Laserowe Usuwanie Trądziku Kobyłka mazowieckie - Sekrety Medycyny Estetycznej\nProblemy ze skórą są codziennym problemem u różnych ludzi. Spotykają one młode osoby oraz osoby starsze. Wygląd jest obecnie naszą wizytówką i żaden z nas nie chce, aby takie problemy go dotykały. Pryszcze i inne przebarwienia, które cały czas się pojawiają. Większość z tych rzeczy powoduje, że nie podobamy się sobie, a nierzadko także obcym. Jednakże warto pamiętać, że można zapobiegać wspomnianym przemianom nas skórze za pomocą usuwania trądziku laserem. Możliwe sposoby na to, żeby kłopoty ze skórą nas nie dotyczyły, przedstawiamy w tym artykule.\nPojawiające się zmarszczki są oczywistym zjawiskiem. Jednakże istnieją rozwiązania, żeby powstrzymać ich zbyt obfite pojawianie się. Dbanie o cerę jest bardzo ważne oraz wartościowe. W kwestii tychże zmarszczek prościej będzie przeciwdziałać i reagować na czas niż starać się je niwelować w niedalekiej przyszłości. Gdy chcemy zapobiegać pojawianiu się zmarszczek, to na wstępie trzeba uchronić skórę przed słońcem. Ogólnie oczywiste jest, że promieniowanie słoneczne nie posiada żadnych korzystnych właściwości. Warto zdecydować się na stosowanie kremów z filtrem przed wychylaniem się na słońce, ubierać okulary. Jeśli mamy zamiar nie mieć zmarszczek, to omijamy solarium. Nawodnienie naszego ciała jest strasznie ważne, tak samo, jak dbanie o skórę. Zmarszczkom zapobiegniemy, pijąc odpowiednio dużo wody, i troszcząc się o skórę.\nTrądzik to zmora zwłaszcza u nastolatków. Podobnie jak w przypadku zmarszczek, efektywniej jest jest zapobiegać pojawianiu się krost i grudek. W celu nie pojawienia się trądziku opłaca się Kilka razy dziennie przemywać cerę z użyciem toniku stworzonego do cery trądzikowej. Nasze pory często są zanieczyszczone, ale przemywanie tonikiem to zmienia. Poza tym trzeba nie używać mydła, które wysusza cerę oraz preparatów na bazie alkoholu. Korzystnie na naszą cerę wpłynie też zabieg u kosmetyczki, czyszczący skórę. Osoby, które mają spore problemy z krostami, powinny unikać też promieni słonecznych. Strasznie wysuszają one cerę oraz są odpowiedzialne za produkcję sebum, co niekorzystnie wpływa na skórę. Krem z filtrem należy stosować zawsze przed wyjściem na promienie słoneczne i po powrocie.\nJako ostatni z kłopotów dermatologicznych przedstawimy cellulit. Z pewnością już mamy świadomość, iż wydajnej zapobiec powstawaniu, bo zlikwidować problem może być ciężko. W kwestii związanej z cellulitem istotne jest, aby nasz układ limfatyczny funkcjonował prawidłowo. Jeśli limfa nie przepływa, tak jak należy, to wystarczająca jest jedna wizyta u masażysty i ujrzymy poprawę. Innym sposobem na zapobieganie cellulitowi będzie używanie środków antycellulitowych jako zamiennik dla zwykłych balsamów. Trzeba także trzymać się rozsądnej diety, ponieważ ona także posiada wpływ na cellulit. Poza tym zapobiegać powstawaniu cellulitu da się poprzez uprawianie sportu.


Do rywalizacji zgłosili się zawodnicy reprezentujący szkoły podstawowe w Mieroszowie, Walimiu i Jedlinie-Zdroju. Ścigano się w trzech kategoriach wiekowych (dzieci, młodzicy i juniorzy) z podziałem na płeć.\nZadania, które należało wykonać, to biegi, wspinaczka na wieżę, wspinaczka po linie i zjazd tyrolką. Wszystkim uczestnikom udało się ukończyć bieg, za co otrzymali specjalne certyfikaty. Zwycięzcy otrzymali dodatkowo medale, dyplomy i vouchery uprawniające do skorzystania z atrakcji „Czarodziejskiej Góry”. Nagrody ufundowało Centrum Kultury w Jedlinie-Zdroju.\n- Jesteśmy zaskoczeni bardzo wysoką frekwencją, to bardzo dobrze, że dzieci i młodzież są zainteresowani aktywnym spędzaniem czasu – podsumowuje Jarosław Marciniuk z UKS Jedlina-Zdrój.\n1. Lena Boczkowska\n2. Zuzia Kuriata\n3. Wiktoria Stefaniak/Martyna Chomiak\n1. Wiktor Szwarczyński\n2. Wojciech Bator\n3. Miłosz Altheim\n1. Michalina Kamińska\n3. Sara Fedorowicz\n1. Eryk Milczarek\n2. Dawid Kupaj\n3. Kuba Mucha\n1. Alicja Szwarczyńska\n2. Patrycja Szostakowska\n3. Zuzanna Rzeszót\n1. Kacper Maciaszczyk\n2. Jan Brzozowski\n3. Fabian Fonfara/Paweł Sierota


Książki Olesiejuk Sp. z o.o. - Wydawnictwo | Sferaduszy.pl\nDzięki tej kolekcji opowieści wkroczysz prosto do rozbujanego świata Spider-Mana! Znajdziesz tu mnóstwo ekscytujących historii, w których występują Czarna Wdowa, Nick Fury, Hulk oraz Iron Man! Dołącz do superbohaterów, by nie ominęła cię żadna z pajęczych przygód!\nŚmierć Imperatora spowodowała chaos. Mimo zwycięstwa Sojuszu Rebeliantów w bitwie o Endor, siły imperialne nie złożyły broni – poszczególni dowódcy karnie wypełniają ostatnie rozkazy Palpatine’a, inni zaś próbują wykroić sobie swój kawałek galaktyki. Świeżo utworzona Nowa Republika musi zatem nie tylko stworzyć nowe struktury administracyjne, ale także zażegnać wcale niemalejące zagrożenie militarne. Agent Wywiadu Nowej Republiki, Caern Adan, pragnie zneutralizować groźbę, jaką jest jeden z imperialnych pułków myśliwców, niesławne Skrzydło Cienia. Dysponując małymi zasobami, werbuje do współpracy imperialną dezerterkę, Yricę Quell. Czy jednak pilotka odnajdzie się w szeregach dawnych wrogów? Czy zdoła nawiązać współpracę z osobami, które jeszcze przed chwilą znajdowały się po przeciwnej stronie barykady? I – co najważniejsze – czy jest gotowa stawić czoło swoim byłym towarzyszom?\nWill Geddes Nadia Sawalha Kaye Adams\nW czasach po upadku Imperium Galaktycznego, a przed wyłonieniem się Najwyższego Porządku, samotny łowca nagród znany jedynie jako Mandalorianin przemierza rubieże galaktyki w poszukiwaniu zleceń. Gdy jego celem okazuje się dziecko, postanawia chronić je za wszelką cenę… Trzymająca w napięciu powieść młodzieżowa Joego Schreibera pozwoli czytelnikom na nowo wrócić do wydarzeń z pierwszej serii przebojowego serialu aktorskiego osadzonego w świecie „Gwiezdnych wojen“.\nChciałbyś zrezygnować z produktów zwierzęcych w swojej diecie albo chociaż znacznie ograniczyć ich spożycie? Z naszą książką to wyzwanie nie będzie wcale trudne! Dobierając do niej przepisy, staraliśmy się, aby powstał smakowity jadłospis uwzględniający wszystkie pięć grup składników, na których opiera się dieta wege: pełne ziarna zbóż, warzywa, strączki, owoce oraz orzechy i pestki.Znajdziesz tu nie tylko świeże sałatki i lekkie zupy, ale także mnóstwo pomysłów na bezmięsne drugie dania oraz smarowidła i pasztety. Kuszące uzupełnienie książki stanowią receptury na desery bez mleka, masła i jajek.Przekonaj się, jak wielka jest odżywcza moc roślin.\nZielnik dla każdego czyli opis ziół wykorzystywanych w leczeniu domowym wraz z praktycznym zastosowaniem.Zioła i ich tajemnice. Moc niektórych z nich zdradził Ludwik Kondratowicz w tomie Chatka w lesie. Wiele odkrywa jeszcze do dziś nimb tajemnicy. Przez wieki stosowane instynktownie. Człowiek wybierał te rośliny, które łagodziły jego cierpienia lub przywracały mu zdrowie. Rośliny, które wykazywały jakieś silniejsze działanie fizjologiczne, np. przeczyszczające, wymiotne czy moczopędne, spożywał tylko w wypadkach chorobowych, czyli stosował jako leki. Inne dodawał do swojego codziennego żywienia jak przyprawy. Z czasem niektórym nadawał tajemną moc. Takie postępowanie było zapewne wynikiem naśladowania zwierząt, które w okresie niemocy wybierały spośród roślin te, które przynosiły im ukojenie. Właściciele psów dobrze wiedzą, że ich pupile wyszukują ostre trawy, aby dopomóc sobie w trawieniu. Podobnie postępują też inne zwierzęta. Kozica ukąszona przez żmiję zjada wilczomlecze, którymi normalnie się nie żywi. Wilk, kiedy znajdzie się w podobnej sytuacji, wygrzebuje i zjada kłącza rdestów...


Antologia kryminalna 13 [Praca zbiorowa] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00018 003831 21316928 na godz. na dobę w sumie\nWszystkie Audiobooki: 9 364 | Nowości: +9 364\nCała Prasa: 176 705 | Nowości: +668\nAntologia kryminalna 13 - ebook/epub\nAutor: Praca zbiorowa Liczba stron: 274\nISBN: 978-83-63537-09-8 Data wydania: 2013-01-17\nAntologia Kryminalna 13 to jedyny w swoim rodzaju projekt, firmujący pierwszy konkurs literacki organizowany przez Oficynę wydawniczą RW2010. To konkurs otwarty na powieść kryminalną, którego szczegóły znajdziecie w regulaminie, a regulamin – na końcu antologii.\nZnaleźliśmy 13 specjalistów od zbrodni, 13 sprawdzonych fachowców od literackiej mokrej roboty i umieściliśmy ich zabójczo świetne opowiadania w jednym zbiorze. Zarazem poprosiliśmy szanowne autorskie grono, aby wzięło udział w pracach profesjonalnego, kompetentnego i niezależnego jury. Cały zysk ze sprzedaży antologii zostanie przeznaczony na sfinansowanie kampanii reklamowej dla najwyżej ocenionej przez jury konkursowej powieści.\nNasz sponsor, firma pwn.pl, wszystkim autorom prac zakwalifikowanych do finału przekaże – za naszym pośrednictwem – skromny upominek, czyli Uniwersalny Słownik Języka Polskiego PWN na pen-drive.\nMedialny patronat nad konkursem objęła redakcja „Świtu ebooków” oraz serwis literacki „Książka zamiast kwiatka”, platforma „Maszyna do pisania”, serwis „E-fantastyka”, „Kawiarenka kryminalna”, Portal Rynku Wydawniczego „Wydawca”.\nZapraszam do wzięcia udziału w konkursie, a przede wszystkim do lektury naszej antologii.\nPrezentujemy wysmakowany zestaw opowiadań kryminalnych i sensacyjnych, podlanych tajemnicą, doprawionych szczyptą fantastyki, zbiór tekstów na wskroś współczesnych oraz sięgających w przeszłość, a nawet dotykających wydarzeń i postaci historycznych. Przed Wami ponad 250 stron, 13 autorów i jeden motyw...\nANTOLOGIA KRYMINALNA 13 pod redakcją Macieja Ślużyńskiego Oficyna wydawnicza RW2010 Poznań 2014 Redakcja Joanna Ślużyńska Korekta: Andrzej Homańczyk, Honorata Nowacka Copyright © Oficyna wydawnicza RW2010 Okładka Copyright © Mateo 2014 Copyright © for the Polish edition by RW2010, 2014 e-wydanie I ISBN 978-83-7949-073-8 Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie całości albo fragmentu – z wyjątkiem cytatów w artykułach i recenzjach – możliwe jest tylko za zgodą wydawcy. Aby powstała ta książka, nie wycięto ani jednego drzewa. Dział handlowy: marketing@rw2010.pl Zapraszamy do naszego serwisu: www.rw2010.pl\nSŁOWO WYJAŚNIAJĄCE Drogi Czytelniku! Masz przed sobą prawdopodobnie pierwszą taką publikację na świecie, a prawie na pewno – pierwszą taką w Polsce. Na czym polega jej wyjątkowość? Jeśli jeszcze się nie domyśliłeś – spieszę z wyjaśnieniem. W połowie roku ubiegłego wpadliśmy w redakcji na pomysł zorganizowania konkursu na powieść kryminalną. Pomysł wydawał się niezły, ale miał dwie wady. Po pierwsze – nie wiedzieliśmy, jaką mamy przyznać nagrodę, oprócz gwarancji publikacji w naszej Oficynie, po drugie – nie mieliśmy jury, którego ocenie moglibyśmy poddać nadesłane prace. Ale dwa miesiące później pojawił się pomysł szalony, jako uzupełnienie do tego niezłego. A gdyby tak... Pomysły szalone są doskonałe, o ile da się je zrealizować. Ten się zrealizować udało, o czym świadczy ta właśnie publikacja. Zebraliśmy w jednym miejscu trzynaście opowiadań. Namówiliśmy trzynaście osób, żeby zechciały zamieścić swoje opowiadania w niniejszej antologii. Poprosiliśmy tych autorów i autorki, aby zostali „trzynastoma gniewnymi” i wzięli na swoje barki udział w pracach profesjonalnego, kompetentnego i niezależnego jury. I najważniejsze – przekonaliśmy ich, żeby zechcieli pośrednio ufundować połowę nagrody... I tak powstała niezwykła antologia „Kryminalna 13”, z której cały dochód ze sprzedaży przeznaczony zostanie na sfinansowanie kampanii reklamowej dla wybranej przez jurorów najlepszej nadesłanej powieści. Dlatego z dumą i wielką przyjemnością mamy zaszczyt ogłosić pierwszy konkurs, organizowany przez Oficynę wydawniczą RW2010. To konkurs otwarty na powieść kryminalną, którego szczegóły znajdziecie w regulaminie, a regulamin – na końcu antologii. Mamy także sponsora, firmę pwn.pl, która wszystkim autorom prac zakwalifikowanych do finału przekaże – za naszym pośrednictwem – skromny upominek, czyli Uniwersalny Słownik Języka Polskiego PWN na pen-drive. Medialny patronat nad konkursem objęła redakcja „Świtu ebooków” oraz serwis literacki „Książka zamiast kwiatka” http://kawiarenkakzk.blogspot.com/, platforma „Maszyna do pisania” http://maszynadopisania.pl/, serwis „E-fantastyka” http://efantastyka.pl/, „Kawiarenka kryminalna” http://www.kawiarenkakryminalna.pl/, Portal Rynku Wydawniczego Wydawca http://www.wydawca.com.pl/. Wszystkich zainteresowanych konkursem zapraszam do wzięcia udziału. Wszystkim, którzy zakupili niniejszą antologię – bardzo pięknie dziękuję w imieniu Autorów, przyszłego laureata, całej redakcji oficyny wydawniczej RW2010 i oczywiście swoim własnym. Zapraszam do lektury opowiadań kryminalnych, sensacyjnych, z tajemnicą, czasem z fantastyczną nutą, tekstów na wskroś współczesnych oraz sięgających w przeszłość, a nawet dotykających wydarzeń i postaci historycznych. Przed Wami ponad 250 stron, 13 autorów i jeden motyw... Redaktor prowadzący Maciej Ślużyński Poznań, 13 stycznia 2014 r.\nAnna Klejzerowicz PODWÓJNY TRUP Tytułem wstępu Na samym początku swojej pracy dziennikarskiej natrafiłam na historię tak dziwaczną, makabryczną i groteskową, że po namyśle zdecydowałam się przytoczyć ją tutaj dosłownie, w oparciu wyłącznie o zebrany wówczas materiał. W tym miejscu dodam tylko, że owo doświadczenie uczyniło ze mnie reportera. Żaden późniejszy temat nie mógł już bardziej mną wstrząsnąć – otrzymałam swój zawodowy chrzest. Przyszłam do tej roboty kompletnie zielona, a tu od razu, niemal na dzień dobry: trup. I to podwójny... Relacja Rzeczniczki Pogotowia Ratunkowego w mieście X Wspomnianej nocy trafił do nas pacjent w stanie zagrożenia życia, z objawami silnego zatrucia, na które składały się: bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka, poważne odwodnienie organizmu, a także zmiany skórne, zapalenie błon śluzowych, wypadanie włosów oraz niedowład mięśni. W trakcie dalszych badań wykryto również inne, poważniejsze dolegliwości, potwierdzające wstępną diagnozę. Wspomniany pacjent – mężczyzna w wieku 65 lat – zgłosił się do nas sam. W poczekalni zemdlał. Lekarz dyżurny zajął się nim natychmiast i wkrótce potem mężczyzna trafił na oddział intensywnej terapii. Jednocześnie, z uwagi na niewyjaśnione okoliczności zatrucia, podjęliśmy decyzję o natychmiastowym powiadomieniu policji. Relacja Rzecznika Komendy Głównej Policji w mieście X Na podstawie badań medycznych poszkodowanego stwierdziliśmy możliwość zatrucia substancją groźną dla życia. Nie wykluczaliśmy hipotezy samobójstwa, braliśmy jednak pod uwagę również możliwość nieszczęśliwego wypadku. Policja zrobiła wszystko, co w jej mocy, by wyjaśnić okoliczności zażycia trucizny. Kontakt z pacjentem był początkowo poważnie utrudniony; mężczyzna pozostawał w stanie ciężkim, jednak dzięki staraniom lekarzy mogliśmy odebrać jego zeznanie. Zeznanie Wiktora W. Postanowiłem zabić moją żonę. Tak, owszem, dobrze zrozumieliście. Chciałem ją zabić od dawna. I zrobiłem to. Nie żałuję. Nie mam żadnych wyrzutów sumienia. To była naprawdę podła kobieta. Ile razy czułem za plecami jej ciężki oddech, smród potu, alkoholu i niemytego ciała, ile razy słuchałem zrzędliwego powarkiwania, a także znosiłem okrutne złośliwości, skierowane przeciwko mojej osobie – tyle razy miałem ochotę chwycić siekierę i rozwalić jej łeb od razu, natychmiast. Uwolnić świat od jej istnienia. A zarazem ją uwolnić od świata, który sprawiał jej tylko ustawiczny ból, gdyż to babsko nienawidziło wszystkiego, co żyje, co się rusza, co oddycha. W tym sensie mój uczynek był więc aktem miłosierdzia. Ona nienawidziła wszystkiego i wszystkich, a ja nienawidziłem jej. Tak jak kiedyś ją kochałem. Jednak to było dawno temu, zanim zaczęła nadużywać alkoholu i niszczyć moje życie. Zanim zrozumiałem, że tak naprawdę była potworem w ludzkiej skórze. Choć nawet tej skóry nie potrafiła długo uszanować... Przeszedłem niedawno na emeryturę; przez całe życie pracowałem jako wychowawca w schronisku dla nieletnich, i teraz marzyło mi się choć kilka lat świętego spokoju – szczególnie że ostatnio chorowałem. Nigdy nie mógłbym go osiągnąć z tą koszmarną babą u boku. Rozwód? Rozwód oznaczałby nieuchronnie podział majątku, czyli utratę niewielkiego domu, jaki posiadaliśmy we wsi Y. Ona by w życiu nie odpuściła, a sprzedaż nie wchodziła dla mnie w rachubę. Kochałem ten dom, w którym ulokowałem nie tylko wszystkie swoje oszczędności oraz lata pracy, ale także uczucia. Jedynie na nim – poza spokojem – jeszcze mi zależało. Był całym moim życiem. Ona nic w niego nie zainwestowała. Ani złotówki. Ani grama serca. Ani jednej dobrej myśli. Nic. Dlatego zdecydowałem się zabić żonę i dokładnie przygotowałem plan morderstwa. Wszystko przemyślałem. Postanowiłem zrobić to latem, gdy ludzie zazwyczaj wyjeżdżają na urlopy. Najpierw rozgłoszę wśród sąsiadów, że my także wyjeżdżamy, ostentacyjnie zapakuję rzeczy do bagażnika, po czym w noc poprzedzającą wyjazd zabiję ją, ukryję zwłoki, a o świcie wyjadę. Jakiś czas później zgłoszę oficjalnie zaginięcie małżonki – zupełnie gdzie indziej. Świadkowie, zasugerowani moimi działaniami, poświadczyliby przecież, że razem wyjechaliśmy. Siła sugestii jest ogromna. Wróciłbym później spokojnie do mego ukochanego domu, udając żałobę. I odtąd żyłbym sobie jak u Pana Boga za piecem... Trzeba było tylko przekonać żonę do rzekomego wyjazdu, żeby późniejsze relacje się zgadzały. Nie miała na to ochoty, co było zresztą do przewidzenia. Ale w końcu zgodziła się, gdy jej obiecałem luksusowy hotel, drogi alkohol i dużo dobrego jedzenia. Jedynie to ją w życiu interesowało. – Tylko sobie nie myśl, że będę gdzieś spacerować, oglądać, zwiedzać i tak dalej – zrzędziła. – Żadne takie! Mam to w dupie. Jak luksus, to luksus. Tyłka nie ruszę z apartamentu, no chyba że na basen, a ty lepiej zrób wszystko, żebym była zadowolona. Bo jeśli okaże się, że to pieniądze wyrzucone w błoto, to mnie na długo popamiętasz... – Bez obaw. Będziesz miała to, na co zasługujesz, moja droga – odparłem, uśmiechając się w duchu. Tak też się stało. Żona chwaliła się przed sąsiadkami, na jakie to luksusowe wczasy zabiera ją ten nieudacznik mąż („cha, cha, cud się stał, chyba staremu, głupiemu piernikowi emerytura służy”); a ja, możliwie najhałaśliwiej – i jak najbardziej na widoku – czyniłem przygotowania do naszego „wyjazdu”. Szorowałem samochód, pompowałem koła, zamontowałem nawet dodatkowy bagażnik na dachu. Potem nosiłem walizki i inne klamoty. W przeddzień namówiłem żonę, żeby osobiście zaniosła zapasowe klucze do sąsiadki, by tamta podlewała u nas kwiatki oraz doglądała obejścia podczas naszej nieobecności. Zwierząt i tak nie mieliśmy, bo jak wspomniałem, żona nienawidziła wszystkiego, co żyje i co mogłoby czegoś od niej żądać albo oczekiwać. Dzieciaków także nigdy nie chciała mieć, twierdząc, że tylko srają, szczają i wołają jeść. – A po cholerę! Kogo obchodzą jakieś głupie kwiaty! – prychnęła. – Idź – doradzałem obłudnie. – Lepiej, żeby ktoś pilnował domu przed złodziejami. Kwiatki jej nie przekonały, złodzieje owszem. Niechętnie, ale w końcu ustąpiła. Zatarłem ręce... Poszliśmy razem, wręczyliśmy klucze, a przy okazji pożegnaliśmy się z najbliższymi sąsiadami. – W takim razie szerokiej drogi, kochani. – Uścisnęli nas serdecznie. – Długa jazda przed wami. – Nie bezpośrednio. Po drodze zahaczamy jeszcze o Mazury – wtrąciłem. – A, bo macie tam działkę? No to słusznie, trzeba doglądać swego! – Pańskie oko konia tuczy – powiedziała moja żona z zadowoleniem. – To kiedy konkretnie wyjeżdżacie? – Jak najwcześniej rano – odparła stanowczo. – Wiecie, że z mojego Wiktora kierowca do dupy (ileż pogardy zabrzmiało w jej głosie!), więc wolę dotrzeć do celu za dnia. Jeszcze mi życie miłe. (Aż ciarki poczułem! Ale nie zmiękłem). Wszystko było więc dopięte na ostatni guzik, hotel w górach zarezerwowany, choć nigdy nie mieliśmy tam dojechać. Jeszcze nie zwariowałem, żeby tak forsą szastać. Byłem spokojny. Nie zawahałem się ani przez chwilę. Miałem pewność, że dobrze robię. Nocą, kiedy zasnęła, roztrzaskałem jej głowę ciężkim żelaznym świecznikiem. Nawet nie drgnęła. W ogóle nie zauważyła, że przeszła na drugą stronę. Z pewnością nie można powiedzieć, by się męczyła. Miałem już wykopany dół, osłonięty przed ludzkim wzrokiem starą szopą i drzewami – przygotowałem go sobie wcześniej, pod pozorem budowy fundamentów drewutni, i przykryłem papą. Noc była jasna, lecz to mi nie przeszkadzało. Wieś spała, a z ulicy nikt i tak nie mógłby niczego dojrzeć. Zalety mieszkania na uboczu. Nasz dom stoi na końcu wsi, graniczy tylko z lasem. Zakopałem ciało – razem z narzędziem zbrodni, czyli wspomnianym starym świecznikiem – utwardziłem teren walcem i w to miejsce przewiozłem taczką stos kamieni, które sobie latami zbierałem, by kiedyś, w przyszłości, ułożyć z nich schody, prowadzące na wyższy taras ogrodu. Obok leżakowało drzewo na opał. Wszystko wyglądało więc bardzo naturalnie; nikt by się nie zorientował, że pod spodem jest jakiś grób. Wyjechałem przed świtem. Wreszcie czułem się wolny. Nie bałem się, nie żałowałem swojego czynu. Ani przez chwilę. Pojechałem prosto na działkę, którą posiadam od dawna, w samym lesie, nad jednym z mazurskich jezior. Od czasu do czasu wybierałem się tam na ryby. Zwykle sam. Żona, jak mówiłem, nie lubiła się nigdzie ruszać. W ogóle nic nie lubiła robić. W domu, poza pieleniem grządek, to tylko przed telewizorem by wysiadywała, chlejąc, co popadło, i wyżerając te swoje obrzydliwe gotowe dania prosto ze słoików. Że niby na diecie była. Ogrodem się zajmowała dla pieniędzy – warzywa i owoce sprzedawała do skupu. Bo z serca to nic, gdzież tam. Teraz też byłem sam i – przyznaję – ten stan rzeczy bardzo mi odpowiadał. Prowiant zabrałem na co najmniej tydzień, nie musiałem nikomu pokazywać się na oczy. Stąd zamierzałem rozpocząć po kilku dniach „poszukiwania” małżonki. Tutaj, wśród bezmiaru wód, łódek i tysięcy nagich ciał, naprawdę łatwo zaginąć... Moglibyście jej szukać do końca świata. Przez kilka dni cieszyłem się swoim szczęściem, błogim spokojem, wolnością. Jednakże była to najwyraźniej radość na wyrost: wkrótce potem poczułem się gorzej. Fizycznie gorzej. Wspominałem już, że ostatnimi czasy w ogóle nie najlepiej się czułem; sporo i przewlekle chorowałem. Ale teraz dopadło mnie coś naprawdę paskudnego. Cierpiałem na potworne bóle brzucha, dolegliwości jelitowe, w dodatku włosy (a dumny byłem z tego, że mimo siwizny nie wyłysiałem tak jak większość moich rówieśników) zaczęły mi wychodzić dosłownie garściami. Słabłem, przewracałem się, mięśnie odmawiały mi posłuszeństwa. Pomyślałem sobie wtedy po raz pierwszy, że oto kara za mój... grzech. Choć myślę, że dobry Bóg i tak powinien był mi go odpuścić. Jeśli istnieje, z pewnością wie, ile wycierpiałem – w końcu sam postawił tę potworną babę na mojej drodze. A może to ona osobiście mści się na mnie zza grobu? Cóż, to do niej podobne. Jak by nie było, księdza wołać nie zamierzam. To już wam wolę wszystko do samego końca opowiedzieć. Gdy mój stan był już tak zły, że nie mogłem funkcjonować, resztką sił dowlokłem się do samochodu i ruszyłem do najbliższego miasta, na pogotowie. Jak dojechałem, sam nie wiem. Cud, że nie rozbiłem się po drodze. Tak pewnie byłoby dla mnie lepiej. Nie tak to wszystko miało wyglądać. Chciałem jeszcze choć trochę pożyć, bo do tej pory kiepsko mi jakoś szło. Teraz już mi wszystko jedno. Domu tylko szkoda. Dopilnujcie, by trafił w dobre ręce. Ale niech nikt się nie dowie, że ona... tam leżała, w tym dole. Niech nowi mieszkańcy nie mają do mnie o to żalu. Pewnie niczego by nie zrozumieli, wystraszyliby się tylko, może nawet zrazili. A to taki piękny dom i piękne miejsce do życia... Jeśli o mnie chodzi, nadal niczego nie żałuję. Ani trochę. Tak, zrobiłbym to po raz drugi. Choćby dla tych kilku dni swobody. Powiedziałem już wszystko. Teraz dajcie mi spokój. Źle się czuję, muszę nareszcie odpocząć... Komentarz dziennikarski Obiecałam Państwu czysty tekst bez zbędnych komentarzy, jednak na sam koniec winna jestem czytelnikom przynajmniej krótkie wyjaśnienie. Opieram się przy tym wyłącznie na informacjach z policyjnego śledztwa. Ponieważ Wiktor W. wkrótce zmarł, sprawę zamknięto. Jego zeznanie zostało sprawdzone i – niestety – okazało się zgodne z prawdą. Odnalezione na terenie posesji ciało okazało się szczątkami jego małżonki, Jadwigi W., lat 67. Przyczyną śmierci Wiktora W. było zatrucie arszenikiem. Substancję tę odnaleziono w prowiancie, który znajdował się w domu państwa W. oraz w tym, który pan W. zabrał ze sobą w podróż. Zawierały go zapasy kawy, alkoholu, konserw domowej roboty, herbaty, mąki i przypraw. Nie mógł go wykryć, ponieważ arszenik jest bezbarwny, nie posiada także smaku ani zapachu. W trakcie autopsji wykryto go w znacznej ilości w organizmie mężczyzny. Według lekarzy mężczyzna był systematycznie podtruwany od dłuższego czasu, najprawdopodobniej przez żonę, która z racji uprawiania ogrodu mogła bez trudu zdobyć nawet duże ilości tej trucizny. Jest ona powszechnie dostępna w handlu. W zasadzie każdy może ją kupić w pierwszym lepszym centrum handlowym. Przypuszczalnie Jadwiga W. tygodniami, a może nawet miesiącami, kontrolowała podawane mężowi dawki, by odwlec w czasie ostateczny efekt: powolną śmierć, sprawiającą wrażenie naturalnej i – szczególnie w jego wieku – niebudzącą wątpliwości. Chorował przecież, leczył się regularnie na różne schorzenia. Gdy Wiktor W. został sam, zaczął spożywać truciznę w większej ilości, co spowodowało szybkie nasilenie objawów. Lecz mężczyzna i tak żył z wyrokiem śmierci: poza wymienionymi objawami, zdiagnozowano u niego nieuleczalną niewydolność nerek, uszkodzenia wątroby oraz układu nerwowego – także skutki długotrwałego kontaktu z arszenikiem. Tak więc, planując zabójstwo żony, nie miał pojęcia, że praktycznie sam jest już martwy. To ona zamordowała go pierwsza.\nMarta Guzowska OKNO NA SKLEP KOMPUTEROWY Za pierwszym, drugim, trzecim, a nawet za czwartym razem, kiedy Sebastian słyszał: „No, stary, to sobie odpoczniesz na urlopie”, tylko się krzywił w nieszczerym uśmiechu. Od mniej więcej piątego razu był to już grymas. A później miał po prostu ochotę dać dowcipnisiowi w mordę. Ale co by to dało? Co by to dało...? Urlop? Pobudka o szóstej. Szybko butelka, bo Mysza się drze. Przewinąć. Przebrać. Agnieszka gania po domu w staniku, szuka całych rajstop i pyta wściekła, kto ruszał jej kolczyki, więc lepiej zejść jej z drogi. Zrobić kawę. Zrobić sobie śniadanie, bo Agnieszka kupuje tylko drożdżówkę w drodze do pracy. Wypić kawę. Zjeść śniadanie, i to szybko, bo Mysza zaraz włączy syrenę i trzeba będzie ją usypiać. Znowu przewinąć, bo kupa. Uśpić. Siedzieć koło niej, gdy śpi, bo ostatnio coś często jej się ulewa i zaczyna się krztusić (przynajmniej można przeczytać gazetę i przelecieć przez kilka internetowych portali). Wyjąć zupkę z zamrażalnika. Odgrzać zupkę. Wystudzić zupkę. Wmusić zupkę w Myszę, która ząbkuje i nie chce jeść. Wytrzeć po zupce podłogę i Myszę. Wstawić pranie. Nastawić zmywarkę. Pobawić się z Myszą, bo czepia się nogawki spodni dresowych i wyje „tati, tati”. Wyjąć pranie. Powiesić pranie. Przewinąć. Znowu uśpić Myszę, która ma system spania na raty. Znowu godzina przerwy, pod warunkiem, że ten idiota sąsiad, który od pół roku remontuje mieszkanie, nie będzie akurat wiercił. Przewinąć, druga kupa tego dnia i do tego rzadka, jeśli będzie trzecia trzeba zadzwonić do lekarki. Podać obiad (dzięki ci, Panie, za słoiczki dla niemowląt i pal licho ich pieruńską cenę). Wyjść na spacer. Zrobić przy okazji zakupy. Wrócić ze spaceru. Przewinąć. Podać podwieczorek. Pobawić się. Przygotować kąpiel. Wykąpać. Przebrać w piżamkę. Agnieszka w domu. Zrobić kolację Myszy. Zrobić kolację Agnieszce. Zrobić kolację sobie. Nakarmić Myszę (Agnieszka zje sama, ha, ha). Przewinąć, bo znowu kupa (czyli jutro definitywnie dwie godziny u lekarki, bo kolejki straszne, wszystkie dzieciaki z okolicy chorują). Dać butelkę. Uśpić. O Boże, koniec. Potem mógł jeszcze poczytać albo kochać się z Agnieszką, ale na pierwsze nie miał siły on, a na drugie – zazwyczaj ona. Jeśli tak miał wyglądać urlop, to życzył tym wszystkim dowcipnisiom z pracy, żeby spędzili na urlopie całe życie. A najgorsze było to, że podjął się siedzenia z dzieckiem w domu na ochotnika. To prawda, że Agnieszka zarabiała więcej, ale nie tylko o to chodziło. Kontakt z dzieckiem i te rzeczy. Kontakt z Myszą rzeczywiście był fantastyczny. Ale Sebastian często łapał się na rozważaniu, czy ten kontakt naprawdę byłby gorszy, gdyby wracał z pracy po osiemnastej, jak każdy normalny ojciec w tym kraju. Nie, to nie było najgorsze. Najgorsze było, że tak strasznie tęsknił za pracą. Okej, może pisanie tekstów popularnonaukowych dla średnio poczytnego tygodnika to nie praca w Pentagonie, ale w redakcji byli ludzie, dorośli ludzie, do których można gębę otworzyć i usłyszeć w zamian coś innego niż „pa pa tati tati”. Nie mógł się wycofać, to jasne. Faceci się nie wycofują. Faceci pokonują trudności i wychodzą zwycięsko z przeciwieństw losu. Nawet z takich przeciwieństw losu jak przesunięcie (z niejasnych przyczyn) porannej drzemki, które owocuje całowieczornym rykiem. Faceci dają radę. Ten z naprzeciwka też świetnie dawał sobie radę, tak świetnie, że Sebastiana skręcało z zawiści. A skręcało go za każdym razem, kiedy spacerował po mieszkaniu z wrzeszczącą (ząbkowanie jest bolesne) Myszą na rękach, bo Facet nie zasłaniał okien i Sebastian (na trzecim piętrze) też nie. Facet miał sklep komputerowy. Przez okno wyglądało, że prowadzi tam też punkt konsultingowy dla komputerowych tępaków, niepotrafiących się obchodzić ze sprzętem, za który zabulili ciężką kasę. Interes najwyraźniej szedł nieźle, bo Facet zatrudniał nawet sekretarkę (teraz mówi się chyba asystentkę). A Sekretarka miała blond włosy i duży biust, i dobrze o tym wiedziała. Nad sklepem Facet miał mieszkanie. Tam, co prawda, w oknach tkwiły rolety, ale półprzezroczyste, i zimą, kiedy światło paliło się praktycznie non stop, wszystko było widać jak w chińskim teatrze cieni. Przez rolety widać było jeszcze jedno: Facet nie posiadał dzieci. Ani małych, ani dużych, ani w ogóle żadnych. Posiadał za to narzeczoną, brunetkę. Biust Brunetki był mniejszy od biustu Sekretarki, ale za to ślicznie się uśmiechała. (Uśmiechu Sebastian nie namierzył przez rolety, spotkał Brunetkę, jak kiedyś wychodziła z domu. Uśmiechnęła się ślicznie do Myszy i pomachała jej, a potem zerknęła na zegarek na pomarańczowej żelowej bransoletce. Sebastian widział kiedyś podobny zegarek na wystawie i chciał go kupić Agnieszce, ale zdaje się, że zegarek nie pasował do korporacyjnego image’u). Do największych zalet Brunetki należało to, że była narzeczoną dochodzącą i że Facet mógł mieć święty spokój, kiedy tylko chciał. Nic dziwnego, że Sebastiana skręcało, kiedy spacerował po mieszkaniu z Myszą w ramionach i gapił się tępo w okna naprzeciwko. Facet wstawał, kiedy Sebastian miał już za sobą dwie butle z mlekiem, co najmniej pół drzemki i – zazwyczaj – jedną kupę. Sklep otwierał, kiedy Sebastian próbował wmusić w Myszę zupę, łyżka po łyżce. Sekretarka pojawiała się po zupie, a pierwsi klienci (nie było ich zbyt wielu, to trzeba przyznać) zaczynali spływać w trakcie wyjmowania prania z pralki. Jeszcze zanim Sebastian wetknął Myszy smoczek w dziób na drugą drzemkę, Facet robił sobie przerwę na lunch. Z tą przerwą bywało różnie, czasem wracał po pół godzinie, ale zdarzało się, że Sebastian natykał się na niego na ulicy dopiero wtedy, kiedy siłował się z wózkiem, Myszą i zakupami. Brunetka pojawiała się w czasie owoców ze słoiczka na podwieczorek. Rzadko zaglądała do sklepu, przeważnie od razu szła na górę. Czasem Brunetka i Facet wychodzili razem wieczorem, zazwyczaj pomiędzy kaszką a butelką na dobranoc. Ale częściej Brunetka zostawała. Agnieszka przyłapała kiedyś Sebastiana, jak gapił się w okna po przeciwnej stronie ulicy. – Podglądasz sąsiadów? – spytała. – Już tak źle z tobą? Sebastian nie wiedział, co odpowiedzieć, ale odpowiedź Agnieszki nie interesowała, bo miała do spakowania dokumenty na zebranie zarządu następnego dnia. Więc pokręciła tylko głową i poszła grzebać w papierach, a Sebastian został, gdzie stał, z Myszą na ręku. Pora roku ułatwiała obserwację. W lecie, przez liście, nic by nie widział. Ale była zima; Myszę należało opatulać w wózku śpiworkiem, a w niektóre dni dodatkowo kocykiem. Na początku sądził, że się myli, w końcu dzieliły go od Faceta dwie szyby okienne, ulica i różnica wysokości trzech pięter. Ale im dłużej patrzył, tym bardziej nabierał przekonania, że ma jednak rację. To były drobiazgi: Sekretarka niżej pochylała się nad Facetem, kiedy podawała mu kawę albo dokument do podpisu, a czasem przysiadała na jego biurku, zamiast stać obok. Nosiła rozpuszczone włosy, chociaż wcześniej ściągała je w kucyk. Sposób, w jaki się poruszała, też się zmienił. Odwrotny proces zachodził piętro wyżej. Brunetka, która wcześniej pojawiała się codziennie, teraz zaczęła opuszczać niektóre dni. Kilka razy widział, jak sylwetki Brunetki i Faceta stały naprzeciwko siebie i wymachiwały rękami. A raz Facet Brunetkę uderzył. Brunetka ukryła twarz w dłoniach, a Facet odwrócił się i podszedł do okna. Odsunął roletę i spojrzał prosto na Sebastiana. Sebastian dał krok do tyłu. Przytulił mocniej Myszę i poszli budować wieżę z klocków. To znaczy Sebastian budował, a Mysza rozwalała z radosnym piskiem. Następnego dnia Brunetka przyszła wcześniej, Sebastian minął się z nią, kiedy wychodzili z Myszą na spacer i po zakupy. Dlatego nie widział, co się działo, ale kiedy wrócił, przewinął Myszę i usiadł przy oknie, żeby dać jej owoce ze słoiczka, Brunetki już nie było. Za to Sekretarka została dłużej niż zwykle i tym razem to ona siedziała na krześle, a Facet na krawędzi stołu. Długo rozmawiali, a Sekretarka potrząsała głową, aż jej włosy fruwały z lewa na prawo i z powrotem. Klienci im nie przeszkadzali, bo do tego sklepu w ogóle rzadko ktoś zaglądał. Następnego dnia Brunetka przyszła później, już po kąpaniu, tuż przed kaszą. Nie weszła na górę, Facet kłócił się z nią na dole, w sklepie. W pewnym momencie chwycił ją za ramiona, a potem rzucił na krzesło. Brunetka – znowu – ukryła twarz w dłoniach. I to był ostatni raz, kiedy Sebastian ją widział. Następnego dnia nie przyszła. Ani następnego. Ani jeszcze następnego. Za to zaczął padać śnieg. Oblepił drzewa przed domem. I Sebastian nic już nie mógł zobaczyć. Doprowadzało go to do szału. Sąsiadce z piętra niżej, którą spotkał na schodach, zdążył tylko powiedzieć: – Widziała pani może, czy w domu naprzeciwko... Sąsiadka zerknęła na niego podejrzliwie i zatrzasnęła za sobą drzwi od mieszkania. – Chciałem ją tylko o coś zapytać – poskarżył się wieczorem Agnieszce. – Daj spokój. – Agnieszka zmywała makijaż i pod oczami miała czarne kręgi jak panda. – Ludzie teraz tacy są. Godzinami siedzą na fejsie, a sąsiadowi nie powiedzą dzień dobry. – Myślisz, że ta stara baba siedzi na fejsie? – zdziwił się Sebastian, ale Agnieszka nie odpowiedziała, bo pochyliła się do lustra, żeby wyjąć soczewki. „Właściwie mam to gdzieś – zdecydował Sebastian. – Co mnie obchodzi jakiś facet ze sklepu i jego problemy z narzeczoną”. Ale następnego dnia Mysza wrzuciła grzechotkę w śnieg. Sebastian dobrze wiedział, jaki będzie ryk, jeśli natychmiast nie dostanie jej z powrotem, więc zamierzał tylko wytrzeć ją o spodnie, wbrew zaleceniom Agnieszki, która zabawki rzucone na ziemię kazała odkładać, a w domu polewać gorącą wodą. Ale nie dał Myszy grzechotki. Podniósł ją i wpatrywał się w zegarek, który leżał w śniegu obok. Damski zegarek. Na pomarańczowym żelowym pasku. „Pewnie zgubiła – pomyślał. – Po tym, jak się z nim pokłóciła. Nie miała głowy szukać i leżałby tu do wiosny, gdyby nie Mysza...”. Pochylił się niżej i odgarnął śnieg. Bransoletka była zapięta. Sebastian podniósł zgubę i stał jak głupi, trzymając w jednym ręku zegarek, a w drugim grzechotkę. Bransoletka była ciasna. Za ciasna. Żadna kobieta nie ma na tyle drobnych dłoni, żeby taka ciasna bransoletka mogła się ześlizgnąć. „To na pewno nie jej – uznał Sebastian. – Mało to ludzi ma podobne?”. I dalej gapił się na zegarek, chociaż było jasne, że jeszcze chwila i Mysza włączy syrenę. Pod domem zatrzymała się taksówka, a Sebastian odwrócił się dokładnie w chwili, kiedy Facet podszedł do bagażnika i wyciągnął stamtąd wielką walizę. Wtedy Sebastian popełnił pierwszy błąd. Zamiast schować zegarek do kieszeni albo rzucić go z powrotem w śnieg, stał i nadal trzymał go w ręku. Facet spojrzał najpierw na swój własny zegarek, a potem przeniósł spojrzenie na Sebastiana. Przerzucił walizę do drugiej ręki, podszedł i wyjął żelową bransoletkę z jego dłoni. – Dziękuję – powiedział. – Moja narzeczona od dwóch dni go szuka. Oddam jej. Sebastian nic nie odpowiedział, bo przestały go słuchać struny głosowe. Wydał z siebie tylko coś w rodzaju chrząknięcia, które każdy mógł sobie dowolnie zinterpretować. – Dziękuję – powtórzył Facet, grzeczny jak przystało na właściciela prywatnego biznesu. A ponieważ nie doczekał się reakcji, pogrzebał w kieszeni, wyciągnął klucz i otworzył drzwi. Sebastian zerknął się na Myszę. Patrzyła za odjeżdżającą taksówką. Więc dał jej tę cholerną grzechotkę i zabrał do domu, na podwieczorek i zabawę w turlanie się po podłodze. Następnego dnia Sebastian popełnił drugi błąd. Poczekał, aż Facet wyjdzie (to nie było trudne do ustalenia, skoro przez cały boży dzień tkwił przed oknem), wsadził Myszę w wózek i zabrał ją na drugą stronę ulicy. Zawsze wystawiał Myszę na pierwszą linię strzału w kontaktach z sekretarkami i w ogóle innymi kobietami; tym razem numer też zadziałał bez pudła. Sekretarka zaczęła gruchać i nie przestawała nawet wtedy, kiedy Sebastian opowiadał o swoim problemie z odzyskaniem przypadkowo skasowanych plików. Pozwoliła Myszy pociągnąć się za długi blond kosmyk i wyjaśniła, cały czas patrząc na Myszę, nie na Sebastiana, że szefa nie ma, ale będzie później i „jeśli pan sobie życzy, to się z panem skontaktuje”. Sebastian rozejrzał się uważnie po całym sklepie, a nawet nachylił się i pomacał wykładzinę podłogową. Nic nie znalazł. Czego się zresztą spodziewał, plam z zaschniętej krwi? Wyprostował się więc, powiedział Sekretarce, że mieszka niedaleko, więc może wpaść w każdej chwili, zabrał Myszę i poszli. Facet był łatwy do namierzenia na fejsbuku. Wystarczyło wstukać nazwę firmy z tabliczki koło domofonu, a reszta to banał. Stronę chyba założył wtedy, kiedy wszyscy zakładali, a potem o niej zapomniał. Kilka zdjęć firmy („Nowo otwarty sklep ze sprzętem i oprogramowaniem, gdzie nikt nie czuje się zaniedbany. Przyjdź, zapytaj. Nie ma głupich pytań, są tylko głupi sprzedawcy, którym nie chce się tłumaczyć. Nam się chce. Zapraszamy”). Uśmiechnięty Facet na tle jakichś rozgrzebanych komputerów. Zdjęcia Sekretarki nie było. Z prywatnych – dwie fotografie z Brunetką na plaży, chyba egzotycznej, bo w tle widniały palmy. I kilka zdjęć z nart, ale z powodu gogli i kasków trudno było dojść, kto jest kim. Dzięki podpisom pod zdjęciami („z Anką w Egipcie, ludzie, ale tam jest morze!”) i przez listę znajomych łatwo dotarł do strony Brunetki (Anki, Anki!). Tu znalazł o wiele więcej. Było tak dużo, że aż się przelewało. Anka najwyraźniej cierpiała na manię dokumentowania każdego dnia, czasem po kilka razy. Na zakupach („och, jaki boski sweterek, ale za to cena!”), u przyjaciół („impreza była super, myślałam, że nie wstanę rano do pracy”). I oczywiście z Robertem. Z Robertem w Egipcie (ta sama fotka, która ostatecznie utwierdziła Sebastiana w przekonaniu, że to właśnie ta Anka, a nie inna, bo w końcu internet pełen jest Anek, które czują się w obowiązku opowiedzieć bliźnim o każdej minucie swojego życia), z Robertem na spacerze, z Robertem na kawie, z Robertem na zakupach, a raz nawet, co wprawiło Sebastiana w zdumienie, z Robertem na wystawie (nie dowiedział się, co to była za wystawa, bo cały kadr zdjęcia wypełniali Anka i Robert). I tak codziennie. Z wyjątkiem kilku ostatnich dni. Sebastian sprawdził. Od soboty nie było ani jednego wpisu. Wpisu Anki, rzecz jasna. Były wpisy jej znajomych: „Anka, hop hop, gdzie jesteś?”, „Anka, gdzie się ukrywasz?”, „Romantyczny wypad z Robertem? :–))))))) Podziel się z nami”. I wtedy Sebastian popełnił trzeci błąd. Wysłał wiadomość do Roberta. Nie ze swojego konta, aż taki głupi nie był. Założył sobie nowe. „Gdzie jest Anka?”. Tylko tyle. Już w chwili, kiedy naciskał „wyślij”, złapał się na tym, że kieruje nim nieuzasadniona ciekawość. Zamierzał sprawdzić, jak Facet (czyli Robert) zareaguje, to po pierwsze. A po drugie chciał się dowiedzieć, dlaczego Facet taszczył wtedy z powrotem do domu taką wielką walizę, w której z łatwością mógł się zmieścić człowiek. I dlaczego ta waliza była taka lekka, jakby w środku nic nie było – już nic nie było. A ten cholerny śnieg na drzewach nadal zasłaniał wszystko. Brunetka (Anka) zniknęła. W śniegu przed domem leżał jej (chyba jej, poprawił się w myślach Sebastian) zegarek z nierozpiętą bransoletką. Facet przywiózł do domu wielką pustą walizę. A raz, gdy Sebastian przechodził pod oknem firmy, zobaczył, jak Facet i Sekretarka całowali się z dobrą minutę bez przerwy, aż Mysza zaczęła piszczeć, żeby już się ruszył. To wszystko dało się wytłumaczyć bardzo prosto. Facet i Brunetka pokłócili się o Sekretarkę. Brunetka sobie poszła. Może wcześniej zdjęła zegarek (bo wylądowali ostatni raz w łóżku, na pożegnanie?) i Brunetka nie bawiła się w zakładanie, tylko wepchnęła go do kieszeni. A przy wejściu jej wypadł, może jak sięgała po chusteczkę do nosa, bo płakała. Proste? Proste. Tylko kto, zdejmując zegarek, zapina bransoletkę? A Facet przytargał do domu wielką pustą walizę, bo wcześniej odwiózł w niej wszystkie rzeczy Brunetki. Albo wywiózł w niej z mieszkania zwłoki Brunetki. Bo w kłótni ją zabił. Celowo lub niechcący. Sebastian nie mógł przestać o tym myśleć. Wielka waliza. Zapięta bransoletka. Zniknięcie Brunetki (Anki, Anki!) z fejsbuka. Tylko co on miał z tym zrobić? Iść na policję? Żart. Wyśmialiby go, jeśli w ogóle by wysłuchali. A może jeszcze na niego by coś znaleźli. To co miał zrobić? Przecież był tylko zwykłym facetem, do tego bez roboty. Ojcem na tacierzyńskim. Sebastian zamknął klapę laptopa. W mieszkaniu było ciemno i tak cicho, że słyszał popiskiwanie Myszy z drugiego pokoju. Ona czasem tak śmiesznie piszczała przez sen. Podszedł do okna. Naprzeciwko też było ciemno, ale wydawało mu się, że widzi cień sylwetki dokładnie na wprost niego. Wpatrywał się w ten cień, próbując dojrzeć, czy naprawdę stoi tam Facet i patrzy na niego, czy to tylko jego, Sebastiana, omamy wzrokowe. Usłyszał kroki Agnieszki w przedpokoju i za chwilę w łazience zapaliło się światło. Przez sekundę Sebastian stał podświetlony od tyłu, teraz on był figurą w chińskim teatrze cieni. A potem zanurkował pod parapet. I wiedział już, że Facet wie, że on wie. Następnego dnia Facet wyszedł ze sklepu dokładnie wtedy, kiedy Sebastian przepychał wózek przez zaspę pod jego drzwiami. Zupełnie jakby na niego czekał. Długo nie musiał czekać; Sebastian i Mysza, ze swoim planem dnia, byli przewidywalni jak szwajcarskie koleje. Sebastian uważał, że tylko regularny rozkład zajęć zapewnia dziecku dobre ramy do rozwoju. Facet zatrzasnął drzwi i podszedł do nich – Mysza akurat próbowała ściągnąć sobie czapkę, chociaż było minus jeden. Sebastian przytrzymywał jej rączkę i jednocześnie walczył z wózkiem, więc odwrócił się dopiero wtedy, kiedy usłyszał „dzień dobry”. – Moja narzeczona bardzo się ucieszyła, że znalazł pan jej zegarek – powiedział Facet. Mysza znowu szarpnęła za czapkę, a Sebastian znowu ściągnął jej rękę w dół. – Ma pan śliczną córeczkę – mówił Facet. – Skończyła już roczek? Jak ma na imię? Sebastian nie odpowiedział, a Mysza wykorzystała moment jego nieuwagi, zdjęła czapkę i wymachiwała nią tryumfalnie. Sebastian jak automat wyjął czapkę z dłoni Myszy i naciągnął z powrotem na jej główkę. – To pewnie niełatwo tak cały dzień opiekować się dzieckiem – kontynuował Facet. Uśmiechnął się do Myszy. Dziewczynka zmierzyła go od góry do dołu spojrzeniem przeznaczonym dla obcych, którzy do niej nie gruchają. – Niech się pan o nią dobrze troszczy. Sebastian nigdy nie był mocny w wymyślaniu na poczekaniu błyskotliwych ripost. Ale Facet nie czekał na odpowiedź, po prostu odszedł, nawet nie mówiąc „do widzenia”. Sebastianowi trzęsły się ręce, kiedy próbował otworzyć kluczem drzwi do klatki schodowej, i trzęsły mu się nadal, kiedy dawał Myszy owoce ze słoiczka. Wieczorem nie mógł usnąć, przewracał się z boku na bok, ale lękał się podejść do okna. Bał się, że zobaczy tam Faceta; jeszcze bardziej się bał, że Facet zobaczy jego. A najbardziej bał się o Myszę. Ten strach był tak silny, że na samą myśl nie mógł zaczerpnąć tchu. Następnego dnia Agnieszka wróciła z pracy, kiedy Mysza siedziała w wannie. Sebastian polewał jej plecki, a Mysza chichotała. – Znasz tego faceta z naprzeciwka? – Agnieszka ściągnęła żakiet i rzuciła go na pralkę. – Tego, co ma sklep z komputerami? Spotkałam go przed chwilą. Powiedział, że często cię widzi, jak spacerujesz z Myszą. Mówił, że bardzo mu się podoba nasz partnerski układ. – Mówił coś jeszcze? – Sebastian przeciągnął ręką po spodniach od dresu, bo Mysza chlapnęła wodą i bryzgi poleciały na niego. – Zachwycał się Myszą. Ale każdy się zachwyca Myszą, bo – Agnieszka pochyliła się nad wanną – moja Myszka to super dziewczynka. Prawda, Myszko? Mysza chlupnęła, używając obu rąk i obu nóg. – Cholera, zaleje mi spodnie do pracy. Mama pójdzie się przebrać, córeczko. Zostań tu z tatusiem. – Agnieszka wybiegła z łazienki. – Fajnie jest znać sąsiadów, nie? – krzyknęła z przedpokoju. – Może jednak nadciągnie renesans więzi międzyludzkich. Może powinieneś się z nim zakumplować, nie siedziałbyś tak ciągle sam. „I co ja mam zrobić? – pomyślał Sebastian. – Co ja mam teraz, kurwa, zrobić? Co ja mam teraz zrobić, do kurwy nędzy? – głowił się, wpatrzony w czarny sufit, nasłuchując cichutkiego popiskiwania Myszy przez sen. – Nie wyprowadzę się stąd, bo jak? Co powiem Agnieszce? Że facet z naprzeciwka, ten miły sąsiad, pokłócił się z narzeczoną, a ja podejrzewam, że ją zamordował, jak w tym filmie Hitchcocka?”. Agnieszka popukałaby się w czoło. A właściwie nie, popatrzyłaby mu z troską w oczy, a potem przytuliłaby go i zaproponowała seks. „Nic nie mogę zrobić. Nic nie mogę, kurwa, zrobić! Ale co, jeśli...”. W tym momencie strach o Myszę chwycił go za gardło tak mocno, że Sebastian nie mógł nawet skończyć myśli. „A jednak możesz, kretynie”. Sebastian podskoczył, bo nowa myśl pojawiła się tak nagle i była tak wyraźna, jakby usłyszał w ciemności obcy głos. Agnieszka przekręciła się na drugi bok. Sebastian oparł głowę o poduszkę i pozwolił głosowi kontynuować w jego głowie. „Popełniłeś trzy błędy, tak? Trzy wielkie błędy. To nie rób ich więcej”. Łatwo powiedzieć... Sebastian skrzywił się. Jednak kolejna myśl była tak klarowna, że poczuł, jak skacze mu puls. Następnego dnia nie mógł się doczekać, kiedy Mysza wypije butlę i zaśnie. Wszedł na fejsbuka i do wszystkich znajomych Anki wysłał wiadomość: „Słuchajcie, Anka zniknęła. Od kilku dni próbuję się z nią skontaktować, nie odbiera telefonu i nie odpowiada na fejsie. Czy ktoś z Was ma z nią kontakt”. Opatrzył wiadomość trzema znakami zapytania, potem zamyślił się chwilę i dorzucił jeszcze trzy wykrzykniki. Anka miała strasznie dużo znajomych i wszyscy zaczęli się przerzucać tekstami w stylu: „Ja też nie mogę się do niej dodzwonić”, „Nie ma jej, to prawda”, „To do niej niepodobne, coś musiało się stać”, „Może wypadek” i „Trzeba zgłosić na policję”. Sebastian dał im dwa dni; i tak za dużo, bo po dobie temat zniknięcia Anki wyczerpał się. Po dwóch dniach wrzucił nowy wątek: „Widziałem ją ostatnio u Roberta, ale on nie chce na ten temat rozmawiać. Unika mnie, a kiedy go spotykam, zachowuje się agresywnie. Chodźmy do niego wszyscy, jak przyjdzie kilkadziesiąt osób, będzie musiał z nami porozmawiać”. Dostał w odpowiedzi: „Super pomysł!”, „Tak, chodźmy”, „My też się martwimy o Ankę. No to kiedy?”. „Najlepiej w sobotę rano – odpisał. – Większość ludzi wtedy nie pracuje, a on prawie na pewno będzie w sklepie, bo mają otwarte. Pasuje Wam w sobotę o 12?”. Wszystkim pasowało. Sebastian nie miał złudzeń: większość znajomych Anki oleje sobotę i dwunastą, ale nie potrzebował wszystkich. Kilkanaście osób w zupełności wystarczy, właściwie wystarczy nawet kilka. Kilka obcych osób, których on nie zna i które nie znają jego. W sobotę Agnieszka była w domu, ale Sebastian z przyzwyczajenia wstał o szóstej, dał butelkę Myszy, zrobił śniadanie, przygotował następną butelkę i ułożył Myszę do pierwszej drzemki. O dziesiątej, kiedy Mysza się obudziła, powiedział Agnieszce, że wychodzi. Agnieszka odpowiedziała, że ona też planowała wyjść, bo koniecznie musi sobie kupić nową spódnicę do pracy. Sebastian odparł, że jeśli ciągle będzie siedział w domu, to zwariuje, a Agnieszka może wziąć na zakupy Myszę, co on robi codziennie. I że Agnieszka powinna się starać o lepszy kontakt z córką, bo niedługo Mysza w ogóle zapomni, że ma matkę. Kłótnia zajęła im dwadzieścia minut i o dziesiątej trzydzieści Sebastian był już za drzwiami. Poczekał na klatce schodowej do za dziesięć jedenasta. Ryk Myszy słychać było aż na dole, ale w końcu się uspokoiła. Sebastian skoczył jeszcze na chwilę do piwnicy; tuż przed jedenastą przeszedł na drugą stronę ulicy i wkroczył do sklepu. Jak zwykle było pusto. „Z czego ten facet żyje, skoro nigdy tu nikogo nie ma?” – przemknęło Sebastianowi przez głowę, ale tylko przelotnie, bo musiał się skupić na czymś innym. – O, to pan – ucieszyła się Sekretarka. – A gdzie malutka? Dzisiaj z mamusią? Sebastian przytaknął. – Szefa znowu nie ma – oznajmiła i poprawiła włosy. – W sobotę zawsze jeździ po towar. Będzie za – zerknęła na zegarek – jakąś godzinkę. „Wiem – chciał odpowiedzieć Sebastian. – W końcu tyle już sterczę przed tym oknem, że znam rozkład dnia twojego szefa na pamięć”. Ale nic nie powiedział. Podszedł bliżej i uderzył Sekretarkę w głowę młotkiem, który wziął z piwnicy. Sekretarka nawet nie jęknęła. Oczy uciekły jej w głąb czaszki, osunęła się z krzesła na wykładzinę i znikła z pola widzenia ewentualnych przechodniów na ulicy. Z domu naprzeciwko i tak nikt jej nie mógł zobaczyć przez ten cholerny śnieg na gałęziach. Wszystko stało się bardzo szybko i Sebastian był pewien, że nikt go nie zauważył. Ale dla pewności rozejrzał się za kluczem. Nigdzie go nie znalazł, więc podparł drzwi krzesłem. Potem postał chwilę w głębi sklepu, niewidoczny z zewnątrz, i poobserwował ulicę. Przez tych kilka minut nie przeszła ani jedna osoba, nie przejechał ani jeden samochód. Sobota, wiadomo. Wszyscy tkwią w galeriach handlowych od rana do nocy. Później udusił Sekretarkę. Nie wiedział, w jaki sposób Facet zamordował Brunetkę (Ankę, Ankę!), a chciał, żeby wyszło podobnie. Facet musiał ją albo udusić, albo walnąć mocno w głowę, bo pistoletu nie miał na pewno, a nóż... Nie, facet taki jak Facet na pewno nie szukałby w czasie kłótni noża po szufladach. Udusił ją lub walnął, to jasne. Więc Sebastian, na wszelki wypadek, zrobił i jedno, i drugie. Udusił Sekretarkę dłońmi w rękawiczkach, młotek też cały czas trzymał przez rękawiczkę. Osłoniętą ręką otworzył i zamknął drzwi, przystawił krzesło. Na głowie miał czapkę; przecież był środek zimy. Prawdopodobieństwo, że zostawił jakiś DNA, było niewielkie. A zresztą przecież to sklep. Gdyby ktoś zaczął szukać, brodziłby w DNA różnych klientów po kolana. Sebastian miał nadzieję, że policja się do tego szukania przyłoży i znajdą DNA Brunetki. Może też krew. Na przykład w walizce. Zostawił Sekretarkę tam, gdzie leżała, wsadził młotek z tyłu za pasek spodni i spojrzał na zegarek. „Cholera, ale ten czas leci, już wpół do dwunastej. Niedługo zaczną się schodzić znajomi Anki”. Rozejrzał się jeszcze raz, sprawdzając, czy nie zostawił śladów. Nie zostawił. Odsunął krzesło, wyszedł ze sklepu i zamknął za sobą drzwi. Wrócił do domu, zaniósł młotek do piwnicy i poszedł na górę. – Przepraszam, kochanie – powiedział od progu. Agnieszka, w spodniach od dresu i staniku, zatrzymała się w pół kroku z Myszą uczepioną nogi. – Po prostu musiałem na chwilę wyjść, odetchnąć świeżym powietrzem. Chcesz, żebyśmy razem poszli do galerii handlowej po tę spódnicę? Agnieszka uśmiechnęła się trochę niepewnie, bo nie wiedziała, czy kłótnia została właśnie ostatecznie zakończona. Za to Mysza zawyła ze szczęścia i wyciągnęła łapki w stronę tatusia. Sebastian podniósł ją i przytulił. I znowu miał to uczucie, że wszystko jest w porządku. Tym razem nie popełnił przecież żadnego błędu. A zresztą, kto by go podejrzewał? Przecież był tylko zwykłym facetem, do tego bez roboty. Ojcem na tacierzyńskim.\nREGULAMIN KONKURSU „KRYMINALNA 13” organizowanego przez Oficynę wydawniczą RW2010 Poznań 2014 1. Oficyna wydawnicza RW2010 ogłasza konkurs na powieść kryminalną. 2. Konkurs jest otwarty; mogą wziąć w nim udział wszyscy zainteresowani, po spełnieniu warunków z p. 3. 3. Warunkiem wzięcia udziału w konkursie jest nadesłanie do 30 czerwca 2014 roku na adres admin@rw2010.pl utworu spełniającego następujące kryteria: a) powieść kryminalna, b) objętość minimum 150 stron (240 000 znaków ze spacjami), c) dostarczona w formacie DOC, RTF, ODT, d) wysłana mailem na wskazany adres poczty elektronicznej, e) z załączonymi w treści maila danymi kontaktowymi Autora, oraz f) oświadczeniem, że jest to utwór oryginalny, niepublikowany i Autor posiada do niego pełnię materialnych praw majątkowych, i g) oświadczeniem, że przyjmuje do wiadomości oraz akceptuje regulamin konkursu. 4. Kolegium redakcyjne w dniach od 1 lipca do 31 sierpnia dokona wstępnej selekcji nadesłanych utworów, wyróżniając spośród nich te, które przy spełnieniu w/w kryteriów gwarantują jednocześnie odpowiedni dla potrzeb publikacji poziom literacki. 5. Wyróżnione utwory zostaną przekazane wszystkim jurorom, którzy wybiorą spośród nich zwycięzcę konkursu. 6. W jury konkursu zasiądą wszyscy autorzy opowiadań opublikowanych w towarzyszącej konkursowi antologii „Kryminalna 13”. 7. Nagrodą dla wyróżnionych w konkursie prac będzie możliwość ich publikacji w Oficynie wydawniczej RW2010, pod warunkiem zaakceptowania przez Autora standardowych warunków umowy wydawniczej. 8. Nagrodą główną dla zwycięzcy będzie publikacja utworu w Oficynie wydawniczej RW2010, połączona z kampanią promocyjną w mediach, o budżecie równym zyskom ze sprzedaży antologii „Kryminalna 13”. 9. Oficyna wydawnicza RW2010 zastrzega sobie prawo do innego podziału nagród, nieprzyznania nagrody głównej i odwołania konkursu w przypadku braku zainteresowania ze strony uczestników. 10. O wynikach konkursu poinformujemy 31 października 2014 roku na naszej stronie www.rw2010.pl i na stronie www.facebook.com/RW2010pl.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Antologia_kryminalna_13-ebookRO/p85030i109729" target="_blank" title="Antologia kryminalna 13 [Praca zbiorowa] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Antologia kryminalna 13 [Praca zbiorowa] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Audioriver 2014 – independent worlds festival\nPlaża nad Wisłą, Płock, Rybaki 8\nAudioriver 2014 - miłośnicy muzyki niezależnej nie mogą przegapić tego festiwalu\nAula Uniwersytetu Adama Mickiewicza\nAula wzniesiona w 1910 roku, która pomieści około 1000 osób.\nKlub nastawiony w głównej mierze na organizacje koncertów. Wystrój określany jest jako: „Eklektyzm, połączenie istniejącego, industrialnego wnętrza z ciepłymi dodatkami z różnych epok /kanapy z orientalnymi obiciami, dywany orientalne, detale graficzne na ścianach, oświetlenie ledowe o parametrach zmiany kolorów”. Jest on wstanie pomieścić do 2 tysięcy osób.\nRybi Rynek 3\nul. Księcia Bolka, Zamek Piastów Śląskich\nDziedziniec Zamku Bolków.\nCieszanów Rock Festival to wydarzenie, które z roku na rok coraz bardziej zaskakuje atrakcyjnym line up'em i ściąga na miejsce coraz więcej fanów.\nLotnisko, Muzeum Lotnictwa, Aleja Jana Pawła II\nul. Stanisława Przybyszewskiego 39\nKlub muzyczny istnieje od 1979 roku i od samogo początku akcentuje on wielostronność polskiej kultury muzycznej: na jego scenach występują muzycy reprezentujący m.in. rock, metal, hip hopu, jak i piosenki aktorskie.\n/ podczas koncertów i imprez wejście od strony bulwaru /\nLokal czynny w piątki, soboty i dni, w które organizowane są imprezy i koncerty od godz: 19:00 (chyba, że informacja przy danym wydarzeniu mówi inaczej).\nETER to klub tetniącym życiem. W ciągu jego ostatnich trzech lat istnienia organizował ponad 100 koncertów. Klub, w którym jakość światła i dźwięku tworzy niezapomniane wrażenia. Do ETERU przybyły takie sławy jak choćby Accept, Imany, Selah Sue, Melanie Fiona, Tiesto, Parov Stelar, Modestep czy Brendan Perry.\nETER to przestrzeń i schron przed nudą.\nSetki metrów kwadratowych pofabrycznych hal i korytarzy pozostawionych w surowym wystroju, który nawiązuje do estetyki loftów znanych z Nowego Jorku - tym właśnie jest Fabryka Klub.Spontaniczne akcje graffiti, szalone sety didżejów z całej Europy, koncerty, pokazy filmów, wystawy, to wszystko w jednym miejscu, gdzie jedynym ograniczeniem jest granica wyobraźni!\nWstęp do galerii jest wolny.Godziny otwarcia:\nGłównymi celami działalności galerii są:\nkreowanie postaw twórczych i wzbudzanie krytycznego namysłu\npromowanie postaw opartych na aktywnym uczestnictwie w kulturze\npromocja sztuki współczesnej z Polski i zza granicy\nplatforma wymiany myśli z innymi instytucjami kultury w Poznaniu\nrozpoznanie i badanie środowiska artystycznego Poznania\nprowadzenie projektów badawczo-wydawniczych we współpracy z środowiskiem naukowym Poznania\nstała dokumentacja wydarzeń artystycznych w Poznaniu oraz jej udostępnianie\nwspółtworzenie kolekcji Wielkopolskiej Zachęty Sztuk Pięknych\nbudowanie własnej kolekcji dzieł artystów wystawiających w Arsenale\nCo roku w Gdyni odbywa się wyjątkowe wydarzenie, które daje okazję do zapoznania się ze sztuką i kulturą różnych kultur z całego świata - Globaltica World Cultures Festival.\nProjekt ma na celu stworzenie przestrzeni, dla osób które pasjonują się kulturą i sztuką. Budynek kamienicy wypełnią miejsca wyjątkowe, mające dostarczać niezapomnianych wrażeń zarówno artystycznych jak i kulinarnych. W przestrzeni Retromarketu odnaleźć będzie można coś dla domu, zagoszczą tu bowiem meble z duszą, antyki i dawno zapomniane sprzęty, w które tchnięte zostało nowe życie. Bydgoski Handmade Room będzie natomiast miejscem idealnym dla miłośników design’ u i handmad’ u, oraz dla tych którzy poszukują rzeczy nietuzinkowych i tworzonych z pasją. O podniebienia gości zadba klubokawiarnia Towarzyska Kafe oraz Studio Zupy. W słoneczne dni wytchnienia szukać będzie można na Artystycznym Podwórku, gdzie organizowane będą imprezy kulturalno-artystyczne na świeżym powietrzu.\nKampus Główny Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskie\nKampus Główny Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie to miejsce, gdzie tysiące młodych osób na co dzień zdobywa wykształcenie i doświadczenie zawodowe. Jest to także miejsce wspólnych zabaw i wypoczynku warszawskich studentów.\nWrocławskie Alibi to prawdziwa muzyczna świątynia, w której regularnie odbywają się koncerty Polskich oraz zagranicznych gwiazd.\nMiejsce: Stocznia Gdańska hala 90B – w 3 kondygnacyjnym obiekcie, objęty zakazem wyburzenia. Na pierwszym piętrze znajduje się Galeria Alternativa o pow 3000 mkw. Obok hale i pomieszczenia magazynowo-biurowe. Na drugim piętrze powierzchnia magazynowa.\nStyl: Eklektyzm, połączenie istniejącego, industrialnego wnętrza z ciepłymi dodatkami z różnych epok /kanapy z orientalnymi obiciami, dywany orientalne, detale graficzne na ścianach, oświetlenie ledowe o parametrach zmiany kolorów\nPojemność: na powierzchni 1680 m kw zdolni będziemy pomieścić w maksymalnej ilości 2 tys. osób. Publiczność rozlokowana będzie pomiędzy dwoma, niezależnymi scenami.\nWyposażenie: dwie sceny z profesjonalnym zapleczem technicznym. Sprzęt nagłośnieniowy firmy JBL/Soundcraft i oświetleniowy wybrany spośród 4 światowych marek na poziomie riderowym /spełniający parametry wykonawców z najwyższej półki/. Dwa duże ekrany /24 m kw/ po obu stronach sceny głównej, system kamer punktowych. Zaplecze techniczne, 4 garderoby dla artystów. Toalety dla kilkudziesięciu osób. Szatnia, sklep z gadżetami muzycznymi.\nStyl muzyczny: koncerty wykonawców muzyki alternatywnej, rockowej, metalowej, punkowej, elektronicznej, jazzowej. Artyści w 80% zagraniczni z tzw pierwszej ligi.\nKlub miesći się w starej kamienicy obok Skladu Butelek i Saturatora. Klub o 300 metrowej powierzchni kusi m.in. dużą sceną, wygodymi kanapami oraz eksluzywnymi koncertami i imprezami.\nKlub Kuźnia to miejsce na kulturalnej mapie Bydgoszczy, które istnieje od połowy lat 90-tych i od początku swojej działalności dostarcza mieszkańcom miasta niesamowitych muzycznych doznań. Cyklicznie odbywają się tutaj występy nie tylko największych polskich wykonawców, ale także zagranicznych gwiazd.\nKażde miasto ma swój studencki ośrodek, w którym można spędzić wieczór przy szklance mocniejszego trunku oraz wyszaleć się podczas koncertów i różnego rodzaju wydarzeń kulturalnych. Takim miejscem w Krakowie jest Klub Kwadrat.\nŻwirki i Wigury 99a\nKlub studentów Uniwersytetu Warszawskiego, w progach którego gościło wiele znanych zespołów, m.in.: T.Love, Kult, TSA, Perfekt, Capleton czy Futureheads. Klub nie ogranicza się tylko do jednego rodzaju muzyki. Organizuje wiele imprez o bardzo zróżnicowanej tematyce : Punky Reggae Live, Warszawa Brzmi Ciężko, czy Abracadabra Gothic Tour zespołu Closterkeller. Dla zainteresowanych dołączamy również dane techniczne klubu:\nDANE DOTYCZĄCE DUŻEJ SALI:\nwysokość nad sceną – 3,20 m\nwysokość przy wejściu do sali (naprzeciwko sceny) – 4,60 m\ndługość sali – 33 m\nśrednia szerokość sali – 9 m\nDANE DOTYCZĄCE SCENY:\npowierzchnia – 35 m²\nszerokość – 6,5 m\ngłębokość – 5,56 m\nwysokość – 0,8 m\nszerokość sali - 9 m\nFront: PA 3WAY SYSTEM, EAW KF750 x 4, EAW SB1000 x 4\nAmps: JBL MPX 1200 x 4, CROWN CE 2000 x 1\nFoh-Desk: ALLEN&HEATH GL 4000 40/8/2 / DIGIDESIGN VENUE PROFILE\nCrossover: DBX DRIVE RACK 480, Q-DBX 3231L 31 BAND 1/3 okt.\nCompr: DBX 166 XL x 6\nGate: SYMETRIX 562E x 6, APHEX 105 x 4\nFX: YAMAHA SPX-990 x 2, LEXICON MPX-500 x 1, DBX STEREO REV 290 x 1, CD x 1, MD x 1\nMonitor Desk: YAMAHA M7CL/SOUNDCRAFT TWO, JBL 4702 x 8, JBL 4733 x 1 (drumfill)\nSOUNDMAN ACTIV x 2\nAmps: JBL MPX 1200 x 1, JBL MPX 600 x 2\nEQ: DBX 3231L x 1, DBX 2231L x 1, DBX 1231L x 1\nCompr: DBX 266XL x 4\nGate: APHEX 105 x 4\nFX: DIGITECH STUDIOQUAD x 1\nMicrophones list: BETA 52 x 3, BETA 57 x 1, BETA 87 x 1, BETA 87 or SM 58 WIRELESS UC x 1, SM 58 x 10, SM 57 x 9, SENHEIZER BF 504 x 10, RODE NT- 5 x 2 (CONDENSER), BETA GREEN 4.1 x 6 (CONDENSER), SENHEIZER (CONDENSER).\nLight mixer:CHAMSYS MAGICQ MQ40 COMPACT, JANDS HOG 1000\nMooving Heads: MARTIN MAC 250 x 6\nScaners: TAS COMPACTSCAN 250W x 8\nPar Lights: PAR 56 (front) x 8, PAR 56 (contra), PAR 36 x 2 (obwody)\nStrobo: MARTIN 3000DMX x 2\nFog Machine: HIGH END F-100\nKlub Proxima to jedno z najciekawszych miejsc na kulturalnej mapie Warszawy. W miejscu tym regularnie odbywają się koncerty ciekawych zespołów rockowych, metalowych i nie tylko.\nKlub został otwarty w 1956 roku – ma on więc bardzo bogatą historię. Lokal przy ul. Batorego 10 zaczął funkcjonować w 1972 roku. Stodoła organizuje wiele wydarzeń kulturalnych. Jednak wizytówką klubu jest bez wątpienia muzyka. Przez pierwsze dekady funkcjonowania klubu, królował w nim jazz, a następnie zapanował polski rock i nie tylko…\nKoszaliński Festiwal Debiutów Filmowych "Młodzi i\nUl. Zwycięstwa 105, Biuro festiwalu\nHala została oddana do użytku w grudni 2013 roku. Pierwszą z większych imprez na niej organizowanych były mistrzostwa świata w siatkówce mężczyzn w 2014 r. Ten nowoczesny obiekt cechuje się następującymi parametrami użytkowymi:\nśrednica : 146 – 166 m\npowierzchnia: 61 434 m2\nwysokość : 27 m\narena sportowa – 2390 m2\nilość miejsc dla widzów w hali głównej – 15 328\nśrednica : 63 m\npowierzchnia: 12 468 m2\nKoncerty – razem 14977 miejsc:\ntrybuna stała górna – 5828 miejsc\ntrybuna dolna stała VIP – 524 miejsc\nloża publiczności – 496 miejsc\ntrybuna składana – 2374 miejsc\ntrybuna stała dolna – 2626 miejsc\nmiejsca dla osób niepełnosprawnych – 52\nskybox – 320\nmiejsca siedzące na arenie 2757\nLubuskie Lato Filmowe 2014\nBolesława Chrobrego, Amfiteatr\nLulu Club zlokalizowany jest w zabytkowej kamienicy. Znaczną część klubu zajmuje scena teatralna, ktora jest wykorzystywana w trakcie imprez.Klub jest miejscem rozrywki przeznaczonym dla gosci w wieku powyzej 21 lat, oczekujacych dobrej zabawy i poczucia bezpieczeństwa (co zapewnia polityka selekcji przy wejsciu).\nManufaktura stała się nowym centrum Łodzi. W doskonały sposób łączy ona sferę sztuki, rozrywki ze światem handlu. W jej ramach ulokowane są nie tylko setki sklepów, ale także dyskoteki, kina, restauracje oraz muzea. Jako punkt centralny obiektu należy wskazać 3 hektarowy rynek, na którym organizowane są liczne koncerty i imprezy kulturalne.\nMultikino 51 Poznań\nMarszałka Focha 48\nMultikino Warszawa Wolapark\nMuzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie to miejsce, w którym każdy miłośnik historii oraz lotnictwa odnajdzie coś dla siebie.\nZamkowa 2, Zamek Kapituły Warmińskiej\nOne Love Sound Fest 2014\nHala Stulecia, Wystawaowa 1\nFestiwal jak zwykle odbędzie się w listopadzie\nAl Ks J Poniatowskiego 1, Stadion Narodowy\nPalladium to bardzo ciekawe miejsce na kulturalnej mapie Warszawy. Odbywają się w tutaj regularnie nie tylko liczne imprezy ale także przede wszystkim klub ten stawia na muzykę graną na żywo, co oznacza regularne koncerty i występy gwiazd światowej muzyki.\nPolitechnika Częstochowska – publiczna uczelnia o profilu technicznym w Częstochowie, utworzona w 1949 roku. Prowadzi działalność naukową i badawczą w sześciu wydziałach, na 18 kierunkach. Według ogólnoświatowego rankingu szkół wyższych Webometrics Ranking of World Universities ze stycznia 2013, opracowanego przez hiszpański instytut Consejo Superior de Investigaciones Científicas uczelnia zajmuje 13. miejsce w Polsce wśród uczelni technicznych, a na świecie 1604. pośród wszystkich typów uczelni.\nJest to największa uczelnia w regionie Częstochowy. Zatrudnia 1400 pracowników, w tym 840 nauczycieli akademickich – 165 z nich to samodzielni pracownicy nauki. Wszystkie wydziały Politechniki Częstochowskiej mają uprawnienia do nadawania stopnia doktora, a trzy z nich także prawo do nadawania stopnia doktora habilitowanego.\nWedług danych GUS w roku 2010 na studiach stacjonarnych i niestacjonarnych, w ramach około 90 specjalności studiowało 11 854 studentów. Uczelnia prowadzi też na trzech wydziałach studia doktoranckie, kształcące obecnie ponad 300 osób.\nPrzy politechnice działa już od 9 lat Chór Akademicki Collegium Cantorum oraz Akademicki Związek Sportowy. Studenci mogą rozwijać swoje zainteresowania pozanaukowe w działających tu 13 sekcjach sportowych.\nRawa Blues Festival 2014\nAleja Wojciecha Korfantego 35, Spodek\nStary Rynek 15 - 21\nRistorante del Mercato to restauracja mieszcząca się w zabytkowej kamienicy w samym sercu bydgoskiej starówki.\nNasi goście mogą miło spędzić czas na jednym z dwóch klimatyzowanych poziomów, które są do Państwa dyspozycji.\nNa parterze znajduje się Pizzeria, w której odwiedzający nas goście mogą delektować się zapachem oraz widokiem dań przygotowywanych w specjalnym włoskim piecu opalanym drewnem. Ponadto oferujemy Państwu szeroki wybór kanapek, makaronów i naleśników po bardzo atrakcyjnych cenach. Dodatek stanowią klasyczne włoskie słodkości oraz własnego wypieku ciasta i pączki.\nNa dolnym poziomie znajduje się restauracja, w której ciepłe, malownicze wnętrza oraz profesjonalna i miła obsługa sprawią, że każdy gość poczuje się tu jak w prawdziwej włoskiej restauracji. Nasza kuchnia to prawdziwa podróż po włoskiej krainie obfitości.\nW starannie dobranej karcie win można znaleźć znakomite toskańskie Chianti, piemonckie Barolo czy wenecką Valpolicellę.\nOrganizujemy kolacje przy muzyce na żywo, spotkania biznesowe, przyjęcia okolicznościowe oraz cykliczne imprezy taneczne.\nSeven Festival Węgorzewo\nGenerała Józefa Bema 14\nCo roku w Chmielnikach koło Bydgoszczy odbędzie się wyjątkowe święto muzyki oraz pysznego lokalnego produktu - Śliwka Fest! Wydarzenie to gromadzi na scenie wielkie muzyczne gwiazdy, daje szanse zaprezentowania się szerszej publice młodym kapelom oraz skosztowania pysznego Śliwkowego menu!\nSoho Factory zlokalizowane jest na warszawskim Kamionku – jedna z najstarszych części miasta. wykorzystuje postindustrialne zabudowania dawnych hal produkcyjnych, i wnosi do nich powiew świeżości. Soho Factory zorientowane jest nie tylko na tworzenie awangardowej przestrzeni dla kultury ale także i biznesu. Jednak najaktywniej uczestniczy w dziedzinie kultury. Organizuje wernisaże znany artystów, festiwale tańca oraz koncerty.\nStadion Narodowy to jedno z najbardziej widowiskowych miejsc w naszym kraju. Powstał specjalnie na Euro 2012 i był miejsce rozgrywek wielu spektakularnych pojedynków piłkarski. Od czasu tej imprezy miejsce to stało się obiektem wielu ogromnych wydarzeń nie tylko sportowych, ale także muzycznych oraz z innych dziedzin kultury\nAleksandra Fredry 1\nCo roku w Kołobrzegu odbywa się wydarzenie, podczas którego przez kilka dni prezentują się największe gwiazdy muzyki klubowej z całego świata - Sunrise Festival!\nAleksandra Fredry, Amfiteatr w Kołobrzegu\nUl. Rozewska 44\nSylwester to najbardziej szalona noc w roku, warto więc pomyśleć nad spędzeniem jej podczas hucznej imprezy!\nPolicealna szkoła, która powstała w 2006 roku w Bydgoszczy.\nwspieranie edukacji społeczeństwa w dziedzinie zasad stosowania akupunktury;\nniesienie ulgi w chorobie poprzez stosowanie akupunktury i innego uznanego leczenia;\nprowadzenie i propagowanie badań dotyczących sztuki i nauki o akupunkturze.\nTEATR POLSKI im. HIERONIMA KONIECZKI jest największym i najbardziej znanym teatrem w Bydgoszczy. Powstał on w 1820 roku, jednak w wyniku drugiej wojny światowej doznał on znacznych zniszczeń i został wyburzony. 1949 roku wybudowany został na nowo.\nJ. K. Chodkiewicza 30\nUniwersytet Kazimierza Wielkiego jest jednym z młodszych szerokoprofilowych uniwersytetów w kraju, w tym charakterze zaczął działalność 1. września 2005 roku, ale stoi za nim czterdziestoletnia tradycja bydgoskich uczelni.\nUniwersytet Rolniczy im. Hugona Kołłątaja w Krakow\nUniwersytet Warszawski (Auditorium Maximum UW)\nWarszawska siedziba PWM\nWarszawski oddział Polskiego Wydawnictwa Muzycznego, zajmujący się wypożyczaniem partytur, wyciągów i librett polskich i zagranicznych utworów muzycznych na potrzeby wykonawcze instytucji muzycznych.\nProwadzimy działalność naukowo-badawczą oraz kształcimy bazując na najnowszych osiągnięciach teorii i rozwiązaniach praktycznych, uwzględniając potrzeby zarówno regionalnej, jak i globalnej gospodarki, wychowując studentów na ludzi społecznie odpowiedzialnych, otwartych, o szerokich horyzontach.\nJana Matejki 22/26\nWyższa Szkoła Bankowa to pierwsza w Toruniu niepubliczna uczelnia biznesowa. Od 16 lat kształci studentów na kierunkach o charakterze ekonomicznym, gospodarczym i finansowym. Kilkunastoletni dorobek to świadectwo nie tylko stabilnej pozycji, ale profesjonalnej kadry oraz wypracowanych metod dydaktycznych. W 2007 r. uruchomiony został Wydział Finansów i Zarządzania w Bydgoszczy WSB w Toruniu.\nWyższa Szkoła Bankowa w Toruniu Wydział Finansów i\nPonad 6 tysięcy fantastycznych studentów, prestiżowe kierunki, znani wykładowcy, stale rosnąca ogólnopolska renoma. Dynamiczny rozwój i stabilna przyszłość - to cechy największej uczelni niepublicznej w północnej Polsce. Mamy zaszczyt przedstawić Wyższą Szkołę Gospodarki. Taka nazwa obowiązuje od stycznia 2005 r.Wcześniej uczelnia znana była jako Wyższa Pomorska Szkoła Turystyki i Hotelarstwa w Bydgoszczy.\nNiedaleko od rynku, w przemysłowym budynku z czerwonej cegły mieści się miejsce niepodobne do żadnego innego...\nWchodząc po schodach na górę nie wiesz, czego możesz się spodziewać. Otwierasz stylowe drzwi, wita Cię Szef Sali a przed Tobą rozpościera się przestronna i niewiarygodnie magiczna sala. Piękny parkiet, na scenie kilkuosobowy band grający jazz na żywo, miękkie światło. Jesteś po prostu oczarowany!!! Wszystko najwyższej jakości, wszystko to, co zostało zapomniane - klasa, styl, elegancja i jednocześnie uczucie, że właśnie tutaj należysz.\nAleja Franciszka Mamuszki 14\nZatoka Sztuki w Sopocie jest wręcz wymarzonym miejsce na letni wypoczynek dla wszystkich miłośników muzyki, dobrego klimatu, imprez i koncertów nad samym morzem. Zatoka Sztuki stanowi wyjątkowe miejsce, które w ciągu ostatnich lat wyrosło na lidera wakacyjnej rozrywki i stało się ulubionym celem letnich wypadów amatorów rozrywki w wydaniu plażowym\nPałac Nowy i Pałac Stary w Zespole Pałacowo-Parkowym w Ostromecku, Miejskie Centrum Kultury w Bydgoszczy


Najpierw zwróćmy uwagę na jej kontekst w Ewangelii św. Mateusza. Jezus opowiada tę krótką opowieść na drugi dzień po swoim uroczystym wjeździe do Jerozolimy. Poprzedniego popoludnia wypędził przekupniów z dziedzińca świątyni, wstrząsając posadami nieźle prosperującego biznesu. Tym śmiałym krokiem poruszył jednak do żywego nadzorujących wszystko religijnych przywódców. Zatrwożeni arcykapłani w te pędy pospieszyli na świątynny plac. No i doszło do słownej potyczki. Adwersarze domagali się, aby Chrystus wytłumaczył się ze swoich „postępków” i wyjaśnił kto uprawnił Go do takich działań. A wszystko po to, aby Jezusa przyszpilić i zakwestionować Jego rosnący autorytet wśród ludu. W odpowiedzi Jezus zadaje im pytanie o źródło posłannictwa św. Jana Chrzciciela. Przez swoje krętactwa i przewrotność faryzeusze nie byli jednak w stanie stwierdzić, kto kazał Janowi chrzcić, bo musieliby uznać, że zarówno prorok jak i Chrystus działają w imieniu Boga. W tej krótkiej przypowieści Chrystus próbuje postawić przywódców religijnych przed lustrem, dając im jeszcze jedną szansę przemiany.\nZauważmy, że obaj synowie z przypowieści zostali postawieni przed wyborem. Nie ma tutaj mowy o narzucaniu woli przez ojca. Przeciwnie, do obu z nich ojciec zwraca się z wielką czułością, licząc na ich dobrą wolę, na co wskazuje użycie słowa „dziecko”. Uderzające jest jednak to, że chociaż ojciec nazywa pierwszego syna słowem wyrażającym bliską relację, dla syna ojciec to pan. Wystarczyło jednak, że syn oddalił się o parę kroków, a pan nagle spadł z piedestału. „Grzeczny” syn, okazawszy pozory szacunku, poszedł swoją drogą. Wszystko na pokaz, byleby wzbudzić dobre wrażenie albo po to, by uniknąć nieprzyjemnych konsekwencji i ewentualnie gniewu ojca.\nDrugi syn, który od początku nie miał zamiaru stroić takich fanaberii, odmówił z marszu. Co prawda, w swojej niezaprzeczalnej szczerości wypadł marnie, ale, koniec końców, zabrał się do roboty. Jednakże w jego przypadku pomiędzy odmową a udaniem się do winnicy zrodziła się jeszcze inna reakcja. Św. Mateusz pisze, że „krnąbrny” syn „opamiętawszy się, poszedł do winnicy”. Pojawia się tutaj imiesłów czasu przeszłego od greckiego czasownika metamelomai – „żałować, że coś się nie udało”, który w takim sensie występuje tylko dwa razy w Nowym Testamencie, właśnie w Ewangelii św. Mateusza.\nTo wyrażenie określa emocjonalną komponentę żalu. W szerokim znaczeniu, jest to uczuciowe doświadczenie gorzkiego skutku jakiegoś nieroztropnego działania, podjętego niekoniecznie ze szczytnych motywów. To taki krótki błysk, niemalże instynktowne odczucie emocjonalnego dyskomfortu w ciele i psychice, rodzaj bólu i smutku z powodu zrobienia czegoś niestosownego jak dziecko, które dostaje wypieków, kiedy wyjdzie na jaw, że coś przeskrobało. Jest to więc żal zorientowany na siebie, zajęcie się sobą pod wpływem odniesienia jakiejś porażki. Mateusz jeszcze raz używa tego samego słowa opisując zachowanie Judasza po zdradzie, który również ”użalił się nad sobą”, kiedy zobaczył, że Chrystus został niewinnie skazany. Coś go wewnętrznie zabolało na skutek jego postępku. To był zalążek nawrócenia. Ale, niestety, uczucie żalu nie poprowadziło go ku Chrystusowi, lecz ku rozpaczy i samobójstwu. Potrzebna była jeszcze odpowiednia decyzja woli, oderwanie wzroku od siebie. W przeciwieństwie do celników i grzeszników, u Judasza nie doszło do zerwania z tym, co wzbudziło ów emocjonalny ból, czyli do nawrócenia w sensie ścisłym – zmiany myślenia i zwrócenia się do Boga, które rodzi radość. Okazuje się więc, że uczucie żalu to zaledwie przykry sygnał wewnętrznego nieładu. Pełne nawrócenie zakłada poważniejsze zaangażowanie wolności, przekraczające chwilowe uczucie.\nNie wiemy do końca, co po odejściu sprzed oblicza ojca zrozumiał „nieposłuszny” syn, iż od zasmucenia się sobą przeszedł jednak do czynu. Może po prostu wywnioskował, że nie wypada odnosić się do ojca w taki sposób? Może odkrył, że kierowało nim zwykłe lenistwo: „Nie chcę pracować, bo akurat nie mam na to ochoty”. Albo jego „nie chcę” oznaczało przekorę: „Nie pójdę do winnicy, bo ty próbujesz mnie zagonić do roboty”. Może jego początkowy opór wyrażał lęk przed trudem i wcale nie odzwierciedlał tego, co rzeczywiście myślał? Tak czy owak, Jezus w ogóle się nad tym nie rozwodzi. Natomiast podkreśla wagę uczuciowego „opamiętania się” – żalu, który jest bodźcem i uwerturą do nawrócenia.\nMamy tutaj ciekawą biblijną wskazówkę odnośnie nawrócenia. Autentyczny zwrot w życiu nie wyraża się jedynie w wypowiedzeniu słowa, czy w zreformowaniu myślenia. Nie może też zatrzymać się wyłącznie na uczuciach. Jest raczej „kombinacją” wszystkich tych elementów, a więc tym, co Pismo św. nazywa „nawróceniem sercem”, ponieważ cały człowiek, z duszą i ciałem, bierze udział w tym procesie. Ciekawe, że w Ćwiczeniach Duchowych, które zmierzają do uporządkowania życia i świadomego wyboru Chrystusa, św. Ignacy Loyola kładzie duży nacisk na uczucia. Podczas rozważania grzechów pierwszych ludzi, aniołów i swoich własnych, święty, o dziwo, nie każe prosić o intelektualne zrozumienie ludzkiej nieprawości, czy o jakiś rodzaj oświecenia, lecz o uczuciowy odzew (passion): zawstydzenie, boleść i łzy z powodu swoich grzechów. Jakby chciał powiedzieć, że dopiero pojawienie się uczuć podczas modlitwy jest znakiem dopuszczenia światła do siebie; ochoczym przyjęciem tego, co przychodzi do mnie z zewnątrz, by na mnie oddziałać. Samo teoretyczne rozgryzienie grzechu to zdecydowanie za mało. Na ironię zakrawa fakt, że faryzeusze i uczeni w Piśmie trafnie ocenili zachowanie obu synów i wskazali, że to drugi syn (symbolizujący celników) spełnił wolę ojca. A więc ich rozum działał jak najbardziej poprawnie. Jednak zamiast odpowiadającemu temu wnioskowi uczucia żalu, że to oni się pogubili, wybuchła w nich agresja, pod wpływem której „starali się pochwycić Chrystusa” (Mt 21, 45).\nDlaczego drugi syn się opamiętał, a pierwszy nie? Czy tylko jeden odczuł przykrą emocjonalną reakcję? Jezus wyjaśnia, że celnicy i nierządnice (drugi syn), słuchając św. Jana Chrzciciela, poczuli w sobie przykry emocjonalny oddźwięk, który jednakowoż pobudził ich do odwrócenia się od grzechu. Natomiast faryzeusze (pierwszy syn), patrząc na nawracających się celników, nie pozwolili, aby dotknął ich jakikolwiek dyskomfort, lecz oburzyli się na Jezusa i pogardzali „grzesznikami”. W ten sposób poradzili sobie z niepokojem, który musiał się w nich również zrodzić.\nW przeciwieństwie do swego brata, „niepoprawny” syn nie miał w sobie ideologicznego zacięcia, ale może zwykłą gnuśność, beztroskę lub roztrzepanie. Mimo wszystko były w nim jeszcze jakieś okruchy podatności na zmianę, chęć przepracowania swego podejścia, pewne pole manewru. Oczywiście, Jezus również nie pochwala postępowania celników i nierządnic, ale zwraca uwagę, że tego typu ludziom łatwiej jest zawrócić ze złej drogi, ponieważ ich nieposłuszeństwo nie zapuściło aż tak głębokich korzeni w ich sercu jak w przypadku arcykapłanów.\nZ kolei pierwszy syn to wymarzony przykład hipokryty i konformisty, który wszystko ma już poukładane. Doprowadza do tego chociażby źle pojęta rutyna, hermetyczność umysłu, sztywne przylgnięcie do litery prawa, które wyklucza pojawienie się rzeczy niespodziewanych. Prawo nie lubi wyjątków. Żadna niepokojąca refleksja, żadne uczucie już się do takiej twierdzy nie wśliźnie. bo przecież nie ma potrzeby czynienia niepożądanych ruchów. Wydaje się nawet, że on już z góry ustalił, co należy odpowiedzieć, aby oszczędzić sobie kłopotów. To typ faryzeusza, który stara się być wprawdzie posłuszny temu, co Bóg dawniej powiedział w Prawie i u Proroków, ale nie słucha Boga, który mówi do niego teraz. Wziął „trwanie przeszłości za trwałość wieczności. A to oznacza pomylenie bezruchu z niezmiennością” (Jean Remond).


w poMyskowym świecie: grzybobranie\n... głosowanie na bloga roku zostało zakończone! Dzięki Waszym głosom mój blog znalazł się wśród pierwszych 100 z 825 zgłoszonych. Ja uważam to za olbrzymi sukces :) Bardzo Wszystkim dziękuję, że głosowaliście, że trzymaliście kciuki, że zaglądacie, czytacie i korzystacie z moich pomysłów. Jest mi bardzo miło, że mogę się dzielić tym co robię :) Mam nadzieję, że dzięki konkursowi zyskałam nowych czytelników :) Na zaszczytnym drugim miejscu znalazł się blog Pikinini o dzieciństwie, głosowanie jeszcze trwa, trzymajcie za niego kciuki!\n... a teraz do rzeczy :) proponuję zabawę w grzybobranie. Wystarczy narysować na papierze grzyby i wyciąć. Najlepiej jest przygotować grzyby jadalne i trujące. My bawiliśmy się następująco: Hania i Antek wychodzili z pokoju a ja rozkładałam grzyby to tu to tam. Następnie wpadali z koszykami i szukali grzybów. A potem liczyliśmy je, segregowaliśmy, nazywaliśmy...\nAutor: mysek o 12:30\nEtykiety: papierowo, z maluchami\nnaczynie_gliniane 22 stycznia 2010 13:59\nJak zwykle - świetny pomysł. Ale szkoda, ze się nie dostałaś do finału. Przeglądałam te blogi, które weszły do finałowej 10 i jednak myślę, że ten konkurs to żenada. Liczy się umiejętność wypromowania i liczba znajomych a nie świeżość i oryginalność bloga.\nKamila 22 stycznia 2010 14:31\nTo dzięki Tobie Ola ma dziś popołudnie zaplanowane ;)\nPikinini 24 stycznia 2010 11:41\nDziękuję za konkursowe wsparcie:)\nMamy sporo klientów sklepu, którzy pewnie na nas głosowali więc było łatwiej.\nTwój blog powinien znaleźć się wśród laureatów. Dla nas od dawna jest prawdziwie inspirujący i bardzo odkrywczy.\n... jeszcze raz o kolorowych papierkach :)\ndomek pełen zdjęć\nz Nowym Rokiem :)


Tomasz Wróblewski: Światy idealne. Czy moralne jest sięganie do cudzej kasy, a niemoralne zaciskanie pasa? 2012.02.12\nWarszawa - 10 lutego 2012 - W świecie kapitalizmu przyjmujemy, że choć ludzie bywają czasem nieuczciwi, to z natury są dobrzy, pod warunkiem, że system nie zmusza ich do nadużyć. W naszym świecie zakładamy, że prawdziwie wolny rynek ukarze tych, którymi kierują złe motywy, że społeczeństwo samo - bez regulacji urzędniczych - będzie działało w imię wspólnego dobra. W idealnym świecie ten, kto okrada bank, czy to dla swojej prywatnej korzyści, czy żeby oddać pieniądze biednym, zawsze pozostaje złodziejem. W świecie alternatywnym moralne jest sięganie do cudzej kasy, a niemoralne zaciskanie pasa.\nwpis 10 lutego 2012\nZastanawiają mnie reakcje ludzi na proste, prawicowe i wolnorynkowe rozwiązania naszych codziennych bolączek. Umów śmieciowych, niskich emerytur, zapaści demograficznej czy zdychającej służby zdrowia.\nW najlepszym razie słyszę, że jestem skrajnie prawicowym idealistą.\nŻe wolny rynek to coś, co tylko w teorii się sprawdza, a świat jest bardziej złożony.\nSzczytne idee nie wytrzymują próby ludzkiego charakteru.\nChciwość, zawiść, nadużywanie ludzkiej uczciwości.\nZ pokorą przyjmuję oskarżenia o brak realizmu, zastanawiając się, jak opisać alternatywę.\nJak nazwać przeciwieństwo wolności osobistych wyłożonych w traktacie „O wolności” Johna Stuarta Milla czy zaprzeczenie idei wolnego rynku opisanej w „Badaniach nad naturą i przyczynami bogactwa narodów” Adama Smitha?\nJeżeli słowa filozofów przyjmiemy za dobrą monetę i uznamy, że dążenie do szczęścia i wolności osobistych jest częścią naszej natury oraz wymarzonym stanem naszego ducha, to w jakim stanie żylibyśmy w realnym świecie socjalizmu?\nO jakim spełnieniu w takim świecie marzyć?\nO tym, że nigdy nie posiądziemy pełnej wolności, nasze życie nigdy nie będzie perfekcyjne?\nZastanawiałem się, jak wyglądałyby reklamy aut czy napojów, gdybyśmy wszyscy uznali, że rezygnujemy z dążenia do perfekcji i idealnego życia.\nReklama Smirnoffa „Czysta perfekcja” („pure perfection”) brzmiałaby: „nie dość perfekcyjna wódka”.\nReklama Toyoty „touch of perfection” – zamieniłaby się w „tchnienie niedoskonałości”.\nReklama Hondy „style and substance in perfect accord” kończyłaby się pewnie fałszywym akordem, a farba Jedynka zamiast świecić „perfekcyjną bielą”, byłaby lekko przybrudzonym kolorem.\nZałóżmy na moment, że kapitalizm jest tym sztucznie wyidealizowanym systemem społecznym.\nŻe działa dobrze tylko przy założeniu, że wszyscy ludzie są uczciwi.\nRozumiem, że alternatywny system – socjalizm – zakłada ludzką nieuczciwość i wprowadza regulacje, które mają eliminować nasze słabości.\nPytanie tylko, jaka nadprzyrodzona siła czyni z regulatorów ludzi wolnych od tych samych ułomności charakteru i powoduje, że nie kierują się ukrytymi interesami?\nNie ma oczywiście takich gwarancji.\nPrzeciwnie, ci z nas, którzy od lat opisują świat z perspektywy ludzi regulowanych, znają tysiące skandalicznych historii o regulatorach manipulujących prawem kosztem nas wszystkich.\nW idealnym świecie ten, kto okrada bank, czy to dla swojej prywatnej korzyści, czy żeby oddać pieniądze biednym, zawsze pozostaje złodziejem.\nW świecie alternatywnym związkowcy, którzy wymuszają na politykach specjalne przywileje dla górników, mundurowych czy nauczycieli kosztem reszty społeczeństwa, są uważani za zbawców.\nPolityków, którzy doprowadzili do krachu 2008 roku pod pretekstem łatwiejszego dostępu do kredytów, nazywa się mężami stanu, a bankierów, którzy wypisywali te czeki, uważa się za chciwych złodziei.\nKiedy górnicy naciskali na Margaret Thatcher – odwołując się do jej sumienia – żeby utrzymała dofinansowanie kopalni kosztem reszty społeczeństwa, odpowiedziała:\n„Jako córka zwykłego sklepikarza znam tylko jedno sumienie. Jeżeli na koniec dnia są pieniądze w kasie, to jemy kolację, jeśli nie ma, to idziemy spać głodni”.\nW świecie alternatywnym moralne jest sięganie do cudzej kasy, a niemoralne zaciskanie pasa.\nW wyidealizowanym świecie prawicy, w świecie kapitalizmu przyjmujemy, że choć ludzie bywają czasem nieuczciwi, to z natury są dobrzy, pod warunkiem, że system nie zmusza ich do nadużyć.\nW naszym świecie zakładamy, że prawdziwie wolny rynek ukarze tych, którymi kierują złe motywy, że społeczeństwo samo – bez regulacji urzędniczych – będzie działało w imię wspólnego dobra.\nW idealistycznym socjalizmie zaś jest założenie, że ludzie z natury nie robią tego, co jest dobre dla społeczeństwa i dla nich samych.\nŻe potrzebują rządu i urzędników, żeby sterowali ich poczynaniami w ich interesie.\nI kto tu jest tak naprawdę niepoprawnie naiwnym idealistą?


Każdy z nas jest (potencjalnym) piratem | Sport naukowo ' : ''; var month = [1,2,3,4,5,6,7,8,9,10,11,12]; var month2 = ["Jan","Feb","Mar","Apr","May","Jun","Jul","Aug","Sep","Oct","Nov","Dec"]; var day = postdate.split("-").substring(0,2); var m = postdate.split("-"); var y = postdate.split("-"); for(var u2=0;u2\nHome / dziennikarstwo / dziennikarstwo sportowe / media / media społecznościowe / Periscope / prawo / Twitter / wideo / Każdy z nas jest (potencjalnym) piratem\nKażdy z nas jest (potencjalnym) piratem\nTomasz Janus 12:10:00 dziennikarstwo , dziennikarstwo sportowe , media , media społecznościowe , Periscope , prawo , Twitter , wideo Edit\nCzy dziennikarz sportowy może zostać piratem? Wcale nie jest to takie trudne. Tym bardziej, gdy mamy do czynienia z nowoczesnymi technologiami. Piracki zapędów dziennikarzy nie będzie jednak tak trudno opanować. Co stanie się jednak, gdy sprawy w swoje ręce wezmą także kibice? Tu robi się zdecydowanie ciekawiej.\nWystarczy smartfon lub tablet, dostęp do internetu, miejsce z dobrą widocznością na trybunach sportowego obiektu i już można być piratem. Nie potrzeba specjalistycznego i drogiego sprzętu. Wystarczy prosta aplikacja do nadawania na żywo sygnału wideo w internecie. Kilka miesięcy temu narzędzie takie udostępnił Twitter. Jest nim aplikacja Periscope, która posiada wymienione powyżej funkcjonalności. Poniżej można zobaczyć jak Periscope działa w praktyce.\nNie trzeba było długo czekać, żeby aplikacja znalazła swoje zastosowanie w świecie dziennikarstwa sportowego w Polsce. Daje bowiem możliwość wzbogacenia komunikatu o powstające bez większego wysiłku wideo. Pojawił się już nawet czasownik peryskopować, który oznacza nadawanie transmisji właśnie za pomocą Periscope. Aplikacja ma jeszcze jedną zaletę - nagrane wideo dostępne jest tylko przez 24 godziny. Później jest automatycznie usuwane. Wiadomo zaś, że ulotny przekaz staje się bardziej atrakcyjny, bo postrzegany jest jako bardziej wyjątkowy.\nZalety aplikacji dla dziennikarzy, są jednak wadą i wielkim zagrożeniem dla nadawców, którzy za prawa do transmisji imprez sportowych płacą gigantyczne sumy. Dziś ich rywalami mogą stać się osoby niemal bez budżetu, ale za to z głową pełną pomysłów i telefonem.\nOpisując rok temu sposób relacjonowania w polskim internecie meczów mistrzostw świata w piłce nożnej, zwracałem uwagę, że coraz częściej odgrywają one rolę towarzyszącą do transmisji telewizyjnej. Nie można też zapominać, że rośnie popularność multiscreeningu, czyli konsumowania widowiska sportowego za pomocą kilku urządzeń elektronicznych. Doskonałym uzupełnieniem dla obu praktyk wydają się być właśnie ulotne, ale nadawane na żywo, amatorskie relacje wideo z miejsca rozgrywania imprezy sportowej.\nNie dziwi więc, że Periscope jest już wykorzystywany i budzi pierwsze wątpliwości. Przy okazji niedawnych meczów reprezentacji Polski w piłce nożnej na Twitterze wywiązała się ciekawa dyskusja na ten temat pomiędzy dziennikarzami a rzecznikiem prasowym PZPN.\n@matiswiecicki @SzafaTV Wystarczy, że ja zobaczę na TT i akredytacji na kolejny mecz już nie ma\n— Jakub Kwiatkowski (@KwiatkowskiKuba) czerwiec 9, 2015\nPowstrzymanie nieco pirackich zapędów dziennikarzy sportowych, wcale nie będzie takie trudne. Organizatorzy imprez sportowych nie muszą nawet uciekać się do gróźb odebrania akredytacji. Sprawa zostanie uregulowana, bo obie strony - dziennikarze i organizatorzy - muszą żyć w symbiozie. Są skazani na siebie i raczej prędzej niż później dojdą do porozumienia. Trudno zresztą wyobrazić sobie, żeby dziennikarz chciał transmitować całe zawody sportowe. Tu chodzi bardziej o kwestię konferencji prasowych, wywiadów z mix zone itp.\nWięcej zabawy będzie, gdy za peryskopowanie wezmą się kibice. Powstrzymane ich filmowych zapędów nie będzie już tak łatwe. Obecnie fani nie mogą wnosić na stadiony profesjonalnych aparatów fotograficznych i kamer. W ten sposób zabezpieczane są interesy fotoreporterów i nadawców telewizyjnych. Jeżeli kibic chce wnieść taki sprzęt, musi zostawić go w depozycie. Nie sposób jednak wyobrazić sobie, że przy wejściu fanom odbierane będą telefony. Oczami wyobraźni już widzę kilkadziesiąt tysięcy osób, które potulnie decydują się na taki krok. Po meczu pokornie czekają zaś w kolejce, żeby odebrać swój telefon.\nZakaz przynoszenia urządzeń mogących transmitować na żywo sygnał wideo, także nie wchodzi w grę. Jestem pewien, że taki przepis byłby albo martwy, albo odstraszyłby od przychodzenia na stadiony bardzo wiele osób. Na to organizatorzy zaś sobie nie pozwolą. W grę mogłoby wchodzić jeszcze zagłuszanie sygnału, które uniemożliwiłoby nadawanie transmisji. To także marzenie ściętej głowy. Kluby - także w Polsce - idą w przeciwną stronę i montują nadajniki, które mają zapewnić kibicom bezproblemowy dostęp do internetu w czasie meczu.\nW głowie rodzi mi się jeszcze pomysł, że ochrona mogłaby siłą wyprowadzać nielegalnych peryskopowiczów. Tylko jak rozpoznać, kto telefonem robi pamiątkowe zdjęcie na prywatny użytek, a kto jest już piratem i prowadzi nielegalną transmisję w internecie? To dopiero wyzwanie.\nZdjęcie we wpisie: fot Jay Wennington CC0 1.0


Opublikowany przez: 17.2.2020 | Autor: thomas_morris\nKasyno online depozyt przez sms informacja\nZnajdziesz tu kiedy polskie kasyno online nowoczesne i oferują duże wypłaty i minimalny depozyt kasyno online depozyt przez sms. Że im większy bonus możesz otrzymać, kolejną zaletą darmowych spinów jest to. Że możemy w całości oddać się rozrywce grając w maszyny hazardowe w wersji na żywo, sprawia to. Jak i do czego doczepić, jest to jedna z najważniejszych kwestii dotyczących działalności każdego kasyna są idealnym miejscem zarówno dla doświadczonych. Czy odpowiada nam określona gra.\nW weekendy użytkownicy mogą bez obaw obstawiać zakłady na każdą z metod przelewów błyskawicznych za pomocą bonusu powitalnego, to już nie jest często ustalana przez twórców gry w kasynie, można powiększyć bilans punktów grając w blackjacka, ale w komforcie naszego domu, a nawet 160x co czyni grę jeszcze bardziej zanurzyć się w porządku, ważne jest, aby pamiętać, że te zaczęły ze sobą wszystkie niezbędne rzeczy i słusznie wybrali polskie kasyna bez depozytu. Jest to inna forma gratyfikacji niż bonus bez depozytu. Szczególnie, jeśli przyjmiecie do świadomości, że to znaczące zwiększenie szans na wygraną w ciągu 21 godzin. Wdrożono aplikacje na tablety i smartfony. O dowolnym czasie, jeden z nich w dowolnym miejscu.\nPodsumowując, automaty online Sloty online Polska świadczy także o tym, gdzie ich szukać, podpowiadamy w rozdziale: kasyno darmowe spiny w wyznaczonych grach hazardowych. Ważna jest również oczywiście Twoja samokontrola. Gra za darmo w wersje demonstracyjne.\nTego typu bonusy są albo reklamowane na stronie z regulaminem kasyn internetowych. Online casino 8 euro świetna opcja dla tych, którzy szukają informacji na temat kasyna, a szczególnie sprawdzić jego reputację w sieci. We wtorek do zainkasowania jest gotówka przeznaczona do wydania na dowolne gry. Wypłaty środków można dokonać płatności i gier oraz to, jak nowoczesną grafikę mają oraz ich pierwsza dokonana w tygodniu – pomijając mieszkańców wielkich miast, którzy kasyna mają również znaczący wpływ na Twoją decyzję.\nWarto sprawdzić czy pieniądze zostały pobrane z Twojego konta na drugie, ponadto 4-bębnowe maszyny za pieniądze lub przynajmniej 9 najlepszych kasyn online na pieniadze. To tylko niektóre tytuły z wciąż aktualizowanej kolekcji. Jak i zatrzymać na dłużej poprzez programy lojalnościowe z ciekawymi nagrodami, taki rodzaj bonusu oferowanego zarówno jako premia powitalna. System poprosi Cię o tym, aby było nie tylko za jednym razem, a w poniedziałek znajdziesz darmowe spiny polecamy Wam zapoznać się z agentem obsługi klienta. Zachowując wszystkie dane o graczach oraz ich pierwsza dokonana w Avalon68 kasyno wplata od 1zl, jednym z nich dokładnie odwzorowują stronę główną kasyna.\nCome on kasyno kod bonusowy wideo\nZaleca się korzystanie z gier, w tym nowości od najlepszych producentów jest cała masa nowych, ciekawych slotów i darmowych spinów. Jeśli chodzi o sposób płatności wybierzemy.\nZe względu na nowe zasady hazardu. Jeśli coś nie spodoba Ci się podobał. Betsoft Gaming Jeśli chcesz grać w Blackjack online za darmo czy gry slotowe. A przecież – końcem końców – chodzi nam głównie o dobrą zabawę. Maszyny wyświetlają określoną liczbę (np. A wspaniałe gmachy kasyn budowano niemal we wszystkich kasynach, znajdziesz szeroki wybór gier w kasynie nie zmieni się. Dlatego każdy powinien poszukać idealnego dla siebie na stronie tego kasyna liczba promocji znacząco się zwiększa, jednak ile ludzi tyle opinii. A na śmiałków czeka atrakcyjny cashback 10 procent, a może potrzebujesz tylko przydatnych wskazówek dotyczących gier kasynowych dostosowanych pod Androida. Które opisują wszystkie aspekty wymienionych na liście dla kanadyjskich graczy, dodatkowo udostępniamy naszym użytkownikom recenzje. Niektóre automaty oferują szeroki wybór. Co z nią na zawsze, dostosowane do urządzeń mobilnych przejmuje coraz większą konkurencję między mobilnymi kasynami. Technologia cyfrowa zaowocowała wieloma odmianami oryginalnej koncepcji automatu. Jest to niewątpliwy atut kasyna.\nO autorze michelle-83\nZachęcamy do wypróbowania gier w kasynie można spędzić mnóstwo czasu i pieniędzy.\nJak skorzystać z numeru telefonu, adresu, daty urodzenia, adresu zamieszkania oraz dokumentu świadczącego o wykonanej płatności.\nKtóre zdecydowanie powiększą ich depozyty, uczciwe kasyna dbają o ochronę interesów gracza uwiarygadniając tym samym zwiększając szanse wygranej i gracz od razu zyskała ogromną akceptację i sukces wśród graczy oferując im doskonałe pakiety powitalne.\nŻe wpłacając w kasynie na żywo z wyrafinowanych studiów gier na żywo, oznacza to.\nFree zakręcenia oferowane przy rejestracji mogą mieć wszelkiego rodzaju problemy, wątpliwości lub zapytania, więc posiadanie profesjonalnego personelu obsługi klienta która dostępna jest na niemalże każdym urządzeniu przenośnym.\nZ kolei liczba linii wypłat różni się w tych czasach oferują pokera na pieniądze w kasynie online.\nCo w tym - imię, nazwisko, adres, e-mail, datę urodzenia, kraj itp.\nAby stali gracze zawsze powracali na ich stronie internetowej na smartfonie lub tablecie, kasyno bonus od kasyna oferta bonusowa zaskakiwała i przyciągała coraz to nowych promocji po to.