Alloszczur :: Zobacz temat - Zapalenie płuc\nAlloszczur Strona Główna » Szczury » Leczenie » Zapalenie płuc\nSob Sty 13, 2007 15:36\t Zapalenie płuc\nWysłany: Nie Lis 19, 2006 00:17 Zapalenie płuc\nZakładam temat, aby wszyscy wiedzieli że objawy zapalenia płuc bardzo szybko postępują i tylko w początkowym okresie choroby (przy nastroszonej sierści, kichaniu i świszczącym oddechu, najpóźniej przy gorączce) leczenie antybiotykiem daje efekty...później żeby nie męczyć i nie stresować zwierzątka lepiej jest je według mnie uśpić.\nMoja Mysza była leczona na alergię i szpikowana zastrzykami. Pewnie przez utratę odporności i podanie Plicantu dostała wysokiej gorączki (objawiającej się czerwonym gorącym ogonem, noskiem i bardzo dużym pragnieniem (200ml na dobę) i częstym oddawaniem moczu\nPani goktor nie chciała jej dać antybiotyku bo to było jakieś dwa ni po zastrzyku z Policantu i zaleciła tyko witaminę C.\nPo pozornym polepszeniu kondycji, niestety 2 dni później Mysza nawet serka żółtego nie chciała jeść... zlizywała z palca jedzenie tylko płynne. Zauważyłam świszczenie i chrapanie w oddechu. A na uchu pojawiła się najpierw taka czerwona plamka, która z godziny na godzinę robiła się coraz bardziej fioletowa. Pani weterynarz powiedziała mi, że nie jest z nią dobrze, bo na uszku zrobiła się martwica. Mysza dostała jakiś antybiotyk w zastrzyku i miałam z nią przyjść następnego dnia na kolejny zastrzyk lub do uśpienia.\nByłam już pogodzona z tą myślą bo naprawdę jej stan się pogarszał z godziny na godzinę, ale jeżeli weterynarz proponuje zaczekać to miałam nadzieję, że jeszcze wyzdrowieje.\nW ogóle przez cały ten czas Mysza była bardzo żywa jak zwykle, tylko nie jadła i ostatniego dnia przestała już w ogóle pić schudła przez te kilka dni okropnie (ważyła tylko15g)... Była bardzo słaba siedziała w jednym miejscu przez jakieś 10 minut, żeby zrobić bardzo energiczne 5 kroków i nawet lekki bieg jak gdyby nigdy nic i znów odpocząć... Zauważyłam, że kładzie się na gołej podłodze i ma ciągle otwarty pyszczek (pewnie nie mogła oddychać), doczytałam na stronie rats behavior&biology, że martwice narządów wewnętrznych a czasem i zewnętrznych są ostatnią fazą zapalenia płuc. Wtedy zaczęłam żałować, że jej nie uśpiłam... Na następny dzień poszłam z Myszą nadal ruchliwą tyle że zmęczoną do weterynarza, wcześniej zauważyłam, że robi się jakaś taka zimna, a u weterynarza, żyłki które prześwitywały jej przez skórę ogona i ciałka na grzbiecie zamiast czerwone robią się niebieskie... końcówkę ogona miała całą siną i zimną... Już pukałam do drzwi bez, żeby wejść bez kolejki i prze przypadek podrażniłam jej wąsika na nosie... i Mysza chciała kichnąć i nie mogła później złapać powietrza i tego już nie będę opisywała, ale udusiła mi się na ręku w drzwiach gabinetu\nWszystko trwało 5 lub 6 dni, więc nie ignorujcie żadnych niepokojących różnic w zachowaniu waszych ogonów.\nWysłany: Pon Lis 20, 2006 22:14\nBardzo Ci współczuję. Dla Myszy [']\nJa opiszę chorobę Skrętki - dziś jesteśmy po ostatniej wizycie u weta. Na początku zero objawów, w piątek po południu wyszłam z domu i kiedy wróciłam Skrętka "gruchała", miała nastroszoną sierść, przymknięte oczka, rozkładała się na kratkach tak jakby było jej gorąco. Siedziałam z nią do 3, kiedy to usnęła i przestała tak strasznie charczeć. W sobotę rano poszłyśmy do weta, zapisał Enrobioflox 0,3ml (Skręt waży ok. 350 gram) na 10 dni (ustaliliśmy to w miarę wspólnie). Stanowcza poprawa była po 3 dniach, ale kontynuowaliśmy leczenie do 9 zastrzyku. Dziś została osłuchana i wypisana bez ostatniej kłujki Powikłania - martwica po pierwszym zastrzyku, spora - wielkości 1 grosza, później zastrzyki robił inny wet nie było martwicy, a ostatnie 2 zastrzyki ten pierwszy i znowu ranki, ale na szczęście już niewielkie, chociaż kawałek futerka "wisi". Także udało mi się wyleczyć Skrętkę i jestem szczęśliwa\nWysłany: Wto Lis 21, 2006 21:10\nfalka, trzymam kciuki za Twoją Skrętkę.\nWiem, jak paskudna to choroba - straciłam juz w ten sposób 5 szczurów.\nAle walczyliśmy dzielnie i ogony nie poddawały sie całe miesiące (antybiotyki - Baytril głównie, Ceclor też, zdjęcia RTG, sterydy...).\nMarunia miał przerwę w dostawaniu antybiotyków prawie 6 miesięcy! Inne ogony podobnie. Choróbsko było uparte, ale my też byliśmy! Wywalczyliśmy swój kawałek życia.\nWysłany: Wto Lis 21, 2006 21:19\nDziękuję Palatinko, dodatkowo oba maluchy dostały Scanomune na wzmocnienie no i na szczęście Oczko się nie zaraziła!\nWysłany: Wto Lis 21, 2006 23:42\nfalka, ja też będę trzymała kciuki za szczurzynkę Dzielna dziewczynka\nAHa, i scano to bardzo bardzo dobry pomysł, podawaj to jak najdłużej.\nWysłany: Wto Lis 21, 2006 23:46\nMyślę, że teraz po skończonej kuracji przydałby się też lakcid. Jak myślicie? Ogólnie rozpieszczam ją, dostaje ciągle gerberki\nWysłany: Śro Lis 22, 2006 00:28\nfalka, Lakcid powinno podawać się w czasie całej antybiotykoterapii, ale jeśli nie podawałaś to daj teraz.\nPomoże w odbudowaniu flory bakteryjnej\nWysłany: Śro Lis 22, 2006 10:40\nmarchewa, lakcid można podawać w trakcie lub po antybiotykoterapii. do tej pory podawałam scano, więc już nie chciałam wszystkiego mieszać.\nJakie znaczenie ma to, że LAKCID jest oporny na wiele antybiotyków?\nOznacza to, że szczepy zawarte w produkcie LAKCID nie giną w obecności antybiotyków, a więc LAKCID może być przyjmowany razem z antybiotykiem o każdej porze, skutecznie chroniąc przed ubocznymi następstwami kuracji antybiotykowej.\nWysłany: Śro Lis 22, 2006 11:04\na więc LAKCID może być przyjmowany razem z antybiotykiem o każdej porze, skutecznie chroniąc przed ubocznymi następstwami kuracji antybiotykowej.\nSłyszałam o tym. Ale słyszałam, że bezpieczniej jest podawać przynajmniej w godzinę po antybiotyku. Na pewno nie zaszkodzi, a przynajmniej nie będzie niemiłej niespodzianki.\nteraz po skończonej kuracji przydałby się też lakcid.\nJa zawsze dawałam Lakcid w czasie antybiotykoterapii oraz po niej do momentu "wyregulowania" kupek. W razie upartego rozwolnienia można dawać Enteroferment. Lek ten mozna odawac również w czasie antybiotykoterapii zamiast Lakcidu. Wychodzi taniej.\nWysłany: Nie Lis 26, 2006 01:45\nFalka mam nadzieję, że z Twoimi ogonkami będzie dobrze... trzymam kciuki\nWysłany: Pią Maj 11, 2007 11:10\nJakiś czas temu zwróciłam uwagę na dość znaczny spadek wagi u Eldira. Choć spokojnie można to było wytłumaczyć odstawieniem białka [Eldir dość łatwo się przebiałcza], to jednak mnie to nie przekonało i zdecydowałam się na rutynową kontrolę. Przy okazji na kontrolę wysłałam również Lokiego. Okazało się, że intuicja dobrze mi podpowiedziała - oba szczurki miały nieznaczne zmiany w dolnych drogach oddechowych. Ze względu na wiek Lokiego podano Ditrivet 120 - 1/20 tabletki dla Lokiego i 1/15 dla Eldira.\nPo 7 dniach skontrolowaliśmy stan zdrowia całego stada - wiadomo, że z płucami nie ma żartów. Eldir nie ma śladu infekcji. Loki niestety nadal ma ślady szmerów w płucach. Dostał Oxyvet 5,5 kreski na insulinówkę 40, Mały dostaje [podobnie jak reszta stada] beta glukan i witaminy. Loki dodatkowo dostaje lakcid. Dziś postanowiłam dodać do diety Lokiego witaminę C w postaci cebionu. Loki wygląda zdrowo - ma apetyt, tyje i rośnie jak każdy szczur w jego wieku. Obecnie ustały objawy oddechowe, ale wydaje mi się, że mały ma katar. Mimo wszystko traktuję to jako poprawę. Poczekamy jeszcze kilka dni, żeby oxyvet mógł zadziałać.\nPani doktor i my sądzimy, że mały rozchorował się w wyniku stresu i przenoszenia w trakcie przeprowadzki Całe stado jest osłabione, a Loki dodatkowo jest najmłodszy.\nWysłany: Pią Maj 11, 2007 16:47\nJejuchna... to niech szybko zdrowieje bo braciszek Loginek się martwi\nWysłany: Pią Maj 11, 2007 17:44\nAngelsDream, u nas właśnie Lenin ma zapalenie płuc. Zauważyłam u niego najpierw gorszy nastrój i apetyt kilka dni temu, co przypisałam początkowo zmianami w ustalaniu hierarchii z dość mocno upierdliwym Lutrem. Jednak w środę zobaczyłam, że boczki Leninka falują, futerko lekko nastroszone i ogólnie widać, że coś mu jest. Obecnie mamy trzeci dzień leczenia - mały dostaje enroxil, oraz metacam, plus scano, vibovit. Jest widoczna poprawa, Leninek już weselszy, oddech spokojniejszy i nawet na ucho słyszę, że mniej "gada".\nPamiętajcie, że to się może rozwinąć bardzo szybko i należy szybko interweniować.\nWysłany: Pią Maj 11, 2007 17:47\nU nas było tak, że nawet boczki jeszcze nie falowały, więc interwencja była naprawdę szybka tylko dobraliśmy zły lek.\nWysłany: Pią Maj 11, 2007 17:49\nAngelsDream, u Lenina boczki zaczęły falować zaraz po tym, jak pogorszył mu się humor, następnego dnia praktycznie. Z tego co czytałam, cholerstwo potrafi się po cichu rozwijać i uderzyć tak jak u nas Trzymam kciuki za Eldira, żeby nie wróciło paskudztwo\nStrona wygenerowana w 1.44 sekundy. Zapytań do SQL: 13


publikacja 05.07.2013 12:00\nPapież Franciszek ogłosił encyklikę "Światło Wiary" - publikujemy pełny tekst.\nPapież Franciszek\tCasa Rosada / CC 2.0\n1. ŚWIATŁO WIARY: tym wyrażeniem tradycja Kościoła nazwała wielki dar przyniesiony przez Jezusa, który tak oto przedstawia się w Ewangelii św. Jana: «Ja przyszedłem na świat jako światłość, aby nikt, kto we Mnie wierzy, nie pozostawał w ciemności» (J 12, 46). Również św. Paweł wyraża się tymi słowami: «Albowiem Bóg, Ten, który rozkazał ciemnościom, by zajaśniały światłem, zabłysnął w naszych sercach» (2 Kor 4, 6). W świecie pogańskim, spragnionym światła, rozwinął się kult boga Słońca, Sol invictus, przyzywanego o świcie. Choć słońce wstawało codziennie, wiadomo było, że nie potrafi swym światłem ogarnąć całej egzystencji człowieka. Słońce nie oświeca bowiem całej rzeczywistości; jego promień nie potrafi przeniknąć w mroki śmierci, gdzie ludzkie oko zamyka się na jego światło. «Nie spotkano nigdy nikogo – twierdzi św. Justyn Męczennik – gotowego umrzeć za swą wiarę w słońce». Chrześcijanie, świadomi, jak wielki horyzont otwiera przed nimi wiara, nazywali Chrystusa prawdziwym słońcem, «którego promienie dają życie». Do Marty, opłakującej śmierć brata Łazarza, Jezus mówi: «Czyż nie powiedziałem ci, że jeśli uwierzysz, ujrzysz chwałę Bożą?» (J 11, 40). Kto wierzy, widzi; widzi dzięki światłu oświecającemu cały przebieg drogi, ponieważ przychodzi ono do nas od zmartwychwstałego Chrystusa, niezachodzącej nigdy gwiazdy porannej.\n2. Jednakże kiedy mówimy o tym świetle wiary, możemy spotkać się z zastrzeżeniem ze strony współczesnych nam ludzi. W nowożytnej epoce uznano, że takie światło mogło wystarczyć starożytnym społeczeństwom, ale nie jest potrzebne w nowych czasach, kiedy człowiek stał się dojrzały, szczyci się swoim rozumem, pragnie w nowy sposób badać przyszłość. W tym sensie wiara jawiła się jako światło iluzoryczne, przeszkadzające człowiekowi w odważnym zdobywaniu wiedzy. Młody Nietzsche zachęcał swoją siostrę Elżbietę, by podjęła ryzyko, przemierzając «nowe drogi [...] w niepewności autonomicznego posuwania się naprzód». I dodawał: «W tym punkcie rozchodzą się drogi ludzkości: jeśli chcesz osiągnąć pokój duszy i szczęście, to wierz, ale jeśli chcesz być uczniem prawdy, wówczas badaj». Wierzenie rzekomo przeciwstawia się poszukiwaniu. Wychodząc z tego założenia, Nietzsche będzie krytykował chrześcijaństwo za to, że pomniejszyło zasięg ludzkiej egzystencji, pozbawiając życie nowości i przygody. Wiara stanowiłaby więc iluzję światła, utrudniającą nam, ludziom wolnym, drogę ku przyszłości.\n5. Przed swoją męką Pan zapewniał Piotra: «Ja prosiłem za tobą, żeby nie ustała twoja wiara» (Łk 22, 32). Następnie polecił mu, by «utwierdzał braci» w tej właśnie wierze. Świadomy zadania powierzonego Piotrowi, Benedykt XVI zechciał ogłosić obecny Rok Wiary, czas łaski, pomagający nam doświadczyć wielkiej radości, jaką daje wiara, ożywić poznanie szerokich horyzontów, jakie odsłania wiara, by ją wyznawać w jej jedności i w pełni, wierni pamięci Pana, umacniani Jego obecnością i działaniem Ducha Świętego. Przeświadczenie wiary, która czyni życie wielkim i pełnym, skoncentrowane na Chrystusie i mocy Jego łaski, ożywiało posłannictwo pierwszych chrześcijan. W Aktach męczenników czytamy taki dialog rzymskiego prefekta Rusticusa z chrześcijaninem Hieraxem: «Gdzie są twoi rodzice?» – pytał sędzia męczennika, a ten odpowiedział: «Naszym prawdziwym ojcem jest Chrystus, a naszą matką wiara w Niego». Dla tych chrześcijan wiara jako spotkanie z Bogiem żywym objawionym w Chrystusie, była «matką», ponieważ wydawała ich na światło dzienne, rodziła w nich Boże życie, nowe doświadczenie, pełną blasku wizję życia, dlatego byli gotowi złożyć do końca publiczne świadectwo.\n6. Rok Wiary rozpoczął się w 50. rocznicę otwarcia Soboru Watykańskiego II. Ta zbieżność pozwala nam dostrzec, że Vaticanum II był Soborem o wierze, ponieważ wezwał nas, byśmy w centrum naszego życia kościelnego i osobistego postawili prymat Boga w Chrystusie. Kościół nie zakłada bowiem nigdy wiary jako faktu oczywistego, lecz jest świadomy, że ten Boży dar trzeba karmić i umacniać, by nadal wskazywał mu drogę. Sobór Watykański II ukazał blask wiary w ludzkim doświadczeniu, przemierzając tym samym drogi współczesnego człowieka. W ten sposób stało się jasne, że wiara ubogaca ludzkie istnienie we wszystkich jego wymiarach.\n10. Tym, co ma zrobić Abraham, jest powierzenie się Słowu. Wiara rozumie, że słowo, rzecz pozornie krótkotrwała i ulotna, gdy wypowiedziane jest przez Boga wiernego, staje się rzeczą najbardziej pewną i niewzruszoną ze wszystkich, tym, co sprawia, że możliwa jest nasza dalsza wędrówka w czasie. Wiara przyjmuje to Słowo jako mocną skałę, na której można budować jak na solidnych fundamentach. Dlatego w Biblii wiara jest określona hebrajskim słowem ‘emûnah, pochodzącym od czasownika ’amàn, którego rdzeń znaczy «podtrzymać». Pojęcie ‘emûnah może oznaczać zarówno wierność Boga, jak i wiarę człowieka. Człowiek wierny otrzymuje siłę, powierzając się w ręce Boga wiernego. Nawiązując do obu znaczeń tego słowa – obecnych również w odpowiadających im wyrazach: greckim (pistòs) i łacińskim (fidelis) – św. Cyryl Jerozolimski podkreśla godność chrześcijanina, który otrzymuje to samo imię co Bóg: jeden i drugi nazywani są «wiernymi». Św. Augustyn tak to wyjaśnia: «Człowiek wierzy obietnicom Boga. Bóg wierny spełnia to, co przyrzekł człowiekowi».\n13. Historia Izraela ukazuje nam również pokusę niewiary, której lud wielokrotnie ulegał. Przeciwieństwo wiary jawi się tutaj jako bałwochwalstwo. Gdy Mojżesz rozmawia z Bogiem na Synaju, lud nie potrafi znieść tajemnicy ukrytego oblicza Bożego, nie potrafi wytrzymać czasu oczekiwania. Wiara ze swej natury wymaga wyrzeczenia się chęci natychmiastowego posiadania, jakie zdaje się ofiarować widzenie, jest zaproszeniem, by otworzyć się na źródło światła, szanując tajemnicę Oblicza, które zamierza objawić się osobiście i w odpowiednim czasie. Martin Buber przytaczał definicję bałwochwalstwa, podaną przez rabina z Kocka. Z bałwochwalstwem mamy do czynienia wówczas, «gdy zwraca się pełne szacunku oblicze do oblicza, które nie jest obliczem». Zamiast wierzyć w Boga, człowiek woli czcić bożka, którego oblicze można utrwalić i którego pochodzenie jest znane, bo został przez nas uczyniony. W przypadku bożka nie ma niebezpieczeństwa ewentualnego powołania, które wymagałoby wyrzeczenia się własnego poczucia bezpieczeństwa, ponieważ bożki «mają usta, ale nie mówią» (Ps 115, 5). Rozumiemy więc, że bożek jest pretekstem do tego, by postawić samych siebie w centrum rzeczywistości, adorując dzieło własnych rąk. Człowiek, gdy traci zasadnicze ukierunkowanie, które spaja jego życie, gubi się w wielorakości swoich pragnień. Wzbraniając się przed oczekiwaniem na czas obietnicy, rozprasza się na tysiące chwil swojej historii. Dlatego bałwochwalstwo jest zawsze politeizmem, poruszaniem się bez celu od jednego pana do drugiego. Bałwochwalstwo nie wskazuje jednej drogi, lecz wiele szlaków, które nie prowadzą do wyraźnego celu, a raczej tworzą labirynt. Kto nie chce zawierzyć się Bogu, zmuszony jest słuchać głosów wielu bożków, wołających do niego: «Zdaj się na mnie!» Wiara, ponieważ związana jest z nawróceniem, jest przeciwieństwem bałwochwalstwa; jest odsuwaniem się od bożków, by powrócić do Boga żywego dzięki osobistemu spotkaniu. Wierzyć to znaczy powierzyć się miłosiernej miłości, która zawsze przyjmuje i przebacza, wspiera i ukierunkowuje egzystencję, okazuje się potężna w swej zdolności prostowania wypaczeń naszej historii. Wiara polega na gotowości otwarcia się na wciąż nową przemianę dokonywaną przez Boże wezwanie. Oto paradoks: zwracając się nieustannie do Pana, człowiek znajduje stałą drogę, co uwalnia go od chaotycznych ruchów, do jakich zmuszają go bożki.\n14. W wierze Izraela pojawia się także postać Mojżesza, pośrednika. Lud nie może oglądać oblicza Boga. To Mojżesz rozmawia z Jahwe na górze i przekazuje wszystkim wolę Pana. Dzięki tej obecności pośrednika Izrael nauczył się wędrować zjednoczony. Akt wiary pojedynczego człowieka wpisuje się we wspólnotę, we wspólne «my» ludu, który w wierze jest jakby jednym człowiekiem, «synem moim pierworodnym», jak Bóg nazwie całego Izraela (por. Wj 4, 22). Pośrednictwo nie staje się przeszkodą, lecz otwarciem: w spotkaniu z innymi kierujemy spojrzenie ku przerastającej nas prawdzie. J. J. Rousseau skarżył się, że nie może osobiście zobaczyć Boga: «Iluż ludzi między Bogiem a mną!» «Czy to takie proste i naturalne, że Bóg poszedł do Mojżesza, żeby mówić do Jeana Jacques’a Rousseau?». Biorąc za punkt wyjścia indywidualistyczną i ograniczoną koncepcję poznania, nie można zrozumieć sensu pośrednictwa, tej zdolności uczestniczenia w wizji drugiego człowieka, dzielenia się poznaniem, będącym poznaniem właściwym miłości. Wiara jest bezinteresownym darem Boga, który wymaga pokory i odwagi, by zaufać i zawierzyć się, i w ten sposób dostrzec świetlaną drogę spotkania między Bogiem i ludźmi, historię zbawienia.\n15. «Abraham [...] rozradował się z tego, że ujrzał mój dzień – ujrzał [go] i ucieszył się» (J 8, 56). Zgodnie z tymi słowami Jezusa, wiara Abrahama kierowała się ku Niemu, była w pewnym sensie antycypowaną wizją Jego tajemnicy. Tak pojmuje to św. Augustyn, gdy twierdzi, że Patriarchowie zbawili się w wierze, nie w wierze w Chrystusa, który już przyszedł, ale w wierze w nadchodzącego Chrystusa, w wierze skierowanej ku przyszłemu wydarzeniu Jezusa. Wiara chrześcijańska skoncentrowana jest na Chrystusie, jest wyznawaniem, że Jezus jest Panem i że Bóg wskrzesił Go z martwych (por. Rz 10, 9). Wszystkie wątki Starego Testamentu zbiegają się w Chrystusie, On staje się ostatecznym «tak» dla wszystkich obietnic, fundamentem naszego ostatecznego «Amen», powiedzianego Bogu (por. 2 Kor 1, 20). Historia Jezusa jest pełnym objawieniem wiarygodności Boga. Jeśli Izrael wspominał wielkie dzieła miłości Bożej, które stanowiły centrum jego wyznania i otwierały wzrok jego wiary, obecnie życie Jezusa jawi się jako miejsce ostatecznej interwencji Boga, najwyższy przejaw Jego miłości do nas. W Jezusie Bóg nie kieruje do nas dodatkowego słowa, pośród tylu innych, ale swoje odwieczne Słowo (por. Hbr 1, 1-2). Bóg nie mógł dać nam większej gwarancji, by nas zapewnić o swojej miłości, jak przypomina nam św. Paweł (por. Rz 8, 31-39). Tak więc wiara chrześcijańska jest wiarą w Miłość pełną, w jej skuteczną moc, w jej zdolność przemieniania świata i wyjaśniania czasu: «Myśmy poznali i uwierzyli miłości, jaką Bóg ma ku nam» (1 J 4, 16). W miłości Bożej, objawionej w Jezusie, wiara dostrzega fundament, na którym opiera się rzeczywistość i jej ostateczne przeznaczenie.\n16. Najwyższym dowodem wiarygodności miłości Chrystusa jest Jego śmierć za człowieka. Jeśli oddanie życia za przyjaciół jest najwyższym dowodem miłości (por. J 15, 13), Jezus ofiarował swoje za wszystkich, również za tych, którzy byli nieprzyjaciółmi, by w ten sposób przemienić serce. Oto dlaczego ewangeliści godzinę Krzyża postrzegali jako szczytowy moment spojrzenia wiary: w tej godzinie jaśnieje blask wielkości i głębi Bożej miłości. Św. Jan tutaj umieści swoje uroczyste świadectwo, gdy wraz z Matką Jezusa patrzy na Tego, którego przebili (por. J 19, 37): «Zaświadczył to ten, który widział, a świadectwo jego jest prawdziwe. On wie, że mówi prawdę, abyście i wy wierzyli» (J 19, 35). W swoim dziele Idiota F. M. Dostojewski wkłada w usta bohatera, księcia Myszkina, patrzącego na obraz martwego Chrystusa w grobie, dzieło Hansa Holbeina młodszego następujące słowa: «Z powodu tego obrazu ktoś mógłby stracić wiarę». Obraz ukazuje bowiem w sposób bardzo brutalny niszczące skutki działania śmierci na ciele Chrystusa. A jednak to właśnie przez kontemplowanie śmierci Jezusa umacnia się wiara, otrzymując olśniewające światło, gdy jawi się ona jako wiara w Jego niewzruszoną miłość ku nam, zdolną wejść w śmierć, aby nas zbawić. Jest rzeczą możliwą wierzyć w tę miłość, która nie uchyla się od śmierci, aby pokazać, jak bardzo mnie kocha; jej bezgraniczność przezwycięża wszelkie podejrzenia i pozwala nam w pełni zawierzyć się Chrystusowi.\n19. Wychodząc od tego uczestnictwa w sposobie patrzenia Jezusa, apostoł Paweł w swoich pismach dał nam opis życia człowieka wierzącego. Wierzący, przyjmując dar wiary, zostaje przemieniony w nowe stworzenie. Otrzymuje nowe istnienie, istnienie synowskie, staje się synem w Synu. «Abba – Ojciec» jest najbardziej charakterystycznym słowem doświadczenia Jezusa, które staje się centrum doświadczenia chrześcijańskiego (por. Rz 8, 15). Życie w wierze, jako życie synowskie, jest uznaniem pierwotnego i radykalnego daru, będącego u podstaw egzystencji człowieka, i można je wyrazić w zdaniu św. Pawła, skierowanym do Koryntian: «Cóż masz, czego byś nie otrzymał?» (1 Kor 4, 7). To właśnie stanowi kontekst polemiki św. Pawła z faryzeuszami, dyskusji na temat zbawienia przez wiarę albo przez uczynki prawa. Św. Paweł odrzuca postawę człowieka pragnącego usprawiedliwić samego siebie przed Bogiem poprzez własne uczynki. Taki człowiek, nawet jeśli zachowuje przykazania, nawet jeśli pełni dobre uczynki, stawia w centrum siebie i nie uznaje, że źródłem dobroci jest Bóg. Kto tak postępuje, kto chce być źródłem własnej sprawiedliwości, widzi, że szybko ona się wyczerpuje, oraz odkrywa, że nie może nawet dochować wierności prawu. Zamyka się w sobie, izolując się od innych, a przede wszystkim od Pana, dlatego jego życie staje się daremne, jego uczynki jałowe, jest niczym drzewo z dala od wody. Św. Augustyn tak to wyraża swoim precyzyjnym i sugestywnym językiem: «Ab eo qui fecit te noli deficere nec ad te» – «od Tego, który cię uczynił, nie oddalaj się, nawet zmierzając do siebie». Gdy człowiek myśli, że znajdzie samego siebie oddalając się od Boga, jego egzystencja okazuje się porażką (por. Łk 15, 11-24). Początkiem zbawienia jest otwarcie się na coś, co poprzedza, na pierwotny dar potwierdzający życie i zachowujący przy życiu. Jedynie otwierając się na ten początek i uznając go, możemy być przemienieni, pozwalając, by dokonywało się w nas zbawienie, a życie stawało się płodne, pełne dobrych owoców. Zbawienie przez wiarę polega na uznaniu prymatu Bożego daru, jak to ujmuje św. Paweł: «Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga» (Ef 2, 8).\n22. W ten sposób życie z wiary staje się życiem kościelnym. Kiedy św. Paweł mówi chrześcijanom w Rzymie o jednym ciele, jakie wszyscy wierzący stanowią w Chrystusie, wzywa ich, by się nie chełpili; każdy powinien natomiast oceniać siebie «według miary, jaką Bóg każdemu w wierze wyznaczył» (Rz 12, 3). Wierzący uczy się patrzeć na samego siebie, biorąc za punkt wyjścia wyznawaną wiarę. Postać Chrystusa jest zwierciadłem, w którym odkrywa własny obraz. A ponieważ Chrystus zawiera w sobie wszystkich wierzących, tworzących Jego ciało, chrześcijanin pojmuje siebie w tym ciele, w pierwotnej relacji do Chrystusa i do braci w wierze. Obraz ciała bynajmniej nie sprowadza wierzącego do prostej części anonimowej całości, do zwykłego elementu wielkiego mechanizmu, lecz podkreśla raczej życiową więź Chrystusa z wierzącymi i wszystkich wierzących między sobą (por. Rz 12, 4-5). Chrześcijanie stanowią «jedno» (por. Ga 3, 28), nie tracąc swojej indywidualności, a w służbie innym każdy zyskuje do końca własne życie. Wtedy staje się zrozumiałe, dlaczego poza tym ciałem, poza tą jednością Kościoła w Chrystusie, poza Kościołem, który – zgodnie ze słowami Romana Guardiniego – «jest historycznym nośnikiem pełnego spojrzenia Chrystusa na świat», wiara traci swoją miarę, nie znajduje już swojej równowagi, wystarczającej przestrzeni, by się utrzymać. Wiara z konieczności ma formę kościelną, wyznawana jest z wnętrza ciała Chrystusa jako konkretna komunia wierzących. Właśnie z tej kościelnej przestrzeni otwiera ona poszczególnych chrześcijan na wszystkich ludzi. Słowo Chrystusa, gdy zostaje wysłuchane, mocą swojego dynamizmu przekształca się w chrześcijaninie w odpowiedź, i staje się z kolei słowem wypowiadanym, wyznaniem wiary. Św. Paweł twierdzi: «Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do sprawiedliwości, a wyznawanie jej ustami – do zbawienia» (Rz 10, 10). Wiara nie jest sprawą prywatną, indywidualistycznym pojęciem, subiektywną opinią, lecz rodzi się ze słuchania, a jej przeznaczeniem jest wypowiedzieć się, stać się głoszeniem. «Jakże mieli uwierzyć w Tego, którego nie słyszeli? Jakże mieli usłyszeć, gdy im nikt nie głosił?» (Rz 10, 14). Wiara zatem działa w chrześcijaninie, poczynając od przyjętego daru, od Miłości, która przyciąga do Chrystusa (por. Ga 5, 6) i czyni uczestnikami drogi Kościoła, pielgrzymującego do spełnienia. Dla przemienionego w ten sposób człowieka otwiera się nowy sposób widzenia, wiara staje się światłem dla jego oczu.\n23. Jeżeli nie uwierzycie, nie zrozumiecie. W taki sposób tłumaczone są słowa Izajasza, skierowane do króla Achaza, w greckiej wersji Biblii hebrajskiej, w tłumaczeniu Septuaginty zrealizowanym w Aleksandrii Egipskiej. Tak zatem sprawa poznania prawdy została postawiona w centrum wiary. Jednakże w tekście hebrajskim czytamy coś innego. Prorok mówi w nim do króla: «Jeżeli nie uwierzycie, nie ostoicie się». Mamy tu do czynienia z grą słów z dwiema formami czasownika ’amàn: «uwierzycie» (ta’aminu) oraz «ostoicie się» (te’amenu). Król przestraszony potegą swoich nieprzyjaciół, szuka bezpieczeństwa, jakie może mu zapewnić przymierze z wielkim imperium asyryjskim. Wówczas prorok wzywa go, by polegał tylko na prawdziwej skale, która się nie chwieje – Bogu Izraela. Ponieważ Bóg jest wiarygodny, jest rzeczą rozsądną wierzyć w Niego, budować własne bezpieczeństwo na Jego słowie. Tego Boga Izajasz nieco dalej nazwie dwa razy «Bogiem-Amen» (por. Iz 65, 16), niewzruszonym fudamentem wierności przymierzu. Można by sądzić, że w greckiej wersji Biblii, tłumacząc «ostać się» jako «zrozumieć», dokonano głebokiej zmiany tekstu, przechodząc od biblijnego pojęcia zawierzenia Bogu do greckiego pojęcia zrozumienia. Jednakże ten przekład, z pewnością dopuszczający dialog z kulturą helleńską, nie odbiega od głębokiej dynamiki tekstu hebrajskiego. Ostoja, jaką Izajasz obiecuje królowi, związana jest bowiem ze zrozumieniem działania Boga oraz jedności, jaką nadaje On życiu człowieka i historii ludu. Prorok nawołuje do zrozumienia dróg Pańskich, by w wierności Boga znaleźć mądry zamysł kierujący wiekami. Św. Augustyn zawarł w swoich Wyznaniach syntezę słów «zrozumieć» i «ostać się», gdy mówi o prawdzie, której można zawierzyć, aby móc stać mocno: «Wtedy okrzepnę i umocnię się w Tobie, [...] w Twojej prawdzie». Z kontekstu wiemy, że św. Augustyn pragnie ukazać, w jaki sposób ta wiarygodna prawda Boża – jak świadczy o tym Biblia – jest Jego wierną obecnością w dziejach, Jego zdolnością scalenia razem czasu i gromadzenia rozproszonych dni człowieka.\nJeśli miłość potrzebuje prawdy, także prawda potrzebuje miłości. Nie można rozdzielać miłości i prawdy. Bez miłości prawda staje się zimna, bezosobowa, uciążliwa dla życia konkretnej osoby. Prawda, której szukamy, ta, która nadaje sens naszej drodze, oświeca nas, gdy jesteśmy dotknięci przez miłość. Kto kocha, rozumie, że miłość jest doświadczeniem prawdy, że to ona otwiera nasze oczy, byśmy mogli zobaczyć całą rzeczywistość w nowy sposób, w jedności z kochaną osobą. W tym sensie św. Grzegorz Wielki napisał, że «amor ipse notitia est» – sama miłość jest poznaniem, niesie z sobą nową logikę. Chodzi o relacyjny sposób patrzenia na świat, które staje się poznaniem dzielonym z inną osobą, patrzeniem w perspektywie drugiego człowieka i wspólnym patrzeniu na wszystko. Wilhelm z Saint Thierry w średniowieczu nawiązuje do tej tradycji, gdy komentuje werset z «Pieśni nad Pieśniami», w którym umiłowany mówi do umiłowanej: oczy twe jak gołębice (por. Pnp 1, 15). Te dwoje oczu – wyjaśnia Wilhelm – to rozum wierzący i miłość, które stają się jednym okiem, by dochodzić do kontemplacji Boga, gdy intelekt staje się «intelektem oświeconej miłości».\n29. Zważywszy na to, że poznanie wiary związane jest z Przymierzem z Bogiem wiernym, który zacieśnia więź miłości z człowiekiem i kieruje do niego Słowo, Biblia przedstawia je jako słuchanie; kojarzone jest ze zmysłem słuchu. Św. Paweł posłuży się formułą, która stała się klasyczna: fides ex auditu – «wiara rodzi się z tego, co się słyszy» (Rz 10, 17). Poznanie związane ze słowem jest zawsze poznaniem osobistym, rozpoznającym głos, otwierającym się na niego w wolności i idącym za nim w posłuszeństwie. Dlatego św. Paweł mówił o „posłuszeństwie wiary” (por. Rz 1,5; 16,26). Ponadto wiara jest poznaniem związanym z upływem czasu, którego potrzebuje słowo, aby się wypowiedzieć: jest poznaniem, którego uczymy się jedynie na drodze naśladowania. Słuchanie pomaga dobrze ukazać związek między poznaniem i miłością.\nJak można osiągnąć tę syntezę słuchania i widzenia? Staje się to możliwe gdy bierzemy za punkt wyjścia konkretną osobę Jezusa, którego widzimy i słuchamy. On jest Słowem, ktore stało się ciałem, którego chwałę oglądaliśmy (por. J 1, 14). Światło wiary jest światłem Oblicza, w którym widać Ojca. Prawda, którą wiara pojmuje, jest bowiem w czwartej Ewangelii objawieniem się Ojca w Synu, w Jego ciele oraz w Jego ziemskich czynach; tę prawdę można określić jako «jaśniejące życie» Jezusa. Oznacza to, że poznanie wiary nie zachęca nas do oglądania czysto wewnętrznej prawdy. Prawda, jaką przed nami odsłania wiara, jest prawdą skupioną na spotkaniu z Chrystusem, na kontemplacji Jego życia, na dostrzeganiu Jego obecności. W tym sensie św. Tomasz z Akwinu mówi o oculata fides Apostołów – wierze, która widzi! – wobec Zmartwychwstałego widzianego w ciele. Zobaczyli zmartwychwstałego Jezusa na własne oczy i uwierzyli, to znaczy mogli przeniknąć w głębię tego, co widzieli, by wyznać Syna Bożego, siedzącego po prawicy Ojca.\n31. Tylko tak, przez Wcielenie, przez udział w naszym człowieczeństwie, poznanie właściwe miłości mogło osiągnąć pełnię. Światło miłości rodzi się bowiem, kiedy zostaje poruszone nasze serce i przyjmujemy tym samym wewnętrzną obecność umiłowanego w nas, pozwalającą nam poznać Jego tajemnicę. Rozumiemy więc, dlaczego wraz ze słuchaniem i patrzeniem dla św. Jana wiara jest dotykaniem, jak stwierdza w swoim Pierwszym Liście: «cośmy usłyszeli [...], co ujrzeliśmy własnymi oczami, [...], i czego dotykały nasze ręce» (1, 1). Przez swoje Wcielenie i przyjście do nas Jezus dotknął nas, i dotyka również dzisiaj poprzez sakramenty. W ten sposób, przemieniając nasze serce, pozwolił nam i nadal pozwala rozpoznać Go i wyznawać jako Syna Bożego. Dzięki wierze także i my możemy Go dotknąć i otrzymać moc Jego łaski. Św. Augustyn, komentując fragment o kobiecie cierpiącej na krwotok i dotykającej Jezusa, aby ją uzdrowił (por. Łk 8, 45-46), stwierdza: «Wiara to dotykanie sercem ». Tłum ciśnie się wokół Niego, ale nie dotyka Go osobowym dotknięciem wiary, uznającym Jego tajemnicę, to że jest Synem objawiającym Ojca. Dopiero kiedy zostajemy upodobnieni do Jezusa, otrzymujemy właściwe oczy, aby Go zobaczyć.\n32. Ponieważ wiara chrześcijańska głosi prawdę o pełnej miłości Boga i otwiera na potęgę tej miłości, dociera do najgłębszego sedna doświadczenia każdego człowieka, który przychodzi na świat dzięki miłości i wezwany jest do miłości, by trwać w świetle. Kierując się pragnieniem oświecenia całej rzeczywistości, biorąc za punkt wyjścia miłość Bożą objawioną w Jezusie, starając się kochać tą samą miłością, pierwsi chrześcijanie znaleźli w świecie greckim, w jego łaknieniu prawdy, odpowiedniego partnera do dialogu. Spotkanie ewangelicznego orędzia z myślą filozoficzną starożytnego świata stanowiło decydujący pomost do tego, by Ewangelia dotarła do wszystkich narodów i umożliwiło owocne oddziaływanie wzajemne wiary i rozumu, które pogłębiało się w ciągu wieków, aż po nasze czasy. W swojej encyklice Fides et ratio błogosławiony Jan Paweł II pokazał, że wiara i rozum wzajemnie się umacniają. Gdy znajdujemy pełne światło miłości Jezusa, odkrywamy, że w każdej naszej miłości obecny był promień tego światła, i rozumiemy, jaki był jego ostateczny cel. Jednocześnie fakt, że nasza miłość niesie z sobą światło, pomaga nam dostrzec drogę miłości do pełni całkowitego oddania się Syna Bożego dla nas. W tym dwukierunkowym odniesieniu światło wiary oświeca wszystkie nasze ludzkie relacje, które możemy przeżywać w zjednoczeniu z miłością i czułością Chrystusa.\nZ drugiej strony, w konkretnym doświadczeniu św. Augustyna, o czym on sam opowiada w swych Wyznaniach, decydującym momentem na jego drodze wiary nie było widzenie Boga, poza tym światem, ale raczej słuchanie, gdy w ogrodzie usłyszał głos, który mówił: «Weź i czytaj»; wziął on do ręki tom Listów św. Pawła i zatrzymał się przy rozdziale 13 Listu do Rzymian. Tak pojawi się osobowy Bóg Biblii, który potrafi mówić do człowieka, zstąpić i żyć z nim oraz towarzyszyć mu w drodze poprzez dzieje, objawiając się podczas słuchania i odpowiedzi.\nObrazem tego poszukiwania są Mędrcy, prowadzeni przez gwiazdę aż do Betlejem (por. Mt 2, 1-12). Im światło Boże ukazało się jako szlak, jako gwiazda, która przewodzi na drodze prowadzącj do odkryć. Gwiazda mówi więc o cierpliwości Boga wobec naszych oczu, które muszą się przyzwyczaić do Jego blasku. Człowiek pobożny jest w drodze i musi być gotów pozwolić się prowadzić, wyjść poza siebie, by odnaleźć Boga, który zawsze zdumiewa. Ten szacunek Boga dla oczu człowieka pokazuje nam, że gdy człowiek zbliża się do Niego, ludzkie światło nie ginie w jaśniejącym bezmiarze Boga, jak gwiazda gasnąca o świcie, ale staje się tym bardziej jasne, im bardziej zbliża się do pierwotnego ognia, jak zwierciadło odbijające blask. Chrześcijańskie wyznanie wiary w Jezusa, jedynego Zbawiciela, stwierdza, że całe światło Boże skupia się w Nim, w Jego «jaśniejącym życiu», w którym odsłania się początek i koniec dziejów. Nie ma żadnego ludzkiego doświadczenia, żadnej drogi człowieka do Boga, której to światło nie mogłoby przyjąć, oświecić i oczyścić. Im bardziej chrześcijanin zagłębia się w krąg otwarty przez Chrystusowe światło, tym bardziej staje się zdolny zrozumieć i towarzyszyć każdemu człowiekowi w drodze do Boga.\n36. Z uwagi na to, że wiara jest światłem, wzywa nas, by się w nią zagłębiać, badać coraz bardziej rozjaśniany przez nią horyzont, aby lepiej poznać to, co kochamy. Z tego pragnienia rodzi się teologia chrześcijańska. Jasne jest zatem, że teologia nie jest możliwa bez wiary i że należy ona do dynamiki wiary, która dąży do głębszego zrozumienia objawienia się Boga, którego kulminacją jest tajemnica Chrystusa. Pierwszą konsekwencją jest to, że w teologii nie podejmuje się tylko wysiłku rozumu, aby zbadać i poznać, jak w naukach doświadczalnych. Boga nie można sprowadzić do przedmiotu. On jest Podmiotem, który pozwala się poznać i objawia się w relacji osoby z osobą. Prawidłowa wiara ukierunkowuje rozum do otwarcia się na światło pochodzące od Boga, aby kierując się miłością do prawdy, mógł on poznawać Boga w głębszy sposób. Wielcy doktorzy i teologowie średniowieczni stwierdzali, że teologia jako nauka o wierze jest udziałem w poznawaniu Boga tak jak On zna siebie. Teologia nie jest więc tylko słowem o Bogu, ale przede wszystkim przyjęciem i dążeniem do głębszego zrozumienia tego słowa, które Bóg do nas kieruje, słowa, które Bóg wypowiada o sobie, ponieważ jest odwiecznym dialogiem komunii i dopuszcza człowieka do tego dialogu. Cechą teologii jest zatem pokora, pozwala ona «dotknąć się» Bogu, uznaje swoje ograniczenia w obliczu Tajemnicy i stara się badać z dyscypliną właściwą rozumowi niezgłębione bogactwo tej Tajemnicy.\n39. Nie można wierzyć samemu. Wiara nie jest tylko indywidualnym wyborem dokonującym się we wnętrzu wierzącego, nie jest odizolowaną relacją między «ja» wiernego i «Ty» Boga, między autonomicznym podmiotem i Bogiem. Ze swej natury otwiera się ona na «my», wydarza się zawsze we wspólnocie Kościoła. Przypomina nam o tym dialogowana forma Credo w liturgii chrzcielnej. Wiara wyraża się jako odpowiedź na zaproszenie, na słowo, którego należy słuchać i które nie pochodzi ode mnie, i dlatego włącza się w dialog, nie może być jedynie wyznaniem, które płynie od jednostki. Można odpowiedzieć w pierwszej osobie: «wierzę», tylko dlatego, że należy się do wielkiej wspólnoty, tylko dlatego, że mówi się również «wierzymy». To otwarcie na eklezjalne «my» dokonuje się zgodnie z otwarciem cechującym miłość Bożą, która nie jest tylko relacją między Ojcem i Synem, między «ja» i «ty», lecz w Duchu jest także «my», wspólnotą osób. Dlatego właśnie ten, kto wierzy, nie jest nigdy sam, i dlatego wiara dąży do tego, by się rozpowszechniać, zapraszać innych do swej radości. Człowiek otrzymujący wiarę odkrywa, że poszerzają się przestrzenie jego «ja» i nawiązują się nowe relacje, które wbogacają życie. Tertulian dobrze to wyraził mówiąc o katechumenie, że «po obmyciu nowego narodzenia» zostaje przyjęty w domu Matki, aby wyciągnąć ręce i wraz z braćmi modlić się Ojcze nasz, niejako przyjęty w nowej rodzinie.\nDo zrozumienia związku między chrztem i wiarą może być pomocne przypomnienie tekstu proroka Izajasza, który w starożytnej literaturze chrześcijańskiej został złączony z chrztem: «twierdze na skałach będą jego schronieniem; [...] wody mu nie zabraknie» (Iz 33, 16). Ochrzczony, uratowany z wód śmierci, mógł stanąć na «twardej skale», ponieważ znalazł moc, na której mógł się oprzeć. I tak woda śmierci przemieniła się w wodę życia. Tekst grecki opisywał ją jako wodę pistós, wodę «wierną». Woda chrztu jest wierna, ponieważ można jej się zawierzyć, ponieważ jej strumień włącza w dynamikę miłości Jezusa, źródło pewności dla naszej drogi życia.\n47. Jedność Kościoła w czasie i przestrzeni związana jest z jednością wiary: «Jedno jest Ciało i jeden Duch, (...) jedna wiara» (Ef 4, 4-5). Dzisiaj może wydawać się możliwa do osiągnięcia jedność ludzi we wspólnym zaangażowaniu, w miłości, w dzieleniu tego samego losu, w dążeniu do wspólnego celu. Ale bardzo trudno jest nam pojąć jedność w tej samej prawdzie. Wydaje nam się, że tego rodzaju jedność sprzeciwia się wolności myśli i autonomii jednostki. Natomiast doświadczenie miłości mówi, że właśnie w miłości możliwa jest wspólna wizja, że w niej uczymy się widzieć rzeczywistość oczami drugiej osoby, i że to nie zubaża nas, lecz ubogaca nasz sposób patrzenia. Prawdziwa miłość, na miarę miłości Bożej, wymaga prawdy, i przez wspólne postrzeganie prawdy, którą jest Jezus Chrystus, staje się trwała i głęboka. Jest to również radość wiary, jedność widzenia w jednym ciele i w jednym duchu. W tym sensie św. Leon Wielki mógł stwierdzić: «Jeśli wiara nie jest jedna, nie jest wiarą».\n48. Zważywszy, że wiara jest jedna, powinna być wyznawana w całej jej czystości i pełni. Właśnie dlatego, że wszystkie prawdy wiary łączą się w jedno, negowanie którejś z nich, choćby spośród tych, które mogą wydawać się mniej ważne, oznacza szkodzenie całości. Każda epoka może uznawać pewne elementy wiary za łatwiejsze lub trudniejsze do przyjęcia: dlatego jest rzeczą ważną czuwać, aby przekazywany był cały depozyt wiary (por. 1 Tm 6, 20), aby akcentowane były należycie wszystkie aspekty wyznania wiary. Ponieważ jedność wiary jest jednością Kościoła, ujęcie czegoś z wiary oznacza ujęcie czegoś z prawdy komunii. Ojcowie Kościoła opisywali wiarę jako jedno ciało, ciało prawdy z różnymi członkami, analogicznie do ciała Chrystusa i jego przedłużenia w Kościele. Integralność wiary wiązana była także z obrazem Kościoła dziewicy, z jego wiernością w oblubieńczej miłości do Chrystusa; niszczenie wiary oznacza niszczenie komunii z Panem. Jedność wiary jest zatem jednością żywego organizmu, jak trafnie zauważył błogosławiony John Henry Newman, gdy pośród cech charakterystycznych, wskazujących na ciągłość doktryny w czasie, wymieniał jej zdolność asymilacji w sobie wszystkiego, co znajduje w różnych środowiskach, w jakich jest obecna, w różnych kulturach, z jakimi się spotyka, oczyszczając wszystko i znajdując dla tego najlepszy wyraz. W ten sposób wiara ukazuje się jako uniwersalna, katolicka, ponieważ jej światło potęguje się, by oświecić cały wszechświat i całą historię.\n49. Dla posługi jedności wiary i jej integralnemu przekazowi, Pan dał Kościołowi dar sukcesji apostolskiej. Dzięki jej pośrednictwu zagwarantowana jest ciągłość pamięci Kościoła i możliwe staje się bezpieczne czerpanie z czystego źródła, z którego rodzi się wiara. Gwarancję łączności ze źródłem dają zatem osoby żywe, a odpowiada to żywej wierze, którą Kościół przekazuje. Opiera się ona na wierności świadków, wybranych przez Pana do tego zadania. Dlatego Urząd Nauczycielski Kościoła wypowiada się zawsze w posłuszeństwie wobec pierwotnego Słowa, na którym opiera się wiara, i jest wiarygodny, ponieważ zawierza Słowu, którego słucha, strzeże i które wykłada. W pożegnalnej mowie do starszych z Efezu w Milecie, którą św. Łukasz przekazuje w Dziejach Apostolskich, św. Paweł zaświadcza, że spełnił powierzone mu przez Pana zadanie «głoszenia (…) całej woli Bożej» (Dz 20, 27). Właśnie dzięki Magisterium Kościoła może do nas dotrzeć nienaruszona ta wola, a wraz z nią radość, że możemy ją realizować w pełni.\n54. Wiara, przyjęta i pogłębiana w rodzinie, staje się światłem oświecającym wszystkie relacje społeczne. Jako doświadczenie ojcostwa Bożego i miłosierdzia Boga, rozwija się także w braterskiej drodze. W «modernizmie» starano się budować powszechne braterstwo między ludźmi, przyjmując za podstawę ich równość. Stopniowo jednak rozumieliśmy, że wspomniane braterstwo, pozbawione odniesienia do wspólnego Ojca jako swego ostatecznego fundamentu, nie potrafi się ostać. Trzeba więc powrócić do prawdziwego źródła braterstwa. Od samego początku historia wiary była historią braterstwa, choć nie pozbawioną konfliktów. Bóg wzywa Abrahama, by wyszedł z rodzinnej ziemi, i obiecuje mu, że uczyni z niego jeden wielki naród, wielki lud, który otrzyma Boże błogosławieństwo (por. Rdz 12, 1-3). W rozwoju historii zbawienia człowiek odkrywa, że Bóg pragnie, by wszyscy jako bracia uczestniczyli w jedynym błogosławieństwie, które znajduje swoją pełnię w Jezusie, tak aby wszyscy stali się jedno. Niewyczerpana miłość Ojca jest nam przekazywana w Jezusie, także przez obecność brata. Wiara uczy nas dostrzegać, że w każdym człowieku jest błogosławieństwo dla mnie, że światło oblicza Bożego oświeca mnie przez oblicze brata.\nIleż dobrodziejstwa przyniosło spojrzenie chrześcijańskiej wiary miastu ludzi, dla ich wspólnego życia! Dzięki wierze pojęliśmy niepowtarzalną godność każdej osoby, która nie była tak oczywista w starożytnym świecie. W drugim wieku poganin Celsus zarzucał chrześcijanom to, co wydawało mu się iluzją i oszustwem: sądzenie, że Bóg stworzył świat dla człowieka, stawiając go na szczycie całego kosmosu. Pytał zatem: «Dlaczego twierdzisz, że (...) trawy (...) rosną w większym stopniu dla ludzi niż dla dzikich zwierząt pozbawionych rozumu?». «Jeśliby kto patrzył z nieba na ziemię, czy mógłby zauważyć, że nasze czyny różnią się w czymkolwiek od czynności mrówek i pszczół?». W centrum wiary biblijnej jest miłość Boga, Jego konkretna troska o każdą osobę, Jego plan zbawienia, który obejmuje całą ludzkość i całe stworzenie, a który osiąga szczyt we Wcieleniu, Śmierci i Zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa. Kiedy ta rzeczywistość jest zaciemniana, brakuje wówczas kryterium pozwalającego wyróżnić to, co czyni życie człowieka cennym i niepowtarzalnym. Traci on swoje miejsce we wszechświecie, gubi się w naturze, rezygnując z własnej odpowiedzialności moralnej, albo rości sobie prawo do bycia absolutnym władcą, przypisując sobie władzę manipulacji bez ograniczeń.\nGdy zanika wiara, pojawia się ryzyko, że zanikną również fundamenty życia, jak ostrzegał poeta T. S. Eliot: «Potrzebujecie może, by wam powiedziano, że nawet te skromne osiągnięcia / budzące w was dumę z uładzonego społeczeństwa / z trudem przeżyją wiarę, której zawdzięczają swoje znaczenie?». Jeżeli usuniemy wiarę w Boga z naszych miast, osłabnie zaufanie między nami, będziemy razem tylko ze strachu i zagrożona będzie stabilność. List do Hebrajczyków stwierdza: «Bog nie wstydzi się być nazywanym ich Bogiem, gdyż przysposobił im miasto» (Hbr 11, 16). Wyrażenie «nie wstydzić się» wiąże się z publicznym uznaniem. Chce się przez to powiedzieć, że Bóg swoim konkretnym działaniem wyznaje publicznie swoją obecność między nami, swoje pragnienie umacniania więzi między ludźmi. Czyż więc to my będziemy się wstydzić nazywania Boga naszym Bogiem? To my nie będziemy wyznawać, że Nim jest, w naszym życiu publicznym i nie będziemy głosić wielkości życia wspólnego, które jest możliwe dzięki Niemu? Wiara oświeca życie społeczne. Ona zawiera twórcze światło dla każdej nowej chwili historii, ponieważ odnosi wszystkie wydarzenia do ich początku i ukazuje przeznaczenie wszystkiego w Ojcu, który nas kocha.\n Dialog z Żydem Tryfonem, 121, 2: PG 6, 758.\n Ś W. KLEMENS ALEKSANDRYJSKI, Protrepticos, IX: (Zachęta Greków), IX: PG 8, 195.\n Brief an Elisabeth Nietzsche (11 czerwca 1865), w: Werke in drei Bänden, München 1954, 953 n.\n Por. np. SOBÓR WAT. I, Konst. dogm. o wierze katolickiej Dei Filius, rozdz.III: DS 3008-3020; SOBÓR WAT. II, Konst. dogm. o Objawieniu Bożym Dei Verbum, 5; Katechizm Kościoła Katolickiego, 153-165.\n In Psal. 32, II, s. I, 9; PL 36, 284.\n M. BUBER, Opowieści chasydów, Poznań 1986.\n Por. Expositio super Cantica Canticorum, XVIII, 88: CCL, Continuatio Mediaevalis, 87, 67.\n «Bogu objawiającemu należy okazać „posłuszeństwo wiary” (por. Rz 16, 26; por. Rz 1, 5; 2 Kor 10, 5-6), przez które człowiek z wolnej woli cały powierza się Bogu, okazując „pełną uległość rozumu i woli wobec Boga objawiającego” i dobrowolnie uznając objawienie przez Niego dane. By móc okazać taka wiarę, trzeba mieć łaskę Bożą uprzedzającą i wspomagającą oraz pomoce wewnętrzne Ducha Świętego, który by poruszał serca i do Boga zwracał, otwierał oczy rozumu i udzielał „wszystkim słodyczy w uznawaniu i dawaniu wiary prawdzie”. Aby zaś coraz głębsze było zrozumienie objawienia tenże Duch Święty darami swymi wiarę stale udoskonala» (SOBÓR WAT. II, Konst. dogm. o Objawieniu Bożym Dei Verbum, 5)\n Por. H. SCHLIER, Meditationen über den Jahanneischen Begriff der Wahrheit,w: Besinnung auf das Neue Testament. Exegetische Aufsätze und Vorträge 2, Freiburg, Basel, Wien 1959, 272.\n Por. S. Th., III, q. 55, a. 2, ad 1.\n Sermo 229/L, PLS 2, 576: «Tangere autem corde, hoc est credere».\n Por. SOBÓR WAT. II, Konst. o Liturgii świętej Sacrosanctum Concilium, 59.\n Por. De nuptiis et concupistentia, I, 4, 5: PL 44, 413: «Habent quippe intentionem generandi regenerandos, ut qui ex eis saeculi filii nascuntur in Dei filios renascantur».\n SOBÓR WAT. II, Konst. dogm. o Objawieniu Bożym Dei verbum, 8.\n Por. ŚW. IRENEUSZ, Adversus haereses, I, 10, 2: SC 264, 160.\n Por. ŚW. AUGUSTYN, De sancta virginitate, 48, 48: PL 40, 424-425: «Servatur et in fide inviolata quaedam castitas virginalis, qua Ecclesia uni viro virgo casta coptatur».\n Por. SOBÓR WAT. II, Konst. dogm. o Objawieniu Bożym Dei verbum, 10.\n ORYGENES, Contra Celsum, IV, 75: SC 136, 372.\n “Do you need to be told that even such modest attainments / As you can boast in the way of polite society / Will hardly survive the faith to which they owe their significance?”: «Choruses from The Rock», w: The Collected Poems and Plays 1909-1950, New York 1980, 106.\n Por. SOBÓR WAT. II, Konst. dogm. o Kościele Lumen gentium, 58.


Dane cyfrowe to nowa ropa naftowa! - Sputnik Polska\n18:17 13 Maj 2021\n15:41 24.05.2017 (zaktualizowano 16:37 24.05.2017) Krótki link\nAktualnie Rosja znajduje się na 38. miejscu na świecie pod względem technologii informacyjnych. Rok 2024 rok będzie rokiem docelowym dla nas. W realizacji programu będą uczestniczyć wszystkie organy władzy federalnej. Program 2024 ma „trzy warstwy": rynki i branże gospodarki, platformy i technologie, środowisko (prawo, kadry, infrastruktura i bezpieczeństwo informacyjne).\nTransformacja cyfrowa dotknie wszystkich sfer gospodarki narodowej. Uważam, że to państwo powinno odegrać rolę katalizatora. Za „cyfryzację" powinny odpowiadać biznes i nauka.\nMinister dodał również, że w sferze bezpieczeństwa informacyjnego zadanie władz polega na przestrzeganiu praw i wolności obywateli. Powinniśmy zrobić tak, aby rosyjskie prawo stało się jednym z najbardziej przyjaznych w sferze technologii cyfrowych — podkreślił.\nKluczową sferą transformacji cyfrowej będzie opieka zdrowotna, właśnie tutaj spodziewamy się najszybszego efektu — dodał Nikiforow.\nPodcza kolejnych dni forum w Kazaniu w czwartek odbędzie się posiedzenie grupy roboczej Rady Gospodarczej przy Prezydencie Rosji, a w piątek posiedzenie premierów i ministrów państw Euroazjatyckiej Unii Gospodarczej odpowiadających za gospodarkę i transformację cyfrową.\ncyfryzacja, technologie, Nie tylko ropa i gaz, Forum "Technologie Informacyjne Przemysłowej Rosji-2017", Rosja


Jeździectwo sportem na całe życie - Gmina Mszana Dolna\nJeździectwo sportem na całe życie\n12/04/2018, dodał: Magda Polańska czytano: 971 razy\nW Klubie Jeździeckim Mszana Górna rozpoczyna się realizacja projektu projekt „Jeździectwo sportem na całe życie”.\nJest on adresowany do uczniów pięciu szkół podstawowych, zlokalizowanych najbliżej stadniny: Szkoły Podstawowej nr 1 w Mszanie Górnej, Zespołu Szkoły i Przedszkola w Mszanie Górnej, Szkół Podstawowych nr 1 i nr 2 w Lubomierzu oraz Szkoły Podstawowej w Łętowem. W ramach projektu pięćdziesięciu uczniów każdej z tych szkół odwiedzi KJ Mszana Górna; spędzi tam cały dzień, uzyska informacje dot. sportu hipicznego, pielęgnacji, obsługi oraz żywienia koni. W stadninie w Mszanie Górnej uczestnicy projektu przeżyją swoją pierwszą lekcję jazdy konnej. Zakwalifikowanych do niej zostanie 10 osób z każdej szkoły (osoby zagrożone wkluczeniami społecznymi lub z trudną sytuacją rodzinną). Przewidziano dla nich po 7 godzin zajęć nauki jazdy konnej. W gościnnych progach stadniny młodym jeźdźcom zagwarantowano również poczęstunek i napoje ufundowane przez Maspex Wadowice.\nNabór do projektu odbywa się w porozumieniu z dyrektorami w/w szkół i wychowawcami poszczególnych klas. Realizowany będzie do końca września b.r.\n„Jeździectwo sportem na całe życie” to projekt sfinansowany ze środków Ministerstwa Sportu i Turystyki. Jego realizatorem jest Klub Jeździecki Mszana Górna, a partnerami: Gmina Mszana Dolna, Maspex Wadowice oraz Bank Spółdzielczy w Mszanie Dolnej.


Ciężko się w tej chwili połapać w oferowanym oprogramowaniu. W Internecie jest tego mnóstwo. Firmy ze względu na pogoń za uciekającym czasem i wyścig z konkurencją zmuszone są do permanentnego poszukiwania wsparcia w oprogramowaniu, jakim są\nDodane: 02-02-2021 09:38\nprogramy dla firm. Nie jest to tylko kwestia pozyskania i utrzymania istniejącego klienta. To także logistyka, więc przydadzą się programy dla logistyki. Wchodzi tu zatem w grę oprogramowanie dla każdego rodzaju firmy i w każdej dziedzinie.\nProgram Comarch ERP XLComarch optima EPROprogramowanie dla firmTo może Cię zainteresować. Jak kupić oprogramowanie dla logistyki profesjonalnieOptimaGdzie kupić comarch altumOptima EPR dla firmComarch Optima2021 czas aby lepiej kupić oprogramowanie dla logistykiGdzie kupić comarch altumDystrybutor programówGdzie kupić Comarch ERP XL?Program AltumComarch AltumProgramy dla firmComarch OptimaOprogramowanie dla firmOptima dla firmOprogramowanie dla firmCzy można kupić oprogramowanie dla logistyki po pracy?Program AltumDobre Programy dla firmKiedy kupić oprogramowanie dla logistyki i na co zwrócić uwagę?OptimaProgramy dla firmJak kupić oprogramowanie dla logistyki - stawka godzinowaERP XLComarch ERP XL czy warto?Oprogramowanie optimaOptima


Pies wprawia w osłupienie długością swojego nosa. Nie uwierzysz, ile ma centymetrów | swiatzwierzat.pl\nPies o imieniu Eris to uroczy psiak rasy borzoi. Charakterystyczną cechą czworonogów należących do tej psiej rodziny są długie i smukłe pyszczki. Jednak Eris bije na głowę, a właściwie na nos, swoich pobratymców. Jego zdjęcia powalają! Zobaczcie.\nEris, śliczna suczka rasy borzoi, stała się królową Instagrama. Jej charakterystyczny wygląd i nieoczywista, oryginalna uroda, podbijają serca rzeszy internautów.\nSuczka ma rekordowo długi nos\nKiedy Lily i Savannah adoptowały suczkę rasy borzoi, wiedziały, że mają do czynienia z niezwykłym psiakiem. To była miłość od pierwszego wejrzenia. Gdy tylko Eris poznała swoje przyszłe właścicielki, od razu zapałała do nich wielkim uczuciem. Psiak nie miał najmniejszych oporów, żeby prosić kobiety o pieszczoty i zabawy. Decyzja została podjęta praktycznie od razu - Lily i jej partnerka wróciły z hodowli w towarzystwie nowej domowniczki. Jednak okazało się, że Eris nie jest typowym psiakiem rasy borzoi.\nBorzoi słyną ze swojej smukłej, wydłużonej sylwetki. Psiaki mają długie pyszczki, lecz długość nosa Eris wprawia w osłupienie. Pyszczek suczki ma łącznie aż 30 cm! Długość psa od ogona do samej trufli wynosi 120 cm. Wymiary czworonoga są imponujące. Jednak nietypowe wymiary nosa mogły spowodować rozwój różnych groźnych chorób, całe szczęście Lily i Savannah monitorowały stan zdrowia suczki i udało się uniknąć nieszczęścia.\nChoć nietypowy wygląd Eris dyskwalifikuje ją z udziału w wystawach, nie stanowi to zmartwienia dla jej opiekunek. Kobiety darzą swoją podopieczną bezwarunkową miłością. Założyły też suczce konto na Instagramie, oryginalna piękność ma już ponad 100 tysięcy obserwujących! Trzeba przyznać, że nie da się nie uśmiechnąć na widok szczęśliwego psiaka z tak uroczym pyszczkiem.\nEris zachwyca swoim oryginalnym wyglądem\nJego uśmiech jest zaraźliwy\nJego nos ma 30 cm!\nYork wyrzucony do kosza na śmieci. Wstrząsające odkrycie na lotnisku


Strona główna » STEREO » ODTWARZACZE SIECIOWE » Audio Pro Link 1 - raty 20x0% lub specjalna oferta!\nNiewielki Link 1 jest inteligentnym odtwarzaczem multiroom. To najprostszy sposób na podłączenie dowolnego urządzenia audio do systemu multiroom Audio Pro. Stwórz idealne połączenie z głośnikami aktywnymi, radiami, systemami hi-fi lub amplitunerami kina domowego.\nUstaw głośnik w każdym pokoju i przesyłaj muzykę do jednego z nich lub do wszystkich równocześnie. Każdy może odtwarzać swoje ulubione nagrania na wybranym przez siebie głośniku. Słuchaj muzyki z internetowych serwisów strumieniowych, z komputera lub dysku NAS w swojej domowej sieci, lub też utworów zgromadzonych w telefonie. Całością możesz sterować za pomocą aplikacji.\nDoskonały z głośnikami Audio Pro\nMasz starszy model aktywnych głośników Audio Pro? Z łatwością uczyń je częścią twojego systemu multiroom.\nPo prostu podłącz Link 1.\nTo łatwe. Wiemy, że wszyscy mówią to samo, ale w naszym przypadku tak jest w rzeczywistości. Od piorunująco szybkiej konfiguracji, aż do samego używania, wszystko przebiega niesamowicie płynnie i bezproblemowo.\nWspaniały dźwięk w każdym pomieszczeniu – przesyłaj muzykę do wszystkich głośników lub do jednego z nich. A jeśli chcesz, każdy z domowników może słuchać swoich własnych ulubionych kawałków.\nTo prawda, że Audio Pro nie zapewnia dostępu do wszystkich serwisów muzycznych na naszym globie. Ale zapewnia dostęp do każdego, który ma znaczenie.\nSpotify Connect pozwala odtwarzać muzykę z serwisu Spotify w mgnieniu oka. Natomiast dzięki AirPlay można z łatwością słuchać piosenek zgromadzonych w Apple Music oraz w innych serwisach AirPlay.\nZłącza optyczne i analogowe\nPodłącz dowolne urządzenia audio poprzez wejścia analogowe i optyczne. Pozwól, aby głośniki aktywne, systemy stereo, amplitunery lub radia stały się częścią twojego zestawu multiroom Audio Pro.\n- Sieć WiFi (2,4 GHz, 802.11 b/g/n), Ethernet\n- Wspierane formaty MP3, WMA, AAC, FLAC, Apple Lossless\n- Streaming Audio Pro Multiroom, Spotify Connect, AirPlay\n- Wejścia analogowe mini jack 3,5mm\n- Wyjścia audio Optyk Toslink, mini jack 3,5mm\n- Wymiary 105 x 105 x 29 mm\nPro-Ject Stream Box S2 Srebrny


Sektor FinTech w Polsce z perspektywy rynku pracy » Fintek.pl\nSektor FinTech w Polsce z perspektywy rynku pracy\nOpublikowano November 30, 2017, 9:00 AM\nZmieniające się warunki otoczenia rynkowego, rozwój regulacji oraz nowe zachowania i oczekiwania klientów, tworzą środowisko sprzyjające powstawaniu licznych start-up’ów łączących technologię z branżą finansową. Duże firmy sektora finansowego również inwestują w wewnętrzne zasoby eksperymentujące z wykorzystaniem nowoczesnych technologii w obecnych modelach biznesowych i strukturach operacyjnych.\nPolska jest rynkiem który wypracował bardzo nowoczesne – z perspektywy świata – rozwiązania w obszarze bankowości (internetowej, mobilnej, systemów wspierających współpracę z klientami korporacyjnymi). Nowoczesność i dość wysoka niezawodność rozwiązań technologicznych, zbudowały zaufanie klientów, którzy w Polsce wydają się szybko przyzwyczajać do nowych sposobów korzystania z oferty bankowej i nowoczesnych kanałów komunikacji. Daleko w tyle pozostała branża ubezpieczeniowa, która obecnie stara się nadrobić ten dystans. Pojęcia takie jak Fintech, Insurtech, Regtech są chwytliwym motywem przewodnim wielu konferencji i budzą najczęściej pozytywne skojarzenia u kandydatów na rynku pracy.\nCzytaj także: Sztuczna inteligencja znów wchodzi na salony. Sprosta oczekiwaniom?\nJaki powinien być idealny pracownik w branży FinTech?\nJakich szczególnych kompetencji poszukują firmy o profilu Fintech i jaki powinien być idealny pracownik tej branży? Kultury organizacyjne banków i towarzystw ubezpieczeń tradycyjnie kojarzą się z dużym przywiązaniem do procedur, uporządkowanymi procesami, istotnością przestrzegania reguł compliance, konserwatywnym stylem komunikacji, ubioru i budowania relacji pomiędzy pracownikami. Z drugiej strony mamy do czynienia z dynamiką przechodzącą często w chaos, typową dla przedsięwzięć typu startup, gdzie rozwój biznesu następuje dużo szybciej niż wypracowanie procesów i procedur.\nDlatego też cechy poszukiwane u pracowników sektora Fintech, to najczęściej elastyczność i umiejętność funkcjonowania w bardzo dynamicznie rozwijającym się środowisku, gotowość do zaakceptowania sytuacji, w których nie ma jasno zdefiniowanych zasad i procedur, kreatywność, umiejętność współpracy, pozytywne podejście, które pozwala iść dalej pomimo niepowodzeń. Dobrze sprawdza się także podejście oparte na design thinking, które zakłada wykorzystanie wiedzy i pomysłów tkwiących w całej organizacji lub u klienta oraz podejmowanie eksperymentów, pozwalających na szybkie wyeliminowanie nieskutecznych rozwiązań i skupienie się na tych działających.\nFintech to połączenie branży finansowej z technologiczną, ale nieco inne wyzwania stoją przed rekruterami poszukującymi pracowników z doświadczeniem z obu tych sektorów. Pracownicy wywodzący się z sektora finansowego z jednej strony interesują się projektami typu startup, ale robią to raczej w sytuacji, kiedy konsolidujący się rynek finansowy nie oferuje im bardziej tradycyjnych, korporacyjnych ścieżek kariery. Dołączenie do projektu typu Fintech jest dla nich ciekawą alternatywą. Jest także grupa pasjonatów, którzy w bardzo świadomy sposób chcą być pionierami nowej organizacji rynku finansowego, na przykład z wykorzystaniem blockchain’ów i robotów oraz technologii mobilnych. Pracownik zatrudniony na dobrze zazwyczaj opłacanym stanowisku w korporacji finansowej, z dużą jednak ostrożnością rozważa zmianę pracodawcy na niosący zazwyczaj ze sobą ryzyko startup.\nInaczej wygląda sytuacja w przypadku pracowników sektora IT – tu dominuje rynek pracownika i kandydaci świetnie wiedzą, że w razie niepowodzenia projektu typu startup, łatwo znajdą nowe zatrudnienie. Tacy kandydaci kierują się przede wszystkim technologią i projektami, w których będą mogli uczestniczyć. Mniej uporządkowane w porównaniu z korporacjami środowisko jest dla nich zaletą, podobnie jak klimat swobodnie budowanych relacji, luźnego ubioru i możliwość elastycznego czasu pracy, w tym pracy zdalnej. Nie pociąga ich zazwyczaj tylko misja stworzenia czegoś unikalnego. Mocno stąpaj ą po ziemi i oczekują konkurencyjnego poziomu wynagrodzenia, na które startup musi znaleźć środki, jeśli chce pozyskać z rynku odpowiednie kompetencje i talenty.\nDeweloperzy oprogramowania i bezpieczeństwo danych\nRynek Fintech z perspektywy kompetencji technologicznych, skupia się przede wszystkim na rozwoju oprogramowania dla instytucji finansowych. Poszukiwani są więc głównie deweloperzy oprogramowania, ale także specjaliści w obszarze bezpieczeństwa danych. Wiele mówi się też o automatyzacji procesów (RPA), jednak jak dotąd Polska angażuje się w ten obszar w mniejszym stopniu niż takie rynki jak np. Wielka Brytania i Niemcy, gdzie takie rozwiązania są już bardzo popularne.\nBiorąc pod uwagę dostępne zasoby Polska ma bardzo duży potencjał rozwoju w sektorze Fintech – polscy specjaliści IT są dużo większą grupą w porównaniu z innymi krajami Europy Środkowo-Wschodniej. Zyskują także wysokie oceny w międzynarodowych rankingach. Zdarza się, że specjaliści mogą zdobywać doświadczenie pracując zdalnie dla firm sektora Fintech z siedzibą poza Polską, w tym ulokowanych w Dolinie Krzemowej, co tworzy konkurencję dla rodzimych projektów, zabiegających o talenty.\nNajlepsi rekruterzy, skutecznie dobierający pracowników do przedsięwzięć typu Fintech, łączą znakomite przygotowanie merytoryczne, które pozwala wejść w profesjonalny dialog z kandydatami o technologiach, aspektach technologicznych i merytorycznych możliwościach rozwoju pracowania w organizacji, z wyczuciem wyzwań wynikających z unikalnej, dynamicznej kultury organizacyjnej tego typu organizacji. Muszą stale trzymać rękę na pulsie, nadążając za rozwijającym się rynkiem i umiejąc pokazać zalety pracy w tak szybko rozwijającym się sektorze, ale też wychwycić, czy kandydat do pracy odnajdzie się tak zmieniającym się i często nieustrukturyzowanym otoczeniu.\nPrzypominamy też o relacji z ostatniej edycji Fintech Brunch#2. Można ją znaleźć tutaj – Fintech Brunch#2, czyli jak mała kropla drąży Dolinę Fintech w Polsce.


Oferta | phone-vids.com - Page 2\nPrzywiązując wagę do tego, jakie możliwości daje już teraz fotograf ślubny w Łodzi, warto jako przykład przytoczyć tak bardzo oryginalne i w pełni udane sesje ślubne. Młoda para, która zdecydowała się skorzystać z szerokiej palety usług do wyboru wspaniałego eksperta z aparatem, zainwestowała w szczególnie atrakcyjną pamiątkę na wiele lat. Kreatywność idzie w parze z doskonałym dopasowywaniem się do potrzeb oraz wymogów klientów. Rewelacyjne pomysły klienci doceniają w szczególności.\ngru 06, 2017 by admin in Przyjęcia okolicznościowe\nParkiety drewniane w sam raz do pomieszczeń domowych\nPodłoga jest niezwykle znaczącym elementem mieszkań i każdego wnętrza. Od jej rodzaju zależy bardzo wiele. Ważne jest, by nie psuła się zbyt szybko i łatwo, jak również na przykład by nie wypaczała się pod wpływem wody czy przeciwnie – zbyt suchego powietrza. Jest bardzo dużo rodzajów podłóg. W pierwszej kolejności rozróżnia się je ze względu na materiał wykonania. Na pewno do najmniej kłopotliwych w utrzymaniu należą podłogi produkowane z tworzyw sztucznych i składające się z jednym kawałku, czyli różnego rodzaju wykładziny przybijane do podłogi.\ngru 05, 2017 by admin in Podłogi i wykończenia\nFototapety wydają się być w ostatnich latach bardzo popularne – nadają pomieszczeniom rewelacyjny charakter


Staramy się nadrobić grzech III RP - mówi premier. Chodzi o zawody techniczne\nStaramy się nadrobić grzech III RP, jakim było odłożenie do lamusa kształcenia zawodowego i technicznego - powiedział w poniedziałek w Tomaszowie Mazowieckim (Łódzkie) premier Mateusz Morawiecki. Jak dodał, Polski Ład jest programem zakładających utworzenie ponad 500 tys. nowych miejsc pracy.\nPremier Morawiecki, który odwiedził Centrum Kształcenia Zawodowego w Zespole Szkół Ponadpodstawowych nr 3 w Tomaszowie Mazowieckim, zwracał uwagę na znaczenie kształcenia zawodowego i technicznego. "Ten pewien grzech III RP jakim było odłożenie do lamusa kształcenia zawodowego, kształcenia technicznego staramy się w przyśpieszonym tempie tutaj nadrobić, skompensować" - podkreślił.\nWedług szefa rządu Polska potrzebuje dobrych, mądrych, wykształconych technicznie ludzi. "Mamy młodzież, która chce się kształcić, nie chce stąd wyjeżdżać na zmywak do Londynu. Jest takich ludzi coraz więcej, ba coraz więcej ludzi z tego mitycznego miejsca gdzieś za granicą, gdzie szukano ziemi obiecanej wraca tutaj do Polski. I to nie są tysiące ludzi, to już jest ponad 100 tys. ludzi" - powiedział premier.\nDodał, że "Polski Ład jest wielkim programem tworzenia setek tysięcy, ponad 500 tys. nowych miejsc pracy". "Takie jest założenie Polskiego Ładu, miejsc pracy nasyconych polską myślą techniczną, służących młodym Polaków, którzy odnajdują swoją drogę zawodową, swoją ścieżkę i spełniają się tutaj w Polsce. To jest nasze podstawowe, absolutnie fundamentalne założenie" - mówił szef rządu.\nDodał, że w ramach Polskiego Ładu "ogromne strumienie środków" będą przekazywane do setek miast i powiatów na kształcenie zawodowe i techniczne, które ma być jak najlepiej dostosowane do potrzeb lokalnych przedsiębiorców i branż....


kwiecień 2019 - CatPress\nDate archive for kwiecień, 2019\nOdkurzacze Cyclo Vac – Odkurzanie.net\nDla naszych klientów przygotowaliśmy szereg produktów pomagających w sprzątaniu. Znajdziesz u nas przede wszystkim zestawy odkurzaczy centralnych, szufelki, filtry, worki, części zamienne oraz wiele więcej. Nie czekaj zatem, ale jak najszybciej zobacz szczegóły na naszej stronie.\nBelki ostrzegawcze – Premium-LED.pl\nDostarczamy wyłącznie najwyższej jakości rozwiązań pod względem belek ostrzegawczych LED do samochodów. Jeśli i Ciebie interesują podobne produkty, to nie czekaj, ale jak najszybciej zapoznaj się z wszystkimi propozycjami na stronie. Chętnie odpowiemy na każde Twoje pytanie.\nDalmierz laserowy – Profipartner.pl\nCo znajdziesz w naszej ofercie? Między innymi niwelator, brzeszczot, wiertła do metalu i wiele innych. Dlaczego warto postawić właśnie na naszą ofertę? Przemawia za tym na pewno wysoka jakość naszych produktów, które potrafią służyć przez wiele lat. W razie jakichkolwiek pytań, pozostajemy do państwa dyspozycji.\nActivate.pl – pozycjonowanie stron\nActivate – agencja interaktywna z siedzibą w Koninie. W przeciwieństwie do wielu podobnych agencji, Activate swój cel definiuje jako wzrost zysków, a nie tylko zmaksymalizowanie elementów czysto technicznych. Załoga Activate wie, co w biznesie jest najważniejsze i w taki sposób profiluje swoje działania, by wykorzystywać nisze z niskim poziomem konkurencji oraz trafiać bezpośrednio do osób […]\nRolety – Max-rolety.pl\nJesteśmy obecni na rynku od wielu lat, co pozwoliło nam na wypracowanie dużego doświadczenia w tym zakresie. Bardzo często klienci doceniają nas za wysoką jakość produktów. W razie jakichkolwiek pytań, pozostajemy do państwa dyspozycji!\nOrtografia – Jaksiepisze.pl\nOrtografia to zmora niejednej osoby. Z nami możesz zapomnieć o tych problemach. Wystarczy wpisać wybrany wyraz, a od razu dowiesz się jaka jest jego poprawna pisownia. Narzędzie jest intuicyjne w użytkowaniu. Dzięki naszemu rozwiązaniu już nigdy nie wyślesz dokumentu z błędami ortograficznymi.\nHerbata – Kawaherbatasklep.pl\nJesteśmy obecni na rynku już od wielu lat. Zawsze staramy się doradzać klientom. Wybierając naszą ofertę decydujesz się na wysoką jakość. W razie jakichkolwiek pytań pozostajemy do państwa dyspozycji.\nDERMAGO.PL – mikrowłókna\nNasza firma działa od 2004 roku. Zależy nam na oferowaniu klientom wysokiej jakości produktów i utrzymywaniu najwyższego standardu obsługi. Stawiamy więc na współpracę ze sprawdzonymi, renomowanymi producentami, przechowywanie towarów w wentylowanym magazynie, wystawianie do sprzedaży wyłącznie produktów, które mamy na stanie magazynowym czy pomoc we wszelkich problemach. Zapraszamy.\nOdwołanie od decyzji ubezpieczyciela – Centrum-antywindykacji.pl\nOferujemy kompleksowe usługi prawne dla wszystkich dłużników w sprawach z instytucjami bankowymi i firmami pożyczkowymi. W zakres naszych usług wchodzi także ochrona frankowiczów oraz wszelka pomoc prawna dla pracowników związana z przestrzeganiem prawa pracy. Pełna oferta znajduje się na naszej stronie internetowej. Zapraszamy!\nUrządzenia do wibroterapii – Vitberg.com\nWibroterapia to nowoczesna technika terapeutyczna zgodna z naturą. W kwestii tych urządzeń jesteśmy liderem na rynku. Współpracujemy z naukowcami i uczelniami wyższymi. Chcemy, aby nasze urządzenia oraz oferta była jeszcze lepsza niż do tej pory. Zapraszamy.