Kuchciński z tytułem honorowego obywatela Przemyśla. Opozycja protestuje | naTemat.pl\nMarszałek Kuchciński honorowym obywatelem Przemyśla. "Za co? Za dwa pomniki? Za łamanie demokracji? Kneblowanie ust?" •\nMarszałek Kuchciński honorowym obywatelem Przemyśla. "Za co? Za dwa pomniki? Za łamanie demokracji? Kneblowanie ust?"\nMarszałek Sejmu Marek Kuchciński został odznaczony tytułem "Honorowego Obywatela Przemyśla". Posłowie opozycji pytają, co takiego zrobił dla tego miasta.\t•\tFot. Sławomir Kamiński / Agencja Gazeta\nChoć kiedyś marszałek Marek Kuchciński walczył o demokrację, to dziś ją łamie, dlatego nie zasługuje na tytuł honorowego obywatela Przemyśla – mówią nam posłowie opozycji z Przemyśla, którzy nie są w stanie też wymienić żadnych zasług marszałka dla jego rodzinnego miasta. – Gdyby dostał to wyróżnienie za zasługi, to pani pytanie o to, co zrobił dla Przemyśla, byłoby zasadne. Proszę mi powiedzieć, który rodowity przemyślanin na przestrzeni ostatnich stu lat zajął tak wysokie stanowisko? Życzę radnym z Platformy, którzy głosowali przeciwko, żeby w ciągu najbliższych lat mieli kandydata, który zajmie podobne stanowisko w kraju – odpowiada nam Bogusław Zaleszczyk z PiS.\nWarszawa. "Poniżył parlament"\nW Sejmie prawdziwa burza. A to dlatego, że podczas czwartkowego bloku głosowań nad nowelizacjami ustaw sądowych, autorstwa PiS, marszałek Kuchciński uniemożliwił posłom zadawanie pytań i zgłaszanie wniosków formalnych. "Wprowadził niemy Sejm"; "knebluje usta" – grzmią posłowie opozycji i zapowiadają, że złożą wniosek o odwołanie Marka Kuchcińskiego. Ten w zaledwie 40 sekund oddalił osiem wniosków opozycji. – Wysłanie do komisji, nie dotyczy sprawy. Głosowanie bez dyskusji, nie prowadzimy dyskusji. Zamknięcie dyskusji, nie prowadzimy dyskusji. Zamknięcie posiedzenia, musi być wniosek 30 posłów. Przeliczenie głosów, nie ma takiej potrzeby. Przejście do porządku dziennego również jest bezprzedmiotowe. Proszę państwa, ograniczenie czasu przemówień do 30 sekund również jest bezprzedmiotowe. I zamknięcie posiedzenia, z czymże jest to podpis nieczytelny – mówił jednym tchem. Na sali i śmiech, i strach. Słychać było okrzyki "dyktatura".\nKamila Gasiuk-Pihowicz i marszałek Marek Kuchciński podczas posiedzenia Sejmu.•Fot. Sławomir Kamiński / Agencja Gazeta\nSzybko dyskusja przenosi się do internetu. "Tak jak prezes Kaczyński chciał szalonym Macierewiczem upokorzyć Wojsko Polskie, tak delegowanie Kuchcińskiego na marszałka Sejmu jest poniżeniem parlamentu. Ten człowiek ma problemy z czytaniem i składnym mówieniem. Nie jest w stanie wystąpić w mediach. Jedynie ślepa lojalność" – napisał na Twitterze Tomasz Siemoniak z Platformy Obywatelskiej. Głos w sprawie zachowania marszałka Sejmu zabrał także Kornel Morawiecki. "Dziś podczas głosowań Marszałek Marek Kuchciński zabronił posłom zadawania pytań. Polityczny błąd. Oby nigdy się nie powtórzył" – stwierdził poseł Wolnych i Solidarnych.\nPrzemyśl. "Honorowy obywatel"\nKiedy w Warszawie wielu oburza się i protestuje przeciwko działaniom marszałka Sejmu, to jego rodzinny Przemyśl przyznaje mu tytuł "Honorowego Obywatela Miasta". W ekspresowym tempie : wniosek wpływa 10 kwietnia, a na 12 kwietnia już zwołano sesję. – Z wnioskiem o przyznanie panu Kuchcińskiemu tego tytułu nie wystąpili radni Prawa i Sprawiedliwości, tylko grono byłych członków Komitetu Obywatelskiego "Solidarność" (sam Kuchciński był jego członkiem – red.) w Przemyślu. Pod tym wnioskiem swoje podpisy złożyli radni z PiS, Regi Civitas i SLD – tłumaczy nam Bogusław Zaleszczyk, przewodniczący Rady Miasta w Przemyślu. Za było 12 osób, przeciwko troje radnych Platformy Obywatelskiej i Sojuszu Lewicy Demokratycznej.\nW uzasadnieniu przyznania tego tytułu czytamy, że "pełniący funkcję Marszałka Sejmu Pan Marek Kuchciński jest drugą pod względem hierarchii konstytucyjnej osobą w Rzeczpospolitej Polskiej". "W ponad tysiącletniej historii naszego Wolnego Królewskiego Miasta nie było Przemyślanina na tak wysokim stanowisku. Uhonorowanie tytułem Honorowego Obywatela naszego Miasta, w roku 100-lecia odzyskania niepodległości oraz 550-lecia Parlamentaryzmu Rzeczpospolitej, Przemyślanina – marszałka Sejmu jest więc w pełni uzasadnione"– napisali radni w krótkim uzasadnieniu. Do tego szybko odniósł się sam Kuchciński. "W czasach, gdy honor staje się wartością deficytową, mój rodzinny Przemyśl nadaje mi tytuł Honorowego Obywatela. Trudno wyobrazić sobie większy zaszczyt i równie wyjątkowe zobowiązanie. Dziękuję" – napisał na Twitterze marszałek Sejmu.\nW czasach, gdy honor staje się wartością deficytową, mój rodzinny Przemyśl nadaje mi tytuł Honorowego Obywatela. Trudno wyobrazić sobie większy zaszczyt i równie wyjątkowe zobowiązanie. Dziękuję\nOburzenie. "Za łamanie demokracji?"\nReakcja posłów opozycji na przyznany tytuł marszałkowi Kuchcińskiemu była błyskawiczna. – Mnie oraz radnych PO absolutnie nie przekonują argumenty zawarte we wniosku podpisanym przez radnych koalicji oraz – o dziwo – radnych SLD. My nie negujemy zasług Marka Kuchcińskiego dla demokracji w Polsce. Natomiast jego poczynania z ostatnich blisko trzech lat, kiedy jest marszałkiem Sejmu, nie pozwalają, by nazwać go honorowym obywatelem Przemyśla – mówi nam poseł Platformy Obywatelskiej Marek Rząsa. Dopytujemy, co przez to rozumie. – Na myśli mam to, że łamie demokrację, łamie konstytucję, łamie kręgosłupy posłów opozycji i pozwala na to, by Sejm stał się folwarkiem dla jednej partii. Pan marszałek nie wprowadził obiecanego pakietu demokratycznego do Sejmu, a wręcz przeciwnie, robi wszystko, by Sejm stał się niemym – wylicza poseł PO. I dodaje, że choć kiedyś Kuchciński walczył o demokrację, to dziś ją łamie, dlatego też nie zasługuje na tytuł honorowego obywatela Przemyśla.\nUzasadnienie nadania tytułu Honorowego Obywatela Miasta.•Fot. Screen z Bip.przemysl.pl\nWtóruje mu Wojciech Błaszkowicz z Platformy Obywatelskiej: – Pan marszałek Kuchciński powinien Przemyślowi przynosić chwałę. A jego działania na forum Sejmu, przyczynianie się do rujnowania demokracji, sprawiają, że nie można mu proponować honorowego obywatelstwa. To autor największego skandalu w Sejmie w III RP. Żaden marszałek Sejmu nigdy nie kneblował ust opozycji – ocenia poseł PO.\n– Zapewne moi adwersarze powiedzą, że marszałek zorganizował kilka imprez w mieście, o wysokiej randze. Ale to dla Przemyśla nie przynosi żadnej wymiernej korzyści. Jakie pieniądze wpłynęły do Przemyśla?Jak pomógł miastu? W ogóle nie pomógł. Miasto się nie rozwija, nie ma inwestora. Zawsze z jego udziałem jest jakaś kontrowersja – dorzuca Wojciech Błaszkowicz.\nTytuł honorowy, nie za zasługi\nPytamy radnych, którzy zdecydowali o przyznaniu Markowi Kuchcińskiemu tytułu "Honorowego Obywatela Przemyśla", o jego zasługi dla miasta. Bogusław Zaleszczyk, przewodniczący Rady Miasta, podkreśla, że marszałek Sejmu został oznaczony tytułem honorowego a nie zasłużonego mieszkańca Przemyśla. – Gdyby dostał to wyróżnienie za zasługi, to pani pytanie o to, co zrobił dla Przemyśla, byłoby zasadne. Proszę mi powiedzieć, który rodowity przemyślanin na przestrzeni ostatnich stu lat zajął tak wysokie stanowisko? Życzę radnym z Platformy, którzy głosowali przeciwko, żeby w ciągu najbliższych lat mieli kandydata, który zajmie podobne stanowisko w kraju. Sądzę, że wtedy każdy z radnych PiS głosowałby za przyznaniem mu tytułu honorowego – odpowiada nam Bogusław Zaleszczyk. I podkreśla, że ta nagroda została przyznana w roku stulecia niepodległości Polski. – I trudno znaleźć osobę, która bardziej by na nią zasługiwała – zaznacza Zaleszczyk.\nFot. Screen z Bip.przemysl.pl\nW podobnym tonie wypowiada się zresztą radny Wiesław Morawski. – Tytuł honorowego obywatela to nie jest tytuł zasłużonego dla miasta Przemyśla. Podstawową rekomendacją do tego wyróżnienia były inne kryteria niż zasługi i to, co zrobił dany człowiek – mówi nam Morawski. Dopytuję o kryteria. – Zajmowane stanowisko, pewna osobowość. Taki tytuł otrzymuje osoba, która wspiera miasto, także swoim działaniem zawodowym, politycznym. Natomiast zasługi, czy "załatwił" remont kamienicy czy ulicy – to nie te kryteria. Wszystko inne zawarte jest w uzasadnieniu uchwały – mówi nam radny Wiesław Morawski.\nCzy przemyscy radni oglądali wczorajsze posiedzenie Sejmu? – Jestem członkiem PiS, nie komentuję i nie będę komentował działalności mojego szefa – podkreśla Zaleszczyk. – A że posłowie opozycji mówią, że marszałek Kuchciński łamie konstytucję... Niezależni naukowcy z tytułami profesorów mówią, że wszystko jest zgodnie z konstytucją. Proszę się wsłuchać w głosy niezależnych naukowców – radzi Zaleszczyk.


Adam Struzik: 2017 rok był dobrym rokiem dla Mazowsza i subregionu płockiego | Dziennik Płocki\nKoniec starego roku, a początek nowego to zazwyczaj czas podsumowań i planów na nadchodzące miesiące. Jakie ważne inwestycje przeprowadzono w subregionie płockim w 2017 roku?\nŚrodki na przedsięwzięcia zrealizowane przez samorząd województwa mazowieckiego pochodziły zarówno z jego budżetu jak i Unii Europejskiej. Modernizacje szpitali, instytucji kultury, budowa i remonty dróg to tylko niektóre z przykładów przeprowadzonych w subregionie płockim zadań. W sumie w tym roku do subregionu płockiego z budżetu województwa mazowieckiego trafiło ponad 53,7 mln zł.\n-Śmiało mogę powiedzieć, że 2017 rok był dobrym rokiem dla Mazowsza i subregionu płockiego. Był to czas wytężonej pracy, ale też wielu ważnych dla mieszkańców naszego województwa inwestycji. W samym regionie płockim pochłonęły one ponad 53,7 mln zł z budżetu województwa mazowieckiego. Najwięcej z tych środków przeznaczyliśmy na projekty drogowe i inwestycje w służbie zdrowia. Te zadania zawsze wymagają największych nakładów finansowych. Nasze instytucje kultury również rozpoczęły kilka ciekawych przedsięwzięć, które będą realizowane albo wyłącznie z naszego budżetu, albo przy udziale środków unijnych w ramach RPO WM. Po raz kolejny udało nam się wygospodarować wsparcie dla strażaków ochotników, którzy bez specjalistycznych wozów strażackich i odpowiedniego sprzętu nie mogliby nieść nam pomocy – mówi marszałek województwa Adam Struzik.\nSubregion płocki w 2017 r. to: 58 km wybudowanych lub zmodernizowanych dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych – dzięki środkom z budżetu województwa mazowieckiego; 21 inwestycji w placówkach służby zdrowia subregionu płockiego wykonanych ze środków samorządu województwa mazowieckiego; 13 inwestycji w instytucjach kultury; 6 jednostek OSP z dofinansowaniem na zakup sprzętu; 140 podpisanych umów w ramach RPO WM 2014-2020 na łączne dofinansowanie w wysokości 320 mln zł.\nDzięki środkom z budżetu samorządu województwa mazowieckiego (28,6 mln zł) wyremontowano lub zmodernizowano ponad 27 km dróg wojewódzkich przebiegających przez subregion płocki. Największe inwestycje to m.in.: przebudowa 6-kilometrowego fragmentu drogi wojewódzkiej nr 560 na odcinku Bonisław-Bielsk (6,4 mln zł); rozbudowa drogi wojewódzkiej nr 559 w miejscowości Brudzeń Duży (5 mln zł); przebudowa drogi wojewódzkiej nr 560 w miejscowości Lelice (3,5 mln zł); remont drogi wojewódzkiej nr 559 na odcinku Sikórz-Mańkowo (3,1 mln zł); przebudowa 5-kilometrowego odcinka drogi wojewódzkiej nr 559 (2 mln zł); remont drogi wojewódzkiej nr 265 w Gostyninie (1,2 mln zł).\nW tym roku decyzją zarządu województwa mazowieckiego ponad 3,5 mln zł z budżetu Mazowsza przeznaczonych zostało na budowę lub modernizację dróg dojazdowych do gruntów rolnych. Dofinansowanie otrzymały w sumie 34 takie inwestycje na terenie gmin i powiatów subregionu płockiego. W sumie zmodernizowano i wyremontowano 34 kilometry dróg gminnych i powiatowych. Dzięki tym inwestycjom rolnicy i mieszkańcy terenów wiejskich zyskają dogodny dojazd do pól i gospodarstw rolnych.\nZarząd województwa mazowieckiego podjął również w tym roku decyzję o przeznaczeniu 100 mln zł z budżetu Mazowsza na drogi powiatowe. „Mazowiecki Instrument Wsparcia Dróg Lokalnych o istotnym znaczeniu dla rozwoju społeczno-gospodarczego regionu” skierowany jest do powiatów z wyłączeniem miast na prawach powiatu. Inwestycje będą mogły być realizowane także w partnerstwie z innymi samorządami. Program realizowany będzie w ramach dwóch naborów – po 50 mln zł każdy. Pierwszy nabór na projekty, które będą realizowane do końca 2018 r. został przeprowadzony w 2017 roku. Drugi nabór przeprowadzony zostanie w 2018 r. na inwestycje, które będą realizowane w 2019 r. Maksymalny poziom dofinansowania w programie to 60 proc. kosztów kwalifikowanych inwestycji, jednak nie więcej niż 4,2 mln zł.\nTo 21 inwestycji w placówkach służby zdrowia – 18,7 mln zł ze środków samorządu Mazowsza. Szereg inwestycji zrealizowano w trzech placówkach służby zdrowia: Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w Płocku, Wojewódzkim Samodzielnym Zespole Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej im. prof. E. Wilczkowskiego w Gostyninie oraz Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego w Płocku. Trafiło do nich w sumie 18,7 mln zł z budżetu województwa mazowieckiego.\nWojewódzki Szpital Zespolony w Płocku otrzymał w tym roku w sumie ponad 11,2 mln zł na zakup sprzętu i prace remontowo-modernizacyjne. Udało się m.in. zakupić aparaturę diagnostyczną do wczesnego wykrywania nowotworów, a także dostosować budynki szpitala do wymagań ochrony przeciwpożarowej (2,1 mln zł). Kontynuowana była również inna ważna inwestycja – modernizacja oddziału ginekologiczno-położniczego (6,6 mln zł). Prace prowadzone będą również w roku bieżącym. Oprócz tego w szpitalu wojewódzkim na Winiarach powstała nowoczesna pracownia rezonansu magnetycznego. Płocki szpital zakończył w tym roku ważną inwestycję, która pozwoli na jeszcze szybszą diagnostykę pacjentów z nowotworami, schorzeniami ortopedycznymi oraz dzieci. Dzięki pieniądzom z budżetu Mazowsza, ministerstwa zdrowia oraz środkom własnym szpitala wyremontowana została pracownia rezonansu magnetycznego. Zakupiono również jej wyposażenie oraz nowoczesny aparat do rezonansu magnetycznego, który przez zastosowanie najnowszych innowacji technicznych zapewnia pacjentom maksimum komfortu.\nDo Wojewódzkiego Samodzielnego Zespołu Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej im. prof. E. Wilczkowskiego w Gostyninie trafiło ponad 4,8 mln zł. Najwięcej środków (4,4 mln zł) pochłonęła rozbudowa i modernizacja pawilonu nr 7. Natomiast Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego w Płocku zakupiła nowoczesną karetkę „N” wraz z wyposażeniem.\n21 inwestycji w instytucjach kultury – ponad 3,2 mln zł z budżetu Mazowsza. W tym roku do Muzeum Mazowieckiego w Płocku, Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu i Europejskiego Centrum Artystycznego im. Fryderyka Chopina w Sannikach trafiło w sumie ponad 3,2 mln zł z budżetu województwa mazowieckiego.\nZ kolei większość pozyskanych środków, czyli ponad 1,2 mln zł Muzeum Mazowieckie w Płocku przeznaczyło na rozpoczęcie rozbudowy Skansenu Osadnictwa Nadwiślańskiego w Wiączeminie Polskim. Projekt będzie realizowany przy wsparciu funduszy unijnych w ramach RPO WM, a jego zakończenie planowane jest w tym roku. Prace rekonstrukcyjne obejmą kilka obiektów m.in.: Dom Polski, Dom Olenderski z częścią inwentarską, stodołę, suszarnio-powidlarnię, „Langhoff”, piwnicę, budynek szkoły, kościół, a także bramę. Zaplanowano również zakup wyposażenia oraz zagospodarowanie terenu skansenu. Wartość projektu to ponad 7,4 mln zł, z czego ponad 4 mln zł pochodzić będzie z budżetu Mazowsza, a ponad 3,3 mln zł z funduszy unijnych.\nEuropejskie Centrum Artystyczne im. Fryderyka Chopina w Sannikach również dzięki funduszom unijnym i wsparciu z budżetu województwa mazowieckiego zmodernizuje zabytkowy zespół pałacowo-parkowy w Sannikach. Projekt zakłada rozbudowę muszli koncertowej, przebudowę zabytkowego ogrodzenia oraz zakup niezbędnego wyposażenia. Zakończenie inwestycji zaplanowano na 2018 r. Jej wartość to ponad 6,1 mln zł, z czego 3,2 mln zł pochodzić będą z funduszy unijnych w ramach RPO WM, a przeszło 2,5 mln zł z budżetu Mazowsza.\nW tym roku w ramach Programu OSP 2016–2017 do subregionu płockiego trafiło ponad 360 tys. zł. Wsparcie otrzymało w sumie 6 jednostek Ochotniczych Straży Pożarnych. OSP Drobin, OSP Bożewo (gm. Mochowo) i OSP Gąbin otrzymają po 100 tys. zł dofinansowania na zakup średnich samochodów ratowniczo-gaśniczych. Natomiast OSP Święcieniec (gm. Słupno), OSP Malanowo Stare (gm. Mochowo) i OSP Kanigowo (gm. Bodzanów) w sumie 60 tys. zł na zakup sprzętu i ubrań specjalistycznych, łodzi z silnikiem zaburtowym oraz motopompy.\nPonadto, w trosce o bezpieczeństwo najmłodszych, w tym roku szkolnym już po raz piąty samorząd województwa mazowieckiego wspólnie z wojewódzkimi ośrodkami ruchu drogowego realizował kampanię społeczną „Jesteś widoczny, jesteś bezpieczny”. W szkołach na terenie subregionu płockiego odbywały się spotkania m.in. z ratownikami medycznymi i policjantami, podczas których najmłodsi mieszkańcy subregionu otrzymywali elementy odblaskowe.\nNa wsparcie finansowe z budżetu województwa mazowieckiego mogły liczyć również płockie placówki oświatowe. W sumie trafił do nich milion złotych. Dzięki tym środkom płocka filia Mazowieckiego Samorządowego Centrum Doskonalenia Nauczycieli prowadziła m.in. modernizację budynku przy ul. Gałczyńskiego 26, w którym mieści się zarówno siedziba MSCDN, jak i biblioteki pedagogicznej.\nZarząd województwa mazowieckiego uruchomił również Mazowiecki Instrument Aktywizacji Sołectw (MIAS). Jest on skierowany do sołectw, które najlepiej znają potrzeby swoich wspólnot lokalnych. W ramach programu można pozyskać wsparcie w wysokości do 10 tys. zł dla jednego projektu. W jednej gminie mogą być realizowane maksymalnie dwa wnioski na dwa różne zadania, m.in. remonty boisk, placów zabaw, parków czy świetlic OSP. Nabór wniosków potrwa jeszcze do 10 stycznia 2018 r.\nRok 2017 to także czas intensywnego wydatkowania środków unijnych w ramach RPO WM 2014-2020. Beneficjenci z subregionu płockiego mają się czym pochwalić. Aktywnie ubiegali się o wsparcie. W sumie, w tej perspektywie, zatwierdzono do dofinansowania już 172 złożone przez nich wnioski. Podpisano natomiast 140 umów, dzięki którym samorząd Mazowsza przekaże do subregionu ponad 320 mln zł.\ninwestycje Mazowsze Samorząd Województwa Mazowieckiego subregion płocki\nPotrącenie na pasach w Płocku


Ośrodki Wypoczynkowe Trzciniec (Woj. Mazowieckie, Pow. Warszawski Zachodni) - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nNoclegi Trzciniec (woj. mazowieckie, pow. warszawski zachodni)\nOśrodki wypoczynkowe Trzciniec (woj. mazowieckie, pow. warszawski zachodni)\nznaleziono 4 oferty noclegoweoferty (0 w Trzcińcu oraz 4 w okolicy)\nOśrodki wypoczynkowe w Trzcińcu, województwo mazowieckie, powiat warszawski zachodni\nOśrodki wypoczynkowe w miejscowości Trzciniec. Porównaj możliwość zakwaterowania w Trzcińcu w zależności od standardu oraz ceny. Trzciniec, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w Trzcińcu:


CITY architekci | 2014\nKonferencja Innowacje, inspiracje, trendy... Wykłady Macieja Zombirta\nPaździernik minął pod znakiem wykładów i konferencji, na których arch. Maciej Zombirt mógł zainspirować zarówno młodych, jak i doświadczonych architektów swoją pasją podróżowania. Wykłady o temacie: Dziwny jest ten świat - podróż... >>>\nOdbiór Zakładu Przetwórstwa Nasion Oleistych w Kosowie Lackim\nMamy za sobą pracę nad wymagającym projektem dotyczącym Zakładu Przetwórstwa Nasion Oleistych w Kosowie Lackim. Zmagania z zawiłościami projektu w końcu owocowały odbiorem budynku. Projekt w pełni spełnia nie tylko oczekiwania inwestora, ... >>>\nCITY architekci rośnie w siłę!\nCiągły rozwój to główny cel, który przyświeca naszej pracowni. W ostatnich miesiącach CITY architekci powiększyła swoje grono o kolejnych twórczych inżynierów architektów. Warszawska pracownia już od kilku miesięcy może si... >>>\nBarcelona oczami CITY architekci


« dnia: 2020-08-05, 00:26:12 »\nUsługi / Odp: Czy można uruchomić apache tak, by katalog www i d. sql były na innym dysku?\n« dnia: 2020-08-05, 00:18:30 »\nNa początkek zacznij o sprzątania starych logów, chociaż to powinien robić logrotate. Jeśli nie skupiałeś się zbyt mocno na konfiguracji MySQL, wyczyść logi binarne. Jak to zrobić, znajdziesz w dokumentacji MySQL. Przysiądź trochę przy konfiguracji MySQL.\nSkoro to tak duża grupa dyskusyjna, to czemu nie zrzucicie się na serwer, tylko trzymasz to na jakimś PC z Windows obok?\nSlackware / Odp: Slackware 14.2 i samba\n« dnia: 2020-03-29, 14:49:02 »\nCytat: ŁukaszeK w 2020-03-26, 21:37:50\nCzy ktoś z was używa slacware 14 z samba z udostępnianiem zasobów dla poszczególnych IP ?\nJa nie używam akurat Slackware. Gentoo może być? Z czym masz problem?\n« dnia: 2020-03-29, 14:46:42 »\nPrzeglądałeś logi dmesg? Tam pewnie wychwycisz co Ci się z siecią dzieje.\nKonfiguracja / Odp: Swap w serwerach http\n« dnia: 2019-11-29, 02:14:14 »\nSieć / Odp: Iptables podział łącza\n« dnia: 2019-11-29, 02:08:03 »\nCytat: arecki w 2019-11-22, 18:05:09\nDawno, dawno temu używałem https://packages.debian.org/stable/net/niceshaper.\nMożna też rozważyć czy nie lepiej kupić za parędziesiąt złotych router z wsparciem dla openwrt i na tym odpalić jakiegoś shapera.\nSzkoda czasu na OpenWRT. Jeśli już kupować router, to coś od Mikrotik, w końcu pod spodem też jest Linux.\nKolejki i limitowanie łącza to nie iptables.\nKonfiguracja / Odp: postfix otrzymane emaile from z mojej domeny\n« dnia: 2019-11-18, 07:59:13 »\nNumerycznie też można podać.\nJednak powinno się to robić przy sprawdzaniu helo, a nie sender access. Ten plik służy do czegoś innego. Poza tym po co męczyć postfix jak już na poziomie helo nie ma dopasowania. I nie dziw się, że Ci nie działa skoro mylisz recipient z sender. Od tego są osobne regułki (dla odbiorców i dla nadawców).\nTworzysz sobie plik helo.regexp i dodajesz (gdzie zamiast jedynek podajesz IP Twojego serwera):\n/^powinno\_.odrzucic\_.pl$/ 550 Don't use my own hostname\n/^1\_.1\_.1\_.1\_.1$/ 550 Don't use my own hostname\n/^\_[1\_.1\_.1\_.1\_]$/ 550 Don't use my own hostname\nPotem postmap helo.regexp i w smtpd_helo_restrictions dodajesz regexp:/etc/postfix/helo.regexp\nRestart postfix i patrzysz co się dzieje.\nKonfiguracja / Odp: openSuse maszyna wirtualna brak dostępu do internetu\n« dnia: 2017-02-06, 23:51:36 »\nNie wiem jak to się robi w OpenSUSE, ale w systemd robi się to tak:\nPo tym robisz.\nsystemctl enbale systemd-networkd\nsystemct disable NetworkManager\nJeśli przeładowanie usług nie zadziała to restartujesz system. Jeśli Twój interfejs nazywa się inaczej, niż eth0 to podajesz właściwą nazwę w nazwie pliku i w Name. Następnie w Virt Manager wskazujesz interfejs br0 jako interfejs sieciowy.\nW podanym przez Ciebie sposobie konfiguracji sieci, prawdopodobnie nie przeładowałeś usługi sieciowej (nie wiem jak to się robi w SUSE, być może też systemct restart systemd-networkd lub NetworkManager). Zawsze po takiej zmianie możesz zrestartować system.\nInne / Odp: Problem z zadaniem domowym\n« dnia: 2017-02-06, 23:42:43 »\nInstalacja / Odp: Partycjonowanie dysku dla wielu systemów\n« dnia: 2017-02-06, 23:30:42 »\nAdministracja / Odp: zdalne tworzenie kont użytkownikom w sieci lokalnej za pomocą jednego hosta\n« dnia: 2016-11-12, 11:23:24 »\nChodzi Ci o coś takiego jak Active Directory? Jeśli tak i jeśli Windowsy, to samba4.\nSieć / Odp: Połączenie SSH wewnątrz VPN\n« dnia: 2016-07-13, 22:55:20 »\nBash, skrypty powłoki / Odp: Skrypt do nagrywania radia internetowego\n« dnia: 2016-07-13, 22:48:48 »\n« dnia: 2016-06-21, 00:38:31 »\nSieć / Odp: Vlan - ciąg dalszy zmagań...\n« dnia: 2016-06-04, 15:50:34 »\nWedług mnie TP Link jest bardziej zbliżony do Cisco. W webpanelu tego nie widać, ale CLI ma bardzo zbliżone do IOS.\nW Cisco nie ma czegoś takiego jak PVID, w non-Cisco członek VLANu i PVID muszą się zgadzać. Czasami trzeba PVID ustawić ręcznie, np. na starszym sofcie Netgear nie ustawia PVID z automatu i nie można za jednym zamachem zrobić allowed vlan, trzeba to wyklikać. Kolejna róznica między Cisco, a non-Cisco. W Cisco trunk domyślnie przenosi wszystkie VLANy, w non-Cisco trzeba określić jakie VLANy ma nosić trunk.\nWłaśnie bawię się jednym z TP Linków i dokładnie robi się to tak (nie mam teraz czasu robić VLANów i 802.1q na Linuksie, dlatego wspomogłem się routerem Mikrotik - w końcu też Linux). Na sam koniec dorzucam zrzuty ekranu, jak powinna wyglądać konfiguracja VLANów i trunkingu.\n1. Na każdym switchu masz domyślny VLAN o ID 1, do którego należą wszystkie porty;\n2. Tworzysz nowy VLAN o ID, np. 10;\n3. Wybierasz porty, które będą w tym VLANie (domyślnie wszystkie porty są access i tego nie zmieniasz);\n4. Tworzysz nowy VLAN o ID, np. 20;\n5. Wybierasz porty, które będą w tym VLANie (domyślnie wszystkie porty są access i tego nie zmieniasz);\n6. Masz utworzone VLANy z przypisanymi portami, wchodzisz w port config i wybierasz jakiś port z VLAN 1 i zmieniasz mu typ na trunk (port zostaw w VLAN 1); W tym momencie masz port trunk, ale on domyślnie nie nosi żadnego VLANu, zaś VLAN 1 to dla niego native VLAN (tu latają nietagowane ramki).\n7. Wracasz do VLAN Config (klikasz back, lub 802.1Q VLAN na liście) i edytujesz VLAN 10, potem VLAN 20;\n8. Dodajesz port trunk do VLAN 10 i do VLAN 20 i od tej porty trunk zaczyna nosić VLANy 1, 10 i 20. W momencie, gdy tworzysz kolejny VLAN, port trunk musi być członkiem tego VLANu, aby trunk go przenosił.\nTo tyle, poniżej masz zrzuty jak to wygląda. Ja mam dwa porty w trunku, bo zrobiłem sobie LAGa LACP pmiędzy TP Linkiem, a mikrotikiem. I ta konfiguracja u mnie działa, więc u Ciebie też powinna. Jak widzisz u mnie porty 23 i 24 są portami trunk i są członkami wszystkich VLANów. Do różnych VLANów możesz przypisać tylko port trunk.\nStrona wygenerowana w 0.011 sekund z 35 zapytaniami.


Bielenda CBD Cannabidiol emulsja do mycia twarzy nawilżająco-detoksykująca 150 g w sklepie TaniaKsiazka.pl\nCBD Cannabidiol emulsja do mycia twarzy nawilżająco-detoksykująca\nSposób użycia: Emulsję delikatnie rozmasować kolistymi ruchami na zwilżonej skórze, następnie spłukać wodą. Stosować codziennie rano i wieczorem. Następnie nałożyć krem lub serum Bielenda CBD Cannabidiol.\nBielenda CBD Cannabidiol olejek do mycia do twarzy 140 ml\nLekki, hydrofilny VEGAŃSKI olejek do mycia twarzy z CBD to idealny sposób na codzienne oczyszczenie cery suchej i wrażliwej. Wegańska formuła, wzbogacona o witaminę E i olej z nasion konopi, zmienia się pod wpływem wody w delikatną piankę, dokładnie myje i odświeża skórę, pozostawiając ją...\nBielenda Carbo Detox pasta węglowa do mycia twarzy dla cery mieszanej i tłustej 150 g\nCarbo Detox to pasta węglowa do mycia twarzy do cery mieszanej i tłustej od marki Bielenda. Można ją używać rano i wieczorem, aby dokładnie oczyścić skórę. Już od momentu spłukania, skóra staje się świeża i promienna.\n10,73 zł Do koszyka dodaj do schowka\nBielenda Black Sugar Detox detoksykująco-nawilżający żel micelarny do mycia twarzy 200 g\nDetoksykująco – nawilżający żel micelarny do mycia twarzy delikatnie ale równocześnie starannie i skutecznie oczyszcza i odświeża trudną i wymagającą cerę mieszaną i tłustą. Niezwykła formuła kosmetyku oparta na innowacyjnym połączeniu CUKRU i WĘGLA, błyskawicznie usuwa makijaż i nadmiar sebum ,...\n11,21 zł Do koszyka dodaj do schowka\nNasza\tcena 20,85 zł


Strzemiona Nowy Dwór Mazowiecki • Wyroby Hutnicze • Potrzebuje Strzemion w Nowym Dworze Mazowieckim • Materiały Budowlane • Koszt • Strzemiona Koszt Nowy Dwór Mazowiecki woj. mazowieckie • Konstrukcje Stalowe • Cennik • Tanio • Sklep Budowlany • Norma\nElementem konstrukcyjnym niemal każdej budowli są strzemiona stalowe. Zadaniem strzemion jest stabilizacja drutów zbrojeniowych, dlatego umieszcza się je poziomo w stosunku do pionowych elementów. Strzemiona to po prostu spinacze prętów zbrojeniowych. Są one bardzo ważnym elementem konstrukcji bo gwarantują jej trwałość na obciążenia. Uzbrajania budowlane, belki budowlane, ławy fundamentowe, stropy, podciągi, wieńce czy filary nie obejdą się bez użycia strzemion – Szukam profile stalowe ile kosztuje.\nIstotnym elementem konstrukcji Twojego domu są strzemiona. Pełnią one bardzo ważną funkcję, utrzymują pręty zbrojeniowe we właściwej pozycji, stabilizują je i obejmują. Zwróć uwagę na fakt, że strzemiona są łącznikami pomiędzy prętami zbrojeniowymi, ich zadanie polega też na przenoszeniu sił ścinających i rozpierających. Wykorzystasz je przy zbrojeniach budowlanych, ławach fundamentowych, sufitach, wieńcach, filarach. Materiałem, z którego wykonuje się strzemiona jest wysokogatunkowa stal, następnie nadaje się jej odpowiedni kształt, w zależności od oczekiwań danej konstrukcji.\nStrzemiona są elementem konstrukcji stalowej. Towary te są stworzone ze stali, są małe i uniwersalne. Ich rola polega na stabilizacji uzbrajań i mocowań prętów stalowych. Wybierając strzemiona do naszej oferty zadbaliśmy, żeby wykonane one były z trwałe i odpornej na pękanie stali. Taka specjalna selekcja strzemion w naszym sklepie sprawia, że proponowane przez nas strzemiona spełnią doskonale swoje zadanie, czyli pozwolą Ci uzyskać odporność konstrukcji na napinanie, wytrzymałość na nacisk, a przede wszystkim trwałość. Zadbaliśmy również o szerokie możliwości zastosowania strzemion, poprzez tworzenie oferty z elementów o rozmaitych kształtach i wymiarach.\nStrzemiona to elementy wygięte z niskich średnic 6-8mm drutów zbrojeniowych równych (A-0, A-I) lub żebrowanych (A-II, A-III, A-IIIN) w kształt kwadratu/prostokąta. Za pomocą łączenia wątkiem wiązałkowym bądź zgrzewania strzemion możesz połączyć główne pręty zbrojeniowe o lepszej średnicy zwykle 10-16mm w gotowe figury zbrojeniowe elementów konstrukcji żelbetowych. Figury zbrojeniowe zalane betonem zapewniają Ci w konstrukcjach żelbetowych właściwą, tj. bezpieczną dla użytkowania wytrzymałość na rozciąganie elementów konstrukcyjnych.


Byłe gwiazdy sportu i przedstawiciele innych dziedzin debatowali o fair play - Polsat Sport\nByłe gwiazdy sportu i przedstawiciele innych dziedzin debatowali o fair play\n04.10.2018, 17:44 Inne\nSłynni przed laty alpejczyk Andrzej Bachleda-Curuś i tenisista Wojciech Fibak oraz były siatkarz, a obecnie trener Stephane Antiga wzięli udział w Warszawie w debacie na temat fair play. W dyskusji o "czystej grze” uczestniczyli też przedstawiciele sztuki i polityki.\nCzwartkowe spotkanie zostało zorganizowane z inicjatywy Komisji Kultury i Edukacji Olimpijskiej Polskiego Komitetu Olimpijskiego.\n"Czy fair play w sporcie się opłaca? Jak to w życiu, zawsze jest +coś za coś+. Jeśli chodzi o występowanie takiej postawy na przestrzeni lat, to uważam, że nie ma żadnych zmian. Jedynie to, że postęp techniki w wielu wypadkach ogranicza zachowanie nie fair play. W tej chwili nie da się już tak zachować jak Diego Maradona, gdy zdobył bramkę ręką i przy pełnym aplauzie prasy zostało to nazwane +ręką Boga+. Absolutnie jest miejsce na +czystą grę+ i musimy do tego dążyć - my, czyli sportowcy, związki, państwa. Trzeba zrobić wszystko, by ochronić tę jedyną wyspę, gdzie dwa plus dwa jest cztery, a nie pięć" - powiedział Bachleda-Curuś.\nDwukrotny olimpijczyk oraz dwukrotny medalista mistrzostw świata w kombinacji alpejskiej (srebrny w 1974 i brązowy w 1970 roku), przyznał, że trudniej niż z łamaniem reguł jest walczyć z chamskim postępowaniem zawodników.\n"Ono zawsze będzie wyprzedzało o trochę możliwości techniki, to zawsze będzie istnieć. Trzeba dążyć do tego, by tak wychowywać młodzież i sportowców, by eliminować takie zachowania. Uważam, że jeśli chodzi o fair play, to nie jest źle, idziemy w dobrym kierunku" - zaznaczył.\nJest on pierwszym Polakiem, który otrzymał nagrodę UNESCO „Fair Play” (1969). Podczas zawodów Pucharu Świata w slalomie w Aspen po przekroczeniu mety został sklasyfikowany na czwartej pozycji, co byłoby jego życiowym sukcesem. Od razu jednak przyznał, że ominął jedną z bramek.\nDwukrotnie nominowany do tej nagrody był Fibak. "Wychowałem się na mitologii greckiej, na Bohdanie Tomaszewskim. Mój ojciec także wpajał mi takie wartości. Dla mnie to było zawsze zupełnie naturalne. Trochę mi to ogólnie przeszkodziło w karierze, że się za bardzo przejmowałem tym wszystkim. Potem mieszkałem w USA i zauważyłem, że większość tamtejszych sportowców nie przykłada do tego aż takiej wagi, że liczy się przede wszystkim wynik" - wspominał w rozmowie z znany przed laty tenisista.\nJego zdaniem w przeszłości trzymanie się zasad fair play było dużo ważniejsze niż obecnie.\n"Teraz liczy się profesjonalizm sportowy, duże sztaby, a sprawa interpretacji zasad schodzi na dalszy plan" - ocenił.\nWedług byłego trenera piłkarskiej reprezentacji Polski Andrzeja Strejlaua zarówno w sporcie, jak i w innych dziedzinach życia na pierwszym planie jest "żądza pieniądza" i to ona determinuje zachowania ludzkie.\n"Przez to w sporcie jest walka o wynik. O trzecim miejscu jeszcze się może pamięta, ale o czwartym już nie. Z mojej obserwacji świata wynika, że ten, kto ma pieniądze, ten dyktuje warunki. Sport - niestety - nie jest od tego bardzo daleki, ale jest bardzo, bardzo bliski. Dlatego też uważam, że należy przypominać i pokazywać postawy fair play. Gdy się przejrzy wypowiedzi w telewizji, to mało jest bezcennych, większość jest - niestety - bezczelnych. To przerażające" - podsumował.\nW debacie uczestniczyli także przedstawiciele innych dziedzin życia - m.in. piosenkarka Maryla Rodowicz, aktorzy Ewa Błaszczyk, Andrzej Strzelecki i Stefan Friedmann, polityk Jerzy Wenderlich, bankowiec Krzysztof Pietraszkiewicz oraz grupa dzieci z jednej z warszawskich szkół podstawowych.\nINNEPOZOSTAŁESTEPHANE ANTIGAWOJCIECH FIBAK


Śladami egipskich bogów\nWydawałoby się, że nic tak nie porusza umysłów i wyobraźni ludzi jak olbrzymie budowle starożytnego Egiptu. Charakterystyczne kształty niebotycznych piramid i ogromny lew z ludzką twarzą jak magnes rok w rok przyciągają miliony turystów. Przyjeżdżają z najdalszych zakątków świata, by je zobaczyć i sfotografować. Jednak tylko niewielki procent podziwia niebywały kunszt starożytnych budowniczych. W milczeniu pokornie schyla głowę przed ich wiedzą i umiejętnościami, które nawet dziś, w dobie lotów kosmicznych, wyzywają niedowierzanie wśród budowniczych i inżynierów. Dlaczego? Bo przecież egipskie giganty powstały u zarania naszej cywilizacji, w kolebce współczesnej ludzkości! Ale to nieliczni zadają pytania. Dla większości odwiedzających, zdjęcia z piramidami i sfinksem są nieodzownym atrybutem pobytu w Egipcie. Je po prostu trzeba mieć. Byliśmy, zobaczyliśmy, zaliczyliśmy...\nStojąc przed obliczem wiekowych kolosów nie można jednak obojętnie słuchać, tekstów żywcem wyjętych z podręczników historii, wyuczonych na pamięć i recytowanych naprędce przez znudzonych oprowadzaniem kolejnej grupy turystów przewodników. Coś w ich narracji się nie zgadza. Coś brzmi jak fałszywa nuta, jak akord zakłócający harmoniczne tony. I wbrew powszechnemu mniemaniu, tu w Egipcie, nie intuicja podpowiada o co chodzi, ale zdrowy rozsądek i żelazna logika, dzięki którym staje się zrozumiałe, że ten dysonans spowodowany jest rozbieżnością między tym, co słyszy ucho i tym, co widzi oko. Bo już kilka uważnych spojrzeń wystarczy, by zrozumieć, że proces rozwoju tej starożytnej cywilizacji zaprzecza progresywnemu rozwojowi kultury i nauki. Tu, w dawnym państwie faraonów logika staje do góry nogami, gdyż najstarsze zabytki z wcześniejszych, niemal prehistorycznych okresów dobitnie reprezentują sobą wyższy stopień postępu i technologicznego rozwoju, niż późniejsze. Wygląda to tak, jakby cywilizacja egipska z biegiem lat staczała się po ewolucyjnej równi pochyłej nie rozwijając się, ale degenerując.\nTen fenomen dostrzega niewielu. Historycy uparcie obstają przy swojej wersji rozwoju państwa nad Nilem. Dzielnie sekundują im archeolodzy na siłę dopasowując zachowane artefakty do oficjalnej historii. Ale fakty mówią same za siebie. I nie da się tego nie zauważyć. I nie da się tego ukryć. Można co najwyżej uprawiać ekwilibrystykę umysłową przeczącą logice i jawnie kłamać. A nuż ktoś uwierzy?\nAle na przekór tym, którzy za wszelką cenę fałszują prawdziwą historię nas, niezależnych badaczy nie da się oszukać. Mamy swoje sposoby by poznać prawdę i odnaleźć to, co ukryte. To nasza pasja i droga życia...\nZjawisko synchronizmu, zwykle niezauważane, zazwyczaj daje o sobie znać w najmniej oczekiwanym momencie. Tak było i tym razem, gdy pod koniec roku układaliśmy plan przyszłych działań naszego Instytutu. Tym Czytelnikom, którzy nie wiedzą czym jest nasz Instytut już odpowiadam. Instytut Badań Komplementarnych - Tajemnice Wieków jest pierwszą w Polsce, oficjalnie działającą organizacją pozarządową, zajmującą się prowadzeniem badań nad wszystkimi zagadnieniami związanymi z pochodzeniem i rozwojem cywilizacji ludzkiej na Ziemi, nieznanymi i niezrozumiałymi przejawami naszej rzeczywistości a także niewyjaśnionymi zjawiskami psychofizycznymi, wykorzystującą w tym celu całe spectrum niekonwencjonalnych metod poznawczo-badawczych. W tym, jasnowidzenie, psychometrię i mediumizm itp. Zasadniczym celem naszej fundacji jest odkrywanie tajemnic związanych z historią rozwoju człowieka w oparciu o ludzkie doświadczenia, wiedzę i zjawiska, które nie poddają się naukowemu wyjaśnieniu. Intencją Instytutu jest również uświadomienie środowisku naukowemu i szerokiej opinii publicznej korzyści płynących z wykorzystania zdolności paranormalnych w prowadzeniu wszelkiego rodzaju badań naukowych, historycznych i archeologicznych, oraz aktywne w nich uczestnictwo. Zakres kompetencji naszego Instytutu jest nieograniczony. Swoimi badaniami obejmujemy wszystkie aspekty dotyczące nie tylko tajemnic przeszłości, ale także dziedziny związane z szeroko rozumianą parapsychologią, ezoteryką, kryptozoologią, ufologią i anomalistyką(zakres badań obejmujący miejsca, w których występują różnorodne anomalie), temporologią(dziedzina zajmująca się badaniem anomalii i zawirowań w czasie), speleologią i poszukiwaniem cennych złóż naturalnych....\nTak więc zadaniem otwierającym nowy 2012 rok, miała być wyprawa na Warmię i Mazury, gdzie poproszono nas o zbadanie nawiedzonej posesji i klątwy ciążącej na jej właścicielach. Wszystko zostało już przygotowane, gdy nagle okazało się, że kierunek naszej wyprawy uległ diametralnej zmianie i już nie znajduje się w północno-wschodniej Polsce, tylko na dalekim południu..... w Egipcie!!!\nStare przysłowie mówi, że gdy uczeń jest gotowy pojawia się nauczyciel. Czyli to, co ma być nadejdzie w odpowiednim momencie i daremnie podejmowane są wcześniejsze próby przyśpieszenia biegu zdarzeń. I chociaż zmiana naszych planów nastąpiła niespodziewanie zrozumieliśmy, że w końcu przyszedł długo oczekiwany czas, by „słowo ciałem się stało” i projekty "Starożytne tajemnice" i „Zakazana historia-niewygodne fakty” które od 1992 roku realizuje prezes Instytutu Tamara Jermakowa - Szymańska ujrzały światło dzienne. Mija bowiem dokładnie 20 lat od momentu, kiedy rozpoczęła zgłębianie zagadek dotyczących kolebki naszej cywilizacji. Wszystkie informacje uzyskała drogą przekazów i odczytów paranormalnych. Przez te wszystkie lata, zebrała pokaźne archiwum dotyczące nie tylko tajemnic starożytnego Egiptu, ale także obu Ameryk i Azji. Jednak z różnych przyczyn (teraz wiemy, że nie nadszedł wtedy odpowiedni moment), nie udawało się zorganizować oficjalnych, pod egidą Instytutu, wypraw typowo badawczych...\nGłównym celem naszego wyjazdu było odnalezienie w zabytkach Egiptu jak największej ilości śladów pozostawionych przez prehistoryczne, wysokorozwinięte cywilizacje, bo przecież Czytelnikom naszego miesięcznika nie muszę tłumaczyć, że nie powstawały one jako kaprys rządzących faraonów, tylko wcześniej, znacznie wcześniej i ich pierwotny charakter i przeznaczenie były zupełnie inne. Ich lokalizacja nie jest przecież przypadkowa. A to, co starają się za wszelką cenę nam wmówić współcześni historycy, jest po prostu dezinformacją.\nZe względu na krótki czas na przygotowanie wyprawy a jednocześnie by do maksimum wykorzystać wyjazd, postanowiliśmy podzielić się na dwie grupy. Jedna analizowała zabytki północnego a druga, z prezes Tamarą Jermakową-Szymańską, południowego Egiptu. Obie grupy miały spotkać się na płaskowyżu w Gizie. W tej relacji skupię się jednak wyłącznie na odkryciach związanych z wyprawą wzdłuż Nilu.\nEkspedycję rozpoczęliśmy w Asuanie, mieście położonym na południu Egiptu, prawie 900 kilometrów od Kairu. Dlaczego tam? Nie dlatego, że położone jest na wschodnim brzegu Nilu, tuż przy pierwszej katarakcie, przy narodowej dumie współczesnego Egiptu - tamie asuańskiej i jest obecnie centralnym punktem skąd wyruszają liczne wycieczki z tysiącami turystów stłoczonych na pokładach spacerowych statków. Nie, nas w te suche, pustynne okolice przyciągnęły starożytne zabytki. W pobliżu, bowiem znajduje się jeden z najstarszych kamieniołomów sjenitu - czerwonego granitu - jednego z najtwardszych minerałów. Chcieliśmy na własne oczy zobaczyć nieukończony, największy obelisk w Egipcie i odnaleźć ślady niewiarygodnych technologii tajemniczej cywilizacji, o której wspominają archiwa naszej prezes. Do tego planowaliśmy obejrzeć tzw. świątynie w oddalonym o 300 kilometrów Abu Simbel i na niedalekiej wyspie File.\nJuż na miejscu okazało się jednak, że szkoda naszego czasu na wyjazd do Abu Simbel. Ci Czytelnicy, którzy odwiedzali ten kompleks na pewno z niedowierzaniem przyjęli tę wiadomość. Jak można zrezygnować z obejrzenia jednego z najważniejszych zabytków państwa faraonów? Można, jeśli się weźmie pod uwagę, że zespół dwóch „świątyń” wybudowanych przez Ramzesa II w czasach szczytowego rozkwitu starożytnego Egiptu został rozebrany kawałek po kawałku, odrestaurowany, przeniesiony wyżej i od nowa ustawiony. By nadać mu wygląd przypominający oryginalne usytuowanie, gdyż kompleks został precyzyjnie wycięty na zboczach skalnych, zbudowano z żelaza, betonu i skał sztuczne wzgórze. Był to jedyny sposób by je zachować, gdyż powstanie Tamy Asuańskiej spiętrzyło wody Jeziora Nasera automatycznie grożąc zalaniem wielu zabytkowych budowli. Dlatego, aby uchronić Abu Simbel przed zniszczeniem, w latach 1964-1968, „świątynie” zostały przeniesione ponad lustro wody, na miejsce położone o około 65 m wyżej, w stosunku do swej uprzedniej lokalizacji. Cała ta gigantyczne operacja, której koszt wyniósł około 36 mln. dolarów została sfinansowana przez rząd Egiptu i UNESCO. Ciekawostką jest też fakt, że kierownikiem prac był nasz rodak wydelegowany z ramienia UNESCO, Kazimierz Michałowski. W 1979 roku świątynia została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.\nAle to, co dla turystów nadal stanowi wielką atrakcję i jednocześnie jest narodową dumą współczesnej technologii budowlanej, dla nas, w tamtym momencie, nie miało żadnego znaczenia. Chcieliśmy zobaczyć oryginalny kompleks w jego pierwotnym stanie, gdyż opierając się o medialne przekazy Tamary Jermakowej - Szymańskiej, staraliśmy się jednocześnie odtworzyć pradawny „łańcuch” łączący tego typu budowle w jeden organizm znajdujący się na terytorium współczesnego Egiptu, i wypełniający zadanie zaprogramowane przez jego stwórców, dotyczące zbierania informacji o właściwościach Ziemi, nie tylko fizycznych, ale także wibracyjnych i energetycznych. Oczekiwaliśmy więc, że odnajdziemy ślady tego, po co przyjechaliśmy. Że w Abu Simbel, stojąc wśród 20 metrowych posągów dostaniemy informację uzupełniającą nasze archiwum, że energetyczny kanał jest nadal aktywny i pozwoli naszemu medium na pełny kontakt i wydrzemy jeszcze jedną tajemnicę starożytnym bogom. A badanie sztucznej dekoracji zaraz na początku wyprawy nie miało żadnego sensu. Dlatego woleliśmy ten czas poświęcić na zwiedzenie innych miejsc, nie mniej ciekawych, ale za to zachowanych w oryginalnym stanie. Jednak już teraz mogę powiedzieć, że po powrocie i drobiazgowej analizie uzyskanego materiału i swoich archiwów Prezes Instytutu stwierdziła, że podczas następnych wypraw trzeba będzie tam pojechać, by na oryginalnym miejscu, które obecnie znajduje się pod wodą, uzyskać przekazy dotyczące tych specjalnych zadań, jakie wykonywały ogniwa egipskiego „łańcucha” na naszej planecie.\nZ tych samych powodów zrezygnowaliśmy również z wyjazdu na wyspę File, gdzie niegdyś znajdowała się „świątynia” poświęcona Izydzie. Naszą uwagę bowiem przyciągnęło niezwykłe podobieństwo kompleksu do obiektu znajdującego się w Edfu poświęconemu, jak się powszechnie uważa, Horusowi. Siedlisko Izydy wyglądało i wygląda obecnie jak mniejsza kopia – siostrzana wersja „świątyni” boga - sokoła a charakterystyczne pylony od razu rzucają się w oczy. To podobieństwo stylu i wykonania jest bardzo wyraźne i występuje tylko w tych dwóch miejscach. Oczywiście historycy powstanie obu obiektów datują na ten sam okres panowania dynastii Ptolomeuszów, ale....o tym później. Tak więc podobnie jak w przypadku Abu Simbel, zbudowanie Wysokiej Tamy na tyle spiętrzyło wodę w Nilu, że zabytkowy kompleks niemal przez cały rok znajdował się pod wodą. By uchronić obiekt przed zniszczeniem rząd egipski i UNESCO przeniosły zabudowę na wyżej położoną wyspę Agilkia. Nie chcieliśmy więc tracić czasu na zwiedzanie czegoś, co utraciło pierwotny energetyczny zapis i wszystkie interesujące nas ślady zostały zatarte podczas rekonstrukcji. Nie, nie po to przybyliśmy do Egiptu a to, co dla zwykłych turystów może być wielką atrakcją, już drugi raz, dla nas, okazało się nic niewartym pseudo skansenem. Nie mniej jednak postanowiliśmy, podczas następnej wyprawy, gdy nastanie pora sucha i wody Nilu opadną na tyle, by odsłonić powierzchnię wyspy File, dokładnie sprawdzić pierwotne miejsce ulokowania „świątyni Izydy”. To tam kryje się klucz do jednych z licznych drzwi labiryntu starożytnych tajemnic.\nRezygnacja z tych wycieczek dała nam dwa dodatkowe dni, więc postanowiliśmy bliżej przyjrzeć się okolicom Asuanu i więcej czasu poświęcić na zwiedzanie lokalnych zabytków. Chcieliśmy przepłynąć Nil i udać się na Górę Wichrów, która od momentu naszego przybycia nie dawała spokoju naszemu medium, chociaż jak nas wcześniej poinformowano niczym szczególnym to miejsce się nie wyróżnia. Ruiny małych egipskich świątyń, wczesnochrześcijańskiego klasztoru, katakumby, i jamy, gdzie przez stulecia grzebano zmarłych. Kierowniczka wyprawy twierdziła jednak, że znajdziemy tam ślady pradawnych cywilizacji.\nWyruszyliśmy z samego rana, gdyż dzień trwał wówczas tylko około 11 godzin a najlepsza pora do filmowania to poranne i popołudniowe godziny. W ciągu dnia promienie palącego słońca są na tyle mocne, że wykonane zdjęcia zalane są biało świetlistą poświatą.\nJuż na pierwszy rzut oka, to górujące nad okolicą wzgórze, wyraźnie odróżnia się od innych. I nie tylko tym, że przypomina równoramienny trapez, ustawiony wzdłuż rzeki na którego szczycie stoi mała muzułmańska świątynia, ale przede wszystkim charakterystycznym pasem wyciętego zbocza, mniej więcej w połowie wysokości, który niczym wstęga okala je z dwóch stron. Bez tego wzgórze rzeczywiście wyglądałoby, jak inne okoliczne wzniesienia zasypane pustynnym piaskiem. To Tabet el-Hawa, rodzaj grobowców skalnych mających według egiptologów nawet 4 tyś. lat. Całe wschodnie zbocze, na tej wysokości, wygląda jak szwajcarski ser podziurawiony czarnymi oczodołami wyciętych otworów.\nNa miejscu okazało się, że Góra Wichrów, to nie tylko grobowce z czasów pierwszych faraonów. To także ruiny wykutych w skale świątyń poświęconych Ramzesowi II i jego ukochanej małżonce Nefertari. To duże jaskiniowe miasto, kaplice i klasztory pierwszych chrześcijan i sakralne budowle muzułmanów. Eklektyka stylów i czasów. Istny dziejowy przekładaniec. I chociaż dla każdego historyka taka mieszanka różnych epok i kultur to prawdziwe Eldorado, prace archeologiczne praktycznie nie są tu prowadzone. I to już na samym początku dało nam do myślenia. Dlaczego? Wygląda na to, iż nikt tak naprawdę, ani egipscy ani zagraniczni naukowcy, nie są zainteresowani poznaniem tajemnic wzgórza. Bo co nowego wniesie do dobrze poznanej historii starożytnego Egiptu? Nic. Takich nieodkopanych miejsc jest tu tysiące. O nie się nie dba. Turyści i tak oglądają to, co najsłynniejsze.... Nowoczesna wiedza o przeszłości oparta jest tylko i wyłącznie na badaniach europejskich naukowców. I gdyby nie ich pasja i poświęcenie Egipt z jego najcenniejszymi zabytkami nadal byłby zasypany piaskiem tak, jak na początku XX wieku. Doskonale to widać na starych widokówkach i zdjęciach. Więc gdzie się podziali spadkobiercy dumnych i potężnych faraonów? Gdzie dziedzice starożytnej wiedzy i wysokiej kultury? Gdzie kultywacja tradycji i obyczajów, szacunek dla przodków? Tego nie ma. Dbałość o zachowanie zabytków, to dbałość o własne interesy, i tylko dzięki funduszom z Zachodu, dla którego dawny Egipt jest kolebką naszej cywilizacji.\nTakie myśli krążyły po głowie, kiedy zobaczyliśmy w wykutych ręcznie nawach i pomieszczeniach poukładane byle jak, jeden na drugim, wiklinowe kosze i drewniane skrzynie pełne rozpadających się, brązowych kości. Ułamki naczyń i figurek. Przecież to bezcenne skarby, które należałoby porządnie skatalogować. Według przewodników mają one ponad dwa tysiące lat!\nTo co rzuca się w oczy, gdy postawi się stopę na brzegu i spojrzy w kierunku zbocza, to ciężkie, masywne i strome schody prowadzące na górę. Tworzą je idealnie obrobione i wygładzone kamienne płyty połączone ze sobą bez żadnego spoiwa. Zupełnie nie pasują do zbudowanych po obu ich stronach ścian ułożonych z różnej wielkości odłamków skalnych sklejonych ze sobą glinianą zaprawą. Niczym nie przypominają wykutych w skalnym zboczu stopni, które widzieliśmy w tureckiej Kapadocji, lub jaskiniowych twierdzach-miastach na Krymie. Tam, chociaż budowniczowie naprawdę się starali, nie udało się zachować tak idealnej formy i równej powierzchni. A przecież powstały znacznie później, bo w pierwszych wiekach naszej ery, już w epoce powszechnie używanego i twardszego niż brąz i miedź żelaza. Te tutaj, nie pasują także do ręcznie wykutych skalnych pomieszczeń pełnych kolumn i portali wzdłuż których prowadzą. Na szczycie skręcają w lewą, jak nam powiedziano najstarszą część i dosłownie urywają się. Z hałd piasku wystaje tylko ostatnia, pojedyncza płyta. Teraz trudno powiedzieć, jak daleko prowadziły, gdyż ten fragment zbocza wraz z wąską ścieżką tworzą obrywy skalne i gruz pod nogami wymieszany z piaskiem... Urwane kamienne stopnie nie dają nam jednak spokoju spokoju, bo ich starte, zniszczone powierzchnie i lekkie rozstępy wyraźnie wskazywały na archaiczny wiek. Ba, pewne fragmenty prymitywnej obróbki obejrzanej właśnie części skalnego miasta wskazywały, że wykuwane w zboczu komnaty specjalnie dostosowywano do nich, jakby były tu wcześniej, znacznie wcześniej. Czytelnicy po obejrzeniu zdjęć pewnie zapytają dlaczego tyle o nich piszę? Przecież nie widać w nich nic nadzwyczajnego. Schody jak schody, podobne się trafiają bardzo często i nie stanowią żadnej sensacji. Tak, tylko w tym miejscu, zupełnie tu nie pasowały. Zbyt różniły się techniką wykonania od tego, co do tej pory zobaczyliśmy. A technologia obróbki kamienia może powiedzieć bardzo dużo o stopniu rozwoju danej kultury i zaprzeczyć lub potwierdzić naukowe dogmaty. A w Egipcie „szkiełko i oko”, zdrowy rozsądek i logika, to podstawowe narzędzia badawcze.\nMy jednak zwiedzanie rozpoczęliśmy od prawej strony. Przewodnicy prowadząc nas w nowszą część, gdzie znajdowały się ruiny klasztoru pokazali datowane na pierwszy wiek naszej ery chrześcijańskie malowidła, płaskorzeźby i reliefy na ścianach. Tłumaczyli, która z części powstała wcześniej, która później. Wszystko wyglądało tak, jakby epoki nakładały się na siebie, jakby ludzie żyli w tym miejscu od wieków. Zmieniały się okresy historyczne, być może przychodziły i różne narody, ale miejsce się nie zmieniło. Coś rozebrano, coś dobudowano. Gdy zabrakło miejsca kuto nowe wnętrza. Przechodziliśmy przez różne pomieszczenia i zakamarki. Nie mogliśmy jednak oprzeć się wrażeniu, że coś tu nie gra, bowiem najstarsze i najnowsze części tej strony kompleksu wyglądają prawie tak samo. Ręcznie kute ściany, sufity i nieudolnie zaokrąglone i krzywe kolumny zdradzały prymitywną obróbkę. Czy to egipskie, czy już z okresu chrześcijaństwa są nierówne i chropowate, pełne śladów po użytych narzędziach. Nie widać tu widocznego postępu i rozwoju. Ten sam sposób budowy ścian i murów z kawałków skalnych polepionych gliną tak, jakby przez tysiąclecia nic się nie zmieniło. Nie tego oczekiwaliśmy. Mimo wszystko coś musiało być tu innego, przecież widzieliśmy schody. Prezes Instytutu nalegała, by przewodnik poprowadził nas na drugą stronę. Wytłumaczyliśmy mu, że bardziej interesuje nas ta druga część. Ruszyliśmy we wskazanym kierunku i przenieśliśmy się w czasie niemal w XXI wiek! Po kilku minutach, gdy doszliśmy do najstarszej części skalnego kompleksu widok stoku dosłownie zbił nas z nóg.\nTo, co z daleka wyglądało na naturalne obsuwiska skalne lub celowe działanie podczas wybierania skalnego gruzu, z bliska okazało się czymś zupełnie innym. To nie miejsca skąd czerpano materiał na budowę murów i nie obrywy. Skłon został pocięty tak, jak my wycinamy kwadratowy kawałek sernika lub szarlotki z całej blachy. Dosłownie, jakby wielki nóż o kilkumetrowej długości odcinał ze zbocza niepotrzebne skały, tworząc w ten sposób pionowe, gładkie ściany niczym wnęki, ale otwarte od góry, zachowując między nimi idealny kąt prosty. To nie wszystko. Ten wielki nóż potrafił wyciąć w pionowej ścianie zbocza wysokie na kilka metrów wejścia i długie prostokątne, wąskie szczeliny nad nimi tak, jakby ryglowały się w nich części jakiegoś nieistniejącego już zadaszenia. Z imponującą precyzją powycinać wewnątrz góry ogromne pomieszczenia z rzędem równie dokładnie wykonanych kolumn.\nSzok mijał powoli. Jeszcze nie rozumieliśmy tego, co zobaczyły nasze oczy, ale już stało się jasne, że nie wkroczyliśmy nawet w nasze czasy, gdzie płyty gipsowo-kartonowe na zawsze zmieniły wygląd wnętrz niwelując wszystkie problemy związane z kładzeniem tynku na ściany i sufity a ogromne, najnowocześniejsze piły i szlifierki z łatwością radziły sobie z perfekcyjną obróbką kamienia, nawet jeśli był to zwykły piaskowiec. Ta technologia, której przykłady zastosowania mieliśmy przed sobą wyraźnie górowała nad naszą. Jak we śnie weszliśmy do kwadratowych pomieszczeń z idealnie równymi ścianami i wyciętym niegdyś sufitem, wypolerowanymi jak lustrzana tafla. To oczywiście przenośnia, bo piaskowiec nawet po perfekcyjnie gładkim cięciu zachowuje pewną szorstkość i ziarnistość, ale chcę, by Czytelnicy zrozumieli z czym się zetknęliśmy. Piaskowiec to krucha, podzielona na łatwo łupiące się warstwy skała. Cięcie nawet za pomocą ostrych pił czy specjalnych noży zawsze może spowodować odłupanie i rozdzielenie się jej warstw. A wewnątrz Góry Wiatrów wszystko było doskonale wycięte. Bez uszkodzeń, chociaż widać, że powierzchnia uległa już naturalnej erozji. Do tego równe kąty proste między ścianami i sufitem niczym we wnętrzu olbrzymiego sześcianu. Jak stare mogły być te pomieszczenia? Część z nich była pokryta egipską polichromią, reliefami i hieroglifami a część nie. Na niektórych ścianach dawni mieszkańcy starali się nałożyć warstwę gipsowego alabastru i chociaż mieli do dyspozycji równe płaszczyzny nie udało im się. Powłoka ma różną grubość i ślady po gładzeniu. Ponadto wyraźnie widać jak niektóre pierwotne, węższe przejścia i wnęki zostały poszerzone lub pogłębione już znacznie później i na takich elementach wyraźnie zaznaczona jest przepaść technologiczna dzielącą kompleks. Części stare wycięte niczym olbrzymią piłą, łączą się z nowszymi, ciosanymi ręcznie przy pomocy dłut. To samo dotyczy wyciętych hieroglifów i reliefów. Część jest wykonana jako wypukła i płaska jak odciski z wyciskanej pieczęci, na innych zaś, widać niezbyt precyzyjne wycinanie dłutem jak kopie pisma z minionych epok. Skromnie prezentują się też tzw. świątynie Ramzesa i Nefertari. Chociaż znajdują się w tej części zespołu, wyciętej i ozdobionej resztkami monumentalnych kolumn, nie można ich porównać do obiektów w Abu Simbel, Abydos, Karnaku czy Luxorze, gdzie powstały, jak twierdzą egiptolodzy, ogromne posągi, świątynie i reliefy poświęcone właśnie temu faraonowi. Ale dla nas, to nie było takie istotne. Cieszył fakt, że nawet tu, na zasypanym wzgórzu, z rzadka tylko odwiedzanym przez turystów, natrafiliśmy na interesujące ślady technologii, które o wiele przewyższały ówczesne możliwości. Radość potęgowało odkrycie w jednym z pomieszczeń granitowego stołu ofiarnego, jak go nazwali przewodnicy, który swoją precyzją wykonania przewyższał nawet opisane wcześniej pomieszczenia.\nProszę sobie wyobrazić granitowy monolit w kształcie prostopadłościanu o wymiarach około 1x0,7x0,7 metra, z lica którego wystaje część o kwadratowym profilu. Cały blok jest wygładzony i wypolerowany na wysoki połysk. Wszystkie krawędzie są proste i ostre. Do tego na górnej powierzchni, centralną część zajmuje prostokąt z dwoma idealnie wyciętymi okręgami, coś na kształt dzwonu między nimi i dwa przedmioty podobne do dzbanów. Pod tym specyficznym obrazem wycięto cienkimi liniami coś, co przypomina tabelę z arkusza kalkulacyjnego. Ramę tego wyobrażenia tworzą precyzyjnie wycięte hieroglify. Monolit, pomimo iż wymiary określiliśmy na oko, gdyż stał w pomieszczeniu zamkniętym stalową kratą mógł, biorąc pod uwagę wagę granitu, ważyć nawet powyżej dwóch ton! Kto go tu wciągnął? Jak? Po kamiennych schodach, czy za pomocą lin po stromym piaszczystym zboczu? Już sama jego obecność w tym miejscu była niedorzecznością. Po co? Przecież trzeba go było z niemały wysiłkiem przewieźć z drugiego brzegu, gdzie wydobywano czerwony granit. A jakość wykonania? Nawet dziś, byłoby trudno bez użycia specjalistycznych narzędzi wykonać tak doskonałą formę. Do tego równie zastanawiające i intrygujące wyżłobione napisy i figury. Zobaczywszy je, jedyne co przyszło nam do głowy to porównanie, że powstały jak współczesne grawerunki na szkle, wytrawione przy pomocy lasera. Dosłownie wytrawione, na tę samą głębokość, jakby zaprogramowana cyfrowo obrabiarka automatycznie przenosiła przygotowany wcześniej szablon na wygładzony kamień. A przecież pracownicy tego muzeum stanowczo twierdzili, że ten eksponat znajdował się w tym miejscu niemal od zawsze! I nawet, jeśli by powstały w nas wątpliwości co do zastosowanej technologii ścinania zboczy i wykonywania precyzyjnych wnętrz, to granitowy monolit jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki usunął je wszystkie. To był ten ślad, którego szukaliśmy i o którym mówiła prezes Instytutu. I konia z rzędem temu, kto udowodni, że za pomocą wykonanych z brązu lub miedzi rysików i dłut mistrzowie sztuki kamieniarskiej epoki egipskich faraonów mogli dokonać takiego dzieła. To po prostu niemożliwe, jak niemożliwym jest przecięcie za pomocą drewnianego noża metalowego gwoździa.\nI dopiero jak się świadomie stanie z takim artefaktem oko w oko, przeanalizuje jego jakość wykonania i obecność w danym miejscu, jasnym się staje, że historia, zwłaszcza ta najdawniejsza, którą bezkrytycznie wykłada się w szkołach i uniwersytetach na całym świecie jest zupełnie inna. Że nasza cywilizacja nie rozwija się liniowo od prymitywnego początku, tylko została gdzieś po drodze „zaszczepiona” i uszlachetniona a dawna wiedza starożytnych, która wśród uczonych dyletantów budzi szczery podziw i jednocześnie zmusza ich do wysnuwania najdziwniejszych, fałszywych teorii, to tylko reminescencje tej wiedzy, którą w niewielkim ułamku przejęliśmy, niejako w spadku po wysokorozwiniętych cywilizacjach. I niezależni badacze odnajdujący ich ślady w Biblii i świętych księgach starożytności mają rację, prawdę przekazują ezoterycy i zwolennicy istnienia legendarnej Atlantydy. Istniały niegdyś supercywilizacje na Ziemi. Artefakty mówią same za siebie, tylko trzeba umieć i chcieć je właściwie odczytać....\nNastępnego dnia udaliśmy się do pobliskiego kamieniołomu czerwonego granitu, z którego, za czasów faraonów, czerpano budulec pod olbrzymie stele, posągi i obeliski. Chcieliśmy z bliska przypatrzeć się niedokończonemu kolosowi i jednocześnie dokładnie przeczesać teren. A nuż odkryjemy pozostałości po zaawansowanej technologii i zauważymy ślady użytych narzędzi. Przecież jaki by poziom rozwoju sobą nie reprezentowała, to zawsze zastosowany sprzęt pozostawia swoje odciski. Swoiste piętno, które gotowe jest opowiedzieć swoją historię. Czy to wiertła, czy piły, kliny rozporowe lub młoty kruszące nic się nie ukryje ... Archeolodzy stanowczo twierdzą, że materiał z kamieniołomu brano w czasach Nowego Państwa a więc okresu w dziejach starożytnego Egiptu, trwającego od XVI do XI wieku p.n.e. Był to czas panowania XVIII, XIX i XX dynastii, około 1570-1070 lat p.n.e. i największego rozkwitu potęgi starożytnego Egiptu a jednocześnie nadal trwającej epoce brązu. Historycy są zdania, że pierwsze wyroby z żelaza zaczęły napływać do Egiptu z Palestyny dopiero po roku 1100 p.n.e. i to głównie pod postacią drobnych przedmiotów codziennego użytku i broni. Nie trzeba dodawać, że metal ten, w tamtych czasach, chociaż twardszy od brązu, nie miał takiej jakości jak współcześnie. Ale wracając do obelisku. Gdyby został ukończony, miałby 41 m wysokości i ważyłby około 1200 ton!\nJeśli ktoś wyobraża sobie kamieniołom jako wysokie zbocze z którego odłupuje się skałę będzie rozczarowany, gdy zobaczy ten w Asuanie. Podążając za grupą turystów( byli dla nas drogowskazem) nie przypuszczaliśmy, że obiekt naszej wyprawy znajduje się niemal pośrodku osiedla a nowe budynki coraz ciaśniej otaczają go betonowym kręgiem. Co prawda zajmuje swoją powierzchnię, ale spodziewaliśmy się raczej dzikich zboczy na skraju pustyni niż stojących dookoła domów. Trudno sobie teraz wyobrazić jego pierwotny wygląd przed tysiącami lat, ale wydaje się, że było to niewysokie, skaliste wzgórze w kształcie nerki, z którego zaczęto czerpać budulec, odłupując wierzchnie warstwy wystającego na powierzchnię granitu.\nGranit z Asuanu spotkać można niemal w całym Egipcie a zwłaszcza w jego najbardziej znanych i podziwianych zabytkach. I w oddalonej o 900 kilometrów Gizie, w Karnaku, Edfu, Kom Ombo i w Luksorze. Robiono z niego gigantyczne rzeźby, obeliski, tzw sarkofagi, używano jako elementy konstrukcyjne budowli... Archeolodzy, biorąc pod uwagę odległość między kamieniołomem a miejscami gdzie się na niego natykano wysnuli wniosek, że granitowe bloki Egipcjanie transportowali Nilem. Do koryta rzeki, gdzie czekały statki prowadziły specjalnie wykopane kanały. W 2002 roku, naukowcy odkryli taki właśnie kanał łączący Nil z oddalonym o dwa kilometry asuańskim kamieniołomem. Podobne prowadziły od rzeki do miejsca przyszłej budowy. Taki transport byłby możliwy jeśli kanały byłyby odpowiednio szerokie i głębokie i bloki ważyłyby do kilkuset kilogramów, ale nie ton. A waga niektórych granitów rozsianych po całym państwie dościga 300-400 ton. Czy tratwy z papirusu i statki wytrzymałyby taki ciężar? Tym pytaniem akurat koryfeusze nauki nie zaprzątają sobie głowy. Mają swoje teorie, które dla pełnego zrozumienia naszego wywodu pokrótce wyjaśnię.\nTo, co nam, trzeźwo myślącym, jest trudne do wyobrażenia, naukowcom przychodzi bez problemu. Według nich, asuański kanał powstał w miejscu naturalnej szczeliny w granitowym podłożu a starożytni robotnicy, chociaż nie posiadali wówczas specjalistycznego sprzętu, tylko ją powiększyli. Jak sugerują sami geolodzy, kanał napełniał się wodą podczas wylewów Nilu, co znacznie ułatwiało załadowanie wielotonowych bloków. Robotnicy umieszczali bowiem głazy na ułożonych w suchym kanale tratwach i czekali aż woda sama podniesie ładunek. Jakie to proste prawda?\nWróćmy jednak z powrotem do samego kamieniołomu. Nie poszliśmy za grupą szumnych turystów, zatrzymaliśmy się zaraz na początku ścieżki wyznaczonej przez rozpięte liny sugerujące trasę zwiedzania uważnie się rozglądając. Nie trzeba być specjalistą, by zauważyć, że kamieniołom był bardzo intensywnie eksploatowany. Całe wzgórze zostało połupane i pocięte tworząc wysokie, pionowe ściany z jednej strony, wyraźne zagłębienie pośrodku a obłe niegdyś kształty skał zostały w większości ociosane zarówno w pionie jak i w poziomie. Obrywano całe warstwy granitowych ścian i dzielono je na mniejsze części. Wyrywano kawałek po kawałku, mniejsze i większe takie, jakie w danym momencie były potrzebne. Do tego cały, zachowany obraz prowadzonych dawno temu prac wskazywał na niezwykłą lekkość i swobodę z jaką to robiono. Można rzec łupano i cięto na prawo i lewo, tak jak chciano, bez problemu i wysiłku. Bez systematyczności, a na to nie można sobie pozwolić nawet w dzisiejszych czasach! To przecież miejsce wydobycia granitu a nie piaskowca czy innego miękkiego materiału. Do tego eksploatowane ponad trzy tysiące lat temu!\nJuż z odległości zwróciliśmy także uwagę na wyjątkowo płaskie boki niektórych skał, z których jakby coś odcięto, to z jednej, to z drugiej strony. Zauważyliśmy i takie odłamki głazów, w których ścięto dwa sąsiednie boki jakby ktoś chciał z nieforemnego monolitu wykonać sześcian lub prostopadłościan. A niektóre takie formacje miały po kilka metrów wysokości. Staliśmy tak przez dłuższy czas, zatopieni we własnych myślach i refleksjach zanim wolno skierowaliśmy się ku środkowi. Obok nas przechodziły kolejne fale turystów. Ich przewodnicy szybko wyjaśniali sposoby wydobycia i transportu. Grupy szybko się rozchodziły. Kilka fotek i już. Kolejna atrakcja zaliczona. Nie śpieszyliśmy się. Metodycznie każdy z nas przeczesywał wzrokiem wierzchołki skał, krawędzie obrywów, odłamki granitu. I chociaż pod nami leżał on –gigant, największy obelisk Afryki, zostawiliśmy go na koniec a całą naszą uwagę skupiliśmy na szukaniu charakterystycznych śladów. Ale nie musieliśmy niczego szukać. To słowo jest niewłaściwe. Wystarczyło bowiem bacznie obserwować skały, by przemówiły. Z początku cichym, ledwie słyszalnym szeptem, potem coraz głośniej, a w pewnej chwili nawet krzykiem. - „Nie mamy nic do ukrycia, wszystko widać jak na dłoni, czy tego nie widzicie. Obudźcie się?!”. Bo język kamienia jest czytelny i żywy nawet po tysiącach lat. Trzeba tylko się na niego otworzyć. I rzeczywiście ślady są. Wyraźne i widoczne jak na dłoni. Aż dziw bierze, że nikt ich nie widzi. Turyści łykają mdłą papkę serwowaną przez przewodników, a miliony w szkołach zapamiętują bzdury z podręczników. A może tak jest bezpieczniej? …\nW każdym razie szybko staje się zrozumiale, że tu, w tym pustynnym kamieniołomie, dawno, dawno temu, wydobywano twardy granit przy pomocy fantastycznej technologii, o jakiej my, zdobywcy kosmosu, możemy tylko marzyć. Używano maszyn, które dosłownie topiły twardą skałę niczym gorący nóż masło, A olbrzymie piły(?) cięły kilkunastometrowe zbocza wzdłuż i wszerz z taką łatwością jak my tniemy kostki plasteliny. Zobaczyliśmy na własne oczy charakterystyczne ślady, podobne do zębów na łyżkach współczesnych koparek, które wtapiały się w granit i niewyobrażalną mocą odrywały gigantyczne bloki skalne, lub całe pionowe ściany. Trafiliśmy na miejsca z których wycinano, regularne bloki, pozostawiając przy tym idealnie gładkie powierzchnie. I dotykaliśmy wycięcia, które przypominają te, wykonane współczesnymi młotami pneumatycznymi tak, jak robi się to teraz. Tylko wielkość obrabianych elementów w Asuanie wielokrotnie przewyższa obecną skalę. Na koniec skały pokazały głębokie okrągłe i kwadratowe otwory, w które wchodziły jakieś elementy wykorzystywanych tu maszyn. To wszystko widać w kamieniołomie. Można z niego czytać jak z książki. Wystarczy otworzyć oczy i wyjść z więzienia umysłu.\nJak więc się mają do tego teorie naukowców, którzy sugerują, że odrywano wielkie kawały za pomocą klinów z suchego drewna, które wbijano w wydrążone otwory, po czym zalewano wodą? Takie drewno pod wpływem wilgoci miało zwiększać swoją objętość i rozpierać skałę co w ostateczności doprowadzało do pęknięcia. To standardowa teoria, która sprawdza się w miękkich skałach piaskowca, alabastru lub wapienia. Rzeczywiście można wydrążyć szereg stosunkowo głębokich otworów położonych blisko siebie, wbić w nie drewniane kołki i polewając wodą czekać, aż zaczną pęcznieć. Po jakimś czasie dojdzie do pęknięcia. Tylko jest pewne ale. Po pierwsze, skala musi być miękka, by można było wydrążyć odpowiedniej głębokości otwór, nie zapominajmy, że starożytni Egipcjanie dysponowali tylko narzędziami z kamienia, miedzi, brązu i kiepskiej jakości żelaza. A po drugie odłupywana warstwa nie może być zbyt gruba a więc będą to stosunkowe małe odłamy i po trzecie, ta metoda sprawdza się tylko podczas odłupywania wertykalnego A nie horyzontalnego. Zaś w Asuanie cięto we wszystkich kierunkach. Poza tym takie odłamanie pozostawia charakterystyczne ślady po otworach a płaszczyzna wzdłuż której nastąpiło pęknięcie nie jest idealnie gładka. A sposób wywiezienia wydobytego materiału? Jedna rzecz odłupać i pociąć a inna wyniesienie tego ze skalnego rumowiska i załadowanie na statek. A w kamieniołomie takich warunków nie ma i być nie mogło. Dlaczego? Bo panuje w nim swoisty bałagan. Brakuje systematyczności przeprowadzanych robót. Nawet w nowoczesnych kamieniołomach, po wysadzeniu części zbocza, obrobione odłamy wywozi się i uprząta hałdy gruzu powstałego podczas całego cyklu wydobycia, by można było kontynuować prace. A do tego musi być odpowiednie zaplecze techniczne w postaci mniejszych i większych dźwigów, oraz urządzeń transportowych wywożących uzyskany materiał. Miejsce, gdzie można by te maszyny postawić. A takiego miejsca nie ma. Trudno sobie wyobrazić, by dźwigi stały na szczycie zbocza i podnosiły ciężar nie dość, że oddalony, to jeszcze z poziomu o wiele niższego niż ten na którym stoi maszyna a dodatkowo wycięty w skalnym podłożu. To wymagałoby użycia olbrzymiej przeciwwagi i bardzo wytrzymałych konstrukcji. Urządzenia mogły stać i po płaskiej stronie kamieniołomu i jak najbliżej miejsca prowadzonych prac, ale i tak odległość byłaby znaczna a do tego sterczące tu i ówdzie ogromne odłamki przeszkadzałyby w podnoszeniu. Po prostu masa i wielkość wycinanych bloków sprawiłaby olbrzymi problem nawet współczesnej technice i sztab inżynierów łamał by sobie głowę nad tym zadaniem. Metr sześcienny granitu waży przeciętnie około dwie i pół tony a ślady wskazują na to, że najmniejsze bloki ważyły kilkadziesiąt ton, średnie setki, a największe, jak ten niedokończony obelisk nawet ponad tysiąc ton! A podobnych obelisków, jak można wywnioskować oglądając zachowane ślady wycięto tam dość dużo. Jak więc radzono sobie? Odpowiedź może dać tylko fantazja, bo logika milczy. Pomimo ogromu materiału skalnego nie widać resztek granitowego gruzu ani miału. Jakby po precyzyjnych cięciach, rumor skalny zniwelowany został do minimum. Bo nie sądzę by archeolodzy wywieźli tysiące ton odłamków tylko po to, by turyści mieli co oglądać.\nSłowa nie oddają tego, co widać w kamieniołomie, więc sugeruję czytelnikom uważne przestudiowanie zdjęć. Oficjalna teoria dotycząca metody wycinania kolosalnego obelisku, całkowicie przeczy temu, co pokazuje sam gigant. Na jego powierzchni i wokół niego wyraźnie widać ślady topienia skały. Także szczelina która powstała wokół obelisku podczas drążenia wygląda jakby ją wydłubano gorącą łyżką. Warstwa po warstwie coraz głębiej i głębiej. Charakterystyczne podniesione i zaokrąglone krawędzie takiego zagarnięcia nie pozostawiają żadnych wątpliwości. Metodycznie rozpuszczano i zabierano warstwę granitu po warstwie jak nabiera się łyżką lody. Krok po kroku. Ślad za śladem. W ten sposób wydrążono rów szeroki na około 80 centymetrów dookoła całego obelisku. A i jego górna powierzchnia nosi podobne ślady topienia, jakby go z grubsza wyrównywano przygotowując do transportu. Teoria mówi, że zdążono obrobić trzy boki kolosa, gdy odkryto skazę w kamieniu. Porzucono go więc nie oddzieliwszy nawet od skalnego podłoża. Jak było naprawdę? Być może rzeczywiście, podczas obróbki nawet tak zaawansowaną techniką granit nie wytrzymał temperatury i pękł. To prawdopodobne jeśli weźmie się pod uwagę, że wysoko w skałach wytopiono szczelinę, którą prawdopodobnie doprowadzano wodę. A woda podczas prac z granitem(cięcia, szlifowania itp.) jest niezbędna nawet w dzisiejszych czasach. Służy do chłodzenia narzędzi tnących i zmniejsza powstawanie granitowego pyłu. Charakterystyczne kształty zbocza i podłoża w którym wycinano kolosa sugerują, że w podobny sposób wykonano kilka takich olbrzymów. I jeszcze jedna dygresja. Załóżmy, że armia niewolników wycięła w skale w ciągu nawet kilkudziesięciu lat taki obelisk. To podstawowe pytanie jakie się nasuwa, dotyczy metody oddzielenia go od podłoża. Jak chciano tego dokonać? Rów jest na tyle wąski, że dorosły człowiek może w nim stanąć ale będzie dotykał ramionami przeciwległych ścian. Do tego głęboki na prawie dwa metry. Teoria mówi o podcinaniu i podważaniu oddzielonej strony obelisku. Ale jak i czym chciano go oddzielić? I czym podważyć? Jak podnieść i wywieść? Przecież jego waga szacowana jest na 1200 ton! Arcytrudne wyzwanie nawet dla współczesnej techniki. Czy więc starożytni Egipcjanie epoki faraonów jaką znamy, mogli zmierzyć się z takimi trudnościami? Pytanie uważam za retoryczne, ale podam historyczny przykład ustawiania dwa razy mniejszego a więc i ponad dwa razy lżejszego obelisku w Rzymie. Uważa się , że tzw. Obelisk Watykański jest prawdopodobnie obeliskiem Amenemhata II panującego w XIX wieku p.n.e. Jego wysokość wynosi tylko 25 metrów i stoi po środku Placu Świętego Piotra. Prawdopodobnie został przywieziony do Rzymu przez Kaligulę w 37 roku i ustawiony na Vatican Circus. Co się z nim później dziano nie wiadomo. Za to ponownie postawiono go w 1586 roku z inicjatywy papieża Sykstusa V. Jest pierwszym starożytnym obeliskiem, ustawionym w czasach nowożytnych. Pracami przy ustawieniu obelisku kierował papieski architekt Domenico Fontana. Uczestniczyło w nich 900 robotników i 140 koni. Aby ustawić olbrzyma, zbudowano 44 specjalne machiny - wyciągarki. Przygotowania trwały około 4 miesięcy. Gdy już obelisk miał stanąć na swej podstawie okazało się, że źle obliczono długość lin i nie da się ich już bardziej naciągnąć. Błąd był niewielki, lecz nie pozwalał na umieszczenie obelisku w pozycji pionowej. Poradzono sobie dopiero za pomocą wody, którą polewano liny. Nasiąkając wydłużyły się na tyle, że można było dokończyć dzieło. Ten przykład dowodzi jak trudno obchodzić się z takimi gigantami i zauważmy, że wszystko działo się na ogromnym placu, gdzie z łatwością można było manewrować ludźmi, końmi i maszynami....\nKażdy, kto chce dotrzeć do sedna prawdy dotyczącej naszego pochodzenia i rozwoju, zrozumieć kim jest i poznać tajemnice naszej przeszłości musi tylko otworzyć oczy i oczyścić umysł. I nie chodzi o medytację i osiągnięcie wewnętrznej pustki. Trzeba po prostu uważnie patrzeć, analizować i logicznie myśleć. Nie przyjmować żadnej teorii za pewnik, ale bacznie się przysłuchiwać i obserwować. Wnioski przychodzą same. Dowody leżą na każdym kroku. Czy to, co odkryjemy zachowamy dla siebie, czy podzielimy się z innymi, to już inna sprawa, ale warto o tym mówić, bo to nasze dziedzictwo... CDN.\nPs. W następnej części naszej relacji odwiedzimy megalityczne budowle środkowego Egiptu.


Magazyn Sztuki - archiwum tekstów: nr 27/01 "Lepiej chodzić w pejzażu i oglądać go 1:1 niż malować" Paweł Althamer w rozmowie z Sebastianem Wisłockim\n(...) Nie ma złego czasu dla sztuki. A to, że krytycy czy publiczność gubią się, nie mogąc odróżnić, co jest sztuką, a co nią nie jest, dla mnie nie stanowi żadnego problemu. Byłbym za tym, żeby wszystko było sztuką. Sztuką widzenia, sztuką jedzenia, sztuką chodzenia. Przy tym nie trzeba by było, jak na japońskich filmach, uważać, żeby się nie potknąć. Każdy miałby w tym zupełną dowolność. Niewykluczone, że pojawiłby się jakiś mistrz potykania, który tak świetnie by to robił, że uczyniłby z tego dzieło sztuki.\nSebastian Wisłocki: - Materiałem i bohaterem twoich projektów są raczej zwykli zjadacze chleba...\nPaweł Althamer: - W którymś momencie pracy na akademii, w trakcie różnych eksperymentów z materiałami - z gliną, kamieniem, drewnem - stwierdziłem, że fajniej jest podejść do modela i pogadać z nim, niż robić jego rzeźbę. To doprowadziło mnie do ogólnej refleksji, że ciekawiej pracuje się z ludźmi niż z materiałami. I jeszcze ogólnej: lepiej chodzić w pejzażu i oglądać go 1:1, niż malować. W tym odkryciu zamyka się odpowiedź na pytanie, dlaczego pracuję z ludźmi - jest to po prostu najciekawsze. Wchodzenie w relacje, które się wymykają spod kontroli... To mnie utrzymuje w stałej aktywności.\n- Prowadzi do sprzężeń, które wyzwalają energię: niczym bioterapeuta pracuję z energiami. Dziś mówi się znowu dużo o energii, bo ludzie palą trawkę i wyczuwają istnienie świata bardziej subtelnego niż materialny.\n- Zrobiłeś o tym akcję.\n- A, robiłem chyba kiedyś coś takiego...\n- Puszczasz w niepamięć swoje działania?\n- Tak, bo to niekoniecznie jest istotne. To zostaje gdzieś z tyłu.\n- Co w takim razie jest istotne?\n- Zacytuję. Kiedyś to zasłyszałem, a mój umysł wyłowił jako coś bardzo ważnego. Dwóch filmowców jechało pociągiem do łódzkiej "filmówki". Siedziałem obok i usłyszałem, jak jeden z nich wyraził taką "głęboką" myśl: "Stary, ja to bym chciał, wiesz, przez cały czas być tu i teraz, czuć, co się dzieje tu i teraz". I to się gdzieś wokół tego kręci. Ja też chyba chciałbym intensywnie smakować "tu i teraz". Nie delektować się dokumentacjami czy fotografiami moich prac, tylko żyć tak, aby te smaki rzeczywiście się zmieniały, żeby był przepływ różnych ciekawych informacji i zdarzeń. Chciałbym być zaskakiwany, nieustannie zmuszany do uczenia się siebie i innych. Wszystkie akcje, które aranżuję, są wyrazem tego pragnienia. Czasem zahaczają o sztukę, a czasem nie.\n- Nie tkwi w tym pewna sprzeczność? Być tu i teraz, odczuwać naturalny stan rzeczy, a jednocześnie być reżyserem zdarzeń. Sam powiedziałeś kiedyś, że uprawiasz "reżyserię rzeczywistości".\n- No tak, oczywiście z przymrużeniem oka. Nie jestem Adolfem Hitlerem: nie mam jego precyzji i ekipy, która cały plan ładnie ustawia. Ale podoba mi się takie reżyserowanie. Uważam, że jest genialne - z tym, że geniusz nie tkwi we mnie, tylko w odkryciu, którego dokonałem: filmowość tych wszystkich sytuacji polega na tym, że wszyscy grają nieświadomie i dlatego grają najlepiej. Film jest najciekawszy wtedy, gdy tak naprawdę go nie ma. Ta refleksja czasem mnie dobija, czasem napawa entuzjazmem. Dlatego, że w takim filmie zawsze grasz główną rolę i nie ma z niego wyjścia.\n- Każde życie jest wartościową opowieścią?\n- Zdecydowanie tak. W twoim filmie ty grasz główną rolę, a ja gram w swoim. A jednocześnie możemy grać w tym samym filmie. Tak jak teraz...\n- Jednym słowem ludzie są fascynujący?\n- Raczej film jest fascynujący.\n- Czemu mówisz o filmie? Przecież to fikcja, iluzja.\n- Życie też można odebrać jako iluzję.\n- Od czasu do czasu mam takie wrażenie.\n- Ale ludzie z twoich prac są wiarygodni, prawda?\n- Są, i właściwie dlatego nie twierdzę, że porzuciłem pracę z materią. Ja pracuję w najbardziej tradycyjnej, jaka jest możliwa, materii. Wszyscy noszą tę materię w sobie - jej nośnikiem jest ludzka psychika. Odwołuję się do podstawowych doświadczeń i wiedzy ludzi, do ich dorobku. Ja z tym gram i tego używam. Kilka razy okazało się, że - mimo ulotności - jest to autentyczny język komunikacji. Znowu sięgnę do niebezpiecznych skojarzeń z narkotykami: pod ich wpływem zdarza się, że komunikacja odbywa się poza językiem, poza rozmową. Nawet spojrzenia nie są wtedy potrzebne. Masz kontakt z ludźmi na poziomie zaskakująco subtelnym.\n- Jaki masz stosunek do twojego podstawowego materiału sztuki, czyli ludzi?\n- Grozi mi poczucie misjonerstwa. Czuję się, jakbym w ludziach uruchamiał śpiące pokłady aktywności. Zamiast psuć komuś samochód albo drzwi od windy, tworzą.\nMyślisz, że oni mają w sobie taką potrzebę?\n- Ależ naturalnie. Jestem pewien, że każdy człowiek ma w sobie niebywałą potrzebę kreatywnego działania.\nMówisz, że twoja sztuka jest odbiciem fascynacji ludźmi. Jednym z jej efektów wydaje się być integracja.\n- Mówiąc integracja, wracamy do energii. Ponoć jak modli się jedna osoba to jest to jakaś moc, ale gdy modli się 100 osób, to wyzwala się siła zdolna przenieść góry albo wznieść kościół. Ja w to wierzę. Gdy zrealizowałem świetlny napis na bloku na Ursynowie 2000 - wiele osób powiedziało "fajnie, świeci", ale dużo większe znaczenie miało dla mnie to, co działo się za tym napisem i to, co spowodowało, że on zaświecił. To praca z mocą, która jest najciekawszym aspektem mojego uprawiania sztuki. Czuję się wówczas prawdziwym szamanem. To znaczy kimś, kto z głodu wiedzy bada, poznaje świat.\n- Czy interesuje cię w ogóle pojęcie sztuki? A jeśli tak, gdzie stawiasz granicę, za którą twoje działania tracą z nią kontakt?\n- Ja nie wiem, co to jest sztuka. Gdzieś wyczytałem, że nie ma jeszcze jej definicji, mogę więc spokojnie robić różne rzeczy. Przytoczę anegdotę. Kiedyś robiłem "wystawę bez wystawy". Rozpiąłem namiot w parku, żeby ludzie mogli zobaczyć park dlatego, że go zasłoniłem. Wchodzą do namiotu, a w środku widzą to samo, co na zewnątrz. [Galeria Foksal, Warszawa 1999 - red.] Przyszły dwie panie i nonszalancko mnie zapytały: "No dobra, ale co tu będzie w tym namiocie?". A tam już oczywiście było wszystko, co miało być, a więc park. A panie pytają: "Ale po co to się robi, czym się pan zajmuje?". Powiedziałem, że zajmuję się, jeśli można to tak nazwać, wolnomyślicielstwem.\n- Co to znaczy? Że wszystko wolno?\n- Wszystko wolno. Dokładnie.\n- Do tego łatwo i przyjemnie, jak to zostało określone w ostatnim "Magazynie Sztuki + Obieg" [nr 26/01 -red.], podejmującym próbę nakreślenia wizerunku najmłodszej sztuki polskiej? Pada tam termin "sztuka robiona od niechcenia". Twoje akcje w pewnym momencie zaczynają żyć własnym życiem. Nie mogą się obejść bez udziału człowieka, który przejmuje kontrolę nad realizacją twoich pomysłów. Czy to jest "sztuka od niechcenia"?\n- Kwestia nieprecyzyjnego określenia. Lekki nie oznacza od niechcenia, prawda?\n-To co robisz jest "lekkie"?\n- Bardzo lekkie. Chciałbym zachować tę formę. Żeby zrozumieć to, co mnie fascynuje, trzeba pamiętać o ironii.\n- Kpiny z naszych przyzwyczajeń...?\n- ...i stereotypów.\n- Jak w takim razie Paweł Alhamer czuje się w galerii?\n- Jak galernik.\n- Jak galernik?\n- Mogę udawać i powiedzieć, że to przestrzeń jak każda inna. Mogę, ale zdaję z tego sobie sprawę, szczególnie jako mieszkaniec stolicy, jaki kontekst ciąży na galeriach. Nie można ignorować ich programu, strategii i znaczenia. To wszystko decyduje o wyborze projektu. Galeria to coś w rodzaju ram do obrazu. Mogą to być ramy złocone albo surowe, drewniane, przaśne. Trzeba wiedzieć, co i jak malować do konkretnej ramy.\n- A co z poczuciem nobilitacji związanej z wystawianiem w Zachęcie?\n- Raczej staram się izolować od stanów emocjonalnych typu nobilitacji czy degradacji. Wydaję mi się, że to jest sztuczny wytwór. Tak jak powiedziałem: ważna jest świadomość gry z konkretną przestrzenią. Jeśli jest to Zachęta, ma to dla mnie znaczenie jako pewne wyzwanie, rozgrywka. Natomiast nobilitacja w sensie, że teraz jestem bardziej szczęśliwy, bo jestem w Zachęcie a nie np. w Baszcie Czarownic - jest śmieszna.\n- Wystawiając w Zachęcie, wpisujesz się w oficjalny nurt sztuki. Czy to pasuje do twojej raczej offowej postawy?\n- Absolutnie. Dlaczego odgraniczać się, skoro o wiele fajniej jest się podłączać. Mieć jedno i drugie. Ja nie muszę się od niczego odgraniczać. Mógłbym mieć wystawę w Zamku Ujazdowskim, w Galerii Foksal, w Zachęcie, mogę ją również mieć przed moim blokiem, na klatce schodowej... Mam nieograniczoną liczbę możliwości. Pytanie, czy lepiej być otwartym czy zamkniętym. Na razie się otwieram. Może przyjdzie taki moment, że powiem "nie", że tylko wystawy w galerii i to tylko w jednej. Np. w moim mieszkaniu.\n- Kiedy twój autoportret stanął naprzeciw serii autoportretów Malczewskiego [Wystawa na 100-lecie Zachęty, W-wa 2001 - red.], pojawiły się głosy wpisujące cię w tradycyjny nurt autokreacyjny...\n- I lekko psychodeliczny... tak, tak...\n- Jak zareagowałeś na te koligacje? Jedna rodzina: Althamer - Malczewski.\n- Przepraszam bardzo, ale to jest jedna rodzina. Jak by na to nie patrzeć. Malarz z tego samego kręgu kultury, z podobnym bagażem historycznym... Znalazłbym jeszcze kilku innych. Kiedy zapraszano mnie na Documenta X, zostałem skojarzony z Witkacym. Nawet pamiętam, że ktoś nazwał mnie dzieckiem czy synem Witkacego. Ale on takich dzieci ma mnóstwo. Akurat udało się komuś skojarzyć na poziomie wizualnym nasze postawy twórcze. Bo to dotyczy postaw.\n- Twoja postawa jest obciążona narodowościowo?\n- Na pewno, ale ja jeszcze sam tego nie wytropiłem.\n- Ufasz intuicji, idziesz za jej głosem?\n- Tak, ufam intuicji, ale czasem wprowadza mnie ona w stan niepewności. Krzysztof Jackowski - jasnowidz z Człuchowa - powiedział, że strasznie się spala. On właściwie też robi wystawy. I to bardzo podobne, bo żeby znaleźć zagubione zwłoki, musi uruchomić pokłady intuicji. Musi wzbudzić w sobie bardzo dziwne stany emocjonalne, których sam nie zna. Doprowadza do tego, że w jego duszy i ciele dzieje się coś, nad czym nie panuje. U mnie jest podobnie. Ale co chwilę przychodzi "kolega rozum", co ci postuka trochę w głowę i powie: "Stary, spójrz na to z boku, zastanów się". I tego kolegi też chciałbym posłuchać.\n- Kto częściej wygrywa?\n- Jest remis. I to jest najfajniejsze, bo wszyscy są zadowoleni. Chociaż czasem po jakiejś wystawie, hucznej "a biednej", rozum mówi: "No widzisz, stary, kurde, dałeś pracę tylu ludziom, kolega się obłowił, a ty co? Co do domu przywiozłeś?".\n- Czasem unosi się w tobie taki rodzaj buntu, że teraz to się odkuję. Teraz - sztuka-niesztuka - sprzedam coś, nie wiem...\n- Ale na tym nie da się zarobić?\n- No nie da, nie da. Dlatego robię to z przymrużeniem oka... Sam nie wiem, mam do tego ambiwalentny stosunek. Byłem na targach w Berlinie i to, co tam widziałem, raczej mnie przygnębiło. To było targowisko próżności.\nMyślisz o jakości prac?\n- Nie, mówię o samej formie ich sprzedawania, handlowania sztuką. Mam coś, co dla mnie w mojej naiwności jest jednak pewnym sacrum. Coś, co uprawiam, odsuwając na bok atrakcyjne finansowo propozycje robienia scenografii. Zamiast kasy robię sztukę. I nagle okazuje się, że to jest też towar na sprzedaż. Była to kolejna cenna lekcja pozbywania się iluzji.\n- Czy to znaczy, że będziemy się teraz spotkać na targach sztuki w Berlinie?\n- Nie, nie stałem się cynikiem. Myślę, że stałem się przez to dużo silniejszy. Teraz mogę być już bardziej szalony, mogę robić rzeczy, które wcześniej wywołałyby u mnie tylko wzruszenie ramion.\n- Rozumiem, że siłę czerpiesz nie tyle z Targów Berlińskich, co z doświadczeń własnej postawy i konstrukcji projektów we współdziałaniu ze zwykłymi ludźmi.\n- Chyba rzeczywiście jest to istota moich projektów. Takiej interakcji, obopólnej nauce i doświadczaniu kiedyś służyła sztuka. Znalazłem książkę, w której wywodzono sztukę, artyzm od szamanizmu, czyli przypisywano jej podstawową funkcję pośrednika między światem materialnym a mniej materialnym. Ciągle wierzę, że sztuka ma jeszcze taki sens. I że jest społecznie uwarunkowana. To znaczy, że "irracjonalność" artysty, który robi "różne dziwne rzeczy" nie jest przypadkowa, lecz wpisana w uniwersalny porządek. Krótko mówiąc, jest warunkiem zachowania tego porządku. Takie mam niejasne przeczucie, które mam nadzieję, potwierdzi się. Dlatego będę robił to, co robię.\n- Czy nie jest to forma walki z elitarnością sztuki?\n- Niezupełnie, bo elitarność to wrażliwość i inteligencja. Chciałbym, aby sztuka zmierzała do poziomu wrażliwości lekko powyżej czysto egzystencjalnej.\n- A jeżeli elitaryzm sztuki odniesiemy do wąskiej grupy krytyków, którzy bawią się w retorykę?\n- Manipulują... W tym sensie występuję przeciw elicie. Nie tylko ja. Słyszałem, że Douglas Gordon, chlubny, nagradzany przedstawiciel sztuki zachodniej, również ma taką potrzebę, aby sztukę przybliżyć, otworzyć...\n- Czy nie jest to postawa społecznika?\n- Społecznikostwo jest częścią zawodu artysty. Jaki byłby bez tego sens robienia wystaw? Śmieszą mnie wizje artysty jako takiego gościa, co chodzi i mówi na wszystko "phi". Ma kapelusz z piórem, ciągle jest upalony, nie dba o ubranie, nie dba o innych, zapuszcza się itd. Widzi tylko świat, który sam wytwarza. O.K., może w pewnych momentach historycznych ta postawa trzyma się kupy. Ale, stary, dzisiaj to byłoby już na siłę. Takich artystów to się ma na każdym kroku. Idziesz do pierwszej lepszej galerii i możesz zostać artystą. Twoja kreatywność ze względu na ogólnie dostępną materię jest nieograniczona. Z drugiej strony nie zarzucam ludziom, że nie chodzą na wystawy albo nie znają się na sztuce. Proszę bardzo, jeżeli wolą ten czas spędzić wybierając fason buta to, chcąc nie chcąc, ich wrażliwość też jest poddawana pewnej próbie. Muszą skupić uwagę i wybrać taki but, który będzie odpowiadał ich upodobaniom. To też jest kreacja. Ja pracuję w ten sam sposób. Może nie interesuje mnie aż tak bardzo mój image, może kontekst jest trochę inny, ale da się zauważyć w tych postawach wiele podobieństw. Nie ma złego czasu dla sztuki. A to, że krytycy czy publiczność gubią się, nie mogąc odróżnić, co jest sztuką, a co nią nie jest, dla mnie nie stanowi żadnego problemu. Ja bym był za tym, żeby wszystko było sztuką. Sztuką widzenia, sztuką jedzenia, sztuką chodzenia. Przy tym nie trzeba by było, jak na japońskich filmach, uważać, żeby się nie potknąć itd. Każdy miałby w tym zupełną dowolność. Niewykluczone, że pojawiłby się jakiś mistrz potykania, który tak świetnie by to robił, że uczyniłby z tego dzieło sztuki.\n- W humanistycznym nurcie psychologii kreację rozumie się w podobny sposób: mówi się o sztuce życia, sztuce gotowania...\n- Jesteśmy w dobie przemian i trudno nie zauważyć tych zależności. Przecież mamy teraz taką masę galerii - tych, co to się im zarzuca, że są tylko sklepami. Ostatnio nawet w Austrii zrobiłem coś na ten temat: na wyjściowych drzwiach galerii umieściłem napis "Auschtellung" ("Wystawa" - red.). Przez te drzwi wchodziło się z galerii na kolejną wystawę, czyli po prostu luksusowego centrum handlowego, miejsca najchętniej odwiedzanego przez mieszkańców Linzu. Z moim kolegą - Austriakiem Thomasem - poszliśmy tam, bo chciał mi pokazać inną wystawę. "Chodź, Paweł, pójdziemy na świetną wystawę ze sprzętem turystycznym" - rzucił. Dlaczego miałbym powiedzieć: "No dobra, tu byłem w galerii, tu oglądałem sztukę, a teraz idę oglądać plecaki?". Przecież mogę zachować ten sam stan pobudzenia rzeczywistością i ten sam poziom wrażliwości, idąc do sklepu. Nie przerywać smakowania.\n- A kwestia intencji - tu artystycznej kreacji, tam eksponowania gotowych wyrobów - nie odgrywa znaczenia?\n- Odgrywa, właśnie mówię o intencji. Moją intencją, kiedy idę do sklepu, nie jest ciśnienie modelu modnego mężczyzny. Idę zrobić sobie przegląd fasonów, mody. Zobaczyć, co robią ludzie, jak się zachowują, sprawdzić, co sobie kupią. A jaką niebywałą atrakcją będzie kupienie sobie całkiem niedrogo jakiegoś dzieła sztuki w postaci obuwia, pary skarpet czy spodni.\n- Mówisz o swoich intencjach...\n- Ale one są dosyć uniwersalne.\n- ...a co z intencjami osób, które tworzą wystawy i "wystawy"?\n- Współczesność polega też na tym, że nie zamknęła za sobą drzwi. To znaczy, że równie dobrze mogę robić to lub tamto...mam duży wybór. Wcześniej sztuka była wyłącznie w galeriach. Był też moment burzliwego przewrotu awangardy, kiedy w tych samych galeriach wyjmowano okna, wieszało się je w przejściu albo krzywo itd. Ten etap mamy już za sobą. Rzeczywiście, dla niektórych jest to kłopotliwe: gdzie zbudować napięcie, gdzie powiedzieć "o!". I powiedzieć, że tu jesteś w świecie sztuki, a tu już nie. Liczę jednak na przenikliwość publiczności. Można mi zarzucać, że jest to bardzo utopijne, ale zakładam, że wcześniej czy później ta wrażliwość się skonstruuje. Że idzie ku lepszemu. Tak jak napisaliśmy z Dominikiem Lejmanem (wg. jego pomysłu) na wejściu do galerii: "Towards to better" - ku lepszemu. To jest rzeczywiście utopijne. Ale ja tak myślę.\n- To co? Artystów już nie ma? Nie ma już ich ekstrawagancji?\n- No właśnie. Dlatego się ociągałem. Muzeum to przecież śmierć dla lalek. Lalkami albo trzeba się bawić, albo je oglądać w witrynie sklepu. Wystawy sklepowe są bardzo atrakcyjne. Bardzo. Nie można ich ignorować. Czasami wystarczy tylko zobaczyć jakąś witrynę o właściwej porze, przy właściwym świetle, a przemówi z niebywałą siłą. Zaraz przypominają mi się bajki Andersena o świecie żywych przedmiotów, które ze sobą rozmawiają.\n- Przymierzam się do rzeźby, którą wykonam w konwencji figuratywnej. Być może z niekonwencjonalnych materiałów, ale...\n- Może. Wiesz, chcąc nie chcąc, zawsze robisz autoportret. To takie moje odkrycie ze studiów. Każdy rzeźbi tego samego modela, ale wychodzi mu coś innego. Zupełnie inna rzeźba. Ktoś rzeźbił siekierą... Rzeźby Kasi Kozyry były "roztrzepane", ekspresyjne. Łapała proporcje, bardzo ich pilnowała, ale faktura jej prac była nieuchwytna. Jakby jej te rzeźby wybuchały. Ja z kolei motałem, wiązałem, więziłem. Robiłem swoim rzeźbionym modelom włókna, mięśnie, skórę. Wszystko było dziergane, jakby jakiś więzień miał dużo czasu i tani materiał. Tak, to były autoportrety.


Silnik elektryczny do pontonów dmuchanych Bestway 65045 - Sklep Xsonic.pl\n> Baseny materace i plażowe>Pontony i kajaki>Wiosła i silniki>Silnik elektryczny do pontonów dmuchanych Bestway 65045\nIndeks: Bestway 65045\nPrzedstawiamy mocny silnik do pontonów firmy Bestway o mocy 624 W. Jest zasilany akumulatorowo (bateria nie jest dołączona do zestawu). Jak wszyscy wiemy pływanie pontonem po jeziorze to świetny sposób na relaks i chwilę wypoczynku. Samo korzystanie z pontonu daje nam możliwość pływania po różnych zbiornika wodnych i łowiskach. Możemy opłynąć całe jeziora i poszukać miejsca, w którym chcemy odpocząć lub je zwiedzić. Pontony są lekkie i mobile zatem możemy je przenosić i przewozić.\nJedna kiedy zabraknie czasu i siły na wiosłowanie dobrze mieć zamontowany silnik elektryczny, który pozwoli nam na opłynięcie większego obszaru łowiska. To produkt wyjątkowo łatwy w montażu oraz późniejszej obsłudze. Wirnik składający się z dwóch łopatek pracuje niezwykle cicho, więc nie zakłóci spokojnego relaksu na łonie natury. Silnik wyposażony w zasilanie akumulatorowe uzupełniony został o miernik poziomu baterii. Dzięki temu z wyprzedzeniem dowiesz się, kiedy należy go naładować. Na pewno nie zawiedzie Cię podczas pływania na rzece.\n- silnik elektryczny do pontonu\n- rączka do montowania\n- 2-łopatkowy wirnik\nMoc: 624 W / 0,85 HP\nCiąg: 245 N\nDługość rączki: 195/310 mm\nDługość wału: 914 mm\nZalecana bateria: 12V 45Ah pd-acid (brak w zestawie)\nAluminiowe wiosła 124cm idealne do pontonu...


30048 Srebrne pierścionki O Dropshipping Nie mamy MOQ, ponieważ jesteśmy detaliczny sklep specjalizuje się w dostarczaniu wysokiej jakości produktów, aby spełnić potrzeb naszych klientów.Oferujemy zindywidualizowane usługi dla masowego rozkazu. Minimalna wielkość zamówienia zależy od każdego różnych produktów. Jeśli trzeba, że usługi, proszę o kontakt.Możemy obsłużyć CSV plik (excel plików) dla dropshipping jeśli można zamówić ponad 10 zamówienia za każdym razem. Mamy towarowego link w naszym sklepie. Możesz złożyć zamówienie w, że link. Po otrzymaniu prądu płatności. Będziemy dostarczać CSV model do ciebie po ciebie. I tylko trzeba wypełnić arkusz z zamówieniem informacji.Mamy doświadczenie w dropshipping i nie dodawać żadnych informacji od nas.Możemy dostarczyć faktury jak żądanie.Mamy otrzymać tylko Alipay teraz, jeśli możemy otrzymać Pay Pal, możesz znaleźć metody w stronę płatności.Nie robimy zapewnić bezpłatne próbki. Można złożyć zamówienie w naszym sklepie bezpośrednio. O Rabat Wszystkie elementy są sprzedawane z ceny pokazane na stronie internetowej. Można uzyskać sklep kupon przed celu zaoszczędzić więcej.Mamy specjalny rabat dla nowo przybyłych przedmioty dla fanów. Śledź naszym sklepie, można cieszyć się wentylator ekskluzywny zniżki.Jeśli chcesz duży rabat zamówienie, proszę złożyć zamówienie i skontaktować się z obsługą klienta przed dokonaniem płatności.O Jakości1. pozycje we opisać z"925 sterling silver"Są wykonane z standard 925 sterling silver metal. Ale mamy niektóre elementy dla struktura powód, magnes test może być nie udało, aby go przetestować. Biżuteria z klipy obejmują korki i wąż bransoletki/bransolety. 92.5% srebro jest miękkie i zmienne, musimy korzystać z innych stopów, aby utrzymać jest kształt przez długi czas. Jak ten.Niektóre charms można otworzyć. My zawsze używać magnes dla otwieranie i zamykanie struktury. Jak ten.Jeśli są państwo wątpliwości co do jakości, prosimy o kontakt z naszym działem obsługi klienta, aby uzyskać więcej szczegółów.2. jeżeli produkty są uszkodzone. Prosimy o kontakt z obsługą klienta PRZEDKomentarz. Będziemy dostarczać państwu satysfakcjonujące rozwiązanie.O Transport1. wysyłamy twój pakiet w ciągu 2-5 dni roboczych po zakończeniu płatności zamówienia.2. jeżeli rzeczy w porządku niedostępny skontaktujemy się z tobą o magazynie i datę.3. dla zamówień ponad $150, możemy wysłać go za pośrednictwem Ekspresowych metodę jak DHL. EMS (ale zdalnego oczekiwać).