Życie z rozedmą płuc - Białaczka\nW przypadku rozpoznania rozedmy płuc rokowanie życia pacjenta zależy od skutecznego i terminowego leczenia. Wielu pacjentów zostaje ubezwłasnowolnionych z powodu braku dobrej terapii. Ze względu na wysokie ryzyko powikłań ze strony płuc i serca możliwa jest śmierć.\nZmiany w układzie oddechowym ze złym rokowaniem\nRóżne przyczyny uszkadzają naczynia krwionośne i strukturę tkanki płucnej. Często dochodzi do naruszenia wentylacji, a ściany naczyń włosowatych tracą ton, zapadają się, tworząc masywne pęcherzyki powietrza - pęcherze. U pacjenta występuje niewydolność oddechowa, ponieważ obszar płuc jest znacznie zmniejszony. Prawa komora serca stopniowo się pogrubia, a ciśnienie w płucach wzrasta. Obrzęk rozwija się w kończynach dolnych, powiększa się śledziona i wątroba, płyn gromadzi się w jamie brzusznej.\nW niektórych przypadkach powietrze dostaje się do jamy opłucnej i pojawia się stan zagrażający życiu - odma opłucnowa. Aby uniknąć niekorzystnego wyniku, konieczne jest kontrolowanie wszystkich zmian w obrazie klinicznym choroby i danych laboratoryjnych. To, jak długo pacjent będzie żył bez leczenia rozedmy płuc, zależy od indywidualnych cech organizmu oraz stopnia zaawansowania procesu zapalnego.\nW związku z postępem przewlekłego zakażenia płuc u pacjenta często występują objawy rozedmy płuc. Wirusy układu oddechowego przyczyniają się do powstawania zaburzeń czynnościowych oskrzeli. Czynnik sprawczy powoduje pojawienie się rozległych ognisk infekcji, u pacjenta rozwija się zespół toksyczny.\nPrzewlekłe zapalenie oskrzeli znacznie pogarsza stan pacjenta, objawiające się dusznością, zasinieniem trójkąta nosowo-wargowego. Kaszel przyczynia się do pękania naczyń płucnych, u pacjenta rozwija się niewydolność serca. W późniejszych stadiach formy pęcherzowej śmierć jest możliwa.\nNiektórzy pacjenci żyją długo z przewlekłym zapaleniem oskrzeli i rozedmą, ale choroby współistniejące, takie jak marskość wątroby, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, choroba wieńcowa, pogarszają stan..\nRozedma jest trudna do wyleczenia, ponieważ często rozwijają się nieodwracalne zmiany w płucach. Pogarszają się rokowania dotyczące palenia i nadużywania alkoholu.\nWynik z pęcherzową rozedmą płuc\nOsłabione obszary tkanki płucnej podczas choroby nie są w pełni wentylowane, powstają przestrzenie powietrzne, podzielone na oddzielne komórki. Pilna operacja jest wymagana, jeśli pojawią się następujące objawy wskazujące na pogorszenie stanu pacjenta:\ntworzenie tkanki łącznej w płucach;\nCzęsto możliwy jest niekorzystny wynik pęcherzowej postaci rozedmy płuc. Rokowanie w życiu zależy od terminowego wdrożenia środków resuscytacyjnych.\nKonieczne jest leczenie chirurgiczne, aby usunąć chore płuco lub je przeszczepić. Wiek pacjenta ma ogromne znaczenie dla wydłużenia oczekiwanej długości życia. Lekarz zwraca uwagę na stopień uszkodzenia płuc, nalega na całkowite odrzucenie wyrobów tytoniowych i alkoholu. Bardzo dotknięci są chorzy z wysokim ciśnieniem krwi na tle rozedmy płuc.\nCzęsto pacjent umiera z powodu ostrej zatorowości płucnej lub zapalenia płuc.\nPacjent z rozedmą płuc powinien stale dbać o swoje zdrowie, unikać kontaktu z chorymi na grypę czy infekcję wirusową dróg oddechowych. Na początku choroby podejmuje działania zapobiegające rozwojowi rozedmy. Przede wszystkim pacjent chroni się przed działaniem niekorzystnych czynników środowiskowych, unika biernego palenia, ustanawia dobre odżywianie, odmawia przyjmowania leków niszczących płuca.\nZmiana stylu życia wpływa pozytywnie na ogólny stan pacjenta, zmniejsza prawdopodobieństwo powikłań ze strony serca i naczyń krwionośnych. Leczenie powinno być długotrwałe. W przeciwnym razie choroba jest obarczona pojawieniem się poważnych powikłań..\nPacjent nie powinien chodzić do łaźni ani sauny, ponieważ przy wysokiej temperaturze serce nie wytrzymuje zwiększonego obciążenia. Konieczne jest zrezygnowanie z pracy związanej ze szkodliwymi substancjami, w przeciwnym razie choroba będzie się stale postępować. Regularne ćwiczenia mięśni oddechowych poprawiają stan płuc.\nW związku z rozwojem podwyższonego ciśnienia płucnego dochodzi do stanu patologicznego, któremu towarzyszy wzrost prawej komory serca. Brak skutecznych mechanizmów kompensacyjnych prowadzi do pojawienia się niewydolności serca.\nW początkowej fazie rozwoju choroby pacjent nie skarży się na pogorszenie samopoczucia. Na II i III etapie rozwoju rozedmy w EKG rejestruje się zmiany wskazujące na wzrost wielkości prawej komory serca. Ciśnienie w pniu płucnym wynosi 51-75 mm Hg. św.\nPacjent skarży się na duszność, uczucie braku tlenu, suchy kaszel. Występuje obrzęk nóg, krwioplucie, upośledzenie krążenia krwi, obrzęk błony śluzowej oskrzeli.\nSzybkiemu rozwojowi obrazu klinicznego niewydolności serca towarzyszy zator tętnicy płucnej, napady astmy, zapalenie płuc i gromadzenie się płynu w jamie opłucnej. Po opukaniu płuc wykrywany jest dźwięk w płucach.\nRokowanie ostrego incydentu naczyniowo-mózgowego u pacjenta z rozedmą jest zawsze poważne. W takim przypadku pojawiają się następujące objawy:\nJak manifestują się zaburzenia oddychania?\nW wielu przypadkach rozedma jest komplikowana przez rozwój niewydolności płuc. Osoba skarży się na duszność, brak apetytu, zaburzenia oddychania, odkrztuszanie flegmy. Małe dzieci często mają ciężkie ataki astmy oskrzelowej, rozwija się ostra niewydolność oddechowa.\nWe wczesnym stadium choroby dochodzi do naruszenia fazy wydechowej, ostrych ruchów żeber. Trudność polega na tym, że początkowe objawy rozedmy pokrywają się z objawami zwykłego zapalenia oskrzeli. Jednak pojawienie się nawrotów jest szczególnie charakterystyczne dla rozedmy płuc - rokowanie jest korzystne, jeśli zostaną podjęte na czas działania w celu wyeliminowania patologicznego stanu oskrzeli.\nW przypadku rozwoju przewlekłej postaci choroby pacjent skarży się na kaszel, pojawienie się skąpej wydzieliny śluzowo-ropnej. Wygląd osoby zmienia się, pojawiają się następujące znaki:\nobrzęk żył podobojczykowych;\nW przypadku rozwoju wrodzonej rozedmy płatowej u małych dzieci pojawiają się następujące objawy:\nskurcz mięśni krtani;\nzwężenie światła dużych naczyń.\nPowietrze zostaje uwięzione w tkance płucnej, wzrasta ciśnienie w klatce piersiowej, występuje duszność, kaszel, skurcz oskrzeli.\nWdychanie jest najlepszym lekarstwem na leczenie płuc\nAby poprawić stan zdrowia pacjenta, pacjent stosuje tradycyjne metody leczenia. Inhalacje można wykonywać często, ale konieczne jest konsekwentne wykonywanie wszystkich procedur. Efekt leczniczy można osiągnąć tylko pod warunkiem regularnego przeprowadzania sesji fizjoterapeutycznych.\nPodczas wykonywania inhalacji należy przestrzegać pewnych zasad. Sesja rozpoczyna się 1-1,5 godziny po jedzeniu. Podczas zabiegu nie powinieneś rozmawiać i śmiać się. Naturalne olejki eteryczne z sosny, cedru, drzewa sandałowego, mięty, lawendy mają silne działanie lecznicze.\nJeśli pacjent nie może użyć substancji aromatycznych do inhalacji, używa zwykłej soli i sody. Do zabiegu możesz użyć ziemniaków. Pomoże wzmocnić zdrowie i dostarczy organizmowi witamin inhalację igłami świerkowymi lub jodłowymi.\nW przypadku rozedmy płuc zaleca się wykonanie zabiegu z naparem dzikiego rozmarynu. Należy jednak pamiętać, że roślina jest trująca.\nMożliwe jest długotrwałe życie z rozedmą płuc, jeśli jest leczone regularnie, stosując ziołowe preparaty poprawiające zdrowie.\nSpontaniczna odma opłucnowa w przebiegu rozedmy pęcherzowej\nW wyniku pęknięcia pęcherzyków powietrza dochodzi do poważnego powikłania - odmy opłucnowej. Choroba rozwija się u pacjentów w wieku 25-35 lat po długotrwałym leczeniu szpitalnym. Często patologiczny proces pojawia się na tle zapalenia płuc. W jamie opłucnej gromadzi się powietrze, a pacjent skarży się na duszność, przeszywający ból w klatce piersiowej, suchy kaszel, płytki oddech. W przypadku braku skutecznego leczenia rozwijają się następujące komplikacje:\nJeśli w jamie opłucnej jest dużo powietrza, pacjent odczuwa intensywny ból, podobny do uderzenia sztyletem, częste bicie serca, osłabienie i dyskomfort w okolicy nadbrzusza. W niektórych przypadkach dochodzi do całkowitej samoistnej odmy opłucnowej, której towarzyszy wzrost ciśnienia w klatce piersiowej, wypadnięcie przepony.\nRokowanie zależy od tego, jak umiejętnie udzielono pomocy w pierwszych godzinach choroby. W przypadku zakażenia płynu opłucnowego rozwija się ropny proces - ropniak opłucnej. W niektórych przypadkach tylko terminowa interwencja chirurgiczna pomaga uratować życie pacjenta..\nAlternatywne metody leczenia zdrowia płuc\nZiołowe środki pomagają szybko radzić sobie z objawami rozedmy. Napar wiosennego adonisa łagodzi duszność. Aby zwiększyć wydalanie moczu, pacjentowi przepisuje się zbiór leków z jagód jałowca i liści brzozy brodawkowatej.\nW przypadku chorób płuc zaleca się pić sok marchwiowy zmieszany z miodem. Skutecznie wykorzystuje wywar z korzeni omanu, ekstrakt z owoców anyżu.\nBardzo korzystna dla pacjenta jest herbata z tymiankiem i oregano, witaminowy napój z igieł sosnowych. Nie zapomnij o lekkim masażu klatki piersiowej i pleców, który poprawia odprowadzanie plwociny..\nLekarz zaleca do leczenia preparaty z korzenia lukrecji. Wyjątkowa roślina ma działanie przeciwzapalne i moczopędne.\nSiła pacjenta z rozedmą płuc jest wspomagana nie tylko leczeniem farmakologicznym, ale także zastosowaniem roślin leczniczych, które pozwalają poradzić sobie z wieloma powikłaniami.\nPęcherzowa rozedma płuc - jak leczyć i żyć z chorobą\nZdjęcie ze strony internetowej Vitaminov.net\nWe wczesnym stadium choroby torbiele pęcherzowe występują naprzemiennie ze zdrową tkanką płucną, nie powodując większego niepokoju u pacjenta. Ale z biegiem czasu formacje zaczynają rosnąć i ściskać miąższ, co powoduje zapadanie się płuc. Pęcherze mogą ulec zakażeniu lub pęknięciu.\nBąble rozedmowe to obszary patologicznie rozdętej tkanki płucnej wypełnione powietrzem. Mogą osiągnąć duże rozmiary - od 1 do 10-15 cm średnicy. Dokładne przyczyny, które spowodowały pojawienie się i wzrost pęcherzyków, nie zostały jeszcze ustalone. Przyjmuje się jedynie założenia na korzyść kilku czynników patologicznych, wśród których szczególne miejsce zajmuje przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli. To u niego pojawiają się wszystkie warunki do powstania pęcherzowej rozedmy płuc.\nInne okoliczności wywołujące rozwój rozedmy pęcherzowej:\nIstnieje również zakaźna teoria występowania torbieli powietrznych. Zaobserwowano, że pęcherzowa rozedma płuc częściej nasila się podczas jesiennych epidemii adenowirusa i grypy..\nU zdrowej osoby wdychanie jest czynnością czynną i wywoływane jest przez skurcz przepony i głębokich mięśni klatki piersiowej, a wydech jest procesem biernym. Podczas wydechu powietrze jest wypychane z płuc poprzez kurczenie się włókien elastyny i tworzenie elastycznej przyczepności. Pod wpływem procesu zapalnego tkanka wyrostka zębodołowego ulega nadmiernemu rozciągnięciu i zniszczeniu, przez co płuca tracą swoją dotychczasową funkcjonalność.\nW ten sposób część powietrza po wydechu pozostaje w płucach, gromadzi się i wywiera nacisk na sieć pęcherzyków, niszcząc cienką przegrodę. W obrębie miąższu tworzą się rozległe przestrzenie powietrzne - pęcherze rozedmowe.\nW przypadku małych pojedynczych cyst pacjenci nie odczuwają silnego dyskomfortu, z wyjątkiem być może lekkiej duszności. Jeśli pojawiają się nieprzyjemne doznania, są one spowodowane patologicznymi zmianami w płucach, a nie przez same pęcherze..\nIstnieją 3 rodzaje rozedmowych pęcherzy:\ngłęboko w miąższu;\nna powierzchni organu, osadzony na szerokiej podstawie;\nrozciągający się od płuc na wąskiej nodze.\nW zależności od występowania torbieli powietrznych, rozedma pęcherzowa płuc dzieli się na:\nPod względem wielkości bulla rozedmowa w płucach może być mała (do 1 cm), średnia (do 5 cm), duża (do 10 cm) i olbrzymia (do 15 cm).\nNajbardziej widoczne są pełnowymiarowe liczne cysty na powierzchni płuc. Charakteryzują się wszystkimi objawami rozedmy pęcherzowej:\nkaszel z małą plwociną;\nból pod łopatkami;\nInnym wyraźnym objawem pęcherzowej rozedmy płuc jest sinica: czubek nosa pacjenta, płatki uszu, trójkąt okołowargowy i paznokcie stają się niebieskie. Skóra staje się mlecznobiała. Ze względu na intensywną pracę mięśni piersiowych zapewniających wdech / wydech pacjent traci na wadze, jego szyja ulega skróceniu, przestrzenie międzyżebrowe opadają podczas oddychania.\nJaki lekarz leczy rozedmę pęcherzykową?\nW przypadku pierwszych objawów rozedmy pęcherzowej konieczne jest pilne zgłoszenie się do pulmonologa. Jeżeli w miejscowej poliklinice nie ma takiego specjalisty, należy skontaktować się z lokalnym terapeutą lub umówić się na wizytę u lekarza pierwszego kontaktu.\nRozpoznanie rozedmy pęcherzowej rozpoczyna się od wykonania wywiadu i zbadania pacjenta. Szczególną uwagę zwraca się na miejsce pracy i zamieszkania pacjenta, a także na występowanie przypadków uszkodzenia płuc w rodzinie. Następnie lekarz stuka i nasłuchuje klatki piersiowej.\nAby potwierdzić rozpoznanie pęcherzowej rozedmy płuc, zaleca się szereg badań laboratoryjnych i instrumentalnych:\noznaczenie poziomu tlenu i dwutlenku węgla we krwi;\nRTG w dwóch rzutach;\nMRI i CT płuc;\nPrzepływomierz szczytowy jest stosowany jako dodatkowa metoda diagnostyczna. Ten test nie może wykryć rozedmy pęcherzowej, ale można zidentyfikować niedrożność oskrzeli, która spowodowała stan patologiczny..\nZdjęcie ze strony allast.ru\nOperacja jest uważana za główną metodę leczenia pęcherzowej rozedmy płuc. Jednak we wczesnych stadiach choroby i jako terapia przeciw nawrotom aktywnie stosuje się leki..\nNajskuteczniejsze grupy leków na rozszerzenie przestrzeni zębodołowych:\ninhibitory alfa-1-antytrypsyny - Prolastyna;\nmukolityki - ACC, Lazolvan;\nprzeciwutleniacze - witamina E;\nleki rozszerzające oskrzela - Teopek, Berotek, Salbutamol;\nantycholinergiki - Atrovent;\nJeśli rozedma pęcherzowa rozwinęła się na tle infekcji bakteryjnej, w trakcie terapii włączane są antybiotyki: Sumamed, Amoxiclav, Amoxil.\nDobry efekt w leczeniu cyst powietrza dają ćwiczenia oddechowe według Strelnikovej lub Butejki. Ćwiczenia wzmacniające głębokie mięśnie klatki piersiowej wykonuje się 4 razy dziennie po 15 minut. Kompleks obejmuje nadmuchanie balonu, powolny wydech przez słomkę koktajlową, wciągnięcie i zaciśnięcie brzucha.\nChirurgiczne usunięcie torbieli jest najbardziej skuteczne w przypadku rozedmy pęcherzowej. Zabieg przeprowadza się zarówno metodą klasyczną z otwieraniem klatki piersiowej, jak i przy pomocy endoskopu. Ta ostatnia metoda jest znacznie korzystniejsza - skraca się okres rekonwalescencji, zmniejsza się liczba powikłań i nie ma blizny po nacięciu. W przypadku rozległego uszkodzenia płuc stosuje się przeszczep narządu.\nJeśli rozedma pęcherzowa nie jest leczona, mogą wystąpić poważne problemy z sercem i układem oddechowym. Jednym z najgorszych powikłań zniszczenia płuc jest odma opłucnowa. W tym stanie pęcherze pękają wraz z liściem opłucnej i powietrze trafia do jamy opłucnej. W rezultacie płuca zapadają się, oddychanie i krążenie krwi są upośledzone..\nInne powikłania rozedmy pęcherzowej:\nrozwój infekcji dróg oddechowych;\nKonsekwencję pęcherzowej rozedmy płuc można również uznać za zakończoną zgonem z powodu szybkiego pogorszenia stanu prawej komory serca..\nNiestety zmiany w strukturach pęcherzyków płucnych, które powstały w wyniku rozedmy pęcherzowej płuc, są nieodwracalne. Prognozy dotyczące tej choroby budzą uzasadnione obawy. Za pomocą terapii można tylko zatrzymać lub spowolnić proces patologiczny, ale nie przywrócić tkanki.\nWynik choroby zależy od wielu czynników:\nterminowość diagnozy i adekwatność terapii;\nczas trwania zmiany;\nOczekiwana długość życia z rozedmą pęcherzową ma następujące wskaźniki:\nw formie samotnej - jeśli wykonujesz wysokiej jakości leczenie, nie palisz i przestrzegasz wszystkich zaleceń, możesz żyć wiele lat;\nw przypadku choroby o umiarkowanym nasileniu, dużych i mnogich pęcherzy, 95% chorych przekracza 5-letni próg - ponownie w przypadku odpowiedniego leczenia;\nw przypadku ciężkiej rozedmy płuc i torbieli olbrzymich przeżywa do 88% pacjentów.\nW każdym razie, aby żyć długo i szczęśliwie, musisz stale brać leki, wykonywać ćwiczenia oddechowe i regularnie poddawać się badaniom lekarskim..\nZapobieganie rozedmie pęcherzowej polega przede wszystkim na całkowitym odrzuceniu nikotyny. Ponadto konieczne jest prawidłowe odżywianie, nie ograniczanie pokarmów białkowych, terminowe eliminowanie ognisk zapalenia oskrzeli i unikanie hipotermii. Podczas pracy w skażonych warunkach należy stosować środki ochrony indywidualnej i regularnie poddawać się badaniom lekarskim.\nJak żyć z rozedmą pęcherzową? Po postawieniu diagnozy warunki bytu pacjentów ulegają całkowitej zmianie. Interwencja chirurgiczna (prawdopodobnie więcej niż jedna), terapia przez całe życie, surowe ograniczenia - wszystko to pozostawia ślad i powoduje silny stres. Jednak nie rozpaczaj i nie myśl o rychłej śmierci. Dzięki nowoczesnej medycynie pacjenci z pęcherzową rozedmą płuc żyją wiele lat.\nPrzydatny film o rozedmie płuc\nRozedma płuc: nowoczesny pogląd / A.V. Averyanov // Research Institute of Pulmonology, Roszdrav, Moskwa, 2008\nRozedma płuc w praktyce klinicznej / Vladimir Goldstein // Binom, 2016\nElastaza neutrofilów i choroby układu oddechowego / A.V. Averyanov, A.E. Polivanova // Pulmonology, nr 5.2006\n„Oczekiwana długość życia pęcherzowej rozedmy płuc”\nPęcherzowa rozedma płuc: objawy, leczenie, długość życia - O płucach\npojawienie się duszności, które wraz z rozwojem choroby zaczyna przeszkadzać osobie w spoczynku;\nkaszel z łagodną flegmą;\nwzrost klatki piersiowej i zmiana jej kształtu;\nZwykle w prawym płucu występuje samoistna odma opłucnowa. przyczyną pojawienia się patologii jest pęcherzowa choroba płuc.\nrzucić palenie i aktywność fizyczną;\nstosowanie olejków aromatycznych (bergamotka i lawenda);\nCo to jest rozedma pęcherzowa - długość życia\nPęcherzowa rozedma płuc jest chorobą przewlekłą charakteryzującą się miejscowymi zmianami w tkankach, wyraźnym zniszczeniem przegrody pęcherzykowej i powstawaniem cyst powietrznych - byków o średnicy powyżej 1 cm, czyli zniszczenia ścian pęcherzyków płucnych w wyniku ich rozciągania.\nCo to są bules?\nByk z rozedmą płuc to obszar, w którym powietrze gromadzi się w płucach. Pęcherzyki płucne ze wszystkich stron ściskają zdrowe obszary i zapada się część płuc. Choroba jest bezpośrednią przyczyną samoistnej odmy opłucnowej w 80% przypadków.\nDiagnostyczne potwierdzenie choroby przeprowadza się za pomocą rezonansu magnetycznego, radiografii, tomografii komputerowej, scyntygrafii lub torakoskopii. W przebiegu niepowikłanym objawy mogą nie pojawić się nawet przed wystąpieniem samoistnej odmy opłucnowej.\nW formie bezobjawowej prowadzona jest obserwacja dynamiczna; przy skomplikowanym lub postępującym przebiegu choroby wykonuje się leczenie chirurgiczne.\nIstnieje kilka teorii dotyczących tej choroby..\nTeoria mechaniczna sugeruje, że poziome położenie pierwszego lub drugiego żebra u niektórych osób uszkadza koniuszek płuca, co powoduje rozwój rozedmy pęcherzowej.\nTeoria naczyniowa sugeruje, że Bula pojawia się w wyniku niedokrwienia płuc..\nTeoria zakaźna sugeruje związek między pęcherzową rozedmą płuc a wirusowymi infekcjami dróg oddechowych. Byki mogą pojawić się po obturacyjnym zapaleniu oskrzelików, gruźlicy. Zauważono, że nawroty samoistnej odmy opłucnowej występują podczas epidemii zakażenia adenowirusem i grypy.\nBąble w płucach są wrodzone lub nabyte.\nWrodzone zmiany pęcherzowe powstają przy braku inhibitora elastazy - a1-antytrypsyny, powodując enzymatyczne niszczenie tkanki płucnej.\nNabyte rozwijają się na tle istniejących rozedmowych zmian w płucach. 90% pacjentów to długotrwale palacze, którzy wypalają ponad 20 papierosów dziennie przez 10-20 lat.\nBierne palenie zwiększa prawdopodobieństwo rozwoju choroby nawet o 43%.\nPonadto czynniki ryzyka to:\nPatologia krążenia w płucach;\nByki rozróżniają 3 typy.\nNa powierzchni organu na wąskiej łodydze;\nNa powierzchni płuc i są do niego przymocowane szeroką podstawą;\nGłęboko w tkance płucnej.\nPonadto pęcherze mogą być wielokrotne i pojedyncze, jedno - (w jednym płucu) i obustronne (w dwóch płucach), napięte i nie napięte.\nRozmiar bulli może wynosić:\nPęcherzowa rozedma płuc dzieli się dalej na:\nZ objawami klinicznymi - z kaszlem, dusznością i bólem w klatce piersiowej;\nPowikłane spontaniczną odą opłucnową i innymi patologiami.\nNajczęściej rozedmę rozpoznaje się u osób z konstytucją asteniczną, z VSD, ze skrzywieniem kręgosłupa, z deformacją klatki piersiowej.\nTypowe objawy choroby to: zmęczenie, utrata apetytu, przerwy w śnie, osłabienie.\nSpecyficzne objawy obejmują:\nPrzebarwienie skóry na niebieskawe lub szare.\nPoczątek choroby zwykle nie daje żadnych objawów. Kiedy pęcherze rozedmowe stają się ogromne, zaczynają uciskać części płuc, powodując duszność.\nNajczęściej boulesis określa się dopiero po wykryciu powikłań - na przykład z rozwojem nawracającej odmy opłucnowej.\nRozpoznanie opiera się na wynikach klinicznych i radiologicznych.\nMetody diagnostyczne pomagają określić obecność pęcherzy i postawić diagnozę:\nPerkusja pomaga zidentyfikować obszar o zwiększonej przewiewności.\nOsłuchiwanie wykrywa świszczący, suchy świszczący oddech.\nSpirometria pomaga uzyskać dane dotyczące objętości oddechowej.\nRadiografia nie zawsze jest w stanie ujawnić chorobę. Na skanach CT o wysokiej rozdzielczości pęcherze są widoczne jako cienkościenne ubytki o gładkich konturach..\nScyntygrafia płuc pomaga ocenić stosunek funkcjonowania do nieprawidłowej tkanki płucnej, co jest niezbędne przy planowaniu leczenia operacyjnego.\nPacjent jest leczony przez pulmonologa, w przypadku wystąpienia powikłań w leczeniu bierze udział chirurg klatki piersiowej.\nPodczas diagnozowania ważne jest, aby odróżnić rozedmę pęcherzową od chorób:\nRozproszona rozedma płuc;\nPacjenci, u których choroba przebiegała bezobjawowo przed pierwszym epizodem samoistnej odmy opłucnowej, są po prostu monitorowani przez lekarza. Przypisuje im się rehabilitację ruchową, fizjoterapię, zaleca się unikanie aktywności fizycznej i chorób zakaźnych.\nSkuteczną metodą leczenia jest tlenoterapia polegająca na inhalacji utlenionej mieszanki gazowo-powietrznej.\nJak leczyć niepowikłaną chorobę?\nTerapia lekowa jest zalecana:\nW przypadku infekcji bakteryjnej przepisywane są antybiotyki.\nW przypadku samoistnej odmy opłucnowej wykonuje się nakłucie opłucnej lub opróżnia jamę opłucną w celu rozszerzenia płuc. Wraz ze wzrostem niewydolności oddechowej i powiększeniem jamy, nieskutecznością zabiegów drenujących, nawrotami odmy opłucnowej wykonuje się operację usunięcia pęcherzy: bullektomia, segmentektomia, lobektomia, resekcja brzeżna.\nZapobieganie chorobom pęcherzowym jest tym samym, co zapobieganie rozedmie płuc.\nKonieczne jest rzucenie palenia, w tym przebywanie w jednym pomieszczeniu z palaczami, wykluczenie kontaktu ze szkodliwymi czynnikami produkcji, unikanie infekcji dróg oddechowych.\nOczywiście wielu pacjentów zadaje sobie pytanie: jak długo żyją z pęcherzową rozedmą płuc?\nOdpowiedź na to pytanie zależy od wielu czynników: z jakim stopniem ciężkości rozpoznano chorobę, jak terminowe leczenie zostało przepisane itp..\nOczekiwana długość życia ma następujące statystyki:\nW łagodnej postaci ponad 80% pacjentów pokonuje psychologiczny kamień milowy 4 lata;\nOczekiwana długość życia z rozedmą pęcherzową\nCo to jest, formy choroby\nRozedma pochodzi od słowa „nadmuchać” i oznacza proces zakłócenia wymiany gazowej w płucach i funkcji oddechowej.\nPęcherzyki płucne, które znajdują się na końcach oskrzeli iw jamie płucnej, pełnią odpowiedzialną funkcję - pomagają w procesie oddychania.\nKiedy osoba wdycha powietrze, napełniają się i puchną jak mała kulka, podczas wydechu stają się takie same z powodu naturalnych skurczów.\nRozedma płuc jest naruszeniem tego procesu, gdy w wyniku różnych chorób narządów oddechowych pęcherzyki płucne zaczynają wykonywać zwiększoną pracę, wzrasta w nich ciśnienie powietrza, co prowadzi do ich rozciągania. Stąd pochodzi pochodna definicji - „nadmuchać”.\nKiedy pęcherzyki płucne tracą zdolność uczestniczenia jak poprzednio w procesie oddychania, płuca zaczynają cierpieć.\nUpośledzona wymiana gazowa prowadzi do tego, że w płucach obserwuje się zwiększoną ilość powietrza, co przyczynia się do nieprawidłowego funkcjonowania narządu.\nJeśli patologia nie zostanie zauważona i leczona na czas, może trafić do serca i prowadzić do komplikacji. Często co trzeci pacjent ma historię niewydolności serca lub układu oddechowego.\nRozedma płuc w medycynie ma określoną klasyfikację. Na jego podstawie chorobę dzieli się zgodnie z naturą objawów, częstością występowania, cechami anatomicznymi i pochodzeniem. Możliwe jest bardziej szczegółowe rozważenie klasyfikacji rozedmy płuc na podstawie przedstawionej tabeli.\nPrzyczyny rozwoju pęcherzowej rozedmy płuc i sposobu leczenia choroby\nPęcherzowa rozedma płuc występuje częściej u starszych pacjentów.\nChoroba charakteryzuje się rozciągnięciem pęcherzyków płucnych i naruszeniem, w wyniku tego procesu, dopływu tlenu do płuc.\nRokowanie choroby i jej możliwe powikłania zależą od terminowości wykrycia.\nBrak leczenia prowadzi do progresji procesu patologicznego i całkowitej utraty zdolności do pracy.\nCharakterystyka i klasyfikacja patologii\nPęcherzowa postać rozedmy płuc (kod ICD 10 - J 43.9) jest patologią układu oddechowego charakteryzującą się nadmiernym rozszerzaniem i niszczeniem ścian pęcherzyków powietrza (pęcherzyków płucnych).\nW wyniku ścieńczenia i zniszczenia przegród zębodołowych w płucach powstają obszary gromadzenia się powietrza - pęcherze rozedmowe o średnicy od 1 do 10 cm.\nBullae częściej znajdują się w górnych płatach płuc..\nNiektóre z nich osiągają rozmiar 15-20 centymetrów. Uciskają zdrowe obszary, przez co zapada się część płuc.\nIstnieją 3 rodzaje bulli:\ncysty powstałe poza płucem;\nwystające na powierzchni;\nukryty wewnątrz organu.\nWedług statystyk patologia występuje częściej u mężczyzn i pacjentów w wieku powyżej 55 lat. Zasadniczo cysty powietrza tworzą się w większym prawym płucu. W 90% przypadków chorobę rozpoznaje się u palaczy z doświadczeniem trwającym 20 lat lub dłużej.\nW zależności od stopnia powstania i lokalizacji pęcherzy wyróżnia się następujące formy choroby:\nsamotny - pojedynczy bulla;\nlokalnie - kilka pęcherzy w 1-2 segmentach narządu;\nuogólnione - cysty w 3 lub więcej segmentach;\nobustronne - uszkodzenia pęcherzyków 2 płuc.\nDuże pęknięcie pęcherza, powodujące odma opłucnowa. Powietrze z byków przedostaje się do jamy opłucnej i wytwarza w niej zwiększone ciśnienie, ściskając płuco.\nPacjent z odma opłucnową nie jest w stanie w pełni oddychać i odczuwa ból w klatce piersiowej. Oddychanie jest nieco łatwiejsze w pozycji siedzącej lub półsiedzącej.\nPierwotna rozedma pęcherzowa jest chorobą dziedziczną, która rozwija się z powodu wrodzonego braku białka hamującego enzymy proteolityczne.\nBłony śluzowe oskrzeli tracą zdolność opierania się działaniu proteaz i są stopniowo niszczone.\nWraz z rozwojem wtórnej rozedmy płuc z białych elementów krwi i drobnoustrojów uwalniane są enzymy proteolityczne.\nEksperci identyfikują następujące czynniki, które wywołują tworzenie się pęcherzy wtórnych w płucach:\nsystematyczne wdychanie zanieczyszczonego powietrza;\nnowotwory i zaburzenia krążenia płucnego.\nWAŻNY! W niektórych przypadkach skłonność do zachorowań jest poparta specyfiką zawodu. U śpiewaków, dmuchawców szkła, muzyków orkiestr dętych ciśnienie w płucach jest regularnie zwiększane, co stopniowo niszczy ściany pęcherzyków powietrza.\nRozpoznanie choroby opiera się na przeprowadzeniu wywiadu, badaniu rentgenowskim i badaniu czynności układu oddechowego.\nZbierając informacje o przebiegu choroby, lekarz bierze pod uwagę przewlekłe choroby płuc z objawami niedrożności, obecność choroby u bliskich pacjenta.\nBadanie historii medycznej w historii rodziny jest konieczne, aby dokładnie wyjaśnić etiologię patologii. Specyfika działań terapeutycznych zależy od otrzymanych informacji..\nPodczas badania pacjenta lekarz bierze pod uwagę następujące objawy patologii:\nZwiększenie rozmiaru piersi, nabranie kształtu beczki.\nDźwięk pudła podczas stukania w klatkę piersiową, obniżania granic płuc o 1-2 żebra.\nOsłabienie oddechu i stłumienie serca.\nObecność niewydolności oddechowej i prawej komory.\nRTG ujawnia wzrost przezroczystości i przewiewności pól płucnych, niedoceniany sklepienie przepony, poszerzenie przestrzeni międzyżebrowych, wzrost wzorca.\nWtórną rozedmę płuc uzupełniają objawy przewlekłego zapalenia oskrzeli. Cień serca jest pionowy.\nRozpoznanie potwierdza obecność cyst w okołowierzchołkowych odcinkach płuca.\nWe wczesnych stadiach metoda tomografii komputerowej jest bardziej pouczająca. Podczas CT obraz choroby jest najwyraźniejszy: wyraźnie widoczne są strefy zwiększonego zniszczenia.\nW razie wątpliwości należy zastosować metodę endoskopową - torakoskopię. Stosunek zdrowej i chorej tkanki płucnej jest określany za pomocą scynografii wentylacyjno-perfuzyjnej.\nSpadek pojemności płuc i wzrost pozostałej objętości powietrza są wykrywane metodą badania siły wydechowej. Obecność choroby potwierdza spadek testu Tiffeneau i całkowitej objętości płuc.\nW celu rozpoznania choroby pouczające jest badanie krwi na zawartość hemoglobiny i gazów. Spadek hemoglobiny wskazuje na brak tlenu. Dodatkowym potwierdzeniem jest zmniejszenie ilości tlenu i wzrost dwutlenku węgla.\nPatologia jest przewlekła i nie podlega leczeniu, jednak terminowe otrzymanie specjalistycznej pomocy pomaga zatrzymać jej progresję i poprawić jakość życia.\nJednym z głównych warunków skutecznego leczenia jest całkowite zaprzestanie palenia, w tym bierne.\nLekarze zalecają, aby osoby, które w pracy stykają się z zanieczyszczonym powietrzem, zmieniały zawód..\nPo wyeliminowaniu czynników komplikujących rozedmę płuc rozpoczynają leczenie objawowe przewlekłych procesów obturacyjnych i zapobieganie ich zaostrzeniom.\nJednocześnie stymulowana jest odporność.\nZachowawcze leczenie choroby odbywa się ambulatoryjnie..\nUmieszczenie pacjenta w szpitalu jest konieczne tylko w przypadku wtórnych zakażeń z rozedmą płuc, ostrą odą opłucnową lub ciężką niewydolnością oddechową.\nZestaw leków do leczenia choroby zależy od ciężkości procesu patologicznego, obecności współistniejących chorób.\nGłównym celem farmakoterapii jest złagodzenie objawów choroby i poprawa jakości życia pacjenta..\nLeczenie objawowe polega na stosowaniu leków rozszerzających oskrzela w postaci tabletek i inhalacji: „Salbutamol”, „Teofilina”, „Berotek”.\nMukolityki są przepisywane w celu stymulacji wydzielania plwociny: Lazolvan, Acetylcysteina.\nDiuretyki: „Furosemid”, „Veroshperon”.\nAntybiotyki na infekcje bakteryjne: „Ceftriakson”, „Azytromycyna”. W przypadku ciężkich stanów zapalnych i reakcji alergicznych stosuje się „Prednizolon”.\nPrzyjmowanie leków łączy się z lekami zwiększającymi odporność. Witamina E jest przepisywana w celu wzmocnienia przegrody pęcherzykowej i pobudzenia metabolizmu..\nZabiegi fizjoterapeutyczne uzupełniają przyjmowanie leków, wspomagają funkcje oddechowe pacjenta.\nNastępujące czynności są najbardziej efektywne:\nElektrostymulacja przepony i mięśni międzyżebrowych. Zabieg ułatwia oddychanie pod wpływem impulsów elektrycznych.\nInhalacja tlenowo-helowa. Aby poprawić dopływ tlenu do organizmu, zabieg przeprowadza się co 16-18 godzin.\nFizjoterapia. Celem ćwiczeń specjalnych jest wzmocnienie mięśni oddechowych.\nByków nie da się wyleczyć metodami zachowawczymi, dlatego w ciężkich przypadkach lekarze stosują operację. Byki usuwa się następującymi metodami chirurgicznymi:\nbrzeżna resekcja płuca.\nWyjątkowo ciężkie postacie choroby wymagają zastosowania lobektomii - całkowitego usunięcia dużych części płuc.\nNowoczesne techniki pozwalają na wykorzystanie technologii endoskopowych podczas operacji. W przypadku rozlanego uszkodzenia narządu stosuje się przeszczep płuc dawcy.\nPrzepis: Niedroga i skuteczna recepta na rozedmę płuc\nRozedma płuc jest bardzo niebezpieczną chorobą. Niezbędna jest pomoc lekarza. Ale dla kompletności przedstawiamy również alternatywną, tradycyjną metodę leczenia. Przed użyciem skonsultuj się z lekarzem.\nWażnym pytaniem w opisie choroby jest to, jak długo żyją pacjenci z rozedmą pęcherzową. Nieodwracalne zmiany w płucach czynią tę patologię nieuleczalną.\nPo wykryciu choroby w ciężkim stadium pacjent żyje nie dłużej niż 4-5 lat.\nRokowanie w życiu chorego zależy od szybkości pogorszenia niewydolności oddechowej i serca..\nSzanse na długą oczekiwaną długość życia mają tylko pacjenci, którzy odmówili palenia w momencie rozpoznania lub po zabiegu i wyeliminowali czynniki wdychania zanieczyszczonego powietrza w pracy iw domu.\nPrognoza zależy nie tylko od czynników zewnętrznych.\nWiek pacjenta wpływa na tempo rozwoju choroby: choroba jest najcięższa u mężczyzn po 50 latach, ponieważ procesy regeneracji tkanek u nich spowalniają.\nW przypadku młodszych pacjentów rokowanie przy odpowiednim leczeniu jest korzystniejsze.\nNieleczona rozedma płuc może powodować komplikacje:\nNiemożliwe jest całkowite zapobieżenie rozwojowi choroby w obecności dziedzicznej predyspozycji.\nAle aby zmniejszyć ryzyko progresji patologii, a także zapobiec jej rozwojowi, środki zapobiegawcze pomagają:\nOdpowiednie leczenie ARVI i ARI.\nStosowanie środków ochrony indywidualnej podczas pracy w niebezpiecznych branżach.\nCzęsty pobyt na świeżym powietrzu w ekologicznie czystym miejscu.\nUtrzymanie aktywnego fizycznie trybu życia w celu zwiększenia przepływu powietrza do płuc i pobudzenia w nich krążenia krwi.\nPęcherzowa rozedma płuc jest podstępną chorobą, która nie wykazuje zewnętrznych objawów we wczesnych stadiach, a wraz z jej postępem prowadzi do niepełnosprawności.\nW przypadku predyspozycji do patologii układu oddechowego, tylko uważne przestrzeganie środków zapobiegawczych i utrzymanie odporności pomoże zachować zdrowie.


Odsłon: 6552 23.01.2019\nZapiekanka z ryżem i botwinką z dodatkiem jajek i parmezany. Pyszny wegetaria...\nZapiekanka prosta, z ryżem i porem w roli głównej. Bardzo mi smakowała, bo je...\nZapiekanka z kurczaka z papryką i pomidorami\nZapiekanka z kurczaka z warzywami, opisuję kilka wariantów\nNieco pikantna zapiekanka z kurczakiem i żółtym serem. Dobra na obiad jak i n...\nzapiekanka ryzowa z udkami wedzonymi\nProsta do przygotowania zapiekanka z ryżu, kiełbasy i cebuli. Idealnie smakuj...\nRyż ugotować. Filet z kurczaka pokroić na cienkie paski oprószyć przyprawą do kurczaka i podsmażyć na niewielkiej ilości oleju. Marchewkę umyć obrać i zetrzeć na tarce o grubych oczkach, groszek ugotować. Naczynie żaroodporne wysmarować olejem na dno położyć warstwę ryżu tartej marchewki, groszku oraz kurczaka na koniec oprószyć pokrojonym koperkiem i zieloną pietruszką. Następnie nakładamy kolejną warstwę ryżu, marchewki, groszku kurczaka i zieleniny. Wszystko posypujemy jeszcze cienką warstwą ryżu. Na koniec dajemy starty żółty ser. Zapiekać ok pół godziny w temperaturze ok 200 stopni.


Zakaz kąpieli nad Maltą w Poznaniu. Zakwitły sinice | Głos Wielkopolski\nOPRAC.: AD 22 czerwca 2022, 13:40\nPrzyczyną wprowadzenia tymczasowego zakazu kąpieli jest zakwit sinic. Komunikaty o jakości wody do kąpieli – przez cały sezon - są zamieszczane na stronie Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Poznaniu. Waldemar Wylegalski\nZakaz kąpieli nad Maltą\nPrzyczyną wprowadzenia tymczasowego zakazu kąpieli jest zakwit sinic. Komunikaty o jakości wody do kąpieli – przez cały sezon - są zamieszczane na stronie Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Poznaniu.


Lolita [Vladimir Nabokov] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00446 007246 20253921 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Vladimir Nabokov Liczba stron: 416\nISBN: 978-83-280-8978-5 Data wydania: 2021-03-24\nNajgłośniejsza powieść Vladimira Nabokova, uznawana za arcydzieło literatury światowej. Humbert Humbert - uczony, esteta i romantyk - zakochuje się bez pamięci w Dolores Haze, dwunastoletniej dziewczynce o jedwabistej skórze, która jest córką jego gospodyni. Czterdziestolatek ogarnięty obsesją na punkcie dziewczynki zgadza się na poślubienie pani Haze tylko po to, żeby być blisko Lolity.\n'Lolita' to arcydzieło o obsesji, złudzeniach i pożądaniu, do dziś budzące kontrowersje oraz gorące dyskusje o granice w literaturze.\nVladimir Nabokov (1899-1977) - pisarz rosyjski i amerykański, filolog. Pierwsze dziewięć powieści napisał w języku rosyjskim, później tworzył w języku angielskim. Lolita, najbardziej popularne dzieło autora, wydana w 1955 roku, ukazuje zamiłowanie do zawiłych gier słownych i opisowych szczegółów, które charakteryzowały jego powieści. Hobbystycznie Nabokov zajmował się układaniem zadań szachowych.\nVladimir Nabokov LOLITA przełożył Michał Kłobukowski\nTytuł oryginału: Lolita Copyright © 1955, Vladimir Nabokov All rights reserved Copyright © for this edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXXI Copyright © for the Polish translation by Michał Kłobukowski, MMXXI Wydanie XI Warszawa MMXXI Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.\nSpis treściPrzedmowaCzęść pierwsza123456789101112131415161718192021222324252627282930313233Część druga123456789101112131415161718192021222324252627282930313233343536Vladimir Nabokov o książce pod tytułem LolitaWszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nPrzedmowa„Lolita, albo wyznania owdowiałego europida” – pod takim podwójnym tytułem otrzymał niżej podpisany dziwne stronice, które poprzedza niniejsza nota. „Humbert Humbert”, ich autor, zmarł w areszcie na zakrzepicę tętnicy wieńcowej szesnastego listopada 1952 roku, kilka dni przed planowanym początkiem procesu. Jego adwokat, a mój bliski przyjaciel i krewny, wielce szanowny Clarence Choate Clark, obecnie członek palestry Obwodu Columbii, prosząc mnie o zredagowanie rękopisu, powodował się klauzulą z testamentu klienta, upoważniającą mego znakomitego kuzyna, aby wedle uznania pokierował wszelkimi działaniami, jakich będzie wymagało przygotowanie Lolity do druku. Na decyzji pana Clarka zaważyć mógł fakt, iż wybrany przezeń redaktor otrzymał niedawno Nagrodę Polinga za skromne dziełko (Czy zmysły są zmyślne?), w którym omawia pewne chorobliwe stany i perwersje. Żaden z nas nie przewidział, że zadanie moje okaże się tak proste. Poprawiłem oczywiste solecyzmy i starannie usunąłem kilka detali, które mimo wysiłków samego „H.H.” uparcie wyłaniały się z tekstu niby drogowskazy i kamienie nagrobne (demaskując w ten sposób pewne miejsca i osoby, których tożsamość należało raczej zataić, kierując się dobrym smakiem, i oszczędzić z litości), lecz pominąwszy owe ingerencje, przedstawiam ten niezwykły pamiętnik w postaci nienaruszonej. Dziwaczny pseudonim autora jest jego własnym wynalazkiem; maskę tę – spod której zdaje się pałać hipnotyczne spojrzenie dwojga oczu – trzeba było oczywiście zostawić bez zmian, zgodnie z życzeniem tego, kto ją nosił. Tylko rym łączy nazwisko „Haze” z prawdziwym nazwiskiem bohaterki, lecz jej imię zbyt organicznie splecione jest z najbardziej wewnętrzną tkanką książki, aby można je było zmienić; nie ma też (jak czytelnik sam się przekona) żadnej po temu praktycznej potrzeby. Osoby dociekliwe znajdą wzmianki o zbrodni „H.H.” w gazetach codziennych z września i października 1952 roku; jej przyczyna i cel pozostałyby zupełną zagadką, gdyby niniejszemu pamiętnikowi nie pozwolono trafić w krąg światła lampy na moim biurku. Na użytek staroświeckich czytelników, którzy śledząc losy „prawdziwych” ludzi, pragną przekroczyć ramy tej „z życia wziętej” opowieści, przytoczyć można liczne szczegóły uzyskane od pana „Windmullera” z „Ramsdale”, on sam woli jednak się nie ujawniać, w obawie, że „długi cień tej żałosnej i odrażającej historii” padłby na społeczność, której członkiem pan „Windmuller” z dumą się mieni. Jego córka „Louise” jest obecnie na drugim roku koledżu. „Mona Dahl” studiuje w Paryżu. „Rita” wyszła niedawno za właściciela hotelu na Florydzie. Pani „Richardowa F. Schiller” zmarła w połogu, urodziwszy martwą dziewczynkę, w dniu Bożego Narodzenia 1952 roku, w Gray Star, osadzie położonej w najdalej na północny zachód wysuniętym zakątku kraju. „Vivian Darkbloom” napisała biografię zatytułowaną Mój Kuku, która wkrótce ma się ukazać, a pewni krytycy na podstawie maszynopisu uznali tę książkę za jej najlepszą. Dozorcy odnośnych cmentarzy meldują, że żaden z duchów nie straszy. Jeśli potraktować ją po prostu jako powieść, Lolita mówi o sytuacjach i emocjach, które pozostałyby dla czytelnika irytująco niejasne, gdyby ich opisy pozbawiono koloru, stosując trywialne uniki. Prawdą jest, że w całym dziele nie pojawia się ani jedno nieprzyzwoite słowo; krzepki filister, którego współcześnie obowiązujące konwencje nauczyły przyjmować bez zastrzeżeń obfitość czteroliterowego słownictwa w banalnej powieści, będzie wręcz zaszokowany zupełnym jego brakiem w tej książce. Gdyby jednak wydawca dla spokoju ducha piszącego te słowa paradoksalnego świętoszka spróbował rozcieńczyć lub pominąć sceny, które pewien typ umysłowości może określić mianem „afrodyzjakalnych” (warto w tym kontekście przypomnieć doniosłe orzeczenie, jakie szóstego grudnia 1933 roku wydał sędzia John M. Woolsey w kwestii innej, znacznie mniej powściągliwej książki), należałoby zupełnie zrezygnować z publikacji Lolity, ponieważ te właśnie sceny, które ktoś mógłby nieroztropnie potępić jako samoistne byty zmysłowe, odgrywają jak najściślej funkcjonalną rolę w rozwoju tragicznej opowieści, nieugięcie zdążającej ku czemuś, czemu trudno nie przyznać rangi apoteozy moralnej. Cynik powie może, iż te same uroszczenia zgłasza komercjalna pornografia; człowiek światły odparuje ów zarzut, twierdząc, że płomienne wyznanie „H.H.” to po prostu burza w probówce; że w Ameryce co najmniej dwanaście procent dorosłych mężczyzn – a zdaniem doktor Blanche Schwarzmann (przekaz ustny) jest to i tak ocena ostrożna – rokrocznie w ten lub inny sposób delektuje się osobliwymi doznaniami, które „H.H.” opisuje z taką rozpaczą; że gdyby nasz obłąkany pamiętnikarz skorzystał owego fatalnego lata 1947 z usług kompetentnego psychopatologa, nie doszłoby do katastrofy; lecz nie doszłoby też wtedy do powstania tej książki. Należy wybaczyć niniejszemu komentatorowi, iż powtarza to, co nieraz już podkreślał w swych własnych książkach i wykładach, a mianowicie, że przymiotnik „obraźliwy” często bywa po prostu synonimem „niezwykłego”; że wielkie dzieło sztuki zawsze oczywiście jest oryginalne, a zatem z samej swej natury winno sprawiać odbiorcy mniej lub bardziej szokującą niespodziankę. Nie mam zamiaru gloryfikować „H.H.”. Jest on niewątpliwie okropny i nikczemny, świeci przykładem moralnego trądu, łączy w sobie drapieżność z żartobliwością w sposób świadczący być może o najgłębszej udręce, lecz bynajmniej nie budzący sympatii. Jest słoniowato kapryśny. Jego mimochodem wtrącane poglądy o ludziach i pejzażach tego kraju często bywają groteskowe. Tętniąca w jego wyznaniach rozpaczliwa uczciwość nie obmywa go z grzechów diabolicznej przebiegłości. Jest nienormalny. Nie jest dżentelmenem. Jakże jednak magicznie potrafią jego rozśpiewane skrzypce wyczarować tkliwość i współczucie dla Lolity, które sprawiają, że jesteśmy pod urokiem książki, choć zarazem brzydzimy się autorem! Lolita jako opis przypadku klinicznego niewątpliwie stanie się klasyczną pozycją w środowisku psychiatrów. Jako dzieło sztuki wznosi się ona ponad swój aspekt pokutny; a jeszcze ważniejsze dla nas od jej naukowego znaczenia i wartości literackiej jest etyczne oddziaływanie tej książki na poważnego czytelnika; w tym przejmującym studium osobistym kryje się bowiem ogólniejsza nauka; niesforne dziecko, samolubna matka, dyszący szaleniec – są oni czymś więcej aniżeli żywo zarysowanymi postaciami z jedynej w swoim rodzaju historii: przestrzegają nas przed pewnymi niebezpiecznymi prądami; wskazują, gdzie czai się zło. Pod wpływem Lolity my wszyscy – rodzice, opiekunowie społeczni, pedagodzy – winniśmy z jeszcze większą czujnością i wyobraźnią przyłożyć się do pracy, jaką jest wychowywanie pokolenia lepszych ludzi w bezpieczniejszym świecie. doktor John Ray junior Widworth, Mass. 5 sierpnia 1955\nCzęść pierwsza1 Lolito, światłości mojego życia, ogniu moich lędźwi. Grzechu mój, moja duszo. Lo-li-to: koniuszek języka robi trzy kroki po podniebieniu, przy trzecim stuka w zęby. Lo. Li. To. Na imię miała Lo, po prostu Lo, z samego rana, i metr czterdzieści siedem w jednej skarpetce. W spodniach była Lolą. W szkole – Dolly. W rubrykach – Dolores. Lecz w moich ramionach zawsze była Lolitą. Czy miała poprzedniczkę? Tak, owszem. Mogłoby w ogóle nie być żadnej Lolity, gdybym przed nią pewnego lata nie pokochał innej dziewuszki-jaskółki. W nadmorskim księstwie. Ach, kiedyż? O tyle mniej więcej lat przed narodzeniem Lolity, ile sam wtedy miałem. Na mordercę zawsze można liczyć, że błyśnie kunsztowną prozą. Panie sędziny, panowie sędziowie, dowodem rzeczowym numer jeden jest coś, co w serafinach, oszukanych, prostych, wzniosłoskrzydłych serafinach budziło zawiść. Spójrzcie na ten cierniowy splot. 2 Urodziłem się w roku 1910 w Paryżu. Mój ojciec, człowiek łagodny i niefrasobliwy, był istnym koktajlem genów: obywatelem szwajcarskim pochodzenia francusko-austriackiego, z kroplą Dunaju w żyłach. Zaraz puszczę w koło serię ślicznych pocztówek o modrym połysku. Ojciec miał luksusowy hotel na Riwierze. Jego z kolei ojciec i obaj dziadkowie handlowali – jeden winem, drugi drogimi kamieniami, trzeci jedwabiem. W wieku lat trzydziestu ożenił się z młodą Angielką, córką alpinisty Jerome’a Dunna, wnuczką dwóch proboszczów z hrabstwa Dorset, którzy byli znawcami mało zbadanych dziedzin – jeden paleopedologii, drugi harf eolskich. Moja nader fotogeniczna matka zginęła w jakimś kuriozalnym wypadku (piknik, piorun), kiedy miałem trzy lata, i prócz wygrzanego zakamarka w najbardziej mrocznej przeszłości nic z niej nie ocalało w dziuplach i kotlinach pamięci, nad którymi, jeśli ścierpicie jeszcze mój styl (piszę to pod ścisłą obserwacją), zaszło słońce mojego niemowlęctwa: wiecie przecież, jak wonne okruchy dnia zawisają wraz z muszkami przy rozkwitłym żywopłocie, jak nagle wdziera się między nie wędrowiec, u stóp wzgórza, latem o zmierzchu; puszyste ciepło, złote muszki. Starsza siostra matki, Sybil, którą poślubił, a następnie zaniedbał kuzyn ojca, była w mojej najbliższej rodzinie kimś w rodzaju darmowej guwernantki i gosposi. Mówiono mi potem, że kochała się w moim ojcu, on zaś z lekkim sercem wykorzystał to w pewien deszczowy dzień i zapomniał, nim niebo się przejaśniło. Ogromnie ją lubiłem, pomimo surowości – jakże zgubnej – niektórych jej zasad. Chciała chyba, żebym wyrósł z biegiem lat na lepszego wdowca niż mój ojciec. Ciotka Sybil miała lazurowe oczy w różowych obwódkach i woskową cerę. Pisała wiersze. Była poetycko przesądna. Twierdziła, że umrze tuż po moich szesnastych urodzinach, i rzeczywiście umarła. Jej mąż, przedsiębiorczy domokrążca od perfum, większość czasu spędzał w Ameryce, gdzie też w końcu założył własną firmę i nabył nieruchomość. Rosłem więc – szczęśliwe zdrowe dziecię w promiennym świecie książek z obrazkami, czystego piasku, drzew pomarańczowych, przyjaznych psów, morskich widoków i uśmiechniętych twarzy. Wspaniały hotel „Mirana” kręcił się wokół mnie niby prywatny kosmos, uniwersum o białych ścianach zawarte w tym większym, niebieskim kosmosie, który pałał na zewnątrz. Wszyscy – od pomywacza w fartuchu aż do potentata we flanelach – lubili mnie, wszyscy rozpieszczali. Starszawe Amerykanki, podpierając się laseczkami, kłoniły się nade mną niczym wieże z Pizy. Zrujnowane księżniczki rosyjskie kupowały mi kosztowne bonbony, choć nie miały czym zapłacić memu ojcu. On zaś, mon cher petit papa, zabierał mnie na wycieczki łódką lub rowerami, uczył pływać, nurkować, jeździć na nartach wodnych, czytał mi Don Kichota i Nędzników, a ja uwielbiałem go, szanowałem i cieszyłem się, ilekroć zdarzało mi się podsłuchać, jak służba roztrząsa przymioty rozmaitych jego przyjaciółek, tych pięknych i dobrych istot, które otaczały mnie taką uwagą i czule gruchając, lały drogocenne łzy nad moim radosnym półsieroctwem. Uczęszczałem do angielskiej szkoły oddalonej o parę kilometrów od domu; grałem w rakiety i w pięciorniaka, miałem same dobre stopnie i świetne stosunki zarówno z kolegami, jak i z nauczycielami. Jedyne zdarzenia niewątpliwie seksualnej natury, jakie pamiętam sprzed trzynastych urodzin (czyli z czasów, kiedy jeszcze nie znałem mojej małej Annabel), to poważna, przyzwoita i czysto teoretyczna rozmowa o niespodziankach wieku pokwitania, przeprowadzona w szkolnym ogrodzie różanym z małym Amerykaninem, synem słynnej podówczas aktorki filmowej, którą chłopiec ten nieczęsto widywał w świecie trójwymiarowym, oraz szereg interesujących reakcji mojego organizmu na widok pewnych fotografii, w barwach od perłowej do umbry, z nieskończenie miękkimi szczelinami, ilustrujących przepyszne dzieło Pichona La Beauté Humaine, które wykradłem z biblioteki hotelowej, spod góry roczników pisma „Graphics” w marmurkowej oprawie. Nieco później ojciec swoim uroczo dobrotliwym tonem przekazał mi całą wiedzę o seksie, jakiej jego zdaniem potrzebowałem, tuż zanim posłał mnie jesienią roku 1923 do liceum w Lyonie (gdzie spędziliśmy potem trzy kolejne zimy); niestety, latem tego samego roku zwiedzał Włochy w towarzystwie madame de R. i jej córki, a ja nie miałem komu się poskarżyć, kogo się poradzić. 3 Annabel pochodziła, tak jak piszący te słowa, z mieszanej rodziny: w jej przypadku pół angielskiej, pół holenderskiej. Twarz jej pamiętam dziś znacznie mniej wyraźnie niż parę lat temu, zanim poznałem Lolitę. Istnieją dwa typy pamięci wzrokowej: jeden polega na umiejętnym odtwarzaniu obrazu w laboratorium umysłu, z otwartymi oczami (i ukazuje mi Annabel poprzez takie ogólniki jak „skóra barwy miodu”, „szczupłe ręce”, „włosy szatynki ostrzyżone na pazia”, „długie rzęsy”, „duże czerwone usta”); typ drugi pozwala natychmiast wywołać na ciemnym podbiciu zamkniętych powiek obiektywną, absolutnie optyczną replikę ukochanej twarzy, widemko w naturalnych kolorach (i tak właśnie widzę Lolitę). Opisując Annabel, narzucę sobie zatem ścisłe ograniczenia i powiem tylko, że było to prześliczne dziecko, o kilka miesięcy młodsze ode mnie. Jej rodzice od dawna przyjaźnili się z moją ciotką, sztywną jak i oni. Wynajmowali willę w pobliżu hotelu Mirana. Łysy pan Leigh, cały w brązach, i tłusta, upudrowana pani Leigh (Vanessa, z domu van Ness). Jakiż budzili we mnie wstręt! My dwoje początkowo rozmawialiśmy o sprawach marginalnych. Annabel raz po raz nabierała w dłoń drobnego piasku i unosząc rękę, przesiewała go przez palce. Pod względem umysłowym byliśmy uformowani tak jak wszystkie inteligentne dzieci, które w naszych czasach i sferach stały u progu lat nastu, raczej więc nie należy dopatrywać się zbyt wiele indywidualnego geniuszu w tym, że interesowała nas mnogość zamieszkanych światów, wyczynowy tenis, nieskończoność, solipsyzm i temu podobne. Miękkość i kruchość młodziutkich zwierzątek sprawiała nam ten sam dotkliwy ból. Annabel chciała zostać pielęgniarką w jakimś głodującym azjatyckim kraju; ja chciałem zostać sławnym szpiegiem. Natychmiast, obłędnie, niezdarnie, bezwstydnie, boleśnie zakochaliśmy się w sobie; należy dodać, że i beznadziejnie, bo tę frenetyczną żądzę posiadania dałoby się ukoić jedynie wtedy, gdybyśmy dosłownie wessali i wchłonęli nawzajem każdą cząstkę swych dusz i ciał; a tymczasem nie mogliśmy nawet się sparzyć, po czemu dzieci uliczne bez trudu znalazłyby sposobność. Raz tylko spotkaliśmy się nocą w jej ogrodzie (później opowiem o tym szerzej) i po tej jednej szalonej próbie nie puszczano nas w miejsca bardziej ustronne niż zatłoczona część plaży, gdzie pozostawaliśmy poza zasięgiem słuchu, lecz nie wzroku starszych. Na miękkim piasku, o kilka metrów od nich, przez cały ranek leżeliśmy skamieniali w paroksyzmie pożądania, wykorzystując każdą błogosławioną fałdkę czasoprzestrzeni, aby się dotykać: jej dłoń, na wpół ukryta w piachu, pełzła ku mnie, smukłe smagłe palce kroczyły lunatycznie, coraz bliższe; potem opalizujące kolano rozpoczynało długą, ostrożną podróż; czasem przypadkowy szaniec wzniesiony rękami młodszych dzieci dość nas zasłaniał, żebyśmy mogli się musnąć słonymi ustami; te niepełne zespolenia tak rozdrażniały nasze młode, zdrowe i niedoświadczone ciała, że nawet zimna błękitna woda, pod którą dalej wczepialiśmy się w siebie, nie przynosiła ulgi. Wśród skarbów, jakie pogubiłem w trakcie swych dorosłych peregrynacji, było pewne zdjęcie zrobione przez moją ciotkę: Annabel, jej rodzice i stateczny, starszawy, kulawy pan, niejaki doktor Cooper, który owego lata zalecał się do ciotki, siedzą wokół stolika na ulicy przed kawiarnią. Annabel wyszła nie najlepiej, przyłapana, gdy pochyla się nad porcją chocolat glacé, więc tylko szczupłe nagie ramiona i przedziałek we włosach można rozpoznać (jeśli dokładnie pamiętam tę fotkę) w słonecznym zmgławieniu, z którym zlewa się jej utracony urok; za to ja, nieco odsunięty od reszty obecnych, zostałem uchwycony z poniekąd dramatyczną ostrością: chmurny chłopiec o krzaczastych brwiach, w ciemnej koszuli sportowej i starannie skrojonych białych szortach, siedzi z nogą założoną na nogę, profilem do obiektywu, i patrzy gdzieś poza kadr. Zdjęcie to zrobiono w dniu kończącym owo fatalne lato, a zaledwie kilka minut później po raz drugi i ostatni spróbowaliśmy przechytrzyć los. Pod najbłahszym pretekstem (była to nasza jedyna szansa i nic poza tym właściwie już się nie liczyło) wymknęliśmy się z kawiarni na plażę, znaleźli odludny spłacheć piasku i odbyli w fiołkowym cieniu czerwonych skał, tworzących coś na kształt jaskini, krótki seans zachłannych pieszczot, mając za świadka tylko czyjeś zgubione ciemne okulary. Klęczałem, gotów posiąść moje ukochanie, gdy dwaj brodaci pływacy, morski starzec i jego brat, wyszli na ląd, rubasznymi okrzykami dodając mi animuszu, a po czterech miesiącach Annabel zmarła w Korfu na tyfus. 4 Raz po raz kartkuję te nieszczęsne wspominki i zadaję sobie pytanie, czy to właśnie wtedy, w migotaniu tego odległego lata, moje życie naznaczyła pierwsza rysa; a może nieumiarkowane pożądanie, jakim pałałem do tamtego dziecka, było jedynie wstępnym symptomem wrodzonej mi predylekcji? Ilekroć próbuję analizować własne apetyty, motywy, czyny i tym podobne, dostaję się we władzę swego rodzaju retrospektywnej fantazji, która umysłowi analitycznemu podsuwa niewyczerpane alternatywy i każdą wyobrażoną ścieżkę rozwidla i rozszczepia bez końca w obłędnie zawikłanym krajobrazie mojej przeszłości. Jestem jednak przekonany, że w pewien magiczny, wręcz opatrznościowy sposób Lolicie dała początek Annabel. Wiem też, że szok wywołany jej śmiercią utrwalił we mnie pozostałą po tamtym koszmarnym lecie frustrację, która potem przez całą zimną młodość udaremniała mi wszelkie romanse. Duch i ciało stopiły się w nas w sposób doskonały, niepojęty dla dzisiejszej młodzieży – konkretnej, topornej, o szablonowych umysłach. Długo po śmierci Annabel czułem, że jej myśli szybują wśród moich. Na długo przed pierwszym spotkaniem miewaliśmy te same sny. Porównaliśmy dane. Odkryliśmy dziwne zbieżności. W tym samym czerwcu tego samego roku (1919) zabłąkany kanarek wleciał przez okno do naszych domów w dwóch odległych od siebie krajach. O, Lolito, gdybyś to ty tak mnie kochała! Na zakończenie opowieści o stadium „Annabel” zachowałem relację z naszej pierwszej daremnej schadzki. Pewnego wieczoru moja ukochana zdołała zmylić jadowitą czujność rodziców. W nerwowym, smukłolistnym zagajniku mimozy za ich willą przycupnęliśmy na zrujnowanym kamiennym murku. Poprzez mrok i wrażliwe drzewa widzieliśmy arabeski rozświetlonych okien: podretuszowane pigmentami czułej pamięci ukazują mi się dziś jako karty do gry, pewnie dlatego, że partia brydża zaprzątała wówczas uwagę wroga. Annabel dygotała i wzdrygała się, gdy całowałem kącik jej rozchylonych ust i gorący płatek ucha. Nad nami między sylwetkami długich i wąskich liści blado lśniło parę gwiazd; wibrujące niebo wydawało się równie nagie jak ona pod cienką sukienką. Widziałem jej twarz na niebie, dziwnie wyraźną, jakby emanowała swą własną lekką poświatą. Nogi, te piękne, żywe nogi trzymała nieco rozstawione, a kiedy moja dłoń znalazła to, czego szukała, na dziecięcej twarzy pojawił się marzycielski, niesamowity wyraz na poły rozkoszy, na poły bólu. Siedziała trochę wyżej niż ja, ilekroć więc w swej samotnej ekstazie pragnęła mnie pocałować, schylała głowę sennym, miękkim, omdlewającym ruchem, nieomal żałobnym, gołymi kolanami chwytała mój nadgarstek i ściskała, aby wnet znów go puścić; drżące usta wykrzywione goryczą jakiegoś sekretnego eliksiru z sykiem zaczerpywały tchu, sunąc ku mej twarzy. Próbowała ukoić miłosny ból, zrazu szorstko trąc suchymi wargami o moje wargi; potem miła moja z nerwowym szastnięciem włosów odsuwała się, a po chwili znów przybliżała mrocznie, karmiąc mnie swymi otwartymi ustami, gdy ja z hojnością gotową wszystko złożyć w ofierze – serce, gardło, trzewia – dawałem jej piastować w niezręcznej piąstce berło mej namiętności. Pamiętam aromat pudru, który pewnie ukradła hiszpańskiej pokojówce swojej matki: słodkawy, gminny, piżmowy. Zmieszał się z jej własną herbatnikową wonią i moje zmysły wezbrały nagle po brzegi; raptowne poruszenie w pobliskim krzaku powstrzymało ich wylew – a gdyśmy się rozłączyli i z obolałymi żyłami skupili uwagę na sprawcy (był to zapewne myszkujący kot), od strony domu odezwała się jej matka, która wołała ją ze wznoszącą się w głosie nutą histerii – i oto doktor Cooper ociężale przykuśtykał do ogrodu. Lecz ten zagajnik mimozy, mgiełka gwiazd, ciarki, płomień, rosa i ból pozostały ze mną, a dziewuszka o nadmorskich członkach i żarliwym języku nawiedzała mnie od tamtej pory – aż po dwudziestu czterech latach wyrwałem się spod jej uroku, ucieleśniwszy ją w innej. 5 Dni mej młodości, gdy tak je wspominam, zdają się ulatywać monotonnym tumanem bladych strzępków, jak te poranne śnieżyce zużytego papieru toaletowego, które obserwuje pasażer pociągu, kiedy wirują w ślad za wagonem widokowym. W swoich higienicznych stosunkach z kobietami byłem praktyczny, ironiczny i prędki. Podczas studiów w Londynie i Paryżu zadowalałem się sprzedajnymi niewiastami. Studiowałem pilnie i intensywnie, choć niezbyt owocnie. Początkowo zamierzałem zdobyć dyplom psychiatry, wzorem wielu niespełnionych talentów; okazałem się jednak nawet jak na to nie dość spełniony; osobliwe wyczerpanie, tak mnie to nęka, panie doktorze, nagle się wdało; przeniosłem się więc na anglistykę, po której tylu sfrustrowanych poetów zostaje nauczycielami w tweedach i z fajką w zębach. Paryż odpowiadał mi. Dyskutowałem o sowieckich filmach z wygnańcami. Przesiadywałem z sodomitami w Deux Magots. Publikowałem pokrętne eseje w niepoczytnych czasopismach. Układałem pastisze: …Fräulein von Kulp może odwrócić się, na drzwiach dłoń kładąc; Nie pójdę za nią. Za Freską też nie. Ani za tamtą Mewą w trop. Mój artykuł pod tytułem Motyw proustowski w liście Keatsa do Benjamina Baileya rozbawił sześciu czy siedmiu uczonych, którzy go przeczytali. Podjąłem pracę nad dziełem Histoire abrégée de la poésie anglaise na zamówienie znakomitego wydawcy, potem zaś zacząłem gromadzić materiały do podręcznika literatury francuskiej dla anglojęzycznych studentów (zamieszczając w celach porównawczych przykłady zaczerpnięte z angielskich pisarzy), który miał mnie zaprzątać przez całe lata czterdzieste – a ostatni tom był już prawie gotów do druku, gdy zostałem aresztowany. Znalazłem pracę: uczyłem angielskiego grupę dorosłych w Auteil. Potem na kilka zim zatrudniła mnie szkoła dla chłopców. Niekiedy robiłem użytek ze znajomości wśród kuratorów i psychoterapeutów, żeby odwiedzać z nimi rozmaite instytucje – sierocińce i domy poprawcze – w których na blade pokwitające dziewczęta o sklejonych rzęsach można było gapić się z bezkarnością nieomal równą tej, jaka bywa nam dana w snach. Chciałbym teraz przedstawić następującą tezę. Otóż między dziewiątym a czternastym rokiem życia zdarzają się dzieweczki, które pewnym urzeczonym wędrowcom, dwakroć lub wielekroć starszym niż one, zdradzają swą prawdziwą naturę, nie ludzką, lecz nimfią (czyli demoniczną); tym to stworzeniom wybranym proponuję nadać miano „nimfetek”. Czytelnik zauważy, że posługuję się kategoriami czasowymi zamiast przestrzennych. Pragnąłbym wręcz, żeby w liczbach „dziewięć” i „czternaście” ujrzał on brzegi – lustrzane plaże i różane skały – zaklętej wyspy, którą nawiedzają moje nimfetki, a otacza bezmierne, mgliste morze. Czy w tym przedziale wiekowym wszystkie dziewczynki są nimfetkami? Rozumie się, że nie. W przeciwnym razie my, ludzie wtajemniczeni, samotni podróżni, nimfoleptycy, dawno już popadlibyśmy w obłęd. Uroda też nie jest żadnym kryterium; wulgarność, a przynajmniej to, co dana społeczność określa tym słowem, niekoniecznie odbiera im pewne tajemnicze cechy, nieziemską grację, zwiewny, wykrętny, rozdzierający, podstępny wdzięk, który wyróżnia nimfetkę spośród rówieśnic, nieporównanie mocniej zakorzenionych w przestrzennym świecie zjawisk synchronicznych aniżeli na ulotnej wyspie zaczarowanego czasu, gdzie Lolita bawi się z podobnymi sobie istotkami. W omawianej grupie wiekowej zachodzi zdumiewająca dysproporcja między znikomą liczbą nimfetek właściwych a mrowiem przejściowo pospolitych albo po prostu miłych czy też „ślicznych”, może nawet „słodkich” i ładnych, zwyczajnych, pulchnawych, bezkształtnych, zimno skorych, do głębi ludzkich dziewczątek z wydatnymi brzuszkami i mysimi ogonkami, dziewczątek, z których czasem wyrastają wielkie piękności (weźmy chociażby te brzydkie klusiątka w czarnych pończochach i białych czepkach, nagle przeobrażone w oszałamiająco piękne gwiazdy ekranu). Jeśli normalnemu mężczyźnie wręczymy zdjęcie grupy uczennic bądź skautek i poprosimy, aby wskazał najładniejszą, bynajmniej nie jest oczywiste, że wybierze właśnie nimfetkę. Tylko artysta i szaleniec, nieskończenie melancholijna istota z bańką gorącej trucizny w lędźwiach i arcylubieżnym ogniem nieustannie płonącym w subtelnym kręgosłupie (jakże człowiek taki musi płaszczyć się i kryć!), natychmiast dostrzeże pewne nienazwane znamiona – cokolwiek koci zarys kości policzkowej, smukłość członków pokrytych puszkiem oraz inne rysy, których rozpacz, wstyd i tkliwe łzy skatalogować mi nie pozwalają – i wyśledzi wśród zdrowych dziatek zabójczą demonisię; oto stoi w ich gronie, nierozpoznana przez nie i sama nieświadoma swej fantastycznej mocy. Co więcej, skoro element czasu odgrywa tu tak magiczną rolę, nie powinno dziwić badacza, że istnieć musi przepaść lat – co najmniej dziesięciu, powiedziałbym, zazwyczaj trzydziestu lub czterdziestu, a w kilku znanych przypadkach aż dziewięćdziesięciu – między dzieweczką a mężczyzną, aby mógł on znaleźć się pod urokiem nimfetki. Jest to kwestia ustawienia ogniskowych, kwestia pewnego dystansu, który oko wewnętrzne pragnie pokonać, pewnego też kontrastu, który umysł postrzega z westchnieniem perwersyjnej rozkoszy. Kiedy byłem chłopczykiem, a ona dziewuszką, w mojej małej Annabel nie widziałem nimfetki; byłem jej równy – faunik z tej samej zaklętej wyspy czasu; lecz dziś, we wrześniu 1952 roku, po dwudziestu dziewięciu latach, wydaje mi się, że rozpoznaję w niej pierwszego w mym życiu elfa, zgubnego zwiastuna. Kochaliśmy się miłością przedwczesną, pełną tej zajadłości, co tak często łamie życie dorosłym. Byłem chłopcem krzepkim, więc ocalałem; ale trucizna trafiła już do rany i rana ta pozostała odtąd otwarta, ja zaś zorientowałem się niebawem, że dojrzewam pośród cywilizacji, która wprawdzie pozwala dwudziestopięcioletniemu mężczyźnie zalecać się do szesnastoletniej dziewczyny – lecz od dwunastolatki mu wara. Nic więc dziwnego, że moje dorosłe życie w okresie europejskim było monstrualnie rozdwojone. Na pozór utrzymywałem tak zwane normalne stosunki z pewną liczbą ziemianek obdarzonych dyniami lub gruszkami zamiast piersi; od wewnątrz trawił mnie jednak piekielny ogień chuci wymierzonej w każdą przechodzącą nimfetkę, której jako prawomyślny strachajło zaczepić nie śmiałem. Żeńskie egzemplarze rodzaju ludzkiego, które wolno mi było posiadać, stanowiły zaledwie środek uśmierzający. Jestem skłonny uwierzyć, że z naturalnej rozpusty czerpałem mniej więcej takie doznania, jakie czerpią normalni rośli samcy, gdy współżyją ze swymi normalnymi rosłymi samkami w banalnym rytmie, który wstrząsa światem. Sęk w tym, że owym jegomościom nigdy nawet nie zaświtał – a mnie owszem – promyk nieporównanie bardziej dojmującej błogości. Najmniej klarowny z moich snów polucyjnych olśniewał tysiąckroć silniej niż całe cudzołóstwo, jakie mógłby sobie wyobrazić najbardziej męski geniusz literacki lub największym talentem obdarzony impotent. Żyłem w rozszczepionym świecie, świadom istnienia nie jednej, lecz dwóch płci odmiennych od mojej własnej; anatom obie określiłby jako żeńskie. Lecz dla mnie, widziane przez pryzmat zmysłów, „różniły się niczym żagiel i żagiew”. Wszystko to dopiero teraz racjonalizuję. W wieku lat dwudziestu czy trzydziestu paru nie miałem tak jasnego wglądu we własną udrękę. Ciało doskonale wiedziało, czego pragnie, ale umysł odrzucał wszelkie jego błagania. Miotałem się między wstydem i strachem a brawurowym optymizmem. Dławiły mnie rozmaite tabu. Psychoanalitycy mamili pseudowyzwoleniami pseudopopędów. To, że w miłosne rozedrganie wprawiają mnie jedynie siostry mojej Annabel, jej dworki i rękodajne, wydawało mi się czasem zapowiedzią szaleństwa. Kiedy indziej mówiłem sobie, że wszystko jest kwestią podejścia i nic to złego, gdy małe dziewczynki przyprawiają człowieka o zawrót głowy. Niech mi wolno będzie przypomnieć czytelnikowi, że w Anglii na mocy Ustawy o Dzieciach i Młodych Osobach z roku 1933 termin „nieletnia” oznacza „dziewczynkę, która skończyła osiem, lecz nie czternaście lat” (potem, czyli od roku czternastego do siedemnastego, prawo określa ją mianem „młodej osoby”). Natomiast w Massachusetts w USA „dziecko wykolejone” to, formalnie rzecz biorąc, jednostka „między siódmym a siedemnastym rokiem życia” (która w dodatku ma stały kontakt z ludźmi podłymi lub zdemoralizowanymi). Hugh Broughton, kontrowersyjny pisarz z czasów Jakuba I, udowodnił, że Rahab została ladacznicą w wieku lat dziesięciu. Wszystko to jest ogromnie ciekawe i zaryzykuję domysł, że czytelnik już widzi, jak w nagłym paroksyzmie toczę pianę z ust; nic z tych rzeczy, wcale się nie pienię; gram sobie w pchełki lubymi myślątkami, i tyle. A oto kolejne obrazki. Oto Wergiliusz, co jedną nutą umiał nimfetkę wysławić, lecz zapewne wolał chłopięce perineum. Oto dwie spośród małoletnich córek króla Echnatona i królowej Nefretete znad Nilu (tej parze monarchów w sumie ulęgło się ich sześć), przybrane tylko zwojami naszyjników z błyszczących paciorków, wygodnie ułożone na poduszkach, po trzech tysiącach lat wciąż nietknięte, dziewice o szczenięco miękkich, brunatnych ciałkach, przystrzyżonych włosach i podłużnych hebanowych oczach. Oto dziesięcioletnie oblubienice, którym w świątyniach klasycznej nauki kazano dosiadać fascinum, owej męskości rzeźbionej ze słoniowego kła. Małżeństwo i wspólne pożycie przed okresem pokwitania nadal są dość powszechne w pewnych prowincjach Indii Wschodnich. Osiemdziesięcioletni starcy z plemienia Lepcha kopulują z ośmioletnimi dziewczynkami i nikomu to nie wadzi. Wszak Dante oszalał dla swojej Beatrycze, kiedy miała dziewięć lat, roziskrzona dzieweczka, umalowana i urocza, cała w klejnotach, w purpurowej sukni, i to w roku 1274, we Florencji, podczas prywatnej biesiady w miłym miesiącu maju. A gdy z kolei Petrarka oszalał dla swej Laurki, była ona jasnowłosą nimfetką lat zaledwie dwunastu i biegła wśród podmuchów wiatru, w obłoku pyłków kwietnych i kurzu – kwiat w locie, na pięknej równinie ujrzanej ze wzgórz Vaucluse. Bądźmy wszelako porządni i cywilizowani. Humbert Humbert bardzo się starał być grzeczny. Starał się szczerze i prawdziwie. Darząc najwyższym szacunkiem zwykłe dzieci, tak czyste i kruche, pod żadnym pozorem nie naraziłby na szwank ich niewinności, gdyby istniało choćby najmniejsze ryzyko awantury. Jakże jednak łomotało mu serce, ilekroć w ciżbie niewiniątek dostrzegł demoniczną dziecinkę, enfant charmante et fourbe, zamglony wzrok, czerwone usta, dziesięć lat więzienia, jeżeli dasz jej choćby poznać, że na nią patrzysz. Tak więc mijało życie. Humbert był w pełni zdolny do stosunku z Ewą, lecz tęsknił za Lilith. Pączkowanie piersi stanowi wczesny etap (10,7 roku) w sekwencji zmian somatycznych towarzyszących pokwitaniu. Następny dostrzegalny objaw dojrzewania to pierwszy porost włosów łonowych o wyraźnej pigmentacji (11,2 roku). Mam w swojej miseczce pchełek po brzegi. Rozbity statek. Atol. Sam na sam z dygoczącym dzieckiem pasażera, który utonął. Kochanie, to tylko taka zabawa! Ach, cudowne były moje urojone przygody, gdy siadywałem na twardej ławce w parku, udając, że pochłania mnie drżąca książka. Nimfetki swobodnie igrały wokół cichego naukowca, jakby był z dawna znajomym posągiem lub plamą cieni i lśnień starego drzewa. Pewnego razu idealna pięknotka w sukience w szkocką kratę narobiła brzęku, stawiając ciężkozbrojną stopę obok na ławce, żeby wbić we mnie smukły nagi łokieć i mocniej dopiąć pasek wrotki, ja zaś stopniałem w słońcu, z książką zamiast figowego listka, gdy kasztanowe kędziory opadły kaskadą na jej otarte kolano, a cień liści, który z nią dzieliłem, zapulsował i rozpłynął się po świetlistej kończynie tuż przy moim kameleonim policzku. Kiedy indziej zawisła nade mną w metrze rudowłosa uczennica, a rdzawe objawienie spod jej pachy weszło mi w krew na długie tygodnie. Mógłbym wymienić mnóstwo takich jednostronnych romansów w miniaturze. Niektóre kończyły się w zawiesistym aromacie piekła. Zdarzało mi się na przykład ujrzeć z balkonu oświetlone okno naprzeciwko, w którym domniemana nimfetka rozbierała się przed uczynnym lustrem. W ten sposób izolowana i oddalona, wizja ta nabierała szczególnie przenikliwego czaru, czym prędzej więc gnałem ku samotnemu spełnieniu. Wtem jednak – nagle i diabolicznie – delikatny deseń wielbionej nagości przeobrażał się pod lampą we wstrętne, gołe ramię mężczyzny, który w samej bieliźnie czytał przy otwartym oknie gazetę w gorącą, parną, beznadziejną letnią noc. Skakanka, klasy. Ta starucha w czerni, co usiadła przy mnie na ławce, na moim szafocie rozkoszy (jakaś nimfetka akurat macała pode mną, szukając zgubionej szklanej kulki), i spytała, czy brzuch mnie boli, bezczelna wiedźma. Ach, zostawcie mnie samego w moim parku pokwitań, w mszystym ogrodzie. Niech się bawią wokół mnie bez końca. Niech nigdy nie dorosną. 6 A propos: często zastanawiałem się, co też wyrosło z tych nimfetek? Czyżby w naszym świecie z kutego żelaza, w tej kratownicy przyczyn i skutków, potajemny dreszcz, który im skradłem, mógł pozostać bez wpływu na ich przyszłość? Posiadłem dzieweczkę – a ona nic o tym nie wiedziała. No, dobrze. Ale czy później na niej się to nie odbiło? Czy jakoś nie wypaczyłem kolei losów małej, uwikławszy jej wizerunek w swoje wyuzdanie? Och, było to dla mnie – i jest po dziś dzień – podnietą do głębokiej, straszliwej zadumy. W końcu jednak się dowiedziałem, jak wyglądają nimfetki o chudych ramionkach, prześliczne do szaleństwa, kiedy już dorosną. W szare wiosenne popołudnie szedłem, pamiętam, ruchliwą ulicą gdzieś koło Madeleine. Niska, szczupła dziewczyna minęła mnie żwawym, żywym krokiem, stukając wysokimi obcasami, oboje równocześnie spojrzeliśmy za siebie, przystanęła, a ja podszedłem i zaczepiłem ją. Ledwie mi sięgała do włosów na piersi, miała okrągłą buzię z dołeczkami – typ częsty u francuskich dziewcząt; podobały mi się jej długie rzęsy i obcisła, prosta w kroju sukienka – perłowo szare etui dla młodego ciała, które zachowało jeszcze – i to właśnie było owo nimfie echo, chłód zachwytu, nagły zryw w moich lędźwiach – pewną dziecięcość, wciąż obecną w profesjonalnym frétillement jej fertycznego kuperka. Gdy spytałem o cenę, odparła natychmiast, z melodyjną, srebrzystą precyzją (ptak, istny ptak!): – Cent. Próbowałem się targować, ale zauważyła okropną, samotną tęsknotę w moich spuszczonych oczach, zwróconych hen, w dół, na jej wypukłe czoło i lilipuci kapelutek (dookoła wstążka, bukiecik), więc strzepnąwszy rzęsami, powiedziała: – Tant pis – i zrobiła taki ruch, jakby chciała odejść. Kto wie, czy zaledwie trzy lata wcześniej nie widziałem, jak wraca ze szkoły! Ta wizja rozstrzygnęła sprawę. Dziewczyna poprowadziła mnie po tradycyjnie stromych schodach, dzwonek tradycyjnie przetarł szlak przed monsieur, który mógł przecież nie mieć ochoty na spotkanie z innym monsieur w trakcie żałobnej wspinaczki do nędznego pokoiku: łóżko, bidet – ot i cały wystrój. Zgodnie z tradycją od razu poprosiła o swój petit cadeau, ja zaś zgodnie z tradycją spytałem, jak jej na imię (Monique) i ile ma lat (osiemnaście). Dość dobrze już znałem banalny obyczaj ulicznic. Dix-huit – odpowiadają wszystkie skrupulatnym świergotem, nutą nieodwołalną i melancholijnie kłamliwą, czasem i po dziesięć razy dziennie, biedactwa. Lecz w przypadku Monique nie było cienia wątpliwości, że raczej dodaje sobie niż odejmuje rok czy dwa. Wydedukowałem to z wielu detali jej zwięzłego, schludnego, interesująco niedojrzałego ciała. W fascynująco szybkim tempie zrzuciła ubranie i stała przez chwilę, częściowo spowita podszarzałym tiulem firanki, zastygła jak stalagmit, z infantylną przyjemnością słuchając katarynki, której dźwięki wzbijały się z dławiącego się kurzem podwórka. Kiedy obejrzałem jej drobne dłonie i głośno zwróciłem uwagę, że ma brudne paznokcie, odparła, naiwnie marszcząc brwi: – Oui, ce n’est pas bien – i podeszła do umywalki, ale powiedziałem, że mi to nie przeszkadza, nie przeszkadza ani trochę. Z krótko przyciętymi włosami szatynki, szarymi rozświetlonymi oczami i bladą cerą wyglądała absolutnie uroczo. W biodrach nie była szersza niż kucający chłopiec; ba! – nie waham się wyznać (i w gruncie rzeczy właśnie dlatego z wdzięcznością mitrężę aż tyle czasu z małą Monique w tiulowoszarej izdebce pamięci), że spośród osiemdziesięciu paru grues, którym kazałem się zoperować, tylko przy niej poczułem ukłucie prawdziwej rozkoszy. – Il était malin, celui qui a inventé ce truc-là – oświadczyła przyjaźnie i z tym samym eleganckim pośpiechem wskoczyła w ubranie. Kiedy poprosiłem o drugą, bardziej wyrafinowaną randkę – wieczorem tego samego dnia – obiecała spotkać się ze mną o dziewiątej w kawiarni na rogu, przysięgając, że w całym swoim młodym życiu nikomu jeszcze nie spłatała figla, który określa się wyrażeniem poser un lapin. Wróciliśmy do znanego mi już pokoju, a ja nie mogłem się powstrzymać, żeby jej nie powiedzieć, jaka jest ładna, na co odparła skromnie: – Tu es bien gentil de dire ça. Widząc zaś to, co sam także dostrzegłem w lustrze, w którym odbijał się nasz mały eden – otóż widząc, że wargi wykrzywia mi upiorny szczękościsk roztkliwienia, sumienna mała Monique (tak, w dzieciństwie na pewno była nimfetką!) spytała, czy powinna zetrzeć z ust warstwę czerwieni avant qu’on se couche, bo może mam zamiar ją pocałować. Oczywiście miałem zamiar. Nigdy przedtem z żadną młodą damą aż tak nie popuściłem sobie wodzy, a ostatni obraz długorzęsej Monique, jaki wyniosłem z owej nocy, zabarwiony jest wesołością, która z rzadka tylko towarzyszy epizodom mojego upokarzającego, plugawego, małomównego życia erotycznego. Wydawała się ogromnie rada z pięćdziesięciu franków premii, które jej dałem, kiedy szparko wyszła w noc, w kwietniową mżawkę, a Humbert Humbert ciężko kroczył jej wąskim tropem. Przystanąwszy przed jakąś witryną, oświadczyła z wielką werwą: – Je vais m’acheter des bas! – i obym nigdy nie zapomniał chwili, gdy z jej dziecinnych paryskich ust wyprysło owo „bas” wymówione z apetytem, który nieomal zmienił „a” w krótkie, jędrne, wybuchowe „o”, jak w słowie „bot”. Nazajutrz kwadrans na trzecią po południu przyjąłem ją u siebie, lecz tym razem poszło gorzej, tak jakby przez noc stała się mniej dziewczęca, bardziej kobieca. Zaraziłem się od niej przeziębieniem, odwołałem więc czwartą randkę, bez żalu przerywając emocjonalny serial, który miał wszelkie szanse obarczyć mnie balastem rozdzierających rojeń i wreszcie wyczerpać się w drętwym rozczarowaniu. Niech zatem szczwana, szczupła Monique pozostanie tym, kim była zaledwie przez parę minut: występną nimfetką prześwitującą spod skóry rzeczowej młodej kurewki. Nasza krótka znajomość nasunęła mi rozumowanie, które czytelnikowi znającemu się na rzeczy wydać się może całkiem oczywiste. Ogłoszenie ze sprośnego czasopisma zawiodło mnie w pewien mężny dzień do biura niejakiej mademoiselle Edith, ta zaś na początek zaproponowała, żebym sobie dobrał bratnią duszę ze zbioru dość oficjalnych fotografii umieszczonych w dość zbrukanym albumie (Regardez-moi cette belle brune!). Kiedy odepchnąłem album i odważyłem się wyjawić swe zbrodnicze życzenie, zrobiła minę, jakby chciała pokazać mi drzwi; gdy jednak spytała, na jaki wydatek jestem przygotowany, zgodziła się skontaktować mnie z osobą qui pourrait arranger la chose. Nazajutrz wulgarnie umalowana astmatyczka, gadatliwa i cuchnąca czosnkiem, z nieomal komediowym akcentem prowansalskim i z czarnym wąsikiem nad fioletową wargą, zaprowadziła mnie do własnego, jak odgadłem, domostwa, stuliła tłuste palce prawej ręki i rozgłośnie ucałowawszy ich czubki na znak, że jej towar to prawdziwe delicje, istny pączuś róży, teatralnym gestem odsunęła kotarę, odsłaniając tę część pokoju, w której najwidoczniej sypiała liczna i niewybredna rodzina. Nie było tam nikogo prócz monstrualnie pulchnej, odrażająco pospolitej dziewczynki lat co najmniej piętnastu, brunetki o niezdrowej cerze i grubych warkoczach z czerwonymi kokardami, która siedziała na krześle, od niechcenia kołysząc łysą lalkę. Kiedy pokręciłem głową i spróbowałem się wykaraskać z potrzasku, kobieta wśród potoków słów zaczęła ściągać szarobury wełniany sweter z torsu młodej olbrzymki; widząc jednak, że niezłomnie trwam w zamiarze odejścia, zażądała son argent. Otworzyły się drzwi w głębi pokoju i dwaj mężczyźni, którzy dotąd jedli w kuchni kolację, przyłączyli się do sprzeczki. Byli niekształtni, z gołymi szyjami, bardzo smagli, a jeden nosił ciemne okulary. Za plecami mężczyzn kryło się dwoje dzieci, mały chłopiec i umorusany, krzywonogi berbeć. Zgodnie z arogancką logiką zmory sennej rozsierdzona rajfurka oświadczyła, wskazując osobnika w ciemnych okularach, że pracował on dawniej w policji, lui, więc lepiej, żebym zrobił, jak mi radzą. Podszedłem do Marie – to bowiem gwiaździste imię nosiła – która tymczasem po cichu przetaszczyła swój ciężki zad na taboret przy kuchennym stole i znów zajęła się poniechaną na chwilę zupą, a berbeć złapał lalkę. Nagły przypływ litości nadał wymiar dramatu mojemu idiotycznemu gestowi, gdy wciskałem banknot w jej obojętną dłoń. Przekazała mój dar byłemu detektywowi, po czym łaskawie pozwolono mi odejść.\nRedaktor inicjujący: Joanna Maciuk Redaktor prowadzący: Magdalena Matuszewska Przekład: Michał Kłobukowski Korekta: Beata Wójcik Projekt okładki: Anna Gaik-Czasak Grafiki wykorzystane na okładce: © Dutch Girl in White, Robert Henri, olej na płótnie, 1907, © Everett Collection/ Shuttersock; Summer olej na płótnie, Landscape, Pierre-Auguste Renoir, 1875, © VCG Wilson/Corbis via Getty Images Skład i łamanie: Dariusz Ziach Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o. 02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48 tel. (22) 828 98 08 faks (22) 395 75 78 biuro@gwfoksal.pl www.gwfoksal.pl ISBN 978-83-280-8978-5 Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Lolita-ebookRO/p00657729i006" target="_blank" title="Lolita [Vladimir Nabokov] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Lolita [Vladimir Nabokov] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Sylwia Juszczak-Krawczyk i Mikołaj Krawczyk pierwsza rocznica ślubu - znamy ich plany\nWiemy, jak Sylwia Juszczak i Mikołaj Krawczyk będą świętować pierwszą rocznicę ślubu!\nTo tuż przed narodzinami ich dziecka!\nTo już pewne! Na początku przyszłego roku Sylwia Juszczak-Krawczyk i Mikołaj Krawczyk zostaną rodzicami! Parę czeka prawdziwe rodzicielskie wyzwanie, bo będzie to ich piąte dziecko, ale pierwsze wspólne. Aktorka ma już dwóch synów: Vincenta i Nataniela ze związku z Tomaszem Pągowskim, Krawczyk zaś jest ojcem bliźniaków: Michała i Roberta, które ma z Anetą Zając. Kiedy rok temu, tuż przed Wigilią, Krawczykowie brali ślub, starszy syn Sylwii Vincent powiedział ponoć: „Jestem szczęśliwy, bo będę\nmiał dwóch braci więcej”. Podobno teraz chłopcy czekają na siostrzyczkę. Czy ich marzenie się spełni?\nPolecamy: Mikołaj Krawczyk hucznie świętował urodziny synów.\nSylwia Juszczak-Krawczyk urodzi córeczkę?\n– Sylwia i Mikołaj znają już płeć maleństwa, ale tą informacją podzielili się tylko z rodziną i zaufanymi przyjaciółmi, bo odkąd są razem, nie rozmawiają z dziennikarzami o swoim życiu prywatnym – mówi „Fleszowi” znajomy pary.\nZanim jednak rodzina Krawczyków się powiększy, parę czeka ważne święto: pierwsza rocznica ślubu, która przypada tuż przed świętami Bożego Narodzenia. Przypomnijmy, że Juszczak i Krawczyk powiedzieli sobie "tak" w wielkiej tajemnicy! Jak będą ją obchodzić?\n– Sylwia wygląda świetnie i na razie tak się czuje. Jeśli to się nie zmieni, niewykluczone, że wspólnie z Mikołajem i chłopcami wyjadą odpocząć. Ale będzie to raczej kameralny pensjonat gdzieś w górach niż zagraniczne wczasy – mówi informator "Flesza".\nChcesz wiedzieć, co jeszcze planuje aktorska para? Sięgnij po nowy "Flesz".\nSylwia i Mikołaj Krawczykowie wkrótce zostaną rodzicami.\nTo będzie pierwsze wspólne dziecko aktorskiej pary.\n"Owszem, pobraliśmy się...", mówi Mikołaj Krawczyk. Na jaw wychodzą nowe fakty o jego ślubie z Sylwią Juszczak\nKiedy Sylwia Juszczak i Mikołaj Krawczyk przyszli na przedpremierowy pokaz pierwszego odcinka serialu „Pensjonat nad Rozlewiskiem”, wszystkie flesze aparatów były wycelowane właśnie w nich! Dlaczego? Uwagę fotoreporterów zwrócił fakt, że zakochani mają na palcach obrączki. Czy ślubne? Okazuje się, że...tak! Owszem pobraliśmy się w zeszłym roku. Jestem teraz najszczęśliwszym facetem na ziemi, mówi „Party” aktor. Mikołaj Krawczyk i Sylwia Juszczak - ślub Jak udało im się ukryć ten fakt przed dziennikarzami? Okazuje się, że na uroczystość państwo młodzi Sylwia Juszczak i Mikołaj Krawczyk zaprosili jedynie grono najbliższych sobie osób. Nieoficjalnie dowiedzieliśmy się, że ceremonia odbyła się tuż przed świętami Bożego Narodzenia. Panna młoda wystąpiła w prostej, ale seksownej sukni ślubnej z odkrytymi plecami projektu Natalii Jaroszewskiej. W tym ważnym dniu towarzyszyła im czwórka synów z poprzednich związków. Party.pl życzy młodej parze dużo szczęścia! ZOBACZ: S ylwia Juszczak i Mikołaj Krawczyk wzięli cichy ŚLUB! Kiedy? Sylwia Juszczak i Mikołaj Krawczyk wzięli ślub! Aktorka miała suknię projektu Natalii Jaroszewskiej


koronawirus nie istnieje - wszystko na temat koronawirus nie istnieje | CKM.PL\nArtykuły dla frazy : koronawirus nie istnieje\nInfluencer twierdził, że koronawirus nie istnieje. Zachorował na niego, a później zmarł\n33–latek prowadził życie influencera i aktywnie działał na Instagramie, gdzie miał ponad milion obserwujących. Gdy zaczęła się pandemia koronawirusa, informował swoich fanów o tym, że jest on kłamstwem i nie ma żadnego zagrożenia. Mężczyzna zachorował jednak na COVID–19 i niedługo później zmarł. Wyświetl ten post na…\nWściekły antycovidowiec "nawracał" ludzi noszących maseczki\nAntycovidowcowi z Łodzi nie wystarczyły kłótnie w internecie na temat "fałszywej pandemii" i postanowił sam "wymierzyć sprawiedliwość" ludziom noszącym maseczki. Wziął więc kij i poszedł do parku, by znaleźć potencjalne ofiary, zakrywające usta i nos. Facet podbiegał do ludzi i zrywał im maseczki z twarzy. Taka kara była…\nNauczał, że COVID to kara za homoseksualizm. Zgadnijcie, co się stało...\nBoska ironia losu spotkała teleewangelistę, który głosił, że pandemia COVID-19 to kara za seks przedmałżeński i homoseksualizm. Dziwnym trafem sam zaraził się koronawirusem i przegrał z nim walkę. Telewizyjny kaznodzieja Irvin Baxter, który występował w chrześcijańskim programie telewizyjnym „End of the Age”, był dobrze…\nPolacy boją się pandemii. Robią zakupy "na zapas" i nie chcą kolejnego lockdownu\nNie ma kraju w Europie, który bardziej martwiłby się pandemią i lockdownem, niż Polska. Według raportu opublikowanego przez międzynarodową firmę doradczą Deloitte, mieszkańcy naszego kraju panicznie boją się kolejnego zamknięcia w domach. Niepokój rośnie z tygodnia na tydzień. Aż 46 proc. ankietowanych Polaków deklaruje, że…\nKary dla niezaszczepionych. Zobacz, za co będą musieli płacić\nChoć w Polsce szczepienia idą jak krew z nosa, nie można zaprzeczyć, że jakiś progres jest. Pojawiają się jednak przeciwnicy takiego sposobu walki z koronawirusem, którzy twierdzą, że rozwiązanie przynosi więcej powikłań niż rzeczywistego pożytku. Ekspertka znalazła sposób, by sobie z nimi radzić. Prof. Anna Piekarska w…\nJak wygląda wrestling bez publiki? Jeszcze bardziej absurdalnie\nBardziej od wrestlingu ustawione są już tylko polskie paradokumenty. Mimo to tysiące Amerykanów i tak zasiadają na trybunach, aby zobaczyć wyreżyserowane walki. Jednak tym razem najsłynniejsza organizacja WWE musiała zorganizować bez udziału publiki galę, która z założenia jest robiona pod publikę. WE ARE LIVE ON @FOXTV…\nCo robią Polacy podczas pracy zdalnej? Oto wyniki badań\nSytuacja związana z koronawirusem dość w dużym stopniu wpłynęła na naszą pracę. Sporo pracowników biurowych poszło na tzw. home office, który ma dużo zalet. Taki model realizowania obowiązków zawodowych stwarza jednak możliwość na wykonywanie czynności niezwiązanych z pracą. Niektórzy są już na tzw. home office od blisko…\nRuch ANTY-5G znów atakuje. Padły kolejne maszty\nKoronawirus nie jest w stanie zatrzymać ich w domu. Wyznawcy teorii spiskowych myślą, że wiedzą najlepiej, co jest przyczyną szerzenia się pandemii. W kolejnych trzech krajach zorganizowali zamachy na nadajniki telekomunikacyjne. Niedawno pisaliśmy o tym, że nadajniki 5G w Wielkiej Brytanii stały się obiektem ataków ze strony…\nAgata Duda i grupa 30 osób. W sieci zawrzało\nZnana z oszczędnego gospodarowania słowami pierwsza dama Agata Duda wzięła udział w wideokonferencji z uczniami jednego z warszawskich liceów. Zdjęciami pochwaliła się Kancelaria Premiera, a w sieci zawrzało. Ktoś z @prezydentpl, kto postanowił pokazać roześmianą pierwszą damę rozmawiającą z kilkudziesięcioma dzieciakami…\nSkontrolowano 'nielegalnie' otwarte siłownie. Wynik może zaskakiwać\nChoć nie odnotowano dotychczas ognisk zakażeń koronawirusem w siłowniach i klubach fitness, rząd postanowił zamknąć te przybytki. Być może by osłabić kondycję fizyczną narodu w obawie o wywiezienie przez suwerena na taczkach. Jednak branża się zbuntowała i postanowiła udostępnić ludziom swoje podwoje. Oczywiście już…\nRoślinna maska zatrzymująca wirusy. Powstała w Polsce\nPolscy naukowcy ze Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie stworzyli z roślin maskę chroniącą przed wirusami. Chcą rozpocząć testy z SARS-2-CoV-19. Dobra wiadomość dla wszystkich wegetarian - rośliny ocalą nas przed koronawirusem. No dobra, może nie wszystkich i nie wszystkie, ale istnieje spora szansa na to, że…\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia koronawirus nie istnieje. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku koronawirus nie istnieje) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem koronawirus nie istnieje posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania koronawirus nie istnieje jesteśmy w stanie zaprezentować Ci 11 materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Poniedziałek 20.04.2020 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Poniedziałek 19.10.2020. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania koronawirus nie istnieje ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu koronawirus nie istnieje.


Analityka działań promocyjnych\nROI, psychologia, aspekty prawne\n22-23 maja 2019 r., Centrum Konferencyjne Zielna, Warszawa\nPo co robimy promocje? Zwykle chcemy maksymalizować zysk w krótkim czasie. Według praktyków skuteczna promocja zwiększa sprzedaż poprzez przyciągnięcie nowych klientów oraz zwiększenie częstotliwości zakupów istniejących.\nJeżeli nieustająco borykasz się z tym:\n⇒ Jak efektywnie optymalizować promocje?\n⇒ Jak je badać?\n⇒ Za pomocą jakich narzędzi i technik mierzyć skutecznie promocje?\n⇒ Jak oszacować potencjalne grupy produktów do promocji i sterować nimi?\n⇒ Co wpływa na akceptację ceny przez klienta?\nDzięki analizie case studies uznanych na rynku firm, takich jak: Avon, Volkswagen Group Polska, Frisco.pl, Oriflame Poland, Grupa Eurocash, Nielsen, Torf Corporation, Costa Coffee, Kancelaria BWHS Bartkowiak Wojciechowski Hałupczak Springer, Business Boutique, routetomarket.pl, pogłębisz swoją wiedzę o tym, na co zwrócić uwagę analizując działania promocyjne, by zwiększyć sprzedaż.\nDo udziału zapraszamy osoby zajmujące się promocjami, analityką produktów, polityką cenową, tworzące strategię cenową, zarządzające przychodami, kategorią, marketingiem, sprzedażą, upustami i rabatami.\nZarządzanie promocjami jako element polityki cenowej\nWpływ rozwoju online i omnichanelu na promocje\nKupiec kontra analityk promocji\nRozwiązania systemowe – zarządzanie promocjami w szybkim czasie\nRównoległe promocje u konkurentów – obserwacja rynku czy zmowa cenowa\nAnalytical flow for promotions\nCarlo Corrieri Associate Manager - Revenue Management Optimization\nKatarzyna Mierzejewska-Zientek Trade Marketing Manager\nMikołaj Ostach Kierownik ds. Produktu i Cen, Dział Części i Akcesoriów Grupy\nDominika Poniatowska Category & Insight Manager\nKatarzyna Racka Radca prawny\nKancelaria BWHS Bartkowiak Wojciechowski Hałupczak Springer\nMarcin Szkudaj Pricing Manager\nElżbieta Szydłowska MBA, Dyrektor Zarządzający\nŁukasz Wroński Radca prawny


W dniach 22-26 listopada obchodzono Dni Honorowego Krwiodawstwa Polskiego Czerwonego Krzyża. Było to święto wszystkich polskich Honorowych Dawców Krwi, którzy bezinteresownie przekazują osobom potrzebujacym cząstkę siebie. Wychowankowie Internatu z tej oto okazji przygotowali plakaty propagujące idee oddawania krwi - jako niezwykłego daru życia. Bowiem krew jest darem bezcennym, najlepszym jaki może podarować człowiek drugiemu człowiekowi.\nWizyta świętego Mikołaja w naszym Przedszkolu, to jeden z najbardziej oczekiwanych przez dzieci dni w roku. Przedszkolaki już od samego rana z wielką niecierpliwością spoglądały na drzwi i nasłuchiwały „Mikołajowych” dzwoneczków. Dzieci zaskoczyły nas odwagą i ogromnym entuzjazmem z jakim powitały najsłynniejszego biskupa z Miry.\nHarmonogram spotkań zespołów ds. Wielospecjalistycznej Oceny Poziomu Funkcjonowania Ucznia i Indywidualnych Programów Edukacyjno – Terapeutycznych\nMikołaj zawitał do naszego ośrodka :-)\nDzieci zostały obdarowane pysznymi słodyczami.\nZ rąk Pań Dyrektor uczniowie otrzymali podarunki ufundowane przez firmę Hipsz z Rydzyny.\nDziekujemy i życzymy udanych Mikołajek!\n6 grudnia Europejski Mikołaj\nDnia 6 grudnia 2021 roku odbyła się w naszym Ośrodku impreza pt.: „Europejski Mikołaj”. Jest to cykliczna impreza, podczas której nasi podopieczni nie tylko spotykają się ze św. Mikołajem, ale także zapoznają się z tradycjami europejskimi. Impreza została zorganizowana przez opiekunów Szkolnego Klubu Europejskiego. Po raz kolejny zabawy i konkursy przygotowały konsultantki z Punktu Informacji Europejskiej Europa – Direct z Poznania, za co serdecznie dziękujemy. Każdy uczestnik otrzymał także mikołajkowy prezent. Wszyscy uczniowie bardzo aktywnie uczestniczyli w spotkaniu i mają nadzieję, że za rok Syriusz z paniami konsultantkami przyjadą do Rydzyny ponownie.


Wiadomości24 » Moje Trzy Grosze » Wolna myśl » Cuda przeszłości\nData dodania: 2009-07-18 20:02\nO PRL-u mogę powiedzieć niewiele z własnego doświadczenia. Urodziłam się za późno, żeby załapać się na stanie w kolejkach czy kartki. Ale pamiętam jedne wakacje...\nByło lato 1986 bądź 1987 roku. Tego niestety, nie możemy z rodziną do końca ustalić. Wiadomo, wtedy źle się działo w naszym kraju. Komunizm chylił się co prawda powoli ku upadkowi, ale w sklepach pustki, ludzie zmęczeni latami "przyjaźni polsko-radzieckiej". A jednak było wtedy coś, czego wspomnienie do tej pory wywołuje ogólną wesołość na zjazdach rodzinnych.\nJak każde niemal polskie małżeństwo w tamtych latach, moi rodzice byli szczęśliwymi posiadaczami Fiata 126p. "Kaszlak" jak kaszlak: mały, biały z bagażnikiem na dachu bądź bez, w zależności od aktualnych potrzeb. Mieli również nas cztery i trzeba było z nami coś zrobić w czasie wakacji, żebyśmy ich nie zamarudziły na śmierć.\nNajmniej problemów było z najstarszą siostrą, bo już 15-letnia mogła zostać wysłana na obóz organizowany przez miejsce pracy rodziców. A my? Totalnie zanudzone po pierwszym tygodniu lipca, tłukące się bez przerwy o byle głupotę. Co było robić? Zapadła decyzja o wspólnych wakacjach w Kołobrzegu. Po ustaleniu daty urlopu, rodzice zaczęli przygotowania do wypadu.\nI tak wiadomo: pranie, prasowanie kupowanie ostatnich niezbędnych rzeczy zajęło około tygodnia. Później pakowanie, przepakowywanie, siadanie na walizkach, bo się domknąć nie chciały. A to wcale nie takie łatwe przygotować do wyjazdu trzy małe dziewczynki i dwoje dorosłych. Kiedy wszystko było gotowe, do sterty rzeczy zabieranych dołączył telewizor. Niestety nazwa zupełnie wyleciała mi z pamięci. Wiem, ze był czarno- biały, produkcji oczywiście radzieckiej i mniejszych gabarytów niż nieśmiertelny Rubin.\nAch, sporo tego było. Podróż długa, bo około 600 km. I nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, ot zwykły urlop nad morzem, gdyby nie fakt, że moi ukochani rodzice, w jakiś zupełnie magiczny i niezrozumiały sposób, zapakowali nas i to wszystko do wyżej wspomnianego "malucha". Do tej pory zastanawiamy się jak im się to udało, tym bardziej, że w fiaciku dwie osoby miały już ciasno. A nas było pięcioro z bagażami i telewizorem, który okazał się nadzwyczaj trafnym pomysłem, bo z 14 dni nad morzem przez 12 padało.\nMyślę, ze ta historia jest kolejnym przykładem, ze nie ma rzeczy niemożliwych. I mimo ciasnoty w aucie i strasznej pogody, były to jak do tej pory najlepsze wakacje jakie pamiętam. Tylko ciągle zostaje pytanie: jak oni to zrobili?\nTagi: wakacje lato PRL wspomnienia. maluch


Duninowo - Kapliczka w pniu drzewa. Atrakcje turystyczne Duninowa. Ciekawe miejsca Duninowa\nWokół kościoła pw. Matki Boskiej Częstochowskiej rosną dorodne wiekowe drzewa. W jednym z nich, lipie znajduje się figura Matki Boskiej Niepokalanego Poczęcia. Figura MB umieszczona została w dużej dziupli. MB stoi na kuli ziemskiej i depcze łeb węża trzymającego w paszczy jabłko. Pień lipy obrośnięty jest bluszczem a dziupla dodatkowo ozdobiona kwiatami.\nMatki Boskiej Niepokalanego Poczęcia\nDuninowo - Pomniki poległych w I wojnie świato...Odległość: 0km\nDuninowo - Grobowce rodowe von Frankensteinów ...Odległość: 0,08km\nDuninowo - Budynki konstrukcji szachulcowej (X...Odległość: 0,1km\nDuninowo - Jezioro Modła - królestwo ptakówOdległość: 0,11km\nDuninowo - Zakład organmistrzowski Christiana ...Odległość: 0,11km