GPLv3 zyskuje popularność i budzi obawy Microsoftu ( licencja GPL GPLv3 GPLv2 ) - webmade.org\ndodano: 2007-07-11, źródło: di.com.pl\nszukaj: licencja GPL GPLv3 GPLv2\nInformacje o projektach, które będą wypuszczały oprogramowanie na warunkach nowej licencji zebrała firma Palamida. Podaje ona, iż obecnie 135 projektów open source przymierza się do zmiany licencji na GPLv3 i dodatkowo 3 projekty skorzystają z nieco mniej restrykcyjnej licencji LGPLv3.\nLiczba projektów, które zdecydowały się na skorzystanie z nowej licencji może nie wydawać się duża - to mniej niż 1% wszystkich tego typu projektów, których jest ponad 140 tys. Uwagę zwraca jednak fakt, że chodzi o oprogramowanie dość istotne dla społeczności open source.\nZ nowej licencji skorzysta m. in. Samba (oprogramowanie dla serwera plików i drukarek współpracujące z systemem Windows), 69 aplikacji wchodzących w skład Ruby Project oraz LiVES (edytor wideo dla Linuksa). jeśli chodzi o Sambę, to wersja 3.0.25 nadal będzie dostępna na warunkach GPLv2 i aktualizacje dla niej będą dostępne tak długo, jak długo wersja ta będzie w powszechnym użyciu. Samba 3.2.0 będzie już dostępna na warunkach licencji GPLv3.\nKażda migracja na nową licencję ukazuje, że twórcy wolnego oprogramowania nadal są zwolennikami filozofii FSF. Warto przy tym zaznaczyć, że migracje nie zawsze są łatwe. Otwarte aplikacje często są dziełem bardzo wielu programistów i każdy z nich musi się zgodzić na ewentualną zmianę licencji. W przypadku Samby migracja była łatwa, bo uczestnicy tego projektu zgodzili się na udostępnienie kodu na licencji "GPLv2 lub nowszej".\nRównież 2,7 tys. innych projektów open source udostępniono na warunkach GPLv2 lub nowszej wersji co oznacza, że użytkownik końcowy może zdecydować się na wybór licencji.\nMicrosoft jest ostrożny\nNowa licencja od FSF zainteresowała również Microsoft. Firma z Redmond jednostronnie zmieniła warunki kontrowersyjnego paktu z Novellem zaznaczając, że sprzedawane przez nią certyfikaty na SUSE Linux nie będą zapewniały wsparcia technicznego dla programów udostępnianych na warunkach licencji GPLv3.\nW tej sytuacji przedstawiciele Novella zapewnili, że ich firma nadal będzie udostępniać w pełni funkcjonalną wersję SUSE Linux Enterprise Server, wraz z programami dostępnymi na warunkach GPLv3. Nabywcy certyfikatów od Microsoftu uzyskają również pomoc techniczną od Novella niezależnie od warunków określonych w certyfikacie Microsoftu.\nKoncern z Redmond chce oczywiście upewnić się, że nie będzie traktowany jak licencjobiorca w świetle GPLv3. W przeciwnym razie byłby zobowiązany do udostępnienia swoich patentów na rzecz społeczności open source.\nReakcja Microsoftu zaskoczyła analityków. Jeszcze nigdy firma tak mocno nie wyraziła swoich obaw dotyczących licencji GPL i ruchu wolnego oprogramowania. Te obawy nie przestały być zresztą aktualne. Mark Radcliffe z firmy prawniczej DLA Piper powiedział serwisowi VNUnet, że i tak nie jest pewne, czy podobne kroki będą w stanie w przyszłości uchronić Microsoft przed zarzutem łamania warunków licencji GPL. Nadal można w świetle prawa traktować firmę z Redmond jako dystrybutora SUSE Linux.


Jest gorzej niż chce to przyznać PiS! NAJNOWSZE dane nie pozostawiają złudzeń | Dziennik Polityczny\nJest gorzej niż chce to przyznać PiS! NAJNOWSZE dane nie pozostawiają złudzeń\n9 stycznia, 2020 Polska 0 2 351\nNajnowsze dane Głównego Urzędu Statystycznego, które szacują wzrost cen w grudniu 2019 aż na 3,4 proc. rok do roku, budzą niepokój wśród ekspertów. To dużo wyżej niż spodziewano się w najczarniejszych scenariuszach! – Wzrosty cen zagoszczą u nas na dobre – przestrzega były prezes NBP Marek Belka w rozmowie z Business Insider Polska.\nBelka wyraża wątpliwość co do obecnej polityki rządu i przestrzega przed skutkami wysokiej inflacji, które mogą boleśnie dotknąć wszystkich Polaków, a szczególnie najbiedniejszych.\n– To, co jest najbardziej prawdopodobne, to trwałe zagoszczenie w Polsce inflacji podwyższonej na poziomie 4-5 proc., a to już staje się dolegliwe dla całej gospodarki – mówi w rozmowie z Business Insider Polska Marek Belka. Jak zauważa, z gwałtownym wzrostem cen mieliśmy do czynienia jeszcze przed styczniowym wzrostem cen energii. To oznacza, że to tak naprawdę dopiero początek podwyżek. Problemem stają się też rosnące koszty usług.\nMarek Belka wyklucza scenariusz, który starsi Polacy znają z czasów PRL, czyli inflację na poziomie nawet do kilkuset procent rocznie, ale podkreśla, że wzrosty cent w tempie 4-5 proc będą miały dotkliwe skutki dla całej gospodarki.\nNBP się myli? Inflacja wykracza poza cel inflacyjny\nNarodowy Bank Polski uważał letnią falę podwyżek za okresową. Ostatnie dane każą wątpić w słuszność tych założeń. Będziemy mieć stagflację, czyli wzrost cen przy obniżeniu tempa wzrostu. – Nadchodzące kwartały będą w związku z tym dość nieprzyjemne, de facto dla wszystkich uczestników rynku: biznesu, konsumentów, a w nieco dłużej perspektywie także dla finansów publicznych – zauważa Belka w rozmowie z BI.\nByły prezes NBP podkreśla, że „nie chciałby być w butach obecnego prezesa NBP”. Inflacja wymyka się poza granicę założonego przez NBP celu (2,5 proc. z 1-procentowym marginesem). To wiązałoby się z koniecznością podwyższenia stóp procentowych. Jest jednak silna presja polityczna, by tego nie robić, bo wyższe stopy to podwyżki rat kredytów, a to może wywołać spadek poparcia dla rządzących. Jeśli jednak NBP tego nie zrobi, ludzie będą wycofywać pieniądze z banków. Już teraz oprocentowanie lokat jest na rekordowo niskim poziomie. W rezultacie banki nie będą mieć pieniędzy na inwestycje, co spowoduje jeszcze większą stagnację.\nMoże to też spowodować dalszy wzrost cen mieszkań, bo inwestorzy kupują je na wynajem.\nPremier Morawiecki ma też inne problemy\nRząd Morawieckiego ma tym większy problem, że spada poziom inwestycji. Inwestorom nie podoba się obniżanie standardów demokratycznych (atak na niezależność władzy sądowniczej) i zwiększanie podatków. Pod względem konkurencyjności systemu podatkowego wyprzedzamy tylko jeden sklasyfikowany kraj, Francję (Tax Competitiveness Index 2019), a w rankingu demokracji (Democracy Index) wypadliśmy poza pierwszą pięćdziesiątkę i zajmujemy 54. miejsce razem z południowoamerykańską Gujaną.\nWiceszef MSZ: Polska z radością przyjmie decyzję USA ws. pozostawienia żołnierzy amerykańskich w Niemczech\nRodzina organizatora słynnej orgii w Brukseli zabiera głos. „Chyba coś mu odbiło”


Estate – SLASKii Capital\nVASSTO - DE\nVASSTO GmbH & Co. KG\nTelefon: (+49) 0231 9598 6273\nNasz zespół to ludzie z pasją do inwestycji. Inwestowanie w nieruchomości to najbezpieczniejsza forma lokowania swojego kapitału, pod warunkiem, że cały proces zostanie przemyślany i przeprowadzony z głową.\nDecydując się na inwestowanie z nami, masz pewność, że współpracujesz ze specjalistami, którzy doskonale znają rynek nieruchomości i rządzące nim prawa. Jesteśmy na bieżąco z ustawami i prawem budowlanym. Nasi klienci nie muszą znać się na aktualnych przepisach, aby bezpiecznie pomnażać swoje pieniądze. Posiadamy ekspercką wiedzę, która od lat gwarantuje nam i naszym inwestorom sukcesy finansowe.\nDziałamy na terenie Niemiec, Polski jak i całej Europy, co pozwoliło nam poznać rynek nieruchomości od podszewki. Dlatego, jeśli zastanawiasz się w co inwestować – nie zastanawiaj się i skontaktuj się z nami. Grono naszych inwestorów wciąż się powiększa, co daje nam pewność, że działania, które podejmujemy na rynku nieruchomości, są słuszne. Obecnie dajemy naszym inwestorom aż 9% oprocentowanie w skali rocznej. Inwestycja w nieruchomości jest więc bardziej opłacalna od założenia lokaty bankowej.\nVASSTO Sp. z o.o.\nVASSTO Spółka z o.o.\nTelefon: (+48) 22 390 52 82\nSII Home Broker oraz współpracujące z nami firmy to grupa doświadczonych przedsiębiorców, związanych z rynkiem nieruchomości oraz sektorem budowlanym. Jesteśmy pasjonatami, dla których inwestowanie w nieruchomości to codzienność. Podchodzimy z wielką starannością i zaangażowaniem do naszych Inwestorów, jak i inwestycji. Wyróżnia nas doświadczenie w inwestycje w mieszkania, ziemię i nieruchomości. Na rynku działamy już od ponad 16 lat. Zastanawiasz się, w co zainwestować? Zaufaj naszemu doświadczeniu i ciesz się zyskami.\nAby inwestycje w nieruchomości były opłacalne należy perfekcyjnie zaplanować swoje działania. W SII Home Broker największy nacisk kładziemy na dobry projekt i nowoczesną architekturę. Nie pozwalamy sobie na żadne niedociągnięcia, dlatego nasze inwestycje cechują się dbałością o najmniejsze detale, które przekładają się na rzetelne wykonanie. Optymalizacja kosztów wykonania oraz umiejętne użycie najnowszych technologii są dla nas priorytetem, który stosujemy w wykonawstwie.


Dziergalnia Joli i takie tam ...: Moje chusty\nOj zaległości okropne mam na blogowym życiu. Czasu tak maleńko, a w głowie pomysłów bez liku. Ostatnio w każdej wolnej chwili dłubałam chusty. W literaturze mam zaległości, bo kiedy czytać? No kiedy? Wieczorem przed snem oblecę stroniczkę i już kamera mi spada i koniec... ciemność.... za sekundę dzwoni budzik.\nciągle gdzieś gnam.\nAle ja tak lubię...\nDziś zwerbowałam moją chrześnico-siostrzenicę do zrobienia zdjęć moich chust. A że ładnemu we wszystkim ładnie,\nno to tylko ona.\nPatrzajcie i podziwiajcie.\nChusty są do kupienia.\nWykonam również na zamówienie.\nAutor: Dziergalnia Joli o 19:39\nAndziaK 22 października 2013 19:53\ncudne chusty:) Pozdrawiam:)\nDoriss 22 października 2013 19:57\nChusty przepiękne, trudno zdecydować która ładniejsza.\nAnkaSkakanka 22 października 2013 21:26\nJakie ładne s a te chusty. Moje kolory to 1 i 2. Ale chrześnicy w każdej jest ładnie. Pozdrawiam\nKasia J. 23 października 2013 07:56\nWspaniałe chusty :-) Bardzo mi się podobają.\nhalszka 23 października 2013 09:24\nTrudno się zdecydować która jest najładniejsza , bo wszystkie są piękne.\nDziergalnia Joli 23 października 2013 10:05\nDziękuję za ciepłe słowa i że chwalicie i że Wam się podoba.... Czasami gdy się tak dłubie i dłubie, to w pewnej chwili przychodzi myśl: " a czy to w ogóle jest ładne???" Mam nadzieję, że tak, bo już dwie chusty "poszły w świat". Pozdrawiam\nnatanna 25 października 2013 18:00\nŚwietna sesja zdjęciowa. Zarówno modelka jak i chusty warte co najmniej uwagi.\nModelka urocza i fotogeniczna bardzo, a chusty - az mi zazdrość, że ja tak nie potrafię.\nanastazja 25 października 2013 19:43\nSzkoda ,że ja nie jestem,,chustowa,,bo bardzo mi się podobają...a Ty wyglądasz w nich pięknie ,zgodnie zresztą z powiedzeniem,że ładnemu w każdym ładnie.\nanastazja 25 października 2013 19:46\nNo tak popatrzyłam na Twoje profilowe zdjęcie i ,oczywiście przeczytałam jeszcze raz tekst,Na tych zdjęciach to Twoja chrześnica?Co nie przeszkadza faktowi ,ze Twoja uroda też dodaje uroku ciuszkom...\nDziergalnia Joli 27 października 2013 00:03\nFajna pomyłka, ale jakoś z tego wybrnęłaś. Pozdrawiam\nBetkaZ. 27 października 2013 08:03\nSiora fajne te chusty pierwsza jest w moim typie i ostatnia\na ja dłubię bactusa dla małej dziewczynki kilka rządków kiedy czas pozwoli\nmoże zdążę jeszcze w tym roku :-)\nChusty i bactus


Weź udział w Konkursie Recytatorskim „Słowem–Polska”! Wyodrębniono trzy kategorie wiekowe – zwrot.cz\nWeź udział w Konkursie Recytatorskim „Słowem–Polska”! Wyodrębniono trzy kategorie wiekowe\nKancelaria Prezydenta RP ogłasza II edycję Konkursu Recytatorskiego „Słowem–Polska” skierowanego do uczniów szkół polonijnych i polskich za granicą. O statuetkę Małżonki Prezydenta RP mogą ubiegać się młodzi Polacy uczący się języka polskiego w placówkach funkcjonujących w systemach oświaty innych państw.\nSerdecznie zapraszam uczniów szkół polonijnych i polskich poza granicami kraju do udziału w tym projekcie, który ma za zadanie wzmocnić poczucie tożsamości narodowej wśród polskich dzieci i młodzieży poprzez pielęgnowanie mowy polskiej oraz obcowanie z polską literaturą.\nW założeniu organizatora celem konkursu jest upowszechnianie kultury żywego słowa wśród przyszłych „ambasadorów polskości” oraz kształtowanie w nich wrażliwości na piękno języka polskiego, a tym samym wzmacnianie poczucia tożsamości narodowej wśród Polonii i Polaków za granicą. Talenty recytatorskie w formie nagrań wideo mogą prezentować dzieci i młodzież w trzech grupach wiekowych: 7–9 lat, 10–13 lat i 14–19 lat.\nTagi: Agata Kornhauser-Duda, Konkurs recytatorski "Słowem - Polska", małożonka prezydenta\n09. 6. 2022 „Ballady i Romanse” Adama Mickiewicza lekturą 11. odsłony Narodowego Czytania. Można zgłaszać swój udział


Mundial 2018. Hejterzy atakują Lewandowskich na Instagramie. Przesada?\nLewandowskaWiadomościŻycieNauka i technikaInternetMundial 2018SportPiłka nożnaKraj\nDodano: 5 lipca 2018, 14:42 1\nAnna i Robert Lewandowscy z córką Klarą już na wakacjach / Źródło: Instagram / _rl9\nPo krótkim okresie medialnej ciszy, związanej zapewne z porażką na Mistrzostwach Świata w Rosji, polscy piłkarze powoli wznawiają aktywność w mediach społecznościowych. W internecie pojawiły się już zdjęcia z wakacji Karola Linetty'ego, Grzegorza Krychowiaka, Arkadiusza Milika, Kamila Grosickiego i Sławomira Peszki. W czwartek 5 lipca na swoim koncie na Instagramie rodzinne zdjęcie z żoną i córką na plaży zamieścił kapitan reprezentacji Polski Robert Lewandowski.\nNa krytyczne i często wulgarne komentarze nie trzeba było długo czekać. „Mam ku*** nadzieję że nowy selekcjoner odbierze ci opaskę kapitana która się tobie nie należy do ch*** pana”. „Robert jest już bliżej emerytury niż szczytu formy. Wieku się nie oszuka. Dlatego ktokolwiek będzie trenerem musi zainwestować w 20 latkow”. „Mundial prze*** to można odpoczywać”. „Mundial odpuszczony dla wakacji” – to tylko niektóre z setek komentarzy zamieszczonych pod zdjęciem.\nZnalazło się jednak znacznie więcej obrońców Lewandowskiego, którzy mają dość hejtu wylewającego się na piłkarzy narodowej kadry. „Olaboga, dajcie już im żyć!! Mundial trwa nadal wiec w czym problem? Ogladamy i kibicujemy tym, którzy przeszli dalej. To nie jest profil o PN tylko rodzinny. Dajcie im w koncu odpocząć od (wybaczcie za słowo) glupich komentarzy. To nie jest mile i nie na miejscu!! Kady zasługuje na relaks, na wakacje, na mile chwile. Tutaj jest pełno jadu, zawisci I zazdrości.. Tylko dlaczego?” – pytała jedna z internautek. „Tyle nienawiści w nas niestety. A to wszystko niestety zazdrosc jest” – dodawał ktoś inny. „Co by nie było, sezon był długi i wyczerpujący, szkoda, że Mistrzostwa były nieudane, no ale trudno. Za 2 lata będzie lepiej. Odpoczynek po ciężkiej pracy każdemu się należy” – zwracała uwagę kolejna osoba (we wszystkich komentarzach zachowaliśmy pisownię oryginalną).\nwiadomości życie nauka i technika internet mundial 2018 sport piłka nożna kraj robert lewandowski anna lewandowska hejt instagram klara lewandowska\nSuski otrzymał w Chinach telefon Huawei. „Jest reklamowany przez...\nazazis azi 5 lipca 2018, 17:37\na ja mam gdzieś polską piłkę i jedyne na czym mi zależy to żeby nie płacić podatków na tych darmozjadów a poza tym niech im się wiedzie jak najlepiej


Najlepszy mecz Stomilu po wznowieniu rozgrywek\nLiga gra! - I liga\n2020-07-18 16:00:01 Stomil Olsztyn, GKS Tychy, Adam Majewski\nStomil Olsztyn utrzymał się w I lidze. Fot. Emil Marecki\nPiłkarze Stomilu Olsztyn wygrali 2:1 z GKS-em Tychy. Podopieczni Adama Majewskiego zapewnili sobie utrzymanie w I lidze.\nOlsztyński szkoleniowiec nie dokonał żadnej zmiany w porównaniu z ostatnim zremisowanym 0:0 meczu z Puszczą Niepołomice. W bramce zobaczyliśmy Michała Leszczyńskiego, który w końcu otrzymał swoją szansę w rundzie wiosennej.\nPodopieczni Adama Majewskiego rozegrali najlepsze spotkanie po wnzowieniu rozgrywek I ligi. W nagrodę na 1. kolejkę przed końcem sezonu utrzymali się na zapleczu Ekstraklasy.\nZwycięstwo mogłoby być bardziej okazałe, ale Stomil raził nieskutecznością. Przed bramką na 1:0 dwukrotnie na listę strzelców powinien wpisać się Sam van Huffel.\nWynik spotkania w pierwszej połowie otworzył Jakub Tecław, który wykorzystał idealne podanie od Juricha Caroliny.\nPo przerwie za dwie żółte kartki wyleciał Dario Krišto z GKS-u Tychy.\nNa 2:0 podwyższył najlepszy strzelec Stomilu - Szymon Sobczak. Wczęsniej jednak zmarnował jedną dogodną sytuację.\nPod koniec meczu goście strzelili kontaktową bramkę, ale na nic więcej ich nie było stać.\n- Gratuluję zespołowi i sztabowi wygranej, bo to było zdecydowanie w meczu najważniejsze - powiedział po meczu Adam Majewski, trener Stomilu. - Wygraliśmy zasłużenie, mieliśmy mnóstwo sytuacji. Niepotrzebnie w końcówce straciliśmy bramkę na 2:1 i wkradła się jakaś nerwowość. Dla kibiców sympatyczny mecz , mnóstwo sytuacji, ale takie są uroki młodości. O) tym chciałbym z tego miejsca przypomnieć, bo nie wiem, czy wszyscy to obserwują, w naszej drużynie zagrało 80 procent zawodników w przedziale 19-23 lata i to wychodzi w najważniejszych momentach, nawet dzisiaj, gdy nie potrafiliśmy zakończyć tego spotkania.\nI dodaje: - Dlatego tym bardziej szacunek dla tych chłopaków, że pod taką presją, bo nie ma co ukrywać, że porażka w tym meczu stawiała nas w trudnej sytuacji, zareagowali bardzo dobrze i za to jeszcze raz chciałem im pogratulować. Wygrana zasłużona, być może początek meczu w naszym wykonaniu trochę nerwowy, natomiast potem pełna dominacja, wiadomo po czerwonej kartce ciężko było zespołowi GKS-u Tychy coś zrobić. Doprowadzili do bramki na 2:1 i końcówka była mimo wszystko nerwowa.\nW ostatniej kolejce Stomil zagra na wyjeździe z Warta Poznań. To spotkanie nie będzie miało żadnego znaczenia. “Duma Warmii” ma pewne utrzymanie, a Warta trzecie miejsce na koniec sezonu.\nStomil Olsztyn - GKS Tychy 2:1 (1:0)\n1:0 - Tecław (42), 2:0 - Sobczak (84), 2:1 - Grzeszczyk (88)\nStomil: Leszczyński - Bucholc (63 Kubań), Bondarenko, Biedrzycki, Szota, Carolina - Tecław, Hajda (70 Lech), Hinokio, van Huffel (85 Loshi) - Sobczak\n####  #   # #    #\n#    #  # #  #   #\n#        #   ####\n#  ###   #   #  #\n####    #   #    #\nWyniki III ligi: GKS Wikielec urwał punkty Legionovii dzisiaj, 08:46\nSokół Ostróda wrócił do starych nawyków. 0:3 w Siedlcach wczoraj, 17:24\nWyniki 11. kolejki forBET IV ligi: Podział punktów w hicie kolejki wczoraj, 16:55\nOlimpia Elbląg zremisowała w Pruszkowie 15.10.2021 20:40\nKiełtyka trafił do Huraganu Morąg 15.10.2021 13:50\nWyniki III ligi: GKS Wikielec urwał punkty Legionovii\nSokół Ostróda wrócił do starych nawyków. 0:3 w Siedlcach\nWyniki 11. kolejki forBET IV ligi: Podział punktów w hicie kolejki\nConcordia Elbląg musi płacić 3 tysiące za wynajem stadionu na mecz ligowy!\n13. kolejka szczęśliwa dla Giżycka i Białej Piskiej\n0 CLJ: Zwycięstwo Stomilu nad Widzewem\n0 Weekend w A-klasie. Zobacz wyniki!\n0 Rezultaty B-klasy. Zobacz, jak spisała się Twoja drużyna\n0 Constract zwyciężył w lidze\n0 Podsumowanie 10. kolejki forBET IV Liga. Zobacz wideo!


Cypr - jaka pogoda we wrześniu? Temperatura wody i powietrza Cypr - jaka pogoda we wrześniu? Temperatura wody i powietrza\nPogoda urlop wakacje we wrześniu Cypr – jaka pogoda we wrześniu? Temperatura wody i powietrza\nPogoda we wrześniu na Cyprze jest w dalszym ciągu słoneczna i ciepła, choć spadek temperatur wskazuje, że zbliża się jesień. Temperatury różnią się nieco w zależności od położenia geograficznego (najchłodniej jest oczywiście w górach średnio około 24 stopnie, najgoręcej w centrum najwyższe średnie temperatury wynoszą około 32 stopni). W Pafos średnia najwyższych temperatur wynosi 28 stopni, a najniższych 18 stopni.\nWrzesień jest dobrym miesiącem na opalanie i kąpiele morskie ale też na zwiedzanie (lipiec i sierpień jest najlepszy dla miłośników upałów). Woda jest bardzo ciepła, ma średnio 27 stopni, pamiętać trzeba o kremach z filtrem, okularach przeciwsłonecznych i okryciach głowy. Pamiętać też warto, że pod koniec sierpnia i na początku września odbywa się znakomity Festiwal Wina w Limassol (to okazja na spróbowanie wyśmienitych cypryjskich win i skosztowania tradycyjnych potraw).\nBylem od 8.09 dwa tygodnie; codziennie piekna sloneczna pogoda, ok.30st, noce tez cieple, raz przez kilka minut pokropil deszcz .Woda w morzu cieplutka. grekan na forum.gazeta.pl\nByliście na Cyprze we wrześniu? Polecacie ten okres innym? Podzielcie się swoimi spostrzeżeniami.


Content Marketing / Marketing treści - Agencja SEO Netim | Page 48512186560\nContent marketing to inaczej marketing treści, czyli strategia marketingowa, która polega na tworzeniu jakościowych treści mających na celu przekonanie określonej grupy docelowej do zakupu produktu lub usługi. W działaniach content marketingu ważne są również promocja treści, plan generowania sprzedaży oraz analiza efektów.\nOkreślenie marketing treści może być nieco mylące, ponieważ treścią nie są wyłącznie pisane teksty. Bowiem wszystko to, co komunikuje Twoją ofertę do potencjalnego klienta, może przybierać najróżniejsze formy, takie jak:\nKtóra forma contentu jest najskuteczniejsza?\nI tu musi paść dozgonnie najlepsza odpowiedź na tego typu pytania – to zależy. Przed doborem rodzaju treści wspólnie musimy ustalić, co jest najatrakcyjniejsze do Twojego odbiorcy oraz która forma najtrafniej odda specyfikę tego, co chcesz sprzedać. Bardzo ważna w tej kwestii jest forma Twojego biznesu. Content marketing B2B niemal zawsze będzie prowadzony profesjonalną, ekspercką narracją. Natomiast w treściach kierowanych do klienta indywidualnego znacznie częściej korzystamy z innych form content marketingu. B2C to przecież sektor, w którym różnorodność odbiorców jest niezwykle duża.\nTeraz przychodzi kolej na to, by zacząć je odpowiednio promować. Nawet najlepszy content bez odpowiedniej promocji jest niczym samochód bez paliwa – daleko nim zajedziesz. W związku z tym wspólnie opracujemy budżet dla działań promujących Twoją kampanię marketingu treści.\nnasi specjaliści SEO, którzy przeprowadzą dla Ciebie skuteczne procesy pozycjonowania treści w wyszukiwarce Google, a także zbudują dla Ciebie szeroką sieć linków,\nnasi specjaliści SEM, którzy biegle obsługują kampanie AdWords, reklamy w mediach społecznościowych, oraz prowadzą skuteczny i docelowy remarketing.\nWidzisz zatem, że tworzenie treści to nie wszystko, co składa się na content marketing. SEO i SEM to niezbędne motory napędowe, które pozwolą Twoim treściom docierać do tych odbiorców, którzy interesują się tym, co masz do zaoferowania. To właśnie dzięki tym działaniom content, który dla Ciebie tworzymy, ma dużo większy potencjał kompresyjny, dzięki czemu częściej będzie generował sprzedaż.\nContent marketing – outsourcing to mniej Twojej pracy i znakomite efekty\nJak osiągnąć zadawalające efekty kampanii e-marketingowych? Najlepiej powierzyć ją zespołowi, który wie, jak ją poprowadzić. Realizujemy kampanie zarówno dla firm, których klientami są całe rzesze bardzo różnych ludzi, jak i takich, które kierują swoje produkty lub usługi do bardzo zawężonej grupy odbiorców z określonymi potrzebami i problemami do rozwiązania.\nMieliśmy już do czynienia z kampaniami, w których musieliśmy rozpoznać potrzeby i problemy konsumentów i udzielić pomocy przy ich rozwiązywaniu. Dobrze znane są nam również strategie, które polegają na przekonaniu odbiorcy, że to właśnie Twoja oferta jest dla niego najkorzystniejsza. Dlatego niestraszne jest nam żadne wyzwanie i jesteśmy przekonani o tym, że wzajemnie nauczymy się wiele o swojej pracy, dzięki czemu wspólnie osiągniemy satysfakcjonujące efekty.\nSzczegółowe wytyczne specjalistów SEO pozwalają naszym copywriterom stworzyć treść, która nie tylko spełni oczekiwania swoich odbiorców, ale również doskonale poradzi sobie z algorytmami Google’a. Nasi specjaliści od tworzenia contentu nie są zdani wyłącznie na siebie – korzystają z narzędzi, dzięki którym:\nnie umknie im żaden szczegół poprawności tekstu.\nNastępnie szukamy odpowiednich dla twoich treści miejsc w Internecie, gdzie otoczone są opieką naszych specjalistów SEO i SEM.\nPraca archeologów zawsze kojarzyła Ci się z przygodami Indiany Jonesa? Tymczasem prawdziwi archeologowie większość czasu spędzają w czytelniach i bibliotekach na zdobywaniu wiedzy o historycznych reliktach, natomiast wykopaliska to tylko niewielka część ich pracy.\nPodobnie jest z content marketingiem – tworzenie atrakcyjnych merytorycznie, jakościowo czy nawet wizualnie treści to jedynie wierzchołek góry lodowej. Nasza praca w zakresie marketingu treści to także dogłębne analizy tego, jak radzą sobie wpuszczone do Internetu teksty. Pomaga nam w tym duża ilość narzędzi, które badają ich widoczność, współczynniki kompresji, trendy dotyczące słów kluczowych oraz reakcje odbiorców. Dzięki tej pracy wiemy, jakie treści są atrakcyjne dla Twoich klientów oraz które powinniśmy jeszcze mocniej promować.\nWybierz Netim, bo…\nNie omijamy żadnego etapu pracy na treścią.\nDbamy o stworzony dla Ciebie content i nie puszczamy go samopas.


TSA z nowym wokalistą - CGM.pl\nTSA z nowym wokalistą\nMarek Piekarczyk pożegnał się z grupą.\nZ końcem marca ze składem TSA pożegnał się Marek Piekarczyk, wokalista, który od momentu dołączenia do zespołu na początku lat 80. występował w każdej jego inkarnacji. Na przestrzeni blisko trwającej już cztery dekady działalności TSA kilkukrotnie zawieszało działalność, by po kilkunastu miesiącach, czasem po kilku latach wrócić na scenę.\nO kryzysie w szeregach TSA mówiło się od pewnego czasu. Po jednym z grudniowych koncertów na fanpage’u grupy pojawiła się informacja, że drogi Marka Piekarczyka i pozostałych członków TSA się rozeszły. Wpis szybko zniknął z Facebooka, a wokalista pojawiał się na scenie na kolejnych koncertach grupy. Teraz to już jednak naprawdę koniec wspólnej przygody.\nOstatnim koncertem TSA z Piekarczykiem był występ w Gostyniu 24 marca. Zespół wróci do koncertowania w maju, ale przy mikrofonie zobaczymy Damiana Michalskiego, uczestnika piątej edycji „The Voice Of Poland”. Jednym z jurorów-trenerów programu był wówczas Marek Piekarczyk, ale po wykonaniu „Every Breath You Take” The Police podczas przesłuchań w ciemno, Damian zdecydował się dołączyć do drużyny Tomsona i Barona.\nFani oprócz zapowiadanych koncertów liczą także na nową płytę TSA. Poprzednia – „Proceder” – ukazała się w 2004 roku.\nAndrzej Nowak damian michalski marek piekarczyk The Voice Of Poland tsa


Nowy Testament | Kleofas\nII. Cuda Jezusa. Stereotypy\n14 grudnia 2014 Andrzej Jan Nowicki\t2 komentarze\nJezus – w Ewangelii według świętego Marka – jawi nam się przede wszystkim jako egzorcysta. Za pomocą krótkich i stanowczych rozkazów potrafi On, przy aplauzie zdumionej publiczności, doprowadzić do spektakularnego wypędzenia demona z pacjenta. Swoje egzorcyzmy sprawuje w synagogach, na publicznych placach i – według ewangelistów – nie brakuje dla nich świadków naocznych. W synagodze w Kafarnaum zdumiewali się wszyscy (Mk 1, 27), po uzdrowieniu „opętanego” epileptyka zdumiewali się wszyscy nad wielkością Boga (Łk 9, 43). Mało tego, Jezus jest nie tylko uznanym zaklinaczem demonów, ale i cudotwórcą potrafiącym uleczyć, właściwie, z każdej choroby. Swoich uzdrowień nie ukrywa, a dzieją się one, nawet w synagodze, na oczach tłumów (Mk 3, 1-6). To nie koniec, Jezus potrafi wskrzeszać zmarłych, również w sposób spektakularny, do tego stopnia, że o wskrzeszeniu – przynajmniej u świętego Jana – wie cała Jerozolima (J 12, 17-19). Nazarejczyk wyprzedza wszystkich cudotwórców, ponieważ potrafi – niczym magik wyciągający z pustego kapelusza królika – „wyczarować” pożywienie dla pięciu tysięcy osób (Mateusz doda: bez kobiet i dzieci), które przecież są świadkami niebywałego cudu. To procentowo znaczna część mieszkańców Galilei (zob. Mk 6, 35-44; Mt 14, 15-21; Łk 9, 11-17; J 6, 1-13; i jeszcze raz: zob. Mk 8, 1-10; Mt 15, 32-39). Jezus uzdrawia wszystkich, którzy za nim idą (Mt 12, 15): nawet urzędnika Antypasa (J 4, 43-54) czy setnika rzymskiego (Mt 8, 5-13; Łk 7, 1-10). Bez problemu zaklina burzę, deszcze i wiatry (Mk 4, 35-41; Mt 8, 23-27; Łk 8, 22-25), chodzi po wodzie (Mk 6, 45-52; Mt 14, 22-27; J 6, 16-21), potrafi sprawić, że ryba ma w pyszczku pieniążka (ponieważ potrzebuje go z Piotrem na podatek) (Mt 17, 24-27), a w przerwach hurtowo uzdrawia trędowatych, dziesiątkami (Łk 17, 11-19). Dzieje się to w kraju, który, w ówczesnych czasach, słynie z wielkiego szacunku dla Pism Świętych i procentowo posiada bardzo mały – w porównaniu do innych prowincji Imperium Rzymskiego – odsetek analfabetów. W kraju, którego symbolem staną się w XX wieku manuskrypty z Qumran. W Galilei i Judei istnieje ogromna liczba uczonych w Piśmie, a zapewne umieli pisać również uzdrawiani przez Jezusa urzędnicy, celnicy i setnik rzymski. Wielu z uzdrowionych przez Jezusa zostało, po Jego śmierci, chrześcijanami – powinni więc pozostawić mnóstwo pisanych świadectw Jego działalności cudotwórczej. Historycy żydowscy również musieli skonstatować fakt, że jeszcze długo po Jezusie trędowatego i opętanego można było ze świecą szukać. Skoro historyk żydowski, Józef Flawiusz, opisał zgromadzenie 400 osób pod wodzą proroka Teudasa (Ant 20, 97-98), to zapewne wiele miejsca musiał poświęcić pięciu tysiącom ucztujących w Galilei, pod przewodnictwem proroka Jezusa. A już na pewno, niejaki Justus z Tyberiady, krajan Jezusa (Galilejczyk) i prawie Jego rówieśnik, autor Historii wojny żydowskiej, Kroniki królów żydowskich oraz Komentarzy do Pisma, wspomniał swojego sławnego rodaka-cudotwórcę. Filon z Aleksandrii, żyjący prawie współcześnie z Jezusem (ok. 20 r. przed Chr.-50 r. po Chr.), któremu zawdzięczamy dokładny opis i charakterystykę Piłata, na pewno nie zapomniał wzmiankować o cudach Jezusa, a już na pewno, cokolwiek, wspomniał o cudach Jezusa Paweł z Tarsu lub też jego uczniowie (deutero i tritopaweł). Nic z tych rzeczy. Totalna klęska! Żadna z tych osób nie wspomina przedpaschalnej cudotwórczej działalności Jezusa. Co prawda, pisma Justusa z Tyberiady zaginęły, ale w IX wieku istniały jeszcze odpisy jego dzieł; czytał je Focjusz, patriarcha Konstantynopola. Był niezwykle zaskoczony faktem, że Justus z Tyberiady ani słowem nie wspomina Jezusa, ani też Jego cudów. Stajemy, historycznie rzecz ujmując, przed nie lada dylematem: albo cudów Jezusa nie było, albo zostały one wyolbrzymione do tak wielkich rozmiarów przez późniejszych redaktorów opowieści o Jezusie. Większość badaczy opowiada się za drugą opcją: Jezus był wędrownym egzorcystą, a w późniejszej, popaschalnej rzeczywistości Jego cuda uległy wyolbrzymieniu, dodano do nich wiele mitologicznych wątków i przetworzono je na potrzeby gmin chrześcijańskich. Taki jest szeroki consensus, podważany jedynie przez protestantów-fundamentalistów, którzy mocno obstają za historycznością wszystkich cudów Jezusa. Wynika to jednak z innych przyczyn niż te, o których wspomnieliśmy. Chrześcijanie ci, mocno obstają przy literalnym natchnieniu Pisma Świętego, eliminują oni z niego czynnik ludzki. W ich ujęciu nie mogło być ewolucji biologicznej, musiał być potop, a Bóg postąpił słusznie każąc zabijać kobiety i dzieci Izraelitom, gdy – pod wodzą Jozuego i innych – podbijano Kanaan. Dyskusja z nimi nie ma większego sensu i jest niepotrzebną stratą czasu. Protestancką zasadę Sola Scriptura doprowadzili oni do absurdu, ale i kompromitacji. Twierdzą oni, że jedynie Pismo może wyjaśniać Pismo, i tak je objaśniali, że doprowadzili do powstania ponad pięciuset sekt, które wciąż dzielą się i prątkują w nowe. Ta zasada musi, w konsekwencji, prowadzić do upadku, którego, mimowolnie, jesteśmy już obecnie świadkami. Jednak pewne poglądy, które oni promują, przedostały się z ich zamkniętego świata i doprowadziły do powstania pewnych błędnych wyobrażeń, które wydają się podzielać nie tylko fundamentaliści, ale również niefundamentalistyczni egzegeci katoliccy, prawosławni i protestanccy. Tymi mitami, wokół mitów, musimy chwilowo się zająć zanim przejdziemy do historycznego Jezusa. Celem naszych rozważań jest ustalenie powodów egzorcystycznych poczynań charyzmatyka z Galilei.\nJEZUS POPRZEZ CUDA POTWIERDZAŁ SWOJE BOSKIE ROSZCZENIA\nBardzo często, praktycznie nagminnie, egzegeci protestanccy wykorzystują opisy cudów Jezusa do udowadniania, że Nazarejczyk poprzez nie chciał przekazać ideę swojej równości z Ojcem. Wychodzą oni z następujących założeń:\n1. Tylko Bóg może odpuszczać grzechy (Wj 34, 6-7; Lb 14, 19-20; 1Krl 8,31-34; Am 7,2; Dn 9,19; Jr 5,1.7; 31,34; 33,8; 36,3; 50, 20). Jezus odpuszcza grzechy. Wniosek: Jezus jest Bogiem (Mk 2, 1-12).\n2. Cudotwórcy żydowscy posługiwali się modlitwą, by sprawić cud. Jezus nie modli się, a rozkazuje (nakazuje). Wniosek: Jezus jest Bogiem.\n3. Żydowscy cudotwórcy uzdrawiali w Imię Boże. Uzdrowiciele wczesnochrześcijańscy uzdrawiali w imię Jezusa. Wniosek: Uzdrowiciele wierzyli, że Jezus jest Bogiem.\n1. JEZUS ODPUSZCZA GRZECHY\nW jednej z perykop Markowych – do której przyjdzie jeszcze nam wielokrotnie wracać – rzeczywiście spotykamy się z opisem, który nosi na sobie znamiona przypowieści, której trajektoria biegnie od historycznego Jezusa. Zarówno opis dachu – który można było rozebrać – jak i miejsce zajścia (Kafarnaum), a także wiele innych czynników, świadczy o tym, że takowe zdarzenie rzeczywiście przytrafiło się Nazarejczykowi. Skoro zdarzenie jest autentyczne, to i słowa, które padły przy uzdrowieniu, mogą – prawdopodobnie – pochodzić od historycznego Jezusa. Ta perykopa jest uznawana za autentyczną nawet przez sceptyków z Jesus Seminar. Musimy więc koniecznie się nad nią pochylić. Czy rzeczywiście, jak utrzymują fundamentaliści, tylko Bóg mógł odpuścić grzechy? Oczywiście w sensie pojęć żydowskich, a tylko takie będą nas interesować, sprawcą odpuszczenia grzechu jest YHWH, niemniej jednak, na ziemi, odpuszczać grzechy mógł np. kapłan w Świątyni w Jerozolimie. Bóg więc dał niektórym ludziom moc odpuszczania grzechów poprzez pewien rytuał związany z czynnościami kultowymi. W czasach Jezusa, a te nas najbardziej interesują, pojawił się Jan Chrzciciel, który za pomocą zanurzenia w Jordanie odpuszczał żydowskim pokutnikom grzechy, z pominięciem ofiar świątynnych. Sam fakt uzdrowienia był, przez Żydów, traktowany jako odpuszczenie grzechów:\nSłowa m[o]dlitwy, którą odmawiał Nabonid, król [babi]loński, [wielki] król, [gdy został porażony] złą chorobą, z dekretu B[og]a, w Teiman. [Ja, Nabonid, złą chorobą] byłem porażony przez siedem lat i byłem niepodobny [do człowieka. Modliłem się wówczas do Najwyższego Boga] i pewien egzorcysta odpuścił mi moje grzechy. Był to Ży[d] ze [społeczności deportowanych. Powiedział mi:] Rozgłoś i opisz to, aby uczynić zaszczyt i [wielki honor] imieniu [Najwyższego] B[oga. I tak napisałem:] Byłem porażony z[łą] chorobą w Teiman [z dekretu Najwyzszego Boga] przez siedem lat. Modliłem si[ę do wszystkich] bogów ze srebra, złota, [brązu, żelaza,] drewna, kamienia, gliny, gdyż są[dziłem,] że bogowie c[i…] […] ich […] (4Q 242 frag. 1 – 3, 1 – 9).\nChoroba jest tu wyraźnie powiązana z winą Nabonida, a jej uleczenie – jest w rzeczywistości rozgrzeszeniem, którego udziela egzorcysta. Podobnie idee, będą obecne u Jezusa z Nazaretu, gdzie niesłusznie – przez małomiasteczkowych uczonych w Piśmie i współczesnych fundamentalistów – zostały uznane za wkraczanie w kompetencje Boga (Mk 2, 1 – 12). Odpuszczenie grzechów zatem nie jest bluźnierstwem, ponieważ wiąże się z uzdrowieniem. Jezus rozumiał zatem działanie uzdrowiciela, bardzo podobnie, jak autor pisma qumrańskiego. Część chrześcijańskich egzegetów twierdzi, że Jezus w tym fragmencie przypisał sobie pewne prerogatywy zastrzeżone dla samego Boga. Ostatnio jednak, egzegeci, zachowują trochę więcej powściągliwości komentując ten apoftegmat. Prof. Joachim Gnilka, w stylu już wyraźnie stonowanym, pisze: „Synu odpuszczają ci się twoje grzechy” (w.5). Sformułowanie tego zdania w stronie biernej określa sposób Bożego działania. Bóg odpuszcza grzechy przez pośrednictwo Jezusa (J. Gnilka, Jezus z Nazaretu, Kraków 2005, s. 144). O wiele ostrzej zaakcentował to autor z Qumran, który sekwencje odpuszczenia grzechów umieścił w pierwszej osobie. I tu warto przywołać cytat J. Neusnera, wraz z wnioskami Sieradzana:\n`„Jeżeli ktoś wierzy, na przykład, że jakiś święty rytuał, wykonany właściwie w odpowiednim duchu, spowoduje naturalny skutek, to nie jesteśmy w stanie – i ja też nie upieram się, że koniecznie należy od tego zacząć – odróżnić kultu świątynnego od prywatnego hokus – pokus miejscowego czarownika. Jeśli modlitwy nie sposób odróżnić od inkantacji, a rytuału od uroku, czarostwa czy czarnoksięstwa, to religii nie można oddzielić od magii”. Zdaniem Neusnera, magia przenika całą religijną tradycję żydowską. Podkreślił, że w praktyce nie tylko trudno odróżnić magię od religii, ale także magię od cudu… W związku z tym Neusner utrzymuje, że w praktyce różnice pomiędzy magiem a rabinem były czysto teoretyczne… Tutaj pojawia się pytanie, na jakiej podstawie główny nurt judaizmu jednych uznawał za cudotwórców, innych zaś za magów; jednych czcił jak proroków, innych wyklinał i potępiał? Dlaczego Eliezer ben Hyrcanus, który jak prorocy biblijni był prekognitą i cudotwórcą został wyklęty? Skoro biblijny Samuel sprowadzał modlitwą deszcz i burzę z piorunami (l Sm 12, 17 – 18), Eliasz panował nad deszczem (1 Krl 17, 1) i sprowadzał go, modląc się z głową trzymaną między kolanami (18, 41 – 45), to czy żydowskich zaklinaczy deszczu, którzy modlitwą powodowali jego opady: Choniego (I w. p. n. e.) i Chaninę ben Dosę (I w. n. e.), wnuków Choniego: abbę Hilkiasza i Hanana ha-Nehbę (I w. p. n. e. – I w. n. e.) oraz Eliezara ben Hyrcanusa , rabbiego Akibę (I – II w. n. e.), Judę zwanego Księciem i Jozuego ben Lewi (III w. n. e. ) należy zaliczyć do ludzi praktykujących magię czy religię? Czy Eleazar zwany Egzorcystą (I w. n. e.), który w obecności cesarza Wespazjana uwalniał ludzi od demonów, przykładając do nosa opętanego „pierścień, pod którego pieczęcią znajdował się jeden z korzeni określonych przez Salomona”, dzięki czemu wyciągał demona z ciała przez nos, był magiem czy egzorcystą. Kim był Rabban Gamaliel II, który – jak Mojżesz i Jezus – modlitwą uciszał morze? Czy rabina Johanana ben Zakkaia (I w. n. e.), który – jak afrykański czarownik – chcąc wypędzić, demona szaleństwa, okadził opętanego dymem z korzonków i spryskiwał wodą, należy uznać za przedstawiciela rabinicznego judaizmu, od czasu do czasu wykonującego rytuały magiczne, czy za maga w pełnym tego słowa znaczeniu? Czy Symeon ben Jochai (II w.), który podobno dysponował umiejętnością zabijania siłą wzroku, był narzędziem gniewu Jahwe czy zwykłym ,,czarnym” magiem?`(J. Sieradzan, Kilka słów na temat magii żydowskiej, 2005, s. 6, 13).\nNależy zdecydowanie stwierdzić, że obserwatorzy cudu Jezusa zinterpretowali całkowicie poprawnie Jego działanie w relacji do Bóstwa – w przeciwieństwie do uczonych w Piśmie i współczesnych fundamentalistów. A gdy to ujrzały tłumy – przekonująco relacjonuje Mateusz – przelękły się i uwielbiły Boga, który dał ludziom taką moc (Mt 9, 8). Moc, którą posiadł Jezus, pochodziła od Boga, co zgodnie potwierdza tradycja żydowska i synoptyczna. Ciekawa, w tym wszystkim, jest zupełnie inna kwestia: Dlaczego udało się, w tradycji żydowskiej, zrabinizować charyzmatyków, tj. np.: Choniego czy Chaninę, a Jezusa nie? Wydaje się, że bardzo wczesny trend zmierzający do deifikacji Jezusa, który uległ gwałtownemu przyspieszeniu – po Pawłowym oderwaniu się od jerozolimskiej macierzy – nie pozwolił rabinom na włączenie Jezusa w nurt własnej tradycji, wręcz przeciwnie, stał się On w niej: apostatą i szarlatanem.\n2. JEZUS ROZKAZUJE\nW chrześcijańskiej chrystologii cuda są interpretowane jak pośrednie wskazówki, w których Jezus miał ukazywać swoje Bóstwo. Dla egzegetów takimi wskazówkami są: uzdrawiania i wskrzeszania zmarłych samym słowem, rozkazywanie siłom natury, brak modlitwy i uzdrowienia uczniów w imię Jezusa. Te poszlaki mają wskazywać, że Jezus, w zawoalowany sposób, pokazuje swoim uczniom swoją bosko – ludzką naturę, którą dopiero pojmą po Jego śmierci. Tradycja żydowska – według nich – ukazywała najpierw prośbę do Boga (modlitwa, inwokacja), a dopiero potem następował cud; Nazarejczyk pomijając te elementy, chciał swoim uczniom dać do zrozumienia, że jest kimś więcej niż człowiekiem. Egzegeci chrześcijańscy wskazują tu na kryterium nieciągłości: Eliasz modli się intensywnie o sprowadzenie deszczu (1 Krl 18, 42), a Jezus samym słowem ucisza burzę (Mk 4, 39); Jezus wypędza samym słowem demony (Mk 1, 25), a Jego uczniowie robią to tylko w Jego imieniu (Dz 19, 13); Eliasz przed uzdrowieniem modlił się, Jezus uzdrawia bez modlitwy, a uczniowie robią to w Jego imieniu (Mk 1, 41; Dz 3, 6). W kontekście naszych poprzednich ustaleń byłoby istnym nieprawdopodobieństwem przypuszczać, że Jezus chciałby w pośredni sposób wchodzić w kompetencje i zakres działania YHWH. Byłoby to sprzeczne z tym, co nauczał (zob. Mk 10, 17 – 18; 13, 32), o relacji pomiędzy Nim a Bogiem.\nRozstrzygnięcie tego problemu siłą rzeczy musi nas skierować ku opisom działań żydowskich cudotwórców; jeśli oni postępowaliby podobnie, to oznaczałoby, że cała wyjściowa argumentacja chrześcijańskich egzegetów upada. Dlaczego? Metoda porównawcza będzie bowiem dotyczyć cudotwórców judaizmu rabinicznego wyrosłych z faryzeizmu, który do dziś stoi na stanowisku ścisłego monoteizmu. Jeśli jakiś rabin uzdrawiał w podobny sposób do Jezusa tzn., że za tymi Jego działaniami, nie kryła się jakaś chęć zakamuflowanego działania, lecz było to „normalne” postępowanie charakteryzujące starożytnych żydowskich cudotwórców. Co więcej, takie porównanie, pomoże wydobyć też właściwy kontekst oraz ukaże, że cuda nie charakteryzują tylko Nazarejczyka, ale szereg postaci przed Jezusem, Jemu współczesnych oraz występujących po Jego śmierci. W analizie tej nie będziemy rozstrzygać, czy w tych wydarzeniach jest jakieś jądro prawdy, albowiem w tym momencie chodzi o ukazanie prawdziwych intencji żydowskich wyznawców Jezusa układających te anegdoty, zanim trafiły one do Ewangelii Galilejskiej [Q] czy też Ewangelii według świętego Marka.\nGdy pewnego dnia zerwała się burza, która groziła zatopieniem łodzi, Jezus przerwał ją w następujący sposób:\nUmilknij! Ucisz się! (Mk 4, 39).\nCudotwórca rabbi Chijja, który był współczesnym Judzie ha – Nasi (ur. ok. 135 r. po Chr.), został sprowadzony przez niego wraz z synami, aby, zaczynając od różnych sekwencji, spowodować wskrzeszenie zmarłych. Jednak przed tym musieli oni zapanować nad żywiołami:\nWtedy Rabbi (Juda ha – Nasi) zarządził post i kazał sprowadzić rabbiego Chijję i jego synów. Wówczas rzekli: – „Niech zawieje wiatr!” – i zawiał wiatr. Następnie powiedzieli: – „Niech spadnie deszcz!” – i spadł deszcz (Bawa Mecyja 85b).\nWypowiedzi Chijji i synów wyrażane są w trybie rozkazującym i powodują natychmiastowe skutki.\nChijja również leczył poprzez dotyk rąk; tłumaczono to obecnością ducha Eliasza:\nNadszedł Eliasz pod postacią wielkiego rabbiego Chijji i zjawił się u rabbana Jehudy ha – Nasi. Położył mu rękę na szczękach, a ten został uleczony z bólu zębów, który trapił go od wielu lat.\nByło to powodem nabożnej czci Jehudy ha – Nasi wobec Chijji, którego uważał za wcielenie Eliasza:\nZrozumiał Rabbi ( Jehuda ha – Nasi ), że to był Eliasz, niech będzie wspominany na dobre, który mu się ukazał i od tej chwili zaczął się do niego odnosić z wielką czcią. Rzekł też swoim uczniom, aby wprowadzali go zawsze przed sobą. Wtedy zapytał rabbi Jose, syn rabbiego Iszmaela:\n– „Czy ma iść także przede mną?”\n– „Broń Boże, nie należy tak czynić w Izraelu. Rabbi Wielki Chijja ma iść przodem przed innymi, ale przed nim ma iść rabbi Iszmael, syn rabbiego Jose” (Kelaim 89, 3).\nCześć dla cudotwórcy nie mogła naruszyć zasad starszeństwa i porządku. Wielki Chijja musiał ustąpić miejsca rabbiemu Iszmaelowi.\nTannaita rabbi Pinchas ben Jair (druga połowa II w. po Chr.), był uznawany za świętego męża, którego Bóg obdarzył darem możliwości czynienia cudów. Gdy pewnego dnia udawał się w drogę, by wykupić kilku niewolników z niewoli, na swej drodze spotkał wielką rzekę. Gdy rzeka na pierwsze wezwanie nie chciała się rozdzielić, Pinchas rzekł:\n„Jeśli się nie rozdzielisz i mnie nie przepuścisz, to rozkazuję ci, abyś straciła wszelkie wody i aby te nigdy nie płynęły twym korytem”. Wtedy wody rzeki się rozdzieliły. W pobliżu był rolnik z ładunkiem pszenicy i on, także chciał dostać się na drugą stronę, wtedy Pinchas jeszcze raz powiedział: „Rozdziel się także dla niego”.\nRzeka po raz kolejny się rozdziela. To wszystko powtarza się i w trzecim przypadku, gdy prosi o cud, Pinchasa, Arab-koczownik.\n„Rozdziel się także dla niego, aby nie powiedział, że pomagamy tylko swoim i aby zobaczył, że udzielamy pomocy tym, którzy nam towarzyszą”. Wtedy rzeka rozdzieliła się także dla niego i jak oni przeszedł suchą nogą jej koryto.\nTaumaturg pomaga nawet proszącym go nie–Żydom; Arab może doświadczyć niesamowitego cudu.\nRaw Josef, gdy dowiedział się o tych zjawiskach, przyrównał Pinchasa do Mojżesza!\nSłysząc te słowa Raw Josef rzekł z podziwem: – „Jakże wielka jest radość z tego człowieka. Jest on jak Mojżesz i jego sześćdziesiąt tysięcy mężów, którym przewodził” (jDemaj 81).\nCudotwórcy są porównywani do Eliasza i Mojżesza, ale nie do jakichś istot boskich. W każdym z wypadków panują oni w sposób absolutny nad naturą i nie posługują się przy tym modlitwą. Czy ktoś może wysnuć z tego wniosek, że Pinchas ben Jair czy też rabbi Chijja to Jahwe? Przecież, największy cud, w Pismach hebrajskich, zatrzymanie słońca przez Jozuego, odbył się nie na skutek uporczywej modlitwy, ale właśnie poprzez rozkaz:\n„Słońce, zatrzymaj się w Gibeonie, A ty, księżycu, w dolinie Ajalon! ” I zatrzymało się słońce, i stanął księżyc, dopóki naród nie zemścił się na swoich nieprzyjaciołach (Jz 10, 12-13).\nSam Jezus wskazywał, że, w niektórych wypadkach, sama inkantacja może nie przynieść efektów i wtedy należy sięgnąć po modlitwę:\nUczniowie jego pytali go na osobności: Dlaczego to my nie mogliśmy go (ducha niemego) wygnać? I rzekł im: Ten rodzaj w żaden sposób wyjść nie może, jak tylko przez modlitwę (Mk 9, 28–29).\nA zatem w większości wypadków wystarczyło samo polecenie. Tak stało się w domu cesarskim – do którego przyszli rabbi Szymon, rabbi Eleazer oraz rabbi Jose – gdzie zastosowano identyczną formułę rozkazującą, jaką stosował Jezus wobec demonów (II w. po Chr.):\n„Synu Temaliona, wyjdź! Synu Temaliona, wyjdź!” Ponieważ więc imiennie go wezwano syn Temaliona wyszedł i opuścił pałac (bMeila 17a).\nAnalogicznie postąpił Jezus:\nA Jezus zgromił go, mówiąc: Zamilknij i wyjdź z niego. A duch nieczysty, szarpnąwszy nim i zawoławszy głosem wielkim, wyszedł z niego (Mk 1,25 – 26).\nDane, którymi dysponujemy, są wystarczająca podstawą do tego, by odrzucić teorię o zakamuflowanym nauczaniu Jezusa o swoim Bóstwie, poprzez notowany przez ewangelistów fakt rozkazujących poleceń Nazarejczyka wobec wiatrów, burzy czy demonów. Z uwagi jednak na charakter źródeł – ich późną kodyfikację oraz legendarny charakter – teza musi pozostać częściowo czymś hipotetycznym, ale próby wyjaśniania tych zbieżności jedynie zwykłym zbiegiem okoliczności są nie do przyjęcia. Cuda biblijne i cuda żydowskich rabinów, w pewnych schematach, do których niewątpliwie można zaliczyć „rozkazy”, nie były interpretowane jako wchodzące w zakres mocy posiadanych przez Boga. Rozkaz czy nakaz był jakąś formą modlitwy i komunikacji z Bogiem, a nie próbą uzurpacji zakresu Jego władzy.\n3. UZDRAWIANIE W IMIĘ JEZUSA\nFundamentaliści wnoszą, że uzdrowienia i egzorcyzmy dokonywane w imię Jezusa prowadzą do wniosku, iż pierwsi Jego wyznawcy uznawali go za Boga. Eleazar – egzorcysta w imię Salomona zakazywał demonom powrotu (Ant 8, 46 – 48). Nonsensem jest wyciąganie wniosku, że egzorcyści uważali Jezus za Boga, ponieważ egzorcyzmowali w Jego imieniu; musielibyśmy przecież wtedy przyjąć, iż Eleazar uważał Salomona za Boga. Salomon w tradycji żydowskiej również uchodził za osobę, która kontrolowała demony (TestSal 1, 6; bGit 68b). W Dziejach Apostolskich jest opisana historia siedmiu synów kapłana Skewasa, którzy wykorzystują imię Jezusa w egzorcyzmach, nie wierząc w Jego misję. Czynili tak, ponieważ uważali, że wyrzucanie złych duchów – w to imię – jest po prostu skuteczne (Dz 19, 13 – 15). Następcy Jezusa wyrzucali demony w Jego imieniu, ale kontekst wskazuje, że chodziło tu raczej o skuteczność – niż o przyznawanie rangi boskiej temu imieniu:\nA niektórzy z wędrownych zaklinaczy żydowskich próbowali wzywać imienia Pana Jezusa nad tymi, którzy mieli złe duchy, mówiąc: Zaklinam was przez Jezusa, którego głosi Paweł (Dz 19, 13).\nJako że egzorcyzmowali w imię Jezusa, a nie wierzyli w Niego, nie przechytrzyli demonów:\nA odpowiadając zły duch, rzekł im: Jezusa znam i wiem kim jest Paweł, lecz wy coście za jedni? I rzucił się na nich ów człowiek, w którym był zły duch, przemógł ich i pognębił, tak iż nadzy i poranieni uciekli z owego domu (Dz 19, 14 – 16).\nOdpowiedź demona wskazuje, że ważną cechą egzorcyzmu było to czy zły duch znał daną osobę. Jezus, jako uznany egzorcysta, był wśród demonów szanowaną i wzbudzającą strach osobą, a zatem uzdrawianie w Jego imieniu poprawiało skuteczność.\nWarto wspomnieć ile problemów ze złym demonem, identyfikowanym przez Żydów z Asmodeuszem, miał anioł Rafał. Uśmiercał on bowiem kolejno siedmiu mężów niejakiej Sary. Anioł miał przyjaciela – człowieka – Tobiasza, który zakochał się w Sarze i chciał ją poślubić. Anioł wiedząc, że demon nie lubi zapachu rybiej wątroby, użył jej przeciwko niemu. Jak informuje nas Pismo:\nZapach ryby powstrzymał demona i uciekł on aż do Górnego Egiptu. A Rafał poszedł za nim, związał go tam w oka mgnieniu i unieszkodliwił go (Tb 8, 3).\nW świecie, w którym wiele chorób zarówno fizycznych, jak i psychicznych, przypisywano demonom, każdy sposób walki z nimi wydawał się usprawiedliwiony: czy był to zapach korzeni, czy wątroby rybiej, czy też było to czynione w imię Salomona, czy w imię Jezusa – liczyła się nade wszystko skuteczność.\nPowołanie się na osobę, która była umiłowana Bogu i słynęła z cudów, poprawiało efektywność zalecenia lub prośby:\nW owym czasie znajdowało się na morzu sześćdziesięciu żeglarzy. Nagle zerwała się wielka nawałnica i groziło im zatopienie. Wtedy oni zaczęli się modlić i wołać do niebios: – „Boże Elazara, zmiłuj się nad nami!” Zaledwie wyrzekli te słowa, gdy wzburzone morze się uspokoiło (Bawa Mecyja 84a; Kohelet Rabba 11).\nRabbi Elazar, syn Szymona ben Jochaja, uczony i wielki cudotwórca żydowski (II w. po Chr.) został przywołany przez żeglarzy w ich prośbie, ponieważ uważano, że jest on w szczególnych relacjach z Bogiem. Kontekst żydowski wskazuje, że nie można na tej podstawie wyciągać zbyt daleko idących wniosków. Egzorcyzmy sprawowane w czyimś imieniu – np. Jezusa, Salomona lub Elazara – nie czyniły z nich bogów, choć niewątpliwie są świadectwem głębokiego szacunku, jakim w niektórych środowiskach żydowskich darzono te osoby.\nJeśli chodzi o bezpośrednich następców Jezusa, to bardzo często oni stosowali formułę uzdrowień „w imię Jezusa”, ale czasami obywali się bez niej. Tak było w przypadku wskrzeszenia Tabity, kiedy Piotr, po modlitwie, zwrócił się do ciała:\nTabito wstań! Ona zaś otworzyła oczy swoje i, ujrzawszy Piotra, usiadła (Dz 10, 40).\nUzdrawiano również i bez modlitwy:\nA był w Listrze pewien człowiek chory na bezwład nóg […]. Odezwał się (Paweł) donośnym głosem: Stań prosto na nogach swoich! I zerwał się i chodził (Dz 14, 8. 10).\nPrzez to, że cud zdarzył się w Listrze, wśród pogan, wzięto Pawła za boga, jednak, jak wskazują przytoczone przeze mnie przykłady, w środowisku żydowskim przyrównano by Pawła raczej do Eliasza lub Mojżesza, a nie YHWH (Dz 14, 11).\nWydaje się, że budowanie wysokiej chrystologii, na podstawie opisów cudów przez synoptyków, nie ma „dobrych” historycznie fundamentów. Należy uznać bezzasadność takiej postawy w świetle zgromadzonego przez nas żydowskiego materiału faktograficznego. Jednak pewne rzeczy wymagają wielu dopowiedzeń. Jezus wyrwał się z ram charyzmatycznego, preortodoksyjnego judaizmu i nie został zrabinizowany. Przerósł pod wieloma względami galilejskich – współczesnych Mu – cudotwórców. W następnej sekcji musimy poszukać odpowiedzi, dlaczego właśnie tak się stało? Dlaczego Jezus uznał, że powinien zająć się uzdrawianiem za pomocą cudu? Jakie czynniki Go do tego skłoniły i co chciał przez to powiedzieć?\ncuda JezusaNowy Testamentżydowscy cudotwórcy\nPosłowie: Bóstwo i preegzystencja Jezusa w świetle badań NT Wrighta i fragmentu 1 Kor 10, 1 – 13\n13 lipca 2014 Andrzej Jan Nowicki\t1 komentarz\nKto czytał listy św. Pawła?\nPo tym wyczerpującym studium ks. Piskorskiego warto zatrzymać się na jego słowach, które wyróżniłem w drugiej części kolorem zielonym, a dotyczyły one adresatów Listu do Koryntian i ich rozumienia passusów Pawłowych. Otóż w rozważaniach na temat odbioru chrystologii św. Pawła nie można wykluczać z niej odbiorcy. Apostoł nie pisał pamiętników, lecz listy, które miały swojego adresata i to on miał odpowiednio zinterpretować jego słowa. Kim zatem byli adresaci Listów do Koryntian?\nPrzypatrzcie się zatem sobie, bracia, kim jesteście według powołania waszego, że niewielu jest między wami mądrych według ciała, niewielu możnych, niewielu wysokiego rodu (1 Kor 1, 26).\nŚw. Paweł pisze do gminy złożonej w większości z analfabetów, którym ktoś, kto nim nie był, odczytywał na zebraniu liturgicznym jego list. Idźmy dalej tym tropem, gdyż jest on niezwykle istotny dla każdego, kto tak naprawdę chciałby poprawnie odczytać, co kryje się za słowami św. Pawła, albowiem niemal automatycznie nasuwa się pytanie: Jaką ci ludzie mieli możliwość intelektualną do przeprowadzania tak czasochłonnych analiz, jakie zaproponował prof. J. D. G. Dunn? W starożytności nie był dostępny zbiór świętych ksiąg w jednym tomie. Jak wiadomo, kodeks wszedł do użycia dopiero na początku V wieku, a wcześniej posługiwano się bardzo kłopotliwymi zwojami. Jaki księgozbiór pism żydowskich posiadała gmina w Koryncie? Czy było to kilka papirusów z Psalmami i fragmentami Księgi Izajasza? Teksty te, w owym czasie, nie były przecież podzielone na rozdziały i wersety, aby można było swobodnie się poruszać po korpusie Pism Świętych, jak to jest w czasie obecnym. Apostoł jako były faryzeusz – gorliwy, znał teksty greckie Biblii Hebrajskiej na pamięć, gdyż taką technikę nauki preferowano wtedy w tym środowisku. A co z mieszkańcami Koryntu, z których większość nawróciła się dopiero pod wpływem św. Pawła i chrześcijanami dopiero byli od paru lat? Jaka była ich znajomość Pisma i skłonność do dogłębnych analiz porównawczych? I do czego mieli zestawiać słowa swojego nauczyciela skoro nawet św. Augustyn z Hippony nigdy nie trzymał w jednym ręku całej Biblii? Dlatego też o wiele bardziej przekonująco wykłada chrystologię św. Pawła NT Wright.\nTen anglikański znawca judaizmu Drugiej Świątyni oraz wczesnego chrześcijaństwa jest konserwatywnym chrześcijaninem broniącym tradycyjnych, biblijnych poglądów na temat homoseksualizmu czy chrystologii. Ogromna erudycja i błyskotliwość jego wniosków powoduje, że liczą się z nim nawet jego zapiekli oponenci. Wracając jednak do tematu, spróbował on analizując interesujący nas fragment 1 Kor 8, 6, będący chrześcijańskim odpowiednikiem żydowskiego Szema, zinterpretować uwzględniając wszystkie relacje, które pominął prof. Dunn: nadawca⇒tekst⇒odbiorca. Nadawcą jest Żyd, reprezentujący wcześniej frakcję gorliwych, która tylko w YHWH widziała swojego Władcę, nawrócony przez objawienie Jezusa, który teraz stał się dla niego Królem – Mesjaszem. Co powtarzał wcześniej Saul nieustannie? «Pan jest naszym Bogiem, Panem jedynym» (Pwt 6, 3). Teraz przejdźmy do odbiorcy: Koryntianie zapewne znali historię nawrócenia swojego mentora, a żydowskie wyznanie wiary nie było dla nich obce. Co robi św. Paweł? Otóż wzbogaca on tradycyjne żydowskie „Szema” o nowy element: wprowadza w niego swojego Nowego Króla Władcę i Jedynego Pana Jezusa Chrystusa. Oto jak graficznie przedstawił to NT Wright, gdyż dopiero w tym zestawieniu możemy zobaczyć, jak głęboko umieścił św. Paweł Chrystusa w kulcie YHWH Boga:\nPan jest naszym Bogiem ⇔ Jeden Bóg Ojciec\nPanem jedynym ⇔ Jeden Pan – Jezus Chrystus\n(Pwt 6, 4) (1 Kor 8, 6)\nJak to komentuje NT Wright: «Stojąc przed tym zadziwiającym stwierdzeniem, można powiedzieć, że jeżeli nie byłoby wczesnych Ojców Kościoła, należałoby ich koniecznie stworzyć». Tu nie ma miejsca na jakieś spekulacje czy gdybania, „okrzyk” NT Wrighta jest właściwy i na miejscu.\nŚw. Paweł pozostając monoteistą, tworzy Szema, w którym zawiera się żydowski YHWH: Pan (Syn) Bóg (Ojciec). Tak więc św. Paweł przeciwstawił swoim adresatom, pogańskich bogów i panów, Bogu i Panu, który pozostał jedynym YHWH, ale w stosunku do tradycyjnego Szema został On poszerzony o nową Osobę: bohatera kosmicznego dramatu Jezusa Chrystusa, ale i nie tylko, rzeczywistość Boża to dla Apostoła Narodów – Bóg, Pan i Duch (zob. Ef 4, 4 – 6; 2 Kor 13, 13).\n«Lecz nie powinniśmy popełniać błędu, myśląc że Duch i Pan nie są dla niego w pewnym sensie „Bogiem”…Apostoł operuje na granicy języka i odzwierciedla to sposób używania przez niego jego własnych terminów. Im bardziej zbliżamy się do nich, tym wyraźniej odkrywamy, że widzi on w Bogu (musimy albo użyć tego słowa albo znaleźć jego odpowiednik) Trójcę. Z pewnością nie jest tryteistą; istnieje tylko jeden Bóg, jak w żydowskim monoteizmie. Na pewno nie jest też panteistą, Bóg nie jest tożsamy ze światem. Ani też nie jest deistą; Bóg nie jest kimś dalekim…Nie jest też modalistą; tych Troje jest rzeczywiście kimś różnym od siebie wzajemnie… Paweł nie rozwiązuje zagadki, w jaki sposób Bóg może być jednocześnie Trzema i Jednym. Lecz, dla niego, takie właśnie jest znaczenie słowa „Bóg”. Nawet gdy używa terminu „Bóg” na określenie pierwszego z Trzech, jest On określony w (i przez) swej bliskiej relacji pozostałymi dwoma. Stwórca jest Ojcem Jezusa i Tym, który posłał Ducha».\nStwierdzenia anglikańskiego duchownego są dla niektórych badaczy mocno kontrowersyjne. Przecież prof. G. Vermes był eksponentem tezy, w myśl której przypisanie osobowości Duchowi Świętemu, nastąpiło dopiero w późnej Ewangelii według św. Jana . Nie jest to już jednak pogląd podzielany powszechnie, i w zasadzie nie przystaje on już do najnowszych ustaleń. Formuła chrztu z Ewangelii według św. Mateusza, zredagowanej najprawdopodobniej w latach osiemdziesiątych pierwszego wieku, wymienia po Ojcu i Synu, Ducha Świętego. Didache, jeden z najstarszych dokumentów chrześcijańskich, włączony przez Kościół etiopski do kanonu Nowego Testamentu – nie bez pewnych racji – odsłania nam sposób, w jaki odbywał się chrzest w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego:\n« Co do chrztu, to udzielajcie go w taki oto sposób: Powtórzywszy najpierw wszystko powyższe, chrzcijcie w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego w wodzie żywej. Jeśli nie masz wody żywej, chrzcij w innej, jeśli nie możesz w zimnej, chrzcij w ciepłej. Jeśli brak ci jednej i drugiej, polej głowę trzy razy wodą w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego» (Didache 7, 1-3).\nNie ma żadnych wątpliwości: katechumen był zanurzany trzy razy i polewany w imieniu każdej z Osób Boga. Zwyczaj ten potwierdza Tertulian, pisząc, że wszyscy są chrzczeni trzy razy w każde pojedyncze imię Osoby (Tertulian, Przeciw Prakseaszowi 26, 9). Biorąc pod uwagę datowanie zarówno pierwszego synoptyka, jak i Didache, historyk musi stwierdzić, że w początkach, właściwie już w zarodku chrześcijaństwa, rozkwitał kult trynitarny. Następne 300 lat, to próba znalezienia odpowiedniego teologicznego języka dla pierwotnej, radosnej i twórczej, ale jednak mało precyzyjnej teologii wczesnych chrześcijan.\n1 Kor 10, 1 – 13\nWracając do zasadniczej kwestii, czyli obecności preegzystencji Jezusa Chrystusa w pismach protopawłowych. Chciałbym, na zakończenie, przypomnieć o kontrowersyjnym świadectwie, obecności tej idei z rozdziału 10 – tego 1 Kor. Przypomnę teraz brzmienie najważniejszych dla naszych rozważań części tego passusu:\n«I wszyscy w Mojżesza zostali ochrzczeni w obłoku i w morzu; wszyscy też jedli ten sam pokarm duchowy; i wszyscy pili ten sam duchowy napój. Pili bowiem ze skały duchowej, która szła za nimi. A tą skałą był Chrystus (…) I nie wystawiajmy na próbę Chrystusa, jak niektórzy z nich wystawiali i poginęli od wężów» (1 Kor 10, 2 – 4. 9; Uwspółcześniona Biblia Gdańska).\nWydawać by się mogło, przynajmniej wstępnie, że tekst ten musi się odnosić do preegzystencji Jezusa. Jednak część biblistów przekonuje, że ustęp ten w rzeczywistości o tym nie mówi. Według nich Nazarejczyk swój tytuł Chrystus-Mesjasz zawdzięcza obrzędowi chrztu, którego doświadczył nad Jordanem, a zatem św. Paweł nie mógł tak Go nazywać, opisując rzeczywistość sprzed tego zdarzenia. W przypadku w. 9, w innych lekcjach, które honoruje zarówno Biblia Warszawska, jak i Biblia Tysiąclecia, mamy zamiast «Chrystusa», tytuł «Pan», a to już może sugerować, iż Apostoł miał na myśli Boga Ojca.\nPierwsza z tych przeciwności, nie jest wskazywana przez uznanych biblistów, pojawia się ona głównie jako argument w dyskusjach paranaukowych, niemniej jednak ze względu na jej popularność postanowiłem krótko się do niej odnieść. W listach protopawłowych pojawia się określenie «Chrystus» 270 razy. Przy czym, co warto odnotować, pojawia się ono wielokrotnie, samodzielnie, bez imienia Jezus. Badacze uważają, że tytuł ten tak upowszechnił się w listach Pawłowych, że stał się Jego drugim imieniem. By unaocznić bezsens tego (pseudo)argumentu wystarczy zastosować analogiczne rozumowanie odnośnie do tytułu «Pan». Pomimo że św. Paweł opisał nadanie Jezusowi godności «Pana» dopiero po zmartwychwstaniu (Flp 2, 9 – 11), to nie przeszkodziło mu to w swoich listach określać Go tak, gdy odnosił się do Jego działalności przedpaschalnej (1 Tes 2, 15) . Podobnie i w pismach św. Łukasza: Kefas, stwierdza w Dziejach Apostolskich, że Jezus został uczyniony Chrystusem dopiero po zmartwychwstaniu (Dz 2, 36), ale nie przeszkadzało mu to w tytułowaniu Go w ten sposób w rzeczywistości przedpaschalnej (Łk 9, 20). Przecież i w dzisiejszych czasach pisarz opisując życie np. Chopina, może sformułować zdanie: Muzyk w okresie niemowlęcym przeszedł szereg groźnych chorób. Zapewne będąc niemowlakiem Chopin nie grał, ani też nie tworzył, co nie oznacza, że biograf nie może takiego zdania zbudować. Tym bardziej że w listach protopawłowych «Chrystus» jest określeniem tylko i wyłącznie Jezusa. Apostoł nie ryzykował możliwości jakiejkolwiek pomyłki identyfikacyjnej u odbiorcy. Autor Listu do Hebrajczyków mógł zastosować wobec patriarchy imię Abraham, chociaż w trakcie spotkania z Melchizedekiem, jak informuje nas Księga Rodzaju, był to jeszcze Abram (por. Hbr 7, 1 – 2; Rdz 14, 19). Tak samo mógł postępować św. Paweł w przypadku tytułu «Chrystus».\nW tekstach Biblii Hebrajskiej nie spotykamy się z wędrującą skałą. Motyw ten odnajdujemy w tradycji żydowskiej, która św. Pawłowi jako faryzeuszowi była doskonale znana:\n„To jest studnia, o której Bóg powiedział Moszemu: Zbierz lud, a dam im wodę. Wtedy Jisrael zaśpiewał tę pieśń: »Wzbierz studnio« – śpiewali do niej. »[To] studnia wykopana przez książęta [Moszego i Aharona], wyżłobiona przez szlachetnych ludu, wyrzeźbiona ich laskami. Od pustyni [otrzymali oni studnię] jako dar [i przez cały czas studnia] szła z nimi od strumieni do strumieni, [wspięła się na] wzniesienia, a ze wzniesień [zeszła] do nizin w krainie Moawu, koło szczytu wzgórza, z którego [z dala] prześwieca pustkowie«”. (Bemidbar [Księga Liczb] 21:16-20).\nNawiązując do tej symboliki św. Paweł tworzy alegorię: skałą jest Chrystus. Wykorzystanie toposu «skały» w świetle analiz, które przeprowadził prof. Hurtado, siłą rzeczy musiało prowadzić czytelników i słuchaczy do konstatacji, że Chrystus miał swój udział jako preegzystujący osobowy byt w wędrówce Izraelitów do Ziemi Obiecanej. Symboliczność w semickiej kulturze nie eliminowała możliwości odniesienia jej do rzeczywistych zdarzeń. Przytaczanie na udowodnienie tej tezy, przykładów z literatury żydowskiej i Nowego Testamentu byłoby zbędną czynnością, gdyż każdy czytelnik Biblii zna ich wręcz nieskończoną liczbę.\nPotwierdzeniem poprzednich wniosków powinien być w. 9, gdzie już bez zastosowania symboliki św. Paweł stwierdza, że Izraelici na pustyni wystawili na próbę Chrystusa, a następnie zostali ukarani plagą wężów. W Torze wystawianym na pokuszenie i karającym był YHWH:\nZesłał więc Jahwe na lud węże o jadzie palącym, które kąsały ludzi, tak że wielka liczba Izraelitów zmarła (Lb 21, 6; BT).\nŚw. Paweł niejednokrotnie utożsamiał YHWH z Jezusem w swoich listach (np. Rz 10, 13=Jl 2, 32; 1 Kor 2, 16=Iz 40, 13) – mógł to uczynić także i tym razem.\nW Septuagincie Tetragram został zastąpiony przez jego grecki zamiennik: «KYRIOS»:\nWtedy Pan wysłał jadowite węże do ludu. Kąsały one lud. I zmarło bardzo wielu synów Izraela (Lb 21, 6; LXX przeł. Remigiusz Popowski).\nW niektórych wariantach tekstowych 1 Kor 10, 9, zamiast tytułu «Chrystus», pojawia się «Pan» lub «Bóg». Która z tych trzech lekcji jest najbardziej prawdopodobna? Wybitny biblista Bruce M. Metzger komentuje to następująco:\nThe reading that best explains the origin of the others is CHRISTON, attested by the oldest Greek manuscript (P46) as well as by a wide diversity of early patristic and versional witnesses (Irenaeus in Gaul, Ephraem in Edessa, Clement in Alexandria, Origen in Palestine, as well as by the Old Latin, the Vulgate, Syriac, Sahidic and Bohairic). The difficulty of explaining how the ancient Israelites in the wilderness could have tempted Christ prompted some copyists to substitute either the ambiguous KYRION or the unobjectionable THEON. Paul’s reference to Christ here is analogous to that in ver.4\nLekcja, w której występuje tytuł «Chrystus» ma zatem potwierdzenie w najstarszym odpisie 1 Kor (manuskrypt P 46) oraz w cytatach z wczesnych ojców Kościoła. Co ważne, Nestle – Aland, lekcje z «Panem» lub «Bogiem» umieszcza w przypisie, a nie w tekście podstawowym. Wydaje się również, że przyznanie pierwszeństwa lekcji «Chrystus» w kontekście całości 1 Kor jest logicznym i poprawnym rozwiązaniem.\nKompozycyjnie można to przedstawić następująco:\n1. Chrystus jako Skała prowadzi Lud Izraela do Ziemi Obiecanej (1 Kor 10, 4) ⇔ Chrystus jako Chleb i Wino prowadzi Nowy Lud Boży do czasów paruzji i ustanowienia Królestwa Bożego (doskonałej Ziemi Obiecanej) (1 Kor 11, 22).\n2. Lud Izraela grzeszy wobec Chrystusa, Ten zsyła węże, które powodują śmierć (1 Kor 10, 9) ⇔Nowy Lud Boży grzeszy wobec Chrystusa, Ten zsyła choroby i śmierć (1 Kor 11, 29 – 32).\nChociaż omawiając w. 9, nie można być apodyktycznym w przyznawaniu pierwszeństwa lekcji «Chrystus», to biorąc pod uwagę kryteria wewnętrzne, świadectwa zewnętrzne oraz – co warto jeszcze raz przypomnieć – wsparcie w postaci najstarszego odpisu tego listu, należy uczciwie przyznać, że to właśnie ta lekcja jest najbardziej prawdopodobna. Natomiast gdy cofniemy się do porównania Jezusa do skały towarzyszącej Izraelowi w trakcie wędrówki przez pustynię, to nie ma żadnych powodów, by nie widzieć w tym aluzji do preegzystencji Chrystusa, tym bardziej że – jak wykazał prof. Hurtado oraz prof. Gnilka – obecność tej idei u św. Pawła oraz jego uczniów jest w zasadzie pewna.\n Zob. J. J. O`Donell, Augustine: A New Biography, Harper Collins, New York 2005, s. 126 – 133.\n N. T. Wright, Co naprawdę powiedział św. Paweł? Czy Paweł z Tarsu był założycielem chrześcijaństwa?, Grands Rapids: Eardmans, 1997, BIBLIJNE SEMINARIUM TEOLOGICZNE, Wrocław 1999, rozdz. 4, s. 3; dost.: http://www.ewst.pl/uploads/Tom-Wright-Co-naprawde-powiedzial-Pawel-rozdzial-4.pdf\n N. T. Wright, dz. cyt., s. 8.\n W Ewangelii według św. Jana osobowy charakter Ducha Świętego został w sposób bezpośredni podkreślony dwukrotnie (14, 26; 15, 26). Św. Jan użył w tym celu męskiego zaimka εκεινος (ekeinos) anaforycznie do rzeczownika rodzaju nijakiego το πνευμα (to pneuma). Nie jest to semityzm, ponieważ zarówno hebr. rûah jak i aram. rûha‘ są rodzaju żeńskiego. Zob. M. Meinertz. Theologie des NT. Bd. 2. Bonn 1950, s. 227; Egzegeza Ewangelii według św. Jana. Kluczowe teksty i tematy teologiczne, red. F. Gryglewicz, Redakcja Wydawnictw Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, Lublin 1992, s. 195.\n Grecki tekst Didache odnaleziony w 1875 r. pochodzi z 1056 r. (Kodeks 54). Znane są fragmenty greckiego tekstu (Papirus Ox. 1782), fragmenty przekładu koptyjskiego, etiopskiego i pełna wersja przekładu gruzińskiego. Świadectwa starożytnych ojców: Klemens Aleksandryjski (Strom. 1, 20, 100, 4 [3, 5]); Atanazy (Ep. paschal. 39; Dwie rozprawy o dziewictwie 13 [Did. 9, 3 n.]); Pseudo – Cyprian (Adv. aleator. 4 [14, 2]); Optat (Rozprawa przeciw Parmenianowi 1, 21[4, 3]) i Augustyn (En. in Ps. 146, 17). Euzebiusz z Cezarei nie uznawał kanoniczności Didache (HE 3, 25, 4). Pełny tekst i przekład na język angielski w B. Ehrman, The Apostolic Fathers, t. 1 – 2, MA: Harvard University Press, Cambridge 2003, t. I., s. 405 – 433. Polski przekład w Pierwsi świadkowie. Pisma Ojców Apostolskich, przeł. Anna Świderkówna; wstęp., kom. i oprac. Marek Starowieyski, Wydawnictwo M, Kraków 1998. Problematyka datowania Didache, wraz z omówieniem consensusu badaczy, którzy ustalili ostateczną jej redakcję na koniec I wieku zob. J. A. Draper, The Jesus Tradition in the Didache, w D. Wenham (red.), Gospel Perspectives V: The Jesus Tradition Outside the Gospels, JSOT, Sheffield 1985, s. 269 – 289. Na temat niezależności opisu Eucharystii od tradycji Pawłowej: zob. B. L. Mack, Who Wrote the New Testament?: The Making of the Christian Myth, HarperOne 1996, s. 240 – 241.\n Św. Paweł nigdy w swoich listach nie wyjaśnia znaczenia tytułu «Chrystus». Zob. U. Schnelle, Paulus, Leben und Denken, Berlin – New York 2003, s. 497.\n B. M. Metzger, A Textual Commentary on the Greek New Testament, Hendrickson Publishers, Hardcover 2006, s. 494.\nPrzypis ( s. 456 ):\nchrystologiaNowy Testamentśw. PawełTrójca Święta\nWspółczesna debata na temat obecności w listach protopawłowych idei preegzystencji Jezusa Chrystusa. Część druga. Ks. Dariusz Piskorski.\n13 lipca 2014 Andrzej Jan Nowicki\tDodaj komentarz\n3. Preegzystencja Jezusa w świetle 2 Kor 8, 9 i 1 Kor 8, 6\nKrytyczne stanowisko Dunna względem tradycyjnego rozumienia Flp 2, 6 – 11 w sposób nieunikniony rzutuje na jego ocenę innych, mniej jednoznacznych Pawłowych aluzji do preegzystencji Jezusa. Za jedną z nich uchodzi 2 Kor 8, 9:\n«Znacie przecież łaskę Pana naszego Jezusa Chrystusa, który będąc bogaty, dla was stał się ubogim, aby was ubóstwem swoim ubogacić».\nWedług Dunna, w zdaniu tym, będącym Pawłowym apelem o szczodrobliwość względem jerozolimskich chrześcijan nie zaś wykładem chrystologicznym, Apostoł posłużył się jedynie metaforą ( stać się ubogim ), aby wskazać na jedyny akt zbawczy, tj. na ofiarę krzyżową Jezusa jako na wzór ofiarności. Również Murph-0’Connor, powołując się na interpretację Dunna, stwierdza bez wahania, że «nie zakłada się tutaj preegzystencji Chrystusa».\nHurtado odpowiada, że w każdym sensownym odwołaniu się do metafory wymaga się, aby obrazy prezentowały rzeczywistość, stąd pytanie, które trzeba postawić brzmi: Jak rozumieć owe ogołocenie się Jezusa, o którym pisze Paweł? Następnie należy zapytać, w jaki sposób doprowadziło ono do ubogacenia wierzących w Chrystusa. Posłużenie się przez Pawła jedną tylko metaforą nie jest wystarczającym argumentem, aby ograniczyć zakres znaczeniowy tekstu. To, jak adresaci listów Pawłowych rozumieli owe Jezusowe stanie się ubogim w celu ubogacenia swych uczniów pozostaje kwestią otwartą.\nDodajmy, że zaproponowana przez Dunna interpretacja 2 Kor 8, 9 domaga się, też wytłumaczenia, w jaki sposób Paweł, myśląc jedynie o ziemskim życiu Jezusa, mógł wpaść na pomysł porównania Go do egzystencji bogacza, który dla zdradzenia potrzebom innych wyzbywa się własnego majątku.\nInnym tekstem, który wydaje się zakładać wiarę w osobową preegzystencję Jezusa jest 1 Kor 8, 6:\n«Dla nas istnieje tylko jeden Bóg, Ojciec od którego wszystko pochodzi i dla którego my istniejemy, oraz jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko się stało i dzięki któremu także my jesteśmy».\nWskazuje się, że w zdaniu tym została przyznana Jezusowi aktywna rola w boskim akcie twórczym, co zakład idee preegzystencji. Dunn jest jednak innego zdania. Według niego tekst ten nie mówi nic o realnej osobowej preegzystencji Jezusa, lecz o preegzystencji Bożej Mądrości, która w Starym Testamencie przedstawiana jest często jako osoba mająca udział w boskim akcie stwórczym ( np. Prz 8, 24 – 28 ). Dokładnie rzecz ujmując, 1 Kor 8, 6 stwierdzałby, że odwieczna Boża Mądrość, winna być teraz rozpoznana w Jezusie Chrystusie.\nHurtado akceptuje rozpowszechnione przekonanie, że przyznanie Chrystusowi udziału w dziele stwórczym dokonało się pod wpływem biblijnej tradycji o Mądrości Bożej. Jego zdaniem nie stało się to jednak w sposób, w jaki wyobraża to sobie Dunn. Zaproponowane przez tego ostatniego wyjaśnienie 1 Kor 8, 6, zdaniem Hurtado, kłóci się po prostu z brzmieniem Pawłowego tekstu.\nNie sposób odmówić słuszności temu stwierdzeniu. Na podstawie samego tylko 1 Kor 8, 6, bez uprzedniego dostrzeżenia podobieństwa pomiędzy Jezusowym udziałem w stwórczym dziele Boga a starotestamentowym przypisywaniem tego typu roli personifikowanej Mądrości Bożej, trudno byłoby dopatrzyć się tu tego typu analogii. Jeszcze trudno byłoby odczytać ów tekst w sensie wskazanym przez Dunna. Czy byłoby to możliwe dla ogółu korynckich chrześcijan?\nSkrótowe potraktowanie tej wypowiedzi przez Pawła sugeruje ponadto, że idea preegzystencji Chrystusa była już znana adresatom listu i nie wymagała wyjaśnień, dodaje Hurtado.\nNa podstawie przedstawionych powyżej argumentów Hurtado stwierdza, że niektóre teksty Pawłowe zmuszają wręcz do uznania, iż wśród idei znanych i cenionych przez Apostoła oraz chrześcijan, do których adresował on swoje listy, było przekonanie, że Jezus jest naprawdę kimś, kto przybył od Boga i że historia Jego zaangażowania w dzieło odkupienia rozpoczęła się jeszcze przed Jego ziemską egzystencją.\nZrozumienie tego, w jaki sposób pierwsi chrześcijanie wyobrażali sobie preegzystencję Jezusa oraz Jego udział w stwórczym dziele Boga nastręcza wiele trudności. Nie wolno nam jednak banalizować z tego powodu owych niezwykłych świadectw wiary, redukując ich treść do stwierdzeń, które nam wydają się być bardziej rozsądnymi.\nTrudno nie zgodzić się z tym podsumowaniem. Pomimo podjętych prób alternatywnej interpretacji omówionych powyżej tekstów, najlepiej umotywowanym sposobem ich rozumienia ciągle jeszcze jest przyjęcie, iż zrodziła je wiara w osobową preegzystencję Jezusa. Zasadniczym pytaniem nie jest czy, lecz w jaki sposób ta wiara mogła się pojawić i zostać zaakceptowana przez dumnych ze swego monoteizmu pobożnych Żydów z okresu rzymskiego, do których bez wątpienia należy zaliczyć Pawła z Tarsu. Hurtado jest przekonany, że przyznanie Jezusowi preegzystencji wynikało z przeświadczenia Jego uczniów, iż jest On eschatologicznym pośrednikiem zbawienia. W świetle logiki żydowskiej myśli apokaliptycznej, wyciągnięcie stąd wniosku, że jeszcze przed stworzeniem świata był On już w jakiś sposób u Boga i razem z Bogiem, miało być czymś z gruntu rzeczy nietrudnym i całkiem naturalnym.\nNie podejmując się w tym miejscu weryfikacji zasadności powyższego wyjaśnienia genezy chrześcijańskiej idei preegzystencji Jezusa, trudno jest jednak oprzeć się woli wyrażenia zdziwienia z powodu sugerowanej w nim łatwości, niemalże automatyczności przejścia do dostrzeżenia w Jezusie pośrednika ostatecznego zbawienia do uznania Go za kogoś mającego udział w egzystencji właściwej raczej Bogu niż ludziom. Stwierdzenie to nie oddaje sprawiedliwości wydarzeniu absolutnie bezprecedensowemu i pozbawionemu rzeczywistych analogii, jakim jest pojawienie się w łonie judaistycznego monoteizmu tego typu wiary. Uznanie Jezusa za kogoś, kto jeszcze przed stworzeniem świata był w jakiś sposób u Boga i razem z Bogiem, wkomponowuje się we włączenie Go w kult oddawany samemu tylko Jahwe. Niezwykły charakter tej ostatniej innowacji Hurtado mocno podkreśla i broni w swej cennej pracy na temat źródeł chrześcijańskiej czci Jezusa Chrystusa. Tym bardziej niezrozumiałą czyni to jego sugestię, że przyznanie człowiekowi z krwi i kości ( i to takiemu, którego status społeczny oraz życiowe osiągnięcia odbiegały daleko od żydowskich oczekiwań związanych z postacią Mesjasza – Króla ) posiadanie takiej pełni życia, która prawdziwą analogię znajduje jedynie w istnieniu wyróżniającym Boga, nie było w gruncie rzeczy niczym niezwykłym w świetle logiki żydowskiej myśli apokaliptycznej. Zamiast eksponować w niewiarygodny wręcz sposób potencjał kryjący się w apokaliptyce żydowskiej należy raczej uwzględnić w większym stopniu moc bezprecedensowego doświadczenia zbawczej bliskości Boga, jakie według zgodnego świadectwa wszystkich ewangelistów było udziałem pierwszych uczniów Chrystusa.\n Por. J. D.G., Christology in the Making, s 121 – 123; id. The Theology of Paul the Apostle, s. 290 – 292.\n J. Murphy – O`Connor, Drugi List do Koryntian. Komentarz w R. E. Brown – J. A. Fitzmyer – R. E. Murphy ( red. ), dz. cyt., s. 1361, nr 35.\n Por. L. Hurtado, Signore Gesù Christo, s. 128n.\n Por. J. D. G. Dunn, The Theology of Paul Apostle, s. 272 – 275.\n Hurtado odpiera też formułowane przez niektórych badaczy sugestie na temat ewentualnej zależności tej idei od niektórych nurtów filozofii greckiej. Ten brytyjski badacz wskazuje, że pomimo istnienia pewnych analogii frazeologicznych tekstu Pawłowego do języka charakterystycznego dla pism stoickiego panteizmu, tworzywo oraz logika tego i innych tekstów Pawłowych, w których pojawiają się aluzje do preegzystencji Jezusa, odsyłają do tradycji judaistycznej, w szczególności do idei apokaliptycznych. Tekstów tych nie zrodziły pytania natury filozoficznej, lecz głębokie przekonanie o tym, że dzieje świata są we władaniu Boga i pomimo wszelkich historycznych przeciwności nastąpi przecież eschatologiczny triumf Boga, w którym wypełni się Jego stwórcza wola ( por. L. Hurtado, Signore Gesù Cristo, s. 132 ).\n Por. ibid., s. 131.\n Ibid., s. 133n. W tekstach Pawłowych zawierających aluzje do preegzystencji Chrystusa Hurtado dostrzega dwie fundamentalne tezy: (1) początek i znaczenie Jezusa znajdują się w Bogu ( ponad i przed stworzeniem świata ), co czyni Jego narodzenie się wydarzeniem o charakterze transcendentalnym ( np. Flp 2, 6 – 8; 2 Kor 8, 9 ); (2) pośrednictwo Jezusa w dziele stworzenia odpowiada Jego roli w dziele odkupienia ( 1 Kor 8, 6 ) ( por. ibid., s. 134 ).\n Por. ibid., s. 132n.\n Por np. ibid., s. 65.\nDariusz Piskorski, Współczesna debata na temat obecności w listach protopawłowych idei preegzystencji Jezusa Chrystusa, Studia Płockie: t. 37 ( 2009 ), s. 15 – 25.\nArtykuł został zdigitalizowany i opracowany do udostępnienia przez Muzeum Historii Polskiej. Artykuł jest umieszczony w kolekcji cyfrowej bazhum.muzhp.pl.\nTekst jest udostępniony do wykorzystania w ramach dozwolonego użytku.\nchrystologiaks. Dariusz PiskorskiNowy Testamentśw. PawełTrójca Święta


warszawskie mozaiki: kwietnia 2022\nMural na Woli - Czesław Niemen\nMural z wizerunkiem Czesława Niemena powstał przy ulicy Młynarskiej jesienią 2021 roku. Autorem projektu jest Tomasz Majewski, a pomysłodawcą Stowarzyszenie Przyjaciół Warszawy. Drugi mural z wizerunkiem artysty znajdziecie na Białołęce, jego zdjęcia możecie obejrzeć tutaj.\nLokalizacja: Młynarska, Warszawa, Polska\nUlica Cytrynowa - Siekierki\nPrzedwojenna zabudowa okolic ulicy Cytrynowej była w większości drewniana i została niemal zupełnie wypalona w czasie II wojny światowej. Powojenny dekret Bieruta utrudnił rozwój ulicy, ponieważ zabraniał odbudowy budynków, których fundamenty nie przetrwały. Żeby oszukać system, mieszkańcy budowali prowizoryczne domy w wolne dni, kiedy nie było kontroli, przy tak zwanym "świetle księżyca". Gdy w dzień roboczy zjawiali się urzędnicy, domy już stały, i takich nie można było wyburzać. Wydaje mi się, że większość przetrwała do dziś:)\nAutor: Iwona Makowska o 17:04 Brak komentarzy:\nLokalizacja: Cytrynowa, Warszawa, Polska\nMural - Moliera 8\nMural grupy Twożywo powstał w 2009 roku na zlecenie Muzeum Powstania Warszawskiego. Został namalowany przez Mariusza Libela i Krzysztofa Sidorka. Skoczkowi towarzyszy napis: Nie zważając na lęk przed bezsensem świata, nasz akrobata wykona dla państwa skok.\nAutor: Iwona Makowska o 18:46 Brak komentarzy:\nLokalizacja: Moliera 8, 00-083 Warszawa, Polska\nDawna elektrownia w Falenicy - Gruntowa 2\nElektrownię zbudowano na działce przekazanej przez Jakuba Karola Hannemana i oddano do użytku w 1929 roku. Pozwoliła ona gminie Falenica na samodzielne funkcjonowanie, zwiększając komfort mieszkańców i letników oraz przyciągając przemysł. Wszystkie zabudowania były dziełem inżyniera Krajewskiego. Całość przetrwała wojnę. W 1951 roku budynek wraz z mieszkaniami dla pracowników stał się własnością miasta, a w 2016 roku został wpisany do rejestru zabytków.\nAutor: Iwona Makowska o 18:37 Brak komentarzy:\nEtykiety: przemysł, Wawer\nLokalizacja: Gruntowa 2, 00-001 Warszawa, Polska\nUlicę wytyczono w XIX wieku, a w 1916 roku została włączona w granice Warszawy i otrzymała nazwę Włochowska. W czasie II wojny światowej większość zabudowy została zniszczona, część domów rozebrano, zmienił się układ okolicznych ulic. Obecnie Włochowska pełni funkcję głównie dojazdową do kilku posesji.\nEtykiety: drewniane budynki, Ochota, Ulice Ochoty\nLokalizacja: Włochowska, Warszawa, Polska


Powódź w Czechowicach-Dziedzicach 2013. Miasto po powodzi [ZDJĘCIA] - naszemiasto.pl\nBielsko-Biała wybierz miasto\nPowódź w Czechowicach-Dziedzicach 2013. Miasto po powodzi [ZDJĘCIA]\nautor: J. Drost/PAP źródło: Naszemiasto.pl\nPowódź w Czechowicach-Dziedzicach już za nami. W mieście trwa wypompowywanie wody z zalanych piwnic, dworca kolejowego... Powódź w Czechowicach-Dziedzicach\nStacja kolejowa Czechowice – Dziedzice jest już przejezdna – poinformował we wtorek Mirosław Siemieniec z zespołu prasowego PKP Polskie Linie Kolejowe. W poniedziałek wieczorem po ulewie woda zalała torowisko, powodując poważne utrudnienia.\nCzechowice-Dziedzice leżą na uczęszczanej trasie kolejowej Katowice – Bielsko-Biała, ważnej i dla ruchu regionalnego, i dla pociągów dalekobieżnych.\nSiemieniec przypomniał, że przez całą noc trwały prace ekip technicznych Polskich Linii Kolejowych, wypompowywana była woda i czyszczone urządzenia sterowania ruchem kolejowym. Dla pociągów porannych wykorzystano jeszcze zastępczą komunikację autobusową. Pociągi dalekobieżne kierowano objazdem przez Skoczów. O godzinie 9.00 włączone zostało zasilanie stacji i przywracane są normalne połączenia w kierunku: Tychy, Bielsko Biała, Oświęcim.\nRzecznik Kolei Śląskich Maciej Zaremba podał, że pociągi tej spółki rozpoczęły już normalne kursowanie, ale podróżni muszą się liczyć z opóźnieniami rzędu 20 minut w związku z koniecznością uporządkowania ruchu kolejowego.\nIMGW ostrzega - czekają nas kolejne intensywne opady.\nPrzewiduje się opady deszczu o natężeniu umiarkowanym (głównie w południowej połowie województwa sląskiego), połączone z opadami burzowymi. Prognozowana wysokość opadów od 30 mm do 40 mm, miejscami 50 mm do 70 mm.\nPowódź w Czechowicach-Dziedzicach 2013 [ZDJĘCIA]\nCiekawe...ktoś coś musiał zdrowo schrzanić w systemie ochrony przeciwpowodziowej, bo nawet w najgorsze ostatnie powodzie w 1997 i 2001 roku nie było aż tak dużo problemów na tak wielką skalę w naszych okolicach. Chyba za bardzo chwalimy obecne władze samorządowe odpowiedz\nWięcej na temat: czechowice dziedzice\nczechowice dziedzice powódz\nczechowice powódź 2013\npowódź czechowice 2013\npowódź czechowice dziedzice\npowódź czechowice-dziedzice 2013\npowõdz w czechowicach- dziedzicach\nwoda w czechowicach dziedzicach\nTom Hardy na drodze do Mad Maxa. Zobacz różne wcielenia aktora Impreza "Piana Party" w Energy 2000 [ZDJĘCIA]\nDzień Kobiet w czechowickiej Chacharni [FOTO]\n"Nocne Manewry" w Chacharni [ZDJĘCIA]\nImpreza w czechowickiej Chacharni [ZDJECIA]\nBielsko-Biała: Luce Arena, największe kryte rolkowisko w regionie [ZDJĘCIA]\nJuwenalia Podbeskidzia w klubie Klimat [FOTO]\nPastor popiera: przyjmijmy uchodźców z Syrii\nBKS Akuprof ma śliczną przyjmującą\nW czerwcu wielki muzyczny festiwal na Śląsku!\nKronika kryminalna woj. śląskiego [16 - 22 maja]\nZielone Świątki sklepy. W niedzielę 24 maja 2015 zakupów nie zrobisz\nW niedzielę 24 maja zakupów nie zrobisz\nPowódź w woj. śląskim 2013. Trudna sytuacja w Goczałkowicach, Pszczynie i...\nInformator miejski miasta Czechowice-Dziedzice\nWypadek w Czechowicach-Dziedzicach. Kobieta wjechała samochodem do stawu...\nChacharnia w Czechowicach-Dziedzicach: Pole dance [ZDJĘCIA]


FERIS – Nowa generacja ogrzewania i chłodzenia\nTo nowoczesne, energooszczędne produkty do ogrzewania oraz chłodzenia pomieszczeń.\nWkraczamy w erę dobrej energii oraz innowacyjnych systemów niskotemperaturowych.\n(bez wody w ścianie)\nInnowacyjność ściennego grzejnika FERIS, polega na połączeniu płyty gipsowo-kartonowej do suchej zabudowy z emiterami ciepła działającymi na przemianie fazowej. Grzejniki ścienne posiadają standardową grubość płyt gipsowo-kartonowych i można je łączyć z typowymi płytami g-k. Pojemność grzejnika podtynkowego oraz ściennego to tylko 0,03l wody. Rozwiązanie to zapewnia znaczne oszczędności w kosztach ogrzewania pomieszczeń.\nGrzejnik podtynkowy FERIS to nowoczesny, wydajny oraz bezpieczny systemu ogrzewania ściennego. Dzięki schowaniu grzejnika w warstwie tynku i wykorzystaniu przemiany fazowej w emiterach grzewczych nie wprowadzamy wody w warstwę ściany – uzyskaliśmy system grzewczy, który eliminuje wszystkie problemy dotychczasowych systemów powierzchniowych i stanowi nową generację ogrzewania ściennego.\n(wielofunkcyjny system grzewczo-chłodzący)\nMaty kapilarne to system stosowany w każdej przegrodzie budowlanej: podłoga, ściana, sufit, który zapewni w Twoim domu idealne warunki komfortu cieplnego w sezonie grzewczym, przyjemny chłód w okresie letnim, naturalną wilgotność powietrza, korzystną jonizację, brak wzbijania się kurzu i alergenów a do tego będzie tani w kosztach eksploatacyjnych, ponieważ posiada bardzo dużą powierzchnię wymiany ciepła i jest zasilany temperaturą już od 24 C.\nWielofunkcyjne zbiorniki FERIS to urządzenia służące do magazynowania energii cieplnej na potrzeby centralnego ogrzewania jak również produkują ciepłą wodę użytkową w systemie przepływowym. Urządzenia stanowią sprzęgła hydrauliczne oraz łączą wiele źródeł ciepła do wielu układów c.o.


Warsztaty aktorskie z Dariuszem Kordkiem\nSandomierska Akademia Musicalu zaprasza młodzież (13+) i dorosłych na warsztaty mistrzowskie z aktorem – Dariuszem Kordkiem! Spotkanie odbędzie się 23 lipca (niedziela) o godzinie 13:00 w Porcie Kultury, przy ul. Portowej 24 w Sandomierzu. W ramach warsztatów prowadzący zaproponuje uczestnikom ćwiczenia związane świadomością ciała i ruchem scenicznym, doskonaleniem dykcji i emisji głosu, interpretacją tekstu oraz budowaniem roli.\nWejściówki do nabycia od 12.07.2017 r. w Centrum Informacji Turystycznej (ul. Rynek 20, 15 644 61 05) oraz w Porcie Kultury (ul. Portowa 24, 15 644 50 74).\nDariusz Kordek – aktor filmowy i teatralny, reżyser, producent. Występował w Teatrze Rampa na Targówku (1988–1992), Studio Buffo („Do grającej szafy grosik wrzuć”, „Metro”, „Romeo i Julia”, „Scena Prezentacje”), Teatrze Muzycznym „Roma” (Don Lockwood, „Deszczowa Piosenka”), Teatrze Syrena (2001–2002), Teatrze Na Woli (2004), Teatrze Komedia (2006), Teatrze Współczesnym we Wrocławiu (1995–1996), Teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu (1995), Teatrze Powszechnym im. Jana Kochanowskiego w Radomiu (Faraon w biblijnym musicalu „Józef i cudowny płaszcz snów w technikolorze”, Teatrze Rozrywki w Chorzowie (1999), Operze i Operetce w Szczecinie (1999) i Teatrze Polskim w Bielsku-Białej (2000).\nSzersza widownia zauważyła go w serialu telewizyjnym „W labiryncie” (1990–1991), w roli Marka Siedleckiego. Wystąpił również w innych serialach, takich jak: „Sfora”, „Dziki”, „Samo Życie”, „Plebania”, „Przystań”. Zasłynął także rolą kinową przyjaciela tytułowego bohatera (granego przez Olafa Lubaszenko) w dramacie sensacyjnym Władysława Pasikowskiego pt. „Kroll” (1991). Brał również udział w innych filmach fabularnych („Sztos”, „Poranek Kojota”, „Sezon na Leszcza”, „Bitwa Warszawska 1920”.\nW 1996 wydał album zatytułowany „Tylko cień...”, którego producentami byli Romuald Lipko i Paweł Skura. W 2004 roku, w duecie z aktorką Olgą Bończyk, nagrał płytę „Sztuka kochania, czyli serdeczne porachunki”. Ponadto, można go było zobaczyć w wielu programach rozrywkowych. W latach 1996–1999 prowadził na antenie telewizji Polsat interaktywny teleturniej „Trzy Kwadraty”. W 2006 roku wystąpił w trzeciej edycji programu „Jak oni śpiewają”, w którym zajął 7. miejsce. W 2011 roku był uczestnikiem trzynastej edycji „Tańca z gwiazdami”. Wiosną 2016 roku wziął udział w piątej edycji programu „Twoja twarz brzmi znajomo”, gdzie zajął 2. miejsce.\nOrganizatorzy: Sandomierskie Centrum Kultury i Miasto Sandomierz.


„Brexit”: psychodeliczna groteska\nMatěj MetelecRedaktor dwutygodnika kulturalnego „A2”\nFotos z filmu „Brexit: The Uncivil War” (Channel 4)\n16 stycznia 2019 19 lutego 2019\nFilm ukazujący przebieg referendum o wystąpieniu Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej nie jest na szczęście jedynie powierzchowną agitką. Między groteską a paradokumentem, „Brexit: The Uncivil War” próbuje pokazać, jak technologia zapanowała nad polityką.\nRola Wielkiej Brytanii w europejskim projekcie zawsze była niejednoznaczna. Gdyby nie było zimnej wojny, Brytyjczykom pewnie nie przyszłoby do głowy, że są częścią tego, co zawsze z odrobiną pogardy nazywali „kontynentem”, a na co głęboko zakorzeniona wyspiarska tradycja nakazywała im spoglądać podejrzliwie. Wszystkie kroki poczynione przez Europę w stronę integracji Brytyjczycy przeprowadzali z wahaniem, z opóźnieniem albo nie przeprowadzali ich w ogóle. Mimo to Brexit był zaskoczeniem, jego historia jest fascynująca, a wraz ze zwycięstwem Donalda Trumpa zdążył już wpisać się we współczesną mitologię polityczną. Bohaterami tego mitu nie są giganci polityki, ani mistrzowie zakulisowych negocjacji, tylko same struktury ery postinternetowej: populistyczna retoryka niczym z parodystycznych filmów Sachy Barona Cohena, analiza big data oraz manipulacja w serwisach społecznościowych.\nFilm telewizyjny Brexit: The Uncivil War brytyjskiej stacji telewizyjnej Channel 4 w reżyserii Toby’ego Haynesa, z Benedictem Cumberbatchem w roli głównej zabiera nas na lekko psychodeliczny trip do środka kampanii wspierającej odejście Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej. W jego trakcie spotykamy się z dziwacznymi postaciami brytyjskiej polityki Borisem Johnsonem czy Nigelem Faragem, dostajemy wgląd w rzeczywistość brytyjskiej biedoty, a do tego mamy jeszcze okazję pofilozofować trochę o charakterze „starej” i „nowej” polityki.\nNie da się nabrać dystansu do wydarzenia, które jest na tyle aktualne jak brytyjskie referendum o wyjściu z Unii Europejskiej. Kwestia, która rozłupała na dwoje brytyjskie społeczeństwo i tradycyjne partie polityczne, rzeczywiście miała posmak wojny domowej, do której nawiązuje tytuł, a jej reperkusje bez wątpienia będą powracać przez lata. Film Brexit nie szuka zatem dystansu i choć usiłuje zachować pewną równowagę, całkiem wyraźnie chce dać zaangażowaną odpowiedź na pytanie: jak to się właściwie stało?\nTaka pozycja pociąga za sobą ryzyko powstania stworzonej naprędce agitki, której spójności nie obroni nawet spory ładunek płytkiego moralizatorstwa. Zresztą tak właśnie stało się z wcześniejszą produkcją, w której Cumberbatch grał internetowego manipulanta – filmem WikiLeaks (2013). Na szczęście Brexit podąża raczej drogą filmu Big Short (2015) o kryzysie ekonomicznym z 2008 roku, a chociaż głównym bohaterem jest tu portretowany przez Cumberbatcha Dominic Cummings, film w żadnym wypadku nie skupia się na relacjach między postaciami. Sztab kampanii „Vote Leave”, dla którego Cummings planuje i realizuje swoje zwycięskie natarcie, jest machiną wojenną, w której jednostki nie są ważne.\n„Bohemian Rhapsody”: ugrzeczniona bajka dla nostalgików\nPodobnie do Big Short, Brexit ma chwilami wymiar dokumentalno-dramatyczny, podtrzymywany dzięki montażowi łączącemu materiały archiwalne z oryginalnymi ujęciami. Tutaj także spada na widza przytłaczająca masa informacji, w której trudno się zorientować. Równocześnie jednak Brexit jest naznaczony groteskowym czarnym humorem, stwarzającym wspomniany już psychodeliczny efekt, więc nawet jeśli nie zrozumiemy mechanizmów analizy big data, możemy pocieszyć się tym, że nie jesteśmy sami. W podobnej mgle niewiedzy porusza się bowiem również większość postaci filmu.\nPrzypomina on poniekąd dzieła Tony’ego Scotta, który wprawdzie zyskał sławę dzięki filmowi rekrutacyjnemu amerykańskich sił powietrznych Top Gun (1986), ale od 1998 roku do swojej śmierci nakręcił szereg interesujących produkcji, które w lekko halucynogennej oprawie badały możliwości technologicznej i medialnej manipulacji rzeczywistością. Przypomnijmy jego Wroga publicznego (1998) w którym grupka młodych punkowców wykonuje brudną robotę na komputerach NSA – przy czym stopień cynizmu młodego magika IT z firmy AggregateIQ (która jest kanadyjskim odpowiednikiem firmy Cambridge Analytica) jest jeszcze bardziej przerażający niż w przypadku Cummingsa Cumberbatcha. Jeżeli we Wrogu publicznym informatykom chodzi o pracę z najnowszymi technologiami, w Brexicie mają po prostu ochotę wypróbować skuteczność swojego algorytmu. Polityka nie ustępuje przed technologią władzy, lecz przed technologią w ogóle, bez zbędnych przymiotników. (To nie przypadek, że Haynes reżyserował jeden z odcinków ostatniego sezonu techno-paranoidalnego serialu Czarne lustro).\nJednak mówienie o cynizmie w przypadku Cummingsa może być pewną przesadą. Nie potrafię ocenić, na ile Cumberbatchowi udało się uchwycić osobowość stratega kampanii, który zajmuje się także wolną edukacją, a którego były premier David Cameron nazwał w 2014 roku karierowiczem i psychopatą. Nie jest zaskoczeniem, że Cumberbatch wcielił się w kolejnego genialnego socjopatę, który mimo iż nie potrafi dogadać się z większością ludzi, umie zabłysnąć w swojej dziedzinie. Brexit przypomina pod tym względem Sherlocka (zresztą Toby Haynes reżyserował także jeden z jego odcinków); znajdziemy tu nawet pewnego Watsona. Mimo tych nieco przewidywalnych rysów jest to jedna z najlepszych ról Cumberbatcha w ostatnich latach.\nZ punktu widzenia jej motywacji Cummings jest postacią dość nieczytelną. Twórcy ograniczyli wątek jego powiązań z partią konserwatywną, w której służył między innymi jako doradca Michaela Gove’a, jednej z dwóch – obok Borisa Johnsona – głównych twarzy kampanii „Vote Leave”. Cummings zostaje ukazany nie jako szczery eurosceptyk czy oportunistyczny karierowicz, ale raczej jako opętany geniusz, w przypadku którego widz nie może być nigdy pewien, w jakim stopniu zależy mu w ogóle na tym, czy Wielka Brytania zostanie w UE, czy z niej odejdzie. Tym, co go napędza i fascynuje, jest sama technologia „nowej polityki” oraz możliwość tworzenia i zmieniania polityki za pomocą narzędzi, które daje internet, portale społecznościowe i analiza big data. Po ogłoszeniu wyników w sztabie zaczyna się fetowanie zwycięstwa, a Cummings pakuje do pudełka kilka rzeczy osobistych i bez słowa wychodzi. Mistrzostwo Cumberbatcha polega na tym, że potrafi zagrać Cummingsa jako człowieka oscylującego między bezgranicznym cynizmem a zaskakująco antysystemowym idealizmem.\nRozgrzeszenie nad kuflem piwa\nPrzykładem takiej niejednoznaczności jest fakt, że choć Cummings uważa referendum za bezsensowne narzędzie spłycające złożone problemy do prostackiego pytania, na które można odpowiedzieć tylko „tak” lub „nie”, to nie waha się wykorzystać go w walce ze starymi elitami politycznymi, którymi gardzi, niezależnie od tego, z której partii politycznej pochodzą. W Brexicie obok szeregu karykaturalnych posłów występuje także Craig Oliver (Rory Kinnear), przeciwnik Cummingsa prowadzący kampanię na rzecz pozostania w UE. To kiczowaty obraz sympatycznego liberała, który w trakcie telekonferencji z premierem potrafi przygotować kolację dla trzech córek. Na nim zostaje dydaktycznie ukazane zbyt późne olśnienie brytyjskich elit dotyczące stanu dużej części kraju. Scena, kiedy grupa kontrolna, na której ekipa Olivera testuje swoje strategie, grzęźnie w nierozwiązywalnej kłótni, a sfrustrowany tym Oliver wpada do pokoju, próbując użyć racjonalnych argumentów, kończy się wzorcowym niepowodzeniem takiej argumentacji: życiowe doświadczenie jednej z kobiet podpowiada jej, że nawet jeśli wystąpienie z UE przyniesie Wielkiej Brytanii upadek gospodarczy, to dla niej samej nie będzie już gorzej, niż jest.\nHistoryczny błąd Partii Pracy\nPodobnie oddziałuje dużo zabawniejsza scena, w której Boris Johnson (Richard Goulding), zdumiony sukcesem własnej kampanii, głupkowato próbuje wytłumaczyć swojej fance, że 70 milionów Turków, których przyjścia ta się obawia, to liczba wszystkich mieszkańców Turcji. Brexit w takich scenach przekształca się poniekąd w prostolinijne przesłanie: zwolennicy wyjścia z Unii wygrali dzięki głosom osób, o których istnieniu rządzące elity dosłownie nie wiedziały. Rozmowa między Oliverem a Cummingsem, kiedy przypadkowo spotykają się w metrze i idą pofilozofować nad kuflem piwa, miałaby chyba przynieść ludzkie rozwiązanie całej brexitowej jazdy, jednak w rzeczywistości zdaje się mniej jednoznaczna. Nie będzie można już zamknąć „nowej” polityki z powrotem do puszki, z której ją wypuszczono, a jej materialne uwarunkowania – istnienie biedy i bogactwa – są tak samo „stare”, jak zawsze były.\nMatěj Metelec jest redaktorem serwisu A2larm.cz.\nRecenzja ukazała się w serwisie A2larm.cz. Z czeskiego przełożyła Olga Słowik.\n„Wszystkie nasze strachy”: pępek i krzyż\nMówimy o emancypacji LGBT+ językiem chrześcijaństwa\nStaramy się walczyć o to, by „Wszystkie nasze strachy” stały się miejscem spotkania różnych Polsk. Pokaz w TVP na pewno by w tym pomógł – mówi reżyser Łukasz Ronduda.Jakub Majmurek\n„Diuna”: Kontrasty nie z tego świata\nJanusz Kowalski jako polityk nie jest poważny, ale groźba polexitu już tak\nPolska to już krindżowa komedia. Po co nam takie „The Office”?\nTwórcy serialu mają dobrą intuicję, ale poziom wstydu i zażenowania generowanego przez polskie elity polityczne jest wciąż poza ich zasięgiem.Maciej Kryński\nPiękno i prawda banału [Majmurek o „Moim wspaniałym życiu” i kinie Łukasza Grzegorzka]\nCzterodniowy tydzień pracy? Najwyższy czas!\n„Hiacynt”: Kino zawstydzone\nWyzysk jest dla was przezroczysty [Sutowski o filmie „Nowy porządek”]