Wariant Zalskiego: Od porzucenia sojusznika do jego obrony. Ewolucja polityki USA wobec Republiki Chińskiej w latach 1971–1996 cz.3 | Centrum Studiów Polska-Azja\n4 czerwca 2013 21:12 / przez Ryszard Zalski\n1. Nawiązanie stosunków z ChRL\nPowyżej przedstawiliśmy postępujące powoli zbliżenie między dotychczasowymi wrogami przy równoczesnym słabnięciu poparcia USA dla sojusznika. Niżej omówimy dalsze zmiany w tym kierunku, w coraz większej mierze niekorzystne dla RCh. Dziać się tak będzie przy braku reakcji i prób poważnego zreformowania przez KMT swoich rządów. Niezachwiane obstawanie przy swoim stanowisku, niezależnie od coraz bardziej niekorzystnej od lipca (ogłoszenie przez prezydenta Nixona zamiaru złożenia wizyty w Pekinie) i października (zamianie przedstawicielstwa rządów chińskich w ONZ) 1971r. sytuacji międzynarodowej, doprowadziło do kolejnego jej pogorszenia w styczniu 1979r.\nOd początku lat 70. władze nacjonalistyczne wprowadzały wprawdzie wewnętrzne zmiany, jednak miały one charakter raczej kosmetyczny, nie zagrażały nienaruszalności ich reżimu. Dotyczyły m.in. dopuszczenia do sprawowania urzędów zarówno młodszych osób, niekoniecznie związanych z działalnością partyjną, raczej specjalistów w danej dziedzienie, jak i rodowitych Tajwańczyków, prób ograniczenia korupcji i powiązania urzędników z lokalnymi przedsiębiorcami itd.\nUdając się do Chin, Kissinger i Nixon przyznawali się do porażki polityki prowadzonej przez ich poprzedników w ciągu ostatnich dwóch dekad wobec Azji. Podczas chińskiej wojny domowej Stany Zjednoczone opowiedziały się po stronie, która poniosła klęskę. Po czym w ciągu dwudziestu lat wydano miliardy dolarów i poświęcono życie tysięcy ludzi, by powstrzymać i ewentualnie odepchnąć (roll back) komunizm od Azji. Nixon zbudował swoją polityczną karierę na potępianiu współobywateli, którym zarzucał, iż w niedostatecznym stopniu poświęcili się temu właśnie zadaniu. Swoją wizytę przedstawiał jako triumf. „Podjąłem ten krok w głębokim przeświadczeniu, że wszystkie narody zyskają na zmniejszeniu napięć i poprawie stosunków między Stanami Zjednoczonymi a Chińską Republiką Ludową”. Pełniąc obowiązki wiceprezydenta USA, Richard Nixon zdecydowanie potępiał czerwone Chiny i rząd nacjonalistyczny. I to właśnie jego administracja, uznając realia zimnowojennego podziału świata i założenia o stałej obecności chińskiego komunizmu, doprowadziła do całkowitego przewartościowania polityki USA wobec Chin. Nixon zaskoczył świat w 1972r. nie tylko udając się do kraju, którego od 1950 r. nie odwiedził żaden z jego poprzedników. Był także pierwszym amerykańskim prezydentem, który negocjował na terenie państwa, z którym USA nie łączyły stosunki dyplomatyczne.\nTo spotkanie na szczycie nie doprowadziło jeszcze do nawiązania stosunków dyplomatycznych. Nadal miały charakter nieoficjalny, utrzymywano je w postaci konsultacji ambasadorów i polityków, a od 1973 r. za pośrednictwem „biur łącznikowych” w Pekinie i Waszyngtonie.\nStosunek strony chińskiej do Tajwanu w trakcie wizyty Kissinger wspomina następująco „Mao delikatnie przesunął zagadnienie Tajwanu na niższy poziom, uznając je za mało ważną, wewnątrzchińską sprawę (…). Ani wówczas, ani w trakcie jakiejkolwiek późniejszej wizyty nie wykazał żadnego zniecierpliwienia, nie groził, nie traktował tego jako probierza stosunków między nami. ‘Poradzimy sobe teraz bez nich, powróćmy do tego za 100 lat’. ‘To nie jest ważne zagadnienie.’”.\nSam architekt wykluczenia RCh z ONZ zdawał sobie sprawę z kierunku, w którym podąża. W dniu swojego wyjazdu w sekretną podróż w 1971r. do Pekinu spotkał ambasadora Tajwanu Jamesa Shen, który wdał się z nim w omawianie proceduralnych niuansów miejsc RCh i ChRL w ONZ. Sekretarz przywołuje swoje ówczesne odczucia „Żaden kraj nie zasługiwał w mniejszej mierze na to, co miało się stać udziałem Tajwanu.”\n29 października 1976r. spytał się swoich doradców „Jeśli uznamy Tajwan za część Chin, może się to dla nich stać pokusą nie do odparcia. Nasz pogląd o pokojowym rozwiązaniu sprawy nie będzie miał żadnego poparcia – to jest terytorium Chin. Co z tym fantem poczniemy?” Ówczesny asystent sekretarza stanu i późniejszy ambasador w Chinach odpowiedział „Po bandzie (down the road), jedynym rozwiązaniem mógłby być niepodległy Tajwan.” \nNajważniejszym punktem tygodniowej wizyty Richarda Nixona w Pekinie było przyjęcie 27 lutego 1972 r. wspólnie uzgodnionego dokumentu nazywanego Komunikatem Szanghajskim (The Shanghai Communique of 1972). Stanowił podwaliny przyszłych stosunków między tymi dwoma państwami. Należy zwrócić uwagę na konstrukcję dokumentu, gdyż zawierał on katalog problemów, co do których strony ustaliły wspólne stanowisko oraz zagadnienia, wobec których zachowały odrębne zdanie. W pierwszej części komunikatu USA i ChRL stwierdzały, że:\n1) postęp w normalizacji stosunków między Chinami i USA leży w interesie obu państw;\n2) obie strony wyrażają życzenie zmniejszenia groźby konfliktu wojskowego;\n3) żadna ze stron nie będzie dążyć do hegemonii w rejonie Azji i Pacyfiku, obie strony przeciwstawią się takiej groźbie ze strony jakiegokolwiek państwa lub grupy państw;\n4) nie będą również prowadzić negocjacji w imieniu państw trzecich lub zawierać porozumień z nimi skierowanych przeciwko innym państwom.\nKatalog problemów wymienionych w komunikacie, wobec których sygnatariusze zajmowali odmienne stanowisko, dotyczył ideologii i systemu wartości politycznych, oceny sytuacji międzynarodowej, konfliktu w Indochinach oraz Tajwanu.\nOdnośnie Tajwanu s t r o n a c h i ń s k a potwierdziła swoje stanowisko uznające go za zasadniczy problem w normalizacji stosunków z USA. Rząd ChRL podkreślił ponadto swój status jako jedynego, legalnego reprezentanta Chin i zaznaczył, że Tajwan jest jego prowincją zwróconą macierzy. Wyzwolenie Tajwanu to wewnętrzna sprawa Chin, w rozwiązanie której nie powinno się mieszać żadne inne państwo. Wszelkie jednostki i instalacje wojskowe należy usunąć z terytorium wyspy. Zgodnie ze stanowiskiem s t r o n y a m e r y k a ń s k i e j w sprawie Tajwanu, wszyscy Chińczycy po obydwu stronach Cieśniny Tajwańskiej uznają istnienie jednych Chin, Tajwan zaś jest częścią tychże; strona amerykańska poparła pokojowe rozwiązanie kwestii przez samych Chińczyków. Mając powyższe na względzie, zadeklarowała gotowość do realizacji ostatecznego celu usunięcia z terytorium wyspy jednostek i instalacji wojskowych. W miarę słabnięcia napięć w tym obszarze USA sukcesywnie redukowałyby obecność swoich sił. Widoczna była ewolucja stosunku władz USA odnośnie rozwiązania sytuacji w cieśninie. Powyżej (str. 32) prezydent Truman powiązał ustalenie przyszłego statusu wyspy od „przywrócenia na Pacyfiku bezpieczeństwa, zawarcia pokoju z Japonią, lub ustalenia przez ONZ”. W komunikacie widzimy zmianę stanowiska od powyższego do pokojowego rozwiązania sytuacji bezpośrednio przez obie strony konfliktu.\nZbliżenie ze Stanami Zjednoczonymi pozwoliło ChRL odwrócić uwagę od potencjalnej wojny na dwóch frontach – na północy z USA i na południowym wschodzie z Tajwanem, ponadto uchroniło oba państwa od ewentualnej groźby wzajemnego ataku i pozwoliło obydwu skoncentrować się na zagrożeniu ze strony Związku Radzieckiego. Jednocześnie, ze względu na swoją współpracę, stworzyły one dodatkowe niebezpieczeństwo dla tego ostatniego. Sojusz ten zmusił ZSRR do zaangażowania większych środków, poświęcanych dotychczas ewentualnej wojnie z Zachodem, na granicy z Chinami.\nDla międzynarodowej pozycji Tajwanu wizyta ta miała jednak katastrofalne skutki. Status Chin na arenie międzynarodowej stale wzrastał, w przeciwieństwie do Tajwanu. Od niespodziewanej wizyty Kissingera w Pekinie w lipcu 1971 r., do 1977r. stosunki dyplomatyczne z Tajwanem zerwało 50 państw. Ponownie odwołam się do słów Fredricka Chiena „Staliśmy na tym stanowisku, jak i Chiny kontynentalne. Razem mówiliśmy, że istnieją tylko jedne Chiny, że Tajwan jest częścią Chin. Ponadto twierdziliśmy, że jedynie Republika Chińska jest prawowitym rządem chińskim. Oni twierdzili, że jedynie Chińska Reoublika Ludowa jest prawowitym rządem chińskim. Tak więc w tym okresie (lat 70. – przyp. R.Z.) stawialiśmy kraje i organizacje międzynarodowe przed dylematem. Musieli dokonać wyboru. Nie mogło to być „oba” lub „i”. Musi być „lub”.”\nDla USA i Tajwanu lata 70. to okres nasilenia przez władze tajwańskie akcji propagującej i przybliżającej swój kraj zarówno przedstawicielom amerykańskich władz, jak i mediów. To także lawinowy wzrost wymiany handlowej między obydwoma krajami. Dla USA i Chin druga połowa lat 70. to okres wewnętrznych niepokojów i perturbacji zarówno w Chinach (śmierć Mao we wrześniu 1976r. i aresztowanie miesiąc później Bandy Czworga, usunięcie Denga drugi raz z urzędu), jak i USA (upadek południowowietnamskiego rządu w kwietniu 1975r., zmagania prezydenta Forda o partyjną nominację i wybór w listopadzie 1976r. nowego prezydenta). Skutkowało to m.in. brakiem postępu w poprawie stosunków między obydwoma krajami, aż do prezydentury Cartera.\nOstateczna normalizacja stosunków od podróży Nixona do Chin w 1972 r. była jedynie kwestią czasu. 20 kwietnia 1974r. nowy asystent sekretarza do spraw Azji Wschodniej i Pacyfiku, Richard Holbrook, poinformował CCK o zamiarze prezydenta Cartera znormalizowania stosunków z Pekinem, „wszystkie zagadnienia z tym związane” będą jednak konsultowane z władzami w Tajpei. W sierpniu Holbrook powrócił do Tajpei i zrelacjonował Czang Czing–kuo wizytę sekretarza stanu Cyrusa Vancea w Pekinie. Gość powiedział, że USA nie zaakceptują normalizacji, „która wystawiałaby na szwank bezpieczeństwo i dobro Tajwańczyków”. Potwierdził jednak, że omawiane w Pekinie warunki dotyczyły zakończenia Traktatu o wzajemnej obronie. W rzeczywistości Vance powiadomił Denga, że Stany Zjednoczone są przygotowane do wymówienia umowy, usunięcia swoich wojsk z Tajwanu i zerwania stosunków dyplomatycznych z RCh. Gospodarz nie sprawiał wrażenia przygnębionego ani zdenerwowanego i stwierdził, że jest to jedyne rozwiązanie problemu między wyspą a kontynentem.\nW opinii Hsu Hsin-lianga, 許信良, tajwańska emigracja w USA była zaniepokojona wydarzeniami w ojczyźnie, nie miała na nie większego wpływu. Środowiska te na miały charakter jedynie intelektualny. Zaczęli wracać do kraju dopiero w latach 90.\nZaskoczeniem było jednakże niespodziewane ogłoszenie normalizacji, w tym dla członków Kongresu, którzy uważali, że prezydent powinien był decyzję z nimi uzgodnić. Z zaledwie kilkugodzinnym oficjalnym wyprzedzeniem[r1] prezydent Carter 15 grudnia 1978 r. ogłosił decyzję o ustanowieniu 1 stycznia 1979 r. stosunków dyplomatycznych między Stanami Zjednoczonymi a Chińską Republiką Ludową. Zgodnie z warunkami Komunikatu, z dniem 1 stycznia 1979 r. nawiązano stosunki dyplomatyczne pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Chińską Republiką Ludową, równocześnie zrywając stosunki z Republiką Chińską. W ten sposób zakończył trwające 66 lat oficjalne stosunki dyplomatyczne łączące byłych sojuszników z czasów wojny, bliskich wspólników w handlu, a także strony Traktatu o wzajemnej obronie. Departament Stanu oficjalnie powiadomił drugą stronę o wycofaniu się z umowy z rocznym wyprzedzeniem. Pozostały na Tajwanie personel wojskowy opuścił wyspę do końca kwietnia (zmniejszony ze stacjonujących 10 000 wojskowych w chwili wydania Komunikatu Szanghajskiego do ok. 700 cywili). 1 marca ustanowione zostały ambasady i wymienieni ambasadorzy.\nCo ważne dla niniejszej pracy, to że wspólne oświadczenia obydwu stron się praktycznie wykluczały. Prezydent Carter oświadczył, że „normalizacja między naszym krajem a Chińską Republiką Ludową nie zagrozi dobrobytowi Tajwańczyków” oraz „nadal jesteśmy zainteresowani pokojowym rozwiązaniem kwestii tajwańskiej.” Strona chińska tego samego dnia oświadczyła, że „jeśli chodzi i przywrócenie Tajwanu na łono ojczyzny i zjednoczenie, jest to całkowicie wewnętrzna sprawa chińska. ” Przy tym za porażkę amerykańskiej dyplomacji należy uznać fakt, iż mimo wypowiedzenia traktatu, nie otrzymano zobowiązania się Chin do zrezygnowania z użycia siły celem przyłączenia wyspy. Powstała także absurdalna sytuacja, w której USA uznawały stanowisko Chin, iż Tajwan jest ich częścią, jednak jeszcze przez okres roku były z nim związane Traktatem o wzajemnej obronie. Nastąpiła normalizacja stosunków, jednak nierozwiązany został problem Tajwanu.\nZaskoczeniem była także skrajność ugodowej postawy administracji Cartera. O ile wykluczano przyjęcie formuły niemieckiej (uznanie obydwu Chin), o tyle formuła japońska (formalne uznanie władz w Pekinie z dodatkowymi uzgodnieniami dotyczącymi nieformalnych związków z władzami w Tajpei) nie były wykluczona nawet przez władze komunistyczne. Premier Deng Xiaoping sugerował 1977r. możliwość zamiany przez USA ambasady z przedstawicielstwem (liaison office). Tym bardziej, że szef przedstawicielstwa w Pekinie miał status ambasadora.\nJak już wspomniano, administracja Nixona, a tym bardziej Cartera, znacznie bardziej uwzględniły żądania władz ChRL niż interesy RCh. Warto więc przedstawić inne i bardziej neutralne uznanie obydwu rządów chińskich. Chodzi tu o formułę zastosowaną przez rząd premiera E. Trudeau w Kanadzie. W przeciwieństwie do USA, Kanada i Chiny były partnerami handlowymi od lat 50. przez 60. Rozpoczęcie rozmów między obydwoma rządami oznajmiono oficjalnie ze znacznym wyprzedzeniem. Kanadyjskie władze we wspólnym komunikacie z dnia 13 października 1970r. stwierdziły ws. Tajwanu jedynie, iż „Chiński rząd zaznacza, iż Tajwan stanowi nieodłączną część terytorium Chińskiej Republiki Ludowej. Rząd Kanady przyjmuje stanowisko to do wiadomości (takes note).” Co ważne, przypuszczalnie zarówno w wyniku transparentnego procesu negocjacji, jak i znacznego obustronnego zaangażowania handlowego, rząd Czanga kontynuował wymianę handlową z Kanadą. Kuomintangowska propaganda nadal jednak twierdziła m.in. iż zarówno polityka USA oraz Japonii wobec niej nie ulegnie zmianie, oraz że jej miejsce w ONZ pozostanie nienaruszone. W listopadzie 1970r. podobną do kanadyjskiej formułę zastosował rząd włoski, w grudniu czilijski. Stosunki z Czile zerwali nacjonaliści. Władze Grecji posunęły się nawet do zaproponowania RCh ewentualnego uznania obu chińskich podmiotów (w przypadku ogłoszenia przez nacjonalistów, iż ich suwerenność ogranicza się jedynie do obszaru Tajwanu). Jednak prowadzona przez KMT polityka jednych Chin nie przewidywała wyjątków. Tak więc w 1972r. Grecja uznała dyplomatycznie jedynie ChRL.\nW jeszcze mniejszym stopniu przejął się żądaniami Chin sześć lat wcześniej rząd francuski. Oba kraju nawiązały stosunki dyplomatyczne 27 stycznia 1964r. W wydanym z tej okazji przez obie strony komunikacie nie ma ani słowa o Tajwanie. Premier Edgar Faur, który negocjował tę umowę w imieniu prezydenta de Gaulla potwierdził brak jakichkolwiek warunków związanych z uznaniem. Oba chińskie rządy zdecydowanie potwierdziły istnienie tylko jednych Chin. Jednak na początku lutego RCh zerwała stosunki z Francją.\nW trakcie prezydentur Nixona i Forda normalizację stosunków z ChRL utrudniał sprzeciw Amerykanów wobec zaakceptowania trzech żądań Pekinu bez zobowiązania się drugiej strony do zdecydowanego wyrzeczenia się użycia siły do zjednoczenia wyspy z kontynentem. Kiedy prezydent Carter ogłosił nawiązanie pełnych stosunków dyplomatycznych z ChRL, jego administracja uznała trzy żądania Pekinu. Nadal bez wyrzeczenia się przez Chiny użycia siły wobec Tajwanu. Przed samym ogłoszeniem Carter ujawnił także zawarte w ostatniej chwili ustępstwo na rzecz nowego sojusznika – roczne moratorium na sprzedaż broni Tajwanowi. Warto zacytować tu poglądy Cartera, kiedy ubiegał się o prezydenturę. W trakcie drugiej debaty kampanii prezydenckiej między urzędującym prezydentem Fordem i gubernatorem Carterem ten ostatni określił swoje stanowisko w sprawie Chin następująco (6 października 1976r.) „Myślę, że na Dalekim Wschodzie powinniśmy kontynuować naszą wyraźną obecność i zdecydowanie opowiadam się za normalizacją stosunków z Chińską Republiką Ludową. W 1972 r. otworzyliśmy wspaniałą szansę, zmarnowaną za kadencji pana Forda, która jednak powinna podążać w kierunku stałej przyjaźni. Nigdy nie dopuściłbym jednak, by przyjaźń z ChRL stanęła na drodze utrzymaniu niezależności i wolności narodu Tajwanu.” Kiedy jednak podjął decyzję o normalizacji, przystąpił na żądania chińskie znacznie bardziej niż Nixon. Nixon wprawdzie także zgodził się na całkowite usunięcie amerykańskich wojsk z wyspy, powiązał to jednak z zachowaniem „stabilności i pokoju w regionie”, podkreślił także poglądy na rolę stosunków USA z Japonią i Koreą sprzecznych z punktem widzenia Chin. Strona amerykańska wpomniała w Komunikacie Szanghajskim także o „samostanowieniu”. Nie zgodził się na propozycję Kissingera o uznaniu Tajwanu za część Chin. Sam skomentował to w ten sposób „Jednym z naszych celów, było publiczne ustosunkowanie się Chin, że nasze różnice (dotyczące użycia przez Chiny siły wobec Tajwanu – przyp R.Z.) zostaną rozwiązane w sposób pokojowy. Nie udało nam się to.”\nTajwańczycy okazywali wściekłość i rozpacz. Oddają je wypowiedzi dwojga intelektualistów:\nSzkołę ukończyłam w 1974r. W latach 70 elity podążały do Stanów Zjednoczonych. Po zakończeniu studiów większość zostawała. Tak więc mamy doczynienia z drenażem mózgów całego pokolenia lat 60. i 70. Większość elit udawała się do USA ze względów finansowych. Byli wśród nich jednak i liczni intelektualiści, artyści i pisarze. Wszytko to jednak zmieniło się w drugiej połowie lat 70. Wpływ na to miała zarówno wolta w 1978r., kiedy to USA uznały Chiny i opuściły Tajwan. Tajwański rząd zawsze przedstawiał USA jako naszego sprawdzonego sprzymierzeńca, lojalnego alianta, itd. Nie przygotował społeczeństwa na nagły rozwód z USA. Tak więc czuliśmy się opuszczeni, zdradzeni i rozczarowani.\nMoja rodzina jest tu na Tajwanie już od sześciu pokoleń.\n– Kiedy był Pan w latach 70. w Niemczech, jak reagowali tajwańscy studenci? Nie był Pan wówczas ani na Tajwanie, ani w Stanach Zjednoczonych.\nÓwczesne twierdzenia naszych władz o reprezentowaniu całych Chin, były nierealne. Dlatego też zmiany były logiczne i ich oczekiwaliśmy.\n– Jednakże nie było to oficjalne stanowisko władz.\nOczywiście, że nie. Jednak było to faktem. Tak więc nie było to zaskoczeniem. Możliwe było także przeprowadzenie tego wówczas w inny sposób i utrzymanie obydwu chińskich miejsc (reprezentacji) w ONZ.\n– Uważa Pan to za możliwe wówczas?\nStarano się taki model utrzymać. Stany Zjednoczone oraz o ile pamiętam Francja. Należało położyć na to większy nacisk. Mogliśmy przyjąć rozwiązanie takie jak obydwie Koree i Niemcy – obydwa państwa reprezentowane w ONZ.\n– Kiedy wrócił Pan w latach 80., co ludzie tutaj myśleli? Czy tutejsze elity są w stanie być krytyczne wobec USA?\nWiększość nadal lubi Stany Zjednoczone. Po zerwaniu stosunków przez krótki okres ludzi byli rozczarowani. Jednakże, wkrótce zorientowano się, że USA są dla nas niezastąpione. Oczekiwano od nich więcej, jednak także i my mogliśmy postąpić inaczej. Zarówno politycy, jak i decydenci mają często bezpośrednie i osobiste przełożenie do swoich amerykańskich odpowiedników.\nUSA stanowiły najważniejszy element w naszym rozwoju zarówno gospodarczym, jak i demokratycznym. Także za sprawą wywieranej przez nie presji. Powstanie naszej własnej opozycji było możliwe jedynie dzięki zaangażowaniu Ameryki, była to wzajemne oddziaływanie.\nJeśli wziąć pod uwagę bombardowanie wyspy w trakcie II WŚ przez Amerykanów, w wyniku którego wiele osób tu bardzo ucierpiało i późniejszą ochronę nas oraz otrzymane wsparcie, to powstaje dosyć mieszane uczucie. To właśnie oni chronili nas przed komunistami.\nPowyższe zmiany stanowiły jednak triumf Tajwanu, przede wszystkim jednak Czang Czing–kuo. W ostatniej chwili władze w Tajpei uzyskały nawet ustępstwo na utrzymanie ośmiu „nieoficjalnych” przedstawicielstw, w stosunku do planowanych początkowo przez Waszyngton czterech. Ponadto, podczas gdy Amerykanie określali nowy związek jako mający charakter wyłącznie nieoficjalny, przyznawali Tajpei w oficjalnym stanowisku określającym przyszłą współpracę Instytutu Amerykańskiego na Tajwanie AIT (American Institute in Taiwan) oraz Rady Koordynacyjnej ds. Ameryki Północnej CCNA (Coordination Council for North American Affairs) „cechy oficjalności” (qualities of officiality).\nW wyniku działań podjętych zarówno przez samego prezydenta Tajwanu, jak i niektórych umiarkowanych polityków już wkrótce powróciły na wyspie optymistyczne nastroje. Także zagraniczne inwestycje przekroczyły poziom sprzed roku. Niektórzy obserwatorzy dostrzegali w normalizacji stosunków amerykańsko–chińskich czynnik, który, ostatecznie rozwiązując długo spodziewaną i nieuniknioną decyzję, poprawił klimat dla inwestycji.\nUznanie przez administrację Cartera ChRL ujawniło konieczność stworzenia aktu prawnego regulującego stosunki Stanów Zjednoczonych z Tajwanem w sytuacji braku oficjalnego uznania tego kraju. W styczniu prezydent przesłał do Kongresu projekt tzw. rezolucji omnibusowej (Omnibus Bill), celem poddania go pod konsultacje i wprowadzenia w życie. Prowadził negocjacje zarówno z administracją, jak i odwoływał się do zwolenników Tajwanu w Kongresie. Strategia ta okazała się właściwa. Przedłożony Kongresowi Taiwan Enabling Act, miał właśnie zalegalizować uzgodniony „nieoficjalny” związek z Tajwanem. Projekt zakładał kontynuowanie ponad 60 umów zawartych między obydwoma stronami, łącznie ze sprzedażą wzbogacanego radioaktywnie paliwa do tajwańskich reaktorów atomowych.\nGrupa kongresmenów rozpoczęła jednak prace nad zapewnieniem Tajwanowi w dokumencie przede wszystkim wyższego poziomu bezpieczeństwa. Podczas gdy Enabling Act Cartera nie poruszał tego zagadnienia, ten zmieniony, nazwany Taiwan Relations Act, zawierał zobowiązania podobne do tych, które miały zostać niedługo uchylone wraz z zakończeniem obowiązywania Traktatu o wzajemnej obronie (patrz niżej). Projekt został zmieniony, poprzez dodanie do niego zapisów gwarantujących Tajwanowi bezpieczeństwo. Pomimo protestów administracji Cartera, która starała się zawetować akt, a także władz ChRL, prezydent był ostatecznie zmuszony do jego podpisania, ponieważ zdawał sobie sprawę z możliwości przegłosowania swojego sprzeciwu. Dlaczego senatorzy oraz kongresmeni zadali sobie trud stworzenia tego aktu prawnego, a przez to jedynego w swoim rodzaju związku między Waszyngtonem a Tajpei? Z pewnością chcieli dać ujście niezadowoleniu wynikającemu z braku konsultowania przez prezydenta Cartera z kimkolwiek normalizacji stosunków z Pekinem. Członkowie Kongresu byli utrzymywani w niewiedzy i odmówiono im prawa wstępnej konsultacji. Tak więc ich intencją było przywrócenie swojego wpływu i odtworzenie równowagi w polityce wobec Chin oraz dotychczasowych interesów USA w polityce zagranicznej. Ponadto dążyli do uznania bliskich związków łączących dotychczas oba kraje.\nJeden z głównych architektów procesu, prezydencki doradca ds. bezpieczeństwa, Zbigniew Brzezinski, pytany dlaczego prezydent Czang Czing-kuo został obudzony w nocy i powiadomiony przez ambasadora Ungera o decyzji prezydenta z raptem 7-godzinnym wyprzedzeniem, odpowiedział:„Powiedziałbym raczej, że byli powiadomieni jakieś 6 lat wcześniej. Mianowicie wówczas, gdy prezydent Nixon dał to do zrozumienia (foreshadowed) w Komunikacie Szanghajskim.”\nByły podwładny ambasadora Ungera, szef oddziału AIT w Kaohsiungu (drugim największym mieście w kraju, ośrodku portowym na południu wyspy) skomentował to natępująco:\n– Dlaczego zarówno Republikańska, jak i Demokratyczna administracja zajmowała się zagadnieniem zbliżenia z Chinami w ten sam, sekretny sposób, z wyłączeniem innych instytucji, w tym Kongresu?\nTo proste. Nie chciano dać Republice Chińskiej czasu na reakcję.\nTaiwan Relations Act (TRA) to bezprecedensowy dokument w historii zarówno dyplomacji, jak i prawa międzynarodowego. Jest wewnętrznym prawem krajowym USA, regulującym stosunki z obcym krajem i dotyczącym zagadnień bezpieczeństwa, takich jak sprzedaż broni. Ponadto zajmuje się wymianą kulturalną oraz innymi formami współpracy, a także prawami człowieka. Odnosi się do statusu Tajwanu i określa warunki jego członkostwa w organizacjach międzynarodowych. 29 marca 1979r. obie izby 96. Kongresu USA uchwaliły dwiema trzecimi głosów TRA i zobowiązały prezydenta Cartera do podpisania go 10 kwietnia 1979 r. Zarówno administracja Cartera, jak i kolejne, zobligowane były do jego przestrzegania. Akt ten powołał do życia Instytut Amerykański na Tajwanie (American Institute in Taiwan) AIT, którego oddział w Tajpei przejął z dniem 1 marca 1979 r. obowiązki ambasady USA w Republice Chińskiej. Pozwoliło to na nieprzerwane utrzymanie stosunków między obydwoma krajami. Na Tajwanie z kolei powstał jego odpowiednik – CCNAA (Coordination Council for North American Affairs).\nW przynajmniej sześciu miejscach TRA odnosi się do bezpieczeństwa wyspy:\nSekcja 2 lit. b) 2 Pokój i bezpieczeństwo (Tajwanu) leżą w sferze zainteresowań politycznych, ekonomicznych oraz bezpieczeństwa USA i mają znaczenie w skali międzynarodowej.\nSekcja 2 lit. b) 4 Jakakolwiek próba wpłynięcia na przyszłość Tajwanu środkami innymi niż pokojowe, włączając w to bojkot lub embargo, stanowi zagrożenie dla pokoju i bezpieczeństwa Zachodniego Pacyfiku i powód do znacznego niepokoju Stanów Zjednoczonych.\nSekcja 2 lit. b) 6 Stany Zjednoczone utrzymają zdolność przeciwstawienia się jakiemukolwiek rodzajowi użycia siły lub innym formom wywierania nacisku mogącym zagrozić bezpieczeństwu lub systemowi społecznemu lub gospodarczemu ludności Tajwanu.\nSekcja 3 lit. c) Prezydent jest zobowiązany do niezwłocznego poinformowania Kongresu w wypadku zaistnienia jakiegokolwiek zagrożenia dla bezpieczeństwa, systemu społecznego lub gospodarczego ludności Tajwanu.\nW niektórych kwestiach TRA w większym zakresie niż Traktat o wzajemnej obronie z Tajwanem określał kiedy zagrożenie Tajwanu byłoby sprzeczne z interesami Stanów Zjednoczonych. Jak to ujął minister spraw zagranicznych Huang Hua 黄华 wobec ambasadora USA Woodcocka przed przyjęciem aktu: „dokument ten (…) jest próbą utrzymania traktatu zawartego między Czangiem a USA. (…) i nadania stosunkom USA z Tajwanem oficjalnego statusu.” Kilka dni później wicepremier Deng Xiaoping powiedział przebywającym w Chinach z wizytą amerykańskim senatorom, iż „TRA praktycznie zniweczył normalizację”.\nWprowadzając powyższe sformułowania, Stany Zjednoczone mogły w dalszym ciągu sprzedawać Republice Chińskiej broń także po odstąpieniu od tajwańsko-amerykańskiego Traktatu o wzajemnej obronie z 1954 r. Przytoczę tu pogląd osoby bardzo blisko związanej z amerykańską polityką wobec Chin i Tajwanu, przez wiele lat ją współtworzącą. Harvey Feldman (1931-2009) to amerykański dyplomata służący na placówkach w Hong Kongu – 8 lat, na Tajwanie – 6 lat i w Japonii – 4 lata. Pracując w Departamencie Stanu przygotowywał m.in. wizytę prezydenta Nixona w Chinach w 1972r., współtworzył Taiwan Relations Act, a także American Institut in Taiwan, na przełomie lat 70. i 80. był ambasadorem w Papui Nowej Gwinei i przedstawicielem USA przy ONZ. Tak więc zgodnie z poglądem Harveya Feldmana, który w czasie zmiany uznania dyplomatycznego z Tajpei na rzecz Pekinu, zajmował się w Departamencie Stanu Republiką Chińską, zgodzenie się przez administrację Cartera na postawione przez stronę chińską 3 warunki było poważnym błędem. W wyniku ich przyjęcia Stany Zjednoczone zmuszone zostały do prowadzenia nierealnej polityki. Jako częściowe wytłumaczenie takiej postawy USA Feldman podaje obowiązujący wówczas na Tajwanie stan wyjątkowy. Gdyby Tajwan był wówczas demokracją, takie postępowanie USA byłoby politycznie niemożliwe.\nTraktat obowiązywał jednak do końca roku. Zgodnie z jego treścią Stany Zjednoczone powiadomiły o wypowiedzeniu z rocznym wyprzedzeniem. Pozwoliło im to na twierdzenie, że dobiegł końca na zawartych w nim warunkach. Odchodząc od swego pierwotnego żądania, zerwania przez Stany Zjednoczone Traktatu o wzajemnej obronie z Tajwanem, władze chińskie uzyskały zapewnienie władz amerykańskich (w trakcie obowiązywania traktatu) o jednorocznym moratorium na sprzedaży broni Tajwanowi.\nTRA przejmował funkcje wygasającego Traktatu, w tym ochronny stosunek USA wobec Tajwanu. Nic więc dziwnego, że Pekin zaatakował TRA, postrzegając go jako ingerencję w sprawy wewnętrzne Chin i naruszenie umowy normalizacyjnej między USA a ChRL. Krytkował go też ustawicznie w ciągu następnej dekady. Przywiązanie do litery TRA deklarowali jednak wszyscy kolejni prezydenci. Stworzony przez Kongres TRA stawiał Tajwan w sytuacji nieuznawanego już rządu, jednak traktowanego jako władze zaprzyjaźnionego kraju.\nZastąpienie jasnego i precyzyjnego języka Traktatu z 1954r. , określającego zasady współpracy wojskowej ogólnikowym opisem zachowań i współpracy prezydenta i Kongresu w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa Tajwanu w TRA, spowodowało możliwość różnych interpretacji dokumentu.\nTraktat mówił wyraźnie, iż USA i RCH oznajmiają „publicznie istniejącą między nimi wspólnotę i wspólną determinację do obrony przed zewnętrznym atakiem, tak by żaden potencjalny agresor nie miał wątpliowści, że któraś z nich jest osamotniona na terytorium Zachodniego Pacyfiku.” „Rząd Republiki Chińskiej zezwala, a rząd USA przyjmuje, prawo do rozmieszczenia takich sił lądowych, morskich oraz powietrznch na oraz w sąsiedztwie Tajwanu i Peskadorów, jakie będą konieczne do obrony”. Tak więc w przeciwieństwie do rozpowszechnionego nawet wśród amerykańskich decydentów poglądu, TRA nie zobowiązuje amerykańskich władz do bezwarunkowej obrony Tajwanu.\nCo także ważne, z często pomijane w postrzeganiu TRA, to zawarcie tej umowy między „narodami” (peoples). Fakt ten ma zyskuje na znaczeniu w wyniku rozwijającej się drugą już dekadę tożsamości tajwańskiej, co zostanie bliżej omówione w następnych rozdziałach.\nJuż po zerwaniu oficjalnych stosunków dyplomatycznych z USA oraz dwustronnego układu obronnego, Tajwan nadal objęty był wsparciem wojskowym USA i rozwijał się gospodarczo, co przyczyniało się do osłabienia pozycji krytyków nawiązania stosunków z Pekinem.W rzeczywistości mimo iż przywódcy zarówno w Pekinie jak i Waszyngtonie za czasów administracji Cartera spodziewali się, że wycofanie uznania wobec Tajwanu zmarginalizuje jego znaczenie lub też przyczyni się do wzrostu aprobaty dla zjednoczenia na warunkach ChRL, kraj ten stał się światową potęgą gospodarczą. W kilka lat po przeniesieniu uznania dyplomatycznego, Tajwan został piątym partnerem handlowym USA i zajmował trzynaste miejsce w skali świata. Przez większą część dekady lat 80. deficyt handlowy USA wobec Tajwanu był w przybliżeniu równy całkowitej obustronnej wymianie handlowej z ChRL. Zaś pod koniec dekady amerykańskie przedsiębiorstwa zainwestowały na Tajwanie ok. 2 miliardów USD. Republika Chińska posiadała drugie w kolejności największe na świecie rezerwy walutowe i stała się ważnym zamorskim inwestorem i darczyńcą pomocy.\nW wyniku tego właśnie szoku młodzi ludzie zaczęli się zastanawiać co z nami jest nie tak. I zaczęli sobie zadawać pytanie dlaczego słuchamy ich piosenek, przecież mamy własne. Wówczas pojawiło się pokolenie pisarzy piosenek. To były późne lata 70. także w tym czasie zdaliśmy sobie sprawę, że na Ameryce nie można polegać. Należy polegać na sobie samym. Studenci wsłuchani dotychczas w Beatelsów, zaczęli chodzić do odległych wiosek uczyć młode dzieci, pomagać starszym. Tak więc powstała pewna świadomość, ruch, trwający w późnych latach 70 i wczesnych 80., spowodowane tym właśnie szokiem,\nW tym samym czasie rozpoczął się wzrost gospodarczy, okres cudu gospodarczego. I dlatego część absolwentów, nie mogąc na przykład znaleźć pracy na miejscu, zaczęła wracać do kraju. Stąd też rozpiętość ta sukcesywnie malała. Do tego dochodził wzrost świadomości, iż należy polegać na sobie samym, znaleźć własną drogę. Wraz z rozpowszechnieniem się tego poglądu, fala powrotów wzrosła w pod koniec lat 70. i na początku 80. \nSkryta i prowadzona bez żadnej konsultacji z pozostałymi organami władzy polityka Nixona i Kissingera, od samego początku faworyzowała ChRL kosztem RCh. Coraz wyraźniejsze dążenia administracji prezydenta Nixona do zbliżenia z Chinami wywoływały jedynie frustrację decydentów tajwańskich. Deklarowane amerykańskiemu społeczeństwu, sojusznikom, a także władzom tajwańskim starania o dbałość o zachowanie interesów tych ostatnich, mijały się z prawdą. Przychylność wobec ChRL była kontynuowana przez kolejne administracje. Korzystne dla Tajwanu korekty były wprowadzane przez przychylniejszy mu Kongres i postulowane przez media. To właśnie ustawodawcza oraz „czwarta” władza były krytyczniejsze wobec Chin i w większej mierze protajwańskie.\nZarazem ze strony nacjonalistów brakowało konstruktywnych posunięć przeciwdziałających nadchodzącym zmianom. Mimo świadomości pogarszającej się po Komunikacie Szanghajskim sytuacji międzynarodowej kraju, KMT trwał przy status quo ante, które m.in. do takiego stanu rzeczy doprowadziło. Na początku lat 70. wraz z objęciem przez CCK urzędu premiera, zainicjował on pierwszą falę reform wśród władz różnych szczebli oraz funkcjonowania i doboru kadry urzędniczej. Rozwinął ją po kolejnej porażce na arenie międzynarodowej w 1979r. Od wtedy można także mówić o początkach politycznej liberalizacji, rozpoczętej m.in. w ramach zbliżających się wyborów w grudniu 1978r. Zmiany dalekie jednak były od tej najważniejszej, mogącej zmienić obraz reżimu – jego legitymizacji. Nacjonaliści nadal utrzymywali pełnię władzy. Jej oddanie skutkowałoby prawdopodobnie utratą uzurpowanej racji bytu KMT jako przedstawiciela narodu chińskiego i siły zamierzającej odzyskać kontynent. Zmiany miały jednak nadejść.\nDystans USA wobec stanowiska ChRL odnośnie Tajwanu i stwierdzenie zarówno w Komunikacie Szanghajskim prezydenta Nixona, jak i w dokumencie normalizacyjnym prezydenta Cartera, iż przyszłość ma być określona przez Chińczyków pozwoliło Tajwańczykom zyskać na czasie. W następnych dekadach na wyspie zmieniono władzę jednopartyjną na rzecz demokratycznych wyborów. Tak więc po sukcesie gospodarczym, który nie jest niczym rzadkim wśród populacji chińskich, po raz pierwszy społeczność chińska korzystała na własnym terytorium z uroków demokracji oraz pluralistycznych wyborów. Stanowiło to wówczas i jest tak do dziś dzień ewenement w długiej historii Chin. Znaczny udział miały w tym właśnie Stany Zjednoczone, mimo iż nie były już wówczas oficjalnie sojusznikiem Tajwanu. O ile do lat 90. Tajwan stanowił dla Chin zagrożenie wojskowe, o tyle później przewaga ta zaczęła zanikać. Pojawiło się jednak inne niebezpieczeństwo – demokratyczne państwo prawa, społecznego konsensusu, wolnych mediów, bezpieczeństwa socjalnego, odpowiedzialności polityków wobec wyborców, zwalczania korupcji – mechanizmy stanowiące bezpośrednie wyzwanie dla pekińskich władz. Tak więc wyzwanie wojskowe hard power zostało zastąpione przez równie, a może i bardziej niebezpieczne soft power.\nW styczniu 1979r. Deng odwiedził Stany Zjednoczone.  Wkrótce po jego powrocie do kraju, Chiny zaatakowały Wietnam. Z perspektywy czasu wydaje się możliwe, że chińskie władze zdecydowały się na normalizację stosunków z USA celem zapobieżenia ewentualnej reakcji Moskwy. W czerwcu 1978r. Wietnam przystąpił do zdominowanej przez Moskwę Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej, w październiku zaś władze w Hanoi podpisały z ZSRR Traktat o przyjaźni i współpracy. Nagła decyzja o normalizacji stosunków z USA była prawdopodobnie obliczona na zaskoczenie władz na Kremlu na tyle, by zmniejszyć możliwość zaangażowania radzieckiego wojska.\nPowyższy rozdział przedstawił oddalenie się USA po raz drugi od jednego ze swoich głównych politycznych oraz wojskowych sojuszników w Azji. W odróżnieniu od tego z przełomu lat 40. i 50., tym razem Tajwan był już krajem w znacznej mierze niezależnym gospodarczo, na drodze do najprężniejszych gospodarek świata. Stało się tak w dużej mierze dzięki finansowej i gospodarczej pomocy amerykańskich władz, a także zapewnionej przez ich wojsko stabilności i ochronie zarówno przed wrogim sąsiadem, jak i vice cersa – poskromieniu zapędów nacjonalistów odbicia kontynentu.\nDalej przedstawię kolejne elementy składowe sojuszu oraz współpracy obu krajów, które stanowią stały obiekt protestów władz ChRL. Stosunek i reakcja rządu i Kongresu na owe obiekcje ukazują aktualne ich nastawienie do władz w Tajpei. Omówienie ich pozwoli ocenić priorytety i zmiany zaangażowania USA w rozwój tych relacji. Umożliwi dokładniejsze prześwietlenie i pokazanie niuansów i przebiegu współpracy byłego i nowego sojusznika.\n Więcej na ten temat patrz: Bruce Jacobs, Taiwan 1972: political season, Asian Survey, tom 13, nr 1, styczeń 1973.\n R. Madsen, China and the…, op. cit., s. 70.\n Richard Nixon, The Memoirs of Richard Nixon, Grosset & Dunlap, New York 1978, s. 552.\n Nixon’s Announcement on Television of His Planned Visit to Peking, July 15, 1971, patrz: Sino-American Relations, 1949–1971, op. cit., s. 256–257.\n Tsan Kuo-Chang, The Press and China Policy…, op. cit.,s. 47.\n Dwa lata po zakończeniu prezydentury, generał Ulyses S. Grant odwiedził w 1879r. Pekin, Szanghaj i Kanton. Dwaj wiceprezydenci John Nance Garner w 1935r. oraz Henry Wallace w 1944r. złożyli wizyty w Chinach w trakcie urzędowania. Prezydent Eisenhower odwiedził Tajwan w 1960r. Jednak żaden urzędujący prezydent nie odwiedził oficjalnie Chin kontynentalnych. patrz: Ta Jen Liu, US – China relations, … s. 306.\n Na konferencji prasowej 22 lutego 1973 r. w Waszyngtonie, Kissinger nie krył się specjalnie z faktem, że obydwa biura były ambasadami jedynie poza nazwą. Ich szefowie nie mieli posiadać tytułu ambasadora lub ministra, korzystali jednak z pełnego immunitetu dyplomatycznego i należnych im przywilejów. W kwestii wojsk amerykańskich na Tajwanie stwierdził, że „stan liczbowy naszej armii nie będzie przedmiotem negocjacji, lecz będzie podlegał ogólnym założeniom doktryny Nixona w odniesieniu do zagrożenia istniejącego w tym regionie. Nie ma aktualnego planu wycofania wojsk, zagadnienie to będzie oceniane okresowo.”\n Henry Kissinger, The White House Years, Little Brown, Boston 1979, s. 1062.\n Henry Kissinger, The White House Years, Little Brown., Boston 1979, s. 733.\n William Burr, The Kissinger transcripts: the top secret talks with Beijing and Moscow, New Press, Nowy Jork 1999, s. 464.\n Public papers of the presidents of the United States Richard Nixon 1972, Joint statement following discussions with leaders of the People’s Republic of China, 27 lutego 1972r., United States Government Printing Office, Washington 1974, s. 376–379.\n E. Haliżak, Stosunki amerykańsko-chińskie…, op. cit., s. 38.\nBulletin of the US State Department, tom 23, President Truman’s statement of policy neutralizing Formosa and declaring its legal status unsettled, 3 lipca 1950r., s. 5.\n W raporcie napisanym w 1985r. przez Rand Corporation dla amerykańskich agencji wywiadowczych jest mowa o kolacji, którą podjęto Henryego Kissingera. Po jej zakończeniu miał gospodarzom powiedzieć: „Po kolacji z mao tai oraz kaczką po pekińsku podpiszę wszystko (wypowiedź dotyczy Komunikatu Szanghajskiego – przyp. R.Z.)”, Jim Mann, Manipulation of the Presidents, scripted by Beijing, International Herald Tribune, 14 czerwca 1994r.\n Kenneth A. Oye, Robert J. Lieber, Donald Rothschild, Eagle Defiant United States Policy in the 1980s, Little, Brown & Company, 1983, s. 238.\n Cyt. za Dennis V. Hickey, US policy and Taiwan’s bid to join the United Nations, Asian Survey, tom 37, nr 11 (listopad 1997r.), s. 1035.\n Więcej nt. ograniczania oficjalnych stosunków i współpracy z RCh na rzecz ChRL patrz: King Yi-hsu, Sino-American relations and the security of Taiwan, Asian Affairs, tom 6, nr 1, IX-X 1978r., s. 50.\n Jay Taylor, The Generalissimo’s …, s. 326.\n Wywiad przeprowadzony w marcu 2003r. w siedzibie firmy rozmówcy w Tajpei.\n Diplomatic relations with the PRC and future relations with Taiwan, Department of State Bulletin, tom 79, nr. 2023, luty 1979r., s. 24.\n Więcej nt. uległości Cartera wobec chińskich żądań patrz John Franklin Cooper, Taiwan’s options, Asian Affairs, tom 6, nr 5, V-VI 1979r., s. 283-284.\n źródło elektroniczne z dnia 2 stycznia 2010r., Arthur E. Blanchette, Canadian foreign policy 1945-2000: major documents and speeches, Establishment of diplomatic relations with the People’s Republic of China, s. 138. http://books.google.pl/books?id=SMw7By8tE2MC&pg =PA138&lpg=PA138&dq=sino-canadian+joint+communique+of+october+13+1970&source =bl&ots=R2HFjF7dNp&sig=mLd4Ct-T_aOboGmRLb8tqiWfnQA&hl=pl&ei=VT0_S-LHNYWM mwO1wMCiAg&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=3&ved=0CBcQ6AEwAg#v=onepage& q=&f=false.\n Central Daily News, 14 października 1970r., s. 3.\n Więcej na ten temat patrz: Stephen Erasmus, General de Gaulle’s recognition of Beijing, The China Quarterly, nr. 18, kwiecień-czerwiec 196 4, s. 195\n Jak twierdzi Trong R. Chai prawie żaden rząd, który nawiązał stosunki w ChRL, nie rozstrzygał zagadnienia Tajwanu lub używał sformułowań jak „przyjmuje do wiadomości” (takes note), „uznaje: (acknowledge), „szanuje” (respect) stanowisko chińskie. Autor wnioskuje stąd, iż poprzez dystansowanie się poszczególnych rządów wobec żądań chińskich, władzom komunistycznym nie udało się de facto zapewnić tytułu odnośnie Tajwanu przez prescription. Trong R. Chai, The future of Taiwan, Asian survey XXVI:12, grudzień 1986r., s. 1316.\n G. Bush, Our deal with Peking: all cost, no benefit, Washington Post, 24 grudnia 1978r., s. 3–4.\n Historic Documents of 1976, Cumulative Index 1972-1976, Congressional Quarterly 1976, Washington, s. 745.\nJak wynika z uwag poczynionych przez byłego już prezydenta Jimmyego Cartera 26 lat później, w trakcie jego rozmów z Dengiem, Chińczycy zdawali sobie sprawę, iż bez normalizacji stosunków z USA, rozwój ekonomiczny i transformacja gospodarki byłyby znacznie utrudnione. Dodał, iż zarówno on, jak i wicepremier Deng skonfrontowani byli w swoich krajach ze znacznym sprzeciwem wobec podjętej decyzji o nawiązaniu stosunków. „Wiele osób nigdy nie wybaczyło mi zdrady naszych przyjaciół Tajwańczyków”, źrógło elektroniczne z dnia 10 grudnia 2007r. http://www.chinapost.com.tw/news/2007/12/06/133702/Carter:-Deng’s.htm. Carter 6 grudnia 2007r. w Pekinie pierwszy raz upublicznił zapisy z pamiętnika odnoszące się do negocjacji prowadzonych z chińskim przywództwem.\n Raport UPI w China Post z dnia 19 stycznia 1979r. dotyczący wpowiedzi Cartera z dnia 17 stycznia 1979r. odnośnie rozmów chińsko-amerykańskich.\n Wywiad przeprowadzony przez autora z dr. Lung Ying-tai龍應台 w marcu 2002r. w Tajpei.\n Wywiad przeprowadzony przez autora z Tzen Ping-su / Su Tzen-ping 蘇正平 w siedzibie China News Agency w kwietniu 2002r. w Tajpei.\n Far Eastern Economic Review, 20 lipca 1979 r., s. 15. Ciekawa publikacja omawiająca trzy możliwości zareagowania Tajwanu na proces normalizacyjny, w tym ogłoszenie niepodległości, patrz: John Franklin Copper, Taiwan’s options, Asian affairs, tom 6, nr 5, maj-czerwiec 1979, s. 282-294.\n W lipcu 1978r. Senat jednogłośnie przyjął rezolucję (poprawka Dole-Stone) wzywającą prezydenta do konsultacji z izbą jakichkolwiek zmian dotyczących m.in. Traktatu o wzajemnej obronie.\n Cyt. za Gottfried-Karl Kindermann, Washington between Beijing and Taipei: the restructured triangle 1978-80, Asian Survey, tom 20, nr 5, maj 1980r., s. 460, Transkrypcja odpowiedzi Brzezinskiego na pytania w programie telewizyjnym Raport MacNeila-Lehrera w dniu 18 grudnia 1979r., Wireless Bulletin from Washington, nr 240, 20 grudnia 1978r., s. 7-12.\n Xinhua, nr 032358, 24 marca 1979r.\n New York Times, 20 kwietnia 1979r., s A3.\n W 2007r. publicznie przeciwstawił się wypowiedzi starszego dyrektora ds. Azji Narodowej Rady Bezpieczeństwa USA Dennisa Wildera, któr twierdził, że „Tajwan, lub Republika Chińska, nie jest w chwili obecnej państwem należącym do wspólnoty międzynarodowej”. Feldman stwierdził, iż zgodnie z obowiązującym prawem rząd USA nie ma podstaw do oponowania członkostwu Tajwanu w międzynarodowych organizacjach stawiających taki wymóg. Źródło internetowe z dnia 20 maja 2010r., http://www.chinapost.com.tw/taiwan/ 2007/09/07/121499/Former-United.htm Former US official critisizes National Security Council for not recognizing Taiwan, the China Post, Stephen Che, 7 września 2007r.\n Odstąpienie od Traktatu z 1954r., usunięcie amerykańskiego wojska z Tajwanu i zakończenie wszelkich oficjalnych kontaktów Tajpei z Waszyngtonem.\n W związku z grożącym Tajwanowi niebezpieczeństwem ze strony Chin, 20 maja 1949r. wprowadzono tam stan wyjątkowy. Zgodnie z poglądami niektórych naukowców w przypadku tym zamiast o „martial law” można raczej mówić o stanie oblężenia „state of siege”. Stan wyjątkowy zakłada zawieszenie obowiązującego zwykle prawa, podczas gdy stan oblężenia zachowuje prawo cywilne z wyjątkiem istniejącego zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Patrz m.in. Constitutional Development and Reform in the Republic of China, Hungdah Chiu, University of Maryland, School of Law 1993, s. 14-19.\n The Central News Agency, TRA: the first 20 years. A critical overview of the Taiwan Relations Act, Expert notes US inconsistencies in eforcing Taiwan Relations Act, by Nelson Chung, Taipei 1999, s. 54.\n The Central News Agency, TRA: the first 20 years A critical overview of the Taiwan Relations Act, Lessons from twenty years of the Taiwan Relations Act, by Parris H. Chung, Taipei 1999, s. 31.\n Więcej na ten temat, patrz: Ted Galen Carpenter, America’s coming war with China, A collision course over Taiwan, Palgrave Macmillan, Nowy Jork 2005, s. 122-123.\n Mutual defense treaty between the United States and the Republic of China (Taiwan), 3 grudnia 1954r., Waszyngton, United States Treaty System, ed. J.A.S. Greenville and Bernard Wasserstein, Metheun, Nowy Jork 1987, s. 123.\n Nawet przed przeniesieniem 1 stycznia 1979r. uznania dyplomatycznego, władze amerykańskie niekoniecznie uznawały suwerenność RCh nad Tajwanem. Jest to widoczne m.in. za sprawą wypowiedzi prezydenta Trumana, mówiącego o „nieokreślonym statusie Tajwanu”.\n Wyrazem tego procesu była obecność 31. sierpnia 1972r. w Kantonie na kolacji, na której obecny był także wiceprezydent, Roberta Parkera, prawnika i przewodniczącego Amerykańskiej Izby Handlu na Tajwanie. Należał on do krytyków normalizacji przez Cartera stosunków z Chinami. Mimo początkowego sprzeciwu Izby wobec wysłania przedstawiciela na przyjęcie, ostatecznie zmieniono zdanie.\n H. J. Feldman, Taiwan and future Sino–American Relations, Wiliam T. Tow (ed.), Building Sino–American Relations An analysis for the 1990, Paragon House Publishers, Nowy Jork 1991, s. 253.\n Warto zaznaczyć, że rozłam między Tajpei i Waszyngtonem doprowadził do konsolidacji społeczeństwa wokół władz i wzrostu poparcia. Widoczne to było np. we wsparciu udzielonemu Self-Strengthening National Salvation Fund, który do września 1979r. zebrał prawie 100 mln USD, za które kupiono szesnaście myśliwców F5-E oraz dwa F5-F i zaprezentowano publicznie podczas święta narodowego 10 października.\n Przez dekadę lat 70. Pekin odwiedziło dwóch amerykańskich prezydentów, dwóch sekretarzy stanu w sumie ponad dziesięciokrotnie, liczne delegacje Kongresu oraz niżsi rangą urzędnicy. Chińskie władze odmawiały wysłania przedstawicieli do Waszyngtonu uzasadniając to istnieniem tam w dalszym ciągu ambasady RCh, patrz King Yi-hsu, Sino-American relations and the security of Taiwan, Asian Affairs, tom 6, nr 1, IX-X 1978r., s. 48.\n[r1]tez zaskoczenie jak u Nixona i Kissingera\ntagi:Chiny,doktorat,Republika Chińska,Ryszard Zalski,Tajwan,USA,wariant zalskiego\nWariant Zalskiego: Od porzucenia sojusznika do jego obrony. Ewolucja polityki USA wobec Republiki Chińskiej w latach 1971–1996 cz.3 Reviewed by Ryszard Zalski on 4 czerwca 2013 .\nOD PORZUCENIA SOJUSZNIKA DO JEGO OBRONY EWOLUCJA POLITYKI USA WOBEC REPUBLIKI CHIŃSKIEJ W LATACH 1971–1996 Część III 1. Nawiązanie stosunków z ChRL Przyczyny i przebieg normalizacji stosunków Waszyngtonu z Pekinem Powyżej przedstawiliśmy postępujące powoli zbliżenie między dotychczasowymi wrogami przy równoczesnym słabnięciu poparcia USA dla sojusznika. Niżej omówimy dalsze zmiany w tym kierunku, w coraz większej


Druga najstarsza Polka - Najstarsi Polacy\nDruga najstarsza Polka\nInformuję, że portal Najstarsi Polacy, przy współpracy z najbliższą rodziną, zweryfikował autentyczność wieku drugiej najstarszej Polki. Pani Czesława Łasiewicz urodziła się 14 stycznia 1907 roku, mieszka w Mońkach w Województwie Podlaskim. Jej mąż Władysław Łasiewicz był żołnierzem Armii Krajowej. Szacowną seniorką troskliwie opiekuje się Rodzina. Pani Czesława jest nie tylko drugą najstarszą żyjącą mieszkanką Polski, lecz również rekordzistką długowieczności Województwa Podlaskiego.


Rockfish Bakery, Lincoln City - recenzje restauracji - TripAdvisor\nStany Zjednoczone Oregon (OR) Oregon Coast Lincoln City Lincoln City Restauracje Rockfish Bakery\n3026 NE Highway 101, Ste 4, Lincoln City, OR 97367-4906+1 541-996-1006Strona internetowa\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Omówienie 4,5 Liczba recenzji: 54Doskonałe61%B. dobre20%Średnie9%Złe7%Okropne1%26 lut 2015“What a lovely find!”21 wrz 2014“Amazing ”Godziny otwarcia restauracji N15:00 - 21:00Śr - So14:00 - 23:30Wszystkie godziny KUCHNIE Amerykańska, Owoce morza, Miejsce przyjazne dla wegetarian, Posiłki bezglutenoweSZCZEGÓŁY 3026 NE Highway 101, Ste 4, Lincoln City, OR 97367-4906ObsługaJedzenieWartośćAtmosferaWszystkie szczegóły Ulepsz to ogłoszenie\nWięcej restauracji w lokalizacji Lincoln City Oceny podróżnych Doskonałe33B. dobre11Średnie5Złe4Okropne1Typ podróżnegoRodzinyParyWyjazd w pojedynkęBiznesowaZnajomiOkres roku Mar–majCze–sieWrz–lisGru–lutJęzyk Wszystkie języki polski (10)angielski (54)Język polski (10)angielski (54)\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieScott H298Zrecenzowano 21 września 2014 z urządzeń przenośnych Amazing Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTerri GLincoln City, Oregon, United States6512Zrecenzowano 18 września 2014 Great breads and PizzaTłumaczenie Google WięcejDziękujemy, Terri G Laura BRedmond2313Zrecenzowano 16 września 2014 Dropped in for to go breakfastTłumaczenie Google WięcejDziękujemy, Laura B Annette WGrants Pass, Oregon133Zrecenzowano 16 września 2014 Best cake ever!Tłumaczenie Google WięcejDziękujemy, Annette W Claudiagenna9392Zrecenzowano 23 sierpnia 2014 The smell assured you when you walked in!!Tłumaczenie Google WięcejDziękujemy, Claudiagenna Ta recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieDeb CWoodland Park, Kolorado5728Zrecenzowano 9 sierpnia 2014 z urządzeń przenośnych Yummy snack and coffee.Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nBendKKBend, Oregon2722Zrecenzowano 4 sierpnia 2014 Very Fine BakeryTłumaczenie Google WięcejDziękujemy, BendKK sm_art_1970Vancouver3616Zrecenzowano 2 lipca 2014 Loaf of bread!Tłumaczenie Google WięcejDziękujemy, sm_art_1970 UncleAloysiusHemanLondyn, Wielka Brytania42Zrecenzowano 21 czerwca 2014 z urządzeń przenośnych Fantastic pizza and humus plateTłumaczenie Google WięcejDziękujemy, UncleAloysiusHeman jbhDGHBend, Oregon5326Zrecenzowano 17 czerwca 2014 Ever beach town needs oneTłumaczenie Google WięcejDziękujemy, jbhDGH Poprzednie\nTrwa aktualizowanie listy... W okolicy Pobliskie restauracjeBlackfish CafeLiczba recenzji: 1 031 w odległości 0,29 km Puerto VallartaLiczba recenzji: 271 w odległości 0,04 km Barnacle Bill's Seafood MarketLiczba recenzji: 230 w odległości 0,74 km Pig 'N PancakeLiczba recenzji: 598 w odległości 0,71 km Pobliskie atrakcjePrehistoricLiczba recenzji: 176 w odległości 1,45 km Chinook Winds Casino & Convention CenterLiczba recenzji: 919 w odległości 1,18 km Connie Hansen Garden ConservancyLiczba recenzji: 95 w odległości 0,27 km Regatta Grounds ParkLiczba recenzji: 31 w odległości 1,46 km Popraw to ogłoszenie\n3026 NE Highway 101, Ste 4, Lincoln City, OR 97367-4906 Lokalizacja:


Artykuły oznaczone tagiem: Volvo | gazeo.pl\nWyników: 30 dla tagu "Volvo"\nVolvo C30 EV - mały, a się wpina Poniedziałek 2010-01-18\nVolvo - kupione zresztą ostatnio przez chiński koncern Geely - konsekwentnie rozwija alternatywne technologie napędu, inne niż oparte na paliwach pozyskiwanych z rafinacji ropy naftowej. Po autach na gaz ziemny,...\nVolvo - reaktywacja Piątek 2009-12-11\nVolvo Trucks wprowadza na rynek udoskonaloną wersję pierwszej na świecie śmieciarki z napędem hybrydowym. Po półtora roku testów eksploatacyjnych, na rynek trafia zmodernizowany samochód ciężarowy,...\nEuropejskie ciężarówki hybrydowe Piątek 2009-11-13\nSamochody ciężarowe kojarzone są zwykle z czymś niezwykle siermiężnym, topornym i nieprzystającym do współczesnych rozwiązań. Nic bardziej błędnego! Pod maski samochodów ciężarowych trafiają...\nVolvo testuje Bio-DME Środa 2009-11-04\nW 2010 r. Volvo Trucks jako pierwszy producent samochodów ciężarowych rozpocznie zakrojone na dużą skalę testy biopaliwa Bio-DME. Paliwo to pozwala osiągnąć bardzo niski poziom emisji dwutlenku węgla, a w...\nVolvo V70 PHEV - paliwo z kontaktu Wtorek 2009-06-02\nVolvo ogłosiło, że do 2012 r. chce wypuścić na rynek seryjny samochód hybrydowy typu plug-in, czyli auto elektryczne, w którym silnik spalinowy pełni rolę generatora energii. Aby osiągnąć ten ambitny cel,...\nVolvo V70 Multi-Fuel - multitalent Środa 2009-04-29\nVolvo nie od dziś produkuje samochody o napędzie alternatywnym, głównie zasilane CNG i bioetanolem. Jak z zaskoczeniem odkryliśmy niedawno, ma „na koncie” także pojazd łączący zalety obu wspomnianych...\nBiopaliwa jak LPG? Poniedziałek 2009-03-23\nJak podała Gazeta Prawna, stosowanie paliwa E85 ma być wkrótce możliwe nie tylko w samochodach fabrycznie do tego przygotowanych, ale też we wszystkich innych, po dokonaniu stosownej przeróbki. Czyżby warsztaty...\nHybrydowa śmieciarka Poniedziałek 2008-09-15\nW związku z szybko drożejącą ropą naftową i zdecydowanymi dążeniami do ochrony klimatu, oszczędna technologia hybrydowa jest szczególnie interesująca. Obecnie Volvo Trucks wykonuje ważny krok w kierunku...


Koszulka bawełniana OLI RÓŻNE KOLORY - Antoś\n» Koszulka bawełniana OLI RÓŻNE KOLORY\nKod produktu: 4-002\nKaftanik niemowlęcy (koszulka) z długim rękawkiem. Ubranko zostało wyprodukowane w Polsce z delikatnej bawełny 100%. Jest mięciutkie i miłe w dotyku, nie podrażni delikatnej skóry Twojego dziecka. Zapięcie znajduje się z boku na napkę, co ułatwi przebranie Maluszka. Ozdobione nadrukiem w słonika. Ubranko jest idealne w pierwszych dniach życia noworodka.\nUbranko dostępne w czterech kolorach: ecru, czerwonym, niebieskim, jasno brązowym i szarym.


Czarny rok dla DRAM - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\nCzarny rok dla DRAM\n21.06.2001, godz. 16:42\nCeny, jakich producenci pamięci DRAM żądają za układy o pojemności 128 MB, spadły w ciągu kilku ostatnich dni do poziomu 2 USD.\nOd początku tego roku pamięci DRAM potaniały aż o 80%. W ciągu kilku ostatnich dni ceny, jakich producenci pamięci żądają za 128 MB układy tego typu, spadły do poziomu 2 USD.\nTo, co jest doskonałą wiadomością dla klientów, może oznaczać spore kłopoty dla firm produkujących układy pamięci. Według raportu firmy analitycznej Gartner Group taki spadek cen powoduje, że producenci sprzedają kości DRAM poniżej kosztów ich wytworzenia. Analitycy Gartnera są zdania, że ta sytuacja utrzyma się aż do 2002 r. Przewidują oni, że wartość układów DRAM sprzedanych w 2001 r. osiągnie 14 mld USD, podczas gdy ubiegłoroczne przewidywania mówiły o ponad 31,5 mld USD.\nAnalitycy Gartner Group twierdzą jednak, że masowe bankructwa firm produkujących układy RAM są mało prawdopodobne. Koszt zaprzestania produkcji układów pamięci jest bowiem na tyle wysoki, że bardziej opłacalnym posunięciem będzie zmniejszenie produkcji i przeczekanie do roku 2003, który - wg Gartner Group - ma być okresem największej od wczesnych lat 90. poprawy kondycji rynku układów pamięci.


zarazki i bakterie - wszystko na temat zarazki i bakterie w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : zarazki i bakterie (22)\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia zarazki i bakterie. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku zarazki i bakterie) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem zarazki i bakterie posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania zarazki i bakterie jesteśmy w stanie zaprezentować Ci zarazki i bakterie materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Niedziela 09.07.2017 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Poniedziałek 15.10.2012. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania zarazki i bakterie ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu zarazki i bakterie.


Doktryny, powstałe w starożytnych Chinach, których głównym tematem były zagadnienia etyczne i polityczne. W klasycznej filozofii chińskiej dominowały dwie szkoły: konfucjanizm i taoizm. Ważne znaczenie miały także inne prądy: legizm, motizm, sofizm chiński oraz nauka o yin i yang. 551 p. n. e-neokonfucjańska (główni przedstawiciele - Zhuxi i Wang Yangmin) stała się od XI wieku państwową filozofią Chin.\nJest działem filozofii politycznej, a także studium różnych dziedzin nauki noszącym wspólną nazwę: Peace Research. Termin ten wymyślił politologii i socjologii. Współcześni "filozofowie pokoju" często powołują się na dorobek następujących działaczy politycznych i filozofów: Mohandas Karamchand Gandhi Martin Luther King Bertrand Russell Immanuel Kant.\nDział filozofii zajmujący się formułowaniem wniosków filozoficznych wynikających z dokonań nauk przyrodniczych. Filozofia przyrody, w odróżnieniu od filozofii nauki, nie zajmuje się krytyką i analizą metod badawczych stosowanych przez nauki przyrodnicze, lecz raczej stara się wyciągać daleko idące wnioski z dokonań tych nauk, przyjmując je za rodzaj pewnika.\n(gr. hedone przyjemność) to pogląd uznający przyjemność za najwyższe dobro, natomiast unikanie cierpienia i bólu jest głównym warunkiem osiągnięcia szczęścia. Wyróżnia się: hedonizm etyczny hedonizm psychologiczny Hedonizmem etycznym nazywamy takie poglądy, wg których ludzie powinni zmierzać do szczęścia (cudzego lub swojego), bowiem jest to "etycznie dobre". Hedonizm psychologiczny głosi, iż ludzie pragną szczęścia, nie mówi nic jednak co do sposobu (oraz rodzaju) jego osiagnięcia.\nTo system filozoficzny Hegla, głoszący, że byt jest idealny, ale nie subiektywny, ma naturę racjonalną, rozwija się wypływając z siebie w dialektycznych triadach (teza, antyteza, synteza), osiągając swe coraz większe postacie. .\n(gr. hermēneutikòs dotyczący objaśniania) to # dział teologii chrześcijańskiej zajmujący się interpretacją Biblii. # w filozofii, nauka, sztuka, umiejętność interpretacji tekstów literackich i źródeł historycznych, a w szerszym znaczeniu, także wszelkich treści symbolicznych.\nTermin wywodzący się od greckiego hypóstasis - to co pod spodem, podstawa. W filozofii wyemanowany z Trójcy Świętej pojmowaną jako istotowo różną od pozostałych. Pojęcie to zbliżone jest do pojęcia osoby – prosopon – które jednak jest unikane w teologii, gdyż pierwotnie oznaczało maskę i wydawało się opierać na pozorach i czymś fikcyjnym. Sobór w Chalcedonie usankcjonował w 451 r.\n(inaczej zwany ukąszeniem heglowskim) - popularna nazwa poglądu filozoficznego głoszącego, że w historii istnieją nieubłagane prawa i rozwija się ona w określonym kierunku po to aby osiągnąć teoretycznie konieczny cel. Pogląd ten występuje w wielu systemach filozoficznych. Najpełniej został wyrażony przez Hegla, a następnie został zaadoptowany do marksizmu. .\nPosiada dwa znaczenia: # W teorii ewolucji termin ten oznacza proces powstania gatunku homo sapiens. # W filozofii chrześcijańskiej terminem ten określa się proces "dojrzewania do pełni człowieczeństwa" w sensie duchowym. .


Przedstawiciel Gaz-System w zarządzie prestiżowej organizacji - Gaz\nPrzedstawiciel Gaz-System w zarządzie prestiżowej organizacji\nRafał Wittmann, dyrektor pionu rozwoju Gaz System został wybrany w skład zarządu ENTSOG. Przewodniczącym ENTSOG powołanym na drugą kadencję został Stephan Kamphues, prezes Open Grid Europe GmbH.\nEuropean Network of Transmission System Operators for Gas (ENTSOG) został założony w 2009 roku. Nasz jest członkiem organizacji od samego początku jej istnienia. Podstawowym celem europejskiej organizacji operatorów systemów przesyłowych jest podejmowanie działań na rzecz rozwoju wewnętrznego rynku gazu ziemnego w UE, współpracy między operatorami, a także zapewnienia skoordynowanych działań i rozwoju standardów technicznych na europejskim rynku gazu\nDo wyboru nowego zarządu doszło w trakcie obrad Zgromadzenia Ogólnego ENTSOG. Członkowie zarządu – w sumie jest ich trzynaścioro – rozpoczynają kadencję od nowego roku. Jest ona trzyletnia.


Powiaty muszą oddać subwencję oświatową - GazetaPrawna.pl\n9 marca 2015, 08:13\nDolnośląskie samorządy muszą oddać skarbowi państwa miliony złotych nieprawidłowo naliczonych subwencji oświatowych. Dotyczy to przede wszystkim powiatów. Sprawa wyszła na jaw gdy finansowanie szkół i ośrodków specjalnych sprawdziły urzędy kontroli skarbowej. Samorządy zawyżały liczbę dzieci uczęszczających do placówek i nie dostarczały na czas zaświadczeń o niepełnosprawności uczniów.\nWśród tych, którzy mają oddać najwięcej jest powiat jeleniogórski, któremu kontrolerzy wyliczyli 5 milionów złotych nienależnie pobranych subwencji. Starosta Anna Konieczyńska mówi, że o oszustwie nie może być mowy. Sprawa dotyczy np. ośrodka wychowawczego, w którym nigdy nie było wiadomo ile dzieci będzie przebywać.\nPodobne problemy mają także powiaty: wałbrzyski, zgorzelecki, oleśnicki, strzeliński, lubiński, bolesławicki czy kamiennogórski.\nSamorządy apelują do ministerstwa finansów o abolicję, a do resortu edukacji - o pomoc. Na razie jednak fiskus stoi na stanowisku, że pieniądze muszą oddać. W tym roku mogą to zrobić jeszcze bez dodatkowych kosztów.


Polskie Radio Katowice Wiadomości | Renata Przemyk: Każdy duet to osobna historia Renata Przemyk: Każdy duet to osobna historia\nFot. Sylwia Makris / mat.promocyjne\nCzy kobiety i mężczyźni śpiewają jednym głosem? Kiedy Babę zesłał Bóg i jaki cud wydarzył się między Renatą Przemyk a trzynastoma mężczyznami? Odpowiedzi w trzydziestominutowej rozmowie na trzydziestolecie pracy artystycznej Renaty Przemyk.\nRenata Przemyk podkreśla 30 lat pracy na scenie grubym stemplem. Trzynastu mężczyzn i potężny głos wokalistki, która zawsze szła własną drogą to wynik spotkań artystki, chociaż niektóre wybory mogą zaskoczyć. Jak sama mówi - każdy z duetów na albumie, to osobna historia.\nO mężczyznach, wolności, początkach przygody z muzyką i wdzięczności - z Renatą Przemyk rozmawiała Ola Siążnik.\nChciałam podzielić się emocjami tych piosenek. Zamiast podzielić to na pół, ich wartość się zwielokrotniła - mówi Renata Przemyk\nNa albumie Renata Przemyk i mężczyźni usłyszymy m.in. kultową "Babę zesłał Bóg" w duecie z Markiem Dyjakiem, duet z Igorem Herbutem, od którego wszystko się zaczęło, czy dopisaną zwrotkę Vienia w "Kłamiesz".\nWiększość wokalistów występujących na płycie "Renata Przemyk i mężczyźni" poddała się propozycją ze strony artystki, jednak byli tacy, którzy mieli swoje propozycje.\nJohn Porter i Leski wybrali sobie piosenki, które chcą zaśpiewać\nTwórczość Renaty Przemyk w warstwie tekstowej może przywodzić na myśl feministyczne apele. W końcu są to piosenki wykonywane przez kobietę i napisane przez życie, jednak po przełożeniu ich na duety, często mogą zmieniać swój wydźwięk. Wspomniany już wcześniej, sztandarowy tekst "Babę zesłał Bóg" z głębokim, męskim, zachrypniętym głosie Dyjaka z feministycznej afirmacji zmienia się w fakt. Pojawia się pytanie, czy piosenki Przemyk powinny być traktowane dosłownie, a ich nowe, damsko-męskie aranżacje jako próba odświeżenia repertuaru? Na przykładzie "Kochanej" artystka podkreśla, że historie, o których śpiewa każdy interpretuje indywidualnie.\n"Kochana" to piosenka o bliskości. Wiem z rozmów z fanami, że nikt nie rozgraniczał tego na konkretną relację\nKolejnym ciekawym duetem na płycie jest także współpraca z Grzegorzem Turnauem, który nie tylko Renacie Przemyk jawi się w głowie jako przykład ogłady i spokoju. Jak sama artystka podkreśla, Turnau ma zadrę w sercu, pokazał to śpiewając o zadrości, uczuciu nieobliczalnym. Niemniej warte posłuchania duety, Przemyk stworzyła także z Damianem Ukeje, SKUBASEM, Czesławem Mozilem, Arturem Andrusem, Adamem Nowakiem, Wojtkiem Waglewskim i Buslavem.\nWspominając o wymianie energii między wykonawcami, artystka podkreśliła, że bardzo tęskni za koncertami i spotkaniem z publicznością. Rok 2020 to czas kwarantanny, nie tylko społecznej, ale przede wszystkim izolacji od spotkań z publicznością i muzyką na żywo.\nSpotkanie z żywym człowiekiem, to jest coś znacznie bardziej ubogacającego - podkreśla Renata Przemyk\nCzekając na koncerty, warto odświeżyć sobie nie tylko piosenki w nowych aranżacjach, ale także pozostałe pozycje w bogatej dyskografii Renaty Przemyk: 10 albumów studyjnych, trzy kompilacje i dwa zapisy koncertowe.\nPremiera albumu "Renata Przemyk i mężczyźni" odbyła się 4 września 2020 r.


Apartament – co to znaczy? | Poradnik intratnego wynajmu\n— 14 stycznia 2019 0 434\nNieraz można trafić na oferty sprzedaży bądź wynajmu apartamentów. Jednak słowo to bywa używane na wyrost i nieraz okazuje się, że kryje się pod nim zwykłe mieszkanie o przeciętnym standardzie, a nawet mikroskopijna kawalerka. Tego typu nieporozumienia mogą wynikać ze zbyt dosłownego przeniesienia z j. angielskiego słowa „apartment”, które oznacza po prostu mieszkanie. Czym zatem powinien charakteryzować się apartament?\nPojęcie apartamentu nie jest zdefiniowane w przepisach. Jednak przyjmuje się, że apartament z prawdziwego zdarzenia powinien mieć odczuwalnie wyższy standard niż typowe mieszkanie w bloku.\nApartamenty znajdują się zwykle w bardzo korzystnych i prestiżowych lokalizacjach – najczęściej w dzielnicach centralnych, ale z dala od ruchliwych ulic, w urokliwych, zacisznych okolicach, w pobliżu zabytków, parków czy zbiorników wodnych. Wyjątkiem są niektóre apartamentowce w ścisłych centrach miast, gdyż tu najważniejsze jest położenie w pobliżu kluczowych obiektów biznesowych. Mieszkańcy apartamentów mają łatwy dostęp do infrastruktury miejskiej oraz oferty rozrywkowo-kulturalnej.\nJeśli chodzi o budynki, w których znajdują się apartamenty, mamy tu zwykle do czynienia z nowymi apartamentowcami albo z kamienicami. Obiekty tego pierwszego typu powinny spełniać określone wymagania dotyczące części wspólnych. Są wyposażone w garaże podziemne i w windy docierające na każdy poziom (nawet jeśli budynek ma mniej niż 4 kondygnacje). Są też strzeżone i posiadają zabezpieczenia antywłamaniowe. Wejścia i korytarze powinny być starannie wykończone materiałami wysokiej jakości. Apartamentowce zwykle są inwestycjami dość kameralnymi, z niewielką liczbą mieszkań – wyjątkiem są wysokościowce. Jeśli chodzi o starsze kamienice, powyższe standardy nie zawsze są spełnione z przyczyn technicznych (np. nie wszędzie jest możliwość dobudowania garażu podziemnego czy zamontowania windy). Jednak jest to rekompensowane przez walory architektoniczne budynku i estetykę części wspólnych.\nJedną z cech apartamentu jest jego przestronność. Oznacza to dość spory metraż, którego dolna granica nie jest jednoznacznie określona, ale zwykle przyjmuje się ok. 100 mkw. Czasem uwzględnia się lokale mniejsze, o ile są przeznaczone dla jednej osoby czy pary, której taka powierzchnia wystarczy do zachowania odpowiedniego komfortu. Jednak użycie słowa „apartament” w odniesieniu do mieszkania mniejszego niż 70 mkw. jest już raczej nieadekwatne. Apartamenty mają też ponadprzeciętną wysokość – minimum 2,9 m, pdczas gdy zwykłe mieszkania w blokach mają 2,5-2,7 m.\nJeśli chodzi o rozkład lokalu, powinien on umożliwiać wyodrębnienie strefy dziennej i nocnej, by zapewnić domownikom prywatność. Wyjątkiem mogą być lofty, w których przede wszystkim liczy się otwarta przestrzeń, a podział funkcjonalny nie jest tak istotny (choć tu z kolei spotyka się lokale dwupoziomowe, ze strefą prywatną na piętrze/antresoli). Większy metraż umożliwia też wygospodarowanie miejsca na pomieszczenia, z których w segmencie popularnym nieraz się rezygnuje – garderobę, pralnię, spiżarnię, kilka łazienek, a nawet piwniczkę na wina.\nApartamenty powinny spełniać wyśrubowane normy, jeśli chodzi o jakość użytych materiałów i wyposażenia (naturalny kamień, drewno, designerskie oświetlenie, markowy sprzęt AGD itp.). Ważne jest też odpowiednie wyciszenie zapewniające komfort niezależnie od pory dnia oraz doświetlenie światłem dziennym, zapewnione przez duże okna.\nSzczególnym rodzajem apartamentu jest penthouse. Jest to apartament na najwyższym piętrze budynku wielorodzinnego; nieraz zajmuje dwa górne poziomy lub więcej. Zwykle przynależy do niego także taras. Penthouse zapewnia bardzo atrakcyjny widok, a przy tym jest położony na tyle wysoko, że nie słychać w nim miejskiego zgiełku.\nPoprzedni artykuł Rynek najmu w Polsce - obecna sytuacja\nNastępny artykuł Miejsce do pracy bądź nauki w mieszkaniu


Morderstwo Carolyn Wasilewski - historia do... - riley24 - Wykop.pl\n+: Corsen, spalony_teatr +331 innych\n@riley24: Zamkne tylko sąsiadke w piwnicy i biore sie do czytania ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n+: riley24, Emil1803 +141 innych\n+: riley24, Czymsim +9 innych\n@riley24: zrobię sobie tylko dziecko i czytam.\n+: riley24, Czymsim +134 innych\n@riley24: Cieszy bardzo częstotliwość Twoich historii :) Oby tak dalej, pozdro!\n+: riley24, adfox +4 innych\n@riley24: założę tylko plantację kawy i czytam\n+: riley24, AlfredoDiStefano +24 innych\n@riley24: oporządze jeno krowy i biere się za lekture\n+: riley24, AlfredoDiStefano +35 innych\n+: riley24, Nie_umre_za_ciebie +9 innych\n@riley24 w akapicie "300 podejrzanych żadnego sprawcy" w pierwszym zdaniu jest literówka - ganku\n+: riley24, LuckySeven +2 innych\n@Darson666: Dzięki za czujność! Mam nadzieję, że uda się to zmienić\n+: LuckySeven, MissSlacker +2 innych\npodajnik 1 mies. temu via Android\n@riley24 obleje się benzyną podpale wypije zimną wodę i zjem 2 łyżeczki kawy przez co zaoszczędzę czas na robienie kawy i będę mógł szybciej przeczytać :3\n+: riley24, Feler_Lumpex +12 innych\n@riley24: ona na tym zdjęciu ma 14 lat? :O\n+: riley24, noicoztego +3 innych\n@Limonene: Maksymalnie, może mieć na nim nawet mniej\n+: Limonene, Patsi +2 innych\n@riley24: > zajmująca się sprawami kryminalnymi\nczy opisująca sprawy kryminalne? ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n+: riley24, petki +2 innych\n@liga: Opisująca, nie ja pisałam taką "zapowiedź" ;)\n+: rsvk, slain\n@riley24: tak myślałem :) cóż mogę powiedzieć... WINCYJ!\n@riley24: Niestety chyba koncza sie juz ciekawe niewyjasnione morderstwa. Bo historia o tym ze byla sobie dziewczyna, ktos ja zamordowal i do tej pory nie wiadomo kto nie jest zbytnio ciekawa. Ot przypadek jakich wiele. ( ͡° ʖ̯ ͡°)\n+: riley24, BarbershopGentleman +70 innych\n@Quimeen: Pomysłów mam jeszcze mnóstwo. Po prostu nie każda historia musi każdego powalać na kolana. Mam nadzieję, że kolejna bardziej przypadnie Ci do gustu ( ͡º ͜ʖ͡º)\n+: OrzechowyDzem, Buntro +4 innych\n- między 12, a 60\npokaż spoiler Młoda dziewczyna, gang, niegrzeczni chłopcy - co może pójść nie tak? Zabił ją ktoś z gangu albo ten sąsiad\n+: riley24, CatHater +6 innych\n@Wejszlo: Śledztwo zakończone. Gratulacje\n@riley24: jak to się beznadziejnie czyta na tym o2 to szok. ( ͡° ʖ̯ ͡°)\n+: dlolb, ciuuum69 +23 innych\n@riley24: Przeczytam, a potem biorę się za czytanie\n+: riley24, AlfredoDiStefano +5 innych\n@riley24: Dlaczego nie piszesz już historii na wykopie?\n@gnidex: Bo na wykopie nie płacą za artykuły ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n+: riley24, lentylka +3 innych\n@gnidex: Jak to nie? Tak jak pisałam wcześniej, co drugi poniedziałek będzie nowa historia na wykopie (w ramach moich skromnych możliwości).\n+: Odczuwam_Dysonans, rsvk\n@riley24: To dlaczego nie jest wszystko na wykopie?\n+: JemMandarynke, rsvk\n@riley24: historia krótka, opisana w sposób nieciekawy. Wcześniejszy wpisy były o niebo lepsze...\n+: szadina, Passer93 +39 innych\n@gnidex: Wszystko jest, ale artykuły z o2 są na wykopie z tygodniowym opóźnieniem\n@BRm: dziękuję, umowe o pracę proszę wysyłać na pw ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n@riley24 Bardziej okrojone są chyba artykuły na wikipedii. ( ͡° ʖ̯ ͡°)\n+: wellhellothere, Jaqodka +3 innych\nA być może rzeczywiście to samobójstwo nie było przypadkowe. Chociaż osoba w takim stanie psychicznym mogłaby popełnić sporo błędów... No, ale były to czasy przed "psycho killers", toteż i metodyka mogła być zawodna.\n+: riley24, rsvk +2 innych\n@riley24: to już nie to samo :/ brak szczegółów i szerszych opisów zdarzeń... Eh\n+: noicoztego, kashubx +12 innych\nElysian 1 mies. temu via Android\n@riley24 a może warto wrzucać swoje historie również na steemit ? Polecam serdecznie na pewno by się przyjęły ;)\n@riley24 minus by pilecial dzisiaj. historia nie jest wgl ciekawa, nie to co kiedys\n+: rsvk, lizzy_bennet +1 inny\n@riley24: Nie zrozum mnie źle, ale wydaje mi się, że historie opisywane bezpośrednio na Mirko były bardziej treściwe i z większą ilością szczegółów. Tutaj mamy pokrótce przedstawioną postać ofiary, szybkie przejście do śmierci i po macoszemu potraktowany opis śledztwa, a w sumie brak takowego. Niestety, coraz mniej ciekawie się historie czyta.\n+: kiedysbedemialawillezbasenem, michael93pl +26 innych\nMichal3085 1 mies. temu\n@AlfredoDiStefano: a przechowasz jeszcze moją? :)\n@riley24: Chyba niepotrzebnie parzyłem wiadro herbaty, jakieś to takie krótkie, jakby pisane na szybko... (╯︵╰,)\n+: lizzy_bennet, manngoth\n@riley24: uważam że piszesz najlepsze newsy kryminalne, ale linkowanie do zewnętrznej strony nie podoba mi się, stracisz czytelnika\n+: Zevs, manngoth +1 inny


▷ Łaźnie cesarskie Uznam ⛱ Skorzystaj z karty Łaźnie cesarskie i zapewnij sobie korzyści w łaźniach cesarskich na wyspie Uznam Łaźnie CesarskieKarta\nTo Ty podczas pobytu i wakacji nad morzem. Doświadczenie. Zapewnia to Karta Łazienek Cesarskich. Dzięki niemu nie tylko wniesiesz ważny wkład w utrzymanie i dalszy rozwój infrastruktury turystycznej, ale także uzyskasz więcej korzyści i doświadczeń w najlepszej porze roku.\nTwój wkład I Jako uznane przez państwo kurorty nadmorskie, Ahlbeck, Heringsdorf i Bansin pobierają opłatę klimatyczną, za którą otrzymujesz tak zwaną Imperial Baths Card. Wpływy trafiają do obszarów informacji, czystości, bezpieczeństwa i kultury. Co nie mniej ważne, garnek służy do finansowania koncertów i imprez, sprzątania plaży i toalet publicznych, utrzymania i sadzenia promenady oraz zapewniania i opłacania ratownictwa wodnego. Jako gość, retrospektywnie, korzystasz z podatku od odwiedzających.\nVorteile Ihre I Z KaiserbaederCard otrzymujesz wiele bezpłatnych wrażeń, takich jak koncerty, wycieczki z przewodnikiem i wędrówki. W miesiącach letnich można również bezpłatnie korzystać z naszej plaży sportowej Imperial Baths oraz z naszych aktywnych deptaków przez cały rok. Ponadto karta Łaźni Cesarskich umożliwia bezpłatne korzystanie z całej sieci połączeń autobusowych Usedomer Bäderbahn (UBB) od Łaźni Cesarskich do Wolgast i Lubmin.* Czy chcesz poznać atrakcje wyspy? W takim razie wybierz się na wycieczkę odkrywczą po wyspie: Niezależnie od tego, czy są to rozlewiska, backcountry, wioski rybackie czy północne kurorty kąpielowe - karta Imperial Baths Card i UBB zabiorą Cię również w odległe zakątki naszej pięknej wyspy.\nCyfry i odbierz I Goście z noclegiem otrzymują KaiserbaederCard bezpośrednio od wynajmującego po zapłaceniu podatku uzdrowiskowego, goście jednodniowi mogą je nabyć w informacji turystycznej lub wygodnie pobrać z automatów do kart uzdrowiskowych.\nZawsze miej przy sobie kartę KaiserbadeCard. Musi być okazywany podczas kontroli.\nOd 1 kwietnia 2019 r. kartą uzdrowiskową jest Karta Łazienek Cesarskich. Jest to zatem bilet na całą sieć linii autobusowych Usedomer Bäderbahn (UBB)*.\nKażdy gość Łazienek Cesarskich otrzyma Kartę Łazienek Cesarskich po zapłaceniu podatku uzdrowiskowego. Służy jako bilet na całą regionalną sieć autobusową UBB - zarówno na wyspie Uznam, jak iw mieście Wolgast, a także między Wolgast a Lubminem. Możesz nim podróżować między łaźniami cesarskimi autobusami Usedom Bäderbahn lub korzystać z nich na wycieczki do głównych atrakcji wyspy - na przykład z wycieczką po rozlewiskach szlakiem orła morskiego lub z wycieczką Haff na wycieczkę do malownicze wioski żeglugowe, takie jak Kamminke. Ale KaiserbaederCard oferuje wiele innych korzyści.\n* Z wyjątkiem linii 271 Wolgast-Greifswald; Wyłączone są wszystkie przejazdy autobusem przed godziną 09:00\nKarta Łazienek Cesarskich w skrócie:\nBezpłatny odbiór mapy łaźni cesarskich\nSzukasz miejsca do zobaczenia lub wydarzenia? Nasza lokalna mapa przedstawiająca Ahlbeck, Heringsdorf i Bansin z przyjemnością Ci pomoże.\nBezpłatna wizyta na licznych wydarzeniach w cesarskich łaźniach\nNiezależnie od tego, czy jest to muzyka, festiwal czy targ - z Kartą Łaźni Cesarskich drzwi do licznych wydarzeń w Łaźniach Cesarskich są dla Ciebie otwarte. Od zimowego festiwalu leżaków w styczniu po magiczny zimowy świat w grudniu, dzięki Karcie Łazienek Cesarskich możesz bezpłatnie uczestniczyć w wydarzeniach w Łaźniach Cesarskich każdego miesiąca w roku.\nBezpłatne korzystanie z obiektów sportowych w cesarskich łaźniach\nPodczas gdy przez cały rok można bezpłatnie korzystać z aktywnych promenad na promenadzie w Ahlbeck, które oferują przeszkody i wyzwania dla siły i wytrzymałości mięśni, latem otwiera swoje podwoje sportowe plaże Term Cesarskich, na których można bezpłatnie skorzystać z licznych ofert. opłata za okazaniem Karty Łazienek Cesarskich.* *Z wyłączeniem kursów zewnętrznego dostawcy\nBezpłatne lokalne wycieczki i wędrówki po cesarskich łaźniach\nNiezależnie od tego, czy jest to wędrówka klimatyczna, promenada, las, czy historyczny spacer po Ahlbeck, Heringsdorf i Bansin - po okazaniu Karty Łaźni Cesarskich możesz bezpłatnie uczestniczyć w lokalnych wycieczkach i wędrówkach po Łaźniach Cesarskich.\nBezpłatne korzystanie z toalet publicznych w Łaźniach Cesarskich\nNa kilometrowej promenadzie od granicy z Polską w Ahlbeck do Langen Berg w Bansin znajdują się 22 toalety publiczne, z których 15 jest dostępnych dla osób niepełnosprawnych.\nBezpłatne dostarczanie toreb dla psów w cesarskich łaźniach\nNa czterech psich plażach w Imperial Baths futrzani przyjaciele mogą bawić się, kąpać i odpoczywać do syta. Aby jednak ludzie i psy dobrze się dogadywali, w cesarskich łaźniach obowiązuje nie tylko obowiązek przywiązania czworonożnego przyjaciela, ale także usunięcie jego spuścizny. Po drugie, w licznych publicznych toaletach dostępne są dozowniki z darmowymi torbami dla psów.\nProjekt współfinansowany przez Unię Europejską z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Program Operacyjny Meklemburgia-Pomorze Przednie 2014-2020: Inwestycje we wzrost i zatrudnienie.\nZgodnie ze statutem gminy Ostseebad Heringsdorf o pobieraniu podatku uzdrowiskowego ustala się następujące kwoty podatku na dzień. Dzieci do lat 10 są zwolnione z opłaty klimatycznej za odpowiednim dowodem. Ulga w podatku turystycznym przysługuje dzieciom w wieku od 11 do 16 lat z odpowiednim dowodem.\n01 kwietnia do 31 października & 27 grudnia do 02 stycznia\n01 listopada do 26 grudnia & 03 stycznia do 31 marca\nPODATKI TURYSTYCZNE 2022\n* Zwolnienia i ulgi\nDzieci do 10 roku życia (do 10. roku życia) są zwolnione z podatku turystycznego, jeśli potrafią udowodnić swój wiek.\nZ podatku turystycznego zwolnieni są rodzice, dzieci, wnuki lub rodzeństwo osób, które mają miejsce zwykłego pobytu na terenie objętym badaniem.\nDzieciom od 11 roku życia (od 1 dnia po 10 urodzinach) do 16 roku życia (do 16 roku życia) przysługuje ulga w podatku turystycznym po okazaniu pełnoletniości.


Offenburg Hostele - Hostele w mieście Offenburg od 225,68zł z HostelBookers\nSzukaj Hostele w Offenburg, Niemcy\nOffenburg - hostele\nOffenburg: mapa hosteli\nWitaj na podwórku Rammersweier. Teren rekreacyjny dla ciała i duszy w środku winnic Rammersweier - 1 km od centrum Offenburg. Oferujemy…+ zobacz więcej zakwaterowanie i doskonałe zaplecze rekreacyjne dla osób indywidualnych, rodzin i grup turystycznych. Nadaje się parking dla samochodów i rowerów, podczas gdy autobusów można znaleźć bezpośrednio przed i za naszym domem.\nRose Strasse 13, Offenburg, Niemcy, 77654\nAby znaleźć najlepsze oferty hosteli w Offenburg użyj pola wyszukiwania po lewej lub wybierz hostel z poniższej listy. Aby zobaczyć lokalizację hosteli w Offenburg użyj zakładki mapa.\nGrupa 15 lub więcej osób podróżująca do Offenburg?\tSkontaktuj się z nami bezpośrednio\nPrzejrzyj listę powyżej i znajdź wszystkie potrzebne informacje o naszych hostelach w okolicach miasta Offenburg i zarezerwuj hostele bez dodatkowych opłat rezerwacyjnych! Offenburg jest jedną z ponad 3300 destynacji dostępnych na HostelBookers. Potrzebujesz czegoś innego? Znajdź tutaj tani hotel dla siebie.


Objawienie Pańskie – Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Łodzi\nks.jacek 6 stycznia 2021\t Brak komentarzy\nOficjalna nazwa święta brzmi Epifania, czyli objawienie się Jezusa światu. W osobach Mędrców są reprezentowane ludy całego świata, wszystkich języków i krajów, które wezwane przez Pana wyruszają w drogę, by adorować Nowo Narodzonego w Betlejem. Mędrców wiedzie gwiazda, która zachęca ich do wyruszenia i oświetla im drogę wiodącą do celu.\nOd wschodu przybyli . Za czasów Chrystusa Pana przez Wschód rozumiano cały obszar na wschód od rzeki Jordanu – a więc Arabię, Babilonię, Persję. Mędrcy dotarli do Betlejem, gdyż pozwolili się posłusznie prowadzić gwieździe. To ważne, by nauczyć się obserwować w naszej codzienności znaki, przez które Bóg do nas mówi, wzywa nas i nami kieruje. Mędrcy przynieśli w darze Jezusowi królewskie dary: złoto, kadzidło i mirrę. Złoto symbolizowało to, co piękne, chwalebne, wartościowe. Oznaczało godność Jezusa jako króla. Kadzidło było używane w świątyniach podczas składania ofiar jako symbol modlitwy. Oznaczało, że Jezus jest Bogiem. Mirra to balsam, którym namaszczano zmarłych, a dodany do wina wzmacniał je. Taki napój podawano skazańcom. To zapowiedź męki Pana i Jego pogrzebu. Jezus otrzymał więc złoto jako król, kadzidło jako Bóg i mirrę jako człowiek.\nW polskiej tradycji po powrocie z kościoła, kadzidłem okadzano domostwa, by ustrzec je przed wpływami złych sił, a poświęconą kredą wypisywano na drzwiach domu inicjały trzech Króli [C + M + B] oraz cyfry danego roku. Najbardziej trafną interpretacją tych liter jest: Christus Mansionem Benedicat – Niech Chrystus błogosławi temu domowi.


Ceramiczna ochrona lakieru twojego auta | Twoje artykuly - pisz razem z nami\nDla wielu osób pojęcie powłoki ceramicznej może być nieznane, ponieważ jest stosunkowo nowym wynalazkiem w naszej przestrzeni. Czym ona jest i jak działa? W przeciwieństwie do dobrze znanego wosku powłoka ceramiczna po nałożeniu przechodzi proces utwardzenia i staje się swoistą zbroją lakieru.\nNie tylko chroni go przed opadami deszczu, śniegiem, wysoką i niską temperaturą, ale także zapewnia skuteczną ochronę przez szkodliwym działaniem odczynników pH. Dodatkowo ceramiczna ochrona lakieru pozwala zabezpieczyć nasza karoserię przed mikro zarysowaniami.\nPrzede wszystkim oddając nam swój samochód nie musisz się martwić o jego stan. Używamy tylko specjalistycznego sprzętu, a wykwalifikowani i doświadczeni pracownicy zapewniają najwyższą możliwą jakość usługi.\nCeramiczna ochrona lakieru to jednak nie tylko bezpieczeństwo. Dodatkowym atutem, dla którego wiele osób wybiera ten sposób zabezpieczenia swojego samochodu jest jego późniejszy wygląd. Wytworzenie powłoki ceramicznej sprawia, że karoseria nabiera gładkiego charakteru i jednocześnie zyskuje szklistego blasku.\nJest to idealne rozwiązanie jeśli zależy Ci także na wizualnym wyglądzie auta. Musisz także wiedzieć, że wykorzystanie powłoki ceramicznej nie wymaga od Ciebie jakichkolwiek późniejszych, specjalistycznych czynności. Tak samo jak w przypadku wosku mycie i pielęgnacja Twojej karoserii nie ulega zmianie. Nadal możesz używać myjni automatycznej, czy ręcznej.\nZleć pracę specjalistą\nZakładanie powłoki ceramicznej to nadal rozwijająca się branża, dlatego łatwo o słabej jakości specjalistów. Wybierając naszą firmę masz pewność, że wszystkie prace wykonany z należytą starannością i dbałością o Twoją własność. Nam możesz zaufać.


Za nami XLIV Henrykowskie Spotkania Kulturalne w Siemczynie, tradycyjnie we wrześniu połączone z Europejskimi Dniami Dziedzictwa Kulturowego. Na terenie miejscowego zespołu folwarcznego jak zwykle nie zabrakło atrakcji dla osób łaknących…\nW Siemczynie świętowano wczoraj (29.02) mały jubileusz – już po raz czterdziesty miejscowe Henrykowskie Stowarzyszenie było organizatorem spotkania kulturalnego, w trakcie którego tradycyjnie nie zabrakło atrakcji.\nXXXIII Spotkanie Kulturalne w Siemczynie\nW sobotę, 13 kwietnia, już po raz 33. w Siemczynie odbyło się Henrykowskie Spotkanie Kulturalne. Na terenie tamtejszego pałacu spotkali się sympatycy kultury i sztuki, by wspólnie spędzić sobotnie popołudnie.…\nSpotkanie kulturalne i zakończenie pleneru malarsko-rzeźbiarskiego w Siemczynie\nZa nami wydarzenia z okazji VIII Europejskich Dni Dziedzictwa oraz XXVI Henrykowskich Spotkań Kulturalnych w Siemczynie. W sobotę, 15 września, w pałacu w Siemczynie zorganizowano między innymi konferencję historyczną oraz…\nJak wyglądało życie kulturalne Szczecinka w latach 1945-1990?\nSzczecineccy Pasjonaci Historii zorganizowali kolejne spotkanie z cyklu "Ziemia szczecinecka jakiej nie znamy" - " Biblioteka, kino, książka i... z życia kulturalnego Szczecinka w latach 1945-1990". Wykład odbył się wczoraj,…\nRekonstrukcja historyczna na 100-lecie Muzeum w Szczecinku\nW tym roku obchodzimy 100-lecie Muzeum w Szczecinku. Z tej okazji zorganizowane zostaną różnego rodzaju wydarzenia kulturalne.


Merkel, Obama i talibowie | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Świat » Merkel, Obama i talibowie\nMerkel, Obama i talibowie\n"To typowo niemiecki błąd, który w historii odgrywał fatalną rolę: ucieczka od rzeczywistości" - uważa historyk Fritz Stern. Tymczasem Niemcy biorą udział w wojnie, a ich żołnierze coraz częściej walczą i giną.\nDla Angeli Merkel minione dni nie należały do lekkich. Jej kwietniowa podróż do Stanów Zjednoczonych, najważniejszego sojusznika Niemiec, miała właściwie jeden cel: odbudowanie nadwątlonych ostatnio relacji. Ale zanim ruszyła w podróż za Atlantyk, na jej misji cieniem położyło się naraz kilka wydarzeń. Wojna w Afganistanie pochłonęła znów ofiary wśród 4500 stacjonujących tam niemieckich żołnierzy: łącznie siedmiu zabitych w ciągu zaledwie kilku dni. I choć wcześniej w Afganistanie zginęło kilkudziesięciu Niemców, tym razem Merkel poczuła się zmuszona - po raz pierwszy - do tego, by osobiście wziąć udział w pogrzebie. Dotąd unikała takich ceremonii: jej obecność przy trumnach żołnierzy byłaby ostatecznym dowodem na to, o czym niemieccy politycy długo woleli nie mówić otwarcie - że Niemcy prowadzą wojnę.\nA potem tragedia, w której zginął Lech Kaczyński i ...\nKto tu jest nieomylny\nCzytania liturgiczne 2 – 9 V


Primacol Farba do tablic czarna 750 ml kupuj w OBI\nNr produktu: 5434592\nOdporna na mycie i ścieranie\nMożna po niej pisać kredą\n114,65 zł / l\nFarba do tablic Primacol w kolorze czarnym to prosty sposób na stworzenie na ścianie powierzchni przypominającej tablicę szkolną.\nPodobnie jak tradycyjna tablica, jest odporna na mycie i ścieranie oraz można po niej pisać kredą, co stanowi ciekawe rozwiązanie dla osób ceniących niekonwencjonalne elementy wystroju wnętrz.\nSprawdzi się także jako urozmaicenie wystroju dziecięcego pokoju, pozwalając do woli malować najmłodszym po ścianach.\nBardzo dobra farba. Odporna na mycie i ścieranie. Kredę dobrze widać. Polecam\nDzięki tej farbie moje dziecko realizuje swoje artystyczne malowidła na ścianie. Wystarczy wilgotna szmatka, aby wprowadzić poprawki lub rozpocząć pracę nad nowym dziełem. Ja również mogę zostawiać informacje na ścianie dla małolata. Farba tablicowa jest świetna- to bardzo dobry pomysł.


„Czekaj, mrugaj” – powieść Gunnhild Øyehaug – trafiła do polskiego czytelnika ponad dziesięć lat po premierze. Na skrzydełku wydawca odważnie zapewnia, że warto było czekać. Czy rzeczywiście?\nNorweska pisarka wprowadza na powieściową scenę szereg bohaterów, których obserwujemy przeważnie w momencie różnie rozumianej utraty i/lub rozluźnienia ważnych więzi. To między innymi: dwudziestotrzyletnia Sigrid, niepewna siebie i rozpaczliwie samotna; outsider Viggo, równie samotny miłośnik „Boskiej komedii” i „Zamku”, pisarz Kåre przeżywający nagłe rozstanie z ukochaną kobietą; Elida doświadczająca kryzysu w związku podczas wymarzonej wycieczki do Pragi; performerka Trine mierząca się z macierzyństwem, które zmienia jej podejście do życia, sztuki i samej siebie; reżyserka Linnea planująca kolejne dzieło w cieniu pewnej historii miłosnej, a zakochany w niej producent Robert musi jej uświadomić, że ten film nie powstanie. To grupa intelektualistów, dla których punktem odniesienia najczęściej pozostaje sztuka – zatem ważnymi elementami tego świata stają się książki (oprócz wspomnianych wyżej dzieł Dantego i Kafki to na przykład „Pani Dalloway”, „Don Kichot” czy eseje Camusa), filmy („Kill Bill”, „Między słowami”) bądź piosenki. Wracając do postaci – na powieściowej scenie epizodycznie pojawiają się: staruszka w swoim ostatnim śnie wchodząca do sklepu cynamonowego, Dante i Wergiliusz, a nawet George W. Busch z ojcem, morsy delektujące się małżami oraz łosoś ze złotym zębem w trzewiach. Brzmi to jak żart, ale trzeba zaznaczyć, że w „Czekaj, mrugaj” sporo jest takich, nomen omen, mrugnięć do czytelnika.\nBohaterowie zostają ukazani głównie w scenach codziennych, w momentach, zdawałoby się, błahych – ale waga przedstawionych zdarzeń dopiero się ujawni. Bo co się stanie ze złotym zębem, który nieszczęśliwie wybił sobie Viggo? Czy Sigrid na randce z pisarzem, z którym – jak sądzi – łączy ją tajemnicza więź, powinna zamówić wino, choć nie ma jeszcze południa, czy raczej pozostać przy herbacie? Jaki komunikat przekaże, dokonując wyboru? Czy Robert wykaże się taką przebiegłością, żeby przygotować Linneę na cios związany z fiaskiem jej projektu? Co ma zrobić Trine, gdy jej nabrzmiałe piersi zamieniają się w „pornowrzody”, a laktator nie działa? Sporo tu ironicznego dystansu, choć niepozbawionego ciepła. Widać go na każdej płaszczyźnie tekstu, na przykład w rozbudowanych, ale raczej niejasnych charakterystykach: „A więc kim jesteś, Kåre? Jeśli mu się przyjrzymy, wiedząc, że ma czterdzieści trzy lata i zobaczymy, że włożył dżinsy, bluzę z kapturem i nowe adidasy, możemy pomyśleć, że desperacko próbuje wydawać się młodszy, niż jest w rzeczywistości. Albo możemy pomyśleć, że nie przejmuje się tym, że wygląda, jakby desperacko próbował wydawać się młodszy, niż jest; lubi nosić bluzy z kapturem. Nie dba o to, że przez to może wyglądać, jakby przechodził kryzys wieku średniego. Bluzy z kapturem odzwierciedlają to, kim jest i kim zawsze był. Nie nosi koszuli i garnituru. To by mu nigdy nie przyszło do głowy. Jeśli to znaczy, że będzie musiał pójść na jakiś pogrzeb w dżinsach i bluzie z kapturem, to niech tak będzie. Należy zaznaczyć, że nowe adidasy nie do końca pasują do wizerunku Kårego; woli, by wszystko wyglądało na używane, a nawet znoszone”. Widać ów dystans także sposobie opowiadania o kolejnych zdarzeniach: „Jest rok 1998 i Viggo jedzie na pogrzeb swojej babci. Właśnie widowiskowo zderzył się ze stojakiem na rowery, przeleciał nad kierownicą i uderzył szczęką o znak »droga bez przejazdu« tak mocno, że wybił sobie obluzowany złoty ząb, który wylatuje mu z ust. Śledzimy krótki lot złotego zęba, jak wpada między pręty studzienki kanalizacyjnej. A oto, co stanie się później z tym zębem: długimi podziemnymi kanałami popłynie do morza. Tam zostanie połknięty przez łososia kierującego się w stronę Grenlandii, któremu wydaje się, że znalazł smakowity kąsek. Łosoś w końcu zostanie złapany i trafi na ladę z rybami, a tam błysk przykuje uwagę kogoś, kto stanie się bardzo ważny dla Vigga pewnego styczniowego dnia dziesięć lat później. Ale zanim to się stanie, zloty ząb będzie lśnił w brzuchu łososia pływającego w morzu, a przedtem Viggo musi spaść z roweru”.\nGunnhild Øyehaug snuje kolejne opowieści brawurowo, zupełnie nie licząc się z prawdopodobnymi oczekiwaniami czy przyzwyczajeniami czytelnika. Często świadomie zdaje się ubierać swoich bohaterów w banalne, zdawałoby się, historie (na przykład romansowe – Sigrid przypadkiem spotyka pisarza, który ją zafascynował, Viggo i Elida wpadają na siebie po latach, aby przeżyć wielkie spóźnione love story). Wątki się rwą, sprawy błahe rozrastają się tu w słowach, zostają opisane detalicznie. W sceny dotyczące jednego bohatera „wtrąca się” narrator relacjonujący, co akurat dzieje się z innym. Mieszają się perspektywy czasowe. Realizm sąsiaduje z groteską. Pojawiają się rozdziały, które na pozór nie mają nic wspólnego z fabułą lub zdają się pozbawione większego znaczenia (list do Sophii Coppoli, opis wizyty staruszki w sklepie cynamonowym, przedstawienie morsów nurkujących po małże, rozważania na temat natury snów). Ukoronowaniem tej zabawy z czytelnikiem są uwagi końcowe, w których norweska pisarka podaje odnośniki bibliograficzne, a następnie streszcza dalsze losy jednej z bohaterek, aby w końcu w przypisie oddać głos osobliwym narratorkom, których tożsamość do ostatnich zdań pozostawała tajemnicą. Powtórzę – brzmi to jak żart, ale tkwi w tym zamysł, a opowieść hipnotyzuje. Chce się w nią wgłębiać, śledzić kolejne pomysły tropy i literackie nawiązania – być może ze względu na samą drapieżną i świeżą narrację.\nByć może tę książkę należałoby potraktować jak wyrafinowaną literacką zabawę, a jednak i to byłoby za proste – bo i w takim niecodziennym ujęciu Øyehaug przedstawia dużo prawdy o współczesnym świecie. O tym, że każdy drobny wybór niesie ze sobą konsekwencje. O tym, że często żyje się w cieniu schematów – również kształtowanych przez kulturę (świetnie zostało to ukazane na przykładzie skłonnej do autoanalizy Sigrid, tutaj rozgoryczonej samotnością: „Gdyby to był film, byłabym nieszczęśliwą zamkniętą w sobie postacią – myśli Sigrid i w tym momencie wydarzyłoby się coś, co zmieniłoby jej życie [tak w org. – M. P. Urbaniak]. Gdyby nosiła okulary i aparat na zęby, w tym momencie zjawiłby się ktoś, kto nauczyłby ją robić sobie makijaż i nosić szkła kontaktowe, a ktoś inny zrobiłby jej piękną fryzurę. Gdyby była postacią, która przez cale życie mieszkałaby z matką w mieszkaniu wyglądającym jak z lat sześćdziesiątych, wydarzyłoby się coś, co postawiłoby całe jej życie na głowie, być może jej matka by umarła, a ona musiałaby zabrać tę dziwną niemodną siebie w świat i przejść wszystkie przemiany, które sprawiają, że jakąś postać ciekawie się ogląda na srebrnym ekranie”). Relacje zobrazowane w powieści są trudne, ponieważ człowiek pozostaje zamkniętą dla innych indywidualnością. Idąc dalej tym tropem: światy dwóch jednostek mogą się przenikać tylko na zasadzie kolizji. To musi rodzić frustracje i rozczarowania.\nSporo w tej książce symboli, ale bodaj najważniejszym jest fulguryt – twór powstały na skutek uderzenia pioruna o piasek. Według interpretacji jednego z bohaterów, powieść jako nowa forma rodzi się, gdy indywidualna perspektywa (ów piorun) uderza w epos (piasek). Z taką, przedstawioną nieco ironicznie, sytuacją mamy do czynienia właśnie w „Czekaj, mrugaj”. Postaci poprzez swoje przekonania, działania, nawet te najdrobniejsze, kształtują same siebie i świat, a w konsekwencji również opowieść.\nPierwszym uczuciem, jakie może towarzyszyć czytelnikowi, gdy rozpoczyna lekturę „Czekaj, mrugaj”, jest pełne niedowierzania zdumienie. A jednak ta książka szybko przekonuje do siebie, chce się ją poznać na jej własnych (wywrotowych) zasadach. Gunnhild Øyehaug inteligentnie bawi się literaturą i proponuje czytelnikowi wyrafinowaną grę, której trudno się oprzeć.\nGunnhild Øyehaug, „Czekaj, mrugaj”. Przeł. Anna Krochmal i Robert Kędzierski. Wydawnictwo Pauza. Warszawa 2019.