestaje się wydzielać duża ilość ciepła, ale za to wzrastająca intensywność promieniowania grozi przegrzaniem jaj. Nogal przykrywa zatem inkubator izolacyjną warstwą piasku, codziennie grubszą w miarę narastania skwaru i osiągającą w połowie lata 1 m grubości. Tak więc owo małe, ledwie wielkości kury stworzenie zdołało nagrzebać łącznie 20 m3 piasku i ziemi. Trud wprost niewiarygodny, ale jak świadczy dalszy bieg wydarzeń, bynajmniej jeszcze nie maksymalny.\nW pełni lata żar słoneczny na półpustyni australijskiej osiąga takie natężenie, że owa warstwa piasku już przed nim nie chroni. Lecz większych jego ilości ptak nie zdołałby nagromadzić, toteż urządza teraz coś, co śmiało można^ przyrównać do lodówki. O świcie, gdy dmucha jeszcze chłodny wietrzyk, nogal jest już na stanowisku i rozgarnia spore ilości piasku warstwy izolacyjnej, by się możliwie ochłodziły. Potem, bez przerwy drepcząc, stękając i dysząc, przepycha ów ostudzony piasek przez chodnik w bezpośrednie sąsiedztwo komory lęgowej.\nI tak codziennie o świcie niestrudzony kopacz rozgrzebuje pokaźne ilości piasku, rozsypuje go na ziemi, transportuje ochłodzony potężny ładunek do budowli. Ładunek ten, co też jest zaskakujące, nie jest ani za duży, ani za mały, lecz akurat taki, by precyzyjnie obniżyć nadmiar żaru słonecznego narastającego w ciągu dnia.\nJesienią, gdy natężenie promieniowania słonecznego maleje i ciepło jest niemal na wyczerpaniu, nogal musi zająć się problemem nagrzewania gniazda. Obecnie pojawia się przy kopcu około godziny dziesiątej, gdy promienie słoneczne padają na budowlę, i rozgrzebuje piaskową osłonę tak, że komora lęgowa znajduje się zaledwie w odległości kilku centymetrów od powierzchni, a całość ma wygląd wielkiego spodka.\nTeraz może przeniknąć do kopca ożywiające ciepło południa. Nie wystarcza już ono jednak na noc, która w australijskiej półpustyni jest przeważnie przejmująco zimna. Dlatego ptak rozgrzebuje piasek w południe, by nagrzał się w słońcu, i pcha go potem z najwyższym wysiłkiem w bezpośrednie sąsiedztwo komory lęgowej, tym razem w charakterze grzejnika. Dopiero około czwartej po południu kończy swoją precyzyjną robótkę z zakresu termodynamiki.\nNajbardziej zdumiewający jest fakt, że nogal przy tej ?inżynieryjnej? robocie nie wykazuje jakiegoś automatyzmu, jakiegoś działania według utrwalonego dziedzicznie rytmu sezonowego. Jeżeli jakiś wiosenny dzień jest wyjątkowo upalny, zachowuje się tak, jakby to było lato. Jeśli następne dni przyniosą chłodniejszą pogodę, powraca znów do czynności odpowiadających robotom wiosennym.\n(…) Ptak ten posiada jakiś absolutny-zmysł temperatury i wyczuwa wahania cieplne mierzone w ułamkach stopnia. Podczas pracy wsuwa dziób co kilka minut w kopiec, wyciąga go wraz z piaskiem i po ?zakosztowaniu? temperatury ?termometrem? języka czy podniebienia miękkiego, rozsypuje próbkę na obie strony.\nMimo tak pełnych zaparcia nieustannych trudów rzadko kiedy dochodzi do wylęgu wszystkich jaj. Potężne burze z ulewami zalewają wnętrze kopców. Lisy i inne drapieżniki, znając dobrze ich smaczną zawartość, rozgrzebują budowlę i pożerają wielkie jaja.\nRównież młode pisklęta czeka twardy los. Ich rodzic jest tak mocno zaaferowany pielęgnowaniem jaj, że po wylęgnięciu się potomstwa ani sekundy dłużej nie troszczy się o nie. Świeżo wyklute pisklę musi samo własnymi siłami przebić się z komory lęgowej, poprzez wszystkie warstwy piasku i kompostu na świeże powietrze. Ta mozolna wędrówka może trwać 15 do 20 godzin. Niemało słabych stworzonek nie potrafi temu podołać i dusi się po drodze.\nGdy tylko pisklę wydobędzie się z kopca lęgowego, stacza się wyczerpane i oszołomione w dół po pochyłości i szuka na parę godzin schronienia pod pierwszym lepszym krzaczkiem. Rodziców swoich z zasady nigdy nie widzi. Odpocząwszy nieco, potrafi bardzo szybko biegać. Na krótko przed zapadnięciem nocy może już pofrunąć na gałąź, by bezpiecznie zapaść w sen. Dalsze koleje jego losu – to życie w samotności ponurej, milczącej półpustyni, wypełnione mozolna pracą. Nogal ucieka przed wszystkim, co się porusza w zaroślach, nawet przed członkami własnego rodu, nawet przed własną samicą.\nMęskie pisklę skoro wyrośnie, buduje na okres lęgowy skomplikowany inkubator i obsługuje go równie precyzyjnie jak jego ojciec, aczkolwiek nigdy przedtem nie zetknęło się z tą pracą” (Instynkt czy doświadczenie). ‚\nCzy ten niezwykły wysiłek nogala, warunkujący rozrodczość, ma coś wspólnego z rodzicielstwem ludzkim?\nNiezwykły ptasi inkubator, którego budowy nikt – poza instynktem – nie uczy, i zupełna obojętność ptaka na los samicy i tych, dla których inkubator został zbudowany i pielęgnowany.\nŻadne próby wyprowadzenia nogala w przysłowiowe ?poje? nie powiodły się. Zawsze wracał jakby odgórnie przymuszony do swojej czynności, którą wykonywał według zaprogramowanego planu. Jaki był w tym działaniu jego udział? Całe zjawisko wskazuje na to, że był tylko narzędziem instynktu na służbie swego gatunku.\nJedynie człowiek poprzez swoje rodzicielstwo wypowiada siebie. Uczestniczy w nim w sposób wolny i odpowiedzialny, bo świadomy. W akcie małżeńskim wypowiada się poprzez swoją cielesność. W tym akcie poprzez miłość następuje przekroczenie odrębności ciała, które wspólnie z erosem pełni rolę jakby ?narzędzia” prowadzącego do zjednoczenia małżeńskiego, podczas gdy w zwykłych warunkach ciało oddziela człowieka od człowieka, co gwarantuje człowiekowi ?nienaruszalność jego wnętrza”.\nW życiu społecznym staje się ciało pomostem w braterstwie, poprzez uczynki miłości, której wyrazem jest służba braciom. Ten bezinteresowny dar z siebie – czyni miłość pomostem między niebem a ziemią.\nTa sama miłość jest miłością rodzicielską. Z natury swojej powinna być całkowicie bezinteresowna. W. Bergengruen mówi słusznie: ?Miłość do dzieci jest, być może, najsilniejsza, gdyż wie o tym, że nie może się niczego spodziewać”.\nPrawdziwa miłość jest jedna, zawsze niesie w sobie bezinteresowny dar i moc twórczą.\nSzczególną i niezastąpioną rolę w twórczości rodzicielskiej odgrywa kobieta. Nie tylko dlatego, że we wszystkich rodzajach twórczości jest zwykle jej inspiratorką. Moce tkwiące w macierzyństwie kobiety są zdolne podtrzymać i utrzymać twórczość świata. ?Bo być matką i mieć pełnię uczuć matki, to znaczy oddać siebie w ofierze potrzebującemu i opuszczonemu, to podać pomocną rękę z najgłębszą miłością wszystkiemu, co slabc i dziecięco bezbronne” – pisze G. von Le Fort – pisze też dalej mistrzyni rozeznawania duszy kobiecej: ona to nie tylko towarzyszka życia męża, nie tylko matka jego dzieci, jest również inspiratorką i uzupełnieniem jego ducha”. Dlatego to ?w ogólnym pomieszaniu pojęć ?wyzwolona kobieta? odnajduje w świecie ten sam tragizm, który ją wypędził z rodzinnych ram” (Niewiasta wieczna).\nKobieta-matka nosi w swoim wnętrzu drugiego człowieka, który jest całkowicie od niej zależny i któremu gwarantuje ona istnienie. Czuje to istnienie w sobie, jest nim prześwietlona. To daje jej moc i czyni ją bramą dla tego, co stworzone, by mogło żyć.\nW każdym akcie zrodzenia sama kobieta rodzi się na nowo, bo zrodzenie uruchamia w niej nie tylko fizjologię ?narządów macierzyńskich”, których naczelnym organem w rodzicielstwie ludzkim jest mózg, ale uczynnią na nowo kosmiczną siłę, tkwiącą w jej bezgranicznym, bezinteresownym oddaniu siebie. Do takiego oddania zdolna jest tylko kobieta. Jest zdolna także do ?rodzenia” ojca ich dziecka, a także do macierzyństwa powszechnego.\nTakie bogactwo twórczości otrzymała kobieta, by móc nim obdzielić wszystkich żyjących. Nie rodzi się gotowa do podjęcia tego daru. Uzdalnia się do jego podjęcia poprzez wychowanie i samowychowanie.\nKobieta jest strażniczką miłości rodzicielskiej, której nie można oddzielać od miłości małżeńskiej we wspólnym dorastaniu do pełni człowieczeństwa.\nNatrafia to niekiedy na poważne przeszkody.\nPosted in Zaproszeni do twórczości\nPRZECIW CZŁOWIECZEŃSTWU »


Cukiernia Baby Jagi Pią 03 Lut 2017, 15:56\nKim jest Baba Jaga – wie każdy czarodziej. Miejsce, które przypomina bajkową, zaczarowaną chatę na kurzej łapce. Ściany ma z kolorowego piernika, dach z kremowych ciastek, a okna z cukru. Swym wyjątkowym, niecodziennym wystrojem codziennie ściąga sporą ilość klienteli, przez co do środka zwykle ustawiają się długie kolejki. Mimo wszystko, obsługa idzie bardzo sprawnie. Cukiernia Baby Jagi oferuje ogrom świeżych słodkości, poczynając od ciasteczek z kremem, babeczek z rozmaitymi nadzieniami, pieprznych diabełków, smoczych niespodzianek, szkieletowych słodyczy, fasolek wszystkich smaków, a kończąc na miodowych wężach, lukrecjowych niedźwiedziach czy eksplodujących cukierkach. Przed samym lokalem znajduje się także niewielki ogródek, gdzie można usiąść przy piernikowym stoliku.\nRe: Cukiernia Baby Jagi Wto 18 Kwi 2017, 14:02\nKiedy idziesz do znanej ci cukierni, myślisz tylko o tym, jak usprawiedliwisz się przed Katią i przed sobą. Naszła cię ochota na słodycze i wmawiasz sobie, że to po to, by osłodzić sobie życie. Poza tym, musisz jeszcze powiedzieć Katii o tym, że Ivan wrócił. Jesteś jej to winna, w końcu nie jesteś taka jak on, nie uciekasz przed konfrontacją. Mogłabyś wysłać jej list, ale po co? Nadal się o nią trochę martwisz. Niby wszystko w jej życiu zaczyna się prostować, jednak... czy ta informacja nie wywróci nagle wszystkiego do góry nogami? Musisz być ostrożna i jesteś tego niesamowicie świadoma.\nWięc może small-talk? Jeszcze nigdy nikomu nie zaszkodził. I trochę usprawiedliwi niezapowiedzianą wizytę w Cukierni Baby Jagi. Lubisz oglądać jej wystrój, przyglądasz się więc chwilę jeszcze przed wejściem, choć jesteś przekonana, że gdybyś spróbowała po każdym z elemencie dekoracji, zrobiłoby ci się niedobrze dość szybko, a odwiedzenie uzdrowiciela w celu naprawy uzębienie byłoby jeszcze bardziej palącą koniecznością. Mimo to, radujesz swoje oczy jeszcze chwilę, po czym popychasz zdecydowanie drzwi cukierni. Przez moment jesteś zdziwiona brakiem ludzi, później przypominasz sobie, że to przecież nie jest godzina do przesiadywania w cukierniach.\nDla ciebie to nawet lepiej, bo bez krępacji możesz podejść do swojej siostry, która jest pierwszą, co rzuca ci się w oczy. Nie wolno całować się tylko przez próg, pamiętasz, że zawsze cię przed tym ostrzegano. Ale ani słowa o całowaniu się przez ladę. Muszą być cztery cmoknięcia w policzek. Inaczej się nie liczy. Muah, muah, muah, muah. Dopiero po tym rytuale możesz uśmiechnąć się spokojnie i z dumą spojrzeć na swoją młodszą siostrę. Dzieli was tylko rok, ale czujesz, że różnica jest troszkę większa. Oczywiście bez ujmy dla dorosłości Katiuszy!\n- Co tam masz dzisiaj na stanie? Muszę sobie zasłodzić życie. - czy to był początek wielkiego small-talku? Wolisz nie spuszczać na siostrę bomby od razu. Może młodsza skusi się na spróbowanie jakiegoś wypieku razem z tobą? Nie miałabyś przecież nic przeciwko, taki obrót sytuacji sprawiłby i nawet więcej przyjemności.\npiekę ciacha w Babie Jadze, kiedyś rzucałam kaflami na boisku\nRe: Cukiernia Baby Jagi Pią 30 Cze 2017, 17:32\nZnikające pierniczki bywały jednak kłopotliwe, czego nikt nie mógł przewidzieć; zanim doniosłam tacę na ladę, mogłam upuścić choćby i trzydzieści ciastek, a bym tego nie zauważyła. I teraz nie byłam pewna, czy są wszystkie. Ostrożnie dotykałam kolejnych, jeszcze ciepłych wypieków przez wściekle różową rękawiczkę, próbując się doliczyć po omacku. Pierwszy, drugi…\nGdzieś przy dwudziestym szóstym usłyszałam cichy brzęk dzwonka, obwieszczającego przybycie klienta. Podniosłam głowę, na ustach mając już firmowe „dzień dobry, w czym mogę służyć?”, ale zobaczyłam tylko te brązowe włosy i już pojawiła się w mojej głowie myśl: Lala. Cmok, cmok, cmok, cmok. No, tradycji stało się zadość. Na pewno przez ladę można?\nLubiłam wizyty mojej siostry w Babie. Spędzanie z nią czasu często było przyjemnością – często, ale nie zawsze. Mimo całej miłości do przeuroczej (prawie) najstarszej Gorchevskiej, musiałam przyznać, że bywały dni, w których jej obecność była trochę przytłaczająca. Wiele lat upłynęło od naszej ostatniej kłótni, w której rzuciłam, żeby nie traktowała mnie jak dziecko. Dałabym sobie rękę uciąć, że miałam jeszcze wtedy zielone, postrzępione włosy z fioletowymi pasemkami czy inną, ekscentryczną fryzurę, a Lala wpychała się przede mnie po powrocie z sofijskiej łaźni z racji swojego starszeństwa. Chociaż nie spotykała mnie już jej strony tak rażąca i oburzająca dyskryminacja, to cały czas miałam wrażenie, że kobieta martwi się o mnie za bardzo. Nie, nie o mnie, o nas – w końcu nie należy zapominać o młodym.\nTo było na swój sposób urocze, jednakże na dłuższą metę męczyło, o czym nie miałam serca powiedzieć Gorchevskiej. Każdy z nas wiedział, skąd ta troska – i że to niekoniecznie Lala powinna się nad nami pochylać.\nWłaśnie, pozostawała jeszcze ta sprawa. Narazie udawało mi się o niej nie myśleć zbyt wiele, ale to był odpowiedni moment, by ją przedyskutować. Vanya powiedział, że już widział się z Lalą. Czy przyszła mnie powiadomić o jego powrocie, czy to przemilczy?\n— To. — Wskazałam ręką na, pozornie pustą, tacę. — Nie jest zbyt reprezentacyjne, ale smaczne, zaręczam. Dopiero upiekłam. Mamy też uciekające z talerza ciasto, zmieniające kolor pralinki, babeczki z niespodzianką, wybuchające czekoladki… Czego dusza zapragnie. Bombonierka śmiechu też się znajdzie, jeżeli humor nie dopisuje. — Oparłam się o ladę z nerwowym uśmiechem. — Coś się stało, że potrzebujesz osłody, słońce?\nSmall-talk na początek nie zaszkodzi.\nRe: Cukiernia Baby Jagi Pon 10 Lip 2017, 14:27\nNie masz świadomości, że Katia już Ivana spotkała. Widać, że wiadomość o jego powrocie ciąży ci na żołądku, ale bądź w końcu odpowiedzialna, przynajmniej na tyle, na ile odpowiedzialną się deklarujesz. Wiem, że to nie jest proste, widząc ją widzisz przecież żeńską wersję Ivana. Tylko nosy mają inne, wszystko, począwszy od uśmiechów, błysków w oczach - jest identyczne. Poinformowanie o tym niespodziewanym zajściu jest dla ciebie przykrą koniecznością, a nie powinno. W końcu odnalazł się brat marnotrawny, żyje, jest zdrowy, ma się dobrze.\nNie wyczuwałaś jednak niczego od swej siostry - żadnej wskazówki, że ona już wie. Że go widziała. Nie sądziłaś, że Ivanowe "znajdę was" aż tak szybko znajdzie odzwierciedlenie w jego działaniach. Traktowałaś go przecież zawsze jako człowieka wielkich słów, nie wielkich czynów. Spoglądasz więc z zaciekawieniem na pustą tacę. Nie nadążasz za nowinkami kuchennymi. Dla ciebie zawsze wystarczą bombonierki śmiechu, zmieniające kolor pralinki i babeczki z niespodzianką. Przeżyłaś ćwierć wieku na tym łez padole, a nadal momentami zdaje się, jakbyś przeżyła je w jakiejś niesamowicie odległej krainie, bez dostępu do nowinek. Takich jak te niewidzialne... coś.\n- Daj mi tego trochę. - odzywasz się w końcu, chociaż nie odrywasz wzroku od tacy. Masz wrażenie, że gdy tylko mrugniesz, tajemnicze łakocie wrócą do swojej formy i koloru, a ty wyjdziesz na idiotkę. Przymrużasz więc oboje oczu, chcąc sprawdzić czujność pierożków. A może się uda?\nDopiero na pytanie o to, czemu potrzebuje osłody, podnosisz wzrok na siostrę. Ma nerwowy uśmiech. Czy to twoja aura tak na nią działa? Masz nadzieję, że nie. To jednak przypomina ci, że niekoniecznie potrafisz grać w cokolwiek innego niż odkryte karty.\nJednak ze small-talku nici.\n- Ivan wrócił. - Bomba. Nie precyzujesz nawet, że wrócił nie do Sofii, tylko przebywa tutaj, w Petersburgu. Przez pierwsze dwie sekundy wpatrujesz się w nią zupełnie przerażona tym, jak może zareagować. Później jednak odwracasz wzrok, pralinki na wystawie po lewej stronie właśnie zmieniły kolor na wściekły zielony. Wpatrujesz się więc niby w nie, a jednak oczy masz rozbiegane. Nie wiesz, co zrobić z dłońmi, więc wciskasz je w kieszenie spodni o prostym kroku. - Spotkałam go ostatnio w Kotle Bałkańskim. - dodajesz po chwili, bo tak na słowo ciężko jest uwierzyć, nawet wtedy, gdy w głębi serca życzyło się sobie, by ten dzień kiedyś nadszedł...\nRe: Cukiernia Baby Jagi Pon 24 Lip 2017, 12:42\nNo, jednak ze small-talku nici.\nPodejrzewałam, że jednak nie wyjdzie, ale nie myślałam, że nie wyjdzie już na tak wczesnym etapie – jeszcze nawet nie wyjęłam talerzyka, na który powinnam nałożyć ciasteczka Lali. Myślałam raczej, że bomba zostanie spuszczona między jednym a drugim gryzem. Ale to nie szkodziło, przecież już wiedziałam. Nie musiałam upuszczać z zaskoczenia talerza (a był porcelanowy, więc byłoby go trochę szkoda).\nNałożyłam spokojnie trochę ciasteczek, zastanawiając się, czy misternie ułożona z nich wieża się zaraz zawali, a ja tego nie zauważę. Chyba bym to usłyszała… czy nie?\n— Smacznego — życzyłam jej z ciepłym uśmiechem.\nNo, co ja miałam ci powiedzieć, Lala?\n— Szamaj, już, już. Potrzebuję opinii osoby postronnej — ponagliłam ją. — A co do Ivana…\nRozmawialiśmy już kilka dni temu, a mimo to od momentu spotkania wciąż zastanawiałam się nad tym, co usłyszałam. W sumie nic konkretnego, oprócz informacji, że on w sumie o pogrzebie nie wiedział. Chociaż na początku byłam zła – ba! Bałkańsko wściekła! – na Lalę, że to przede mną zataiła, dziś emocje już nie były tak intensywne. Wyjaśniłam to sobie na swój własny sposób, usprawiedliwiłam w myślach ich oboje, i wszystkie negatywne emocje jakoś rozeszły się po kościach. No bo jak mogłabym być zła na własne rodzeństwo? Byliśmy Gorchevskimi, a w obecnej sytuacji… cóż, na pewno nie było miejsca na fochy. Zbyt wiele zawdzięczałam swojej rodzinie (jedynej pozostałej, należy podkreślić), by wywlekać wątki z przeszłości.\nMoże przyjęłam to wszystko za łatwo. Tak, sądzę, że wiele osób mogłoby tak powiedzieć, ale… czekałam na jego powrót tyle czasu. Nie mogłam nie czuć ulgi. Że żyje. Że nic mu nie jest. Że go jeszcze spotkałam, chociaż nie było nadziei.\nNader wszystko nie chciałam go stracić ponownie. Tego bym już nie przeżyła.\n— Już z nim rozmawiałam. Napisał do mnie, spotkaliśmy się pod Bramą Niedźwiedzi. To chyba dobrze, że wrócił, prawda?\nRe: Cukiernia Baby Jagi Czw 27 Lip 2017, 22:47\nNie oczekiwałaś od niej wielkiego zdziwienia. Miałaś wrażenie, jakby ona podskórnie wiedziała, gdzie wiatr wywiał Ivana znowu. Jakby była połączona z nim jakaś dziwną więzią, której jej po części zazdrościłaś (nadal nie możesz sobie odpuścić martwienia się, czy ma jakikolwiek dach nad głową, czy nie śpi pod gołym niebem. Nie udawaj, wszyscy dookoła wiedzą, że się przejmujesz, ale tylko maskujesz to pod wizerunkiem silnej i złej). Nadal jednak nie pasuje ci jedna rzecz - jej spokój jest trochę zbyt dziwny. Przecież to ona była tą szaloną Gorchevski, miała te zielone włosy i inne.\nA może ten okres buntu już minął i była znacznie poważniejsza od ciebie, co?\nUśmiechasz się jednak, trochę dla oka, by ukryć to wszystko, co dzieje się w twojej głowie po spotkaniu z bratem. Chciałabyś mieć jakieś plany i marzenia. Obiad, w niedzielę, u ciebie. Z Katią, młodym i nim. Mogłaby zabrać ze sobą jakieś smakołyki z cukierni. Ty byś zrobiła kawarmę, niestety przepisu babci, mamy - wiadomo - poszedł z dymem. Młody pomógłby może przy porządkach albo dekoracji. A on by był, po prostu, nie musiałby nic robić, może przyniósłby tylko rakiję, taką, jaką piliście w Bałkańskim Kotle.\nMoże byłoby jak dawniej?\nKręcisz głową, wyrywając się jednocześnie z tego pędu myśli. Masz przed sobą oto niby pusty talerz. Delikatnie stukasz w to, co wydawało ci się powietrzem palcem, napotykając na opór starasz się złapać te cudactwo. Udaje się, ale przy drugiej próbie. Zerkasz trochę ukradkiem na siostrę, czy nie urządza sobie właśnie małego, waszego kameralnego, maratonu uśmiechu. W sumie to co ci to przeszkadza? Przecież lubisz, gdy się śmieje, więc równie dobrze może się śmiać i z ciebie.\n- Dobre. - mówisz, po przełknięciu pierwszego kęsa, choć to chyba nie jest najlepsza recenzja roku i nie takiej spodziewała się od ciebie twoja siostra. Obiecujesz sobie jednak gdzieś z tyłu głowy, że w następnym wydaniu Sputnika zamieścisz reklamę Baby Jagi i prawdziwą, rzetelną recenzję tych niewidzialnych smakołyków. Niby zajmowałaś się pisaniem o polityce, jednak recenzje kulinarne nie muszą być aż tak trudne, byś miała temu nie podołać.\nSłuchasz, uważnie. Więc już się widzieli? Tym razem jesteś tą, która unosi lekko brwi do góry, jednak twoja mina ani trochę się nie zmienia. Dobra, może gdzieś w środku cię to boli, ale nie fakt, że już się widzieli. Coś zupełnie innego, a ty nie masz w zwyczaju myśleć cicho.\n- Do ciebie to chociaż napisał. - czyżby tu był pies pogrzebany? Mówisz z dużą kąśliwością, Lala. Czy na pewno twoje imię oznacza "tulipan"? Czy na pewno twoim korgoruszem jest dzika gęś? W obu tych przypadkach pasowałaby bardziej "Żmija". - Wpadłam na niego przypadkiem w Bałkańskim Kotle. - dodajesz po chwili, brwi wracają na swoje miejsce.\nWzdychasz przy okazji cicho, a pusty talerz jest już faktycznie pusty. Bez żadnych sztuczek w postaci niewidzialnych rogalików.\nArtykuł na szóstej stronie.\n- Jasne, że dobrze. Siedzi gdzieś na Mahala, ma tam pracownię, ale to pewnie też już wiesz. Mówił ci, ile tutaj będzie? Nie sądzę, by miał zamiar już tu zostać.\nRe: Cukiernia Baby Jagi Pią 28 Lip 2017, 09:30\n— Dobre? — żachnęłam się na pokaz, zdejmując rękawiczki i ciskając nimi w ladę. — Fenomenalne! Przypłaciłam życie tych pierniczków krwią swoją i potem! Licz się z ofiarą, Pavlovno Gorchevski!\nPalec sobie tylko oparzyłam, lekko i niewielki obszar, ale w kuchni zawsze jest gorąco. Więc o ile z krwią może mnie poniosło, to pot wylany przy pieczeniu był absolutnie prawdziwy. Życie cukiernika bywało jednak ekstremalne.\nNie tak jak quidditch.\nUpiekłabym trochę takich ciastek na taki niedzielny obiad. Albo może nawet całe, niewidzialne ciasto? Z niespodziankami i zmieniające smak. Co bym się miała ograniczać? Śmiałabym się z Ivana, który próbowałby je namierzyć na talerzu, i z Młodego podejrzliwie trącającego je łyżeczką (nie miał zaufania do moich wypieków, odkąd rok temu dałam mu paczkę odlotowych [bardzo dosłownie] babeczek – chyba dobrze się bawił, łapiąc je siatką na motyle? Nie rozumiem!). Tylko Lala miałaby już doświadczenie z tą sztuczką, więc uśmiechałybyśmy się obie i kradły rakiję, jak kiedyś ajran na śniadaniu. Nasz duet zawsze był najlepszy w kradnięciu ajranu.\nTylko że na taki sielski, rodzinny obiadek potrzebowalibyśmy zgody i spokojnych relacji. Do tego czasu jeszcze wiele wódki popłynie i padnie wiele słów.\nSkrzywiłam się nieznacznie, słysząc kąśliwość w głosie Lali. Siostrzyczko, nie bądź dzieckiem, przecież jesteś starsza. Mogłabym teraz wdać się w dyskusję na temat tego wyrzutu (to był wyrzut?), ale wolałam to przemilczeć. Nie o to przecież chodziło w tej całej rozmowie. Na czepianie się przyjdzie odpowiedniejsza pora.\n— Bałkański Kocioł — powtórzyłam, kiwając lekko głową. Nigdy nie miałam odwagi tam wstąpić. Wszystko, od barmana po tapetę na ścianie, zdawało się mnie oskarżać, chociaż nie znałam zarzutów. Paraliżował mnie strach, gdy zaglądałam tam przez szybę do środka, strach przed porzuconą przeszłością, chociaż przecież nie uciekłam, nie tak jak Vanya. Odcięłam tylko to, co mnie zatruwało od środka. Czy to grzech? Czy powinnam się czuć winna? Wszyscy mówili mi, że nie, ale i tak dopadały mnie wyrzuty sumienia. Nie umiałam przekroczyć progu tej knajpy. Często zazdrościłam Lali, że po niej to wszystko wydawało się spływać, podczas gdy ja ciągle łamałam się, oskarżałam i rozgrzeszałam na przemian, miałam tyle fobii i głupich traum, które musiałam przepracowywać z psycholog.\nZawsze była ode mnie silniejsza, ale też bardziej uparta. Na tyle, że jej przyznanie się, że powrót Vanyi to dla niej dobra nowina zaskoczyło mnie chyba bardziej, niż powinno.\n— Nie, nie mówił — westchnęłam ciężko — ale jeżeli znowu wyjedzie, znajdę go i uduszę. Myślę, że to może mu pomóc w podjęciu decyzji, czy chce tak szybko Rosję zostawić — wycedziłam pół żartem, pół serio. Niech tylko spróbuje ruszyć tyłek z Mahala. Tak łatwo nie uda mu się zwiać. Nie tym razem.\nRe: Cukiernia Baby Jagi Wto 01 Sie 2017, 19:43\nOj, zostało ci jeszcze trochę nawyków z dzieciństwa. Lubisz obserwować, jak Katia broni swoich wypieków, które faktycznie są fenomenalne. Rewelacyjne. I mogłabyś wcisnąć w siebie prawdopodobnie całą tackę, nawet nie zauważyłabyś (hehe), kiedy to się stało.\nTakie były wspaniałe.\nMogłabyś rysować ten sielski obrazek w swojej głowie jeszcze dłużej. Musisz napisać do Krastyo, żeby w końcu przyjechał do Petersburga. Już trochę się nie widzieliście i chciałabyś, by też stanął oko w oko z Ivanem. Relacje między rodzeństwem powinny być silne, silniejsze niż to, co do tej pory było między całą waszą czwórką. Musisz też w końcu, przy wszystkich z nich, przeprosić za swoje błędy, bo w tej całej sytuacji też święta nie byłaś.\nChcesz wierzyć, trochę naiwnie, że kiedyś uda się wyprostować wasze kręte ścieżki. Tak przecież musi być, w końcu jesteście Gorchevskimi, z samego serca Sofii. Jesteście artystami, każdy w swojej dziedzinie. Krwi nie oszukacie i przecież nawet na końcu świata, za pięćdziesiąt lat, gdy będziecie już może mieli problem ze wzrokiem i/lub mówieniem, będziecie w stanie się rozpoznać, powiedzieć, że to wy, Krastyo, Katia, Lala i Ivan. Może kiedyś przyjdzie taki czas, gdy pomarszczeni, nadgryzieni zębem czasu, złapiecie się wszyscy za ręce, tak jak wtedy, gdy byliście małymi dziećmi. Spojrzycie sobie w oczy i skończy się ta cała wędrówka dusz. Bo to, gdzie przebywało ciało, było najmniejszym problemem.\nNie chciałaś wnikać w relacje Katii z Bałkańskim Kotłem. Chyba nawet wolałaś, by nie przebywała w tamtym towarzystwie, które przecież kobiety traktowało wiadomo jak, gdy od progu nie udowodniło się swojej siły. Nadal się o nią martwiłaś, to chyba naturalne, chociaż była przecież ledwo rok młodsza. Zresztą, w tym przypadku największą wadą tego przybytku było, że był, właśnie, bałkański. Może nie konkretnie Bułgarski, ale te elementy też się tam znajdywały, przenikały się z Jugosławią w szerokim znaczeniu i nawet po tylu latach mogły stanowić nieprzyjemny impuls. Ty z impulsami na całe szczęście nauczyłaś się walczyć, chociaż w pewnym zakresie.\nUnosisz wzrok na swoją siostrę i nie możesz powstrzymać się od tego, by nie roztrzepać jej grzywki. Jest obezwładniająco urocza.\n- Ivan jest jak dzikie zwierzę. Prędzej czy później i tak ucieknie, chociażby za swoimi parszywymi interesami. Na razie musimy się zastanowić, jak zatrzymać go tutaj na dłużej. - krótkie westchnienie wydostało się z twoich ust, gdy podparłaś policzek dłonią. Chyba byłyście w wyjątkowo trudnej sytuacji.\nRe: Cukiernia Baby Jagi Sro 02 Sie 2017, 14:28\nSkrzywiłam się i niecierpliwie poprawiłam swoją grzywkę. Czułam, że ścinanie jej to samobójstwo właśnie z takich powodów, czułam! Będę musiała ciągle nosić grzebień do pracy, żeby nie zniszczyć sobie ciężko budowanego autorytetu u kuchennych krasnoludków. Wiecie, jak ciężko zdobyć u nich szacunek? Zwłaszcza u tych w różowym fartuszku Baby Jagi. Mają tendencję do kwestionowania ludzkich talentów. Nie chciałam jednak komentować tego siostrzanego gestu Lali, obawiając się, że może zacząć śmiać się z moich priorytetów i wtedy to już wizerunek zniszczony na amen, pozamiatane, bo na pewno gdzieś w pobliżu kręcą się te małe sukinsyny.\nIvan był jak dzikie zwierzę, bardzo dobrze ujęte. Nie wykonywać gwałtownych ruchów, nie krzyczeć, nie wypytywać. Starałam się przestrzegać tych zasad, gdy spotkaliśmy się pod Bramą, ale szok i bałkańska krew nie pomagały w trzymaniu emocji na wodzy. Tak bardzo chciałam, żeby wszystko było jak dawniej, ale minęło osiem lat, zginęli nasi rodzice i nie byliśmy już w Sofii, ba, nawet w Bułgarii. To dość zmian, by wykluczyć „jak dawniej”, ale… możemy przynajmniej być razem. Vanya, Lala, Katia, Krastyo, nierozerwalnie związani przysięgą krwi. Miałam nadzieję, że tego właśnie pragnie mój brat i nas nie wystawi.\n— Na dobry początek możemy powiadomić Krastyo i powstrzymać jego chęć rozbicia głowy Vańce. — No, to wcale nie było wiele łatwiejsze zadanie.\nRe: Cukiernia Baby Jagi Pią 04 Sie 2017, 20:30\nGdyby twoja siostra spytała cię o zdanie w sprawie grzywki, nie uznałabyś ścinania jej za samobójstwo. Wręcz przeciwnie, w twoich oczach Katiusza zawsze była Katiuszą, nie ważne, czy z grzywką czy bez. Musisz jednak przyznać sama przed sobą, że to, co teraz działo się na głowie twojej siostrzyczki było jedną z "najnormalniejszych" (nie masz innego słowa, ale może lepiej było użyć tutaj "bezpieczniejszych") opcji dostępnych w współczesnej stylistyce włosów. Proszę cię tylko, Lala, na wszelkie świętości, nie myśl, że to oznaka końca otwartego buntu twojej siostry, bo to robienie sobie złudnych nadziei, a sam bunt w gruncie rzeczy przestał ci przeszkadzać już parę lat temu.\n- Napiszę do niego. Krastyo, znaczy się. A ty możesz się zająć tą drugą rzeczą, masz lepsze kwalifikacje. - mówisz kompletnie już rozbawiona, jakby wizja bardzo wkurzonego Młodego była dla ciebie na tyle śmieszna, że mogła przykryć cały dramatyzm sytuacji i - co tu dużo mówić - tragedię, która rozgrywała się w sercach i umysłach waszej czwórki. Czujesz jednak, że w razie starcia fizycznego to Katia będzie mogła rozłożyć wszystkich na łopatki - grała w Quidditcha, jest wysportowana, cały dzień dźwiga blachy z ciastem, te ciasto ugniata i jeszcze musi wytrzymywać w często wysokich temperaturach. Zresztą rumiana skóra potwierdzała jej zdrowie wiarygodniej niż każdy świstek od lekarza i nawet pozostałości po kontuzji nie mogły tego zmienić.\n- Co myślisz o wspólnym obiedzie? Nic zobowiązującego, jak polecą talerze, każdy będzie mógł wyjść. Chciałabym jednak, żebyśmy pogadali w jakiejś kameralnej atmosferze. Na nasze sprawy każde miejsce publiczne ma za dużo uszu, które mogłyby coś podchwycić. - patrzysz na swoją siostrę z ciekawością. Masz jednak pewne obawy, bo obiad już zobowiązuje. A Ivan zobowiązań unika jak ognia - czy nie poczuje się osaczony? Potwierdzi swoje przybycie, by rozpłynąć się przed blokiem na kolejne osiem lat? Jesteście wszyscy w tak skomplikowanej sytuacji, że jest mi aż przykro. Nie zazdroszczę.\nRe: Cukiernia Baby Jagi Sro 09 Sie 2017, 10:06\nŚlepym optymistom zdecydowanie było łatwiej w życiu. Taki optymista, na przykład, taki optymista z Gorchevskich, mógłby sobie uporczywie powtarzać, że on tu żadnych zawiłości sytuacji nie widzi i że wszystko się ułoży idealnie po jego myśli. Mógłby przymykać (zamykać) oko (oczy) na to, jak skomplikowany obraz rodziny się przed nim maluje, jak trudno było wykonać ruch, bo to ani w jedną, ani w drugą, a coś trzeba było zrobić – jak na polu szachowym. Takiemu optymiście łatwiej byłoby nie zwariować, gdyby nagle odkrył, że jest zawieszony między porywczym, dzikim Vanyą a równie porywczym Krastyo.\nChwilowo byłam chyba najbliżej optymisty z całego rodzeństwa. Zacisnęłam palce na myśli, że teraz wszystko pójdzie jak po maśle i nie chciałam jej puścić. Wszystkie negatywne scenariusze starałam się, och, tak usilnie się starałam zepchnąć w najciemniejszy kąt świadomości. Ktoś musiał tu patrzeć przez różowe okulary słodkiej naiwności (miałam nadzieję, że nie, proszę, Vanya, proszę, niech nie będę naiwna, nie zawiedź mnie, błagambłagambłagambłagambłagam).\nCzęściowo stłumiłam śmiech, nie chcąc zwracać na nas uwagi nielicznych klientów. Nie wyglądałam na siłacza z tym swoim metrem siedemdziesiąt i w uroczym, różowym fartuszku, ale wiedziałam, że w razie wu to ja prędzej rozdzielę dwóch braci niż taka drobniutka, słodka Lala pachnąca dymem papierosowym (muszę zainteresować się tym, ile ona jara, bo to niezdrowe!), która wyćwiczone miała głównie mięśnie palców od pisania. Lata grania w quidditcha, a teraz praca w Babie zdążyły zrobić ze mnie Katię, która opryszkowi w zęby da i może nawet będzie miała szansę wygrać. O ile ręka mi się nie zatnie jak klawisz maszyny pisarskiej.\nNo ale przecież starałam się być optymistką.\n— Też myślałam o obiedzie — przyznałam, ukradkiem wpychając sobie piernika do ust. Nikt nie zauważy (hehe). — Super pomysł, według mnie. U ciebie, u mnie?\nRe: Cukiernia Baby Jagi Czw 10 Sie 2017, 21:27\nTeż chciałabyś być optymistką, co nie, Lala? Bo imponuje ci to, jak Katia jest świadoma waszych wewnętrznych stosunków, a mimo to nie pozwala czarnym scenariuszom na wykwitnięcie w swojej głowie. Oczywiście musicie tutaj obie przyznać przed sobą wzajemnie, że spotkanie będzie z pewnością ciężkie. Kosztować będzie dużo nerwów, ale przecież to zawsze kobiety potrafiły opanować sytuację, być szyją dla mężczyzn, którzy jedyne, co mogli sobą pokazać, w przypadku familii Gorchevskich oczywiście, to odpowiednio strach i gniew.\nGdyby nie to, że Katia musiała hamować się ze śmiechem, pewnie nawet twojej uwadze umknąłby fakt, że w cukierni są jeszcze jacyś klienci. Nie, żebyś w ogóle myślała, że w Babie Jadze nie ma ruchu - wręcz przeciwnie, wiedziałaś, że to kawiarnia wyjątkowo oblegana (raz nawet trafiłaś w "Smakowitych Czarach" na artykuł, na trzeciej stronie, o Babie Jadze właśnie, masz go nawet u siebie w szufladzie i jakoś nie możesz się zebrać, by wręczyć go siostrze). W każdym razie te ściszenie głosu przywołuje cię jakoś do porządku, sprowadza myśli na ziemię, pozwala się uspokoić, na chwilę, bo później okazuje się, że jednak nie jest z waszą więzią tak najgorzej i myślicie o tym samym. No, no, Lala, czas wynotować to w swoim kalendarzyku!\n- Możemy wylosować. Albo po prostu zobaczymy kto ma większy porządek w domu. - nie lubisz decydować, panno Gorchevski, ale mimo wszystko starasz się zrobić to jak najbardziej fair. Skończyły się przecież czasy, gdy wasza mama wchodziła wam do pokojów, przez pięć minut jazgotała ("jaki tu bałagan!", "dziada z babą brak!", "jeszcze ci tu nasram na środku!"), po czym zostawało się ze smutną perspektywą obowiązkowych porządków. Teraz już wszyscy byliście dorośli, nawet Krastyo, ale jedno się nie zmieniło - na czas gości raczej wypadałoby nie mieć syfu.\n- Ech, obawiam się tego trochę, wiesz? - mówisz odrobinę ciszej, przechylając się nieco przez stół, żeby zbliżyć się do siostry. Na twarzy maluje ci się autentyczne zmartwienie, bo przecież... Już pal licho twoje relacje z Ivanem. Ty potrafisz się opanować. Mimo wszystko Ivan nie jest dla ciebie skreślony, choć był, był, był przez całe osiem lat. Długich lat. - Bo co, jeśli się pokłócą? - patrzysz prosto w oczy siostry, jakby tam czaiła się odpowiedź na nurtujące cię pytanie. Ale chyba takowej nie było, w całym Petersburgu, Rosji czy nawet magicznym świecie.\nRe: Cukiernia Baby Jagi Pią 11 Sie 2017, 14:13\nPorządek w domu. Myślami przywołałam obraz swojego mieszkania w takim stanie, w jakim zostawiłam je dzisiejszego poranka: rozsypana mąka na blacie stołu, bluzka pobrudzona czekoladą zwisająca smętnie z parapetu, zaschnięte błoto w kształcie podeszwy mojego buta na odcinku podłogi drzwi-łazienka, wręcz oskarżające okruszki orzechowych ciasteczek na kiczowatym, wełnianym kocu w złote znicze, rozsypane karty do gry pod wersalką, papierosowy popiół w zlewie i brudne firanki rozdymające się na wietrze z otwartego okna. Jeszcze w Sofii miałam problemy z utrzymywaniem porządku („no jasne, leż sobie, niech ci pokój brudem obrośnie!”), ale teraz, bez nikogo, kto by mnie pilnował… no, nazbierało się tego. Obiad byłby dobrym pretekstem, by ogarnąć cały ten burdel, chociaż tak podle mi się nie chciało.\n— Losujmy — zgodziłam się zaraz ze zbolałą miną, gotowa na wyrok sprzątania i pogodzona z myślą, że po rodzinnym spotkaniu też trzeba będzie pozamiatać kawałki rozbitych talerzy.\nBo na to, że Krastyo i Vanya się nie pokłócą, nie liczyłam – za to optymistycznie zakładałam, że ta sprzeczka będzie ostatnią, wykrzyczą sobie zarzuty, oczyszczą atmosferę i potem będą już kwita, i wszyscy Gorchevscy w komplecie, zgodni, szczęśliwi. Nawet nie tak bardzo poobijani. Ani pijani. Ani…\nUśmiechnęłam się pokrzepiająco do Lali.\n— Damy sobie z tym radę — stwierdziłam pewnie — i jakoś to się wszystko poukłada, no musi przecież.\nKatia i Lala z tematu\nRe: Cukiernia Baby Jagi Wto 22 Sie 2017, 16:01\nNa pytanie jakie słodycze lubię najbardziej odpowiem, że każde. Bo lubię wszystko, co jest jedzeniem, a słodyczy w zasadzie zawsze mi brakowało. Mało jest tortów w diecie sportowca, a kiedy można sobie już zrobić chwilę wolnego to zaczyna się ciąg picia.\nAlbo jest się na przykład ojcem dzieciaka, który uwielbia zdrowe jedzenie i nie można go zabrać na lody, bo preferuje brokuły. Ewentualnie kluski na parze z konfiturami (ale nie sklepowymi).\nTak naprawdę tydzień mi zajęło dotarcie do tego adresu. Bo po drodze musiałem zajmować się jeszcze swoimi sprawami. I czekać na jakieś informacje. A każdy ma jeszcze swoje inne obowiązki, co rodzi całą sieć pajęczą przeszkód drobnych, nietrudnych, ale jednak istniejących.\nMógłbym co prawda podać po prostu Katii ten adres, ale nie chciałem. Za to bardzo chciałem tak po prostu się z nią spotkać, chyba tego wymaga sytuacja, w końcu sprawa jest poważna.\nStała się też poważniejsza, skoro zaangażowana jest w to żywność, z pustymi rękami (poza adresem) przyjść mi nie wypadało. A że nie mam pojęcia, co się pije do deserów to skontaktowałem się z żoną menadżera. Menadżera oczywiście unikam, ale od żony szybko dowiedziałem się, że wina słodkie i likiery. I to też zależy od składnika w danym cieście, bo cytrusy do cytrusów i tak dalej. Wspaniale. Wina lekkie do sorbetów i lodów a czerwone i ciężkie do pierników. Zatem ostatecznie zabrałem ze sobą rodzynkową wódkę, koniec końców płynie we mnie krew słowiańska, nie bałkańska, więc wóda zawsze wygra z winem. Poza tym po winie boli głowa.\nChociaż Katia jest z Bułgarii. Może jednak trzeba było to wino.\nA może ma ich już dosyć.\nWabi mnie zapach tych świeżych wypieków, więc wchodzę do cukierni jak do siebie i uśmiecham się szeroko do Katiuszy od progu. A może to do tych ciastek. A nie, jednak do niej.\nRe: Cukiernia Baby Jagi Pią 25 Sie 2017, 00:26\nOdpowiedź Ernesta na mój list nie była zbyt pomocna. „Każde” to nie dość precyzyjne gusta, kiedy rozchodzi się o słodycze; mam więc mały kłopot z wymyśleniem czegoś takiego, co zasmakuje bezpiecznym siedemdziesięciu pięciu procentom ludzi na świecie, ale jednak nie będzie takie oklepane i przez to miałkie. Rozwiązanie tego problemu nie zajmuje mi zbyt wiele czasu (kto nie lubi chrupiących ciasteczek z masłem orzechowym i kawałkami czekolady musi nie mieć serca, godności, czci i wiary), ale upieczenie w kuchni „Baby” podczas godzin pracy czegoś, co nie zostało zamówione jest już trochę trudniejsze. Gdy tylko ostatnia para klientów (chłopak i dziewczyna, obstawiam, że ledwo po Koldo, zamówili sernik na zimno), gonię szmatą krasnoludki z tymi ich czerwonymi czapeczkami do wyrek, a sama rzucam się do lodówki po składniki.\nWstawić do nagrzanego piekarnika i piec około piętnastu minut, aż na brzegach ciasteczka będą już wypieczone, ale w środku jeszcze delikatnie miękkie. Dopiero po ostudzeniu stwardnieją i zastygną.\nCiacha się pieką, ja latam ze ścierką między stolikami, aż nagle zamieram z przerażenia. Bo co, jak Onegin ma uczulenie na orzechy? To się często zdarza, na opakowaniach słodyczy zawsze piszą coś w stylu „uwaga, może zawierać…”, to jest poważne. No cholera, mogłam zapytać, czy ma na coś alergię, a teraz to pozamiatane.\nAle jakby miał, to by napisał, tak z drugiej strony.\nNie wiem, czemu się tak tym wszystkim przejmuję. Chyba uzyskanie adresu Vanyi sprawia, że robię się nerwowa. Od tygodnia męczy mnie myśl, że może nie powinnam go szukać na Mahala – mówił, że ma dużo pracy, że nas znajdzie. Narobię mu tylko kłopotów i jeszcze się dowiem czegoś, czego nie chcę. Lali ani półsłówkiem nie pisnęłam, że bawię się w detektywa. Nie chciałam jej w to wciągać w razie, gdyby coś poszło nie tak, a teraz dochodzę do wniosku, że powinnam siostrę powiadomić. Uspokoiłaby moje sumienie albo wybiła mi to z głowy gazetą.\nA teraz pozamiatane – po raz drugi. Lawina zdarzeń już leci prosto na mnie, żeby uderzyć mnie ernestowym uczuleniem (mam nadzieję, że jednak nie, byłoby bardzo głupio).\nErnö pojawia się akurat, kiedy stawiam ostudzone ciasteczka na stolik. I ma wódkę. Bardzo dobrze, wina i tak rzadko piję, chociaż Bułgarką jestem.\nUśmiecham się do niego na powitanie, odwiązuję ten jaskraworóżowy, firmowy fartuch i kładę szybko gdzieś za ladę. Tam też są kieliszki, więc biorę dwa: takie z rżniętego kryształu, chyba jeszcze radzieckie, klasa. Stawiam je obok tacki z ciasteczkami.\n— Nie masz alergii na orzechy, nie? — upewniam się, trochę jednak zestresowana tym wszystkim.\nRe: Cukiernia Baby Jagi Nie 10 Wrz 2017, 15:36\nMam tylko jedną alergię. Na byłą żonę. I całą jej rodzinę. To w zasadzie nie jest jedna alergia, tylko sporo mniejszych. Wątpię, żeby Katia kiedykolwiek kogoś z tej familii poznała a tym bardziej śladem demonicznego golibrody wykorzystała ich w swoich wypiekach. Co zdecydowanie byłoby chorym i interesującym obrotem spraw, bo zakładam, że w życiu z większą psychopatką niż z Iriną nie będę się już spotykał. Ale życie tak strasznie lubi mi rzucać kłody pod nogi, że cholera wie.\nStawiam butelkę na stół obok tych kieliszków (klasa, klasa, ta stara kutwa będąca moją babcią ma takie same) i opieram się o blat.\n- Cóż... – Gdybym był lepszym aktorem mógłbym ją nabrać, ale po co. Nie lubię owijania w bawełnę, dlatego nigdy moja kariera znanej mordy nie rozszerzyła się o projekty fabularne, a kurwa, dostałem takie propozycje. Większość jednak wywoływała u mnie salwę śmiechu, szczególnie jeden serial o szpitalu w leśnym zakątku, gdzie lekarze żyły sobie wypruwają, żeby uratować pacjentów i oczywiście każdy przeżywa. Oprócz przypadków medycznych akcja toczy się też wokół prywatnego życia lekarzy i ich rozterek, głównie miłosnych, bo poświęcając życie pracy oddalają się od żon i mężów. Taka tam obyczajówka, ale przyznam szczerze, że w pierwszej chwili, gdy skontaktowała się ze mną żona menadżera i opowiedziała w skrócie o roli Doktora Stanislava Rypnina, to pomyślałem, że chodzi o porno. No bo, błagam, łysy anestezjolog (to też był dobry motyw) w pilotowym odcinku przyjmuje na oddział samotną studentkę ze skłonnościami samobójczymi.\nOczywiście w serialu, kto oglądał ten wie, tak jak obstawiałem Rypnin i Milana ruchnęli się ze sobą, no kurwa, nikt mi nie wmówi, że to nie brzmiało jako porno.\nTakże wszelkie propozycje kinematografii odrzucałem, dopóki się nie upomnieli o reality show. Co z jakiegoś powodu, zaślepiony Iriną uznałem za wspaniały pomysł.\n- Nie mam. – Dodaję od razu z szerokim uśmiechem. Ale może lepiej, żebym miał, wtedy spotkanie potoczyłoby się szybko, dałbym jej adres i pojechał do szpitala, w końcu nie mam pojęcia jakie podejście ma Katia do naszego spotkania.\nAle upiekła dla mnie ciastka, więc sięgam po nie od razu łapą i pakuję sobie do ryja. Dobra, nie całe naraz, najpierw gryza, żeby jednak sprawdzić, czy mnie to nie zabije.\n- Są pyszne. – Stwierdzam od razu i przecieram usta wierzchem dłoni, na wypadek, gdybym się już zdążył upierdolić okruszkami. Nie wiem, czy do takich ciastek wódka pasuje, czy nie mleko bardziej, ale i tak odkręcam korek i nalewam do kieliszków.\n- Aha. I jeszcze... – W zasadzie najważniejsze. Wyciągam z kieszeni kartkę złożoną na cztery i przesuwam po blacie w stronę Katii. Co z tym adresem zrobi to już jej wybór.\nOstatnio zmieniony przez Ernö Onegin dnia Nie 05 Lis 2017, 14:39, w całości zmieniany 1 raz\nRe: Cukiernia Baby Jagi Pią 22 Wrz 2017, 20:18\nNo, no, Erni, mówże, bo zawału dostanę na miejscu i wtedy dopiero będzie kłopot. A ty przecież nie miałeś być kardiologiem, tylko anestezjologiem (po wypadku oglądałam z pudełkiem lodów na kanapie, ale potem odeszła Sofiya Barsky, ta druga anestezjolog, blondynka, i pozamiatane, i dalszy seans stracił sens), więc nawet gdybyśmy grali teraz w jakiejś śmiesznej obyczajówce, to byś nie mógł mi pomóc. Szczerze, to cię nie widzę w roli Rypnina kompletnie. Ten aktor, co go teraz gra, brzydki jest i ta brzydota już jest wpisana w tę postać, a ty, Onegin, ty to całkiem ładny chłopak jesteś. Taki wesoły uśmiech masz, a mnie się to podoba. Od razu szczerzę się i ja, nie wiem, czy to bardziej w reakcji na informację, że cię nie potruję (kamień z serca!), czy to może dlatego, że ten twój grymas jest taki zaraźliwy.\n— Och, świetnie, bo się… — urywam, gdy mężczyzna sięga po ciastko. Trochę w cukierni siedzę i nauczyłam się, że klienci nie lubią, jeżeli patrzę, jak jedzą, więc wbijam spojrzenie w kryształowe kieliszki i czekam na werdykt. Jeszcze nie próbowałam tych ciastek, ale nie wyglądają źle. Chyba niczego nie pochrzaniłam. Ale by był wstyd, pracować w jednym z najpopularniejszych źródeł radości w Petersburgu i zepsuć zwykłe ciasteczka orzechowe, ale tyle razy wyciągnęłam z pieca zakalec (chociaż receptura była prosta!), że nic by mnie nie zdziwiło. Prędzej zezłościłabym się na siebie i upiekła choćby dwadzieścia blach, aż słodycze wyszłyby perfekcyjnie. Oczywiście, wypiekać należało z najszczerszą miłością, ale czasami ciasto potrzebowało trochę czystego, bałkańskiego gniewu!\nDobre, dobre, Katiusza, nie spinaj się już tak, pyszne nawet.\nSiadam rozweselona swoimi dwoma małymi sukcesami i zachęcam gestem Onegina, by zrobił to samo. Może nie chciał się rozsiadać, ale skoro już wódkę przyniósł… Nie będziemy pili na stojąco.\n— Och — wyrywa mi się. Szybko biorę kartkę i już, niecierpliwa, rozkładam ją. Wpatruję się w zapisaną drobno cyrylicę, jakby miała mi powiedzieć, co mam teraz zrobić. Dom Egipski. Dom Egipski, Dom Egipski, Dom Egipski.\nIść, nie iść? Vanya by się chyba wściekł. A może nie. Nie znam go.\nSkładam ponownie kartkę i wsuwam do kieszeni.\n— Dziękuję, na Peruna, dziękuję, wspaniały jesteś!\nRe: Cukiernia Baby Jagi Nie 05 Lis 2017, 15:48\nPoznałem tą aktorkę, która grała Sofiyę. Pamiętam, jak zdziwiony byłem jej znajomością rosyjskiego, bo usłyszawszy, że jedną z głównych ról ma grać Margaret Form od razu pomyślałem o Amerykance czy Brytyjce, chuj, nie ważne skąd, ważne, że nie stąd. Ale się okazało, że dziewczę tylko taki pseudonim przyjęło, żeby brzmieć bardziej światowo. I naturalnie jest brunetką, nawet by mi w oko wpadła, bo nie przepadam za blondynkami, ale okazało się, że straszna z niej emocjonalna klapa. Wszystko ją wzruszało, wszystko. Raz jak siedzieliśmy na imprezie, ktoś ułożył z kapsli po piwie taką wieżę wysoką a Margaret jeb, już w płacz i mówi o tym, jaka jest wzruszona, jaki ktoś ma talent. No nie da się wysiedzieć. Nie dziwię się, że ją wywalili z serialu, jeśli przez nią produkcja musiała stać, żeby dziewczynie oczy osuszyć.\nSiadam i zajmuję się kolejnym ciastkiem, kiedy Katia gapi się w kartkę i czekam cierpliwie. I chyba zbyt spokojnie, bo nagle dostaję w twarz komplementem, a na te nie wiem nigdy ja reagować. Więc pozwalam sobie przeżuć ciastko do końca, połykam z trudem, bo jednak suche i kiwam głową.\n- Przestań, to drobiazg. – Wcale nie. Ale nie zacznę jej przecież opowiadać o tym do ilu ludzi musiałem dotrzeć, żeby ten adres znaleźć. Poza tym to nie jest istotne. Przynajmniej miałem coś do roboty.\nGdybym wiedział, że rozważasz mnie w kategorii ładny chłopak to bym się chyba tym ciastkiem zakrztusił i tyle by było. Z drugiej strony szkoda, że jednak się tym nie chwalisz, bo miałbym punkt zaczepienia, a tak, to nie wiem co zrobić. Z rękami i gdzie się wzrokiem podziać. Bo wiesz, jak kompletnie nie wiem jak się podrywa kobiety i nigdy nie wiedziałem. Wszystko po prostu się… działo. A jeśli już coś sam inicjowałem to na pewno nie na trzeźwo.\nDlatego wychylam czym prędzej swój kieliszek, uprzednio stuknąwszy się z Katią za spotkanie. Odkładam go, wcale nie z hukiem, na blat stołu i cofam ręce. Idąc schematem powinienem chyba powiedzieć teraz coś zabawnego, błysnąć anegdotką, żeby wprawić nas w radosny nastrój, ale milknę, swoim starym zwyczajem, bo ostatnio nie mogę sobie na to pozwolić.\nMija więc chwila, nie długa, ale do najkrótszych też się nie zalicza, w trakcie której siedzę po prostu cichu przyglądając się Katii. Sposobie, w jaki jej włosy ułożyły się po prawej stronie. Gdyby wiedziała na pewno by poprawiła, chociaż większość ludzi nie zwróciłoby uwagi, że parę kosmyków trochę wymknęło się spod kontroli.\nPoruszyła prawym barkiem, być może bezwiednie, ale przenoszę na niego wzrok, docierając do dłoni.\n- Może powinienem cię teraz przeprosić za milczenie, ale jestem mrukiem z natury i cisza nigdy nie była dla mnie niezręczna. Poza tym... – Sięgam po butelkę i nalewam nam po kolejnym kieliszku.\n-… ostatnio każdy oczekuje ode mnie wyczerpujących wyjaśnień. A ja jestem zmęczony. – Wszystkim. Nie tylko rozmowami na nużące tematy. Podsuwam Katii kieliszek i spoglądam na nią zanim wypiję zawartość swojej literatki. Wszystko byłoby łatwiejsze, gdybym mógł przekazywać bez zbędnych słów i owijania w bawełnę to, o co mi chodzi.\nNa przykład spojrzeć na Katię z jasną prośbą w oczach chodź tu do mnie wiedząc, że zrozumie.\nRe: Cukiernia Baby Jagi Nie 10 Gru 2017, 15:53\nNie zawsze potrzeba wielkich słów. Nie zawsze potrzebne są słowa w ogóle, chociaż ja – w przeciwieństwie do Erniego – gadatliwa jestem z natury. Pod wpływem emocji język mi się rozsupłuje i zalewam towarzysza falą słów nieistotnych: płyną przez powietrze brzydko zaokrąglone, pokaleczone bułgarskim akcentem, głupiutkie, pobrzmiewają moim śmiechem.\nAle milczeć również potrafię. Cisza nie wymaga zakłopotania i nerwowego chichotu. Cisza – czasami – nie wymaga ofiar.\nUśmiecham się spokojnie na jego słowa, prześlizgując spojrzeniem po ciastkach i flaszce. Onegin nalewa nam kolejnego kieliszka. Nie jestem Rosjanką, nie mam twardej głowy, trochę się boję, że szybko się upiję, ale wtedy może łatwiej nam będzie czytać sobie z oczu, po alkoholu wszystko nagle robi się łatwiejsze. Jak myślisz, Ernest?\nPrzydałaby mi się taka umiejętność: wyrażanie pragnień bez kłębów i supłów słów, którymi nie umiem dobrze gospodarować, których nie umiem przekazać jasno, tak, żeby każdy wiedział, czego nie powiedziałam (a co chciałam powiedzieć). Przydałoby mi się: słyszenie niemych próśb.\nWypijam swój kieliszek. Kilka kosmyków znowu wymyka mi się zza ucha, uparcie nie chcą się słuchać, ale to łaskotanie na policzku siedzi gdzieś na samych peryferiach mojej świadomości. Może dlatego nie odzywa się we mnie odruch, by poprawić fryzurę.\nOpieram łokieć o blat, a podbródek o dłoń i nachylam się trochę w jego stronę, szukając jego wzroku. Oczy w oczy, w tym świetle nie mogę rozpoznać, jaki kolor mają te Ernesta. Zielony? Niebieski?\n— Nie szkodzi. — Prawda.\nZ tej odległości czuję, że całkiem ładnie pachnie. Już nieco tą śliwkową wódką. I wieczornym wiatrem.\n— Możemy pomilczeć.\nCzy dzisiaj słowa jeszcze będą nam potrzebne?\nRe: Cukiernia Baby Jagi Nie 24 Gru 2017, 00:07\nMiła jest ta Katia. Miła jest w obyciu i dla oka też i jak się tak jej przyglądam, to wiem przecież, że mógłbym przy niej milczeć i że nie przeszkadza jej to w ogóle, a to dlatego właśnie, że jest miła. I to mnie tak uderza, podnoszę dłoń do twarzy, kciukiem przecieram dolną wargę, jak zwykle, gdy się zastanawiam i bilans wychodzi na minus. A ja jestem takim minusem, człowiekiem poniżej zera, więc powinienem wyjść.\nBo słodka jest jak te wypieki i dlatego właśnie chyba nie mogę pozwolić, żeby tym alkoholem napęczniała, bo znowu robię gówniane rzeczy i wciągam w to innych. A ona nie zasłużyła zdecydowanie. I bardzo bym chciał swobodnie wślizgnąć się w ten stan, kiedy wcale nie musimy rozmawiać, ale sumienie mnie rusza i ja naprawdę nie chcę jej przywiać kaca.\nA problem jest taki, że owszem, po alkoholu wszystko robi się łatwiejsze, więc może już. Przestańmy.\nNachyla się do mnie, a ja zupełnie nie wiem co robić, bo jest w te sprawy antytalentem i gdyby mnie zapytała o kolor oczu to nie mógłbym odpowiedzieć, dla mnie są nijakie.\nJestem beznadziejny, kurwa.\n- Przepraszam cię. Lepiej jak się zbiorę. – Bo jestem chujowy w romantyczne relacje i z miłego milczenia tylko by się niezręcznie zrobiło w końcu. Albo tylko bełkot, gdybym się jednak zdecydował wypić z nią tą flaszkę do końca.\nStukam jeszcze palcami o blat, ot, sekundę po wypowiedzeniu tych słów zwlekając, ale w końcu wstaję no i co. No i teraz chyba już jest nieswojo.\n- Dziękuję za ciastka. – Milknę na chwilę, bo to mi w życiu wychodzi najlepiej, chociaż ja na tym wychodzę najgorzej, jak widać na załączonym obrazku.\n- Śpij dobrze. – Na pewno będzie, bez takiego zjeba w pobliżu.\nErnest i Katia z tematu\nRe: Cukiernia Baby Jagi Nie 29 Lip 2018, 22:11\nSłońce świeciło silniej i bardziej natarczywie niż zazwyczaj, ciepło przylegało do barków z bolesną sztywnością, podczas gdy on po raz kolejny snuł się ulicami szerokimi i otwartymi, takimi co to na których jeszcze jakiś czas nigdy się nie pojawiał, dopóki ostatnio los nie przyganiał go w okolice bulwaru i Placu Dumy coraz częściej i z coraz to większą napastliwością. Był to chyba najcieplejszy jak dotąd dzień lata, niebo zostało wyprasowane na kwaśny błękit i nawet chmury odpadły z obrzeży, zostawiając nad głowami spacerowiczy nienaganną stronicę lata. Mimo to wśród przechodniów byli i tacy, którzy nadal nosili w sobie nieufność – owijali swetry wokół łokci, trzymali płaszcze przeciwdeszczowe upchnięte w torby zakupowe, nieśli pod pachą parasole, jak strzelby, gotowe do wystrzału. Jakby nie potrafili uwolnić się od pogody i musieli przez cały czas obnaszać się z wszelkimi jej formami, dla bezpieczeństwa.\nPrzepychając się sprawnie, przy samych ścianach budynków, Yevgeny nie zwróciłby nawet uwagi na cukiernię, lecz odstająca feeria barw rozświetlająca niewielki budynek na tle szarych, Petersburskich ulic i – pomimo lejącego się z nieba światła – ciemnych ścian murowanych bloków otaczających Ulicę Eufrozyny Wielkiej (w której wyglądzie chyba on jedyny nie dostrzegał powodu do nazywania tego miejsca sercem Piotrogrodu) skutecznie przyciągała uwagę. Mężczyzna zatrzymał się na moment, ni to z potrzeby (nie pamiętał, kiedy ostatnio jadł słodycze lub chociaż kiedy ostatnio było go na nie stać) ni ze zmęczenia. Felerny odruch ciała, zupełnie nieuzasadniona chęć rozejrzenia się dookoła, zanim skręci się w bok i zniknie w cieniu szemranej alejki prowadzącej w miejsca dużo ciekawsze.\nPrędko ją dostrzegł, święte sacrum swoich rozdrażnionych, gęstych emocji, być może nieprawdziwych, ale pamiętających jeszcze jak dłonie splatały się po raz pierwszy i jednocześnie tak naturalnie – jak po wieloletniej rozłące, jak rodziny Etopi i Erytrei rozdzielone przez wojnę. Zawsze sądził, że jeśli jeszcze kiedyś się spotkają, wybuchnie ogniem silniejszym niż ten, świecący wysoko nad ich głowami, tymczasem, stojąc na samym środku brudnego, szarego chodnika, poczuł się spokojny – spokojem jednak tak ponurym oraz inkrustowanym wyczuwalną nietrwałością, że zupełnie niewidocznym w wyrazie jego twarzy. Obawa nie minęła, niepokój wciąż wygrywał swą melodię w głębinach jego jestestwa, doprowadzając do szału nieprzyzwyczajone do podobnych emocji ciało.\nFight or flight, pierwszy zwierzęcy odruch, niedoprowadzony jednak do skutku, pomimo szczerych chęci. Wrażliwy na podobne wrażenia wyczuł na sobie czyjeś spojrzenie nim zdążył odsunąć się, znikając w jednolitej masie rosyjskiego motłochu. Uśmiechnął się – krótko, ostro i odruchowo, zupełnie jakby nieświadomie, bo i za chwilę uniósł prawą rękę do góry, zasłaniając nią usta. Jak małe dziecko przyłapane nie tyle na gorącym uczynku, ile na byciu sobą, w temperaturze pokojowej.\nRe: Cukiernia Baby Jagi Pon 17 Wrz 2018, 11:06\nStrach żyć w Petersburgu. To widać po twarzach mieszkańców: ostrożnych, nieufnych, zmartwionych, zrozpaczonych. Widać po ruchu w cukierni, najmodniejszej przecież w całym mieście. Kiedy twoi bliscy mogą umrzeć, nie masz apetytu na ciasteczka.\nJeden ze stosów mogłam widzieć ze swojego okna – obudził mnie krzyk sąsiadki z góry i gęsty dym w mieszkaniu. Zapach pokrywał się z tym, który znałam, który czułam dawno temu, w innym świecie, w innej epoce: Petersburg, tak jak kiedyś Sofia, stanął dla mnie w ogniu. Bałam się, że to ja płonę, wpadłam w panikę – mimo strachu przed teleportacją, udało mi się w jednym kawałku przenieść do Krastyo. Nie było czasu na niepewną miotłę czy sieć Błysk.\nWszystko pachnie spalenizną jak kiedyś. Moje ręce, moje ubrania, zgrzane i spocone ludzkie ciała, bita śmietana i tarta marchewkowa. Ciepłe miasto oplecione wstęgami gorącego asfaltu bardziej niż letnie, rozkwitające życiem środowisko, jakim je pamiętam ze szkolnych czasów, przypomina piekło: upał jest zabójczy, jakby stworzony do tego, by palić.\nBoję się. Jak wszyscy. O siebie, o Vanyę, o Krastyo, o Luciję, o Dionise, o Olenę, o…\nUtrzymanie uśmiechu, gdy serwuję nielicznym klientom ciastka nie jest proste, ale staram się, a ręce mi się nawet nie trzęsą. Wolałabym być w kuchni, odcięta od klientów, ale dziś muszę przez jakiś czas obsługiwać stoliki, dlatego wyłączam myślenie i skupiam się tylko na tacach, talerzykach, zamówieniach, tym, czy w Niespodziankowych Makaronikach mogą być orzechy, bo pani ma uczulenie na orzechy, liczeniu łyżeczek. Może mój wzrok wydaje się nieobecny, ale nie mogą zarzucić mi nieprzytomności. Nie pomyliłam stolików ani razu, a nawet za lepszych dni mi się to zdarzało.\nPatrzę mechanicznie za przeszklone drzwi, wykonując kurs ósemka-lada (chłopczyk prosi o serwetkę), nie spodziewając się zobaczyć tam więcej niż przechodniów i kawałek ulicy. A przed witryną ktoś stoi: przez chwilę w moim pracującym na autopilocie umyśle pojawia się słowo „klient”, a potem dopasowuję twarz do imienia, imię do rozdziału z przeszłości.\nOn unosi rękę, ja robię krok w tył.\nPierwsza myśl: „żyje”.\nDopadam do drzwi, pcham je z impetem i (boję się, że znikniesz, boję się, że uciekniesz, boję się, że) łapię go za nadgarstek. Nie powinnam, to mogło go przestraszyć. Ludzie w środku pewnie patrzą na mnie dziwnie, ale się tym nie przejmuję.\n— Yevgeny — szepczę, żeby upewnić się, że to rzeczywistość, że go z nikim nie pomyliłam. Zmienił się. Źle wygląda (przeze mnie, to ja wtedy wyszłam z przyjaciółmi, przecież wiedziałam, byłam głupia, byłam). — Zjedz coś. Proszę. Na koszt firmy.\nDziwne pierwsze słowa do przyjaciela.\nPrzyjaciela? Czy wciąż mogę go tak nazywać?\nRe: Cukiernia Baby Jagi Sro 19 Wrz 2018, 16:24\nTo przez przypadek! Chciałby się wytłumaczyć, cofnąć o krok do tyłu, odwrócić wzrok. To przez przypadek się zatrzymałem, przez przypadek przechodziłem akurat tędy. Przypadkiem w przeszłości tyle czasu poszukiwałem słów, z którymi mógłbym cię ponownie przywitać, kiedy wszechświat będzie łaskawy znów skrzyżować nasze drogi. Minęło tyle czasu, a Yevgeny nie mógł zwyczajnie zrozumieć, dlaczego los tak uparł się, aby przypominać mu o jej istnieniu.\nKatia złapała go za rękę, a on spojrzał na nią, jak na kogoś, kto już odrobinę zatarł się w pamięci, wyblakł, zdrapał się sam ze slajdu. Jakby nie miał siły szukać, ale mimo to przyglądał się twarzy, ładnej, w kształcie migdału, z dużymi, ciemnymi oczami, otoczoną włosami w odcieniu czerni lub ciemnego hebanu. Wszystko pulsowało, naciskało na jakiś przycisk w mózgu, pod którym niegdyś przyporządkowane było nazwisko, obraz i wspomnienia. Katia się odezwała, natomiast on poczuł jak niepokój z małego przylądka w gardle zaczyna rozlewać się i atakować kolejne fragmenty ciała.\nNie odwzajemnił uścisku dłoni, z jakim palce dziewczyny zacisnęły się wokół jego nadgarstka, lecz w postawie ciała widać było, że nie zamierzał uciekać. Zachowywał się jak kundel, do którego zawsze porównywała go siostra (podobno przypominał jej zmarłego spaniela, też bezczelnie prosił o uwagę, kręcąc się pod nogami i podgryzając kostki, kiedy ludzie nie patrzyli w dół), był gotowy do krzepiącego trącenia zimnym nosem rozgrzanego policzka, a także, w odpowiedzi na ewentualną naganę, posłusznego ułożenia się na ziemi. To dodawało mu pewności, podbudowywało ją powoli i chwiejnie, tak jak małe dziecko układające zamek z plastikowych klocków. Ponowne odrzucenie byłoby czymś więcej niż to, co wykrzyknęła mu w twarz kiedy widzieli się po raz ostatni, chociaż już teraz czuł się jak Trocki wycięty ze zdjęć ze Stalinem, przy czym w tamtym zacieraniu śladów była chociaż jakaś zajadłość.\n- Mamy o czym? – rozmawiać? Zawahał się na moment. Jeszcze niegdyś potrafił wymyślić tyle scenariuszy ich kolejnego spotkania, teraz natomiast nie był w stanie wypowiedzieć na głos żadnego z nich. A jednak mimo to wszedł do środka, powoli, bez entuzjazmu, który niegdyś dzielili, nie zwracając uwagi na wszystkie te pary oczu, które teraz spoglądały bezpośrednio na nich. Na co się wszyscy tak gapicie?! Mógłby warknąć, lecz jeszcze się powstrzymał. Nie rób jej wstydu, Zhenya, wystarczająco już w życiu napsułeś.\nRe: Cukiernia Baby Jagi


Wilk : Ogólnie o magii - Forum ezoteryczne i magiczne, karty tarota, wróżby\nautor: Dragomir » 26 sty 2016, 14:15\nDawni Słowianie odprawiali rytuały w wilczych skórach, po to by w ten sposób obdarzyć się siłą wilka. Zabiegi te były wykonywane przez tzw. okrutników, co wskazuje wyraźnie na to, z czym przede wszystkim kojarzone były te zwierzęta.Polowaniom na wilki w dawnych wspólnotach słowiańskich towarzyszyło przeświadczenie o szczególnej atmosferze takich wypraw. Spośród różnych zwierząt, wilki wywoływały szczególną bojaźń, która zapewne przyczyniła się też do upowszechnienia opowieści o słynnych wilkodłakach, które zdołały na stałe zadomowić się w kulturze masowej.\nWilkołak to człowiek, który z powodu magii zyskał moc przemiany w wilka. Była to jednak broń obosieczna, gdyż taki człowiek często nie potrafił poradzić sobie ze wzbierającą w sobie agresją. Z tego też powodu atakował przypadkowych ludzi i pożerał zwierzęta domowe. W zależności od opowieści wilkodłakiem można było stać się w wyniku klątwy bądź świadomej decyzji. Pewne jest jednak to, że tzw. przypadłość lykantropii dotykała osoby słabe psychiczne, żyjące w poczuciu niesprawiedliwości, niepotrafiące uporać się z intensywnością przeżywanych przez siebie emocji.\nRosjanie nazywali niegdyś wilka lutyj zwier, co oznaczało po prostu tyle co groźne zwierzę. Przypomnę przy tej okazji o zjawisku tabuizowania niektórych nazw. Słowianie nazywali niedźwiedzia jedzącym miód po to, by nie przywabić go do siebie. Z czasem z tego typu zabiegów utrwaliły się obecne nazwy tego zwierzęcia takie jak polskie niedźwiedź bądź rosyjskie медведь (medvedʹ). Zapewne też i w wypadku wilka dawne ludy wolały unikać nazywania zwierzęcia właściwa nazwą. W końcu nie bez powodu w języku utrwaliło się powiedzenie nie wywołuj wilka z lasu.\nwilk w trawieInne utrwalone w języku wilcze frazeologizmy potwierdzają wspomniane już wcześniej powszechne wśród Słowian wierzenia o tym zwierzęciu: czuć wilka w życie, głodny jak wilk, o wilku mowa, patrzeć wilkiem, wilk w owczej skórze. Wilki były groźne, nienajedzone, niebezpieczne i co gorsza przebiegłe. Kiedyś popularne było zapraszanie wilka do wigilijnego stołu – nie znaczy to wcale, że ludzie byli przyjaźnie nastawieni do tego zwierzęcia. Wręcz przeciwnie – chcieli zaprosić je raz, by potem przez resztę roku nie czuło potrzeby zbliżania się do domostwa.\nO kojarzeniu wilka wyłącznie ze złym świadczy też ludowy zwrot złapać wilka, szczególnie upodobany przez babcie chcące przestrzec wnuków przed siedzeniem na betonie. Trudno powiedzieć, o co chodzi dokładnie z tym wilkiem w tym wypadku, jednak na pewno był on czymś szkodliwym. Wilkiem bywał nazywany pewny rodzaj gruźlicy skóry, wilkami były również wrzody. Kiedy dawniej nie wiedziano za dużo o łapaniu wirusów, to łapało się równie groźnego i strasznego wilka.\nRejestracja: 08 sty 2016, 11:30


Pierwszy fotelik samochodowy synka - Nie widzę przeszkód - Zabrze\nPierwszy fotelik samochodowy synka\nPosted on 23 maja 2018 23 maja 2018 przez Otylia Pietrzak\nKiedy urodziłam synka byłam niesamowicie szczęśliwa. Teraz, kiedy doświadczyłam już tego jak wspaniałe jest macierzyństwo, jestem jeszcze szczęśliwsza. Uważam, że macierzyństwo to nie tylko wielka radość, ale też i odpowiedzialność, Dlatego też zawsze daję swojemu synkowi to co najlepsze. Ostatnio dużym zadaniem dla mnie i dla męża było kupno fotelika samochodowego.\nRecaro to najlepsze foteliki samochodowe na rynku\nSiostra, która ma już trójkę dzieci poleciła nam foteliki samochodowe filmy Recaro. Miała ona ich kilka i zawsze była zadowolona, a więc postanowiliśmy skorzystać z jej rady. Recaro jest to bardzo znana firma produkująca foteliki samochodowe. Wiedzieliśmy, że kupując dla naszego synka fotelik z tej właśnie tej renomowanej firmy możemy być pewni, że będzie to dobry sprzęt. Interesował nas fotelik przeznaczony dla dzieci od 9 do 36 kilogramów. Bardzo zależało nam też na tym by zakupy zrobić przez Internet, ponieważ sklepy on-line zawsze mają bardzo dobre ceny. Dlatego też żeby znaleźć interesujący nas sprzęt szukaliśmy w Internecie pod hasłem „fotelik samochodowy Recaro 9 36„. Znaleźliśmy świetny fotelik Young Sport Hero, który spodobał nam się zarówno ze względu na nowoczesny dizajn, jak i wszystkie dobre właściwości. Przede wszystkim jest to fotelik bardzo łatwy w montażu, ale bardzo bezpieczny dla dziecka. Jest też bardzo wygodny, ma np. regulowany zagłówek, który jest bardzo użyteczny.\nFotelik spisuje się nam świetnie, ale nie jest to oczywiście ani dla mnie, ani dla mojego męża żadne zaskoczenie. Wiedzieliśmy, że kupując coś z dobrej i polecanej firmy płacimy też za pewność dobrej jakości zakupionego sprzętu. To, że fotelik jest dla mojego dziecka komfortowy jest dla mnie najważniejsze. Uważam, że w takie rzeczy, które mają wpływ na bezpieczeństwo dziecka trzeba inwestować.\n← „Rower dla dziecka”\n„Sukienka na każdą okazję” →


Obowiązkowy split payment a zapłata należności w walutach obcych - Infor.pl\nStrona główna » Księgowość » Podatki » VAT » Split payment (podzielona płatność) » Obowiązkowy split payment a zapłata należności w walutach obcych\n04 grudnia 2019, 14:16\nPłatności w walutach obcych a VAT – zasada ogólna\nGeneralnie, sprzedawca i kupujący mają swobodę w ustaleniu waluty, w jakiej nastąpić ma zapłata wynagrodzenia za towar lub usługę. Regulowanie należności w walucie innej niż złote jest w pełni dopuszczalne – prawo podatkowe nie stoi temu na przeszkodzie.\nPodatnik musi jedynie wziąć pod uwagę, że w świetle z art. 106e ust. 11 ustawy o VAT, kwoty podatku na fakturze wykazuje się w złotych. Kwoty podatku wyrażone w walucie obcej wykazuje się w złotych przy zastosowaniu zasad przeliczania na złote przyjętych dla przeliczania kwot stosowanych do określenia podstawy opodatkowania.\nWartość VAT na fakturze musi być więc przeliczona na złote – na potrzeby rozliczenia podatku. Wykazanie kwoty podatku w złotych nie oznacza jednakże, żeby nie można było uregulować całości należności (kwoty brutto) w walucie obcej.\nSplit payment a płatność w walutach obcych\nZgodnie z art. 108a ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, zastosowanie mechanizmu podzielonej płatności polega na tym, że zapłata kwoty odpowiadającej całości albo części kwoty podatku wynikającej z otrzymanej faktury jest dokonywana na rachunek VAT. Split payment sprowadza się więc do tego, że wartość podatku jest przelewana w złotych na rachunek VAT sprzedawcy – prowadzony do rachunku rozliczeniowego w walucie polskiej (art. 62a Prawa bankowego). Należy więc podkreślić, że mechanizm podzielonej płatności nie może mieć miejsca, jeśli zapłata całości należności następuje w walucie obcej (rachunek VAT jest prowadzony bowiem jedynie do rachunku rozliczeniowego w złotych). Przynajmniej wartość podatku musi być więc zapłacona w walucie polskiej.\nDo tej pory stosowanie MPP było w pełni dobrowolne – zależało od woli nabywcy (usługobiorcy). Przyjęcie przez strony konieczności uregulowania należności w walutach obcych wykluczało tę możliwość.\nEwentualnym wyjściem może być dokonywanie zapłaty w sposób dwutorowy:\n1. Uiszczenie odrębnie kwoty VAT (przy zastosowaniu przelewu bankowego właściwego dla split paymentu) – na rachunek rozliczeniowy prowadzony w złotych.\n2. Uregulowanie wartości netto w walucie obcej, np. poprzez przelew na konto walutowe.\nTaki sposób postępowania jest dopuszczalny przez przepisy podatkowe. Jego zastosowanie nie będzie jednak możliwe, jeżeli strony przewidziały bezwzględną konieczność uregulowania całej należności w walucie innej niż złote.\nObowiązujący split payment, obejmujący towary i usługi z załącznika nr 15 do ustawy o VAT, jeżeli należność z faktury przekracza 15.000 zł, wymusi zmiany wśród podatników rozliczających się do tej pory w walucie obcej.\nWartość podatku będzie bowiem musiała być przelewana w złotych na rachunek VAT sprzedawcy. Kupujący i sprzedawca, którzy do tej pory rozliczali tego rodzaju transakcje w walucie obcej staną przed koniecznością wyboru:\n1. Przejść na rozliczenie w złotych. W ten sposób nabywca będzie mógł uregulować należność przy pomocy jednego przelewu w odniesieniu do całości zapłaty z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności.\n2. Uregulować wartość podatku w złotych, a kwotę netto w walucie obcej. Wartość VAT będzie przesłana na rachunek rozliczeniowy prowadzony w złotych poprzez przelew właściwy dla MPP. Kwota netto będzie natomiast przedmiotem zwykłego przelewu walucie obcej na rachunek walutowy. W ten sposób do rozliczenia jednej należności będą jednakże potrzebne dwa rachunki bankowe.\nMichał Samborski, doradca podatkowy ECDP sp. z o.o.


Dziennik Urzędowy Województwa Dolnośląskiego - Strona 635\nUchwała nr XIX/189/2020 Rady Miasta Oleśnicy z dnia 5 czerwca 2020 r. zmieniająca uchwałę nr XVII/167/2020 Rady Miasta Oleśnicy z dnia 27 lutego 2020 r. w sprawie określenia szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych z terenu Gminy Miasta Oleśnicy od właścicieli nieruchomości zamieszkałych i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi\nDziennik Urzędowy Województwa Dolnośląskiego rok 2020 poz. 3845\nUchwała nr xix/188/2020 Rady Miasta Oleśnicy z dnia 5 czerwca 2020 r. zmieniająca uchwałę nr XVII/166/2020 Rady Miasta Oleśnicy z dnia 27 lutego 2020 r. w sprawie przyjęcia „Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miasta Oleśnicy”\nDziennik Urzędowy Województwa Dolnośląskiego rok 2020 poz. 3844\nUchwała nr IV/25/2020 Zgromadzenia Związku Międzygminnego Ślęza-Oława z siedzibą w Świętej Katarzynie z dnia 4 czerwca 2020 r. w sprawie zmiany uchwały nr XI/43/2018 Zgromadzenia Związku Międzygminnego Ślęza – Oława z dnia 13 listopada 2018 r., zmienionej uchwałą nr II/13/2019 Zgromadzenia Związku Międzygminnego Ślęza – Oława z dnia 6 czerwca 2019 r., w sprawie ustalenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości położonych na terenie Związku Międzygminnego Ślęza – Oława.\nDziennik Urzędowy Województwa Dolnośląskiego rok 2020 poz. 3843\nUchwała nr IV/24/2020 Zgromadzenia Związku Międzygminnego Ślęza-Oława z siedzibą w Świętej Katarzynie z dnia 4 czerwca 2020 r. w sprawie wprowadzenia zwolnienia w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ponoszonej przez właścicieli nieruchomości zamieszkałych, zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi na terenie Związku Międzygminnego Ślęza – Oława kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne\nDziennik Urzędowy Województwa Dolnośląskiego rok 2020 poz. 3842\nUchwała nr IV/23/2020 Zgromadzenia Związku Międzygminnego Ślęza-Oława z siedzibą w Świętej Katarzynie z dnia 4 czerwca 2020 r. w sprawie określenia szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów na terenie Związku Międzygminnego Ślęza – Oława w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi.\nDziennik Urzędowy Województwa Dolnośląskiego rok 2020 poz. 3841\nUchwała nr IV/22/2020 Zgromadzenia Związku Międzygminnego Ślęza-Oława z siedzibą w Świętej Katarzynie z dnia 4 czerwca 2020 r. w sprawie przyjęcia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Związku Międzygminnego Ślęza-Oława\nDziennik Urzędowy Województwa Dolnośląskiego rok 2020 poz. 3840


Iori Kitahara rozpoczyna studia w nadmorskim mieście Izu. Ma zamieszkać u swojego wujka, który jest właścicielem sklepu Grand Blue z wyposażeniem dla nurków. Chłopak wyobraża sobie spokojne studenckie życie pełne pięknych dziewczyn, jednakże nowe miejsce zamieszkania wprawia go w osłupienie… Już na wejściu widzi całe stado umięśnionych, nagich facetów pijących alkohol. Scena ta sprawia, że bierze nogi za pas, gdyż po latach spędzonych w męskim liceum nie ma zamiaru kontynuować życia wśród przedstawicieli tej samej płci. Na swoje nieszczęście zostaje dogoniony i sprowadzony z powrotem, a czeka go niezła popijawa i przymusowe wciągnięcie do klubu nurkowego. A to dopiero początek niespodziewanych wydarzeń…\nPoczątkowe sceny sugerują, że motywem przewodnim Grand Blue jest nurkowanie. Jednakże już po kilku stronach okazuje się, że przynajmniej tymczasowo schodzi ono na dalszy plan. Nowe życie bohatera obfitować będzie za to w popijawy, kaca i bieganie nago po uczelni… Co gorsza, jego kuzynka i znajoma z dzieciństwa – Chisa Kotegawa, z którą teraz mieszka pod jednym dachem, z powodu jego wyczynów zaczyna traktować go jak najgorszego zwyrola. Nieco bardziej pobłażliwe podejście ma jej starsza siostra Nanaka, jednak o walce o jej względy Iori może szybko zapomnieć ze względu na miłosne preferencje dziewczyny. Krótko mówiąc – to przede wszystkim komedia oparta głównie na popijawach i ich opłakanych dla głównego bohatera skutkach. Od razu widać tu fascynację komizmem w wydaniu amerykańskim, który w wersji japońskiej wypada naprawdę dobrze – tomik potrafi czytelnika rzeczywiście rozbawić. Taki rodzaj rozrywki powinien przyjąć się bez trudu zwłaszcza wśród polskich czytelników. Na dodatek nie zabrakło akcentów z naszej ojczyzny, rzecz jasna związanych z produktami wysokoprocentowymi. Na szczęście to nie wyczerpuje tematyki Grand Blue. Po początkowym szaleństwie przychodzi epizod związany z nurkowaniem, które, o dziwo, wypada naprawdę przekonująco. Autor szczegółowo pokazuje przygotowania nowicjusza do pierwszego wejścia w podwodny świat, a także problemy związane z przyzwyczajaniem się do wody i oddychania pod nią. W znacznie lepszym świetle pokazuje też starszych członków klubu nurkowego, którzy poważnie podchodzą do szkolenia kolegi. Mamy też okazję zobaczyć łagodniejszą stronę charakteru Chisy, która kocha nurkowanie i chce dzielić się swoją pasją. Nie pozostaje nam nic innego, jak czekać na kolejne tomy tego dobrze zapowiadającego się tytułu.\nWydanie zachwyciło mnie już od pierwszego spojrzenia. Kolorowa ilustrowana obwoluta przyciąga wzrok, a pod nią znajdziemy okładkę z jej nieco zmodyfikowaną, jednobarwną wersją. Wewnątrz pojawia się jeszcze kilka cieszących oko kolorowych stron. Cała manga narysowana jest naprawdę dobrze, postaci kreślone są z dbałością o szczegóły oraz mimikę, a także o poprawność anatomiczną. Bohaterki są prześliczne i seksowne, a sceny oceaniczne zapierają dech w piersiach. Nieco słabiej wypadają tła w scenach pokazujących codzienność bohaterów, ale akcja skutecznie odwraca od nich uwagę. Równie dobrą pracę wykonało polskie wydawnictwo. Papier jest wysokiej jakości, tekst czyta się łatwo ze względu na dobrze dobraną czcionkę, zadbano o przetłumaczenie najdrobniejszych szczegółów, a numeracja stron rozmieszczona jest odpowiednio często. Nie mam też poważniejszych uwag do tłumaczenia, zawierającego całą masę potocznego słownictwa i zwrotów, które świetnie pasują do charakteru mangi. Tekst jest spójny, płynny i czyta się go naprawdę przyjemnie. Błędów nie zauważyłem, a więc korekta dobrze wykonała swoje zdanie. Oby tak dalej!\nPiotrek, 8 sierpnia 2020


EMM bierze udział w wyzwaniu Rabobank dotyczącym gospodarki o obiegu zamkniętym | AKTUALNOŚCI | EMM\n13 stycznia 2020 | 0 Komentarze\nOd drugiego kwartału 2019 r. EMM bierze udział w wyzwaniu dotyczącym gospodarki o obiegu zamkniętym. Jest to regionalna inicjatywa rozpoczęta przez Rabobank, mająca na celu pomóc przedsiębiorcom w rozwiązaniu tego problemu przy rozpoczynaniu działalności. W wyzwaniu tym bierze udział 25 firm ze Zwolle i całego regionu, które chcą połączyć siły, aby stworzyć rozwiązania gospodarki o obiegu zamkniętym takie jak EMM,.\nWyzwanie to wymaga od wszystkich przedsiębiorców nieszablonowego myślenia, spojrzenia poza granice własnej firmy i wspólnego działania. W ten sposób powstają nowe pomysły i modele biznesowe, w których główny nacisk kładzie się na to, aby surowce, komponenty i produkty traciły jak najmniej ze swej wartości. Wykorzystanie odnawialnych źródeł energii i myślenie systemowe to również ważne aspekty.\nGospodarka o obiegu zamkniętym w branży lakierniczej i ambicje EMM\nDzięki markom Colad, Hamach i Ronin, EMM jest globalnym graczem w branży procesów lakierniczych. Większość wytwarzanych przez EMM produktów jest specjalnie zaprojektowana do jednorazowego użytku. W ciągu ostatnich paru lat wprowadzono kilka produktów wykonanych z materiałów pochodzących z recyklingu. W 2017 r. różne produkty otrzymały certyfikat „Duurzaam Repareren” – znak trwałości naprawy.\nW 2020 r. EMM podejmie kolejny krok w kierunku zrównoważonego rozwoju dzięki certyfikacji ISO 14001 i wdrożeniu pomysłów, które powstały w tegorocznym wyzwaniu gospodarki o obiegu zamkniętym. EMM pragnie dążyć do osiągnięcia do 2030 roku celu, jakim jest oferta produktów o możliwie największej trwałości.\nW ramach wewnętrznych warsztatów z zakresu gospodarki o obiegu zamkniętym powstało już ponad 200 pomysłów. W odniesieniu do tych pomysłów EMM korzysta z porady i konsultacji konsultanta z KPMG. KPMG nawiązało współpracę z Rabobankiem, aby zapewnić jak największą skuteczność tego projektu.\nNajbardziej fundamentalna kwestia, która wynikła z tego wyzwania: jak oddzielić farby od produktów z tworzyw sztucznych? Kwestia ta dotyczy największego segmentu produktów EMM. W tej chwili szczególny nacisk kładzie się tu na kubki do mieszania. Celem jest stworzenie czystych odpadów, a nie odpadów chemicznych, tak jak obecnie.\nWspólnie z grupą studentów kierunku Inżynieria łańcucha dostaw z wydziałów Inżynierii przemysłowej i Zarządzania oraz Inżynierii logistyki Wyższej szkoły nauk stosowanych w Windesheim rozpoczęto prace nad modelem podejmowania decyzji w celu planowania i uruchamiania projektów.\nInformacje o wyzwaniu gospodarki o obiegu zamkniętym zainicjowanym przez Rabobank\nAby utrzymać gospodarkę holenderską na szczególnie wysokim poziomie, konieczna jest odnowa. Największą rolę odgrywają tu innowacje i wydajność. Coraz więcej firm koncentruje się na odzyskiwaniu i efektywnym wykorzystaniu surowców i materiałów na wczesnych etapach projektowania produktów i zarządzania operacyjnego – i coraz więcej firm robi to wspólnie. W rezultacie produkcja przechodzi z systemu liniowego (pozyskanie, produkcja i odpad) do systemu cykli zamkniętych. To właśnie nazywamy gospodarką obiegu zamkniętym: gospodarką, która wykorzystuje surowce w sposób bardziej inteligentny, ogranicza obciążenie środowiska, obniża koszty i tworzy więcej miejsc pracy.\nO firmie EMM International\nEMM –– Just add paint\nEMM International to ośrodek innowacji, który opracowuje kreatywne rozwiązania dla branży lakierniczej. W EMM opracowuje się nowe koncepcje niezbędne dla zrównoważonego, wydajnego i skutecznego procesu lakierniczego. EMM stale wzbogaca swoją ofertę produktów o innowacje, takie jak Snap Lid System® o pojemności 900 ml and 700 ml do procesu lakierniczego Colad UV www.snaplid.com, kombinezon lakierniczy Colad BodyGuard® www.paintsuits.com i odkurzacz centralny Hamach HCV www.hamachcentralvacuum.com. Od 2020 roku dostępna będzie najmocniejsza lampa do utwardzania promieniami UV www.fastcuring.com.


Odżywiona skóra na lato. Jakich usług szukać? - Magiczna moc modnych zakupów\nHome / Klasa-str / Uroda przed duże "U" / Odżywiona skóra na lato. Jakich usług szukać?\nWiosenny okres w roku oprócz większej motywacji do różnorodnych aktywności ściąga ze sobą niezbędność atrakcyjnego, zewnętrznego przedstawienia się wobec świata.\nZabiegi odmładzające, day spa nie zaliczają się współcześnie do niczego wyjątkowego (wiarygodne źródło). Tego rodzaju usługi wplatają się w skład powszedniej rzeczywistości dla milionów ludzi. Spa oraz usługi z nim związane nie są już królestwa świata skierowanego ściśle do kobiet. Oferty w typie „day spa for men” spodnie (polecamy https://www.wygodnie.com/koszulki-polo,109.html) „zabiegi odmładzające 40+” coraz żywiej dają wychwycić swoją obecność.\nSkąd pochodzi ta gwałtowna rewolucja?\n1.\tW czasie ostatniego 10 lecia świadomość jednostkowa przeszła gruntowne modernizacje. Współcześnie „funkcjonować dobrze” to synonim „zdrowo się przedstawiać”.\nJeśli chcesz zdobyć więcej informacji na opisywany temat, to odnajdziesz je na pewno po przejściu do źródła (https://e-sentiell.com/pol_m_bizuteria-srebrna_bizuteria-dla-dzieci_kolczyki-466.html) – tam są one niesamowicie fascynujące.\nRozszerzenie powszedniej higieny o sporadyczne zabiegi odmładzające i wypady typu „day spa” pozwala na lepszy nastrój.\n2.\tKlienci, w każdym wieku bez względu na płeć pragną znacznie więcej od rzeczywistości. Zabiegi odmładzające ,jak i inne usługi kosmetyczne jawią się jedynie, jako szczyt stale powiększającej się góry lodowej innowacyjnych potrzeb.\n3.\tModa. Rekonstruujące się mody kulturowe tworzą nowe struktury codziennych poczynań. Ludzie raz dwa poznali efektywność jaką mają zabiegi kosmetyczne i „day spa” w odniesieniu na ich życie w ogólności.\nAnalizując powyższe odnośniki nie budzi zdziwienia fakt, że gabinety odnowy biologicznej wyrastają, jak grzyby po deszczu. Łączą się z tym jednak poważne problemy – ciężko jest ocenić jakość prezentowanych usług, gdy punkt odnowy jest praktycznie nowy, a za kryterium posiadamy wyłącznie cenę.\nGłowiąc się, które zabiegi odmładzające lub jakiego rodzaju day spa będzie dla nas optymalnym, warto przetrząsając sieć www zwracać wyjątkową uwagę na zamieszczone tam opinie wcześniejszych klientów. W efekcie znacznie ograniczymy szansę potencjalnej straty, która może powstać z niedoinformowania lub potrzeby chwili.\nZabiegi kosmetyczne są idealnym środkiem do efektywnego podniesienia poziomu nie tylko swojej powierzchowności, ale głównie zdrowia ogółem.\nkobiety oferty opcje Panie propozycje płeć piękna trendy wzorce zdrowie


Redefinicja przestrzeni biurowych w stylu RHE - Design\nRedefinicja przestrzeni biurowych w stylu RHE\n26 maj 2017 12:00\nStudio RHE rozpoczęło prace nad przygotowaniem nowych powierzchni biurowych w byłym studiu nadawczym BBC w Londynie.\nProjekt jest częścią modernizacji budynku wykonywanej przez Stanhope.\nHuckletree West będzie kreatywną przestrzenią biurową dla osób z branży cyfrowej, mediów, mody, technologii i designu. Oprócz miejsc do pracy, architekci przygotują przestrzenie konferencyjne i warsztatowe.\nW ramach projektu powstanie również The Auditorium - sala na 150 miejsc przeznaczona dla dużych wystąpień. Oprócz tego architekci przygotują VR Lab - laboratorium cyfrowe, The Slope - miejsce dla małych spotkań, The Kitchen - centrum lokalnej społeczności czy The Meditation Garden - przestrzeń do spędzenia wolnego czasu.


Sarvatra Izzat O Iqbal [spoiler?] - NOCARZ.PL\nStrona główna Łzy Diabła Łzy Diabła\nSarvatra Izzat O Iqbal [spoiler?]\nSarvatra Izzat O Iqbal!\nPost autor: Arlen » 3 sie 2017, o 22:29\nNawiązując do Renegackiego tematu - nikt tu nic nie napisał...\nNIECH ŻYJE MŚCICIEL Z PÓL!!!\nPost autor: AndyOftenhide » 3 sie 2017, o 23:22\nPost autor: Arlen » 3 sie 2017, o 23:35\nTen damski wokal w ogóle nie pasuje mi do Saaza.\nNatomiast to, jak najbardziej...\nPolski tekst można idealnie w rytmie zaśpiewać.\nPost autor: Mcbet » 4 sie 2017, o 10:05\nPost autor: Arlen » 4 sie 2017, o 10:23\nPo pozagwiazdkowej Ci zaśpiewam\nPost autor: Vorevol » 5 sie 2017, o 07:47\nPost autor: Arlen » 5 sie 2017, o 09:35\nVorevol, wiem, wiem, czytałem uważnie i porównywałem nawet kilka tłumaczeń - nie chodzi mi o to, że to dobre tłumaczenie, tylko idealnie pasuje do książki - tak samo można zaśpiewać, do tej samej muzyki, w tym samym rytmie, tak samo akcentując jak oryginał, a to już wyczyn\nPost autor: Vorevol » 5 sie 2017, o 20:24\nPost autor: Ceviliel » 14 sty 2021, o 17:25\nWstyd przyznać, że dopiero teraz... ale lepiej późno niż jeszcze później Właśnie skończyłam czytać "Łzy Diabła".\nTłumaczenie piosenki idealne i samo się nuci!\nA teraz co o treści Przez większość książki miałam nadzieję, że wątki splotą się tak, by nie było mi przykro, że bohaterowie z którejś ze stron "barykady" będą musieli przegrać. Właściwie prawie do końca nie wiedziałam, czy bardziej kibicuję Znajdzie, czy Izzatowi Choć jak się tak naprawdę zastanowię... to jednak temu pierwszemu\nTak czy siak, rozwiązanie dylematu mi się spodobało baaardzo! Spodziewałam się, iż Znajda okaże się Obcym, obstawiałam, że pewnie Magikiem. Cóż, pudło\nI już wiem, że z uzyskaną wiedzą będę musiała za jakiś czas przeczytać sobie tę książkę ponownie, żeby uchwycić te drobiazgi, które umknęły mojej uwadze.\nEfekty Łez Diabła... jak ktoś sprowadzi to paskudztwo na Ziemię, to szukam Strumienia Gwiazd Trochę brakowało mi pewnej, hmm... obecności tej tytułowej substancji. Była pewnym zapalnikiem, została wspomniana w kilku miejscach, ale czekałam, czy się ktoś zećpany jednak na Dżahanie nie pojawi i co z tego wyniknie. Madzik, nie kusiło Cię, by jakiemuś bohaterowi jednak trochę podrzucić?\nWróć do „Łzy Diabła”