KONKURS 5 - Forum o ciąży, porodzie i macierzyństwie | Zapytajpolozna.pl\n8 lata 9 miesiąc temu - 8 lata 9 miesiąc temu #13314 przez Katarzyna\nKonkurs organizowany wspólnie z www.kolysankiprenatalne.pl\nNapisz bajkę na dobranoc dla dzieci i wygraj:\nNagroda za I miejsce (5 płyt):\n"Kołysanki Prenatalne" + zestaw 4 płyt "Białego Szumu"\n[img]http://www.zapytajpolozna.pl/prenatalne/Konkurs 5 Miejsce I.jpg\nNagroda za II miejsce (3 płyty):\n"Kołysanki Prenatalne" + "Harmonia Ciała i Umysłu" + "Czysty biały szum"\n[img]http://www.zapytajpolozna.pl/prenatalne/Konkurs 5 Miejsce II.jpg\nNagrody za III miejsce (2 płyty):\n"Bajka Pastorałka o Dzwoneczku" + "Biały Szum – pociąg"\n[img]http://www.zapytajpolozna.pl/prenatalne/Konkurs 5 Miejsce III.jpg\n2) Konkurs od 20 trwa do 4 maja 2010.\nI etap - podczas pierwszego tygodnia uczestnicy publikują swoje bajki na dobranoc w tym wątku.\nII etap - po tygodniu jury w postaci Katarzyny, Piotra i Kasiory wybierają 10 najlepszych prac, które publikują po 3 dniach.\nIII etap - przez kolejne 3 dni trwa jawne głosowanie (punkt 3).\nPóźniej przez 1 dzień następuje zliczanie głosów. Ostatniego dnia ogłaszamy zwycięzców.\n3) Sposób głosowania, propozycje:\n- głosują tylko osoby zarejestrowane na forum przed konkursem\n- głosowanie jawne użytkowników 1 post= 1 głos\n- głos można oddać tylko raz.\n- inne głosy nie będą brane pod uwagę.\n4) Przedstawiona bajka na dobranoc musi być autorstwa użytkownika, który ją publikuje.\n5) Uczestnicy zasady konkursu będą usuwani.\nOstatnio zmieniany: 8 lata 9 miesiąc temu przez Katarzyna.\n8 lata 9 miesiąc temu - 8 lata 9 miesiąc temu #13331 przez sylwus136\nByło piekne słoneczne popołudnie.mały piesek imieniem Dino bawił się radośnie w piaskownicy.\nNagle usłyszał z domu wołanie mamy ;\n-synusiu kochanie czas juz do domku.Trzeba poleżakować\nDinuś udawał że nie słyszy i bawił się dalej.\nMama znów powtórzyła swoje słowa ale tym razem wychodząc z domu.\nPiesek ze smutkiem w oczach zapytał:\n-mamo czy jestes pewna ze tu juz pora?ja chce sie jeszcze bawić.\n-ta sama co wczoraj kochanie\n-ale mnie sie nie chce spać odparł z zalem w głosie maluch.A nie moge poźniej?\nMama pokiwała głowa:\n-nie synusiu poniewaz jak mawiała nasza babcia jeśli się nie zdrzemniesz bedziesz bardziej wyczerpany i nie bedziesz miał siły na dalszą zabawę.\nDinuś z niezadowoloną miną wstał i podszedł do mamy.\n-ale mamo o tej godzinie prawie nikt nie śpi...\nMama wziela maluch na ręce i z usmiechem na twarzy odpowiedziała:\n-kochanie kiey bedziesz juz duzy nie bedziesz mial czasu na popołudniową drzemkę,\nbedziesz musiał cały dzień pracować i dopiero wieczorem znajdziesz czas na odpoczynek,dlatego teraz kiedy jestes malutki musisz sie wysypiać żeby kiedy juz dorosniesz miał siły by pracować całymi dniami jak Twój tatuś.\nMaluch zamyslił sie po czym spojrzał na mame i odparł z usmiechem;\n-w takim razie ja nie chce dorosnąć spraw abym zawsze pozostał taki malutki\nMama rozesmiała sie i przytuliła synka do piersi mówiać:\n-kochanie ja nie jestem w stanie tego zrobic a to dlatego ze kazdy z nas musi w zyciu dorosnać.\nja tez byłam kiedys taka malutka jak Ty ale ze zbiegiem czsu ilat wydoroslałam,poznalam Twojego tatusia i urodziłes sie Ty,czyli najpiekniejsza rzecz jaka mnie w zyciu spotkała.\nMaluch znowu sie zamyślił i z jeszcze wiekszym usmichem na twarzy odparł:\n-a wiec mamus idziemy szybko spać bym jak najszybciej dorósł i stworzył tak fajną rodzinę jak nasza\nMama ucałowała Dinusia i poszli na popołudniową drzemkę.\nOstatnio zmieniany: 8 lata 9 miesiąc temu przez sylwus136.\nSzczęśliwa mama Małgosi\n8 lata 9 miesiąc temu #13344 przez meridiana\nZapraszam do przeczytania bajeczki mojego autorstwa pt. MATYLDA\nDawno, dawno temu w uroczych polskich górach niedaleko lasu znajdowała się łąka, na której to właśnie przyszła na świat nasza bohaterka – Matylda. Była malutką zielono-brązową gąsieniczką. Na jej okrąglutkiej główce miała zielone oczka i śmieszne czułki. Posiadała pięć par nóżek, toteż bardzo szybko potrafiła chodzić. Rozejrzała się wokoło\n- Ojej, jak tu pięknie na tym świecie. Muszę go lepiej poznać – i wyruszyła na zwiedzenie najbliżej okolicy.\nByła szczęśliwa i pełna zapału do wycieczki. „Może poznam nowych przyjaciół?” -pomyślała gąsieniczka, bo w końcu smutno tak samotnie poznawać świat i nie móc nikomu opowiedzieć tego, co się widzi i czuje. Słoneczko pięknie przygrzewało, rosa już dawno wyschła, więc wędrówka nie była męcząca. Matylda była zachwycona łąką, jej roślinnością i z ogromnym zaciekawieniem przyglądała się mieszkańcom tej nieznanej jej dotąd krainy.\n- Dzień dobry wszystkim – radośnie witała mieszkańców Matylda – Jestem gąsieniczka Matylda.\n- Dzień dobry – odpowiedział jej żuczek.\n- Witaj Matyldo – odpowiedziała jej rodzina biedronek.\nWesoło powędrowała dalej. Zatrzymała się przed dużą kałuża. „Jak tu ja ominąć” – pomyślała gąsieniczka. „To nie będzie takie proste, bo ta kałuża jest ogromna”. I zaczęła powoli i ostrożnie obchodzić wodę. Zatrzymała się koło maku, aby chwilkę odpocząć, bo nieco się zmęczyła i wtedy usłyszała głosy ponad sobą:\n- Jejku, ale brzydka gąsienica. I taka okrągła – powiedział głośno i nieprzyjaźnie pasikonik.\n- A jak grubiutka – zaśmiała się ważka.\n- I taka nieporadna. – dodała ze złośliwością mrówka, obserwująca nieudane próby przekroczenia kałuży przez Matyldę.\n- Zupełnie niepożyteczna – krzyknęła głośno pszczoła – Nie wiem, po co to takie w ogóle istnieje.\nKiedy Matylda usłyszała te uwagi, było jej bardzo przykro. „Nie rozumiem, dlaczego mnie nie lubią, przecież nic złego im nie zrobiłam.” Postanowiła szybko uciec od kąśliwych uwag mieszkańców łąki. Kiedy tak wędrowała po łące, już nie była taka wesoła. Dobry nastrój gdzieś przepadł i ochota do zwiedzania również. „Wcale nie jest tak pięknie na tej łące” - pomyślała gąsieniczka i usiadła na listku pod dużym rozłożystym słonecznikiem. ”Tutaj nikt mnie nie zobaczy” - powiedziała sobie w duchu i cichutko zapłakała. Płakała tak kilka godzin.\n- Dlaczego płaczesz Matyldo?- zapytał się żuczek.\n- Jestem nieszczęśliwa, nikt mnie tutaj nie lubi. – zapłakała jeszcze głośniej.\n- Jak to nikt? A ja? Ja przecież bardzo cię lubię.\n- Naprawdę?- z niedowierzaniem zapytała się Matylda\n- Słowo honoru żuczka.\n- I nie przeszkadza ci, że jestem taka grubiutka i zielona i niekształtna?\n- Ojej, a kto ci takich głupot naopowiadał. Jesteś wesołą, miłą i niezwykle uprzejmą gąsieniczką i chętnie zostanę twoim przyjacielem. Ja też jestem okrągły tak, jak cała moja rodzina i jestem bardzo dumny z tego.\n- Tak się cieszę – powiedziała Matylda i otarła ostatnia łezkę z policzka.\n- Chodźmy na spacer, oprowadzę cię po naszej łąkowej krainie.\nI poszli. Teraz wędrówka była naprawdę miła. Żuczek opowiadał o wszystkich mieszkańcach łąki, mówił, że każdy ma tu swoje zadanie do wykonania, przedstawiał Matyldę każdemu, wyjaśniał i odpowiadał na każde pytanie swojej nowej towarzyszki. Razem się bawili, razem obiadowali i spędzali ze sobą bardzo dużo czasu.\nPewnego razu kiedy dzień miał się już ku końcowi, żuczek z Matyldą siedzieli sobie na drzewie i z zachwytem obserwowali zachód słońca.\n- Jaki piękny, to niesamowite – zachwycała się Matylda.\n- Cudowny, Mógłbym tak siedzieć godzinami i go obserwować. – westchnął żuczek.\n- To najpiękniejsze, co widziałam w swoim życiu. Świat jest taki piękny. – dodała gąsieniczka.\nI wtedy na tle zachodzącego słońca ujrzała coś dziwnego, coś czego jeszcze nigdy nie widziała.\n- Żuczku, co to takiego?\n- To jest motyl. Potrafi pięknie latać, prawda?\n- Ależ on tańczy. Jaki piękny i radosny jest ten taniec. Jak pięknie się mienią w zachodzącym słońcu jego skrzydła. Tęcza kolorów. Z jaką gracją się porusza. Jaki jest smukły i subtelny\nw tym tańcu. – zachwycała się gąsieniczka. A mówiąc to spojrzała na swoje krzywe nóżki, okrąglutki brzuszek i posmutniała.\n- Matyldo, nie martw się. Każdy z nas jest stworzony ku czemuś. Jedni pięknie tańczą\nw locie, inni wysoko skaczą, a jeszcze inni zapylają kwiatuszki i zbierają nektar. Ty też masz swoje zadanie do wykonania i ty tez potrafisz coś, czego nie umieją inni. Każdy ma swój talent.\nOd tej pory, po pracowicie zakończonym dniu w nagrodę żuczek z Matyldą przychodzili na drzewo, aby podziwiać piękny taniec pana motyla na tle zachodzącego słońca. Jednak pewnego razu motyl nie pokazał się na tle nieba. Matylda ze swoim przyjacielem czekała i czekała, a pana motyla nie było.\n- Coś się musiało stać? – zaniepokoiła się gąsieniczka.\n- Masz rację, coś musiało się wydarzyć – odpowiedział żuczek\n- Chodźmy to sprawdzić.\n- Tak, masz racje, chodźmy.\nPara naszych przyjaciół wyruszyła w głąb łąki, aby się dowiedzieć, co się stało\nz panem motylem. Kiedy tak szli i szli spotkali po drodze mrówkę i pasikonika, którzy uciekali w popłochu.\n- Co się stało? – zapytał się żuczek z Matyldą.\n- Ha, oni się pytają, co się stało. Uciekajcie, bo tam grasuje pająk rozbójnik- wykrzyknęli z trwoga i uciekli.\n- Ojej, chyba się domyślam, co się stało z panem motylem. Ta wyprawa może być naprawdę niebezpieczna Matyldo – rzekł żuczek.\n-Nie boje się. Ktoś potrzebuje naszej pomocy. Żuczku, my musimy mu pomóc – powiedziała stanowczo Matylda.\nW tym samym momencie minęła ich pszczoła z ważką.\n- Szaleńcy, dokąd wy idziecie, tam grasuje pająk rozbójnik.\nMatylda z żuczkiem przyspieszyli kroku. Kiedy doszli już na miejsce, ich oczom ukazał się straszny widok. Pająk rozbójnik złapał w swoją sieć biednego pana motyla, który próbował ze słabym skutkiem oswobodzić się. Brakowało mu już sił.\n- Będziesz pysznym obiadkiem – powiedział złowrogo pająk rozbójnik.- I na nic przydadzą się tutaj twoje podniebne pląsy. Ha, ha, ha. Teraz pójdę poszukać ziół, żeby cię odpowiednio przyprawić do smaku. Poczekaj tu na mnie mój obiadku. Ha, ha, ha. - po czym pająk odszedł.\n- Żuczku, to nasza jedyna szansa. Co my możemy zrobić?- szeptem zapytała Matylda.\n- Wiem, Matyldo, zobacz do czego przytwierdzona jest sieć pajęczyny?\n- Do liści. Już rozumiem…Żuczku jesteś fantastyczny. Do dzieła.\n- Matyldo, pamiętaj, nie wolno ci dotknąć sieci, musisz to zrobić bardzo delikatnie i ostrożnie, a zarazem szybko. To zadanie wymaga precyzji i szybkości, wierzę w ciebie. Ja będę stał na czatach, w razie czego dam ci znać, gdyby pająk się zbliżał.\nMatylda bardzo ostrożnie zbliżyła się do pajęczyny.\n- Nie martw się motylku, niedługo będziesz wolny. Tylko nie opadaj z sił – powiedziała pocieszająco Matylda i z ochotą zabrała się do obgryzanie liści. Robiła to bardzo szybko, nie odpoczywała ani chwilki i choć była już bardzo zmęczona, wciąż pracowała dzielnie. Miała dobre, mocne ząbki, teraz zrozumiała, że to jej talent. Po pewnym czasie udało się jej odczepić ostatni listek i pan motyl była prawie wolny.\n- Matyldo, szybko pająk nadchodzi – szeptem ostrzegł żuczek swoją przyjaciółkę.\n- Już skończyłam, niestety motyl jest zbyt słaby, nie może iść.\n- Będziemy go zatem nieśli, połóż go na tym listku. Łap za jeden koniec, a ja za drugi\ni szybko uciekajmy.\nMatylda była już bardzo zmęczona, kiedy dotarli do swojej bezpiecznej siedziby na drzewie.\n- Matyldo jesteś niesamowita. Jesteś niezwykła, jesteś bohaterem- powiedział żuczek\ni uścisnął mocno swoja towarzyszkę.\n- Żuczku, nie czas na pochwały, musimy ocucić motyla i go nakarmić. Biedaczek jest wyczerpany. Połóżmy go tutaj na łóżeczko i niech odpoczywa. Najważniejsze, że jest uratowany.\n- Dobrze. A teraz odpocznijmy, to była naprawdę pracowita noc. Wiesz, że gdyby nie twoje mocne ząbki, to byśmy nie uratowali motyla, a gdyby nie twoje pięć par silnych nóżek, to by się nam nie udało uciec przed pająkiem.\n- Żuczku, spij już.\nRano motyl czuł się o wiele lepiej, mógł chodzić, a pod wieczór już mógł latać.\n- Taki jestem wdzięczny wam za pomoc. Uratowaliście mnie. Chciałbym także osobiście podziękować Matyldzie, ale nie wiem, gdzie ona jest.\n-Rzeczywiście, nie ma jej od rana. Nie wiem, gdzie jest. Ale na pewno zaraz przyjdzie.\nA tymczasem, masz gości. To mieszkańcy łąki przyszli cię odwiedzić. – powiedział żuczek\ni poszedł poszukać Matyldy. Nigdzie jednak jej nie znalazł. „Matylda jest bardzo wrażliwa\ni delikatna, na pewno teraz dopiero zrozumiała czego dokonała i pewno sobie płacze\nz radości. Nie będę jej przeszkadzał.” – pomyślał żuczek.\nTymczasem motyl bardzo dokładnie opowiedział wszystkim nocną przygodę. Każdy chciał pogratulować Matyldzie, a czworo mieszkańców łąki mrówka, wazka, pszczoła i pasikonik , także i ją przeprosić, bo teraz zrozumieli, jak wartościową i niezwykła osobą jest gąsieniczka Matylda. Było im bardzo wstyd. Ta mała gąsieniczka okazała się bohaterem, a oni tchórzami. Jednak Matyldy nie było i nikt nie wiedział, gdzie ona się podziewa. Żuczek zaczął się niepokoić, bo takie zachowanie nie było podobne do jego przyjaciółki. Dalej szukał swojej towarzyszki\n-Matyldo, gdzie jesteś? Matyldo!!!. Hop, hop. Matyldo!!!- nawoływał żuczek.\n- Tu jestem żuczku.\n- Na najwyższej gałęzi naszego drzewa – odpowiedziała po cichutku Matylda.\n- Dlaczego się chowasz przede mną – powiedział żuczek i w tym samym momencie stanął jak słup soli. – Matyldo, to Ty?\n- No właśnie nie wiem – powiedziała Matylda – obudziłam się w nocy, czułam się okropnie, taka ociężała, najedzona i bardzo zmęczona. Potem moje nóżki ulepiły kokon i zasnęłam w nim, a kiedy się dziś rano obudziłam, to wyglądałam właśnie tak. Czy ja jestem chora? Ja nic nie rozumiem. Czy to czary?\n- Matyldo kochany, Matyldo, ty jesteś motylkiem. Jesteś prześlicznym, kolorowym, cudownym, zgrabnym motylkiem. Byłaś do tej pory gąsieniczka motyla. Jak mogłem tego nie zauważyć. Matyldo twoje marzenie się spełniło, jesteś teraz prześliczną panienką motylkówną.\n- Nie mogę tego zrozumieć. – powiedziała Matylda. – naprawdę jestem motylem?\n- Tak i to najcudowniejszym na całym świecie, a widziałem już dużo motyli. Chodz już, wszyscy na ciebie czekają i chcą ci pogratulować, a szczególnie pan motyl chciałby ci podziękować za uratowanie życia.\nŻuczek z Matyldą zeszli na dół do izby, w której zebrali się wszyscy mieszkańcy łąki.\n- Chciałbym wam kogoś przedstawić – powiedział żuczek – oto nasza gąsieniczka Matylda, która tak naprawdę jest pięknym motylem, paziem królowej, najszlachetniejszą odmianą motyli.\nWszyscy oniemieli z zachwytu. Następnie gratulowali Matyldzie bohaterskiego czynu, niezwykłej sprawności i odwagi. Czwórka niesfornych mieszkańców przeprosiła za przykrości jakie sprawili Matyldzie, a pan motyl oczarowany urodą i walecznym sercem Matyldy poprosił ją o rękę. Matylda się zgodziła, gdyż już od dawna kochała pana motyla. Ślub odbył się hucznie, a najważniejszym gościem była żuczek. A potem wszyscy żyli długo i szczęśliwie.\nMarzenia się spełniają, jak to mówił żuczek.\nBajkę dedykuję wszystkim, którzy mają kłopot z akceptacją własnej osoby, którzy nie wierzą w siebie i własne możliwości, nie wierzą, że mogą się zmienić, że mogą osiągnąć wszystko. Marzenia się spełniają.\nMyślę, że tę opowieść można przeczytać dzieciom, które czują się odrzucone przez swoich rówieśników, które czują się samotnie w przedszkolu, klasie, na podwórku, które czują się niepotrzebne, które maja marzenia, a nie wierzą w ich spełnienie.\n8 lata 9 miesiąc temu #13350 przez Scholastyka21\nChcę przedstawić bajkę, którą napisałam będąc w szóstej klasie podstawówki (bajka po małych przeróbkach )\nDawno dawno temu za górami, za lasami w czarodziejskiej krainie "Bandi liski" żył sobie lisek o imieniu Śmiałek. Miał on rude futerko i długi ogon, a najbardziej wszystkim podobało się to, że miał czarodziejską moc. Inni namawiali go często do jej użycia, ale Śmiałek był mądrzejszy i używał jej tylko w potrzebie, więc kiedy tego nie robił żył jak inne liski.\nPewnego razu, gdy grał w swoją grę pomyślał sobie: "Może teraz wypróbowałbym swoją czarodziejską moc i zamiast głównego bohatera ja znalazł bym się w tej grze?". Wiedział, że źle zrobi używając swojej czarodziejskiej mocy tylko dla przyjemności, jednak postanowił to zrobić. Śmiałek nie chciał zostać przyłapany więc poczekał aż nadejdzie noc i inne liski pójdą spać.\nWraz z nadejściem nocy lisek stanął na środku swojego domu i wypowiedział magiczne zaklęcie: "Bali bali na me żądanie, niech lisek szybko do ulubionej gry się dostanie." Po wypowiedzeniu tych słów główny bohater gry zniknął, a Śmiałek nawet się nie obejrzał jak znalazł się na jego miejscu. Bardzo się ucieszył mówiąc i śmiejąc się przy tym: "Super, że w końcu zrobiłem coś dla siebie, od teraz już nie będę pomagał innym tylko będę wykorzystywał swoją moc do swoich przyjemności".\nGra na początku była przyjemna, dopuki lisek nie musiał uciekać przed człowiekiem z miotaczem ognia. Na szczęście udało mu się schować w norce nieopodal. Gdy człowiek a miotaczem był już na tyle daleko, żeby lisek mógł wyjść, nagle usłyszał szczekanie. Śmiałek myślał, że to pies, lecz gdy się obejrzał jego oczom ukazał się śliczny biały niedźwiadek. Lisek ucieszyl się bardzo na jego widok, ponieważ w grze niedźwiadek ten był bardzo przyjazny i pomagał głównemu bohaterowi. Śmiałek podszedł po niego i deliaktnie wspiął się na jego grzbiet. Gdy tylko to zrobił niedźwiadek zaczął pędzić jak szalony. Dzięki niemu lisek dotarł bardzo szybko na koniec etapu gry gdzie otworzyły się wielkie metalowe drzwi i wyszedł z nich mały człowieczek z literką N na czole. Śmiałek gdy go zobaczył pomyślał sobie: "W tym wieku tatuaż na czole?" Człowieczek powiedział mu: "Lisku źle robisz, nie powinieneś tu być, ale pomagać innym w swojej krainie. Śmiałek nie przejął się tym i postanowił dalej grać. Idąc dalej zobaczył wielki zielony przycisk, odrazu bez namysłu go wcisnął i nagle znalazł się w pomieszczeniu, w którym grając nigdy jeszcze nie był. Na początku ździwił się, ale później obejrzał się za siebie i zobaczył uczonego, który miał mu pomagać w tym i kolejnych etapach. Minęło pare godzin i liskowi zaczęło się nudzić. Gra toczyła się dalej, ale on był już bardzo zmęczony. Nie wiedział jak ma wrócić do domu, ponieważ zapomniał zaklęcie powrotu.\nPo paru następnych etapach, nasz bohater doszedł w końcu do ostatniej końcowej fazy gry, niestety tej najtrudniejszej, gdzie musiał walczyć z elektroniczną głową, która zadawała mu różne bardzo trudne zagadki. Śmiałkowi udało się odgadnąć wszystkie i elektroniczna głowa wyjawiła mu zaklęcie powrotu do domu.\nLiskowi tak naprawdę cudem udało się powrócić ze świata ulubionej gry. Gdy znalazł się w domu dotarło do niego, że bardzo źle zrobił i nie powinien myśleć tylko o sobie, ale dalej pomagać innym tak jak wcześniej to robił. Postanowił odtąd robić same dobre uczynki dla innych lisków z jego krainy.\n8 lata 9 miesiąc temu #13353 przez mamaemila\n„O Bu, który robił zzzzzzzzz...”\nJak był zły to mówił: zzzzzzzzzzzzzzz. W zależności od siły i mocy swej złości wychodziło mu to różnie. Czasami: zzz zzz zzz, czasem: z zzzz z zz, czasem po prostu z! A kiedy był wściekły tak bardzo, że sam nawet nie wiedział jak bardzo jest wściekły, wtedy mówił: zzzzzzzzzzzzzzzz! Taka była jego mantra.\nTak naprawdę, to Bu nie często wpadał w złość. Był niezwykle łagodny i zawsze wszystkim chętnie pomagał. I nawet jeśli inni nie traktowali go dobrze, on zawsze miał dla wszystkich niezmordowaną cierpliwość i nigdy na nikogo nie nakrzyczał. Wyobraźcie sobie kogoś, kto nigdy na nikogo nie nakrzyczał. Jeżeli macie dobrą wyobraźnię, to wiecie już jak wyglądał Bu. Wyglądał właśnie tak, jak ktoś, kto nigdy nie krzyczy. Wszyscy ze środowiska Bu: komilitoni z bractwa, mniej lub bardziej znajomi z fabryki snów, w której Bu pracował, rodzina i przyjaciele podziwiali poczciwego Bu za to, że jest taki poczciwy i chwalili jego opanowanie i łagodność. Bu lubił, gdy go chwalono. Zresztą, kto by nie lubił? Toteż z dnia na dzień stawał się coraz bardziej łagodny, cierpliwy, opanowany i dla wszystkich przyjazny.\nNagle, pewnego dnia Bu obudził się wcześnie rano i jedyne, co miał do powiedzenia światu było jego przeciągłe: zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz! Zdał sobie sprawę z tego, że wcale nie ma ochoty iść do fabryki snów, gdzie zwykle wykonywał dwa razy więcej pracy niż jego współpracownicy, nie ma ochoty spotkać się ani z szefem fabryki ani z komilitonami z bractwa, ani natknąć się na nikogo z rodziny. Jedyne na co miał ochotę, to leżeć w łóżku i mruczeć w różnych tonacjach: zzzzzzzzzzzz. No, ewentualnie jeszcze mógłby chcieć aby przyszedł do niego, któryś z przyjaciół. Ale nie zawiadomił nikogo o swoim stanie i nikt się u niego przez cały dzień nie pojawił. W pracy pomyślano, że tylko niezwykle ważne powody mogły zatrzymać Bu w domu, ale znając Bu szybko się zjawi i wszystko wytłumaczy przedstawiając stertę uprawomocnionych zaświadczeń. Wszyscy ufali, że Bu wkrótce przyjdzie i wytłumaczy się ze swego karygodnego braku obecności w tylu miejscach. Przez cały dzień o niczym innym nie mówiono w miasteczku jak o tym, że Bu gdzieś zniknął. Zapewniano się nawzajem, że tylko naprawdę ważne powody mogły sprawić, iż Bu nie uprzedził o swoim zniknięciu i że niebawem się zjawi i wszystko wytłumaczy. Wszyscy byli jacyś podekscytowani i zbulwersowani zniknięciem Bu. Tylko jego przyjaciele smutnieli i robiło im się coraz bardziej przykro. Pomyśleli sobie, że Bu powinien im chociaż powiedzieć o zamiarze zniknięcia, aby się nie martwili. Jak mógł okazać się takim samolubem ten sam Bu, który jeszcze wczoraj zrobiłby dla nich wszystko?\nTymczasem Bu leżał na swoim łóżeczku i zzzyczał sobie w najlepsze. Czasem wstawał z łóżka by pozyczeć na stojąco lub pochodzić sobie wkoło stołu. Cały czas zdawał się czegoś wyczekiwać, jakby spodziewał się, że coś powinno nastąpić a wcale nie następowało. Bu czekał. Czekał na swoich przyjaciół, znajomych z pracy, komilitonów z bractwa, członków swej rodziny... Czekał na tych wszystkich dla których miał zawsze tyle serdeczności i którym zawsze ochoczo podążał z pomocą. Nie przychodził nikt. Bu postanowił, że następnego dnia też nie wyjdzie z domu, i następnego i jeszcze kolejnego. A z każdym dniem poziom jego złości i zarazem smutku rósł. Zzzzyczał i zzzyczał. Robił się coraz bardziej czerwony i napęczniały. Złość wychodziła z niego już nie tylko ustami. Wszystko w nim zzyczało. I gdy usłyszał głośne stukanie do drzwi, i gdy w jego domu pojawiło się mnóstwo osób, które postanowiły sprawdzić w końcu co się z Bu dzieje, już nie potrafił się powstrzymać. ZZZyczał coraz głośniej i bardziej intensywnie, zyczał przy wszystkich, którzy nigdy nie wdzieli by Bu był zły i patrzyli na niego zdumieni, zyk przechodził już świst i wtedy Bu pękł.\nOch jakie szczęście, że stało się to w obecności kolegów z pracy. Szybciutko zabrano pękniętego Bu do fabryki snów, tam pracowano dzień i noc nad przywróceniem Bu do życia. Użyto najlepszych środków, które służą do sklejania najpiękniejszych snów po to, by poskładać Bu. Całe miasteczko okryło się żałobą i wyczekiwało na powrót Bu. A gdy ten wrócił już do zdrowia wszyscy dbali o niego wykazując mu tyle samo opieki i cierpliwości ile on wykazywał im wcześniej. W takich chwilach Bu sobie myślał, że opłacało się być dla wszystkich takim dobrym, bo gdy zaczęto mu tym dobrem się odpłacać to było go tyle, że można byłoby nim obdzielić cały świat. Od tamtej pory wszyscy doceniają Bu, który pozwala już sobie na okazywanie złości i gdy jest zły, mówi: zzzzzzzzzzzz\n8 lata 9 miesiąc temu #13356 przez TOBI\nDawno,dawno temu,w dalekiej krainie,która być może nigdy nie istniała,w wielkim błękitnym oceanie,mieszkała rodzina delfinów.Ocean był przeogromny,z piękną wyspą pośrodku.Woda skrzyła się lazurem w promieniach słońca,a w głębinach mieszkały tysiące kolorowych morskich zwierząt-ryb,koralowców,ukwiałów,krabów,koników morskich i morskiej roślinności.Rodzina delfinów składała się z mamy Agaty,taty Alojza,córeczki Emilki i małego Uma..Wszystkie delfiny,jak wiecie,są koloru białego.I tak też było w naszej delfiniej rodzinie.Z jednym małym wyjątkiem... UM BYŁ RÓŻOWY!Tak-różowy.Od czubka pyszczka do samego koniuszka płetwy ogonowej.I to niezwykłe zjawisko przyniosło mu sławę.Wszyscy mieszkańcy oceanu znali go od urodzenia,gdyż wszyscy chcieli od razu zobaczyć ten „cud natury”.W morskiej szkole był zawsze wybierany na akademie,często wygrywał różne konkursy.Lubiłbyć różowy,lubił być znany i zauważany.Jego kolor pomagał mu „zaistnieć” wśród rówieśników.\nUm po prostu kochał kolory.Uwielbiał wypływać na powierzchnię i obserwować błękitne niebo,lazur wody,zachodzące słońce,tysiące odcieni zieleni na wyspie.Zachwycał się tęczowymi barwami koników morskich,bogactwem odcieni małych rybek.Był szczęśliwy żyjąc w kochającej rodzinie wśród różnorodności barw.\nPewnego ranka jak zwykle obudził się radosny i wypłynął ze swojego podwodnego pokoju.Cześć Mamo,cześć Tato,witaj Emilko!Milczenie.Dlaczego jesteście tacy smutni,co się stało?Wyjrzyj przez okno mały Umie-powiedział tatuś.Um wyjrzał i ... zamarł z przerażenia.Wszystko wokół było ciemnoszare!!!Rybki,rośliny,skały.Nawet tęczowe koniki morskie pływały smutne i szare.Cosię stało,dlaczego-krzyknął UM?!Nie wiemy kochanie.Może to oznacza zagładę oceanu,może pora już zakończyć życie.NIE!!!-jeszcze głośniej wykrzyknął Um i w tym momencie zauważył,że on -POZOSTAŁ RÓŻOWY.\nRzeczywiście,nawet rodzice do tej pory nie zwrócili na to uwagi.Mały Um zachował swój kolor,podczas,gdy całe otoczenie było szare.To musi coś znaczyć,szepnęła mama z przerażeniem.Oboje z ojcem wiedzieli,że takie wyjątki nie zdarzają się bez przyczyny.\nMuszę się dowiedzieć dlaczego tak się stało,oświadczył Um i wypłynął z domu.Zaczął wypytywać wszystkie napotkane zwierzęta.niestety nikt nie potrafił mu pomóc,gdyż wraz z szarością każdego ogarnął smutek.\nStarsi mieszkańcy oceanu poradzili Umowi,by odnalazł starego wieloryba,gdyż jest on najmądrzejszym zwierzęciem oceanu.Wieloryb mieszkał w wielkiej,ciemnej pieczarze i nikt,nigdytam nie podpływał,bo wszyscy uważali go za wielkiego dziwaka.Ja tam popłynę-rzekł odważnie Um.Jednak im bliżej był pieczary,tym bardziej odwaga go opuszczała.Gdy dopłynął do wejścia,cały trząsł się ze strachu.Muszę się dowiedzieć jak uratować ocean-powtarzał sobie w duchu i to pomogło mu przezwyciężyć strach.Wpłynął do ciemnej pieczary i zawołał :\n- Wielorybie,wielorybie jesteś tam?\n- Kto ośmiela się zakłócać mi spokój?\n- To ja,mały delfin Um.\n- Czego chcesz mały delfinie?\n- Chcę się dowiedzieć dlaczego świat zrobił się szary?\nTo pytanie tak zainteresowało wieloryba,żewypłynął ,by zobaczyć małego śmiałka.\n-Och,różowy delfin.Słyszłem o tobie,o twojej sławie w całym oceanie.Dlaczego chcesz wiedzieć z jakiego powodu świat stał się szary?\n- Bo wraz z szarością na wszystkie stworzenia zstąpił smutek.Nawet na moją rodzinę.Nikomu nic się nie chce,wsyscy pływają bezładnie we wszystkie strony-giną.Chciałbym jakoś to zmienić.Czy możesz mi pomóc wielorybie?\n- Musisz wiedzieć mały Umie,żeoprócz morskich stworzeń,świat zamieszkują jeszcze dwunożne istoty-ludzie.To z ich powodu świat stał się szary i smutny.Ich fabryki wypuszczająchmury czarnego dymu,ich dorośli goniąc za pieniędzmi zapominają o dzieciach,a dzieci bez rodziców robią się coraz smutniejsze.To od smutku dzieci świat staje się szary i ta szarość coraz bardziej się rozprzestrzenia.Jeśli uda ci się rozweselić dzieci,jeśli one na powrót zaczną się śmiać-świat na powrót zacznie być kolorowy.Bo uśmiechnięte dzieci „zarażą” swym uśmiechem dorosłych.Dorośli obdarzą uśmiechem swych przyjaciół,małżonków,podwładnych.A uśmiech ma w sobie wszystkie kolory tęczy.\n-Ale jak rozweselić dzieci?-zapytał Um.\n-Odpowiedzi musisz poszukać w swoim sercu.Odpłyń już proszę,bo jestem stary i zmęczony-rzekł wieloryb.I życzę ci powodzenia.\n-Dziękuję-wyszeptał niepewnie delfinek na pożegnanie,bo nie do końca zrozumiał to,co powiedział mu wieloryb.\nWrócił do domu i opowiedział wszystko rodzicom.Chcę popłynąć do świata dwunożnych istot.Muszę spróbować przywrócić światu kolory.\n-Synku-to niebezpieczne.Nie było cię kilka dni i zdążyliśmy już przyzwyczaić się do szarości.\n-Czy nie tęsknicie za kolorowym światem,za pięknem barw,za uśmiechem...\nRodzice milczeli.Tylko mała Emilka wyszeptała-tęsknimy.\nKocham Was,żegnajcie.Muszę uratowaćocean.\nI mały delfinek odpłynął.\nPostanowił dopłynąć do brzegu, gdyż tam widać było kominy fabryk. A gdzie fabryki, tam muszą być i ludzie. Z daleka usłyszał głosy dzieci. Ucieszył się - to łatwiejsze niż myślałem! Wystarczy, że zaprzyjaźnię się z tymi dziećmi, a wtedy one zaczną się uśmiechać.\nJak bardzo się mylił przekonał się już po chwili.Gdy wyskoczył z wody by zaczerpnąć powietrza, usłyszał głos dzieci: patrzcie jaki śmieszny delfin !!!Fajnie skacze.Ciekawe czy trafię w niego kamieniem?\nUmowi zrobiło się przykro, że dzieci się z niego wyśmiewają. Nie zdążył jednak zareagować, gdyż poczuł silny ból-jeden,drugi,trzeci raz.Opadł z sił i zanużył się w wodzie. Teraz wolał już się nie pokazywać.Zrozumiał,że z tymi dziećmi nie uda mu się zaprzyjaźnić.\nUdało się-patrzcie utonął.\nPoraniony delfin nie miał siły by wrócić do domu.Fale przypływu wyrzuciły go na brzeg.Tam z trudem łapał oddech..Opuściła go wszelka nadzieja na uratowanie oceanu i świata.Stary wieloryb miał rację-to zło,brak miłości sprawił,że ludzie przestali się uśmiechać i wszystko stało się szare.\nGdy tak rozmyślał i robiło mu się coraz smutniej,poczuł na sobie dotyk małych rączek.\n- Biedny delfinku,kto cię tak poranił? Nie bój się,nie zrobię ci nic złego. Te słowa rozbudziły w delfinku iskierkę nowej nadziei.Wypowiadała je mała,ciemnowłosa dziewczynka. Na głowie miała szrą chustkę,a w ręku szarą piłkę.Odłożyła piłkę, zdjęła chustkę i przewiązała nią zranioną płetwę Uma.Potem ciężko pracując naznosiła wielkich kamieni i odgrodziła od morza mały basen.Przesunęła tam delfinka.\nRobiło się już ciemno i dziewczynka musiała wracać do domu.\n-Nie martw się-powiedziała na pożegnanie;jutro znowu przyjdędo ciebie.\nDelfinek zasnął spokojnie,choć bardzo bolała go zraniona płetwa.Nazajutrz,gdy się obudził,zobaczył przed sobą kilka kromek suchego chleba,a na płetwie czysty bandaż.Pożywił się i od razu poczuł się lepiej.\n-Jestem UM-a ty?\n-Ja jestem Sara.\nDziewczynka nawet nie dziwiła się,że delfin potrafi mówić.\n-Dziękuję,że mi poimogłaś.Byłem taki słaby.\n-To nic,przecież trzeba pomagać innym,tylko,że nikt tego nie robi.Ludzie wolą się bić,kłócić,okradać-to dlatego świat jest taki szary.Ale nie mówmy o smutnych rzeczach.Lepiej się pobawmy.Mam piłkę-pogramy?\nDziewczynka rzucała piłkę,a delfinek odbijał ją pyszczkiem.Bawili się tak codziennie,przez cały tydzień.Delfinek odzyskiwał zdrowie,a dziewczynka coraz częściej się uśmiechała..\nNadszedł jednak dzień,kiedy delfinek postanowił wrócić do głębin oceanu.Ostatniej nocy przed pożegnaniem długo nie mógł zasnąć.Było mu smutno rozstawać się z dziewczynką.Wprawdzie udało mu się wywołać na jej twarzy uśmiech,ale to nie odmieniło świata tak,jak pragnął.\nW nocy ,we śnie,ponownie usłyszał głos starego wieloryba:”odpowiedzi musisz poszukać we własnym sercu”.\nGdy się obudził Sara była już przy nim.Miała łzy w oczach.Wiedziała,że Um dziśodpłynie.Wspólnie to przecież ustalili.\n-Szkoda,że nie możesz dać mi czegoś na pamiątkę-powiedziała dziewczynka.Ja teżnie mam nic dla ciebie.Mam tylko tę starą,szarą piłkę.\n-Starą,szarą piłkę-powtórzył Um.Zamknął oczy i z całych sił pomyślał:chciałbym coś zostawić Sarze na pamiątkę.Ale jedyne co mam to mój kolor.Śliczny,różowy kolor,który przyniósł mi sławę na dnie oceanu.CHCĘ DAĆ SARZE MÓJ KOLOR!\nW tym momencie szara piłka Sary zaczęła nabierać pięknego różowego koloru.A w oczach dziewczynki pojawiłao się coraz większe zdziwienie,aż z jej gardła wydostał się głośny okrzyk radości.\n-MAM RÓŻOWĄ PIŁKĘ!!!Kochany Umie.Ale,ale dlaczego ty już nie jesteś różowy tylko szary?\nPopatrzyła jeszcze raz na swoją piłkę i jeszcze raz na delfina.\n-Rozumiem. Oddałeś mi to co miałeś najlepszego-swój kolor,swoją miłość.Dziękuję! i pocałowała Uma w czubek nosa. A potem pobiegła do domu pokazać rodzicom swoją RÓŻOWĄ PIŁKĘ.\nUm odpływając odwrócił się jeszcze raz w stronę miasta i oniemiał z wrażenia.Tam gdzie biegła dziewczynka i odbijała piłkę,świat stawał się kolorowy.Rozbłyskiwał tęczą barw.Drzewa stawały się na powrót zielone,niebo błękitne,a chustka Sary przybrała odcień lazurowego oceanu..\nTeraz był pewien,że może spokojnie wracać do głębin oceanu.Był pewien,że i tam będzie kolorowo.Jak kiedyś.To nic,że on,mały delfin UM,już na zawsze pozostanie szary.Na jego pyszczku jaśnieje przecież uśmiech.A uśmiech ma w sobie wszystkie kolory tęczy.\n8 lata 9 miesiąc temu - 8 lata 9 miesiąc temu #13420 przez nicol341\nBajka skopiowana ze strony\nNie bierze udziału w dalszej zabawie\n- Szaruś! Szaruś! – usłyszał łagodny głos – Nie bój się! Teraz będziesz mieszkał u nas. Na pewno Ci się tutaj spodoba.\n- Zostaw go na razie w spokoju. Niech się najpierw przyzwyczai do nowego miejsca – powiedział inny głos.\n- Dobrze Mamo – powiedział chłopiec i zniknął kotkowi z oczu.\n- Cześć! Ja jestem Mruczek – usłyszał\n- A ja jestem Szaruś – przedstawił się w dalszym ciągu trochę zaskoczony\n- Co będziesz tutaj tak siedział. Jak chcesz to Ci pokażę cały dom i przedstawię wszystkich – zaproponował tamten\n- To jest Tata, Wojtek – jego często nie ma bo wychodzi rano do pracy i wraca dopiero wieczorem. Za to jest najcieplejszy. Jak będziesz chciał się ogrzać i podrzemać to najlepiej przyjść i położyć mu się na kolanach. On Cię wtedy na pewno pogłaszcze. To jest dla mnie najlepszy sposób na spędzenie wieczora – Mruczek mówiąc to uśmiechnął się i przeciągnął.\n- A teraz chodźmy do najważniejszego miejsca w każdym domu, do kuchni. – Mruczek ruszył kołyszącym się i dostojnym krokiem w kierunku drzwi. – W tym miejscu zawsze jest coś dobrego do zjedzenia i dobra okazja by sobie pomruczeć.\n- To jest Mama, Kasia – jeżeli będziesz głodny to zawsze możesz przyjść do niej i poocierać się o jej nogi. Na pewno coś się dla Ciebie znajdzie.\n- Cześć kotku! Ja jestem Magda – powiedziała głaszcząc go delikatnie po futerku. To było bardzo miłe. A mleczko przepyszne.\n- Zostaw go na razie! Jeszcze się do nas nie przyzwyczaił. Możesz go w ten sposób wystraszyć i znowu ucieknie pod kanapę – powiedziała.\n- Bardzo dobrze mówi – pomyślał – na razie to ja jeszcze chcę poznać resztę domu i domowników.\n- Chcę Cię ostrzec! Zobaczysz teraz coś co Cię bardzo zdziwi, a pewnie i wystraszy. Ale proszę Cię – nie uciekaj tylko stój spokojnie i rób tylko to co ja. Dobrze?\nCzaruś kiwnął łebkiem trochę niepewnie i zatrzymał się gotowy na wszystko. Drzwi przed nimi uchyliły się i wypadł przez nie nieduży kudłaty pies o długich uszach. Natychmiast skoczył w ich stronę jakby chciał na nich napaść. Szaruś w pierwszej chwili już chciał rzucić się do ucieczki. Zobaczył jednak, że Mruczek stoi w miejscu zupełnie nieruchomo. Po chwili nawet uniósł ogonek prosto w górę. A tak koty robią wtedy gdy są zadowolone i kogoś lubią. Było to bardzo dziwne – przecież to był pies!!! A wszyscy wiedzą, że psy ganiają koty, a koty unikają psów kiedy tylko mogą.\n- Przedstawiam Ci Kropkę! Czasami potrafi być nieznośna, ale ma dobre serce i jest kochana. Wy też na pewno się polubicie. Chciałaby się bawić, ale zwykle w zabawy, za którymi my koty nie przepadamy. Ale może Ty, młody będziesz się lepiej z nią dogadywał – dodał z uśmiechem.\nOstatnio zmieniany: 8 lata 9 miesiąc temu przez Katarzyna.\tPowód: Bajka skopiowana\n8 lata 9 miesiąc temu #13461 przez gold_butterfly\n"Lisek i noc"\nW małej norce lisek siedzi,\nza oknami gwiazdy lśnią.\nZastanawia się więc zwierzak,\nco osiągnąć blaskiem chcą.\nWyszedł z norki mimo nocy,\nksiężyc drogę wskazał mu.\nWięc wyruszył ten rudzielec,\nzamiast ułożyć się do snu.\nSzedł przez las odwiedzić sowę,\nnajmądrzejsza przecież była:\ntyle lat już posiadała,\ntyle przygód tu przeżyła.\nSzedł odważnie chociaż czasem,\njakiś go przeraził hałas.\nW końcu drogę swą zakończył,\nmądrą sowę swą odnalazł.\n- Czemu sowo gwiazdy błyszczą,\nkiedy spać powinny dzieci?\nJa chcę bawić się wesoło,\nkiedy wszystko iskrzy, świeci.\n- W słońcu bawić się możemy,\nwtedy radość jest największa,\ngwiazdy nocą lśnią nie tylko,\naby noc była piękniejsza.\nMuszą też oświetlać drogę,\ndla ciekawych dzieci.\nIdź spać teraz,\na wstań wtedy,kiedy słońce świeci.\nPoszedł więc lisek za radą,\ndo snu złożył głowę.\nZapamiętał też odbytą\nMorał jasny tu wynika,\nw nocy spać musimy,\na w dzień bawmy się wesoło,\nile jest w nas siły.\n8 lata 9 miesiąc temu #13531 przez justyna1\nDawno , dawno temu za siedmioma górami , za siedmioma morzami żyła sobie mała dziewczynka, która miała niespotykaną moc.Kinga bo tak miała na imię długo nie zdawała sobie sprawy jaką moc posiada i jak cenna jest ona dla jej królestwa.Księżniczka rosła a wraz z jej wzrostem rozkwitała jej kraina.Pewnego dnia zły władca pobliskiej krainy, który już od dawna obserowawł Kingę postanowił porwać ojca Kingi by zmusić dziewczynkę do uległości.Ów władca pragną pozyskać moc jaką dysponuje Kinga tylko dla siebie i swych niecnych celów. Nie przewidział jednak tego,że Kinga nie podda się tak łatwo i uczyni wszytsko co w jej mocy by ocalić ojca.Kinga miała wielu przyjaciół ,którzy dzień i noc obymyślali plan jak ocalić króla.Pajączki utkały ze specjalnej włóczki płaszcz niewitkę, tur Zbyszek wykuł miecz o niespotykanej sile, którym władać mogła tylko osoba o czystym sercu a motylki Fiu,Zbziu i Mimi przeniosły Kingę na zamek mrocznego władcy.Żołnierze zaskoczeni nagłym pojawieniem się księżniczki zbytnio się nie bronili a sam władca zaskoczony w pidżamie omal nie spłonął ze wstydu.Kinga dzięki swej zaradności i pomocy przyjaciół uwolniła ojca i wśród śpiewu mieszkanców wróciła do swego domku.Od tej pory w naszym rodzie każda dziewczynka otrzymuje na imię Kinga i każda z nas obdarzona jest niespotykaną mocą.Nasz ród wywodzi się bowiem z rodu tej silnej i niezwykłej księżniczki.Tak więc córeczko już teraż wiesz po kim masz imię i tą niespotykaną moc.Spij już teraz i śnij o przygodach swej imienniczki.Dobranoc\n8 lata 9 miesiąc temu - 8 lata 9 miesiąc temu #13675 przez emoczydlowska\nAutor: ks. M. Maliński\n8 lata 9 miesiąc temu #13690 przez anetkafed\nW małym domku niedaleko lasu mieszkała sobie Misiowa Rodzinka. Był Tato Miś i Mama Miś i mała Misiowa Dziewczynka. Tato Miś był rybakiem i łowił ryby w rzeczce niedaleko Misiowego Domu. Mama Miś codziennie chodziła do lasu zbierać jagody i grzyby. Misiowa dziewczynka lubiła chodzić z Tatą nad rzekę. Siadała sobie obok taty i patrzyła jak tato łowi ryby. Z ciekawością patrzyła jak kolorowe rybki pluskają się w wodzie, ale najbardziej lubiła gdy Tato Miś złowił małą rybkę - wtedy dawała jej buzi i wypuszczała z powrotem do rzeki. Duże ryby zabierali do domu na kolację.\nPewnego wieczoru, gdy Mama Miś wróciła z lasu opowiedziała że spotkała w lesie wiewiórkę, która cały dzień nosiła orzeszki do swojej kryjówki. Misiowa Dziewczynka bardzo chciała zobaczyć małą pracowitą wiewiórkę, więc poprosiła mamę, aby jutro mogła pójść z nią do lasu. Mama Miś zgodziła się, ale ostrzegła córeczkę, że to daleki i męczący spacer.\nNastępnego ranka Misiowa Dziewczynka poszła razem z mamą do lasu. Na początku bała się i trzymała blisko mamy, bo las był ciemny i gęsty. Kiedy doszły na polanę, gdzie żyła wesoła wiewiórka Misiowa Dziewczynka usiadła na kocu a mama zaczęła obok zbierać jagody. Mama ostrzegła córeczkę, aby siedziała na kocyku i nigdzie nie chodziła, kiedy ona będzie zbierać jagody. Misiowa dziewczynka obiecała, że nigdzie nie będzie chodzić i czekała aż na polanie pojawi się wiewiórka. Z wielkim zainteresowaniem przyglądała się jak małe stworzonko przynosi po jednym orzeszku i chowa go do dziupli. Jednak gdy wiewiórka długo nie wracała Misiowa Dziewczynka postanowiła jej poszukać. Pobiegła w tę stronę, gdzie znikła wiewiórka. Po chwili znalazła się pomiędzy drzewami i nie wiedziała gdzie jest polana. Kiedy miała zacząć płakać pojawiła się Mama Miś, gdyż nawet zbierając jagody ciągle patrzyła na córeczkę. Misiowa Dziewczynka przytuliła się do mamy i do końca dnia nie oddalała się na krok. Obiecała też mamie, że już nigdy nie będzie się sama oddalać.\nNastępnego dnia Misiowa Dziewczynka poszła nad rzekę z Tatą. Wolała patrzeć na rybki w wodzie niż skaczącą wiewiórkę.\nMorał z bajeczki jest taki: Zawsze słuchaj mamy.\n8 lata 8 miesiąc temu #13794 przez glusio78\n8 lata 8 miesiąc temu - 8 lata 8 miesiąc temu #13827 przez luny120\nOstatnio zmieniany: 8 lata 8 miesiąc temu przez luny120.\n8 lata 8 miesiąc temu #13835 przez kasiora\nWejdźcie i oddajcie głos na mój komiks. www.posadzdrzewo.pl/#/konkurs/michal443\nBardzo ale to bardzo proszę\no wasze głosy. Liczę na WAS!! Ja wasze drzewka\nodwiedzam. Potrzebuje 3000 głosów, Sam tego nie osiągnę. tylko dzięki\nWam mi się to uda. Nie bądźcie samolubni oddajcie głos. Z\npoważaniem Michał. Pozdrawiam wszystkich. Dziękuję.\nlinki lub prosby o glosy prosze zamieszczac tu : www.zapytajpolozna.pl/forum/czas-relaksu...a-mamy/konkursy.html\n8 lata 8 miesiąc temu #13847 przez basia12\nNa łące nad rzeczką,\nRosną młode kwiatki.\nKażdy ze wstążeczką,\nKażdy z nich jest gładki.\nA dlaczego ze wstążeczką?\nDziwią się zwierzątka.\nNie wie tego nikt nad rzeczką,\nTylko przyjaciółka kwiatów-stomka.\nPostanowił jeżyk mały\nSpytać się tej stomki,\nJaki jest ich sekret cały,\nPoszły z nim biedronki.\nPotem stomka odpowiada:\n-Nie powiem wam tego czegoś.\nBo jak powiem to wygadam,\nA więc jeż powiedział:\n-Ona nie chce mówić.\nNo i każdy to już wiedział,\nŻe trzeba je polubić!


Ludzie którzy ZMARTWYCHWSTAJĄ - Przewodnik Katolicki\nfot. Vianney LE CAER SIPA/EAST NEWS\nChrześcijanie na Bliskim Wschodzie niewiele mówią o cierpieniu, jakiego doświadczyli od ISIS.\n– W kościołach na Bliskim Wschodzie krzyże nie mają figury Jezusa Ukrzyżowanego. Jest to symboliczny sposób powiedzenia: jesteśmy Kościołem zmartwychwstania, a nie cierpienia i śmierci. W pierwszych wiekach chrześcijaństwa byliśmy tu na Bliskim Wschodzie nazywani kiamaje: ludzie, którzy zmartwychwstają. Tak, widzieliśmy tu w Iraku cierpienie i śmierć, i te wszystkie bardzo ciemne momenty w naszym życiu miały miejsce w ostatnim czasie. Ale nie poprzestajemy na tym. Mamy trzy dni, by zmartwychwstać, może więcej. Jesteśmy jak Jonasz, który trzy dni spędził w Niniwie i wzywał do nawrócenia. Te trzy dni to może być dzisiaj trzy, może trzydzieści lat. Nie możemy pozostać na etapie melancholii. To byłby religijny fake, a nie wiara w Chrystusa. Podtrzymywana melancholia jest pokusą trwania w przeszłości bez wiary.\nJaką nadzieję mają więc chrześcijanie w Iraku?\n– Żyjemy nadzieją, że nasze wspólnoty nie znikną, ale w cierpieniu wiara na nowo w nich rozkwitnie. Ta nadzieja pogłębia się, gdy docierają do nas informacje, że chrześcijanie, którzy uciekli w ostatnich latach z Iraku, chcą wrócić do ojczyzny. Ludzie, którzy urodzili się i żyją w diasporze, chcą na nowo powrócić do źródeł. To nieprawda, że chcą pozostać w Europie czy Stanach Zjednoczonych. Niewielu czuje się na wygnaniu naprawdę dobrze. Czekają tylko na właściwy moment. Moja cała rodzina uciekła do Francji. Między innymi dlatego także mój powrót do Iraku ze studiów w Rzymie – ze świadomością, że tam nie ma mojej rodziny – był dla mnie trudny. Oczywiście cieszę się, że moja mama żyje w pokoju, bo Francja ją przyjęła. Pamiętam, że na początku mówiła: nigdy tam nie wrócę, za wiele widziałam zła. W ostatnim czasie zmieniła jednak zdanie. Dzisiaj mówi o gorącym pragnieniu powrotu.\nPowrót chrześcijan z uchodźstwa może okazać się więc masowy.\n– Nie chodzi o ilość osób, ale o jakość ich nadziei. Ważni są ludzie, którzy chcą zmartwychwstać z prochów. Nadzieja jest w nich. Tam jest życie. Odbudowanie tego, co zostało zniszczone nie będzie łatwe. Bo nie o budynki chodzi, nie przede wszystkim, ale o wspólnoty, o całą naszą kulturę, o nadzieję, że jest możliwa przyszłość.\nTy jednak zamierzasz budować.\n– Tak, ale tylko dlatego, że ma to być miejsce rozwoju naszej kultury. Chcę dać ludziom w Iraku konkretny motyw pozostania. Potrzebujemy tego. Dlatego mój zakon rozpoczął budowę Scryptorium Syriacum, tzn. miejsca, gdzie będą przechowywane najcenniejsze irackie manuskrypty, jakie są w posiadaniu mojego zgromadzenia. Niektóre sięgają VII wieku. Teksty chrześcijańskich autorów – szczególnie te, które są napisane w języku syriacko-aramejskim – mogą nam pomóc w lepszym odczytywaniu tekstów biblijnych. Są wśród nich najstarsze istniejące w świecie tłumaczenia greckich tekstów Ewangelii, częściowo także takich, które już nie istnieją w formie spisanej sprzed tych tłumaczeń. Można więc sobie tylko wyobrazić, jaki to skarb dla Kościoła. I jakie ważne mogą okazać się badania naukowe prowadzone na tych manuskryptach.\nTwoja praca naukowa dotyczyła jednego z takich manuskryptów. Wyniki tej pracy mogą nawet wpłynąć na korektę oryginalnego greckiego tekstu Ewangelii według św. Marka. To wielka sprawa.\n– To tylko przypuszczenie. Moja praca dotyczyła filologii, nie teologii. Zajmowałem się jedynie szatą językową tekstu. Resztę pracy muszą zrobić teolodzy. Poza tym zmiany, jeśli będą, to absolutnie minimalne, nie będą naruszać głównego przekazu Ewangelii.\nTrudno sobie wyobrazić, jak czuje się człowiek, który koryguje Pismo Święte…\n– Bo ja nie koryguję Pisma. Powiedziałbym coś odwrotnego. Na początku miałem poczucie, że nad Pismem panuję, że oto ja mam dostęp do tekstu oryginalnego i przynajmniej w kilku miejscach to ja go teraz odtwarzam jak nikt inny. Po pewnym czasie odkryłem, że to raczej Pismo panuje nade mną. Po latach pracy nad tekstami przekonałem się, że mimo wszelkich ludzkich ułomności przy przepisywaniu, przekaz ewangeliczny pozostał nienaruszony. Miałem wtedy poczucie, że dotykam czegoś naprawdę świętego, że tej spójności przez wieki chronił Bóg, bo po ludzku za dużo było wersji, fragmentów, błędów przy przepisywaniu... Kolejne odkrycia tylko potwierdzają, że to, co czytamy w Kościele, jest od początku do dzisiaj spójne. Ale faktycznie warto podkreślić, że nasze manuskrypty posiadają taką właśnie wartość.\nA mówimy tylko o jednym z manuskryptów, nad którym pracowałeś.\n– Należałoby powiedzieć raczej o wielu kawałkach manuskryptów, z których tylko część znajduje się w Iraku. Resztę musiałem pozbierać. I to w wielu miejscach świata. Za obejrzenie jednego z fragmentów manuskryptu, który w przeszłości należał do mojego zakonu, musiałem w Nowym Jorku zapłacić kilkaset dolarów. I tylko za to, że mogłem zobaczyć jego fotografię.\nJeśli był wasz, to dlaczego jest tam?\n– I to jest kluczowe pytanie. To jest też powód, dla którego staram się o budowę naszego skryptorium. Te manuskrypty zostały nam kiedyś zabrane. Albo zostały sprzedane. Uważam więc, że jeśli wszystko sfotografujemy i sprzedamy na Zachód, nasza kultura zubożeje. Nikt nie będzie chciał inwestować w oryginały, które są w Iraku. Zostaniemy sami. Jeśli jednak Zachód pomoże nam w budowie, to wszystkie nasze elektroniczne zasoby udostępnimy za darmo w internecie. Nasz dom będzie też otwarty dla naukowców z całego świata.\nISIS może się w każdej chwili odrodzić i zniszczyć te zasoby.\n– Dlatego posiadamy bardzo dobrze ukryte kopie. Nie chcemy jednak ich sprzedawać lub wywozić. Chcemy, żeby chrześcijanie pozostali tutaj i strzegli swojego kulturowego dziedzictwa. To nam jest tutaj bardzo potrzebne. I rozumiem, że inwestowanie tam, gdzie wszystko może być zaraz zniszczone wydaje się szaleństwem. Ale czy szaleństwem nie jest nasza wiara, która każe nam tu zostać?\nCoraz bardziej przekonuję się, że my, chrześcijanie żyjący w Europie, nie do końca was rozumiemy. Czego od nas najbardziej oczekujecie?\n– Mostów, musicie być pontifexami, budowniczymi mostów. Budować mosty, a nie je niszczyć, nie być egoistami. Nie działać według waszych własnych przekonań. Potrzebujecie naszych okularów, musicie zobaczyć świat, tak jak my go widzimy, jak inni od was go widzą. Zrobić przestrzeń dla bliskości by wyjść na zewnątrz. Tak, jesteście bogaci, ale może brakuje wam jeszcze perspektywy z zewnątrz. Rewolucja, postęp, sukces ekonomiczny… To wszystko jest potrzebne, ale w perspektywie globalnej, nie tylko narodowej czy europejskiej. Nasz Kościół jest katolicki, to znaczy powszechny, uniwersalny. Brakuje nam tej uniwersalności widzenia chrześcijaństwa. A to właśnie ta poszerzona perspektywa widzenia świata i Kościoła może wam pomóc wzmocnić waszą wiarę, żyć ekumenicznym sensem świata. Papież Franciszek próbuje realizować tę wizję poprzez nieustanne podkreślanie kolegialności lokalnych episkopatów. Mówi o wszystkich biskupach Kościoła katolickiego, by żyli jako wspólnota, podzielali te same cele i aby nie ulegali pokusie kształtowania lokalnych Kościołów w odseparowaniu od Kościoła powszechnego.\nByliśmy w Auschwitz. Jak to przeżyłeś? Da się to doświadczenie porównać jakoś do tego, co obecnie przeżywacie?\n– Bardzo poruszyła mnie scena stojących w obozie francuskich Żydów: modlili się i płakali. Patrzyli na pozostałości po zamordowanych. Rozumiem, że po tak głębokim doświadczeniu robicie wszystko, aby coś takiego nigdy się nie powtórzyło. Ja w tych płaczących ludziach zobaczyłem jednak coś więcej niż waszą przeszłość, zobaczyłem Irakijczyków opłakujących swoich najbliższych. To się dzieje dzisiaj – pomyślałem. Tutaj jest muzeum. Ci Francuzi patrzyli na pozostałości sprzed siedemdziesięciu lat: buty, włosy, walizki. Tam w Iraku mord dokonuje się teraz: oglądamy szczątki naszych najbliższych, dotykamy ich ubrań. Prawie w każdej rodzinie chrześcijan i Jazydów, a nawet w wielu rodzinach muzułmańskich, możemy dzisiaj spotkać ludzi pokazujących pamiątki po zamordowanych. Jeszcze nie potrafimy tego doświadczenia sobie jakoś wyjaśnić, uspokoić.\nZło, które pokazało swoją twarz w Auschwitz jest przerażające.\n– Oglądając zdjęcia w obozie w Auschwitz, od razu zobaczyłem nasz kraj. I wydaje mi się, że tam, w Iraku, dzieją się dzisiaj rzeczy gorsze. Zło, które pokazało swoją twarz podczas II wojny światowej, dzisiaj pokazuje swoje jeszcze bardziej zradykalizowane oblicze w mojej ojczyźnie. Zdjęcia z obozu wydały mi się pewnym etapem rozwoju tego zła. Dzisiaj jest ono większe, choć może tego nie dostrzegacie, obserwując nas tylko z odległości.\nWy odbudowaliście waszą ojczyznę. I macie silne przekonanie: to się nie może powtórzyć. Ale niestety to się dzieje obecnie w innych miejscach świata.\nRozumiem, że nawet jeśli dzisiaj się mówi o końcu ISIS, wy jesteście raczej nastawieni na nową jego odsłonę. Że to się wcale nie skończyło.\n– Od czasu interwencji amerykańskiej w Iraku jesteśmy przyzwyczajeni do tego, że co jakiś czas ma miejsce konflikt. Wyzwala się w ludziach jakiś głęboko zakorzeniony radykalizm, jakaś głęboko ukryta twardość serca. Ale nie dlatego, że Irakijczycy są jakoś gorsi od całej ludzkości, ale że ktoś ma na nich negatywny wpływ. Zawsze, w każdym człowieku, można wyzwolić tkwiącą w nim skłonność do zła. Z powodu niektórych radykalnych przywódców politycznych i religijnych w Iraku nieustannie odradza się religijny fanatyzm.\n– Jedynym skutecznym lekarstwem na radykalizację religijną jest edukacja, nie wojna. Radykalizacji ulegają przede wszystkim ludzie niewykształceni, nieznający nawet Koranu. Nie można więc powiedzieć, że kierują się głównie motywami religijnymi. Oni po prostu swojej religii nie znają. Są tylko wyuczeni do zachowywania pewnych obyczajów. Chciałbym, abyśmy jako chrześcijanie potrafili do irackiej edukacji wprowadzić ideę kultury życia. Od tego powinniśmy zacząć. Nie możemy prowadzić ewangelizacji. To jest zabronione prawem. Ale możemy siać ziarna wartości, które stopniowo będą zmieniały mentalność ludzi. To też jest Ewangelia.\nPowiedziałeś, że ktoś wpływa na ludzi, że się radykalizują.\n– Bo trudno jest powiedzieć, kto za tym rzeczywiście stoi. Moim zdaniem motywy ich działania nie są religijne. U podstaw wszystkiego jest walka o ropę. I biorą w niej udział największe mocarstwa świata. To nie jest wojna religijna. To jest wojna o ropę, w której motywy religijne są używane, aby wprowadzić w kraju destabilizację. W zdestabilizowanym kraju łatwiej rządzić z zewnątrz, a nawet kraść. Dlatego chrześcijanie i Jazydzi, jako mniejszości religijne, są na celowniku. Tak jest najłatwiej. Chociaż cierpią też niektóre odłamy muzułmanów, które nie zgadzają się na ISIS.\nMyślisz więc, że reforma edukacji jest możliwa we współpracy z muzułmanami?\n– Oczywiście, że tak. Kilku imamów powiedziało mi: zacznijmy razem od nowa, ISIS się skończyło. Odpowiedziałem im, że jest jeszcze za wcześnie. Wciąż żyjemy w napięciu. Oczywiście uwolniliśmy miasta od żołnierzy ISIS, ale radykalna idea państwa islamskiego przetrwała. Nie żołnierze są problemem, ale właśnie ta idea. Wielu przeciętnych muzułmanów przekonało się, że życie w państwie islamskim byłoby łatwiejsze. Nawet jeśli używało ono przemocy, bo ludzie tutaj są przyzwyczajeni do przemocy, używają jej wszyscy. Kultura śmierci wciąż króluje w ludzkich umysłach. I to jest najpoważniejszy problem. Nawet wielu chrześcijan twierdzi, że za czasów Saddama Husseina było lepiej, mimo że on też używał przemocy. Prawdziwym uwolnieniem będzie więc współpraca przedstawicieli wszystkich religii na rzecz edukacji, która uwolni umysły Irakijczyków od uległości wobec kultury śmierci. Nie chodzi o dialog doktrynalny. Nie teraz. Chodzi najpierw o sprawy czysto ludzkie. W książkach dzieci uczących się na wszystkich poziomach muszą znaleźć się prawa człowieka i poprawnie rozumiana godność ludzka.\nCo oznacza obecnie być mnichem w Iraku? Brakuje wam księży w parafiach, a Ty chcesz żyć w klasztorze. Dlaczego chcesz, by życie monastyczne przetrwało?\n– Pierwotnie życie monastyczne w Kościele wschodnim było pojmowane jako misja: gromadzić ludzi w imię Jezusa Chrystusa w Kościele katolickim. Chcę pozostać tej misji wierny. Nie zależy mi więc tylko na odbudowaniu mojego zakonu. Chodzi o cały Kościół. Wierzę, że mnisi mają bardzo ważną rolę do spełnienia tam, gdzie teraz wszystko jest w ruinie. Mnisi uważają za swój cel budować wspólnoty duchowych źródeł, w których inni będą mogli odnajdywać życie. Nie wystarczy odbudować sieć parafii. Życie monastyczne jest ważnym charyzmatem w Kościele. Nie należy ratować jednego kosztem drugiego. To byłby brak wiary, że mnisi mogą dać światu coś, czego nikt inny dać nie może albo nie w takim stopniu.\nAle jest was tak niewielu…\n– W Wielki Czwartek usiedliśmy do stołu i było nas naprawdę niewielu. To był smutny widok. Wielu naszych braci postanowiło wyjechać lub pozostać na Zachodzie. Patrząc na to wszystko, można było stracić nadzieję. Przypomnieliśmy sobie jednak ostatnią wieczerzę. Apostołów było niewielu. A jednak tam był początek Kościoła. Zobaczyliśmy w nich siebie. Tym bardziej że oni także musieli głosić Ewangelię ze świadomością, że końcem ich życia może być męczeństwo.\nNie wyprzesz się wiary, bo masz na ramieniu tatuaż z krzyżem.\n– Nawet jeśli zostanę kiedyś porwany, nie wyprę się. Nasz ojciec zrobił nam te tatuaże, abyśmy pamiętali, kim jesteśmy. Mam go na lewej ręce, blisko serca. Na drugim ramieniu mam tatuaż z literą „S”, od której biorą początek imiona wszystkich członków naszej rodziny. Wiara i rodzina: dwa fundamenty życia.\nO. SAMER YOHANNA\nOpat, przełożony generalny irackiego Zakonu Ojców Antonianów św. Hormizda, twórca i kierownik Zakładu Języka Syriackiego na Uniwersytecie Saladyna w Erbil, wykładowca nauk biblijnych na Uniwersytecie Teologicznym w Erbil


Pierwsze rejestracje autobusów - 08.2017 -\nW sierpniu 2017 r. autobusy bardzo dynamicznie (+46,9% r/r) pociągnęły w górę cały rynek pojazdów użytkowych w Polsce. Wysoki poziom wakacyjnych rejestracji w grupie nowych pojazdów użytkowych pow. 3,5t został utrzymany. W sierpniu br. zarejestrowano 2 084 sztuki, więcej o 3,6% (+73szt.) niż rok wcześniej i prawie tyle samo co w lipcu (-1,7%; -37szt.). Ostatni miesiąc był r\nJesteś tutaj: Infobus / Zarządzanie / Pierwsze rejestracje autobusów - 08.2017\nInfoBus.pl - Opublikowano: 06.09.2017 18:12:58\nW sierpniu autobusy bardzo dynamicznie (+46,9% r/r) pociągnęły w górę cały rynek pojazdów użytkowych w Polsce.\nW sierpniu 2017 r. autobusy bardzo dynamicznie (+46,9% r/r) pociągnęły w górę cały rynek pojazdów użytkowych w Polsce.\nWysoki poziom wakacyjnych rejestracji w grupie nowych pojazdów użytkowych pow. 3,5t został utrzymany. W sierpniu br. zarejestrowano 2 084 sztuki, więcej o 3,6% (+73szt.) niż rok wcześniej i prawie tyle samo co w lipcu (-1,7%; -37szt.). Ostatni miesiąc był rekordowym sierpniem od czasów przedkryzysowego 2008 roku. Samochody ciężarowe były stabilne (+0,7%) po wysokim wzroście w sierpniu rok wcześniej (+30,0%) a autobusy bardzo dynamicznie (+46,9% r/r) ciągnęły w górę rezultaty całej grupy. Ciężarówek przybyło 1 896 a autobusów 188.\nOd początku br. zarejestrowano 18 615 pojazdów użytkowych z dopuszczalną masą powyżej 3,5t. i po sierpniu jest ich więcej o 2,2% (+404szt.) niż w analogicznym czasie 2016r.\nW sierpniu br. autobusy powróciły na ścieżkę dynamicznego wzrostu po przyhamowaniu w lipcu. Nowe rejestracje wyniosły 188szt., więcej o 46,9% (+60szt.) niż rok wcześniej i mniej o 13,0% (-28 szt.) niż w lipcu br. Rezultat z ostatniego miesiąca był zbliżony do wysokiej miesięcznej średniej (195) uzyskanej od początku roku.\nW grupie pojazdów najcięższych od 16t. odnotowaliśmy 100szt. nowych rejestracji czyli dwa razy więcej niż rok wcześniej. Od początku roku łącznie zarejestrowano 815 szt. najcięższych autobusów (+10,0%). Najmocniej w tej grupie były reprezentowane autobusy marki SOLARIS (315szt.), MERCEDES-BENZ (192szt.) oraz MAN i SETRA (67szt.).\nW rankingu marek od stycznia do sierpnia br. pierwsze miejsce ma MERCEDES-BENZ, który wydał 721 (+13,9%) autobusów. Drugi był SOLARIS po rejestracji 315szt. (2,9%). Za nim FORD z rezultatem 130 rejestracji i ciągle znakomitą dynamiką +106,3% w skali roku.\nWśród firm polskich zabudowujących (łącznie dla różnych rodzajów podwozi) według skumulowanych wyników od początku br. pierwszy jest MERCUS - 183 szt., następnie CMS-AUTO 55szt., AUTO CUBY 43szt. i BUS-PRESTIGE 40 szt. za nimi BUS FACTORY – 35 szt. i BUS-CENTER 33 szt..\nW grupie używanych pojazdów użytkowych o DMC pow. 3,5t sprowadzanych do Polski z zagranicy, w sierpniu br. przybyło 2 577 szt. czyli więcej o 1,4% r/r (+36 szt.) i więcej o 18,8% m/m (+408szt.)\nW całej grupie wyróżniliśmy 2 182 samochody ciężarowe (+3,2% r/r; +11,2% m/m) i 395 autobusów (-7,5% r/r; +91,7% m/m). Od początku roku łącznie przybyło zza granicy 20 226 używanych pojazdów (-4,4%). Nadwyżka sprowadzanych używanych pojazdów nad nowymi zwiększyła się do 8,7%.


Elementy decydujące o wizerunku przedsiębiorstwa | WISP\nKiedy już wiemy co robimy najlepiej można przystąpić do zrealizowania planu. Oczywiście czekają nas komplikacje administracyjne mające związek z normalną działalnością ale wiemy, że rzeczy cenne są kosztowne. By mieć satysfakcję z sukcesu, musimy się najpierw niemało namęczyć. Jednakże nawet na początku drogi do utworzenia giganta na rynku właściciel może mieć moment miłe. Jedną z takich chwil jest zamawianie tabliczki z na drzwi. Nie jest to wcale proste jakby się wydawało na początku. Ofert w handlu jest wiele już nawet dobór materiału niewiele pomaga, bo modeli jest tyle, że można dostać zawrotu głowy. Wystarczy wbić w przeglądarce zwrot: tabliczki na drzwi


Regulamin-Kurs | Projektowanie Wnętrz Online\nRegulamin Kursy Projektowanie Wnętrz Online\n1. Właścicielem kursów znajdujących się na stronie projektowanie-wnetrz-online.pl jest Projektowanie Ewa Sitkowska z siedzibą przy ul. Wiązanej 11B, 1 Warszawa, 04-765\n2. Płatności są obsługiwane przez spółkę procesora płatności Przelewy24 z siedzibą w Poznaniu przy ul. Kanclerskiej 15, 60-327\n3. Dostęp do każdego kursu udzielony jest na 60 dni od daty dokonania zakupu;\n5. Kupujący zgadza się na wysyłanie pocztą elektroniczną informacji handlowych związanych ze szkoleniami, warsztatami, konferencjami i kursami online organizowanymi przez Projektowanie Ewa Sitkowska z siedzibą przy ul. Wiązanej 11B, 1 Warszawa, 04-765\n6. Kupujący ma prawo do odstąpienia od umowy bez podania przyczyny w ciągu 14 dni od zakupu drogą elektroniczną.


Wczoraj odbyło się trzecie spotkanie informacyjne w sprawie przyszłości Szpitala Dziecięcego w Dziekanowie Leśnym. Nie ostatnie... Najbardziej jednak cieszy fakt, że są efekty działań Komitetu Społecznego w sprawie Ratowania Szpitala.\nZmobilizujmy sąsiadów i znajomych!\nWczoraj (29 września 2014 r.) odbyło się trzecie spotkanie informacyjne w sprawie przyszłości Szpitala Dziecięcego w Dziekanowie Leśnym. Nie ostatnie... Najbardziej jednak cieszy fakt, że są efekty działań Komitetu Społecznego w sprawie Ratowania Szpitala.\nSpotkanie bardzo owocne, choć frekwencja nieco niższa. Oprócz przedstawicieli i Przewodniczącego Komitetu - Karola Mielcarka, Burmistrza Łomianek, Tomasza Dąbrowskiego, Zastępcy Burmistrza, Piotra Rusieckiego, działania Komitetu wsparli: ksiądz Kazimierz Kurek, Radny Sejmiku - Krzysztof Żochowski. Obecni byli także przedstawiciele Stowarzyszenia Czyste Ciółkowo, którzy na przykładzie ze swojej gminy pokazali, że można skutecznie walczyć o swoje.\nPo raz kolejny okazało się, że zaproszone a nieobecne (po raz kolejny!): Dyrektor Naczelna Szpitala, Barbara Kulis oraz Wicemarszałek Województwa Mazowieckiego, Elżbieta Lanc za nic mają zdanie, obawy i troskę mieszkańców czy pracowników tej placówki. "Pojawił się" za to Marszałek Województwa Mazowieckiego, Adam Struzik - co prawda tylko "multimedialnie", ale zawsze...\nPrzewodniczący Komitetu Karol Mielcarek podziękował wszystkim za wsparcie. Poinformował także o sukcesach i efektach działań Komitetu: "Pani Marszałek Elżbieta Lanc odwiedziła szpital i okazało się, że w czasie naszego działania zadłużenie szpitala zmniejszyło się już do 46 milionów złotych. Ciekawi mnie, jaka jest rzeczywista kwota długu..."\nW trakcie tej debaty członek rady społecznej szpitala - Włodzimierz Piątkowski, czytelnie i precyzyjnie wyjaśnił zgromadzonym, że nie ma czegoś takiego jak łączenie szpitali - jest likwidacja i przejęcie.\nNie zabrakło głosów zainteresowanych mieszkańców - rodziców dzieci leczonych w szpitalu w Dziekanowie Leśnym. Największe wrażenie zrobiły jednak na zebranych emocjonalne wypowiedzi rodziców małych pacjentów. Wszyscy też bardzo dobrze oceniali fachową - zdaniem wielu najlepszą w Polsce! - opiekę medyczną.\nKolejne spotkanie w sprawie przyszłości szpitala - zgodnie z wyrażoną wczoraj wolą mieszkańców - odbędzie się prawdopodobnie pod koniec października. O terminie poinformujemy oczywiście wcześniej.\nDziękujemy także Jolancie Erol która dziś realizowała materiał do programu który zostanie wyemitowany 9 października o 17:45.


Tymoteusz / Imieniny / DEON.pl\nTymoteusz imieniny obchodzi: 24 stycznia, 26 stycznia, 21 maja, 22 sierpnia oraz 19 grudnia\nJest to imię teoforyczne pochodzenia greckiego Timótheos, złożone z członów: time 'cześć' i -theos 'Bóg'. W języku greckim istniało też inne imię, które było odwróceniem imienia Tymoteusz, a mianowicie Theótimos. Imię Tymoteusz znane jest dobrze z Dziejów apostolskich.\nW Polsce imię to nosił drugi biskup poznański, Włoch z pochodzenia (pocz. XI w.). Ale imię to nie występowało u nas nazbyt często. Formy spieszczone to: Tymek, Tymcio, Tymeczek. Od imienia tego pochodzą nazwiska: Tyma, Tymek, Tymków, Tymczak, Tymkiewicz, Tymański, Tymowski. Od nazwiska Tyma pochodzi nazwa miejscowa (wieś) Tymowa.\nOdpowiedniki obcojęz.: łac. Timotheus, ang. Timothy, fr. Timothée, wł. Timoteo, ros. Timofiej.\nW samym Martyrologium Rzymskim imię to występuje trzynaście razy. Obszerniejsze wykazy liczbę Tymoteuszy czczonych jako świętych podnoszą do dwudziestu trzech. Nie o wszystkich musimy tu mówić. Niektóre z tych martyrologicznych wspomnień są najwidoczniej powtórzeniami takich, które już zamieszczone były pod innymi dniami; są też takie wspomnienia, które zawierają pura nomina, imiona bez pokrycia, tzn. wzmianki o świętych, o których nic powiedzieć się nie da: por. np. Com. mart. rom. 386, 593 oraz według indeksu.\nmartyrologiach: 22 stycznia (Grecy i Syryjczycy), 27 września (Martyrologium Hieronimiańskie), 24 stycznia (Beda) itd. Terminy styczniowe związane były niewątpliwie swym sąsiedztwem z pamiątką Nawrócenia św. Pawła, z którym Tymoteusz tak ściśle kiedyś współpracował. Z tego też względu ostatnia reforma kalendarza, pomijając 24 stycznia (zajęty przez wspomnienie św. Franciszka Salezego), na wspomnienie Tymoteusza i Tytusa, uczniów apostolskich, wyznaczyła dzień 26 stycznia.\nTymoteusz i Maura. Tymoteusz miał być lektorem, Maura jego żoną. Przychwycono ich na lekturze Pisma św. Prefekt Arrianus skazał ich na śmierć na krzyżach. Podobno wisieli na nich przez siedem dni i wzajemnie zachęcali się do wytrwania. Wszystko to miało się dziać w Antinoe w 286 r. Niestety szczegółom dowierzać nie możemy. Pochodzą z greckiej pasji, a ta jest opowiadaniem fabularnym. Niemniej wcześnie męczenników, zwłaszcza w Konstantynopolu, czczono. W synaksariach i martyrologiach wspominano ich w dniu 3 maja, opierając się na wymienionej pasji.\nTymoteusz z Menfi. Znamy go z synaksarium arabsko-jakobickiego. Miał być żołnierzem, podkomendnym sławnego prześladowcy, prefekta Arrianusa. Gdy odważnie wyznał swą wiarę, w rozmaity i wymyślny sposób był torturowany, ale z wszystkich tych mąk cudownie wychodził cały. W końcu ścięto mu głowę. Wspominano go w dniu 15 czerwca.\nTymoteusz, męczennik rzymski. Wedle legendarnych Actus Silvestri papae pochodził z Antiochii i był biskupem. Krytyka historyczna zdecydowanie to odrzuca. Należy natomiast równie zdecydowanie stwierdzić, że istnieją wczesne świadectwa kultu oddawanego temu nieznanemu męczennikowi rzymskiemu. Wystarczy wspomnieć Depositio martyrum, Kalendarz Kartagiński oraz sakramentarz Gregoriański. Zginął zapewne w 303 r. Jego grób znajdował się przy Via Ostiensis w pobliżu grobu św. Pawła. Wspomnienie przypadało na 22 sierpnia.\nTymoteusz i Apolinary z Reims. Wspominani 23 sierpnia, mieliby być wedle niektórych repliką kultu Tymoteusza, męczennika rzymskiego, oraz Apolinarego z Rawenny, czczonego wcześnie w Rzymie. Nie przystaje to do miejscowych tradycji, które dopatrywały się w świętych bohaterów wiary, umęczonych w Reims. W każdym razie już w VI w., jak świadczy Grzegorz z Tours, istniał w Reims kościół wybudowany ku ich czci. Kult męczenników rozwinął się intensywnie jednak dopiero w IX stuleciu.\nTymoteusz, Agapiusz i Tekla. O Agapiuszu mówiliśmy już pod jego własnym imieniem. Nieraz go z trójosobowej grupki męczenników wyodrębniano, bo Euzebiusz mówił o nim w dziełku O męczennikach palestyńskich dwa razy, po raz wtóry nieco obszerniej (6, 3-7). Wyodrębniano go też w niektórych martyrologiach, bo ich redaktorzy, zwiedzeni dwoma relacjami, sądzili zapewne, że mowa tam o dwóch Agapiuszach. O wszystkich trzech w pierwszej relacji czytamy (3, 1): -Wielkorządcą prowincji... był Urbanus. Nadeszły najpierw edykty cesarskie z rozkazem ogólnym, by wszyscy bez wyjątku w miastach bożyszczom składali ofiary i czynili libacje. Tedy w Gazie, mieście palestyńskim, Tymoteusz niepoliczone wycierpiał katusze, a w końcu dano go na pastwę małego i wolnego ognia. Gdy tak swą wytrwałością we wszystkich mękach przeszedł próbę bohaterską swej prawdziwej szczerej wobec Boga pobożności, otrzymał wieniec\nzwycięskich bogobojności szermierzy. Z nim razem niezłomne swe męstwo okazał Agapiusz tudzież współczesna nam Tekla, których rzucono na pożarcie dzikim zwierzętom-. Stało się to w 304 lub 305 r. Synaksaria wspominały męczenników 19 sierpnia lub 19 września. Baroniusz się w ich liczbie nie rozeznał. Wpisał ich do swego martyrologium pod dniem 19 sierpnia, a ponadto osobno Agapiusza pod dniem 20 listopada.\nTymoteusz, Polio i Eutychiusz. Zgrupowanie trzech męczenników, które spotykamy pod dniem 21 maja w Martyrologium Rzymskim, jest przykładem tych perturbacji, jakim w ciągu stuleci uległy niektóre martyrologiczne wspomnienia. Przez zestawienie z innymi pomnikami starożytnej hagiografii wnosimy, że pierwotnie wspominano tylko męczenników Tymoteusza i Polyeukta. Z drugiego imienia niebaczny skryba stworzył dwóch: Poliona i Eutychiusza. Tymoteusz i Polyeukt zginęli za wiarę w Mauretanii lub w Cezarei. Zresztą nic bliższego o nich nie wiemy.\nTymoteusz, biskup Antinoe. Synaksarium aleksandryjskie wspomina go pod 13 hat-r, tzn. 9 listopada. W czasie prześladowania Dioklecjańskiego biskup został aresztowany. Był potem torturowany i długo przesiedział we więzieniu. Doczekał się jednak czasów Konstantyna Wielkiego i powszechnej amnestii. Wrócił wówczas do diecezji i zorganizował tam zebrania modlitewne. Osiągnął przez nie to, że jego oprawcy uznali prawdziwość wiary chrześcijańskiej. Kiedy zmarł, nie wiemy.\nTymoteusz, biskup Prusa (Bitynia). Miał być męczennikiem z czasów Juliana Apostaty. Opowiada o tym grecka pasja, której dotąd w całości nie wydano i dostatecznie nie przebadano. W synaksariach wspominano go 26 maja lub 10 lipca. W Konstantynopolu jego wspomnienie obchodzono uroczyście w kościele, gdzie, jak sądzono, znajduje się jego martyrion. W Martyrologium Rzymskim wspominany jest w drugim z wymienionych terminów.\nTymoteusz, patriarcha Aleksandrii. Był bratem patriarchy Piotra II i jego następcą. Stolicą aleksandryjską zarządzał w latach 378-384. Uczestniczył w obradach soboru Konstantynopolitańskiego (381). Jego wspomnienie obchodzono w dniu 20 lipca.\nTymoteusz, eremita egipski. Znamy go wyłącznie z synaksarium aleksandryjskiego, które w dniu 19 grudnia poświęciło mu osobne wspomnienie. Wychował się w rodzinie chrześcijańskiej. Wcześnie zatęsknił za życiem zakonnym, ale po krótkim pobycie w klasztorze udał się jednak na pustkowie i wiódł tam życie pustelnicze. Na utrzymanie zarabiał pracą własnych rąk. Gdy zbyt często odwiedzali go mnisi z pobliskiego klasztoru, poszedł dalej. Potem poważnie chorował. Doznał podobno cudownego uzdrowienia. W końcu trudno dociec, czy wszystko to jest budującą fikcją literacką, czy też rozwinięciem zasłyszanych faktów, których jednak nie osadzono w czasie i przestrzeni.\nTymoteusz Oświeciciel, biskup na Proconneso. Był za czasów Justyna I (518-527) i Justyniana I (527-565) biskupem na małej wysepce Proconneso, położonej na Morzu Marmara. Niektórzy przesuwają jednak jego biskupie rządy na czasy późniejsze. Zasłynął między innymi z tego, że swej wysepki dzielnie bronił przed napadami piratów. Cesarzowa Teodora wybudowała klasztor z wdzięczności za uzdrowienie jej córki przez biskupa. Wspomnienie obchodzono 1 sierpnia.\nTymoteusz z Simboli. Wspomnienie tego świętego nasunęło badaczom wiele zagadnień, które z braku innych źródeł są może nie do rozwiązania. Tę problematyczność wzmógł tytuł, którym świętego opatrzono w meneach: papa. Zdaje się, że był on rezultatem pomieszania sąsiadujących ze sobą wspomnień: Tymoteusza i papieża Agatona. Wolno w końcu sądzić, że Tymoteusz był eremitą, który zasłynął z umiłowania samotności i lektury Pisma św. Pod wpływem tej właśnie lektury rozdał ubogim całą majętność i rozpoczął życie w eremie. Natomiast lokalizacja Tymoteusza pochodzi może z nazwy klasztoru w Bitynii, który mógł posiadać relikwie świętego. Żył on prawdopodobnie w VII stuleciu. Wspomnienie widniało w synaksariach pod 21 lutego.\nTymoteusz z Monticchio. Urodził się w 1444 r., w tym samym roku, w którym w pobliskiej Aquili wielki Bernardyn ze Sieny kończył swe pracowite życie. On także wcześnie wstąpił w szeregi synów św. Franciszka Serafickiego. Otrzymawszy święcenia, był w Campli mistrzem nowicjuszów. Cieszył się niezwykłymi darami Bożymi, a w szczególności wizjami Matki Najśw. Jak tylu innych, opowiadał się za odnową przedsięwziętą przez obserwantów. Zmarł 22 sierpnia 1504 r. W zakonie czczono go zawsze jako błogosławionego. Jego kult zaaprobował w 1870 r. Pius IX.\nTymoteusz Giaccardo. Urodził się 13 czerwca 1896 r. w Narzole, w pobliżu Cuneo (północne Włochy), w ubogiej rodzinie chłopskiej. Dzięki protekcji ks. Alberione, kierownika duchownego seminarium w Albi, dostał się tam już w 1908 r. Protektor zaproponował mu później wstąpienie do grupy młodych, którzy w przyszłości zająć się mieli apostołowaniem przez prasę i wydawnictwa. Do grupy przyłączył się w 1917 r., a tak stał się współzałożycielem instytutu nazwanego Pia Societ- S. Paulo; u nas znany jest pod popularną nazwą paulistów. Wtedy chrzestne imię Józef zamienił na Tymoteusz. W 1919 r. otrzymał święcenia kapłańskie. W siedem lat później założył w Rzymie filię Instytutu i kierował nią do 1930 r. Po dwuletniej przerwie wrócił na tę placówkę. Od 1936 r. kierował domem macierzystym w Albi. Pokonując trudności wojenne przetrwał na tym stanowisku do 1946. Wezwano go następnie do Rzymu, gdzie piastował urzędy doradcy i wikariusza generalnego. Zmarł na skutek ostrej białaczki 24 stycznia 1948 r. Jan Paweł II beatyfikował go w 1989 r.


Podgrzybki od Bauera. - Pokazywarka.pl\nPodgrzybki od Bauera.\nNa głównej ciekawostki z kraju i ze świata, a ja o cichej prywatyzacji Lasów Państwowych chciałbym napisać słów kilka....\nMamy ostatnio na wokandzie wiele mniej i bardziej poważnych tematów, jednak pewna bardzo ważna sprawa jest dziwnym zbiegiem okoliczności pomijana w 95% polskich mediów. Jednym słowem – coś poważnego jest na rzeczy. Ciekawy jestem, ilu z Was wie, że pierwsze czytanie dotyczące „włączenia Lasów Państwowych do sektora finansów publicznych” odbędzie się 24 listopada?\nBrzmi to trochę poważnie i trąci polityką, czyli ogólnego zainteresowania nie wzbudzi. A powinno i to natychmiast..\nOgólnie ciężko wywnioskować cokolwiek w tej kwestii, słysząc o „zmianie ustawy o finansach publicznych”. Jako lokalny patriota, miłośnik przyrody (nie mam nic wspólnego z ekologami) i osoba chętnie spędzająca wolny czas na łonie natury, w tym również w lesie, postanowiłem poświęcić kilka chwil z mojego bezcennego czasu, na zgłębienie materiałów dostępnych w sieci. Przyznam szczerze, że włos mi się na głowie zjeżył. Wszystkie te mądre sformułowania przytoczone powyżej można sobie podarować i zastąpić bardziej zrozumiałym tekstem – przymiarka do prywatyzacji. A jakie są skutki tego zabiegu w naszym kraju, chyba nie muszę tłumaczyć. Bo jeśli czarne scenariusze, które brzmią całkiem realistycznie dojdą do skutku, to nie będziecie mieli wstępu do prywatnych niemieckich/rosyjskich/ogólnie zagranicznych lasów na terenie Polski. Nie będzie relaksu, biegania, jazdy na rowerze, zbierania grzybów, polowania, seksu ani spaceru z dziećmi.\nNie będę się tu produkował, wylewał żali ani wysnuwał nowych teorii.\nPodsumuję tylko wszystko to, co zostało umieszczone w tej wiadomości. Moim skromnym zdaniem trzeba działać póki nie jest za późno. Argumenty przeciwko prywatyzacji są dosyć oczywiste. Tylko co z tego, skoro temat jest medialnie przemilczany?\nWiem, że niektórym z Was nie spodoba się to, że jest to inicjatywa gościa z PISu. Osobiście nie cierpię polityków i polityki, zwłaszcza w naszym kraju. W tym momencie jednak przełamałem swój opór (co absolutnie nie oznacza, że stałem się zwolennikiem którejkolwiek z partii), ponieważ dostrzegam skalę problemu. Cel jest szczytny, dlatego należy stanąć ponad podziałami i zebrać jak największą ilość podpisów! Nie patrzeć na prawą ani lewą stronę sceny politycznej, tylko wziąć sprawy we własne ręce. Organizowana jest zbiórka autografów pod „wnioskiem o poddanie pod referendum ogólnokrajowe sprawy przyszłości Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe”. Uważam, że powinna się nim zainteresować każda osoba, której nie jest obojętny los polskich lasów. Dokument można pobrać pod adresem: http://www.ekorozwoj.pl/images/stories/lista.pdf .\nPoniżej pozwolę sobie zacytować część informacji znalezionych w sieci. Dla zainteresowanych linki umieszczam w poniżej cytatów oraz w powiązanych.\n„Jeśli kolejny plan Rządu Premiera Tuska zakończy się sukcesem, to już za kilka lat na terytorium geograficznym, określanym jako Polska, na niemieckiej ziemi, w niemieckich lasach będą rosły niemieckie podgrzybki, zasilane polskim, darmowym azotem. Być może również chińskie, amerykańskie, czy francuskie, ale jako że Niemcy są naszym obecnie najlepszym przyjacielem w Europie, to oni z pewnością jako pierwsi wystąpią z propozycją pomocy fachowej i finansowej w prywatyzacji Lasów Państwowych.”\n„PLP jest obarczone dużą „wadą materiałową”- nie jest mianowicie deficytowe. Co więcej, jest dochodowe, nie ma długów, a w banku ma odłożoną skromną sumkę ok. 2 mld zł. Gdy na zachodzie Europy pakuje się miliardy dotacji do lasów, u nas nie kosztują one Państwa nic.”\n„Nie powinny nas więc zbytnio, za 2-3 lata dziwić, pojawiające się coraz częściej tablice „Teren prywatny, wstęp wzbroniony”. Jak również perspektywa odpłatności za prawo wstępu do prywatnych lasów.”\n„Obecne plany Rządu przewidują szybką sprzedaż ok. 2 mln hektarów, posiadanej przez Skarb Państwa ziemi uprawnej za ok 15 mld zł. Jest to ok. 7 % terytorium kraju. Dodając 23 % lasów mamy już 30% terytorium kraju.”\n„U nas wydaje się, ze nikogo nie interesuje, że już dosłownie za chwilkę, Rząd Premiera Tuska po cichutku i bez rozgłosu wyprzeda jedne z najpiękniejszych lasów w Europie i nie zniszczoną nawozami ziemię, idealną do stworzenia gospodarstw ekologicznych.”\n„Przypominamy, że za dwa lata kończy się moratorium na zakup polskiej ziemi przez obcokrajowców. Wystarczająco długi czas, aby doprowadzić do upadłości lasy i sprzedać je obcym inwestorom. ”\n„Włączenie Lasów Państwowych do sektora finansów publicznych to największe zagrożenie w ich dotychczasowej historii – uważają przedstawiciele środowisk naukowych, organizacji związkowych oraz stowarzyszeń związanych z leśnictwem. Rządowej propozycji sprzeciwiają się także politycy i sami leśnicy.”\n„Przeciwko pomysłowi ministra finansów Jacka Rostowskiego protestuje m.in. dziewięciu byłych dyrektorów Lasów Państwowych, zarządzających nimi od 1969 r.”\n„Dziekani wydziałów leśnych Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu i Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie w swoim liście otwartym zwracają uwagę m.in. na to, że istniejący dziś w Polsce model trwałego i zrównoważonego leśnictwa w wielu krajach świata jest uważany za godny naśladowania, zarówno w aspekcie ekonomicznym, jak i przyrodniczym.”\n„Przedstawiciele środowisk naukowych, organizacji związkowych oraz stowarzyszeń związanych z leśnictwem przekonują, że zrealizowanie planu ministra finansów spowodowałoby zniszczenie Lasów Państwowych i wypracowywanego przez 86 lat systemu gospodarki leśnej opartej na samofinansowaniu.”\n„Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” przekonuje, że potencjalna korzyść z włączenia Lasów Państwowych do sektora finansów publicznych zostanie zniwelowana przez niepowetowane szkody dla ochrony środowiska, zachowania bioróżnorodności ekosystemów leśnych i wielu innych funkcji pozaprodukcyjnych lasów.”\n„Polski Związek Łowiecki obawia się, że zmiana obecnego modelu finansowania Lasów Państwowych doprowadzi do ich prywatyzacji, a także prywatyzacji łowiectwa.”\n„Tradycją jest, że przed wyborami prezydenckimi kandydaci na najwyższy urząd spotykają się z leśnikami. No i niedawno właśnie doszło do takiego spotkania z Bronisławem Komorowskim, był na tym spotkaniu także pan leśniczy, od którego kupuje drewno. Twierdził on dziś w czasie rozmowy, że pan marszałek zapowiedział przekształcenie lasów w spółkę skarbu państwa. Powiedział, że to nie jest sprawiedliwe kiedy niewielka grupa zawodowa generuje taki zysk ze sprzedaży drewna i innych użytków, nie dzieląc się tym z resztą społeczeństwa. Demagogia tego twierdzenia jest oczywista. Nie chodzi bowiem panu marszałkowi o dzielenie się ze społeczeństwem tylko o wydrenowanie kasy branżowej leśników. Bo brakuje zwyczajnie pieniędzy w budżecie. Jeśli do tego dojdzie zapomnijcie o lasach. Na każdym zalesionym stoku jakiś lokalny Sobiesiak zrobi sobie wyciąg, a miejscowy nadleśniczy będzie mu przyklaskiwał.”\n„Należy się zatem spodziewać powrotu pomysłów prywatyzacji Lasów oraz gwarantowanie majątkiem Lasów reprywatyzacji i odszkodowań za utracone mienie.”\n„I nie da się wykluczyć, że za kilka lat, nasze dzieci las będą mogły obejrzeć głównie zza ogrodzenia, tak jak to ma miejsce w Niemczech, Francji czy innych krajach uzurpujących sobie prawo do mówienia jak należy dbać o przyrodę w Polsce.”\n„Bo to jest dopiero początek procedury – wyprowadzić pieniądze z lasów, niech zaciągają kredyty w bankach komercyjnych, niech się zadłużają, niech staną się niewydolne. No, a potem już trzeba prywatyzować, skoro są obciążeniem dla państwa, skoro musimy do nich dopłacać.”\n„to nie prywatyzacja. Tylko łatanie budżetu kreatywną ksiegowością. Lasom Panstwowym chcą zabrać nadwyżki, które LP trzymają na wypadek klęsk. Zapewne doprowadzi to do bankructwa PG LP które są dochodowe. W zapewe w przyszłości LP sprywatyzują. Tylko to nie będzie prywatyzacja na zasadzie oddania lasów przedwojennym właścicielom lecz kolesom z którymi kręci się lody.\nWiększość lasów pod nadzorem PG LP przed wojną też była państwowa. Dużo jest też lasu posadzonego na gruntach nielesnych po wojnie.”\nWedług ekspertów, rozwiązanie to nieuchronnie spowoduje najpierw zadłużenie Lasów Państwowych w bankach komercyjnych, a następnie zanik zdolności ekonomicznej Lasów do prowadzenia gospodarki leśnej. Doprowadzi to do kresu misji wypełnianych przez Lasy Państwowe, zaś końcowym efektem będzie ich natychmiastowa destrukcja i prywatyzacja (z wizją opanowania przez kapitał obcy). Będzie to kres misji Lasów Państwowych pod względem bezpieczeństwa ekologicznego państwa i zabezpieczania podstawowych potrzeb jego mieszkańców skutkujący w stosunku do każdego z nas nie tylko zakazem zbioru runa leśnego i grzybów, ale nawet wstępem do lasu.”\n„Tysięczna manifestacja umundurowanych leśników pod Radą Ministrów 29 września została oceniona jako nieistotny happening. Protesty świata naukowego, myśliwych i profesjonalnych stowarzyszeń gospodarczych traktowane są jako dane do dyskusji. Złożenie 20 października u marszałka Sejmu ponad 200 tys. podpisów zebranych przez leśników i myśliwych wśród ludzi protestujących przeciw włączeniu Lasów Państwowych do sektora finansów publicznych to dla władzy okazja do poklepania po plecach i deklaracji, że Lasy są niezwykle ważne, bardzo dobrze zarządzane i zrobi się, co tylko w mocy. Moc ujawniła się prawie natychmiast. 29 października. Rada Ministrów, bez żadnych koniecznych uzgodnień, jednogłośnie zgodziła się na włączenie Lasów Państwowych do sektora finansów publicznych.”\n„Znów dziennikarze przemilczeli niewygodne hasła i zignorowali leśników, którzy 29 września br. przed Urzędem Rady Ministrów uczestniczyli w wielotysięcznej manifestacji. W ten sposób nie da się jednak zlikwidować bardzo ważnego problemu, nawet jeśli go przykryjemy najmocniejszą płachtą zmowy milczenia.”\n„A więc jeśli na nie chodzi rządowi o łatanie dziury budżetowej to o co?\nO prywatyzację lasów. Tu nie chodzi o żaden skok na kasę. To może być pretekst, ale za wszystkim kryje się chęć prywatyzacji lasów. Przecież trzeba wiedzieć, że te dwa miliardy, które weźmie minister finansów przejmując Lasy Państwowe, potem będzie musiał wydawać z powrotem na obsługę prac i płac w lasach. A do tego może zdarzyć się tak, że trzeba będzie dofinansować lasy. Po drugie sytuacja w lasach jest bardzo dynamiczna. Przyroda czasami płata figle leśnikom i od czasu do czasu dochodzi do klęsk leśnych. Wtedy budżet państwa musi do lasów dokładać. Na zdrowy rozsadek każdy minister finansów powinien uciekać od lasów jak najdalej. Jako doświadczony leśnik z parlamentarnym doświadczeniem, wiem dzisiaj doskonale, że nie chodzi tu o przejęcie lasów na których się nie zarobi, ale o ich prywatyzację.\nKomu może zależeć najbardziej na kupnie Lasów Państwowych?\nLasy to po pierwsze grunty, często położone wokół miast. To grunty nadmorskie, grunty nad rzekami, w górach, nad jeziorami, innymi słowy tereny bardzo intratne np. dla deweloperów. Po drugie, lasy państwowe to kopaliny. Już teraz firmy prywatne, które dzierżawią od lasów kopaliny płacą lasom śmieszne małe tenuty dzierżawne. Prywatyzacja lasów będzie świetnym biznesem dla niektórych przedsiębiorców, ale może się okazać końcem polskiej gospodarki leśnej i tragedią polskich lasów, o ile nikt nie powstrzyma planów prywatyzacji Lasów Państwowych.”\n„Ale też lasy pełnią kolejną funkcję – z jednej strony las jest systemem zatrzymującym wodę w gruncie powodują spowolnienie jej spływu – retencja wody w gruncie ma tutaj ogromne znaczenie gospodarcze. Las, jako ogromna masa chlorofilu – przyczynia się również do absorpcji dwutlenku węgla z atmosfery.\nCóż, jest to łakomy kąsek dla inwestorów zwłaszcza zagranicznych, ponieważ w Europie zachodniej lasów o znaczeniu takim, jak w Polsce, już nie ma.”\n„Lasy Państwowe - Obecnie zarządzają lub nadzorują około 9 milionów ha lasów, co stanowi ponad 28% powierzchni Polski. Lasy państwowe stanowią 7,5 milionów ha.(wikipedia)\nW Polsce zostalo sprywatyzowane juz prawie wszystko.”\n„Tylko o jednym cisza .\nPOLSKIE LASY - ZIEMIA I DRZEWA.\nTotalna cisza . Nawet jeden glos naszych elit politycznych i finansowych nie padl z propozycja prywatyzacji\n(sprzedazy) 7,5 miliona hektarow .\nTroche to dziwne...........\nMoze sa jakies przeszkody natury technicznej ? Powiedzmy np. ze sa zastawionepod gigantyczne zadluzenie Skarbu Panstwa . Skarb Panstwa jak wszystkim wiadomo nie splaca kredytow lecz zadluza sie ciagle o kolejne kolosalne kwoty. Czy w wypadku ogloszenia niewyplacalnosci "zastaw" nie przechodzi automatycznie do wierzyciela ?”\n„PiS chce ogólnopolskiego referendum ws. propozycji rządu dotyczącej włączenia Lasów Państwowych do jednostek sektora finansów publicznych. Referendum miałoby się odbyć razem z wyborami samorządowymi. Przeciwne referendum są PO i PSL, a SLD jest sceptyczne. Propozycję w sprawie referendum przedstawił na konferencji prasowej w Sejmie poseł PiS, były minister środowiska Jan Szyszko. Przeciwny pomysłowi referendum jest szef klubu PSL Stanisław Żelichowski. - To nie ma sensu - powiedział.\n- Składamy projekt uchwały w sprawie ogłoszenia referendum z pytaniem "Czy jesteś za włączeniem Lasów Państwowych do sektora finansów publicznych, zgodnie z propozycją ministra finansów, co prowadzi konsekwentnie do ich prywatyzacji?" - poinformował Szyszko.\n- Chcemy, aby w tej sprawie wypowiedziało się całe społeczeństwo(...) Lasy to jedna czwarta terytorium kraju, która jest w ręku państwa i która zapewnia Polakom poczucie bezpieczeństwa - podkreślił.”\nTa strona powstała 20.11.2010. Wizyt: 7366.


Jak obliczyć RRSO - Blog szybkie pożyczki online Ratalska\nCałkowity koszt kredytu RRSO\nData dodania: piątek, 1 grudnia 2017\nChcesz wziąć pożyczkę lub kredyt? W takim przypadku warto wcześniej dokładnie sprawdzić opłaty, aby pożyczyć pieniądze tam, gdzie będą one najtańsze. W tym celu możemy posłużyć się wskaźnikiem RRSO, który odnosi się do całkowitego kosztu kredytu lub pożyczki.\nMole mogą przy braku ich zwalczania doprowadzić do zniszczenia ubrań. Ważne jest z tego powodu decydowanie się na odpowiednie przeciwdziałanie rozwijaniu się moli ubraniowych. Jednym z problemów z ...\nEkspres do kawy na kapsułki czy tradycyjny?\nLubisz pyszną kawę z ekspresu? W takim przypadku możesz przygotowywać ją również w swoim domu. Do wyboru mamy obecnie wiele różnych modeli ekspresów, które pozwalają na jej przygotowanie. Możemy po...\nJak można wydłużyć świeżość kwiatów?\nLubisz świeże kwiaty w swoim domu? W takim przypadku na pewno wiesz, że niektóre nie wytrzymują zbyt długo w wazonie. Są jednak sposoby na to, aby przedłużyć ich trwałość i cieszyć się ich pięknym ...


Chciał wyłudzić 40 tys. zł z banku na terenie Targówka - Mieszkaniec Targówka\nOperacyjni Wydziału do Walki z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją z Komendy Rejonowej Policji Warszawa VI zatrzymali mężczyznę próbującego wyłudzić 40 tys. złotych kredytu. Mężczyzna „wpadł” w jednej z placówek bankowych w dzielnicy.\nWszystko wskazuje na to, że młody mężczyzna, który został zatrzymany przez północno-praskich funkcjonariuszy, starał się dobrze przygotować do „skoku na kasę”. Odwiedzał placówkę bankową w kilkudniowych odstępach czasu. „[…] Aby nie wzbudzać podejrzeń dowiadywał się o zdolność kredytową, jak i o niezbędne dokumenty, które należy złożyć w banku, by otrzymać interesujący go kredyt” – czytamy w komunikacie policji.\nCoś jednak poszło nie tak. Sfałszowane dokumenty, którymi posługiwał się 22-latek, nie ułatwiły zadania. Wyłudzenie 40 tys. złotych nie powiodło się. Mężczyzna wpadł w jednym z banków w naszej dzielnicy. Teraz odpowie m.in. za oszustwo kredytowe oraz fałszowanie dokumentów i posługiwanie się nimi. Grozi mu kara nawet 5 lat pozbawienia wolności.\n← „Pediatra Roku” w przychodni przy Tykocińskiej. „Hipokrates Mazowsza 2019”\n„Odór powoduje odruchy wymiotne”. Inwazja szczurów blisko →\n2 sierpnia 2019 Joanka Karczmarczyk 0


k...@kidsc... Wyświetl e-mail\nPokój dziecka powinien być piękny, ale jednocześnie musi być bezpieczny. To miejsce, w którym można marzyć, bawić się, odpoczywać i pracować. Dlatego musi być praktyczny i funkcjonalny, a jednocześnie oddziałujący na emocje.\nZ Kids Concept połączenie tych dwóch cech staje się możliwe. Dzięki temu nasze dzieci otrzymują zawsze to, co najlepsze! Nasze renomowane marki: Lorena Canals, Paidi, Sauthon oraz Wild&Soft spełnią wszystkie Twoje oczekiwania.\nPAIDI to niemiecka marka luksusowych mebli dziecięcych. Nazwa wywodzi się z greki i oznacza “dla dziecka”. To meble, które są piękne, przyjazne środowisku, a jednocześnie niezwykle funkcjonalne. Twórcy PAIDI dbają, by ich produkty mogły być swoistymi przyjaciółmi dziecka i jak najdłużej mu towarzyszyć, na bieżąco dostosowując swoje funkcjonalności do jego potrzeb.\nSAUTHON to francuska firma, dla której nadrzędną wartością jest dbałość o zdrowie dziecka. Producenci dokładają wszelkich starań, by oferowane przez nich meble spełniały wszelkie standardy bezpieczeństwa – co firma może poświadczyć licznymi certyfikatami. SAUTHON to również troska o środowisko – we wszystkich produktach ilość szkodliwych substancji (takich jak np. rozpuszczalniki w farbach) została ograniczona do minimum. Ponadto, meble SAUTHON cechuje precyzja i jakość wykonania, a także zwracające uwagę wzornictwo – wszak Francja to synonim piękna i mody!\nWild & Soft to belgijska marka, która proponuje modne i oryginalne dekoracje do dziecięcych pokoików w lubianych i pożądanych wzorach dzikich zwierząt. Trofea są niezwykle miękkie, ręcznie produkowane i bardzo lekkie. Możemy je łatwo przymocować do ściany i uzyskać niesamowity efekt dekoracyjny. Pomysły i projekty powstają w Belgi. Dodatkowo możemy również zamówić przebrania i plecaki, które z pewnością znajdą swoich amatorów.\nDomom dziecka potrzebne...\nGadżety dla rodziców i ich...\nNauka i zabawa - design dla...


MISTRZOSTWA POLSKI W KARATE OLIMPIJSKIM - POZNAŃ - KLUB SPORTOWY SAMURAJ LUBAŃ\nDzisiaj: 1359Wszystkich: 10002112\nW dniach 7-8.11.2020 r. w Poznaniu na Hali Dydaktyczno-Sportowej AWF (Ul. Królowej Jadwigi 27/39 61-001 Poznań) odbyły się Mistrzostwa Polski młodzików oraz Masters w Karate Olimpijskim. W zawodach rywalizowało 199 zawodników z 35 klubów. Organizatorem był Mariusz Zibert. W turnieju uczestniczył jeden reprezentant naszego klubu - Wiktor Jaworski w konkurencjach kata oraz kumite +70kg juniorów młodszych.\nZmagania w kata Wiktor zakończył na pierwszej rundzie. W kumite przegrał pierwszą walkę z późniejszym zwycięzcą konkurencji z klubu Budokan Wrocław, następnie w repasażach miał walkę o 3 miejsce. Wiktor całkowicie zdominował swojego przeciwnika, nie pozwalając mu na wyprowadzenie jakiegokolwiek uderzenia czy kopnięcia. Niestety mimo nieustannych ataków techniki Wiktora nie znalazły uznania w oczach arbitrów i walka zakończyła się remisem 0:0. Ku zdziwieniu wszystkich obserwujących pojedynek, sedziowie wskazali w stosunku głosów 2:1 na zwycięstwo przeciwnika. Niestety tym razem zabrakło trochę szczęścia.\nOstatecznie Wiktor został sklasyfikowany na 5 miejscu.\nByły to ostatnie zawody w tym trudnym dla wszystkich roku. Mamy nadzieję, że w przyszłym roku będziemy mieli więcej okazji do rywalizacji i zdobywania kolejnych trofeów . Pora na wyciągnięcie wniosków i jeszcze cięższą pracę .\nDziękujemy Wiktorowi za godne reprezentowanie klubu oraz jego rodzicom, Państwu Danieli i Leszkowi Jaworskim za obecność i wsparcie na miejscu.\nPonadto serdeczne podziękowania instytucjom, które nas wspierają w 2020 roku - miastu Lubań, gminie Lubań, Ministerstwu Sportu i Turystyki...


Data publikacji: 29.03.2012 A A A\nZ myślą o małych dzieciach\nSmykofonia to polski odpowiednik popularnego na świecie koncertów kameralnych dla niemowląt, nieco starszych dzieci i ich rodziców. W Polsce koncerty organizuje Fundacja Muzyki jest dla Wszystkich wraz Mazowieckim Centrum Kultury i Sztuki w Warszawie. Najbliższe takie spotkanie odbędzie się w ramach projektu Scena E12 już 31 marca.\nWiedza o wczesnym rozwoju zdolności muzycznych dzieci, jak również silny trend odbudowujący rodzinne uczestniczenie w zdarzeniach muzycznych są motorem działania dla wielu renomowanych instytucji muzycznych w Europie i Ameryce Północnej, które organizują stałe cykle koncertowe dla najmłodszych.\nRepertuar koncertów Smykofonii budowany jest we współpracy z najciekawszymi polskimi animatorami i w oparciu o projekty skierowane do najmłodszych. Ważnym celem, jest wysoki poziom wykonawczy koncertów, bowiem jest to jedyna droga do „zaczarowania” dzieci i usatysfakcjonowania dorosłej publiczności. Idąc za przykładem Leonarda Bernsteina, czy Jadwigi Mackiewicz, uwielbianej od lat przez dzieci „Cioci Jadzi”, w Smykofonii prezentowana jest muzyka na najwyższym poziomie, aby już od najmłodszych lat uwrażliwiać dzieci na jakość wykonania. To, co odróżnia ten projekt to dostosowanie do możliwości percepcyjnych dzieci na każdym z etapów rozwoju, stała interakcja z uczestnikami, zabawa i swobodna atmosfera.\nKażdy z koncertów Smykofonii prowadzony jest przez animatora z dwoma pomocnikami, a do koncertowania zaprasza się starannie wyselekcjonowane małe zespoły kameralne, składające się najwyżej z pięciu osób.\nDługofalowym celem Smykofonii jest stworzenie regularnego „sezonu koncertowego” dla rodzin z najmłodszymi dziećmi w Warszawie po to, aby stolica posiadała w swej ofercie kulturalnej stałą propozycję dla tej grupy odbiorców.\nŹródłem prestiżu dla projektu jest artystyczny patronat Orkiestry Sinfonia Varsovia, partnerska współpraca z Mazowieckim Centrum Kultury i Sztuki oraz z Filharmonią Pomorską.\nSobotni koncert odbędzie się w sali widowiskowej MCKiS w Warszawie. Patronat medialny nad projektem objęła redakcja portalu Kulturownia.pl