Tworzymy bazę polskich trenerów biegowych\nPopularność biegania przekłada się nie tylko na większą liczbę biegających osób, sporą liczbę organizowanych zawodów, ale także na liczbę trenerów oferujących swoje usługi w klubach i internecie. Jak sprawdzić, który z nich jest warty polecenia i z czyich usług warto skorzystać? Mamy nadzieję, że w tej kwestii pomocna będzie tworzona przez nas baza trenerów.\nPo nie tak dawnej deregulacji zawodów zmieniły się przepisy określające warunki, jakie należy spełnić, by zostać trenerem lub instruktorem sportu. Zmieniły na tyle, że obecnie trenerem może zostań niemal każdy. To budzi obawę, że wśród takich osób pojawiają się coraz częściej trenerzy bez wykształcenia i doświadczenia. Aby nie tracić czasu na współpracę z osobami, które się po prostu na tym nie znają zachęcamy was do zbudowania bazy polskich trenerów biegowych.\nChcielibyśmy aby za pomocą poniższego formularza użytkownicy naszego serwisu dostarczyli nam podstawowych informacji i opinii na temat osób, które oficjalnie podejmują się trenować innych.\nW formularzu można podawać informację o trenerach zawodników wyczynowych oraz amatorskich.\nAdam Klein 03.07.2016\nKilka uwag i jednocześnie odpowiedzi na wątpliwości jakie przychodzą w mailach.\n1. Czy trzeba podawać swoje imie i nazwisko i namiary na siebie jeśli zgłaszamy trenera (a sami jesteśmy np jego zawodnikiem lub byłym zawodnikiem)\nNie trzeba, te pola są opcjonalne.\n2. Co zrobimy z polem "opinia o trenerze", czy będziemy je publikować?\nRaczej nie, nie z automatu. Prawdopodobnie to wywołałoby lawinę różnego rodzaju sztucznych oskarżeń po to, żeby osłabić pozycję danego trenera. Kilka tygodnie temu dostałem np informacje o dwóch trenerach, z których jeden podobno nie wywiązuje się ze zobowiązań, opóźnia z przysyłaniem planów a drugi nie odpowiada na telefony. Takie informacje będziemy się starali weryfikować.\n3. Czy będziemy weryfikowali wiedzę trenerów\nTo jest najbardziej wrażliwy element. Z jednej strony mamy dzisiaj mnóstwo osób, które przeszły różnego rodzaju kursy czy szkolenia ale wiemy dobrze, że to nie czyni z nich świetnych trenerów. Z drugiej strony są osoby, które nie mają żadnych "papierów" ale od lat prowadzą zawodników i robią to z sukcesami, mają intuicję.\nByć może poprosimy każdego trenera o wypełnienie krótkiej ankiety.\n4. Czemu służyć ma ten "system"\nNa razie to nie jest jeszcze żaden system. Zabieramy się do tego od drugiej strony niż zazwyczaj, czyli najpierw zbieramy dane a potem będziemy się zastanawiali w jaki sposób sprawić, aby były one użyteczne. Czyli:\n- żeby zawodnik miał możliwie transparentną informację o tym co to za człowiek do którego zwraca się z propozycją bycia trenowanym\n- żeby trener miał możliwość dotarcia z informacją o sobie do możliwie szerokiego grona zwłaszcza osób z jego rejonu które szukają trenera\nNie ma rozwiązań doskonałych.\nChciałbym, żeby każdy trener cechował się nie tylko ogromną wiedzą praktyczną i teoretyczną, żeby był w stanie odpowiedzieć na większość pytań albo nie bał się przyznać, że na jakieś pytanie nie zna odpowiedzi, był jednocześnie dobrym psychologiem potrafiącym czytać między wierszami i potrafiącym samemu zdiagnozować jaki jest problem, często wbrew temu co mówi mu zawodnik.\nNiestety ideału nigdy nie będzie, ale będziemy się starali sytuację poprawiać.\nObraz mamy taki, że w przypadku 80% biegaczy amatorów praca z 80% trenerów da przez długi czas dobry skutek\nJeżeli ktoś chce być trenerem to już jest ważne, choć nie wiem czy każdy zdaje sobie sprawę z tego co powinno to oznaczać (ja na przykład nie chcę być trenerem bo w moim rozumieniu wymagałoby to ode mnie zbyt dużego angażowania się, choćby psychicznego)\nWiele osób zaczyna trenować innych czasami koleżeńsko, potem przeradza się to w coś więcej.\nTo, co chciałbym osiągnąć, to taki obraz, że jesteśmy w stanie powiedzieć, że:\n- na tym obszarze mamy trenerów którzy charakteryzują się takimi "parametrami" - mają taką wiedzę, doświadczenie, przeszli takie czy inne szkolenie, takie są wg nich ich osiągnięcia, takie są wg nich ich zalety jako trenerów - tu nie chodzi o epatowanie własnymi zawodniczymi osiągnięciami ale o pokazanie jak możecie pomóc zawodnikowi.\n- jest jakaś grupa trenerów, którzy zostali "sprawdzeni" pod kątem swojej wiedzy wg jednego schematu - to będzie oczywiście dobrowolne, ale z czasem mam nadzieję, że będzie standardem.\nO co chodzi? Otóż kilka lat temu zrobiliśmy na bieganie.pl taką ankietę dla trenerów, chcąc znaleźć trenerów z całej polski których moglibyśmy polecać.\nTa ankieta zawierała chyba 20 pytań (nie pamiętam dokładnie), opublikujemy ją w najbliższych dniach. To były nietrudne pytania (wg mnie nietrudne) na które świadomy trener powinien być w stanie odpowiedzieć. Dostaliśmy około 70-80 odpowiedzi. Tylko 15% ankiet było wypełnionych poprawnie.\nNie mówię, że te pozostałe 85% osób to źli trenerzy, bardzo możliwe, że w swojej pracy posługują się intuicją i dobrze prowadzą swoich zawodników. Ale jeśli kogoś polecamy, to wolałbym być pewien, że ten trener jest w stanie wytłumaczyć zawodnikowi to co trzeba w sposób właściwy a nie, żeby przykrywał swoją niewiedzą tworząc na poczekaniu jakieś historie.\nZobaczymy jak to się będzie rozwijać, takie trzeciorzędne sprawy jak wygląd trenera, sposób jego wysławiania się, budowania zdań też pewnie ma znaczenie przy podejmowaniu decyzji więc odpowiadając na jedno z pytań tak, przewidujemy krótkie nagrania video gdzie każdy trener mówi o sobie kilka słów, ale wszystko po kolei.\nMam nadzieję, że na większość wątpliwości odpowiedziałem.\nAha, jeszcze jedno - chciałbym też dzięki tej historii, odejść od tego wzorca promowanego w masowych mediach, że trener to jest ktoś młody i sprawny który wszystko sam robi lepiej niż zawodnik którego trenuje. To jest oczywiście fajne, ale trener musi mieć przede wszystkim wiedzę i doświadczenie. Trenerowi Królowi, nikt chyba nie będzie sugerował braku wiedzy czy doświadczenia, ale nikt nie powinien chcieć od niego wykonania wieloskoku.\nZgłoszono nam uwagę, że oczywiście przecież formularz wypełnić może sam trener, więc doszło dodatkowe pole - opis własny trenera.\nJeżeli znacie jakichś trenerów, z którymi współpracujecie lub współpracowaliście, ty wypełnijcie please formularz.


Zadania Zecory [zabawa] - Page 2 - Archiwum działowe - MLPPolska\nTa roślina zwie się "Zanetis herba". Uczeni nazywają ją pieszczotliwie "Żanetą". Jej główny pień może osiągnąć wzrost równy czterokrotności wzrostu kucyka. Posiada pnącza bogate w euforbinę, które zazwyczaj osiągają znacznie większe rozmiary.\nPosiada dokładnie jeden liść. Za ochronę przed drapieżnikami służą jej wytwory imitujące zęby oraz oczy. Niestety nie udało jej się ochronić przed postępem, obecnie jest na wymarciu.\nEdited June 18, 2017 by Gurix525\nWybór był ciężki, bo obie prace okazały się kreatywne i fajnie opisane. Wygrywa Gurix za łacinę i końcówkę, która mnie rozwaliła. W ogóle się uśmiałam, czytając te opisy\nUwagi: przydałoby się popracować nad kolorowaniem, panowie\nNie wiem, dlaczego zawsze się za to zabieram zaraz przed końcem czasu.\nWśród listowia, w czarnym lesie,\nSiedzi zebra na sedesie.\nNapar już się w kubku chłodzi,\nByć może jej nie zaszkodzi.\nRymy plecie, klnie soczyście,\nNiechże się parzą te liście!\nKto odgadnąć nazwę zdoła\nTego magicznego zioła?\nA roślina to babka lancetowata.\nŻółty ma kwiat jak żółci co w wątrobie\nTworzy się wiele gdy zjem go sobie\nJeśli twój brzuszek trawić nie może\nTeraz już wiesz co mu pomoże\nNa łąkę więc biegnij, nie trudno go znaleźć\nPośród traw wielu, stokrotek, sasanek\nEdit: Zapomniałam napisać, że chodzi o mniszka lekarskiego.\nEdited July 2, 2017 by Uszatka\nTermin minął, Cahuń zapomniał o dacie\nJak dla mnie wygrywa Uszatka, ponieważ miała imo najlepsze rymy. Jednak brakowało tu wielu przecinków. Ogółem macie problemy z utrzymaniem rytmu - nie liczycie sylab.\nJak z solanki sól wydobyć? Ja chcę kryształ piękny zdobyć! Do ozdoby, a nie zupy, nie idź nawet na zakupy.\nTym razem zadaniem jest eksperyment. Daję wam na to czas do niedzieli 16 lipca. Musicie zrobić solankę i skrystalizować sól. Za to zadanie można dostać 3 punkty za podjęcie się, a 5 za najlepszy efekt wizualny. (nie musi być potem zdatne do spożycia, więc nie musi być to czysty NaCl, można używać barwników).\nPrzyznaję się, nie liczyłam sylab\nCo do zadania to moja solanka już się robi!\nMacie jeszcze 2 dni! Że wy nie dacie rady?! Potrzymać komuś rosiczkę ?\nKryształki są niebieskie, ponieważ użyłam niebieskiego barwnika spożywczego.\nJedna Gray podjęła się, punkty jej należą się.\nZgadzam się, Zecoro, zgadzam się.\nGray Picture 5\nZbliżamy się do końca i ponownie macie więcej czasu (wcale, ale to wcale nie przez mój wyjazd). Do 30 lipca macie wyhodować jakąś roślinkę. Wiadomo, że to mało czasu, więc spodziewam się fotek liścieni i takich tam. Zadanie będzie różnić się od poprzedników tym, że za każdy dzień uprawy można zdobyć 1 punkt. Dlatego foty wrzucacie codziennie (inaczej, czas będzie liczony od pierwszej foty od wysiania) i będziecie wrzucać reportaże z postępów. Wybaczcie, że zastępuję Zecorę, ale właśnie je chrupki i ogląda serial.\nJa się tu tylko przypomnę.\nZa późno się za to zabrałam, bo koniecznie chciałam cytrynę, a dziwnym trafem w żadnej nie było pestek. W tak krótkim czasie już raczej nie ma szans na wykiełkowanie, ale liczą cię chęci, prawda?\nTak, skończyły mi się doniczki w normalnych kolorach.\nFascynujące zdjęcie ziemi nr 2\nI ostatnie (chyba), zmian brak.\nOby wyrosła pięknie cytryna, napracowała się w końcu dziewczyna. Niechaj owoce dorodne jej rodzi, a szkodnik żaden niech nie przychodzi.\nPozwólcie, że zadam Wam misję nową, zadanie proste, gdy ruszyć głową. Pokaż, że przeżyć w lasach sam z sobą przeżyjesz i bez jedzenia tam całkiem nie zgnijesz. Napisz mi co zjesz i jak to przyrządzisz, im więcej opcji, tym bardziej tu rządzisz.\nTym razem za zadanie macie survival, ale taki zza komputera. Macie wypisywać jakie dzikie rośliny (i jakiej ewentualnej obróbce należy je poddać) mogą posłużyć za pożywienie w Polsce. Zasady są takie:\n1. Bez edycji posta (eliminacja zrzynania od siebie po fakcie).\n2. Nie piszemy tego co pisali poprzednicy. Tego jest naprawdę dużo.\n3. Za każdą pozycję - 1 punkt.\nCzas macie do niedzieli 6 sierpnia.\nPrzypominam o zadaniu, przedłużam czas do środy, przez to, że forum na długo zdechło.\nKilka zadań mnie ominęło, ale widzę, że nie wszystko stracone .\nOto moje kilka roślin. Nie ukrywam, że część zerżnięta ze strony o survivalu.\n- koniczyna biała (w całości)\n- pokrzywa polna (głównie do zup, można też użyć jako przyprawy)\n- łopian większy (korzenie i łodygi, na surowo lub ugotowane)\n- krwawnik pospolity (jadalny prawie w całości, można zrobić z niego herbatkę)\n- gwiazdnica pospolita (wszystko poza korzeniami)\n- mniszek pospolity (kwiaty bez zielonych części - usmażyć, liście - sałatka, korzenie - napar)\n- żołędzie (nie jeść na surowo, należy rozgnieść, wymoczyć w wodzie z popiołem z ogniska, następnie ugotować)\n- komosa (jadalna w całości, substytut szpinaku, niektóre gatunki są trujące, więc lepiej ostrożnie dobierać i nie jeść na surowo)\n- czosnaczek pospolity (na surowo, gotowany, może służyć jako przyprawa)\n- pałka wodna (na surowo / ugotowana, można tez przerobić na mąkę lub napój)\n- stokrotka pospolita (korzenie, liście, kwiaty)\n- marchew zwyczajna (lepiej unikać, łatwa do pomylenia ze śmiertelnie trującymi szalejem jadowitym i blekotem pospolitym)\n- wiesiołek dwuletni (korzenie, młode pędy, młode liście i dojrzałe nasiona)\n- barszcz zwyczajny (tylko jeśli jego sok nie podrażnia skóry)\nróża dzika (tu też płatki)\nbez czarny (wymaga obróbki termicznej, np. gotowania)\nkalina koralowa (wymaga przemrożenia albo obróbki w wysokiej temperaturze)\njarząb pospolity (przemrozić/zblanszować)\nbrodawnik zwyczajny (liście i kwiaty)\nchaber bławatek (płatki)\ncykoria podróżnik (młode liście i korzenie)\njastrun właściwy (liście i kwiaty)\nkozibród wielki (korzenie)\nłopian pajęczynowaty (korzenie i łodygi)\nmlecz zwyczajny (liście)\nnagietek lekarski (liście i płatki)\nostrożeń warzywny (kłącza i młode rośliny w całości)\npopłoch pospolity (korzenie)\nsłonecznik bulwiasty (bulwy)\nwężymord niski (korzenie)\nżółtlica drobnokwiatowa (liście)\nbabka lancetowata (j. w.)\nrukiew wodna (liście i młode rośliny)\ngorczycznik pospolity (j. w.)\ngorczycznik wiosenny (j. w.)\ntasznik pospolity (j. w.)\nkoniczyna łąkowa (całość)\nfiołek wonny (kwiaty, korzenie i liście, wszystkie inne fiołki tak samo)\nniecierpek pospolity (w całości, trzeba ugotować)\nogórecznik lekarski (kwiaty i młode, nieowłosione liście)\nlilak pospolity (kwiaty)\nrobinia akacjowa (kwiaty)\npodagrycznik (młode liście)\npasternak zwyczajny (korzeń)\nmak polny (kwiaty i nasiona)\nwyka ptasia (kwiaty i nasiona)\nwyka płotowa (j. w.)\nroszpunka warzywna (liście)\njasnota biała (cała część nadziemna)\njasnota purpurowa (j. w.)\nbluszczyk kurdybanek (liście)\nświerk (młode pędy)\nżywokost lekarski (młode liście)\ndzwonek jednostronny (korzeń)\ndzwonek rapunkuł (korzeń)


cygara Cohiba (16) »\nDO KOSZYKA Cohiba Siglo I\nOpis: Cohiba Siglo I wymiary: 102mm x 15,9mm cena za jedno cygaro w ozdobnym kartoniku lub luzem- w zależności od dostawy. Marka Cohiba zadziwia palaczy cygar od dnia jej pojawienia się. Została stworzona w roku 1966 i od tej chwili cygara te należą (zobacz więcej ...)\nDO KOSZYKA Cohiba Siglo I Tubos\nOpis: Cohiba Siglo I Wymiary: 102mm x 15,9mm Cena za jedno cygaro w bardzo ozdobnej tubie z cedrową "koszulką" Marka Cohiba zadziwia palaczy cygar od dnia jej pojawienia się. Została stworzona w roku 1966 i od tej chwili cygara te należą do najbardz (zobacz więcej ...)\nDO KOSZYKA Cohiba Siglo III\nOpis: Cohiba Siglo III wymiary: 155mm x 16,67 mm cena za jedno cygaro w ozdobnym kartoniku lub luzem- w zależności od dostawy. Marka Cohiba zadziwia palaczy cygar od dnia jej pojawienia się. Została stworzona w roku 1966 i od tej chwili cygara te na (zobacz więcej ...)\nDO KOSZYKA Cohiba Corona Especiales\nOpis: Cohiba Corona Especiales Wymiary: 152mm x 15,1mm Cena za jedno cygaro. W zależności od dostawy, cygara pakowane są w lakierowane kartoniki (jak na zdjęciu) lub wysyłane luzem- gdy występują w cedrowych skrzynkach po 25 sztuk. Marka Cohiba z (zobacz więcej ...)\nDO KOSZYKA Cohiba Lanceros\nOpis: Cohiba Lanceros Wymiary: 192mm x 15,1mm Cena za jedno cygaro. Marka Cohiba zadziwia palaczy cygar od dnia jej pojawienia się. Została stworzona w roku 1966 i od tej chwili cygara te należą do najbardziej cenionych w świecie. Przez wiele lat by (zobacz więcej ...)\nDO KOSZYKA Cohiba Esplendidos\nOpis: Cohiba Esplendidos wymiary: 178mm/18,65mm Cena za jedno cygaro w ozdobnym kartoniku lub luzem- w zależności od dostawy. Marka Cohiba zadziwia palaczy cygar od dnia jej pojawienia się. Została stworzona w roku 1966 i od tej chwili cygara te nal (zobacz więcej ...)\nDO KOSZYKA Cohiba Siglo I Tubos (3 cygara)\nOpis: Cohiba Siglo I Wymiary: 102mm x 15,9mm Cena za 3 cygara w bardzo ozdobnej tubie z cedrową "koszulką" Marka Cohiba zadziwia palaczy cygar od dnia jej pojawienia się. Została stworzona w roku 1966 i od tej chwili cygara te należą do najbardziej (zobacz więcej ...)\nDO KOSZYKA Cohiba Siglo I (5 cygar)\nOpis: Cohiba Siglo I wymiary: 102 x 15,9 mm Cena za 5 cygar w ozdobnym kartoniku lub luzem- w zależności od dostawy. Marka Cohiba zadziwia palaczy cygar od dnia jej pojawienia się. Została stworzona w roku 1966 i od tej chwili cygara te należą do na (zobacz więcej ...)\nDO KOSZYKA Cohiba Siglo I Tubos (15 cygar)\nDO KOSZYKA Cohiba Siglo I (25 cygar)\nCena: 1 135,50 zł\nOpis: Cohiba Siglo I wymiary: 102mm x 15,9mm Cena za 25 cygar w ozdobnym pudełku lub skrzynce- w zależności od dostawy. Marka Cohiba zadziwia palaczy cygar od dnia jej pojawienia się. Została stworzona w roku 1966 i od tej chwili cygara te należą d (zobacz więcej ...)


Mx Bogdanka - 2010.10.10\nautor: fotogramy, dodano: 10 października 2010\nChyba trzecie moje zawody Mx i coraz bardziej mi się to podoba ;) po pierwsze - dyscyplina mocno widowiskowa, jest na co popatrzeć i czym się zajarać, po drugie - na wejściu nie chcą do widzów 1000$ za samą przyjemność oglądania, po trzecie - możesz wejść gdzie chcesz i ustawić się dowolnie blisko trasy, co dla fotoćpyków sprawą istotną jest ;).\nParę zdjęć na zajawkę, reszta tutaj.\nByło bardzo git, mam nadzieję, że trochę tego klimatu uchwyciłem na zdjęciach.\nTu hejtujemy, komentujemy, generalnie robimy co chcemy(5)\nSSS Drift Cup - Tor Lublin\nautor: fotogramy, dodano: 28 września 2010\nHa, wróciłem ;) 3 raz ogólnopolska impreza driftingowa na naszym kochanym lubelskim torze, trzeci raz niesamowite emocje i wielki pokaz mistrzowskiej jazdy. Co tu dużo gadać - było zawodowo!\nDwa małe minusy - 1. parking - zupełny bezsens by przy imprezie na taką skalę ludzie nie mieli gdzie zaparkować auta, tym bardziej, że do tej pory nie było nigdy z tym problemów. 2. publiczność - szlag trafia jak się słyszy, że to co wyprawiają goście w swoich drift maszinach, każdy koleś stojący obok może powtórzyć - po pijaku, z workiem na głowie i jadąc do tyłu (pewnie dlatego, że jak się ma golfa III lub audi 80 w tuningu to napęd na tył ma się tylko jak się wsteczny wrzuci). Dobrze, że praktycznie cały czas stałem na torze, nie musiałem tym bzdur słuchać.\nDość gadania, czas na obrazki. Jak zwykle na blogu mała zajawka, reszta dostępna tutaj. Aha, koniecznie zajrzyjcie do Wojtka - skubaniec przesiedział dwa dni na torze i naprodukował nieprzyzwoitą liczbę zacnych obrazków.\nTu hejtujemy, komentujemy, generalnie robimy co chcemy(2)\nautor: fotogramy, dodano: 13 września 2010\nTaki szybki mały wrzut - mój kompan wakacyjnego travellingu:\nJakby ktoś miał wątpliwości - blogasek nie umarł. Po prostu cholernie nie mam czasu na jakiekolwiek zdjęcia ;)\nTu hejtujemy, komentujemy, generalnie robimy co chcemy(3)\nRage Race!! 07.07.2010\nautor: fotogramy, dodano: 8 lipca 2010\nKolejny raz udało się mi gościć na tej świetnej imprezie. Impreza jak zwykle startowała w Warszawie, meta pierwszego dnia w Kazimierzu Dolnym. Troszkę zbyt późno przyjechaliśmy, ale na szczęście na parking podziemny można było wejść bez żadnego problemu. W tym roku na szczęście już trochę opanowałem emocje, dzięki czemu udało się trochę fajnych kadrów złapać. Rok temu cały foto ekspiriens wyleciał, gdy zobaczyłem te wszystkie fury ;D\nJak zwykle na blogu parę zdjęć, reszta Tutaj.\nA, oczywiście pozdrowienia dla hostess, pytających się nas, czy startujemy w Rage Race Fabią Wojtka :D\nTu hejtujemy, komentujemy, generalnie robimy co chcemy(1)\nKunik na Yamaszce\nautor: fotogramy, dodano: 26 czerwca 2010\nNo i nie musiałem długo czekać na okazję do fotografowania czegoś na kółkach ;) Kunik plus jego wspaniała Yamaha na łęczyńskim crossowisku. Enjoy!\nNo i pan kierowca we własnej osobie, zmęczony ale zadowolony ;)\nBiała Podlaska volume II\nautor: fotogramy, dodano: 4 czerwca 2010\nWitam! Korzystając z wolnego dnia dzisiaj wziąłem się za porządki w zdjęciach motoryzacyjnych. A jak to przy porządkach bywa, czasem się coś ciekawego znajdzie. Obiecałem kiedyś, że z treningu driftu na lotnisku w Białej coś jeszcze dorzucę. No i dorzucam ;)\nNo. Trzeba gdzieś znowu jechać!\nPs: pierwsza część zdjęć jest TUTAJ\nOtwarte Mistrzostwa Lubelszczyzny w Motocrossie 29-30.05.2010r.\nautor: fotogramy, dodano: 31 maja 2010\nWitam! Kilkanaście szotów z domowego podwórka, mianowicie czegoś co jest kompletnie nie moją działką - Motocross. Impreza bardzo mi się podobała, bez żadnej akredytacji można było łazić gdzie się chciało i nikt bez powodu widzów nie wyganiał. Zdjęciowo też bardzo fajnie, na torze duuuuużo się dzieje, a jak dzieje się dużo, to czuję się jak ryba w wodzie. Czasami brakowało jakiegoś dłuższego słoika, ale nadrabiałem to łażeniem.\nUWAGA: mogą się chwilę ładować, bo fotki nawet mi się podobują a nie miałem innego miejsca gdzie mógłbym to wrzucić. Także relax, poczekajcie aż się załadują, i dopiero oglądajcie.\nClassic Auto Track Day 15.05.2010r\nautor: fotogramy, dodano: 16 maja 2010\nKolejny trip za nami!\nSkład można powiedzieć stały, jeśli chodzi o wyjazdy na lotniska - Wojtek, Sobót i ja.\nDziewicza podróż na pokładzie włoskiego ogiera, Fiata Uno w pięknym, granatowo-rdzawym kolorze. Jednak mimo swego wieku maszyna sprawowała się bardzo dzielnie, zrobiła też być może najbardziej szaloną rzecz w swoim życiu. Otóż szanowny pan Przemek, wykorzystując szansę daną przez los być może jeden jedyny raz, overtajknął Dżaguara!\nPrzejdźmy jednak do rzeczy. Na miejscu Track Day'a (w wolnym tłumaczeniu: napitalanie po torze) pojawiło się zaskakująco dużo autek. Wiele z nich widziałem pierwszy raz w życiu.\nByło także zatrzęsienie Prosiaków, w większości była to taka buda\nCo najważniejsze, te auta nie przyjechały do Ułęży, by właściciele mogli się polansować, zjeść kiełbasę z grilla itp., lecz żeby używać ich zgodnie z przeznaczeniem...\nOczywiście nie zawsze kończyło się to sympatycznie dla auta\nten Fiat daleko już nie zajechał..\nDużo więcej zdjęć na forum motolublin.pl - zapraszam!\nDużo aut, dużo tęgich boczurów, dużo zapachu spalonej gumy - jakby nie patrzeć udany dzień!\nPrzy okazji przetestowaliśmy z Wojtkiem nowe nabytki, Tamrony dzielnie się spisywały, jazgocząc autofokusami i wpluwając na matryce niesamowicie ostre obrazki.\nDzięki chłopaki za kolejny dobry trip!\nPS: jak pewnie zauważyliście zmienił się layout trochę. Na razie przystosowany do rozdzielczości 1280, ale to oczywiście będzie poprawione, żeby mieścił się też na mniejszych ekranach.\nTu hejtujemy, komentujemy, generalnie robimy co chcemy(9)\nautor: fotogramy, dodano: 10 maja 2010\njoł! Odwieczna chęć towarzyskiego blichtru i ogólnie pojętego lansu znów pchnęła nas na salony! Tym razem wybór padł na AutoSalon, bo w sumie wszyscy nawet lubimy auta (tak się jakoś dziwnie złożyło). Zabraliśmy więc swoje czarne Canony w daleką podróż, bo aż do miasta wojewódzkiego Lublin.\nNa miejscu wstawiło się 4 młodych foto-dżentelmenów. Od lewej i od góry Wojtek, potem bardziej na prawo Rysiek i na samym spodzie Jacek (plus ja, ale jako, że robiłem zdjęcia to trochę mnie nie widać).\nNiejeden zapyta - po co tam jechać? Co oni chcą tam zobaczyć? Ale my dokładnie wiedzieliśmy co chcemy ujrzeć. Japońskiego samuraja o bicepsie Pudziana i sprawności gimnastyczki olimpijskiej. A zwą go Datsun GT-R!\nJacek ustawił swój nietani statyw w bezpośredniej bliskości Nissanka i zaczął strzelać foty, jedna za drugą\nJa jednak poszukałem auta, które mogłoby stanąć w szranki ze złowieszczym Nissanem. Znalazłem takie, całkiem dobrze się spisało, GT-R nie mógł mi uciec ani na krok!\nCo napędza GT-Ra? Oczywiście mocarna V6, podwójnie doładowana, z nieskończoną ilością koni mechanicznych i zastępem niutonometrów.\nKiedy już całe pokłady śliny wyciekły nam na podłogę z wrażenia, zaczęliśmy oglądać inne eksponaty. Natrafiłem na kolejnego potwora, w białym świetlistym kolorze.\nTa sama historia - milion koni, 500 przełożeń automatycznej skrzyni, pół auta zrobione z carbonu, killuje spod świateł nawet mojego Cheviego.\nWojtek, odwieczny łowca okazji, hobbysta-amator aukcyjny (plotki głoszą, że to on wymyślił Allegro i Ebaya), wypatrzył wśród licznych stoisk świetną okazję. Nim zdążyłem mrugnąć okiem, już siedział w Hjundaju i czekał na darmowy prezent.\nSwoją drogą ciekawa polityka sprzedaży Hjundaja..\nWojtek został w swoim srebrnym bolidzie, tymczasem my ruszamy dalej. Chłopaki wsiadają do czegoś, co mi przypomina jedynie UFO ( gość z obsługi mówił, że to hybryda - czyli pewnie pływa po wodzie).\nPanowie zabawiając się gałką utknęli na dłużej. Zostałem sam. Nie było na co czekać. Zobaczyłem wyzwanie dla siebie\nZnalazłem go bez problemu, wyglądał trochę inaczej niż w bajkach. Miał dwie końcówki układu wydechowego\ni bardzo przyjemne dodatki\nŚwietne auto. Jak dla mnie największe zaskoczenie całego salonu.\nZacząłem rozglądać się po hali, szukając kolejnych, ciekawych automobilów\nW kącie ujrzałem jakieś francuskie bagietki, służące do wożenia rodziny (swojej i sąsiada, na dwumiesięczny wypad dookoła świata).\nOtworzyłem drzwi i zastałem tam znajome twarze\nzafascynowane francuskim dezajnęm\nPowiedziałem "Panowie, ale w tym nie ma nawet krzty sportu i osiągów!"\nWtedy zaprowadzili mnie by pokazać mi prawdziwie sportowe auto, o czym świadczył piękny, do krwi przesiąknięty mocą i przyczepnością dyfuzor pod tylnym zderzakiem\nCzas jednak było już uciekać. Na tym zakończyliśmy zwiedzanie lubelskiego AutoSalonu.\nGT-R to ma jednak trochę inny silnik ;D\nKoniecznie zajrzyjcie do Wojtka i Jacka. Dużo świetnych zdjęć chłopaki nadziubali!\nMotoSerce - 10.04.2010r. - vol. 2!\nautor: fotogramy, dodano: 1 maja 2010\nWywołałem raffffikii z MotoSerca, dodaję co mi jeszcze wpadło w oko ;)\nKomentarze oczywiście jak zwykle miło widziane ;)


Winnetou/Tom III/II - Wikiźródła, wolna biblioteka\nWinnetou. czerwonoskóry gentleman - Tom III/II\nPomiędzy Teksas, Arizoną, Nowym Meksykiem a terytoryum indyańskiem, albo mówiąc inaczej, pomiędzy odnogami gór Ozark, dolną i górną Sierra Guadelupe a górami Gualpa, leży ujęta dokoła wzgórzami, odgraniczającemi górny bieg Rio Pecos, oraz źródła rzek Red River, Sabina, Trinidad, Brazos i Kolorado, rozległa i okropna połać kraju, którą możnaby nazwać Saharą Stanów Zjednoczonych.\nPuste płaszczyzny suchego, rozżarzonego piasku, przeplatane skalnymi pokładami, nie użyczają roślinności warunków do choćby najkrótszego bytu. Nagle, bez żadnego przejścia, następuje zimna noc po dziennym skwarze. Ani samotny dżebel, ani zieleniejące wadi nie przerywa, jak na Saharze, martwej, jednostajnej, pustyni, cichy bir nie wyczarowuje swą wilgocią żadnej oazy. Brak tu nawet stopniowania o charakterze stepowym między porosłymi lasem terenami górzystymi a dziczą, pozbawioną wszelkiego życia. Wszędzie staje przed oczyma śmierć bez osłony w swej najstraszliwszej postaci. Tylko tu i ówdzie sterczy — nie wiadomo jaką siłą wydobyty i zachowany — samotny krzak merkity z liśćmi jak ze skóry, jak gdyby drwił sobie z oczu ludzkich, spragnionych zieloności. Również ze zdziwieniem spotyka się gdzieniegdzie gatunek dzikich kaktusów, rosnących pojedynczo lub w grupach, albo też pokrywających gęsto rozległe płaszczyzny. Gdy je człowiek widzi, napróżno usiłuje odgadnąć i wyjaśnić sobie zagadkę ich bytu. Lecz ani merkita, ani kaktus nie czynią na widzu przyjemnego wrażenia. Barwa ich szaro-brunatna, a kształty brzydkie. Pokrywa je gruby pył piaskowy, a biada koniowi, którego nierozważny jeździec skieruje na taką kaktusową oazę. Twarde i ostre jak igły kolce tak mu nogi poranią, że już nigdy nie potrafi chodzić. Jeździec musi go się wyrzec natychmiast, a zwierzę ginie marnie, jeśli go sam właściciel nie zabije.\nNa przekór wszelkim strachom, jakimi ta pustynia przeraża, odważył się przecież człowiek na nią wstąpić. Wiodą przez nią gościńce do Santa Fé i fortu Union w górę do Paso del Norte i w dół ku obficie nawodnionym preryom i lasom prowincyi Teksas. Tamtejszy „gościniec“ nie ma jednak nic wspólnego z bitemi drogami w krajach cywilizowanych. Czasem wprawdzie przejedzie przez pustynię w największym pośpiechu samotny jeździec, lub rastreador, jakieś towarzystwo zuchwalców, lub dwuznaczna gromadka Indyan, kiedy niekiedy zaskrzypi po beznadziejnem pustkowiu powolny jak ślimak szereg wozów, zaprzężonych wołami, ale napróżno szukałbyś tam drogi we właściwem tego słowa znaczeniu. Nawet nie widać wyjeżdżonych kołami brózd. Każdy jedzie konno, lub na wozie, własnym torem, dopóki widzi na ziemi jakieś oznaki tego, że posuwa się we właściwym kierunku. Oznaki te jednak nikną z czasem nawet dla najwprawniejszego oka, a od tego punktu zaznaczony jest kierunek za pomocą wbitych w ziemię palików.\nMimoto pochłania ta pustynia ofiary, wobec jej rozmiarów o wiele liczniejsze i okropniejsze od tego haraczu, którym zadowalnia się afrykańska Sahara i środkowo azyatycka Szamo. Trupy ludzi i zwierząt, resztki wozów i siodeł, oraz inne, przerażające pozostałości leżą po drodze i na drodze i opowiadają nieme dzieje, niedosłyszalne wprawdzie dla ucha, lecz tem wyraźniejsze dla oka i wyobraźni. A w górze unoszą się ścierwożerne sępy, śledząc z niepokojącą wytrwałością każdy ruch, jaki się pod nimi odbywa, jak gdyby wiedziały, że im pewna zdobycz nie ujdzie.\nW kierunku od dopływów rzeki Red River ku Sierra Rianca jechali dwaj jeźdźcy na straszliwie pomęczonych koniach. Biedne zwierzęta pochudły tak, że została na nich tylko skóra i kości, a sierść im się najeżyła, jak pióra ptakowi, który nazajutrz ma paść martwy w klatce. Potykając się za każdym niemal krokiem, wlokły bez silnebezsilne nogi tak powoli, że każdej chwili można było spodziewać się upadku. Oczy krwią im podbiegły, a suchy język zwieszał się z pomiędzy warg, które utraciły już swoją prężność. Pomimo spieki nie wystąpiła na nich ani kropla potu, a u pyska ani płatek piany, co dowodziło, że oprócz krwi, zgęstniałej od słonecznego żaru, nie było w nich ani kropli innej wilgotności.\n — Wody! — stęknął Sam.\nPodniosłem głowę, nie wiedząc, co na to odrzec. Wtem potknął się mój koń i stanął. Zadałem sobie niemało trudu, by go z miejsca poruszyć, lecz nadaremnie. Stara Tony poszła w tej chwili za jego przykładem.\n— Zsiadać! — szepnąłem prawie, a mimoto każdy dźwięk tego słowa sprawiał mi ból niewymowny. Zdawało mi się, że cały przewód oddechowy od płuc aż do warg nadziany jest tysiącami szpilek.\nZlazłem z konia, wziąłem go za cugle i poszedłem dalej w milczeniu. Uwolnione od ciężaru zwierzę powlokło się za mną powoli. Sam ciągnął za sobą swoją Rozynantę, lecz był widocznie jeszcze bardziej znużony odemnie. Zataczał się poprostu i za każdym krokiem zdawało się, że upadnie. Tak posuwaliśmy się jeszcze z milę angielską, kiedy naraz usłyszałem za sobą westchnienie. Oglądnąwszy się, ujrzałem poczciwego Sama na piasku z zamkniętemi oczyma. Przystąpiłem i usiadłem obok niego, nie mówiąc ani słowa, gdyż żadne gadanie nie mogło zmienić naszego położenia.\nTaki więc miał być koniec mojego życia i moich wędrówek! Starałem się wspomnieć sobie o rodzicach i rodzeństwie w dalekiej ojczyźnie, starałem się zebrać myśli do modlitwy, ale napróźno,napróżno, gdyż mózg mi się gotował. Padliśmy ofiarą sztuczki, którą niejeden już przypłacił życiem.\nOd Santa Fé i przez Paso del Norte wracają często tamtędy na wschód oddziały poszukiwaczy złota, którym sprzyjało szczęście w kopalniach i digginach kalifornijskich, i muszą przebyć Llano estaccado, gdzie właśnie czyha na nich niebezpieczeństwo, tkwiące nietylko w warunkach klimatycznych i topograficznych, lecz także jeszcze innych. Ludzie, którzy nie mieli szczęścia w kopalniach i stracili chęć do pracy uczciwej, osobniki podupadłe moralnie i materyalnie, jakie Wschód z siebie wypluwa, przedstawiciele wszelkiego rodzaju zepsucia, schodzą się na skraju Estaccada i urządzają zasadzki na poszukiwaczy złota. Ponieważ są to przeważnie silne i zahartowane postaci, a odwagę swoją wypróbowały już w tysiącznych potrzebach i walkach, przeto w każdym razie niebezpiecznie jest z niemi się zaczepić. Ci rabusie wpadli na pomysł tak okrutny i niegodziwy, że gorszego niepodobna sobie wyobrazić. Oto zabierają pale, wskazujące drogę, i wbijają je w innym, fałszywym, kierunku, po którym dostają się podróżni w najgłębsze okropności pustyni i prosto w objęcia śmierci z głodu i pragnienia. Potem rabusie przywłaszczają sobie mienie nieżywych bez szczególnego wysiłku i niebezpieczeństwa. Wskutek tego bielą się kości setek ludzi w głębokiej samotności na słońcu, gdy tymczasem krewni napróżno oczekują ich powrotu, lub przynajmniej skąpej wieści o nich.\nChociaż żar słońca i gorączki pędził mi krew do naczyń krwionośnych w oczach tak, że mnie bolały i groziły odmówieniem służby, mimoto zobaczyłem w oddaleniu mniej więcej tysiąca kroków kilka punktów, które nie mogły być ani kamieniami, ani innemi wzniesieniami gruntu. Wziąłem do ręki strzelbę i starałem się tam zbliżyć.\nNie uszedłem był jeszcze ani połowy tej przestrzeni, kiedy rozpoznałem trzy kujoty, a nieco opodal kilka sępów. Zwierzęta te siedziały dokoła jakiegoś ciała. Musiał to być człowiek lub zwierzę, jeszcze nie całkiem martwe, gdyż kujoty i sępy byłyby się już podzieliły jego trupem. Mimo wszystko widok kujotów napełnił mię czemś w rodzaju nadziei, ponieważ one, jako nie mogące długo obejść się bez wody, nie zapuszczają się zbyt daleko na wyschłe obszary pustyni. Zresztą trzeba było zobaczyć, co za ciało otoczyły. Już podniosłem był nogę, aby iść dalej, kiedy zaświtała mi myśl, pod wpływem której wymierzyłem czemprędzej ze strzelby.\nByliśmy blizcy śmierci z pragnienia, wody zaś nigdzie nie było. Czy jednak krew tych zwierząt nie mogła orzeźwić nas choć w nieznacznym stopniu? Złożyłem się więc, lecz z powodu osłabienia i gorączki ręce nie dopisały, bo wylot lufy chwiał się o kilka cali to w jedną, to w drugą stronę. Usiadłem więc na ziemi, wsparłem rękę na kolanie i w ten sposób dopiero wystrzeliłem.\nWypaliłem raz i drugi, a dwa kujoty zaczęły się tarzać w piasku. Na ten widok zapomniałem o osłabieniu i pobiegłem pospiesznie na to miejsce. Pierwszy wilk miał przestrzeloną głowę, ale drugi strzał był taki, że musiałbym go się wstydzić przez całe życie, gdyby nie usprawiedliwiał mnie mój stan i choroba. Kula strzaskała drugiemu zwierzęciu tylko przednie nogi, a ono wyjąc z bolu walało się po piasku.\nDobyłem noża, przeciąłem pierwszemu wilkowi żyłę na szyi i zacząłem ssać krew, jak gdyby to był nektar olimpijski. Następnie wyjąłem skórzany kubek, napełniłem go krwią i przystąpiłem do człowieka, leżącego na ziemi jak martwy. Był to murzyn. Zaledwie rzuciłem na jego nie czarną teraz, lecz brudną ciemnoszarą twarz, omal kubka nie upuściłem na ziemię.\nPodróżnik miewa często spotkania, które nazwać można cudownemi, a takiem było właśnie spotkanie murzyna, którego znałem bardzo dobrze. Korzystałem w swoim czasie z gościny jego pana, jubilera Marshalla w Louisville i polubiłem wiernego i wesołego czarnoskórca. Synowie jubilera odbyli ze mną wyprawę myśliwską w góry Cumberlanda i odprowadzili mnie potem nad Mississipi. Byli to mili młodzieńcy, z których towarzystwa bardzo byłem zadowolony. Nie mogłem sobie wyjaśnić, w jaki sposób dostał się stary, siwowłosy, Bob na tę pustynię.\n — Ten człowiek nazywać się Wiliams.\n— Przypomnij sobie jeszcze raz dobrze, gdzie pojechali, kiedy z konia upadłeś?\n— Nie wiedzieć już, tam i tam.\n— Kiedy to było? O jakiej porze dnia?\n— Być wkrótce wieczór i... ah, oh, teraz Bob wiedzieć. Massa Bern pojechać prosto w słońce, kiedy Bob upaść z konia.\n— Dobrze! Czy możesz już chodzić?\n— Bob znowu biegać, jak jeleń. Krew dobre lekarstwo na pragnienie.\nRzeczywiście mnie także tak orzeźwił ten szczególny napój, że nawet gorączka znikła. Obok mnie stał już Sam, w którym również nastąpiła ta zmiana. Przyszedł, aby nam się przysłuchać i wyglądał znacznie lepiej, aniżeli jeszcze przed pięciu minutami.\nTowarzystwo, w którem znajdował się Bernard Marshall, musiało być tak samo wyczerpane, jak my, bo dzielny młodzian nie byłby opuścił wiernego sługi. Może pragnienie i gorączka tak szalały w jego wnętrznościach, że już nie był panem swoich myśli i zmysłów. Ostatnia wskazówka Boba naprowadzała na to, że taksamo jak my zdążał ku zachodowi. Jak jednak mieliśmy się dostać do niego, jak go ratować, kiedy nam właśnie tak bardzo potrzeba było pomocy, a konie nasze wypowiedziały nam służbę?\nDługo nad tem myślałem, ale nie przyszła mi żadna myśl zbawcza, chociaż przypuszczałem, że towarzystwo nie będzie jeszcze zbyt daleko. Dlaczego jednak nie zostawili żadnych śladów?\nZwróciłem się do Sama z następującą prośbą:\n— Zostań tutaj przy koniach! Może one o tyle się wzmocnią, że potem z milę ubiegną. Jeśli do dwu godzin nie wrócę, pójdziesz za moim śladem.\n— Well, Charley! Nie polecisz zbyt daleko, gdyż ten łyk soku kujociego nie wystarczy naprzykład na długo.\nRozumie się samo przez się, że teraz nie mówiliśmy do siebie „wy“, jak w pierwszym dniu znajomości, lecz „ty“ zwyczajem westmanów.\nZbadawszy ziemię, przekonałem się, że ślady Boba wiodły od miejsca, na którem leżał, ku północy. Idąc za nimi, dostałem się w niespełna dziesięć minut na trop dziesięciu koni, które szły ze wschodu na zachód. Tu ze znużenia spadł murzyn z konia, czego nie zauważono widocznie, jeśli był w znacznej odległości od swego oddziału. Ślady pouczyły mię nadto, że koń jego pobiegł za tamtemi. Wszystkie zwierzęta musiały być bardzo znużone, gdyż potykały się często, a wlokły się tak, że suwały krok za krokiem kopytami po piasku.\nTa okoliczność sprawiła, że ślady były nadzwyczaj wyraźne, dzięki czemu mogłem szybko podążać naprzód. Powiadam „szybko“ i rzeczywiście tak było, chociaż dziś jeszcze nie potrafiłbym wyjaśnić, czy ten okropny napój, czy też troska o Bernarda Marshalla dała mi tyle sił niespodzianie.\nUszedłszy może z milę, ujrzałem kilka pojedynczo rosnących kaktusów, zeschłych już tak zupełnie, że nabrały już żółtego koloru. Potem zobaczyłem je w grupach, które coraz to więcej gęstniały, aż wkońcu utworzyły nieprzejrzaną przestrzeń, ciągnącą się daleko poza linię horyzontu.\nOczywiście trop, którym szedłem, nie prowadził pomiędzy niebezpieczne rośliny, lecz dokoła nich. Ruszyłem tamtędy, lecz niedaleko, gdyż naraz zaświtała mi myśl, która użyczyła mi nowych sił.\nGdy na rozżarzonych nizinach półwyspu Florida spiekota, pochłaniająca wodę, tak się wzmoże, że ludziom i zwierzętom grozi śmierć z pragnienia, ziemia zaś mimoto jest jako „płynny ołów, a niebo jak rozżarzony kruszec“ bez jednej chmurki na sobie, wówczas ludzie zapalają trawy i wszelkie rośliny, a ogień sprowadza deszcz. Sam widziałem to dwukrotnie, a kto choć do pewnego stopnia obeznany jest z prawami, siłami i zjawiskami natury, wyjaśni to sobie bez naukowych tłómaczeń.\n— Ty sam pewnie nie przypuszczasz, iż zrobiłeś coś mądrego. Gorąco podwoiło się teraz raczej, niż zmniejszyło.\n— Gorąco się wzmogło, a z niem rozwinie się elektryczność!\n— Daj mi naprzykład spokój z elektrycznością! Nie mogę jej ani zjeść, ani wypić i nie wiem wogóle, co to za kreatura.\n— Niebawem ją usłyszysz, gdyż wkrótce zerwie się burza, może nawet z piorunami.\n— Przestańże! Biedny Charley, dostałeś naprawdę bzika!\nSpojrzał na mnie z wyraźnym i poważnym niepokojem. Ja zaś wskazałem ręką ku górze, pytając:\n— Czy widzisz te zbliżające się pary wodne?\n— Do stu piorunów, Charley! Na końcu gotów jestem przypuścić, że nie zwaryowałeś!\n— Pary utworzą chmurę, która musi się gwałtownie wyładować.\n— Charley, jeśli to się sprawdzi, to ja jestem osłem, a ty najmędrszym człowiekiem w Stanach Zjednoczonych i poza niemi!\n— To za wiele, mój Samie! Widziałem taki pożar na Florydzie i tutaj zastosowałem poprostu ten środek, ponieważ sądzę, że nie zaszkodzi nam odrobina deszczu. Popatrz, oto masz już tę chmurę. Skoro tylko kaktusy się spalą, zacznie się burza, a jeżeli nie wierzysz, to przypatrz się tylko swojei Tony, jak wywija ogonem i wyrzuca nozdrzami! Mój mustang także wietrzy już deszcz, który, co prawda, nie rozszerzy się o wiele dalej jak na przestrzeń pożaru. Chodźcie naprzód, żeby na nas dobrze spadł!\nPoszliśmy pieszo, chociaż mogliśmy już pojechać, gdyż zwierzęta okazywały żwawość, jak na swe siły niezwykłą i pchały się poprostu naprzód. Instynktem poczuły, że znajdą upragnione orzeźwienie.\nProroctwo moje spełniło się rzeczywiście. W pół godziny potem rozszerzyła się owa mała chmura tak dalece, że całe niebo nad nami wyglądało czarno. Nareszcie zaczął padać deszcz, ale nie zwolna, jak w strefach umiarkowanych, lecz nagle, jak gdyby chmury były stałemi naczyniami, które teraz poprzewracano. Zdawało się, że ktoś grzmoci nas pięściami po plecach i w przeciągu minuty przemoczyło nas tak zupełnie, jak gdybyśmy w ubraniach przepłynęli przez rzekę. Oba konie stały z początku cicho i wysoce zadowolone z tego, że je deszcz oblewał, a potem nawet zaczęły brykać, co dowodziło, że odzyskały siły zupełnie. Nas również ogarnęło nader przyjemne uczucie. Rozłożyliśmy koce, by nałapać jak najwięcej drogocennej wilgoci, poczem to, czego nie zdołaliśmy wypić, wlaliśmy do skórzanych worów.\nNajwiększą radość okazywał murzyn Bob. Zataczał koła, przewracał kozły i robił miny, które wskutek przeciwieństwa w zabarwieniu twarzy i włosów były nieopisanie śmieszne.\n— Massa, massa, oh, oh, woda, dobra woda, dużo wody! Bob zdrów, Bob mocny, Bob znowu jechać, biegać, chodzić aż do Californ. Massa Bern będzie miał także wodę?\n— Prawdopodobnie, gdyż wątpię, czy wyjechał dadekodaleko poza pole kaktusowe. Ale pij, bo wnet przestanie padać!\nMurzyn podniósł szeroko krysy kapelusza, który mu był upadł na ziemię, przytrzymał go denkiem na dół, rozszerzył grube wargi tak, że powstała przepaść od ucha do ucha, odrzucił głowę wstecz i wpuścił orzeźwiający napój między zęby.\n— Oh, ach, to dobrze, massa. Bob pić jeszcze wiele więcej! — Nadstawił znowu kapelusz, lecz rozczarował się srodze. — Ah, deszcz się skończyć; woda już nie przyjść!\nRzeczywiście ustał deszcz po ostatnim grzmocie tak samo prędko, jak się zaczął, co nam nie sprawiło już przykrości, gdyż ugasiliśmy zupełnie pragnienie, a ponadto napełniliśmy wory.\nW ojczyźnie jego ubierałem się bardziej getlemanlikegentlemanlike, aniżeli to na sawannie jest możliwe. Twarzy z małą bródką niełatwo poznać po kilku miesiąchmiesiącach z poza dziko wyrosłej, pełnej brody, a ponieważ nie widział mnie jeszcze nigdy w mojej obecnej powłoce, przeto nie wziąłem mu tego za złe, że nie poznał mnie odrazu zdaleka. Teraz jednak w oddaleniu trzydziestu długości konia przekonał się, że Bob miał słuszność. W jednej chwili stanął obok i podał mi z konia rękę.\nTo rzekłszy, zaznajomił mnie ze swoimi ludźmi, a potem zarzucił mnie tysiącem pytań, na które odpowiadałem, jak mogłem. Towarzystwo jego składało się z samych Jankesów, pięciu wojażerów z Towarzystwa dla sprzedaży futer i z trzech ludzi, tak obwieszonych bronią, że trudno było uważać ich za westmanów. Ja przypuszczałem, że to są pewnie owi wspomniani przez Boba kupcy. Oni jednak wyglądali raczej na awanturników, udających się na Zachód w celu zdobycia szczęścia w uczciwy, albo nieuczciwy sposób. Najstarszy z wojażerów, przedstawiony mi jako Wiliams, był dowódcą oddziału i wydawał się wcale znośnym „szopem“, że użyję zwykle spotykanego na Zachodzie wyrażenia. Gdy odpowiedziałem na kilka małoznaczących pytań Bernarda, zwrócił się do mnie, z czego wywnioskowałem, że Sam nie robił na nim wielkiego wrażenia.\n— Zdaje mi się, że na Estaccadzie wszystko jednoczyjedno czy jestem ubogi, czy zamożny.\n — Ponieważ wydało mi się, że pale zwróciły się nagle na południowy wschód, zamiast na południowy zachód.\n— To może się wydawać wam, lecz nie takiemu staremu i wytrawnemu wojażerowi, jak ja. Ja znam Estaccado jak własny worek na kule.\nPodejrzenie moje się wzmogło. Jeśli rzeczywiście był tak doświadczony, to musiał wiedzieć, że zboczył z właściwego kierunku. Postanowiłem podejść go bliżejbliżej.\n— Jak się to dzieje, że towarzystwo posyła was tak głęboko na południe? Zdaje mi się, że na północy jest więcej futer, aniżeli na południu.\n— Jacyście wy mądrzy! Futro to skóra, a skóra to futro. Udajemy się na południe nie tylko dla tego, że i tutaj żyją czarne i szare niedźwiedzie, racoony, opossum i inne zwierzęta, dostarczające futer, ale także w tym celu, aby podczas wędrówki bawołów nagromadzić kilka tysięcy skór.\n— Ach tak! Ja sądziłem, że w parkach i dokoła nich można skór nabyć z większą łatwością. Zresztą, jako wojażer, jesteście w bardzo dobrem położeniu, ponieważ nie potrzebujecie się obawiać Indyan. Opowiadano mi, że towarzystwo używa wojażerów równocześnie jako listonoszy i sztafet, a taki list jest podobno najlepszym talizmanem przeciwko atakom Indyan. Czy to prawda?\n— Tak. Nietylko nic nam nie grozi ze strony Indyan, lecz nawet zawsze możemy liczyć na ich pomoc.\n— To pewnie i wy macie takie listy?\n— Naturalnie. Wystarczy mi pokazać pieczęć, a każdy Indyanin użyczy mi pomocy.\n— Rozciekawiacie mnie, sir. Pokażcie mi łaskawie taką pieczęć! Dobrze?\nZauważyłem, że się zakłopotał, lecz starał się to pokryć gniewną miną.\n— Czy słyszeliście co kiedy o tajemnicy listowej? Tylko Indyanom wolno mi pokazywać listy.\nPodniosłem się, zdjąłem siodło i uzdę z mustanga i dałem mu trochę kukurydzy. Sam zrobił to samo ze,ze swoją klaczą. Unikaliśmy przy tem rozmowy z sobą, co zresztą byłoby zbytecznem, gdyż rozumieliśmy się bez słów. Dwaj myśliwi, obcujący z sobą przez kilka tygodni, odczytują sobie myśli z wyrazu oczu. Do Marshalla nie przemówiłem także ani jednego słowa potajemnie. Wśród obojętnych przeważnie rozmów upłynęła reszta dnia aż do wieczora.\n— Śpijcie pomiędzy nimi, żeby nie mogli rozmawiać z sobą potajemnie! — szepnąłem do Marshalla, który przy tej wskazówce spojrzał na mnie ze zdumieniem, ale był jej posłuszny.\nKonie pokładły się, ponieważ paszy dla nich nie było. Podczas gdy inni ułożyli się do snu, tworząc obszerne koło, ja ułożyłem się obok mojego mustanga, oparłszy głowę na jego brzuchu jak na poduszce. Tamci użyli siodeł w tym celu. Ja wybrałem sobie to wyjątkowe stanowisko z ważnego powodu. Samowi wystarczyło jedno skinienie z mej strony na to, żeby się umieścił pomiędzy wojażerami, wskutek czego tylko na posterunkach mogli się porozumiewać.\nGwiazdy powschodziły, lecz może z powodu deszczu wisiała pomiędzy niemi a ziemią taka mgła, że nie świeciły tak jasno, jak innymi wieczorami. Dwaj kupcy odbywali pierwszą straż, która minęła zupełnie spokojnie. Druga warta przypadała na Wiliamsa i najmłodszego wojażera. Gdy przyszła kolej na nich, nie spali jeszcze. Powstali i zaczęli patrolować w półkole. Zapamiętałem sobie dokładnie punkt, na których spotykali się regularnie. Jeden z tych punktów znajdował się w pobliżu konia, na którym jechał Bob i to wydało mi się okolicznością korzystną, ponieważ należało przypuścić, że murzynowi nie dano dobrego preryowego konia, przed którego instynktem trzebaby się mieć na baczności.\nNie mogłem dostrzec, czy ci dwaj ludzie rozmawiali z sobą przy każdem spotkaniu, ale odgłos ich kroków pozwalał na domysł, że stawali na chwilę, aby sobie coś szepnąć. W czasie pobytu na sawannie zaostrzyłem był sobie bardzo słuch. Jeśli się tym razem nie myliłem, to mieliśmy tu do czynienia z bardzo szczwanymi ludźmi.\nPoczołgałem się ostrożnie łukiem do konia. Był to widocznie bardzo cierpliwy i łagodny człapak, gdyż nie zdradził mego zbliżenia się ani parsknięciem, ani żadnym ruchem. Mogłem więc przylgnąć do jego ciała tak szczelnie, że byliby mnie w żaden sposób nie odkryli.\nWłaśnie nadchodził Wiliams z jednej, a wojażer z drugiej strony. Zanim się odwrócili, doleciały mnie całkiem wyraźnie następujące słowa:\nPrzygotowałem się do skoku. Oni spotkali się znowu, nie zamieniwszy już ani słowa i odwrócili się równocześnie. Zaledwie Wiiiams mnie minął, zerwałem się za nim z ziemi, pochwyciłem go lewą ręką za gardło tak, że nie zdołał głosu wydać z siebie, a pięścią prawej uderzyłem go w skroń tak silnie, że obsunął się cicho na ziemię.\nTeraz ruszyłem naprzód zamiast niego i zetknąłem się na przeciwległym punkcie z drugim strażnikiem, który nie spodziewał się niczego i uważał mnie za Wiliamsa. Jego spotkał ten sam los. Obaj musieli tak leżeć przynajmniej dziesięć minut, zanim mogli odzyskać przytomność. Wobec tego poszedłem szybko do grupy śpiących. Dwu tylko jeszcze nie spało, a to Sam i Bernard, którego tak zaniepokoiła wyszeptana przezemnie wskazówka, że nie mógł zasnąć.\nOdwinąłem lasso z bioder, a Sam uczynił to samo.\n— Tylko tych trzech wojażerów! — szepnąłem, a potem zawołałem głośno: — Dalej, wstawać, ludzie!\nW jednej chwili wszyscy byli na nogach, nawet murzyn Bob, ale równocześnie owinęły się pętle naszych lass dokoła rąk i ciała dwu wojażerów. Natychmiast rzemienie zacisnęły się tak silnie, że pojmani nie mogli nawet pomyśleć o ich rozerwaniu. Bernard Marshall prawie bezwiednie rzucił się na trzeciego i przytrzymał go, dopóki nie związałem go własnem jego lassem. Stało się to tak prędko, że byliśmy już gotowi, kiedy jeden z kupców opamiętał się i krzyknął, chwytając strzelbę:\n— Zdrada! Do broni!\nSam roześmiał się głośno.\n— Zostawno swoją ognistą sikawkę, mój chłopcze; zabrakłoby kapsli tobie i tamtym, hihihi!\nGdy ja podsłuchiwałem, przezorny Sam pozdejmował kapsle z kominków, dowodząc tem, jak bystro mnie zrozumiał, chociaż nie zamieniliśmy z sobą ani słowa.\n— Nie obawiajcie się, ludzie, nie stanie się wam nic złego! — uspokoiłem ich. — Ci chcieli nas i was zamordować, dla tego zobiliśmyzrobiliśmy ich nieszkodliwymi narazie.\nPomimo ciemności widać było przestrach, jaki wywołały moje słowa. Nawet Bob przystąpił czemprędzej do mnie.\n— Massa, czy chcą zamordować i Boba?\n — I ciebie także!\n— Więc umrzeć, wisieć na Estaccad, wysoko na pal!\nJeńcy nie odezwali się wcale. Liczyli napewne na pomoc straży.\n— Bobie, tam leży Wiliams, a tam jego towarzysz. Przynieś ich! — rozkazałem murzynowi.\n— Już nieżywi? — zapytał.\n— Tylko bezprzytomni.\n— Ja przynieść ich!\nOlbrzymi czarny przyniósł jednego po drugim na swoich szerokich barkach, poczem ich natychmiast związano. Teraz mogłem już wyjaśnić kupcom, dlaczego to uczyniliśmy. Kupcy wpadli w straszną wściekłość i domagali się natychmiastowej śmierci wojażerów. Musiałem im się oczywiście sprzeciwić.\n— Sawanna rządzi się także swojemi prawami i ustawami. Gdyby stanęli przeciwko nam z bronią w ręku, kiedy życie nasze zależałoby od mgnienia oka, moglibyśmy ich powystrzelać, ale wobec tego stanu rzeczy nie wolno nam popełnić morderstwa. Musimy tylko złożyć sąd na nich.\n— Oh, oh, tak jury — rzekł murzyn, ciesząc się już z góry widowiskiem — a potem Bob powiesić wszystkich pięciu!\n— Teraz nie czas na to. Noc ciemna, a ognisk nie mamy, trzeba więc zaczekać do dnia. Jest nas siedmiu, pięciu więc może spać swobodnie, a dwu będzie czuwało. O jeńców możemy być spokojni, dopóki słońce nie zejdzie.\nKosztowało mnie sporo trudu, zanim przeparłem swoje zdanie, doprowadziłem jednak do tego, że pięciu ułożyło się znów na spoczynek, ja zaś z jednym z kupców stanąłem na straży. W godzinę potem zluzowano nas, a ostatnią wartę wziął Sam na siebie, gdyż o tym czasie zaczynało już szarzeć i para oczu wystarczała zupełnie do naszego bezpieczeństwa.\nPrzez całą noc nie odezwał się żaden z pojmanych. Kiedyśmy jednak powstali, zauważyłem, że Wiliams i jego towarzysz już byli przytomni. Zjedliśmy najpierw śniadanie, a koniom daliśmy porcyę kukurydzy. Potem przystąpiliśmy do rozprawy. Sam skinął na mnie i powiedział:\n— Ten czcigodny mąż podszedł was i słyszał wszystko dokładnie. Nie jesteście westmanami, gdyż prawdziwy preryowy myśliwiec, byłby się o wiele mą drzejmądrzej zabrał do rzeczy.\n— Nie rozdrażniaj się niepotrzebnie, mój synu! Dowiesz się jeszcze, kto to te greenhorny, które cię sądzić mają na śmierć i życie. Ten mąż powalił was sam jeden pięścią, a dokonał tego tak poprawnie, że nikt tego nie zauważył, nawet wy sami. Właściciel tak pięknej pięści nazywa się Old Shatterhand. A teraz przypatrzcie się mnie! Czy może ten, któremu Nawajowie obcięli uszy, nazywać siebie Sans-ear? My więc jesteśmy tymi dwoma, którzy mogą się sami zapuścić w Llano Estaccado. Prawdą jest również to, że kazaliśmy wczoraj padać deszczowi. Któż bowiem inny mógł to uczynić? A może słyszał kto kiedy, żeby deszcz dobrowolnie padał na Estaccado?\nWrażenie, jakie nasze nazwiska wywarły na tych pięciu ludziach, nie było zaiste zbyt zachęcające. Wiliams zabrał głos pierwszy. Rozważywszy sobie sytuacyę, wpadł właśnie dzięki naszym nazwiskom na myśl, że nie potrzebuje się obawiać gwałtu z naszej strony.\n— Jeśli rzeczywiście jesteście tymi, za kogo się podajecie, to spodziewamy się sprawiedliwości. Powiem wam prawdę. Nosiłem dawniej inne nazwisko, lecz to nie zbrodnia, gdyż wy właściwie także nie nazywacie się Old Shatterhand i Sans-ear. Każdemu wolno przybrać sobie nazwisko, jakie mu się spodoba.\n— Well! Nie jesteś też oskarżony o zmianę nazwiska!\n— A morderstwa także nie możecie nam zarzucić, gdyż nie popełniliśmy go, ani nie chcieliśmy popełnić. Rozmawialiśmy wprawdzie wczoraj wieczorem o morderstwie, ale czy wymówiliśmy przytem wasze nazwiska?\nPoczciwy Sam patrzył długo przed siebie, aż wkońcu rzekł z niezadowoleniem:\n— Tego nie uczyniliście istotnie, ale z waszych słów można było o wszystkiem wywnioskować.\n— Wniosek to jeszcze nie dowód, oparty na rzeczywistości. Taki sąd sawannowy to rzecz bardzo chwalebna, ale on może sądzić tylko na podstawie faktów, a nie domysłów. My przyjęliśmy do siebie uprzejmie Sans-eara i Old Shatterhanda, a oni w nagrodę za to chcą nas zabić. Dowiedzą się o tem wszyscy myśliwi od Wielkiego Jeziora aż po Mississipi, od Meksykańskiej zatoki aż do rzeki Niewolników, a każdy powie, że ci dwaj wielcy westmani są zbójami i mordercami.\nMusiałem w duszy przyznać, że ten łotr dobrze prowadził swoją obronę, która Sama tak zaskoczyła niespodzianie, że się z miejsca poderwał.\n— s’death! Tego nikt nie powie, gdyż my was nie skażemy na śmierć. Jesteście wolni, jak sądzę! Co wy, panowie, na to?\n— Są rzeczywiście niewinni! — rzekli trzej kupcy których przekonanie o winie oskarżonych od początku ienie było zbyt wielkie.\n— Ja także nie mogę nic przeciwko nim podnieść — rzekł Bernard. — Kim są i jak się nazywają, to nas nic nie obchodzi, nasze oskarżenie opiera się tylko na domysłach, a nie na dowodach.\nMurzyn Bob poprostu osłupiał, kiedy spostrzegł, że pozbawiono go nadziei powieszenia winowajców. Co do mnie, byłem z tego zwrotu sprawy dość zadowolony, przewidziałem go nawet i dlatego nietylko wczoraj doradzałem zwłokę, lecz pozostawiłem dzisiaj Samowi przewodnictwo. On jako myśliwiec posiadał wprawdzie rzadką przebiegłość, lecz brakło mu zdolności do wzięcia mordercy w ogień pytań krzyżowych. Na preryi nie jest się nigdy pewnym swego życia, na cóż więc niszczyć pięć żyć ludzkich, skoro nie zaszedł najmniejszy wrogi uczynek? W przeciwnym bowiem razie musianoby zabijać nieprzyjaciela za sam jego domniemany zamiar. Mniej zależało mi na śmierci tych ludzi, ile raczej na naszem bezpieczeństwie, a w tym względzie można było zarządzić, co było potrzebnem. Nie mogłem jednak nie ukłuć Sama za to, że dał na sobie wymóc to, na co powinniśmy byli raczej pozwolić z łagodności i łaski. Gdy więc zwrócił się z zapytaniem o moje zdanie, odrzekłem:\n— Czy wiesz, Samie, co jest zaletą twojej Tony?\n— Że ma olej w głowie.\n— Egad, przypominam sobie, a ty masz także widocznie dobrą pamięć na rzeczy tego rodzaju. Ale co ja jestem temu winien, że jestem myśliwcem, a nie uczonym w prawie? Ty może potrafiłbyś wydobyć co z tych ludzi, czemu więc nie przyjąłeś godności szeryfa? Teraz oni są wolni, gdyż muszę dotrzymać słowa.\n— Oczywiście, gdyż moje zdanie nie mogłoby teraz rozstrzygnąć. Zwalnia się ich od oskarżenia o zamach morderczy, lecz w innym względzie jeszcze nie. Master Wiliams, zapytam was teraz o pewną rzecz, a od waszej odpowiedzi będzie zależało, co się dalej z wami stanie. W którym kierunku można najprędzej dostać się nad Rio Pecos?\n— Wobec tego wszyscy zawdzięczamy wam życie. Bylibyśmy zginęli z pragnienia tam, gdzieście nas spotkali.\n — Więc nie spodziewacie się pochwycić kiedyś złodzieja i odebrać przynajmniej części własności?\n— Bynajmniej! Sprawcy są pewnie razem ze swą zdobyczą już poza granicami kraju, a chociaż umieściłem ogłoszenie o tym strasznym wypadku we wszystkich większych gazetach Europy i Ameryki i dodałem dokładny opis zrabowanych przedmiotów, mimoto na nic mi się to nie przyda, gdyż wytrawny złoczyńca znajdzie dość środków i dróg do zabezpieczenia się przed pościgiem.\n— Chciałbym przeczytać to ogłoszenie!\n— Możecie! Noszę przy sobie numer „Morning Heralda“, aby mieć pod ręką to ogłoszenie na wszelki wypadek.\nWydobył z kieszeni gazetę i podał mnie. Jadąc dalej, przeczytałem opis i wpadłem w podziw znowu nad jednem z owych wyższych zrządzeń, które niedowiarkowie nazywają przypadkiem. Skończywszy czytać, złożyłem papier i oddałem Marshallowi, mówiąc:\n— A coby było, gdybym sprawcę, a przynajmniej jednego ze sprawców dokładnie wam oznaczył?\n— Wy, Charley? — zapytał pośpiesznie.\n— I dopomógł wam do odzyskania przynajmniej części straty?\n— Nie róbcie lichych żartów, Charley! Wy znajdowaliście się na preryi wówczas, kiedy czyn popełniono. Jakże potrafilibyście dokonać tego, co nie udało się ludziom, dotkniętym tem najbliżej?\n— Bernardzie, jestem człowiek prosty, ale szczęśliwy ten, kto z młodych lat zdołał ocalić i zachować aż do poważnego wieku męskiego swoją wiarę dziecięcą. Jest oko, czuwające nad wszystkiem, i ręka, która najgorsze zamiary zamienia dla nas w dobre, a dla tego oka, dla tej ręki leżą Louisville i sawanna blizko siebie. Popatrzcie na to!\nWydobyłem i podałem mu sakiewkę. On wziął ją z gorączkowem podnieceniem, a gdy ją otwierał, ręce mu drżały. Zaledwie okiem rzucił na zawartość sakiewki, wydał okrzyk jak zaskoczony radosną niespodzianką:\n— Panie, mój Boże, nasze dyamenty! Tak, to one, to naprawdę te same! W jaki sposób...\n— Stójcie! — przerwałem mu. — Pohamujcie się, mój młody panie! Idący za nami nie potrzebują słyszeć dokładnie, o czem mówimy. Jeśli to wasze kamienie, to zatrzymajcie je sobie, żebyście zaś mnie przypadkiem nie wzięli za opryszka, to wam opowiem, w jaki sposób do nich przyszedłem.\n— Charley, co wam na myśl przychodzi! Jak możecie sądzić, żebym ja...\n— Powoli, powoli! Krzyczycie, jak gdyby w Australii miano usłyszeć, o co nam tutaj chodzi!\nPoczciwego Bernarda istotnie pozbawiła radość potrzebnego w takich razach spokoju. Cieszyłem się z całego serca jego szczęściem i żałowałem tylko, że razem z kamieniami niepodobna było zwrócić mu życia ojca.\n— Opowiadajcie, Charley! Ciekawym, jak moje kamienie dostały się w wasze ręce — prosił mnie.\n— Sprawcę mordu i rabunku miałem już prawie w ręku. Był tak blizko mnie, że tą nogą strąciłem go z lokomotywy, na której stałem, a Sam ścigał go, choć bezskutecznie. Lecz spodziewam się, że dostanę go znowu w ręce i to wkrótce może po drugiej stronie Rio Pecos. On bowiem zwrócił się tam pewnie z powodu jakiegoś nowego łajdactwa, na którego ślad również wpadniemy.\n— Opowiadajcie, Charley, opowiadajcie!\nOpowiedziałem mu o napadzie na pociąg, dokonanym przez Ogellallajów, wraz ze wszystkimi szczegółami i przeczytałem potem list Patrika do Freda Morgana. Bernard przysłuchiwał się z największą uwagą, a potem rzekł:\n— Pochwycimy go, Charley, pochwycimy i dowiemy się także, gdzie reszta klejnotów się podziała!\n— Nie zaczynajcie znowu krzyczeć, Bernardzie! Zostawiliśmy wprawdzie naszych towarzyszy za sobą o kilka długości końskich, tu na Zachodzie jednak należy się ukrywać z najdrobniejszą nawet rzeczą, gdyż nierozwaga nigdy nie przynosi pożytku.\n— Fred Morgan,Morgan.\n — Nie będę się sprzeczał. Ale kamienie były własnością Marshalla i już mu je oddałem.\n— Ha, skoro to uczyniłeś, to musisz być nadzwyczajnie pewnym. Ucieszy się biedny chłopiec! Wobec tego jest nowy powód do pomówienia kilku słów z tym Morganem. Obym jak najprędzej mógł dla niego naciąć karby!\n— A co zrobimy, gdy się z nim załatwimy?\n— Co zrobimy? Hm, ja tylko za nim udałem się na Południe i poszedłbym aż do Meksyku, Brazylii i Kraju Ognistego. Jeśli go jednak tu znajdę, to wszystko mi jedno, dokąd się potem zwrócę. Może przyjdzie mi chęć wyjechać do starej Kalifornii, gdzie podobno nie brak sposobności do nadzwyczajnych przygód.\n— W takim razie idziemy razem. Pozostaje mi jeszcze kilka miesięcy czasu, a nie chciałbym poczciwego Bernarda puszczać samego w tę daleką i niebezpieczną drogę.\n— Well, a więc zgoda! Postaraj się przedtem o to, żebyśmy wydostali się z tego piasku i z tego towarzystwa, które mi się teraz mniej podoba, aniżeli rano, a szczególnie nie przypada mi do smaku twarz tego młodego. To gęba, że tylko bić i zdaje mi się, że widziałem ją już raz przy jakiejś złej robocie.\n— Mnie tak samo się zdaje. Może sobie przypomnę, gdzie się z nim zetknąłem.\nJechaliśmy bez przeszkody aż do wieczora. Gdy się ściemniło, zatrzymaliśmy się, a zaopatrzywszy konie i zjadłszy po kawałku twardego suszonego mięsa, udaliśmy się na spoczynek. Jeńców skrępowano na noc, a straż pilnowała, żeby się nie uwolnili. Gdy nadszedł ranek, ruszyliśmy znowu naprzód i już około południa znaleźliśmy się na obszarze mniej wyjałowionym. Kaktusy, napotkane po drodze, były soczystsze, a tu i ówdzie wystawały już z piasku kępki żółtozielonej trawy, którą konie żarłocznie skubały. Zwolna zaczęły się te kępki łączyć w szersze płaszczyzny, pustynia zmieniła się w łąkę, wobec czego musieliśmy z koni pozsiadać, aby je zaspokoić. Z iście wilczym głodem rzuciły się też one na zieleń. Nie mogliśmy im na zbyt wiele pozwolić dlatego spętaliśmy i przywiązaliśmy je do palików, żeby pasły się tylko na długość lass. Teraz byliśmy pewni, że znajdziemy niebawem wodę, wobec tego nie oszczędzaliśmy już resztek tej, którą mieliśmy z sobą.\nGdyśmy się tak cieszyli, że straszna pustynia została już nareszcie za nami, przystąpił do mnie Wiiiams i zapytał:\n— Sir, czy teraz wierzycie, że powiedziałem prawdę?\n— Więc oddajcie nam broń i konie i puśćcie nas wolno. Nie zrobiliśmy wam nic złego i mamy prawo tego żądać.\n— Być może, ponieważ jednak nie mogę sam rozstrzygać, muszę przeto poradzić się drugich.\nZeszliśmy się na naradę, którą ja rozpocząłem z góry obmyślanym wstępem.\n— Panowie! Pustynię minęliśmy szczęśliwie, a przed nami otwiera się kraj dobry. Teraz zachodzi pytanie, czy możemy jeszcze razem pozostać. Dokąd zamierzacie się udać? — zwróciłem się przedewszystkiem do kupców.\n— Do Paso del Norte — brzmiała odpowiedź.\n— My czterej pojedziemy do Santa Fé, drogi więc nasze się rozchodzą. A teraz jeszcze pytanie, co zrobić z tymi pięciu ludźmi.\nTę ważną sprawę załatwiono po krótkiej naradzie w ten sposób, że postanowiono wypuścić wojażerów na wolność i to nie dopiero jutro, lecz dzisiaj jeszcze. Nie sprzeciwiało się to mojemu planowi, przeto jeńcy otrzymali swoją własność napowrót i ruszyli w drogę natychmiast. Na pytanie, w którą stronę się zwrócą, odpowiedział Wiliams, że pójdą wzdłuż rzeki Pecos aż do Rio Grande, aby tam zapolować na bawoły. W pół godziny po nich odjechali także kupcy i niebawem obie grupy zniknęły na widnokręgu.\nMy siedzieliśmy jeszcze dalej w milczeniu, aż Sam przerwał ciszę słowami:\n— Jak sądzisz o nich, Charley?\nŚcieżka biegła ku szerokiej polanie, na której środku rosły gęste zarośla, tak poprzeplatane dzikim chmielem, że trudno było przez nie coś zobaczyć. Stamtąd doleciało mnie parskanie. Poczołgałem się skrajem polany, aby zobaczyć, czy w zaroślach znajduje się jaki otwór, lecz nie znalazłem żadnego. Niezawodnie zakryto go gdyż w tej chwili właśnie odezwał się jeden, a potem drugi głos, zdradzając obecność większej liczby ludzi.\n— Ja? Czy mam ci kulą łeb strzaskać? A więc nietylko podsłuchano cię, lecz nawet powalono, powalono pięścią jak dziecko, jak tchórza?\n— Milcz! Jesteś tysiąc razy głupszy od nich, a mimoto sam nie powiedziałbyś im, dokąd idziesz naprawdę. Znam bardzo dobrze sposoby tych północnych obieżylasów. Jeśli zechcą szukać naszych śladów, to znajdą je, choćbyśmy powietrzem jechali. Nie jesteśmy nawet pewni, czy któryś z nich nie siedzi teraz już w krzakach i nie słyszy naszej rozmowy.\nZacny kapitan nie znał nas przecież tak dokładnie, jak sądził, gdyż byłby wydał zupełnie inne zarządzenia. Na preryi zdarza się tak samo jak w cywilizowanych krajach skłonność do przesady, która robi „z muchy słonia“, jak się to zwykle powiada. Jeśli się myśliwiec raz lub dwa razy postawi dzielnie do swoich wrogów, a w dodatku zdoła bystrość swoją zaznaczyć, to głoszą o nim od obozu do obozu, wszędzie coś dodadzą, aż wkońcu zostaje on bohaterem, a imię jego działa prawie tak samo jak jego broń. Ja dostałem dopiero co nawet strzelbę od dyabła, a tem cudownem narzędziem był mój zwykły sztuciec, z którego mogłem dwadzieścia pięć razy wystrzelić.\nPrzybycie tych ludzi zaprzątnęło tak dalece uwagę obecnych, że ja mogłem się cofnąć wygodnie. Przedtem jednak postarałem się o dowód, że tam byłem. Oto dowódca złożył był za sobą pas z nożem i dwoma okutymi mosiądzem pistoletami tak, że jednego z nich mogłem ręką dosięgnąć. Zabrałem więc pistolet i zacząłem powoli czołgać się wstecz, zacierając za sobą cal po calu ślady. To samo uczyniłem także poza ścianą zarośli, poczem przemknąłem szybko przez polanę i wpadłem znowu w zarośla. Stąd posuwałem się dalej wstecz na palcach rąk i nóg, aby trop zniszczyć za sobą, dopóki nie oddaliłem się na tyle, że mogłem już w wyprostowanej postawie powrócić do mego konia. Odwiązawszy go, objechałem takim łukiem, że stakemani nie mogli odkryć mojej obecności.\n— Pa...trik... Mor...gan...! — zawołał Sam poraz pierwszy, od kiedy go znałem, z miną wielkiego zmartwienia. — Patrik Morgan! Czy to być może? O Samie Hawerfield, ty stary coonie, jaki z ciebie osioł! Masz tego łotra już pomiędzy palcami, jesteś szeryfem w sądzie nad nim i puszczasz go znowu wolno! Charley, czy wiesz pewnie, że to jest on?\n— Nawet bardzo dokładnie. Pojmuję już teraz, dlaczego wydał mi się tak znanym: on podobny do ojca.\n— Ali right! Teraz mi się rozjaśnia! Z tego samego powodu przyszło mnie także na myśl, że go już gdzieś widziałem. Gdzie on jest? Przypuszczam, że nie zdoła nam umknąć!\n— Zamorduje owych trzech kupców, a potem uda się tylko z jednym towarzyszem do Skettel Pik i Head Pik, aby tam spotkać się z ojcem.\n— W takim razie ruszamy za nim!\n— Stój, Samie! Wieczór już zapada, nie zobaczymy więc jego śladów, a oprócz tego musimy się przygotować na zaszczytne odwiedziny.\n— Odwiedziny? Któż tu przyjdzie?\n— Ten Patrik jest członkiem bandy stakemanów, którzy opodal mają swój obóz. Ich dowódca, Meksykanin, którego nazywają kapitanem, odbył niewątpliwie pod starym Florimontem wcale niezłą szkołę. Podsłuchałem tych rozbójników, gdy Wiliams opowiadał im o naszej przygodzie. Chcą na nas uderzyć punktualnie o północy.\n— Przypuszczają więc, że tu zostaniemy?\n— Well, w takim razie niech się spełni ich życzenie, gdyż teraz dopiero zatrzymamy się naprawdę i powitamy ich serdecznem good evening! Ilu ich jest?\n— Dwudziestu jeden.\n— To trochę za dużo na nas czterech! Wobec tego ja radzę zrobić tak: Zapalmy ognisko, poukładajmy dokoła nasze bluzy, żeby je te łotry wzięły za nas, sami zaś ustawmy się nieco dalej, żeby napastnicy weszli pomiędzy nas a płomienie. W ten sposób będziemy mieli dobry cel.\n— To dobry plan — oświadczył Bernard — i zdaniem mojem jedyny, jaki się da wykonać w naszem położeniu.\n — Oni zostawią pewnie kogoś na straży!\n— Znam miejsce, na któremby się strażnik w danym razie znajdował.\n— Pomyśl, że będą nas ścigali!\n— To samo uczyniliby niezawodnie, gdybyśmy tu na nich zaczekali, a wtedy dopiero musielibyśmy umykać.\n— Masz niestety słuszność! Kiedy więc ruszamy?\n— Za kwadrans będzie już zupełnie ciemno. O tej porze się wybierzemy.\n— O to być pięknie! — rzekł murzyn. — Bob jechać razem i wziąć wszystkie rzeczy, jakie leżeć u zbójców. To lepiej, niż zostać i zastrzelić Boba!\nTymczasem noc zaległa okolicę, że było widać zaledwie o kilka kroków. Wyjechaliśmy więc, ja na czele, a reszta za mną wzorem Indyan jeden za drugim.\nOczywiście nie puściliśmy się prosto do kryjówki, lecz zatoczyliśmy jak największe koło, po którem dostaliśmy się na miejsce w zaroślach, oddalone może o milę angielską od obozu stakemanów. Przywiązaliśmy tu konie i udaliśmy się pieszo ku kryjówce. Chociaż zarówno Marshall jak i murzyn nie mieli wielkiej wprawy w skradaniu się, mimoto dotarliśmy niepostrzeżenie na skraj polany wprost naprzeciwko zarośli, w których przedtem leżała warta.\nŚwiatło nad obozem dowodziło, że płonęło ognisko, a przynajmniej pochodnia, dokoła nas jednak było tak ciemno, że mogłem bez obawy przejść przez polanę w wyprostowanej postawie. Odnalazłem szczęśliwie to miejsce, z którego podsłuchałem był poprzednią rozmowę, a przecisnąwszy się pomiędzy korzeniami, ujrzałem wszystkich, jak stali w pełnem uzbrojeniu gotowi do drogi.\n— Gdybyśmy byli znaleźli choć najmniejszy ślad, to należałoby przypuścić, że jeden z tych dwu myśliwców był tutaj, żeby nas podsłuchać. Gdzie się podział ten pistolet? Może zgubiłem go podczas jazdy dziś rano i nie zauważyłem tego, odkładając pas. Hoblyn, czy widziałeś rzeczywiście ich wszystkich czterech, siedzących razem?\nJa przycisnąłem się z jednej, a Sam z drugiej strony do krzaka. W chwili, gdy strażnik znalazł się pomiędzy nami, pochwycił go Sam za gardło. Ja oderwałem od bluzy jego dużą szmatę, zwinąłem ją w kłąb i wcisnąłem między zęby. Następnie własnem jego lassem skrępowaliśmy mu ręce i nogi i w tym stanie przywiązali do krzaku.\nSkan zawiera grafikę nie w PD. Potem udaliśmy się do wejścia, gdzie ja odsunąłem trochę na bok gałęzie dzikiego chmielu. Wiliams siedział przy ogniu i piekł kawałek mięsa. Był zwrócony do mnie plecyma, dzięki czemu mogłem się do niego zbliżyć niepostrzeżenie.\n— Trzymajcie wyżej, master Wiliams, bo przypalicie! — odezwałem się nagle.\nStakeman odwrócił się, a skoro mnie poznał, wprost nie mógł się ruszyć z miejsca.\n— Dobry wieczór! Omal że nie zapomniałem przywitać się z wami, a gentlemanom waszego pokroju należy się nie byle jaka grzeczność.\nSkan zawiera grafikę nie w PD.   — Old... Old... Shat... Shatterhand! — wyjąkał, wytrzeszczając na mnie oczy. — Czego tu chcecie?\n— Powiem wszystko! — przyrzekł wylękły abuś.rabuś.\nPozdejmowaliśmy skóry i zaczęliśmy badać zapasyzapasy. Było tam poprostu mnóstwo tego wszystkiego, co kiedykolwiek przewożono przez Estaccado. Broń wszelkiego rodzaju, proch, ołów, naboje, lassa, siodła, worki, koce, zupełne ubrania myśliwskie, sukna i calico, ozdoby, nieprawdziwe korale i sznury pereł, noszone z upodobaniem przez Indyanki, towary szmuklerskie, różne narzędzia, oraz wiele puszek pełnych pemmikanu, wielka ilość innych środków żywności, a po wszystkiem poznać było, że pochodziło z grabieży.\nTeraz błysnęła mi przez głowę myśl. „Wzbogacimy się w każdym razie,“ pisał ten człowiek do ojca. Czyżby zamierzał zdradzić swego towarzysza?\n— Czy nie potrafisz określić, gdzie mniej więcej może być ta kryjówka?\n— Nie. Przypuszczam, że kapitan nie dowierza porucznikowi, który odjechał dzisiaj z jeszcze jednym do Head Pik nad Rio Pecos. Jutro miałem ja z dwoma jeszcze ludźmi udać się za nim, żeby go śledzić.\n— Ach! Wobec tegatego kapitan opisał ci to miejsce całkiem dokładnie?\nZapytany milczał z zakłopotaniem.\n— Powiedz prawdę! W przeciwnym bowiem razie zginiesz! Jeśli zaś nie skłamiesz, to dostąpisz łaski, chociaż wszyscy zasłużyliście na stryczek.\n— Dobrze się domyślacie, sir!\n— Które to miejsce?\n— Polecono mi natychmiast po odjeździe stąd odszukać je i zastrzelić porucznika, gdyby się tam zbliżył. To mała dolinka, którą znam bardzo dokładnie, ponieważ raz już tam byłem. Opis nie na wieleby wam się przydał, gdyż mimo to nie zdołalibyście jej znaleźć.\n— Czy kapitan oznaczył ci tylko dolinkę, czy też wymienił jaki punkt szczególniejszy?\n— Punktu nie podał, kazał tylko ukryć się i posłać porucznikowi kulę w łeb, gdyby wszedł na dolinkę.\n— To mi wystarcza. Darowuję ci życie, oczywiście pod tym warunkiem, że zaprowadzisz nas do tej doliny.\n— Owszem, dopełnię tego warunku.\n— Zapamiętaj sobie jednak, że pożegnasz się ze światem, jeślibyś usiłował nas oszukać. Teraz pojedziesz z nami nie jako wolny, lecz jako jeniec.\n— Well! — rzekł Sam. — Wobec tego byłoby ukończone nasze badanie tutaj. Co dalej?\n— Zabierzemy z sobą tylko złoto i przedmioty dla nas potrzebne, jak: broń, amunicyę, tytoń i żywność, oraz kilka drobnostek na podarunki dla Indyan na wypadek, gdybyśmy się z nimi spotkali. Wy wybierajcie, a ja przypatrzę się tymczasem koniom.\nOdrazu wpadły mi w oko cztery krępe michigańskie kłusaki, które doskonale nadawały się do dźwigania ciężarów. Oprócz tych mogły się nam przydać dzięki swoim zaletom jeszcze tylko trzy mustangi. Dwa z nich przeznaczyłem dla Bernarda i Boba, którzy jechali dotąd na lichych człapakach, a na jednego miał wsiąść Hoblyn.\nSiodła juczne, podobne do tych, jakie noszą muły, znalazły się także. Po jednem więc przywiązałem do każdego kłusaka. Następnie owinięto w koce to wszystko, co mieliśmy z sobą zabrać, a tak powstało ośm pakunków, po dwa na jednego konia. Resztę przedmiotów ułożyliśmy w wielki stos, umieściwszy na tem miejscu poprzednio proch, któregośmy nie potrzebowali, oraz wszystkie łatwo zapalne materyały.\n— Co zrobimy z tamtymi końmi? — zapytał Sam.\n— Bob rozpęta je i wypędzi na preryę. Nie jest to wprawdzie rozumny sposób pozbawienia stakemanów ich wierzchowców, ale żal mi zabijać niewinne zwierzęta. Ty prowadź orszak, a ja zostanę i podpalę stos.\n— Czemu nie mamy uczynić tego zaraz? — spytał mnie Marshall“.Marshall.\n— Ogień będzie widoczny zdaleka. Stakemani, nie znalazłszy nas w naszym obozie, wrócą czemprędzej i mogliby nas pomimo ciemności doścignąć. Lepiej zatem będzie, jeśli wy odjedziecie dość daleko, a ja dopędzę was wkrótce na moim koniu.\n— Well, to słuszne, Charley, a więc naprzód, boys! — zawołał Sam i ruszył przodem, prowadząc za cugle jednego z koni jucznych; za nim poszły trzy inne, a Bernard i Bob zamykali mały orszak, wiodąc między sobą przywiązanego do konia Hoblyna. Ja stanąłem przy swoim koniu i zaczekałem, aż ucichł odgłos kopyt wierzchowców moich towarzyszy, wreszcie po upływie jeszcze jednego kwadransu, nie chcąc dłużej zwlekać, bo stakemani mogli mię zaskoczyć niespodziewanie, wszedłem znów do kryjówki, by stos podpalić.\nSkan zawiera grafikę nie w PD. Z podartego koca sporządziliśmy przedtem rodzaj lontu, ażeby go można było zapalić i usunąć się z tego miejsca, zanimby płomień doszedł do prochu. Należało się także spodziewać wybuchu, ponieważ włożyliśmy byli do koca mnóstwo naboi. Zapaliwszy więc lont, wziąłem konia za cugle i wyprowadziłem ścieżką na preryę. Przy ostatnich zaroślach wskoczyłem na siodło. Wtem dał się słyszeć straszny huk i trzask. To dowodziło, że ogień dosięgnął zawiniętych w kocu naboi. Ścisnąłem konia ostrogami i odjechałem tak szybko, jak na to ciemność pozwalała, aby się wydostać z kręgu światła płonącej kryjówki. Ogień pochłonął całe mienie stakemanów, zagrabione nieszczęśliwym podróżnym Estaccada.\n↑ Szop, pracz.\nTę stronę ostatnio edytowano 18 lut 2017, 00:35.


Jak leczyć zaburzenia rozwojowe u 7-latka? - Na pytanie odpowiada mgr Anna Ingarden | WP abcZdrowie\nJak leczyć zaburzenia rozwojowe u 7-latka?\n7-letni chłopiec ma zaburzenia rozwojowe oraz brak koncentracji. Dziecko od roku chodzi do zerówki, jedyne litery jakie rozróżnia to tylko 'm', 'a', 'o', 'u', 'e', 's'. Ma system FM, jest bardzo dobry z matematyki i ma wysoki iloraz inteligencji. Ponadto dziecko przejawia wiele agresji, uczęszcza na terapię do psychologa, psychiatry oraz do logopedy. Nie widać żadnych pozytywnych rezultatów. Dziecko przyjmuje leki uspokajające (po których jest w bardzo małym stopniu spokojniejszy). Bardzo często skarży się na bóle głowy i brzucha. Neurolog wysyła nas cały czas do psychologa, ale dziecko jest pod opieką psychologa od 3 roku życia. Na co mogą wskazywać jego problemy? Nikt nie chce pomóc w znalezieniu przyczyny.\nNeurologia Ból głowy Ból brzucha Agresja Leki uspokajające Inteligencja\nProponuję zmienic psychologa. Jeśli przez cztery lata nie widać poprawy, która absolutnie powinna mieć miejsce, to najprawdopodobniej stosowane metody są niewystarczające. Pozdrawiam\nCzy możliwy jest autyzm u 7-latka? – odpowiada Mgr Iwona Stanicka\nZaburzenia rozwojowe u 2,5-letniego dziecka – odpowiada Mgr Joanna Gałczyńska-Adamiak\nAutyzm u 4-latka – odpowiada Mgr Katarzyna Garbacz\nAgresywne zachowanie u 14-latka – odpowiada Mgr Edyta Kołodziej-Szmid\nJak pomóc w zaburzeniach emocjonalnych u 8-latka? – odpowiada Mgr Barbara Szalacha\nO inteligencji świadczą często nieoczywiste i niet...\nWbrew pozorom zajęcza warga to nie tylko problem e...\nInterna • Ginekologia • Psychologia • Leki • Rezonans magnetyczny • Gastroenterologia • Tomografia komputerowa • Zawroty głowy • Prawdopodobieństwo ciąży • Stosowanie leków • Osłabienie • Nudności • Psychoterapia • Drętwienia i mrowienia • Ból podbrzusza • Stres • Biegunka • Wymioty • USG jamy brzusznej • Zaburzenia miesiączkowania • Torbiel jajnika • Alergia • Przepuklina • Zaburzenia widzenia • Senność • Wzdęcia brzucha • Ból jajnika • Problemy z koncentracją • Drętwienie kończyn\nCechy, które świadczą o wysokiej inteligencji • Inteligencja - definicja, rodzaje według Howarda Gardnera, iloraz inteligencji • 17 oznak świadczących o inteligencji. Nie są oczywiste • Zajęcza warga. Jak leczy się rozszczep wargi? • Lęk separacyjny • Dysleksja - przyczyny, objawy, rodzaje, diagnoza, nauka, zaburzenia uczenia się, Metoda Warnkego • Syndrom Piotrusia Pana • Stres u dzieci • Depresja dzieci • Zaburzenia rozwoju\nDr n. med. Anna Błażucka - Neurolog, Warszawa • Lek. Marta Milewska-Jędrzejczak - Neurolog, Brzeziny • Lek. Paweł Ignatowicz - Neurolog, Warszawa • Lek. Henryka Łuka - Neurolog, Kraków


Imprezownia | Wodzirej Fantomasz | Strona 2.\nJak rolnicy powinni świętować\nNa to pytanie można by opowiadać długo. Ale można również pojechać do Łomaz, by organoleptycznie przekonać się, jak dożynki powinny wyglądać.\nŚwięto plonów powinno mieć wyjątkową oprawę. Wszak rolnicy to znaczna część społeczeństwa polskiego. Nie powinny te uroczystości się przeradzać w wyborcze kampanie czy festyny, w których jedynym akcentem jest dożynkowy wieniec.\nW Łomazach święto plonów od lat robione jest „z pompą”. Po mszy następuje potężny korowód. Każda z miejscowości gminnych nie tylko prezentuje oficjalnie swój wieniec, często będący owocem kilkumiesięcznej pracy mieszkańców. Wioski pokazują także swój dorobek. Do tego dochodzą ludowe śpiewy, tańce, i co najważniejsze dla wielu gości, stoiska gminnych miejscowości. Tam swoje dzieła prezentują lokalni artyści: malarze, rzeźbiarze, hafciarki, wiejskie teatry. We wstępie słowo „organoleptycznie” nie pojawiło się przypadkowo. Przy każdym stoisku wsi można częstować się swojskimi potrawami, wyjątkowymi w smaku, stuprocentowo zdrowymi, bez dodatku chemii. Nie ma co ukrywać, że to jeszcze bardziej potęguje popularność stoisk, ale cóż się dziwić, niecodziennie można smakować tak naturalne, i robione z sercem potrawy.\nBogaty na scenie program, z dwugodzinnym występem artystów z Białorusi oraz sprawna organizacja i przebieg dożynek również mi, jako konferansjerowi, sprawiły nie lada frajdę.\nJarmak – więcej niż targ\nGminny Ośrodek Kultury w Jeziorzanach od kilku lat angażuje lokalną społeczność w działania twórcze, aktywne, niestandardowe. Jedną z takich inicjatyw był Jarmak Przytocki.\nJarmak – tu nie ma literówki, tak bowiem kiedyś nazywano ważne w miasteczkach targi. Jarmak był bardzo istotny w sridiwusjy społeczności więjskiej. Można było na nim coś kupić i sprzedać, ale, jak podaje miłośnik spotkań gwarowych Kazimierz Ożóg, ważniejsza była funkcja społeczna, integrująca wspólnotę, oraz ludyczna, rozrywkowa. Jarmak pozwalał na oderwanie ludzi od codziennych, żmudnych czynności.\nTak było w sierpniową niedzielę w Przytocznie. Handlowcy sprzedawali, ludzie kupowali. Ale ważniejsze były spotkania, integracja. W malowniczej gminie położonej nad Wieprzem spotkały się całe rodziny. Było wielu gości z Warszawy, którzy wypoczywając w spokojnej okolicy, chętnie angażowali się w konkursy przygotowane przez organizatorów. W quizie wiedzy o gminie oraz w rywalizacjach spożywczych w szranki stawali dorośli, a dzieci miały swój blok, w którym bawiły się i brały udział w konkursach z nagrodami. Na scenie występowały zespoły ludowe z tradycyjnymi śpiewami, a poza nią dzielni strażacy zaprezentowali akcję ratowniczą.\nWracając do wprowadzenia artykułu, zapraszam do obejrzenia filmu na stronie:\nBo warto robić więcej dla kultury.\nTagi: Jeziorzany, Przytoczno


Felsuma czteroplama – Wikipedia, wolna encyklopedia\ngatunek jaszczurki z rodziny gekonowatych\nFelsuma czteroplama (Phelsuma quadriocellata) – gatunek jaszczurki z rodziny gekonowatych.\n(W. Peters, 1883)\nGatunek Felsuma czteroplama\nWsch. część Madagaskaru.\nPysk wydłużony, ostro zakończony. Ogon masywny, dłuższy od reszty ciała. Kończyny dobrze wykształcone, końce palców, pozbawione pazurów, z szerokimi przylgami. Ciało pokryte jednakowej wielkości, niewielkimi, ziarnistymi łuskami, jedynie na ogonie łuski są wiesze i ułożone w regularne pierścienie. Źrenice oczu okrągłe.\nUbarwienie grzbietowej strony ciała jednolicie jaskrawozielone. Po bokach tułowia, za nasadą przednich i przed nasadą tylnych kończyn znajdują się cztery duże nieregularne, czarne plamy z jasnym obrzeżeniem od których gekon ten wziął swoją nazwę gatunkową. Brzuch ubarwiony jasno, żółto-zielono.\nProwadzi wyłącznie dzienny tryb życia. Żywi się drobnymi bezkręgowcami oraz miękkimi i soczystymi częściami roślin.\n↑ Phelsuma quadriocellata, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).\n↑ Phelsuma quadriocellata. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).\nWłodzimierz Juszczyk, Mały słownik zoologiczny gady i płazy, Wiedza Powszechna, Warszawa 1986\nOstatnio edytowano 8 lut 2020 o 03:53\nTę stronę ostatnio edytowano 8 lut 2020, 03:53.


DZIECI – Ich wykształcenie.\nPytanie (1910) – Czy święci powinni kształcić swe dzieci, by mogły one osiągnąć ziemskie stanowiska, wiedząc, że nie otrzymają tych stanowisk w tym wieku? Czy takie wykształcenie (wyższa uczelnia lub uniwersytet) będzie miało jakąś wartość w Tysiącleciu?\nOdpowiedź – Odpowiadam, że wykształcenie to wspaniała sprawa i bez wątpienia w Królestwie Mesjasza będzie wiele możliwości kształcenia się zagwarantowanych całemu światu, lecz będą one pod innym nadzorem i różnić się będą pod wieloma względami od edukacji oferowanej obecnie.\nDoradzam – jak to już zostało wyrażone na łamach „The Watch Tower” – żeby chrześcijanie nie posyłali swoich dzieci do szkół wyższych i uniwersytetów, bo jeśli to uczynią, narażą swoje dzieci na spore ryzyko utraty wiary i pobożności, a tym sposobem wyrządzą im krzywdę.\nPrzypomina mi się pewien drogi brat, chrześcijanin, który pięć lat temu zapytywał mnie w tym względzie, chcąc posłać swoją córkę do szkoły wyższej dla kobiet. Odradzałem mu to, twierdząc, że może tam ona stracić wiarę w Biblię. Postanowił wybrać najlepszą uczelnię i tak zrobił, i prawdopodobnie jest ona takową. Była to instytucja religijna, mająca denominacyjne podstawy. Niedawno rozmawiał ze mną i z ubolewaniem stwierdził: „Moja córka otrzymała edukację, lecz biedna dziewczyna nie wyznaje chrześcijańskiej religii ani nie posiada wiary w Biblię czy w Jezusa Chrystusa i szczerze wątpię, czy w ogóle wierzy w Boga”.\nKolejna sprawa, o której niedawno była wzmianka w „The Watch Tower”, dotyczy pewnego młodego człowieka, który przyjechał do Stanów Zjednoczonych z Indii. Studiował na jednym z wiodących uniwersytetów i skończył go jako człowiek niewierny i niewierzący. Teraz jest w Indiach, ponieważ pokonał swe niedowiarstwo, przeczytawszy „Wykłady Pisma Świętego” i stał się gorliwym wyznawcą nauk Biblii. Radzę więc, by ograniczyć edukację dzieci do nauki w szkołach publicznych, nie usiłując ich nawet posyłać do szkół średnich, bo i tam dostał się już w znacznym stopniu „wyższy krytycyzm”, a niedługo można się spodziewać, że przedostanie się i do zwykłych szkół. [57,1]


RevitaLash®Advanced - Tulipan\nHome / Kosmetyki / RevitaLash®Advanced\nthena Cosmetics, ciesząca się pozycją światowego lidera w dziedzinie opracowywania innowacyjnych i funkcjonalnych kosmetyków, która jako pionier stworzyła w 2006 roku pierwszą odżywkę stymulującą wzrost rzęs i brwi marki RevitaLash, ma przyjemność ogłosić przełom w zaawansowanej technologii pielęgnacji rzęs wprowadzając na rynek (czerwiec 2011 USA, lipiec 2011 Polska) najnowszą formułę RevitaLash®ADVANCED. Efekty jej działania i bezpieczeństwo zostało potwierdzone przez 5 niezależnych instytutów badawczych. RevitaLash®Advanced jest przetestowany dermatologicznie, oftalmologicznie, nie wywołuje alergii, nie powoduje podrażnień ani zmian w kolorze siatkówki.\nNowa bardziej zaawansowana i gęsta formuła powoduje, że odżywka nie sączy się na powierzchnię oka i można ją bezpieczniej aplikować tuż u nasady rzęs. Testy kliniczne nie wykazują żadnego wpływu na ciśnienie wewnątrz gałkowe oka ani ostrość widzenia. Skład najnowszej formuły RevitaLash® ADVANCED zawiera opracowane przez zespół doktora Brinkenhoffa jeszcze bardziej aktywne molekuły pochodnych nienasyconych kwasów karboksylowych, wyciągi roślinne m. in. palma sabałowa, żeń-szeń, zielona herbata, pszenica, nagietek lekarski, uzupełnione o działanie aktywnych nanopeptydów.\nProdukty marki RevitaLash s.ą dostępne w dwóch pojemnościach: RevitaLash®Advanced 3,5ml (6 miesięcy codziennej kuracji ) cena detaliczna – 330zł oraz RevitaLash®Advanced 2ml (3 miesiące codziennej kuracji) cena detaliczna – 250zł.


Kongsberg Automotive pracuje już jedynie z 20% wydajnością:… - Portal Włocławek\nKongsberg Automotive pracuje już jedynie z 20% wydajnością:…\nKongsberg Automotive pracuje już jedynie z 20% wydajnością: "Pracownicy agenci pracy tymczasowej, zgodnie z prawem, nie są do końca naszymi pracownikami, świadczą dla nas usługi"\n25.03.2020, 19:44 (aktualizacja 26.03.2020, 16:45)\n"Wiecie że Kongsberg zwalnia ludzi? Leci 400 osób zatrudnionych przez agencje pracy tymczasowej i mają zamknąć całkiem fabrykę przez epidemię"\n"Dziś tj. 18 marca zwolnili wszystkich Ukraińców. Następni będą ci, którym kończą się umowy tymczasowe"\nTo tylko jeden z wielu e-maili i wiadomości jakie napłynęły do nas od pracowników i bliskich osób zatrudnionych w fabryce Kongsberg Automotive pod Włocławkiem. Skontaktowaliśmy się dziś z przedstawicielem firmy by zweryfikować informacje, jednak dyrekcja zakładu nabiera wody w usta co do liczb....\nZakład produkcyjny Kongesberg Automotive w Brześciu Kujawskim otwarty w 2018 roku. Z powodu nadzwyczajnego stanu epidemiologicznego do pracy w Brześciu Kujawskim codziennie przybywało jeszcze 17 marca około 850 osób i jak nas zapewniano zakład produkujący części samochodowe dla kontrahentów z połowy Europy nie może pozwolić sobie na zamknięcie. Niestety, pogłębiająca się sytuacja kryzysowa spowodowała, że zaledwie tydzień później, zakład pracuje już jedynie z 20% wydajnością. Powodem są spadające ilości zamówień. Co oznacza to dla pracowników firmy? Nieuchronne zwolnienia, które w większości dotyczą tzw. pracowników agencyjnych, którzy są zatrudnieni za pośrednictwem agencji pracy tymczasowej i nie posiadają umowy o pracę bezpośrednio z pracodawcą\n„Większość naszych klientów zamyka swoje zakłady. Niektórzy jeszcze działają więc dopasowujemy naszą produkcję do ich potrzeb, w tej chwili jest to może 20% mocy produkcyjnej zakładu do końca tygodnia. Czekamy jak dalej się sytuacja rozwinie.” – twierdzi Michał Bajdor, dyrektor zakładu w Brześciu Kujawskim\nJak nas poinformowano wiele zakładów branży motoryzacyjnej posiada pewną pulę pracowników, zwykle jest to około 30%, którzy są zatrudniani właśnie na takich zasadach. Jest to przyjęta na rynku pracy praktyka, która pozwala elastycznie i dynamicznie zwiększać lub zmniejszać zatrudnienie zależnie od potrzeb produkcyjnych. Na pytanie jaki procent załogi Kongsberg Automotive z Brześcia Kujawskiego stanowią pracownicy agencyjni nie udzielono nam odpowiedzi powołując się na wrażliwość danych. Jednak poinformowano nas, że standardowe proporcje w Kongsberg Automotive to proporcje 70% (na stałe) do 30% (zatrudnieni przez Agencje pracy tymczasowej) w przypadku zakładów, które funkcjonują od kilkudziesięciu lat. Jak podkreślił Michał Bajdor, zakład w Brześciu jest młodym zakładem więc domniemamy, że ilość pracowników zatrudnionych przez agencje jest dużo wyższy.\n„Można powiedzieć, że jesteśmy przedstawicielem firmy, centrali z Pruszkowa. Tam jest przedstawicielstwo związków zawodowych, z którymi mamy podpisane porozumienie i na tą chwilę funkcjonujemy zgodnie z nim. Pracownicy agencji pracy tymczasowej, zgodnie z prawem, nie są do końca naszymi pracownikami, świadczą dla nas usługi. W przypadku spadku zamówień to jest nasze prawo do rozwiązania tego typu umów. (…) Pracujemy nad rozwiązaniami, ale nie jest to prosta sytuacja.” – dodaje Michał Bajdor\nKongsberg Automotive z Brześcia Kujawskiego czeka obecnie na postanowienia rządowe, więc w rozmowie z nami dyrekcja była bardzo powściągliwa co do danych i co do prognoz. Wydaje się, że zakład uzależnia dalsze decyzje od tzw. tarczy antykryzysowej. Wnioskujemy, że to co wydaje się być pewne i co potwierdzają doniesienia pracowników byłych i obecnych - utraciło i wkrótce może utracić pracę w KA łącznie paruset pracowników.\n:) 26.03.2020, 16:34\njeszcze pracownik K 26.03.2020, 14:21\nNiestety takie są realia i ludzie muszą się z nimi pogodzić. Zakład się ratuje w ten sposób przed bankructwem i nie jest w stanie opłacać kilka tysięcy ludzi skoro produkcja nie idzie. Nie ma sprzedaży nie ma pieniędzy na pensje i inne rzeczy typu opłaty za grunty wynajmowane czy też głupi prąd. Jeśli rząd w końcu da pieniądze to powinno wystarczyć dla ludzi którzy są zatrudnieni na stałe przynajmniej tak mi się wydaje ale czy rząd da te pieniądze? Jestem tym również przerażony co się dzieje w firmie i ogólnie na świecie ale nie pozostaje nam nic innego jak tylko czekać aż to wszystko minie i wróci do normy. Narzekanie że zakład postępuje tak czy inaczej nam nic nie da jest to normalne postępowanie i ratowanie zakładu przed upadkiem.\nrobolos 26.03.2020, 12:49\nTrzeba wiedzieć że w takich prostych pracach jakie są wykonywane w KA można brać byle kogo z ulicy, a jak nie są potrzebni to na ulice się wyrzuca. Żadnemu pracodawcy nie zależy na niewykwalifikowanej sile roboczej...\nGość 26.03.2020, 10:09\nKrosnberg zatrudnia na etacie pracowników stałych, a zmiennych bierze z agencji pracy TYMCZASOWEJ - kluczowe słowo.\nJeżeli ktoś jest tam zatrudniony przez agencję... to jednego dnia może być w Kronsbergu, innego dnia w Biedronce... bo to pracownicy TYMCZASOWI! Nie są potrzebne zasoby siły roboczej, to się chwilowo odwołuje ludzi do momentu, aż będą potrzebni znów.\nEtat to jedno, agencje tymczasowe to drugie.. i to NIE JEST TO SAMO!\nPracownik 26.03.2020, 08:59\nDo końca to nie jest tak bo wrzucają tez pracowników zatrudnionych besposrednio przez konsberg bo konczy im sie umowa\nBrzesc 26.03.2020, 08:32\nA nie mówiłem koledzy, że w słomce ptysiowej jest pewna robota, kasa zawsze na czas, szefostwo jak się pracuje to daje niezłe premie, może kierownik jak spie... ale taka jego kierownicza robota.\nMigotka 26.03.2020, 08:16\n"Agencji" a nie agenci, Panie dyrektorze...\nJa 26.03.2020, 06:52\nJak już skończy się to szaleństwo z koronawirusem nikt nie powinien zatrudniać się w tej dziadowskiej firmie. Lepszego przykładu nie potrzeba by stwierdzić że pracowników ma się za nic! Nie chcemy takich zakładów!!!\nHiv 26.03.2020, 04:58\nA pozniej jak wszystko minie, beda latac i szukac pracownikow\nTz. ,,Osoba świadcząca usługi" 26.03.2020, 01:57\n,,Pracownicy agencji pracy tymczasowej, zgodnie z prawem, nie są do końca naszymi pracownikami, świadczą dla nas usługi."\nPracownik agencyjny wykonuje dokładnie taką samą prace co pracownik zatrudniony bezpośrednio przez KA, nagle dowiaduję się że nie jestesmy pracownikami tylko ,,świadczącymi uslugi"...ludźmi gorszego sortu?...co za przedmiotowe traktowanie...teraz ,,góra" się od nas odcina i nie chce miec z nami nic wspólnego bo pali się grunt...zeby w razie postoju broń Boże nie ponieść za dużych strat...my juz je ponieslismy zatrudniajac się w tym miejscu...\nZ dnia na dzień zostaliśmy bez niczego...w dobie epidemii...\n,,W przypadku spadku zamówień to jest nasze prawo do rozwiązania tego typu umów."\nJednego dnia mydlić oczy że firma funkcjonuje jak zawsze i nic złego się nie dzieje a kolejnego zwalniać ludzi?\nPrawo do czego?...do wymuszania natychmiastowego rozwiązywania umów za ,,porozumieniem stron"...pff...brawo Wy!\nZohan1956 25.03.2020, 23:59\nLudzie ktorzy pracowali 1.5. I konczy im sie umowa z dniem 31marca, zostali poinformowani ze umowy sa nie przedluzane. Sprawiedliwosc!!! Nie jedni ludzie pracuja tydzien z polecenia zostaja i beda mieli placone postojowe! Paranoja!\nSmutna 26.03.2020, 06:05\nRównież mój przypadek 1. 5 roku w firmie, umowa do 31 marca wczoraj się dowiedziałam, że ja i wiele innych osób w mojej sytuacji od 1.04 już tam nie pracujemy.\nMarkowi N. sprawcy ataku na Szkołę Podstawową w Brześciu Kujawskim grozi dożywotnie więzienie\n08.01.2021 13:08 2\nANWIS zainwestuje w Brzeskiej Strefie Gospodarczej\n07.01.2021 15:07 2\nRuszyła rekrutacja do Klubu Seniora w Wieńcu\nZrobili wszystko by nie zmarnowały się rozmrożone szczepionki, w podziękowaniu zostali zaatakowani przez działaczy PiS\nMieszkańcy Zazamcza nie chcą ogrodzenia przy torach? Wiele słupków zostało zniszczonych\nZmarł dr Zbigniew Kaczmarek, specjalista medycyny paliatywnej\n1 1 3 12522\n2 1 1 11963\n15 11 4 9959\nPierwsze osoby z Włocławka zaszczepione. Pacjentem "0" lekarz…\n1 2 0 7089\nA zwierzęta? Wzieto pod uwagę ścieżki migracyjne zwierząt? Znowu będą wypadki z ich udziałem bo człowiek zamknie im od wielu...\nNie rozumiem tego co przeczytałem, nie wiem o co tu chodzi.\nkiedy będzie PROTEST\nno głupotę trzeba TĘPIĆ\nCiekawa atrakcja turystyczna :)\nWolontariat w Afryce Wolontariat w Afryce


świadkowa na ślubie cywlinym mojej Mamy:) / Szafa - Wizaz.pl\nświadkowa na ślubie cywlinym mojej Mamy:) Czy iść w tym na wesele?\nkategoria: Zestawy, dodano: 2011-12-14 19:35:24\nEDIT: a co myślicie o tej marynarce? http://allegro.pl/promocja-klasyczny-zakiet-marynarka-mankiety-xl-42-i1983081220.html?source=ob\nDziewczyny napiszcie co sądzicie:) Niedługo będę świadkiem na ślubie cywilnym mojej Mamy, kameralna uroczystość + obiad. Nie będzie wstydu? Sukienka jest ciemnofioletowa, F&F, kosztowała chyba 79zł. Oryginalny pasek przy niej był czarny, częściowo błyszczący. Pasek z pepco, 9,99zł:) "Naszyjnik" również pepco 9,99zł (są do niego kolczyki, ale mnie uczulają) Torebusia atmosphere, łańcuch schowany, zrobiłam z niej kopertówkę. Rajstopy planuję cieliste. Na wierzch ubiorę czarną krótką marynarkę ze sztruksu z kwiatową aplikacją. Do tego szukam czarnych czółenek. Nie daję zdjęć na mnie bo muszę jeszcze zgubić troszkę brzuszka;) Paznokcie pomaluję nudziakiem wpadającym w róż, na rozświetlone oko planuję fioletową kreskę.\nTagi: sukienka ślub cywilny tulipan świadkowa\nklodziaaa, 2011-12-17 07:17:25\nmało elegancka a guziki straszne. ale ja jestem przewrażliwona na punkcie guzików\nzobaczyłam identyczną w sklepie indyjskim, była tak tragicznej jakości, że od razu zrezygnowałam z zakupu przez Internet kupiłam w Ravelu, czarną ale w szarą kratkę, fajna taka nietypowa i nie jest "bardzo" czarna. Postaram się pokazać w całości strój.\nI poszukam cieńszego paska! obiecuję albo ostatecznie założę szeroki, ale czarny taki jaki był dołączony do sukienki. głowa mnie już boli od tego wszystkiego\nale Wasze rady są nieocenione\nznalazłam ją w internecie, o tu http://avanti24.pl/moda/p/Marynarka_...47361661/10499\nmanima, 2011-12-16 23:48:19\na nie moglabys zmienic tego paska na takie cieniutki - moze tez byc w tym kolorze\nnikisa, 2011-12-16 18:02:31\nNapisane przez klodziaaa\nMyślicie, że ta marynarka będzie ok?\nWg mnie ta beżowa (jasna) jest ok\nmiss_love, 2011-12-16 17:42:29\nklodziaaa, 2011-12-16 12:15:08\nthealee, 2011-12-15 15:57:04\nJak dla mnie - jest super\nNa pierwszy rzut oka pasek kłócił mi się z sukienką, ale z torebką będzie ładnie współgrał\nklodziaaa, 2011-12-15 09:20:51\nDziękuję wszystkim znalazłam fajną jasną marynarkę na all (Dzięki Nikisa!), jeśli finanse pozwolą to zamawiam, a jak nie to założę tą "klasyczną". Poszukam też cieńkiego paska. Ten szeroki kupiłam z radości, że trafiłam na dobry kolor\nPersonal_Jesus, 2011-12-15 08:43:40\nbez paska, albo załóż jakiś cieńszy i na pewno bez tej marynarki! lepsza byłaby gładka\nallmode, 2011-12-14 23:22:51\nSukienka jest bardzo ładna. Ale nie te dodatki.\nPasek - delikatniejszy, cienki. Torebka również bardziej subtelna. Żakiet dałabym jasny i "materiałowy", sztruks nie pasuje na taką okazję.\nmiss_love, 2011-12-14 22:40:43\nDziewczyny napiszcie co sądzicie Niedługo będę świadkiem na ślubie cywilnym mojej Mamy, kameralna uroczystość + obiad. Nie będzie wstydu? Sukienka jest ciemnofioletowa, F&F, kosztowała chyba 79zł. Oryginalny pasek przy niej był czarny, częściowo błyszczący. Pasek z pepco, 9,99zł "Naszyjnik" również pepco 9,99zł (są do niego kolczyki, ale mnie uczulają) Torebusia atmosphere, łańcuch schowany, zrobiłam z niej kopertówkę. Rajstopy planuję cieliste. Na wierzch ubiorę czarną krótką marynarkę ze sztruksu z kwiatową aplikacją. Do tego szukam czarnych czółenek. Nie daję zdjęć na mnie bo muszę jeszcze zgubić troszkę brzuszka Paznokcie pomaluję nudziakiem wpadającym w róż, na rozświetlone oko planuję fioletową kreskę.\nNiebieska.Kredka, 2011-12-14 22:12:19\nSztruksowa marynarka kompletnie nie pasuje na tę okazję. Jeśli będziesz mieć cieliste rajstopy, to reszta jak najbardziej może być ciemna. Spróbuj może z jakimś klasycznym, cienkim czarnym paskiem? Bo ten jasny\nklodziaaa, 2011-12-14 21:30:36\nMarynarka jest na 5 zdjęciu\nnikisa, 2011-12-14 20:58:16\nA masz może jakąś marynarke ze zwykłego materiału? Poza tym zawsze możesz założyć jaśniejszą marynarke i nie będzie ciemno\nEdit: pokaż tą marynarke\nklodziaaa, 2011-12-14 20:51:50\nJa bym na 100% pozbyła się tego paska. I może inny żakiet (chodzi o materiał- moim zdaniem sztruks pasuje bardziej na co dzień, do biura itp niż na ślub).\nKurczę, widzę dużo głosów przeciwko paskowi. Czym w takim razie oprócz rajstop i torebki mogłabym rozjaśnić ten strój?\nMam jeszcze inną marynarkę, bardziej elegancką, czarną, ale nie jestem do niej przekonana. Chyba jednak będę musiała się przemóc.\nmadziunia2, 2011-12-14 20:47:09\nklodziaaa, 2011-12-14 20:36:28\nNapisane przez maadziak\nSukienka bardzo ładna, ale ten pasek mi się w ogóle nie podoba. Uważam, iż zdecydowanie lepiej wygładałaby, gdyby zamiast niego, znalazła się tam tasiemka\njaką konkretnie tasiemkę masz na myśli? Zależy mi na kilku jasnych dodatkach, bo sukienka jest dość ciemna, no i jeszcze marynarka czarna...\n---------- Dopisano o 20:36 ---------- Poprzedni post napisano o 20:25 ----------\nNapisane przez TheRedRibbon\nWszystko ok, sukienka bardzo ładna ale jakoś sztruksowa marynarka z haftowanym kwiatkiem mi się do tego nie widzi. Mogła byś ją pokazać?\nProszę Napisz jeśli masz inny pomysł, porozglądam się jeszcze.\nTheRedRibbon, 2011-12-14 20:18:49\nSceneQueene, 2011-12-14 20:18:14\njest ok, ale ten pasek out...\nmaadziak, 2011-12-14 19:59:45\nherbaciarka89, 2011-12-14 19:47:19\nSukienka śliczna. Taka skromna i elegancka, moim zdaniem w sam raz dla świadkowej.\nanjuta, 2011-12-14 19:44:45\nsukienka ok, torebka średnia