Miss Petunia Evans: Rozdział pierwszy — 23 stycznia 1977\nRozdział pierwszy — 23 stycznia 1977\nA/N: To co, lecimy z tym? Gotowi? Bo ja nie ;) Wszystko, co tu widzicie zawdzięczamy Virginii Woolf, moim niepoprawnym wizjom postaci, wszetecznemu porąbaniu oraz niebezpiecznym ciągotom do lat siedemdziesiątych.\nPanna Evans oznajmiła, że sama zorganizuje kwiaty. Z samego rana usadowiła się zatem na tylnym siedzeniu czarnej taksówki i domknęła drzwi z wielką ostrożnością, by nie przygnieść sukienki. Kierowca poprawił lusterko, przyglądając się swojej pasażerce z niekrytą ciekawością. Rzadko kiedy miał już okazję oglądać kobiety w kapeluszu i rękawiczkach.\n— Jesteś dziś moim pierwszym kursem, słonko. — Wyszczerzył nierówne, poplamione nikotyną zęby w bezsensownym uśmiechu.\nPetunia aż się wzdrygnęła.\n— Dokąd to się wybieramy tak wcześnie?\n— Róg Mercy i Station Road, poproszę.\nTaksówkarz przekręcił lusterko na swoje miejsce. O tej porze ulice były puste, więc samochód mknął przed siebie powyżej przepisowej prędkości. Petunia usiadła wygodniej i zajęła się tym, co lubiła najbardziej — wyglądaniem przez okno. Mijane po drodze domki jej osiedla kompletnie niczym się nie wyróżniały, co przyjęła z wielkim zadowoleniem. Wszystkie były zadbane i uspokajająco jednakowe. Poranna mgła nie zdążyła opaść, a ojcowie i mężowie nawet jeszcze nie zabrali się do zeskrobywania szronu z samochodowych szyb. Była szósta trzydzieści rano, dwudziestego trzeciego stycznia 1977 roku i nic nie zapowiadało, by w tę właśnie niedzielę cokolwiek zakłóciło plany panny (jeszcze) Evans.\nGdy taksówka wyjechała z przedmieść, kierowca na każdych światłach mamrotał coś pod nosem i kręcił bezmyślnie gałką radia, wyraźnie próbując pominąć wiadomości i jakoś zabić czas w oczekiwaniu na zielone.\n— Paskudna sprawa z tą polityką, co nie? — wyburczał, zaraz potem zanosząc się kaszlem palacza. — Carter ułaskawia tych kretynów od Wietnamu, Gandhi panoszy się w Indiach… Rany boskie, Indie przecież od zawsze były nasze! Ci turbaniarze nie mają bladego pojęcia o prowadzeniu państwa.\nPetunia zmarszczyła nos, nie chcąc się specjalnie wdawać w dyskusje. Jedną z rzeczy, które uwielbiała teraz, gdy w końcu mogła rozporządzać własnymi pieniędzmi, był święty spokój — zwłaszcza kiedy przebywała na tylnym siedzeniu taksówki. Minęli tory kolejowe i kierowca w końcu się miłosiernie przymknął. Zdecydował się na stację, która grała Bee Geesów, a Petunia zajęła się własnymi myślami. Będzie musiała jeszcze skoczyć do fryzjera… I na przymiarkę. Na szczęście wyszła z domu odpowiednio wcześniej — zdrowy rozsądek podpowiadał, że aż za wcześnie. Ciekawe, czy rodzice jeszcze spali…\nNiemniej jednak, miała dużo czasu i właśnie tak powinna się zachowywać odpowiedzialna dziewczyna. Tak właśnie. Starała się odprężyć, ale lata praktyki siedzenia prosto jak struna były silniejsze od niej. Przez całą noc nie mogła spać i wmawiała sobie, że to z emocji. Starała się nie dopuszczać do siebie głosu rozsądku, który metodycznie i niestrudzenie próbował wbić jej do głowy, że to, co czuła to przejmujący strach.\n— Będzie cztery dwadzieścia.\nWręczyła kierowcy pięciofuntowy banknot i zatrzasnęła drzwi taksówki, kierując się w stronę targu, na którym okutane w grube szale i płaszcze kobiety różnych nacji właśnie zdążyły porozstawiać swoje towary. Stukot własnych obcasów na nierównym chodniku w mniemaniu Petunii dodawał jej animuszu, zwłaszcza, że pantofelki były nowe.\nBazar na rogu Mercy i Station Road był jednym z mniejszych w Londynie, ale Petunia utrzymywała, że nie miała czasu ani cierpliwości, by zajrzeć na ten większy. Gdy podeszła do grubej i siwej Rosjanki sprzedającej kwiaty, ta wyszczerzyła do niej bezzębne dziąsła i całkiem znienacka wskazała pomarszczoną dłonią na wazon pełen białych lilii.\n— Nie! — Petunia natychmiast odsunęła się od kwiatów, zupełnie jak gdyby miały się na nią rzucić.\nNie będzie żadnych przeklętych lilii na jej ślubie, tego akurat zamierzała dopilnować nader gorliwie. Zapłaciwszy za pięć bukietów niezapominajek, bezwiednie ruszyła przed siebie wzdłuż Station Road, przytulając do siebie kwiaty owinięte w biały, woskowany papier. Szła pomiędzy budynkami i starała się nie poślizgnąć na kocich łbach, jednocześnie nie zmniejszając tempa kroku, bo skoro już zdecydowała się na szybki przemarsz, teraz głupio jej było zwalniać. Nie przewidziała jednak, że powstała na chodniku szklanka za nic miała jej poczucie stylu. Gdy Station Road przeszło w Gatwick Street i Petunia skręciła gwałtownie w lewo, mało nie wyrżnęła jak długa.\n— Oho! Mam cię!\nPrzed upadkiem ochroniła ją para męskich rąk, choć jej bukiety niezapominajek skończyły w wielkiej kupie śniegu, która zebrała się pod kioskiem z papierosami.\n— Jeremy! — Petunia zaraz wyprostowała się z godnością i poprawiła kapelusz, a Jeremy ruszył na pomoc nieszczęsnym kwiatom. Otrzepał niedelikatnie papier z przymrożonego śniegu i strzepnął pakunek zamaszyście, wręczając go ponownie właścicielce. Część pojedynczych kwiatów wyleciała na chodnik, ale panna Evans udała, że umknęło to jej uwadze.\n— Co tu robisz tak wcześnie?\n— O to samo mógłbym zapytać ciebie. I ciesz się, że na mnie wpadłaś. — Uśmiechnął się szelmowsko. — Dosłownie.\nPanna Evans zacisnęła usta, co robiła zawsze, gdy nie wiedziała co powiedzieć, choć zaraz je rozluźniła, przypominając sobie, że nie ma wcale ochoty dostać przedwczesnych zmarszczek. Jeremy Richards był synem jej szefa i do tego częścią arystokracji — choć tak naprawdę jego ojciec produkował świdry, matka hodowała charty afgańskie, a tytuły zwyczajnie sobie kupili. Niemniej jednak, Petunia miała w zwyczaju ignorować ten ostatni element, ponieważ lubiła sądzić o sobie, że zadaje się z wyższą klasą społeczną.\nLatami próbowała przekonać ojca, by również dokonał podobnego zakupu, ale on nigdy nie wydawał się tym specjalnie zainteresowany. Chociaż nie… Raz już prawie udało jej się go przekonać, gdy powiedziała, że z tytułem na pewno będzie dostawał znacznie poważniejsze angaże — być może nawet w orkiestrze operowej. Oczywiście jej plany obróciły się wniwecz, bo akurat ten moment musiała sobie wybrać ta durna gówniara, by roztaczać swoje wdzięki. Jedno zarzucenie ojcu rąk na szyję, kilka komplementów i zapewnień, że nie potrzebuje tytułu, by być wielkim kompozytorem, bo niedługo królowa pewnie i tak mu go nada za zasługi, i wszystko na marne! Tego dnia Petunia po raz pierwszy przeklęła na głos przy rodzicach.\n— Poważnie, gdzie się wybierasz? — Jeremy wykrzywił usta w sposób, który według Petunii upodabniał go do Jamesa Deana.\n— Do fryzjerki. I na przymiarkę — odpowiedziała, nieco zbyt zarozumiale.\n— Jasny gwint, faktycznie! Prawie zapomniałem. Moje gratulacje.\n— Dziękuję — odparła automatycznie i rozejrzała się na boki, całkowicie bez celu. Tak naprawdę wiedziała dokąd idzie, ale nie chciała być nieuprzejma i wprost dawać do zrozumienia, że się spieszy.\nNa szczęście Jeremy sam pojął aluzję. Pożegnał się i na odchodnym uchylił jej kapelusza, co sprawiło, że natychmiast zaczęła się zastanawiać, czy kiedykolwiek widziała Vernona w kapeluszu. Szybko jednak skupiła się na innych sprawach, a kiedy skręciła w następną ulicę, zdążyła już ułożyć szczegółowy plan na następne dwie godziny i całkowicie zapomnieć o spadkobiercy potentata świdrów. Tym, co miało się wydarzyć po południu, na razie się nie zajmowała. Jej myśli krążyły wokół włosów i sukienki, ale gdy dotarła przed zakład sukien ślubnych, przycisnęła do siebie zmaltretowane kwiaty, obróciła się na pięcie i uciekła w przeciwnym kierunku. Lepiej jeszcze poczekać. Jest za wcześnie. Jej fryzjerka też na pewno nie otworzyła. Pójdzie na spacer!\nSama nie wiedziała, dlaczego przykładała aż taką uwagę do włosów, bo przecież była w salonie zaledwie tydzień temu. Przypuszczała, że jak zwykle musiało to mieć związek z matką…\n— Na miłość boską, po co ciągle ganiasz tego dzieciaka do fryzjera?\n— Nie wtrącaj się, dobrze? Kobieta musi o siebie dbać, inaczej jaki jest w ogóle sens bycia kobietą?\n— Dobrze, ale dlaczego ta kobieta musi wydawać na to całą moją pensję?\nLinda Evans, profesjonalna kura domowa i położna z wykształcenia, robiła wszystko, by zostawić Cokeworth za sobą. Obserwując te gorliwe wysiłki, Petunia czasem zwyczajnie się zastanawiała, czy przypadkiem Cokeworth nie zdążyło już przeniknąć Evansów do szpiku kości, choć Linda nawet nie dopuszczała do siebie podobnych myśli. Latami czekała, aż kariera jej męża w końcu ruszy z miejsca. Skoro ona poświęciła swoją „dla dzieci”, cierpliwie znosiła wycinanie kuponów z gazet, ręczne pranie w balii, pomaganie w lokalnej klinice za pół darmo i kupowanie puszek z fasolką po dziesięć pensów sztuka. Ale teraz wszystko miało się zmienić — zmieniło się odkąd położyła w salonie wymarzone i wytęsknione tapety w różyczki, a w łazience stanęła automatyczna pralka. Linda święcie wierzyła, że za ten łut szczęścia odpowiada Lily — ich dobra wróżka. „Wiedźma,” myślała wtedy zwykle Petunia.\nSkoro tylko wyprowadzka z Cokeworth się urzeczywistniła i przestała już być szczytem ambicji pani Evans, teraz stała się nią odpowiednia prezencja, właściwy akcent i pilnowanie, by sąsiedzi widzieli jej rodzinę w jak najlepszym świetle. W tym roku pan Evans dostał o wiele lepszą pracę w mieście, a ciułane od lat pieniądze w końcu mogły zostać zainwestowane w pożyczkę na wymarzony domek w części kraju tylko odrobinkę mniej snobistycznej od samych Windsorów. Petunia, ukończywszy podłą szkołę podstawową, została zapisana do najlepszego żeńskiego liceum w Surrey — niewielki prestiż, bo były tam zaledwie dwa. Po Cokeworth oznaczało to jednak nie tylko gwałtowny skok klasowy, ale również to, że w przeciwieństwie do Lily nie było już dla niej ucieczki od wymagań i zachcianek matki.\nLinda miała głowę pełną wykrojów, porad modowych i trendów, według których tapirowanie, nawijanie, podcinanie i częste płukanki koloryzujące były podstawą, koniecznością oraz w ogóle minimum, bez którego żadna szanująca się dziewczyna nie mogła nawet śnić, by pokazać się ludziom. W związku z tym, że Michael Evans większość czasu spędzał w Londynie, nie miał prawie nic do powiedzenia w kwestii wychowania swoich córek. Czy też córki. Lily wyjechała — Petunia została. Nie wiedziała, czy to dobrze, wiedziała natomiast, że jej młodsza siostra aktualnie nie musiała nigdzie chodzić, nigdzie biegać, nigdzie uczęszczać i niczego tapirować nawet w najmniejszym stopniu. Według Petunii Lily była rozbestwioną Cinderellą, która spędzała całe dnie na machaniu idiotycznym patykiem i wymienianiem się okropnymi historiami z tym paskudnym chłopakiem od Snape’ów — jedynym elementem, który jakkolwiek jeszcze łączył ich z Cokeworth.\n— Petunio, pomóż mi! Nie, nie zdejmuj wałków! Boże broń, spędziłam nad nimi ostatnią godzinę.\nStarsza panna Evans umyła ręce i z ciężkim westchnięciem wsadziła je w miskę z ciastem, podczas gdy matka wytarła swoje i zajęła się ubijaniem maślanego kremu w cieple otwartego piecyka.\n— Twoja siostra będzie tu jutro, a my jeszcze nie gotowi!\nPodczas gdy ojciec podpalał fajkę, roznosząc wokół zapach tytoniu, Petunia zagniatała od niechcenia, starając się nie ruszać głową zbyt mocno. Wałki ciągnęły ją niemiłosiernie, a kretyńska objętość fryzury sprawiała, że gdyby nieuważnie przekrzywiła głowę o parę stopni w którąś stronę, mógłby jej się przestawić któryś kręg.\n— I jeszcze sałatka! — Linda obróciła się dookoła, po czym zawiązała córce w pasie swój fartuszek. — Nie zabrudź tej sukienki, z łaski swojej. Wszystko musi być perfekcyjne!\nPodczas gdy jej rodzicielka udała się na szperanie w spiżarni, Petunia porzuciła wniosek poinformowania, że lodówka pęka w szwach od potraw nagotowanych na cześć wszetecznie pięknej, doskonałej i wyczekanej „Miss Lily”, oraz że dalsze kucharzenie nie ma zatem większego sensu.\nLily jak na razie wiedziała o nowym domu jedynie z listów — listów przynoszonych przez sowę, Boże drogi! Rodzice kupili go, gdy rozpoczęła czwarty rok nauki, więc Linda urządziła jej pokój całkowicie według swojego uznania — właściwie to samo tyczyło się też starszej córki; jej niezaprzeczalna obecność i więcej niż prawdopodobne posiadanie własnego gustu nie miały tu nic do rzeczy. Osobiście Petunia uważała, że matka niepotrzebnie się tak trzęsła. Lily i tak nie spędzi tu więcej niż trzech miesięcy w roku, potem wyjedzie gnić w swojej magicznej ruderze — z nietoperzami i smokami, jak przypuszczała.\n— I trzymaj głowę prosto, skarbie, nie garb się!\nPetunia ścisnęła drożdżową masę tak mocno, że poczuła skurcz w nadgarstku. Po głębszym zastanowieniu, uznała, jedyne czego mogłaby zazdrościć Lily to chyba właśnie te nieszczęsne włosy — długie, gęste, niezmęczone brutalnym traktowaniem lakierem, temperaturą i zapędami osiedlowej fryzjerki. Dla Lily nie istniały szczotki, suszarki, lokówki, lakier, pianki i czternaście różnych wersji „bouffant” — Lily, jak wiadomo, była ideałem samym w sobie.\nPetunia skręciła gwałtownie w stronę Victoria’s Park i z ulgą weszła między oprószone śniegiem buki i klony. W parku nie było ani żywej duszy, nie licząc jakiegoś starszego pana wyprowadzającego dwa dalmatyńczyki. Ukłonił jej się elegancko, a ona zaraz odpowiedziała dystyngowanym skinieniem głowy, zupełnie jakby była co najmniej dziedziczką fortuny w Northampton. Zanim się obejrzała, przeszła przez park i energicznym marszem przemierzyła ponad pół dzielnicy. Mroźne powietrze szczypało ją w policzki, choć słońce wciąż jasno świeciło, dając złudzenie ciepła. Ubranie Petunii było raczej modne niż praktyczne, ale nie marzła ani trochę — szła tak szybko, że wręcz umierała z gorąca. Gdy stanęła na przejściu dla pieszych przy dużym skrzyżowaniu, zorientowała się, że doszła aż do Charing Cross Road.\nPrzycisnęła do siebie lekko już zmrożone niezapominajki, odsuwając rękawiczkę i zerkając na zegarek. Była punkt ósma. Petunia miała za sobą prawdopodobnie parę ładnych mil i jeszcze więcej dzieliło ją od salonu sukien ślubnych. Światło zmieniło się na zielone, a ona wciąż stała w miejscu. Gdy usłyszała za sobą ponaglające, oschłe chrząknięcie, ruszyła znów prosto przed siebie. No trudno. Przecież zdąży. Nie zaszkodzi przejść się jeszcze odrobinę. Dla zdrowia. Osobiście uwielbiała spacerować po Londynie — i to dużo bardziej, niż na łonie natury. W dzieciństwie zdążyła się napatrzeć na błoto i krzaki naprawdę do woli, serdeczne dzięki.\nGdy minęła pub, odruchowo skręciła w równoległą uliczkę, żeby pooglądać wystawy sklepowe. Pamiętała, że gdzieś tu było przejście na… Nie, nie chciała o tym nawet myśleć. Jeszcze by ją ktoś rozpoznał. Zwolniła kroku i zatrzymała się dopiero przed księgarnią, z rozczuleniem oglądając okładki nowości. Zawsze uwielbiała patrzeć na książki, choć nie należała do specjalnie zapalonych czytelników. Chwilę później rozejrzała się w obie strony i przeszła na drugą stronę, by zgodnie ze starą tradycją popatrzeć na fortepiany w salonie Grotriana-Steinwega. Jeden z nich dwa lata temu stanął w ich salonie, z czego ojciec nie mógłby być bardziej dumny.\nGdy na moment zapatrzyła się na połyskujące od lakieru i nieskazitelnej jakości instrumenty, kątem oka dostrzegła zmierzającą ku niej wysoką postać. Petunia dałaby głowę, że jeszcze przed momentem uliczka była całkowicie pusta. Zdawałoby się, że ten człowiek pojawił się całkiem znikąd, ale… Podobne rzeczy się przecież nie zdarzały. Nie zdarzały!\nPodszedł już całkiem blisko i wtedy niespodziewanie się zatrzymał. Oderwała się więc od podziwiania wystawy i wiedziona ciekawością obróciła się niespiesznie ku ulicy. Z jej ust wyrwał się zduszony skowyt. Poznała go w ułamek sekundy — i nic dziwnego. Nigdy wcześniej ani później nie spotkała kogoś, kto z takim uporem maniaka ubierał się w najbardziej sfatygowane płaszcze, jakie był w stanie znaleźć.\nAutor: Oleńska o 13:04\nLiska 03.11.2016, 14:41\nAch, no nie, ale żeby niezapominajki? Ładne są, ale nie pasują mi na ślub. Takie... sama nie wiem.\nOsobnik w beznadziejnie zniszczonym płaszczu to Snape, prawda? Tylko on nosi zniszczone ciuchy. I nauczyciele chemii. Ale to w sumie jeden gatunek.\nNie wiem co napisać, bo dopiero początek, więc... rozkręcaj się i w ogóle ^^\nOleńska 03.11.2016, 14:58\nWpisz sobie co znaczą w mowie kwiatów ;) W tym fanfiku stawiam na pełen symbolizm, a co!\nWiesz, najmniej ulubiony przedmiot szkolny Rowling to chemia, dlatego Sever zajmował się tym, a nie innym. I nosił różne dziwne szmaty…\nRozkręcam się, a co! Jak tylko opanuję chaos katalogowy..\nM. Szalona 03.11.2016, 15:25\nPiękne to będzie, wiem.\nBo Petunia to absolutnie piękny temat.\nI jeszcze Sever do tego!\nAnonimowy 03.11.2016, 15:28\nPodoba mi się :D Zwłaszcza, że jest to coś nowego. Jestem ciekawa jak się dalej potoczy historia Petuni ��\nFrozenka 03.11.2016, 16:40\nZgarnęłam to opko z fejsa, kiedy tylko zobaczyłam Petunię w zestawieniu ze Snape'em. Musiałam wejść, bo poza moim (nieopublikowanym jeszcze) fanfikiem nie znam żadnego, w którym występuje ta bohaterka.\nJuż na początku zwróciłam uwagę na typ opisów, który mogę nazwać malowniczym. Nie jest ich za dużo (narrator trzecioosobowy lubi popadać w grafomańskie detale), ale są poprowadzone w taki sposób, że człowiek spokojnie może sobie wszystko wyobrazić. Podoba mi się, ogromnie tym zaplusowałaś.\nOd taksówkarza-milczka-oceniacza gorszy jest chyba typ taksówkarza-gaduły. No, jeśli wciska raz na jakiś czas anegdotki albo poczęstuje sucharem, jest całkiem spoko, ale kiedy trafi się taki, który chce pogadać o polityce, jest kiepsko. Całe szczęście, że nie stać mnie na częste jeżdżenie taksówkami, a do Grażynek w tramwajach idzie się przyzwyczaić. XD\nWydaje mi się, że w akapicie o odpowiednim zachowaniu porządnej dziewczyny „właśnie tak” zabrzmiałoby trochę lepiej. „Tak właśnie” brzmi paralitycznie.\nDobreee, nawet bardzo! I kanonicznie petuniowate — nie będzie żadnych lilii. XD A próba przekonania ojca do kupna tytułu szlacheckiego naprawdę bardzo do niej pasuje. Cieszę się, że zachowałaś kanoniczność przy tworzeniu postaci Petunii. Bardzo ciężko będzie Ci o niej pisać, przynajmniej na początku (bo zakładam, że nie zamierzasz postąpić kropka w kropkę jak Rowling, to nie miałoby sensu pisać o normalnym życiu Petunii i Vernona), bo Petunia nie jest postacią lubianą, więc Czytelnicy mogą się ciskać. Ale to dobrze, nie można pisać jedynie o zajebistej Lily i przemiłej Hermionie, postacie charakterne i poboczne są często pomijane, a szkoda, bo można z nimi stworzyć naprawdę ciekawe opowiadania, a nie kolejne Dramione.\n„Tak naprawdę wiedziała dokąd idzie, ale nie chciała być nieuprzejma i wprost dawać do zrozumienia, że się spieszy” — przed „dokąd” przecinek. I zdecyduj się na jeden czas. Jeśli piszesz o czymś stałym, spokojnie możesz używać teraźniejszego (Polska jest krajem katolickim, Hogwart jest angielską szkołą magii), ale jeśli czasownik określa czynność wykonywaną typowo w przeszłości, trzymaj się czasu przeszłego.\nZastanawiam się, czy w latach siedemdziesiątych określenie „kura domowa” (przez obiektywnego narratora trzecioosobowego) pasuje. Wydaje mi się, że w tych czasach kobiety nadal decydowały się na rolę gospodyni domowej i brzmiało to dumnie. Fantastycznie, jeśli miały wykształcenie (jak Linda), zwłaszcza typowo kobiece (nauczycielka, pielęgniarka), ale w tych bogatszych domach nikt nie mówił, że pani domu była kurą domową.\nA tak w ogóle — bardzo się cieszę, że piszesz o rodzicach sióstr Evans. Nie spotkałam jeszcze opka o Huncwotach/Jily, gdzie byłoby coś wspomniane o mamie i tacie Lily. No, dziewczyna niby wracała na wakacje do domu, niby na święta dostawała coś od rodziców, ale zawsze byli oni przedstawiani w sposób bardzo papierowy. Autorki nawet nie pokusiły się o wymyślenie imion, nie mówiąc już o podaniu jakichś szczegółów, a Ty już w pierwszym rozdziale pozwalasz im nawet dojść do głosu. To jest super, bo nawet u Rowling zauważyłam ten błąd — kiedy uczniowie (Lupin, Draco, James Potter, Lily, Snape) kończą szkołę, wszystkie informacje o ich rodzicach znikają. A wątpię, żeby matka Snape'a albo państwo Evans zmarli, kiedy ich córka miała dwadzieścia lat. To takie proste — pozbyć się rodziców, bo to kolejni bohaterowie, o których trzeba zadbać, o których trzeba pamiętać i raz na jakiś czas wspomnieć.\nPo „według Petunii” nie musisz wstawiać przecinka. Dziwnie to wygląda i dziwnie się to czyta.\nNaprawdę bardzo mi się podoba kreacja Lindy, to jest postać z krwi i kości! Świetna robota. Ta kobieta to typowa silna babka, której jednocześnie nie brakuje klasy, ma w sobie tą ikrę, którą widać w Lily, ale i pedantyczno-perfekcyjne zapędy, które odziedziczyła po niej Petunia. Naprawdę widać, że ta kobieta jest ich matką.\nPrzez chwilę pomyślałam, że Snape będzie tym taksówkarzem, ale nie, w końcu Petunia by go poznała.\nPowiem tak — pominę, że zaciekawiłaś mnie tematem, bo ja naprawdę rzygam pierdyliardami Sevmione, Dramione i opkami o Huncwotach, więc temat Petunii to coś, na co zaświeciły mi się oczy. Ale warto tu było wejść nawet dla samych Twoich opisów i kreacji postaci (choćbyś nawet napisała to nieszczęsne Dramione za czasów szkolnych!). Mam nadzieję, że szybko się uporasz z kolejnym rozdziałem, bo zdobyłaś (kolejną? Widzę, że ktoś już przede mną skomentował) Czytelniczkę. Bardzo upierdliwą, zrzędliwą i niecierpliwą Czytelniczkę. Byłabym wdzięczna za dodanie jakiejś ramki z obserwacją albo za informowanie o nowościach, ja sama już dodałam Twojego bloga do swoich linków, nie mogło być inaczej, ale bardzo chciałabym czytać na bieżąco.\nI standardowo — muszę dzielić komentarz, bo nie zmieściłam się w jednym. Przyzwyczajaj się, jestem gadułą. :)\nOleńska 03.11.2016, 17:26\nWow! Dziękuję za tak ogromny komentarz! :) Nadmienię tylko, że mój narrator nie jest obiektywny, nie każdy trzecioosoby albo nawet pierwszoosobowy jest (por. koncept "unreliable narrator", "Wielki Gatsby" albo "Lolita"). A przecinki czasem wymkną się spod kontroli… Nie mam bety.\nOmg tak cię cieszę, że zauważyłaś taksówkarza! Bo to właśnie TE zęby były tu istotne. W ogóle wszystko zauważyłaś, dziękuję! <3 Będę informować w spamowniku, zawsze też możesz wejść w mój profil i zaobserwować bloga? Chociaż nie wiem do końca jak to działa, przyznam się bez bicia. Jeżeli szukasz historii zakończonych, to wszystkie moje pozostałe 5 (u)tworów jest zakończonych, także zapraszam :) Są podlinkowane do profilu.\nmózg_leniwca 04.11.2016, 22:45\nMam wrażenie, że coś Ci się urwało. Na pewno nie, to oczywiście tylko moje odczucie, ale nie mogę się go wyzbyć, no bo właśnie - brakuje mi tu jakiegoś zakończenia, które nadałoby rozdziałowi ładnej kompozycji. Ale marudzę, no bo wiesz, marudzi się, jak się czyta coś na spoko poziomie, jest ładnie i uroczo, a tu nagle coś, co łatwo byłoby poprawić, psuje wrażenie.\nNiemniej wrócę do początku, do panny Evans i jej kwiatów. Przyjemne nawiązanie do Pani Dolloway, nie powiem. W ogólnym rozrachunku nie ma co tu za bardzo smęcić i jęczeć, bo piszesz bardzo przyjemnie. Poza trochę nadmierną ilością zaimków dzierżawczych, język, dobór słów i ogólny wydźwięk tekstu są bardzo na plus. Tak jak kreacja postaci – właściwie nie spodziewałam się niczego innego, a ujęcie charakteru Petunii w klimacie typowym dla mugolskiej Wielkiej Brytanii z końcówki lat siedemdziesiątych to coś, czego chyba nieświadomie szukałam. Nie lubię Petunii, bo ja w sumie niezbyt wiele postaci lubię, w zasadzie dziewięćdziesiąt dziewięć procent bohaterów z Harry’ego Pottera darzę antypatią, ale wydaje mi się, że to taki opek, wiesz, który da mi Petunię polubić, choć w zasadzie nie przedstawiasz jej w różowym świetle. I nie wiem czy to nie ten ton narracji sprawia, że mnie się właśnie chce o niej czytać. Ton, który pokazuje wady i zalety Petunii, który nie osądza, nie opiniuje, nie sugeruje żadnych odpowiedzi, a jedynie prezentuje prawdę. Przedstawia perspektywę postaci i zostawia miejsce na własną ocenę. No i przede wszystkim pokazuje postać taką, jaką jest, a nie zapudrowaną i zamarkerowaną Merysójkę.\nDużym plusem tego opka jest też to, że oprócz tu i teraz, oprócz zrobiła, mrugnęła i przełknęła ślinę, mamy duże pole poświęcone na przemyślenia dotyczące samego tu i teraz, jak i wspomnień, które ściśle wynikają ze skojarzeń wywoływanych tym tu i teraz. Dlatego oprócz zrobiła i mrugnęła mamy barwną, wielowymiarową postać, jej stosunek do pozycji w społeczeństwie, jej kompleksy, jej troski, jej relacje z rodziną, a tu pochwalę nawet, że nie jedynie z siostrą, ale też z rodzicami. Mam nadzieję, że temat ten zostanie przez Ciebie dalej pociągnięty i nie jest tylko jednorazowym nawiązaniem.\nNie mogę się też powstrzymać od zwrócenia uwagi na gawędzenie taksówkarza – na te nawiązania do ówczesnej sytuacji mugolskiej Wielkiej Brytanii. Ach!\nNa koniec jeszcze dwa razy zamarudzę, bo czasem olewasz przecinki przed podrzędnymi częściami zdania (np. gdy nie wiedziała co powiedzieć, przecinek przed „co”), no i… nie można dostać skurczu w nadgarstku, wiesz. Mówimy o skurczach mięśni, a nadgarstek składa się z kości.\nPozdrawiam, kłaniam się nisko, życzę weny,\nOleńska 05.11.2016, 00:39\nDziękuję, że wpadłaś! :) Cieszę się, że w gruncie rzeczy się podobało, choć trochę drżę, jak większość z was zareaguje na to, co szykuję na drugie danie.\nPS Nic mi się nie urwało, to tylko pauza na efekt, he.\nNocebo 05.11.2016, 11:42\nAwww, jak pięknie napisane! Naprawdę przemiły rozdział. Rzec by się chciało, że niemalże tak misternie sklecony jak fryzura Petunii, ale tylko w takim pozytywnym sensie. :3 Czytałam przy herbacie i ciasteczkach, a herbata jeszcze nie zdążyła mi wystygnąć, więc Poe na pewno pochwaliłby za długość. Niby nic się tu nie wydarzyło, a jednak tak wiele już wiemy. Oczekuję na ciąg dalszy tej genezy zła wcielonego, w którą Petunia się przemieniła. Słodo-pierdząca Lily na pewno miała w tej kwestii spory udział - i nie mówię tu o samym fakcie bycia idealną, bo to się zdarza, ale o tym, że wyjechała i pewnie trochę o siostrze zapomniała. Siłą rzeczy zostawiła ją na łaskę i niełaskę nadpobudliwej rodzicielki... Czy będzie też jakaś nawiedzona babcia? :D\nOleńska 05.11.2016, 11:57\nMy darling girl, OCZYWIŚCIE, że będzie nawiedzona babcia, przecież u mnie żaden fanfik nie liczy się bez zadręczania Snape'a i nawiedzonych starszych pań, por. Gwendoline Wildeberry i jej martini.\nA Petunia chyba nigdy właśnie nie była zła, tylko bardzo, bardzo smutna. A smutni ludzie robią okropne rzeczy, by poczuć się lepiej.\nRiddikulus 16.11.2016, 18:20\nO jezu! Nigdy nie pomyślałam, że ktoś może napisać o Petunii i że będę uwielbiała to czytać. Podbiłas moje serce tym opowiadaniem ;) Brawo za oryginalność!\nPodoba mi się to co napisałaś powyżej o Petunii może dzięki temu ją polubie?\nAnonimowy 07.01.2017, 01:27\nSensownego komcia napiszę... kiedyś.\nA póki co: matko, jakie to jest cudowne!


Kretyn na drodze\nAutoWrzuta.pl > Filmy i zdjęcia > Ciekawe filmy znalezione w sieci > Kretyn na drodze >\nZachowanie kierowcy skody bandyckie, fakt. Jednak ten na hulajnodze do normalnych też nie należy :-(\na tak właściwie to co masz do hulajnogi? nie przeciskał się do przodu, czekał na swoją kolejkę do wyprzedzania, skoda dała w prawo to ruszył do przodu..skoda poszła znów na lewy to zahamował.tam chyba nawet nie było kontaktu, tylko awaryjne zblokowanie przedniego koła\nmcmac napisał(a): a tak właściwie to co masz do hulajnogi?\nWg mnie nie zachował bezpiecznej odległości od pojazdu poprzedzającego i przy awaryjnym hamowaniu wjechałby w skody kuper.\nDodatkowo, kierowca ledwo co zasygnalizował chęć zmiany pasa (nie przekraczając jeszcze linii) a hulajnogista od razu próbował go wyprzedzać - zanim ten manewr w pełni nastąpił :!!!:\nCzyli w gruncie rzeczy, najechał na Skodę.\nJednak pozostaje pytanie, dlaczego kierowca odjechał - przecież widać. że wkrótce po tym zdarzeniu, ale już na sąsiednim pasie, hamował (?)\nhsurim napisał(a): dlaczego kierowca odjechał\nPodejrzewam, że ty też byś odjechał. Skoro kontaktu nie było, w lusterku zobaczył leżącego motocykliste, zanim przemyslał co się stało to już był z kilometr od tego miejsca.. Wracałbyś tylko po to żeby sprawdzić co mu się stało ?? Obowiązku nie ma, dopiero ci co najadą na wypadek są nim objęci..\nI przyłączam się do tych co widzą winę hulajnogi - zero wyobraźni, brak odstepu i zbyt nachalna próba wyprzedzania.. To się wyłożyl.. Wcale mi go nie szkoda..\nEragon napisał(a): Wcale mi go nie szkoda..\nOczywiście, że nie szkoda ... w ostatecznym rozrachunku miał dużo więcej szczęścia niż rozumu.\nDziwne co prawda jest zachowanie kierowcy, że odbił na powrót w lewą stronę, jednak swojego pasa nie opuścił więc motocyklista nie miał prawa go wyprzedzać, a że ten manewr rozpoczął to całe jego szczęście, że skończyło się tylko na szlifie oraz, że kierowca z tyłu go nie klepnął po plecach.\nCiekawi mnie co w takiej sytuacji zrobiłaby policja gdyby blachy Fabii były zdatne do odczytania, bo z filmu nie wynika jednoznacznie, żeby doszło do jakiegokolwiek kontaktu, więc kierowca Skody zanim się zorientował co się mogło stać to już faktycznie był spory kawałek od miejsca zdarzenia?\nEragon napisał(a): (...) Skoro kontaktu nie było (...)\nMyślisz, że nie było nawet najmniejszego kontaktu ?


W dodatku nasza oferta to spółka z o.o. z możliwością kredytowania. Co to oznacza? Że nasze spółki są czyste, nie posiadają żadnych zadłużeń. Posiadają tez staż czasowy. Co te dwie opcje mogą dać? Możliwość łatwiejszego zaciągnięcia kredytu. Banki zwracają uwagę na tego typu rzeczy, przez co łatwiej będzie uzyskać kredyt. Ta możliwość jest bardzo ważna dla przedsiębiorców. Przecież zaciąganie kredytów w firmie jest normalną sprawą, a czasem trudno je uzyskać.\nWariant spóła z o.o. z możliwością kredytowania posiada same zalety. Nie masz się nad czym zastanawiać. Po prostu skontaktuj się z nami, dowiedz się więcej i skorzystaj z tej doskonałej opcji.


Martwię się o naszą przyjaźń... - Dziewczyński świat!\nMartwię się o naszą przyjaźń...\nWysłany: Czw 15:41, 28 Lut 2008 Temat postu: Martwię się o naszą przyjaźń...\nMam pewien problem z moją obecną przyjaciółką... Liczę, na waszą pomoc, ponieważ jestem w tej sytuacji bezradna, a nie chce zrywać tej przyjaźni... Postaram się w miarę wyjaśnić w czym tkwi problem...\nZnam się z Jagodą od podstawówki. Od początku tego roku szkolnego przyjaźnimy się. Zaczęło się jakoś przed sylwestrem, kiedy Olka (dziewczyna z naszego rocznika, ale z innej klasy...) przyszła do niej, ponieważ miała problem ze swoją przyjaciółką.. Jagoda oczywiście pomogła jej wszystko wyjaśnić, ale od tego czasu zaczęła ona coraz częściej mnie olewać i mieć przede mną tajemnice... Było by ok, ale nie miała powoli dla mnie prawie w ogóle czasu. Wreszcie zdenerwowałam się i zaczęłam z nią prowadzić rozmowy na ten temat.. Miało być już fajnie i miło, ale nadal się tak samo kolegowały. Przez ferie, kiedy chciałam razem z Jagodą jechać na lodowisko ona brała ze sobą Olkę i tak było za każdym razem... Wreszcie pokłóciłyśmy się przez nią, ale szybko znalazłyśmy wyjście z tej sytuacji nie zrywając przyjaźni, którą długo budowałyśmy.\nJuż od 2 tyg nie kłóciłyśmy się... Staram się spędzać więcej czasu z moimi kumpelami i z Jagodą, jednym słowem z każdym po trochu. Ostatnio Jagoda zrobiła się strasznie zazdrosna za to. Wczoraj była ponura, więc z nią chciałam porozmawiać, ale wydarła się na mnie... Okazało się, że jest zła. Rozmawiałam się i nawet się z nią pogodziłam, ale nie wiem o co poszło... Ciągle pisze, że "to zawsze jest jej wina"... z taką kpiną, a ja właściwie nic nie zrobiłam...\nNie wiem co robić, ponieważ przyjaźń z nią jest dla mnie bardzo ważna. Ona boi się tego, że ją zostawię (pisała mi to nie raz). Nie wiem co zrobić, by mi zaufała i powiedziała co ją dręczy... Ma ktoś jakiekolwiek rady??? Z góry dziękuję :*\nWysłany: Czw 15:48, 28 Lut 2008 Temat postu:\nPrzede wszystkim pozbądźcie się tej zazdrości.\nPosiadanie przyjaciółki nie jest jednoznaczne z tym, że tylko z nią musisz spędzać jak najwięcej czasu i ciągle sie spotykać...\nOdpocznijcie może od siebie, takie robienie zawsze czegoś razem może wam jedynie zaszkodzić.\nWysłany: Czw 18:41, 28 Lut 2008 Temat postu: Re: martwię się o naszą przyjaźń...\nLiczę, na waszą pomoc, ponieważ jestem w tej sytuacji bezradna, a nie chce zrywać tej przyjaźni..\nCiężko jest doradzać cokolwiek na odległość, znając sprawę tylko z punktu widzenia jednej strony.\nOd początku tego roku szkolnego przyjaźnimy się.\nZ tym slowem radzę uważać. Nie wiem co ty rozumiesz przez słowo "przyjaźnić" się, ale po przeczytaniu całej Twojej wypowiedzi, wnioskuję, że napewno podchodzisz do tego inaczej niż np. ja.\nTo że gadacie sobie o różnych sprawach, chodzicie razem tu i ówdzie, trochę Was łaczy ( m.in. zależność towarzyska, sieć wspólnych znajomych + multum innych spraw) nie znaczy od razu że to przyjaźń.\nJesteś pewna tego co mówisz? Może ta "przyjaźń" wypływa tylko z Twojej strony?\nZaczęło się jakoś przed sylwestrem, kiedy Olka (dziewczyna z naszego rocznika, ale z innej klasy..) przyszła do niej, ponieważ miała problem ze swoją przyjaciółką.. Jagoda oczywiście pomogła jej wszystko wyjaśnić, ale od tego czasu zaczęła ona coraz częściej mnie olewać i mieć przede mną tajemnice..\nAha! Pojawia się "ta trzecia". Rozumiem, wyniknął 'trójkąt' i jesteś zazdrosna. Klasyczne... Nie wiem dlaczego zabraniasz swojej "przyjaciółce" bliższego kontaktu z innymi, i czemu rządasz tej wyłączności - skoro Olka jest teraz kimś waznym dla Twojej "przyjaciółki", nie nasuwa Ci się jakieś konkretne stwierdzenie?\nByło by ok, ale nie miała powoli dla mnie prawie w ogóle czasu.\nJeeeezuuu, mówisz jak dziecko. I traktujesz swoją "przyjaciółkę" bardzo przedmiotowo. Co ona ma na to poradzić? Dlaczego chcesz ją zmuszać by była przy Tobie skoro widzisz co sie dzieje? Czy to jest (BYŁA KIEDYKOLWIEK?) Twoja przyjaciółka??\nWreszcie zdenerwowałam się i zaczęłam z nią prowadzić rozmowy na ten temat..\nMało powiedziałaś na ten temat, co ta "przyjaciółka" Ci powiedziała? Walnęłaś do niej prosto z mostu " Co sie dzieje? Czemu spędzasz tak dużo czasu z Olką? Gdzie czas dla mnie? "\nRozwiń to jakoś, bo mam zero wizji na temat reakcji Olki.\nMiało być już fajnie i miło, ale nadal się tak samo kolegowały.\nCzyli problem upatrujesz w Olce? Trochę egoistyczne podejscie ; )\nNic nie poradzisz na to, że się polubiły.\nPrzez ferie, kiedy chciałam razem z Jagodą jechać na lodowisko ona brała ze sobą Olkę i tak było za każdym razem..\nKolejny dowód na to, że twoim problemem jest Olka - dziewczyna, którą Twoja "przyjaciółka" bardzo polubiła ( może nawet bardziej od Ciebie?)\nJuż od 2 tyg nie kłóciłyśmy się.. Staram się spędzać więcej czasu z moimi kumpelami i z Jagodą, jednym słowem z każdym po trochu. Ostatnio Jagoda zrobiła się strasznie zazdrosna za to. Wczoraj była ponura, więc z nią chciałam porozmawiać, ale wydarła się na mnie.. Okazało się, że jest zła. Rozmawiałam się i nawet się z nią pogodziłam, ale nie wiem o co poszło... Ciągle pisze, że "to zawsze jest jej wina".. z taką kpiną, a ja właściwie nic nie zrobiłam...\nNo to rzeczywiście, piękna przyjaźń Was łaczy ... Ile macie lat ?\nNie wiem co robić, ponieważ przyjaźń z nią jest dla mnie bardzo ważna. Ona boi się tego, że ją zostawię (pisała mi to nie raz).\nDziwna sprawa... zapewne chodzicie do gimnazjum (?)... To co teraz napisałaś kompletnie nie pasuje mi do tego, co było wyżej. Przecież nie miała dla Ciebie czasu, spędzała trochę czasu z Olką... więc albo ona bardzo Cię potrzebuje ( z obojetnie jakich względów, a tym robisz jej sceny zazdrości) albo wogóle ma Cię w dupie a Ty latasz za nią jak przylepa.\nDlaczego chcesz kontynuować tą "przyjaźń" ? Zastanów się, bo macie takie żenujące problemy, podejście do siebie na wzajem, że ja bym to nazwała "koleżanki się nie dogadały" .\nOna jest "sławna" , bogata, znana? Dlaczego chcesz dalej ciągnąc to wszystko- przecież z tego co piszesz to Wasze relacje są kompletnie nieszczere i udawane. Fikcja nie przyjaźń, jednym słowem.\nNie wiem co zrobić, by mi zaufała i powiedziała co ją dręczy... Ma ktoś jakiekolwiek rady??? Z góry dziękuję :*\nCiebie coś dręczy, ją coś dręczy...\nPrzecież pisałaś już, że niby boi się Cię stracić, więc chyba o to chodzi, nie?\nWysłany: Czw 20:32, 28 Lut 2008 Temat postu:\nTak to często jest w przyjazni, kiedy pojawia sie osoba trzecia. Tez to przechodzilam, ale wiesz... Ja myślę, że jesli to jest prawdziwa przyjazn to na pewno przetrwa. W koncu tyle was łączy!\nTrzymaj się, jezeli to prawdziwa przyjazn, wszystko się pouklada.\nW zyciu są wzloty i upadki.\nWysłany: Pią 14:09, 29 Lut 2008 Temat postu:\nSkoro ona znalazła sobie nową "przyjaciółkę" to nie wiem, czy to jest prawdziwa przyjaźń.\nTeż nie możesz zakazać się jej kolegować z kimś innym.\nMoim zdaniem to tylko chwilowe.\nStaraj się z nią rozmawiać, wyłożyć jasno co cię boli.\nTyle się znacie, to szkoda by było teraz to trafić.\nWysłany: Pią 17:33, 29 Lut 2008 Temat postu: Re: martwię się o naszą przyjaźń...\nNo wiesz... Nie jestem aż tak głupia jak uważasz... Jagodzie też zależy na tej przyjaźni i wiem to nie tylko od niej samej, ale nie jedna z moich kumpeli i nie kumpeli potwierdziła jej słowa...\nNie nasuwa mi się.. Właściwie to chodzi o to, że Jagoda nie przyjaźni się z Olą. To Olka do niej rwie, bo nie udała się jej poprzednia przyjaźń i szuka kogoś nowego..\nCzy to jest (BYŁA KIEDYKOLWIEK?) Twoja przyjaciółka??\nTAK! Była i nadal jest!! Nie napisałam tutaj tematu, żebyś na mnie w ten sposób wyjechała, ale chciałam dostac jakąś pomoc....\nNie upatruję. Ona po prostu "odciąga" Jagodę ode mnie, a bardzo dobrze wie, że bardzo się szanujemy nawzajem (coś w stylu jakby chciała zepsóc tą naszą przyjaźń). Nie jestem egoistką, ale nie przepadam jak ktoś mnie olewa...\nOla wpieprza się w naszą przyjaźń. Chciałam nawet zerwac przyjaźń z Jagodą, bo robiło się to żenujące, ale postanowiłyśmy znaleźc lepsze wyjście.\nTeraz mnie to obojętne czy one się lubią czy nie, ale zastanawiam się, co zrobic, żeby uniknąc tych dziwnych kłótni...\nOne nie wynikają do końca z tego, że jedna drugiej nie lubi, tylko z tego, że Jagoda chce na siebie zwrócic moją uwagę. Nie wiem jak się zachowac\nWysłany: Pią 21:51, 29 Lut 2008 Temat postu: Re: martwię się o naszą przyjaźń...\nona właśnie starała się tobie pomóc.\nmoja propozycja jest taka, żebyś może się zaprzyjaźniła się z tą Olką, może stworzycie taką "trójcę". Wtedy unikniecie kłótni na linii ty-Jagoda oraz Olka-ty.\nJa nie wiem, czy Laren byłaby w stanie zakolegować się z tą Olką. Ja bym nie mogła.\nWysłany: Sob 8:58, 01 Mar 2008 Temat postu:\nwiesz.. mogłabym wprawdzie spróbować i to nie jest aż tak niemożliwe W tamtym roku się z nią kumplowałam, ale potem jakoś tak wyszło, że się od siebie oddaliłyśmy. Wprawdzie ja tą pomoc inaczej odebrałam...\nDżuDi. dziękuję za pomysł postaram się go dobrze wykorzystać :*\nDaj nam znać, jak coś posunie się do przodu.\nAle myślę, że raczej będzie dobrze, o tak! : D\nWysłany: Sob 22:13, 01 Mar 2008 Temat postu:\nWysłany: Nie 9:32, 02 Mar 2008 Temat postu:\nok jak cokolwiek się zmieni itd to wam zaraz napiszę :*\nWysłany: Śro 14:38, 05 Mar 2008 Temat postu:\nNo i zmieniło się.. Nie musiałam wcale zaprzyjaźniac się jakoś specjalnie z Olą, bo zrobiła ona z siebie totalną idiotkę przede mną i przed Jagodą! Od początku uważałam, że Ola jest naiwna, sztuczna i fałszywa, a teraz wyszło to wszystko na jaw. Nie będę pisac w jaki sposób, bo niezbyt do tematu\nTeraz z Jagodą świetnie się rozumiemy. Jestem szczęśliwa, że jest już (chyba) po wszystkim Cieszę się, że prawda wyszła na jaw.\nDziękuję za pomoc :**\nW razie potrzeby proszę pisać na PW to otworzę.


2 i 1/2 przytulne, niezależne w piwnicy # 306884 - Airbnb\n2 i 1/2 przytulne, niezależne w piwnicy # 306884\nCały obiekt – apartament (gospodarzem jest Samson)\nSamson to Superhost\nWitamy w naszym skromnym domu! Oferujemy piękne 2 i 1/2 w piwnicy naszego domu. Wejście jest niezależne i dostępne z zewnątrz. Do dyspozycji Gości jest sypialnia, kuchnia i łazienka z pralką. Do dyspozycji Gości jest również mały salon z telewizorem wyposażonym w chromowany odlew i palnik do zabawy. Sypialnia jest dobrze oddzielona od innych pokoi. Nie ma mydła ani szamponu. PROSIMY O uważne zapoznanie się z instrukcją parkowania. Dziękuję\nNasz parking jest na linii (jeden samochód za drugim. Dlatego, aby każdy miał własną autonomię, polecamy parking uliczny, który zaczyna się o północy. Należy zauważyć, że jest to dozwolone w poniedziałki, środy i piątki na stronie domu; we wtorki i czwartki po drugiej stronie ulicy. W weekendy parking po obu stronach jest dozwolony. Ponadto, w zimie, jeśli parkowanie jest zabronione na jedną noc, aby odebrać śnieg, możemy zorganizować, aby można zaparkować na naszym terenie.\nPonieważ zakaz parkowania rozpoczyna się o północy, w dni powszednie, aby nie być zmuszonym do pełnego snu w celu zmiany strony, oferujemy Państwu możliwość parkowania na naszym parkingu. W tym celu musielibyśmy zaparkować przed 23: 00 w pierwszej przedniej przestrzeni, aby umożliwić nam zaparkowanie z tyłu. W takim przypadku parking zostanie zwolniony nie później niż o 7 rano.\nWi-Fi – 33 Mb/s\n40” HDTV + Chromecast, Fire TV\nGospodarzem jest Samson\nNumer polisy: 306884\nSprawdź inne miejsca w Longueuil i okolicach


Źródło: inf. prasowa, Autor: Redakcja, 2016-09-15 19:57:11\nPrzyspiesza szybciej niż Bugatti Veyron - w każdym zakresie osiąganej przez siebie prędkości, waży dwa razy mniej od miejskich samochodów, a w ciągu godziny pracy spala cztery razy więcej paliwa od buldożera!\nBartłomiej Marszałek - jedyny i pierwszy w F1H2O zdradza tajemnice swojego bolidu.\nŁodzie startujące w motorowodnej F1 muszą spełniać szereg wymagań określonych regulaminem. Każdy zespół, który chce startować w tych prestiżowych mistrzostwach, musi zdobyć homologacje i odpowiednie certyfikaty już na etapie produkcji. Warto przy tym wspomnieć, że każdy bolid to ręczna robota, a jego konstrukcja jest dostosowywana do gabarytów kierowcy. Co więcej, żeby zbudować taką łódź nie wystarczy odpowiedni portfel. Specjalistów, którzy potrafią to zrobić jest tak niewielu, że w tej branży liczą się już nie tylko znajomości, ale również szacunek do zawodników.\n- To nie działa w ten sposób, że otwierasz folder i wybierasz sobie jaki chcesz mieć model. Tutaj wszystko trzeba zaprojektować od nowa. Na początku siadasz w specjalnej formie, w której dopasowuje się całą konstrukcję do Twoich rozmiarów. To jak garnitur szyty na miarę. Potem ktoś musi stworzyć projekt kadłuba, nadać mu odpowiedni kształt i aerodynamikę, zadbać o wyważenie i balans - wyjaśnia Bartłomiej Marszałek.\nRegulamin F1H2O narzuca łodziom uczestniczącym w wyścigach pewne ograniczenia. Dla przykładu ich długość nie może być mniejsza niż 4,6 metra i większa od 6 metrów, a szerokość może wynosić maksymalnie 2,1 metra. Dodatkowo każda łódź musi mieć odpowiednią homologacje i certyfikat.\n- Prace nad moją łodzią trwały 18 miesięcy i już nie potrafię zliczyć ile razy w tym czasie odwiedziłem miejscowość Como, w której jest fabryka firmy DAC Racing. Sam za kierownicą mojego busa, z tyłu w aucie materac i pościel. Specjaliści w tej firmie znają mnie już dobrze, wiedzą jak bardzo jestem zaangażowany w to co robię. W ten sposób tworzy się w tym środowisku relacje, bardzo ważne w tym sporcie - dodaje Marszałek. W efekcie powstał pięciometrowy katamaran, którego kadłub został zbudowany z carbonu i kevlaru. Całość jest więc bardzo lekka, razem z silnikiem waży 450 kilogramów i jest zarazem wytrzymała.\nBolid napędzany jest dwusuwowym silnikiem V6 o pojemności 2,5 litra i mocy 450 KM. Blok motoru to amerykański Mercury, ale całość została ekstremalnie zmodyfikowana. Podzespoły do katamaranu Marszałka zostały specjalnie dla niego zaprojektowane i zbudowane przez nielicznych specjalistów z całego świata – np. korbowody przybyły ze Szwecji, śmigło napędzające łódkę pochodzi z Florydy, wspomaganie kierownicy to konstrukcja firmy Kayaba z Japonii, natomiast szyby zostały zrobione w Augustowie. Silniki poddane modyfikacji w Kanadzie, a wszystko złożone razem w Warszawie.\n- Kanadyjczyk, który pomógł mi zmodyfikować silnik ma 72 lata i dopiero po tym, jak sprawdziłem się w mistrzostwach świata wziął mnie pod swoje skrzydła. Do tej pory wspominam atmosferę, która towarzyszyła naszej pracy. Byłem u niego w Kanadzie, poznałem jego rodzinę, pracowaliśmy razem nad silnikiem w jego warsztacie. To były gruntowne zmiany w konstrukcji motoru, do tego potrzebne było wieloletnie doświadczenie - wyjaśnia Bartłomiej Marszałek. Pomimo sympatii jest to relacja czysto zawodowa, ponieważ jego usługi są bardzo drogie. Kanadyjczyk swoją drogą, ale i tak najlepszym doradcą i specjalistą jest mój ojciec, który jest według mnie najlepszym specjalistą od silników 2 suwowych na świecie. Wspólnie pracujemy nad silnikami również w Polsce. Dzięki kontaktom mojego ojca mam dostęp do unikalnej wiedzy i fachowców. Na przykład pan inżynier Raczko, który nie potrzebuje korzystać z programów komputerowych, bo całą wiedzę ma w swoich starych kajetach. W ten sposób łączą się dwa światy.\nŚmigła napędzające łódź to również perfekcyjna, niemalże laboratoryjna robota. Ich parametry są ściśle chronione przez zespoły biorące udział w zawodach, co więcej element ten jest najczęściej schowany pod specjalnym pokrowcem, który jest ściągany bezpośrednio przed zanurzeniem się łodzi w wodzie.\n- Takich specjalistów od śmigieł jest na świecie czterech. Wbrew pozorom to bardzo skomplikowana konstrukcja. Z jednej strony są ekstremalnie lekkie i filigranowe. Z drugiej bardzo wytrzymałe i tak ostre, że można by się nimi golić. Zawodnik powinien mieć ich co najmniej kilka, o różnych ustawieniach, i przed wyścigiem wybrać to, które najlepiej sprawdzi się na danym torze i w danych warunkach - wyjaśnia Marszałek - Dla mnie śmigła konstruuje człowiek, którego ojciec robił je również dla mojego taty. To kolejny przykład na to, że ten świat opiera się na relacjach, których nie kupisz za żadne pieniądze\nKierowca siedzi w zamykanym od góry kokpicie i podobnie do bolidów F1 ma przed sobą kierownicę z przyciskami funkcyjnymi i wyświetlaczem ciekłokrystalicznym - w sumie dostępnych jest 15 ustawień. Dodatkowo za pomocą stóp steruje się położeniem silnika w czterech płaszczyznach, to tak zwane trimowanie. W F1 H2O na prostej muszę odstawiać motor od łodzi i wtedy frunę nad wodą, natomiast przed zakrętem podstawiam silnik pod łódź i dzięki temu generuję tak ekstremalną przyczepność. Silnik jest w ciągłym ruchu na siłownikach góra/dół i przód/tył. To coś jak byś miał możliwość sterowania wielkim skrzydłem za samochodem tak, że aż by fruwał. Trzeba uważnie operować tymi ustawieniami bo bardzo łatwo przesadzić i wyfrunąć w powietrze.\nKonstrukcja została wyposażona w systemy, które zabezpieczają zawodnika przed skutkami ewentualnego wypadku. Istotnym elementem jest Air Bag, uruchamiający się w przypadku, gdy bolid znajduje się w wodzie, do góry dnem. Wtedy natychmiast aktywowany jest specjalny system wypornościowy, który unosi kokpit ponad taflę wody, nie tylko wynurzając kierowcę, ale też ułatwiając przeprowadzenie akcji ratowniczej. W środku kadłuba są specjalne grodzie, które oddzielają przednią część od tylnej, dzięki czemu przy uszkodzeniu konstrukcji całość nie nabierze wody.\nDzięki zastosowanym modyfikacjom łódź przyspiesza od „zera” do 100 km/h w czasie zaledwie 2,5 sekundy, a osiągnięcie 160 km/h zajmuje mu 4 sekundy. Dla porównania Bugatti Veyron, by osiągnąć 160 km/h, potrzebuje pół sekundy więcej. Prędkość maksymalna łódki to około 250 km/h, a podczas wyścigu zużycie paliwa sięga nawet 120 litrów na godzinę. Najlepszym parametrem jest jednak przeciążenie w zakrętach porównywane do tych jakie odczuwają piloci F-16. Jazda bolidem F1 H2O to mieszanka pływania, jeżdżenia i latania. Przyczepność w zakręcie i przeciążenia 6 G nie są do osiągnięcia przez żadną maszynę poruszającą się na kołach.\nPrzepisz podany kod: 1943


Fotostory (III) - motylewnosie\nod Mikakamaka z 23 stycznia 2017 with 5 komentarzy\nUznajmy, że to odcinek, który powinien był się pojawić w zeszłym tygodniu.\nTegotygodniowy mam nadzieję dodać "na dniach".\nCałusy i udanego tygodnia 😉\nPiotr musiał się bardzo wysilić, by przybrać tak niechlujny wygląd, jaki sobie zaplanował. Stare, robocze spodnie, które pamiętały czasy przeprowadzki do mieszkania zniekształcały sylwetkę. W koszulę i sweter zaopatrzył się w sklepie z używaną odzieżą wybierając najbardziej gryzące się z sobą kolory i wzory. Najtrudniej było ufryzować włosy tak, by wyglądały na nietknięte ręką fryzjera od dawna. W tym celu wybrał się zakładu fryzjerskiego o dumie brzmiącej nazwie „Salon fryzur Greg”. Słysząc nietypowe zamówienie młody fryzjer stwierdził, że musi skonsultować się z szefem studio.\nWłaściciel był sympatycznym, nie kryjącym homoseksualnych preferencji, mężczyzną. Skojarzył się Piotrowi z barwnym ptakiem głównie przez ilość barw, które zawierał w sobie jego stój i ozdoby. Czerwone, obcisłe spodnie kontrastowały z zielenią luźnej bluzy i żółcią apaszki pod szyją. Niebieskie włosy i dobrany odcieniem lakier do paznokci współgrał z oficerkami na grubej podeszwie, w tym samym kolorze. Mężczyzna stwierdził, że traktuje zamówienie na zrobienie mu na głowie odwrotności zwyczajowej fryzury, jako niecodzienne wyzwanie. Nie krył przy tym rozbawienia tym bardziej, że po zabiegach włożonych w ustylizowanie czupryny Piotra ten wyglądał co najmniej śmiesznie.\n- Szanowny pan wygląda, jakby w życiu nie widział nożyczek fryzjerskich i grzebienia. – Stał za plecami fotela, patrząc na odbicie klienta w jasno oświetlonym lustrze, wiszącym na ścianie. – Prawie kloszard i tylko teraz zarost dołu twarzy zbytnio gryzie się z górą.\nBrodę Piotr strzygł dotąd regularnie. Teraz podoczepiano mu dłuższe pasma włosów w zbliżonym kolorze, by stworzyć wrażenie swobodnego rozrostu owłosienia na twarzy. Dla pogłębienia efektu Piotr skręcał poszczególne pasemka palcami, więc wyglądał jakby mu piorun w brodę strzelił.\nOpuszczając studio zgodził się, by właściciel zrobił mu zdjęcie smartfonem. Chciał się pochwalić zdolnościami godnymi charakteryzatora teatralnego i wspomniał, że latach młodości marzył nawet o takim zajęciu.\nDzień przed planowaną w studio fotograficznym wizytą oceniał efekt przygotowań. W dziwacznym ubiorze, z niechlujnym owłosieniem głowy i w najbrzydszych oprawach okularów na nosie, jakie udało mu się znaleźć w sklepie optycznym, stał przed lustrem i śmiał się do swojego odbicia.\n- No chłopie! – Zmierzwił i tak już rozczochrane włosy. – Ja to bym cię nawet kijem nie pogonił, a co tu o fotografowaniu mówić.\nPlan był prosty i tylko wymagał przygotowań.\nNie mógł osiągnąć efektu, który widział na zdjęciach Sue, gdyż większość z fotografowanych przez nią ludzi była wyjątkowo piękna. Ze zdjęć wyzierała zmysłowość, uchwycone aparatem chwile urzekały artystyczną wyjątkowością.\nWiedział, że on sam musi przykuć jej uwagę czymś diametralnie innym. Postawił na zaniedbanie mając nadzieję, że będzie mu kazała się odmienić i zmusi do błagania o pomoc.\nO umówienie go na sesję poprosił jednego z byłych klientów. Ten w poczuciu wdzięczności zadziałał błyskawicznie, wykonując kilka telefonów, w końcu oznajmiając:\n- Ma pan termin, panie Piotrze. – W głosie słychać było samozadowolenie. – Na sesję do pani Sue trzeba umawiać się z półrocznym wyprzedzeniem więc można powiedzieć, że termin na za cztery godziny jest czymś wyjątkowym.\nPiotr podziękował, przywdział ciało w szpecące go atrybuty przygotowane na tę okazję i ruszył na spotkanie z „obiektem”.\n- Dzień dobry. – Podeszła z wyciągniętą, w geście powitania, ręką. Przyglądała się jego dłoniom ciekawa, czy i paznokcie ma nieprzycięte, obgryzione, może brudne nawet. Odetchnęła z ulgą. – Zuzanna Nagiński.\n- Piotr Namyczko. – Nazwisko wymyślił na poczekaniu. – Przepraszam, że tak nagle, ale pilna sprawa wyskoczyła.\n- W czym mogę pomóc? - Postanowiła przejść do sprawy, nie tracąc czasu na zbędne grzeczności i wstępy.\n- Potrzebuję dobrze zrobionych zdjęć.\nJasne, że nie przyszedłeś tu po pieczywo – sarknęła w duchu.\n- Z jakim przeznaczeniem? – Nawet jeden mięsień jej twarzy nie drgnął, zdradzając zniecierpliwienie.\n- Przeznaczeniem? – Udał, że nie rozumie, czego dotyczy pytanie.\n– Na firmową stronę internetową, do port folio? – Podpowiedziała, choć to drugie wydawało jej się niemożliwe. Nie mógł być modelem, z tak bezbarwnym i mdłym wyglądem.\n- Nie. – Zaprzeczył marszcząc brwi, jakby szukał w głowie odpowiedzi, markując roztargnienie. – Na portal randkowy.\n- Portal randkowy? – Nie potrafiła ukryć zaskoczenia, brwi uciekły jej pod grzywkę.\n- Dokładnie – przytaknął z niewinną miną. – Coś ekstra, co przyciągnie wzrok na tyle, by jakaś kobieta zechciała rozpocząć rozmowę.\n- Rozumiem. – Szybko się pozbierała, oblekając twarz w uśmiech i myśląc równocześnie, że sporo pracy czeka ją przy tym bezpłciowym człowieku, nim uda jej się uzyskać choćby odrobinę interesujący efekt. – Umówmy się więc na jutro na sesję i tylko powiem panu, jak się do tego przygotować.\n- Może przejdziemy na ty? Będzie wygodniej i będzie mi łatwiej wyluzować się podczas sesji.\n- Ok. – zgodziła się ostrożnie, starając się pokonać niechęć do tego człowieka i pragnienie, by kazać mu wyjść z pomieszczenia, odmawiając swoich usług. – Zuzanna.\n- Piotr. – Uścisnął drobną dłoń, uśmiechając się promiennie. – To jak mam się przygotować do zdjęć?\nPrzekształć się – pomyślała. – Fryzjer, golibroda, to po pierwsze – wyliczała. – Przynieś ciekawe ubrania, koniecznie garnitur, kilka różnych koszul.\n- Nie mam garnituru, a koszule ze dwie może. – Lekceważąco wzruszył ramionami. – I na co mi golibroda?\n- Rozumiem, że panuje obecnie moda „na drwala”, ale warunkiem jest to, że włosom nadaje się formę, przycina się je. – Zniesmaczona spoglądała na szczecinę porastającą brodę Piotra. – I jak mam rozumieć stwierdzenie, że nie posiadasz garnituru? Każdy ma przynajmniej dwa na stanie.\n- Ja nie mam i tutaj poproszę cię o pomoc. – Na jego twarzy zagościł radosny uśmiech, jakby oznajmiał dziecku, że ma dla niego schowaną za plecami zabawkę.\n- Na czym ma polegać? – Czuła, że nie spodoba jej się odpowiedź Piotra.\n- Mam dobrze wyglądać, więc muszę kupić ciuchy, iść do fryzjera. Pomóż mi w tym, asystuj, pokieruj mną tak, żebym ci pasował do wizji sesji zdjęciowej.\nPatrzyła na niego zbaraniała stwierdzając, że ten człowiek musi być szalony. Nie mogłaby zrobić czegoś takiego i nie miała na to najmniejszej ochoty. Gdyby wzbudził w niej cień sympatii, czy chociaż odrobinę litości, może zastanowiłaby się nad zgodą.\n- Nie oferuję takiej usługi. – Zaplotła ramiona pod piersiami, ściągnęła brwi, cofnęła się o krok. – Bardzo dziwaczna propozycja i co najmniej niestosowna.\n- Dobrze zapłacę. – Piotr nie wydawał się być zrażony jej odpowiedzią. – Potrójna stawka za sesję. Proszę o to, bo od tego zależy, czy pozostanę samotnym kawalerem. Nie chcę być sam. – Spoważniał i spochmurniał. – Jeśli uważasz że potrzebuję zmian, to zmień mnie. Oddaję się pod twoje władanie.\nZuza zaniemówiła, nie znajdując odpowiedzi. Zaskoczył ją ostatnim stwierdzeniem i obudził w niej poczucie misji do spełnienia. Odstąpiła o kilka kroków w tył, krytycznym wzrokiem taksując jego sylwetkę. Uznała, że budowę ciała ma prawidłową, co dawało szansę na zgrabne ukazanie sylwetki. Ubiór powinien na nim dobrze leżeć. Gorzej sprawa przedstawiała się, gdy patrzyła na głowę. Zaniedbane włosy sterczały w zbyt wielu kierunkach. Były zniszczone, nierówne, nijakie. Oczy ukrył za okrągłymi, rogowymi oprawkami z grubymi szkłami. Resztę zakrywał zaniedbany, choć czysty zarost. Włosy przy ustach, oraz wąsy zakręcały się dziwacznie. Zuzka nie mogła pojąć, jakim cudem nie drażnią go, wchodząc mu do nosa.\nCzuła odrazę do tego człowieka, ale brzydota odrażała ją od zawsze. Nie chodziło tu o to, że ten człowiek nie był pięknie ukształtowanym modelem lecz o fakt, że tak bardzo zaniedbał zewnętrzną powłokę. Niechlujny – to słowo najlepiej go opisywało. Wypchane kolana w sztruksie szarych, spłowiałych spodni i kołnierzyk koszuli w kratę, wystający spod workowatego swetra w paski, dopełniały obrazu.\n- Poczwórna stawka – rzucił Piotr widząc, że kobieta się waha.\n- Dobrze. – Wyglądało na to, że robi to po części wbrew sobie, nie mogła jednak nie docenić desperacji Piotra. – Ale mówię co z tobą robimy, a ty ze mną nie dyskutujesz.\n- Jeśli nie każesz mi się malować, nosić obcisłych gaci i nie ogolisz mnie na zero, to mogę się poddać. – Uniósł lewą dłoń na wysokość barku, zwracając jej wewnętrzną część ku Zuzce. Prawą położył na wysokości serca, w geście przysięgi.\n- Ok. – Rozbawił ją dzięki czemu pomyślała, że może nie okaże się bucowatym tępakiem. – Widzimy się tutaj jutro o godzinie dziewiątej.\n- Przypieczętujmy to uściskiem dłoni.\nWyciągnął w jej kierunku ramię, zamarł w oczekiwaniu. Musiała odwzajemnić gest, podać dłoń do uściśnięcia. Nie była gotowa na iskrę, która między nimi przeskoczyła w momencie, gdy skóra dotknęła skóry. Palce Piotra przesunęły się powoli od opuszków, aż do nadgarstka. Cofnął dłoń i zacisnął w równie powolnym tempie na jej ręce. Niby zwyczajny gest, ale w wykonaniu tego człowieka nabrał dziwnie zmysłowej barwy. Nie spuszczał przy tym wzroku wbitego w jej usta, a półuśmiech nie znikał z jego twarzy, czaił się w niebieskich tęczówkach. To ostatnie zauważyła mimo musztardówek, które wątpliwie przyozdabiały mu nos.\nTo może być ciekawe doświadczenie – pomyślała zaczynając się ostrożnie cieszyć na metamorfozę, której podda tego człowieka.\n- Do jutra, Zuzanno. - Jej imię wypowiedział miękko, jakby głaskał ją tym tonem, może przytulał. – Już się cieszę na jutrzejszy dzień.\nMrugnął do niej, skłonił się i odwrócił ku drzwiom.\nPo wyjściu Piotra Zuzka stała jeszcze dobrych pięć minut, bijąc się z myślami. Musiała przyznać przed samą sobą, że jest podekscytowana nadchodzącym doświadczeniem.\nKto wie, może poszerzy zakres usług, dokooptuje do świadczonego wachlarza jeszcze metamorfozy?\nPodeszła do biurka, otworzyła folder ze zdjęciami chłopaka, którego dziś "zaliczyła". Młodość, piękno, a przede wszystkim zręczna i świetnie do jego urody dopasowana stylizacja, biła po oczach. Image zbuntowanego, niepokornego, a przez to seksownego faceta było czymś, co gwarantowało sukces wśród fanek.\nOpadła na fotel zastanawiając się, jak chociaż część tego wizerunku przenieść na nowego klienta.\nod Mikakamaka z 3 sierpnia 2016 with 2 komentarze\nPublikowałam rano, ale mi wykasowało wpis. Dodaję ponownie i mykam na plażę :D Na Instagramie... Czytaj więcej\nHistorie rodzinne (XIV)\nod Mikakamaka z 22 lipca 2015 with 10 komentarzy\nLato, lato... ja pierdziusiam... Nie mieszkałam jeszcze na poddaszu i nie wiedziałam, jakie to uciążliwe,... Czytaj więcej\nod Mikakamaka z 28 maja 2014 with 8 komentarzy\nKochani. Bardzo proszę byście nie myśleli, że Was zaniedbuję. Nie jest tak. Przekonacie się o... Czytaj więcej\n“Jeśli nie karzesz mi się malować” – chyba miało być każesz\nPoprawione. Dziękuję za czujność 😀\nHe, he, “Będzie, będzie zabawa! Będzie się działo!” Jak na ten moment, to Piotr trzyma wszystkie sznurki w garści i ciekawa jestem bardzo jak długo uda mu się to uda i co zrobi Zuzanna, gdy dowie się prawdy.\nCiekawe, że oboje mieli podświadomą ochotę nie przyjmować tych zleceń, jednak siła wyższa (Mika) zadziałała i ku naszej czytelniczej radości, przyjęli:)\n“Wątpliwie przyozdabiały” jest nader przydatnym określeniem:)\nTy czekasz, ja piszę 😀


Dodano poniedziałek, 12.12.2016 r., godz. 12.38\nNad Wartą, w pobliżu ujścia potoku Różanego, ustanowiono nowy poznański użytek ekologiczny. Ma około 37 hektarów i nazwano go "Łęgi Potoku Różanego".\nNa wschód od Naramowic, na terenie ponad 37 hektarów, nad Wartą i przy ujściu potoku Różanego utworzono nowy użytek ekologiczny "Łęgi Potoku Różanego". Dzięki temu nie będzie tu można m.in. wykonywać prac ziemnych, które zniekształcałyby rzeźbę terenu. Wyjątkiem są roboty związane z bezpieczeństwem przeciwpowodziowym.\n#inne #użytek ekologiczny #przyroda #nieruchomości #warta #naramowice


Jak się nabija frekwencję na paradach LGBT? - Stop aborcji\nJak się nabija frekwencję na paradach LGBT?\nutworzone przez Fundacja PRO Prawo do Życia | Paź 23, 2018 | Aktualności, Publicystyka, Stop Pedofilii\nPrzez Polskę przelała się fala gejowskich marszów. Odbyły się one w kilkunastu miastach Polski. Można sobie zadać pytanie, skąd się biorą uczestnicy tych wydarzeń?\n1. Transport organizacji LGBT miedzy miastami\nCzłonków organizacji Stonewall z Poznania mogliśmy zobaczyć m.in. na paradach w Opolu, Wrocławiu, Poznaniu, Katowicach, Toruniu i Zielonej Górze. Instytut Równości z Zielonej Góry wybrał się m.in. do Wrocławia, Torunia, Poznania. Charakterystyczny mężczyzna ubrany w różową sukienkę w długich białych włosach, był widziany w Opolu, Poznaniu i Zielonej Górze. Informacje o przewozie ludzi do maszerowania nie ukrywa również zielonogórska Gazeta Wyborcza: „byli ludzie z Poznania, Gorzowa, Szczecina, Kielc, Warszawy.”\n2. Przywóz demonstrantów z zagranicy\nPrzed rozpoczęciem homoparady we Wrocławiu zrobiliśmy zdjęcia stojącym na parkingu autokarom o niemieckich numerach rejestracyjnych. Widziane były też mniejsze busy osobowe z niemieckimi tablicami.\n3. Promocja w szkołach\nPrzed homoparadą w Zielonej Górze dostaliśmy doniesienie o plakatach narysowanych kredkami w jednej ze szkół zawodowych w Zielonej Górze. Indoktrynację potwierdził działacz LGBT ze sceny, krzycząc podczas marszu: „kochani, jest z nami mnóstwo dzieciaków ze szkół”. Młodzież chętnie przyjdzie na zabawę z głośną i taneczną muzyką.\n4. Gejowskie imprezy po homoparadzie\nAby zachęcić młodzież do przybycia, organizowane są imprezy w nocnych klubach. Na nich są realizowane marszowe postulaty: „każdy może współżyć z każdym”. Niejeden nastolatek, zachęcany w szkole do uczestnictwa, może potem zostać wykorzystany przez starszego i bardziej doświadczonego działacza. Zwiększa się prawdopodobieństwo, że i on takim zostanie.\n5. Instytucje publiczne\nPrezydenci Poznania i Zielonej Góry oficjalnie wsparli homoparady. Na słupach wywieszono propagandowe flagi, tym samym oswajając ludzi z wydarzeniem. Autorytet władzy może sprawić, że niezorientowane jednostki zostaną zachęcone do przyjścia na paradę.\nZ przytoczonych argumentów widać, że organizowanie transportu z innych miast Polski oraz z zagranicy, popowa muzyka, promowanie rozwiązłości, imprezy pomarszowe oraz autorytet instytucji państwowych zwabiają pogubionych ludzi do uczestnictwa w marszach „równości”. Organizowane w ten sposób w wielu miejscowościach parady sprawiają wrażenie, jakby ludzie w każdym mieście chcieli realizacji postulatów LGBT. Przy bliższym przypatrzeniu się widzimy, że nie ma nic bardziej błędnego.\nPolacy wybrali – chcą walczyć z pedofilią


Zachodniopomorskie: Rozpoczęly się Dni Skandynawskie - Komunikacja Społeczna\nZachodniopomorskie: Rozpoczęly się Dni Skandynawskie\npt/pap • 21 kwietnia 2016 - 18:34\nPrezydent Szczecina Piotr Krzystek (fot.szczecin.eu)\nSpotkania biznesowe, prezentacje kultury skandynawskiej - to program zainaugurowanej w czwartek trzeciej edycji Dni Skandynawskich w Szczecinie.\nMiasto ma mocne relacje ze Skandynawią, działa w nim 100 firm z tego regionu świata - zaznaczył prezydent Szczecina Piotr Krzystek.\nJak mówił prezydent Szczecina, spośród 400 firm skandynawskich funkcjonujących na Pomorzu Zachodnim jedna czwarta ma swe siedziby w stolicy regionu. "To cztery tysiące miejsc pracy w firmach, realizujących projekty głównie eksportowe" - dodał.\nW programie konferencji biznesowej pod hasłem "Wspólna przestrzeń energii" znalazły się m.in. zagadnienia poświęcone sektorowi energii odnawialnych, wytwarzaniu paliw z odpadów organicznych, rozwojowi inteligentnych miast czy szeroko rozumianej ekologii. W obradach udział zapowiedzieli naukowcy i eksperci z krajów skandynawskich oraz z Polski; zaproszono także specjalistów znających programy finansujące działania proinnowacyjne i proekologiczne realizowane przez samorządy i przedsiębiorców.\nDni Skandynawskie to również bogaty program wydarzeń kulturalnych, wśród których znalazły się koncerty, wykłady, pokazy filmów czy atrakcje specjalnie przygotowane dla najmłodszych. Impreza potrwa do 24 kwietnia.\nDni Skandynawskie odbywają się w Szczecinie po raz trzeci. Ich organizatorem jest miasto, a partnerem strategicznym tegorocznej edycji ambasada Norwegii. W 2017 r. wydarzeniu będzie przewodniczyć ambasada Finlandii.


Czy warto zamawiać jedzenie na przyjęcie przez firmę cateringową? | Funokay\n12 maja, 2021 Bartosz Promiński Dom i ogród Kulinaria catering, catering okolicznościowy, firma cateringowa\nJeśli kiedykolwiek musiałeś zorganizować wydarzenie, aby uczcić takie wydarzenie jak ślub, urodziny, zaręczyny, ukończenie szkoły, konferencję, wiesz, ile pracy jest potrzebne, by wszystko poszło zgodnie z planem.\nOd sporządzania list gości i nadzorowania zaproszeń po znalezienie odpowiedniego miejsca – istnieje wiele decyzji do podjęcia i obowiązków do wykonania; a do tego wszystkiego trzeba zorganizować catering.\nŁatwo jest poczuć się przytłoczonym tym wszystkim, więc porzuć te listy „rzeczy do zrobienia” i poświęć kilka minut na przeczytanie o tym, jak możesz zaoszczędzić sobie wielu stresów, wynajmując firmę cateringową. Tutaj przedstawiamy zalety i wady takiego rozwiązania, abyś sam zdecydował, czy jest to opcja dla Ciebie.\nZalety wynajmu cateringu na imprezę\nSpójrz jeszcze raz na listę rzeczy do zrobienia – zauważysz, że potrzebujesz dodatkowego nakładu pracy związanego z cateringiem dla setek osób, a to przy założeniu, że masz nawet dostęp do miejsca do przechowywania, przygotowania lub gotowania jedzenia.\nCatering dla dużej liczby osób nie jest taki, jak większość ludzi kiedykolwiek robiła we własnej kuchni, więc nawet poradzenie sobie z tymi ogromnymi rodzinnymi posiłkami na różne święta nie zapewni wiedzy niezbędnej do kompetentnej obsługi dużej imprezy.\nFot. Pietro jen/Pexels\nJest mało prawdopodobne, abyś faktycznie zaoszczędził dużo gotówki, samodzielnie zajmując się cateringiem na dużą imprezę. Firmy cateringowe mają dostęp do produktów przecenionych, a zapewnienie personelu, który zajmie się gotowaniem oraz, w stosownych przypadkach, transportem i podawaniem żywności jest częścią pakietu.\nTe rzeczy są podstawą odnoszącej sukcesy firmy cateringowej, więc nie musisz się martwić o jakość jedzenia, sposób, w jaki jest przygotowywane i podawane.\nWiele dobrych zewnętrznych firm cateringowych radzi sobie z wszelkiego rodzaju imprezami, czy to dla wybranej grupy osób we własnym domu, czy dla setek osób na dużej imprezie firmowej.\nPracownicy firm cateringowych są zwykle przyzwyczajeni do dostarczania posiłków (od produktów mięsnych po wyroby piekarnicze i cukiernicze) na różne tematy, czy to w stylu BBQ, czy na ucztę o innej tematyce, nie wspominając o wielu innych kuchniach z różnych krajów na całym świecie.\nOtrzymujesz profesjonalną obsługę\nJeśli Twoje potrzeby cateringowe obejmują kucharzy i kelnerów, którzy obsługują bezpośrednio gości, możesz mieć pewność, że rezerwując przez firmę cateringową,, zapewniasz wysokiej jakości usługi z nienagannymi manierami i nastawieniem, które z pewnością zaimponują Twoim gościom.\nWady wynajmu firmy cateringowej na imprezę\nPodwyższony poziom stresu wywołany obawami, że mogłeś dokonać złego wyboru. (prawdopodobnie można by tego uniknąć, umawiając się wcześniej na wypróbowanie potraw firmy cateringowej, czytając mnóstwo recenzji przed dokonaniem rezerwacji lub łącząc się bezpośrednio z uznaną i szanowaną firmą cateringową.\nJest niewielka szansa, że jakakolwiek przypadkowa osoba mogłaby przygotować i podać jedzenie dużej liczbie osób bez dużej pomocy i wsparcia. Oczywiście możliwe jest postawienie czegoś na stole w formie bufetu za mniej, niż pobierze firma cateringowa, co jest kuszącą opcją, jeśli sytuacja jest napięta.\nAle zważ stres, jaki sposób ten doda do Twojego życia, i czas, jaki zabierze, a zdasz sobie sprawę, że naprawdę nie jest to warte zachodu.\nDzieje się tak zwłaszcza w przypadku, gdy pracownicy cateringu wędrują po okolicy z talerzami z jedzeniem i napojami na dość nieformalnym, kameralnym wydarzeniu. Jednak dobrzy pracownicy cateringowi potrafią wtopić się w scenerię – więc nie powinieneś się tym zbytnio martwić.\nJeśli naprawdę chcesz czegoś małego i intymnego, lepiej wybrać domową imprezę przy grillu zamiast formalnej opcji jedzenia, chociaż te zwykle sprawdzają się lepiej w przypadku mniejszych wydarzeń. Jednak jedzenie może nie być podane w tak profesjonalny sposób z wykorzystaniem różnych narzędzi, jak krajalnica do chleba itp.\nTo najgorszy możliwy scenariusz. Jest to mało prawdopodobne, ale gdyby tak się stało, przynajmniej powinieneś być w stanie odzyskać wszelkie pieniądze zapłacone firmie cateringowej i być w stanie rozejrzeć się za kimś, kto przejmie to zadanie.


Ligue 1. Krychowiak poprosił o grę w rezerwach PSG. Wszystko dla reprezentacji Polski Piłka nożna - Sport.pl\nLigue 1. Krychowiak poprosił o grę w rezerwach PSG. Wszystko dla reprezentacji Polski\nKacper Sosnowski 18.02.2017 14:28\nW pierwszej drużynie PSG nie gra od dawna, teraz robi wszystko, by nie stracić miejsca w reprezentacji Polski. Grzegorz Krychowiak wysłał właśnie jasny komunikat do Adama Nawałki przed meczem z Czarnogórą: "zrobię co w mojej mocy, by być maksymalnie przygotowanym" - napisał na swym portalu społecznościowym i... poprosił francuski klub o dalszą grę w drugiej drużynie.\n"Dzisiaj po raz kolejny poprosiłem o grę w rezerwach" - napisał na swoim profilu na Facebooku Grzegorz Krychowiak. "Najważniejszy po powrocie do zdrowia jest rytm meczowy. Za miesiąc najważniejszy mecz w eliminacjach i zrobię co w mojej mocy, by być maksymalnie przygotowanym" - dodał defensywny pomocnik.\nKrychowiak wytłumaczył w ten sposób fakt, że znów zobaczymy go w barwach drugiej drużyny PSG. Unai Emery przesunął do niej zawodnika, po kontuzji.\nPolak od początku stycznia zmagał się ze stłuczeniem kolana. Według słów szkoleniowca, w PSG II miał "złapać rytm meczowy". To dlatego pojawił się w 4. lidze w starciu z Granville. Zagrał od początku meczu i został zdjęty z boiska w 77. minucie. PSG II wygrało 3:0, a nasz pomocnik był w mediach chwalony.\nTeraz będzie mógł się sprawdzić z zajmującym trzecią lokatę Bergerac (PSG II jest w tabeli piąte).\n"Wolę Rabiota niż Krychowiaka"\nWpis Krychowiaka wywołał sporo komentarzy. Jedni fani chwalą jego postawę twierdząc, że " lepiej grać z drugim składem niż nie grac wcale" inni wytykają, że dorabia ideologię do rzeczywistości i pytają "co to za rytm meczowy reprezentanta kraju w 4. lidze?"\nW kontekście reprezentacji, siedzenie na ławce, Krychowiakowi na pewno by nie pomogło. Polak ostatni mecz o stawkę w barwach PSG zagrał w 2016 roku. Przed świętami spędził na boisku 22 minuty w starciu z Lorient. Od tego czasu pojawił się tylko w towarzyskim meczu w Tunezji z Club Africain (zagrał w drugiej połowie) i wrócił ze zgrupowania ze stłuczonym kolanem. Po bólu już dawno śladu nie ma.\nNa początku lutego na łamach sport.pl brat Grzegorza zapewniał nas, że jego noga funkcjonuje jak dawniej. - On niedawno wrócił do normalnych treningów - przekonywał Pan Krzysztof. Wygląda jednak na to, że do pierwszego składu Paryżan przebić będzie mu się trudno. Zasugerował to sam Emery.\n- Rozmawiałem z Krychowiakiem, On już trochę u nas pograł. Na jego pozycję wolę jednak Rabiota. Na tym polega konkurencja - stwierdził trener na konferencji prasowej przed meczem z Tuluzą.\nSame treningi z PSG to w kontekście kadry mogło być za mało. Być może pomocnik wziął sobie do serca hasło wielokrotnie powtarzane przez Adama Nawałkę. "Chcesz grać w kadrze, musisz grać w klubie". No to grał będzie, nieważne, że nie tam gdzie zaplanował.\nReprezentacja Polski 26 marca rozegra mecz eliminacji MŚ 2018 z Czarnogórą. To będzie ważne spotkanie z wiceliderem grupy E, który traci do biało-czerwonych trzy punkty.\nLigue 1. Glik z bandażem, Monaco ze stratą punktów. "Katastroficzne spotkanie"\nLigue 1. Oh la la! Zobacz, jak Mariusz Stępiński świetnie mówi po francusku! [WIDEO]\nPoczątek kłopotów? Balotelli w Nicei się odbudował, a teraz? "Wygląda słabo, ma czerwone oczy"\n"Żelazna dama" pociąga za sznurki Mbappe. Dla wykiwanego Realu Madryt to "wróg publiczny"\nBayern Monachium chce wyłożyć 15 mln euro za "nowego Lukaku"\nWielki pieniądze dla zwycięzcy Ligi Mistrzów. UEFA podała kwoty premii


Apartman Pula - CIR422 - Noclegi.pl\nCrnjina 29, 52100 Pula (Chorwacja)\nMuzeum Archeologiczne na Istrii Pula 1.8 km\nPokoje, usługi Gości poszukujących noclegu w Pula zapraszamy do rezerwacji ładnie umeblowanych pokoi w Apartman Pula - CIR422. Nie krępuj się zabrać swojego czworonożnego przyjaciela na wakacje, ponieważ Apartman Pula - CIR422 jest przyjazny zwierzętom. Klimatyzacja jest dostępna we wszystkich pokojach, aby upewnić się, że będziesz czuć się świetnie również w ciepłe letnie dni. Możesz również zabrać swojego laptopa na wakacje, ponieważ w pokojach jest dostępne połączenie z Internetem. Aby dowiedzieć się więcej nt. dokładnego zakresu usług Apartman Pula - CIR422 (zawierają również te wymagające dopłaty) i dokładne wyposażenie pokoi w informatorze poniżej, oraz w informatorze konkretnego pokoju.\nZakwaterowanie Apartament jest 1.8 km od Łuk triumfalny Sergius, 4.8 km od Plaża Gortan, 2 km od Istryjski Dom Oliwy Pula, 2.2 km od Twierdza Pulai, 12.8 km od Park Narodowy Brijun, 3.9 km od Plaża Valkane, 1.8 km od Muzeum Archeologiczne na Istrii Pula, 2.3 km od Świątynia Augusta Pula, 4.9 km od Plaża Ambrela, 4.3 km od Plaża Saccorgiana, 1.8 km od Amfiteatr Pula.\nApartman Pula - CIR422 - informacje o pokojach - informacje o pokojach\nRezerwacja zostanie potwierdzona przez Apartman Pula - CIR422


Prezydent Wrocławia Jacek Sutryk ma koronawirusa. Musi odbyć kwarantannę • www.tuwroclaw.com\n2020-10-03, Autor: bas\nPrezydent Wrocławia Jacek Sutryk poinformował w sobotę, że otrzymał pozytywny wynik na SARS-CoV-2. Mimo, że czuje się dobrze i nie ma żadnych objawów, przez najbliższe 10 dni będzie pozostawał na kwarantannie.\nPrezydent udał się na badania po tym, jak otrzymał informację z sanepidu, że jedna z osób z którą miał kontakt otrzymała pozytywny wynik na SARS-CoV-2. W sobotę Jacek Sutryk napisał na Facebooku, że wykonane badania wykazały, że on też został zakażony koronawirusem i musi najbliższe 10 dni spędzić na kwarantannie.\nPrezydent napisał, że czuje się dobrze i nie ma żadnych objawów.\n– Kochani cóż - zdarza się, zdarzało i zdarzać będzie. Jak sami widzicie z jeszcze większą częstotliwością. Wokół nas jest zapewne wiele takich osób choć nie wszyscy oni o tym wiedzą z uwagi na brak objawów lub dostępności badań. Niestety nawet codzienne nasze funkcjonowanie czy też organizowanie różnych wydarzeń czy spotkań z zachowywaniem reżimu sanitarnego nie jest w stanie w 100 procentach uchronić nas od wirusa. A przecież funkcjonować, pracować, żyć musimy – napisał Jacek Sutryk.\nTagi: jacek sutryk, koronawirus, COVID-19, epidemia, pandemia, SARS-CoV-2\n~Agnieszka Dorota 2020-10-03 17:22:00\nA przecież nie bada się teraz osób bez objawów?\n~wprxceo1265 2021-02-15 21:04:46\nAlbert Einstein mawiał: "Przypadek ma miejsce wtedy, gdy Bóg chce zachować incognito". Czyżby Ręka Sprawiedliwości dotknęła (p)Rezydenta?


XXI Forum Witolda Lutosławskiego (koncerty) - Dziennik Wschodni\nXXI Forum Witolda Lutosławskiego (koncerty)\nTrwa XXI Forum Witolda Lutosławskiego "MOST". W najbliższy weekend odbędą się ostatnie koncerty tegorocznej edycji wydarzenia. W Filharmonii Lubelskiej (ul. Skłodowskiej-Curie 5) wystąpią znakomici artyści z kraju i zagranicy.\nPękala / Kordylasińska / Pękala w DDK Węglin 0 0\nW piątek, 19 maja o godz. 19 odbędzie się Koncert Symfoniczny w wykonaniu Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Lubelskiej. Dyrygował będzie Zbigniew Graca, a na akordeonie zagra Elwira Śliwkiewicz-Cisak. W programie m.in. W. Lutosławski – "Mała suita" oraz R. Jung – "Aphorismen" na akordeon i orkiestrę (2011). Bilety na wydarzenie kosztują 15 i 20 zł.\nZ kolei w sobotę, 20 maja o godz. 18 będą miały miejsce Muzyczne Dialogi: Polska - Białoruś - Ukraina. Wystąpią: Państwowy Zespół Kameralny „Kijowscy Soliści”; Klaudiusz Baran – akordeon; Roman Rewakowicz – dyrygent. Usłyszymy m.in. Serenadę na orkiestrę smyczkową op. 2 Mieczysława Karłowicza. Bilety do nabycia w cenie 15 i 20 zł.\nFestiwal zakończy Estrada Młodych, która będzie miała miejsce w niedzielę o godz. 17. Tego wieczora zaprezentują się soliści, zespoły kameralne i Orkiestra OSM I i II stopnia im. T. Szeligowskiego w Lublinie oraz Orkiestra OSM I i II stopnia im. K. Lipińskiego w Lublinie. Dyrygował będzie Lucjan Jaworski.\nDo końca trwania tegorocznej edycji MOSTU można podziwiać wystawę prac uczniów Zespołu Szkół Plastycznych im. Cypriana Kamila Norwida w Lublinie w foyer Filharmonii Lubelskiej oraz wystawę towarzysząca XXI Forum Witolda Lutosławskiego MOST.\nFilharmonia Lubelska koncert Forum Witolda Lutosławskiego Most


"Beasts of Burden: Wise Dogs & Eldritch Men #1" - nowa seria Dark Horse Comics\n„Beasts of Burden: Wise Dogs & Eldritch Men #1” – Dark Horse Comics\n30.08.2018 Ines Załęska Aktualności z literatury i komiksu, Wszystkie aktualności z fantastyki\nKomiks Beasts of Burden: Wise Dogs & Eldritch Men wypełniony jest zwierzęcymi bohaterami. To połączenie bajki z opowieścią grozy. Miniseria tworzona jest przez Jilla Thompsona oraz Benjamina Deweya, których współpraca przynosi nieoczekiwane efekty.\nJedna z opowieści koncentruje się na bohaterce Mirandzie, która uczy się sztuki magicznej od Lundy, terriera szkockiego. W tej części pojawia się wiele odniesień do przeszłych wydarzeń, ale i informacje dotyczące obecnej sytuacji zwierząt. Zaprezentowany świat Beasts of Burden: Wise Dogs & Eldritch Men jest wypełniony magicznymi odniesieniami. Bohaterowie rozpoczynają swoją przygodę w lesie w górach Poconos. Idealny krajobraz nie współgra jednak ze scenami zażartych walk zwierząt z potworami. Magia, która jest wszechobecna w tym świecie, potęguje wrażenie niesamowitości. Mieszkańcy lasu, którzy są bohaterami Beasts of Burden, nie są opisani dokładnie, ich krótkie dialogi są zdawkowe i opisują szczątkowo świat wokół. Akcja opowieści jest jednak klarowna i wciągająca dla czytelnika.\nJill Thompson i Benjamin Dewey są autorami bardzo oryginalnego komiksu. Świat zwierzęcych bohaterów jest ukazany w prosty sposób, jednak zawiera wiele cennych odniesień. Każdy, kto jeszcze nie miał okazji zapoznać się z tą rzeczywistością, powinien chociaż rzucić na nią okiem.\nBeasts of Burden: Wise Dogs & Eldritch Men\n„Cyberpunk 2077" – Nadchodzi komiksowy spin off gry\nZapowiedź książki „Dwór szronu i blasku gwiazd” Następny artykuł »\nStudio Paramount ustala daty premier dla swoich czołowych filmów


Imieniny Jana - Herold Targówka\n• 24 czerwca, 2022\nW sobotę, 25 czerwca, organizowane są Imieniny Jana Kochanowskiego. Kilka szczegółów przedstawia Roman Soroczyński.\nTradycyjnie, w ostatnią sobotę czerwca, organizowane są Imieniny Jana Kochanowskiego. Zatem 25 czerwca 2022 roku, już od godziny 11:00, Biblioteka Narodowa zaprasza na wydarzenie do Ogrodu Krasińskich w Warszawie.\nImieniny Jana Kochanowskiego – plakat\nWarto nadmienić, że impreza zostanie zorganizowana po raz dziesiąty, a bohaterką jubileuszowej edycji będzie Maria Konopnicka, której rok właśnie obchodzimy. Dlatego na Imieninach pojawią się badaczki jej biografii i twórczości, a najciekawsze fragmenty listów, które Maria Konopnicka pisała m.in. do swoich dzieci i przyjaciół, odczyta Anna Seniuk.\nImieniny Jana Kochanowskiego – Maria listy pisze/ materiał Organizatora\nPostać poetki stanie się także pretekstem do rozmów o ukochanych książkach z dzieciństwa, krytyce literackiej czy o tym, co współcześnie oznacza bycie pisarką, a w zakamarkach Ogrodu Krasińskich będzie można spotkać… krasnoludki. Szczególnie zainteresowani spotkaniem z tymi istotami mogą wziąć udział w grze terenowej „Tycia inspiracja, czyli epopeja narodowa na miarę krasnoludków”. Fakty i mity na temat krasnoludków, w rozmowie z Karoliną Głowacką, przybliży Maciej Szymanowicz. Oczywiście, nie zabraknie innych atrakcji dla najmłodszych czytelników: Teatr Baj pojawi się na Imieninach z lalkami ze spektaklu Na jagody, a zespół Czereśnie zaprezentuje repertuar zainspirowany śpiewnikiem dla dzieci autorstwa Marii Konopnickiej i Zygmunta Noskowskiego.\nImieniny Jana Kochanowskiego w roku Marii Konopnickiej/ materiał Organizatora\nStali uczestnicy Imienin odnajdą tradycyjne punkty programu. Podczas przyciągającego rzesze warszawiaków meczu poetyckiego w interpretowaniu wierszy będą konkurowały dwie drużyny aktorów, w których znajdą się: Joanna Brodzik, Piotr Głowacki, Piotr Grabowski, Jadwiga Jankowska-Cieślak, Julia Kamińska, Grzegorz Małecki, Józef Pawłowski, Agnieszka Przepiórska, Grażyna Wolszczak i Wiktor Zborowski. Mecz poprowadzi Grzegorz Markowski. Sami czytelnicy będą mogli wystartować w Quizie Literackim na trawie, zaś Organizatorzy przewidzieli nagrody dla najlepszych.\nDobrą tradycją jest również wykonanie Pieśni świętojańskiej o Sobótce. Tym razem zinterpretuje ją Tadeusz Woźniak, z którym wystąpią m.in. Joanna Majchrzak, Asia Nawojska i Mikołaj Trzaska.\nImieniny Jana Kochanowskiego – zapowiedź koncertu/ materiał Organizatora\nZ kolei Teatr Improwizowany Klancyk „rozbroi” Konopnicką w spektaklu – a jakże! – improwizowanym. Imieniny zakończą się dansingiem pod gwiazdami, podczas którego taneczne przeboje z lat 50. i 60. we współczesnych aranżacjach wykona Barbara Wrońska.\nImieniny Jana Kochanowskiego – w tle Biblioteka Krasińskich/ materiał Organizatora\nObok najciekawszych uczestników i obserwatorów polskiego życia literackiego – pisarzy, poetów, ilustratorów, literaturoznawców, dziennikarzy i aktorów – jak co roku w Ogrodzie Krasińskich pojawią się najważniejsze polskie wydawnictwa. W ogrodowych alejkach będzie można znaleźć stoiska ponad sześćdziesięciu wydawców, a przy nich spotkać autorów podpisujących książki. Podczas smyczkowych przerw muzycznych będzie można posłuchać kwartetu Amok.\nNie zabraknie akcentów ukraińskich. Jednym z nich będzie spotkanie Po polsku i ukraińsku. O dawnej i nowej poezji we wzajemnych przekładach z udziałem Natalii Bielczenko i Natalii Tkaczyk, zaś wiersze przeczytają Grzegorz Małecki i Rozaliia, акторка з України. Spotkanie poprowadzi Aleksandra Hnatiuk.\nOsobiście – nie aspirując do zaszczytnego miana! – będę chciał wysłuchać dyskusji Ile czyta krytyk?, w trakcie której, pod czujnym okiem Katarzyna Hagmajer-Kwiatek, o fachu krytyka literackiego i jego roli w świecie nowych mediów będą rozmawiać Jerzy Jarniewicz, Dorota Kozicka i Anna Marchewka.\nJestem przekonany, że w trakcie Imienin Jana Kochanowskiego każdy znajdzie coś interesującego. Do zobaczenia!


doltcikovelove: listopada 2010\nWczoraj - Olsztyn z misiami, super spędzony dzień, dziękuję!\nMiłego wieczoru Wam kochani.\nAutor: justloveme o 12:26 1 komentarz:\nNiedzielny poranek - śniadanie, zaraz jakaś herbatka, prysznic. Później trochę książek, nauki, prac domowych, a popołudnie zapowiada się bardzo kusząca - Olsztyn z misiami.\nWam też życzę miłej niedzieli.\nAutor: justloveme o 01:11 4 komentarze:\nWstawiam tylko trzy zdjęcia, resztę zobaczycie za jakiś czas. Było cholernie zimno, dlatego zrobiłyśmy tylko dwieście pięćdziesiąt zdjęć, no cóż, przeżyjemy. Mam nadzieję, że Wam się spodobają efekty tej sesji!\nMiłego wieczoru misie, ja idę po herbatkę i obejrzę chyba jakiś film!\nAutor: justloveme o 07:38 7 komentarzy:\nZa oknem szaro, pusto, deszczowo, a ja ? Wybieram się dziś na zdjęcia, zabieram Olę, trochę ubrań, aparat i wyruszam, mam nadzieję, że coś Nam z tych zdjęć wyjdzie. Efekty będziecie mogli obejrzeć tutaj i na moim photoblogu : www.photoblog.pl/verf. Do później, miłej soboty !\nAutor: justloveme o 03:36 3 komentarze:\nWczorajszą noc spędziłam w towarzystwie Olaxandry. Przygotowałyśmy ubrania i ''stylizację'' do zdjęć, niestety pogoda zepsuła nam plany. Obejrzałyśmy cudowny film, powiem Wam, że pierwszy raz płakałam na filmie i nie potrafiłam tego zahamować, czułam się jakby ''bliska'' bohaterom filmu, choć nigdy nie przeżyłam niczego podobnego.\nDzisiejszy dzień ? Spędzam w domu, są goście, są ciastka, jest zabawa.\nAutor: justloveme o 06:14 3 komentarze:\nZdjęcia stare, ale wtedy nie miałam czasu na blogga, więc postanowiłam dodać te oto zdjęcia teraz. Zdjęcia przedstawiają przygotowania przed drugim wystawieniem musicalu ''THE LION KING'' - współpraca z Niemcami, to coś wspaniałego! Nigdy nie zapomnę tamtego tygodnia - przygotowań, wpadek i śmiechu jakiego Nam one przysparzały. Tęsknię!\nJa spędzam go na oglądaniu filmów, po południu miasto, może jakaś pizza?\nAutor: justloveme o 03:29 4 komentarze:\nKilka zdjęć z nocy u Moniki! Było prześwietnie, trzeba to powtórzyć, zdecydowanie TAK.\nOd jutra znów to samo - szara monotonia, ale nic nie poradzę. Jeszcze miesiąc i siedemnaście dni do wigilii, odliczam już! Znów poczujemy to rodzinne ciepło, zapach ciast i barszczu, miasta zostaną obwieszone kolorowymi lampkami, a wystawy sklepów przepełnią się magią świąt, odliczajcie razem ze mną.\nPrzeczytałam ''Kamienie na szaniec'' i mogę stwierdzić, że książka jest nudna, jednak w niektórych momentach z oczu popłynęły mi łzy, to dziwne, zżywam się z kimś, kogo nie znam i który dla mnie istnieje tylko na stu osiemdziesięciu stronach książki.\nIdę po herbatę i odpoczywam.\nAutor: justloveme o 10:06 3 komentarze:\nPostanowiłam pisać dalej, wchodzić tu czasem, dodawać zdjęcia i uaktualniać swego blogga. Aktualnie pochłaniają mnie zdjęcia ( robię, wysyłam, obrabiam, wstawiam tu i tam, urwanie głowy) ) i szkoła, mam dużo nauki, prac w domu i ogólnego zamieszania wokół ocen, ale wyrabiam się i nawet nieźle mi idzie. Staram się niczego nie zaniedbywać, co mi nie zawsze wychodzi, ale nie jest źle.\nMiłego piątkowego wieczoru, ja swój spędzę przy ciepłej herbacie z cytryną i na skype, marzyłam o tym od wtorku.\nAutor: justloveme o 07:55 5 komentarzy:\nAutor: justloveme o 12:18 2 komentarze:\nWstawiam tylko trzy zdjęcia, resztę zobaczycie...\nZa oknem szaro, pusto, deszczowo, a ja ? Wybie...\nWczorajszą noc spędziłam w towarzystwie Olax...\nZdjęcia stare, ale wtedy nie miałam czasu na ...\nKilka zdjęć z nocy u Moniki! Było prześwietn...\nPostanowiłam pisać dalej, wchodzić tu czasem, d...\nhttp://www.photoblog.pl/verf zapraszam do głoso...


Szacunki eksportu pszenicy rosną, ale do wyniku sprzed roku sporo brakuje / Aktualne wiadomości z Europy, informacje rolnicze wydarzenia / Agropolska\n17-01-2017,11:45\tAktualizacja: 17-01-2017,12:12\nFrancja jest największym w UE producentem pszenicy i zazwyczaj liderem w wywozie. Drastyczny spadek zbiorów w sezonie 2016/17 powoduje jednak znaczne zmniejszenie potencjału eksportowego kraju biorąc pod uwagę straty ilościowe i jakościowe.\nFrancja ma sprzedać w bieżącym sezonie 63 proc. mniej pszenicy niż przed rokiem. Foto_Tytus Żmijewski\nBiuro rolne FranceAgriMer podwyższyło prognozę wywozu pszenicy miękkiej z Francji w sezonie 2016/17. Spodziewany wolumen wciąż będzie jednak znacznie poniżej wyniku osiągniętego w poprzednim sezonie handlowym.\nSzacunek sprzedaży tego zboża poza Unię Europejską został ostatnio podniesiony z 4,7 do 4,8 mln ton. To jednak wciąż aż o 63 proc. mniej niż przed rokiem. Przewidywane wysyłki do państw Wspólnoty nie zmieniły się i wynoszą 6,1 mln ton - informuje FAMMU/FAPA.\nFrancja jest największym w UE producentem pszenicy i zazwyczaj liderem w wywozie. Drastyczny spadek zbiorów w sezonie 2016/17 powoduje znaczne zmniejszenie potencjału eksportowego kraju biorąc pod uwagę straty ilościowe i jakościowe.\nPodniesienie prognozy wywozu do krajów trzecich wpłynęło na zmniejszenie zapasów końcowych z 2,7 do 2,6 mln ton (3,3 mln ton przed rokiem).\nFranceAgriMer podniosło prognozowane zbiory jęczmienia na koniec sezonu z 1,9 do 2 mln ton, co wynika z niewielkiego obniżenia spodziewanego eksportu wewnątrzunijnego. W przypadku kukurydzy prognoza zapasów na koniec sezonu spadła z 2,5 do 2,3 mln ton. Przewidywane zbiory nie zmieniły się i mają wynieść zaledwie 11,45 mln ton. To najgorszy rezultat od 26 lat.\npszenica zbiory pszenicy eksport pszenicy zboża francja kukurydza jęczmień


Kawiorowa uczta z Ryor :)\nW dzisiejszym poście będzie naturalnie o kosmetykach, które skradły moje serce! O czym mowa? Nowości z czeskiej półki kosmetycznej! Zapraszam :)\nJedna z najlepiej rozpoznawalnych czeskich marek kosmetycznych, z powodzeniem sprzedająca swoje produkty w 27 krajach, teraz dostępna również w Polsce. Od ponad 20 lat firma RYOR wychodzi naprzeciw oczekiwaniom swoich klientek, tworząc produkty będące udanym kompromisem między świetną jakością i przystępną ceną. Kosmetyki RYOR to gwarancja bezpieczeństwa nawet dla bardzo wrażliwej skóry, w tym delikatnej skóry dzieci.\nNajważniejsze cechy marki:\n♥ kosmetyki inspirowane przyrodą, z naturalnych olejów i wyciągów roślinnych\n♥ tworzone z pasją by dbać o skórę Twoją i całej Twojej rodziny\n♥ preparty o aksamitnej, lekkiej strukturze i delikatnym, owocowym zapachu\n♥ przebadane dermatologicznie, ponieważ bezpieczeństwo i jakość są ważne\n♥ nie testowane na zwierzętach\nW swoim posiadaniu mam całą serię owych kosmetyków. Cała trójka jest umieszczona w tych samych jednakowych pojemniczkach. Wiem na pierwszy rzut oka można się pomylić. Jednak firma sprytnie tą sprawę rozwiązała porzucając do opakowań naklejki, słoneczko(dzień) księżyc(noc). Kremy różnią się delikatnie od siebie konsystencją. O ile krem na dzień i pod oczy są bardzo do siebie pod tym kątem zbliżone o tyle krem na noc jest zupełnie innej konsystencji.\nKrem pod oczy z kawiorem\nEkskluzywny krem do pielęgnacji delikatnych okolic oczu, działa nawilżająco i odżywczo. Dzięki składnikom aktywnym preparat delikatnie napina skórę i wygładza drobne zmarszczki, nadając spojrzeniu świeży, młodzieńczy wyraz.\nProdukt otrzymał nagrodę BEAUTY EXPO 2008 – High Quality Product na targach kosmetycznych w Pradze za zastosowanie wysoce efektywnych składników aktywnych.\nolej z awokado - intensywnie nawilża i regeneruje, zapobiega transepidermalnej ucieczce wody i wykazuje działanie przeciwalergiczne\nolej makadamia - zawiera cenny kwas palmitooleinowy, który ze wszystkich Nienasyconych Kwasów Tłuszczowych przenika najdalej w głąb skóry; jest świetnym antyoksydantem, poprawia napięcie i sprężystość skóry, działa nawilżająco\nekstrakt z kawioru - działa przeciwzmarszczkowo poprzez pobudzenie produkcji kolagenu i elastyny, ujędrnia i przywraca skórze elastyczność, a dzięki bogactwu składników, jak białka, fosfolipidy, NNKT, czy witamina A i E odżywia i przyspiesza proces jej regeneracji\nskwalen - naturalny składnik cementu międzykomórkowego skóry, pełni funkcję prekursora w biosyntezie steroidów, chroni przed transepidermalną utratą wody, wykazuje właściwości bakterio- i grzybobójcze\nróża, geranium, goździki, pelargonie\nPersea Gratissima (Avocado) Oil, Diethylhexyl Carbonate, Macadamia Ternifolia Seed Oil, Hydroxyethyl Acrylate, Sodium Acryloyldimethyl Taurate Copolymer, Squalene, Polysorbate-60, Glycerin, Propylene Glycol, Caviar Extract , Tocopheryl Acetate, Panthenol, Parfum, Citronellol, Hydroxymethylpentylcyclohexenecarboxaldehyde, Eugenol, Butylphenyl Methylpropional, Geraniol, Hydroxycitronellal, 2-Bromo-2-Nitropropane-1,3-Diol, Methylchloroisothiazolinone, Methylisothiazolinone\nOsobiście jak na mój gust zapachowy to te kremy prawie wcale nie pachną. Być może mam tak słabo wyczuwalny węch ostatnimi czasy. Jeśli coś już w nich wyczuję to jest to na tyle delikatne, że cale nie przeszkadzające. Konsystencja kremu jest niesamowicie delikatna jak taki puszek. Gramatura kosmetyku to 50ml sami przyznacie, że jak na krem pod oczy to mega dużo! Ba mało tego krem jest wydajny i jego odrobina wystarczy by otulić skórę wokół oczu luksusem. Świetnie współgra z makijażem. Odżywa oraz nawilża okolicę oka. Jeśli lubujemy się w kosmetykach naturalnych i chcemy by nasza skóra czerpała z nich wszystko to co najważniejsze to polecam z czystym sercem!\nKrem na dzień z kawiorem\nKrem na dzień o przyjemnej, półtłustej konsystencji i dobrej wchłanialności. Nawilża, a jednocześnie sprawia, że skóra jest elastyczna i bardziej napięta. Stanowi doskonałą barierę ochronną przed szkodliwym wpływem środowiska zewnętrznego i zanieczyszczeniami.\nŚwietnie sprawdza się jako krem barierowy w zimie lub odżywczy latem. Polecany do każdego typu cery, zwłaszcza cery suchej, dojrzałej.\nróża, geranium, jaśmin\nAqua, Persea Gratissima (Avocado) Oil, Caprylic/Capric Triglyceride, Macadamia Ternifolia Seed Oil, Ethylhexyl Stearate, Glycerin, Polyglyceryl -3-Methylglucose Distearate, Glyceryl Stearate, Propylene Glycol, Caviar Extract, Tocopheryl Acetate, Cetearyl Alcohol, Panthenol, Parfum, Citronellol, Hexyl Cinnamal, 2-Bromo-2-Nitropropane-1,3-Diol, Methylchloroisothiazolinone, Methylisothiazolinone\nLekka choć już nie tak bardzo jak kremu pod oczy konsystencja. Bardzo szybko się wchłania pozostawiają na skórze nawilżenie oraz gładkość. Nie wiem ale w tych kremach jest coś co sprawia, że jak się je raz użyje to się człowiek uzależnia. Chyba fakt, że są naturalne oraz bogate w składniki aktywne. Krem na dzień również świetnie współgra z makijażem. Skóra jest po nim wyraźnie nawilżona.\nKrem z kawiorem na noc\nLekki krem na noc, dzięki specjalnie dobranej kombinacji składników aktywnych regeneruje i nawilża skórę podczas snu.\nKrem na noc z kawiorem z linii Caviar Care jest polecany dla osób, które chcą zrewitalizować swoją skórę oraz opóźnić proces jej starzenia. W zależności od potrzeb, preparat może być stosowany zarówno latem, jak i zimą.\nwosk pszczeli - antyseptyczny i przeciwzaplny, natłuszcza i uelastycznia, działa ochronnie na skórę zapobiegając jej przesuszeniu\nróża, geranium, goździki\nAqua, Macadamia Ternifolia Seed Oil, Cetearyl Isononanoate, Ethylhexyl Stearate, Diethylhexyl Carbonate, Glycerin, Polyglyceryl-4 Diisostearate/ Polyhydroxystearate/ Sebacate, Propylene Glycol, Caviar Extrakt, Tocopheryl Acetate, Magnesium Stearate, Beeswax, Parfum, Citronellol, Hydroxymethylpentylcyclohexenecarboxaldehyde, Eugenol, Butylphenyl Methylpropional, Geraniol, Hydroxycitronellal, 2-Bromo-2-Nitropropane-1,3-Diol, Methylchloroisothiazolinone, Methylisothiazolinone\nLekka choć powiedziała bym że jednocześnie tłusta, gęsta konsystencja. Tzn na tle tych wyżej wymienionych to jest zupełnie inna. Krem pozostawia lekki film na skórze co zupełnie mi nie przeszkadza. W nocy to mogę się nawet błyszczeć ;) Bogaty skład robi swoje. A skóra wyraźnie to odczuwa. Jest mega odżywiona mam wrażenie, że krem na noc wzbogaca całą serię dodając skórze jędrności. Uwielbiam tą serię. Serio! Pewnie sobie zaraz pomyślicie, że za taką serię trzeba zapłacić krocie. Bo przecież naturalne bo z takim składem. Nic więc bardziej mylnego. Uważam, że są to kosmetyki godne polecenia w przyzwoitych cenach.\nKrem na dzień i krem na noc kosztują po 40 zł każdy. Natomiast ten pod oczy 38zł ale ale zaraz ten pod oczy jak pamiętacie ma 50ml pojemności. Jak na krem pod oczy to sami przyznacie że mega pojemność! Z reguły te kremy są ok 30ml. W każdym razie RYOR dostępy jest na stronie ecostory.pl\nJeśli jeszcze nie macie pomysły na prezent dla mamy babci czy teściowej. A nawet dla samej siebie to myślę, ze taki zestaw byłby odpowiedni. Polecam!\nNie wziąłeś jeszcze udziału w rozdawajkach?\nEkskluzywne KLIK KLIK\nMinerały wygrywają 2 osoby!\nBizarre Case Carol 1 grudnia 2014 15:29\nPierwszy raz widzę tą firmę :) czeskich kosmetyków jeszcze nie miałam :D\nEwa TK 1 grudnia 2014 19:26\nto musisz spróbować :)\nMalinkowy Świat 1 grudnia 2014 15:52\nNie znam tej firmy ale krem pod oczy mnie zaciekawił.\nkrem pod oczy jest świetny :)\nRudaMaruda 1 grudnia 2014 16:42\nCiekawią mnie te kosmetyki z kawiorem :)\nEwa TK 1 grudnia 2014 19:28\nAleksandra 1 grudnia 2014 17:43\nNie lubię kremów, które są tłuste. Nie znam tej firmy, aczkolwiek chyba żadnego czeskiego produktu. :-)\nEwa TK 1 grudnia 2014 19:29\nTylko ten na noc jest taki lekko tłusty ten na dzień i pod oczy jest zupełnie innej konsystencji. Polecam mimo to wypróbować :)\nBlogerka Anka 1 grudnia 2014 18:52\nto druga recenzja o tych kosmetykach i mam chęć na nie coraz bardziej, jednak krem pod oczy ma wg mnie za dużą pojemność\nEwa TK 1 grudnia 2014 19:31\nduża ale moim zdaniem to na plus bo wystarczy i wystarczy :)\nBeautiful Duty 1 grudnia 2014 23:54\nsłyszałam o nich ale jakoś nigdy nie miałam okazji ich używać ;D