Wywiad z Panią Ireną Tomasińską ps. Jaskółka, kombatantką, odznaczoną Złotym Krzyżem Zasługi przez Prezydenta L. Kaczyńskiego, 95-letnią Prażanką - Myśl Praska\nHome Wywiady Wywiad z Panią Ireną Tomasińską ps. Jaskółka, kombatantką, odznaczoną Złotym Krzyżem Zasługi przez Prezydenta L. Kaczyńskiego, 95-letnią Prażanką\nNapisał: Myśl Praskadnia: 24 stycznia, 2020 W: WywiadyBrak komentarzy\nDG: Pani się urodziła i wychowała na Pradze. Czy mogłaby Pani opisać, porównać życie na przedwojennej Pradze z obecnym?\nIT: Tu urodziłam się, wychowałam się i z powrotem wróciłam na stare śmieci. Mieszkaliśmy na ulicy Wołomińskiej. Bardzo biednej ulicy. Wyjątkowo biednej. W tym domu, w którym mieszkaliśmy, mój ojciec miał coś w rodzaju drogerii, mydlarni, apteki, wszystko razem połączone. To był duży sklep i finansowo należeliśmy do tej klasy średniej która pomagała wszystkim. Mój ojciec wszystko stracił. Nauczył się rozdawać, a nie brać. Urodziłam się na ulicy Konopackiej 6, potem po wojnie moja córka urodziła się na Konopackiej 4 w tym budynku, gdzie urzędowała Pani Rzeszotarska. Jak tam było na Wołomińskiej? Może wspomnieniami tam sięgnę, bo wcześniejszych wydarzeń jako małe dziecko to niewiele pamiętam. Ulica Wołomińska, nieskanalizowana, mieszkania okropne, zaniedbane, dużo bezrobotnych, dużo biedy. Mój ojciec sprzedawał towary, ale wszystko na zeszyt. Ludzie byli biedni, nie było ich stać nawet na najprostsze rzeczy takie jak środki piorące, mydło, zwłaszcza nafta. Ulica była bardzo mało zelektryzowana, nie było prądu, lampy naftowe dominowały. A w szkole? Ja uczęszczałam na ulicę Otwocką. Przy szkole funkcjonował taki zespół rodzicielski, do którego należał mój ojciec, i on właśnie fundował te bezpłatne obiady dzieciom. Te obiady były często wszystkim, co one jadały. Gdy moja mama dawała mi kanapki, to ja zawsze te kanapki oddawałam dziewczynkom. Wiedziałam, że są głodne. Jednak one często nie chciały zjeść tych kanapek od razu, chowały je do teczek. Pytałam: „dlaczego je chowacie do teczek?” Padała odpowiedź: „bo moja siostrzyczka jeszcze bardziej głodna jest, bo ja tu jem obiadek, ale ona nawet obiadku nie ma”. W takim razie prosiłam mamę i niosłam do szkoły pięć kanapek i rozdawałam tamtym głodnym. One ich nie zjadały, odnosiły do domów. Dużo było rodzin bezrobotnych. Szkoła była pod jednym względem wspaniała. Nie było jakiejś takiej różnicy klasowej pomiędzy nami a tymi dziećmi, które pomocy potrzebowały. Bieda była, okres bezrobocia. Pamiętam do dziś, jak panowie chodzili po podwórkach i śpiewali taką pieśń:\n„ nie ma chleba, a żyć trzeba,\nrobotnika smutny los,\nsmutne tony biją dzwony,\nto kajdanów słychać głos…”\nNasz dom na Wołomińskiej, wszystkie pamiątki, cenne pamiątki rodzinne… Czwartego września huknęła bomba, to był jedyny taki wysoki dom, świeżo zbudowany z czerwonej cegły z czerwonym dachem. Ulica Ratuszowa była blisko, lotnik pewnie myślał, że to jakiś budynek wojskowy, zrzucił bombę i tam gdzie było nasze mieszkanie powstał ogromny lej. Nas tam nie było na całe szczęście, bo babcia nas nie chciała puścić pierwszego września, po wakacjach. Nastąpiła okupacja. Gdy miałam lat niespełna siedemnaście złożyłam przysięgę przed paulinem ojcem Bolesławem Wartałowiczem, który z ramienia AK przyjął moją przysięgę. Przez rok byłam łącznikiem. Przenosiłam potrzebne rzeczy, czasami broń, czasami tak zwaną bibułę. Nie było to bezpieczne, ale nasze pokolenie lubiło niebezpieczeństwo. Potrzebna była nam ta adrenalina. Później, po śmierci naszego ojca Wartałowicza zamordowanego w obozie gestapo Greco Modlin, przejął jego funkcje ksiądz profesor Beliński i on pomógł zorganizować tajne nauczanie, w którym wzięłam udział. Tajne nauczane początkowe było o tyle niebezpieczne, że to były małe dzieci, 7-8 letnie, i problemem było utrzymanie w takich drobiazgach potrzeby konspiracji. W takim razie dzieci przychodziły do mojej siostry, która miała 7 lat, i wmawialiśmy im, że się bawią w szkołę. Dostawały jakieś słodycze, o ile babcia upiekła coś lub owoce. Nęciło ich to. Uczyłam wtedy ośmioro dzieci, a uczyłam dziwacznie. Zdawałam sobie sprawę z niebezpieczeństwa, Armia Krajowa plus tajne nauczanie to czasami kończyło się karą najwyższą.\nŁR: Czy zdarzały się naloty?\nIT: Do dziś płacę koszty tego, trzeba było się ukrywać i to bardzo mocno. W lecie można było uciekać i chować się pośród kwitnących roślin, ale w zimie, mój wuj wykopał coś w rodzaju takiej piwnicy, nad tym były deski które się podnosiło, a w niej było łóżko mojej babci. I tam zdarzało się mi nocować. Było ciemno, zimno i mokro.\nD: A czy zdarzały się sytuacje gdzie zostaliście przez kogoś wydani?\nIT: Tak. Ostatnie pół roku tajnego nauczania szukało mnie Gestapo. Niestety były to takie panienki lekkiego prowadzenia, które się zadawały z miejscowymi żandarmami. I to od nich poszło. Niestety wieś była mała, wszyscy się znali i wszyscy o wszystkim wiedzieli.\nPrzeczytam jeden z moich wierszy:\nNiechaj będzie szybka\nw głowę lub serce\n…a potem milczenie\nNiechaj będzie litosna\nNiech jej nie niesie\nCierpienie – więzienie\nChoć jej się lękam\nChodzę z nią pod rękę\nW nos się jej śmieję\ndziś cieszę się wiosną\nSłońce co dzień grzeje\nI kwiaty zrywam\nPóki jeszcze rosną…\nDG: przebija z niego świadomość nieuchronności losu, możliwość i zagrożenie\nIT: Możliwość. A taki wiersz, który napisałam na początku listopada 1939 r.\nA chociaż drzewa jeszcze zielone\nW płaszcze perłami wysrebrzane.\nA wiatr co z pól\nPastuszych piosnek ukradł echa\nGdzieś w serce\nChoć się uśmiechnąć.\nBo chociaż dziś\nŚnieg zimnym płaszczem\nUfna jest myśl\nŻe przyjdzie wiosna\nWtedy miałam 14 lat.\nWracam jeszcze do ulicy Otwockiej. Ostatni rok przed ukończeniem szkoły podstawowej spędziłam u dziadków, prywatne lekcje brałam, bo miałam bardzo zagrożone płuca. Potem zdałam egzamin do gimnazjum na Konopackiej i miałam tam uczęszczać.\nDG: Jak Pani wspomina szkołę w tamtych latach szczególnie w porównaniu do obecnej sytuacji?\nIT: Ciepło, bardzo ciepło. Dzieci się przyjaźniły. Nie było takiej różnicy pomiędzy tymi, którym się pomagało, a tymi, które tej pomocy potrzebowały pomiędzy tymi, którzy pomagali, a tymi, którzy tej pomocy potrzebowali. Była tam serdeczna przyjaźń i samopomoc. Szkoła temu patronowała. I ten klimat, na Otwockiej, do tej pory chyba przetrwał. Jak byłam tam ostatnio na spotkaniu czułam się tam bardzo dobrze, chociaż nikogo już niestety nie było z mojej klasy. Szkoła ta zawsze otaczała dzieci szczególną opieką, szczególnie z tych najbiedniejszych rodzin, a bezrobocie panowało wtedy bardzo. To się odczuwało w bolesny sposób. Szkoła się bardzo zmieniła. Jedyne co zostało to moje opłakane drabinki na ścianie. Byłam słaba, chudzielec. Nie umiałam się po tych drabinkach wdrapać do góry. Nie wiem czemu miałam czwórkę z gimnastyki, bo nie należała mi się ona. Wszystkie lekcje zaczynaliśmy od marszu dookoła sali gimnastycznej, sala została ta sama i w tym samym miejscu, i śpiewaliśmy:\n„…Maszerują chłopcy maszerują,\nkarabiny w ręku,\nszabli strój… a nad nimi drzewa salutują…”\nItd. I tą pieśnią rozpoczynaliśmy zajęcia w szkole, i modlitwą oczywiście. Szkoła była bardzo religijna, bardzo patriotyczna, bardzo ,,piłsudska’’. „Dziadek” był ukochanym naszym dziadkiem, mówię o Marszałku. Kiedyś mój ojciec był ochotnikiem legionistą. Został ranny na wschodzie. I na jakieś spotkanie z Marszałkiem mnie zabrał, to do dziś jeszcze pamiętam jak mnie Piłsudski po głowie pogładził i powiedział „idź, pobawisz się z dziećmi”. Nie mogę zapomnieć tej szkoły i tej piosenki.\nDG: Opowiadała nam Pani o szkole przed wojną, jakie są Pani odczucia co do zmian, jakie zaszły w edukacji i stosunkach międzyludzkich tutaj na Pradze po wojnie?\nIT: A to dobre pytanie. Teraz powoli szkoła zaczyna wracać klimatem patriotycznym do tej szkoły, którą ja pamiętam. Ale był okres taki, że my w domu baliśmy się mówić przy dzieciach o Katyniu, baliśmy się mówić o wszystkich sprawach, takich jak o siedemnastym września, ponieważ podręczniki przez dłuższy czas milczały. W takim klimacie wyrastały moje dzieci. Baliśmy się mówić o siedemnastym września, o Katyniu i wielu, wielu ciemnych plamach na historii Polski. Dzieci są szczere, mogły się gdzieś wygadać, a to skończyłoby się bardzo źle. Musieliśmy te rzeczy ukrywać przez dłuższy czas dopóki dzieci nie dorosły. Dopiero wtedy można było z nimi rozmawiać szczerze. Ale póki jeszcze były dziećmi w szkole podstawowej, trzeba było uważać. Więc ta szkoła teraz obecna wraca, i to wyniosłam właśnie z tego spotkania w szkole na Otwockiej, do dawnego klimatu. Poczułam się tam ciepło i swojsko. Tylko z tą różnicą, że teraz szkoły są bardziej wspierane finansowo. Kiedyś, tak, jak ja pamiętam szkołę na Otwockiej kiedy ja tam byłam uczennicą, wtedy komitet rodzicielski załatwiał wszystko, tą całą pomoc biedniejszym dzieciom. Pomoc spoczywała finansowo w gestii komitetu rodzicielskiego, bogatsi rodzice pomagali tym najbiedniejszym.\nDG: To budowało większą współprace społeczną.\nIT: Oczywiście. Teraz, w tej chwili, mówi się śmiało o patriotyzmie. Są spotkania, pieśni i tak dalej, ale nie ma jednego, najważniejszego. Istnieje taki bolesny rozłam, bolesna różnica pomiędzy dziećmi z bogatych rodzin, gdzie są 2-3 samochody, a dziećmi, które może nawet i właściwego odżywiania nie mają. Wtedy pomagali rodzice, bo ta pomoc była konieczna, ponieważ skarb państwa był bardzo ubogi, i trzeba było się ratować. Teraz te różnice wymagają jakiejś korekty. Ryba psuje się od głowy. Tam gdzie są grube, grube tysiące, nawet miliony, z czego one rosną? Z krzywdy tych najbiedniejszych. I ten klimat też jest widoczny w szkole. Czasami są kliki dzieci bogatych. Nie ma tego klimatu współpracy. Brakuje mi tego, co było w moim pokoleniu. Obecnie przymusowe papierkowe roboty zajmują nauczycielom zbyt wiele czasu i brakuje go dla ucznia. Brak czasu na właściwe wychowanie.\nDG: Chciałam zapytać o Pani odczucia na temat Powstania Warszawskiego od zewnątrz. Wspominała Pani, że nie była Pani w tym czasie w Warszawie, natomiast chciałabym poznać pogląd na ten zryw, na tę inicjatywę, i jego odbiór poza miastem przez ludzi niemających możliwości udziału w nim?\nIT: A może ja znajdę fragment z opowieści o moim ojcu, którą piszę.\nDG: Pani pokolenie i pokolenia wcześniejsze odznaczały się wielkim duchem walki, mam dla nich wielki szacunek. Moja prababcia na przykład pod nosem gestapowców prowadząc krowy na łańcuchu, w fartuchu, pod warstwą kartofli przemycała chłopakom z Puszczy Białowieskiej granaty. Nie wiem czy nasze pokolenie byłoby do tego zdolne.\nIT: Właśnie na tym polegało moje bycie łączniczką. W odzieży wiejskiej, połatanej, niosłam koszyk, jakąś motyczkę. W tym koszyczku na wierzchu były jakieś ziemniaczki albo jabłuszka, a na dole była broń. I się wędrowało do Warszawy.\nŁR: A miejscowość w której Pani spędziła wojnę jak się nazywała?\nIT: Wrona. Tam gdzie mieszkaliśmy u dziadków, w lesie rozbili sobie obóz żołnierze. Alzatczycy. Żołnierze, który zamiast „heil Hitler” mówili „drei Liter”. Ja zaprzyjaźniłam się z taką Niemką która była z Bawarii. Bawarczycy, Alzatczycy byli bardzo mocno przeciwko Hitlerowi, tylko się bardzo bali. A przede wszystkim mieli tą ogólnoniemiecką wadę „Befehl ist Befehl” – „rozkaz to rozkaz”. Pozostało z tego okresu wspomnienie bardzo dziwnej wigilii. Przy jednym stole siedzieliśmy razem, żołnierze Wehrmachtu, żona Jupa Bawarczyka, który właśnie mówił „drei Liter”, uciekinierzy z Warszawy i cała nasza rodzina. Wśród żołnierzy było kilku Ślązaków, który przy powitaniu zamiast „heil Hitler” też mówili „drei Liter” , ci który znali kolędy śpiewali je razem z nami, żona Jupa próbowała „Stille Nacht, Heilige Nacht”. Żołnierze mieli łzy w oczach. Jeden z nich powiedział coś w rodzaju: „hier sind nicht Deutchem, keinen Polen, hier sind die Leuten und stille Nacht, heilige Nacht” – „tutaj nie ma żadnych Niemców, czy Polaków, są tylko ludzie i cicha, święta noc” . Jeden z żołnierzy wywołał mnie dyskretnie do sieni wręczając mi duży wór szepnął: „doj tem od Warszawy, nikomu nie godoj”, to „godoj’’ to chyba było śląskie. Były w tym worku zebrane wspólnie od żołnierzy używane swetry, skarpety i koce. Dla marznących uciekinierów z Warszawy prawdziwy skarb. Takie było ludzkie oblicze wojny. Ten żołnierz na wydany rozkaz na pewno by zabijał, gdy nie musiał po prostu był człowiekiem. A może mogę poprosić byście to przeczytali?\n„Front się zbliżał. Dookoła było słychać nieustający grzmot dział. Do baraków zbudowanych około naszego domu przyjeżdżały samochody pełne plecaków po zabitych Niemcach. Kilku starych wermachtowców segregowało ich zawartość. Była to bardzo przykra czynność. Często w plecakach była krew. Należało odłożyć osobno fotografie i listy a osobno rzeczy, które się mogły przydać innym. Było tego coraz więcej. Często zdarzały się listy napisane do rodziny, których poległy nie zdążył wysłać. W plecakach były też zwane przez żołnierzy „eiserne Ration” – żelazne porcje, ale jakże skromne. Mała paczka sucharów, nieduża puszka konserw i tabliczka czekolady. Te skrupulatnie odkładano dla żywych. Nie wiem jak było na innych frontach, być może historycy i inni pisarze widzieli to inaczej, ale według mnie i według tego co ja na tym małym przyfrontowym odcinku zdołałam zapamiętać to, że żołnierze niemieccy byli po prostu biedni. I może dlatego, może dlatego w obliczu zbliżającej się przegranej, wzmagały się wśród nich nastroje antyhitlerowskie. Nie kryli swego rozgoryczenia przed ludnością polską. Bali się o swoje rodziny w bombardowanym Reichu, grozą przejmowała ich myśl, że mogą się dostać do niewoli sowieckiej wiedząc, że Rosjanie mają prawo do słusznego odwetu za bardzo złe traktowanie przez hitlerowców jeńców radzieckich. Niektórzy z nich chomikowali na wszelki wypadek starą odzież cywilną marząc o dezercji. Wiedzieli jednak, że takie próby kończą się natychmiastowym rozstrzelaniem. Nie było już w nich ducha bojowego. Pozostał strach i rozpacz. Połączone to było jednak ze ślepym niemieckim nawykiem do wykonywania rozkazów. To już nie była butna zwycięska armia z 39′ roku. W ich przygaszonych oczach została klęska. Gdy na wojnę i historię patrzymy z dystansu nienawiść, uprzedzenia są usprawiedliwione, lecz gdy w obliczu nieszczęścia spotyka się jeden uczciwy człowiek z drugim uczciwym człowiekiem, wtedy jego ból może budzić jedynie współczucie. Takie dalekie od satysfakcji były i nasze odczucia w tamtych tragicznych dniach styczniowych 45′ roku. Niemcy uciekali. Radość mieszała się z obawą podsycaną przez życzliwych nam żołnierzy. <>.\nZiemia drżała od huku dział. Samoloty siały śmierć na drogach zapchanych uciekającymi Niemcami. Front zbliżał się szybciej niż się spodziewaliśmy. Do naszego domu wpadli SS-mani w czarnych mundurach. Jeden z nich, pewnie dowódca, zaczął krzyczeć: <>. Ojciec w pośpiechu zaczął pakować co cenniejsze przedmioty ładując je na wóz. Do tego potrzebna była mu beczółka. Wyrzucił z niej zamarznięte w gnojowisko ogórki. Przykro było patrzeć jak na te zabrudzone, kiszone ogórki rzucili się niemieccy żołnierze. Znikła gdzieś ich kultura i higiena. Jedli prosto z brudnej ziemi, dławiąc się z pośpiechu. Za chwilę ogórki zniknęły. Jakiś oficer przysiadł na chwilę patrząc tępo w okno. Tak smutnych oczu, w których czaiła się śmierć, bez sensu i nadziei, nie zapomnę.\nA potem rozpętało się piekło. Pociski padały na podwórko. Oszalałe konie poniosły wóz z cały dobytkiem. Chwyciłam dwunastoletnią, krzyczącą ze strachu siostrę uciekając z nią do najbliższych sąsiadów, gdzie na ich podwórku Niemcy budowali bunkier. Dookoła świstały kule. Jakiś dowódca strzelał do swoich żołnierzy cofających się w popłochu. Pandemonium. Modliłam się tylko w duchu, że gdy nas trafi jakaś kula, to żeby lepiej we mnie niż w Marylkę. Osłaniałam ją obszernym płaszczem mamy, który włożyłam w popłochu. Kula trafiła, ale na szczęście pomiędzy mnie a siostrę przebijając tylko płaszcz. To był prawdziwy cud. Ostatkiem sił wbiegłyśmy do bunkra. Siedziało tam jeszcze kilkanaście osób. Między innymi był tam wuj Edmund z żoną i dzieckiem, ciotka Wanda i babcia Eleonora. Nie było moich rodziców. Byłam przerażona, nie wiedziałam czy żyją. O moich obawach nie mówiłam ze względu na Marylkę gdyż biedactwo i tak było bliskie załamania nerwowego. Jedna z sąsiadek zaczęła głośno lamentować, że spłoną jej stogi zboża. Jej obłąkany jazgot działał wszystkim na nerwy. Obrzuciłam babę wiązanką, której nigdy nie używałam. Zszokowana umilkła. W otworze bunkra stanął obwieszony granatami esesman. Wyciągnął granat. Śmierć stanęła nam w oczach. Zanim wyciągnął zawleczkę ktoś strzelił mu w plecy i niegroźny pocisk potoczył się po schodach. Któryś z chłopców, zdaje się że to był Zdzisiek Ziółkowski, szybko podniósł go, prawdopodobnie chciał wynieść z bunkra, ale nie zdążył. W drzwiach pokazał się pucołowaty chłopak z czerwoną gwiazdą na futrzanej czapce: „Giermanców sjuda niet”\nWięc się stało, Niemców już nie ma. Dookoła trwała jeszcze strzelanina. Żołnierze sowieccy nie pozwolili nam na wyjście z bunkra. Zapadła noc. Cały czas myślałam tylko o nieobecnych rodzicach, czy jeszcze żyją. Gdy wreszcie pozwolono nam wyjść, nad Wroną unosiła się wielka łuna. Wieś płonęła. Pobiegliśmy do naszego domu, rodzice na szczęście byli cali i zdrowi. Nie zdążyli po prostu dobiec do bunkra gdy wywiązała się ostra strzelanina. Pozostali w naszej piwnicy gdzie mama postawiła metalowy krucyfiks. Kula przecięła go na pół. „To znak boży” mówiła babcia Eleonora.\nDookoła na śniegu czerniły się zwłoki żołnierzy. Pod stogami sąsiadki Głażewskiej, tej która o te stogi tak lamentowała, dobiegł mnie jęk. Podbiegłam w tamtym kierunku. Pod słomą w stygnącej kałuży krwi leżał młody krasnoarmiec jęcząc coraz ciszej „Mamasza… mamasza”. Pochyliłam się nad nim, miał urwaną nogę, buchała z niej krew. Szybko wyciągnęłam pasek od sukienki i ścisnęłam na kolanem. Zaczęłam głośno wołać. Przybiegli jacyś żołnierze i wzięli go na nosze. „Sposiba wam dziewoczka”. Pobiegłam dalej. Wszędzie trupy, trupy. W oddali zaczęły wyć psy. Uczyniło się straszno. Po raz pierwszy, i daj Boże ostatni, zobaczyłam krwawe żniwo wojny.\nNazajutrz obudziłam się, zdałam sobie sprawę że śpię w palcie na podłodze naszego pokoju. Dookoła w paltach i butach powaleni śmiertelnym zmęczeniem chrapią moi bliscy, sąsiedzi, a nawet kilku żołnierzy radzieckich. Cichutko przekraczając całe śpiące pobojowisko wyszłam na zewnątrz. Dookoła gruzy moich rzeźb, duże figury, które dekorowały nasz ogródek, a które tak pieczołowicie lepiłam z gliny i z piasku, leżały w śniegu. W szafie tkwił duży niewypał pocisku. Nie wiem jakim cudem, pomimo tak wyraźnych śladów ostrzału, dom nie spłonął. A dalej niczym ślady trupy żołnierzy niemieckich na wpół już rozebrane, świeciły szklanymi źrenicami w mroźny, słoneczny i obojętny na ludzkie cierpienie poranek.\nZnikła cała moja nienawiść do wrogich wermachtowców. W obliczu śmierci pozostał żal za ich młodym życiem. Modliłam się o wieczne dla nich spoczywanie. I wtedy zrozumiałam, że ideologia dorabiana do każdej wojny służy tylko tym, który z wojny korzystają powołując do władzy nieodpowiedzialnych szaleńców. Ci który walczą, walczą w dobrej wierze, trupami znacząc pyrrusowe zwycięstwa i niezawinione klęski. W obliczu śmierci są sobie równi. Równe współczucie budzili we mnie ranni żołnierze radzieccy, jak i rozrzucone po polach trupy wermachtowców. Niektórzy dzieci prawie. Po jednych i po drugich będą gdzieś płakać najbliżsi.\nFront radziecki przetoczył się szybko prąc na zachód. Żołnierze byli brudni, głodni, nieludzko zmęczeni. W naszych stronach nie odnosili się źle do ludności, prosili tylko o żywność i kwaterę. Jedyną tylko ofiarą była krowa ojca, którą zjedli zaraz pierwszego dnia po wkroczeniu. Nastała nowa rzeczywistość. Trudno było w naszym położeniu nazywać ją wolnością. Ojciec bał się, nie bez przyczyny, czy ktoś nie przyczepi się do jego patriotycznej przeszłości. Nie miał ochoty ani siły woli wyrywać się z zaklętego kręgu niedostatku. Straciliśmy przecież wszystko. Sprytniejsi, bardziej przedsiębiorczy próbowali się jakoś urządzić. Wielu lokowało się w miejscowych urzędach, wielu kupowało za bezcen domy pożydowskie, ojciec się tym brzydził. Jedynym i niezbyt fortunnym wyjściem było pozostanie na miejscu. A tu trzeba było zaczynać od początku. Ojciec nie był rolnikiem, popełniał wiele błędów na których się nie uczył. W końcu polubił swój odziedziczony po dziadku kawałek ziemi, która powoli zaczęła przynosić pewne plony. Mama bierna i posłuszna pracowała ciężko, skarżyć się nie umiała.”\nIT: Dostałam ostatnio książkę, jeszcze jej nie przeczytałam. Uważam, że bohaterom Powstania należy się najwyższa cześć, ale tym który dopuścili do tego Powstania, trudno wybaczyć. Trudno wybaczyć, ponieważ wydając rozkazy nie brali pod uwagę możliwych skutków. A skutki były straszliwe. Po prostu zaufali. Uważali, że Stalin przekroczy Wisłę, że wszystko będzie po kliku dniach w porządku. No nie było tak. A byli ludzie, którzy przewidywali to, i chodziło im o to by jakoś umocnić swoje znaczenie, ale nie wiedzieli, że w Warszawie oprócz domów, które będą zburzone, będą ludzie, którzy poginą. A to było do przewidzenia. Na pewno wiedzieli to, robili to świadomie. Nasze pokolenie mówi „bohaterom cześć, ale tym, co projektowali to siedząc daleko w bezpiecznych bunkrach cześć się nie należy”.\nŁR: Czy miała Pani sytuację gdzie Pani była zatrzymana czy przesłuchiwana w trakcie wojny?\nIT: Chyba jestem nawet rejestrowana. Jednak to nie była sprawa polityczna, czy może raczej ktoś był bardzo złym człowiekiem. Po wojnie było bardzo ciężko o pracę, szczególnie z niewłaściwym pochodzeniem. Dostałam pracę w prokuraturze, prokuratora Majewskiego zatrzymano, a moim zwierzchnikiem potem został prokurator Medererer pochodzenia judaistycznego. W oddziale trzynastym, który zajmował się zbrodniarzami wojennymi, był sejf do którego mieliśmy tylko on i ja klucze. W pewnym momencie Urząd Bezpieczeństwa zainteresował się jednym ze zbrodniarzy. Dokumenty, akta tego pana zniknęły z sejfu. Pan Medererer oczywiście twierdził, że to nie on, i mnie przesłuchiwano parę razy. Nie pobito mnie, ani paznokci nie wyrywano, ale miałam trzymiesięczną córeczkę w domu a tu mnie wzywano na te bardzo nieprzyjemne rozmowy. I cudem udało się jakoś uniknąć gorszego przebiegu, bo parę tygodni później znaleziono te akta u jednego pana mecenasa kolegi tego pana prokuratora. My z mężem wtedy przeprowadziliśmy się poza Warszawę, bo on skończył studia i dostał dobrą pracę poza. Jednak parę lat później spotkałam pewną miłą panią na ławce w parku i się dowiedziałam, że trafiłam przez to nawet do Internetu.\nŁR: A jak odbierano całą sprawę Księdza Popiełuszki?\nIT: Bardzo bezpośrednio. Mój syn, którego obrazy i rzeźby Państwo oglądają, urodził się, lub stało się to w pierwszych miesiącach życia, z urazem nerwu słuchowego. Głuchy był, zupełnie nie słyszał. Dla niego zrobiłam logopedię po studiach polonistycznych. Potem gdy go uczyłam mowy, ja byłam zmęczona, on był zmęczony. W szkole nie było mu łatwo, ponieważ te szkoły w tamtych czasach były pozornie dobre ale to nie była dobra szkoła. Dzieci niesłyszące nie miały właściwych warunków, aby nauczyć ich słyszeć. W efekcie jednak wysiłków mój syn normalnie mówił. Patrzył na usta, patrzył z ukosa i mówił normalnie. Tak normalnie mówił, że kiedyś policja błagała, aby był dla nich tłumaczem, by pomagał im w tłumaczeniu tych wszystkich nagranych kamerami ludzi. Syn świetnie czytał z ust. Policji taki ktoś był bardzo potrzebny, ale syn nie chciał. To nie było bezpieczne.\nAle wracając do pytania, z tego zmęczenia ciągłymi ćwiczeniami syn popadł w depresję. Był zmęczony, trudno mu było pozbierać się z tym wszystkim. Tak bywa niekiedy, że ludzie uzdolnieni w jakimś kierunku też są bardzo wrażliwi. Leczył się u prof. Dąbrowskiego, który napisał „Dezintegrację pozytywną”. Profesor zaprosił mnie i Janusza na spotkanie z panią dyrektor szkoły w Peru. Przyjechała do Polski zorientować się. Stroną medyczną opiekował się ksiądz Popiełuszko. Profesor przedstawił Janusza, że on tak świetnie mówi i wtedy Popiełuszko serdecznie uściskał Janusza. Janusz mówił, że poczuł jakby po nim prąd elektryczny przebiegł. Wyobraźcie sobie, że Januszowi po jakimś czasie ta depresja przeszła. Taki był kontakt, bardzo bezpośredni.\nŁR: Czyli wiadomość o zamordowaniu księdza była bardzo wstrząsająca?\nIT: Cały wieczór, całą noc tam w kościele wszyscy się modlili, błagali o to by żył. Nocowaliśmy wtedy pod kościołem.\nŁR: Dziękujemy. Czy może chciałaby Pani coś od siebie powiedzieć mieszkańcom Pragi?\nIT: A może ja przeczytam wiersz? Napisałam go 3-4 lata temu. Aby klimat pozostał praski aby ta Praga była taką jaką byśmy ją chcieli widzieć: czysta, uczciwa ale historyczna. Żeby pamiętać o korzeniach.\nPrzez parkowe aleje\nPachnie fala wiślana\nMostem Śląskim wiatr wieje\nDzwonią dzwony Floriana.\nMożna z miłym się spotkać\nCo sobota, niedziela\nPrzed kwiaciarnią Stokrotka\nGdzie gra praska kapela.\nPrzez Targową, Floriańską\nPachnie majem i piwem\nIdą pary szczęśliwe.\nPrzez Panieńską, Blaszaną\nProsta droga do Wisły\nSłońce świeci od rana\nI słoneczne są myśli.\nW parku wiosną zielonym\nMasz do szczęścia już wszystko\nKościelne dźwięczą dzwony\nI do domu jest blisko.\nA w parku na ławeczce\nSiedzi para sędziwa\nSpacerować już nie chce\nOn stary – ona siwa*.\nPrzed laty w tę niedzielę\nWesele w Luna Parku\n…tu blisko, w tym kościele\nBył ślub – pamiętasz Walku?\nDawniej lepiej bywało\nŁza się z oczu wymyka\nTańczyło się, śpiewało\n…Pomnisz Geniu Piecyka?\nCoś tam cicho gadają\nSnują dawne wspomnienia\nOna Walek – ona Genia.\nBył Piecyk, Walek, Genia\nByły żarty w Kurierku\n…takie miłe wspomnienia\nTak miło było w Parku.\nChodź Geniu Ratuszową\nJuż dzwonią na nieszpory\nNasz ślub… było majowo\nJak dziś… i do tej pory.\nDo tej pory nad mostem\nŻycie jest takie proste\n(Warszawa, rok 2016)\n*Walek i Gienia to bohaterowie Wiecha.\nMoże Asnyka przytoczyć?\nŻeby Praga nie zapomniała i tej krwi przelanej, wtedy gdy Suworow swoim wojskiem miażdżył Pragę, żeby Praga nie zapominała tego swojego klimatu, tego swojego piecyka, tego Walka i tej Gieni. Żeby pamiętała, ale jednocześnie stała się konkurencyjną pod względem komunikacji, czystości, budownictwa, kultury i żeby była równa Warszawie.\nRozmawiali Delfina Gerbert i Łukasz Russa\nW poprzednim wywiadzie (Myśl Praska, Grudzień 2019), którego udzieliła nam p. Renata Wilczyńska doszło do pomyłki w nazwisku p. Ireny Tomasińskiej, którą przedstawiono jako p. Irenę Tomasik, oraz podana została nieprawdziwa informacja o tym, że p. Irena brała udział w Powstaniu Warszawskim. Jak wspominała p. Irena była w tym czasie poza Warszawą. Jedynie co ją wiązało z Warszawą to organizowanie dla powstańców i ludności cywilnej, której udało się opuścić zrujnowaną stolicę – mieszkań, odzieży leków i żywności. Za błąd serdecznie przepraszamy.\nTagi: delfina gerbertirena tomasińskałukasz russapragawywiad


Niedziela.pl - Artykuł - Tysiące świadectw uzdrowień\nTysiące świadectw uzdrowień\nZ o. Teodorem Knapczykiem - sekretarzem z Sekretariatu Ewangelizacji Prowincji Matki Bożej Anielskiej Ojców Franciszkanów w Krakowie - o posłudze modlitwy charyzmatycznej rozmawia Monika Jaworska\nEdycja bielsko-żywiecka 1/2012\nMONIKA JAWORSKA: - Ojcowie jeżdżą z posługą modlitwy charyzmatycznej po całej Polsce. Zazwyczaj parafie, do których Ojcowie przyjeżdżają, mają wyznaczone stałe terminy Mszy św. ze szczególną modlitwą o uzdrowienie i uwolnienie. A jak to wygląda w diecezji bielsko-żywieckiej?\nO. TEODOR KNAPCZYK: - W diecezji bielsko-żywieckiej jesteśmy na stałe w dwóch miejscach: w Kętach w klasztorze oo. franciszkanów oraz w parafii Wniebowzięcia NMP w Milówce. A teraz przyjechaliśmy po raz drugi do Pogórza.\n- Czy Ojcowie już na stałe w Pogórzu będą odprawiać Msze św. ze szczególną modlitwą o uzdrowienie i uwolnienie?\n- W tej chwili trudno mi cokolwiek więcej powiedzieć na ten temat. To jest kwestia jeszcze od ustalenia.\n- Do Pogórza zjechali się ludzie nie tylko z diecezji bielsko-żywieckiej, ale i z dalszych stron Polski, a nawet z zagranicy, z Czech. Zainteresowanie posługą w tym miejscu już jest bardzo duże, pomimo tego, iż odbyła się dopiero druga Msza z modlitwą o uzdrowienie. Od kogo więc będzie zależało, czy te Msze będą się nadal odbywać w Pogórzu?\n- To, że przyjeżdżamy z posługą do danego miejsca, zawsze jest uzależnione od miejscowej władzy duchownej, czyli przede wszystkim od miejscowego ks. proboszcza. Ks. proboszcz kieruje takie zaproszenie do naszego Sekretariatu Ewangelizacji, potem ustalamy terminy i przyjeżdżamy...\n- Zatem do ilu miejsc Ojcowie docierają z posługą w ciągu miesiąca?\n- Odwiedzamy 40-50 miejsc w całej Polsce w ciągu miesiąca. Ta forma posługi cieszy się ogromnym zainteresowaniem wiernych, którzy licznie przybywają na te spotkania. Ojcowie posługujący tą formą modlitwy, czynią to zgodnie z instrukcją Stolicy Apostolskiej, wydaną w 2000 r. i z błogosławieństwem ks. bp. Bronisława Dąbrowskiego odpowiedzialnego w Episkopacie Polski za Odnowę w Duchu Świętym i ruchy charyzmatyczne oraz oczywiście za aprobatą władz zakonu.\n- Kto właściwie w zgromadzeniu oo. franciszkanów z Krakowa sprawuje posługę modlitwy charyzmatycznej?\n-Te posługę z ramienia Sekretariatu sprawuje 3 ojców: o. Józef Witko, który od kilkunastu lat posługuje modlitwą o uzdrowienie i uwolnienie oraz od 5 lat o. Pacyfik Iwaszko i ja.\n- Świadectwa liczymy już w tysiącach i dotyczą różnych łask: uzdrowień, uwolnień, przemiany życia i innych. Niektóre, zwłaszcza te, które dotyczą ciężkich nieuleczalnych chorób, są też potwierdzane przez lekarzy, którzy leczyli dane osoby i znali ich stan zdrowia. Świadectwa dotyczą w dużej mierze uzdrowień fizycznych, lecz ogromna część z nich dotyczy również duchowego uzdrowienia uczestnika spotkań.\n- Czyli uzdrowienia mocą Bożą zdarzały się nie tylko w czasach życia Jezusa, jak niektórzy chcą twierdzić, lecz Bóg uzdrawia także współcześnie i to wcale nie tak rzadko…\n- Zobaczmy na słowa zawarte w Piśmie Świętym w Księdze Wyjścia (15, 26): „Ja, Pan, chcę być twoim Lekarzem”. One wypełniają się także we współczesnym świecie i odnoszą się do całego człowieka, wszystkich jego sfer. Pan Bóg leczy i dotyka całego człowieka. I co warte podkreślenia, że wraz z uzdrowieniem jakiejś dolegliwości fizycznej, idzie za tym dużo głębsze uzdrowienie duchowe. Po prostu następuje przemiana życia danego człowieka. Tak więc Pan uzdrawia i dziś.


Jak zamordowano prezydenta Kennedy’ego\n01-11-2017 18:16 | Autor: Tadeusz Porębski\nW ubiegłym tygodniu prezydent USA Donald Trump ujawnił część tajnych dokumentów dotyczących zabójstwa Johna Fitzgeralda Kennedy’ego, swojego poprzednika w Białym Domu. JFK, bo tak skrótowo Amerykanie nazywają zamordowanego prezydenta, został zastrzelony 22 listopada 1963 r. w centrum Dallas (Teksas).\nBiały Dom odtajnił niemal 3000 dokumentów powiązanych ze śmiercią JFK, około 1000 dokumentów nadal ma klauzulę "ściśle tajne". Czego obawiają się władze USA broniąc obywatelom dostępu do poznania pełnej prawdy o zamachu na ich prezydenta i wszystkich okolicznościach tej czarnej karty w historii Ameryki? Co takiego jest w tych dokumentach, że kolejne rządy największego mocarstwa świata ciągle przedłużają nałożoną ponad pół wieku temu klauzulę "Bezpieczeństwo Narodowe" (National Security)? Co to ma wspólnego z bezpieczeństwem państwa? Zabijają im prezydenta, a oni zamiast wyjaśnić ten straszliwy akt terroru i wyłożyć Amerykanom prawdę na stół, mataczą w śledztwie, przyjmują karkołomne koncepcje (teoria "magicznej kuli"), zacierają ślady, pozbywają się świadków, a końcu utajniają kilka tysięcy dokumentów. Bo prawda jest taka, że przynajmniej trzech najważniejszych świadków zginęło w bardzo podejrzanych okolicznościach, a w dwóch przypadkach nie zezwolono na sekcję zwłok! Amerykanie uwielbiają łajać innych i uczyć ich zasad demokracji, ale to, co robią z dokumentami związanymi z zamachem na JFK, ma tyle wspólnego z demokracją, co ja z chińskim baletem.\nZgodnie z oficjalnymi ustaleniami komisji kierowanej przez ówczesnego prezesa Sądu Najwyższego Earla Warrena, badającej sprawę zamachu, zabójcą prezydenta miał być oskarżany o komunizowanie "samotny wilk" Lee Harvey Oswald. Osoby, które posiadały wiedzę na temat zamachu, bądź były jego naocznymi świadkami, ginęły nagle. Ktoś przedawkował, ktoś wpadł pod samochód, ktoś został wzięty za łosia i zastrzelony, ktoś jeszcze inny zabił się na prostej drodze, jak dróżnik Lee Bowers, który widział podejrzanych ludzi z podłużnymi pakunkami kryjących się za płotem na trawiastym pagórku. Najważniejsi świadkowie, czyli sam Lee Harvey Oswald, Jack Ruby, Guy Banister, David Ferrie i Clay Shaw, o których w dalszej części felietonu, dosyć szybko pożegnali się z życiem.\nBy uprawdopodobnić tezę, że Oswald działał sam i nie było spisku na życie JFK, Komisja Warrena przyjęła karkołomną i do dzisiaj wyśmiewaną przez cały świat tzw. teorię magicznej kuli. Wobec uznania przez komisję, że padły tylko trzy strzały oddane przez Oswalda ze znajdującej się za plecami prezydenta składnicy książek i nie było drugiego strzelca z przodu, za płotem na trawiastym pagórku, należy przyjąć, że jeden pocisk zadał dwóm osobom aż 7 ran. Magiczna kula trafia JFK w plecy (rana nr 1), następnie przesuwa się w górę i wychodzi przodem przez szyję prezydenta (rana nr 2). Odczekuje około pół sekundy – zapewne wisząc w powietrzu – skręca w prawo i trafia w pachwinę gubernatora Teksasu Johna Conally`ego siedzącego na przednim fotelu prezydenckiej limuzyny (rana nr 3). Następnie leci w dół pod kątem 27 st. miażdży mu żebro i wychodzi z prawej strony klatki piersiowej (rana nr 4). Magiczny pocisk skręca w prawo i ponownie trafia gubernatora, tym razem w nadgarstek (rana nr 5). Miażdży kość promieniową i wychodzi na zewnątrz (rana nr 6). Dokonuje nagłego zwrotu i utyka w udzie gubernatora (rana nr 7), skąd sam wypada. Na ostatnim etapie pocisk leci do szpitala Parkland, gdzie zostaje znaleziony na marach z prezydentem. Bez większych uszkodzeń na płaszczu. Taka wersja została kupiona przez komisję kierowaną przez ówczesnego prezesa Sądu Najwyższego USA. Dobre, nieprawdaż?\nDziałająca w latach 1976–78 Komisja Izby Reprezentantów ds. Zabójstw skrytykowała w swoim raporcie Komisję Warrena za "niedostateczne dochodzenie" oraz uniemożliwienie dostępu do niektórych informacji i dokumentów, co uznano za niedopuszczalne. Komisja Izby Reprezentantów doszła do wniosku, że JFK padł ofiarą spisku, ponieważ na Dealey Plaza w Dallas znalazł się w krzyżowym ogniu przynajmniej dwóch strzelców, a nie jednego, jak dotychczas dowodzono. Drugi snajper strzelał zza płotu znajdującego się na trawiastym pagórku na wprost prezydenckiej kolumny. Był to strzał śmiertelny, pocisk trafił prezydenta w prawą część głowy wywalając na tył limuzyny pecynę krwawych odłamków czaszki zmieszanych z mózgiem.\nTo, że ostatni strzał padł z przodu, zza płotu za trawiastym pagórkiem, dowodzą klatki z amatorskiego filmu nakręconego przez Abrahama Zaprudera kamerą Bell&Howell 8 mm. Po przeprowadzeniu digitalizacji (cyfryzacji) filmu ustalono, że padły trzy albo cztery strzały oddane przeciągu 8,3 sekundy. Użyty przez Oswalda karabin Mannlicher Carcano M.91, kaliber 6,5 mm, rocznik 1938 był bronią powtarzalną z dwutaktowym zamkiem wymagającym przeładowania po każdym strzale, więc tak szybkie i, co bardzo ważne – celne strzelanie z niego, nie było według fachowców możliwe. Co więcej, zastosowany celownik optyczny był uszkodzony. Na klatce nr 313 zarejestrowano trafienie prezydenta, po którym jego głowę odrzuciło do tyłu. To najlepszy dowód, że JFK został trafiony pociskiem wystrzelonym z przodu. To z kolei dowodziłoby, że był drugi strzelec. A drugi strzelec to spisek i unicestwienie rządowej teorii o "samotnym wilku" Oswaldzie.\nRóżni ludzie i różne instytucje podważają lub wręcz wyśmiewają “spiskowe teorie” sugerujące, że w zamachu maczała palce wąska, ale bardzo wpływowa grupa osób wywodzących się z CIA, Pentagonu i tzw. kompleksu militarno – przemysłowego, przed którego rosnącymi wpływami przestrzegał poprzednik JFK prezydent Dwight Eisenhower. Przynajmniej trzy z wielu dziwnych wydarzeń związanych z zamachem świadczą o spisku zawiązanym na bardzo wysokim szczeblu. Pierwsze z nich: dlaczego utajniono przed narodem pełną dokumentację z prac Komisji Warrena i uniemożliwiono obywatelom USA dostęp do prawdy oraz kto miał tyle władzy, by tego dokonać? Drugie: teoria tzw. magicznej kuli bez dyskusji przyjęta przez komisję. Trzecie: jak to możliwe, że powiązany z mafią Jack Ruby przedostaje się z bronią do komendy policji w Dallas i na oczach setek policjantów oraz milionów widzów przed telewizorami śmiertelnie rani Oswalda, czyli osobę podejrzaną o zabójstwo prezydenta, która powinna być strzeżona niczym narodowy skarbiec w Fort Knox?\nJest to tym bardziej podejrzane i niezrozumiałe, gdyż ówczesny szef FBI Edgar J. Hoover w dniu, w którym domniemany zamachowiec został zastrzelony przez Jacka Ruby’ego, poinformował szefa wydziału zabójstw policji w Dallas kapitana Williama Fritza, cieszącego się znakomitą reputacją glinę, mającego na koncie rozwiązanie aż 98 proc. morderstw popełnionych w mieście, że Biuro nawiązało kontakt z mężczyzną, który twierdził, iż "Komitet" spiskuje przeciwko Oswaldowi i skrupulatnie zaplanował jego śmierć. O jaki "Komitet" Hooverowi chodziło do dziś nie wiadomo. Dokumenty są niekompletne, bądź utajnione.\nJedyną instytucją amerykańskiego wymiaru sprawiedliwości, która wszczęła oficjalne śledztwo w sprawie zamachu w Dallas, był Jim Garrison, prokurator okręgowy w Nowym Orleanie. Śledztwo miało swój finał 1 marca 1968 r., kiedy tamtejsza Wielka Ława Przysięgłych przyznała, że JFK faktycznie padł ofiarą spisku, ale nie przedstawiono wystarczających dowodów na udział w nim biznesmena Claya Shawa, w którym prokurator widział jednego z głównych organizatorów tajnej operacji mającej na celu zamordowanie prezydenta. Garrison usiłował udowodnić, że Shaw był ściśle powiązany z CIA i pełnił rolę koordynatora tajnej operacji. Nie udało mu się tego dowieść podczas procesu, jednak kilkanaście lat później ówczesny szef CIA Richard Helms przyznał w oficjalnym komunikacie, że Clay Shaw był etatowym oficerem Agencji. Miał także ścisłe kontakty z komórką wywiadu wojskowego działającą w Nowym Orleanie. Shaw zmarł w 1974 r. rzekomo na raka płuc. Nie zezwolono na sekcję zwłok.\nWedług prokuratora Garrisona operację "JFK" organizował dla nieznanych zleceniodawców i osobiście koordynował Clay Shaw, który pozyskał do współpracy m. in. Davida Ferrie i Guya Banistera. Ten pierwszy, wyjątkowo tajemnicza postać, prawdopodobnie omotał i wystawił jako kozła ofiarnego Lee Harveya Oswalda, z którym znajomości konsekwentnie się wypierał. Jednak wspólne fotografie z lat pięćdziesiątych świadczą, że obaj panowie dobrze się znali. Guy Banister natomiast – emerytowany agent FBI i były wysokiej rangi policjant – był właścicielem agencji detektywistycznej i miał szerokie kontakty tak w policji, jak i w służbach specjalnych. Jego zadaniem było pozyskanie strzelca wyborowego, zapewnienie mu anonimowości, przekazanie go ludziom z wywiadu wojskowego, których w dniu zamachu widziano w Dallas oraz zatarcie śladów w Nowym Orleanie. Po oddaniu śmiertelnego strzału do JFK snajper prawdopodobnie został niezwłocznie zlikwidowany. Banister zmarł nagle na wylew rok po zamachu.\nJak teoria prokuratora Garrisona ma się do rzeczywistości? Nie ma odpowiedzi na to pytanie i chyba już nie będzie. Jedno jest pewne: tylko osoba kompletnie pozbawiona wyobraźni może dzisiaj zaprzeczać, że JFK padł ofiarą spisku zawiązanego na najwyższych szczeblach państwa. Ale to już sprawa zadufanych w sobie Amerykanów.


##### Randki Calgary – Mel / 67 / Mężczyzną / Calgary, Alberta, Kanada.\nNierankingowe kojarzenie punktów 2\nWielkość rynku kojarzeń\nJak założyć dobry profil randkowy\nBlog Home » Randki Calgary\nW mieście Windsor jest. Zdjęcie użytkownika Alexa666 (mężczyzna), Calgary. Czatuj w: London i flitruj w: London na Badoo! Odwiedź Whitchurch-Stouffville, Kanada. W mieście Calgary jest niejedna dziewczyna, która chciałaby Cię poznać. Czatuj w: Randki Calgary i flitruj randji Edmonton na Badoo!\nEscape Ops, Calgary: zobacz recenzje, artykuły i zdjęcia dotyczące Escape Ops w serwisie TripAdvisor w Calgary, Kanada. Czatuj w: Baker Lake i flitruj w: Baker Lake na Badoo! Czatuj w: Mississauga i flitruj w: Mississauga na Badoo! Związek? A może przyjaźń? Umawiaj się na randki i poznaj kobietę swojego życia! Czatuj w: Stratford i flitruj w: Stratford na Badoo! Czatuj z Olenat, 32. Z Calgary, Kanada.\nOferty matrymonialne i ogłoszenia mężczyzn z Kanady, Randki z turystami, Montrealu, Calgary. Jest to świetny randki Calgary na spędzenie wieczoru z przyjaciółmi, lub na randkę.\nOdwiedź Stratford, Kanada. Na Badoo jest ponad 460. Randki Calgary z Conolangus, 60. Z Calgary, Kanada. Kobieta 36, wiek: Uwielbiam podrozowac, tanczyc, spedzac czas z znajomymi i rodzina., Canada, Alberta, Calgary (Div.6), Calgary.\nCzatuj w: Calgary i flitruj w: Calgary na Badoo! Mężczyzna, wiek: 69,, Canada, Alberta, Calgary (Div.6), Calgary.\nPoszliśmy tu na randkę, ponieważ otrzymaliśmy kartę podarunkową na Boże. Dark Table Restaurant, Calgary: zobacz bezstronne recenzje (58 ) na temat Dark. Na degustacji win imprezy naprawdę fantastyczny wieczór na randkę. Czatuj w: Vancouver i flitruj w: Vancouver na Badoo! Zacznij z nim rozmawiać zupełnie za darmo na Badoo. Odwiedź Calgary, Kanada. Na Badoo jest ponad 460.\nRandki Calgary single szukający związku. Czatuj z Nash, 32. Z Calgary, Kanada. Odwiedź Quebec city, Kanada. Na Badoo jest ponad 460. Aktywność: powyżej 12 miesięcy temu. Calgary · Edmonton · Red Deer · Fort McMurray · Randki Calgary · Grande Prairie · Medicine Hat · Airdrie · Sherwood Park.\nPoznaj Przyjaciół. poznajacy. online. Czatuj w: Elsa i flitruj w: Elsa na Badoo! To była randka, którą planowałem przez jakiś czas.\nVin Gogh, Calgary: zobacz recenzje, artykuły i zdjęcia dotyczące Vin Gogh w. W mieście Shellbrook jest mnóstwo nastolatek, które chcą się zaprzyjaźnić oraz umawiać się na randki. Kolacja w ciemności dziś wieczorem czyni interesującą randkę z mężem. NOtaBLE - The Restaurant, Calgary: zobacz bezstronne recenzje (1 206 ) na. VRKADE, Calgary: zobacz recenzje, artykuły i zdjęcia dotyczące VRKADE w serwisie TripAdvisor w. Odwiedź Elsa, Kanada. Na Badoo jest ponad 460.\nMężczyzna, 34, Canada, Alberta, Calgary (Div.6), Calgary. Nels Eckland, 46, Calgary, Canada. Atmosfera i otoczenie są idealne na randki i długie, zabawne rozmowy przy. Odwiedź Orillia, Kanada. Na Badoo jest ponad 460. Odwiedź Victoria, Randki Calgary. Na Badoo jest ponad 459.\nMusimy być szczerzy, ponieważ oszukiwaliśmy Moti. Canada, Alberta, Calgary (Div.6), Calgary Znak zodiaku: Bliźnięta. Odwiedź Edmonton, Kanada. Na Badoo jest ponad 460.\nKobieta 49, wiek: Film,książka,podróże,kuchnia, Canada, Alberta, Calgary (Div.6), Calgary. W mieście Anglia jest. Zdjęcie użytkownika Alexa666 (mężczyzna), Calgary. Mieszka w: Calgary, Alberta, Kanada, Kanada. Zobacz tysiące profili z Twojej okolicy Już Teraz! Odwiedź Airdrie, Kanada. Na Badoo jest ponad 330. Boogies Burger, Calgary: zobacz bezstronne recenzje (21 ) na temat.\nTysiące zdjęć i profili mężczyzn mieszkających w Kanadzie poszukujących miłości i małżeństwa. Czatuj w: Grimsby i flitruj w: Grimsby na Badoo! Mężczyzną / Kawaler / Panna / Numer użytkownika: 61792. Czatuj w: Ottawa i flitruj w: Ottawa na Badoo!…\nTo świetne miejsce na randki lub rodzinę. Bank and Baron, Calgary: zobacz bezstronne recenzje (294 ) na temat Bank and Baron, z oceną 4 na 5 w serwisie TripAdvisor, na pozycji 148 z 3 698.…\nOdwiedź London, Kanada. Na Badoo jest ponad 460. Poznaj Polaka z sąsiedztwa i umawiaj się na randki w Waszej Kanadzie.…\nSerwisy randkowe na południe od Francji\nprevious post: Datowanie soczewek kodaka\nnext post: Przyjaciele z korzyściami i randki z innymi\nBridgette Bar, Calgary: zobacz bezstronne recenzje (125 ) na temat Bridgette Bar. Czatuj w: Quebec city i flitruj w: Quebec city na Badoo! Okazało się, że był to jeden z najfajniejszych pomysłów na randki. Samotne Kobiety i Dziewczyny w Kanadzie - Największy Portal Randkowy dla Polaków na Emigracji. Calgary · Edmonton · Red Deer · Fort McMurray · Lethbridge · Grande Prairie · Medicine Hat · Airdrie · Sherwood Park · Saint Albert · Leduc · Spruce Grove · Fort.\nLe Petit Boeuf, Calgary: zobacz bezstronne recenzje (3 ) na temat Le Petit Boeuf, z oceną 4,5 na 5 w serwisie TripAdvisor, na pozycji 1 452 z 3 709 restauracji w.\nCzatuj w: Newmarket i flitruj w: Newmarket na Badoo!\nCzatuj w: Hinton i flitruj w: Hinton na Badoo!\nOdwiedź Thunder Bay, Kanada. Na Badoo jest ponad 460. Umawiamy na Randki tysiące osób dziennie. Szukam Kobietą 18 - 33 Dla: Znajomość korespondencyjna, Przyjaźń, Romans / randki.\nHulk się umawia


Dekoracje okienne, które odmienią Twoje wnętrza\nDekorowanie okien to sposób na uatrakcyjnienie całego pomieszczenia. Dzięki firanom, zasłonom i różnym wariantom karniszy można z łatwością ocieplić każde wnętrze, a przy okazji również zabezpieczyć się przed wzrokiem przechodniów, czy promieniami słońca. Zobacz, na które z akcesoriów i dlaczego warto postawić.\nZdjęcia: Vecislavas Popa, Christopher Moon\nOkna w pomieszczeniach gwarantują dostęp naturalnego światła, które jest niezbędnym elementem prawidłowego funkcjonowania człowieka. Aby jednak wnętrza nie były wyeksponowane niczym na świeczniku, warto wspomóc się tekstyliami takimi jak firany, które dzięki ażurowej budowie doskonale chronią, nie blokując pożądanych promieni słońca. Lekkie, zwiewne firanki mają jeszcze jeden atut - doskonale wpływają na wygląd wnętrza - mogą delikatnie zdobić i sprawiać, że surowe mury wydają się nieco bardziej przyjazne.\nUzupełnieniem firan są zasłony, których rola polega nie tylko na praktycznym osłanianiu. Zawieszone na karnisze drewniane dają bowiem ogromne możliwości aranżacyjne - wszystko jest zależne od materiału, gramatury, czy kolorystyki. Jasne, pastelowe propozycje świetnie nadają się do romantycznych sypialni, z kolei grube, ciemne inspirowane kotarami serie doskonale wkomponują się w stylistykę pomieszczeń typu loft, czy miejsc industrialnych. Obok jednolicie gładkich zasłon wspaniałą dekoracją są te z oryginalnymi deseniami, które potrafią ożywić każde wnętrze. Kolekcje w kolorowe pasy, wielobarwne zygzaki, czy z motywami roślinnymi staną się jedną z atrakcji, która sprawi, że dana aranżacja nabierze nietuzinkowego charakteru, bez konieczności stosowania zbędnych dekoracji.\nKarnisze i ich rodzaje - które będą najlepsze?\nAby firany i zasłony mogły jednak zdobić nasze okna, niezbędne jest przemyślenie jeszcze jednej kwestii. Mowa tu o karniszach, które są dostępne w wielu rozmaitych wariantach, zarówno w kwestii koloru, jak i zastosowanych tworzyw. W sprzedaży znaleźć można karnisze drewniane, które zachwycają ponadczasową formą, ale również stylowe serie metalowe, czy z tworzyw sztucznych, charakteryzujących się nowoczesnym wyglądem.\nPropozycję dla siebie można wybrać spośród drążków lub szyn, które montuje się albo do sufitu, albo też do ściany. Bez względu na to, czy zamierzamy postawić na karnisze drewniane, czy wykonane z innych materiałów, trzeba zastanowić się, czy preferujemy montaż firan i zasłon przy pomocy tzw. żabek, czy raczej postawimy na praktyczne przelotki lub modele na kółkach. Jeśli planujemy umieścić w oknie zarówno firany, jak i też zasłony najlepszym wyborem będą karnisze dwutorowe, dzięki którym przesuwanie tekstyliów będzie przebiegać płynnie i wygodnie.


Winda trollingowa downrigger Cannon Magnum 10 STX TS\nAuto Up - przesuń przełącznik góra/dół, a Twój Magnum automatycznie wyciągnie Twoją kulę, zatrzymując się na linii wodnej.\nTrzycyfrowy licznik głębokości — wiedz, gdzie są twoje przynęty dzięki łatwemu do odczytania trzycyfrowemu licznikowi głębokości.\nShort-Stop - Podczas ściągania ciężarka, downrigger automatycznie zatrzyma go na linii wodnej. Eliminuje to naprężenia linki spowodowane podskakiwaniem, zapobiega uderzaniu kuli o koniec wysięgnika i zapobiega uderzaniu kuli o kadłub.\nSzybkie podnoszenie kuli — szybkość podnoszenia kuli to 250 stóp na minutę.\nZawiera: Uniwersalna podstawa montażowa, nisko profilowa podstawa obrotowa, jeden klips i ręczną korę.


"Horizon Forbidden West" - Playstation ujawnia nowe szczegóły.\n18.06.2020 Adam Kryczek Aktualności z komputerowych gier fantasy, Gry komputerowe, Wszystkie aktualności z fantastyki\nSony wraz z Guerrilla Games przedstawia pierwsze szczegóły do nadchodzącej kontynuacji swojej gry ekskluzywnej - Horizon Zero Dawn. Znamy orientacyjną datę premiery jak i kilka wstępnych informacji na temat świata.\nWczoraj na kanale PlayStation w serwisie YouTube pojawiło się wideo, w czasie którego twórcy wyjaśnili parę istotnych kwestii dotyczących ich nowej gry. Tym samym poznaliśmy m.in kiedy mniej więcej możemy spodziewać się premiery omawianego tytułu. Na materiale widnieje data 2021. Niestety nie wiemy czy chodzi o pierwszą połowę roku, czy może jednak przyjdzie nam poczekać trochę dłużej do dwóch ostatnich kwartałów.\nTak czy inaczej to nie wszystko. Reżyser Mathijs de Jonge, podzielił się z fanami kilkoma ciekawymi informacjami. Dowiedzieliśmy się, że Forbidden West zabierze nas na zupełnie nowe tereny, które będą się rozciągać od stanu Utah po Pacyfik. Zwiedzimy nie tylko plaże i wybrzeża, ale także zrujnowane miasta, pustynie oraz tereny górskie. W eksploracji tych miejsc pomoże nam zdolność nurkowania, którą w przeciwieństwie do pierwszej części dysponuje Aloy. Sama mapa ma być nieco większa od swojej poprzedniczki. Co ważne, podczas naszej wędrówki napotkamy na dziesiątki, nowych, zróżnicowanych maszyn. Gra ma również w pełni wykorzystać szybkość dysku konsoli i zapewnić brak ekranów ładowania podczas szybkiej podróży jak i wczytywania checkpointów.\nSpecjalna edycja komiksu Martysia Mściborówna Następny artykuł »\nW popularnej grze battle royal - Fortnite, właśnie rozpoczął się 3 sezon, który potrwa do 26 sierpnia. Pierwotnie jego start był już zaplanowany na 30 kwietnia, ale doczekał się on dwóch przesunięć. Jednak nie ma tego złego co na dobre nie wyjdzie i wszyscy fani popularnej strzelanki


Smoki [storytelling] - lastinn\n« [Inne - Magia i Miecz] Korona Władzy | [Autorska][Storytelling] Powozy bogów »\n30-05-2009, 11:11 #1\nWicher wiał w Górach Szarych nieprzerwanie od wielu wieków. Odkąd powstały te góry wiatr wiał nieprzerwanie niosąc jęki podróżników, historie bitw które rozegrały się między przepastnymi i zimnymi kanionami. Jęczały także trzewia gór dając do zrozumienia, że gdzieś tam są krasnoludy które kopały od dziada pradziada w poszukiwaniu skarbów matki ziemi. Wszyscy mieszkańcy świata wiedzieli, że za górami są nieznane ziemie, a w górach mieszkają istoty. Różne istoty, mniej lub bardziej przyjazne podróżnikom. Patrz! Tam oto leci orzeł, pan przestworzy i władca życia i śmierci małych ssaków. Patrzaj ci mówię! Tam jest coś lub ktoś za tym kamieniem. Cóż to! Jakiś podróżnik idzie stromą ścieżką wspierając swe umęczone nogi na kiju, niosąc na plecach plecak, a na głowie stary zniszczony kapelusz. Zobacz! Chmury, które szybko się przesuwają i zasłaniają słońce sprowadzając na zbocza gór lodowy deszcz. Widzisz? To mgła snuje się między drzewami ukradkiem spowijając i pieszcząc małe krzaki jagód w tymże sporym górskim lesie. Jaskinia! W środku niej ktoś się znajduje. Małe pocieszne stworzonka, nie większe niż długi miecz. Strzeż się ich. Strzeż się ich jak i innych, choć małe i w wielkich jaskiniach mieszają to mają swych panów. Panowie nie są mili, przynajmniej nie wszyscy. Mają skarby, są prastare i nieskończenie mądre. Smoki mają swe dni i humory, tak jak ludzie. Mają władzę i potęgę, która wykracza poza ludzki zasięg. Ten tutaj ma małe stworzonka, których jest mistrzem. Inne mogą mieć inne stworzenia lecz nie muszą ich posiadać w ogóle. Takie są już smoki, głęboko ukryte przyjazne wobec innych bądź też nie. Jedne żywe plują ogniem, inne potrafią zionąć chłodem i lodem, który zabija największych nawet rycerzy jak na przykład Sir Rademunda. Wszystkie mają swe skarby schowane w trzewiach ziemi w jaskiniach... Łączy ich jedno, cztery artefakty... Posążek węża wykonany z najczystszego złota, miecz który jest wykonany z tak ciemnej stali jakby w nim chowała się noc i mrok, maska, która może zniszczyć wszystkich jednym spojrzeniem oraz naszyjnik wykonany z zębów bogów. Potężne artefakty, które mogą wywyższyć ich... Dzięki którym zostaną Bogami...\nWitajcie zatem smoki\nSesja będzie storytellingiem i jedynie co będzie sprawdzane to wasze KP (o nich za chwilę). Założenie jest takie, że jesteście smokami. Smokami które mogą, aczkolwiek nie muszą, posiadać istoty które im służą. Koboldy na ten przykład. Macie skarbiec w którym znajduje się złoto oraz kilka magicznych przedmiotów. Wszyscy szukacie czterech wspomnianych na wstępie artefaktów. Waszym zadaniem jest zostać za ich pomocą bogiem i wejść w kanon wierzeń tutejszego świata.\nBędziecie błogosławieństwem czy przekleństwem?\nMożecie być dobrymi lub też złymi smokami, to wasz wybór tak samo jak wiele innych. Czy będziecie mieć sługi? Czy też może dogadacie się z jakimś możnowładcą poza górami ( możecie zawsze zejść z tych gór), to wasza sprawa.\nŚwiat przedstawiony to fantasty ogólne. Możecie mieć swoje sługi z dowolnego świata fantasty jednakże niech nie będzie to przesadzone( zapomnijcie o jakiejś armii ciemności w postaci tysięcy demonów na waszych usługach).\nSmoki można wybrać dowolne. Ktoś chce grać ognistym jaszczurem? Niech gra, ktoś chce grać jakimś innym np. czarnym smokiem? Czemu nie, Nieumarły? A co tam.\nKP niech wygląda tak:\nImię dla istot pomniejszych:\n10000 sztuk złota, magiczna broń, magiczna zbroja, garść kamieni szlachetnych.\nCelem rozjaśnienia rozwinę myśl dotyczącą KP. Smok to miejsce gdzie wpiszecie kim jesteście, czy czarnym smokiem czy czerwonym... Oddech jest bardzo ważny bo trzeba wiedzieć czy zioniecie ogniem czy też rozpuszczacie wszystko w kwasowych oparach... Imię smoka to wasze prawdziwe imię jakim możecie porozumiewać się z innymi potężnymi istotami... Imię dla pomniejszych sług to te, które one będą wymawiać. Charakter jest ważny tak samo jak wasz oddech, może będziecie dobrymi smokami? a Może złymi? A może neutralnymi? Wygląd jest tak samo ważny, może być złowrogi ale nie musi. Sługi. Każdy kto się zdecyduje na nie ma 50 istot danego typu, jednego barda który będzie opowiadał mu historię oraz jednego wodza/dowódcę tejże hordy. Z czasem będziecie szkolić magów czy też łotrzyków. Skarbiec jest o tyle ważny, że biedny smok to nie smok. Macie do wyboru jedną magiczną zbroję(opisać co za magia w niej drzemie), broń(tak samo), oraz garść kamieni szlachetnych. Garść ludzka, dowolnych kamieni jakie sobie wybierzecie. Partia gór/jaskinie. Wasze legowisko. Może żyjecie w niedostępnych szczytach gór, może gdzieś w jakimś kanionie, a nie w jaskini. Tak czy inaczej wasze leże składa się ze skarbca, leża właściwego, pomieszczenia dla barda, wodza oraz waszych podopiecznych, jeśli takowych posiadacie. Macie łącznie na dzień dobry 10 pomieszczeń do zagospodarowanie wedle widzi -mi się. Historia ma uwzględniać dlaczego macie taki, a nie inny charakter oraz skąd wiecie o artefaktach....\nNa KP czterech graczy czekam dwa tygodnie od dzisiaj licząc. KP słać naturalnie na PW.\nW razie jakiś pytań - śmiało pytać najlepiej tutaj.\n30-05-2009, 14:05 #2\nWydaje mi sie, ze w poscie zostalo wszystko powiedziane poza.... Czestotliwoscia postow. Jest to drobnostka jednak dosc znaczaca przy wysylaniu kart, a przynajmniej jest tak w moim przypadku. Jako, ze sesja zapowiada sie interesujaco, bede wdzieczna za dopowiedz.\n30-05-2009, 14:31 #3\nSesja zapowiada się ciekawie, a więc zgłaszam się.\nBardzo interesujący pomysł, chętnie bym zagrał, ale mam pytania:\nsługi - jak z ich lojalnością? czy grając 'złym' smokiem mogę liczyć na to że jakieś marne gobliny oddadzą za mnie życie? No i może jakiś przelicznik ilości na jakość? w końcu minion minonowi nierówny Oczywiście ustalany indywidualnie, nie oczekuję kilometrowej tabelki w excell'u uwzględniającej cały bestiariusz dedeków.\nCzy rezygnując z sługusów można dostać jakiś ekwiwalent? Magiczne moce, bogactwa czy artefakty? Chodzi mi po głowie drakolicz, ale jakoś nie wyobrażam sobie aby taki stwór trzymał na żołdzie barda:P Już prędzej szpiega lub złego kapłana...\nWodzowie... no, czy to wojownik/mag 3ciego poziomu, czy może jakiś prawdziwy charakternik?\nNo i na koniec pieniążki. Może daj przelicznik jakiegoś ogólnie znanego światka fantasy na przykład, żebyśmy od razu wiedzieli na co nas stać.\nNa razie tyle, jak coś jeszcze wymyślę to na pewno będę zawracał ci głowę. Możesz na mnie liczyć\n30-05-2009, 16:53 #5\nNa początek chcę pogratulować oryginalnego pomysłu na sesję, do której to sesji naturalnie się zgłaszam i powoli zaczynam pisać KP. Kartę ową dostaniesz zapewne w przyszłym tygodniu, bo do jutra to się raczej na pewno nie wyrobię\nOczywiście mam pytanie do przyszłego mistrza. Czy smok w ramach swoich ponadprzeciętnych mocy może przybierać ludzką?\n30-05-2009, 17:02 #6\nno dobra po kolej\nczęstotliwość pisania wyjdzie w prani ale myślę że raz, dwa razy na tydzień, wystarczy,\nNiech cię nienawidzą byle by się bali... Możesz mieć szkielety za sługi i będziesz mieć kapłana wtedy, tyle, że to wyjątek, zapomniałem napisać Ogólnie przyjmuję stereotyp fantasty czyli jeśli masz np. gobliny za sługi to sam fakt że jesteś silniejszy oraz większy wystarcza by utrzymać je w ryzach i nie będą chciały otwarcie zdradzić.\nwódz jest naturalnie potężniejszy od reszty(silniejszy, ma więcej sprytu niż reszta albo po prostu włada magią czego nie potrafią jego pobratymcy).\nFinanse powiedzmy, że z AD&D to znaczy, że stać was ewentualnie na jakiś pomniejszy artefakt ale nie zapominajmy, że pieniądze można pomnożyć.\nco do mocy w sumie nie myślałem nad tym i chyba nie, aczkolwiek zastanowię się jeszcze...\n@ propo ekwiwalentu.... w sumie jak ktoś nie chce mieć sług to niech sobie podwoi ilość przedmiotów w ekwipunku.\nOstatnio edytowane przez one_worm : 30-05-2009 o 18:29.\nNo dobra, przyszło\nCzy smok może czarować? czy raczej musi polegać na najemnikach w tym temacie?\nJak inni mieszkańcy świata widzą smoki? czy jakiś lokalny władyka będzie się z taką bestią godził na układy? Napisałeś że bogactwa będzie można pomnażać, więc chcę wiedzieć jakie będzie pole do popisu zanim stworzę moje smoczysko\nAha, no i ta broń i zbroja to raczej środki na dopakowanie wodza, niż jakieś smocze pancerzyki? Tak pytam, bo widziałem już pancerne smoki:P\nJeśli chodzi o charakter to jak rozumiem wpisuję np. 'zły' a tłumaczę szerzej w historii?\nCo do KP to mam już dwie przemyślane i pytam bo potrzebuję pomocy aby się zdecydować\n30-05-2009, 20:38 #8\nSmoki są tymi istotami z legend, które kiedyś istniały i ponoć gdzieś się zaszyły w górach. Smok nie czaruje lecz ma np. plunięcie ogniem. Lokalny władyka może ułożyć się ze smokiem w zależności od charakteru (ciągnie swój do swego). Pieniądze można pomnażać poprzez napady na karawany, wsie etc. lub wysyłanie swoich sług w tym celu. Rycerze którzy będą was napadać też mają sakiewki oraz ekwipunek. Zbroja to raczej magiczny artefakt który ściąga do was rożnych łowców smoków i tym podobnych. Można dać im np. wodzowi który jest w naszej armii w celu polepszenia jego statystyk. Charakter postaci musi być opisany szerzej w historii tzn. dlaczego jest np. zły (może być z natury jak i dlatego, że napadali go ludzie, elfy, krasnoludy i ich nienawidzi.)\n30-05-2009, 21:02 #9\nGra będzie polegać na rywalizacji między graczami?\nNa ile będzie to rpg, a na ile jakiegoś typu strategia (jesli w ogóle)?\n30-05-2009, 21:05 #10\nRaczej rywalizacja między graczami.... a strategia? wyjdzie w praniu, jeśli gracze będą chcieli strategię - to będą mieli, jeśli nie no to cóż, wtedy nie będzie jej w ogóle albo w małej ilości


Hotel Le Souleil'Or, narty, snowboard w Alpach Francuskich\nHotel Le Souleil'Or ***\nLES DEUX ALPES, ALPY FRANCUSKIE\nPod ten trzygwiazdkowy hotel można zjeżdżając ze stoków dojechać na nartach. Oferuje on miejsce do relaksu na odkrytym basenie, w solarium, w łaźni tureckiej czy w sali fitness.\nPokoje w hotelu Le Souleil'Or zostały urządzone w przyjemnym i wyrafinowanym stylu, przy użyciu drewna i wysokiej jakości materiałów. Niektóre pokoje posidają balkon.\nWieczorem w restauracji Le Souleil'Or serwowane są potrawy, a w porze lunchu przekąski. Goście mogą podziwiać wspaniałe widoki na Alpy z hotelowego tarasu.\nRegion Deux Alpes jest idealnym miejscem w lecie na piesze wędrówki i wyprawy rowerowe (w hotelu jest dostępny garaż na rowery) a zimą na białe szaleństwo (goście hotelu Le Souleil'Or mogą korzystać z hotelowej przechowalni sprzętu narciarskiego).\nrestauracja, bar, taras, pokoje dla niepalących, pokoje rodzinne, winda, sejf, ogrzewanie, przechowalnia nart, we wszystkich pomieszczeniach ogólnodostępnych i prywatnych obowiązuje zakaz palenia, solarium, masaż, tenis stołowy, rzutki, wanna z hydromasażem, łaźnia turecka/parowa, odkryty basen (czynny w sezonie)\nbezpośredni dojazd do hotelu na nartach\nśniadanie w pokoju, pakiety lunchowe, faks/ksero,\nRezerwacja: +4822 633-77-79\nPokój Superieure na 3-cim piętrze-1047\nPokój Zachodni 4-ro osobowy -1039\nPokój od strony zachodniej 4-ro osobowy -1039