Aktualności – Rosicki, Grudziński & Co. Kancelaria Radców Prawnych\nMamy ogromną przyjemność poinformować, że Nasza Koleżanka – aplikant radcowski Justyna Florek, otrzymała pozytywny wynik z egzaminu zawodowego. Serdecznie gratulujemy i niezmiernie cieszymy się, że nasz zespół powiększa się o kolejnego radcę prawnego. /SEK/\nW dniu 10 maja rozpoczyna się egzamin zawodowy dla przyszłych radców prawnych. Zmagania potrwają cztery dni i zakończą się w piątek (13 maja) ośmiogodzinnym blokiem obejmującym ostatnią część egzaminu. Wśród zdających jest nasza kancelaryjna Koleżanka – aplikant radcowski Justyna Florek. Wszystkim osobom podchodzącym do egzaminu życzymy powodzenia ! /SEK/\nZdrowych i pogodnych Świąt Wielkanocnych, wiosennego nastroju oraz wszelkiej pomyślności w życiu zawodowym i prywatnym życzy Kancelaria Radców Prawnych „Rosicki, Grudziński & Co.”.\nMiło nam poinformować, iż Kancelaria odzyskała dla jednego z naszych klientów w wygranym procesie kwotę ponad 500 000 złotych. Tłem sporu była międzynarodowa sprzedaż towarów i związana z nią szkoda całkowita. Istotnym aspektem skutecznego wyniku było posiłkowanie się prawem obcym i efektywna współpraca z korespondentami prawnymi Kancelarii w jednym z państw krajów bałtyckich. Wartym uwagi […]\nW imieniu Kancelarii Radców Prawnych „Rosicki, Grudziński & Co.” życzymy Państwu, aby zbliżające się Święta Bożego Narodzenia były spędzone w gronie najbliższych oraz przyniosły Państwu wiele radości, ciepła i optymizmu, zaś w nadchodzącym Nowym 2022 Roku szczęście i pomyślność nigdy Państwa nie opuszczały. Zespół RG & Co.\nMecenas Grosicka złożyła ślubowanie\nMamy ogromną przyjemność poinformować, że Nasza Koleżanka – Mecenas Agata Grosicka, w dniu 9 września 2021 r. złożyła ślubowanie, tym samym zasilając zespół Kancelarii już jako radca prawny. Mecenas Grosicka związana jest z naszą Kancelarią od 2018 r., na co dzień wspomaga przedsiębiorców w ich bieżącej działalności oraz prowadzi jedne z bardziej skomplikowanych spraw z […]\nWygrany proces dot. międzynarodowej sprzedaży towarów\nZ dużą radością informujemy, że nasza Kancelaria z sukcesem reprezentowała jednego z potentatów handlowych w zakończonym właśnie procesie sądowym dotyczącym międzynarodowej sprzedaży towarów. Wsparcie przedsiębiorców, w tym importerów i eksporterów, należy do wiodącej specjalizacji naszej Kancelarii, a przy tej okazji o pomoc do naszego zespołu zwrócił się klient (spółka) z Bliskiego Wschodu. Tłem sporu była […]\nKonwencja CMR / OPWS – pozwany bez ograniczenia odpowiedzialności\nMiło nam poinformować, że nasi prawnicy – mec. Piotr Rosicki wspomagany przez mec. Kingę Hałasę – uzyskali dla Klienta korzystne rozstrzygnięcie w sporze sądowym dotyczącym odpowiedzialności na gruncie Konwencji CMR. Sprawa dotyczyła kradzieży produktów handlowych o wysokiej wartości. Warto dodać, że ponad 700 000 zł roszczenia głównego zostało dodatkowo zasądzonych przez Sąd Apelacyjny na skutek apelacji […]\nOdpowiedzialność cywilna w sprawach hydrobudowlanych – przykład z zakończonego procesu sądowego\nKlientem naszej Kancelarii w zakończonej niedawno sprawie była jedna ze spółek zajmująca się m.in. eksploatacją wielkogabarytowego sprzętu używanego przy dużych procesach hydrobudowlanych. Tego typu inwestycje dotyczą obecnie nie tylko marin i portów, ale także (jeśli nie przede wszystkim) prac wykonywanych przy budowie dróg, które odcinkowo wymagają stawiania mostów, wiaduktów i innego rodzaju konstrukcji nad akwenami […]


30 zł - 2145 zł\nSzukasz prezentu? Jest 44 produktów.\nCozy Coupe auto Little Tikes czarny Taxi...\nLT Samochód Cozy Coupe czarne Taxi Pojazd wyposażono w kierownicę z klaksonem, ruchomy, klikający zapłon, otwieraną klapkę od wlewu paliwa, drzwi kierowcy można zablokować, a za siedziskiem są miejsca na napoje. Nowością jest demontowana podłoga..\nDystrybutor Cozy Pumper stylistycznie i funkcjonalnie dopasowany jest do pojazdów z linii Cozy, równie dobrze sprawdzi się przy innych dużych pojazdach, które należy tankować..\nLittle Tikes Latarka z Dźwiękiem Hipopotam\nFantastyczna zabawa dla każdego malucha! Ta elektroniczna latarka Hipopotam wydaje zabawne zwierzęce odgłosy. Wystarczy ścisnać uchwyt latarki, aby otworzył się pyszczek, wówczas zapala się światło..\nLittle Tikes Latarka z Dźwiękiem Krówka\nFantastyczna zabawa dla każdego malucha! Ta elektroniczna latarka krówka wydaje zabawne zwierzęce odgłosy. Wystarczy ścisnąć uchwyt latarki, aby otworzył się pyszczek, wówczas zapala się światło..\nLittle Tikes Latarka z Dźwiękiem Panda\nFantastyczna zabawa dla każdego malucha! Ta elektroniczna latarka Panda wydaje zabawne zwierzęce odgłosy. Wystarczy ścisnąć uchwyt latarki, aby otworzył się pyszczek, wówczas zapala się światło..\nLittle Tikes Latarka z Dźwiękiem Piesek\nFantastyczna zabawa dla każdego malucha! Ta elektroniczna latarka Piesek wydaje zabawne zwierzęce odgłosy. Wystarczy ścisnać uchwyt latarki, aby otworzył się pyszczek, wówczas zapala się światło..\nLittle Tikes Latarka z Dźwiękiem Świnka\nFantastyczna zabawa dla każdego malucha! Ta elektroniczna latarka Świnka wydaje zabawne zwierzęce odgłosy. Wystarczy ścisnąć uchwyt latarki, aby otworzył się pyszczek, wówczas zapala się światło..\nLittle Tikes Pojazd z Uchwytem Big Top...\nLittle Tikes- Pojazd z Uchwytem Big Top Charlie Niebieski Dźwięk Zabawny niebieski samochód z uchwytem dostosowanym do małych rączek. Samochodzik ma kręcące się kółeczka, wydaje dźwięki, a po naciśnięciu przycisku..


Biennale Architektury w Wenecji 2014: wyniki konkursu na projekt wystawy - Architektura-murator\nArchitektura MuratorKonkursyBiennale Architektury w Wenecji 2014: wyniki konkursu na projekt wystawy\nWystawa Figury niemożliwe - wizualizacja / Kacper Kępiński - Instytut Architektury\nPowołane przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego jury w składzie: Adam Budak, Tomasz Fudala, Urszula Gołota, Bartosz Haduch, Maria Hussakowska, Donata Jaworska, Tomasz Konior, Katarzyna Krakowiak, Przemysław Łukasik, Maciej Miłobędzki, Krzysztof Mycielski, Krzysztof Nawratek, Grzegorz Piątek, Ewa P. Porębska, Gabriela Świtek oraz Hanna Wróblewska, wystosowało poniższe oświadczenie:\nDorota Jędruch, Marta Karpińska, Dorota Leśniak-Rychlak, Michał Wiśniewski oraz Jakub Woynarowski – autor artystycznego opracowania projektu. Praca pod tytułem „Figury niemożliwe” charakteryzuje się przejrzystą, subtelną formą, wyrafinowanym podejściem do tematu przyszłorocznej, 14. Międzynarodowej Wystawy Architektury w Wenecji i umożliwia wielorakość interpretacji. Jury docenia wysoką jakość estetyczną, a jednocześnie intelektualną złożoność projektu. Odwołujący się do heroicznego momentu w polskiej historii projekt osadzony jest w uniwersalnym kontekście i zadaje podstawowe pytania dotyczące architektury.\nProjekt rezerwowy o godle Ghana, autorstwa kuratora Łukasza Stanka z zespołem, nosi tytuł POLAND & GHANA.\nOd 15 października 2013 do końca miesiąca projekty będą udostępnione do wglądu w bibliotece Zachęty. Prace oglądać można od wtorku do czwartku, w godzinach 10–16.\nW czwartek 10 października 2013, w godzinach 17.00–20.00 w Zachęcie odbędzie się debata wokół idei przyszłorocznego Biennale Architektury – Fundamenty. Dyskusję poprowadzi dr Krzysztof Nawratek. Czytaj więcej; debata w Zachęcie >>\nOświadczenie Rema Koolhaasa, kuratora generalnego 14. Międzynarodowej Wystawie Architektury w Wenecji\nbiennale architekturyBiennale w WenecjiPawilon polskiwystawa architektury


Brak efektów po 4 tygodniach kuracji - Strona 2 - Forum KFD.pl\nDeka by pasowała 12 tygodni, możesz HCG wbić po zakończeniu nandrolonu tak jak piszesz.\nPamiętaj, że po suście jak chcesz przejść na pojedynczy estr powinien lecieć w dość konkretnej dawce.\nNapisany 02 kwiecień 2012 - 21:20\nmysle o polskiej prolce, 500-600 tygodniowo. bo kiedys 400na tyg mnie poczesalo bardzo fajnie:)\nno chybaze okaze sie atomic lipny to, wtedy wczesniej to zaczne;)\nAtomic lipny nie jest, jak dasz wyższą dawke to powinieneś być zadowolony.\nNapisany 03 kwiecień 2012 - 18:25\nok , cisne go dalej, zeby nie przedobrzyc daje 1,2 ml co 3,5dnia - wtorek w poludnie i piatek wieczorem;) mysle ze bedzie bomba, zejde z tego, i chce zrobic sobie wlasny mix prolka z propem;)\na jaki enant teraz polecacie jaki jest chwalony?\nNapisany 03 kwiecień 2012 - 18:39\nNajlepszy jest ten odebrany osobiście w aptece\nDo jakich masz dostęp ????\ngadasz glupoty syfa neiwiem co ty chcesz do tej susty sam bilem suste aotma i kopala costam jak przeszlem na pmppo tyg up\natamic ogulnie jest dobry tylko cos ostatnio slabsza ssute ma noi bolacego cypa\nJeden z lepszych underów, troche ścinają stężenia, ale produkty bdb. Tylko na dianabolu się zawiodłem.\nCypio akurat mnie nic nie bolał, przy zastrzykach po 3.5ml, zero bólu.\nna bank jest z normy, jelfa i enabol 250 ale nie pamietam firmy..chyba alchemia-robia cos takiego? bo nie ejstem pewien, reszte jutro podam;)\ncoraz to więcej osób zaczyna narzekać na atoma.\na to chyba dobrze nie wróży i z palca nie wyssane skorą na każdym forum ktoś narzeka na ich środki.\nnikt nie narzeka, nie pisz bzdur, bo firma zasługuje na dobrą opinie\nco sie dziwic, ze susty w dawce 300mg co 4 dni (underowej) nie czuć, tym bardziej po mecie.\n.. a deca w dawce 250mg co 7, nawet sie rozkrecic nie zdarzyla...\nUnder to nie apteka !\nEdytowany przez Block, 03 kwiecień 2012 - 21:59 .\nNapisany 04 kwiecień 2012 - 13:52\na meta w jakis sposob opuznia dzialanie susty czy jak maja sie ich dzialania do sibeie?\nNapisany 04 kwiecień 2012 - 13:56\nNie opóźnia, po prostu czasami trudno ją przebić, jakby nie patrzeć metanabol to bardzo silny steryd (o ile w tabletce jest to, co ma być).\nNapisany 04 kwiecień 2012 - 14:14\nszczerze bez pimpu pierwsze słyszę aktualnie jedynie narzekanie dotyczącą bolesności propa i nieco miksa 300mg.\nNapisany 04 kwiecień 2012 - 23:36\nnie pisze bzdur. Pisze jak jest.\nznam opinie z wlasnego otoczenia.\nwystarczy tez na sfd zajrzec, coraz wiecej osob narzeka. Chociazby na mixa czy bolesne cypio.\nNapisany 05 kwiecień 2012 - 07:52\nNiech sobie mówią/piszą co chcą, cypio niedawno skończyłem bić - zero bólu.\nMix - wszyscy ode mnie chwalą.\nWcale nie pimpuje tej firmy, dla mnie jeden z lepszych underów, każdy ma prawo wyrazić swoją opinie, ja po prostu uważam, że produkty Atomica są godne uwagi.\nNapisany 05 kwiecień 2012 - 14:26\nja bym opiniom z niebieskiego za bardzo nie ufal, za duzo tam jest biznesmenow i ich parobow, a za malo wbijajacych\nEdytowany przez bez-cenzury, 05 kwiecień 2012 - 16:22 .\ntak dzisiaj myslalem ze moze byc bardzo zanizone to stezenie dawalem 300mg/1ml co 4dni,i caly czas bylo stezenie mixa we krwi niskie, ale czesto.. wiec moze brakluje uderzenia duzej dawki co jakis czas i wvbic 500mg co 6dni co wy na to?;> trzeba stestowac nie?;>\nNapisany 05 kwiecień 2012 - 20:30\nBij w stałej dawce, nie kombinuj. 300mg co 3 dni to jest minimum.\ndlaczego twierdziszz ze nie? trzeba tez myslec o tym, ze to nie ejst prop, ze trzeba bic czesto tylko mix w ktorych sa 4rozne estry o innym czasie uwalniania do organizmu, wiec nie wiem czy zle bedzie jesli walne te 500mg i wjedzie duze stezeniei 6dni pozniej znowu 500..\nbo przy czestych shotach nie zdarzy dobrze sie uwolnic a po chwili znwou dawke dostaje, mi sie zdaje ze brakuje tego mocnego uderzenia ... co na to inni ?\nNapisany 06 kwiecień 2012 - 11:28\nI właśnie dlatego że są to 4 różne estry powinno się bić go co 3 dni...


Większość z nas doświadczyła w swoim życiu możliwości korzystania z klimatyzacji. Prawdopodobnie również, gdyby stworzyć ankietę i zadać pytanie określonej grupie osób o pierwsze skojarzenie ze słowem klimat\nDodane: 11-02-2021 01:01\nyzacja, większa część osób przywołałaby raczej przyjemne doznania z obcowania z klimatyzacją. W moim przekonaniu dlatego, że najczęściej włączamy ją, jak jest nam zbyt gorąco i pierwszym, bezpośrednim skutkiem włączenia jest przyjemny chłód, który przynosi ulgę. W dobie wysoko rozwiniętej techniki, klimatyzatory naprawdę mogą nam służyć i mają więcej zalet niż wad. Co więcej, klimatyzacja to nie tylko schładzanie, przy odpowiednich warunkach i określonej temperaturze klimatyzacja może również dogrzewać nam pomieszczeni, zastępując np. słynne "farelki". Należy jednak szczególnie zwrócić uwagę na dwie istotne kwestie dotyczące szeroko pojętego zagadnienia: klimatyzacja. Eksperci podkreślają, że aby cieszyć się pozytywnymi stronami zamontowanej klimatyzacji, należy szczególnie zwrócić uwagę na montaż, który powinien zostać przeprowadzony przez fachowców. Dodatkowo nie można liczyć na to, że raz zamontowana klimatyzacja będzie nam prawidłowo stale prawidłowo działać, bez negatywnych skutków ubocznych. Nawet najlepsze klimatyzatory wymagają serwisu. Trzeba również pilnować, aby serwis odbywał się regularnie, zgodnie z zaleceniami producenta.\nJak klimatyzować pomieszczenia z przyjemnością?Jak długo musisz chłodzić co2?UWAGA! Stosując Te 3 Błędów NIGDY Nie Dowiesz Się Jak naprawić klimę w aucieRok 2020 - dobry czas by naprawić klimatyzacjęCzy warto klimatyzować pomieszczenia do końca 2020Klimatyzacja - luksus czy konieczność?Oto Jak Wreszcie zamówić klimatyzację W 11 DniNowy wątek jak wykonać instalacje chłodnicze?Jak długo musisz chłodzić co2?5,5 Internautów Już Wie Jak klimatyzować pomieszczenia. A Ty?Zainstalować rekuperację? Jak ekspert!Dobre rady jak zrobić chłodnięOto Jak klimatyzować pomieszczenia W 3 DniSzokujące 10 Metod Aby kupić klimatyzacjęNaucz się jak znaleźć dobrą klimę! 3 darmowych porad.9 Wskazówek Aby włączyć klimatyzacjęKlimatyzowane pomieszczeniaInstalacje dla przemysłu chłodniczego5 Pomysłów Aby naprawić klimatyzatorChłodnictwo - temat dnia7,7 Internautów Już Wie Jak włączyć klimatyzację. A Ty?Jak często serwisować klimę w aucie?Chłodzić co2 Profesjonalnie!Jak naprawić klimatyzację w roku 2020?Zobacz te 11 ciekawostek o tym jak naprawić klimatyzator w prosty sposóbRób regularne przeglądy klimatyzacjiCo musisz wiedzieć o klimatyzacji?Czy masz możliwość naprawić klimatyzator?Kilka informacji o chłodnictwie5 Największych Mitów O Tym Jak naprawić klimę w aucie


rzechy antoniego BLOG NA WIERZBOWEJ kwiecień 2011\nW młodości żyłem w dwóch światach. Pierwszy z nich to ten, do którego mamy dostęp dzięki wierze. Drugi, świat widzialny, można bezpośrednio dotknąć, zmieniać, używać a przede wszystkim mieć. Ludzie z tego świata bardzo agresywnie dowodzili, że tylko on jeden jest prawdziwy. Terroryzowali terryzmem (terra = ziemia).\nI wtedy spotkałem kogoś, kto z niezwykłą wnikliwością wykazał, że istnieje jeszcze rzeczywistość, która nie ma nic wspólnego z materią, chociaż można ją poznawać w sposób równie pewny i oczywisty. To świat słów, pojęć i znaczeń. A ja, student polonistyki, właśnie w nim widziałem swoją przyszłość.\nRoman Ingarden tę właśnie rzeczywistość opisał w tomie "O dziele literackim". Mam przed sobą stertę notatek z wszystkich prac Filozofa. Jego wnuk Krzysztof, w sąsiedztwie buduje niezwykły dom. Ilekroć będę przechodził obok, pomyślę o człowieku, któremu zawdzięczam fundamenty świata, w którym przyszło mi żyć.\nNastępne słowo, które zrobiło niebotyczną karierę to "zawiasy", po łacinie "cardo".\nW pierwszych wiekach chrześcijaństwa, gdy jeszcze nie było niedzieli a uczestnikom nabożeństwa groziła śmierć, wierni na modlitwę zbierali się przed wschodem słońca potajemnie. U wejścia stał zaufany człowiek, który otwierał drzwi i ostrzegał przed niebezpieczeństwem. Nazywano go "zawiasowym" czyli kardynałem.\nGdy ustały prześladowania, grupa kardynałów współpracowała z papieżem. Do końca wieku XIX nie wszyscy z nich mieli święcenia kapłańskie. Zmieniono to dopiero w roku 1917 a od 1983 kardynałem może być już tylko biskup.\nW wydawanym przez jezuitów, poczytnym tygodniku "Amerika", redaktorzy proponują aby obok istniejącego kolegium kardynałów, powstało kolegium osób świeckich, mężczyzn i kobiet, starych i młodych, przedstawicieli różnych zawodów. W naszym imieniu mieliby oni taki sam wpływ na losy Kościoła jak kardynałowie.\nSłowo "zawiasowy" z powrotem wróciłoby na ziemię.\nW urzędzie miasta zdecydowano, że w Skałkach będzie ogromne osiedle mieszkaniowe i szosa dojazdowa.\nW XVIII wieku Bazyliką Mariacką zarządzał proboszcz, który zamierzał spalić czarny od dymu świec ołtarz Wita Stwosza i zastąpić go modnym, marmurowym. Na szczęście nie zdążył i wcześniej sam się rozsypał w proch.\nNa początku XIX wieku na rozkaz cesarza Franciszka I rozebrano mury obronne Krakowa. Został fragment przy Bramie Floriańskiej. Możemy sobie tylko wyobrazić jak piękna byłaby całość. Dobrze chociaż że w ich miejsce, oprócz hotelu Royal, nie postawiono kamienic.\nKrakowski Rynek, jedno z najpiękniejszych miejsc na świecie, został w takim kształcie jak dawniej, prawdopodobnie dzięki naszej biedzie. W krajach bogatych burzono stare kamieniczki, zamiast nich budując większe i nowoczesne.\nPodobnie jest ze Skałkami. Przetrwały, bo bez mostów, po tej stronie Wisły była zapadła prowincja. Teraz wszędzie trwa zabudowa. I pewnie zniszczymy tę perłę zieleni w samym sercu miasta.\nśrodek obrazu poziomo przetnie szosa do planowanego osiedla\nNature.com foto rys.\nNEURONY - Komórki nerwowe - 1/40 000 milimetra\nPatrząc na nie, dzięki nim je widzimy ale one nic o tym nie wiedzą.\nLiczba połączeń między 100 miliardami komórek nerwowych w mózgu\n10 0000000000 0000000000 0000000000 0000000000 0000000000\nW kawałeczku mózgu wielkości łebka zapałki, jest 1 000 000 0000 (miliard) połączeń międzyneuronowych.\nLiczba wszystkich ziaren piasku na Saharze = 1 z 22 zerami.\nMorze Śródziemne = 1 0000000000 0000000000 0000 kropel.\nTo najbardziej skondensowany obraz morza jaki wymyślił człowiek.\nZaczyna się niewinnie bo cóż to jest 10 kropelek albo 100 a nawet milion. Ale z każdym zerem ilość wody lawinowo rośnie na potęgę niewyobrażalną. Chociaż zawsze tylko 10 razy więcej.\nTo dlatego król Indii roześmiał się gdy wynalazca gry w szachy Sissa Nassir w nagrodę zażądał tylko tyle ziaren zboża, ile zmieści się na szachownicy. Z tym, że na pierwszym polu miało być jedno ziarenko, na drugim dwa, na trzecim cztery i tak dalej kazał podwajać liczbę poprzednią. Aby spełnić jego życzenie trzeba by obsiać pszenicą całą kulę ziemską osiem razy.\nNasze zmysły odbierają światło, dźwięk, dotyk, ciepło i zapach.\nMimo iż nie posiadamy zmysłu czasu, w pamięci potrafimy rozpoznać co wydarzyło się wcześniej a co później a więc pamiętamy wydarzenia uporządkowane w czasie.\nJest to możliwe ponieważ mózg "stempluje" każde zdarzenie "pieczątką czasu" i gdy chcemy je sobie przypomnieć, szukamy cofając się jak w kalendarzu, według tych znaków. Dokładniej mówiąc, musimy zajrzeć do kilku różnych kalendarzy. Czasem też okazuje się, że pieczęcie te były słabe i już wypłowiały.\nSądząc po wielkości jego mózgu i budowie jamy ustnej, człowiek pierwotny mógł zacząć mówić już 100 tysięcy lat temu. Porównując różne języki, potrafimy się cofnąć zaledwie o 10 tysięcy lat i opisać wspólny nam język indoeuropejski. A co było wcześniej?\nWiemy, że im dalej od miejsca, które zamieszkiwali nasi praprzodkowie, tym mniejsze są różnice genetyczne między ludźmi. Psycholog Quentin Atkinson, badając podstawowe cząstki mowy, fonemy przyjął, że podobnie jest z mową. Czyli najwięcej różnych głosek powinno być w językach najstarszych a tam gdzie one powstawały najpóźniej, jest ich najmniej.\nPorównywał 500 języków świata. Okazało się, że niektóre ludy Afryki używają ponad 100 głosek (włącznie z mlaskaniem) a w Oceanii zaledwie 13. W ten sposób Atkinson ustalił miejsce, w którym ludzie zaczęli mówić. Jest ono położone "na linii dzielącej Afrykę Południową i Środkową".\nW języku polskim dźwięki sąsiednie silnie na siebie nawzajem oddziałują, można więc wyróżnić 33 - 46 głosek. W języku angielskim jest ich 45.\nWielu naukowców uważa, że mowę umożliwiła mutacja genu FOXP2 20 - 40 tys. lat temu.


Zabawkarnia: Lego Belville - 5802 Princess Rosaline, 5811 Prince Justin, 5812 King, 5803 Iris (1999)\nAutor: Daga o 02:19\nkate 14 października 2012 11:53\nBoże, boże! Jak ja kochałam Belville! Zawsze kradłam bratu katalogi Lego, w których było choć kilka figurek z Belville :) I oczywiście były to moje ulubione zabawki zaraz po Barbie! Do tej pory mam schowane wszystkie zestawy w jednym pudełku i mimo upływu lat - potrafiłabym je złożyć jak w oryginale! Co prawda to serie miasta, szpitala i plaży były moimi ulubionymi, nie przeszkodziło to jednak żebym miała królewnę Iris (nie pamiętałam, że miała tak na imię!) :) Baaaardzo jestem ciekawa Twoich pozostałych zestawów!\nDaga 18 października 2012 23:25\nYaaaaay! *pokolenie Belville mode on*\nBędę musiała Cię przycisnąć, żebyś swoje wyciągnęła i pokazała, bo prawdę mówiąc... też mnie ciekawią :)\na, zawsze lubiłem ludnki lego :D sciągałem im peruki i robiłęm nitkowe włosy :D:D:D:D:\nDaga 18 października 2012 23:26\nAnonimowy 15 października 2012 09:52\nWspomnienia! Ja nigdy tych klocków nie miałam, ale za to miałam dzianą koleżankę, która każdy kąt pokoju miała zawalony takimi dziewczyńskimi klockami... Różowymi klockami! Oj, to było coś! ;-)\nA jakiś czas temu Lego wprowadziło Lego Friends - wygląda to na kontynuację Belville, tylko, że w oparciu o grupę koleżanek.\nDaga 18 października 2012 23:36\nKażdy chyba miał kiedyś tak zwaną dzianą koleżankę, która miała kupę stuffu i której się zazdrościło :D\nWidziałam, ale jakoś... eee, to już nie to.\nAstroni 16 października 2012 15:26\nO rety! Pacz, Lego, zdawało mi się, znam, a o istnieniu figurek takiego rodzaju nie miałam pojęcia! Masz rację - główki mają swoją indywidualność. Hehe, cwaniaki, te zestawy tańsze, ale przydatne dodatki masz w droższych i koniec końców może toto uzależnić na podobnej zasadzie co gry internetowe z przebieraniem postaciami.\nAle ta dwórka przypomina mi Peri z DW. I rozwala mnie ta jej mysza w fartuszku.\nDaga 18 października 2012 23:39\nA właśnie niekoniecznie. Zwłaszcza, jeśli zbierało się różne Lego. W końcu po cholerę mojej księżniczce kolejna kiecka czy kapelutek, skoro mogłam dać jej lupę albo skorpiona pożyczonego z zestawu łowców skarbów? XD Wybór małych, tańszych zestawików był swego czasu ogromny i naprawdę, spokojnie szło się tym bawić bez ciągłego marudzenia na niedobór :P\nChyba taką późną Peri, poważniejszą i mniej gołą :D A mysza jest w pytkę, takie detale właśnie lubię.


French Desk - SSW Pragmatic Solutions\nFrancuskie firmy od lat odnoszą sukcesy na polskim rynku umacniając pozycję Francji w czołówce inwestorów zagranicznych w Polsce. Jesteśmy zespołem ekspertów oferujących kompleksowe usługi dla francuskich firm obecnych na polskim rynku oraz tych, które zamierzają rozpocząć na nim swoją działalność a także rodzimych przedsiębiorców zainteresowanych wejściem na rynek francuski.\nTworzymy szeroką sieć relacji i kontaktów z francuskimi kancelariami, dzięki czemu mamy dostęp do lokalnego know-how i ekspertów, którzy doskonale znają specyfikę rynku francuskiego. Dzięki takiemu modelowi współpracy jesteśmy w stanie zapewnić obsługę prawną.\nPolska jest atrakcyjną lokalizacją oferującą firmom znad Sekwany wysoko wykwalifikowanych pracowników oraz dostęp do najnowszych rozwiązań technologicznych. Więcej o atutach polskiego rynku oraz o tym, dlaczego warto na nim inwestować pod linkiem: https://ssw.solutions/whypoland/pl/\nZapewniamy usługi one-stop-shop\nOferujemy kompleksowe usługi niezbędne do rozpoczęcia i dalszego rozwoju działalności biznesowej w Polsce. Wspieramy przedsiębiorców w zmieniającym się otoczeniu prawnym dostarczając gotowe rozwiązania dostosowane do ich potrzeb. Nasza oferta obejmuje doradztwo związane z realizacją konkretnych przedsięwzięć. Zapewniamy francuskim inwestorom doradztwo transakcyjne oraz wspieramy ich w pozyskiwaniu finansowania na realizację przedsięwzięć na polskim rynku. Francuskim firmom działającym w Polsce oferujemy bieżącą obsługę prawną. Świadczymy pełne doradztwo prawne, podatkowe, księgowe i finansowe.\nNasi eksperci świadczą usługi we wszystkich dziedzinach prawa. Posiadamy bogate doświadczenie w obszarach, w których francuskie firmy prowadzą działalność na terenie Polski, takich jak:\nBudownicwo i Infrastruktura


«Na pograniczu dwóch światów»\nPod koniec ubiegłego roku ukazała się książka pt. «Bł. Ks. Władysław Bukowiński. Na pograniczu dwóch światów. Publicystyka 1936–1939», wydana przez Wydawnictwo «Wołanie z Wołynia» (seria «Biblioteka Wołania z Wołynia», t. 118).\nPozycja ta zawiera dzieła publicystyczne ks. Władysława Bukowińskiego – polskiego kapłana, proboszcza Łuckiej parafii katedralnej, którego los był związany z Ukrainą, w szczególności z Wołyniem i Podolem, a także z Kazachstanem.\nWładysław Bukowiński urodził się 4 stycznia 1905 r. w Berdyczowie. W 1918 r. zmarła jego matka, Jadwiga z d. Scipio del Campo. W 1920 r. ojciec, Cyprian Józef Bukowiński, uciekając przed nadciągającą bolszewią wywiózł rodzinę do Krakowa. To właśnie tutaj ten młody i zdolny człowiek otrzymał wykształcenie prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim, równolegle ukończywszy z wyróżnieniem Polską Szkołę Nauk Politycznych. Odkrywszy w sobie powołanie kapłańskie, Władysław wstąpił do Krakowskiego Seminarium Archidiecezjalnego, a w 1936 r. wyjechał do Łucka, na Kresy, gdzie zamierzał swoje życie poświęcić służbie Bogu i ludziom.\nW Łucku młody neoprezbiter zanurzył się w wir pracy, oprócz posługi kapłańskiej wykładając w miejscowym seminarium i szkołach, sprawując stanowisko redaktora dwóch czasopism katolickich oraz prowadząc działalność publiczną.\nLos mieszkańców Wołynia, w tym również i Władysława Bukowińskiego, zmienił się gwałtownie wraz z początkiem II Wojny Światowej i okupacją sowiecką. 17 września 1939 r. biskup Łucki Adolf Piotr Szelążek mianował ks. Władysława proboszczem parafii katedralnej w Łucku. W sierpniu 1940 r. Bukowiński po raz pierwszy został aresztowany. Prawie rok spędził w łuckim więzieniu. 23 czerwca 1941 r., tuż po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej, więźniowie zostali wyprowadzeni na egzekucję na więzienne podwórze. Jednak Opatrzność Boża zrządziła inaczej i Władysław Bukowiński ocalał.\nPo kilkuletniej okupacji niemieckiej wrócili sowieci. Drugi areszt miał miejsce na początku 1945 r. Po półtorarocznym uwięzieniu i śledztwie zapadł wyrok: dziesięć lat łagrów. Karę odbywał ks. Władysław najpierw w Czelabińsku, a potem – w Kazachstanie, gdzie został po uwolnieniu w 1954 r., aby posługiwać wśród Polaków, Niemców, Ukraińców i Litwinów zesłanych tu przez reżim komunistyczny. W 1955 r. otrzymał propozycję wyjazdu do Polski, lecz z niej nie skorzystał, nie chcąc zostawiać na pastwę losu powierzonej mu owczarni. W 1958 r. – czekał go kolejny areszt i trzyletni wyrok.\nNiezmordowana praca, wyjazdy misyjne do katolików znajdujących się w Uzbekistanie, Tadżykistanie i na Syberii silnie nadwyrężyły zdrowie ks. Władysława Bukowińskiego. Nie zważając jednak na przekonywania ze strony przyjaciół i zalecenia lekarzy do ostatniego tchu służył wiernym w Kazachstanie. Zmarł 3 grudnia 1974 r. w Karagandzie. Tam też został pochowany. 11 września 2016 r. Władysław Bukowiński został przez Kościół ogłoszony błogosławionym.\nPo przypomnieniu życiorysu tego bohaterskiego kapłana, wróćmy do książki. Zawiera ona artykuły Władysława Bukowińskiego, które ukazały się w ówczesnych wołyńskich periodykach katolickich, m.in. w tygodniku «Życie Katolickie», którego redaktorem naczelnym był sam autor oraz w miesięczniku «Spójnia». Zostały one napisane w latach 1936–1939, czyli w początkowym okresie posługi kapłańskiej ks. Władysława Bukowińskiego na naszych terenach. Od razu zwraca uwagę szeroki krąg zainteresowań młodego wówczas księdza. Oprócz artykułów poruszających naturalnie kwestie moralne i religijne, spora część publikacji jest poświęcona problemom społecznym, gospodarce rolnej, polityce, kulturze, edukacji oraz historii. Ze szczególną powagą Bukowiński podchodził do zagadnień społecznych, kwestii świadomości narodowej i państwowej obywateli oraz wychowania młodzieży.\nTa pozycja książkowa została trafnie zatytułowana «Na pograniczu dwóch światów», ponieważ ówczesna Polska była «strefą przygraniczną» Europy i Związku Radzieckiego – dwóch diametralnie różnych systemów światopoglądowych. Owa cywilizacyjna linia podziału przemieściła się obecnie dalej na wschód. Ziemie ukraińskie są obecnie pograniczem Europy i Azji oddzielającym świat cywilizowany od imperium zła, zniewolenia i kłamstwa.\nArtykuły te niewątpliwie zainteresują miłośników historii oraz badaczy przeszłych dziejów Wołynia. Można by je nazwać tzw. dokumentami epoki. Ale czy tylko na tym polega ich wartość? Bynajmniej. Jak paradoksalnie by to nie zabrzmiało, ale przecież sporo kwestii, które w swoich artykułach poruszał ks. Bukowiński przed 80 laty, nie straciły nic na aktualności, a zwłaszcza dla Ukrainy. Podobieństwa pomiędzy Polską lat 30. XX wieku a współczesną Ukrainą są uderzające. Młoda niepodległa Polska stawiała czoło dokładnie tym samym problemom: niezadowoleniu części ludności z polityki nowych władz, nostalgii za przeszłością – kiedy wszystko było tańsze (o! nie tylko Ukraińcom jest znana tęsknota za tanią kiełbasą!), masowej emigracji, potężnym działaniom machiny propagandowej wschodniego sąsiada, która zapowiadała koniec wyzysku i rychły raj na ziemi pod rządami sowietów. A poza tym – niedołężność władz, korupcja, patriotyzm fasadowy, brak jedności i zobojętnienie obywateli… Żadnych skojarzeń?\nNa osobną uwagę zasługują rozważania Bukowińskiego dotyczące podzielonego społeczeństwa kresowego i dróg prowadzących do przywrócenia jedności Polski. Właśnie jedność autor uważał za podstawę prawidłowego rozwoju państwa oraz jego siłą napędową. Z niektórymi jego poglądami, owszem, można się nie zgadzać, można polemizować. Aczkolwiek, warto zapoznać się z jego myślą choćby dlatego, że teraz Ukraina stoi wobec wyzwania «resocjalizacji» regionów wschodnich, podobnie jak niegdyś Polska w okresie międzywojennym.\nNa zakończenie pragnę skierować słowa wdzięczności Redaktorom tego wydania – p. Marii Kalas oraz ks. kan. Witoldowi-Josifowi Kowaliwowi, proboszczowi parafii w Ostrogu i Redaktorowi naczelnemu czasopisma «Wołanie z Wołynia». Pracę wykonaną przez nich można bez przesady nazwać tytaniczną, ponieważ udało im się zawrzeć w jednej pozycji książkowej ponad 80 artykułów pochodzących z różnych periodyków wydanych w latach 1936–1939. Na szczególne uznanie zasługują materiały informacyjno-pomocnicze, w tym około 200 szczegółowych i rzetelnie opracowanych przypisów.


FRYZJER FRYZJERKA ogłoszenie niestandardowe\nWitaj. Jeśli męczy Cie atmosfera w Twojej pracy, szef ma problem z płaceniem na czas, nie rozwijasz się i chcesz coś zmienić a masz temperament, zdolności i chociaż niewielką bazę stałych klientów to zapraszamy do naszego teamu. Nasz salon mieści się\nPoszukujemy do naszego zespołu Fryzjera z doświadczenie cv proszę przesłać na adres studioasze@gmail.com\nPoszukiwany fryzjer męski. Salon w Warszawie...\nPoszukiwany fryzjer męski/barber do pracy w salonie w Warszawie. W salonie pracują jedynie mężczyźni.Jeśli chcesz zmienić swoje aktualne miejsce pracy na ekskluzywny zakład fryzjerski - Warszawską Izbę Lordów, jesteś zorientowany na stały rozwój i sk\nZatrudnię fryzjera damsko-męskiego. Wymagania: doświadczenie na samodzielnym stanowisku, strzyżenie damsko-męskie, koloryzacje(baleyage, ombre, sombre itp.), upięcia, regeneracje. Oferujemy: pracę w młodym zespole, szkolenia, pracę w systemie zmianow\nSalon fryzjerski Incanto poszukuje fryzjera / fryzjerki Nasze Oczekiwania: - Doświadczenie w zawodzie - Zapał do pracy -Chęć do rozwoju i podnoszenia kwalifikacji zawodowych - Poczucie humoru - Mile widziana własna grupa klientów Oferujemy: - Umowę o\nPowiatowy Urząd Pracy w Świeciu.,.Umowa o pracę na czas nieokreślony Wynagrodzenie brutto od 2100 PLN Zakres obowiązków stylizacje, kreowanie wizerunku klienta poprzez dobór stylu, fryzury, makijażu\nSalon Fryzjerski SzokLok Michał Bekisz zatrudni dwóch fryzjerów/ki z doświadczeniem\nPowiatowy Urząd Pracy we Wschowie.,.Umowa o pracę na czas określony Wynagrodzenie brutto od 2100 PLN Zakres obowiązków Usługi fryzjerskie\nSalon Fryzjerski w Częstochowie poszukuje fryzjera/ki do stałej współpracy, w oparciu o umowę o pracę lub własną działalność. Istnieje również możliwość pracy jako Asystent Fryzjera, dzięki..\nPowiatowy Urząd Pracy w Pszczynie.,.Umowa o pracę na czas określony Wynagrodzenie brutto od 2100 PLN Zakres obowiązków obsługa stanowiska pracy\nJesteśmy salonem kosmetyczno-fryzjerskim, od 5 lat działającym na rynku. Posiadamy stałą, zadowoloną bazę sympatycznych klientek. Brakuje nam do naszego zespołu fryzjera/fryzjerki, który tak samo jak my kocha swoją prace i chce rozwijać swoje umiejęt\nSalon Fryzjerski Artistique we Wrześni zatrudni fryzjerkę/fryzjera. Zapraszamy do kontaktu 61 437 49 80\nSzukamy stylistów i asystentów do renomowanego salonu. Zapraszamy do bezpośredniego kontaktu. Wszystkie informacje zawarte są na zdjęciu\nFRYZJER męski, barber. 50%prowizji, 6000zł/mc\nFryzjer/-ka do salonów fryzjerskich w Centrum...\nSalony fryzjerskie Le Desir szukają zdolnych fryzjerów do współpracy. Oferujemy:- wynagrodzenie procentowe adekwatne do umiejętności i zaangażowania- pracę w systemie zmianowym (pon-pt) + co druga sobota w godz. 9:00-15:00, niedziele wolne- pracę prz


Grupa Topex wybrała platformę WEBCON BPS | WEBCON\nGrupa Topex wybrała platformę WEBCON BPS\nWEBCON > Grupa Topex wybrała platformę WEBCON BPS\nWEBCON BPS zoptymalizuje obsługę dokumentów finansowych Grupy Topex, znanego producenta narzędzi i elektronarzędzi w Europie Środkowo-Wschodniej.\nGrupa Topex oferuje blisko 5.000 produktów z branży narzędzi i elektronarzędzi. 6 marek własnych firmy, takich jak NeoTools, Topex czy Graphite można znaleźć w 40 krajach na całym świecie.\nFirma wybrała WEBCON BPS jako narzędzie do obsługi wewnętrznych procesów finansowych, od rejestracji dokumentów poprzez akceptację, aż do realizacji i dekretacji. W ramach projektu przeprowadzona została również integracja z wewnętrznymi systemami klasy ERP. Na wybór oferty WEBCON wpłynęły zarówno skalowalność platformy, jak i łatwość modelowania i zarządzania procesami.\n– Wdrożenie w Grupie Topex potwierdza elastyczność i uniwersalność naszej platformy dla każdej branży i dowolnej wielkości firmy. Wierzę, że WEBCON BPS przyczyni się do optymalizacji wielu procesów biznesowych na przestrzeni całej spółki – mówi Radosław Putek, prezes WEBCON.


Morderstwo przy ulicy Śniadeckich - 5,09 zł - Daniel Bachrach - Audiobook\nCzyta: Jędrzej Fulara\nNocne życie Warszawy wrzało nawet w trakcie niemieckiej okupacji. Stałym bywalcem lokali i kabaretów, z racji wykonywanej pracy, był śledczy Bachrach. Nierzadko pośród uczestników zabaw znajdował poszukiwanych przestępców. Pewnego wieczoru jego uwagę zwróciły dwie eleganckie kobiety. Mimo wyzywających gestów i otoczenia rzeszy mężczyzn, nie wyglądały jak osoby z lokalnego półświatka.\nKilka miesięcy później oczom Bachracha ponownie ukazuje się oblicze jednej z nich. Kobieta padła ofiarą morderstwa. Śledczy musi ustalić, kto za nim stoi.


www.gosc.pl → Tygodnik Gość Niedzielny → Tabliczka sumienia → Właściciele nauki\nZa Peerelu popularne było pojęcie „światopogląd naukowy”. Zwrotem tym posługiwali się funkcjonariusze władzy, przeciwstawiając go jakoby nierozumnemu „światopoglądowi religijnemu”. Komunistyczny dogmat głosił, że nauka jest sprzeczna z religią i ta pierwsza niebawem zatriumfuje nad tą drugą, jak robotnik nad burżujem. Za człowieka nauki uchodził nawet najprymitywniejszy czerwony aktywista, bo choć nie miał szkół, to umiał dawać niezłą szkołę wrogom ludu. Był wolny od „religijnych przesądów”, mógł więc przesądzać o tym, co jest naukowe, a co nie jest.\nPo upadku komunizmu mit o konflikcie nauki i chrześcijaństwa lekko przygasł. Ale, jak widać, szybko się odrodził. Tezę Marksa, że religia jest „opium dla ludu” przefarbowano z czerwonego na różowy, zielony czy jeszcze jakiś – i gotowe. Znów za ludzi nauki zaczynają uchodzić głównie tacy, którzy dystansują się od religijności, a najlepiej gdy wprost deklarują ateizm lub agnostycyzm. Wystarczy, że ktoś choćby tylko wyrazi solidarność ze stanowiskiem Kościoła w spornej sprawie, to choćby miał najwyższe kwalifikacje i niepodważalne argumenty naukowe, nic mu nie pomoże. Zostanie zaszufladkowany jako ciasny ideolog, dewot, inkwizytor i prześladowca Galileusza. I odwrotnie – żeby zostać „racjonalistą”, nie trzeba mieć żadnych argumentów ani wiedzy. Wystarczy być przeciwnikiem Kościoła i odpowiednio głośno śmiać się z każdego przedstawianego argumentu, nazywając go religijnym. To w efekcie tej taktyki człowieczeństwo dzieci poczętych zostało uznane za sprawę prywatnej wiary. To samo dotyczy każdej innej kwestii, w której Kościół stoi na drodze czyimś interesom.\nNiedawno w programie TVP2 prof. Marian Szamatowicz, ojciec polskiego in vitro, nazwał stanowisko Kościoła w sprawie sztucznego zapłodnienia szantażem, średniowieczem i talibizmem. „Jest nauka i jest światopogląd. I nie należy tych dwóch pojęć ze sobą mylić” – oświadczył autorytatywnie. Usłużny redaktor natychmiast podchwycił tę myśl: „Jak państwo sami widzą, ten spór jest sporem światopoglądowym, wręcz religijnym” – uciął dyskusję. Parę dni później prof. Szamatowicz w wywiadzie dla Rzeczpospolitej powiedział, że dla niego zarodek to „potencjał na człowieka”. I to jest, rzecz jasna, twierdzenie naukowe, bo spełnia warunek niezgodności z nauką Kościoła. I choć pan profesor tym sposobem przeprowadził segregację ludzi, niech nikt nie ośmiela się nazwać go talibem. Co z tego, że nie udowodnił swojej tezy o zaledwie „potencjalnym” człowieczeństwie zarodka. Co z tego, że od tego powinien był zacząć, zanim ośmielił się dotknąć tajemnicy ludzkiego życia. On jest naukowcem, bo gwiżdże na naukę Kościoła i już choćby z tego tytułu jego przekonaniom należy się szacunek. I nie ma znaczenia, że Kościół przedstawia argumenty spójne, konsekwentne i logiczne, poparte dowodami naukowymi. Nie ma znaczenia, że stoją za nimi naukowcy nieustępujący prof. Szamatowiczowi wiedzą i doświadczeniem. Nauka jest własnością wrogów Kościoła i już. Inni mogą dostać najwyżej nauczkę. •\ndodane 11.11.2010 08:50


Bransoletka Rzemyk typu Pandora Czarna 8626812027 - Allegro.pl\nDarmowa dostawa od kaydo za zakupy od 170,00 zł\nCzarny Rzemyk o długości 38 cm, który można przełożyć przez rękę 3 razy. Wykonany ze skóry ekologicznej i stali nierdzewnej.\nDo każdej bransoletki dodajemy ozdobny woreczek prezentowy gratis\nAby mieć darmową dostawę, kup u kaydo za co najmniej 170,00 zł.\nJesteśmy profesjonalną firmą dlatego zapewniamy 100% zadowolenia z transakcji bądź zwrot pieniędzy. Wysyłka następuje maksymalnie w ciągu 24h a zazwyczaj jeszcze tego samego dnia. Zwrotu bez podania przyczyny można dokonać w ciągu 14 dni jedynym warunkiem jest posiadanie paragonu, na każdy towar dajemy 2 lata gwarancji.\nIdentyfikator dla Zwierzaka z grawerem\nNumer oferty: 8626812027


KRZYSZTOF R. APT O Wojciechu Karpińskim\nO Wojciechu Karpińskim\nWojciech Karpiński (Paryż, 1996), fot. © Bohdan Paczowski\n18 sierpnia niespodziewanie zmarł w Paryżu Wojtek Karpiński. Miał 77 lat. Zaliczałem go do bliskich przyjaciół i chciałbym poświęcić mu kilka słów, by uzmysłowić innym jak wyjątkową był postacią. I by wyjaśnić jak to jest możliwe, że bycie szlachetnym, prawym i wybitnym nie musi się tłumaczyć na bycie znanym i ogólnie cenionym. Wojtek nie był w Polsce znany poza wąskim gronem wybitnych intelektualistów z jego własnych kręgów. Na przykład, recenzja jego ostatniej książki, opublikowanej w ostatnim numerze Dwutygodnika, https://www.dwutygodnik.com, tuż po Wojtka śmierci, zaczyna się stwierdzeniem: „Trzy lata temu nie potrafiłbym wymienić tytułu żadnej jego książki”.\nOstatnie 40 lat swojego życia Wojtek spędził na emigracji. Wprowadzenie stanu wojennego zastało go w Stanach Zjednoczonych. Po tym jak – omyłkowo – jego nazwisko znalazło się na opublikowanej liście internowanych, nie miał czego w Polsce szukać. Zamiast tego zdecydował się zeznawać przed Komisją Spraw Zagranicznych Senatu USA na posiedzeniu w sprawie represji w Polsce. Do Paryża przeniósł się w 1982 r., gdzie podjął pracę w Centre National de la Recherche Scientifique (CNRS), czyli Francuskim PAN-ie, gdzie pracował do przejścia na emeryturę w 2008 r.\nMimo iż biegle władał angielskim, francuskim, włoskim, i niemieckim, nigdy nie podjął żadnego wysiłku by zaaklimatyzować się jako emigrant. Do końca życia utrzymywał kontakty głównie z Polakami, mieszkającymi w Paryżu i w Warszawie. Większość z tych kontaktów datowała się z jego polskiego okresu. Mentalnie Polski nigdy nie opuścił i poświęcił jej większość swojej twórczości. Do pracy w CNRS nie chodził, raz na rok pisał sprawozdanie naukowe, w którym praktycznie wszystkie wymienione pozycje były napisane w języku polskim. Parę razu mu to wytknięto, ale uznał to za mało istotne, mimo iż jedną z konsekwencji takiej postawy było to, że nigdy nie awansował. Jemu wystarczyło, że był finansowo niezależny.\nSwoje życie poświęcił realizacji kilku ambitnych celów, które wytyczył w swoim życiu wcześnie i od których nigdy nie odstąpił. Do celów początkowych – wyłożenie swojej „prywatnej historii wolności” i uświadomienie polskiemu czytelnikowi wagi dokonań polskich pisarzy i działaczy emigracyjnych XX wieku – dodał, w miarę poszerzania swojej wiedzy, pisanie o malarzach, pisarzach, i myślicielach, którzy go zachwycili, i którzy wpłynęli na jego poglądy i postawę. Nie stronił też od esejów o swoich kulturalnych podróżach.\nNie znam nikogo, kto miał tak wyraziście określoną misję własnego istnienia i którego życie polegało na nieustannych próbach jej realizowania. Już tylko ten fakt świadczyć może o jego ogromnej życiowej mądrości, zdumiewa i może być wzorem dla innych. Jego życie i śmierć – we śnie – jest udaną ilustracją powiedzenia przypisywanego Leonardo da Vinci: „Tak jak dobrze spędzony dzień przynosi dobry sen, tak dobrze spędzone życie przynosi dobrą śmierć”.\nWojtek mieszkał zawsze sam, ale nie był samotnikiem. Nigdy nie robił wrażenia osoby, która by uważała, że pokrzywdził ją los. Przeciwnie. Z jego postawy biła niebywała siła, powiązana ze zdrową dozą wiary w swój talent, wiedzę, i inteligencję. Do końca życia był tytanem pracy. W swojej twórczości nie poddawał się modnym trendom i nie podejmował chodliwych tematów. Świadomie poświęcił ogromną uwagę swoim intelektualnym bohaterom i ludziom sobie najbliższym.\nO swoim życiu prywatnym nie mówił. Był dyskretny, chociaż jasne jest, że miłością jego życia był przedwcześnie zmarły malarz Krzysztof Jung, którego opisał w 1999 r. w pięknym, długim eseju zamieszczonym w książce Twarze, wydanej w 2012 r. przez Zeszyty Literackie, i zatytułowanym po prostu Krzyś. W 2017 r. opublikował (własnym sumptem) po francusku album poświęcony twórczości Junga, który otwierał ten esej przetłumaczony na francuski. Zadbał, by go rozesłać do różnych muzeów w Europie i zorganizował wystawy jego obrazów i szkiców w Paryżu i Berlinie. Z kolei wielu czytelników jego książki Henryk, wydanej w 2016 r. przez Zeszyty Literackie, uważa, że jej celem było złożenie pośmiertnego hołdu jej bohaterowi, Henrykowi Krzeczkowskiemu, by upamiętnić ich, nie tylko intelektualny, związek.\nWojtek nie zapomniał też o swoim ojcu, znanym architekcie, w szczególności twórcy warszawskiej Ściany Wschodniej, i zadbał o publikację w 2018 r. pięknie wydanej książki składającej się z pamiętników ojca, tekstów o nim napisanych przez dwóch braci Wojtka, kalendarium jego życia i twórczości, oraz spisu zrealizowanych projektów.\nBo taki był Wojtek. Wierny aż do bólu swoim bliskim i osobom, które szanował i cenił. O wielu z nich, w szczególności o najwybitniejszych polskich pisarzach XX wieku, żyjących na emigracji, i których poznał, napisał ujmujące eseje, które opublikował po raz pierwszy w 1988 r. w tomie Książki zbójeckie opublikowanym przez wydawnictwo Polonia w Londynie. (Rozszerzone wydanie ukazało się w 2009 r. nakładem Zeszytów Literackich). Był wielkim wielbicielem malarstwa i pisarstwa Józefa Czapskiego, propagował i analizował jego twórczość, między innymi publikując w 1996 r. w Wydawnictwie Dolnośląskim książkę Portret Czapskiego. Jedną z największych satysfakcji ostatnich lat życia Wojtka było ukazanie się szczegółowej biografii Czapskiego, Almost Nothing: The 20th-Century Art and Life of Józef Czapski pióra Erika Karpelesa, wydanej w 2018 r. przez prestiżowe wydawnictwo New York Review of Books. Autor, jak można przeczytać w podziękowaniach i na wielu stronach książki, wiele zawdzięczał Wojtkowi.\nW tym co powyżej napisałem czynię Wojtkowi krzywdę, nie pisząc o jego szlachetnej działalności opozycyjnej w Polsce przed stanem wojennym i nie wspominam o jego kilkunastu innych książkach, w szczególności o jego kulturalnej podróży po Włoszech, o historii myśli politycznej, o van Goghu, o Stanach Zjednoczonych, kończąc na internetowym wydaniu książki 120 dni „Kultury” poświęconej najważniejszym w jego odczuciu artykułom, opublikowanych w paryskiej „Kulturze”, i która ukazała się dwa tygodnie przed jego śmiercią.\nNie czuję się kompetentny do oceny jego twórczości i nie w tym celu o nim piszę. Zresztą myślę, że by merytorycznie ocenić całokształt twórczości Wojtka potrzebny będzie mały sztab mający w swoim składzie krytyka literackiego, filozofa, specjalistę od malarstwa, i historyków literatury i myśli politycznej. Sam nie zaliczam się do osób, które mogłyby wejść do takiego sztabu; ja byłem po prostu wiernym czytelnikiem jego artykułów i esejów, które publikował na łamach prawie każdego z 144 numerów „Zeszytów Literackich”. Wiernym i wdzięcznym, bo dzięki niemu poznałem wiele wyjątkowych postaci polskiej kultury, a także dowiedziałem się o tak wybitnych myślicielach jak Nicola Chiaromante, czy lord Acton. Eseje Wojtka nie starzeją się i czyta się z równym zaciekawieniem te, które napisał w latach 70., jak i parę lat temu. To świadczy o jego zdolności uniesienia się ponad codzienny potok wydarzeń i bieżących opinii.\nNie wszystkie te eseje czytałem z równą przyjemnością. Niektóre, zwłaszacza te o ludziach specjalnie mu bliskich, miejscami drażniły mnie „laurkowością”, w przeciwieństwie do esejów o postaciach, których nie znał, i do których z natury rzeczy miał emocjonalny dystans. Czasami do któregoś tekstu wkradła się nuta krytyczna, ale konsekwentnie stronił od ataków na osoby, o których pisał. Takim osobom po prostu nie poświęcał swojej uwagi jako pisarz.\nWojtka poznałem przez Barbarę Toruńczyk, jako, że wszedł w skład redakcji „Zeszytów Literackich”, które założyła w 1982 r. w Paryżu. Ja z kolei, jako directeur de la publication, byłem odpowiedzialny za wszystko, poza treścią. Innych pracowników w „Zeszytach” nie było. Mogłem sobie na to – pracochłonne i dobrowolne – zajęcie pozwolić, bo mój etat w CNRS nie przekładał się na wiele obowiązków, a rocznych sprawozdań naukowych nikt nie studiował. „Zeszyty” były zarejestrowane w moim mieszkaniu przy 37, rue Geoffroy St. Hilaire, na który to adres abonenci przesyłali swoje zamówienia i czeki. I tam też przez pierwsze dwa lata składowaliśmy wszystkie numery.\nWojtek miał wówczas niespełna 40 lat. Zrobił na mnie wrażenie osoby nieśmiałej i powściągliwej w kontaktach, ale jednocześnie uderzył mnie ciepły tembr w jego eleganckim głosie. Starannie dobierał słowa, układając usta, jakby miał wymówić literę U, lub zacząć grać na harmonijce ustnej, i wypowiadał precyzyjnie zbudowane zdania. Stwarzało to pewien dystans, ustawiało rozmowę od razu na wysokim poziomie, i czyniło go trochę niedostępnym. Niektórzy odczuwali to jako arogancję. Ja to odbierałem jako nieporadność w dostowaniu się do ludzi spoza swojego najbliższego otoczenia.\nA nieporadnym Wojtek był i pozostał. Do dzisiaj pamiętam jego panikę, że będzie musiał pójść do sklepu kupić talerze do swojego pierwszego mieszkania w Paryżu. Z rozlicznych rozmów telefonicznych pamiętam częste wzmianki o wdzięcznosci dla Isi Smolar, że mu pomagała w różnych praktycznych sprawach. W naszej ostatniej rozmowie, dwa tygodnie przez jego śmiercią, beztrosko wyrażał się o pandemii, bo zakupami i gotowaniem dla niego zajmowała się „pani Dorotka”. Wojtek pasował lepiej do XIX wieku.\nPierwszy dłuższy kontakt miałem z nim w trakcie pakowania do kopert pierwszego numeru „Zeszytów”. Zajęło to nam, czyli Basi, Wojtkowi i mnie, może dwie godziny i pomogło w przełamaniu lodów. W trakcie wydawania kolejnych numerów „Zeszytów” nasze, raczej oficjalne, ale też bardzo poprawne stosunki, powoli się zacieśniały. Miałem wrażenie, że zjednałem go swoją rzetelnością w prowadzeniu administracji „Zeszytów”.\nA ja z kolei powoli poznawałem jego ogromną erudycję, czytając eseje, które publikował w kolejnych numerach „Zeszytów” i książki, które wydał. W Amerykańskich cieniach, wydanych przez paryską „Kulturę”, napisał mi dedykację: „Krzysztofowi – dyrektorowi, z przyjaźnią, 1.4.83 Paryż, Wojtek”. Z kolei w jego książce Chusteczka Imperatora wydanej w Londynie przez Polonię znajduję dedykację: „Krzysztofowi – poszukiwaczowi błędów, 19.9.83, Wojtek”. (Tu odnosił się do efektów mojego czytania artykułów „Zeszytów” w korekcie.)\nWojtka pisarska przeszłość – a miał już wtedy na swoim koncie kilka wybitnych książek, artykułów i esejów, niektórych z konieczności wydanych pod pseudonimem – była mi początkowo nieznana, i po raz pierwszy dowiedziałem się o niej z notek o autorach, przygotowywanych pieczołowicie przez Basię Toruńczyk do każdego numeru „Zeszytów”. Na moje usprawiedliwienie dodam, że byłem po doktoracie z matematyki i prowadziłem badania naukowe w informatyce, a do czasu wyjazdu z Polski do Holandii, w 1974 r., z żadną działalnością opozycyjną, podobnie jak literacką, nie miałem nic wspólnego.\nMoja działalność dla „Zeszytów” praktycznie skończyła się po dwóch latach, gdy wyjechałem na rok na stypendium naukowe do Stanów Zjednoczonych. Do Paryża wróciłem we wrześniu 1985 r., ale nie mogłem już sobie znaleźć miejsca i w 1987 r. wróciłem do Holandii, gdzie podjąłem pracę w Amsterdamie. Mój kontakt z „Zeszytami” ograniczył się do pełnienia funkcji skarbnika w fundacji, która je wydawała. Ale mój kontakt z Wojtkiem zachował się nieprzerwany.\nW tym okresie swój kontrakt w Amsterdamie dzieliłem z pozycją profesora na Uniwersytecie w Austin w Teksasie. W którymś momencie poznałem tam młodego Amerykanina z wydziału literatury, który specjalizował się w literaturze Europy Wschodniej, w szczególności w literaturze polskiej. Wspomniał, że jego wydział ma pozycję na semestr dla pisarza z Europy Wschodniej i zapytał mnie, czy mógłbym mu polecić kogoś z Polski. Przekonałem go, że lepiej będzie zaprosić kogoś, kto zna Amerykę i jej kulturę, dobrze włada angielskim, ma doktorat, i jest uznanym pisarzem. Krótko mówiąc, Wojtka. I tak się stało.\nWspólny pobyt w Austin bardzo nas zbliżył i jego dystans w kontakcie kompletnie wyparował. Z tego pobytu zachowałem tylko parę wspomnień. Raz, by spotkać się z nami dwoma, dojechał na dzień z Houston Adam Zagajewski, który pracował wówczas na tamtejszym uniwersytecie. Adama poznałem w Paryżu, też poprzez „Zeszyty”; pomagał w pakowaniu drugiego numeru do kopert. Lunch spożyliśmy w greckiej restauracji, ale nie będę udawał, że więcej pamiętam z tego spotkania.\nDzięki wspaniałej uniwersyteckiej bibliotece pobyt w Austin był dla Wojtka rajem książkowym. Pod koniec swojego pobytu nieśmiało zapytał mnie (bardzo nie lubił prosić kogoś o pomoc), czy mógłbym mu pomóc oddać książki do biblioteki uniwersyteckiej. Istotę jego prośby dopiero zrozumiałem, gdy podjechałem pod jego mieszkanie samochodem. Wojtek przygotował dwie ogromne walizki pełne książek, które z wielkim trudem wsadziliśmy do samochodu.\nJak tylko, po definitywnym powrocie do Europy w 1990 r., bywałem w Paryżu, spotykałem się z nim na kolację. Starannie wybierał restauracje i za każdym razem zdecydowanym gestem zagarniał ze stołu rachunek, by nie pozwolić mi go uiścić.\nW którymś momencie Wojtek przystał na moją propozycję, by przyjechać do Amsterdamu na czas naszego rodzinnego wyjazdu na wakacje. Swój pobyt wykorzystał bardzo pracowicie, penetrując miejską bibliotekę i zamknięte zbiory bibliotek muzeów na potrzeby swojej książki Fajka van Gogha, która ukazała się w 1994 r. w Wydawnictwie Dolnośląskim. Wojtek miał podobne kontakty w Rzymie i Berlinie, gdzie regularnie przebywał, by móc pisać w zaciszu domowym przyjaznej osoby. Miło mi było, że mogłem dołączyć do tego szacownego klubu.\nJakiś czas potem Wojtek zrewanżował się i udostępnił na okres swojego wyjazdu mnie i mojej rodzinie swoje mieszkanie w Paryżu. W przedzień wyjazdu zaprosił nas do słynnej restauracji La Coupole. Moje dzieci, wówczas jeszcze nie nastolatki, do dzisiaj pamiętają tę kolację: córka, bo na sugestię Wojtka po raz pierwszy zjadła tam ślimaka, a syn chyba dlatego, że podejrzał astronomiczny rachunek.\nWojtek był jedyną osobą we Francji, do której przez ostatnie trzydzieści kilka lat wysyłałem kartkę na Święta i Nowy Rok. Sam kartek nie pisał, ale z reguły oddzwaniał po Nowym Roku dziękując za życzenia i, w odpowiedzi na pytanie jak się ma, składał sprawozdanie ze swojej bieżącej działalności pisarskiej. Te rozmowy niezmiennie zaczynały się zdaniem „Mówi Wojtek” wypowiedzianym serdecznym i prawie uroczystym tonem. Zawsze pytał się z zaciekawieniem, co słychać u dzieci i nie wahał się udzielać mi rozważnych i ciepłych rad, także w sprawach osobistych. W tych rozmowach przewijały się również wspólni znajomi z czasów „Zeszytów Literackich”, ale nie były to nigdy plotki, raczej troska i w późniejszym okresie niepokój o sytuację finansową „Zeszytów”.\nCzasami pytałem bez żenady o polskich pisarzy, o których nic mi nie było wiadomo, na przykład o Cat Mackiewicza. Wojtek zawsze odpowiadał z kurtuazją, często zdumiewając mnie ogromem swojej wiedzy. Był największym erudytą, jakiego poznałem. Miał temperament naukowca. Los zrządził, że nim nie został: krótko po doktoracie w 1970 r. został usunięty z Uniwersytetu Warszawskiego, po tym jak jego starszy brat Jakub został skazany w politycznym procesie.\nO polityce właściwie nigdy nie rozmawialiśmy. Nie dlatego, żeby Wojtek był nią niezainteresowany. Po prostu brakło na nią czasu: gdzieś po godzinie rozmowy Wojtek tracił cierpliwość, uznając, że jest odciągany od pracy, i rozmowa kończyła się. Z różnych uwag i z tego co pisał łatwo było wywnioskować, że miał poglądy konserwatywne. Czasami żalił się na zbyt lewicowe (w jego rozumieniu) poglądy znajomych. Jego współczesnym idolem był konserwatywny szkocki historyk Niall Ferguson.\nTo, że zostałem zaliczony do pocztu jego przyjaciół przetłumaczyło się na komplet jego książek, które ukazały się po jego wyjeździe z Polski, każda wręczona lub przesłana z przemyślną i serdeczną dedykacją. Do książki Fajka van Gogha załączył kartkę, na której czytam: „Krzysztofowi, któremu ta książka wiele zawdzięcza, Wojtek”. Dostałem też od niego wszystkie książki wymienione w tym tekście, w szczególności książkę Karpelesa o Czapskim, dostarczoną mi jako jego prezent przez Amazon.\nWojtku, bardzo mi będzie Ciebie brakowało. Ale pozostał Twój nieoceniony i niedoceniony wkład w kulturę w postaci Twoich kilkudziesięciu esejów i kilkunastu książek. I to mi – Twojemu wiernemu czytelnikowi i przyjacielowi – pomoże powoli pogodzić się z tym, że odszedłeś. Twoje książki i eseje nie zestarzeją się i zawsze będzie można do nich wracać.\nP.S. Świetnym przewodnikiem po Wojtka twórczości jest jego strona internetowa\nOryginalna wersja tego artykułu ukazała się 6 września 2020 na stronie tygodnika „Polityka”. Przedruk za zgodą „Polityki” i autora.


Bayonetta 2 • myhandhelds.pl\nprzez Quithe · Opublikowano 11 lipca 2018 · Zaktualizowano 5 sierpnia 2018\nBayonetta, zapewne przez swoją specyfikę, nie odniosła wystarczającego sukcesu, aby SEGA była skłonna wyłożyć kasę na produkcję drugiej części. Na szczęście Nintendo zauważyło potencjał w tym IP i zapewniło wydanie gry na WiiU. I dobrze! A teraz mamy okazję wcielić się w tytułową wiedźmę także na Switchu.\nW recenzji poprzedniej odsłony w części fabularnej skupiłem się bardziej na samej bohaterce, jej osobowości, podejściu do akcji i w ogóle na tym, jak bardzo porąbane to wszystko było. W drugiej części ogólny klimat ustawiony przez poprzedniczkę został w znacznej mierze utrzymany, choć nie obyło się bez zmian, a te poszły, mimo wszystko, w bardziej dojrzałym kierunku. Przede wszystkim Bayonetta jest trochę bardziej stonowana, już nie epatuje aż tak swoją seksualnością, bardziej dba o innych, a nie tylko o siebie, ale wcale nie jest to zła opcja. Miło widzieć, że taka postać nie jest skrojona raz i taka już pozostaje. Na szczęście jednak nie straciła ciętego języka, dzięki czemu dialogi wciąż czyta się bardzo dobrze i tak samo bawią. Oczywiście nie można by tego otrzymać bez pozostałych postaci przewijających się przez fabułę. W większości są to osoby już znane z jedynki, choć większości zmieniła się rola, co jest efektem widzianych uprzednio wydarzeń. Za to jedna z dwóch nowych postaci – dzieciak – jest strasznie irytujący przez swój zadziorny charakter, za to bardzo dobrze gra z Bayo, więc staje się dzięki temu bardziej znośny. Podobne jak wcześniej sama historia nie jest jakimś fabularnym szaleństwem, ale znów dobrze wpasowuje się w klimat produkcji akcji, która toczy się wokół wątków nadprzyrodzonych. Tym razem jednak nie staniemy przeciw „niebu”, które pragnie przebudzić stwórcę życia. Naturalnie wciąż jest wciągnięte w grę i stanowi gro dostawcy przeciwników, ale pojawią się też stwory z „piekła”, natomiast główny antagonista pochodzi jeszcze z innej strony. Tak samo i przy tej części gry nie mam ochoty zdradzać za wiele, bo gdybym wciągnął się w tłumaczenie, to rozpisałbym za wiele, poza tym sam świat wymaga szerszego opisu. Zostawiam Was więc z informacją, że fabularnie wciąż jest dobrze, choć trochę inaczej.\nRdzeń rozgrywki pozostał ten sam, czyli wciąż mamy do czynienia ze slasherem z okazjonalnymi odskoczniami. Sama sieczka jest wciąż tak samo zabawna, a może nawet i bardziej, bo tym razem dostajemy nowe, ciekawsze bornie, jak dwa miecze arabskie, które można też nałożyć na obcasy, czy kosę. W związku z tym pojawiają się też nowe opcje kombosów, a co za tym idzie efektywność i efekciarskość. W tym miejscu warto przypomnieć, że jedynka była grą trudną już na normalu. W tej części twórcy postanowili stonować odporność przeciwników oraz dać Bayo lepsze staty obrony i w rezultacie dostajemy lepiej zbalansowaną rozgrywkę. Oczywiście jest też niższe i wyższe ustawienie trudności, gdyby ktoś potrzebował dodatkowej modyfikacji. Mnie jednak normal w pełni wystarczał i bardziej odzwierciedlał moje zdolności, bo jak wcześniej na koniec rozdziału dostawałem właściwie same kamiennie posążki, tak teraz były głównie srebrne. Miło też było mieć w końcu troszkę więcej czasu na klepanie megaton czy znacznie rzadziej ginąć z powodu jakiegoś od czapy wsadzonego QTE. Na plus wypada też ograniczenie średnio, a czasem nawet i kiepsko przygotowanych alternatyw slashera. Wciąż występuje jazda czy arkadowa strzelanka, ale są bardziej dopracowane i rzadsze. Za to występuje więcej portali do wyzwań, czyli np. pokonaj iluś przeciwników bez otrzymania obrażeń czy rozwal ich w danym czasie. Poza tym są łatwiejsze do znalezienia, a więc mamy większą szansę do nich podejść oraz odnieść sukces (tylko dwóch nie zaliczyłem spośród znalezionych). Powtórką w rozgrywce dla jednego gracza jest też to, że właściwie przechodzimy fabułę i tylko jeśli mamy dryg do powtarzania gry na wyższym poziomie trudności, wtedy mamy jeszcze co robić. Bardziej rozwinięty za to wydaje się tryb dla dwóch graczy z racji zdobywanych w fabule kart, ale ponieważ nie miałem z kim grać, nie zagłębiałem się w to.\nO jakości portu właściwie nie mam się co rozpisywać, bo jest ta sama, co poprzednio, czyli bardzo dobra. Jeśli chodzi o samą grafikę, widać pewien postęp, czyli jest trochę ładniej i detaliczniej. Projekty przeciwników wciąż robią niemałe wrażenie, a bitwy z bossami są epickie. W dwójce pojawiło się jednak cięcie względem jedynki, a objawia się w cutscenkach. Mam wrażenie, że w pełni animowanych jest troszkę mniej, a już na pewno na bardzo niefajne skróty twórcy poszli przy wstawkach bardziej dialogowych, które były zrobione w sepii i z przecięciami taśmą filmową. Obstawiam, że to kwestia finansowa, ale pozbawienie postaci ruchu ust przy mowie jest zauważalne i po prostu czuć, że to już nie działa tak, jak działało wcześniej. Zaraz ktoś powie, że to detal, i nie jest to nieprawdą, ale zabieg ten jest minusem pośród różnych usprawnień wprowadzonych do gry. A skoro mowa o usprawnieniach, to do takich zaliczę wywalenie z OST-a niemal całkowicie tych słabszych, popowatych utworów, o których wspomniałem w poprzedniej recce, dzięki czemu ścieżka dźwiękowa jest po prostu lepsza. Poza tym, jeśli chodzi o dźwięk jako taki, zastrzeżenia mam tylko do angielskiego głosu dzieciaka – niby pasuje, ale, nie wiem, wydaje się trochę za stary, a może to ten akcent?\nJak zauważyliście, w recenzji drugiej części Bayonetty skupiłem się bardziej na zmianach, a te okazuję się nie takie duże. W przypadku fabuły są odczuwalne głównie pod względem zmiany tonu, który właściwie wychodzi z dojrzenia bohaterki. W rozgrywce natomiast wynikają z naprawy tego, co w jedynce mogło frustrować najbardziej oraz z rozwinięcia pewnych aspektów, jak dodatkowe bronie. Tak właściwie jedyna negatywna zmiana, jaką zauważyłem, to ten brak ruchu ust w jednym typie wstawek, reszta jest jak najbardziej na plus. Ciekawostką jest natomiast to, że fabuła, choć wydłużona o jakoś cztery rozdziały, zajmuje mniej czasu niż zasadniczo krótsza w jedynce. Poprzednio około 14 godzin zeszło mi na przejście, teraz 8,5. Oczywiście wynika to nadmienionego już zbicia poziomu trudności do bardziej racjonalnych wymiarów. Krótszy czas podstawowego przejścia nie jest jednak wadą, nawet jeżeli zrobi się to tylko raz, więc daję drugiej części oczko więcej niż jedynce oraz z niecierpliwością czekam na trójką, która ponoć ma wynieść serię na zupełnie nowy poziom.\nDystrybucja: cyfrowa i fizyczna (kod na jedynkę, dwójka na karcie)\nWaga: 12,4 GB\nCena: 209,80 PLN w e-shopie / jeśli masz już Bayo 1 z e-shopu, wtedy 119,80 PLN\nTekst powstał dzięki naszej współpracy z Play-Asia! Dzięki Waszym zamówieniom zrobionym tam przez wejście przez nasz reflink (w banerze poniżej) oraz/lub z użyciem naszego kuponu zniżkowego będziemy w stanie zrecenzować jeszcze większą liczbę gier na Switcha 🙂\nprzez Quithe · Published 14 maja 2020 · Last modified 16 maja 2020\nprzez Arst · Published 4 lutego 2018 · Last modified 31 lipca 2021


Borussia 2-1 Real: szalone tempo wymusza sporo błędów | taktycznie.net\nStrona główna Uncategorized Borussia 2-1 Real: szalone tempo wymusza sporo błędów\nBorussia 2-1 Real: szalone tempo wymusza sporo błędów\nDawid Jankowiak 25.10.2012 komentarzy 10\nBorussia Dortmund wygrała z Realem Madryt na własnym boisku. Zwycięskiego gola zdobył Marcel Schmelzer, a w pierwszej połowie wynik otworzył Robert Lewandowski.\nKlopp mógł już wystawić Götzego i Schmelzera, zatem skład przypominał podstawową formację Borussii. Na prawej pomocy zagrał Reus, na lewej podstawowy lewy pomocnik z zeszłego sezonu – Grosskreutz.\nMourinho postawił na Varane’a i Pepe w środku obrony, przesuwając Ramosa na prawą. Po lewej stronie zagrał w trybie awaryjnym Essien. W środku pomocy ustawieni byli tradycyjnie Khedira i Xabi Alonso, ale Niemiec musiał opuścić boisko niedługo po rozpoczęciu gry. Zastąpił go Luka Modrić.\nOd samego początku obydwa zespoły postawiły na wysoki pressing i szybkie tempo rozgrywania akcji, co spotęgowało wrażenie, że mamy do czynienia z fantastycznym widowiskiem. Mecz rzeczywiście był atrakcyjny, natomiast gra piłkarzy pozostawiała wiele do życzenia, zwłaszcza patrząc pod kątem utrzymywania się przy piłce. Celowała w tym Borussia, o wiele za często próbując grać przez środek. W początkowej fazie Real nieco częściej wykorzystywał skrzydła, co wydaje się naturalne – piłkarze Realu próbowali dostarczyć piłkę do CR7, piłkarze Borussii do Götzego. O ile jednak podania zawodników żółto-czarnych były przechwytywane głównie w środkowej strefie, o tyle po drugiej stronie boiska Królewscy zwykle oddawali piłkę Hummelsowi i Suboticiowi, próbując zbyt szybko zagrywać piłkę do Benzemy. Sam pomysł był jednak dobry, co okazało się nieco później – kilka razy Benzema świetnie oddawał piłkę di Marii i Ronaldo, co owocowało groźnymi sytuacjami. Francuz nie stanowił żadnego zagrożenia w polu karnym Borussii, ale umiejętnie rozdawał piłki. Z kolei po drugiej stronie Lewandowski próbował zwalniać akcje i dokładnie rozgrywać, częściej podając do tyłu. Nie dawało to jednak wielkiego skutku, bo jego koledzy zbyt często przegrywali pojedynki. To jednak (choć powoli) stopniowo się zmieniało, zwłaszcza po zejściu Khediry. Gol padły po wyraźnych błędach – obydwie straty nastąpiły po niepotrzebnych podaniach przez środek, z tą różnicą, że Pepe był bliżej własnej bramki niż bodajże Bender.\nZ tego meczu można również doskonale wywnioskować (choć nie będzie to rewolucyjne odkrycie), dlaczego Lewandowski i Piszczek nie pokazują pełni swoich możliwości. Borussia Dortmund grając z bardzo silnym rywalem nie tylko stosowała wysoki pressing – gdy rozgrywała atak pozycyjny, wszyscy zawodnicy po kolei podchodzili bardzo wysoko, by stworzyć opcję do podania. Gdy było to potrzebne, nawet Hummels i Subotić znajdowali się w okolicach linii środkowej, a czasem i za nią. Wszystko po to, by móc utrzymać posiadanie piłki i nie zmuszać kolegów do podejmowania prób dryblingu. Zespół Kloppa przez cały mecz zdecydowanie lepiej wykorzystywał piłkę, choć trzeba przyznać, że pomimo dobrych kontrataków z obu stron Real wyglądał w szybkich akcjach znacznie groźniej, zapewne ze względu na szybkość, zwinność i siłę CR7 oraz di Marii. Warto tu jednak zwrócić uwagę na ogrom pracy wykonany przez Piszczka, Schmelzera, Bendera i Kehla. Dwaj pierwsi wychodzili zawsze za swoimi podopiecznymi, ograniczając im pole manewru do minimum – oczywiście ryzykowali zagranie za plecy do nieobstawionych bocznych obrońców, ale tu z pomocą przyszły im problemy kadrowe Realu. Essien prawie w ogóle nie atakował po skrzydle, natomiast Ramos wolał (być może przyzwyczajenie z reprezentacji) rozegrać powoli piłkę niż ruszyć pędem do linii końcowej. Boczni obrońcy Borussii mieli dzięki temu nieco ułatwione zadanie, a znakomicie wspomagali ich defensywni pomocnicy, niejednokrotnie podwajając skrzydłowych i pozwalając Götzemu cofnąć się pomiędzy nich.\nWięcej ofensywnych graczy = więcej goli?\nGdy Khedira został zastąpiony przez Modricia, jedyny pomocnik Realu o sporych umiejętnościach w destrukcji grał na lewej obronie. Biorąc pod uwagę reputację Mourinho, było to dość niebywałe. Później na boisku pojawił się jeszcze napastnik lubiący grać bliżej bramki, czyli Higuain. Nie dostał jednak praktycznie żadnej piłki, a w drugiej połowie Real tylko momentami potrafił przycisnąć Borussię i to dopiero przy wyniku 2:1. Naszym stałym czytelnikom nie trzeba tego wyjaśniać, ale sprawa jest dość prosta – większa liczba ofensywnych zawodników nigdy nie oznacza automatycznie większego zagrożenia. Sporo zależy od stylu gry i preferencji piłkarzy. Po zejściu Khediry Alonso stracił kompana, który wywierał presję na rywalach i zmuszał ich do niezbyt dokładnych podań, które mogli przejąć Alonso lub ktoś inny. Z kolei Ronaldo i di Maria to błyskotliwi skrzydłowi, ale w ich styl gry wpisana jest spora liczba strat, co oznacza konieczność szybkiego powrotu za rywalami – Alonso i Modrić nie są mistrzami w grze defensywnej tego typu. Pomimo wywierania groźnego wrażenia Real nie był w stanie przez większość meczu stworzyć poważnego zagrożenia w polu karnym Borussii z gry, jeśli nie liczyć strzałów z dystansu. Piłkarze Realu zbyt często jednak pudłowali. Tymczasem Essien był niemiłosiernie ogrywany przez Piszczka, który w swoim stylu dogrywał płasko przed pole karne. Zresztą w drugiej połowie piłkarze Borussii zaczęli znacznie częściej wygrywać pojedynki, w czym celowali Götze i Reus.\nBorussia Dortmund wytrzymała wariackie tempo meczu i lepiej wykorzystywała okresy posiadania piłki, ciągnąc korzyści z braków kadrowych Realu oraz problemów z grą obronną zawodników ofensywnych, a także ruchliwości własnych zawodników. Pomimo sporej ilości strat w środku pola żółto-czarni stracili tylko jednego gola umiejętnie się asekurując i rozciągając pole gry (choć o tym ostatnim zbyt często zapominali). Real nie potrafił (być może nie był w stanie w takim składzie) odpowiedzieć na zagrożenie ze strony dortmundczyków, a ich pomysł na grę zbyt często izolował zawodników od siebie i zmuszał do holowania piłki. Zabrakło też jakiegoś pitbulla w środku pola, który nie tylko przerywałby podania, ale nękał każdego, kto otrzymał piłkę między linią pomocy a obrony.\nTags: Borussia Dortmund, Liga Mistrzów, Real Madryt, Uncategorized


Dietetyczny zen | SPAeden.pl\nSport, który łączy wszystkie kobiety Zachodniej Europy? Obsesja odchudzania! Przynajmniej czterdzieści procent z nich choć raz w życiu było na diecie, a cała reszta nigdy się do tego nie przyznała. A przecież można łatwiej, prościej i przyjemniej.\nSport, który łączy wszystkie kobiety Zachodniej Europy? Obsesja odchudzania! Przynajmniej czterdzieści procent z nich choć raz w życiu było na diecie, a cała reszta nigdy się do tego nie przyznała. A przecież można łatwiej, prościej i przyjemniej. Bez diet i reżimu. Wystarczy tylko... zmienić nawyki żywieniowe.\nZupa – nasz sprzymierzeniec\nWedług badań przeprowadzonych przez naukowców z Uniwersytetu w Pensylwanii zupa świetnie zmniejsza łaknienie, bo zawiera mieszankę płynów i substancji stałych, które minimalizują głód. Okazuje się, że kiedy jemy ją przed głównym daniem, całościowe spożycie kalorii może być niższe nawet o 20%. Wszystko jednak zależy od tego, ?jaką zupę spożywamy. Najlepsza jest taka na bazie domowego bulionu z warzywami, zawierająca białko – fasolę, soczewicę, kurczaka, rybę. Jeśli gotujemy zupę w domu, wykorzystujmy produkty sezonowe oraz... resztki. Kawałki pieczeni z obiadu, kilka brukselek, odrobinę kabaczka. Do tego świeże zioła, przyprawy, jajko, drobny makaron, oliwa. Pycha. Zrezygnujmy natomiast z uszek, groszku ptysiowego, grzanek z serem, sosu alioli. Przecież czeka jeszcze drugie danie.\nBłonnik w dobrym towarzystwie\nZnajdziemy go w prawdziwym razowym pieczywie z grubego przemiału, górskich płatkach owsianych, otrębach pszennych, ale też w surowych warzywach korzennych – marchwi, pietruszce, rzodkwi. Dlaczego błonnik jest tak ważny? Bo jeśli mamy go w diecie zbyt mało, czyli mniej niż 25 g na dobę, a do tego pijemy niewiele wody, organizm nie tylko nie oczyszcza się dobrze, ale też zwiększa się wchłanianie glukozy do krwi, rośnie poziom cholesterolu i kwasów tłuszczowych, co sprzyja odkładaniu się tkanki tłuszczowej. Cierpi więc na tym nasza sylwetka.\nMniej mięsa, więcej ryb\nWszyscy wiedzą, że Japonia ma najniższy odsetek osób otyłych wśród krajów rozwiniętych. Powód? Umiarkowane spożycie nabiału, jedzenie pałeczkami, (co zmniejsza łakomstwo), dieta bogata w surowe i naturalne produkty, które mają więcej wartości odżywczych niż przetworzone oraz inne proporcje mięsa i ryb w menu. Według danych analityków z The Economist Intelligence Unit Japończycy zjadają rocznie 45 kg mięsa na osobę, Amerykanie 130, a Europejczycy około 80. Przeciętny Polak wydaje na ryby zaledwie kilkanaście złotych miesięcznie. Najwyższy czas na zmiany. Kupujmy sardynki i śledzie (są bogate w białko i kwasy omega-3, a do tego mało zanieczyszczone), sięgajmy po ryby z polskich jezior. Jeśli ważna jest dla nas ekologia, kupujmy ryby z certyfikatem Marine Stewardship Council.\nOwoce i warzywa zawsze pod ręką\nMarchewki, seler naciowy, rzodkiewki, ogórki, papryka, zielona sałata. Niech nigdy ich nie zabraknie w naszej lodówce. W wolnej chwili można je obrać, pociąć, wrzucić do miski wypełnionej wodą z lodem. Niech czekają, kiedy wrócimy głodni z pracy i zanim zrobimy sobie posiłek, zdążymy pochłonąć pół tabliczki czekolady. Kilka minut i pożywna sałatka będzie gotowa. Duszona cukinia na obiad, jabłko na lunch, sok z grejpfruta na śniadanie, gotowana gruszka na deser. Pamiętajmy o nich, bo naprawdę potrafią zdziałać cuda. Nauczmy się również eksponować je w domu w taki sposób, żeby same wpadały w oczy. Dalej już pójdzie łatwo.\nNiektóre produkty sprawiają, że jemy więcej. Wystarczy otworzyć paczkę orzeszków, żeby w ciągu kwadransa pochłonąć wszystko. Niektóre jednak mają moc rozbijania wałeczków tłuszczu, bo zawierają składniki stymulujące przemianę materii. Grejpfrut zjadany przed posiłkiem, jabłko bogate w pektyny, które zmniejszają ilość tłuszczu absorbowanego przez komórki, siemię lniane usprawniające trawienie, oliwa, która ma moc oszukiwania głodu, do tego lecytyna, czosnek, migdały, nasiona słonecznika i borówki amerykańskie. Oto złota lista naszych sprzymierzeńców.\nŚniadanie to najważniejszy posiłek w ciągu dnia. Dostarczenie organizmowi porannej porcji składników odżywczych przełącza go na tryb działania. Dopiero po wytworzeniu odpowiedniego poziomu glikogenu, w organizmie mogą zajść reakcje odpowiedzialne za dotlenienie mózgu i siłę mięśni. Pomijanie śniadania skłania nasze ciało do robienia zapasów. Badania naukowe dowodzą, że ci, którzy śniadaniowy post przeciągają do obiadu, mają większe skłonności ?do tycia niż ci, którzy pozwalają sobie na królewski pierwszy posiłek. A co najlepiej jeść o poranku? Kanapkę z pełnoziarnistego chleba, pół kubka twarożku, trochę warzyw lub owoc, niesłodzoną kawę lub herbatę. Tymczasem okazuje się, że nawet jeśli jemy w domu śniadanie, to u 1/3 z nas składa się ono z… kawy.\nTeoretycznie to bardzo proste. Żeby zmienić nawyki żywieniowe, musimy ograniczyć produkty szkodliwe, bezwartościowe, dostarczające cukrów prostych i tłuszczów nasyconych, alkohol i substancje wysoko przetworzone. Jednak w praktyce sytuacja wygląda gorzej. Bo i jak tu odmówić sobie ulubionego kawałka ciasta albo wina do obiadu? Stopniowo! Najpierw długo je ograniczajmy, zamieniajmy na zdrowsze i bardziej wartościowe, by wreszcie – jeśli zachodzi taka potrzeba – wykluczyć je całkowicie z jadłospisu. Metody drastyczne (z wyjątkiem tych koniecznych) nie mają sensu, ponieważ najczęściej bywa tak, że po natychmiastowym odstawieniu produktów, do których przyzwyczailiśmy się przez lata, szybko do nich wracamy.\nPaź 19, 20:38 pm


Jak pielęgnować dziecięcy smoczek | bait tech\n7 marca 2022 14 marca 2022 Jadwiga Akcesoria dla dzieci\nWiększość dzieci korzysta ze smoczków. Nawet jeśli nie cały czas, to przynajmniej sporadycznie, w momentach kiedy zwykłe przytulenie nie jest w stanie ukoić emocji i pozwolić na wyciszenie się. Jednak musimy zdawać sobie sprawę z tego, że choć sam dziecięcy smoczek może zdziałać wiele dobrego, to jednocześnie przy nieodpowiedniej pielęgnacji, może być źródłem problemów zdrowotnych u dziecka.\nDlatego też warto wiedzieć jak o niego dbać, aby spełniał swoje zadanie i nie stanowił zagrożenia.\nDziecięcy smoczek – jak o niego dbać?\nPrzede wszystkim powinniśmy się zastanowić nad tym, czy wiemy jak dbać o dziecięcy smoczek. To oznacza, że musimy mieć świadomość, że warto go wymieniać systematycznie, najlepiej co kilka tygodni.\nWówczas będziemy mieli pewność, że cały czas będzie on spełniał swoje zadanie i będzie odpowiedniej jakości. Dodatkowo jeśli taki dziecięcy smoczek nie jest używany, warto go trzymać w specjalnym pudełku, dzięki czemu nie będzie wystawiony na działanie bakterii i brudu.\nCzym myć dziecięcy smoczek?\nŻeby dziecięcy smoczek nie upadał na podłogę, warto korzystać ze specjalnego łańcuszka, który pozwoli na jego przytrzymanie.\nAle jeśli upadnie, to warto taki dziecięcy smoczek dokładnie opłukać pod ciepłą, ale nie gorącą wodą. Dodatkowo warto też zwrócić uwagę, że czasami dziecięcy smoczek ma specjalną nakładkę, która będzie chroniła jego gumową część przed zabrudzeniem, gdy nie będzie używany. Pamiętajmy, że dziecięcy smoczek to miejsce, na którym mogą się zbierać różne bakterie.\nDlatego warto pilnować, aby był czysty zanim dziecko weźmie go do buzi. Możemy go opłukać pod ciepłą woda, ale możemy również stosować odpowiednie pojemniki, które pozwolą nam go ochronić przed działaniem czynników zewnętrznych. Koniecznie trzeba też powiedzieć, że taki dziecięcy smoczek warto regularnie wymieniać, bo jednak poprzez przygryzanie ulega zniszczeniu.\nWówczas nie tylko łatwiej będzie łapał zabrudzenia, ale również może mieć negatywny wpływ na zgryz naszego dziecka.


Wystawa prac malarskich | Portal Informacji Kulturalnej Województwa Świętokrzyskiego\nWystawa prac malarskich A A A\nPoniedziałek, 16 grudnia 2019 Autor: Edyta Ruszkowska\nDo 15 stycznia w Filharmonii Świętokrzyskiej można oglądać prace malarskie Małgorzaty Martyniak i Jolanty Betnerowicz.\nAbstrakcja jedynie pozornie stanowi emanację swobody twórczej. W rzeczywistości jest formą malarską uznawaną za jedną z najtrudniejszych dla artysty - wymaga ogromnej dyscypliny, by konsekwentnie wyrazić realizowaną wizję. Stanowi artystyczną werbalizację wyobraźni twórcy, a jednocześnie uosabia jego energię i przedstawia zamysł w formie współgrających ze sobą linii, punktów czy kształtów. Abstrakcja wciąga odbiorcę niczym odkryta po długim czasie zagadka. Świadoma improwizacja, a może nawet szaleństwo składają się na przemyślaną, świadomą kompozycję o określonym temacie i przekazie, który każdy z nas może interpretować na swój własny sposób.\nMałgorzata Martyniak: W moim malarstwie podkreślam rolę ekspresyjnego poszukiwania nowych form wyrazu, a w swoich pracach opisuję we własny sposób inspiracje, które mogą być choćby jednym momentem czy miejscem. Akceptuję fakt tego, że ryzyko wraz z niepewnością są nieodłącznym przyjacielem artysty, i przez to staram się, by mój obraz w procesie powstawania pozostawał otwarty na wszystko, co może się zdarzyć. To właśnie podążanie, które poprowadzi mnie w nieoczekiwanym kierunku, jest często najbardziej produktywne. Błądząc i gubiąc się, odnajduję się w nowym, jeszcze ciekawszym miejscu. Swoją pracę kontynuuję tak długo, aż efekt końcowy uznam za satysfakcjonujący. Niektóre prace w krótkim czasie osiągają pułap, na którym uważam je za skończone. W przypadku innych potrzebuję dużo czasu, by obraz dojrzał i bym mogła odnaleźć właściwą formę, osiągając pożądany efekt.\nJolanta Betnerowicz Emocje. To właśnie one pozostają po podróży – chaotycznej kompozycji nowych miejsc, zdarzeń, ludzi, zapachów, kolorów. Nawet najbardziej wyrazisty obraz zaciera się w pamięci, ale emocje są tym, co nas nie opuszcza. To dzięki nim mogę działać, przeżywać, tworzyć. Białe płótno stanowi przestrzeń, która pozwala mi na swobodne ich wyrażanie i zmaganie się z twórczą materią. Moja praca stanowi połączenie elementów organicznych, wzorów, faktur, kolorów. Jest ciągłą wędrówką pomiędzy plątaniną znaków. Nazywam ją procesem, który utrzymuje mnie w pełnym zaangażowania poszukiwaniu najodpowiedniejszego dla danej chwili kształtu.\nLicznik odwiedzin: 43 152 806


Archiwa: Urządzenia fiskalne - instrukcje dla klientów - IT w małej firmie\nUrządzenia fiskalne – instrukcje dla klientów\nUrządzenia fiskalne - instrukcje dla klientów\nby Tomasz Krajewski 22 marca 2021\nPowstał obowiązek stosowania urządzenia fiskalnego w Twojej firmie? Chcesz kupić kasę fiskalną i nie wiesz, jak się do tego zabrać? Ten wpis jest dokładnie dla Ciebie. Przeprowadzę Cię przez cały proces zakupu, programowania i fiskalizacji. Łącznie z załatwieniem wszystkich formalności z urzędem skarbowym.\nUrządzenia fiskalne - instrukcje dla klientówUrządzenia fiskalne - serwis\nby Tomasz Krajewski 19 marca 2021\nZ tego wpisu dowiesz się, jakie są różnice między kasą i drukarką fiskalną. Jeśli zastanawiasz się, które urządzenie lepiej sprawdzi się w Twojej firmie – ten wpis jest dla Ciebie.\n19 marca 2021 0 komentarz\nby Tomasz Krajewski 16 marca 2021\nCo zrobić, jeśli w trakcie wystawiania paragonu zorientuję się, że popełniłem błąd? Odpowiedź na to pytanie poznasz z tego wpisu.\n16 marca 2021 0 komentarz\nW tym wpisie odpowiadam na Wasze częste pytanie: co zrobić, gdy moja kasa (lub drukarka) fiskalna odmówiła posłuszeństwa. Jak wystawić paragon klientowi? Czy muszę zamknąć sklep?\nJak podłączyć kasę fiskalną POSNET ERGO Online do sieci WiFi\nZ tego wpisu dowiesz się, jak podłączyć kasę fiskalną POSNET Ergo do sieci bezprzewodowej WiFi.\nby Tomasz Krajewski 15 marca 2021\nZ tego artykułu dowiesz się, co zrobić, jeśli pomyliłeś się przy wystawianiu paragonu fiskalnego i jakie są tego konsekwencje.\n15 marca 2021 0 komentarz\nRaport dobowy, raport fiskalny – kiedy i jak je robić?\nby Tomasz Krajewski 11 marca 2021\nZ tego wpisu dowiesz się kiedy i jak robić raport dobowy i raport miesięczny. Dowiesz się też po co w ogóle się je robi i co one powodują.\n11 marca 2021 0 komentarz\nby Tomasz Krajewski 10 marca 2021\nJak precyzyjnie nazywać towary na paragonie wystawianym klientowi? Czy wystarczy wpisać „odzież”? A może wystarczy troszkę dokładniej: „spodnie”? Czy muszę pisać bardzo konkretnie: „Spodnie jeansowe XYZ rozmiar 34/32 czarne”? Jeśli zadajesz sobie te pytania – ten wpis jest dla Ciebie.


Milioner zrobił elektryczne superauto - Puls Biznesu - pb.pl\nopublikowano: 15-11-2010, 18:22\nBrytyjski milioner kupił używanego Lotusa i zatrudnił zespół inżynierów. Jaki efekt? Elektryczne superauto.\nDale Vince to szalejący na punkcie "zielonego" stylu życia przedsiębiorca i założyciel firmy Ecotricity, opracowującej technologie przyjazne środowisku. Milioner prowadzi nawet blog o nazwie „Zero Carbonista”. Ostatnio Vince zainwestował 1 mln GBP i zbudował elektryczne superauto.\nEkomilioner kupił na eBay’u używanego Lotusa Exige i ściągnął do swojego warsztatu ludzi pracujących kiedyś w McLarenie i DeLorean. Zbudowana przez nich elektryczna maszyna rozpędza się do 160 km/h w zaledwie 8,5 sekundy. To szybciej niż Ferrari 599 z potwornie wielkim i paliwożernym silnikiem V12 pod maską.\nDrugą stroną medalu zawrotnych osiągów elektrycznych aut jest zwykle duże zużycie baterii. Lotus Vince’a może przejechać nawet 240 km, a naładowanie kompletnie wyczerpanych baterii zajmuje dwie godziny.\nBudowa szybkiego „elektryka” okazała się tak udana, że na firmę Vince’a uwagę zwrócił brytyjski rząd, który przekazał na rozwój projektu 400 tys. GBP\nPopierają Dutkiewicza, czytając fraszki\nMilionerzy , Motoryzacja , S&P , Przedsiębiorcy , Firma , Firmy , Motolight , Silnik , Kilometr\nMotoryzacja / Milioner zrobił elektryczne superauto


Dywan nowoczesny LUX VERSO 4131A A7A 23 szary - Rugito sklep internetowy\nDywan nowoczesny LUX VERSO 4131A A7A 23 szary\nDywany Lux Verso 4131A A7A 23 wyróżniają się gęstym włosiem 2450gr/m2 typu Frise o wysokości runa 13 milimetrow. Włókna polipropylenowe (PP) Frise mają doskonałą miękkość i sprężystość dzięki uszlachetnieniu termicznemu, a za sprawą swojej perełkowatej faktury przypominają ręcznie tkane dywany wełniane. Nie odkształcają się, wyróżniają się również wysoką odpornością na ścieranie i są łatwe do utrzymania w czystości. Dywany Lux Verso to szeroka gama stylowych modeli wyróżniających się nowoczesnym, geometrycznym wzornictwem w stonowanych kolorach szarości, beżów, brązów, zieleni i niebieskości. Dostępne są w pełnej palecie rozmiarów. Sprawdzą się jako efektowny do salonu czy sypialni, które do każdego wnętrza wprowadzą estetyczny wygląd.


Al. Solidarności: Bmw uderzyło w opla, pojazd dachował : Lublin112.pl Wiadomości z Lublina i regionu. Lublin, Lubelskie, Lubelszczyzna. Ważne informacje z kraju\nAl. Solidarności: Bmw uderzyło w opla, pojazd dachował 00:12 17-02-2018\nZignorowanie znaków drogowych, a w konsekwencji wymuszenie pierwszeństwa przejazdu, było przyczyną zderzenia dwóch pojazdów na al. Solidarności w Lublinie. Na szczęście nikt nie odniósł obrażeń ciała.\nDo zdarzenia doszło w piątek około godziny 23:10 na al. Solidarności w Lublinie. Na skrzyżowaniu z ul. Lubomelską zderzyły się dwa samochody osobowe: bmw i opel. Na miejscu interweniowała straż pożarna, zespoły ratownictwa medycznego oraz policja.\nJak wstępnie ustalono, kierujący bmw mężczyzna jechał od strony al. Kompozytorów Polskich. Wymusił pierwszeństwo przejazdu na jadącym od strony Warszawy oplu. W wyniku zderzenia pojazdów, opel dachował.\nPojazdami podróżowały łącznie cztery osoby: jedna w bmw i trzy w oplu. Na szczęście nie doznały one obrażeń ciała. Na miejscu pracują policjanci, którzy ustalają szczegółowe okoliczności zdarzenia. Nie ma większych utrudnień w ruchu.\nZahajki: Strażacy zabezpieczają niewypały\nmam fiata troche grata 17 lutego 2018 o 01:02\nbjimera a masz alusy??\nJa 17 lutego 2018 o 08:36\nPrawo jazdy dla osób którzy mają przynajmniej maturę, bo to przez imbecyli takie wypadki. Ciekawe czy są gdzieś takie statystyki.\nWłaściciel BMW 17 lutego 2018 o 01:06\nPrestiżowe e60, pewnie na tarczach zimmerman, klockach Ferrodo, zawieszeniu swag i nołnejmowych amortyzatorach z Allegro… strasz jechać obok takiego ulepa.\nsamochodzista 17 lutego 2018 o 01:09\nVeyron 17 lutego 2018 o 01:40\nBimer dziadu gdzie się pchasz pod moje BMW, schowaj się z tym oplem hahaha\nBlady ziom 17 lutego 2018 o 02:40\ntesz mam bmw tylko cupe i tżeba szczegolnie zimową porą ł pojechać slisko jest rano i wieczorem. na prostejj koleiny można wypaść z drogii. Lut sie w nich zbiera.\nxyz 17 lutego 2018 o 09:10\nNie wiem czy celowo narobiłeś tyle byków czy jesteś aż takim analfabetą , ale obstawiam to drugie bo niektóre bardziej trudne słowa udało Ci się napisać poprawnie.\nBa'al Zebûb 17 lutego 2018 o 10:39\nteż obstawiam, że to głowa inteligentną myślą nie zhańbina skoro używa jej głównie do otwierania drzwi, tłuczenia butelek i zgniatania puszek\njamnera 17 lutego 2018 o 12:58\nDobry kierowca bez kolizji przejedzie w każdych warunkach. Jeżeli auto nie nadaję się na śliską nawierzchnię to takie cupe wsadź w d…\nGamoń, ale realnie myśloncy 17 lutego 2018 o 03:52\nNaoglądają się różnych fikołków na Olimpiadzie w ciamciangu i usłują to nieudolnie przenosić na ulice i drogi za pomocą przedmiotów przpominających auta.\nawd 17 lutego 2018 o 03:57\nchociaż nie był powolniakiem i tak jak bimmer przepisy miał w czterech literach.\nXxxxx 17 lutego 2018 o 05:30\nChyba zazdrości z BMW że rdzewieje a Opel nie.\nDd 17 lutego 2018 o 06:10\nBMW zawsze ma pierwszeństwo.\nPUK 17 lutego 2018 o 07:32\nKażdy idiota w każdym pojeździe jaki by nie był (IDIOTA) Powinien kończyć w drewnianym garniturze.\npaczta jacy chłopacy idą 17 lutego 2018 o 07:47\nbimer rozwalił swój burakowóz! hahaha!\nReds 17 lutego 2018 o 09:31\nAle te Łople wywrotne 🙂\nOLO 17 lutego 2018 o 10:01\nWracał z Dysa czyścił buty ze słomy dziadojołopa bimmera.Bimmerek zrobił mu dobrze i zapomniał że kuwa musi udzielić pierwszeństwa bo dokucza mu ból pupki. heheeh śmieję się z ciebie bimmer pusta pało, czy twój kumpel obsrany i pijany złotuwa czuje się dobrze i uprał już spodnie ? hehehe\nFranio 17 lutego 2018 o 11:14\nodczep sie od mojego chłopaka bimmerka a spodnie uprane jakbyś chciał wiedzieć\njaro 17 lutego 2018 o 12:21\nbimmer dziadu pupka boli po wizycie kolegi ? hehehe niestety narazie nie będzie mógł przyjechać hehe chyba że skorzysta z obsranego złotówy twojego kumpla hehe\nBamber 17 lutego 2018 o 12:33\nToz to stare bmw, ktore juz dawno powinno byc przetopione w hucie…. a temu pseudo kierowcy z burakowozu zabrakło dynamitu w nodze i komputera w pustym łbie. Bimmer smieje sie z ciebie dziadu z wiochy.\nbimmer 17 lutego 2018 o 14:36\nwidze ze dziady juz rzucaja sie z hejtem, bo gosc nie byl powolniakiem i stac go bylo na dobre auto i odrobine fantazji\na to BMW mozna wyklepac albo sprzedac na czesci i tak jest wiecej warte od waszych wieswagenow, hehehe\nsmieje sie z was dziady jedne hehehe\nStary pijak 17 lutego 2018 o 15:48\nFantazja przywalić w inne auto albo w drzewo 😀 oj fantazja!\nolo6 18 lutego 2018 o 10:02\nbimmer pało mózg se wyklep i zmień opatrunek na pupce\nbimmer 17 lutego 2018 o 14:52\nA może jakiś moderator by się uwinął z tym spamem gimbazy nawiązującym do spamra o nicku bimmer ?\nPZPRpis 17 lutego 2018 o 16:52\nBMW to wcale nie jest drogie auto zwykły plebs tym jeżdzi dziady\nAsd 18 lutego 2018 o 08:43


Kurpianka w wielkim świecie: TUDOROWIE. Coś nie tylko dla historyków\nTUDOROWIE. Coś nie tylko dla historyków\nNa zajęciach z historii nowożytnej zajmuję się tematem "Anglia pod rządami kobiet (Maria Tudor, Elżbieta I) – wybrane zagadnienia". Chciałam się z Wami podzielić dwiema rzeczami: filmem, który oglądaliśmy na pierwszych zajęciach oraz ciekawą książką.\nPoniżej zdjęcia z cienkiej książeczki "Straszne czasy Tudorów". Z góry przepraszam za kilka zdjęć, które są złej jakości, w wolnej chwili je "wymienię" (kliknij na obrazek, a się powiększy). Uznałam jednak, że to na tyle ciekawe, że nie mogę czekać, by się z Wami tym podzielić później, muszę teraz ;) Niżej "A History Of Britain by Simon Shama". Bardzo ciekawe filmy, nie tylko dla historyka, to raczej programy popularnonaukowe, ale warte polecenia.\nMiłej lektury/oglądania! ;)\nDorzucam też kolejną część serii, odcinek o Elżbiecie Tudor. Enjoy!\nOglądacie/oglądaliście serial o Tudorach? Jakie są Wasze wrażenia (ja nie oglądałam:P)?\nEtykiety: historia, nowożytność\nWspółczesny Wokulski 25 marca 2013 17:26\nGdzie studiujesz historię?\nPS. Ten od bloga o Kurpiach to ja ;)\nMaria Weronika Kmoch 25 marca 2013 19:46\nNa UW, II rok licencjatu.\nPS. domyśliłam się jak tylko zobaczyłam powiadomienie o komentarzu :D\nKALENDARIUM HISTORII POLSKI: marzec\nJak Europejczycy piszą o historii?\nMiłość we wszystkich językach świata\nJAK PISAĆ, JAK MÓWIĆ O HISTORII?