Czeczenia w II połowie XIX wieku\nCarskie reformy na Północnym Kaukazie\nPowstanie w latach 1860-1861\nPowstanie w 1877 r.\nUpadek imamatu Szamila praktycznie kończył podbój przez carat Północnego Kaukazu. Czeczenia definitywnie stała się częścią imperium rosyjskiego, choć nastąpić jeszcze miały próby zrzucenia jarzma. Szamil był z honorami przyjmowany przez cara, mógł zaznawać spokoju i dobrobytu, a nawet udać się do Mekki. Jego ziomkowie doświadczali natomiast losu ludu podbitego, stanowiącego drugą kategorię obywateli. Zwycięski carat pozwolił wprawdzie góralom praktykować mahometanizm, zrezygnował z przymusowego wcielania ich do swej armii, a nawet wszakże nastąpiła intensyfikacja procesów kolonizacyjnych, co w dłuższej perspektywie musiało zagrażać bytowi rodzimej ludności z znacznie większym stopniu niż takie czy inne doraźne restrykcje.\nOgromne znaczenie dla procesów zachodzących w całym imperium carskim w ostatnich dziesięcioleciach XIX w. miało zniesienie poddaństwa w 1861 r. i zapoczątkowana tym aktem reforma włościańska oraz reforma sądownictwa. Obie one na Północnym Kaukazie zostały przeprowadzone z pewnym opóźnieniem i w specyficznej formie.\nPo zakończeniu wojny kaukaskiej i objęciu Północnego Kaukazu działaniem reform, obszar ten stopniowo był wciągany w sensie gospodarczym i społecznym w orbitę przemian kapitalistycznych zachodzących w całym imperium. Jednakże do końca istnienia państwa carskiego agrarny charakter tego regionu nie uległ zmianie. Znacznemu pogłębieniu podlegał w tym czasie proces pozbawiania rodzimej góralskiej ludności ziemi, co z kolei owocowało jej migracją. Rozwijające stosunki kapitalistyczne prowadziły do rozbicia tradycyjnych form gospodarowania i życia społecznego, nadawały specyficzny kontekst zachowanym jeszcze elementom rodowo-plemiennej struktury społecznej i organizacji życia.\nPełnemu opanowaniu podbitych terenów i stworzeniu korzystnych warunków dla ich eksploatacji służyć miały posunięcia administracyjne, w tym budowa nowej struktury zarządu tymi ziemiami. 20 lutego 1860 r. został utworzony obwód terski, który objął obszar Czeczenii i Inguszetii, a także Północną Osetię. Obwód podzielono na okręgi: osetyński, inguski, kizlarski, czeczeński, arguński, iczkeryjski i nagorny. W 1861 r. od obwodu terskiego odłączono i przekazano do obwodu dagestańskiego szereg aułów, m.in. Ukratl, Andy, Gumbet.\nDla ludów górskich ustanowiono specjalną formułę administracyjną zwaną zarządem wojskowo-ludowym. Teoretycznie zarząd ten miał łączyć pierwiastki administracji wojskowej dysponującej szerokimi uprawnieniami z elementami samorządności lokalnej opartej wybieralności niższej administracji i sędziów. W rzeczywistości jednak dominacja scentralizowanej władzy wojskowej była bezdyskusyjna. Istota zarządu wojskowo-ludowego polegała na tym, że powierzono go oficerom liniowym, mianowanym teraz na naczelników obwodów czy okręgów, którzy dysponowali prawem zatwierdzania (lub nie) wybieranych przez ludność funkcjonariuszy administracji miejscowej. Ci ostatni byli w pełni podporządkowani swym wojskowym zwierzchnikom i nie mogli odegrać żadnej samodzielnej roli.\nPrzejawem specyficznej, kolonialnej polityki na Północnym Kaukazie był tryb rozciągania na ten obszar reform wprowadzanych w Rosji. Północny Kaukaz nie został objęty tzw. reformą ziemską wprowadzoną w Rosji w styczniu 1864 r., a więc nie wprowadzono na interesującym nas obszarze ziemstw jako organów samorządu terenowego w zakresie gospodarczym i częściowo administracyjnym. Zapewne poważne znaczenie miały tu względy społeczne, a zwłaszcza słabość obszarnictwa - dlatego też ziemstw nie wprowadzono także na innych terenach: na wschód od Uralu i w guberniach nadbałtyckich - ale dyskryminacyjny charakter tego posunięcia wobec ludów kaukaskich był oczywisty. Podobny charakter miał proces wdrażania na Północnym Kaukazie reformy sądowniczej wprowadzonej ustawą carską z listopada 1864 r. W obwodzie terskim przepisy sądowe wprowadzone przez tę reformę zaczęły obowiązywać dopiero od 1871 r., a i to z ograniczeniami. Sprawami mniejszej wagi zamiast sędziów pokoju i zgromadzeń sędziów pokoju, które to instytucje wobec braku ziemstw w ogóle nie powstały, zajmowały się sądy powstałe na gruncie dawnych sądów ludowych.\nWyrazem specyficznego traktowania rdzennych mieszkańców Północnego Kaukazu i kolonialnej wobec nich polityki były szczególne prawa wydawane w stosunku do nich. Długo po zakończeniu wojny kaukaskiej, bowiem w 1883 r. wprowadzono zakaz osiedlania się w miastach i słobodach obwodu terskiego "górali" nie będących w służbie państwowej.\nAdministracja rosyjska starała się pozyskiwać niektóre grupy rodzimej ludności, czyniąc pod ich adresem pewne gesty, sprzyjające zresztą podsycaniu wewnętrznych animozji. Taki charakter miała decyzja gen. Jewdokimowa, który w 1860 r. nakazał zwrócić ziemie skonfiskowane przez Szamila góralom współpracującym z Rosjanami. W tym samym czasie ziemie odebrane Czeczenom posłużyły jako swego rodzaju nagroda dla północnokaukaskiej arystokracji rodowej za jej wierność wobec cara. Rozdysponowano na ten cel 11400 dziesięcin ziemi.\nW tymże samym 1860 r. gen. Bariatynskij jako namiestnik Kaukazu nakazał wydzielić 62 tys. dziesięcin dla Inguszów, co miało zmniejszyć dramatyczny głód ziemi dotykający ten lud, ale było to zdecydowanie zbyt mało, aby problem ów rzeczywiście. Z punktu widzenia ostrości deficytu ziemi zakończenie wojny kaukaskiej nie przyniosło zasadniczej zmiany i przez następne półwiecze pozostawał on jednym z głównych problemów w tym regionie. W 1907 r. delegat do Dumy z obwodu terskiego w dramatycznym wystąpieniu starał się zobrazować sytuację, wskazując, że poszczególni Czeczeni dysponują areałami stanowiącymi często ledwie część dziesięciny. W górskiej części Czeczenii, obejmującej 345 osiedli i osad, zamieszkanej przez 98,1 tys. osób, na przełomie stuleci na jednego mieszkańca przypadało średnio 0,3 dziesięciny gruntów ornych i 0,9 dziesięciny pastwisk. W efekcie znaczna część ludności rolniczej nie dysponowała środkami niezbędnymi do życia i zmuszona była szukać innych źródeł utrzymania: dzierżawić ziemię, podejmować pracę sezonową, niekiedy w oddalonych rejonach, ewentualnie trwale migrować na równiny, co było najefektywniejszym rozwiązaniem. Czeczeni podejmowali jednak tego typu migrację - w przeciwieństwie np. do Osetyńców - na stosunkowo niewielką skalę. Proces ten miał przy tym długotrwały, powolny charakter, nie kumulował się w czasie, jak to miało miejsce w przypadku niektórych innych ludów górskich.\nWładze carskie współdziałanie z lojalnymi elitami miejscowymi nadal uważały za skuteczny instrument umacniania swego panowania nad podbitymi terytoriami. Jednakże bez porównania łatwiej o to było w stosunku do grup etnicznych o wysokim stopniu zróżnicowania społecznego (np. Kabardyjczycy czy Kumykowie) niż w przypadku ludów o strukturze egalitarnej, do których zaliczali się Czeczeni. Jednakże i w tym przypadku poprzez służbę w armii czy administracji poszczególne osoby przenikały do szeregów dziedzicznej szlachty. W zasadniczym kształcie utrzymał się jednak porządek społeczny oparty na tradycyjnych normach, które stopniowo dopiero miały ulec swoistej erozji.\nDługoletnie działania wojenne prowadzone głównie na zachodnich i wschodnich krańcach Północnego Kaukazu, reformy prowadzone w latach 60., przesiedlenia ludności rodzimej do Turcji oraz napływ osadników rosyjskich i ukraińskich - to były najważniejsze zjawiska zmieniające układ stosunków ludnościowych i etnicznych w tym regionie.\nWe wschodniej części Północnego Kaukazu zmiany wywołane wojną w sposób szczególny dały o sobie znać na terenie Czeczenii, zwłaszcza w jej zachodnich rejonach określanych mianem Małej Czeczenii. Znaczna część ludności tej krainy w rezultacie działań wojennych uciekła za Sunżę, w góry i lasy, przeniosła się do Wielkiej Czeczenii lub została przymusowo przesiedlona do równinnych osiedli pod kontrolę Kozaków. Ruch migracyjny z Małej Czeczenii był jednym z istotnych czynników powodujących wzrost ludności w Wielkiej Czeczenii. Jednakże i w tym regionie działania wojenne spowodowały przejściowe opustoszenie niektórych terenów (np. w dolinie Argunu), a także częściowo wymuszony ruch ludności ku równinom. W połowie lat 40. i w latach 50. w niektórych okolicach wcześniej zamieszkanych, a później opuszczonych, powstawały nowe, niekiedy dość spore osady. Odrodziło się np. Szali, Giermienczuk, niektóre osiedla nad Argunem. Ludność czeczeńska osiedlała się w rosyjskich twierdzach takich jak Groznaja, Urus-Martan czy Wozdwiżenskaja. W przypadku Czeczenów ruch migracyjny z gór ku równinom - choć nie przybrał tak masowych rozmiarów, jak w przypadku niektórych innych ludów północnokaukaskich - owocował ważnymi dla przyszłego formowania się narodu zjawiskami społecznymi. Charakter tej migracji powodował, iż tworzyły się osiedla współzamieszkiwane przez przedstawicieli już nie tylko wielu rodzin, ale wielu rodów pochodzących z różnych rejonów Czeczenii.\nO ile przemieszczenia ludności z gór na równiny, z jednych osiedli do innych, można uznać za ruchy wewnętrzne, to zupełnie inny charakter miały masowe przesiedlenia z Północnego Kaukazu do Turcji. Po pokonaniu Czeczenów i Dagestańczyków w 1859 r., a w 1864 r. Czerkiesów, władze carskie uznały, że opanowane terytoria należy "oczyścić" z buntowniczego elementu, a miejsce wygnanych ludów zająć powinni Rosjanie, Ukraińcy, Ormianie i Gruzini. Już w 1862 r. car zaakceptował plan przesiedlenia górali do państwa sułtana. Inspirowano czy wręcz wymuszano migrację górali do imperium ottomańskiego, a także wewnętrzne przesunięcia ludności rodzimej. Migracja mieszkańców Północnego Kaukazu w granice imparium sułtańskiego miała miejsce już wcześniej, a schyłek powstania Szamila zintensyfikował ją. Jej uczestnikami byli pierwotnie głównie ludzie stosunkowo majętni, dzięki posiadanym zasobom nie mający większych kłopotów z urządzeniem się na nowych miejscach. Informacje o ich dostatnim życiu w Turcji przenikały do mieszkańców Północnego Kaukazu i sprzyjały rozszerzaniu się fali przesiedleńczej. Czeczeni, Ingusze i Dagestańczycy, nie chcąc stać się poddanymi cara i w obliczu masowego zagarniania ich ziem przez zwycięskich Rosjan, zachęcani w dodatku przez carską administrację i jej agentów, sami - choć w warunkach sytuacyjnego przymusu - migrowali na ziemie sułtana. Natomiast ludność zachodniej części Północnego Kaukazu trafiła tam stając bezpośrednio wobec alternatywy: migracja do Turcji lub nakazane przez władze carskie przesiedlenie na równiny Kubania pod kontrolą Kozaków. Przesiedlenie części górali do Turcji zwalniało niemałe obszary ziemi niezbędne do prowadzenia akcji osadnictwa kozackiego. W pierwszej połowie lat 60. przyniosła ona znaczące efekty: powstało ponad 110 nowych stanic, w których osiedlono ok. 14 tys. rodzin kozackich.\nUstalenie wielkości tej migracji jest niezwykle trudne, a dokonywane w tym zakresie szacunki prowadzą do rozmaitych wyników. Istnieją jednak dawniejsze przekazy, wedle których tylko przesiedlenia z lat 1864-1865 objęły na Północnym Kaukazie 1,8 mln jego rdzennych mieszkańców. Później badacze operowali znacznie mniejszymi liczbami. W.Kolarz wyliczył na przykład, że w sumie w latach 1858-1865 przesiedliło się z Kaukazu do Turcji niemal 500 tys. osób. Inni są jednak skłonni podwyższać tę liczbę nawet do ok. 600 tys. Emigracja ta objęła przede wszystkim Czerkiesów, których w latach 1858-1864 pod władzą sułtana znalazło się niemal 400 tys. (w tym 312 tys. przesiedliło się w latach 1863-1864). Czeczeni uczestniczyli w tym przemieszczeniu w mniejszym zakresie. Urzędnicy carscy w poszukiwaniu sposobów zapewnienia w Czeczenii trwałego spokoju doszli do wniosku, że najkorzystniejszym rozwiązaniem byłoby także i tam wysiedlenie przynajmniej części ludności do Turcji. Na polecenie cara podjęto rozmowy na ten temat z Turkami, a jednocześnie administracja rosyjska w Czeczenii podjęła zabiegi propagandowe, mające skłonić Czeczenów do emigracji: obiecywano im wspaniałe życie i lepszą przyszłość pod władzą sułtana, zarazem przestrzegając, że pozostanie na rodzinnej ziemi nic dobrego im nie przyniesie, a nawet strasząc śmiercią głodową. Przywoływany już W.Kolarz obliczył, że migrantów czeczeńskich było ok. 39 tys. Jednakże w nowszej literaturze spotkać można ustalenia znacznie wyższe. Wynika z nich, że już w 1860 r. do Turcji udało się 81360 Czeczenów. W następstwie porozumienia turecko-rosyjskiego w 1865 r. miała miejsce druga fala migracji, która objęła 22500 osób. Zatem do 1865 r. włącznie przemieszczenie objęłoby niemal 104 tys. Czeczenów.\nTurcja nie była w stanie poradzić sobie z tak wielkim napływem imigrantów z Północnego Kaukazu. Wyrażając zgodę na przyjęcie czeczeńskich migrantów miała przy tym na oku nie tylko los współwyznawców, ale i własny interes polityczny. Sułtan zapowiedział osiedlenie ich w tureckiej strefie nadgranicznej, przeciw czemu oponowali Rosjanie, obawiając się, że Czeczeni staną się instrumentem antyrosyjskim w tureckim ręku. Zabiegali zatem o skierowanie migrantów w głąb państwa ottomańskiego, zwłaszcza do Anatolii. Ostatecznie Czeczeni osiedleni zostali w Anatolii, Mezopotamii, Syrii, a nawet Egipcie. Wielu z nich wegetowało w nędzy, w ciężkich warunkach pobytu choroby i śmierć zbierały obfite żniwo. Nie minęło wiele czasu, gdy wielu uznało emigrację z ojczyzny za błąd i zapragnęło powrócić w rodzinne strony. Słali więc petycje do rządu rosyjskiego o umożliwienie im powrotu do ojczyzny, deklarując nawet gotowość przyjęcia prawosławia. Władze carskie odrzucały jednak te propozycje. Carska administracja promowała obraz Czeczenów nie tylko jako barbarzyńców, ale także jako zdrajców, którzy zaprzedali się Turkom. Wielu emigrantów usiłowało jednak wracać do ojczyzny, nielegalnie przekraczając granicę. Tylko w latach 1866-1868 mimo ogromnych trudności i niebezpieczeństw w rodzinne strony powróciło ponad 2 tys. Czeczenów. W 1871 r. liczba czeczeńskich reemigratów sięgnąć miała 1,5 tys. Fala powrotów nasiliła się zaś wydatnie po wojnie rosyjsko-tureckiej 1877-1878.\nEfektem procesów zachodzących w drugiej połowie XIX w., w wielu wypadkach będących kontynuacją zjawisk wcześniejszych, była poważna zmiana stosunków etnicznych na całym Północnym Kaukazie. Wedle danych spisu ludności przeprowadzonego w 1897 r. rdzenna ludność tego regionu liczyła 622718 osób i w przytłaczającej większości (513571 osób) mieszkała w obwodzie terskim. Była to niemal w całości ludność wiejska (w przypadku Czeczenów - 99,7 % populacji). Jakkolwiek już długoletnia i krwawa wojna kaukaska przyniosła Czeczenii ogromne straty ludnościowe, to późniejsze dekady nie były pod tym względem lepsze. Nadal postępowało gwałtowne zmniejszanie się populacji ludności rodzimej. Uważa się nawet, iż w latach 1860-1917 zmniejszyła się ona czterokrotnie.\nKapitulacja Szamila w 1859 r. nie stanowiła kresu walk powstańczych we wschodniej części Północnego Kaukazu. 8 maja 1860 r. w Iczkerii wybuchło powstanie pod wodzą Bajsungura. Pochodzący z aułu Bienoj Bajsungur walczył wcześniej pod sztandarami Szamila, zdobywając znaczną sławę. Do końca pozostał przy imamie, jednak gdy ten postanowił się poddać, Bajsungur z nieliczną grupą przebił się do rodzinnego aułu. Ukrywał się następnie w jego okolicy, przygotowując nowe powstanie. W pierwszych miesiącach działań powstańcy osiągnęli nawet lokalne sukcesy. W połowie czerwca walki wybuchły w okręgu arguńskim. Powstańcy oblegli twierdzę Szatojewskaja, jednakże po kilkunastu dniach ekspedycja dowodzona przez gen. Bażenowa zlikwidowała to oblężenie, a następnie zniszczyła 14 aułów w górnym biegu Argunu. W październiku powstańcy ponownie próbowali zdobyć twierdzę, także bez powodzenia. W styczniu do Iczkerii skierowane zostały nowe oddziały wojsk carskich. Podjęły one przede wszystkim działania represyjne: w drugiej połowie stycznia zniszczyły kolejnych 15 aułów w Iczkerii, a ich mieszkańcy zostali przesiedleni na równiny. W lutym 1861 r. powstanie Bajsangura w Iczkerii zostało stłumione, a on sam dostał się do rosyjskiej niewoli i stracony. W ramach represji z rodzinnego aułu Bajsungura wysiedlono 1218 osób, a z całej Iczkerii 7,5 tys. Rodzina Bajsungura i najważniejsi uczestnicy powstania trafili na Syberię. Znamiennym faktem, choć niekiedy przesadnie akcentowanym, jest wsparcie, jakiego powstaniu w Iczkerii udzielili osadnicy rosyjscy. Wskazywało to na społeczny, a nie tylko etniczny charakter konfliktu.\nMimo ujęcia Bajsungura nadal trwały walki w górnej Czeczenii, a nawet podjęte zostały próby wzniecenia powstania w Małej Czeczenii oraz w Karabułakii. Jednakże w końcu roku powstanie zostało ostatecznie stłumione. Jego przywódcy dobrowolnie oddali się w ręce księcia Światopełka-Mirskiego i zostali zesłani do Rosji.\nRosyjskie zwycięstwo nad Szamilem w 1859 r. i nad Czerkiesami pięć lat później miało reperkusje także na płaszczyźnie stosunków społeczno-religijnych. Ruch wyzwoleńczy w minionych dekadach inspirowany był i kierowany przez ludzi bezpośrednio związanych z bractwem nakszbandija i głoszących jego zasady, przebiegał w wielkiej mierze pod religijnymi hasłami świętej wojny. Porażka Szamila była więc ciosem także dla wpływów nakszbandiji i zarazem tworzyła pole dla innych nurtów wyznaniowych, skłaniała do poszukiwania orientacji religijnej odpowiadającej nowej sytuacji. Sprzyjało temu także rozchwianie struktur organizacyjnych nakszbandiji. Główny autorytet religijny Dżamaleddin al-Kazi-Kumuk wyemigrował do Turcji. Mianowani przezeń murszydzi Haqalu Mohammad al-Kazi-Kumuk czy Adżi Ali Asker udali się do Mekki. W atmosferze przygnębienia i zniechęcenia po klęsce odpowiedź na trudne problemy wynikające z nowego położenia zdawało się przynosić inne bractwo sufijskie - kadyrija, którego przedstawicielem był osiadły w Czeczenii, w okolicach Gudermesu kumycki pastuch Kunta Hadżi. Wedle czeczeńskiego podania jego inicjacja nastąpiła w wyniku odwiedzenia grobowca twórcy kadyriji w drodze powrotnej z Mekki w 1848 lub 1849 r. Wróciwszy do Czeczenii Kunta podjął działalność misyjną, lecz za sprawą wrogo usposobionych do pacyfistycznych treści jego nauki zwolenników nakszbandiji musiał opuścić Północny Kaukaz. Odbył m.in. ponowną pielgrzymkę do Mekki, gdzie przebywał w latach 1859-1861. Na Kaukaz powrócił dopiero jesienią 1861 r. w całkowicie zmienionej sytuacji.\nPorządek kadyrija ukształtował się w Bagdadzie jeszcze w XII w., a za jego twórcę uznawany jest Abd al-Quadir al-Ghiliani. Cechowały go: dynamiczny rytuał obrządkowy, na wskroś pokojowe nastawienie wyznawców wobec świata, silne eksponowanie miłości bliźniego. Jego propagatorzy na Kaukazie, nawołując do pokoju i odrzucając czynny opór wobec zła przynoszonego przez niewiernych, faktycznie akceptowali panowanie rosyjskie, co na początku lat 60. odpowiadało postawom zmęczonych długotrwałą wojną górali. Porządek kadyrija, w przeciwieństwie do cichego zikr nakszbandiji, praktykował głośne zikr, z ekstatycznymi tańcami, pieśniami i nawet z muzyką, a więc praktykami zakazywanymi przez Szamila i purystycznie nastawionych liderów nakszbandiji. Zarazem nowy tarikat był nastawiony jeszcze bardziej mistycznie, koncentrował się na oderwaniu od doczesnych problemów. Różnice obu porządków nie były jednak zasadniczej natury. Tak w jednym, jak i w drugim nacisk położony był na ascetyczne życie oddane służbie bożej, modlitwę, bezwzględne posłuszeństwo nauczycielowi, równość wiernych. Kontynuacja w życiu religijnym górali w latach 60. i 70. większości pierwiastków zaszczepionych wcześniej przez murydyzm była oczywista.\nNauki kadyriji zyskały wielką popularność zwłaszcza w Czeczenii i zamieszkanym przez Awarów północnym Dagestanie, a więc na obszarach, gdzie wcześniej wysiłek wojenny był szczególnie znaczny i gdzie rosyjski nacisk był bardzo silny. Wkrótce rzecznicy tego porządku stanęli jednak w obliczu podobnego dylematu jak ich poprzednicy: jak postępować wobec rosyjskich "niewiernych", którzy opanowali muzułmańskie ziemie Północnego Kaukazu. Czy możliwe jest podążanie ku Bogu bez związania tej drogi z walką przeciw niewiernym gnębiącym muzułmanów? Negatywna odpowiedź stawała się tym bardziej zrozumiała, gdy wziąć pod uwagę, iż ogromna większość uczniów i zwolenników Kunta-Hadżiego to nie tak dawni bojownicy Szamila. Nim jednak zdołali wypracować w tym względzie zdecydowane stanowisko spadły na nich represje. Rosjanie z rosnącym niepokojem obserwowali szybkie rozszerzanie się wpływów kadyriji, obawiając się nowego buntu, zwłaszcza że w Czeczeni na początku lat sześćdziesiątych atmosfera była niespokojna. Sięgnięto i tym razem po typowe instrumenty władzy kolonialnej - po represje. 3 stycznia 1864 r. władze carskie aresztowały Kunta Hadżiego i kilka tuzinów jego murydów. Gdy zwolennicy uwięzionego nauczyciela zebrali się w Szali i wystąpili z prośbą o uwolnienie ich przywódcy, doszło do masakry. 18 stycznia 1864 r. zostali ostrzelani przez rosyjska artylerię, w wyniku czego 200 osób zginęło, a 1000 zostało rannych. Wielu aresztowano. Kunta-Hadżi, jako rzekomo obłąkany został umieszczony w więziennym szpitalu (zmarł w maju 1867 r.). Jego współpracowników oskarżono natomiast o planowanie buntu i deportowano do ciężkich robót na Syberii. W maju 1865 r. doszło jeszcze do wybuchu powstania w aule Characzoj pod kierownictwem Tozy Akmużajewa, co było zapewne echem wydarzeń z poprzedniego roku, ale miało już wybitnie lokalny charakter. Głoszony przez Kunta-Hadżi porządek religijny wprawdzie formalnie nie został wyjęty spod prawa, ale głośne zikr było zakazane, a władze zachęcały zwolenników kadyriji do emigracji do Turcji. W rezultacie ok. 5 tys. rodzin opuściło kraj w 1865 r. Rozszerzanie się wpływów kadyriji zostało przyhamowane, ale nie powstrzymane, a represje uczyniły z ofiar bohaterów. Wyznawcy kadyriji stali się zagorzałymi wrogami Rosjan i rzecznikami nieubłaganej z nimi walki.\nDo 1865 r. wszystkie górskie narody Północnego Kaukazu zostały podbite przez carską Rosję, w pewnej części wysiedlone. Funkcjonowanie imamatu Szamila jako formacji państwowej odegrało ogromną, wieloraką rolę polityczną i społeczną. Znaczna część ludów północnokaukaskich wystąpiła jako jednolita siła w walce z naporem rosyjskim. Wprawdzie bez ostatecznego powodzenia, ale nie zmieniało to faktu, że świadomość owej jedności głęboko zapadła w pamięć następnych pokoleń. Legenda Szamila, z upływem lat podlegająca coraz głębszej mitilogizacji, stała się symbolicznym zwornikiem, wielokrotnie później dając znać o swej sile. Dzięki ustanowieniu przez Szamila systemu państwowego górale oswoili się z działaniem struktur państwowych ograniczających ich nieokiełznane, anarchiczne poczucie swobody. Paradoksalnie - do pewnego stopnia sprzyjało przynajmniej ograniczonemu respektowaniu rosyjskich instytucji państwowych. Jako niezgodne z ideałami i celami wieloletniej walki górali nie były one akceptowane, jednak odgrywały ważną rolę w formowaniu się nowoczesnego społeczeństwa. Ciągnąca się przez dziesięciolecia, krwawa i ofiarna walka antykolonialna sprzyjała zarazem narodowemu samookreśleniu się Czeczenów (a także i innych ludów północnokaukaskich). Proces ten będzie oczywiście trwał jeszcze długo, niemniej jednak wydarzenia pierwszej połowy XIX w. odegrały w nim trudną do przecenienia rolę, a do ich tradycji odwoływać się będą czeczeńscy bojownicy aż po dzień dzisiejszy.\nKolonialna polityka caratu powodowała nasilanie się antykolonialnej aktywności wśród górali, zwłaszcza ze strony niższych warstw, one bowiem najboleśniej odczuwały negatywne jej skutki. Z posunięć rosyjskiej administracji nie była zadowolona znaczna część muzułmańskiego duchowieństwa, mającego wielkie wpływy wśród górali. Dążenie władzy do ograniczenia i usunięcia szariatu z życia społecznego skierowane było bezpośrednio przeciw pozycji i interesom politycznym i ekonomicznym tego duchowieństwa. Jawnie wspierane prawosławie było zaś oczywistym konkurentem duchowym. Wszystko to wytwarzało na Północnym Kaukazie napięcie, wyraźnie zresztą dostrzegane przez administrację rosyjską i wywołujące jej obawy, wręcz oczekiwanie kolejnego wybuchu powstańczego. Najwcześniej rozruchu zaczęły się w Czeczenii. Carska administracja prowadziła tam szczególną politykę, różniącą się w pewien sposób od polityki wobec innych górskich ludów. Opierała się ona na przekonaniu, że charakter narodowy Czeczenów i ich byt społeczny tworzyły podwaliny postawy niechętnej wszelkiej władzy, a zarazem czyniły Czeczenów lekkomyślnymi, nie dochowującymi danych zobowiązań.\nRosja, dla której pokój kończący wojnę krymską był porażką, zmierzała do powetowania sobie strat kosztem Turcji, a równocześnie do zwiększenia swoich wpływów na Bałkanach. Zmierzając do stworzenia korzystnej konstelacji politycznej, w której ewentualny konflikt z Turcją był zresztą tylko jednym z elementów, Rosja w 1873 r. zawarła konwencję wojskową z Niemcami, a w 1874 r. z Austro-Węgrami. Zabezpieczało to ją na zachodzie i pozwoliło podjąć przygotowania do nowej wojny z sułtanem. Głównym rejonem konfliktu rosyjsko-tureckiego były Bałkany, gdzie Rosja występowała jako rzeczniczka narodów słowiańskich pozostających pod zwierzchnictwem tureckim.\nDziałania wojenne wybuchły w kwietniu 1877 r. i toczyły się na dwóch frontach: bałkańskim i kaukaskim. Na tym drugim armia rosyjska składała się z 70 tys. ludzi, podczas gdy jej turecka przeciwniczka liczyła tylko 55 tys. żołnierzy. Początkowo Rosjanie odnotowali znaczne sukcesy: w kwietniu bez walki zajęli Bajazet, a na początku maja szturmem zdobyli Ardagan. 20 maja oblegli Kars, ale nie zdołali go zdobyć, a Turcy zgromadziwszy znaczne siły zmusili Rosjan do odstąpienia od twierdzy. Latem na froncie zapanowała stagnacja. Dopiero jesienią wzmocnieni Rosjanie podjęli ofensywę, która przyniosła im zwycięstwo w bitwie pod Aladż i zdobycie Karsu na początku listopada. Nadejście zimy i choroby epidemiczne w armii nie pozwoliły Rosjanom na rozwinięcie tych sukcesów.\nOczekiwany wybuch wojny między Rosją a Turcją był okolicznością o podstawowym znaczeniu dla działań podejmowanych przez północnokaukaskich górali. Także władze tureckie prowadziły politykę nastawioną na osłabianie swojego sąsiada, a w jej ramach inspirowały narodowo-wyzwoleńczą aktywność na Północnym Kaukazie. W ocenie przedstawicielstw rosyjskich, reemigracja ludności północnokaukaskiej z Turcji inspirowana była przez władze tureckie, których intencją było stworzenie bazy przyszłej insurekcji antyrosyjskiej. Już w lutym 1876 r. administracja rosyjska na Północnym Kaukazie powzięła wiadomości o przygotowywanym powstaniu w Czeczenii i Dagestanie, którego celem miało być zrzucenie panowania rosyjskiego. Bezpośrednim powodem tych działań były liczne wysiedlenia górali do centralnej Rosji, wzrastające obciążenia podatkowe oraz obawa przed objęciem ludności tubylczej obowiązkiem służby wojskowej. Przewidywano, że wybuch nastąpi już wiosną 1876 r. Niezależnie od tego jak ścisłe były informacje carskich władz, sam fakt narastania na Północnym Kaukazie wybuchowej sytuacji nie budzi wątpliwości. Potrzeba było iskry. Mógł być nią początek starcia Rosji z Turcją. Kiedy to nastąpiło w kwietniu 1877 r. góralom Czeczenii i Dagestanu znów zaświtała nadzieja na zrzucenie carskiego jarzma.\nW nocy z 12 na 13 kwietnia 1877 r. 60 przedstawicieli wspólnot czeczeńskich zebranych w okolicach aułu Sajasan postanowiło "zerwać wszelkie stosunki z istniejącą władzą" i "ogłosić się niezależnymi". Pochodzący z aułu Simsir, wówczas niezwykle młody, ledwie 23-letni Alibek-Hadżi został ogłoszony imamem Czeczenii. Tym samym rozpoczęte zostało nowe powstanie.\n19 kwietnia w obwodzie terskim został wprowadzony stan wojenny. Naczelnik obwodu terskiego i dowodzący tam wojskiem carskim gen. A.P.Swistunow następnego dnia przybył do Groznego i osobiście objął kierownictwo walki z powstańcami. W ciągu następnych dni kolejne auły przyłączały się do buntu. Do pierwszego poważnego starcia doszło 22 kwietnia w okolicach Majrtupu. Zakończyło się ono odwrotem wojsk rosyjskich. Natomiast nie przyniosły powstańcom sukcesu próby opanowania Gudermesu i Szali. W końcu kwietnia powstanie rozszerzyło się na okręg arguński, gdzie na jego czele stanął Dada Załmajew. Do walki z powstańcami obok oddziałów kozackich i milicji rzucono regularne oddziały wojskowe. W sumie siły skierowane do walki z powstańcami liczyły 24,5 tys. żołnierzy i 16 sotni kozackich oraz dysponowały ponad 100 działami. 10 maja rozpoczęła się podjęta równocześnie z trzech stron w kierunku na Bienoje ofensywa rosyjska. Aby przeciwdziałać wybuchowi powstania w okręgu groznieńskim inne oddziały rosyjskie odbywały systematyczne przemarsze po aułach, zajmowały kolejne zbuntowane osady i najczęściej niszczyły je. Rosjanie przymusowo mobilizowali miejscową ludność i wcielali ją do oddziałów milicji, a następnie zmuszali do udziału w akcjach antypowstańczych, zwłaszcza zaś do niszczenia zbuntowanych aułów. 15 czerwca Swistunow ogłosił, że za każdego żywego lub martwego powstańca wypłaci nagrodę w wysokości 25 rubli. Powstańcy wyparci z większości kontrolowanych początkowo terenów, skupili się na wzgórzu Kożałk-Dyk, gdzie w 1845 r. ciężkiej porażki z rąk Szamila doznały wojska Woroncowa. Tym razem jednak przeciw ledwie 300 bojownikom skupionym wokół Alibeka-Hadżiego stanęły siły rosyjskie wielokrotnie przewyższające go liczebnością i bez porównania lepiej uzbrojone. Straciwszy 40 żołnierzy Alibek 24 czerwca zdołał jednak przerwać okrążenie i ukryć się w lasach w okolicach Simsiru. W ten sposób zakończył się pierwszy etap powstania. 1 lipca 1877 r. powstanie wybuchło w aułach położonych wzdłuż rzeki Bass. Na jego czele stali Abdul-Hadżi i Tangaja. Niezwłoczna akcja oddziałów rosyjskich doprowadziła jednak do rozbicia sił powstańczych. W końcu lipca płomień buntu ponownie objął okręg arguński, gdzie na czele sił powstańczych stał Uma-Hadżi. W celu lepszej koordynacji działań antypowstańczych 7 sierpnia generał-major A.M.Smiekałow został mianowany naczelnym dowódcą wszystkich wojsk zwalczających powstanie. Pod jego komendą nastąpiła koncentracja wojsk carskich w okolicach Wiedeno, gdzie rychło z Rosji dotarły też posiłki. Smiekałow otrzymał wyrazisty rozkaz Swistunowa, by bezwzględnie niszczyć przed sobą wszystkich i wszystko. Rosjanie nie tylko prowadzili walkę z oddziałami powstańczymi - zresztą ze zmiennym powodzeniem, mimo ogromnej przewagi - ale równocześnie stosowali na szeroką skale działania pacyfikacyjne wobec osad sprzyjających buntownikom: poszczególne auły były niszczone, nakładano na ludność kary pieniężne i konfiskowano bydło, niszczono uprawy, brano zakładników, a także prowadzono wysiedlenia. Błagania kobiet i starców zanoszących swe prośby przed oblicze carskich generałów, by nie wysiedlać ich z ojcowizny i nie niszczyć aułów, pozostawały bez rezultatu. W końcu sierpnia przeciw powstańcom w Czeczeni działały siły carskie liczące w sumie ponad 36,5 tys. osób, w tym ponad 31 tys. żołnierzy regularnej armii.\nW tym czasie nastąpiła nowa fala ruchu, która rozlała się nie tylko na niemal cały Dagestan, ale dosięgła i sąsiednich krajów. Centrum ruchu stał się auł Sogratl w okręgu gunibskim. Na początku września powstanie objęło okręg kazykumuski. Najkrwawsze walki toczyły się w rejonie Lewaszy. Powstańcom nie udało się tam jednak osiągnąć celu, jakim było przedostanie się na równiny.\nMimo trwającej wojny z Turcją dowództwo rosyjskie zdecydowało się skierować przeciw powstaniu znaczne siły wojskowe. Wprawdzie jeszcze przez pewien czas powstańcom udawało się uniknąć decydującej klęski, a nawet odnieść pewne sukcesy taktyczne, ale ich sytuacja szybko się pogarszała. Klęska zjednoczonych sił powstańczych w rejonie Lewaszy oznaczała początek końca insurekcji. W pierwszych dniach października, po kolejnych niepowodzeniach w lasach simsirskich, Alibek-Hadżi zmuszony był z nieliczną garstką bojowników przejść do Dagestanu. Nieco później w jego ślady poszli pozostali przywódcy powstania w Czeczenii. 24 października Swistunow mógł zakomunikować głównodowodzącemu armii kaukaskiej, że powstanie w Czeczenii zostało zdławione.\nW Dagestanie w drugiej połowie października główne walki toczyły się w obronie ważnego centrum powstańczego - Cudachara. Jego upadek był nie tylko porażką militarną, lecz przyniósł poważne następstwa polityczne. Od powstania zaczęła się odsuwać elita społeczna. 1 listopada siły rosyjskie obległy Sogratl. Tam znajdowała się cała grupa przywódcza ruchu powstańczego Dagestanu i Czeczenii łącznie z imamem Dagestanu Mahomedem Hadżi i imamem Czeczenii Alibekiem-Hadżim. Po dwóch dniach, wobec braku szans na skuteczna obronę, powstańcy skapitulowali, wydając przywódców w ręce Rosjan. Zbiec udało się jedynie Alibekowi, który powrócił do Czeczenii, jednakże 27 listopada dobrowolnie ujawnił się wobec władz rosyjskich aby zapobiec niszczeniu kolejnych aułów czeczeńskich. Był to praktycznie koniec powstania, jakkolwiek jeszcze do końca listopada miały miejsce lokalne walki. Po całym terenie objętym ruchem wyzwoleńczym rozlała się fala represji. 6 marca 1878 r. sąd wojenny w Groznym wydał wyrok w sprawie 17 przywódców powstania, skazując 11 spośród nich na śmierć przez powieszenie. Trzy dni później Alibek-Hadżi, Uma-Hadżi, Dady Umajew, Dady Załmajew i inni zostali straceni.\nNa szeroką skalę wobec uczestników walk zastosowano deportacje do północnych guberni Rosji, gdzie wobec bardzo trudnych warunków dziesiątkowały ich choroby i śmierć. Z Dagestanu deportowano 4875 uczestników powstania i członków ich rodzin, w tym 912 kobiet i 1744 dzieci.\nNiepowodzenie tego zrywu spowodowało zasadniczą zmianę taktyki ruchu wyzwoleńczego, który stale tlił się wśród górali. Odtąd aż do rewolucji w 1917 r. unikali oni otwartej, zbrojnej walki z najeźdźcami. Ze swej strony po stłumieniu buntu 1877 r. carat postępował także dość ostrożnie, przynajmniej początkowo. Zakazano nawracania Czeczenów na prawosławie, względnie tolerancyjnie traktowano islamskie życie religijne, miejscową tradycję i obyczajowość, zezwolono na rozwój szkolnictwa koranicznego, W 1913 r. w Czeczenii i Dagestanie istniało 806 meczetów i działało 427 szkół wyznaniowych. Niektórzy badacze podają nawet wyższe dane, twierdząc iż bezpośrednio przed rewolucja w Rosji w Dagestanie istniało ok. 2 tys. szkół koranicznych z ponad 40 tys. uczniów, co powodowało, iż współczynnik skolaryzacji był tam wyższy niż w wielu rozwiniętych krajach, a zwłaszcza niż we właściwej Rosji. Jednakże w dłuższym okresie tego rodzaju tendencja w państwie carskim była trudna do utrzymania, nie korespondowała bowiem z charakterem tego państwa. Niejako w naturalny dla tego charakteru sposób zaczęły się coraz silniej uzewnętrzniać się tendencje do ograniczania i wypierania wpływów arabskich na rzecz rosyjskich. Symbolem prób rusyfikacyjnych stała się próba stworzenia rosyjskiej wsi w Gunibie krótko przed I wojną światową. Szkolnictwo narodowe było stopniowo zastępowane przez rosyjskie, służące umacnianiu rosyjskiego panowania i nie dające przedstawicielom rdzennej ludności nawet elementarnej wiedzy o ich ojczyźnie. Ledwie kilka z nich zyskało prestiż równy szkołom koranicznym, które stawały się w tych warunkach ważnym instrumentem obrony przed rusyfikacją. Krótkotrwały był epizod tworzenia szkolnictwa z językiem narodowym w transliteracji na cyrylicę. Ostatecznie w momencie upadku caratu wpływy rosyjskie na Północnym Kaukazie, a osobliwie w Czeczenii i Dagestanie nie były imponujące. Ograniczały się do miast, a i to nie wszystkich, a panujący Rosjanie nie czynili wysiłków by zrozumieć miejscowe tradycje i poznać ludy, którym siłą narzucili swe zwierzchnictwo. Rozkład państwa carskiego stworzył warunki dla erupcji niepodległościowych dążeń górali północnokaukaskich.


Porażka Karkonoszy na zakończenie roku - Jelonka.com\nPorażka Karkonoszy na zakończenie roku\nSobota, 19 listopada 2011, 16:36\nAktualizacja: Niedziela, 20 listopada 2011, 19:59\nPiłkarze Karkonoszy Jelenia Góra przegrali z rezerwami Miedzi Legnica 1:3 w meczu 17. kolejki, rozegranym na stadionie przy ul. Lubańskiej. Goście wygrali w pełni zasłużenie.\nSpotkanie pomiędzy Karkonoszami, a Miedzią od rana stało pod znakiem zapytania, kiedy to okazało się, że na stadionie przy ul. Złotniczej rozpoczęto prace na płycie boiska, w związku z przebudową obiektu. W kilka godzin udało się uzyskać zgodę Dolnośląskiego Związku Piłki Nożnej na rozegranie meczu na stadionie przy ul. Lubańskiej oraz przygotować obiekt do rywalizacji o IV-ligowe punkty. Sprawna organizacja nie pomogła jednak gospodarzom w uzyskaniu korzystnego rezultatu w ostatnim tegorocznym spotkaniu. Od początku na boisku przeważali goście, którzy już w 2. minucie za sprawą groźnego strzału Orłowskiego mogli objąć prowadzenie, ale na posterunku stał Dubiel. Dziesięć minut później ten sam zawodnik Miedzi uradował swych kolegów z drużyny strzelając gola na 0:1. W 27. minucie ładną asystą popisał się Piaszczyk, który po akcji prawym skrzydłem idealnie dograł na piąty metr na głowę Krupy i gospodarze mogli cieszyć się z wyrównania. Tuż przed przerwą Kuzimski ośmieszył obrońców Karkonoszy mijając ich w polu karnym jak "tyczki" przy linii końcowej boiska, a następnie dograł do Ostrowskiego i gol do szatni stał się faktem.\nPo zmianie stron przyjezdni podkreślili swoją przewagę w 61. minucie - autorem trafienia na 1:3 był Piotrowski. W dalszej części gry podopieczni trenera Milewskiego nie potrafili zagrozić bramce strzeżonej przez Budnika, za to golkiper biało-niebieskich miał sporo pracy. Mimo licznych okazji gościom nie udało się zmienić rezultatu, a najlepszą ku temu miał Orłowski. Po faulu na Chrzanowskim arbiter wskazał na wapno, ale na drodze do hat-tricka Orłowskiego stanął Dubiel, który wyczuł intencje strzelca. Ostatecznie Karkonosze uległy rezerwom Miedzi 1:3. Ekipa z Jeleniej Góry przezimuje sezon na piątej pozycji z dorobkiem 26 pkt.\nKarkonosze Jelenia Góra - Miedź II Legnica 1:3 (1:2)\nKarkonosze: Dubiel - Bizoń, Wawrzyniak, Jurkowski, Ziomek, Walczak (79' Marek), Gałuszka (79' Micek), Krakówka, Bednarczyk (66' Kowalski), Krupa (45' Murdza), Piaszczyk.\nMiedź: Budnik - Kucharzak, Mockało, Niewiadomski, Madziała, Piotrowski, Chrzanowski, Kowal (66' Kulikowski), Kalicki, Kuzimski, Orłowski.\nStrzelinianka Strzelin\t-\tPiast Żmigród\t0:0\nKarkonosze Jelenia Góra\t-\tMiedź II Legnica\t1:3\nGranica Bogatynia\t-\tAKS Strzegom\t1:1\nFoto-Higiena Gać\t-\tŚlęza Wrocław\t1:1\nIskra Kochlice\t-\tGKS Kobierzyce\t0:0\nNysa Zgorzelec\t-\tOrkan Szczedrzykowice\t3:1\nKonfeks Legnica\t-\tPiast Zawidów\t1:1\nPuma Pietrzykowice\t-\tSokół Wielka Lipa\t0:2\n~_ 19-11-2011 20:58\njak Karkonosze bedą w B-klasie to pójdę na mecz, może być ciekawy cyrk. Życzę szczęścia w dalszych porażkach\n~m.a.z 20-11-2011 19:11\nna boisku pojawili sie Kik i Rudnicki a nie Micek i Marek. Pozdrawiam\n~ 17-12-2011 22:48\n50-osób na meczu!!!he he.może w b-klasie będzie lepiej.tylko ksg


» ADBL APC Pro 500ml\nKod produktu: 83D7-949DF\nTo silniejszy brat ADBL APC idealny dla profesjonalnych studiów autodetailingu. Skoncentrowany, bardzo silny, uniwersalny produkt do czyszczenia najcięższych zabrudzeń z plastików, winylu, tapicerek materiałowych, do czyszczenia detali na zewnątrz auta, jako środek do mycia wstępnego. Doskonale odtłuszczająca, niskopienna , wzbogacona o naturalne cytrusowe rozpuszczalniki, formuła bardzo szybko penetruje i rozpuszcza zabrudzenia. Potężna koncentracja składników czyszczących, emulgatorów, związków chelatujących i bezpiecznych rozpuszczalników stawia APC Pro w ścisłej czołówce najsilniejszych i bezpiecznych środków tego typu na rynku europejskim. Bezpieczny dla czyszczonych powierzchni.


Spotkanie z kombatantką w Hufcu Pracy Inowrocław | inowroclaw.info.pl\nSpotkanie z kombatantką w Hufcu Pracy\nHufiec Pracy - blog 01/02/2018 10:40\n27 stycznia 2018r. w Hufcu Pracy w Inowrocławiu odbyło się wyjątkowe spotkanie podsumowujące działania w ramach ogólnopolskiej akcji „Paczka dla bohatera” oraz upamiętniające 100 rocznicę odzyskania przez Polskę Niepodległości.\nGośćmi uczestników hufca była pani Irena Wawrowska – kombatantka, zuchy i harcerze z XI Szczepu Harcerskiego ze Szkoły Podstawowej nr 11 w Inowrocławiu, wychowanki Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w Kruszwicy wraz z Dyrektorką Ośrodka panią Iloną Dybicz i wychowawcą panem Krzysztofem Kosińskim oraz pani Katarzyna Hałasa – koordynatorka Paczki dla Bohatera.\nPodczas spotkania nie zabrakło wspólnego śpiewania pieśni patriotycznych oraz opowieści kombatantki, która przybliżyła zgromadzonym działania Polaków walczących o suwerenność i niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej. To były bardzo osobiste i wzruszające wspomnienia. Pani Katarzyna Hałasa podsumowała działania wolontariuszy podczas pomocy dla kombatantów i podziękowała za wkład uczestnikom hufca.\nTo było wspaniałe spotkanie i niecodzienna lekcja historii dla uczestników.\nSpotkanie z kombatantką w Hufcu Pracy komentarze opinie


gsmManiaK.pl » Blog Archive » gsmManiaKbateria_7\nsobota, 6 kwietnia 2013, Damian Kucharski\nod kąd pojawił sie na tym portalu Damian Kucharski, nie wali tu marketingowym bełkotem 🙂\nPozdro, właśnie tego tutaj było trzeba, ogarniety człowiek dzieli się z nami swoimi spostrzeżeniami, a nie że naczyta sie bełkotu i klepie słowo w słowo.\nDzięki @Acze za dobre słowo 😉\nW lgg4 aparat wystaje, proszę to poprawić autorze\nTrudno mi się zgodzić do końca z tą tezą.\nJeśli aparat w G4 wystaje, to w S6 on się po prostu wylewa czy jakby to tam nazwać 🙂\nCo to za muzyka w niespotykanej dotąd jakości? Co do aparatu, w LG obudowa jest grubsza właśnie o ten wystający obiektyw.\n1. Myślałem o obecności upscallera dźwięku UHQA, który podnosi jakość muzyki\n2. Jakoś wolę mieć grubszy telefon niż tak bardzo wystający aparat\nSeria Note zabiła się sama. Czym? Słabą sprzedażą. Tak, wypasiony Note 4, przez wielu uważany za ideał sprzedawał się znacznie gorzej niż Note 3. Stąd zmiany. Upodobnienie designerskie do dobrze sprzedającej się S6 były dość naturalnym wyborem. Wiecie co jest najlepsze – na tej „małej” baterii wyciąga 7,5-8h na ekranie.\nŚmiałbym sie gdyby Apple zrobiło z iPhone Plus serię Note na iOS, wtedy bez wachania wymienilbym mojego Note 2 na iPhone’a, bo to co Samsung zrobił tej serii jest po prostu niewybaczalne. S6 była dobra dla serii S, ale teraz widać jak źle wpłynęła na serie Note. Niestety najlepszym pozostaje Note 4 za świetny design, naprawdę Samsung mógł Zostać przy design’e Galaxy Alpha\nWidzę, że dla lemingów istnieje tylko Samsung, LG albo Apple. Smutne,jest tyle dobrych chińczyków. OnePlus, Oppo, Xiaomi, Lenovo. Nie wiem jaki jest sens oglądania się na jakieś zabawne LG, które z roku na rok ma krótszy czas pracy swoich urządzeń na baterii. LG jednego dobrego flagowca nie wypuściło. Poza G4 każdy ich sprzęt to był gigantyczny throttling, tymczasem G4 to telefon, który nie ma szans dnia bez ładowania przetrwać\nA więc stało się… moim następnym telefonem bedzie LG. Aż mi smutno, tyle lat z Notem, wierny byłem, tylko jeden mały skok w bok, którego szybko poźałowałem. Z drugiej strony, jak gwarancja minie to z czystym sumieniem będe mógł się znowu pobawić w modowanie bo KNOX skutecznie mnie do tego zniechęcił. Jak dla mnie Samsung strzela sobie w stope, mam od nich pralke i kuchenke i przy sprzęcie AGD pozostane. „Panu już podziękujemy…” 🙁\nZgadzam się z autorem, brak slotu na kartę pamięci to duży minus. W razie awarii takiego telefonu wszystkie np. zdjęcia/dokumenty itp. przepadają, jeśli zaś mamy je zapisane na karcie pamięci nie stracimy ich.\nJakiego smarfona teraz używasz? i Jak się sprawuje?\nAle macie problemy. Realia sa takie, ze zanim bedzie mnie stac na note 5 to bedzie juz wychodzil note 7.\nWg mnie unifikacjia i księgowi rządzą . Kiedyś przy kolejnym Note Samsung zawsze padkreślał nowe funkcje rysika a teraz zagięcia ekranu . Wymienna bateria to tylko plus bo jak się zawiesi to. co. wtedy? Na bank Ncte umarł .\nJak się zawiesi to jest „pipek” do resetu.\n10 sekund włącznik przytrzymać, tak jest w BlackBerry. W andro działa vol- i wł.\nMoim najlepszym,a raczej najlepszymi telefonami były sony w910i i Note 2\nLg g2 to fajny smartfony ale niestety również bez czytnika kart SD. Pamiętam po premierze jak się dziwiłem jak LG mogło wykastrować go z kart SD. A teraz to samo zrobił Samsung.\nLG tak wybrało, a Samsung ma rozsądny powód – pamięć UFS 2.0 to inny typ i inny kontroler niż MicroSD (eMMC).\nMoim najlepszym telefonem tez byl G2 ! Mam nadzieje ze LG zrobi konkurenta, maja duze sznase na sukces. Note 5 uratowalaby bateria od 3500mah w gore i slot sd. Coraz bardziej producenci maja nas za idiotow i… poczesci maja racje. Wprowadzaja minimalne zmiany, a ludzie sie rzucaja i co roku wymieniaja telefony.\nPrzeciez Samsung poszedl na latwizne i wzial przednie szkla z wyswietlacza S6 Edge te ktore zostaly i dal do Note 5 zeby byl ladny i poreczny Samsung musi odciac sie od stylu tamtego czegos\nDziękuję Samsung za to ze rozwiązał za mnie dylemat: Galaxy czy Iphone.\nPrzy podobnej cenie i parametrach wybieram dopracowanego IOS zamiast gownianego Androida.\nZgadzam się z oceną i wnioskami autora tekstu. Jakoś nie mogę uwierzyć, że samsung zapomniał o tym wszystkim dobrym czego nas nauczył. Po note 5 spodziewałem się solidnej baterii (min. 4000 mah), slotu sd, radyjka, głośników stereo z przodu i hipsterskiego wyglądu. Bo nie czekałem na sprzęt ze średniej półki tylko na flagowy model samsunga. A dostałem masakrycznego cieniasa. Ktoś wyżej pitolił jak wydymany, że rysik nie jest potrzebny a baterie są niewymienne bo mamy power banki czy inne druty od trolejbusa. Nie bredź chłopcze. Jak tobie rysik nie jest potrzebny to go wywal a dekiel baterii zespawaj ze smartfonem na amen.\nWniosek Autora jest taki, że samsung skończy pewno linię NOTE. Zgadzam się. Bo to przecież niemożliwe żeby próbować kastratem robić kasę.\nMnie samsung zszokował i zmartwił.\nOni nigdy nie będą applem! Apple wspiera swoje telefony, aktualizuje je długo i praktycznie natychmiast po premierze oprogramowania. A Samsung nie! W dodatku okres wsparcia produktu jest znacznie krótszy. Dla tego nie dam za Samsunga 3500 tys zł i potem będę sobie w brodę plul, że zostałem bez mydła hm.\nCzas na IOS-SG spada na psy.LG nie ma takiej matrycy jak SG- może być jeszcze HUAWEI.\nWystarczy mi S4- są fajne telefony z większym ekranem nie drenujące portfela.\nCały czas sie zastanawiam czy nie wrocic do innych modeli i sprzedac s6\n@up miałem to samo po przesiadce z lg g2 na notę 4 exynos jakoś żadnego przeskoku nie odczułem a dowiedziałem się ze amoled mi się nie podoba oraz touxhwizz daje mi wkosc a wymieniłem lg g2 bo mi spadł . Czas kupywac iPhony niestety ..\nMam s6 ale jakosc nie zachwyca mnie jak lg g2 galaxy alpha nie wiem czemu ? Aparat naprawde dobry. Mam ochote wrocic do lg g2 albo do alphy . Tak wiem ze stare tel ale jedyne ktorych bylem naprawde zadowolony\nTeż mi żal starej seri note. Slot sd jest przydatny, wymienna bateria też (można mieć dwie w kieszeni lub o większej pojemności i w dodatku można wymienić klapkę gdy ta się zużyje.\nNa zdjęciu obok S6 jest chyba Note 4 a nie 5.\nW pełni podpisuję się pod oceną autora,bo sam już o tym pisałem w komentarzach do przedpremierowych przeciekòw. Samsung dał plamę i to go może dużo kosztować. W konsekwencji porażki może rzeczywiście uśmiercić tę linię. Jeśli był to tylko „wypadek przy pracy” to powinien jak najszybciej zatrzeć złe wrażenie wydając nową wersję, wolną od uchybień obecnego modelu. Premiera powinna odbyć się już w Barcelonie.:Poprawki nie wymagają długich przygotowań.\nmacie problem z ta niewymienna bateria wystarczy dokupić sobie dobrego power banka i problem rozwiązany gorzej jest z brakiem slotu SD coś czuje ze mojego note 4 szybko nie wymienie\nSamsung mógł wczoraj wyjść z twarzą przedstawiając nota 5 co prawda bez czytnika SD ale z pamięcią 128 gb lub i nawet więcej oraz z baterią powyżej 4000 mha i w cenie około 4 tys. Najwidoczniej albo chcą zakonczyć serię Note albo chcą zarabiać na telefonach jak Apple. Żaden inteligentnie myslący człowiek nie wymieni Nota 3 lub 4 na Note 5 a wiele osób co roku wymieniało na nowszy model. Chyba, że wogole z niego nie korzystają tylko wykonuje połączenia telefoniczne. Dlatego ostatni Note od Samsunga to Note 4.\nNote 5 będzie mieć wersję 128GB.\nSamsung nigdy nie będzie ani jak Apple ani Apple w świecie Androida ponieważ musiałbny jeszcze stosować czystego i genialnie zoptymalizowanego Androida bez tego ulepka Touchwiza. Apple to nie tylko sprzęt ale i znakomicie zoptymalizowany soft a do tego regularnie aktualizowany. Na to Samsung na pewno nie pójdzie bo by mu się to nie opłacało.\nSamsung jeśli chce być jak Apple albo Apple to niech jeszcze do tego wszstkiego doda aktualizacje Androida do najnowszych wersji przez okres powiedzmy nie 3 ale 5 lat! Ale znając życie to Samsung nigdy nie będzie jak Apple bo za rok najnowszy Note 5 nie otrzyma aktualizacji do najnowszego Androida i będzie jak zawsze… Samsung zawsze pozostanie tylko Samsungiem…\nWedług mnie jeśli bateria jest niewymienialna to telefon powinien być wodoodporny. Coś za coś.\nKarty pamięci to również problemy ze stabilnością aplikacji czy mizerna szybkość.\nhahaha xd zabawne. gdy kupujesz kartę klasy 4 to nie ma się co dziwić. Ale taka np. moja ma 80 MB/s Odczytu i 30 zapisu. Jeszcze do niedawna karty były o wiele szybsze od pamięci wewnętrznej.\nOna tyle ma na komputerze. W telefonie do 15MB/s, pamięć UFS 2.0 ponad 300MB/s.\ntylko ciekawi mnie jedno odnosnie tej baterii, mianowicie zazwyczaj producent daje 6 mies gwarancji na baterie, jak jest z niewymiennymi? gdy bateria zacznie slabnac trzeba oddawac do servisu? bo inaczej sie straci gwarancje?? to bylo by naciskaniem na klienta na oddawanie do serwisu:(\nNiewymienna jest częścią urządzenia, więc ma 24 miesiące gwarancji.\nMało kto korzysta z rysika, więc ktoś stwierdził, że zamiast promować jako podstawowy phablet serię Note, można równie dobrze prezentować urządzenie bez rysika. Wprost wskazuje na takie myślenie prezentacja S6e+ i wskazanie go jako te „główne”, ważniejsze urządzenie o szerokiej dostępności.\nGadka szmatka o wymiennych bateriach i kartach sd nie ma większego sensu – trend na baterie wbudowane i większą pamięć wewnętrzną to nie jest wymysł Samsunga, to coś co staje się faktem od dłuższego czasu. Argument za wymienną baterią, że niby można wyjąć rozładowaną a włożyć naładowaną jest kuriozalny. Do ratowania się przed rozładowaniem służą power banki.\n56 queries. 0,156, 0.155 (0,156) seconds.


Świadczenia emerytalne żołnierzy zawodowych i ich rodzin\nCzytany 105848 razy\tOstatnio zmieniany niedziela, 18 luty 2018 12:27\nLink do komentarza\t sobota, 19 grudzień 2015 18:47 napisane przez\talex\nNiestety ktoś się brzydko bawi i zaczyna rozbudowę armii od jej rozwiązywania, bo jeśli te mama nadzieje głupie plotki okażą się prawdą to niedługo ruszy lawina wypowiedzeń. Może właśnie o to komuś chodzi ?\nLink do komentarza\t sobota, 19 grudzień 2015 17:44 napisane przez\twaldek\nCo do wskaznika emerytalnego-Zabranie praw nabytych wiąże sie z wprowadzeniem anarchii. Po takich zagrywkach rządu juz nikt nigdy nie byłby pewny swojej przyszłosci.Na straży takich zakusów stoi Konstytucja RP. Po co życ i pracować w takim kraju jak kazda następna władza może pozbawić całego dorobku życia.\nCo do odpraw - jak najbardziej zgodnie z przepisami resortowymi można wprowadzic zmiany\nLink do komentarza\t poniedziałek, 14 grudzień 2015 22:09 napisane przez\tbrązoweopinacze


Wałęsa, Człowiek z Pixeli - interesująca polska produkcja – How2Play\nGamer Lifestyle • 22 marca 2017 22 marca 2017 r.\nWałęsa, Człowiek z Pixeli – interesująca polska produkcja\nHistoria to bardzo ważna część naszej kultury, szczególnie ta bardziej współczesna, jak okres PRL-u. Wiele osób wspomina ten czas, mówiąc w kółko "Za moich czasów było lepiej, nie było ani komórek, ani komputerów i każdemu żyło się lepiej". Inni mówią dużo o Wałęsie i jego domniemanej współpracy z SB. Ale czy można zrobić o tej osobie grę? Oczywiście! I nawet już ktoś ją tworzy. A więc rozsiądźcie się kochani, załóżcie swoje laczki, bo oto przed Wami "Wałęsa, Człowiek z Pixeli"!\nPolityka jest nieśmieszna, więc lepiej zostawmy to. PLZ no!\nWałęsa. Człowiek z Pixeli – trailer\nJest to produkcja Kordiana Rönnberga, który własnoręcznie zajął się grafiką i programowaniem gry o naszym wąsatym prezydencie. Tytuł ukaże się na PC, ale jeszcze nie znamy daty premiery. Czy nie wygląda to Wam znajomo?\nWedług mnie gra wygląda świetnie, tylko dlatego, że jest pixelowa. Fabuła inspiruje się okresem Rzeczypospolitej Ludowej, lecz nie jest wierną kopią. Muzyka jest OK, jeżeli to nie jest jedyny kawałek w całej grze.\nA co o tym myślą gracze?\nW komentarzach pod zwiastunem możemy wyczytać wiele różnorakich opinii. Jedni czekają na ten tytuł z niecierpliwością:\nInni mówią, że gra będzie lepsza niż Wiedźmin (gównoburza w komentarzach za 3, 2, 1…):\nA niektórzy wytykają niedopatrzenia i proponują nowe rzeczy.\nJednakże jednego jesteśmy pewni.\nA Wy co sądzicie o tej niecodziennej produkcji? Szykujecie już swoje oszczędności na tą perełkę? Dajcie znać w komentarzach!


Litery samoprzylepne 6 cm niebieski z połyskiem Błyszcząca | Naklejki Litery samoprzylepne \_ Niebieskie | Naklejki z folii samoprzylepnej oraz ozdobne\nLitery samoprzylepne 6 cm niebieski z połyskiem\nIlość liter na arkuszu jak na zdjęciu. Litery samoprzylepne 6cm kolor niebieski z połyskiem. Zestawy, sprzedawane w formie arkusza 21X25 cm, produkowane są z folii samoprzylepnej oracal 641\nOferowane przez nas litery samoprzylepne na arkuszu 21x25 cm w kolorze niebieskim z połyskiem i rozmiarze 6 cm pozwalają szybko oznaczyć dowolny produkt. Pakiety są oferowane w rozmiarze 21X25 cm. Naklejone na folie samoprzylepną oracal 641. Ten typ folii sygnowany jest przez europejskiego producenta Orafol. Folia jest słynna ze swoich właściwości. Ma klej na bazie rozpuszczalnika. Jego stabilność ocenia się na 3-5 lat. Folie Oracal są też cieńsze niż pozostałe winyle, dzięki czemu łatwiej przylegają do powierzchni. Sprzedawane naklejki są odporne na działanie wody i światła słonecznego.\nEtykiety literki samoprzylepne to najpopularniejsza i łatwa metoda oznaczania produktów, która zdominowała przemysł spożywczy, a także sprawdza się do zastosowania w warunkach domowych. Nalepki dają mnóstwo korzyści. Tak dla indywidualnych użytkowników jak i firm poszukujących łatwego rozwiązania, jeśli chodzi o etykietowanie produktów. Oferowane wlepki samoprzylepne mogą być stosowane na każdym produkcie. towarów, artykułów kosmetycznych, napojów, towarów po urządzenia domowe, etykiety samo przylegające są skutecznym sposobem pozwalającym na ponumerowanie sprzętów, urządzeń czy towarów.\nEtykiety samoprzylepne zapewniają również wygodę, ponieważ nie ma tu żadnych urządzeń do nalepiania. To wygodne narzędzie, które doskonale sprawdza się do aplikacji ręcznej. To wybitnie optymalne rozwiązanie dla świeżych działalności gospodarczych. Wlepki samoprzylepne wykluczają potrzebę inwestowania w specjalistyczne urządzenia do nanoszenia numeracji. Oprócz tego takie wlepki doskonale sprawdzają się w warunkach domowych kiedy wielokrotnie pojawia się wymóg zaznaczenia pojemników.\nW odróżnieniu do wlepek naklejanych na zimno, litery samoprzylepne nie bazują na szczegółowej wiedzy technicznej, są łatwe w produkcji i charakteryzują się znacznie większą łatwością aplikacji. Zewnętrzna powierzchnia antyadhezyjna pozwala na szybkie zrzucenie etykiety z warstwy ochronnej na zewnętrzną osłonę urządzenia.\nCałkowite koszty oznaczania są tu stosunkowo niższe niż w przypadku oznaczania przy użyciu kleju na zimno. Proces nakładania etykiety jest bardzo prosty i w odróżnieniu od alternatywnych sposobów oznaczenia, istnieje możliwość ręcznego nakładania - czyli radykalnego obniżenia kosztów aplikacji.\nDodatkowo naklejki samoprzylepne są łatwiejsze w produkcji. Etykiety samoprzylepne cechują się doskonałą trwałością. Zostały zaprojektowane tak, aby były odporne na zepsucie przez wodę, czy też światło słoneczne oraz substancje chemiczne. Nie będą też odrywać się – niezależnie od rodzaju powierzchni. Masz pewność że pozostaną na powierzchni przez bardzo długi okres czasu. Nie utracą też swoich właściwości fabrycznych nawet po latach.


Znajdujesz się w:Strona główna Perkusje Yamaha Nowy Recording Custom Yamaha Recording Custom Rock Set\nNr produktu: RCRock\nYamaha Recording Custom - Przy współpracy z legendarnym perkusistą Steve'em Gadd'em Yahama przedstawia najnowszą odsłonę zestawu perkusyjnego, który śmiało możemy nazwać naszą legendą i ikoną ! Z nowo zaprojektowanymi elementami model ten stanie się najlepszych wyborem muzyka profesjonalnego, dając mu w zamian wszystko czego potrzeba w najwyższej lidze zespołów muzycznych czy wymagających sesjach nagraniowych. Północno Amerykańska Brzoza, której używamy w produkcji RC posiada cięte pod kątem 30 stopni krawędzie. Całość okuta jest lugami Hi-Tension. Jesteśmy na prawdę dumni z efektu naszej 3 letniej pracy. Nowy Recording Custom to instrument idealny i łatwy do strojenia. Sprawdzi się perfekcyjnie w każdym gatunku muzycznym podkreślając go swoim profesjonalnym brzmieniem i eleganckim tonem.Korpusy Brzozowe - najwyższej klasy !wewnętrzna warstwa pomalowana na szlachetny ciemno brązowy kolor.Korpus jest najważniejszym czynnikiem w uzyskaniu idealnego brzmienia i tonu. Wszystkie nowe modele Recording Custom składają się ze 100% selekcjonowanego drewna brzozowego. Daje ono nieskazitelnie czyste brzmienie i dużą dozę tłustego sustainu. Steve Gadd coś o tym wie! Specyfikacja Yamaha Absolut Hybrid MapleCentrala 22" x 18"Tom 10x7"Tom 12x8"Floor Tom 16x15"Korpus - 100% Brzoza Północno Amerykańskabirch6plyBearing Edge : 30 stopniObręcze 1.6mm Triple Flanged Chromowane Lugi Hi Tension Rods ChromowaneNaciągi pierwszego gatunku, produkowane w USA przez REMO Top Coated Ambassador Bottom Clear Ambassador Front P3 Smooth White with Yamaha logo Batter 20"-24" : P3 Coated / 18": Coated Ambassador Krawędź profilowana pod kątem 30 stopni* Zestawy Shell-Set nie zawierają talerzy i hardware i werbla. W przypadku potrzeby dobrania odpowiednich blach i hardware dopasowanych do Twojego stylu gry, skontaktuj się z nami.Dla tych którzy potrzebują jeszcze więcej: Nad nową wersją RC pracowaliśmy przeszło 3 lata, przy ścisłej współpracy z legendą perkusji - Steve Gadd'em. Oto jak podsumowuje On ten kilku letni proces tworzenia instrumentu: " Przez ostatnie 3 lata współpracowałem z działem inżynierów i twórców nowej wersji RC, wspólnie mieliśmy za zadanie wykonać aktualną wersję tego legendarnego instrumentu. Kiedy rozpakowujesz je z pudełka nie wydają się jednak nowe, czuć od razu, że stoi za nimi wielkie doświadczenie i wiedza wynikająca z sukcesu ich poprzednika. Nowy Recording jest dla mnie komfortowy, i posiada niezwykle szeroki zakres stroju. Są to idealne bębny do wielu gatunków muzycznych i na tyle wszechstronne, że spełniają chociażby moje oczekiwania. Myślę że je polubicie !" Tajemnica naszego systemu YESS (system wydłużonego sustainu ) tkwi w wyeliminowaniu kontaktu elementów hardware z korpusem i zamocowaniu osprzętu w odpowiednim punkcie korpusu.* Dzieje się to w miejscu połączenia warstw drewna, dzięki czemu nie wpływa to na wibracje korpusu. System YESS umożliwia ustawienie tomów blisko siebie i ułatwia szybką wymianę membran. YESS zastosowany jest także na Floor Tomach ! W modelu AHM montujemy najnowszy system YESS III generacji ! * Korzystamy z najlepszego naszym zdaniem systemu mocowania w punktach węzłowych. Zostało ono opatentowane przez Noble & Cooley Drum Company. Co więcej nasze firmowe technologie Yamaha dotyczące mocowania kulkowego oraz klamry zaciskowej - przez lata przeszły sporo znaczących poprawek technicznych. Duża, bardzo twarda kula wykonana z gumożywicy jest umiejscowiona w chromowanej osłonie i utrzymywana w odpowiednim miejscu za pomocą tytanowej, śruby motylkowej! Ten wszechstronny sposób mocowania, cenią sobie perkusiści na całym świecie. Daje on nieograniczone możliwości ustawienia bębnów - jedynym ograniczeniem jest tutaj nasza fantazja. Claw Hook zostały odlane z wysokiej jakości metalu, a ich wnętrze wyścielone jest gumową izolacją zapobiegającą otarciom obręczy.Inne detale Czy wiesz że, otwór wentylacyjny odgrywa kolosalną rolę podczas gry, ponieważ wpływa nie tylko na lepszy komfort uderzeń, lecz również podstawowe brzmienie, sustain i ton bębnów. Dzięki serii prototypów które stworzyliśmy, nasi inżynierowie odkryli optymalną ilość oraz pozycje otworów wentylacyjnych. Uzależniamy je od


WYPRZEDAŻ - ostatnie pary\nStrona główna > Blog > News > Sneakersy dla każdej kobiety\n28 Jul 2016, 09:56 News 670 odsłon 0 komentarze\nPodstawą, jeśli chodzi o wybór idealnych, sportowych butów na jesień jest postawienie na wygodę. Musimy jednak mieć na względzie fakt, że buty te powinnyśmy wybierać z przysłowiową głową. Nie mogą to być pierwsze z brzegu adidasy czy trampki, które w zderzeniu z jesiennym deszczem zwyczajnie się rozlecą. To, na co powinnyśmy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, jeśli chodzi o zakup obuwia, to przede wszystkim to, jak dokładnie zostało ono wykonane. Jeśli jednak nie mamy takiej możliwości, możemy śmiało zasugerować się tym, kto dane obuwie wyprodukował. Jeśli jest to znany i renomowany producent, gwarancja tego, że nasze buty się nie rozlecą po dwóch czy trzech spacerach, w znacznym stopniu rośnie. To jednak nie wszystko, co musimy wziąć pod uwagę, jeśli chodzi o zakup obuwia na jesień.\nSportowo nie musi znaczyć nudno\nWybór obuwia na jesień, szczególnie jeśli myślimy o zakupie butów sportowych, wcale nie musi oznaczać tego, że będzie to obuwie nudne czy nieciekawe. Hitem mody, jeśli chodzi o połączenie ze sobą obuwia sportowego i jednocześnie wprowadzenie do tego rodzaju butów odrobiny oryginalności, są sneakersy. Ich bazę, stanowi but sportowy. A ponieważ ich nazwa jednoznacznie wskazuje na to, że mają być one w założeniu bardzo cichym obuwiem, takie też są. Nie oznacza to jednak, że są to kolejne adidasy, tyle że pod zmienioną nazwą. Sneakersy charakteryzują się w dużej mierze tym, że są obuwiem na koturnie, bardzo dobrze dopasowanej do naszej stopy. Co za tym idzie, nie mamy większego problemu z tym, aby swobodnie się w takim obuwiu poruszać i co najważniejsze – jest ono dla nas w pełni bezpieczne. To jednak nie wszystko, co musimy wiedzieć, o sneakersach i co ostatecznie ma nas no tych butów przekonać.\nWybór najlepszych sneakersów, nie jest prosty. Wszystko rozbija się w dużej mierze o to, że są to buty sportowe, jednakże odznaczające się fantazyjnymi wzorami i kolorami. Kto powiedział, że jesień musi być nudna? Nikt! Dlatego też, sneakersy są nie tylko białe, czarne czy w ostateczności brązowe, ale bywają też na przykład złote czy srebrne. Tego typu buty z pewnością będą nas w mniejszym bądź większym stopniu wyróżniać na tle innych osób, a jednocześnie będą też butami, które będziemy nosić z niekłamaną przyjemnością.\nSneakersy wcale nie kosztują wiele...\n...Pod warunkiem, że wiemy, gdzie je kupić. Zakupu sneakersów możemy dokonać na dwa sposoby: albo kupić je w sklepie stacjonarnym i zapłacić za nie nieco większą kwotę, albo tez, zdecydować się na zakup tego obuwia za pośrednictwem sklepu internetowego. Wybór tak naprawdę należy do nas, jednakże to, jaki on będzie w ostateczności – ciężko powiedzieć. Możemy jedynie starać się sobie wyliczyć plusy i minusy wynikające z zakupu tego typu obuwia w takim czy innym sklepie. W ostatecznym rozrachunku i tak decyzję podejmujemy samodzielnie.\nWarto jednak wiedzieć, że jest miejsce w Sieci, gdzie sneakersy możemy kupić po naprawdę okazyjnych cenach. Bardzo szeroki ich wybór, znajdziecie na przykład na http://buu.pl/pl/24-sneakersy-trampki. Nie tylko znajdziecie tam sneakersy w najniższych cenach na rynku, ale też w dużej mierze, będziecie miały ich bardzo, ale to bardzo duży wybór.\nCopyright © 2009-2017 Buu.pl - Wszystkie prawa zastrzeżone BUU.pl


W co się ubrać do klubu? 3 pomysły na karnawałową kreację | Dzień Dobry TVN\nStylizacje w stylu glamour przypadną do gustu paniom, które cenią sobie elegancję, błysk i klasę, a przy okazji lubią poczuć się jak prawdziwe gwiazdy. Klasyczna mała czarna z odpowiednimi dodatkami sprawi, że kreacja nabierze szykownego i niezobowiązującego charakteru. Do sukienki idealnie dopasują się proste szpilki, mała torebka na łańcuszku oraz delikatna biżuteria. Polecamy mieniącą się bransoletkę ze srebra z cyrkoniami oraz kolczyki w podobnym stylu (Kolczyki srebrne z cyrkoniami). W takim wydaniu nie przejdziesz niezauważona.


Kilka warstw farby da efekt | Dziennik Polski\nKilka warstw farby da efekt\nŁatwiej, gdy pędzel jest długi Fot. Leroy Merlin\nPrace remontowe. Idealna pora na malowanie zaniedbanych kaloryferów.\nŻeliwne grzejniki są jeszcze obecne w wielu mieszkaniach. Jeśli były odpowiednio konserwowane i są sprawne, nie warto ich wymieniać. Dobrze za to zrezygnować z wszelkiego rodzaju zabudów i osłon. Te bowiem sprawiają, że efektywność grzania spada, a tym samym rosną koszty utrzymania w mieszkaniu odpowiedniej temperatury.\nCzy grzejnik ma się wtopić w ścianę?\nAby jednak grzejnik nie szpecił, musi być odpowiednio pomalowany. I tu są dwie szkoły. Jedna głosi, że idealny kolor to jak najbardziej zbliżony do barwy ściany – wtedy kaloryfer wtopi się w otoczenie i nie będzie rzucał w oczy.\nDruga szkoła reprezentuje przeciwne podejście: grzejnik należy potraktować jak rzeźbę i pomalować na kontrastujący z resztą wystroju kolor. Do wystroju w stylu industrialnym pasuje smolista czerń lub intensywna czerwień. We wnętrzu w stylu glamour ciekawie może prezentować się grzejnik pomalowany np. na srebrno. Można też pomalować kaloryfer w paski, malując naprzemiennie żeberka dwoma lub trzema kolorami. Niezależnie od tego, które podejście wybierzemy, trzeba całą operację dobrze przygotować technicznie.\nZanim ruszymy z pracami, pamiętajmy, że nie każda farba nadaje się do malowania grzejników. Przy wyborze farby trzeba zwrócić uwagę na to, czy ma podwyższoną odporność na wysoką temperaturę i nie będzie zmieniała koloru pod wpływem ciepła oraz czy ma właściwości kryjące i doskonałą przyczepność do podłoży metalowych: miedzianych lub żeliwnych.\nOdporność koloru na wysokie temperatury ma szczególne znaczenie, gdy zdecydujemy się pomalować grzejniki na biało. Jeśli zastosujemy niewłaściwą farbę, już po pierwszym sezonie grzewczym przybiorą brzydką, żółtawą barwę i będą wyglądały jak brudne. Wielu producentów ma w swojej ofercie emalie o takich właśnie właściwościach, często przeznaczone do malowania grzejników. Takim produktem jest m.in. emalia do kaloryferów marki Dekoral. Jest odporna na działanie temperatur do 100 st., zabezpiecza przed korozją, a dodatkowo nie żółknie, zachowując na długo śnieżnobiały kolor.\nJak uzyskamy najlepszy efekt?\nZanim rozpoczniemy malowanie grzejników, należy odpowiednio przygotować powierzchnię, tak aby nowa powłoka była trwała i nie łuszczyła się już po jednym sezonie grzewczym.\nNa początku dokładnie myjemy kaloryfer wodą z płynem, usuwając kurz, brud i powstałe zacieki. Następnie suche i odtłuszczone żeberka czyścimy szczotką drucianą, a łuszczące się powłoki starej farby usuwamy. Resztę starannie wygładzamy papierem ściernym. Tak przygotowana powierzchnia nadaje się do nakładania farby.\nOptymalna temperatura zapewniająca właściwe schnięcie farby wynosi między +10 a +30 st. Jeżeli temperatura powierzchni jest wyższa, farba schnie zbyt szybko, pozostawiając nierówności. Przed rozpoczęciem pracy mieszamy emalię, a w razie potrzeby rozcieńczamy ją wodą (maksymalnie do 2 proc. objętości). Farbę nakładamy przy pomocy pędzla lub wałka typu flock. Dla uzyskania efektu, kaloryfery pokrywamy 2-3 warstwami emalii, między jedną a drugą warstwą zostawiając ok. 4 godziny na wyschnięcie.


Styczeń 2017 – Przedszkole Publiczne w Ryczywole\n– 2017 – Styczeń\nOpublikowane dnia 28 stycznia, 2017 przez\tWanda Wolniewicz\tw Bez kategorii\nBal karnawałowy w naszym przedszkolu tradycyjnie odbywa się w ostatni dzień przed rozpoczęciem ferii. W tym roku również wszystkie dzieci z niecierpliwością czekały na to wydarzenie. Nasz balik prowadzony był przez animatora, który zaprosił dzieci do Krainy Gangu Świeżaków. Dzieci bawiły się oczywiście z bohaterami ŚWIEŻOGRODU, a chwilami niestety naszą zabawę …\nCzytaj więcej PRZEDSZKOLNY BAL KARNAWAŁOWY\nProjekt – Ja i moja rodzina w przemijającym czasie\nOpublikowane dnia 27 stycznia, 2017 przez\tAldona Markwitz\tw Bez kategorii, Pszczółki\nW styczniu Pszczółki realizowały projekt edukacyjny „Ja i moja rodzina w przemijającym czasie”. Dzieci zgłębiały tajniki przemijania, czasu, poznawały dawne i współczesne czasomierze i zegary, uczyły się odczytywać i ustawiać pełne godziny na zegarze. Zastanawiały się, jak żyło się dawniej, kiedy ich rodzice i dziadkowie byli dziećmi, jak się bawili, spędzali czas w domu, przedszkolu …\nCzytaj więcej Projekt – Ja i moja rodzina w przemijającym czasie\nOpublikowane dnia 27 stycznia, 2017 przez\tMonika Szczecina\tw Tygryski\nBabcia i dziadek wciąż o nas dbają, tak jak rodzice bardzo kochają!\nW środę, 25 stycznia w grupie Tygrysków odbyła się uroczystość z okazji Dnia Babci i Dziadka. Na początku naszym Gościom przedstawiliśmy Jasełka. Dziadkowie byli zachwyceni umiejętnościami aktorskimi i …\nPrzedszkolne Jasełka dla rodziców i dziadków\nOpublikowane dnia 26 stycznia, 2017 przez\tAldona Markwitz\tw Pszczółki\nTuż po świętach starsze przedszkolaki z grup Misiów, Żabek i Pszczółek zaprosiły rodziców, a następnie babcie i dziadków na przedstawienie jasełkowe. Dzieci włożyły w przygotowanie spektaklu dużo pracy i zaangażowania. Rodzice mogli być dumni ze swoich pociech, pięknie recytujących teksty swoich ról i śpiewających kolędy. Spotkanie upłynęło w świątecznym nastroju, który podkreśliły dekoracje i kostiumy. …\nCzytaj więcej Przedszkolne Jasełka dla rodziców i dziadków\nKOCHANA BABCIU, KOCHANY DZIADKU – UROCZYSTOŚĆ U ZAJĄCZKÓW\nOpublikowane dnia 25 stycznia, 2017 przez\tWanda Wolniewicz\tw Zajączki\nW poniedziałek z wielką niecierpliwością czekaliśmy na naszych kochanych gości, ponieważ od dłuższego czasu przygotowywaliśmy dla nich niespodziankę. Z zaangażowaniem zrobiliśmy prezenty, które wykonywaliśmy w wielkiej tajemnicy. W ich przygotowanie każdy z nas włożył naprawdę wiele pracy i serca, dlatego były takie wyjątkowe. Zaprosiliśmy też mamę Zosi, która pomogła nam zrobić wspaniałe …\nCzytaj więcej KOCHANA BABCIU, KOCHANY DZIADKU – UROCZYSTOŚĆ U ZAJĄCZKÓW\nZIMA – EDUKACYJNY PROJEKT ZAJĄCZKÓW\nOpublikowane dnia 24 stycznia, 2017 przez\tWanda Wolniewicz\tw Zajączki\nOstatnio wiele czasu poświęciliśmy na zimowe zabawy badawcze. Grupa Zajączków postawiła sobie wiele pytań problemowych, dzięki którym przystąpiliśmy do wielu ciekawych zabaw , obserwacji oraz eksperymentów. Prowadziliśmy obserwację ptaków i przygotowaliśmy dla nich smakołyki. Ciekawym doświadczeniem dla nas było odkrywanie zjawiska topnienia, zamarzania oraz poszukiwania odpowiedzi na pytanie ,,dlaczego dzisiaj nie …\nCzytaj więcej ZIMA – EDUKACYJNY PROJEKT ZAJĄCZKÓW\nProjekt edukacyjny – ZIMA w grupie Tygrysków\nOpublikowane dnia 22 stycznia, 2017 przez\tMonika Szczecina\tw Tygryski\nTygryski przez ostatnie dwa tygodnie realizowały projekt edukacyjny – Zima. Po raz kolejny próbowaliśmy uzyskać odpowiedź na różne interesujące nas pytania. W czasie trwania projektu mieliśmy też dużo szczęścia, bo mogliśmy rozmawiać o zimie – doświadczając jednocześnie śniegu, lodu i mrozu, co nie zawsze jest teraz zimą tak pewne. Zorganizowaliśmy Centrum Badawcze, poznaliśmy …\nCzytaj więcej Projekt edukacyjny – ZIMA w grupie Tygrysków\nOpublikowane dnia 19 stycznia, 2017 przez\tElżbieta Matuszak\tw Komunikaty dyrektora\nOd 1 lutego do 24 lutego br. Rodzice dzieci już uczęszczających do przedszkola będą mogli składać deklaracje o kontynuacji wychowania przedszkolnego w Przedszkolu Publicznym w Ryczywole na rok szkolny 2017 - 2018.\nFormularze deklaracji można pobrać ze strony internetowej przedszkola (zakładka dokumenty) lub w sekretariacie przedszkola (w godz od 8:00 do …\nCzytaj więcej Deklaracje o kontynuacji wychowania przedszkolnego\nBalik Karnawałowy i ferie zimowe\nW ostatni piątek przed feriami, czyli 27 stycznia br. zorganizujemy w przedszkolu balik karnawałowy dla dzieci. Prosimy o przygotowanie pociechom kostiumów i rekwizytów. Już teraz życzymy dzieciom pięknej zabawy :-).\nJednocześnie informuję Państwa, że od 30.01.2017 r. do 10.02.2017 r. trwać będą ferie zimowe. W związku z tym do …\nCzytaj więcej Balik Karnawałowy i ferie zimowe\nOpublikowane dnia 15 stycznia, 2017 przez\tMonika Szczecina\tw Bez kategorii\nVIVA CARNIVAL - koncert muzyczny\nW piątek, 13 stycznia, po raz kolejny w roku spotkaliśmy się z przedstawicielami grupy „Artystyczny Kogel-Mogel”. Tym razem artyści zaprezentowali nam program o tematyce tanecznej. Dzieci wzbogaciły wiedzę na temat karnawału oraz różnych rodzajów tańca. Poznały dwa tańce standardowe – Walc wiedeński i Tango argentyńskie oraz tańce …\nCzytaj więcej VIVA CARNIVAL!


Grodzka | Filozoficzny Kraków\nCategory Archives: Grodzka\n4 lutego 2014 · 08:48\nMikołaja Reja przemyślenia o życiu poczciwym\nDziś mija dokładnie 509 rocznica urodzin Mikołaja Reja z Nagłowic (1505-1569) – znanego pisarza i poety, tłumacza i działacza religijnego. Z Krakowem Rej zapoznał się podczas studiów uniwersyteckich. Wiadomo, że zapisał się na studia 5 maja 1518 r. i mieszkał w Bursie Jerozolimskiej, choć studia te nie trwały dłużej niż rok. P. Jaroszyński w opracowaniu poświęconym Rejowi próbował nieco rozwiać mit ulubiony przez wszystkich uczniów, jakoby słynny pisarz był nieukiem: „Obraz Reja jako utalentowanego nieuka jest fałszywy; chociaż w latach młodzieńczych nie przykładał się do nauki […] to w wieku dojrzałym uzupełnił braki […]” (s. 452).\nDla nas jest natomiast istotne, że w Krakowie w późniejszych latach Rej przebywał wielokrotnie i tu zostały wydane pierwodruki jego znanych dzieł. Sądzę więc, że można i tą postać powiązać z filozoficzną kulturą Krakowa, choć treściowo wiążą się one głównie z kulturą szlachecką.\nMikołaj Rej nie był typowym filozofem, słuszniej można by o nim powiedzieć iż był myślicielem humanistycznym. Zapisał się jednak na kartach historii filozofii polskiej jako prekursor refleksji uprawianej w języku polskim i prekursor humanistycznej refleksji etycznej. Przed wiekiem prof. UJ Stanisław Windakiewicz następująco ocenił twórczość Reja, który tworzyć miał swe największe dzieła „na pół filozofując, na pół się bawiąc” (s. 11).\nDo najważniejszych dzieł historycy filozofii zaliczają Wizerunek własny żywota człowieka poczciwego (1558) inspirowany Zodiacus vitae włoskiego poety Palingeniusa oraz Zwierciadło albo kształt w którym każdy stan swym sprawom przypatrzeć się może (1568) zawierający Żywot człowieka poczciwego. Warto wspomnieć, że w ostatnich stu latach ocena znaczenia Reja dla rozwoju filozofii polskiej bywała skrajna: od przecenienia (Brückner) po niedowartościowanie znaczenia (Wąsik).\nReja interesowały przede wszystkim zagadnienia etyczne, stawiając cnotę za podstawę szlachectwa (a nie urodzenie). Cnota według Reja jest najdroższym skarbem człowieka, nadaje ona wartość życiu ludzkiemu. Wśród cnot za najważniejszą uważał sprawiedliwość, która pozwala na realizowanie mądrości życiowej. Przeszkodą dla cnoty miały być różnorakie namiętności cielesne, stąd metafora opanowania ciała jako ujeżdżania rumaka. Trzeba dodać, że myśl Reja pozostawała pod silnym wpływem kalwinizmu.\nReja zajmowała też problematyka dydaktyczna – nakreślił całościowy wzór osobowy szlachcica, udzielał również bardzo szczegółowych rad obejmujących całe życie (pisał m.in. o tym jak karmić dzieci, jak wychowywać młodzież, o przyjaźni, o starości). Ideałem życia dla Reja było życie spokojne, w kręgu rodzinnym, kształtowane umiarem i umiłowaniem wolności. Można powiedzieć, że jest on pierwszym polskim myślicielem propagującym kult swojskości – co ciekawe w kontekście filozofii humanistycznej. Można by się pokusić o zbadanie, w jakim stopniu zarysowany przez Reja ideał życia stał się wyidealizowanym obrazem życia polskiej szlachty, a później ziemiaństwa.\nPo krótkiej charakterystyce poglądów Reja przytoczmy tu jeszcze słowa Winadkieiwcza o zachowanych portretach:\n„Zazwyczaj jednak dodawał do dzieł swój portret, wykonany w drzeworycie, dosyć niezgrabnym rylcem. Wygląda z niego silny i barczysty mężczyzna, o wielkiej, brzydkiej, omal nie kwadratowej twarzy. Nos i policzki poeta miał, jak Eulenspiegel, grube i nadmiernie rozwinięte. Tylko oczy poczciwie i mądrze patrzą i czoło dosyć wysokie. Portretów tych mamy dwa. Wcześniejszy został w 50 roku zdjęty, jest en face, a pod nim czytamy epigram drukarza, zaczynający się od słów: „Vlixes był niecudny” . Późniejszy w Źwierciadle wyobraża go z półprofilu, w 62 roku życia. Postać jeszcze okazalsza, w tej pozie znacznie przyjemniej się przedstawia. Przez kilkanaście lat, w czasie których powstał Wizerunek i Żywot, spoważniała widocznie i wypiękniała twarz poety. Miasto [tj. zamiast] grubych kształtów widzimy teraz rysy ściągnięte, niesłychany spokój i pewność w wyrazie twarzy i oczy prawdziwie bystre i myślące. Wreszcie na tym portrecie zaznaczono już wieniec laurowy, oplatający lekką gałązką renesansowy aksamitny toczek” (s. 14).\nMiejscem, które wiąże się w Krakowie szczególnie z Rejem jest ulica Grodzka. W miejscu dzisiejszej kamienicy nr 60 w XVI wieku znajdował się dwór Odrowążów, który wynajmował Rej podczas swego pobytu w Krakowie w latach 1541-1569. Zatem wspomniany myśliciel związany był z Krakowem łącznie przez prawie trzy dekady – z pewnością niemało, aby zapisać się w dziejach kultury Krakowa. Dodajmy jeszcze, że Trzycieski tak wspominał Reja:\n„tu do Krakowskiej Ziemie barzo go zawżdy przyrodzenie ciągnęło dla dworu, bez którego być nie mógł”.\nNa zakończenie opowieści o M. Reju nie sposób nie wspomnieć, że dziś w dobie dominacji języka angielskiego na nowo aktualność zyskują słynne słowa Reja, które – miejmy nadzieję – kojarzyć powinno jeszcze każde dziecko wykształcone w polskiej szkole:\nWiktor Wąsik, Historia filozofii polskiej, t. 1, PAX Warszawa 1958.\nS. Jedynak, Etyka w Polsce. Słownik pisarzy, s. 152-153.\nP. Jaroszyński, Rej (Rey) Mikołaj [w:] Encyklopedia Filozofii Polskiej, t. 2, PTTA Lublin 2011, s. 452-453.\nS. Windakiewicz, Mikołaj Rej,.\nFiled under etyka, Grodzka, humanizm, renesans\n11 września 2012 · 12:07\nKontrreformacja i naprawa Rzeczypospolitej (ks. Piotr Skarga)\nPiotr Skarga SJ (Wikipedia)\nW tym roku minęła okrągła 400. rocznica śmierci jednego z najciekawszych polskich myślicieli religijnych okresu kontrreformacji. Ksiądz Piotr Skarga był nie tylko słynnym kaznodzieją, szermierzem kontrreformacji, kaznodzieją królewskim, aniołem dobroczynności, nowoczesnym zarządcą, rektorem Akademii Wileńskiej, orędownikiem unii Kościoła rzymskiego ze wschodnim. Skarga był z pewnością człowiekiem, który przerastał swoje czasy, choć trzeba uczciwie przyznać, że do dziś postać ta budzi kontrowersje. Postać ta osnuta jest legendą, jaką wytworzył Matejko (Kazania sejmowe), Adam Mickiewicz, Cyprian Kamil Norwid i inni ludzie kultury polskiej XIX wieku. Bodajże tylko jedna kwestia w życiorysie Skargi nie budzi kontrowersji – kwestia jego wpływu na kształtowanie się literackiego języka polskiego. To właśnie Żywoty świętych pańskich pięknie kształtowały przez trzy wieki polski język będąc podstawowym opracowaniem hagiograficznym dostępnym dla wszystkich, a czytane są i do dnia dzisiejszego, więc nadal wywierają jakiś wpływ. Niemniej historyczny Skarga to człowiek czynu i człowiek refleksji – tutaj interesować nas będzie tylko ta ostatnia kwestia.\nCzy Skarga był filozofem? Ta kwestia sama w sobie budzi już kontrowersje. Wielu uważa go co najwyżej za myśliciela religijnego. Sądzę, że kluczem do zrozumienia filozofii Skargi są Kazania sejmowe. To właśnie w tym dziele podjął on tematykę typową dla polskiej filozofii humanistycznej – kwestię idealnego ustroju dla Rzeczypospolitej i kwestię reform koniecznych dla wdrożenia tego modelu.\nWizja Skargi opiera się w równej mierze na myśleniu filozoficznym jak i religijnym – z pewnością był on więc myślicielem religijnym. Nakreślił jednak obraz idealnego ustroju, przy czym pokazał się jako filozof chrześcijański.\nJaki był idealny ustrój? Oczywiście była to monarchia! Skarga odwoływał się do wielu argumentów na poparcie swej tezy. Był tam m.in. argument religijny – Bóg jest monarchą, a Bóg realizuje to co najlepsze i najdoskonalsze więc i boska monarchia jest ideałem.\nBowiem monarchija jest naśladowanie niebieskich rządów, na których sam jeden Bóg siedzi. I tak zaczął, i ukazał ludzkiemu narodowi, i napisał na duszach ich, aby się takiego rządu trzymali, gdzie jeden władnie. (Kazanie VI)\nSkarga odwoływał się również do swoistej argumentacji naturalistyczej, traktował ustrój państwa jako analogiczny do ustroju organizmu. Jeżeli organizm ludzki ma tylko jeden organ centralny, który kieruje jego poczynaniami, tak państwo powinno mieć jeden organ – monarchę.\nPrzyrodzony sposób jest w ciele, aby jedna głowa rządziła. Tak też w Rzeczypospolitej przyrodzona i nalepsza i nawłasniejsza rozumowi ludzkiemu jest monarchija abo jednowładztwo i rząd jednego. Który gdy się mieni, a na wiele się głów dzieli, ciężka jest i śmiertelna Rzeczypospolitej choroba. (Kazanie VI).\nI jeszcze interesujący argument przywoływał Skarga – tylko jedna osoba jest warunkiem i gwarantem jedności (także siły społeczeństwa). Tak więc w monarchii nie powinno być partii (łac. partes – części) ale powszechna zgoda i jednomyślność. Przy okazji mamy więc nakreślony ideał społeczeństwa.\nKtóż lepiej pokój i zgodę, i jedność między ludźmi, na czym wszytka Rzeczpospolita stoi, uczynić może, jako jeden? Bo gdzie dwa abo trzej rządzą, każdy najdzie swoje mniemanie i rozumienie. I ludzie nie pójdą za jednym, ale się rozdwoją, mówiąc: ja tak rozumiem, jako Paweł, a ja, jako Piotr, a ja, jako Jakub. A gdy jeden rządzi, wszyscy z swym rozumienim do kupy idą. I jeden łacniej wszytkie do siebie i do zgody świętej pociągnie. (Kazanie VI)\nTrzeba przyznać, że Skarga używał również argumentacji historycznej – odwoływał się do dziejów powszechnych i dziejów zbawienia wskazując na to, że monarchie były stabilnymi i skutecznymi formami rządów, a formy demokratyczne miały liczne wady. Jak na humanistę przystało powoływał się również Skarga w swych rozważaniach o monarchii na powagę Starożytnych: Platona, Seneki, Filona, św. Hieronima i innych.\nCzytając Kazania Sejmowe łatwo zauważyć, że Skarga był jednym z najbardziej skrajnych zwolenników monarchii wśród polskich myślicieli humanistycznych. Monarchia u Skargi podporządkowana miała być prawom boskim. Wiedział również uczony jezuita, że monarchie ludzkie nie są idealne, bo ludzie podlegają żądzom, namiętnościom, a ich poznanie rzeczywistości jest fragmentaryczne – zatem działania ziemskiego monarchy będą tylko cieniem działań monarchy boskiego, ale to i tak najlepsza forma rządów. Stąd nie był – wbrew nieżyczliwym pogłoskom – zwolennikiem ziemskiej monarchii absolutnej (absolutum dominum), która była dla niego synonimem tyranii.\n[…] nie bojąc się onej przymówki, jakobychmy wolnościom ślacheckim życzliwymi nie byli, a dominium absolutum i zatem tyraniją chwalili. Cnota ma swoje miarę i wagę: źle w niej nie doważyć, źle też i przeważyć.\nUważał, że należy znaleźć złoty środek między zapewnieniem siły władzy królewskiej a ograniczeniami jego samowoli.\nDlategoż do monarchy i króla przykłada ludzki rozum radę i prawa, krócąc i okreszając moc jego, a pomagając rozumowi jego, aby nie pobłądził, a złym się tyranem nie stawał.\nTwórca Kazań sejmowych był również jednym z najważniejszych krytyków demokracji w XVII wieku. Uważał, że „Pospólstwo za głupią radą idzie” oraz „nie masz rozumu w pospólstwie”. Sądził on, że demokracja będzie mogła być wykorzystana dla realizacji partykularnych celów przez osoby silne lub przebiegłe, które zmanipulują społeczność. Głos Skargi jako krytyka demokracji brzmi niezwykle celnie, mimo że język jego wypowiedzi jest mocno archaiczny:\nA o te króliki [pogardliwa nazwa osób uzurpujących sobie prawo do władzy] nietrudno, którzy, jadowitymi językami myśli swe zakryte wykonywając, poburzą prostaki i od nich na sejmach mówią i czynią, co chcą, i składają na bracią. A bracia abo o tym nie myślili, abo zwiedzieni, jako dzieci, pod płaszczem wolności, wrzaskiem i krzykiem przyzwolili, nie wiedząc drugdy na co, i szkody a zguby swej nie bacząc.\nSkarga jako filozof pokazał się również przy refleksji nad istotą wolności – jednym z najważniejszych problemów polskiego humanizmu. Wyróżnił on cztery rodzaje wolności: trzy pierwsze są korzystne, a ostatnia zgubna:\nwolność od grzechu (wolność wewnętrzna),\nwolność od narzuconej władzy (podlegać należy jedynie własnej prawowitej władzy),\nwolność od tyranii,\noraz wolność piekielna – samowola.\nPostać Skargi utrwaliła się w historiografii poprzez romantyków i dzięki obrazowi Jana Matejki. Zachęcam jednak do spojrzenia na tę postać nie tylko jako na narodowego proroka, ale jako na trzeźwo myślącego filozofa.\n27 września 1612 r. odszedł do Pana ks. Piotr Skarga. Warto przypomnieć przesłanie tego wielkiego patrioty i żarliwego kaznodziei tak mocno wpisanego w dzieje Krakowa, że spotykamy jego pomniki i tablice w tak wielu miejscach Starego Miasta. Spacerując ulicą Grodzką obok kościoła św.św. Piotra i Pawła, ulicą Sienną, przez Mały Rynek i Plac Mariacki obok kościoła św. Barbary warto zadumać się nad postacią tego wielkiego patrioty. A że pomniki Skargi – jak ten autorstwa prof. Dźwigaja – budzą kontrowersje… Jak widać Skarga nawet po śmierci potrafi poruszać umysły krakowian.\nPomnik ks. Piotra Skargi autorstwa Cz. Dźwigaja (Wikipedia). W tle dom Kołłątaja, obecnie m.in. siedziba Wydziału Filozoficznego UPJPII (I piętro).\nUpadliście, zginęliście, jeśli P[an] Bóg na was nie wejrzy, a serca wam nie odmieni, za pokorną pokutą waszą, abyście nie o wolności swawolnej i obłudnej, ale o zachowaniu zdrowia i majętności, domów i dziatek swoich, i potomstwa swego, myślili.\nWszystkie cytaty pochodzą z: Piotr Skarga, Kazania sejmowe [Kazanie VI]\nPS. Skarga jest bodajże jedynym filozofem, który ma w Krakowie aż 4 pomniki: na pl. św. Marii Magdaleny, w kościele św.św. Piotra i Pawła (pomnik i popiersie), popiersie w Parku Jordana.\nStrona poświęcona postaci ks. Piotra Skargi (informacje o postaci oraz o roku jubileuszowym)\nJezuici Nasze Wiadomości nr 40 (numer specjalny poświęcony osobie ks. Piotra Skargi SJ)\nFiled under filozofia państwa, Grodzka, humanizm, Mały Rynek, Sienna, XVII wiek


Komputer strasznie zwalnia - Problemy z oprogramowaniem - dobreprogramy - forum\nsystem (system) 2007-11-21 08:50:32 UTC #1\nProblem jak w temacie, ale zacznę od początku.\nJakiś czas temu kolega poprosił mnie o podpięcie swojego dysku do mojego kompa tłumacząc iż jego komputer jest uszkodzony(nie wiedział dokładnie co jest zepsute) a miał na dysku jakieś potrzebne dane. Co się okazało to właśnie dysk był walnięty i w ten oto sposób mój komputer zaczął się restartować się przy rozruchu Windowsa. Ale z tym jakoś sobie poradziłem a następnie zrobiłem format C:\_, nie pomogło to za wiele więc zrobiłem formata całego dysku, przeskanowałem kompa nodem 32 i CCleaner'em jednakże problem nie zniknął.\nTeraz o co dokładnie chodzi.\nKomputer przy rozruchu Windowsa (podczas gdy ten pasek ładowania lata) strasznie komputer zwalnia, normalnie ten pasek przelatuje z 3-5 raza u mnie jak dziś się doliczyłem 26, to nie wszystko nawet gdy nic nie robie na komputerze ramy pracują (jak by coś się miało włączyć), czasami nie da sie nawet filmu oglądnąć bo komputer nie wyrabia, ba nawet Winamp sie tnie czasami, nie mam koncepcji co robić.\nJestem całkowicie zielony więc proszę pisać krok po kroku co mam robić\nMiikeS (Miikes) 2007-11-21 14:14:05 UTC #2\nNastępnie wgrał windowsa viste jako, że xp jest już troche stary (bez urazy)..\nZastanów się co ty piszesz. Tu nie chodzi o to czy system nowy czy stary. Bardziej o funkcjonalność, wymagania sprzętowe i własne upodobania. Nie wylatuj z takim tekstem, że XP zły, bo stary...\nPo za tym... Nie wiesz jakiego kolega wyżej ma kompa... Ma problemy z XP, to pomyśl, co by było z VISTĄ? :? :?\nsystem (system) 2007-11-21 14:16:09 UTC #3\nsprawdzałem ramy są w porządku, a co do zmiany podziału dysku na partycje to w jakim sensie? że więcej zrobić czy mniej? czy co? jak robiłem formata to usuwałem partycje i robiłem od nowa nie wiem czy to o to ci chodziło\nasterisk (Asterisk) 2007-11-21 14:20:46 UTC #4\nDokładnie to niewiem co ci poradzić\nDaruj sobie takie porady. Cały post wylatuje\nproblemy z XP, to pomyśl, co by było z VISTĄ\nsystem (system) 2007-11-21 22:18:55 UTC #5\nczy mój problem może być spowodowany przez złe podpięcie dysku(mojego)? bo na początku podpiąłem dysk kolegi pod "wolne" wtyczki a puzniej odpiąłem swój dysk i wpiąłem jego(wiem to głupie) i nie pamiętam czy dobrze podpiąłem spowrotem swój dysk, to może być przez to ?\nasterisk (Asterisk) 2007-11-22 00:39:06 UTC #6\nmoże być spowodowany przez złe podpięcie dysku\nNa płycie głównej zwykle są 2 gniazda do podpięcia urządzeń IDE.\nNa jednej taśmie można podłączyć dwa dyski - pierwszy ma być jako\nMaster, drugi - jako Slave\nDysk Master musi być podłączony do wyjścia Master ( czyli First na\npłycie - zaznaczony na niebiesko, a Slave ( czyli wyjście Second\nna płycie - zaznaczane na czarno) - do Slave.\nW instrukcji płyty ( jakiej ?) powinieneś mieć to wszystko opisane