Magiczne stragany Sob 04 Lut 2017, 18:35\nNiewielki plac pomiędzy starymi, zapuszczonymi budynkami w samym sercu Mahala, a jego kluczową ozdobą – najróżniejsze towary porozkładane na chwiejących się stolikach, rzeźbionych skrzyniach albo brudnych prześcieradłach wprost na bruku. Zewsząd słychać nagabywania sprzedawców, nic więc dziwnego, że na magicznych straganach można dostać wszystko, od szwajcarskich zegarków po ręcznie malowaną porcelanę wyniesioną podobno z Pałacu Zimowego czy zaklęte amulety, a wszystko za śmieszne pieniądze. Za jedynego przewodnika musi w tym zgiełku wystarczyć zdrowy rozsądek i ostrożność, bo na naiwniaków czyha tu wielu oszustów oferujących buble i podróbki, a i kieszonkowców nie brakuje.\nsprzedawca różdżek, stolarz\nRe: Magiczne stragany Sro 11 Lip 2018, 19:42\nWstyd ci, że nadal musisz o tym myśleć. Wstyd za każdym razem, gdy odrzucasz struganego z kawałka dobrego drewna konika, by dźwignąć się, powlec do kuchni i, przygnieciony bólem, łyknąć znów za dużo eliksiru, który uśmierzy twoje cierpienie. A chwilę ulgi wykorzysta wstyd, wkradnie się z powrotem, po dziesiątkach miesięcy cichej i spokojnej koegzystencji uderzy bezlitośnie.\nI będziesz się znowu wstydził, że cię boli.\nWypłukujesz z fiolki resztkę środka przeciwbólowego wodą. W ustach zostaje słaby posmak rumianku. Nikt ci nie obiecywał, że przestanie boleć; nawet twoje anioły w pielęgniarskich czepkach zapowiadały najbliższe minuty bez bólu, godzinę najwyżej. Liczyłeś na więcej z resztki naiwności, która sprzed lat w tobie została, a z resztek uporu anioły zapomniałeś, krnąbrny i ułomny, przegrany Gregoroviću. Z każdym krokiem, który stawiałeś na petersburskiej ulicy sam śpiewałeś sobie te obietnice, coraz śmielej zapominając, że już tylko część z ciebie została.\nA przeszłość przypominała wtedy o sobie ze zdwojoną siłą, nie tylko w snach, które mogłeś odgonić. Samemu nie wiedząc jak, wystarczyło, że bałeś się zasnąć, by do wschodu słońca pozostać przytomnym i już w godzinach rannych paść jak gdyby po raz kolejny, uchylając się przed ciosem, na krótki odpoczynek bez snów. Wracał więc ból, w pozornie dobrze zagojoną ranę wdawały się infekcje, nerwy nie wróciły do stanu sprzed amputacji mimo starań uzdrowicieli. Targowali się dla ciebie ze śmiercią, przekrzykiwali na ogromne sumy.\nNa próżno, pomyślałeś znowu, katowany rwącym bólem, który zwalił się na ciebie znikąd z siłą nawałnicy. Męczył cię niezależnie od uporczywego wiercenia się w krześle, wytrącał z ręki każdą robotę, którą próbowałeś dokończyć. Ciszę i bezruch zapełniasz przekleństwami sączącymi się przez zaciśnięte zęby, a kiedy ból staje się mniej dokuczliwy, znośny na tyle, byś mógł wstać, nie możesz już tu wytrzymać. Wstajesz i wychodzisz, zatrzasnąwszy drzwi za sobą. Na pamięć idziesz – nie idziesz, kuśtykasz, wciąż nieco obolały – w stronę Mahala.\nDokąd pójdziesz? Do „Tysiąca…”? Wyrzucisz kolejne pieniądze na łoże jednej z tamtejszych nimf, by zbudowała ci z pościeli iluzję dawnego świata; takiego, który mogłeś jeszcze zdobyć. Kiedyś, jeszcze nie tak dawno, wstydziłbyś się tam pójść, ale teraz – za darmo żadna przecież na ciebie nie spojrzy. I nie chciałeś, by spoglądano na ciebie, zmuszałeś się do skrywania przed wzrokiem ludzkim, ale gdybyś nadal trwał w tej zatwardziałości, wykończyłaby cię szybciej niż infekcje rany i polowy lekarz-konował. Nie potrafisz nic samotnie, nic tylko dla siebie. Nawet kiedy wołają za tobą od jednego ze straganów, miękkim głosem otulonym słodkim zapachem narcyzów, zwalniasz nierówny krok.\nKurwom nie kupuje się kwiatów, a nie masz nikogo innego, kto by się ucieszył z bukietu. Poległym przyjaciołom nie zrobią różnicy, czy je położysz na grobie, czy tylko miniesz marmurowy pomnik bez słowa. Uzdrowicielki mają kwitnących dowodów pacjenckiej wdzięczności pod dostatkiem, a pielęgniarki zbyt dużo na głowie, by pamiętać o zabraniu ich do domu i potem więdną w słoikach po dżemie. A jednak jest coś w twarzy dziewczyny sprzedającej narcyzy – wydaje ci się znajoma, czy jest po prostu taka śliczna? – co każe się zatrzymać i odnaleźć w zaschniętym gardle głos:\n- Ile za bukiet?\nRe: Magiczne stragany Wto 17 Lip 2018, 04:07\nMagiczne stragany dalej tętnią życiem – pomimo tych wszystkich problemów, z którymi boryka się nieustannie Rosja. Ale to mikroświat rządzący się swoimi niespisanymi prawami. Tu obok siebie żyją ludzie z różnych krajów i każdy z nich jest tutaj z innego powodu. Poznałam kiedyś w tym miejscu Albańczyków, którzy wyjechali do Rosji za pracą i zajęli się handlem tego, co wpadnie im w ręce. Ta pani z tym pięknym warkoczem w siwym kolorze, co stoi obok mnie, ma około siedemdziesiąt sześć lat i pochodzi z Kazachstanu, ale przyprowadziła ją do Petersburga w młodości miłość i tak tutaj została niemal na zawsze. Pamiętam, że kiedyś przez przypadek wyłapałam w tym głośnym tłumie nawet bośniacki – z radosnym uśmiechem na twarzy próbowałam porozmawiać z moimi rodakami, ale nie przyznali się do tego, że pochodzą z tego samego kraju, co ja i szybko przełączyli się na kaleki rosyjski, pozostawiając po sobie w mojej głowie tylko palące uczucie rozczarowania. Z jednej strony potrafię to całkowicie zrozumieć – chcieli wyprzeć ze swojej pamięci to, co tam się wydarzyło, a z drugiej – o tych nieludzkich okrucieństwach trzeba mówić, by nie powtórzyły się nigdy więcej. Często też widzę tu wiele twarzy, które wydaje mi się, że gdzieś w życiu już widziałam. Potem myślami zwykle powracam do Sarajewa, jak na pstryknięcie palcami przypominając sobie tych wszystkich ludzi przypadkiem napotkanych na swojej drodze życiowej i zastanawiam się, komu z nich udało się przetrwać. Domyślam się, że niewielu – na własne oczy widziałam śmierć najbliższych mi osób. Czasem sumienie jednak bywa uporczywe i nie daje mi spokoju późnymi nocami, ale przecież w tamtym momencie egoistycznie musiałam wybrać siebie. Inaczej nie mogłabym tu stać pośród tych ludzi, nie miałabym szans rozpocząć nowego rozdziału i nie sprzedawałabym tych pięknych kwiatów, które stały się jedną z największych moich pasji. Nigdy nie dowiedziałabym się jak smakuje i pachnie świat.\n- Ach…! – Z zamyślenia wyrywa mnie niski, lekko zachrypnięty głos mężczyzny, który sprawił, że niemal podskoczyłam o kilka centymetrów, niemal przewracając wiaderko z tuzinem czerwonych różyczek. – To ostatnie narcyzy na dziś, więcej nie mam – odpowiadam szczerze, spoglądając kątem oka na klienta, po czym przenoszę wzrok na niewielki bukiet, który wzięłam zaledwie przed momentem do rąk. – Te akurat nie są zbyt piękne. Powiedziałabym: kapryśne i wymagające, choć robiłam co mogłam. Wie pan, że cięte narcyzy przyśpieszają więdnięcie innych kwiatów? – Czasem zdarza mi się dzielić swoją wiedzą na temat roślin z przypadkowymi ludźmi, nawet jeżeli w rzeczywistości w ogóle mnie nie słuchają i za chwilę zapomną o tym, co mówiłam. – Może je pan po prostu wziąć za darmo, jeśli chce. – Z miłym uśmiechem wyciągam dłoń z bukietem w kierunku nieznajomego mężczyzny. Przecież czasem zdarza mi się robić dobre uczynki, a nie lubię sprzedawać za pieniądze kwiatów, które są sfatygowane i nie spełniają moich osobistych oczekiwań, dlatego albo wolę komuś dać je w prezencie, albo zabrać do mieszkania i włożyć do kolejnego wazonu na parapecie.\nRe: Magiczne stragany Czw 19 Lip 2018, 21:32\nTobie narcyzy się podobają; nie masz już w sobie tyle śmiałości, by prosić o doskonałość. Wystarczą ci kwiaty zmęczone, ostatkiem swojej urody nęcące przechodniów. Lubisz narcyzy sentymentem z pewną dozą zrozumienia – kiedyś byłeś jednym z nich, gotowy zapatrzeć się w siebie, całe dnie marnotrawić na lenistwo w towarzystwie rzeczy tak ulotnych jak odbicie ludzkiej twarzy na powierzchni stawu. Wszystkiego miałeś pod dostatkiem, chroniąc zapalczywie swój niefrasobliwy umysł przed świadomością nawet upływu czasu.\nA teraz wciąż jesteś jak narcyz, choć już ścięty i więdnący. Impertynencie, wymagasz, by inni pracowali na ciebie, podtrzymywali cię przy życiu, chociaż wyrok już podpisany, o końcu przesądzono. Więdniesz nieodwracalnie, a twoja marność może wkrótce odbić się na tych, których wbrew rozsądkowi dopuszczasz do siebie.\n- Nie mów mi „pan”, proszę. Tutaj nie ma panów. - za to tak lubisz Mahala. Jesteście tu wszyscy jak karaluchy, ślepi i głusi na większość ważnych wydarzeń, ale przynajmniej wszystko przetrwacie. Mieszacie się ze sobą, ofiary, winowajcy i uciekinierzy, łączycie się ze sobą w biedzie, wobec której nikną poprzednie podziały. Musicie szukać zwykłych uciech i zysku, przejścia z poprzedniego dnia do następnego zawieszeni pomiędzy brakiem podziałów, a równością, bo tej przecież też próżno tu szukać.\n- Nie wiedziałem. – kręcisz głową delikatnie, a na twarzy miga cień dawnego uśmiechu. – Tylko na drewnie jako tako się znam. – umiesz rozpoznać ich zapachy, a nazwę gatunku wyczytasz z faktury kory po zaledwie kilku sekundach obracania jej w wyćwiczonych palcach. Drewno nie ma przed tobą tajemnic, ale nikt nigdy nie mówił ci o drobnych złośliwościach kwiatów. Widzisz na pierwszy rzut oka, że są delikatne i niepewne, ale mimo to wyciągasz rękę po narcyzy; palce zaciskają się kurczowo na wilgotnych łodyżkach, jakby nawet do nich mogło zabraknąć ci siły. Trzymasz bukiet, chociaż nie wiesz już, co z nim właściwie zrobisz. Lepiej byłoby narcyzom u niej; widzisz po jej dotyku, że umiałaby się nimi zająć, – Dziękuję. – mamroczesz, odwlekając moment odejścia od straganu. Nie godzi się jej nie zapłacić, zwłaszcza że masz przecież czym. Ruble ciążą ci w kieszeniach, ich brzęk złowrogo przypomina o długu, jaki musisz spłacić. Mógłbyś oddać jej za te marne kwiaty wszystko, co masz przy sobie, może ulżyłoby ci, ale nie chcesz dawać jej pieniędzy. Pojawia się w tobie za to pewność, że niedługo tu wrócisz. Wykorzystasz jedną z chwil wolnych od bólu, by dokończyć struganie jakiegoś subtelnego kształtu w drewnie i nieporadnie wciśniesz jej go w dłoń. Skąd bierze ci się ta chęć, by miała coś od ciebie?\n- Często tu jesteś? Przedtem cię nie widziałem. – prawda jest taka, że nie widziałeś dotąd nikogo, przechodziłeś przez tłum ślepy na nich wszystkich, ale ją… zapamiętałbyś. Dawno nie widziałeś takiej dziewczyny. W jej urodzie jest zachwycająca swoboda, coś znajomego. Wstyd ci przy niej myśleć o satynowych dziwkach i smrodzie ich perfum rozcieńczonych podłym alkoholem. Chciałbyś zostać wśród tej ulotności, odnaleźć się w zwyczajnym miejscu, pośpiechu ludzi, którzy należą jeszcze do świata, a nie odwrócili się od niego jak ty. Dla nich nic się nie zmieniło i potrzeba znacznie więcej niż ofiara dawnej tragedii, by wstrząsnąć tym światem.\nTylko ona ci tu nie pasuje i wciąż nie wiesz, o co chodzi.\nRe: Magiczne stragany Pon 13 Sie 2018, 15:40\n- Skoro tak… – Usłyszawszy jego słowa, posłusznie kiwam głową, choć z drugiej strony zupełnie nie wiem, jak inaczej mogłabym się do niego zwracać, skoro nawet nie zdradził mi swojego imienia. Przyglądam się mężczyźnie nieco uważniej, tym samym przyznając mu rację w duchu, że faktycznie daleko mu do przysłowiowego „pana”. Nieznajomy wciąż był stosunkowo młody, choć może nieco zaniedbany – jak taki brudny pies z ulicy, którym trzeba by było się zająć i doprowadzić go do porządku, żeby dostrzec jego urodę. Jego twarz, zwłaszcza po dłuższej obserwacji, wydawała się dziwnie znajoma, ale to uczucie znałam już na tyle dobrze, że przestałam na nie zwracać uwagę. Widmo przeszłości wracało do mnie niemal codziennie; pogodziłam się już z tym, iż nigdy go się nie pozbędę. – Na drewnie? – podłapuję z niemałym zainteresowaniem w głosie temat, bo przecież przydałoby się, by wreszcie diametralnie odświeżyć wystrój mieszkania, który wciąż pozostawiał wiele do życzenia ze względu na brak środków finansowych, nie wspominając już o jakimś wolnym czasie od pracy. – Jest pan stolarzem? – Mimo że miałam przecież już tak się do niego zwracać, to ciężko było mi pozbyć się tego zwrotu grzecznościowego. – Albo może różdżkarzem? – Niby mówią, że pierwsza myśl jest zawsze poprawna, ale w dalszym ciągu nie byłam pewna, czy aby na pewno udało mi się prawidłowo odpowiedzieć. Dłonią odgarniam kosmyki ciemnych włosów, które uporczywie wpadają mi do oczu, po czym wdzięcznie podaję mu bukiet narcyzów z delikatnym uśmiechem na twarzy. Mam jednak nadzieję, że może akurat u niego trochę odżyją, skoro nie chciały słuchać ani mnie, ani nawet magii.\n- Tylko proszę pamiętać o trzymaniu ich osobno – ostrzegam jeszcze raz, po czym dodaję zapobiegawczo: – Nie chcę, by przypadkiem spowodowały jakąś katastrofę. – Co przecież w przypadku narcyzów było możliwe, wystarczyło jednak włożyć je do wazonu z dala od innych kwiatów. Już miałam powrócić do swoich zajęć i pożegnać się z mężczyzną po krótkiej pogawędce, aż nieznajomy zadał mi kolejne pytanie. Czy często tu jestem? W rzeczywistości magiczne stragany nie były moim stałym punktem, choć prywatnie lubiłam to miejsce ze względu na jego różnorodność i atmosferę. Przychodziłam tutaj więc jedynie okazjonalnie – albo wtedy, kiedy nie udawało mi się sprzedać zbyt wiele kwiatów, co raczej zdarzało się rzadko, albo na prośbę szefostwa. – Od czasu do czasu. To już nie ode mnie zależy. – Taka odpowiedź w tym momencie wydawała mi się być najbardziej adekwatna. W końcu harmonogram ustalony jest z góry i nie mam na niego zbyt wielkiego wpływu. Mimo wielu przepracowanych lat w tym samym miejscu, wciąż jestem tylko zwykłą pracownicą. – W poniedziałki i wtorki jestem na Niedźwiedzim Ryku przy ulicy z katarynkami, w środy, czwartki i piątki w Magnolii, co drugą sobotę na Mahala przy Pasternaku, a niedzielę – zazwyczaj w mugolskiej części Petersburga – recytuję mechaniczne formułkę dla nowego klienta, którą znam już dobrze na pamięć, w międzyczasie dolewając zimnej wody do czerwonych róż i przekładając część z nich do wolnego wiaderka. A nuż chciałby kupić kiedyś w przyszłości ode mnie jakieś kwiaty albo choćby polecić moje stoisko komuś ze swoich bliskich znajomych. Reklama dźwignią handlu.\nRe: Magiczne stragany Pią 17 Sie 2018, 00:03\nUśmiechasz się delikatnie, bardziej chyba do siebie samego. Zgadła. Ze wszystkich ludzi, którzy mogliby wiedzieć na temat drewna niemal wszystko, bezbłędnie wybrała, kim jesteś. Jak jej się to udało, skoro to zawód kradziony, niedopasowany do ciebie, jak za duża (w końcu ojcowska) marynarka zwisająca ze zbyt wątłych ramion?\nPodnosisz na dziewczynę wzrok i uśmiech.\n- Można powiedzieć, że jestem po trochu z obu tych rzeczy, chociaż do stolarza nieco mi bliżej. Różdżki robił mój ojciec, ja tylko sprzedaję. – nigdy nie byłeś nikim w pełni. Nie zdążyłeś zdobyć wymarzonego zawodu i rozwinąć się w bośniackiej gwardii, a wybór, który podjąłeś później z konieczności – to nigdy nie było życie dla ciebie. – Gregorović, moje uszanowanie. – jest w tym nazwisku znacznie więcej, niż możesz udźwignąć, nie dajesz więc powstać znaczącej ciszy; dziewczyna nie ma czasu skojarzyć cię z wybitnym różdżkarzem, zmierzyć cię wzrokiem i choćby pomyśleć, że nie wyglądasz na swoją reputację. Nie ma czasu zastanowić się, czy to aby nie pomyłka, a ty nie jesteś kolejnym z tysiąca zwyczajnych (i zupełnie pijanych) Dymitrów i Ivanów, którzy już ją dzisiaj mijali. Przez większość czasu celowo przychodzisz tu, gdzie nikt nie sprawdza ci personaliów póki siedzisz cicho – na ogół nie chcesz, by kojarzono cię z wybitnym wytwórcą różdżek, człowiekiem sukcesu, autorytetem w trudnej dziedzinie magii. Lepiej byłoby ci w tym anonimowym tysiącu, zapamiętałaby cię tylko na chwilę, jako tego od spraw beznadziejnych, kaleka z narcyzami, tytuł jednego z obrazów malowanych na szarawym płótnie powszedniego popołudnia. Nie chcesz, by myślano potem, że jeden z was zagarnął cały talent, jaki rodzinie Gregorovićów przypadł w udziale, a ten drugi musi teraz spłacić dług tułaniem się po świecie bez cienia szansy na sukces i chwałę. Ale tej dziewczynie należy się prawda. Za co? Tego sam dokładnie nie wiesz.\nBez obaw, dowiesz się zaraz. Życie wciśnie zaraz w piękne, delikatne ręce kwiaciarki ciężar życia, które już porzuciłeś i ponownie cię nim obarczy. Znowu zatęsknisz do anonimowości.\nJedyna korzyść z krótkiej chwili ciszy, jaka nadchodzi po twoich słowach to pomysł na to, co zrobić z feralnymi kwiatami - narcyzy zaniesiesz ojcu na grób. Tam już nie zrobią większej szkody, a przyjęło się przecież, by w dowód pamięci jednak coś ze sobą przynieść.\nWeźmiesz więc kwiaty, a w bukiecie przykre wspomnienia, których ojcu znowu nie opowiesz. Nie chciałby słuchać, za dużo cię przestrzegał, gdy był na to jeszcze czas, byś nie szedł, bo jeszcze źle skończysz.\n- Zapamiętam i obiecuję panience, że będą same. – w końcu trudno o towarzystwo na cmentarzu, a jeśli już się jakieś znajdzie, to lokatorom nekropolii żadne katastrofy nie są już straszne. Rzadko tam bywasz, rzadziej niż bywałby dobry syn. Dzisiaj też pójdziesz tam tylko dlatego, że musisz gdzieś złożyć te kwiaty, ale może wystarczy ci w zupełności ten powód. Może wystarczy co tydzień kupować nieszczęsne narcyzy i usłać sobie nimi drogę powrotną do względnej ludzkiej przyzwoitości. – Dziękuję uprzejmie i życzę miłego dnia.\nMówisz już dziewczynie na odchodne, ale stąpasz dzisiaj wyjątkowo opieszale, z niemałą trudnością obracasz się, by wrócić na drogę, z której i tak musisz wkrótce zejść, trafić w inne miejsce. Nie zdążysz.\nRe: Magiczne stragany Sro 22 Sie 2018, 23:08\n- To musi być bardzo ciekawe – odpowiadam z lekkim uśmiechem na twarzy, Zawsze zastanawiałam się, jak wygląda proces tworzenia różdżek. Bo przecież jak to możliwe, że tyle magii mieści się w patyku? Nie potrafiłam sobie tego wyobrazić, choć dla niego zapewne było to coś normalnego, nad czym zapewne z przyzwyczajenia już się nie zastanawia. – Gregorović – powtarzam zaraz po nim, zapominając nawet się przedstawić i skupiając się tylko na jego słowach. Dziwnie znajomo brzmi to nazwisko, jakbym gdzieś już je wcześniej słyszała w moim życiu, dlatego próbuję sobie przypomnieć czym prędzej, czy na pewno aby się nie mylę, choć jest to zadanie trudne do wykonania. Z zaciekawieniem więc spoglądam na niego, chcąc go tym samym zatrzymać – jakbym oczekiwała, że sam mi udzieli odpowiedzi na to pytanie. Sarajewo? Czy to było w Sarajewie? Tylko w którym momencie? Nie przypominam sobie przecież, bym poznała to nazwisko dopiero w Rosji. Brzmiało zbyt bośniacko, choćby przez końcówkę, która sama w sobie była charakterystyczna dla Bałkanów. – Jestem Lajla. – Lajla Veličković, ale to nie jest ważne. Długo przecież nawet nie wiedziałam, jak się nazywam i kim jestem. Dopiero musiałam trafić na dobrych ludzi, którzy wyprowadzili mnie na prostą drogę i pokazali, że życie może wyglądać inaczej. Rosja uderzyła we mnie całą swoją siłą; przez ten okres, kiedy tu jestem, zdążyło wydarzyć się już tyle, że nie jestem nawet w stanie wszystkiego spamiętać. Coraz więcej też wspomnień ucieka mi z głowy, choć tak bardzo chciałabym je dla siebie zatrzymać. Ale nie wszystkie. Na pewno nie te związane z wojną, która kilka lat temu ogarnęła moje miasto.\n- Coś mi mówi to nazwisko – przyznaję się z lekkim spóźnieniem i zawahaniem w głosie, bo tajemniczy Gregorović zdążył już mi życzyć miłego dnia i pożegnać się, przez co nawet nie wiedziałam, czy mnie usłyszał. – Ale… – dodaję nieco ciszej, jakby tylko do siebie, wzdychając cicho pod nosem. Ale wciąż nie potrafę powiedzieć skąd. Żadna z tych informacji, która do tej pory usłyszałam, nie naprowadza mnie na żaden trop. Może więc to tylko kolejna pomyłka z mojej strony? Nie on jeden zapewne miał na nazwisko Gregorović, a świat nie jest taki mały, jak mogłoby się wydawać. Zobaczyłam to dopiero po dotarciu do Petersburga – a wcześniej przecież samo Sarajewo wydawało mi się ogromne. Nie mogłam go więc zatrzymać, choć podświadomość mi podpowiadała, by to zrobić, ale nie wypadało, skoro znaliśmy się dopiero od kilku minut. Może jeszcze kiedyś będzie dane mi z nim porozmawiać, licząc że do tej pory przypomnę sobie, skąd znam to nazwisko. Nie udało mi się dostrzec, czy aby na pewno już odszedł, gdyż tuż obok mojego stanowiska niespodziewanie przeszedł tłum ludzi, którzy zainteresowali się jakimś widowiskiem na samym środku placu. Zgubiłam go z pola widzenia, mimo że próbowałam jeszcze przez moment wyłapać jego sylwetkę.\nRe: Magiczne stragany Czw 30 Sie 2018, 00:25\nKiedyś przytaknąłbyś jej i kto wie, może nawet opowiedział, jak z zapartym tchem patrzyłeś na ojca przy pracy. Kiedyś, gdy nie wstydziłeś się jeszcze, ale na to już za późno, teraz już tylko „do widzenia” półgębkiem i idziesz.\nZatrzymałeś się po zaledwie kilku krokach, stragan kwiaciarki był jeszcze dobrze widoczny wśród innych, kiedy spojrzałeś przez ramię. Widzisz, że dziewczyna patrzy za tobą i w jednej chwili dociera do ciebie, że był już w jej życiu jeden Gregorović, że ona pamięta ciebie, a nie cień słowa o ojcu.\nTamten wziął ją za ręce i mocno, za mocno ściskał delikatne dłonie, wpatrzony w przybrudzoną lecz piękną tak jak dzisiaj twarz.\nUciekaj stąd, powtarzał tym przejętym tonem, głosem z pogranicza rozkazu i błagania pozbawionego nadziei. Pamiętasz go? To właśnie byłeś ty, w ostatnich swoich dniach w Sarajewie, wcale nie tak dawno temu. Każdy już tak mówił, jeśli mówiliście do siebie w ogóle. Mało kto wierzył, że da się jeszcze stamtąd uciec, a z tych, co wierzyli w powołanie do obrony kraju nie został chyba już nikt. A jednak kazałeś jej spróbować. Była za młoda, zaledwie nastolatka, zbyt słaba i za ładna, jeszcze dzień, a złamałaby się pod naporem tego wszystkiego jak przyciśnięta zbyt mocno łodyżka kwiatu, którymi zajmowała się teraz tak troskliwie.\nPamiętasz. Przypominasz sobie coraz więcej, po wyjęciu tego jednego wspomnienia z muru, jaki oddzielał ciebie z dnia dzisiejszego od tamtego Ljubana obrazy i uczucia zalewają cię z wielką siłą, wszystkie naraz, a trzymasz się wciąż na nogach tylko dzięki temu, że jest coraz bliżej, ona i jej kwiaty, ona i jej niezwykła uroda, ona i siła bijąca od niej, której nie umiałeś nazwać wcześniej, a teraz wiesz już, że to przetrwanie ją tak zahartowało, dzięki niemu tak dorosła, a jednocześnie jakby nie zmieniła się ani trochę.\n- Pamiętam cię. – znałeś ją zaledwie przez chwilę, ale obraz jej jasno i szybko łączył się w twojej pamięci z tamtym czasem. Wszyscy chcecie zapomnieć, uparcie powtarzacie, że teraz to już nowe życie, a gdyby włożyć wam ołówki w dłonie i dać trochę czasu, prędzej czy później na papier wróciłoby wszystko – wymalowane w graficie sceny nierównych walk i nielicznych pożegnań, słowa, które zasłyszało się raz, w przypadkowej sytuacji, szarym, płaskim głosem, zagłuszone wszystkim innym, a mimo to – zapamiętane.\nNie jest tak łatwo zapomnieć.\n- Mieszkałaś w Sarajewie, przy ulicy Kapetanovića. – za kościołem, blisko rzeki, szło się tamtędy na targ. – Udało ci się uciec. – z trudnością łapiesz oddech, wpatrzony w nią jak w święty obraz odratowany cudem ze zburzonej świątyni. Wielu z was ocalałych, jak dowiedziałeś się z czasem, znalazło tutaj schronienie, ale za każdym razem, gdy udało ci się kogoś spotkać, tak samo na nich reagujesz.\nRe: Magiczne stragany Nie 02 Wrz 2018, 23:57\nSarajewo. Tam się poznaliśmy. Teraz już wiem, skąd pamiętam jego twarz. To przecież on mnie uratował. To dzięki niemu udało mi się stamtąd z powodzeniem uciec. Początkowo nie chciałam tego robić, uparcie wierząc, że mogę zostać i w jakiś sposób pomóc im w walce, ale potem zdałam sobie sprawę, że jestem naiwna i muszę jak najszybciej wybrać pomiędzy życiem a śmiercią. Wybrałam życie, bo nie wyobrażałam sobie umrzeć młodo, choć bolało mnie to, że nie mogłam też uratować innych. Przez długie miesiące myślałam o swoim wybawicielu, niewiele mi o sobie zdradził oprócz imienia i nazwiska, ale nie było ani możliwości, ani czasu, by się poznać. Zastanawiałam się, co się z nim stało, czy i jemu udało się przeżyć, czy może sam podzielił los tych ludzi, którzy zostali w Sarajewie. Chciałam wierzyć, że i jemu się poszczęściło – zasługiwał na wszystko, co najlepsze. Z czasem o nim mimowolnie zapomniałam, bo musiałam zacząć wreszcie żyć na nowo i spróbować zapomnieć o tym, co się wydarzyło. Nie dało się. To wciąż było z tyłu głowy i wracało jak bumerang w najmniej oczekiwanych momentach, choć wmawiałam sobie wielokrotnie, że mam to już dawno za sobą. Nie potrafiłam więc teraz uwierzyć, że to on, sam Ljuban Gregorović, stoi przede mną przy magicznych straganach. Ile to już czasu minęło od tamtego momentu? Nie potrafię nawet teraz konkretnie odpowiedzieć, bo nagle wszystko staje mi przed oczami, jakby wydarzyło się to zaledwie wczoraj.\n- To ty. – Tylko tyle udaje mi się wydukać, choć chciałabym przekazać znacznie więcej. Niewiele pamiętam już z naszego ostatniego spotkania. Coraz więcej wspomnień mam za mgłą, nie wspominając już o tym, że byłam w szoku i nie wiedziałam, co się dzieje. A gdyby nie on, mogłoby mnie tu nie być. Gdyby nie on, mogłabym już nigdy nie poznać innego świata. – To ty żyjesz. Pamiętam cię. – Niewiele myśląc, pokierowana gwałtownymi emocjami, rzuciłam się mu na szyję, jakby był moim starym przyjacielem, którego nie widziałam od lat. Nie był nim. Nawet nie znaliśmy się dobrze, ale to jemu zawdzięczam więcej niż mogłoby się wydawać. Zaraz jednak oblewam się płomiennym rumieńcem, zdając sobie sprawę z tego, co właśnie zrobiłam. – Przepraszam – odpowiadam niepewnie, po chwili go puszczając, odsuwając się na bok i odwracając onieśmielona wzrok. Wciąż czuję jak bije mi serce; że nie potrafię się uspokoić ani nawet złapać oddechu.– Nie sądziłam, że kiedykolwiek się spotkamy. – Myślałam, że nie żyjesz, chciałam dodać, lecz dopowiedziałam sobie to w myślach. Tak przecież było najrealniej założyć. A jednak. W tym przypadku się pomyliłam. – Słyszałam, że mój dom przy Kapetanovića został zbombardowany kilka dni po mojej ucieczce – przypominam sobie, spoglądając w jego pełne zdziwienia oczy. To tylko dzięki tobie tu jestem, Ljuban. Gdybyś mnie wtedy nie namówił na ucieczkę, gdybyś mi nie pokazał właściwej drogi…\nRe: Magiczne stragany Sro 12 Wrz 2018, 00:08\nNie umiałbyś wytłumaczyć, dlaczego to akurat nią się wtedy zaopiekowałeś, jeżeli w ogóle można nazwać to opieką. Dlaczego chciałeś pilnować, by miała co jeść i pić, i dlaczego w tłumie gotowych do opuszczenia Sarajewa cywili akurat ją wyszukałeś i z uporem godnym lepszej sprawy znosiłeś jej głupi opór, ten sam, który ty byś stawiał, gdyby to ciebie namawiano do ucieczki.\nKiedy trzymałeś ją w ramionach ostatnim razem, pachniała dymem. Osiadł jej na włosach razem z pyłem wzbijającym się z kup gruzu, kiedy przesuwałeś po nich dłonią, były tępe i suche w dotyku. Na skórze wszyscy mieliście ten sam białawy cień i brud. Była jedną z setek anonimowych twarzy, sierotą jakich pełno szlajało się po ulicach stolicy. Trzymałeś ją przy sobie owładnięty dziwacznym uczuciem, które nie narodziłoby się w innym miejscu i innych czasach. Pożegnania łączą się zwykle ze smutkiem, ze łzami, a ty nie mogłeś opanować radości, jaką dawała ci myśl, że nigdy w życiu już jej nie zobaczysz. Teraz pachniała pięknie, chłodem wody i kwiatami, życiem, które w sobie wypielęgnowała.\nAni trochę nie widzisz w tym swojej zasługi. Obejmujesz dłońmi jej owalną twarz, patrzysz w wielkie, błyszczące oczy. Jak ona się uchowała, taka śliczna? W ni to braterskim, ni ojcowskim, ani tym bardziej mężowskim geście pocałowałeś jej czoło, odgarniając zeń przedtem kosmyki miękkich kasztanowych włosów.\n- Nie przepraszaj mnie. – czujesz się przy niej staro, tak staro, że na usta ciśnie ci się „dziecko”, ale przecież już wyrosła. Minęło siedem lat, chociaż czujesz, jakbyś przeżył siedemdziesiąt, z wyszczekanej dziewczyny Lajla zmieniła się w dorosłą kobietę. Ma jeszcze w oczach coś znajomego, a uroda, która wtedy w niej rozkwitała rozwinęła się już do zachwycającego piękna, na które nieswojo ci patrzeć. Nic już wam z domu nie zostało prócz siebie nawzajem, nic dziwnego, że w pierwszej chwili lgniecie do siebie jak wędrowiec przypada do źródła po przeprawie przez pustynię. Bierzesz ją za rękę, obie dłonie zaciskasz na wątłych jak łodygi narcyzów palcach i wpatrujesz się w nią, nie mogąc nagle wznieść wzroku na poziom jej twarzy.\nChciałbyś powiedzieć jej, że nie. Nie żyjesz, bo to nie jest życie, a ona widzi tylko cień kogoś znajomego. Nie było nic błędnego w zakładaniu, że umarłeś, ba, tuż po pożegnaniu z nią, tuż po przebłysku nadziei, że jakoś jej się uda, ogarnął cię mrok jednej myśli.\nZdechnę tu teraz jak pies.\nI do dziś nie wierzysz, że jednak tak się nie stało.\n- Nic nie wiem, wybacz. – z jej domu nie zostało nic. Podobnie jak z kościoła i straganów na ryneczku. Tak słyszałeś od jednego z niedobitków. Tam, gdzie mieszkała z rodziną, na uliczkach, którymi jak krew w tętnicach płynęło życie rozpanoszyła się śmierć, rozleniwiona królowa zgliszczy, i patrzyła, jak resztki godności ludzkiej konają z głodu i pragnienia.\nWyszedłeś stamtąd, oboje wyszliście, powinniście czuć się jak zwycięzcy. A jednak gołym okiem widać, że nie jesteście niczym więcej od skorup, wyniszczonych ofiar.\nRe: Magiczne stragany Sro 12 Wrz 2018, 00:52\nZawsze wydawało mi się, że to kwestia przypadku, bo przecież jak inaczej mam to sobie wytłumaczyć? To w końcu mógł być każdy inny – czasem wystarczy pojawić się kilka sekund za późno, by być w nieodpowiednim miejscu i czasie. Mnie się udało wtedy trafić na kogoś, kto się mną zaopiekował i chciał mi pomóc, mimo że nawet o to nie prosiłam. Pragnęłam wtedy tak niewiele – albo przeżyć i wydostać się jak najszybciej, albo umrzeć szybko i bezboleśnie. Byłam całkowicie świadoma, że jestem zaledwie krok od śmierci. Niewiele mnie od niej dzieliło, a ja – w przeciwieństwie do innych czarodziejów – nawet nie potrafiłam się obronić; kilka podstawowych zaklęć nie pozwoliłoby mi się osłonić przed kolejną zrzuconą bombą na miasto czy brutalnym ostrzeliwaniem na słynnej Alei Snajperów, niegdyś ulicy Smoka z Bośni, która łączyła bezpośrednio dzielnicę przemysłową ze Starym Miastem. Mieszkałam bardzo niedaleko, tuż przy Kapetanovića, w jednym z tych miejsc najbardziej narażonych na atak ze strony wrogów. Wystarczyło przecież, bym powiedziała „nie” i została tam zaledwie kilka dni dłużej, by nic ze mnie nie pozostało, ale dałam się przekonać – choć w głowie zapamiętałam to tak, że w ostatnim momencie, gdy była już możliwość ucieczki, paradoksalnie stawiałam opór. Nie, ja nie mogę, zostanę w Sarajewie. Nigdzie nie idę. Nie wiem, dlaczego tak było, ale niełatwo jest zostawić dom. Chyba naiwnie wydawało mi się, że mogę jeszcze przetrwać i tym razem odstąpić swoją szansę komuś innemu, mimo że kolejna mogła w rzeczywistości nigdy nie nadejść.\n- Nie chciałam. – Nie powinnam już nic mówić, przecież powiedział mi, że nie muszę go przepraszać, a ja wciąż czułam się… nieswojo? Nie jestem pewna, czy to odpowiednie słowo; z jednej strony czułam radość, że i jemu udało się uciec, a z drugiej – nagle wszystko do mnie wróciło, zwłaszcza ten przerażający widok, smród zgliszczy i rozkładających się ciał, który prześladował mnie przez wiele miesięcy. Jego dotyk jest jednak ciepły i kojący, od razu się uspokajam i myślami powracam do rzeczywistości. Jesteśmy teraz tu, w Petersburgu, to w końcu nie Sarajewo, choć coraz bardziej boję się, że i Wenecję Północy może spotkać podobny, równie tragiczny scenariusz. Już widzę w snach późnymi nocami, jak miasto całkowicie ogarnia chaos, mimo że tak naprawdę chciałabym tylko niepotrzebnie złorzeczyć. – Nie szkodzi. Tak się cieszę, że cię widzę, Ljuban! – Zaciskam mocniej dłonie mężczyzny, mimowolnie uśmiechając się radośnie z jego powodu i kiwając twierdząco głową na pytanie. – Jestem tu sama. Jeszcze po powrocie spotkałam tu jedną Bośniaczkę, Enisę. Blond włosy i charakterystyczny uśmiech, może ją pamiętasz. Mieszkała bodajże przecznicę dalej… Niestety, zmarła trzy lata temu. – Popełniła samobójstwo, ale o tym nie chcę ci teraz mówić. Sam pewnie masz do opowiedzenia równie wiele podobnych historii. Nie tylko ona nie potrafiła sobie z tym poradzić.\nA ty, jesteś tu sam?\nRe: Magiczne stragany Czw 20 Wrz 2018, 11:31\nCzyżby za waszą krzywdą naprawdę kryła się tylko odrobina intencji, a reszta była zrządzeniem losu? Nigdy nie myślałeś o udziale przypadku w tym, co cię spotkało. Nie spędzałeś nocy w szpitalu na wyklinaniu – gdybym tylko szedł wtedy inną ulicą… każdy z was mógł zostać bohaterem, zginąć pierwszego dnia, rozmyślić się w ostatniej chwili. Żyć inaczej, żyć w ogóle.\nWszystkie możliwości zostały już wykorzystane, teraz możesz tylko dryfować na powierzchni wydarzeń, cudownie bierny. Zapewne nie miałeś przeżyć i cokolwiek ze sobą teraz nie zrobisz, będzie światu zupełnie obojętne. Jest całe miliony takich przypadków jak ty.\nKręcisz głową. Nie pamiętasz Enisy, nie chcesz pamiętać nikogo, ale w snach wracają do ciebie. Inni, chociaż łudząco podobni do ciebie, chłopcy, z którymi krwią podpisywaliście braterskie pakty. Wystarczyły trzy dni razem, byś w myślach nazwał rodziną każdego z nich. Kiedy się wspólnie przechodzi przez coś takiego, cały dorobek genealogii schodzi na drugi plan. Były takie dni, w których nie pamiętałeś własnego nazwiska, a z kilkudziesięciu metrów poznawałeś w krzyku przerażenia i bólu głos kamrata.\nNie chciałeś płakać, kiedy umierali. Próbowałeś jakoś się wytłumaczyć, już niezdolny do łez, gdy stałeś nad kolejnym świeżym grobem. Pochowałeś zbyt wielu bliskich w ciągu ostatnich kilku lat; przeszedłeś przez więcej pogrzebów niż zdarza się zwyczajnemu człowiekowi przez całe życie. Lajla nie wyglądała, jakby miała za sobą podobne doświadczenia, chociaż bezpieczniej jest niczego nie zakładać. W końcu ją też wojna dopadła w samym środku życia, w domu; a że od niej uciekła – nie mogło umniejszać jej cierpień.\nNie masz co już liczyć na honory jak dla bohatera, więc i podobna bezczelność nie jest ci potrzebna.\n- Nie znałem jej. Przykro mi. – już nie żałujesz kolejnej anonimowej śmierci, ale mimo tego pozostajesz szczery – pamiętasz przecież, jak myślałeś, już długo po przybyciu do Rosji, w czystej szpitalnej pościeli: czy z nią wszystko w porządku? Czy udało ci się jakoś przyczynić do jej przetrwania? Żal ci dziewczyny, że jednak została sama.\nDomyślasz się, co to była za śmierć. Każdy z was choć raz o niej myślał, a niektórych szczęśliwców do dziś nie opuszcza nęcące a co, gdyby dało się z tym wszystkim skończyć?\nKiedy po raz kolejny śni się potworny koszmar, jeszcze gorszy od poprzedniego, albo kiedy odżywa stary ból – wciąż czasami odwiedza cię to pytanie, a ty milczysz, chociaż chciałbyś się już nieraz zdobyć na jakąś odpowiedź.\n- Sam. – przynajmniej Lajli odpowiadasz. – Mój ojciec pracował w Pradze przez kilka ostatnich lat przed śmiercią. Przywieźli mnie tu – urywasz zdanie w połowie, nie chcąc od razu zdradzać się ze swoim kalectwem. Dlatego też zwlekasz z odejściem, by nie zauważyła, jak utykasz. Chcesz nadal być w jej oczach Ljubanem-wybawicielem, młodym, zdrowym, bez żadnych wad. Sam już nie potrafisz tak na siebie patrzeć. – stamtąd i tak już zostałem. – kończysz, nieporadnie sklejając słowa. – Mieszkam całkiem niedaleko, daj mi kawałek papieru to zapiszę ci adres. – dodajesz szybko, nie dając jej czasu na drążenie tematu okoliczności twojego pojawienia się w Petersburgu.\nRe: Magiczne stragany Pią 21 Wrz 2018, 17:51\n- Nic nie szkodzi. Masz prawo. – Z czasem zapomina się coraz więcej szczegółów, jak imiona i nazwiska, ale dalej pamięta się twarze, choć mogłabym się założyć, że gdybym tylko miała możliwość powrotu do Sarajewa, potrafiłabym wszystko precyzyjnie opisać i przypomnieć sobie na zawołanie to, co się działo. Enisa była jedną z tych osób, które poznałam zaledwie kilka dni przed ucieczką. Nigdy wcześniej nie zwróciłyśmy na siebie uwagi, mimo że mieszkałyśmy bardzo blisko siebie. Spotkałyśmy się dopiero podczas wojny, kiedy pomagałam uratować jej brata, który w wybuchu miny stracił prawą rękę. Nie przeżył. Ona z kolei dotarła aż do Petersburga, gdzie spotkałyśmy się przez zupełny przypadek. Starałyśmy się mieć ze sobą kontakt, mimo że nie było zbyt łatwo – każda z nas miała na plecach bagaż trudnych doświadczeń i złych wspomnień, który chciała jak najszybciej zrzucić, zostawić za sobą i odetchnąć z ulgą. Z czasem świadomie przestałyśmy ze sobą rozmawiać, aż od naszego wspólnego znajomego pewnego dnia dowiedziałam się, że Enisa niespodziewanie popełniła samobójstwo. Nie była w stanie pogodzić się z przeszłością. Choć wzbudziło to we mnie ogromny smutek i żal, to częściowo potrafiłam zrozumieć jej uczucia i lęki. Mnie też było ciężko, ale nie na tyle, by pozbawiać się życia. Nie potrafiłabym tego zrobić. Za bardzo je kochałam, choć bywało okrutne. – Nigdy nie byłam w Pradze, ale słyszałam, że jest pięknie. – Uśmiecham się lekko do Ljublana, po czym zdaję sobie sprawę, że nie powinnam z nim dłużej rozmawiać, mimo że chciałabym więcej usłyszeć. Puściłam jego przyjemne w dotyku dłonie i cofnęłam się kilka kroków, nie spuszczając go z oczu.\n- Muszę już iść – odpowiadam ze słyszalnym smutkiem w głosie, pozwalając sobie na ciche westchnięcie pod nosem. Nie myśl sobie, że teraz chcę się zapaść pod ziemię i unikać cię na każdym kroku, bojąc się starcia z przeklętą przeszłością. Wcale nie zamierzam od ciebie uciekać, dawno niczyja obecność mnie tak nie ucieszyła jak twoja, Ljubanie. Ale mam jeszcze swoje obowiązki do spełnienia, w końcu wciąż jestem w pracy. Choć moja zmiana na magicznych straganach powoli się kończy, bo sprzedałam już niemal wszystkie kwiaty na dziś, a te cięte narcyzy oddałam ci jako jedne z ostatnich, to teraz powinnam pójść do „Magnolii” i przekazać wszystkie pieniądze, które od rana zarobiłam. Tylko co teraz? Nie byłam pewna, czy powinnam to robić, ale nie wybaczyłabym sobie, gdybym nie spróbowała nawiązać z nim kontaktu. Zrób coś szybko, Laja, nim będzie za późno. Ale nagle… Zaskoczył mnie. Nie spodziewałam się tego z jego strony. – Już ci podaję – mówię szybko, szukając przy stoisku kartki i czegoś do pisania. Podaję mu, by zapisał na niej swój adres, po czym zaraz dodaję: – No proszę! Ja też mieszkam na Mahala, tuż obok samej linii Kirowsko-Wyborskiej, na ulicy Dworcowej 13B. Przy domofonie znajdziesz moje nazwisko. Veličković. Odwiedź mnie w któryś dzień. Albo ja odwiedzę ciebie. – Z rozpędu powiedziałam to niemal na jednym oddechu, po czym momentalnie zabrałam się za sprzątanie wokół straganu, karcąc się surowo w myślach za te głupstwa, które zaledwie przed chwilą padły z moich ust. Oj, Lajla, ale ty się narzucasz…\nRe: Magiczne stragany Pon 24 Wrz 2018, 02:26\nMasz prawo, ciągle ci to powtarzali, od samego początku serii niefortunnych zdarzeń, która doprowadziła cię aż tutaj, w obcy tłok zebrany przy tanich straganach. Masz prawo wybrać, w jakim kraju spędzisz życie i masz prawo walczyć o swój wybór. Masz prawo zrezygnować z tej walki, nikt nie będzie cię za to osądzał.\n(A mimo to czułeś to na każdym kroku - byli tacy, co czekali tylko, aż ktoś odejdzie, zwieje, obrońcy pojmowanych na opak zasad etyki. Czasem ucieczki, ratunku tchórza, bałeś się bardziej niż śmierci.)\nMasz prawo do życia, kontrowali uzdrowiciele w Hotynce. Prawo, z którego nie godzi się rezygnować, prawo najświętsze i obowiązek człowieka – żyć za wszelką cenę. Zaniedbywałeś go zbyt długo, całymi dniami wpatrywałeś się w rysę wgryzającą się w smugę farby na suficie szpitalnej sali. Nie podnosiłeś nawet głowy, nie słuchałeś kroków ani słów, chociaż wiele z nich padało tuż przy twoim uchu, tak słodkim głosem, że niedawno jeszcze nie zastanawiałbyś się ani minuty nad pójściem za tym głosem na koniec świata, na skraj przepaści.\nMasz prawo do zapomnienia, Lajla kolejnym głosem w chórze twych aniołów stróżów postanawia cię uświadomić. Korzystasz z niego wybiórczo, wymiatając z głowy, co możesz, a zostawiając – wszystko, na co nie masz już siły. Nie jesteś jeszcze stary, a zdaje ci się, że czas, kiedy miałeś jej znacznie więcej, dni, które nie męczyły cię, chociaż kończyłeś je nieraz bez powietrza w płucach, zostawiłeś za sobą już dawno, bardzo dawno. Dziwisz się czasem, przy niechętnym spojrzeniu w lustro, że nie osiwiałeś jeszcze i że w ogóle przypominasz (wciąż za bardzo) dawnego Ljubana.\n- Musisz wyjść z Mahala, potem przez Ryk i zaraz przed tym, jak zaczynają się Aleje – tam stoi zakład. – nie mówisz, że to twój, ale też nie oddajesz ojcu należnego hołdu wspominając, że to wszystko dzięki niemu. Nie mówisz, że rzeczywiście, Praga to piękne miasto, pełne uroku i przytulne, łatwo poczuć się tam jak w domu. Nie mówisz, że mógłbyś zabrać ją tam choćby na kilka godzin, żeby odczuła to na własnej skórze, a jakże byłoby wtedy łatwo, prawda? Znowu stać się jej wybawcą, zrehabilitować się jakoś. Podajesz jej kartkę z adresem i w tej samej chwili obleciał cię strach. Co jeśli przyjdzie? Kiedy wpuścisz ją do siebie, nie będzie odwrotu – będziesz musiał powiedzieć jej, co ci się stało, dlaczego wróciłeś, dlaczego nie ma już w twoim kroku zawadiackiej sprężystości.\n- Dworcowa. – powtarzasz mechanicznie, a strach mrozi w żyłach krew. Nie chcesz się z nią więcej widzieć, a jednocześnie myśli już zaczynają krążyć wokół tego, co dla niej wystrugasz, kiedy spotkacie się następnym razem. O co zapytasz i ile czasu spędzicie potem na ciężkim milczeniu, bo nie na wszystko znajdą się słowa.\nMusisz ją znowu zobaczyć.\n- Zapamiętam. Jeszcze się spotkamy, Lajla, to, że się tu znaleźliśmy nie mogło być przypadkiem. – tęsknota, po raz pierwszy od dawna, choć już przez jakiś czas zbierałeś w sobie jej pokłady, okazała się silniejsza niż wstyd. – Dziękuję za kwiaty.\nPożegnałeś ją z cieniem uśmiechu i odchodzisz wreszcie, powoli i niezdarnie, chociaż wiesz, czujesz na sobie, że patrzy za tobą.\nZespół L z tematu\nRe: Magiczne stragany


Noclegi Lądek Zdrój - Fundusz Wczasów Pracowniczych\nNasze Sanatorium zlokalizowane jest w centralnej części Zdroju na wys. około 400 m n.p.m., bezpośrednio w sąsiedztwie dużych kompleksów leśnych. Ukształtowanie terenu i położenie pośród wzgórz zapewnia niczym niezakłóconą ciszę, doskonałe wartości klimatoterapeutyczne oraz optymalne warunki leczenia, rehabilitacji i wypoczynku. W części zdrojowej jest łącznie 40 km dobrze oznakowanych łagodnych tras spacerowych i rowerowych.\nAtutem naszego Ośrodka jest malownicze usytuowanie w części zdrojowej miasta z dala od zgiełku i szlaków komunikacyjnych. Na terenie otaczającym obiekty Rybniczanka i Wanda znajdują się tereny zielone umożliwiające grillowanie, opalanie, boisko do siatkówki. Wędkowanie w kilku łowiskach pstrąga na terenie Lądka Zdroju i w okolicy (najbliższe 300m od Ośrodka). Przejażdżki konne – najbliższe 300 m od Ośrodka w „Stajni pod Dębami” i w okolicznych miejscowościach. W odległości około 12 km znajduje się Ośrodek Sportów Zimowych „Czarna Góra’’ oraz Jaskinia Niedźwiedzia.\nDysponujemy 183 miejscami w trzech obiektach oraz własnym Zakładem Zabiegowym:\nDom Wczasowy „RYBNICZANKA”\n107 miejsc w 47 pokojach w pokojach 1-, 2- i 3-osobowych o zróżnicowanym standardzie w tym 35 miejsc w pokojach z pełnym węzłem sanitarnym oraz 20 miejsc na parterze pozbawionych barier architektonicznych. Wszystkie pokoje posiadają na wyposażeniu TV. Obiekt główny z centralną recepcją i stołówką. Odległość od Zakładu Zabiegowego „WITAL” ok. 50 m. ZP Jerzy - 200m, ZP „Wojciech”– 500m, ZP „Adam” - 550m. Stół do tenisa stołowego. Obok budynku parking niestrzeżony.\nDom Wczasowy „WANDA”\n42 miejsca w pokojach 1-, 2-, 3- osobowych, w tym 9 miejsc w pokojach 3 - osobowych typu moduł (pokój 1 - osobowy + 2 - osobowy) z pełnym węzłem sanitarnym, TV. Centralna recepcja, stołówka. Obiekty Wanda i Rybniczanka połączone są na poziomie I piętra przeszklonym łącznikiem. Obok budynku parking niestrzeżony oraz boisko do siatkówki.\nObiekty ,,Rybniczanka”, ,,Wanda’’’ uprawnione są do przyjmowania grup turnusowych :\nZ upośledzeniem umysłowym –wszystkie obiekty\nZe schorzeniami układu krążenia – wszystkie obiekty\nZ chorobami neurologicznymi – wszystkie obiekty\nZ chorobami układu oddechowego –wszystkie obiekty\nZ chorobami wymagającymi leczenie dietami eliminacyjnymi (cukrzyca) - wszystkie obiekty\nDo dyspozycji gości: Świetlica, stół do tenisa, boisko do siatkówki, plac rekreacyjny pod ognisko i grill. W pobliżu: park zdrojowy, stadnina koni, kort tenisowy.\nKąpiel borowinowo – solankowa /”Borsol”/\nZawijanie borowinowe – kręgosłup\nZawijanie borowinowe lokalne\nGimnastyka indywidualna - 20 min.\nGimnastyka grupowa - 30 min.\nInhalacja indywidualna /solankowa, olejkowa, lecznicza/\nLampy sollux /filtr czerwony i niebieski/


Internauci wiedzę o polityce czerpią z telewizji - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plInternauci wiedzę o polityce czerpią z telewizji\nInternauci wiedzę o polityce czerpią z telewizji\n19 listopada 2012, 16:12 | Aktualizacja: 19.11.2012, 16:47\nChociaż polityczna rola internetu rośnie, to telewizja wciąż jest dla internautów głównym źródłem informacji o polityce.\nElity wykorzystują sieć głównie do wzmocnienia swoich komunikatów w tzw. starych mediach - wynika z badań Instytutu Nauk Politycznych UW.\nNiewykorzystany potencjał sieci\nWedług dr Adrianny Chibowskiej z UW politykom i sztabom wyborczym w sieci brakuje strategii budowania więzi z wyborcami, a próby takie podejmowane są sporadycznie i niekonsekwentnie. "Politycy nie wykorzystują potencjału, który stwarza sieć. Przekaz w sieci ma charakter nawiązujący, powielający i wzmacniający przekaz z mediów tradycyjnych" - powiedziała podczas seminarium, które odbyło się w poniedziałek na Uniwersytecie Warszawskim.\nTVN i Polsat walczą o kanały tematyczne »\nTVN i Polsat walczą o kanały tematyczne\nRozpoczęto budowę nowej siedziby Fabryki Broni "Łucznik" w Radomiu


Jak dużo zalet posiadają kosmetyki naturalne, które są obecnie coraz bardziej popularne. | Coopersclothing, zakupy i ubrania\nJak dużo zalet posiadają kosmetyki naturalne, które są obecnie coraz bardziej popularne.\nKosmetykifirmy, marki, maseczki, sklep, skóra, sprzedawcy\nW ostatnim czasie naturalne kosmetyki są coraz popularniejsze. W zalewie bardzo dużej liczby preparatów oferowanych w zwykłych sklepach klientki coraz częściej wybierają bowiem powrót do natury. Niestety duża część sprzedawanych obecnie kosmetyków, nawet renomowanych marek, w dużym stopniu jest oparte na różnego rodzaju sztucznych substancjach.\nSą to między innymi konserwanty, barwniki szukaj i różne dodatki zapachowe, a wszystko dlatego, aby kosmetyk ładnie wyglądał, pachniał i mógł się długo przechowywać bez utraty właściwości. Lecz wszystkie związki tego typu powodować mogą różnego rodzaju uczulenie, wysypki i alergie, jakie czasem mogą się pojawić po dłuższym czasie stosowania. Dlatego też chcąc chronić swoją skórę przed takimi problemami panie wybierają coraz częściej kosmetyki naturalne, które cechują się między innymi tym, że do ich produkcji wykorzystywane są tylko półprodukty w pełni naturalnego pochodzenia, o sprawdzonym przez lata działaniu. Różnego rodzaju olejki i wyciągi sprawiają, że można ich bez obaw stosować nawet przy wrażliwej i delikatnej skórze – oferta kosmetyków naturalnych Secret Soap.\nW ostatnim czasie podejście do sprawy pielęgnacji zmieniło się bardzo, i widzą to również sklepy.\nBez przerwy pojawiają się coraz to nowe marki, które się zajmują wytwarzaniem naturalnych kosmetyków, i cieszą się one bardzo dużym zainteresowaniem. Także w dużych drogeriach i sklepach kosmetycznych coraz częściej można bez żadnego problemu kupić ten rodzaj kosmetyków, gdyż ich właściciele wiedzą bardzo dobrze, że jest na nie coraz większe zapotrzebowanie. Lecz bardzo dużo osób decyduje się także na własnoręczne robienie tego typu kosmetyków, zwłaszcza że wiele produktów do tego można bez problemów znaleźć w mieszkaniu czy zakupić w najbliższym sklepie.\nNa przykład na maseczki do twarzy z powodzeniem można użyć naturalnych jogurtów czy popularnych warzyw, a ich skuteczność jest naprawdę bardzo duża (sprawdź ofertę maseczek naturalnych firmy The Secret Soap Store). Można pójść w tym kierunku przy stosowaniu kosmetyków na swoje potrzeby, bo nie tylko można je świetnie dostosować do swoich potrzeb, lecz również zapewnić odpowiednie bezpieczeństwo swojej skórze.


Merkel: Rosja zapewnia, że nie użyje Nord Stream 2 jako broni - Rosja - rp.pl\nAktualizacja: 23.07.2021, 06:02\nKanclerz Niemiec Angela Merkel broniła w czwartek porozumienia ze Stanami Zjednoczonymi, które pozwala na kontynuowanie budowy gazociągu Nord Stream 2. Zdaniem Ukrainy, porozumienie jest zbyt słabe, aby zapewnić, że Rosja zachowa się tak, jak chce tego Kijów i Zachód.\nUkraina od dawna sprzeciwia się wartemu 11 miliardów dolarów projektowi, który ma doprowadzić rosyjski gaz do Niemiec, ponieważ teoretycznie da on Moskwie możliwość zaprzestania kierowania gazu przez Ukrainę, co pozbawiłoby Kijów miliardów dolarów opłat tranzytowych. W ocenie władz w Kijowie, zagroziłoby to bezpieczeństwu kraju\nObecna umowa tranzytowa wygasa w 2024 roku. Aleksiej Miller, szef Gazpromu, powtórzył w czwartek, że Rosja jest gotowa przedłużyć umowę, jeśli warunki handlowe będą odpowiednie.\nMimo zastrzeżeń USA wobec projektu, administracja prezydenta Joe Bidena uznała, że jest on zbyt zaawansowany, by go zatrzymać. Niemcy, które zdecydowanie popierają gazociąg, i Stany Zjednoczone ogłosiły w środę porozumienie w sprawie gazociągu.\nZgodnie z jego warunkami Niemcy zobowiązały się do reagowania na wszelkie próby wykorzystania przez Rosję energii jako broni przeciwko Ukrainie i innym krajom Europy Środkowo-Wschodniej. W umowie znalazło się też zobowiązanie do pomocy Ukrainie w dalszym otrzymywaniu opłat tranzytowych, gdy Nord Stream 2, obecnie ukończony w 98 proc., zacznie przesyłać gaz.\nKanclerz Merkel powiedziała w czwartek, że uzyskała rosyjskie zapewnienia, iż Moskwa nie użyje gazociągu jako broni, ale Berlin jest gotowy zareagować sankcjami, jeśli tak się stanie.\n- Nie jesteśmy przecież pozbawieni narzędzi, by coś zrobić - powiedziała Merkel, dodając, że ma nadzieję, iż sankcje wobec Moskwy nie będą potrzebne.\nKreml bez entuzjazmu przyjął amerykańsko-niemiecki układ, mówiąc, że nie zgadza się z niektórymi sformułowaniami dotyczącymi Rosji. Kreml twierdzi, że Moskwa nigdy nie używała energii jako broni geopolitycznej.\n- Rosja zawsze była i będzie odpowiedzialnym gwarantem bezpieczeństwa energetycznego na kontynencie europejskim, a nawet powiedziałbym, że w szerszej, globalnej skali - powiedział dziennikarzom rzecznik Kremla Dmitrij Pieskow.\nNord Stream 2 powinien zostać ukończony pod koniec sierpnia i rozpocząć przesył w tym roku.\nNord Stream 2 i „lex TVN”. Doradca Departamentu Stanu w Polsce\nPolska i Ukraina zawiodły się na Ameryce. Teraz stawiają na UE\nByły szef MSZ Ukrainy o Nord Stream 2: Nikt nas nie słucha


Forum PPR :: Zobacz temat - zaprawiarki z mieszalnika lub z.ciągnikowa\nObecny czas to 05:36 Nie 31 Maj 2020\nzaprawiarki z mieszalnika lub z.ciągnikowa\nSkąd: wlkp POB, PCT\nWysłany: 11:51 Sro 1 Lis 2006 Temat postu:\nZnajomy kupił za 1000 zł mieszalnik 750 kg był uzywany jako zaprawiarka to miał cały ślimak do wymiany tak go skorodowało. Ale pomysł niezły. Ja zaprawiam w betoniarze 180 na mokro. Ładuję 50 kg 1 l wody i potem litr wody z wymieszaną w niej zaprawą. Efekt rewelacja lepiej niz z centrali dokładnie kokryte nasiona i żadnych chorób grzybowych z słabym zaprawianem zwiazanych na polu nie mama. Ja stosuje od 2 lat Oriusa wcześniej Baytan. Zaprawy typu Oxafun i Funabem są za cienkie moim zdaniem.\nmoja betoniarka to zabytek i troche małe porcje\na słyszałem o tych mieszalnikach. Czy wiesz może jakie ilości zboża zasypuje znajomy i jak dozuje zaprawę i ile jest uszkodzeń ziarna przez ślimak i jak długo miesza ziarno.\nJa miałem na mysli umieścić 4 lub 3 dysze od opryskiwacza i zbiornik ciśnieniowy do którego wlewałbym płyn następnie wpompowywał powietrze (plus zawór z nastawionym cisnieniem) aby cały czas równomiernie pyliło na mieszajace się zboże - zasyp z big-baga i odbiór do big-baga.\nWysłany: 19:03 Nie 29 Paź 2006 Temat postu:\nTo ja miałem nad betoniarą Big baga podniesionego turem i trzeba było tylko odpowiednią ilość napuscić, na dole pod betoniarą zrobiłem z worków napełnionych zbożem taki niby kosz zasypowy a w środek wsadziłem przenośnik ślimakowy. 2 osoby i robota szła jak marzenia ja zasypywałem betoniarę i dawałem zaprawy a ojciec sypał(włączał i wyłanczał przenośnik) we worki i je odstawiał na przyczepie. Jeszcze muszę coś wykombinować z czyszczeniem ziarna.\nJa pożyczałem od znajomego wialnie taką odśrodkową od sosnowskiego z niej leciało prosto w żmijke a żmijka sypała do betoniarki\nWysłany: 18:30 Nie 29 Paź 2006 Temat postu:\nZnajomy ma jeszcze inny patent na czyszczenie i zaprawianie nasion, jedna zmijka transportuje zboze do czyszczalni "petkus" a druga od czyszczalni odbiera, zaprawe natomiast wlewa do kosza przy drugiej zmijce ktora odbiera ziarno od czyszczalni, efekt jest taki ze ziarno po przejsciu przez 8 metrow przenosnika slimakowego jest dobrze zaprawione, trzeba tylko w miare rowno dawkowac zaprawe.\nWysłany: 18:17 Nie 29 Paź 2006 Temat postu:\nNiczym nie obwiazuję i jak pisałem najpierw woda że się nie kurzy, a potem zaprawa też na pokro..\nWysłany: 16:44 Nie 29 Paź 2006 Temat postu:\nA czy otwór w betoniarce czymś obwiozujesz? Nie pyli się?\nWysłany: 16:37 Nie 29 Paź 2006 Temat postu:\nWysłany: 16:17 Nie 29 Paź 2006 Temat postu:\nja w tym roku dawałem raxil żel spoko kryje ja sypie ok 70 kg do betoniarki , ale i tak dobijało mnie zaprawianie ponad 5 ton pszenicy tyle dobrze że nie puszczałęm na młynku tylko prosto z pryzmy\nWysłany: 16:09 Nie 29 Paź 2006 Temat postu:\nWysłany: 13:19 Nie 29 Paź 2006 Temat postu:\nNapisz dokładniej co i jak z tym zaprawianiem w betoniarce. Jakich używasz zapraw, dawek, ile sypiesz zboża do betoniarki, jak rozrabiasz zaprawę, jak ustawiasz betoniarkę (pod jakim kątem) itp.\nWysłany: 09:36 Sro 25 Paź 2006 Temat postu:\nja tam używam betoniarki 250l,efekty całkiem dobre\nTez tak zaprawiam, troche prymitywnie ale skutecznie.\nteż zaprawiałem betoniarką na mokro naprawdę lepiej to wygląda niz z centrali nasiennej niekiedy ale z myślą o zdrowiu i oszczędności pracy chcę zaprawiać większe ilości i zboże mam w big- bagach\ni słyszałem o tych mieszalnikach dlatego szukam 1000 lub 1500kg mieszalnika moze ktoś namiary na takie coś w rozsądnej cenie.\ngdyż za 2000zł robią już prywatni wykonawcy z używanym silnikiem\na za 1200zł można już kupić zaprawiarkę ciągnikową używaną czyli metr slimaka zasyp i zboirnik z płynem ale czy zaprawia to równomiernie to nie wiem .\nWysłany: 09:27 Sro 25 Paź 2006 Temat postu:\na u mnie do sąsiada przyjechała zaprawiarka - mobilia - czy coś - chyba basf ma taką\nWysłany: 19:34 Wto 24 Paź 2006 Temat postu:\nja mjalem zaprawiarke w poznaniaku efekty byly takie jakbys zaprawial na sucho i wagowo mniejwiecej sie zgadzalo dozowanie ale wada ich bylo to iz gdy kolo dozujace pokreci sie do tylu na zawrocie np. to pekaly takie male plastiki w zaprawiarce. A i trzeba bylo kontrolowac dno siewnika bo czesc zaprawy ktora nie przyczepi sie do ziarna to na dnie lezala i troche zmniejszal sie wysief nasion. Ale ogolnie zdawala swoj egzamin\nWysłany: 18:35 Wto 24 Paź 2006 Temat postu:\nWysłany: 18:30 Wto 24 Paź 2006 Temat postu:\nna sucho czy na mokro?\nWysłany: 17:51 Wto 24 Paź 2006 Temat postu:\nWysłany: 14:52 Wto 24 Paź 2006 Temat postu:\nUżywał ktoś może zaprawiarki która fabrycznie była montowana w siewnikach Poznaniak? Dobrze zaprawia ona zboże?\nWysłany: 01:21 Wto 24 Paź 2006 Temat postu: zaprawiarki z mieszalnika lub z.ciągnikowa\na co myślicie o zagadnieniu przerobieniu używanego mieszalnika do paszy do zaprawiania zboża czy ktoś widział to w dziłaniu ja ma zamiar takie coś wzbogacic o dysze od opryskiwacz u góry mieszalnika i pompę ciśnienia ze zbornikiem zaprawy. Czy jednak zairno nie zostaje za bardzo uszkodzone???\nwidziałem na allegro taki mieszalnik niemiecki do zaprawiania\nlub co myślicie o zaprawiarkach ciągnikowych?[/b]


Jaki jest obecnie najwyższy level w 8 sezonie Fortnite? Kolejna bariera pękła już kilka dni temu - BOOP.PL\n26 września, 2021, 10:12\nNiektórzy narzucili sobie naprawdę niezłe tempo widząc potencjał na pobicie swoich własnych rekordów.\nEpic nie prowadzi oficjalnego rankingu poziomów, natomiast w sieci można znaleźć kilka osób, które poświęciły kilkanaście ostatnich dni na to, by zdobyć jak najwyższy poziom. Dzięki temu wiadomo, że 400lvl nie robi już na nikim wrażenia.\nOczywiście takie poziomy są możliwe do osiągnięcia za sprawą nowego trybu “Oszuści”. Polega to na graniu raz za razem, wspólnie ze swoją ekipą. Nie ma w tym zbyt wiele czystej przyjemności, ale rekompensują to szybko pojawiające się poziomy.\nJaki jest ten najwyższy level na ten moment?\nYoutuber, od którego zaczęły się te “wyścigi” wczoraj opublikował nowy film z prezentacją swojego obecnego poziomu. Dzięki temu wiadomo, że udało mu się wbić 465lvl. Nie jest to jednak najwyższy wynik.\nSą gracze, którzy grają więcej i częściej. 22 września, czyli 4 dni temu w sieci pojawiła się osoba, która przebiła barierę 500lvl.\nOd tamtej pory nie pojawiła się od niego żadna aktualizacja poziomu, więc można domniemywać, że nie udało mu się wbić jeszcze 550lvl, ani tym bardziej 600. Jest gdzieś pomiędzy 500, a 600 poziomem.\nI choć brakuje oficjalnego potwierdzenia, to prawdopodobnie jest to najwyższy level na ten moment. Jaka jest bariera? Trudno powiedzieć, ten konkretny gracz w poprzednim sezonie miał 820lvl.\nMożliwości grindu są więc ogromne, pod warunkiem, że ma się naprawdę dużo wolnego czasu.


ACTA — polityka i emocje - Wikiźródła, wolna biblioteka\nACTA — polityka i emocje\nAutor Maria Świetlik\nTytuł ACTA — polityka i emocje\nOkreślenie „dzieci sieci” sugeruje istnienie wspólnoty. Ale czy faktycznie zawsze, gdy wychodzimy na ulice w tej samej sprawie, czyni to z nas wspólnotę? To język polski robi nam psikusa, sugerując związek między czymś, co de facto powiązane nie jest. Kim są wiec dzieci sieci, które wyszły na ulice — te asfaltowe i te wirtualne, prowadzące na strony rządu czy Sejmu? I o co walczyły?\nNaukom społecznym trudno jest opisywać zjawiska niepowtarzalne, niezrytualizowane. Jak zbadać coś, co się zdarzyło spontanicznie i już zgasło, co nie ma rozpoznawalnej struktury czasowej, a co gorsza organizacyjnej? Jak wyjaśnić fenomen polskiego buntu przeciw ACTA?\nSprawa protestów przeciw ACTA swoją dynamiką i charakterystyką wskazuje na zjawisko zwane paniką moralną. Termin ten określa społeczne wzburzenie na skutek zagrożenia porządku społecznego i/lub systemu wartości. Przykładami paniki moralnej są procesy „czarownic” w Salem, antysemickie czy antyromskie pogromy, panika wywołana pogłoskami o satanistach molestujących seksualnie dzieci w czasie czarnych mszy, lęk przed AIDS w latach 90., a ostatnio oczywiście przed terroryzmem. W tej szerokiej kategorii mieszczą się też reakcje na faktoidy, jak słynna historia z książką H.G. Wellsa o kosmitach lądujących na Ziemi, która czytana w radiu została odebrana jako relacja na żywo z inwazji Marsjan.\nWszystkie te wydarzenia miały kilka cech wspólnych. Po pierwsze: wydarzenia powodujące panikę moralną postrzegane są jako powstałe niezależnie od woli publiczności, niepodlegające kontroli społecznej, katastrofalne i dalekosiężne w skutkach.\nPo drugie, tych, którzy są sprawcami zła, uważa się za potężnych, ale jednocześnie ukrywających swoje prawdziwe motywacje.\nPo trzecie, w odczuciu społecznym zagrożony jest spokój, podstawowe wartości moralne i/lub interes zaniepokojonej grupy.\nPo czwarte, nie jest istotne, czy zagrożenie jest realne, czy też jest tylko skutkiem nieporozumienia, świadomej manipulacji, czy głęboko zakorzenionych stereotypów. Ważne, że zaniepokojenie społeczne jest autentyczne.\nPo piąte, zagrożenie powoduje silne wzburzenie emocjonalne. Pojawiają się lęk, przerażenie, niepokój, wrogość. Jednocześnie wśród publiczności rodzi się poczucie prawości i konieczność obrony swojego światopoglądu, akceptowanego przez nią porządku społecznego.\n„Sprawa ACTA” moim zdaniem spełnia te wszystkie warunki: przepisy powstały w odczuciu protestujących ponad ich głowami, decyzja o podpisaniu przez polski rząd umowy nie była konsultowana społecznie, a nawet można było pomyśleć, że próbowano ten fakt ukryć. Z ACTA skorzystać mieli właściciele ponadnarodowych koncernów. Tzw. internauci uważali, że ACTA zagrożą ich stylowi życia, że odbiorą im to, co oni uznają za swoją wolność. Wszystko to wzburzyło wiele polskich obywatelek i obywateli, a część z nich wzięła udział w ulicznych i wirtualnych akcjach protestacyjnych. To wzburzenie stało się jedną z motywacji do udziału w masowych protestach.\nReprezentanci nauk społecznych borykają się z problematyką emocji jako elementu zachowań zbiorowych. Jaką rolę odgrywają w trakcie protestów, i ile w związku z tym jest w nich racjonalności? Badacze z początków XX wieku sugerowali, że za czynnym udziałem w protestach stoi przede wszystkim alienacja lub skłonność do przemocy. Gustaw Le Bon wprowadził pojęcie psychologii tłumu. W trakcie protestów ludzie mieli zatracać umiejętność osądu i wytwarzać coś w rodzaju kolektywnego Ja — stawali się emocjonalni, nieopanowani, popędowi.\nFreudowsko zorientowani psycholodzy widzieli u protestujących symptomy niedojrzałości, kryptohomoseksualizm albo efekty zaburzenia fazy oralnej i/lub analnej. Zaangażowanie politycznie postrzegane było także jako kompensacja niedostatków życia prywatnego. Dla innych badaczy protestujący to desperaci, którzy po prostu muszą w coś (cokolwiek) wierzyć, kierując się potrzebą udziału w jakimkolwiek ruchu społecznym, który zrekompensuje im brak silnej tożsamości. Uczestnicy protestów byli w taki ujęciu niejako zmuszeni brać w nich udział pchani przez „wewnętrzne demony”. Krótko mówiąc — nieracjonalni.\nTakże protesty '68 roku były opisywane jako bunt edypalny, a uczestnikom protestów „zarzucano” narcyzm, poczucie niedowartościowania, kryzys tożsamości, nienawiść do samych siebie. Jakkolwiek czytelnikom tego tomu mogą się wydawać absurdalne te opisy, pamiętajmy, że mają one istotny wpływ na to, jak i dziś opisuje protestujących mainstream: liberalne media, politycy, indyferentna większość.\nMarksistowscy krytycy, sami często biorący udział w wydarzeniach Maja '68, wskazywali na racjonalny wymiar masowych protestów jako elementu strategii politycznej. W tym świetle emocje były raczej czymś, co można wykorzystać w drodze do celu. Umiejętne zarządzanie emocjami było cechą dobrego lidera. To spojrzenie dominowało przez wiele lat. Ostatnio badacze zaczęli wskazywać na inne, nie-racjonalne (czyli nieukierunkowane na cel polityczny) powody brania udziału w masowych protestach — takie jak poczucie niesprawiedliwości obecnego układu społecznego, czy motywacje „towarzyskie” (idę, bo zaprosiła mnie koleżanka, której nie chcę odmówić).\nInna koncepcja opisująca protestujących wskazuje na rolę „tożsamości zbiorowej”. Pojęcie to obejmuje nie tylko identyfikację z pewnym wspólnym systemem wartości, ale także poczucie więzi z członkami grupy (w tym przypadku — innymi uczestnikami protestu). Przyjrzyjmy się tej koncepcji w kontekście ACTA.\nSiła tożsamości, także tej opartej na podzielanym światopoglądzie, bierze się z emocji, takich jak zaufanie, lojalność, oddanie wobec członków grupy. Ale skąd te emocje? Zdaniem antropologów emocje, choć mają swoje biologiczne podłoże, to określane są przez kulturową ramę, która decyduje o tym, kiedy i jak są wyrażane.\nJednym z powodów, dla których trudno jest badać emocje protestujących, jest to, że wiele z nich jest głęboko wypartych, nie tylko przez badaczy, ale i samych protestujących. Nauka, racjonalność, a nie uczucia, dominują dyskurs polityczny. Polityk, który nie okazuje uczuć, wygrywa z tym, który daje się wytrącić z równowagi. Przemawiać mają dane (najlepiej twarde i liczbowe), prognozy wzrostu i sprzedaży, a nie subiektywne odczucia. Nic więc dziwnego, że na sztandarach znajdziemy żądania podwyżki płac, a nie poziomu szczęścia. Sami protestujący wchodzą w ten dyskurs, bo podziały na polityczne-prywatne, racjonalne-emocjonalne, kulturowe-naturalne (i kobiece-męskie) są wciąż obecne w popularnym myśleniu o polityce.\nAle to emocje łączą ludzi — także w sferze publicznej. To one tworzą takie moralne odczucia, jak wstyd, poczucie winy, duma, moralne oburzenie. Warto zwrócić uwagę, że jeden z nurtów protestu przeciw neoliberalnej polityce sam nazwał się „Oburzeni”, wynosząc aspekt emocjonalny na sztandary. Jeszcze kilka lat temu te same mniej więcej poglądy wyrażane były pod hasłem alter-globalizmu, a więc w dyskursie racjonalności.\nW jakich warunkach wytwarzają się emocję budujące więzi? Są to wspólne przeżycia, czyli aktywności, którym towarzyszą silne wrażenia psychiczne. Im częściej powtarzane, tym lepiej ugruntowują więź (tak, że z czasem staje się ona zinternalizowana, zautomatyzowana). Taką moc mają wszelkie publiczne rytuały, takie jak parady z okazji Dnia Niepodległości. Integrują światopogląd, symbole i władzę. Ponadto jako praktyki angażujące ciało wytwarzają i podtrzymują emocje, a przez to wytwarzają i podtrzymują poczucie wspólnoty.\nWspółcześnie rytuały służą społeczeństwom, by przydać autorytetu poszczególnym osobom, ale także organizacjom, czy wartościom. David I. Kertzer zdefiniował rytuał jako symboliczne zachowanie, które jest społecznie ustandaryzowane i powtarzalne. Jego zdaniem rytuały są niezbędnym elementem działalności politycznej, a te grupy polityczne, które osiągnęły sukces, uzyskały to, bo świadomie, konsekwentnie korzystały z rytuałów legitymizujących i wzmacniających ich pozycję. Rytuały wzmacniają solidarność wewnątrz grupy.\nUdział w masowym proteście może doprowadzić do odczucia, że jest się częścią większej jednorodnej całości, która przenosi nasze indywidualne Ja na wyższy poziom, na którym łączy się, dając doświadczenie Jedności z innymi ludźmi (nie tylko tymi maszerującymi w tym samym proteście). Demonstracje są doskonałą okazją do takich wzruszeń (miałam okazję doświadczyć tego na swej niechętnej wspólnotowości skórze). Jeszcze głębiej się tego doświadcza, maszerując przez centrum miasta, po ulicy, którą „normalnie” nie wolno iść — to daje uczucie super-mocy, a o to między innymi, by odzyskać poczucie sprawczości, w protestach chodzi. Chcemy zmusić władze, by nas wysłuchały, chcemy odzyskać wpływ na decyzje, które przekładają się na nasze życie, nie zgadzamy się na przedmiotowe traktowanie. Bywa i tak, że protestujący rozumieją, że ich działania są czysto symboliczne (nie przełożą się na efekt prawny), ale mimo to chcą zaznaczyć swoją obecność choćby jako świadków działań władzy, która pewnego dnia będzie się musiała z nich rozliczyć.\nTo odczucie pozostaje w pamięci nawet po zakończeniu protestu. Co ważne, by stało się silne, potrzebne jest jego wielokrotne powtarzanie. W przypadku ACTA mieliśmy natomiast do czynienia z serią spontanicznych, nieustrukturyzowanych wystąpień, które nie miały szansy przerodzić się w rytuał, bo emocje takie jak gniew zbyt szybko wygasają. I właśnie w tej ulotności protestów kryje się różnica między nimi a rytuałami, chociaż zawierają one niektóre elementy symboliczne.\nProblem w tym, że dzieciom sieci w ogóle brak jest rytuałów, które by ich uczyniły wspólnotą. Życie w sieci nie sprzyja takim rodzajom przeżyć, które budują poczucie jedności z innymi. To bliskie transcendencji odczucie pojawia się, gdy jesteśmy w grupie w stanie pobudzenia emocjonalnego. Tego rodzaju przeżycia raczej nie da się wytworzyć w rzeczywistości wirtualnej. Tak jak wspólnotę kibicowską tworzy oglądanie meczów na stadionie w gronie kilku tysięcy osób, a znacznie rzadziej oglądanie transmisji na meczyki.pl. Więź tworzą wspólne przeżycia z wojska, a granie w strzelanki online już nie. Mimo że w obu przypadkach są i emocje i kontakt z innymi użytkownikami. Ale sama intensywność komunikacji — wbrew pozorom — nie wystarcza do stworzenia silnej więzi.\nDlatego Internet generuje raczej zbiór identycznych, ale indywidualnych tożsamości, niż wspólnotę połączoną poczuciem więzi z innymi.\nCzy coś zatem w ogóle łączy dzieci sieci? Tym, co wytwarza pokolenie dzieci sieci, nie jest tego typu doświadczenie jak te, które uformowały Pokolenie Kolumbów czy Pokolenie '68. Cóż by to jednak miało być? Czerski pisze o podzielanym poczuciu wolności wyboru i samodefinicji. Zastanówmy się zatem, czy rzeczywiście dzieci sieci żyją w supermarkecie kultury? Czy poczucie wolności wyboru i samodefinicji dzieci sieci ma odzwierciedlenie w autentycznej swobodzie? Czy są wolnymi klient(k)ami supermarketkultury.24h.com o zawsze pełnych kartach kredytowych? Dziś wiele/u z nas (także tych starszych od dzieci sieci) czuje, że ta swoboda „zakupu” tożsamości, czy tworzących ją dóbr kultury jest tylko złudzeniem, różową mgiełką przesłaniającą brutalną prawdę. Na skutek kryzysu ta wyprodukowana przez neo-liberalny światopogląd mgiełka zaczęła się skraplać w postaci zimnego prysznica. Ale to właśnie ta obietnica, w którą uwierzyli, a potem gorzkie rozczarowanie mogą być wspólnym doświadczeniem kształtującym dzieci sieci. Można zatem mówić o wspólnej dla tego pokolenia trajektorii losu. To pojęcie opisuje sytuację społeczną, która zawęża swobodę podejmowania decyzji przez jednostkę na skutek niezależnych od niej procesów ekonomicznych, politycznych, społecznych czy technologicznych. W tym sensie możemy mówić o podzielanym doświadczeniu pokolenia urodzonego nie tyle w internecie, co w globalizującym się świecie (internet jest elementem tej globalności).\nKolejne składniki tej trajektorii to konsumeryzm i indywidualizm. Oczywiście jeszcze przed zmianą systemu mieliśmy do czynienia z oboma tymi trendami. Najbardziej wybujała konsumpcja polegała jednak wtedy na jeżdżeniu na bazar po ciuchy z Turcji albo kupowaniu pary oryginalnych jeansów w Pewexie. Także indywidualizm nie jest nowym zjawiskiem w Polsce i wbrew pozorom nie stoi w sprzeczności z masowymi protestami, takimi jak sprzeciw wobec ACTA, a wcześniej karnawał Solidarności 1980/81.\nŻeby zrozumieć, czemu zaistniał ruch ACTA, choć wielu zdawało się, że „ta dzisiejsza młodzież” nigdy nie wyjdzie na ulicę, trzeba odpowiedzieć na pytanie o co właściwie walczyła. Jak deklarowali sami uczestnicy, chodziło o wolność. To nie jest nowe hasło. My w Polsce lubimy przypominać sobie i światu, że to tu zaczęło się obalanie „komunizmu”, że walka o wolność jest głęboko zakorzeniona w naszej kulturze. Ale wolność jest bardzo szerokim pojęciem, pozbawiona przydawki — niemal pustym znaczeniowo. Spróbujmy więc dookreślić, „o jaką wolność walczyliśmy”.\nW polskim etosie wolność sprowadzona została do suwerenności państwowej, a romantyczny indywidualizm wyrażał się samobójstwem na ołtarzu narodowej sprawy. O Solidarności, pisze się, że udało jej się obalić „komunę”, bo pokonała podziały klasowe i w przeciwieństwie do zrywów z lat 50.–70. nie ograniczała się do jednej grupy społecznej. Krótko mówiąc, zerwała z przekleństwem indywidualizmu oraz partykularyzmu i walczyła o wspólnotowy interes. Rzecz w tym, co te podziały unieważniło, co jest na tyle istotne dla Polaków, że wyciąga ich na ulice. Obawiam się, że Polaków nie zmobilizowały wtedy postulaty socjalne, jak chciałaby dziś wierzyć lewica. To wolność poprowadziła lud na barykady. Karnawał Solidarności, który po raz pierwszy w PRL objął wszystkie warstwy społeczne, to był kolejny zryw niepodległościowy. Cała państwowotwórcza ideologia, którą przesiąkamy w procesie enkulturacji, trenuje nas do tego, byśmy reagowali emocjonalnym pobudzeniem na hasło „Wolność jest zagrożona”.\nTu wyjaśnić warto, że wolnościowość to co innego niż lewicowość, choć są ruchy, które łączą obie idee. Ważnym elementem światopoglądu lewicowego jest afirmacyjny stosunek do wspólnotowości, ale rozumianej szerzej niż wyobrażona wspólnota pochodzeniowa (np. naród), co wyraźnie koliduje z polskim indywidualizmem.\nO co zatem walczyły dzieci sieci? Domagały się nieograniczania dostępu do informacji i wytworów kultury. A co kryje się za pojęciem „wolność dostępu”? W zdygitalizowanym obiegu kultury, gdy nie ma już egzemplarza, który można by zawłaszczyć/posiąść, doszło do przeformułowania pojęcia własności. Owa własność dziś jest właśnie wolnością dostępu. Dlatego korci mnie, by wykorzystać metaforę „dzieci sieci” i powiedzieć, że owych dzieci nie łączy wspólna tożsamość i że nie walczyły o wspólny plac zabaw, ale że każde dziecko sieci poczuło silne zaniepokojenie, bo sądziło, że ktoś chce zabrać mu jego własne wiaderko. Ale ta metafora jest krzywdząca. Nie chciałabym umniejszać znaczenia tych protestów ani sprowadzać ich uczestników do poziomu rozwydrzonych gówniarzy, jak robiły to na początku media (to taki mainstreamowy „rytuał”, by dyskredytować bunt, mówiła o tym m.in. Naomi Klein). Dzięki ubraniu postulatów w hasła wolności protesty ACTA odniosły frekwencyjny i medialny sukces. Nic też dziwnego, że ruch ACTA był koalicją różnych światopoglądów — od kibiców, korwinistów i narodowców po anarchosyndykalistów, a przede wszystkim indyferentnych politycznie obywateli. W tak szerokim haśle jak wolność — i tak specyficznie w Polsce rozumianym — każdy mógł znaleźć coś dla siebie. To hasło uruchamia emocje, a to wystarczyło, by zaangażować się w protest. Dzięki tej mobilizacji udało się przynajmniej na razie wygrać sprawę kluczową dla poziomu demokracji w Polsce i na świecie.\nE. Goode, N. Ben-Yehuda, Moral Panics. The Social Construction o Deviance, Oxford 1994.\nDavid I. Kertzer, Ritual, Politics & Power, Yale 1988.\nN. Klein, http://www.democracynow.org/2011/10/6/naomi_klein_protesters_are_seeking_change, dostęp 09.12.2012.\nPassionate Politics. Emotions and social movements, [red:] J. Goodwin, J. M. Jasper, F. Polletta, Chicago and London 2001.\n↑ Udział w demonstracjach bywa nawet opisywany jako coś w rodzaju świeckiej modlitwy: uruchamia emocje, ukierunkowany jest na konkretny cel, zawiera elementy symboliczne, angażuje cieleśnie, nadto zawiera często rytmiczne elementy (marsz, „przyśpiewki”, klaskanie, skandowanie). W odróżnieniu od rytuału brak im jednak powtarzalności.


e-Urząd - Tematy w eGospodarka.pl\nE-administracja już od dłuższego czasu cieszyła się zainteresowaniem polskich petentów. Okazuje się jednak, że prawdziwy wybuch jej popularności nastąpił wraz z wybuchem pandemii. Z badania zrealizowanego dla firmy Nexera przez GfK wynika, że w czerwcu br. sprawy urzędowe online załatwiało już 71% Polaków. Dla porównania, rok wcześniej było to o ...\n... .) wybrałoby wizytę w urzędzie. Na telefon, jako na preferowany sposób załatwiania spraw urzędowych, wskazało jedynie 5 proc. ankietowanych. E-urząd w deklaracjach i realiach Chociaż gotowość Polaków i Polek na e-urząd jest wysoka, to jednak okazuje się, że sprawy urzędowe ciągle załatwiamy podczas osobistego spotkania z urzędnikiem. Robi tak ...\nNie wszystkie sprawy, które mamy do załatwienia w ZUS, muszą być czasochłonne. Coraz większą ich ilość załatwimy nie ruszając się z domowego zacisza. Internet i telefon zdecydowanie wystarczą, aby zadać urzędnikowi pytanie czy złożyć wniosek. Jeżeli już kwestia wymaga odwiedzenia placówki Zakładu, to najczęściej kończy się to na jednej wizycie. ...\nStacjonarne oddziału ZUS ciągle cieszą się dość sporą popularnością wśród klientów. Odwiedzają je przeważnie starsi petenci, którzy przyzwyczajeni są do załatwiania spraw oko w oko z pracownikiem. Coraz większą popularnością cieszy się jednak PUE, czyli Platforma Usług Elektronicznych - rozwiązanie, które pozwala na załatwianie większości spraw ...\nCiągle przybywa spraw urzędowych, które można załatwić bez konieczności wychodzenia z domu. To tendencja szczególnie korzystna z punktu widzenia przedsiębiorcy, któremu w wielu przypadkach do kontaktu z urzędem potrzebne są jedyne podpis elektroniczny, weryfikowany certyfikatem kwalifikowanym lub profil zaufany na platformie ePUAP. Czym różnią się ...\nElektroniczna platforma usług administracji publicznej (ePUAP) zgodnie z ustawą z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2014 r., poz. 1114) jest to system teleinformatyczny, w którym instytucje publiczne udostępniają usługi przez pojedynczy punkt dostępowy w sieci Internet. Z usług ...\nTematy: ePUAP, e-administracja, administracja publiczna, administracja on-line\nOd nowego roku, m.in. dzięki bezpiecznemu podpisowi elektronicznemu, dokumenty niezbędne przy składaniu wniosku o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego będzie można przesłać przez internet. Obecnie, żeby złożyć wniosek o przyznanie świadczenia z funduszu alimentacyjnego, należy zanieść go osobiście do urzędu gminy lub miasta właściwego ...\nWizyty w urzędach to dla wielu z nas przykra konieczność. Może byłoby inaczej, gdyby nie czas, który musimy przeważnie poświęcić w oczekiwaniu na naszą kolej. Statystyki pokazują, że same sprawy podatkowe zabierają przeciętnemu polskiemu przedsiębiorcy około 286 godzin, czyli o ponad 100 więcej niż wynosi średnia dla Unii Europejskiej. Tym ...\nWdrażanie rozwiązań e-administracji w miastach idzie ze znacznymi oporami. Większość nowych i zmodernizowanych miejskich systemów informatycznych współpracuje ze sobą w ograniczonym zakresie, a urzędnicy nie przykładają wystarczającej wagi do bezpieczeństwa danych - twierdzi Najwyższa Izba Kontroli. Wynik badania eGovernment Benchmark, ...\nWkrótce ruszy strona internetowa skupiająca w jednym miejscu wszystkie usługi e-administracji, a w urzędach pojawią się nowe ułatwienia - zapowiedział szef Kancelarii Premiera Jacek Cichocki. Strona internetowa e-administracji ma ruszyć jeszcze w tym roku. Informacje umieszczane w serwisach rządowych będą też być zrozumiałe dla odbiorców i ...\nTematy: administracja, e-administracja, e-Urząd


Opowiadanie - Nigdy dotąd nie zaznałam rozkoszy - Pornxes.com\nPierwszy w polsce marketplace erotyczny\nDołącz do pornxes\nOstre opowiadania cuckold\nBlog erotyczny / Opowiadania erotyczne / Opowiadania lesbijskie / Nigdy dotąd nie zaznałam rozkoszy\nNigdy dotąd nie zaznałam rozkoszy\nMam prawie 40 lat na koncie i jestem już świadomą seksualnie kobietą… Jednak przez 22 lata dorosłości o seksie, a raczej… przyjemności płynącej z niego, nie widziałam praktycznie nic. Oczy mi dopiero otworzyło jedno, zupełnie przypadkowe zdarzenie. Byłam wtedy na wyjeździe w góry. Nocowałam w schronisku, gdzie w pokojach było po kilka łóżek. Mnie się trafiło akurat tak, że spałam z jedną młodą dziewczyną. Byłyśmy tylko we dwie, a trzy łóżka pozostawały jeszcze puste.\nJestem dość rozgadana, więc chętnie nawiązałam z nią kontakt. Widziałam, że i ona miała ochotę porozmawiać. Była bardzo rozemocjonowana i to mi się w niej też podobało. W sumie szybko przeszłyśmy od tematów dość prywatnych. Opowiadałam o swoich dwóch nieudanych małżeństwach, ona o tym, że też nie potrafiła się dogadać z żadnym facetem… Jej kolejne pytanie jednak zbiło mnie z tropu.\n– Przeżyłaś kiedykolwiek orgazm? – spojrzała na mnie z taką przenikliwością, z jaką zerka na kogoś raczej osoba o bardzo dużym doświadczeniu życiowym. Zaniemówiłam, mierząc ją lekko wzrokiem.\n– Nie, no… jasne, pewnie, że tak.\n– Ale czy faktycznie? – przechyliła głowę – Widzisz, ja przez lata nie mogłam dojść. No, chyba że sama o to zadbałam – zachichotała – Ale z facetem? – pokręciła wolno głową.\nZaczęłam się zastanawiać. Myślałam intensywnie. Faktycznie mój pierwszy mąż był bardzo słaby w łóżku… w zasadzie to był trzask-prask i po krzyku. Nawet nie byłam dobrze wilgotna, kiedy on kończył. Drugi… drugi zaś był cholernie nieczuły. Sporo wtedy czułam, ale… czy faktycznie przeżywałam orgazm? Zaczęło do mnie docierać.\n– Wiesz? – podjęłam w końcu powoli – nie pamiętam, bym kiedykolwiek przeżyła rozkosz. Taką faktyczną, że osiągnęłam orgazm… takie wiesz, spazmy, krzyki, jęki… fontanny tych, no… soków – parsknęłam, zażenowana tym, jak mi trudno o tym mówić. Spojrzałam na nią… i zobaczyłam w jej oczach współczucie\nKiedy wstała z łóżka, nie myślałam jeszcze o tym, co się wydarzy. Podeszła do mnie i usiadła obok. Objęła mnie ramieniem. Nie jak koleżankę czy siostrę… bliżej. Zdecydowanie bliżej. Spojrzałam na nią, a ona patrzyła mi w oczy. Jej usta wydały się nagle przejmująco czerwone jak dojrzałe maliny. Gdy je zwilżyła językiem, mimowolnie rozchyliłam swoje wargi. Przywarła do nich, miękko całując mnie. Objęła mnie mocniej. Poczułam, jak jej palce zaciskają się na moim ramieniu. Westchnęłam cicho, mimo że wciąż dociskała swoje usta do moich ust. Oczy miałam zamknięte, choć bardzo chciałam je otworzyć. Przecież nie byłam lesbijką! Nie byłam?\nKiedy przestała, odsunęła się lekko ode mnie. Uśmiechnęła się bezczelnie – Ściągaj spodnie.\n– Słucham? – zapytałam z niedowierzaniem.\n– Słyszałaś – chwyciła mnie za klamrę i zaczęła ją rozpinać, po chwili guziki – ściągaj je, natychmiast…\nPomogłam jej. Rzuciłam spodnie na podłogę. Po chwili spadły na nią jej spodenki. Nasze majtki. Leżałam już na łóżku, z kolanami zgiętymi do góry, udami rozchylonymi na boki. Przygryzałam paznokieć, czując, jak jej język świdrował moją szparkę. Drugą dłonią mierzwiłam jej włosy, dociskając jej głowę do mojego łona. Poruszałam biodrami w rytm, zupełnie instynktownie, bezwiednie. Czułam, jak pracowała ustami na mojej łechtaczce, a jej palce wnikały między moje wargi. Dyszałam coraz głośniej. Czułam, że się pocę. Kropelki spływały po moim czole na skronie.\nW końcu chwyciłam oburącz jej głowę. Patrzyłam w dół, jak sumiennie mnie wylizuje i zerka, czy jest mi przyjemnie. Moja twarz wyrażała wszystko. A ona się tylko znów bezczelnie uśmiechała i lizała mocniej. Zarzuciłam jej nogi na ramiona, przyciągnęłam bliżej. Chwyciłam oburącz za piersi, ugniatając je, masując. Sutki sterczały mi tak mocno… myślałam, że zaraz eksplodują. Eksplozja jednak przyszła z innego miejsca.\nWierzgnęłam mocno. Podrzuciło mną, a ona wciąż się mnie trzymała. Wydałam z siebie głośny jęk, wyginając ciało w łuk… i zamarłam tak, opierając się na pośladkach i szczycie głowy. A ona nie przerywała. Kolejna eksplozja. Silniejsza. Podrzuciło mną znów. Moje uda zacisnęły się na jej głowie. Moje dłonie ściskały niemal boleśnie piersi. Ale ten ból był inny… przyjemny… Nie wiem, kiedy. Zasnęłam.\nGdy się obudziłam. Jej już nie było. Teraz, tak naprawdę, zastanawiałam się, czy to nie był sen. Jednak mokra pościel i materac wyraźnie dowodził tego, że jeśli to była nocna mara… to wyjątkowo realistyczna.\nto pierwszy serwis w Polsce w którym dodasz ogłoszenie towarzyskie całkowicie za darmo.\nSzukasz więcej opowiadań? Sprawdź również:\nSex opowiadania erotyczne\nOpowiadania erotyczne Masturbacja\nRomantyczne opowiadania erotyczne\nJak zarabiać na nagich zdjęciach 18+?\nStrony i portale z anonsami jak Roksa\nUwielbiam, gdy sąsiadka pracuje w ogródku\nWykorzystany przez szamankę\nPlażowe igraszki nocą\nTo on przyniósł mi szczęście…\nOpowieść o dwóch anielicach, które uległy pokusie\nPewnego razu na obozie muzycznym\nNudziło się nam na dyżurce…\nOddana pani psycholog\n23 maja 2020 at 03:17\nTa dziewczyna to jak dobry duch normalnie\n27 maja 2020 at 14:12\nFajne opowiadanie 🙂 Pomyśleć, że faktycznie wiele kobiet pewnie zmaga się z tym, że ich facet nie potrafi odpowiednio okazać im adoracji, nie mówiąc o dostarczeniu odpowiednich wrażeń w czasie seksu. Szczęście, że siostry są aktywne i czasem idą na ratunek 😀\n11 czerwca 2020 at 07:31\nRaz mi się zdarzył taki orgazm, że zasnęłam niemal od razu po nim. Fakt, że my kobiety często lepiej wiemy od mężczyzn, czego oczekujemy. Dlatego tak wiele dziewczyn eksperymentuje na studiach. Sama przeżyłam takie chwile i nigdy nie zapomnę, jak jedna koleżanka mnie wylizała. Miodzio!\n24 czerwca 2020 at 04:49\nSuper! Podoba mi się, więcej takich opowieści proszę 🙂\n3 lipca 2020 at 18:54\nWow… jak to czytam, to sama mam wrażenie, że przygoda z jakąś laską dałaby mi więcej radości niż z dotychczasowymi partnerami… Na samą myśl o tym robię się mokra.\nCzat dla lesbijek\nCzat dla Bi\nSex zdjęcia amatorek\nZarabianie na nudesach\nPornxes. Blog Erotyczny. Wszelkie prawa zastrzeżone 2022.


Margo Shaw - Autorzy Książek na bookhunter.pl\nLubiąca pisać o miłości w nieszablonowy sposób, ukazując jej piękną, ale i toksyczną stronę.\nSpecjalizuje się w romansach, dramatach, paranormal fantasy, nie obca jej także przygoda z poezją.\nMargo Shaw - dodaj biografię:\n"Oboje nie przypuszczali, że ten wieczór będzie dla nich tak znamienny, choć z różnych względów. Jednak nie zmieniało to faktu, że w ciągu tych kilku chwil razem czuli, że mogą być kimś innym, kimś, kto miał prawo do szczęścia."\n"Znów ją obserwował. Widział, jak przechadza się po sypialni. Nie mógł odmówić sobie tego widoku."\nMargo Shaw - dodaj cytat\nMargo Shaw - dodaj temat do dyskusji\nMargo Shaw - dodaj ciekawostkę


Jerzy Przewięda : Szkolenie i tresura psów : Piła - Hotelowanie psów\nPilny wyjazd, choroba, czy też inne zdarzenia zmuszają nas, by na kilka czy kilkanaście dni rozstać się z naszym pupilem, którego z różnych względów nie możemy pozostawić pod opieką innej, zaprzyjaźnionej osoby.\nRozwiazaniem jest hotelowanie psa.\nPodstawą działania jest zapewnienie komfortu i bezpieczeństwa dla naszych podopiecznych. Skupiamy się nie tylko na zapewnieniu podstawowych potrzeb hotelowanych psów, ale do każdego podchodzimy z indywidualną troską.\nWspólnie z Państwem jasno określamy potrzeby danego psa. Państwo znają go najlepiej, wiedzą co lubi, czego potrzebuje, jakie postawi nam wymagania.\nIstotne jest przeprowadzenie wywiadu przed przekazaniem nam psa, gdyż tylko dzięki niemu jesteśmy w stanie od pierwszych dni pobytu zapewnić Państwa podopiecznemu taką dawkę ruchu, przytulania, głaskania jaką dostaje w jego własnych domu i jednocześnie zminimalizować stres związany z rozstaniem.\nGoszczące u nas psy umieszczane są w pojedynczych metalowych boksach, które są zadaszone. Budy są ocieplone z przedsionkami. W każdym boksie znajduje się drewniany podest i naczynie z wodą.\nPsy wyprowadzane są na wybieg pojedynczo 5 - 6 razy dziennie.\nPsy są karmione dwa razy dziennie. W okresie jesienno - zimowym dostają ciepłe posiłki. W okresie letnim preferuję suchą karmę.\nCeny nie są różnicowane wg wagi czy stopnia agresywności i przedstawiają się następująco:\n25 PLN /dobę - z moim wyżywieniem\n20 PLN/dobę - z karmą przekazaną przez właściciela\nTags: Szkolenie i tresura psów,\tSzkolenie psa - Piła,\tTresura psa - Piła,\tHotelowanie psów


Finanse Polski – maleje zadłużenie kraju | WGN\nFinanse Polski – maleje zadłużenie kraju\nMinister finansów Jacek Rostowski powiedział, że w tym roku polska gospodarka zaczyna się efektywnie oddłużać. W tym roku bogacimy się szybciej, niż zadłużamy; dług zaczyna spadać. Minister Rostowski przyznał, że w tym roku dług publiczny zaczyna spadać. Przewidujemy spadek o jakieś 50 mld złotych w relacji do PKB - powiedział minister.\nMinister odniósł się również do sprzedaży papierów dłużnych. Sprzedajemy papiery dłużne wszystkim i niespecjalnie skupiamy się na jakimkolwiek kraju. Nie mamy żadnych problemów ze sprzedażą naszych papierów dłużnych. Mamy zapewnionych już prawie 2/3 potrzeb pożyczkowych na ten rok, a zaledwie 1/3 roku przeszła.\nWitaj Znalazłem ciekawy artykuł na stronie wgn.pl.Poniżej link https://wgn.pl/artykuly/finanse/2226,finanse-polski-maleje-zadluzenie-kraju.html


Podatek od bębnicy, czyli wiatrów.\nWiadomo, puszczamy bąki, czyli miewamy wiatry lub bębnicę. To samo dotyczy zwierząt, przy tym szczególną wydajnością wiatrową odznaczają się zwierzęta trawożerne, przeżuwacze. Metabolizm ich tym się odznacza, że dzięki olbrzymiej masie symbiontów, potrafią żywić się celulozą, a płacą za to produkując ubocznie znaczne ilości gazowego metanu, który musi się jakoś ze zwierzaka wydobyć. Inaczej nagromadzenie metanu doprowadziłoby do eksplozji...\nI tu zaczyna się problem o znaczeniu globalnym. Od kilkunastu lat straszy nas ozonowa dziura. Podnosi ultrafioletowe napromieniowanie ziemi z całymi medycznymi tego skutkami. Musimy też jakoś zaradzić efektowi szklarniowemu. Inaczej kilkadziesiąt kraików zniknie z mapy świata, olbrzymia liczba ludzi w innych krajach będzie musiała wynieść się do okolic wyżej położonych ze wszystkimi tego socjologicznymi skutkami.\nA co ma z tym wspólnego krowa czy owca? Otóż metan jest jednym z najaktywniejszych gazów odpowiedzialnych za oba wyżej wspomniane zmory ludzkości.\nKrowa zjadająca dziennie 50 kg trawy i ziół produkuje przy okazji 350 litrów gazowego metanu oraz 1500 litrów dwutlenku węgla, który także macza palce w tych sprawach. Metan z krowy, jak i z innych stworzeń, ma dwa wyjścia. Albo przodem, albo tyłem. Wykorzystuje oba. I tak, w sali światowej, 15 procent metanu wydzielanego do atmosfery to metan pochodzenia zwierzęcego. O ile na ogół obwinia się przemysł i transport za efekt cieplarniany, to w krajach rolniczych metabolizmu zwierząt jest głównym winowajcą. Na przykład w Nowej Zelandia aż 90 procent produkowanego metanu to robota krów i owiec. Trudniej jest jednak ograniczyć produkcję zwierzęcą, niż przemysłową. Ostatecznie, jak dojdzie do sytuacji skrajnej, możemy poruszać się na nogach czy nie poruszać się wcale wyżywając się emocjonalnie na grach komputerowych, natomiast jeść produkty zwierzęce będziemy jeszcze przez co najmniej kilka pokoleń.\nCo należy zrobić więc 'na dziś'? I tu rząd Nowej Zelandii wpadł na wspaniały pomysł. Należy opodatkować krowy i owce i zebrane w ten sposób pieniądze przekazać na badania prowadzące do ograniczenia produkcji przez nie metanu.\nZastanawiając się nad tymi sprawami doszedłem jednak do zupełnie innego wniosku. Należy skierować wysiłki akurat w przeciwną stronę. Należy podnieść metanową wydajność przeżuwaczy, tylko metanu nie wypuszczać w powietrze, a zakładać krowom i owcom odpowiednie maseczki z katalizatorami przekształcającymi metan w węglowodory wyższe. Jednym słowem produkować katalitycznie etylinę czy jakieś inne paliwa wysokoenergetyczne na bazie bębnicy krów i owiec. Teoretycznie jest to zupełnie możliwe. Sprawy praktyczne zostaną na pewno rozwiązane, jak tylko postawi się problem przed badaczami, co niniejszym czynię.\nNawet przy obecnej metanodajności krów, z jednego zwierzęcia można by udoić ćwierć litra benzyny dziennie. Farmer z pięciuset krowami będzie otrzymywał dziennie ponad 100 litrów paliwa, więc problemy kosztów transportu i ogrzewania ma z głowy. Zachowa przy tym wszystkie dochody wynikające z produkcji mleka, masła, serów i wełny. Procesy te nie ograniczają się wzajemnie. A nawet wprost przeciwnie - im więcej mleka, tym więcej benzyny.\nW warunkach polskich nawet cztery krówki wypasane przy drodze dadzą 30 litrów paliwa miesięcznie, co pozwoli bezrolnemu rolnikowi np. z Mszczonowa, raz na tydzień zasiąść za kierownicą swojego BMW i popodziwiać postępy kultury na wystawach w Skierniewicach, i nawet objeść się hamburgerem.\nCo więcej. Teoretycznie nie ma przeszkód, aby odpowiedni katalizator przekształcał metan w etanol. Wtedy zaledwie jedna krowina z maseczką na pysku i odbycie da nam dziennie pół litra 50% krowiówki, co nawet biorąc rozwojowość w tym względzie, zaspokoi dzienne potrzeby średniego alkoholika. Oczywiście nie ograniczy to w niczym mleczności krów, co z kolei znakomicie przyda się na kaca.\nJak się dowiaduję z dobrze poinformowanych źródeł, tymczasem, dopóki krowy i owce nie uzyskają pełnych praw jako współmieszkańcy naszej planety, podatek płacić będą rolnicy. Potem sytuacja ma sie zmienić.


Oferta dla Lubochnia. Super strony www dla Twojej firmy. Kup Teraz | Strony www, Sklepy internetowe\nZobacz naszą ofertę w zakresie tworzenia stron www oraz sklepów internetowych. Nasza firma oferuje sklepy online które przyciągną klientów w mieście Lubochnia. Zapewniemy szczególne podejście do Twojego biznesu. Konkurencyjne ceny i dobre wykonanie zapewni Ci sukces. Miejsce w internecie jest jedną z metod na pozyskanie klientów dla Twojego biznesu, ładnie wykonana strona jest jednym z elementów który zachęcają kupującego do skorzystania z Twojej oferty. Aktualne rozwiązania jakie wykorzystujemy zapewniają skuteczne wykonanie naszej usługi.\nJeżeli chesz mieć własną stronę internetową, a Twoja firma znajduje się w miejscowości Lubochnia - dobrze trafiłeś. Projektujemy, wdrażamy i tworzymy strony internetowe dla każdego. Napewno chesz aby klient wpisując w wyszukiwarkę nazwę "Twojej firmy + Lubochnia" uzyskał informację o Twojej stronie oraz ofercie Twojej firmy. Dlatego jeżeli chcesz aby Twoja firma była dobrze widoczna kiedy wyszuka się informacje o mieście Lubochnia warto stworzyć stronę korzystająć z naszych usług.\nPamietaj! jeśli "Strony Internetowe Lubochnia" to tylko My.\nChcesz aby twój sklep był popularny i aby ludzie mogli go łatwo znaleźć, aby wpisując w wyszukiwarkę "sklep Lubochnia" mogli trafić do twojej witryny i szybko oraz wygodnie zrobić zakupy? Potrzebujesz wydajnego i profesjonalnie wykonanego sklepu internetowego? Napisz teraz do nas. Projektujemy profesjonalne sklepy internetowe, dzięki naszym usługom możesz sprzedawać szybko i wygodnie w Internecie, na terenie miasta Lubochnia i w całej Polsce!\nSklep www Lubochnia\nO mieście: Lubochnia\nTo jest strona ujednoznaczniająca. Poniżej znajdują się różne znaczenia hasła: Lubochnia.\nZobacz w indeksie Słownika geograficznego Królestwa Polskiego hasło Lubochnia\nLubochnia - wieś w woj. łódzkim, w pow. tomaszowskim, w gminie Lubochnia\nLubochnia - wieś w woj. wielkopolskim, w pow. gnieźnieńskim, w gminie Gniezno\nZobacz też: Lubochnia-Górki, Lubochnia Dworska


Co trzeba zobaczyć w Karpaczu? Dlaczego dobrze poznać to miejsce? Jakiego typu gwarantuje atrakcje? przeczytane na: nabloniach.com.pl\nHome » web_cat » Konferencje » Co trzeba zobaczyć w Karpaczu? Dlaczego dobrze poznać to miejsce? Jakiego typu gwarantuje atrakcje?\nKarpacz to jedna z bardziej znanych miejscowości w górach. Każdego roku przybywa do tego miasta bardzo dużo turystów. Karpacz odkryty został przez turystów około 100 lat temu.\nOd tamtego czasu faktycznie nic się pod tym względem nie zmieniło – dalej to często wybierane i uwielbiane miejsce do wypoczynku.\nKarpacz miał dość wiele szczęścia, bo pozostało się w nim wiele 19wiecznych budynków. Miasto to ma swój styl, wspaniałą atmosferę, jest na pewno jedyne w swoim rodzaju. Każdego, kto przybywa do Karpacza zauracza Zamek Księża Góra. To stary pensjonat z 1897 roku. Jest piękny, zdobiony misternymi, ażurowymi dekoracjami, na każdym robi wrażenie. Aby się tam dostać powinniśmy pokonać kręta drogę, ale warto to zrobić, żeby odczuć wspaniałą atmosferę, jaka tam panuje.\nKarpacz to różne atrakcje, gdyż np. całkowicie odmienny charakter ma kowbojskie miasteczko, nazywane Western City. Można w nim przenocować, nauczyć się jazdy konno, zobaczyć szopkę z żywymi zwierzętami. To bardzo interesujące miejsce, szczególnie dla dzieci, które lubią się bawić w kowbojów i Indian.\nSprawdź kolejne podobne niezwykle cenne źródło informacji na opisywany temat – kliknij tutaj i przeczytaj więcej w serwisie luksusowy hotel nad morzem.\nPrawdziwą wizytówką Karpacza jest jednak drewniana świątynia Wang. Zlokalizowana jest na skarpie, jest z niej cudowny widok na Kotlinę Jeleniogórską. baza noclegowa w Karpaczu jest rzeczywiście bogata, można więc odnaleźć droższe lub tańsze miejsca noclegowe.\nZdecydowanie jednakowoż, jak mamy w planach nocleg w sezonie to pamiętajmy, żeby wcześniej zarezerwować miejsce, ponieważ jak Karpacz noclegi noclegi karpacz w sezonie są rozchwytywane natychmiast zamawiane, więc możemy mieć kłopot, aby wynająć pokój, na jakim nam zależy.\nPost Tagged with baza, czas, lokal, sezon, turystów\nJeśli zwiedzanie Krakowa to tylko z przewodnikiem


Impreza musi trwać Kate Brian | książka Impreza musi trwać w nakanapie.pl\nnakanapie.pl › Książki › Impreza musi trwać\nKsiążka Impreza musi trwać\nTytułowa impreza to niezwykle ekskluzywny bal, na który uczniowie prywatnego liceum Easton nie zostali zaproszeni. Reed Brennan ma to zmienić. Reed jest przywódczynią dziewczyn z Easton, ciągnie się za nią mroczna przeszłość jej poprzedniczek. Ariana skończyła w szpitalu psychiatrycznym, Noelle wyrzucono, a Cheyenne nie żyje. Zdobywszy wszystko, o czym mogła zamarzyć, Reed zdaje sobie sprawę, że ma ogromnie dużo do stracenia, ale impreza musi trwać...Kate Brian to pseudonim Kieran Scott, amerykań..skiej autorki bestsellerowych powieści dla młodzieży.\nTa książka jest super. Czytałam ją chyba poł roku temu. Jest idealna dla młodzieży. xD\nJedyne czego nie rozumiem, to fenomen Reed Brennan. Co ona w sobie takiego ma, że każdy facet lata do niej z wywalonym jęzorem? Najpierw Thomas, potem Josh i w końcu Dash. Może zdradzi mi tę tajemnicę?\nJeszcze niej przeczytałam , bo nie mogę znaleźć . Jaki wątek z Joshem i Dashem ? też kocham te książkę . Jestem tylko ciekawa co tam się dzieje .. Czy mogła bym prosić o opisanie najważniejszych scen ?\nŚwietna! Czekam na następne aż będą przetłumaczone\nświetna, świetna! jak dorwałam, to nic mnie od niej nie oderwało.\ni jak zawsze Kate mnie nie zawiodła, kolejna bardzo dobra część historii Reed, uwielbiam cała serię.\nahh...Josh, i co bd z Dashem/Reed/Noelle?! czekam na kolejną część, wiadomo kiedy wyjdzie?\nszukałam, dorwałam, przeczytałam ;D\nBrak mi słów. Kocham całą serię o Reed. Zdecydowanie całe te zmierzchy powinny się schować.!\nJak zazwyczaj jest z seriami kolejne części są do bani. Tu zaś jest inaczej. Co kolejna, to lepsza.\nCo do książki to pełna intryg, zwrotów akcji..nie do opisania.\nA co do ostatniego rozdziału dochodzę do wniosku, że kolejna część będzie niebawem ;))\najajaj..aż się zdyszałam ;d\nJak dla mnie - świetna - jak i poprzednie części :) szkoda, że tak potoczył się wątek z Joshem i Dashem\nPrzeczytane - pacholek123, Przeczytane - ulamalina17, Przeczytane - dominique144, Przeczytane - Measure, Przeczytane - monia86, Przeczytane - Revlerse, Przeczytane - donatio, Przeczytane - Chocolatex, Przeczytane - Angelika_d, Przeczytane - blackyqueen


Koronawirus w Polsce 24 czerwca 2021. Ile zakażeń? Ile osób zmarło? - Wiadomości\nKoronawirus w Polsce. Mniej zakażeń niż wczoraj. Maleje też liczba zgonów\nKoronawirus w Polsce słabnie, choć wciąż istnieje obawa dotycząca nowych mutacji. W czwartek 24 czerwca Ministerstwo Zdrowia poinformowało o 147 nowych przypadkach SARS-CoV-2. Zmarły 24 osoby.\nKoronawirus w Polsce powoli ustępuje, chociaż eksperci wciąż ostrzegają przed nowymi mutacjami. Wariant Delta rośnie w siłę w Europie. Według Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) odmiana ta będzie odpowiadała za 70 proc. nowych infekcji w UE na początku sierpnia i 90 proc. do końca tego samego miesiąca.\nWaldemar Kraska poinformował w środę, że od północy ze środy na czwartek zmieniają się zasady 10-dniowej kwarantanny dla przyjeżdżających do Polski spoza strefy Schengen. To reakcja właśnie na zagrożenie ze strony nowych mutacji SARS-CoV-2.\nKoronawirus w Polsce 24 czerwca 2021. Ile zakażeń? Ile osób zmarło?\nW czwartek 24 czerwca 2021 roku Ministerstwo Zdrowia podało, że mamy 147 nowych przypadków zakażenia koronawirusem. W środę było ich 165, natomiast tydzień temu informowano o 218 zakażeniach.\nLiczba zakażeń w poszczególnych regionach rozkłada się następująco. Nowe przypadki dotyczą województw: wielkopolskiego (19), dolnośląskiego (14), mazowieckiego (14), śląskiego (14), łódzkiego (12), pomorskiego (11), lubelskiego (10), podlaskiego (10), małopolskiego (7), kujawsko-pomorskiego (6), warmińsko-mazurskiego (6), zachodniopomorskiego (5), opolskiego (4), świętokrzyskiego (4), podkarpackiego (3), lubuskiego (2). 6 zakażeń to dane bez wskazania adresu, które zostaną uzupełnione przez inspekcję sanitarną.\nW ciągu ostatniej doby koronawirus przyczynił się do śmierci 24 osób. Z powodu Covid-19 zmarły 4 osoby, natomiast z powodu współistnienia Covid-19 z innymi schorzeniami zmarło 20 osób. W środę informowano o 35 zgonach.\nW szpitalach jest 1 219 chorych z COVID-19, a 201 z nich jest podłączonych do respiratorów – podało w czwartek Ministerstwo Zdrowia. Resort poinformował, że dla pacjentów z COVID-19 przygotowane jest 10 689 łóżek i 1 107 respiratorów.\nkoronawirus Delta koronawirus w Polsce epidemia