Pod smaganiem samumu/Rozdział III - Wikiźródła, wolna biblioteka\nPod smaganiem samumu/Rozdział III\nPod smaganiem samumu. Podróż po Afryce północnej. Algierja i Tunisja - Rozdział III\nW BABILONIE SAHARY.\nTon amour est rude pour le coeur:\nIl a dissous la moelle au dedans de mes os,\nIl a bu mon sang et ma chair.\nBiskra!... Wymarzone miejsce dla ludzi, usiłujących odzyskać utracone zdrowie. Olbrzymia oaza, las palmowy, dobra woda, czyste powietrze, wygodne hotele, cisza, a dokoła pustynia, gdzie żadnej bakterji niema w powietrzu, gdzie najcięższe rany bez żadnych zabiegów lekarskich zabliźniają się ze zdumiewającą szybkością....\nMiasteczko to, złożone z dzielnicy francuskiej, tubylczej i starej Biskry, zwiedzić można samochodem w parę godzin, a nawet mniej, bo przecież podróżnik nie zechce oglądać gmachu bardzo ładnego magistratu, klubów, hotelów i domów europejskich. Wszystko to jest bardzo ładne, nieraz nawet imponujące, lecz nie dla zwiedzenia tego przybywa podróżnik aż tu, do Sahary. Z europejskich wytworów rzuci mu się w oczy i pociągnie do siebie chyba tylko pomnik kardynała Lavigerie, olbrzymia figura w szatach biskupich, z krzyżem dziwnej nieco formy w ręku. Odlany z bronzu, monument potężną sylwetą odcina się od lazurowego, gorącego tła nieba i zdaje się mówić o wielkiej sile nauki Chrystusa, nauki o miłości ludzi.\nŚwiątobliwy, a energiczny kardynał, jak wiadomo, założył bractwo „Białych Braci Sahary“ i pierwszym przepisem zakonu stały się słowa Lavigerie:\nBISKRA. WIELKA MODLITWA\n  — Bądźcie wyrozumiali i miłosierni, bądźcie pracowici, sprawiedliwi i cnotliwi, abyście życiem swojem pociągali do siebie serca i myśli Berberów i Tuaregów, a nie spieszcie się z nawracaniem kogoś na łono Kościoła Katolickiego, przywiązujcie do siebie serca ludności, a reszta przyjdzie sama!\nTak mówił Kardynał i tak postępują Biali Bracia, rozrzuceni po całej Saharze. Imię kardynała jest w wielkiem poszanowaniu śród ludności chrześcijańskiej, lecz i tubylcy przechowali o nim wdzięczną pamięć, a niektórzy nawet, uważają go za marabuta.\nPoza pomnikiem Lavigerie z przyjemnością można spędzić parę godzin w parku, otaczającym willę Benevent, należącą do hrabiego Landon de Longeville, który zebrał i kultywuje na 10—12-u hektarach ziemi prawie wszystkie drzewa kontynentu afrykańskiego. Jest to niby muzeum dendrologiczne Afryki, muzeum, utrzymane z wielkim nakładem wiedzy, energji i środków materjalnych.\nNaprzeciwko parku, na brzegu płytkiej o porze suchej i małej rzeki Biskra bieleje nieduża kubba, gdzie spoczywają prochy marabuta Sidi Zerzur, poważanego przez Berberów Ziban, do których należą wszystkie okoliczne obszary.\nPiastował on niegdyś godność sędziego, a wyroki jego słynęły jako sprawiedliwe i mądre; z tego powodu jeszcze teraz sędziowie tubylczy radzą się cienia Zerzur, przyprowadzając oskarżonego do kubby i proponując mu złożyć przysięgę swojej niewinności na grobie marabuta.\nJak mi opowiadano, oskarżony dzięki temu nigdy nie skłamie, bo wie, że gdyby przysiągł fałszywie, spotka go od Sidi Zerzura większa i cięższa kara, niż ta, którą mogliby obmyśleć dla niego sędziowie ziemscy. To też z kubby oskarżony albo powraca na wolność, albo idzie na sąd Kadiego.\n Przed laty, mieszkańcy Biskry byli bardzo zatrwożeni głuchym rykiem lwa, słyszanym przez przechodniów nocnych; nad ranem, kobiety, udające się zwykle nad rzekę dla płukania bielizny i mycia statków domowych, przybiegły przerażone i opowiedziały, że na progu kubby Sidi Zerzura leży ogromny lew.\nIstotnie, duży lew, o wspaniałej grzywie leżał w cieniu kubby, nie zdradzając żadnych wojowniczych instynktów. Przed wieczorem skierował się ku miastu; ludność ukryła się w strachu po domach, lecz nikt nie ośmielił się strzelić do drapieżnika, gdyż odrazu poszła gadka, że duch świętego marabuta wcielił się we lwa. Zwierz przez otwartą bramę fonduku wszedł na podwórze, gdzie stały wielbłądy, muły i konie, i najspokojniej w świecie położył się na słomie.\nOd tego dnia ludność nosiła do kubby pożywienie dla lwa, który już rzadko zjawiał się w mieście. Wszyscy nazywali tego lwa „marabutem“, był niewidomy, a gdy zakończył życie, wyprawiono mu wspaniały pogrzeb. Stało się to przed dziesięciu laty, a kamień, położony na grobie lwa-marabuta znikł dopiero niedawno, gdy wezbrana rzeka porwała go.\nBył to prawdopodobnie ostatni lew, żyjący w Algierji, niegdyś słynnej z wielkiej ilości tych królewskich drapieżników. Berberowie ścigali lwy, chociaż nazywali to wspaniałe zwierzę z pietyzmem i szacunkiem — Sid, co oznacza pana lub władcę.\nW Biskrze, o ile wiem, zmarł też ostatni myśliwy na lwy, były prefekt tego miasta.\nLew, nazywany przez Berberów i Arabów „Sid“ — co oznacza — Wielmożny Pan, jest otoczony mistycznem poszanowaniem, chociaż szacunek dla króla zwierząt wcale nie przeszkadzał odważnym myśliwym berberyjskim tępić go starannie na Północy Afryki.\nJednakże spotkania ze lwem dały koczownikom możność do poznania go i wytworzyły liczne legendy o nim i dziwne opowiadania o jego charakterze.\n Znaczną część tych opowiadań i podań zebrał w Algierji Aleksander Dumas; obecnie zaś chyba tylko najstarsi Berberowie potrafią opowiedzieć coś interesującego o lwach. Z ich zniknięciem z gór i pustyni rozwiały się legendy o grzywiastym królu zwierząt.\nBerberyjscy i arabscy myśliwi uważali lwa za najbardziej niebezpiecznego i szlachetnego przeciwnika. Łowy na lwa były łowami królewskiemi tak samo, jak były uważane za czasów królów asyryjskich i babilońskich i za panowania egipskich faraonów.\nLudziom niskiego pochodzenia nie wolno było polować na lwy pod groźbą ciężkiej kary, a czasem nawet śmierci.\nDawni mieszkańcy Północnej Afryki nazywali lwa — Janem, synem Jana, co po arabsku brzmi — Johan ben Johan.\nLudzkie imię nadano mu dlatego, że lew, w mniemaniu Arabów, posiadał najwznioślejsze cechy charakteru człowieka najszlachetniejszego; że był on najodważniejszym śród zwierząt, wspaniałomyślnym, rozumiejącym mowę ludzi wszystkich narodów i szczepów, poważającym odważnych, szanującym kobiety i ścigającym bez litości ludzi tchórzliwych i nikczemnych.\nDumas opowiadał, że Arab, spotkawszy lwa na swej drodze, zatrzymywał drżącego, wylęknionego rumaka i zwracał się do zwierza z takiemi słowy:\n— Toś ty, wielmożny Janie, synu Jana? Zamierzasz nastraszyć mnie — Alego, syna Dżilali? Tyś szlachetny, lecz i w moich żyłach płynie szlachetna krew, tyś śmiały, lecz i ja wyssałem z mlekiem mojej matki odwagę. Pozwól więc mi przejść moją drogę jak bratu, ponieważ jestem człowiekiem gorącym, człowiekiem czarnych dni.\n Powiedziawszy to, Arab wyjmował z pochwy szablę, wbijał ostrogi w boki konia i mknął wprost na lwa; zdziwione zwierzę ustępowało z drogi.\nBiada jednak Arabowi, jeżeli się ulęknie, lub zboczy z drogi, wtedy jest zgubiony. Lew wykonuje skok w jego stronę i rozrywa go.\nPrzy spotkaniu się z człowiekiem, lew bada swego przeciwnika, patrząc mu w oczy i bacznie śledząc wyraz jego twarzy. Jeżeli zwierz dojrzy na twarzy człowieka przerażenie, zrzuca go z konia lub wielbłąda i odciąga od drogi z rykiem straszliwym, zwiastującym niechybną śmierć. Po chwili piana zaczyna mu ściekać z paszczy, kładzie się na ziemię, czołga się, zataczając koła i łamiąc smaganiem ogona trawę i krzaki.\nCzasami nagle znika. Wtedy ofiara, powracając do przytomności, podnosi się i ucieka, lecz nie zdąży ubiec stu kroków, gdy ujrzy przed sobą lwa, stojącego mu na drodze. Drapieżnik zbliża się, opiera na ramieniu człowieka przednie łapy i zaczyna lizać mu twarz krwawym swoim językiem. Jeżeli człowiek pod ciężarem zwierza upadnie, lub zemdleje z przerażenia, wtedy lew idzie do pobliskiego źródła i zaczyna pić, będąc spokojnym, że ofiara już mu się nie wymknie i że znajdzie ją na tem samem miejscu. Powróciwszy, przez pewien czas liże leżącego człowieka, a później zaczyna go szarpać. Nie pożera jednak nigdy całego ciała, pozostawiając zawsze nogi i ręce. Arabowie nieraz znajdywali niedojedzone szczątki człowieka, złożone przez lwa śród kamieni, lub w gąszczu krzaków.\nNiektórzy uczeni dowodzą, że Arabowie opowiadający o procesie pożerania ofiary przez lwy, nigdy nie byli naocznymi świadkami tej straszliwej uczty, przechowali te opisy niezawodnie z czasów rzymskich, gdy na arenach cyrków, czynnych w Afryce, dzikie zwierzęta pożerały rzuconych im na pastwę męczenników.\n Nieraz się zdarzało, że zmęczonego lub omdlałego Araba, czekającego na powrót lwa uratował nadjeżdżający myśliwy lub karawana.\nMogło to jednak mieć miejsce wyłącznie wtedy, kiedy myśliwy znał charakter i obyczaje zwierzęcia.\nTaki człowiek powinien był wiedzieć, że jeżeli zacznie uciekać razem z uratowanym tchórzem — zginą obaj. Wobec tego czekał na powrót straszliwego drapieżnika. Lew, ujrzawszy nagle dwóch ludzi, zatrzymywał się zdumiony. Wtedy odważny Arab szedł ku niemu, mówiąc:\n— Ten, który tam leży, wielmożny Janie, synu Jana, jest tchórzem, jest tchórzem i nikczemnikiem, lecz ja, Dżafar, syn Rasa, nie ulęknę się ciebie. Jednak błagam cię o litość nad tym nieszczęśliwym tchórzem, bo nie jest on godnym, abyś miał go późreć. Ja zaś zwiążę mu ręce i uczynię z niego niewolnika!\nW odpowiedzi na to lew wydawał głuchy ryk.\n— O! bądź spokojny! — mówił wtedy odważny myśliwy. — On będzie surowo ukarany!\nZ temi słowy myśliwy związywał sznurem ręce poturbowanego przez lwa człowieka; lew zaś, bacznie się przyjrzawszy temu, oddalał się.\nIstnieją opowiadania o legendarnych myśliwych, którzy udawali strach przed lwem, a gdy on kładł im łapy na ramiona, wbijali mu nóż w serce, lub rozpruwali brzuch.\nJeżeli lew nagle zjawiał się przed myśliwymi i, ujrzawszy licznych wrogów, zaczynał uciekać, jedynym sposobem zatrzymania go było rzucenie mu obelżywych słów:\n— Aha, nikczemniku, nędzniku! uciekasz, a tymczasem żądasz, aby cię uważano za zwierzę najodważniejsze! Teraz zmykasz jak kobieta! Od tej chwili nie będziemy cię nazywali „sid“, lecz — niewolnikiem!\nUsłyszawszy te słowa, lew stawał i oczekiwał ataku.\nTylko bardzo zgłodniały lew napadał na kobiety, ponieważ, jak twierdzili Arabowie, zwierzę miało lęk przed niewiastami. Podobno Arabki w dawnych czasach, gdy lwy były dość pospolite w tym kraju, widząc że drapieżnik porwał im jagnię lub dziecko, biegły za nim, chwytały go za ogon i biły kijami.\nDumas opisuje polowanie na lwy tak, jak je uprawiali Arabowie.\nLew przebywa zwykle w gąszczu niekłujących krzaków, ponieważ obawia się pokaleczyć swoją „twarz“ — pełną wyrazu i potężną, podobną do oblicza Jowisza Olimpijskiego.\nMyśliwi otaczają kryjówkę zwierza i zaczynają krzyczeć, płosząc zaczajonego w krzakach lwa.\nPierwszy, kto go spostrzega, wskazuje nań palcem i woła:\n— Rahe hena! Jego tu niema!\nJeżeli myśliwy omyli się i krzyknie:\n— Ra-hena! co znaczy — on jest tu! — wtedy lew, rozumiejący mowę ludzką, wypada i zabija denuncjanta.\nGdy zwierz został wykryty, strzelcy odchodzą na sześćdziesiąt kroków, aby uniknąć pierwszych trzech olbrzymich skoków lwa i dają salwę do swej ofiary.\nJeżeli chybiony lub ranny lew wychodzi z krzaków, wszyscy kładą się na ziemię i czołgają się, cofając się o nowe sześćdziesiąt kroków i znowu strzelają do niego.\nJeżeli lew zamierza ratować się ucieczką, myśliwi obelżywemi słowami zmuszają go do walki, chociaż wiedzą, że kilku z nich niezawodnie padnie pod ciosami potężnego drapieżnika.\nArabowie i Berberowie jeszcze w połowie XIX-go wieku twierdzili z całą stanowczością, że lew przestrzega co do pożywienia cztery roczne okresy: W ciągu pierwszego kwartału żywi się... demonami; w ciągu drugiego — ludzkiem mięsem, trzeciego — gliną; w ciągu czwartego — zwierzętami.\n Myśliwy nie śmiał nie usłuchać rozkazu tureckiego dostojnika i zginął w walce ze lwem. Po śmierci Husseina Dżelich ben Dżelad znikł bez śladu.\nPrawdopodobnie, w kilkanaście lat później, spotkał się ze sławnymi myśliwymi francuskimi, Gérard’em lub Bombonel’em i zginął, bo oni wytępili wszystkie lwy w Algierji.\nBrudna, ciemna i hałaśliwa dzielnica tubylcza, w dzień bynajmniej nic interesującego nie przedstawia, za wyjątkiem rynku, gdzie nieraz gromadzi się olbrzymią ilość towarów pustyni: daktyli i wełny.\nLas palmowy, otaczający Biskrę, stanowi bogactwo tubylców. Rosnąca tu palma (Phoenix dactilifera), należy do najbardziej wydajnych i posiada cały szereg odmian, dostarczających daktyli różnych gatunków i nazw handlowych; degletennur, ghars, kentibhis, degla beida i inne. Ponieważ palma daktylowa potrzebuje dla swego istnienia i rozwoju obfitego polewania, tubylcy urządzili bardzo dobrze pomyślaną kanalizację, ulepszając ją obecnie i rozszerzając zakładaniem coraz to nowych studni artezyjskich. Naokoło Biskry, ciągnie się u stóp grzbietu górskiego cały szereg drobnych oaz palmowych. Cały prawie urodzaj daktyli bywa zakupiony zawczasu przez francuskie firmy eksportowe, a znane w tej branży domy handlowe w Marsylji posiadają tu swoje stałe składy i przedstawicielstwa.\nWszystkie oazy podzielone są niewysokiemi murami z ubitej gliny na oddzielne posiadłości; wejście na nie ludziom obcym jest surowo wzbronione pod groźbą znacznej kary pieniężnej. Ogólny system kanalizacyjny uwzględnia wszystkie działki oazy, niezależnie od tego, czy są to duże posiadłości, czy też drobne.\nZwiedzałem pieszo Biskrę, zaglądając do wszystkich zakątków dzielnicy tubylczej i położonych dalej drobnych wiosek berberyjskich, stanowiących starą Biskrę.\nW OAZIE BISKRA\n  Typowe dla Sahary niskie domki, prawie szopy, zbudowane z szarej, obfitującej w wapno gliny, kryte najczęściej wiązankami liści palmowych, tworzą starą Biskrę. Każda najdrobniejsza posiadłość, podług tradycji i obyczajów, powinna być otoczona murem, w czem wyraża się posunięte do najwyższego stopnia poszanowanie cudzej własności. Wszystkie te drobne wioski, meczety o prostokątnych, niewysokich minaretach, na pozór opuszczone kubby, stoją w cieniu lasu palmowego.\nŚród ciemno-zielonych, pierzastych liści palm, zwisają olbrzymie okiście daktyli złotych i koralowych, po części dojrzałych, po części dojrzewających; chmary wojowniczych, czarnych szpaków, ostrożnych i płochliwych drozdów i dzikich gołębi o różowych piersiach (turtur sahariensis) — ożywiają gąszcz lasu.\nNa brzegach małych rowów z mknącą w nich wodą, wylegują się na słońcu małe żółwie (Emys leprosa). Pomiędzy murami, ciągnącemi się wzdłuż drogi, przechodzą karawany wielbłądów i sznury mułów i osłów, naładowanych worami z daktylami. Wszędzie oko chwyta malownicze zakątki, a na ścieżkach i wąskich przejściach pomiędzy palmami, na szaro-złocistej ziemi, odbijającej palące promienie słońca, ciągną się długie, szafirowe cienie od nagich konarów palm. Tu i owdzie spotyka się Berberów, którzy, podwinąwszy poły burnusa po pas, wdrapują się aż pod same korony drzew i ostremi nożami, podobnemi do sierpów, ścinają okiście. Na dole cała rodzina natychmiast zrywa daktyle z gałązek okiści i składa owoce na wielki stos, przykryty matami z liści palmowych.\nTuż stoją i leniwe szczypią trawę osły, oczekujące, aż włożą na nie ciężkie worki z daktylami i, okładane grubym kijem, pogonią w stronę nowego miasta, na rynek, gdzie prawie o każdej porze dnia i nocy można sprzedać cudzoziemcom dowolną ilość tego — „złota i chleba pustyni.“\nOAZA BISKRA. WIDOK ULICY\n Cisza i spokój panują w oazie i zdarza się spędzać tu całe dnie, nie spotkawszy nikogo, z wyjątkiem dozorców, strzegących drzew palmowych i kierujących biegnącą kanałami wodę na tę lub inną działkę oazy. W dobie dojrzewania daktyli, podróżnik nie będzie mógł długo wytrzymać w cieniu palm, chociażby to był najbardziej malowniczy w całej oazie zakątek. Bo oto spadnie na niego mniej niż lekka pajęczyna dostrzegalna jesienna, szara chmura drobnych muszek, które natychmiast zaczną wciskać mu się do oczu i uszu, trafiając do krtani i oblepiając twarz i ręce.\nPierwszego dnia mego pobytu w Biskrze zwiedziłem całą oazę, zakończywszy swój dzień podróżniczy dość marnym podwieczorkiem w kawiarni Robinsona.\nUczyniłem to, o ile przez kurtuazję dla moich amerykańskich krytyków, którzy nazywają mnie zawsze Robinsonem XX-go stulecia, o tyle tem więcej dla położonych w pobliżu tej kawiarni ruin starej fortecy tureckiej. Pozostałe po niej, poszczerbione zębem czasu, upadające mury, róg czworokątnego bastjonu i zwaliska dobrze niegdyś przez niewolników chrześcijańskich ociosanych cyklopicznych głazów. Turcy nie lubili w obcych krajach budować twierdz prowizorycznych, nietrwałych i, posiłkując się rękoma niewolników, wznosili czy to w Europie, czy w Azji, czy też w Afryce, potężne fortece, których resztki, znacznie już przyprószone piaskiem, naniesionym przez „samum“, leżały przede mną.\nPowracając z tej dość dalekiej wycieczki, zrobiłem jedno spostrzeżenie, którego nigdy potem ani przedtem nie uczyniłem; otóż w całem Mahrebie pospolitym talizmanem szczęścia jest tak zwana „fatma“ czyli zwrócona palcami do góry dłoń; w oazie zaś Biskra takim talizmanem jest — podkowa.\nLudzie miejscowi objaśniali mi to zjawisko niejednakowo: jedni mówili, że Berberowie Ziban przejęli to od kawalerzystów francuskich i znajdujących się na służbie Francji Spahisów; drudzy zaś dowodzili, że jest to stary zwyczaj przechowany z tych jeszcze czasów, kiedy nietylko Berberowie Sahary Północnej, ale nawet Tuaregowie posiadali wytrzymałą na pragnienie rasę końską; obecnie znikła ona prawie zupełnie i została zastąpiona przez wielbłądy zwykłe — dla wożenia ciężarów i „mehari“ — dla szybkiej jazdy.\nWieczór spędziłem w dzielnicy berberyjskiej.\nNiezwykłe ożywienie, prawie zgiełk, panowały na wąskich uliczkach i zaułkach, załamujących się śród niskich, jednopiętrowych domków, odkrytych kawiarni i fonduków. Przechodząc jedną ulicą, zauważyłem, że wszystkie domy były zamieszkałe przez kobiety tubylcze. Żadna nie miała twarzy zasłoniętej, ani burnusa na sobie, ukrywającego kształty, natomiast wszystkie były bardzo wyraźnie tatuowane, nietylko na twarzy i na dłoniach, lecz nawet na szyjach, gdzie tatuowanie tworzyło bardzo misterny rysunek kolji.\nKobiety chodziły po oświetlonej ulicy grupami, siedziały na progach swoich izb, śpiewały, paliły papierosy i „kif“ i wyzywającym, lecz pogardliwym wzrokiem przyglądały się przechodniom; wszystkie miały twarze umalowane, czarne, szerokie brwi były połączone farbą w jeden łuk.\nPodczernione oczy, wykarminowane usta, dłonie i stopy zabarwione na czerwono henną i nieraz tą farbą na rudo wymalowane włosy, spotykałem u tych kobiet na każdym kroku.\nCała galerja szat — od najprostszych granatowych koszul nomadek Sahary, do teatralnych, prawie królewskich szat tancerek ze szczepu Uled-Nail, ruchome muzeum afrykańskich klejnotów, noszonych przez różne plemiona — z najodleglejszych epok, a zdradzających wyraźne ślady sztuki fenicyjskiej, bizantyjskiej i pierwotnych wzorów murzyńskich; zbiorowisko typów, i być może ras, — mieszanina języków i gwar, — wszystko to można było oglądać w tej dzielnicy, pociągającej ku sobie bogatych rolników berberyjskich, kupców arabskich — z północy i majętnych, a walecznych pastuchów z wysokich płaskowyżów lub z południa Tunisji, a także południowych, dzikich koczowników, z obwodu Tuggurt.\nZ wnętrza domów dochodziły dźwięki skrzypiec i gitar arabskich, głuche warczenia bębenków, jękliwe zawodzenia fletów, przeraźliwe, przeciągłe krzyki, szarganie i tupot tańczących nóg.\nWidziałem to wszystko już w Bu-Saada i w dzielnicy Mulej Abdallah w Fezie, więc szybko minąłem to miejsce.\nNa końcu ulicy podszedł do mnie obszarpany tubylec i łamaną francuszczyzną zaproponował mi pokazanie czegoś niezwykłego, za co żądał skromnej zapłaty — 50 centymów, jednego papierosa i jedną filiżankę kawy.\nMimowoli przypomniałem sobie Paryż nocny, gdzie do turysty-cudzoziemca zwykle zbliżają się ciemne indywidua i proponują swoje usługi w roli „Cicerone“.\nIstnieje tylko różnica w rozmiarach wynagrodzenia. Paryski „obszarpaniec“ żąda niezmiennie pięćdziesięciu franków i całkowitego utrzymanie podczas wyprawy, a że prowadzi zawsze do najdroższych, bandyckich miejsc, więc utrzymanie takiego nicponia kosztuje turystów — sporo.\nPoszedłem za obszarpańcem. Długo błąkaliśmy się po dzielnicy tubylczej, aż doprowadził mnie do małego domku, ze szczelnie zamkniętemi drzwiami i oknami, chociaż przez szpary w okiennicach można było dojrzeć światło wewnątrz.\nMój przewodnik zapukał do drzwi trzy razy, bardzo przytem tajemniczo patrząc mi w oczy; rozumiał dobrze, że na taki prosty kawał złapać się nie dam, lecz próbował. Gdy mu o tem wręcz powiedziałem, zaśmiał się cynicznie i, niby przepraszając, dotknął ręką moich kolan. Otworzono nam drzwi i wpuszczono do środka.\nByła to dość duża izba, zawieszona jedwabnemi tkaninami i wysłana kobiercami. Mały stolik i dwie drewniane ławki tworzyły całe jej umeblowanie. Naprzeciwko drzwi na ścianie, wisiał haftowany na kawałku aksamitu werset z Koranu.\nGospodarz — wysoki, o szerokich barach, czarnej, długiej brodzie i zupełnie białej twarzy Arab, uczyniwszy znak „salamu“, usadowił nas przy stoliku i otrzymawszy obstalunek na kawę, wyszedł do izby sąsiedniej. Zacząłem rozglądać się dokoła.\nW przeciwległym kącie pokoju siedziało czterech tubylców. Mieli na sobie długie, białe koszule, przepasane powrozami, na piersiach sznury z muzułmańskiemi szkaplerzami i talizmanami. Uderzyły mnie głęboko osadzone, mocno podkute oczy tych ludzi, siwiejące, powichrzone brody i przeraźliwie chude, gołe nogi. Trzech trzymało w rękach instrumenty — darbukę, klarnet i tamburyn. Czwarty, siedzący na przedzie, miał ręce złożone na piersiach jak do modlitwy i patrzył przed siebie obojętnym, nieruchomym wzrokiem.\nArab po chwili powrócił z dwoma filiżankami kawy i przez mego przewodnika oznajmił, że gotów jest pokazać cudzoziemskiemu Sidi taniec derwisza, jeżeli zapłacę mu za to piętnaście franków. Zgodziłem się na propozycję.\nArab wydobył z pudełka, wiszącego na pasie, małą torekbętorebkę, wyjął z niej szczyptę jakiegoś proszku i podszedłszy do siedzącego na pierwszym planie człowieka, wpakował mu palce do obydwóch nozdrzy, drugą rękaręką ściskając derwiszowi głowę. Derwisz chrapliwie wciągnął podaną mu dawkę jakiegoś narkotyku, który prawdopodobnie, sądząc z tego, com widział w swoim czasie w Indjach, musiał być haszyszem, czy też specjalnie w tym celu spreparowanym „kifem“.\nNie myślę, żeby ta część przedstawienia była zwykłą „sztuką,“ gdyż blada twarz derwisza natychmiast zsiniała i pokryła się kroplami potu, wargi mu nabrzękły, a oczy nabrały niezwykłego blasku. W kilka minut później, derwisz zaczął drżeć na całem ciele, każdy staw, każdy mięsień, skóra, a nawet włosy, poruszały się na nim i ruchy te stawały się coraz bardziej szybkie i drobne. Wydawało mi się, że człowiek ten powinien zaraz rozsypać się w proch, że krew mu tryśnie z twarzy, a oczy wypadną z orbit, lecz w tej właśnie chwili podszedł do niego Arab i dwoma czarnemi płachtami owinął mu twarz i głowę, poczem dał znak muzykantom. Derwisze natychmiast zaczęli grać przeciągłą melodję, szybko przechodzącą w coraz bardziej ożywiony rytm.\nWciąż drżąc na całem ciele, derwisz zerwał się z ziemi i, śpiewając i wykrzykując jakieś niezrozumiałe słowa, rozpoczął szalony taniec. Gdy zbliżał się do mnie, zauważyłem, że całem ciałem czyni tak szybkie i tak drobne ruchy, iż trudno było zauważyć dokładnie kontury jego sylwetki; poły jego białej koszuli narazie tylko rozwiewające się w miarę coraz szybszego rytmu, zaczęły łopotać na nim tak zupełnie, jak na silnym wietrze łopoce flaga, zawieszona na szczycie masztu. Gdy derwisz trzeci raz przesuwał się koło mnie, silny prąd powietrza uderzył mnie w twarz, a dwie małe naftowe lampki, wiszące nade mną na ścianie, buchnęły czerwonym płomieniem i zgasły.\nDerwisz wyczerpany runął na ziemię.\nArab i jeden z muzykantów zbliżyli się do leżącego, zdjęli z niego płachtę i uderzyli go dziewięć razy grubemi kijami w drżące plecy. Derwisz porwał się znowu i powtórzył taniec.\nW wirze ruchów i skoków Arab zatrzymał derwisza i podał mu kilka długich szpilek, które ten, natychmiast przewlókł sobie przez oba policzki, szyję, gardło i język, nie przerywając tańca ani na chwilę. Wreszcie dopadł do ściany i oparł się o nią, chrapliwie oddychając i oblewając się potem. Wyciągnął z ciała szpilki i pokazał nam, że ani jedna kropla krwi nie wywystąpiławystąpiła z ran, od których też nie pozostało najmniejszej blizny. Przedstawienie jednak nie było jeszcze skończone.\n Arab, podawszy derwiszowi szklankę zimnej wody, którą tancerz chciwie wychylił, obnażył mu lewe ramię, uderzając po niem ręką.\nZ przeraźliwym dzikim krzykiem derwisz jął rwać i szarpać zębami swoje ramię, aż ujrzałem głęboką ranę i strugę krwi. Po chwili derwisz wyciągnął rękę, naprężył mięśnie, dłonią prawej ręki zmazał krew i — rana znikła.\nNastępnie derwisz przypiekał sobie ciało rozpalonem żelazem i płonącą smołą zupełnie bezkarnie, gdyż żadnych śladów na ciele nie pozostało. Wreszcie, trzymając w zębach, zresztą bardzo marnych, kawałek do białości rozpalonego żelaza, wykonał jeszcze jakiś taniec, poczem blady i zdyszany, usiadł przed muzykantami.\nPrzedstawienie było skończone. Przypomniało mi ono takie same widowiska, które widziałem w meczetach krymskich, gdzie występują tak zwani „kręcący się derwisze“, a także wśród baszkirskich muzułman na Środkowym Uralu.\nMój przewodnik, chociaż otrzymał ode mnie swoje honorarjum, kilka papierosów i dwie filiżanki kawy, nie chciał mnie opuścić tak prędko i namówił na nową porcję kawy w kawiarni maurytańskiej, gdzie występowały tancerki Uled-Nail. Tańczyły one znacznie gorzej od tancerek w Bu-Saada, ale za to usłyszałem tu dwie śpiewaczki o bardzo dobrych głosach, które wykonywały znane mi motywy, ponieważ były to pieśni cygańskie i ludowe rosyjskie. Zdziwiony takim repertuarem kobiet ze szczepu Uled-Nail, posłałem swego „Cicerone“ do właściciela kawiarni na wywiad.\nPowrócił za chwilę, uśmiechając się chytrze.\n— Gospodarz powiedział — szepnął mi do ucha — że te śpiewaczki nie są „zupełnie“ Uled-Nail; właściciel kawiarni znalazł je w Konstantynie w jakimś zajeździe umierające z głodu, i przywiózł tu, bo umiały ładnie śpiewać. Ta mała, czarna o takich tęsknych oczach jest Żydówką, a tamta z jasnemi włosami i groźną twarzą — Rosjanką...\nZnowu rzeczywistość odkryła przede mną jedną z kart tragicznego losu ludzi rosyjskich.\nOpuściłem kawiarnię. Jakieś fatum mnie prześladuje! Zawsze spotykam odgłosy dramatu i coraz bardziej i głębiej utwierdzam się w przekonaniu, że, gdzie jest człowiek, tam jak cień za nim sunie męka jego.\nRóżne myśli nie opuszczały mnie przez cały czas, gdym powracał do hotelu, pożegnawszy nareszcie swego przewodnika.\nTa ulica przepełniona kobietami, te barłogi i spelunki, te szczelnie zamknięte domki, gdzie się odbywają barbarzyńskie orgje, które przetrwały wieki, są ogniskami pociągającemi ku sobie setki szukających rozrywki i wytchnienia, ubogich, ciemnych nomadów; tu panują choroby wszelkiego rodzaju, sztuczne podniecenie i obłędne ekstazy. Wydawało mi się, że gorący samum przyniósł z rozpalonej pustyni nieznane zarazki i rzucił je w krew i mózg tubylców, przepełniających miejsca rozrywek tego Babilonu Sahary.\nZrozumiałem teraz, dlaczego Berberowie północnej Sahary i Tuaregowie, przecinający na swoich „mehari“ serce Sahary, a tak wytrwali na męki głodu, pragnienia i znużenia, wymierają szybko, spalani przez te płomienne zarazki, ciągnące ich i niszczące w wertepach większych osad z Biskrą na czele.\nZrozumiałem też, dlaczego nomady spostrzegłszy, że wicher zaczyna szarpać i podnosić szaro-żółte grzywy piaszczystych pagórków, zawiązują sobie usta płachtami i szepcą słowna modlitwy; widzą bowiem, w tych trąbach piasku, w tych widmach chwiejnych a chyżych, czeredy i hufce „pląsających dżinnów.“\nTe „dzinnydżinny“ zakraść się mogą do duszy i serca koczownika, zabić go nieznanemi chorobami lub obłędem, a ten rzuci go w stronę, gdzie jeździec nie spotka żadnej studni lub źródła, przez samą naturę Sahary zatrute na wieki; może go też porwać szaleństwo żądzy płomiennej, tęsknoty miłosnej, życzenie rozrywki, zapomnienia, a wtedy skieruje swego mehari tam — na północ, gdzie podnoszą się ściany ciemnych palm, gdzie bieleją meczety i mury osad z labiryntem uliczek i zaułków, z ruchem i zgiełkiem, odgłosami muzyki i śpiewów i z niemilknącym nigdy pomrukiem dżinnów, wołających ku sobie zdradliwemi głosami kobiet i jękiem darbuki.\nTu, w tej sieci wąskich, załamanych ulic, w mroku i zaduchu, przesyconych upajającą i przejmującą wonią nardu i benzoesu, przybytków miłości i rozrywki — koczownik, pastuch, rolnik i kupiec — Arab, Berber i Tuareg trwoni wszystko, co zapracował w ciągu długich miesięcy ciężkiej pracy, narażeniem życia i wielkiego wysiłku woli, otrzymując wzamian fałszywe uczucia, kupowane pieszczoty i najstraszliwsze choroby. Ciągle odurzany szałem skwarnej, zwierzęcej miłości, upajany dymem kifu i haszyszu, podniecany hazardem wszelkiego rodzaju i monotonnym, a zakradającym się do mózgu rytmem muzyki, tubylec nieraz wychodzi z tych barłogów na ulicę nędzarzem, pozbawionym myśli i siły.\nNieznany poeta nomadów pustyni powiedział:\n„Twoja miłość jest nużącą dla serca, bo wypija szpik moich kości, moją krew i pożera mięśnie moje!“\nUłożył tą piosenkę poeta i rzucił ją wśród szczepów pustyni, wyszedłszy ze złowieszczych nor Biskry, z głową pełną podniecających dźwięków muzyki, odgłosów dzikich tańców i gorącego szeptu półobłąkanych, okrutnych w miłości tancerek Uled-Nail i roznamiętnionych zawsze, żyjących dla miłości i dla mężczyzny, niewiast z czarnych „duarów“ pustyni.\n↑ H. Basset. Essai sur la littérature des Berbéres p. 380.\n↑ Alexander Dumas. Le véloce, Tanger, Alger et Tunis, Paris 1853 (wyd. A. Cadot).\n↑ To miało znaczyć, że ten człowiek był zdolny do wielkiego gniewu.\n↑ A. Certeux et E. H. Carnoy, l. c. 173, tom I.\n↑ A. Dumas, l. c. t. III, str. 125.\n↑ A. Certeux, l. c. t. I, str. 175.\n↑ A. Certeux, l. c. t. I., str.176.\n↑ Duar — zbiorowisko namiotów.


Polska polityka zagraniczna- wykład 7 - Notatek.pl\nPolska polityka zagraniczna- wykład 7\nPolska polityka wschodnia- termin ten wg. Prof. Dębskiego miał uzasadnienie do 1991 r., natomiast po tym roku to uzasadnienie stawało się coraz bardziej wątpliwe. Problem polegał na tym, że jeżeli mówimy „polityka wschodnia” w odniesieniu do działań podejmowanych przez państwo Polskie w stosunkach z państwami Europy Wschodniej, to użycie tego terminu zakłada, że istnieje jakiś jeden wspólny mianownik polskich zachowań wobec wschodu. I o ile gdy istniał Związek Sowiecki ten wspólny mianownik było stosunkowo łatwo wskazać, to po upadku tego „mocarstwa” jest to coraz trudniejsze, a w przekonaniu prof. Dębskiego niemożliwe. Polska w zasadzie prowadzi szereg odrębnych polityk, które bardzo trudno jest wepchnąć do wspólnego worka z napisem „polityka wschodnia”. Nasze cele, zadania w odniesieniu do Ukrainy są inne niż w odniesieniu do Białorusi, Rosji, Gruzji, Armenii, Azerbejdżanu. Można powiedzieć, że państwo Polskie od dwudziestu lat jest zainteresowane tym co prof. Dębski nazywa „harmonizowaniem modelu rozwoju w skali całego kontynentu” tzn. jednością Europy przejawiającą się w członkostwie w UE i NATO. A więc Polska jest zainteresowana tym, aby rozszerzenia do tych instytucji nie zakończyły się na Polskiej granicy wschodniej, ale także aby miały szanse również narody żyjące w nieco mniej szczęśliwym położeniu niż my, aby taką szansę miały. Andrzej Olechowski, minister spraw zagranicznych, następca Skubiszewskiego, w swoim sejmowym przemówieniu z 12.V.1994 r. dawał dość jednoznacznie wyraz temu strategicznemu myśleniu: „Polska uporczywie popiera procesy wiązania wschodu i zachodu w jedną całość. Chcemy urzeczywistnienia w praktyce zasady niepodzielności bezpieczeństwa całej Europy i szerzej całego obszaru Euro- atlantyckiego. Uważamy, że najprostszą drogą do Europy bez podziałów jest poszerzanie sprawdzonych struktur sojuszu Północno- atlantyckiego i UE. Dlatego energicznie staramy się o członkostwo w tych organizacjach, dlatego popieramy starania innych państw z grupy Wyszechradzkiej, dlatego opowiadamy się za nawiązaniem ścisłych stosunków między NATO i Rosją. Bezpieczeństwo w Europie nie będzie trwałe, jeśli ostatecznie system nie obejmie Rosji i innych naszych wschodnich sąsiadów.” Olechowski mówiąc o rozszerzaniu struktur NATO i UE nie miał oczywiście na myśli działania arytmetycznego, polegającego na mechanicznym dodawaniu do grupy państw będących członkami obu instytucji kolejnych krajów. W swojej wypowiedzi kontynuował raczej myśl Skubiszewskiego, który może nie precyzyjnie mówił o tzw. „zachodniej orientacji cywilizacyjnej”. To oczywiście oznaczało gotowość do integracji. „Proces integracji oznacza zaś wkomponowywanie się w proces rozwoju także tożsamości innych uczestników integracji, współuczestnictwo w tworzeniu z wielu rożnych bytów wspólnej jedności, wyrzeczenie się części własnej suwerenności w zamian za udział w odpowiedniej części suwerenności wszystkich pozostałych państw integrujących się. W praktyce chodziło więc o rozszerzenie obszarów funkcjonowania wartości i norm wspólnych dla najbardziej wysuniętych państw europejskich na Europę Środkową, także dalej na wschód. Rozszerzenie nie mogło się dokonać inaczej jak przez dobrowolną akceptację i przyswojenie tych norm oraz wartości nie tylko przez elity polityczne, ale także, a może nawet przede wszystkim przez szerokie warstwy społeczeństwa krajów aspirujących do nadrabiania wielowiekowego zapóźnienia cywilizacyjnego względem Europy Zachodniej.”\n…, a więc też nie było żadnych pieniędzy. Tutaj doszły także spory między UE a Rosją na „planie” Pomarańczowej Rewolucji. Wreszcie taką podstawową przesłanką dla stworzenia Euro azjatyckiej strefy wolnego handlu, które przewidywało porozumienie o „czterech przestrzeniach” stal się fakt, że Rosja nie została członkiem Światowej Organizacji Handlu. Czyli nie można stworzyć wspólnej przestrzeni gospodarczej z kimś kto nie jest członkiem…\n… wówczas decyzji. „Niemal wszystkie późniejsze osiągnięcia polskiej polityki zagranicznej nie były by możliwe bez zbudowania przez Krzysztofa Skubiszewskiego kapitału zaufania do Polski jako ważnego i odpowiedzialnego za cały ład europejski uczestnika procesu pokojowego demokratu sowieckiej strefy wpływów i zjednoczenia Niemiec. Niebagatelne znaczenie miały także a także sposób przeprowadzenia…\n… wobec Ukrainy sprzed pomarańczowej rewolucji- nie da się tych polityk sprowadzić do wspólnego mianownika. Jest pewien błąd, który bardzo często w Polsce się popełnia polegający na tym, że często próbuje się widzieć polską politykę wobec Białorusi czy Ukrainy jako działania, które mają charakter antyrosyjski (im bardziej my się Białorusią czy Ukrainą interesujemy, tym mniej będą mogli interesować się Rosjanie). To jest nieporozumienie, a żeby sobie to uświadomić warto na przykład powołać Pomarańczową Rewolucję na Ukrainie w 2004 r. i polskiego zaangażowania w to. Otóż w 2004 r. groziła Ukrainie de facto wojna domowa w skutek fałszowanych wyborów. Gdyby Janukowicz zdecydował się wówczas na bronienie wyniku wyborów sfałszowanych dla wszystkich w sposób oczywisty przy użyciu siły to mogło by dojść…\n… wystąpieniach kolejnych ministrów spraw zagranicznych. Kilka przykładów: w I.2003 r. MSZ Włodzimierz Cimoszewicz mówi: „Naszym zamiarem jest intensyfikacja polityki we wschodnim sąsiedztwie. Wchodzimy do UE, nie po to przecież, by odwrócić się plecami od naszych wschodnich sąsiadów, wręcz przeciwnie, nasze członkostwo pragniemy wykorzystać do nadania impulsu rozwojowego w całym regionie. Polska zawsze spierała…\n… przez Leszka Balcerowicza reform gospodarczych, dzięki którym Polska jako pierwszy kraj w historii dokonała transformacji skrajnie niewydolnego, centralnie sterowanego i opartego na wzorcach sowieckich ustroju gospodarczego w ustrój wolnorynkowy.” Bez tego nie było by możliwe późniejsze członkostwo w UE. W okresie lat 1989-2009 uwarunkowania międzynarodowe sprzyjały sprawie położenia Polski w systemie…\nWykład - historia integracji europejskiej\nPolityka zagraniczna RP wobec Ukrainy- opracowanie


Pierogi | Kuchnia IRN\nCenne rady, Pierogi, z mąki\n6 października 2016 EosCris\t1 komentarz\ntutaj szybki przepis na ciasto na pierożki 🙂\nok 2 szklanek gorącej wody ( ja daję gorącą dzięki temu ciasto jest sprężyste i szybko się wyrabia)\nPrzygotowanie ciasta na pierogi.\nWyciągamy stolnicę. Mąkę wysypujemy na stolnicę (ja lubię przesiać zawsze i do wszystkiego, natlenia się pięknie i zawsze wszystko wychodzi pyszne ) Wbijamy jajo, sypiemy soli, wlewamy olej i zaczynamy mieszać, dolewając powoli gorącej wody. Uważajcie na dłonie żeby sobie ich nie poparzyć. Dlatego róbcie to powoli a na pewno dobrze się wszystko skończy. Wodę wlewajcie stopniowo, bo może u Was być tak, że nie wykorzystacie całej ilości wody, ale może zdarzyć się tak, że będziecie musieli dolać więcej niż to co podałam. Wszystko zależy… nie wiem od czego 😉 Musicie po prostu robić i sprawdzać i tyle. No to jak już uda Wam się wszystko połączyć w jedną masę, to wyrabiacie ciasto kilka minut aby nabrało sprężystości. Jeśli o mnie chodzi i o moją masę to nie musiałam podsypywać mąką gdyż gorąca woda i olej spowodowały, że ciasto się nie klei do rąk i stolnicy.\nciasto na pierogipierogi\nPierogi, Wegetariańskie, z mąki\n4 października 2016 EosCris\tDodaj komentarz\nCześć czołem Ludziska!\nDziś zapodam Wam przepisik na pyszne pierożki z kapustą i grzybami :D. Ulubione pieroggio mojej córci 😉 Nie będę mówiła ile potrafi zjeść podczas gdy je „produkuje” 😉 Z racji tego, że nigdy nie miałam cierpliwości do klejenia pieroggio to robiłam je dosłownie 2 razy w życiu 😀 ale nadszedł czas gdy popracowałam nad moją cierpliwością i mogłam się ze spokojem w sercu zabrać za tą ciekawą pracę :p\nKorzystam z przepisu mojej kochanej mamci, która pieroggio robi dosłownie w mig i przez całe swe życie zrobiła ich pewnie z milion albo i więcej 😉 To jest przepis na typowe świąteczne pierogi z kapustą, gdyż tylko w takiej wersji smakują nam najbardziej. Ta wersja zawiera zdecydowanie mniejszą ilość grzybów niż daję na święta ale zapewniam Was, że też są spox!\nDobra bo jak zwykle za dużo gadam a za mało pisze o tym co trzeba 😉\n1 kg mąki pszennej (z innej jeszcze nie robiłam i nie wiem jaki będzie rezultat)\ni u mnie jeszcze króluje wszędzie antyrakowa kurkuma ( daję ją prawie do każdej potrawy, tak jak imbir 😉 ) Ciasto nabierze pięknego żółtego koloru.\nok 300 g grzybów suszonych ( grzybów można dać mniej lub więcej w zależności od upodobań smakowych)\nziele angielskie, liść laurowy(bobkowy), pieprz, sól, cukier\nNo to zabieramy się za brudną robotę 😀 Ubieramy fartuch, jak macie of course, ja nie mam więc ubierać nie będę 😉\nJeśli chodzi o farsz do pierogów, mama moja kochana zaleca przygotować go dzień wcześniej aby nabrał smaku. Tak też uczyniłam. a Wam zaraz napiszę, jak go przygotować.\nPrzygotowanie farszu do pierogów.\nCebulę obrać, drobno posiekać i zeszklić na oliwie. Kapustę (jak mocno kwaśna to przepłukać pod bieżącą wodą) drobno posiekać i wrzucić do zeszklonej cebuli. Wrzucić liść laurowy, ziele angielskie, trochę cukru podlać szklanką wody i dusić na wolnym ogniu pod przykryciem aż kapusta zmięknie i zmieni kolor na ciemniejszy. Pamiętajcie o wyjęciu liścia laurowego z kapusty bo może zgorzknieć, a poza tym w pierogach nie będzie nam on potrzebny 😉\nGrzyby wypłukać, zalać ponownie wodą i gotować pod przykryciem aż zmiękną. Po ugotowaniu wodę wylać, grzyby zmielić i dodać do kapusty.\nWszystko razem dobrze wymieszać aż wszystkie składniki się ze sobą połączą i sprawdzić smak. Dodać pieprzu i w razie potrzeby dodać cukier. Całość ma mieć winny smak. Zresztą, przyprawiacie tak, żeby Wam smakowało. Bo Wy to będziecie jeść i znacie swoje smaki.\nGdy już to macie ogarnięte to możecie zabrać się za robienie ciasta.\nWyciągamy stolnicę (której też nie mam ale jak Wy macie to wyciągajcie ). Mąkę wysypujemy na stolnicę (ja lubię przesiać zawsze i do wszystkiego, natlenia się pięknie i zawsze wszystko wychodzi pyszne. No!) Wbijamy jajo, sypiemy soli, wlewamy olej i zaczynamy mieszać, dolewając powoli gorącej wody. Uważajcie na dłonie żeby sobie ich nie poparzyć. Dlatego róbcie to powoli a na pewno dobrze sie wszystko skończy. Wodę wlewajcie stopniowo, bo może u Was być tak, że nie wykorzystacie całej ilości wody, ale może zdarzyć się tak, że będziecie musieli dolać więcej niż to co podałam. Wszystko zależy… nie wiem od czego 😉 Musicie po prostu robić i sprawdzać i tyle. No to jak już uda Wam się wszystko połączyć w jedną masę, to wyrabiacie ciasto kilka minut aby nabrało sprężystości. Jeśli o mnie chodzi i o moją masę to nie musiałam podsypywać mąką gdyż gorąca woda i olej spowodowały, że ciasto się nie klei do rąk i stolnicy.\nGdy przygotowaliśmy już wszystko, to zabieramy się za klejenie pierożków.\nNajpierw jednak jedna z ważnych czynności to jest rozwałkowywanie ciasta.\nOdrywamy kawałek ciasta a resztę przykrywamy ściereczką aby nie wyschła. Oderwany kawałek formujemy w kulkę, rozpłaszczamy go na stolnicy i zaczynamy rozwałkowywać.\nPamiętajcie że ciasto należy rozwałkować cienko, ale nie za cienko, żeby się nie po rozrywało podczas klejenia pieroggio.\nJeśli robicie pierogi tak jak ja, czyli powiedzmy, że po raz pierwszy, to musicie sami sobie wypracować metodę. Dla chcącego nic trudnego 😉 Jak ja dałam rade, to wierzę, że i Wy dacie!\nGdy ciasto będzie już rozwałkowane, to bierzecie kubek, szklankę, okrągła foremkę do wycinania ciastek i wykrawacie kółka z których potem ukleicie pierożki. Resztę ciasta ściągacie i wkładacie pod ściereczkę, do wykorzystania potem.\nJak już narobicie kilkanaście pierogów, to w międzyczasie, bierzecie średniej wielkości garnek, wlewacie do niego wodę, wsypujecie sól i trochę oliwy.\nCzekacie aż zacznie wrzeć i wrzucacie swoje dzieła sztuki. Zamieszajcie łyżką cedzakową aby nie przywarły do dna garnka i czekajcie aż wypłyną na powierzchnię. Wtedy zmniejszcie ogień pod garnkiem i pogotujcie kilka chwil. Wyjmijcie na talerze i możecie śmiało jeść.\nMy nie lubimy żadnych dodatkowych zasmażek więc jemy gorące prosto z wody a na drugi dzień odsmażamy na patelni na oliwie. Każda wersja jest spoko.\nWasza oddana gaduła\ndobre pierogipierogiPierogi świątecznepierogi z kapustą i grzybami


Aktualności - strona 10005 - Prawo.pl\nZmiany w sprawie ramowych statutów\nKonferencja HBRP: Innowacja napędzająca rozwój Twojej firmy\nWycofanie składników majątku na potrzeby prywatne podatnika\nSkutki wycofania przez przedsiębiorcę składnika majątku na cele osobiste nie zostały odrębnie uregulowane w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osb fizycznych. W ustawie...\nCzechy/Eksperci: marihuanę będzie można uprawiać w celach leczniczych\nBruksela chce zmniejszyć obciążenia biurokratyczne unijnych firm\nKE zaproponowała zmiany w przepisach, które mają zmniejszyć obciążenia biurokratyczne głównie małych i średnich firm m.in. przez uproszczenie sprawozdań finansowych. KE chce też zmusić firmy...\nWSA: urząd nie może być bezczynny - bez względu na przyczynę zwłoki\nUrzędnik nie może czekać na dokumentację i tym tłumaczyć kilkunastomiesięczną bezczynność w rozpatrzeniu wniosku obywatela - wynika z wyroku WSA w Białymstoku....\n1 Wczytaj poprzednie artykuły 10003 10004 10005 10006 10007 Wczytaj więcej artykułów 11414


Pierwsze konkretne informacje o Modern Warfare 2 | GRYOnline.pl\nWiadomość gry 7 maja 2009, 11:25\nautor: Filip „fsm” Grabski\nPierwsze konkretne informacje o Modern Warfare 2\nChyba każdy szanujący się miłośnik gier FPS czeka z wytęsknieniem na pierwsze konkretne informacje (i obrazki) o Modern Warfare 2. Póki co nowych materiałów wizualnych brak, ale za to mamy małe co nieco dotyczące samej rozgrywki.\nW najnowszym numerze magazynu Official PlayStation Magazine pojawi się materiał o sequelu świetnie przyjętej gry autorstwa Infinity Ward. Z „przecieków informacyjnych” od jednego z prenumeratorów owego czasopisma dowiadujemy się, że wśród terenów, jakie odwiedzimy podczas zabawy, na pewno znajdą się Brazylia (Rio de Janeiro) oraz Rosja i kilka lokacji europejskich. Ponownie ujrzymy w grze Rosjan, ale będzie to zupełnie inna grupa, niż ta oglądana w Call of Duty 4. Przyjdzie nam jeszcze raz doświadczyć retrospekcji, tym razem z oddziałem Navy Seals w roli głównej. Prócz tego w grze na niektórych mapach mają się pojawić cywile, utrudniający wymianę ognia. OPM opisał jeszcze nowe multiplayerowe perki (w tym jeden umożliwiający szybsze poruszanie się) oraz pojazdy (prawdopodobnie przyjdzie nam pilotować helikopter). Przypominamy, że jeszcze przed oficjalnym ujawnieniem kontynuacji Modern Warfare pojawiły się w sieci informacje dotyczące trybu multiplayer, które trzeba traktować całkiem serio.\nGdy wspomniany magazyn trafi do sprzedaży, to wszyscy będą mogli zapoznać się z pełnoprawną zapowiedzią, co w połączeniu z nadchodzącymi targami E3 oznacza jedno – już niedługo otrzymamy naprawdę pokaźną ilość materiałów prezentujących Modern Warfare 2. Póki co najpewniejsza jest data premiery gry, ujawniona pod koniec marca wraz z enigmatycznym zwiastunem. MW2 na pecetach, PlayStation 3, Xboksie 360 i Nintendo Wii pojawi się 10 listopada.\nChmura zarazków? Potrzebny Domestos?\nNintendo wciąż górą – wyniki finansowe za ubiegły rok fiskalny\nWieści ze świata w telegraficznym skrócie (7 maja 2009)\nPoradnik: Company of Heroes: Chwała Bohaterom\nCodemasters przesuwa premierę Operation Flashpoint: Dragon Rising\nMuzykalne Activision zaatakuje jesienią\nGra Mythos nadal w produkcji\nKontroler Dj Hero ujawniony


Szkolenia dla bezrobotnych | Wykwalifikowani.eu\nSzkolenia dla osób poszukujących pracy i bezrobotnych finansowane ze środków Funduszu Pracy mają formę zajęć pozaszkolnych. Organizowane, są w celu podniesienia kwalifikacji zawodowych zwiększających szansę podjęcia lub utrzymania zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej.\nSzkolenia organizowane są na podstawie umów szkoleniowych, zawieranych pomiędzy starostą, pracodawcą i instytucją szkoleniową. Umowa obejmuje zakres umiejętności i kwalifikacji wymaganych przez pracodawcę, który jest podstawą do przygotowania przez instytucję szkoleniową programu kształcenia a także zobowiązanie pracodawcy do zatrudnienia bezrobotnego po odbytym szkoleniu.\nTaka forma aktywizacji zawodowej, prowadzona w formie kursu obejmuje nie mniej niż 25 godzin zegarowych w tygodniu, chyba że przepisy odrębne przewidują niższy wymiar szkolenia. Szkolenie może trwać do 6 miesięcy, lecz w sytuacjach uzasadnionych wymogiem programowym nie dłużej niż 12 miesięcy. Prowadzone, są dla osób bez kwalifikacji zawodowych i tutaj mogą trwać do 12 miesięcy, lecz w sytuacjach uzasadnionych programem nie dłużej niż 24 miesiące.\nJest narzędziem aktywizacji osób bezrobotnych do 30. roku życia. Odbywa się poprzez skierowanie bezrobotnego na wskazane przez niego szkolenie oraz opłacenie kosztów poniesionych w związku z podjęciem szkolenia. Bon szkoleniowy przyznawany jest na wniosek osoby bezrobotnej. Jego rozpatrzenie i realizacja następuje na podstawie indywidualnego planu działania oraz uprawdopodobnienia przez bezrobotnego podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej. Termin ważności bonu określa starosta.\nW ramach bonu szkoleniowego starosta finansuje bezrobotnemu do wysokości 100% przeciętnego wynagrodzenia, obowiązującego w dniu przyznania bonu szkoleniowego.\nKoszty szkoleniowe obejmują:\n- uzgodnioną należność przysługującą instytucji szkoleniowej za przeprowadzenie jednego lub kilku szkoleń, w tym kosztów kwalifikacyjnego kursu zawodowego i kursu nadającego uprawnienia zawodowe\n- koszty egzaminów umożliwiających uzyskanie świadectw, dyplomów, zaświadczeń, określonych uprawnień zawodowych / tytułów zawodowych oraz koszty uzyskania licencji niezbędnych do wykonywania danego zawodu\n- ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków w przypadku osób nieposiadających prawa do stypendium oraz osób bezrobotnych, które podjęły zatrudnienie w trakcie szkolenia\n- badania lekarskie lub psychologiczne\n- koszty przejazdu na szkolenia ( zajęcia odbywają się poza miejscem zamieszkania ):\ndo 150 zł – szkolenie trwające do 150 godzin,\npowyżej 150 zł do 200 zł – szkolenie trwające ponad 150 godzin;\n- zakwaterowania ( zajęcia odbywają się poza miejscem zamieszkania ):\ndo 550 zł – szkolenie trwające poniżej 75 godzin,\npowyżej 550 zł do 1100 zł – szkolenie trwające od 75 do 150 godzin,\npowyżej 1100 zł do 1500 zł – szkolenie trwające ponad 150 godzin.\nSkierowanie na szkolenie może otrzymać zarejestrowana w urzędzie pracy:\nosoba bezrobotna powyżej 30. roku życia ,\n- będąca w okresie wypowiedzenia stosunku pracy lub stosunku służbowego, z winy pracodawcy,\n3. pracująca w wieku 45 lat i powyżej.\nDecyzję o skierowaniu na szkolenie podejmuje starosta danego urząd pracy w oparciu o ustalenia indywidualnego planu działania.\nPowiatowy urząd pracy organizuje oraz kieruje na szkolenia w formie grupowej oraz indywidualnej.\nmożna zgłosić chęć udziału w szkoleniu grupowym planowanym przez powiatowy urząd pracy . Szkolenie takie skierowane jest do określonej grupy osób bezrobotnych w zależności od typu szkolenia. Plan szkoleń ogłaszany jest na tablicy informacyjnej urzędu pracy i wiąże się z zorganizowaną na nie rekrutacją.\nszkolenie indywidualne wskazane przez osobę bezrobotną i realizowane na złożony wniosek o skierowanie na szkolenie wybrane z oferty rynkowej z uzasadnieniem celowości szkolenia. Koszt szkolenia urząd pracy finansuje do wysokości 300% przeciętnego wynagrodzenia.\nUczestnik szkolenia otrzymuje co miesiąc stypendium równe 120% zasiłku dla bezrobotnych, jeżeli miesięczny wymiar godzin szkolenia wynosi co najmniej 150 godzin. W przypadku niższego miesięcznego wymiaru godzin szkolenia wysokość stypendium ustala się proporcjonalnie, z tym że stypendium nie może być niższe niż 20% zasiłku.\nStypendium przysługuje także w czasie niezdolności do pracy. Bezrobotny zachowuje prawo do stypendium za okres udokumentowanej niezdolności do pracy ( zaświadczenie lekarskie, albo wydruk zaświadczenia lekarskiego lecz nie dotyczy to bezrobotnych odbywających leczenie w zakładzie lecznictwa odwykowego). Bezrobotny ma obowiązek zawiadomić powiatowy urząd pracy o niezdolności do pracy w terminie 2 dni od dnia wystawienia zaświadczenia i dostarczyć do powiatowego urzędu pracy w terminie 7 dni.\nCzy warto? - pewnie, że warto!\nDostaniesz stypendium w wysokości 120% zasiłku dla bezrobotnych, lecz pamiętaj, że liczba godzin szkolenia musi wynosić co najmniej 150 godzin w przeciągu miesiąca. W przypadku mniejszej liczby godzin szkolenia wysokość stypendium ustala się proporcjonalnie, z tym że nie może być niższe niż 20% zasiłku dla bezrobotnych.\nGdy w trakcie trwania szkolenia podejmiesz zatrudnienie lub inną pracę zarobkową bądź założysz działalność gospodarczą, przysługuje Ci stypendium w wysokości 20% zasiłku dla bezrobotnych, niezależnie od wymiaru godzin szkolenia - od dnia podjęcia zatrudnienia ( innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej) do dnia zakończenia szkolenia. Od takiego stypendium nie są odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne. Nie jest stosowana zasada proporcjonalnego ustalania jego wysokości. Jego kwotę za niepełny miesiąc ustala się, dzieląc kwotę przysługującego stypendium przez 30 i mnożąc otrzymaną kwotę przez liczbę dni kalendarzowych przypadających w okresie, za który stypendium przysługuje.\nMożna ubiegać się o zwrot kosztów zakwaterowania i wyżywienia podczas szkolenia przeprowadzanego poza miejscem zamieszkania (jeżeli wynika to z umowy zawartej między starostą a instytucją szkoleniową).\nKoszty z tytułu przejazdu na szkolenie mogą zostać sfinansowane przez starostę w całości lub w części.\nInstytucja szkoleniowa ubezpieczy Cię od następstw nieszczęśliwych wypadków w momencie gdy nie posiadasz prawa do stypendium lub w trakcie szkolenia podejmiesz zatrudnienie, inną pracę zarobkową lub działalność gospodarczą.\nWskazówki i przydatne informacje\nPo zakończeniu szkolenia uczestnik otrzymuje zaświadczenie lub inny dokument wystawiony przez instytucję szkoleniową potwierdzający ukończenie szkolenia.\nBezrobotnemu uprawnionemu w tym samym okresie do: stypendium z tytułu udziału w szkoleniu oraz zasiłku dla bezrobotnych przysługuje prawo wyboru świadczenia.\nOsoba, która z własnej winy nie ukończyła szkolenia, jest zobowiązana do zwrotu jego kosztów z wyjątkiem sytuacji, gdy powodem nieukończenia szkolenia było podjęcie zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej.\nJeśli koszt szkolenia jest wyższy niż 300% przeciętnego wynagrodzenia, osoba skierowana na szkolenie pokrywa różnicę z własnych środków finansowych.\nStarosta finansuje koszty szkolenia, badań lekarskich oraz przejazdu i zakwaterowania do wysokości określonej w bonie szkoleniowym - bezrobotny sam pokrywa koszty przekraczające limit.\nDo prowadzenia szkolenia kwalifikuje się|: centrum szkoleniowe / firmy szkoleniowe / ośrodki szkoleniowe, które posiadają wpis do Rejestru Instytucji Szkoleniowych prowadzony przez starostę.


French Open: Federer z Soderlingiem w finale Sport\nJakub Ciastoń 05.06.2009 21:16\nRoger Federer wygrał z Juanem Martinem del Potro, a Robin Soderling pokonał Fernanda Gonzaleza w półfinałach. Obaj wymęczyli zwycięstwa w pięciu setach.\nFederer wygrał po 3 godz. i 28 minutach 3:6, 7:6 (7-2), 2:6, 6:1, 6:4. Awansował do czwartego z rzędu paryskiego finału, ale tym razem będzie w nim faworytem, bo nie spotka się z Rafaelem Nadalem. Jeśli zwycięży w niedzielę, skompletuje pierwszy od czasów Andre Agassiego nieklasyczny Wielki Szlem i wyrówna rekord Pete'a Samprasa 14 triumfów w najważniejszych turniejach.\nSzwajcar stoi u bram raju, ale w półfinale miał szczęście, bo rozstawiony z piątką dwumetrowy olbrzym del Potro długo przeważał i był bliski zwycięstwa. Argentyńczykowi pomagał potężny serwis, świetny forhend i szerokie jak dźwig ramiona. Federer dokładał do tego bardzo rozchwianą własną grę. Nikt nie spodziewał się takich kłopotów Szwajcara w starciu z rywalem, który nigdy dotąd nie urwał mu seta. Dopiero w końcówce Federer poprawił serwis, a del Potro nie wytrzymał maratonu fizycznie, ale też psychicznie. - Walczyłem do końca, ale pomogło szczęście - przyznał Federer.\nW finale zagra ze Szwedem Robinem Soderlingiem, który w identycznym czasie pokonał Chilijczyka Fernanda Gonzaleza 6:3, 7:5, 5:7, 4:6, 6:4. Pierwsze dwie partie przypominały końcówkę niesamowitego spotkania z Nadalem i cały ćwierćfinał z Nikołajem Dawidienką. 24-letni Szwed serwował z prędkością ponad 200 km/godz. i nie mylił się właściwie przy żadnym uderzeniu. Jego forhendy były jak granaty przerzucane za siatkę, a jeśli eksplozja tylko ogłuszała rywala, to dobijał go precyzyjnym bekhendem. Ale w końcówce trzeciego seta szwedzki robot zaczął się trochę zacinać. Na twarzy zapaliła się lampka z napisem "zmęczenie", bo w całym turnieju Soderling spędził na korcie prawie pięć godzin więcej od Gonzaleza. Pojawiły się pudła, niewymuszone błędy, a siła serwisu zmalała. Chilijczyk z ochotą sam zaczął ostrzał. Niewiele zresztą lżejszy, bo Gonzaleza nie bez przyczyny rodacy nazywają "Mano de Piedra", czyli "ręką z kamienia" - ma najmocniejszy forhend w męskim tenisie. Finalista Australian Open z 2007 r. dołożył do tego 22 asy i w piątym secie prowadził 4:1. Wydawało się, że jest po meczu. Soderling pokazał wtedy jednak, że umie walczyć do końca i ma mocną głowę. Nie oddał już ani jednego gema, a w dłoni znów miał granaty zamiast rakiety.\nSoderling został pierwszym Szwedem od dziewięciu lat, który zagra w paryskim finale. Ostatnim był Magnus Norman, obecny trener Soderlinga pokonany w 2000 r. przez Gustavo Kuertena.\nPo zwycięstwie z Nadalem dostał SMS-a od Bjoerna Borga z podziękowaniami za uratowanie jego rekordu czterech zwycięstw z rzędu. Teraz Borg sam pofatygował się na mecz i oklaskiwał rodaka z trybun.\nSoderling (ATP 25) do tej pory był jednym z wielu tenisowych rzemieślników. Jego największe sukcesy to trzy wygrane turnieje. W Szlemie nigdy dotąd nie przeszedł trzeciej rundy. Metamorfoza jest nagła, bo kilka tygodni temu w Rzymie przegrał z Nadalem 0:6, 1:6. W Madrycie uległ w dwóch setach Federerowi, w Monte Carlo pokonał go Simone Bolelli, w Barcelonie Potito Starace, a w Miami na twardej nawierzchni Robert Kendrick. Co się zmieniło? - Zawsze miałem te uderzenia. Brakowało wiary, że mogę tak grać przeciwko najlepszym - odpowiada Soderling. Według Matsa Wilandera, ostatniego Szweda, który wzniósł w Paryżu do góry Puchar Muszkieterów w 1988 r., tę wiarę dał mu trener Norman.\nSoderling grał z Federerem dziewięć razy, zawsze schodził z kortu pokonany, ale pogromca Nadala nie jest bez szans w finale. Federer bał się Hiszpana, może i przestraszy się tego, który go pokonał.\nDziś o godz. 15 finał kobiet Swietłana Kuzniecowa - Dinara Safina. Jutro o 14 - finał mężczyzn. Relacje w Eurosporcie.\nRobin Soederling (Szwecja, 23) - Fernando Gonzalez (Chile, 12) 6:3, 7:5, 5:7, 4:6, 6:4 Roger Federer (Szwajcaria, 2) - Juan Martin Del Potro (Argentyna, 5) 3:6, 7:6 (7-2), 2:6, 6:1, 6:4


Aston Martin Veloce - Gdy DB9 przeminie\nAston Martin Veloce Gdy DB9 przeminie\nAston Martin DB9 pozostaje na rynku już ósmy rok i niewiele brakuje mu do okrągłych dziesięciu lat, przez które to produkowano jego poprzednika, model DB7. Najwyższy czas wyobrazić sobie jak mógłby wyglądać jego poprzednik.\nW nadwyrężeniu własnej wyobraźni wyręcza nas Marouane Bembli, 24-letni student wzornictwa przemysłowego ze Szwecji, który w niedługiej przyszłości ma nadzieję wyspecjalizować się w projektowaniu samochodów. Poznaliśmy go już wcześniej przy okazji szkiców Audi R10.\nNastępcą DB9 według Bembli'ego miałby być potężny grand tourer Veloce, łączący w muskularnej sylwetce najpiękniejsze detale z DB9, Vantage i One-77 z poszerzanymi nadkolami, wielkimi felgami, ogromnym dyfuzorem i światłami wykonanymi przy użyciu diod LED.\nO ile jednak Szwed mógł sobie pozwolić na wiele o tyle po Aston Martinie można spodziewać się czegoś mniej wulgarnego. Na razie jednak Brytyjczycy siedzą cicho.\nAston Martin Veloce na forum


kartka z kalendarza: SYNAL CHORY! MATKA NIEPRZYTOMNA!\nTen tydzien mial byc inny niz ostatni. Byly plany wybycia na expo casa - dostalismy darmowe bilety. Mialam nie narzekac. Nie narzekam wiec a jedynie donosze, ze biezacy tydzien lepszy od minionego niestety nie jest. Mielismy na dzis zaplanowane USG nerek a zamiast tego byl poranny telefon do pediatry.\nDziecie sie rozchorowalo. Po poobiedniej drzemce wstal lewa noga. Smerfowi marudzie nic nie gralo, ale on tak teraz ma. Specjalnie sie tym nie przejelismy i zrzucilismy wszystko na nieco przedwczesny bunt dwulatka. Jako, ze w lodowce swiecilo juz nie tylko swiatlo, ale i pustki, zapakowalismy sie w samochod i ruszylismy uzupelniac zapasy. Syn byl jakis malo wyrazny, markotny. Siedzial spokojnie w sklepowym wozku, gdzie zwykle biega jak opetany po markecie, sciaga towar z pulek itp. Tym razem aniolek.\nKolacja, ulbiony makaron z tunczykiem w sosie pomidorowym, bleee. Instuicyjnie mamina reka powederowala na czolo pierworodnego i juz wiadomo bylo o co kaman. Czolo palilo jakbym dlon do pieca wlozyla. Termometr wskazal 38,8°C. Do jedzenie nie zmuszamy, ale pic trzeba - nie syn wyraznie podaje do wiadomosci, ze on pic nie zamierza...zaczela sie nerwowka, bo skoro pic nie bedzie to jak my mu paracetamol podamy. Nie mielismy w syropie a jedynie w kroplach...wizja wlewania synowi do buzi na sile ponad 40 kropel leku nie byla zbyt optymistyczna. Ostatecznie udalo sie go przemycic w jogurcie.\nPierwszy kryzys zarzegnany. Goraczka zaczela po woli spadac, do stwierdzenia czego nie potrzebowalam termometru, gdyz Steffi nagle dostal nieslychanych sil witalnych...tryskal energia, zaczal biegac jak dziki z kuchni do pokoju i z powrotem. Ok. 23 usnal.\n1:30 z minutami ze snu wybudzil mnie alarm podniesiony przez syna. Wyladowal u nas w lozku. Przeciwgoraczkowy efekt paracetamolu zaczal slabnac...motal sie po lozku, raz po raz przytualajac sie to do mamy to znow do taty...o snie nie bylo mowy. Wraz z moim bolem glowy wzrastala i stefkowa temperatura...ok 4 znow grzal jak maly kaloryfer. Jedziemy wiec z druga dawka paracetamolu...i znow w jogurcie bo pic oczywiscie nie chcial. Po dluzszej chwili usnal. Chwilami slychac bylo, ze w nosie cos sie dzieje.\nTaki jestem chory!!\nRano znow powyzej 38 kresek :( Telefoniczna konsultacja z pediatra. Diagnoza - grypa. Masz ci los, tyle wytrzymalismy - rozlozyl nam sie syn praktycznie na sam koniec grypowego sezonu. Jedziemy na paracetamolu i oczyszczamy nochal. Ste obudzil sie ok. 9:30 - dochodzil do siebie do ok.11. Ugotowalam szybciutko rosol - cale szczescie zjadl ze smakiem. Nie lubie, nie lubie takich akcji. Teraz spi a ja wsluchuje sie w ten swiszczacy nos, W dodatku spuchlo mu oko. Nie tak mial wygladac ten tydzien. Zdecydowanie nie tak!!\nAutor: Eva Cava o 15:57\nMagda M 5 marca 2014 16:26\nEva Cava 5 marca 2014 19:34\nMiniowe Szczescie 5 marca 2014 17:07\nOj jaki Choruszek... a czemu dajecie tylko paracetamol? Macie nurofen czy nie uzywasz, bo to jakies zalecenie?\nZalecenie pediatry. Wiem, ze wiekszosc rodzicow daje naprzemiennie paracetamol i ibupron. We Wloszech dziala to chyba nieco inaczej, albo po prostu nasza pediatra nie poleca. To typ lekarki im mniej lekow tym lepiej. Nie poleca a wrecz zabrania masci pod nos czy na klatke do lepszego odddychania gdyz mowi, ze miala od tych specyfikow wiecej pacjentow niz od samej choroby. Ehhh, sama nie wiem.\nMiniowe Szczescie 6 marca 2014 12:50\nParacetamol podawali Mikusiowi w szpitalu jak mial goraczke. Paracetamol jest 'delikatniejszym' lekiem od ibuprofenu, ale np. Na Szymka on w ogole nie dziala....\nEva Cava 6 marca 2014 14:04\nSteffi tez mial w szpitalu podawany paracetamol, ale na bol po operacji oczu. Teraz uzywamy go przeciwgoraczkowo.No niby paracetamol bezpieczniejszy dla zoladka. Na naszego malca dziala, bo on generalnie dosc wrazliwy na srodki znieczulajace.\nMamuszka 5 marca 2014 17:36\nJaki biedny Stefus. Zdrowiej!! A mamie dużo, dużo sił życzę :*\nEva Cava 5 marca 2014 19:35\nNo biedny biedny, goraczka wraca jak tylko paracetamol przestaje dzialac :(\nSabina T.P. 5 marca 2014 17:42\nWspółczuję bardzo synkowi, mały bidulek. Ja wiem od razu, gdy mojej małej coś jest, bo przeważnie broi przez cały dzień, a kiedy tak się nie dzieje, coś jest na rzeczy. Coś- czyli choroba. Głowa do góry!!\nEva Cava 5 marca 2014 19:36\nU nas jest podobnie i wczoraj rano Ste broil za dwoch. Popoludniu jakis niewyrazny sie zrobil, ale myslelismy, ze to kaprysy.\nkeepthemoments 5 marca 2014 18:55\nA wiesz że u nas od wczoraj to samo? Gorączki póki co nie ma u Toto ale okropny katar, kaszel i wielki płacz. Noce nieprzespane.\nLekarz twierdzi, ze Toto za mały na leki. Dobrze, że z Polski mam kropelki.\nWracaj Steffi do zdrowia, ślicznie wyglądasz z uśmiechem a nie z taką smutną minką!\nEva Cava 5 marca 2014 19:44\nKurcze, tu wiosna ma przyjsc a nie chorobska jakies wstretne. U nas kaszlu nie ma (od czasu do czasu zakaszle, ale to bardziej dlatego ze mu katar splywa do gardla). Nienawidze kataru u dziecka, u Was to jeszcze gorzej niz u nas, bo Steffi juz cos tam potrafi wydmuchac. To nieszczesne odciaganie kataru gdy dziecko krzyczy wnieboglosy. My mamy patent ze strzykawka (bez igly naturalnie) - wstrzykujemy mu na szybko wode morska (lub zwykla wode z sola) do dziurek. Zwykle ta operacja powoduje kichniecie i gluty wylaza same!! Zdrowka i dla Toto i Ty sie matko nie daj. Sily nam zycze :)\nAla 5 marca 2014 19:37\nZdrówka! Biedny Stefko :(\nMamilla 5 marca 2014 19:49\nBiedny... Dobrze że małemu nic więcej się nie dzieje, ale ta gorączka jest dla mnie przerażająca. Odpukać u nas na razie Steff nie choruje, tylko 3 razy w ciągu 11mc miała katar, bez kaszlu, bez gorączek i innych dodatków... Biedne dziecię kiedy choruje, ale matka chyba jeszcze biedniejsza :/ Trzymajcie się, nie dajcie się!\nEva Cava 6 marca 2014 09:30\nNajlepszy byl tekst pediatry - starajcie sie nie zarazic...hahah\nGoraczka niestety nie odpuszcza - dzis rowniez powyzej 38 kresek. Mam nadzieje, ze to ostatni dzien...bo trwa to od wtorkowego popoludnia :(\nMama Mi 5 marca 2014 21:43\nOjej...Biedny Stefcio! Dużo, dużo zdrówka! Ach, choróbska...I mnie dopadło, ale na szczęście mija...\nEva Cava 6 marca 2014 09:38\nKuruj sie Mamuska :)\npirelka 5 marca 2014 21:54\nOj ale Was dosięgło.. współczuję i życzę powrotu do zdrowia ! Ucałowania dla Syna.\nSzczypta o Mnie 5 marca 2014 22:09\nZdrówka dla Stefka i dla mamy dużo siły. U nas też Lula poległa i mama zmagań kaszlowych ciąg dalszy ech :/\nEva Cava 6 marca 2014 09:18\nNo widzialam wczoraj u Ciebie - niech to cholerstwo juz odpusci.\nWiolka4444 5 marca 2014 22:41\nOj, jaki bidulek :(\nEva Cava 6 marca 2014 09:20\nStaramy sie trzymac. Wczoraj wieczorem mialam wrazenie, ze i mnie zaczyna cos brac wiec profilaktycznie lyknelam paracetamol. A maly biedulek jest bo goraczka nie chce puscic :(\nAdrianna Michalik Fotografia 5 marca 2014 22:48\nOjej kochana, zdrówka dla St życzymy i przesyłamy moc buziaków :*\nEva Cava 6 marca 2014 09:23\nPo Waszych magicznych buziakach noc przespana :)\nAdrianna Michalik Fotografia 7 marca 2014 14:13\nMilena 5 marca 2014 23:13\nJak on biednie wygląda :( Aż serce się kraje ... :( Niech szybko wraca do zdrowia :* Wyściskaj go mocno :)\nEva Cava 6 marca 2014 09:25\nMam nadzieje, ze wykaraskamy sie z tej grypy szybko. Nie lubie byc chora, ale jak choruje moje dziecko to rece mi opadaja!\nmatka wariatka 6 marca 2014 12:26\n:* dla Was i bidulka małego :( niech szybko do zdrowia wraca!!\nAgaJO 6 marca 2014 12:44\nBidulek:( Zdrówka dla Stefka dzielnego!!!!


Solidne porady dotyczące marketingu mobilnego - eHandelOnline.pl\nRedaktor 24 kwietnia, 2019 3 min read\nWyobraź sobie, że masz sklep, który ma sporo stałych klientów, ale pewnego dnia odkrywasz, że nie miałeś zbyt wiele do zrobienia.\nWysyłasz natychmiastowy kupon dający Twoim wiernym klientom 15% zniżki, a odpowiedź jest niesamowita. Jest to możliwe dzięki marketingowi mobilnemu.Wypróbuj kody QR w marketingu mobilnym. QR oznacza „szybką odpowiedź”, a same kody są podobne do kodów kreskowych. Można je zeskanować za pomocą większości urządzeń mobilnych na rynku, aby odsłonić wiadomość. Kody QR to doskonały sposób na tworzenie interaktywnych i angażujących kampanii mobilnych z docelowymi odbiorcami. Połącz kod ze specjalną ofertą, zniżką lub wiadomością o gratisach, aby stworzyć prawdziwy szum dla Twojej marki!Niech Twój marketing mobilny będzie prosty. Ważne jest, aby liczbę wymaganych kliknięć ograniczyć do minimum, aby zwiększyć odzew na swoje wysiłki. Ponieważ korzystanie z klawiatury mobilnej jest frustrujące, jeśli wymaga nadmiernego pisania, nie wymagaj podawania zbyt wielu informacji. Zadawaj tylko te pytania, które są absolutnie potrzebne, i kieruj się w jasny sposób.Zapewnij natychmiastowe nagrody. Dzięki marketingowi mobilnemu możesz dać swoim klientom to, czego chcą, bez opóźnień. Opóźnienie może spowodować, że rzeczy stracą swoją wartość lub popyt.\nLudzie wezmą udział w Twojej kampanii marketingowej, mając nadzieję na otrzymanie obiecanej nagrody.\nIm szybciej otrzymają nagrodę, tym będą szczęśliwsi.Niektórzy marketerzy mobilni wymykają się spod kontroli i mogą wysyłać od pięciu do sześciu wiadomości dziennie na klienta. Prowadzenie tego rodzaju agresywnej kampanii po prostu zniechęci klientów do Twojej firmy, zwłaszcza jeśli będą musieli płacić za każdy indywidualny tekst, który otrzymają od Ciebie.Skieruj swoją wiadomość również do osób, do których ją wysyłasz. Jeśli wyślesz swoim klientom zbyt wiele wiadomości, które ich nie dotyczą, najprawdopodobniej zrezygnują oni z subskrypcji SMS-ów lub e-maili. Nie wysyłaj klientom „śmieciowej poczty” przez ich telefony komórkowe, jeśli chcesz, aby byli zainteresowani.Musisz mieć pewność, że dobrze opisujesz korzyści dla osób zajmujących się marketingiem mobilnym. Nie wystarczy być krótko i na temat. Musisz także być bardzo przejmujący, jeśli chodzi o to, o czym mówisz. Oznacza to, że wymagana jest bezpośredniość, aby dokładnie powiedzieć klientowi, w jaki sposób skorzysta z Twojego linku.Wysyłanie wiadomości tekstowych w marketingu mobilnym to świetny pomysł, ale chcesz mieć pewność, że te wiadomości nie mają charakteru komercyjnego. Wiadomości, które wysyłasz, powinny zdecydowanie przemawiać do wartości i korzyści, ale muszą być bardziej przyjazne, a nie komercyjne.Kiedy promujesz konkretne wydarzenie, wyślij mobilną wiadomość marketingową na kilka godzin lub dzień przed wydarzeniem. Klienci, którzy są naprawdę zainteresowani wydarzeniem, mogą łatwo zapomnieć o wiadomości, jeśli wyślesz ją na kilka dni przed wydarzeniem. Nie chcesz, aby Twoi klienci niczego nie przegapili.Spróbuj ograniczyć liczbę ofert wysyłanych za pośrednictwem mobilnej kampanii marketingowej. Siedzenie tam i wymyślanie tak wielu komunikatów ostrzegawczych i linii wezwania do działania może być trochę nużące, a to może być naprawdę denerwujące dla osób, które je otrzymują. Ogranicz swoje wiadomości do minimum, chyba że naprawdę masz coś do powiedzenia.Podsumowując, pragniesz natychmiastowych rozwiązań dla Twoich potrzeb biznesowych. Postępuj zgodnie z radami zawartymi w tym artykule, a po prawidłowym wdrożeniu zbliżysz się do osiągnięcia tego celu. Śmiało, spróbuj i czerp korzyści z marketingu mobilnego.\nPrevious Potrzebujesz informacji o naprawie samochodu? To jest dla ciebie\nNext Wskazówki dotyczące uzyskania potrzebnych witamin


Paco Rabanne Olympea Legend woda perfumowana 80 ml TESTER | Perfumy.pl\nPaco Rabanne Olympea Legend woda perfumowana 80 ml TESTER\n80 ml279 zł\n80 ml tester241 zł\n50 ml176 zł\n50 ml tester149 zł\n30 ml187 zł\n8 ml29 zł\nOszczędzasz 52% (258,00 zł).\nopis perfum Paco Rabanne Olympea Legend woda perfumowana 80 ml TESTER\nWoda perfumowana dla kobiet Paco Rabanne Olympea Legend to perfumy z 2019 roku, stworzone przez Loc Donga. Orientalno-kwiatowa kompozycja dostępna jest w naszym sklepie we flakonie o pojemności 80 ml, który pozwoli w pełni na podkreślenie indywidualnego uroku i piękna używającej jej kobiety. Ciepła i wykwintna woda perfumowana z pewnością zachwyci kobiety, które pragną podkreślić swój styl.\nTa, wyjątkowo ciekawie wykonana kompozycja, rozpoczyna się niezwykłą nutą głowy w postaci wody morskiej, połączonej z owocowymi akcentami w postaci śliwki oraz moreli. Serce zapachu stanowią nuty kwiatowe oraz kwiat imbiru, dodający nieco pikanterii. Nuty bazowe to uwodząca swoją słodyczą fasolka Tonka i wanilia, a także bursztyn i piasek, które powodują, że trudno uwolnić się od tego zapachu. Niezwykle trwała projekcja, bardzo dobra trwałość i rozgrzewający charakter Paco Rabanne Olympea Legend powoduje, że znakomicie będą one sprawdzać się w chłodniejsze dni, ogrzewając używającą ich kobietę o wyrafinowanych gustach.\nSeria: Olympea Legend\nOpinie Paco Rabanne Olympea Legend 80 ml tester\nChociaż Olympea Legend to propozycja z 2019 roku, ma w sobie pewien urok orientalnych perfum w stylu retro. Ogromna klasa wśród nowoczesnych zapachów, jedna z najlepszych opcji ze stajni Paco Rabanne :)\nBrak uwag. Szybko i sprawnie. Produkt zgodny z opisem.\nNie wiedziałam dokładnie jak pachną perfumy Paco Rabanne Olympea Legend jednak musiałam się przekonać na własnej skórze, a przekonał mnie do tego flakon. Niesamowicie wykonany, który przypomina właśnie grecką wyspę bogów. Cieszę się, że zdecydowałam się na ten wybór, perfumy są dość mocne i wyraziste jednak to jest ich plus. Mogę także powiedzieć, że są lekko ponętne, z czego jestem zadowolona.\nOlympea Legend to zapach, która poleciła mi moja dobra koleżanka. Mówiła, że na pewno mi się spodoba i tak jest - w ładnym flakoniku czeka na nas przepiękna, świetnie dobrana kompozycja.\nSzczerze mówiąc to wcale się nie dziwię, że ten zapach jest uważany za klasyka nad klasykami. Jest przepiękny i moim zdaniem powinna go poznać każda kobieta. To taki aromat, który po prostu trzeba mieć w swojej kolekcji. Nuty są zmysłowe i ciepłe, rewelacyjnie się ze sobą przeplatają i naprawdę rozkoszują mnie w ciągu dnia. Paco Rabanne po raz kolejny udowadnia, że zwykłe nuty mogą okazać się niezwykle cudownym połączeniem. To taki zapach i na co dzień i na jakieś większe okazje. Komu go polecam? Kobietom, które lubią zmysłowe i mające w sobie nutkę pikanterii aromaty. Polecam.\nTa woda jest ponadczasowa. Kupiłam ją dla mamy na urodziny, gdyż uważałam, że są one bardziej pasujące dla nieco starszych kobiet. Ponadto mama lubi klasyczne i eleganckie kształty wyrobów, ja bardziej te nowoczesne, a flakonik Olympei jest po prostu wzorem estetyki, no i to szalowe zamknięcie. Mama była bardzo zadowolona, podpasował jej też zapach, taki trochę orientalny, z nutą imbiru i wanilii. Dla mnie wydawał się trochę może za słodki. Raz jednak z musu go użyłam na wieczorne wyjście ze znajomymi, bo jestem zabiegana i zapomniałam wziąć swoich. I zapach zrobił furorę, okazał się delikatny, a przede wszystkim trwały, więc nie musiałam się na nowo perfumować.\nNigdy wcześniej nie miałam żadnych zapachów od Paco Rabanne, a teraz wiem, że warto mieć je w swojej kolekcji. Ta kompozycja bardzo mi się podoba - jest ciepła, kobieca i naprawdę zmysłowa.\nEdyta, Rawa Mazowiecka\nOzłocone słońcem - Perfumy z nutą solarną\nSłońce. Złocista kula ciepła i blasku. Niegdyś uznawane za Boga. Dziś kojarzy się z luksusem i tropikalnym relaksem. Z pławiącymi się w jego promieniach, współczesnymi bogami. Każdy z nas chciałby stać się jednym z nich. Skosztować odrobiny przepychu i ekstrawagancji. Przechadzać się powoli nadmorską pronenadą. W ten świat, świat niekończącej się beztroski i wiecznych wakacji może nas przenieść zapach. Perfumy o zapachu słońca. Bogate w nutę solarną, wspomnienia tropików i kołyszących się palm. Cytrusowe orzeźwienie, w upalny letni dzień.


To był istnie księżycowy tydzień. Festiwal Transatlantyk dobiega końca, a przed nami uroczysty finał i Gala Zamknięcia, na którą organizatorzy zapraszają w piątek 19 lipca do ekskluzywnych wnętrz łódzkiego EC1. Motywem przewodnim 9. edycji Transatlantyku było „Lądowanie na Księżycu i inne zawieszone sny”. Dokładnie 50 lat po zakończonej sukcesem, historycznej misji Apollo 11, zastanawiano się, jakie marzenia, sny i śmiałe projekty poruszają dziś zbiorową wyobraźnię? Czy mamy odwagę marzyć? Co nas inspiruje i do jakich światów tęsknimy, jakich nowych lądów szukamy?\nZa pomocą starannie wybranych filmów i z udziałem gości dyskutowano zarówno o wielkich projektach cywilizacyjnych współczesnego świata, jak i o intymnych pragnieniach i prywatnych próbach szukania innych światów. W ciągu kilku festiwalowych dni widzowie obejrzeli 200 filmów, w tym 50 polskich premier, brali udział w seansach Kina Łóżkowego i Kina Kulinarnego, a także spotykali się z twórcami z całego świata. Dopełnieniem były uroczyste kolacje nawiązujące do oglądanych filmów sekcji kulinarnej. Na uwagę zasługiwały debaty, warsztaty master classes (z udziałem m.in. Arturo Ripsteina i Wojciecha Marczewskiego), prestiżowe nagrody oraz jedyny na świecie konkurs natychmiastowej improwizacji. Branżowe wydarzenie „Lodołamacz” poświęcone było w tym roku pierwszemu etapowi realizacji filmu, czyli developmentowi. Swoją gwiazdę w łódzkiej Alei Sław odsłonił Wojciech Marczewski, a zjednoczone siły łódzkich festiwali Transatlantyk i Kamera Akcja odbyły „Bliskie spotkania trzeciego stopnia”, zastanawiając się czy twórcy i krytycy mówią innymi językami? Było naprawdę kosmicznie, czasami nieprzewidywalnie i odlotowo. Już teraz z niecierpliwością czekamy na kolejną podróż w jaką Transatlantyk zabierze nas za rok…\nfot. Materiały prasowe Festiwalu Transatlantyk


Łódzkie: 21-latek śmiertelnie potrącił rowerzystę. W rozpaczy próbował go reanimować! - Łódź, Super Express\nŁódzkie: 21-latek śmiertelnie potrącił rowerzystę. W rozpaczy próbował go reanimować!\n2021-05-01 14:03 Bartosz Wojsa PAP\nAutor: Arc. / Zdjęcie ilustracyjne Łódzkie: 21-latek śmiertelnie potrącił rowerzystę. W rozpaczy próbował go reanimować!\nOd śmiertelnego wypadku rozpoczął się długi majowy weekend na drogach województwa łódzkiego. W nocy z piątku na sobotę (z 30 kwietnia na 1 maja) na drodze krajowej nr 14 w miejscowości Jamno w pow. łowickim zginął 48-letni rowerzysta. Śmiertelnie potrącił go 21-letni kierowca osobówki. Młody mężczyzna w rozpaczy próbował reanimować ofiarę. Niestety, bezskutecznie.\nJak przekazała w sobotę, 1 maja, rzeczniczka policji w Łódzkiem mł. insp. Joanna Kącka, do śmiertelnego wypadku doszło około godz. 3.30 w nocy na prostym odcinku drogi w nieoświetlonym terenie. "Jak wynika z wstępnych ustaleń, 21-letni kierujący oplem astra, jadąc w kierunku Łodzi drogą krajową nr 14, potrącił 48-letniego rowerzystę, który jechał w tym samym kierunku" – poinformowała. Dodała, że kierowca samochodu zadzwonił na numer alarmowy 112 oraz podjął reanimację, którą przejął patrol policji, a następnie załoga karetki pogotowia. Mimo starań służb, nie udało się uratować życia rowerzysty. Kierowca opla był trzeźwy. Rowerzysta nie miał na sobie kamizelki odblaskowej, ubrany był na ciemno. Trwa ustalanie, czy miał włączone w jednośladzie światła. Policjanci pod nadzorem prokuratora wyjaśniają okoliczności wypadku. (PAP)


Izolacje - e-prasa - 11-12/2017\nISSN: 1427-6682 Data wydania: 2017-11-01\nW listopadowo-grudniowym wydaniu miesięcznika IZOLACJE piszemy m.in. analizie parametrów fizykalnych wybranych przegród zewnętrznych i ich złączy w świetle wymagań cieplno-wilgotnościowych od 2017 r.\nZachęcamy też do lektury publikacji dotyczących m.in. wpływu powłoki refleksyjnej na izolacyjność cieplną niewentylowanych warstw powietrza, a także oceny jakości termicznej rozwiązań węzła połączenia budynku z gruntem posadowionym na płycie fundamentowej.\nW NUMERZE – s.4\nKonferencja IZOLACJE 2017 „Modernizacja Starego budownictwa w Polsce” – s.10\n23. edycja Konferencji „Ekologia a budownictwo” - s.22\nKonferencja „Budownictwo zrównoważone” - s.23\nPrzesłanki wyboru materiału termoizolacyjnego według zaleceń zawartych w monografii „Docieplanie budynków od wewnątrz”; Robert Wójcik - s.34\nJak skutecznie i poprawnie ocieplić budynek od wewnątrz? • PREZENTACJA • - s.39\nKingspan Kooltherm® K118 Izolacja wewnętrzna – skuteczna izolacja ścian od wewnątrz • PREZENTACJA • - s.40\nModernizacja budynku a możliwości spełnienia wymagań akustycznych Leszek Dulak - s.42\nSystemy ociepleń w zimowej scenerii • PREZENTACJA • - s.63\nHydroizolacja elementów budowli stykających się z gruntem. Norma DIN 18533 – nowe ujęcie tematu hydroizolacji; Mariusz Jackiewicz – s.68\nPianobeton – materiał termoizolacyjny czy konstrukcyjny? Małgorzata Skolik, Jacek Hulimka - s.95\nUszczelnianie i naprawa dachów płynnymi żywicami Alsan® PMMA • PREZENTACJA •; Artur Pączkowski - s.114\n


Dzisiaj AMA Andrzeja Dudy na Wykopie\nKrajAndrzej Duda w ogniu pytań internautów\nKraj: Andrzej Duda w ogniu pytań internautów\nDodano 8 lipca 2020, 08:22 31\nJak informuje facebookowy profil portalu Wykop.pl, zaproszenie na spotkanie z internautami zostało wystosowane do obu kandydatów. Jako pierwszy odpowiedział na nie Andrzej Duda.\nUbiegający się o reelekcję prezydent będzie odpowiadał na pytania dziś o 19.45 w formule AMA, czyli "ask me anything". Daje ona uczestnikom możliwość zadania dowolnego pytania.\nAndrzej Duda już raz wziął udział w podobnym spotkaniu. Miało to miejsce w 2015 roku w trakcie poprzedniej kampanii prezydenckiej.\n/ Źródło: 300polityka.pl / Facebook, Wykop\nDanka IP 9 lipca 2020, 03:15\n12 lipca 2020 wreszcie będzie PO Trzasku!\n***** *** IP 8 lipca 2020, 20:51\ncoś się popsuło i nie było mnie słychać, to powtórzę jeszcze raz, białek napraw ziemniaczaną serwerownią\nCosmo IP 8 lipca 2020, 20:48\nspoźnił się, a teraz nie odpowiada na pytania poza tymi najwygodniejszymi… żałosne xDDD\nPogromca PiSraela IP 8 lipca 2020, 18:31\nOstry cień MALINIAKA IP 8 lipca 2020, 13:12\nPAD to to nie tylko kłamca i nieuk, ale i TCHÓRZ\nKurski w TVPis promuje Putinowski model: psinaród ze swym wodzem


Czy masz plany na kolejną „Galerię”? Albo przekonanie wydawców żeby chociaż jako ebook wznowili stare „Galerie”? W tej chwili trzeba sprzedać nerkę żeby je dostać, popatrz na ceny na alledrogo! Jak mawiał Sapkowski „książka nie powinna kosztować więcej od flaszki wódki. Człowiek musi mieć przecież jakiś wybór!” – Feliks W. Kres\nWznawianie tego w obecnej postaci nie ma sensu. Obie Galerie bardzo się zestarzały. Są tam porady, jak ma wyglądać maszynopis znormalizowany i że najlepiej posłać wydawcy dyskietkę… Albo moje wywody nt. skandali artystyczno-obyczajowych, o których nikt już dziś nie pamięta. Z kolei za poglądy dot. feminizmu lub LGBT zostałbym dziś zlinczowany przez obie strony sporu, bo jego temperatura ma się nijak do tego, co było dwie dekady temu. Polska była wtedy, przypomnę, zupełnie innym krajem, np. o „cnotach niewieścich” czytało się w dziełach Wincentego Kadłubka.\nGDYBY kiedyś zaistniała możliwość wznowienia Galerii, to musiałbym naprawdę solidnie przeredagować wchodzące w skład tych książek felietony. Niektóre po prostu należałoby wyrzucić, inne skrócić, do jeszcze innych dodać konieczne objaśnienia. Da się zrobić. Moim zdaniem wyszłaby z tego jedna dość gruba książka.\nAle wszystko to musi poczekać. Powtarzam jak mantrę: do zakończenia projektu, w którym tkwię, czyli Księgi Całości, nie mam wolnych mocy przerobowych. Natomiast po zakończeniu tego maratonu jest całkiem możliwe, że na sam widok komputera i klawiatury doznam wylewu. Albo czegoś znacznie gorszego.\nPrevPoprzednie pytanieWitam serdecznie. Przeczytałem każdą Twoja książkę, Księgę Całości kupuję po raz kolejny i z utęsknieniem oczekuję ostatnich tomów. Moje pytanie dotyczy tego drugiego mniejszego rondelka, czy zamierzasz wydać kolejną powieść z Egaheer? Ten świat zasluguje jeszcze na choć jedna, dwie lub trzy książki więcej. Pozdrawiam serdecznie\nNastępne pytanieMości Feliksie! czy w natloku prac związanych zarówno z życiem codziennym, jak i „powrotem Kresa” – pisaniem, redagowaniem etc, wpadło Ci w ostatnich latach w ręce i przed oczy coś, z bardzo szeroko rozumianej fantastyki, co uznałeś za ciekawe, niesztampowe i godne polecenia? I drugie pytanie – czy tak zapracowany człowiek miewa w ogóle czas na czytanie dla przyjemości? PS – zeszłoroczne wydanie Sedeńkowe, z Wasćinym autografem, to najpiękniejszy prezent, który od mej Rodzicielki otrzymałem z okazji 40tki!Następny


Sklepy przy stacjach paliw będą mogły sprzedawać alkohol - Handel tradycyjny - Wiadomości\nSklepy przy stacjach paliw będą mogły sprzedawać alkohol\nAutor: PAP 14 kwietnia 2011 20:19\nSenat odrzucił swój własny projekt nowelizacji ustawy o wychowaniu w trzeźwości, który przewidywał m.in. całkowity zakaz sprzedaży i spożywania alkoholu m.in. na stacjach paliw - podaje PAP.\nGdyby nowelizacja ustawy weszła w życie, zakaz emisji reklam piwa obowiązywałby w godzinach 6-23, a nie jak obecnie - w godzinach 6-20.\nUstawa zakazałaby także reklamy piwa na billboardach oraz ruchomych powierzchniach reklamowych. Nowela podniosłaby też maksymalny wymiar grzywny za reklamę i promocję napojów alkoholowych wbrew ustawowym zakazom - z 500 tys. zł do 1 mln zł.\nWnioskodawcy chcieli także zakazu sprzedaży, podawania i picia napojów alkoholowych na stacjach paliw, stadionach, kąpieliskach i pływalniach, w zakładach opieki zdrowotnej, domach opieki społecznej oraz w miejscach, gdzie organizowane są turnusy rehabilitacyjne - informuje PAP.\nSenat RSS sprzedaż alkoholu RSS stacje paliw RSS ustawa o wychowaniu w trzeźwości RSS


Poznań stracił kolejną światową imprezę sportową. W lipcu nie odbędą się Akademickie Mistrzostwa Świata w Futsalu | Głos Wielkopolski\nRadosław Patroniak 31 marca 2020, 16:15\nW Poznaniu w lipcu miało być wielkie święto futsalu, ale już dziś wiadomo, że do stolicy Wielkopolski nie przyjedzie ani jedna z dwunastu kobiecych drużyn Grzegorz Dembinski\n„Anulowanie tych wydarzeń nie było łatwą decyzją, ale naprawdę wierzymy, że jest to najrozsądniejszy wybór w tych okolicznościach” - napisał sekretarz generalny FISU Eric Saintrond w liście do wszystkich federacji członkowskich. „Uważnie monitorujemy sytuację i staramy się reagować w najlepszy możliwy sposób” - kontynuował Saintrond. „W tym trudnym okresie naszym obowiązkiem jest podejmowanie ostrożnych decyzji w celu zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim osobom uczestniczącym w wydarzeniach FISU.”\nCzytaj też: Miał być piękny czerwiec w Poznaniu, a będzie pewnie smutny\n- Dla nas ta zrozumiała decyzja jest tym smutniejsza, że przygotowania do organizacji imprezy były już bardzo zaawansowane, a w same przygotowania zaangażowały się Urząd Marszałkowski Województwa Wielkopolskiego, Urząd Miasta Poznania, Urząd Miasta Luboń, Polski Związek Piłki Nożnej, Wielkopolski Związek Piłki Nożnej oraz uczelnie: Politechnika Poznańska, Uniwersytet im. Adama Mickiewicza i Akademia Wychowania Fizycznego w Poznaniu. Jednak w dalszym ciągu mamy nadzieję, że w kalendarzu imprez sportowych na rok 2021 znajdą się AMŚ w futsalu i będziemy mogli zorganizować to wspaniałe sportowe wydarzenie - powiedział Kacper Czarnota z AZS Poznań.


Skleroterapia żylaków - Warszawa | Leczenie niewydolności żylnej | Rad Med\nSkleroterapia żylaków- Warszawa\nEfektywna metoda leczenia żylaków\nTwoim problemem są żylaki lub tzw. pajączki? Jedną z metod wykorzystywaną w leczeniu tego typu dolegliwości jest skleroterapia. To zabieg niemal bezbolesny i nieinwazyjny, który pozwala zamknąć żyły i naczynka – tak, by zlikwidować problem żylaków i pokrewne. Zabieg ten polega na obliteracji, czyli ostrzykiwaniu naczynek i żył roztworem lub pianką odpowiedniego preparatu. Skleroterapia trwa łącznie około 20 minut, a efekty które przynosi są w wielu przypadkach nawet wieloletnie. Co ważne:\nskleroterapia jest możliwa do przeprowadzenia bez względu na wielkość oraz lokalizację żylaków,\nzabieg może zostać wykonany już gdy pojawiają się pierwsze „pajączki”.\nZalety skleroterapii żylaków kończyn dolnych\nDokonujący się obecnie postęp medycyny sprawia, że jednym z najczęściej i najchętniej wybieranych sposobów zwalczania żylaków jest skleroterapia. Klinika Rad Med w Warszawie ma pod tym względem wiele do zaoferowania, ponieważ działają tu nowoczesne kliniki, takie jak nasza, w których można wybrać tę formę leczenia naczyń krwionośnych. Dlaczego zabiegi skleroterapii cieszą się tak dużym powodzeniem? Ponieważ:\nsą sprawdzoną i skuteczną metodą stosowaną już od kilku dekad i stale ulepszaną,\nnie wymagają interwencji chirurgicznej – polegają na wstrzykiwaniu środka obliterującego bezpośrednio do żył, który poprzez obrzęk naczyń wymusza krzepnięcie krwi,\nchoć istnieją pewne przeciwwskazania do skleroterapii (np. zabiegu nie przeprowadza się u ciężarnych i ciężko chorych) to jednak jest szerokie grono osób, które mogą skorzystać z dobrodziejstw tej metody. Wszyscy pacjenci są do zabiegu kwalifikowani indywidualnie, a doktor swoją decyzję popiera wywiadem, szczegółowym badaniem, oceną kondycji żył kończyn dolnych i naczyń krwionośnych,\nczas rekonwalescencji po zabiegu jest kwestią indywidualną, ale nie trwa długo (w porównaniu z inwazyjną chirurgią). Zazwyczaj towarzyszą mu pewne dolegliwości, takie jak świąd, sinienie czy obrzęk, ale nie uniemożliwiają one codziennych aktywności. Po zabiegu z zakresu flebologii wręcz pacjenci są zachęcani do umiarkowanych ćwiczeń, szczególnie spacerów,\nw leczeniu niewydolności żylnej stosowane są różne rodzaje zabiegu skleroterapii (piankowa, iniekcyjna, mikroskleroterapia, echoskleroterapia). Dzięki mnogości rozwiązań lekarz może dobrać najlepszą metodę leczenia dopasowaną do potrzeb konkretnego pacjenta (np. cierpiących z powodu większych żył czy po przebyciu zapalenia żylnego),\nflebologia ma wysoki poziom bezpieczeństwa, nawet gdy leczeniu poddawane są duże żyły. Jednocześnie jest odpowiednia także do drobnych zmian, w tym usuwania pajączków na nogach,\ncena, w stosunku do jakości zabiegu i jego efektów jest niska,\nskleroterapia żylaków jest coraz powszechniej dostępna, dlatego znalezienie w Warszawie dobrego lekarza, który podejmie się zabiegu, nie jest trudne,\nna czas zabiegu nie trzeba leżeć w szpitalu — to kwestia jednego dnia, po kilku godzinach spędzonych w naszej klinice pacjent może wrócić do domu.\nPomimo wszystkich zalet, jakie ma skleroterapia kompresyjna, trzeba też poznać możliwe skutki uboczne i dolegliwości towarzyszące procesowi gojenia ran.\nMożliwości powikłań i skutki uboczne\nPodobnie jak wiele innych zabiegów, których rolą jest zamknięcie naczyń żylnych, również skleroterapia może powodować powikłania i dawać skutki uboczne. Pojawienie się ich oraz intensywność są kwestią indywidualną. Dużo zależy od wieku pacjenta, stadium choroby, zdolności organizmu do odbudowy, kondycji tętnic i nóg. Warto przestrzegać zaleceń lekarskich, a także przez dwie doby zrezygnować z aplikacji leku zawierające substancje o właściwościach przeciwzapalnych.\nDo poważniejszych powikłań dochodzi niezwykle rzadko. W razie pojawienia się stanu zapalnego w okolicy ostrzykiwanego z użyciem preparatu miejsca, owrzodzeń nogi czy bardzo silnego bólu, należy skonsultować się z lekarzem. Oceni on, czy rekonwalescencja przebiega prawidłowo, w razie potrzeby wykona dodatkowe badania i przepisze preparat przeciwbólowy.\nNormalnymi następstwami tej metody leczenia są natomiast swędzenie, zaczerwienienie, siniaki, niewielkie grudki, brązowe plamki lub kreski będące konsekwencją obrzęku naczynia. O możliwości ich wystąpienia każdy pacjent naszego centrum informowany jest przed zabiegiem. Ważna jest wizyta kontrolna i konsultacja, dzięki którym lekarz prowadzący oceni stopień cofnięcia się zmian i ewentualnie powtórzy proces ostrzykiwania z użyciem preparatu. Wskazania medyczne w tym zakresie zakładają możliwość zaplanowania kolejnej serii zabiegów w celu zamykania bardziej uporczywych zmian żylnych.\nSkleroterapia Warszawa: jak przygotować się do zabiegu?\nChirurg podejmuje decyzję o doborze typu zabiegu skleroterapii żył kończyn dolnych oraz kierunku leczenia na podstawie wywiadu, badania oraz wyników pacjenta – m.in. USG Doppler. Lekarz może zalecić ok. dwóch tygodni przed zabiegiem rozpoczęcie przyjmowania rutinoscorbinu, który wzmocni naczynia i zmniejszy ryzyko wystąpienia przebarwień po zakończeniu zabiegu. Bezpośrednio przed zabiegiem:\nZabiegi skleroterapii wykonane mogą być w wielu sytuacjach. Najważniejsze wskazania to:\nBy mieć pewność, że skleroterapia jest najlepszym sposobem postępowania, należy skonsultować się z lekarzem chirurgiem, który podejmie się diagnostyki i wskaże kierunek działania. W Warszawie badanie i zabieg przeprowadzić można m.in. w Rad-Med. Oferujemy również inne zabiegi taki jak laserowe leczenie i usuwanie żylaków oraz laserowe zamykanie naczynek.\nJak wykonywany jest zabieg skleroterapii?\nZalecenia po zabiegu skleroterapii żylaków kończyn dolnych: Gdy lekarz zakończy zabieg, po krótkiej obserwacji pacjent zakłada specjalne pończochy uciskowe. Bezpośrednio po zabiegu może powrócić do normalnej formy aktywności, jednak problem może sprawiać długie prowadzenie samochodu.\nEfekty skleroterapii są widoczne szybko, jak tylko ustąpią zasinienie i obrzęk. Aby rezultaty były jak najlepsze, zabieg poprzedzany jest dokładnym badaniem. To powoduje, że lekarz zyskuje pełen obraz tego, w jakiej kondycji są naczynia i w jakim zakresie zostały uszkodzone i wymagają regeneracji. Następnie lekarz ma możliwość wybrania najlepiej dopasowanego środka i wykonania zabiegu dobranego do charakteru oraz skali problemu.\nNasza klinika na terenie Warszawy zatrudnia najlepszych specjalistów z zakresu flebologii –dziedziny medycyny, która zajmuje się diagnozowaniem chorób i zmian układu żylnego na nogach. Poprzez wieloletnie doświadczenie, zdobyte w czasie działalności naukowej i zawodowej, nasi lekarze mają szeroką wiedzę z zakresu naczyń i wykonują zabiegi z pomocą nowoczesnego sprzętu medycznego.\nPodejmujemy się zwalczania małych i dużych zmian. Wykonywanie zabiegów poprzedza najczęściej wywiad i badania (w zależności od przypadku, z jakim mamy do czynienia). Wiele z nich robionych jest na miejscu – to ważne, gdy liczy się czas.\nOstateczny efekt skleroterapii widoczny jest, gdy nastąpi degeneracja uszkodzonych naczyń – maksymalnie po ok. 3-4 miesiącach od zabiegu. Zabieg skleroterapii w Warszawie wykonuje m.in. nasza klinika Rad Med Rad – Med.\nDlaczego warto wybrać zabieg skleroterapii?\nZanim pacjent będzie mógł podjąć decyzję o tym, czy poddać się zabiegowi w Warszawie, musi udać się do kliniki, w której zostanie przeprowadzona konsultacja flebologiczna (czym zajmujemy się w klinice Rad-Med). Musi też wiedzieć, że walka z żylakami często jest długofalowa i choć efekty zabiegu widoczne są w ciągu kilku tygodni, to zdarza się, że zmiany znikają dłużej. Wtedy stosuje się dodatkowe ostrzykiwania z podawaniem preparatu.\nWarto w tej kwestii zdać się na doświadczonego doktora, który na podstawie wywiadu i badań takich jak USG Doppler kwalifikuje chorego do zabiegu. Jest bardzo niewielki odsetek pacjentów, którzy nie reagują na leczenie i u których zachodzi konieczność powtórzenia zabiegu skleroterapii. Znacznie większą grupę stanowią osoby, które potwierdzają skuteczność tej metody i zauważają poprawę kondycji układu żylnego, lepszy wygląd skóry, likwidację pajączków, znacznie mniejsze obrzęki. Często problemy te znikają na długi czas i nie wracają.