Stanica czeka na kreatywnego inwestora - PPR\n/Stanica czeka na kreatywnego i...\nStanica czeka na kreatywnego inwestora\nChcą ocalić Ośrodek Harcerski od zapomnienia. Szukają inwestora, który doceni historię tego miejsca, tchnie w nie nowe życie, wykorzysta potencjał otoczenia.\nStanica to były Ośrodek Harcerski, który znajduje się w Górkach Wielkich, w Gminie Brenna. Tutejsze zabudowania pochodzą z lat 1936-1938. Kompleks składa się z dwóch przylegających do siebie działek. Pierwsza o powierzchni 2,8 ha przeznaczona jest pod usługi publiczne, druga o powierzchni 2,76 ha powinna służyć na cele sportowe i rekreacyjne. Na jednej z nich znajdują się trzy budynki:\nDom Kursów (powierzchnia użytkowa to 800 metrów kwadratowych), Dom Ogólny (1600 m kw.) oraz Dom Zuchów (1500 m kw.). Całość zaprojektował architekt Bogdan Laszczka. Budynki otacza park, który jest dziełem międzywojennego architekta krajobrazu Franciszka Krzywdy-Polkowskiego.\nTo właśnie tu skrzyżowały się losy rodziny zmarłej 50 lat temu popularnej pisarki Zofii Kossak oraz Aleksandra Kamińskiego. Bywali tu Stanisław Witkacy, Jan Parandowski czy Maria Pawlikowska-Jasnorzewska.\nHistoria tego miejsca jest bezpośrednio związana z postacią twórcy ruchu zuchowego, wybitnego żołnierza Armii Krajowej, harcmistrza Aleksandra Kamińskiego, autora popularnej książki „Kamienie na szaniec”. Tutaj swoje ostatnie wakacje spędzili główni bohaterowie tej lektury: Alek, Rudy i Zośka – harcerze Szarych Szeregów i bohaterowie II wojny światowej.\nTeren, na którym powstał Ośrodek Harcerski, pierwotnie przez lata dzierżawił od Skarbu Państwa Tadeusz Kossak – syn malarza Juliusza Kossaka, ojciec pisarki Zofii Kossak. W sąsiedztwie znajduje się Centrum Kultury i Sztuki „Dwór Kossaków”, który udało się rewitalizować. Dziś miejsce tętni kulturą za sprawą wnuczki pisarki - Anny Fenby Taylor. W domu ogrodnika, gdzie Zofia Kossak mieszkała do śmierci, mieści się muzeum jej imienia. Obiekty te znajdują się zaledwie 300 metrów od Stanicy.\nPo II wojnie światowej funkcjonowało tu dziecięce sanatorium leczące choroby płuc i gruźlicę, które zostało zlikwidowane w 1999 r. Od tego momentu budynki nie są zagospodarowane.\nObecnie właścicielem nieruchomości jest Gmina Brenna, która dokłada wszelkich starań, by ponownie ożywić to miejsce. - Dopuszczamy wszelkie możliwości zagospodarowania obiektu i różne formy współpracy. Zarówno budynki jak i teren, na których się znajdują, są bez obciążeń – zapewnia Jerzy Pilch, wójt Gminy Brenna.\nLokalizacja Stanicy jest niezwykle atrakcyjna. Kilkaset metrów dzieli ją od drogi ekspresowej S52, która biegnie do granicy państwa w Cieszynie, zaledwie kilka kilometrów dalej znajduje się zjazd na tzw. wiślankę, drogę krajową DK81, pozwalającą szybko dostać się do aglomeracji śląskiej. Sama Gmina Brenna działa w tzw. Beskidzkiej 5 – zrzeszeniu gmin turystycznych związanych z Beskidem Śląskim. Bezpośrednio z Górkami Wielkimi graniczy Ustroń, tuż obok położone są znane miejscowości turystyczne Wisła, Szczyrk i Istebna.\n- Otoczenie, a także walory krajobrazowe, czynią to miejsce atrakcyjnym pod realizację różnych inwestycji. Mógłby tu powstać dzienny dom opieki, dom spokojnej starości. Miejsce to może zainteresować inwestora nastawionego na stworzenie przestrzeni do rehabilitacji i treningów sportowców. To miejsce o ogromnym potencjale turystycznym. Można tu stworzyć wszechstronną bazę sportową. Warto wykorzystać panujący tu mikroklimat, który w przeszłości służył leczonym dzieciom - wymienia wójt Gminy Brenna.\nKolejny atut stanowią walory otoczenia. W pobliżu znajduje się góra Bucze, która idealnie nadaje się do praktykowania narciarstwa biegowego. W sezonie letnim sprzyja spacerom i innym rekreacyjnym formom spędzania czasu na świeżym powietrzu. - W sąsiedztwie przebiega ścieżka przyrodniczo-dydaktyczna "Góra Bucze" - jedna z ciekawszych na terenie Gminy Brenna, z unikalnymi okazami, m.in. Cieszynianką wiosenną. Na uwagę zasługuje także ukształtowanie terenu. Znajduje się tutaj granica Pogórza Cieszyńskiego i Beskidu Śląskiego – tereny płaskie łagodnie przechodzą w górskie - podkreśla Jerzy Pilch.\nPrawdopodobnie znajdują się tu także wody termalne. - Posiadamy ekspertyzy Polskiej Akademii Nauk dotyczące potencjalnego występowania na tym terenie wód termalnych. Mogłyby być wykorzystywane do celów rekreacyjnych. Temat wart jest wnikliwego sprawdzenia – zauważa wójt.\nWładze Gminy Brenna są świadome, że bez odpowiednich nakładów finansowych, miejsce to trudno będzie ocalić od zapomnienia. W budżecie gminy nie ma środków na przeprowadzenie kompleksowej modernizacji, stąd decyzja o poszukiwaniu inwestora, który doceni potencjał miejsca i jego historię.\n- Jesteśmy otwarci na różne formy współpracy. Możemy to miejsce sprzedać, wydzierżawić lub wnieść aportem do spółki realizującej w tym miejscu cele publiczne – zauważa Jerzy Pilch, wójt gminy Brenna.


Jak NIE pocieszać i wspierać ludzi z problemem • Less Fear\nKtoś płacze. Ktoś wyraźnie się martwi. Wiesz, że jest ciężko chory. Że rozstał się z partnerem albo stracił pracę. Niezależnie od tego, czy jest to krewny, czy znajomy w pracy, pojawia się poczucie, że COŚ trzeba takiej osobie powiedzieć, jakoś ją wesprzeć, jakoś odnieść się do jej sytuacji.\nI zwykle jest to dobre i chwalebne, +10 do szansy na zbawienie i budowania międzyludzkich więzi.\nTylko czasem robimy to tak, że jednak lepiej, żebyśmy w ogóle nie otwierali ust.\nJak NIE pocieszać i jak NIE okazywać wsparcia smutnym i cierpiącym?\nDo tego wpisu zainspirowała mnie informacja o projekcie Emily McDowell, która przeszła złośliwy nowotwór i jak sama mówi – to nie leczenie było w tej chorobie najgorsze. Trudniej było jej znieść samotność i brak zrozumienia. Chociaż ludzie odwiedzali ją i starali się pocieszać, to jednak często ich słowa zamiast wsparcia przynosiły zakłopotanie albo zwyczajną złość. Kiedy w końcu rak poszedł sobie precz, Emily postanowiła stworzyć coś, czego dotąd na rynku nie było: empatyczne i szczere kartki pocztowe, które można przesłać lub podarować ciężko chorym, osobom w żałobie, czy ludziom, którzy przechodzą coś trudnego.\nOto kilka przykładów (źródło: emilymcdowell.com):\nTłumacząc ich treść (od lewej górnej):\n„Bardzo mi przykro, że nie kontaktowałem się wcześniej. Nie wiedziałem co powiedzieć.”\n„Obiecuję, że nigdy nie porównam Twojej choroby do podróży. No chyba że ktoś zabierze cię w rejs.”\n„Na to nie ma dobrej kartki. Bardzo mi przykro.”\n„Śmiech to najlepsze lekarstwo! …zanim wymyślą rzeczywisty lek na to, co masz (przykro mi, że czujesz się kiepsko).”\n„Kiedy życie daje ci cytryny, nie opowiem ci historii o tym, jak mój kuzyn zmarł z powodu cytryn.”\n„Tak mi przykro, że jesteś chory. Chcę, żebyś wiedział, że nigdy nie będę próbował ci wcisnąć jakiejś przypadkowej terapii, o której przeczytałem w internecie.”\n„Pozwól mi przywalić kolejnej osobie, która powie ci, że nic nie dzieje się bez przyczyny.”\nGenialne, co? Wiele z tych kartek nieco wyszydza stereotypowe formułki, jakich zwykliśmy używać przy pocieszaniu. I bardzo dobrze, bo powtarzając je, tracimy ludzką twarz, a zamieniamy się w chodzącego mema. Podejrzewam, że jeśli chory, porzucony czy pozbawiony pracy człowiek chciałby słyszeć tego typu wzruszające coelhizmy, sam zajrzałby na jedną z tysięcy stron na Facebooku, tych z błędnie postawionym znakiem interpunkcyjnym w patetycznej nazwie.\nInne z kartek Emily stawiają na szczerość – jak np. pierwsza zacytowana. Od dawna wychodzę z założenia, że jeśli nie wiadomo co powiedzieć, lepiej nie używać wyszukanych słów, wymyślać białych kłamstw, a postawić na rozbrajającą szczerość, choćby miała obnażyć naszą niewiedzę, zakłopotanie i bezradność.\nTo zdecydowanie bardziej ludzkie niż bycie fabryką cytatów.\nWracając jednak do rzeczy – to jest chyba\n6 NAJGORSZYCH RZECZY, JAKIE MOŻNA POWIEDZIEĆ GDY SIĘ KOGOŚ POCIESZA\n(i które, nie łudźmy się, tak naprawdę żadnym pocieszeniem nie są):\nWiem, co czujesz. Przechodziłem to samo.\nWiem, że cierpisz, ale teraz ja, teraz posłuchajmy o mnie, też mam w zanadrzu mocną historię!\nWydaje się, że opowieść o własnych, podobnych doświadczeniach, będzie dla pocieszanej osoby kojąca czy pouczająca. ALE to tak naprawdę nic innego, jak odwracanie uwagi od problemu tej osoby i przenoszenie jej na siebie. Nawet jeśli mówimy to z całkiem pozytywną intencją i nadzieją, że w taki sposób pokażemy rozwiązanie, dowód, że z tego da się wyjść, to nie do końca pomoże osobie pogrążonej w smutku.\nCzasem, na późniejszych etapach, kiedy pojawi się u niej trochę więcej otwartości, można tego spróbować. Pod warunkiem oczywiście, że nie potraktujemy tego jako pretekst do zwierzeń i opowiadania własnej historii, a bardziej jako punkt odniesienia do tego, co ona przeżywa.\nJednak na początku, kiedy złe emocje dominują i przysłaniają świat, taka osoba zwykle bardziej chce wyrzucić z siebie SWOJE smutki, skupić się na SWOICH problemach, a nie słuchać, że Ty miałeś tak samo. To pomniejsza unikalność jej doznań. A przecież kiedy przeżywamy jakąś tragedię, stajemy się na chwilę egoistami i – MAMY DO TEGO PRAWO.\nMasz raka? Zawsze mógł być złośliwy. Zostawił cię chłopak? Zawsze mógł cię do tego zapłodnić, pobić, a potem okraść, tak jak przydarzyło się Kaśce.\nBudowanie perspektywy dla czyichś przeżyć czasami może się sprawdzić, ale znowu – na dalszym etapie przeżywania smutku. No i pod warunkiem, że wyrażamy się z wyczuciem. W przeciwnym razie pośrednio dajemy komuś do zrozumienia, że to, co przeżywa, jest nad wyraz i właściwie to powinien przestać się mazać. Bo przecież nawet wisząc na krzyżu, można zaśpiewać always look on the bright side of life!\nWymuszanie poczucia wdzięczności najczęściej powoduje w pocieszanych złość lub żal – za odbieranie im prawa do żałoby/smutku/rozgoryczenia i za zmuszanie do bycia na siłę optymistą, którym wtedy na pewno się nie czują.\nTo trochę jak z dziećmi – często ich problemy w szkole czy na podwórku wydają nam się tak błahe w porównaniu do Ważnych Spraw Dorosłych, że aż śmieszne. Dla nich jednak są całym światem. Najgorsze, co można wtedy zrobić, to je wyśmiać czy odmówić im prawa do przeżywania, bo dzieci w Afryce mają gorzej. Kiedy dorastamy, w tej kwestii niewiele się zmienia – też chcemy mieć prawo do swoich smutków, niezależnie od tego, czy ktoś gdzieś przeżywa kataklizm. „To, że czyjś ból wydaje się większy, nie sprawia wcale, że mój jest mniejszy.”\nCo cię nie zabije, to cię wzmocni, pewnie Bóg tak chciał, bo przecież nic nie dzieje się bez przyczyny!\nJasne, że nic nie dzieje się bez przyczyny, a jeśli ktoś wierzy w Boga, to może i jego do tego wmieszać. Ale w jaki sposób miałoby to pocieszyć kogoś, komu właśnie zawalił się świat? Jaką wizję świata i Boga mu to buduje – że jest to miejsce, w którym pisane mu było odnieść porażkę, że Bóg ma go gdzieś? Nikt nie chce stawać się silniejszym przez to, co go nieomal zabiło. Więc nie powtarzaj mu tego – on być może za jakiś czas dojdzie do tego wniosku SAM. Nie narzucaj nikomu swojego punktu widzenia.\nJest też inny podprogowy przekaz takich pocieszeń – jeśli mówisz komuś, że właśnie tak musiało się stać, to prawie tak, jakbyś stwierdzał: zasłużyłeś na to cierpienie.\nMówisz, że to śmiertelna choroba? Yyy, będzie dobrze, trzymaj się.\nPowiedzmy sobie wprost – niezależnie od tego, jak byśmy nie zaklinali rzeczywistości – są sytuacje, po których już nigdy NIE BĘDZIE DOBRZE. A przynajmniej nie tak dobrze, jakby tego oczekiwała osoba, która z ich powodu teraz cierpi.\n„Będzie dobrze” to jedna z najbardziej bezrefleksyjnych formułek, jakie rzucamy przy pocieszaniu. Brzmi tak samo empatycznie jak „nie płacz już” i „trzymaj się”. I jedne, i drugie obnażają nasze poczucie bezradności (które samo w sobie nie jest niczym złym), ale i w pewnym sensie chęć wyjścia z tej kłopotliwej sytuacji, w której nie wiemy co zrobić i powiedzieć. Najlepiej niech cierpiący radzi sobie sam.\nZ takim podejściem lepiej całkowicie sobie odpuścić pocieszanie i zamiast tego np. wysłać kwiaty.\nWiem, że straciłeś nogę, ale pamiętaj – czas leczy rany.\nCzas nie leczy ran. Czas sprawia jedynie, że pojawiają się na nich blizny. A te, jeśli rana była głęboka, potrafią odezwać się głuchym bólem jeszcze po wielu latach. No i jak to blizny – mniej lub bardziej widoczne, zostają z nami na stałe.\nKiedy przypominasz komuś to zdanie, dajesz mu do zrozumienia, że kiedyś zapomni o swojej tragedii albo straci ona dla niego na znaczeniu. A w najgorszych momentach, jak np. po stracie kogoś bliskiego, myśl o tym, że za jakiś czas przejdzie się nad jego brakiem do porządku dziennego, boli niemal tak samo, jak ten nagły brak.\nCzas pójść do przodu.\nKochana, popłakałaś już sobie, ale czas wziąć się w garść, nie uważasz?\nDopóki sami nie cierpimy, możemy czuć wewnętrzny przymus wykopania negatywnych emocji z osób w naszym otoczeniu. I znowu – choćbyśmy robili to z całkiem pozytywną intencją, myśląc, że uda nam się zmotywować i zarazić radością tę osobę, efekt może być przeciwny. Ona się do nas zdystansuje, czując, że jej nie rozumiemy albo że niecierpliwi nas jej stan i mamy dość słuchania smutnych opowieści.\nTymczasem każdy na straty i problemy reaguje inaczej. Nie ma reguły, że żal wypali się po dwóch tygodniach, miesiącu czy z nadejściem wiosny. O końcu żałoby czy etapu smutku decyduje tylko ta osoba. A jeśli widzisz, że coś jest naprawdę nie tak i nie widać żadnej szansy wyjścia z tego stanu, nie pomogą Twoje motywacje i porady, tylko specjalista.\nJAK POCIESZAĆ, ŻEBY NIE ZASZKODZIĆ\nOk – zapytasz – jak jesteś taka mądra, to powiedz jak pocieszać, skoro każdy mój sposób jest zły?\nZacznijmy od tego, że wcale nie jestem taka mądra, też zdarzały mi się podobne wpadki. Kiedy dowiedziałam się, że jedna z moich ulubionych blogerek ma depresję, bez zastanowienia napisałam jej komentarz: „kurcze, zawsze miałam Cię za taką silną osobę”. Wstyd… równie dobrze mogłam powiedzieć: ale teraz wyszło, że jesteś słaba. Dlatego moja pierwsza zasada pocieszania brzmi:\nNie pocieszaj bez namysłu, na początek postaw na kontakt twarzą w twarz, a nie przez internet czy telefon, bo tam łatwiej o nieporozumienia. I zastanów się, naprawdę zastanów nad sytuacją tej osoby, zanim coś jej powiesz lub poradzisz. A jeśli o problemie dowiadujesz się nagle, spontanicznie, bezpieczniej będzie najpierw zapytać o jej uczucia, lub po prostu przytulić.\nBycie obok – jest czasem najlepszym, co możemy zrobić. Okazywać wsparcie można przez swoją widoczną obecność, uszy gotowe do słuchania i ręce do przytulania, niepozostawianie tej osoby samej w nocy czy w weekend, milczące zrozumienie, albo nawet zadbanie o jej codzienne, domowe sprawy, kiedy ona nie ma to siły (swoją drogą, zauważyliście, że na amerykańskich filmach osobom w żałobie zanosi się pojemniki z gotowymi obiadami i deserami, a u nas często to właśnie ten, kto przeżył stratę, dba o to, żeby inni najedli się na stypie…).\nSłuchaj naprawdę. Nie tylko pozwalaj się wygadać, ale zadawaj pytania, parafrazuj wypowiedzi tej osoby, nie osądzaj, powstrzymaj się od zbędnych komentarzy, chyba że ona tego chce. Na podrzucanie rozwiązań przyjdzie czas później.\nZadbaj o warunki do rozmowy. Jeśli sprawa jest poważna, nie planuj nic innego na ten dzień, wybierz spokojne miejsce, w którym da się bez oporów płakać, i na Boga, wyłącz telefon! Nie ma nic bardziej irytującego, niż ktoś, kto między słuchaniem o Twoich problemach, odbiera telefon od Misiaczka i słodko ćwierkocze mu, żeby odgrzał obiad (to niby podstawa, ale widać nie taka oczywista, pamiętam, jak miałam ochotę rozwalić łeb kobiecie, która odebrała telefon… w kościele, tuż przed pogrzebem mojego dziadka).\nZapytaj, co możesz zrobić. Zaoferuj pomoc, nie tylko teraz, ale i później. Oczywiście, jeśli naprawdę tego chcesz, a nie dlatego, że wypada. Powiedz tej osobie, że może do Ciebie zadzwonić, kiedy chce i sam zadzwoń, jeśli tego nie zrobi (może krępuje się zwrócić o pomoc?). Wyprzedzaj o krok i odgaduj potrzeby, ale nie bądź nachalny, gdy ktoś chce pobyć sam, albo jeszcze nie dojrzał do szczerej rozmowy. Jak powiedział Lemony Snicket: „Kiedy ktoś płacze, oczywiście, szlachetnym jest pocieszenie go. Ale jeśli ktoś próbuje ukryć swoje łzy, tak samo szlachetne może być udanie, że ich się nie widziało.”\nGłówna zasada w tym wszystkim brzmi – spróbuj przez chwilę postawić się w sytuacji tej osoby i nie mów nic, czego sam byś nie chciał wtedy usłyszeć. To i tak już będzie więcej, niż zrobi większość osób.\nPS – Macie jakieś przykłady najgorszych pocieszeń z własnego życia?\nPoprzedni artykułJeśli uważasz, że kobiety to materialistki…\nNastępny artykułPisanie pamiętnika jest sexy!\nJuż dawno nie czytałam nic tak prawdziwego i mądrego w internetach;PA sądząc po komentarzach, pewnie mogłabym być matką wielu z Was…i samej autorki też.Ale przecież wiek nie ma tu żadnego znaczenia…Ileż to razy byłam „pocieszana” sloganami”co cię nie zabije…”gdy zwierzałam się ,ze rozsypał mi się świat….Mój odruch na takie słowa to…zaciśnięte pięści i w duchu modlitwa”Panie Boże, daj cierpliwość, bo za chwilę zrobię z tych pięści użytek”;)….Albo:”Wszędzie dobrze, w domu najlepiej!”I tłumacz tu takiej meduzie,że mój dom to już tylko 4 ściany,że nie mam rodziny ,ze nie ma do kogo wracać i każdy weekend to przekleństwo.A człowiek na pewnym etapie… Czytaj więcej »\nJa dodam jeszcze coś od siebie… Jeśli ktoś mówi, żebyście się odwalili, gdy próbujecie go pocieszać, to się odwalcie. Nawet, jeśli ci się wydaje, że znacie się na tyle długo, że masz prawo do takich rzeczy .-.\nMnie denerwują zalewające blogosferę posty skierowane do maturzystów ,,matura nic nie znaczy, nie masz się czego bać, wszyscy przez to przechodzą, dorosłość to będą kłopoty, a to będziesz wspominać z rozrzewnieniem”. Jak najbardziej rozumiem, że ludzie po maturze tak myślą, ale może niech chociaż nie udają, że piszą tak do maturzystów, gdy chcą się pokazać jako ci dojrzali przed innymi ludźmi po maturze. Przeżyłam 18 lat, 12 z tego to edukacja zmierzająca do matury. Zatem 2/3 mojego życia to przygotowanie do tego egzaminu. Skąd pomysł, że chcę przeczytać ,,2/3 twojego życia w zasadzie nie ma znaczenia, potem zacznie się prawdziwe… Czytaj więcej »\nPamiętam kiedy napisałam do, jak mi sie wtedy wydawał, przyjaciółki, i napisałam jej wszyściutko, chciałam to z siebie wyrzucić, usłyszeć że jest ze mną… a jedyne, co dostałm, to wiadomość że dramatyzuje, przesadzam i jestem przewrażliwiona. Nóż w serce i łzy same mi popłynęły. Uważajcie, aby nie bagatelizować cudzych problemów.\nA mnie się bardzo podoba ten artykuł (a jestem osobą bardzo krytyczną i lubię na wszystko wybrzydzać) ale tym razem podpisuję się pod tym tekstem rękami i nogami. Marzę, żeby mnie pocieszano w taki sposób jak tam jest opisane i sama także chciałabym się nauczyć w ten sposób pocieszać innych\nDodałabym tutaj jeszcze „dasz sobie radę”. Na pierwszy rzut oka (a raczej ucha) brzmi super, daje wrażenie, że ktoś w nas wierzy, a przy okazji zabiera w lepsze jutro, kiedy już wszystko będzie dobrze. Jasne, będzie, kiedyś, ale teraz, będąc w ogromnym dole, kiedy mamy wrażenie, że wszystko nas przytłacza i przestajemy dawać sobie radę, taki komentarz chyba tylko wprawia nas w uczucie bezradności i świadomości, że ktoś nie rozumie no i wywiera na nas straszną presję. „Dasz radę” mówi jednak trochę „no dobra,skończ się już nad sobą użalać, to tylko mały problemik”. A co jeśli czujemy, że nie damy… Czytaj więcej »\nNie uważam żeby „Będzie dobrze” było takie straszne. To wyswiechtana formułka, oczywiście, ale wszystko zależy kto to powie i w jakiej sytuacji. Jeśli powie to Twój przyjaciel, który jest obok Ciebie i nie znajduje słów żeby pocieszyć Cię w inny sposób to dla mnie to jest ok. Jeśli powie to ktoś, kogo twoje problemy w rzeczywistości obchodzą tyle samo co zeszłoroczny śnieg to lepiej by było żeby się w ogóle nie odzywał. Najgorszy według mnie jest punkt pierwszy: sama niejednokrotnie miałam mniejsze lub większe problemy i zdarzało się, że jak tylko zaczynałam komuś o nich opowiadać to po 5 minutach… Czytaj więcej »\nA mnie właśnie najbardziej pociesza to że ktoś mi opowie że miał podobną sytuację. Nie wiem co to za bzdury o odwracaniu uwagi od problemów, kiedy jestem w dole i wydaje mi się że mój świat się zawalił bardzo dobrze mi robi zaprzestanie myślenia o tym choć na sekundę i skupienie się na historii drugiej osoby, jeśli rzeczywiście miała podobne doświadczenia. To daje nową perspektywę i pozwala spojrzeć na własny problem w inny, może nieco mniej wyolbrzymiający problem sposób. Wydaje mi się to oczywiste. Twoje rady w stylu ,,po prostu bądź przy osobie” są dosyć miałkie, wolałabym mieć koło siebie… Czytaj więcej »\nWydaje mi się że nie przeczytałaś tekstu ze zrozumieniem :)\nMoja przyjaciółka prę lat temu mnie pocieszyła po śmierci mojego taty. Byłam załamana, tata zmarł po długiej chorobie i po tym jak długo go reanimowałam. Ona powiedziała mi: „podziwiam Cię, Ty jesteś po prostu taka silna”. Wcale nie byłam silna, świat mi się załamał, ale po jej słowach zaczęłam myśleć inaczej i zauważyłam, że rzeczywiście długo dawałam radę i opiekowałam się tatą łącząc to z pracą. Spojrzałam na siebie z innej strony i to bardzo mi pomogło.\n„Musisz wziąć się w garść”.\nMyślę, że tyle najgorszych / najlepszych pocieszeń, ile osób potrzebujących pocieszenia. I kluczowym jest dostosowanie słów i zachowania do osobowości osoby cierpiącej. Coś, co mi przyniesie pocieszenie, kogoś może dobić lub rozwścieczyć. „Będzie dobrze” jest dla mnie pustym frazesem, skazującym wypowiadającego na banicję, dla kogoś, kto woli iść przez życie z zaciśniętymi zębami – motywacją aby wstać i przetrwać. Są osoby, którym rzeczywiście historie o cudzym nieszczęściu w jakimś stopniu pomagają – poniekąd sama się do nich zaliczam. Po prostu wiele moich zmartwień – nawet naprawdę traumatycznych – w ten sposób sprowadzam do właściwego rozmiaru. Dlatego…. Empatia. To chyba najważniejsze.\nJesienią mój szwagier miał wypadek. Stracił palce. Kompletnie nie wiedziałam co mu powiedzieć, nie dzwoniłam, nie odwiedziłam go, mieszka w innym mieście, więc ten telefon przynajmniej… Mama mi wymawiała, że go nie lubię/że jak tak można itp. W końcu zadzwoniłam i powiedziałam, że przepraszam, ale nie wiedziałam co powiedzieć w takiej sytuacji, jak się czujesz?\nSzczerość, to prawie zawsze potrafi emocjonalnie rozbroić.\nMnie to tylko potwierdziło, że ta osoba nie jest mi bliska tak jak wcześniej myślałam. Równie dobrze nie musiała się ze mną kontaktować, a zrobiła to dla własnego interesu.\nMnie to tylko potwierdziło, że ta osoba nie jest mi bliska tak jak wcześniej myślałam. Równie dobrze nie musiała się ze mną kontaktować, a zrobiła to dla swojego interesu.\nKiedy traciłam trzy kolejne ciąże, wszystkie w I trymestrze, wiele razy usłyszałam „Dobrze przynajmniej że na tak wczesnym etapie ciąży, potem byłoby gorzej”. Tak ? Naprawdę ?\nReply to Matrioshka\nNo cóż, niektórzy uważają, że skoro oni w dany sposób wartościują rzeczywistość,\nto pewnie wszyscy inni się z nimi zgadzają…\nKiedy umarł mój ojciec, większa część rodziny i znajomi – oprócz teściowej i jednej koleżanki – byli tacy taktowni i tak „nie chcieli wchodzić z butami w moje życie”, że temat nie tylko nie zaistniał, ale nie złożyli mi nawet kondolencji.\nI to było gorsze niż wszystkie wyświechtane teksty tu przytoczone.\nFakt, że całkowite zignorowanie problemu może zaboleć jeszcze bardziej.\nCiekawe tylko, że aż tyle osób jednocześnie podjęło taką decyzję…\nNie rozmawiałam z nimi na ten temat. Może nie wiedzieli, co powiedzieć, a może tylko udawali, że mnie lubią.\nMam przykład może nie najgorszego, ale najlepszego pocieszenia, które otrzymałam od przyjaciółki po stracie mojego Taty. Pojawiła się w drzwiach ze świeżo upieczonym ciastem. Niby nic, ale przez najbliższe dni jadłam tylko to. Nic innego nie byłam w stanie przełknąć. A ona wiedziała, że nic nie musi mówić, wystarczy, że przyjdzie posiedzieć.\nNajgorsze jest całkowite unikanie tematu. Moja była przyjaciółka nigdy nie zapytała mnie, jak się czuję, po dramatycznym wydarzeniu w moim życiu, nigdy nie zaproponowała wysłuchania, ani nie zaoferowała bycia obok. Dlaczego? Bo się bała (czego? nie wiem) i nie wiedziała, jak pocieszyć i co powiedzieć. Co więcej, po pewnym czasie, kiedy zwierzyłam jej się, że wciąż cierpię, odpowiedziała, że jej zdaniem to trochę za długo i czy nie powinnam poszukać pomocy u specjalisty? Na szczęście miałam kontakt z osobami, które przeszły przez to samo, co ja i rozumiały więcej, więc jej niedelikatność gdzieś tam rozproszyła się wśród tych taktowniejszych osób.… Czytaj więcej »\n‚Bedzie dobrze’ to najdurniejszy tekst w historii pocieszania, zazwyczaj uzywam go przekornie i z ironia ;)\nA mnie kiedyś w czasie zawirowania życiowego teksty typu „będzie dobrze” i „tak musiało być” pomagały. Długo sama je sobie powtarzałam, po tym, jak usłyszałam je od kogoś. Faktycznie tak musiało być. Zawsze był to też wyraz zainteresowania moim życiem, zamiast nadawania cały czas o sobie. Za to nie lubię takiego pocieszania, które próbuje wprawić mnie w dobry nastrój. Nie płacz, weź się w garść itd. Bo komuś moje trudne emocje nie leżą. Właśnie że będę płakać, kiedy będę miała taką ochotę. Niewypłakane łzy paprzą się w źle zabliźnionych ranach na duszy. A najlepsze pocieszenie to po prostu czyjaś obecność.\nPodam przykład najlepszego pocieszenia, które udało mi się usłyszeć, a bardzo zmieniło moje podejście do chwil kryzysowych. Usłyszałem, że „Negatywne emocje są potrzebne – smutek, żal, brak energii, czy apatia – to wszystko jest bezpiecznikiem, który w chwilach kiedy wali ci się na głowę cały świat nie pozwala byś sobie zrobił krzywdę. Nie możesz wstać z łóżka przez 2 tygodnie? Bardzo dobrze, bo mógłbyś zrobić coś czego będziesz żałował albo wyrządził sobie krzywdę, a tak, będziesz leżał dopóki sam sobie wszystkiego nie poukładasz. Smutek odejdzie kiedy Ty na to pozwolisz.”\nZgadzam sie, najwazniejsze: jesli masz ochote lezec i kwiczec przez miesiac, to rob to. Pozwol temu wybrzmiec, a jak przyjdzie czas, to staniesz powoli na nogi. Ludzie z problemami czuja presje otoczenia pt. ‚musisz sie wziac w garsc’ ‚nie mozna tak dluzej zyc’ itd. A wlasnie, ze mozna, i trzeba ‚przecierpiec swoje’ :-)\nOtóż to, lubimy o tym zapominać, zwłaszcza że z każdej strony krzyczy się nam, że mamy być pozytywni i się nigdy nie poddawać… przez to nawet chwilowe załamanie niektórym jawi się jako totalna porażka.\nMoje najgorsze pocieszanie udało mi się dokonać całkiem niedawno, bo zamiast choćby spróbować jakoś porozmawiać z kumplem po prostu uciekłam po byle pretekstem… Teraz sama nie wiem- z jednej strony mogłam spróbować z nim pogadać, z drugiej strony po moim pytaniu „Co się stało?” odpowiedział, że nie chce o tym rozmawiać. Najcięższe są dla mnie takie sytuacje z ludźmi, którzy są tylko moimi kumplami, znajomymi, kolegami. Boję się ich wypytywać bardziej o życie, bo czuję że nie mam do tego prawa, a oni aż na tyle mi nie ufają, by mi się zwierzać (nie jestem człowiekiem, przed którym inny się… Czytaj więcej »\nDużo w tym racji, ale dorzucę tylko, że nawet to niewłaściwe pocieszanie jest lepsze, niż milczenie. Przeżywałam kilkuletnią chorobę, a potem śmierć jednej z najbliższych osób na świecie i nikt z rodziny czy przyjaciół w tym czasie nie zapytał mnie, jak się trzymam – wszyscy unikali tego tematu „żeby nie sprawić mi przykrości”, a tak naprawdę dla własnej wygody. Ponieważ byłam jeszcze niedojrzałą nastolatką, uznałam, że nie powinno się o tym w ogóle rozmawiać i pozwalałam temu zjadać mnie od środka.\nTo już wolałabym, żeby ktoś powiedział mi „przechodziłem przez to samo”.\nReakcja na czyjąś trudną sytuację nie jest łatwa. Czasami nie wiem co powiedzieć i mówię głupstwa. Lepiej wtedy nie mówić zbyt wiele, najlepiej słuchać, ale tak aktywnie, aby druga osoba czuła, że jest wysłuchana. Najbardziej mnie w takich sytuacjach złoszczą „zawodowe samarytanki” – pociesza mówiąc całą sobą, „patrz jak się dla ciebie poświęcam, czyż nie wspaniale się poświęcam dla ciebie?”\nPocieszanie jak widać, wcale nie jest takie proste. Wielu ludzi próbując nas wspierać w jakimś ciężkim przeżyciu mówi: będzie dobrze. Kogo oni chcą oszukać? Czasami po prostu lepiej jest nie mówić nic. Czasami lepiej razem usiąść, napić się herbaty i przemilczeć ;)\nŚwietny i potrzebny tekst. Mnie nóż w kieszeni otwiera się najczęściej na przypadki pierwszego typu. Wszystko potrafią obrócić w taki sposób, by dotyczyło ich osoby – przecież są pępkiem świata…\nRozpływam się właśnie nad genialnością tego posta! Do tej pory myślałam, że umiem pocieszać moich bliskich, ale jednak ten post uświadomił mnie, że chyba się mylę, bo czasem zdarza mi się powiedzieć coś zupełnie bezmyślnego :( Dziękuję za ten świetny post i cudowne rady :)\nJestem osobą z III stopniem alergii krzyżowej i mogę jeść (dosłownie) 30 rzeczy i do końca życia na lekach. Przyjaciele, partner i znajomi pomagają mi jak tylko umieją najlepiej, ale niestety nie wszyscy potrafią to zrozumieć. Ostatnio od jednego mojego kolegi usłyszałam „Nie męczy cię to, że nie możesz zjeść nawet frytek? Wiesz współczuje ci bardzo, ale w sumie to mogłaś mieć gorzej” – nie rusza mnie to jakoś specjalnie, ale nie jest mi z tym łatwo i wychodzę z założenia, że lepiej się za przeproszeniem zamknąć. Kiedyś na zakupach ze znajomymi (jakaś impreza była) ja kupowałam rzeczy dla siebie… Czytaj więcej »\nForma pocieszenia? Dla niej samej, rozumiem? ;)\nJa to właśnie tak odebrałam, że to ona się pociesza, ale nie, to miało być 100% pocieszenie dla mnie :D Uzasadnienie: „powinnaś się cieszyć, że inni tak nie mają” :)\nSzkoda że nie widzisz teraz mojego facepalma :D\nBardzo żałuje! :D\nPolecam przeczytać książki, które moje życie diametralnie odmieniły, a ja odkąd pamiętam męczyłam się z nerwicą, a od 18 roku życia także z depresją. Zanim komuś coś polecę najpierw na sobie robię i potwierdzam, że działa, ale proszę nie wierzyć mi na słowo i na sobie wypróbować :) „Kod uzdrawiania”, „Kody sukcesu” – A.Loyd\nPoruszasz bardzo ważny temat. Ja przyznam szczerze sama nieraz popełniam typowe błędy, próbując kogoś pocieszyć. Generalnie mam wrażenie, że w bardzo trudnych sytuacjach cokolwiek byśmy nie zrobili czy nie powiedzieli, to może przynieść to odwrotny skutek. Zazwyczaj w takich momentach kierujemy się tym, co nam wydaje się dobre. Niestety to, co dobre dla nas niekoniecznie będzie dobre dla osoby przeżywającej tragedię. Nawet jeśli nam kiedyś to pomogło wyjść z podobnej sytuacji. Moim zdaniem najważniejsze jest to, żeby druga osoba wiedziała, że może na nas liczyć i może się wygadać i wypłakać bez oceniania z naszej strony.\nMyślę, że w takiej sytuacji, kiedy istnieje zagrożenie, że powiemy coś niezręcznego, albo nie wiemy jak się zachować, dobrze jest po prostu szczerze uprzedzić o tym tą osobę. Zaznaczając, tak jak mówiłaś, że może na nas liczyć i z wszystkiego się wygadać.\nOprócz „będzie dobrze” najgorsze jest dla mnie „nie martw się”. Człowiek to nie maszyna i nie jest w stanie wyłączyć sobie jakichś uczuć. Jeśli się czymś martwię i dzielę się swoimi obawami z drugą osobą, to znaczy, że potrzebuję wsparcia. A dostaję tekst niemal żywcem z reklamy: „nie garb się… jest Pajączek!”. Zazwyczaj po prostu mówię ludziom, że jest mi przykro i pytam, czy mogę jakoś pomóc. Przykład z zapiekankami po pogrzebie, który podałaś, jest bardzo sensowny – często w żałobie zwyczajne czynności wydają nam się nie do przeskoczenia. Poza tym zapiekanki to klasyczny „comfort food”. Ps. W kwestii „Bóg… Czytaj więcej »\nTrafne skojarzenie z tym Pajączkiem.\nNie martw się, nie płacz, trzymaj się… a wszystko to pstryk, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki i znów świat jest piękny jak w reklamie margaryny ;)\nPomaganie to bardzo trudna rzecz, wymagająca wyczucia i empatii. Wspomniane zasady bardzo ułatwiają zadanie…\nPrawda jest taka, że pocieszać nie potrafimy bo po pierwsze nikt nas tego nie uczy, i to od małego. Po drugie nawet jak w teorii wszystko wiemy, to i tak emocje i sytuacja w której jest nasz rozmówca czasem paraliżują nas samych. Sam nie wiem czy w takich sytuacjach lepiej się wczuwać w rolę tego potrzebującego, czy starać się maksymalnie dystansować i z takim zimnym podejściem próbować coś ratować. Najlepiej według mnie jest po prostu przytulić, złapać za rękę, pomilczeć, potem powiedzieć, że możesz na mnie liczyć i zapytać jak mogę Ci pomóc.\nTeż jestem za tą ostatnią opcją, którą wymieniłeś – dotyk, obecność robią już bardzo dużo.\nAle każdy jest inny i może okazać się, że dla niektórych cenne byłoby takie zimne ocenienie sytuacji i podsunięcie rozwiązań. Biorąc się za pocieszanie na pewno trzeba mieć wyczucie i dozę delikatności w sobie.\nJednocześnie zgadzam się i nie zgadzam. Oczywiście, każdy, kto aktualnie przechodzi przez jakiś problem cierpi, jest nadwrażliwy i łatwo go zranić nawet jeśli nasze intencje były najczystsze na świecie. I zgadzam się, że pewnych rzeczy po prostu powiedzieć NIE WOLNO. Ale jeśli ktoś mi jest naprawdę bliski i nawet jeśli pocieszanie mu nieszczególnie wychodzi, to się po prostu czuje, że chce dla Ciebie jak najlepiej. Może i czasem powie coś niezręcznego, ale chwila, przecież nie chce mnie tym skrzywdzić. Robi co może, bo dla niego to też trudna sytuacja – bo jest mi bliski i współodczuwa. I jest obok. I… Czytaj więcej »\nReply to Ewa Król\nTu też się z Tobą zgadzam – niektórym takie słowa się wybacza, wtedy ważniejsza jest obecność i starania. Ale jeśli już za takie pocieszenia biorą się osoby mniej znane, wtedy lepiej żeby sobie odpuściły. Nie bez powodu często ogłasza się na pogrzebach „proszę nie składać kondolencji”, bo w większości przypadków jest to krępujące i nieprzyjemne dla obu stron.\nO to to, to jest mega niezręczna sytuacja.\nCo do bardziej prozaicznych problemów – wszystko zależy, jaki to ma wymiar. Nieraz jak obcy wypali z czymś głupim, zrobi się nam ciepło na sercu, że się zainteresował, a znajomego mamy ochotę zwyzywać tylko dlatego, że chciał dobrze :P\nNa trudne sytuacje chyba nigdy nie jesteśmy przygotowani. Dlatego ten tekst bardzo się przyda, oby nie za szybko…\nCzasem wystarczy milczeć. Sama obecność, moim zdaniem, daje więcej wsparcia niż te często powtarzane puste frazesy. Na przykład na pogrzebie, zamiast silić się na nic nie znaczące słowa pocieszenia, lepiej przytulić i szepnąć do ucha: „Przykro mi”. Tak po prostu.\nAśka, wpis na szóstkę! Z jednej strony sama czasem doświadczam tych aktów pocieszania i rozumiem ludzi, którzy palną takim tekstem. Są sytuacje, na które nie jesteśmy przygotowani i kiedy w głowie pojawia się potężna pustka, wszystko wydaje się słowami nie na miejscu, a wiele osób uważa, że coś powiedzieć trzeba. No i cisną nam się potem na usta takie banały (z resztą, chyba każdemu z nas się od czasu do czasu wymsknie). Ale tak czy siak warto uświadamiać, że czasem wystarczy po prostu być, okazać wsparcie, a przede wszystkim… ugryźć się w język :)\nJest chyba w nas taki przymus powiedzenia czegoś wyjątkowego, znaczącego, wymagamy od siebie wiele w takich sytuacjach, jakby każdy z nas chciał z miejsca zamienić się w coacha.\nA przecież szczerość, nawet niezręczna, zbliża bardziej.\nŚwiat Ci się zawalił, ledwo powstrzymujesz łzy (publicznie), a ktoś: „Ojej, TYLKO NIE PŁACZ”..\nŚwietny post! Mi się wydaję że bardzo trudno jest kogoś pocieszyć i dopiero kiedy sami jesteśmy w potrzebie wsparcia- doceniamy to co nam naprawdę może pomóc. Kartki Emily- genialne!\nJa staram się być obok i wysłuchać ale przyznaję ze krępują mnie często takie sytuację- wolałabym rozśmieszyć, powiedzieć ze wszystko będzie dobrze..a czasem tak się po prostu nie da..\n„Tylko nie płacz” i skutek jest taki, że ryczy się jeszcze bardziej…\nDo tego jeszcze „czas leczy rany”, „nie ten, to inny”, „tego kwiatu jest pół światu” czy „tak miało być” – niby mądre, ale głupie… Jeśli ma się coś do powiedzenia, to niech to będzie szczere. Czasami jest lepiej trzymać buzię na kłódkę, a wsparcie czy współczucie okazać w inny sposób…\nO tak, ‚czas leczy rany’ to taki klasyk (i tak samo nietrafiony), że chyba go dopiszę do listy :)\nJa NIE ZNOSZĘ zdania „będzie dobrze” zwłaszcza jeśli wiem, że nie będzie. Po prostu wiem, że dany temat jest nie do odratowania – wówczas to zdanie kojarzy mi się z czymś tak bezrefleksyjnym, że… grrr :D A gdy komuś jest przykro, to zwykle mówię „w razie potrzeby jestem obok”. Nie wiem, czy ktoś będzie mnie potrzebować, ale bliskiej osobie nigdy wsparcia nie odmówię. Nawet jeśli ma to oznaczać siedzenie i milczenie lub nieporuszanie przykrego tematu :)\nTo prawda, są sytuacje, że jest jasne, że nie będzie dobrze, wtedy te słowa brzmią trochę jak powiedziane na odwal się, żeby czasem nie milczeć.\nDopiszę je do listy :)\nOch! Jak żałuję, że mam teraz w łapkach tylko telefon i jestem w wysysającej mózg pracy, bo tak wiele mogłabym teraz napisać w tym okienku. Choć może tylko pustosłowie. Najbardziej spodobało mi się zdanie o stawianiu się memem, są tak niezwykle trafne! Czasami mam wrażenie, że żyjemy w czasach terroru szczęścia, gdzie tylko pozytywne uczucia mają rację bytu, a te negatywne są urojeniem świadczącym o braku wdzięczności… Gdzie my tracimy pełnię życia?! Zwróciłam jeszcze uwagę, że zabrakło Ci „wszystko będzie dobrze, zobaczysz” i „wszystko zależy od Ciebie ” i „zaufaj czasowi „. To nie robi dobrze, kiedy słyszymy takie rzeczy… Czytaj więcej »\nJak będziesz miała klawiaturę pod ręką to nie hamuj się ;)\nNie wiem jak mogłam zapomnieć o „będzie dobrze” i o tych powiedzeniach z czasem leczącym rany itd – dorzucam je do posta.\n‚Wszystko zależy od ciebie’ też jest okropne – znowu cierpiący może mieć poczucie, jakby zrzucało się na niego winę za to, że cierpi i w pewien sposób zostawiało z problemem samego…\nWiesz, ja w ostatnich dniach czuję jakbym wywróciła światopogląd do góry nogami, nie wiem czy to wiosna, nów, czy po prostu niezaprzeczalny fakt. Niemniej chodzę drażliwa po świecie na co ogrom ludzi reaguje potrzebą dawania mi rad i pocieszenia. Co jest o tyle patowe, że czuję potrzebę bycia pocieszaną tylko w obliczu tychże rad. Bo są przykre, a ja się męczę z wewnętrznym pytaniem, czy są przykre i prawdziwe, czy też stanowią tylko przeszkodę do pokonania. A to nie jest dobry stan. I zaraz ktoś przylatuje z pocieszeniem, że przecież co by nie było to mam zajebiste życie, bo jego… Czytaj więcej »\nA może to ustawienia w jakiś sposób się odzywają?\nIm więcej głosów się słyszy w takich sytuacjach, tym trudniej jest odsiać te właściwe. Nie wiem czy masz taką możliwość, żeby się na trochę odseparować od ludzi, ale może to pomoże?\nCo do ustawień to jestem mocno wątpiąca, czy działają w ogóle.\nMyślę, że to sprawa „życia materialnego”, ludzie dają sobie rady, bo tu ludzkie. I tu w ogóle nie chodzi o odsiewanie właściwych głosów. Ja się nieprecyzyjnie wyraziłam, ale to tu nieważne, bo właściwie podlega już pod inny temat.\nŚwietny tekst! Powinien dotrzeć do jak największej ilości ludzi!\nSpotkała mnie kiedyś sytuacja, gdzie w żałobie po dziadku usłyszałam takie słowa od własnej (jeszcze wtedy przyszłej) teściowej, że nigdy przenigdy ich nie zapomnę. Nie wiem czy chciała mnie pocieszyć, ale spowodowała że dystans będę trzymać chyba do końca życia. Ech :(\nFantastyczny pomysł z tymi kartkami! Pomogłyby nie jednej osobie wyjść z kłopotliwej sytuacji. Zgadzam się z Tobą, w wielu sytuacjach ludzie nie wiedząc co powiedzieć potrafią zdołować totalnie jednym wyszukanym słowem, zamiast po prostu powiedzieć co się naprawdę czuje….a wystarczyłoby czasem chwilę pomilczeć…\nBardzo dobry tekst, jak najwięcej osób powinno się z nim zapoznać. Chyba najbardziej denerwujące są słowa „miałem tak samo”. A co do prawdziwego pocieszania… chyba najlepiej potrafię pocieszyć siebie sama ;) mam taki ulubiony cytat, który zawsze się sprawdza w trudnych sytuacjach: „To również minie – te słowa dają mi poczucie dystansu i pomagają wykorzystać to, co mnie spotyka dobrego i przyjąć ze spokojem to, co złe w życiu.” Claire Rayne. Te słowa rzeczywiście zawsze pomagają mi nabrać dystansu.\nJak zawsze masz właściwy cytat na każdą okazję :)\nTeż sobie często powtarzałam w trudnych sytuacjach podobne zdanie – wszystko w końcu mija i do wszystkiego łapiemy z czasem dystans. Tu można by dorzucić kolejny banał: ‚kiedyś będziesz się z tego śmiać’, ale w chwili, kiedy zupełnie nie jest do śmiechu, też lepiej się powstrzymać od mówienia tego komuś ;)\nW gimnazjum miałam koleżankę, która właśnie posługiwała się tym słynnym zwrotem: „Wiem co czujesz, ja też tak miałam”. I nie żeby tekst sam w sobie mnie irytował, ale powtórzony 4 razy w miesiącu to już przesada. Aż miałam ochotę zmyślić jakąś historyjkę z gwałtem i ciążą w roli głównej, żeby posłuchać czy ona też przypadkiem tak nie miała. Pocieszanie mnie w trudnych momentach czasem bywa bardzo ciężkie i niewdzięczne, ale za każdym razem staram się być wyrozumiała, bo wiem, że nie jest łatwo zrobić to dobrze. Liczą się chęci i intencje, a te widać gołym okiem, kiedy ktoś szczerze próbuje… Czytaj więcej »\nMarta, akurat wczoraj się zastanawiałam co u Ciebie, bo dawno Cię tu nie widziałam :)\nZgadzam się, że kiedy widać od razu takie szczere podejście i pozytywne intencje, to można wybaczyć głupie słowa, bo czasem to zwykła niezręczność i zakłopotanie je powoduje. Ale bywa, że słowa wcale nie są potrzebne :)\nCzytam ten komentarz chyba trzeci raz z rzędu i mam wielkiego banana na twarzy :D To takie miłe, że obserwujesz aktywność swoich czytelników :)\nFakt, ostatnio byłam bardziej pasywna, ale to dlatego, że mało czasu spędzałam przy komputerze. Nadrabiam braki! :)


Kierownictwo | American Transportation Solution, Inc.\nDostępność 24/7/365 : nasze działania i zespoły zarządzania są dostępne zawsze , gdy są potrzebne.\nSzybkosć: Mamy zdolność do prostej i szybkiej zmiany ,aby sprostać potrzebom i oczekiwaiom naszych klientów . W naszej obecnej sytuacji gospodarczej, nasza historia zdolności szybkiego dostosowania się do zmian w przemyśle i do zmieniających się wymagań naszych klientów jest jednym z naszych atutów .\nDoświadczenie: Nasi pracownicy mają długi staż pracy w naszej firmie, przezco duże doświadczenia wewnątrz branży . Zdajemy sobie sprawę , że to dzięki naszym pracownikom jesteśmy tym czym jesteśmy.\nNastawienie: Nasi ludzie poswiecaja sie dla każdego klienta i każdego ładunku. Jesteśmy do Twojej dyspozycji 24/7/365 żeby odpowiedzieć na Twoje pytania i uwagi, a także zeby zarządzać przesyłkę od początku do końca.\nPostawa: Jest tylko jedno podejście w CDN Logistics, Inc – “Sprostać Zadaniu” dla klienta.Numer jeden zadaniem i celem naszych pracowników i zespołu jest zapewnienie, że potrzeby klientów są spełnione poza ich oczekiwania.


Narzędzia ręczne Trelock cena\nNarzędzia ręczne Trelock\nnarzędzia ręczne trelock ceny\nBC 115/60/4 2017 Trelock 8004583\nNarzędzia ręczne Trelock Trelock\nMęskie / Narzędzia Kłódki / Akcesoria Części Zamienne / Kolarstwo / Sport Zapięcie łańcuchowe do roweru Trelock BC 115/60/4 z tekstylną osłoną. Wysokiej jakości materiały zapewniają ochronę przed kradzieżą.\nBC 115/110/4 CODE 2017 Trelock 8004394\nMęskie / Narzędzia Kłódki / Akcesoria Części Zamienne / Kolarstwo / Sport Rowerowe zapięcie łańcuchowe z szyfrem Trelock BC 115/110/4 CODE o długości 115 cm.\nBC 115/110/4 2017 Trelock 8004424\nMęskie / Narzędzia Kłódki / Akcesoria Części Zamienne / Kolarstwo / Sport Zapięcie łańcuchowe do roweru Trelock BC 115/110/4 jest wykonany z wysokiej jakości materiałów. Zapewnia ochronę przed kradzieżą.\nwww.kupujemy.pl » Narzędzia » Narzędzia ręczne » Trelock


Dylatacja – konieczna czy nie? - Porady ekspertów - KONEKT - Muratordom.pl\nPORADY EKSPERTÓW | muratordom.pl » Bezpłatne porady ekspertów » KONEKT » Dylatacja – konieczna czy nie?\nCzy komin powinien być odzielony dylatacją od konstrukcji budynku?\nNajpierw wyjaśnijmy, co to jest dylatacja? Dylatacja (lub przerwa dylatacyjna) jest to szczelina utworzona w konstrukcji celowo, tak by elementy wydzielone samodzielnie przenosiły obciążenia, odkształcenia czy przesunięcia.\nNajważniejszą cechą konstrukcyjną komina systemowego jest dylatacja ceramiki. Czyli oddzielenie jej konstrukcyjnie od reszty budynku. Elementy ceramiczne w kominie systemowych mogą stykać się z elementami domu tylko w jednym miejscu – u podstawy komina, czyli na odskraplaczu, który jest osadzony na fundamencie.\nDlaczego dylatacja jest taka ważna? Ponieważ przewód ceramiczny w kominie systemowym „pracuje”. Pod wpływem zmian temperatury ceramika wydłuża się (przy nagrzewaniu się) i skraca (przy ochładzaniu).\nWażne jest, aby w tym momencie nic nie blokowało jej ruchu – inaczej pęknie.\nDlatego czytajmy instrukcję montażu komina, pilnujmy majstrów, żeby nie zablokowali trójnika spalin, który przechodzi przez pustak kominowy (producenci dostarczają specjalne płyty czołowe do zabezpieczenia tego miejsca). Uważajmy, jak został zakończony komin powyżej dachu (czy płyta betonowa nie jest na stale związana z ceramiką).


Recyklomat Pepsico w hipermarkecie Auchan - Ekobiznes\nZa każdą oddaną do recyklomatu butelkę market przeleje środki na kartę lojalnościową Skarbonka w aplikacji Auchan\nZrobić coś dobrego dla przyrody i własnego portfela? Idealne połączenie, możliwe do zrealizowania w podwarszawskim Auchan. Market ten, we współpracy z Pepsico, uruchomił właśnie recyklomat do\nodzysku jednorazowych opakowań po napojach. Każda oddana butelka to środki przelane przez Auchan na kartę lojalnościową klienta.\nCo to jest recyklomat? To nowoczesne urządzenie do zbierania, segregacji i zgniatania jednorazowych opakowań po napojach. Maszyna umożliwia zbiórkę dwóch popularnych frakcji surowców wtórnych: butelek PET i plastikowych zakrętek.\nOperacja bezpieczna i opłacalna\nUrządzenie tego typu stanęło właśnie w sklepie Auchan w Piasecznie umożliwiając klientom zadbanie nie tylko o planetę, ale i stan własnego portfela. Każda oddana butelka bowiem to 6 groszy na karcie lojalnościowej Skarbonka w aplikacji Auchan.\nBardzo cieszymy się, że w partnerstwie z siecią hipermarketów Auchan mogliśmy uruchomić to niezwykle potrzebne urządzenie. Segregacja odpadów to znakomity sposób na ich ponowne wykorzystanie i wdrażanie innowacyjnych rozwiązań, takich jak recykling opakowań plastikowych. Powstałe w tym procesie butelki wykonane z przetworzonego surowca (rPET) przyczyniają się do budowy gospodarki obiegu zamkniętego. To kolejny krok do realizacji wizji świata PepsiCo, w której plastik nigdy nie stanie się odpadem – mówi Rafał\nJagła, Dyrektor Sprzedaży Large Format w PepsiCo.\nObsługa recyklomatu jest bardzo prosta, a jednocześnie dostosowana do potrzeb użytkowników, w tym dzieci i osób z niepełnosprawnościami. Klient deklaruje rodzaj opakowania do recyklingu poprzez zeskanowanie\nkodu kreskowego na butelce. Po wczytaniu prawidłowego kodu otwiera się wrzutnia i rozpoczyna się cykl zwrotu opakowań. Operacja jest w pełni bezpieczna dzięki czujnikom na podczerwień, które blokują zamknięcie klapy wrzutni podczas deponowania odpadów. Zintegrowana z urządzeniem waga waży opakowania, weryfikując czy jest ono prawidłowe i czy nie zawiera płynów. W następnej kolejności opakowanie trafia do zgniatarki, która redukuje znacznie jego objętość. Ze względów higienicznych zużyte opakowania odkażane są przy pomocy światła UV-C, dzięki czemu możliwy jest odzysk czystego, posegregowanego surowca.\nAuchan coraz bardziej zielenieje\nAby ułatwić cały proces, urządzenie wyposażone zostało w intuicyjny interfejs, wygodny i jasny wyświetlacz multimedialny. Posiada też głośniki, które umożliwiają przekazywanie komunikatów głosowych. Recyklomat, na zamówienie PepsiCo, został zaprojektowany i wykonany przez firmę R3 Think w Polsce.\nZależy nam na tym, aby nasze sklepy były platformą wymiany doświadczeń i dążeń, w tym, w obszarze działań na rzecz planety. Wspólny projekt z PepsiCo to ważny krok mający na celu dalsze angażowanie naszych klientów w działania pro-środowiskowe. Mamy nadzieję, że docenią oni łatwość z jaką będą mogli to robić na co dzień, przy okazji zakupów – mówi Dorota Patejko, dyrektor Komunikacji i CSR w Auchan Retail Polska.\nPrzeczytaj także: Recyklomaty coraz częstsze także w innych sieciach\nAuchan Retail Polska od lat działa na rzecz środowiska. W ramach polityki gospodarki odpadami Auchan wszystkie wytwarzane odpady są sortowane na grupy, które następnie są poddawane procesom recyklingu,\ntam, gdzie jest to możliwe. W przypadku folii i kartonu, w których towary przyjeżdżają do sklepów Auchan, 100 proc. odpadów (surowców wtórnych) market przekazuje do recyklingu. Zgodnie z założeniami strategii Auchan 2026 firma zmienia opakowania produktów marki własnej, aby stały się bardziej przyjazne środowiskowo. Auchan\noferuje klientom kilka rodzajów toreb na zakupy. Są to: reklamówki LDPE o pojemności 15 i 20 litrów, reklamówki PP o pojemności 21 i 38,5 litrów, bawełniane torby zakupowe i 11- litrowa torba składana. W 2019 roku w sklepach Auchan wprowadzone zostały bawełniane woreczki wielokrotnego użytku na warzywa i owoce kupowane luzem.


Filtry do butelki filtrującej Dafi + nakrętka Szary » Czemproyal.pl\n» Filtry do butelki filtrującej Dafi + nakrętka Szary\nKod produktu: 2pack-grey\n+ 2x filtr wkład Dafi szary\n+ 1x wymienna nakrętka szara\nWymienny filtr, wkład węglowy do butelki filtrującej Dafi, należy co miesiąc wymieniać. Naturalny węgiel aktywny zawarty w filtrze otrzymuje się z łupin orzecha kokosowego. Filtr usuwa z kranówki nieprzyjemny smak i zapach chloru oraz związki organiczne, natomiast pozostawia niezmienioną ilość minerałów naturalnie w niej występujących (głównie wapnia i magnezu), dzięki czemu woda zachowuje cenne dla zdrowia pierwiastki.\nProdukt bezpieczny dla zdrowia. Filtr Dafi jest całkowicie pozbawiony szkodliwego Bisfenolu A.\nWkłady pasują do butelki filtrującej Dafi o pojemności:\nZalety używania butelki filtrującej Dafi:\nDostępny kolor: szary, niebieski, limonka, róż, czerwony\nRodzaj Do butelek filtrujących\nPrzeznaczenie Butelka filtrująca Dafi\nFiltry do butelki filtrującej Dafi + nakrętka Róż\nFiltry do butelki filtrującej Dafi + nakrętka Niebieski\nFiltry do butelki filtrującej Dafi + nakrętka Zielony


Zwroty i reklamacje - VISNAR Centrala Narzędziowa Sp. z o.o. - Hurtownia elektronarzędzi, materiałów spawalniczych i profesjonalnych narzędzi\nOd umowy możesz odstąpić, składając nam oświadczenie o odstąpieniu od umowy np. poprzez wiadomość e-mail przesłaną na adres: zamowienia@visnar.pl\nZwracaną rzecz zwróć do nas niezwłocznie na adres: ul. Rzeczkowska 2, 06-400 Ciechanów , jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia, w którym odstąpiłeś od umowy.\nJeśli jesteś Konsumentem, w przypadku gdy zakupiony u nas towar okaże się wadliwy, masz prawo reklamować go w oparciu o rękojmię. Reklamację najlepiej złożyć na adres e-mail: zamowienia@visnar.pl lub drogą pocztową na adres ul. Rzeczkowska 2, 06-400 Ciechanów .\nReklamowany towar należy wysłać na adres: ul. Rzeczkowska 2, 06-400 Ciechanów


Cracovia negocjuje z nowym stoperem. Był już przymierzany do Lecha i Lechii | Futbol - Piłka nożna\nCracovia negocjuje z nowym stoperem. Był już przymierzany do Lecha i Lechii\nData dodania: 22-01-2018 5:30\nLukas Rotpuller był już łączony wcześniej z Lechem Poznań, ale ostatecznie do Polski nie trafił. Teraz były już zawodnik Austrii Wiedeń może jednak wylądować w Lotto Ekstraklasie. Negocjuje z nim Cracovia.\n????Cracovia negocjuje warunki kontraktu ze środkowym obrońcą Lukasem Rotpullerem (ex.Austria Wiedeń). 26-letni Austriak nie doszedł w tym okienku do porozumienia z trzema klubami z rodzimej Bundesligi.\n— Janekx89 (@janekx89) 21 stycznia 2018\n26-letni Rotpuller w maju 2017 roku był przymierzany do Lecha Poznań, a kilka tygodni później łączono go z Lechią Gdańsk. Ostatecznie nie przeszedł do żadnego z tych klubów, a z Austrią Wiedeń rozwiązał kontrakt i został na pół roku bez zatrudnienia.\nTeraz Rotpuller, który ma w sumie na koncie 133 mecze w austriackiej Bundeslidze (5 goli i 3 asysty). szuka nowego klubu i być może wyląduje w Cracovii. Austriacki stoper rozmawia z działaczami ,,Pasów" na temat kontraktu.\nCracovia szuka nowego środkowego obrońcy, bo z klubu nadal może odejść Piotr Malarczyk, który ponoć trafił u Michała Probierza na ,,czarną listę". Do tego jesienią nie zachwycali ani Ołeksij Dytajew, ani Michał Helik (najwięcej meczów spośród stoperów ,,Pasów" - aż 18), ani Michal Siplak. 12. ekipa w tabeli Lotto Ekstraklasy potrzebuje więc wzmocnienia środka obrony, pytanie tylko czy nie grający od kilku miesięcy Rotpuller to odpowiedni wybór.\nCzy Lukas Rotpuller byłby podstawowym stoperem Cracovii u Michała Probierza?


Oprogramowanie - Cyberbajt Wireless, Światłowody, MikroTik, Ubiquiti, Anteny WiFi, Monitoring\nAP/Routery 5GHz (2)\nAP/Routery 2,4GHz (38)\nUrządzenia klienckie 2,4GHz (5)\nADSL / Neostrada (4)\nKontrolery sieci (1)\nŁącza optyczne (0)\nOprogramowanie (8 produktów)\nProgram przeznaczony dla administratorów korzystających w swojej sieci z usługi PPPoE. Jego głównym zadaniem jest ułatwienie procesu wdrożenia PPPoE. Umożliwia utworzenie połączenia PPPoE za pomocą jednego przycisku, co czyni go niezwykle prostym dla użytkownika...\nLicencja MikroTik Router OS poziom 4\nLicencja MikroTik Router OS Level 4.\n140.18 zł brutto\nLicencja MikroTik Router OS poziom 5\nLicencja MikroTik Router OS Level 5.\n275.73 zł brutto\nLicencja MikroTik Router OS poziom 6\nLicencja MikroTik Router OS Level 6.\n713.10 zł brutto\nAktualizacja oprogramowania RadioOS Prime do RadioOS Bis\nAktualizacja pozwalająca podnieść przepustowość linku bezprzewodowego punkt - punkt opartego na platformach RB433 oraz UBIQUITI RouterStation Pro z oprogramowaniem RadioOS Prime poprzez dodanie obsługi kolejnej karty radiowej i transmisje przy użyciu dwóch torów radiowych...\n76.75 zł brutto\nSystem operacyjny OSWave przeznaczony dla urządzeń typu SOC, bazujących na chipsecie Atheros: AR2312, AR2313, AR2316 i AR5312. Idealny dla popularnych "mydelniczek" CA8-4.\nRadioOS Bis - wydajny bridge dla Routerboard\nRadioOS Bis to oprogramowanie służące do bezprzewodowej transmisji punkt - punkt przy użyciu dwóch torów radiowych 802.11a. Przeznaczone jest dla dedykowanych platform sprzętowych, np. RouterBOARD RB433...\n233.80 zł brutto\nRadioOS Prime - wydajny bridge dla Routerboard\nRadioOS Prime to oprogramowanie służące do bezprzewodowej transmisji punkt - punkt przy użyciu jednego toru radiowego 802.11a. Przeznaczone jest dla dedykowanych platform sprzętowych, np. RouterBOARD RB411...\n96.43 zł brutto


Paweł Pollak - o tym i owym: Hipokryzja\nJakby ktoś nie wiedział, co znaczy „hipokryzja”, to polecam lekturę „Gazety Wyborczej” z 17 marca. Na drugiej stronie Mirosław Czech tłumaczy się, dlaczego Agora pozwała Rymkiewicza m.in. za nazwanie dziennikarzy „GW” „duchowymi spadkobiercami Komunistycznej Partii Polski”. Otóż: „każdy ma prawo bronić swojego dobrego imienia. Również w sądzie.” Pełna zgoda. Tyle że tę opinię „Wyborcza” prezentuje jedynie do strony ósmej, na której znalazł się artykuł, że SKOK-i regularnie pozywają piszące o nich krytycznie gazety. Nagłówek głosi: „Pod pretekstem ochrony dobrego imienia firmy SKOK-i prowadzą sądową krucjatę przeciwko dziennikarzom. Czy to nie nadużycie prawa?” Czyli gazeta pozwać oponenta, obrona dobrego imienia, oponent pozwać gazetę, sądowa krucjata i nadużycie prawa. „Gazeta” udowadnia, że różnica polega na tym, że jej pozwy są zasadne, bo zwykle wygrywa, a SKOK-ów nie, bo na ogół przegrywają. W porządku, tylko że po pierwsze nic to nie zmienia w zasadzie, że każdy ma prawo pójść do sądu, kiedy chce, ile razy chce i nie ma wymogu, żeby przed kolejnym pozwem legitymował się wygranym procesem, a po drugie, przeszłe wygrane nie dowodzą zasadności następnego pozwu. A w tym przypadku teza, że nazwanie dziennikarzy „duchowymi spadkobiercami KPP” nie jest opinią, do której Rymkiewicz ma konstytucyjne prawo, tylko stwierdzeniem nieprawdziwego faktu, jest w moim przekonaniu nie do obrony. Bo co to za fakt? Gdyby powiedział, że są „spadkobiercami KPP”, to co innego. Istniała organizacja, miała majątek, ktoś ten majątek przejął, łatwo ustalić kto. Ale „duchowy spadkobierca”? Jakie są wymierne kryteria, pozwalające ustalić, kto jest czyimś duchowym spadkobiercą? Przecież to kwestia subiektywnej oceny. Rymkiewicz sformułował ocenę. Bzdurną, idiotyczną, ale ocenę.\nPrzyznajmy jednak, że „Gazeta” i krytykując SKOK-i, i pozywając Rymkiewicza swoje racje ma. Tyle że Czech w swoim ironicznym komentarzu (tytuł!) idzie dalej. Najpierw zwraca uwagę Rymkiewiczowi, że ten publiczną krytykę pozwu kieruje pod niewłaściwym adresem, bo nie wniósł go Adam Michnik, tylko firma Agora. Formalnie słuszne zastrzeżenie, ale jeśli Czech chce zasugerować, że spółka wydająca gazetę wystąpiła w obronie czci dziennikarzy (jakby się piórem nie umieli bronić) bez wiedzy i akceptacji ze strony naczelnego tejże gazety, a nawet przy jego wyraźnym sprzeciwie, to opowiada naiwnym bajki: Adam Michnik nie jest jakimś tam zwykłym naczelnym wynajętym do redagowania pisma, jego pozycja jest znacznie mocniejsza, niż by to wynikało z formalnie zajmowanego stanowiska. Po wskazaniu, że powodem jest Agora, Czech wali z grubej rury: to jeden z fundatorów Nagrody Nike, którą pan Rymkiewicz w kwocie stu tysięcy zechciał przyjąć. Co to ma być? Pretensja: „Panie poeto, mu tu panu sto tysiączków daliśmy, gigantyczną kasę, wie pan z doświadczenia, że za sprzedaż tomików wierszy, to se można co najwyżej lizaka kupić, a nie dobry samochód, a pan tę rękę, tak dla pana łaskawą, kąsa?” I co z tego, że Agora jest jednym z fundatorów nagrody? Przecież nagrodę przyznaje niezależne jury, a nie Agora (taka była przynajmniej dotąd oficjalna wersja). Czy pisarz, któremu niezależne jury przyzna nagrodę literacką, ma pana zdaniem, panie Czech, sprawdzać, kto ją ufundował i pilnować się, żeby nie nadepnąć mu na odcisk?\nKiedy po katastrofie smoleńskiej głos zabrali artyści Teatru Ósmego Dnia i zostali przywołani do porządku przez urzędników dotujących zespół, „Gazeta” uniosła się – ze wszech miar słusznym – oburzeniem, że nawet jeśli ktoś daje pieniądze na kulturę, to nie ma prawa ingerować w to, co artysta mówi, jak się zachowuje i jakie poglądy polityczne wygłasza. Jak widać, tylko dopóki, dopóty tym kimś nie jest „Gazeta”. Przepraszam, Agora.\nAutor: Paweł Pollak o 18:37\nIza 3 kwietnia 2011 11:24\nPanie Pawle, brawa ze ten tekst:). znamienne jest bardzo, że wrzucił go Pan do kategorii politycznej, przecież nikt z wymienionych polityka się nie para:)?\nPaweł Pollak 3 kwietnia 2011 20:04\nDziękuję. Rzeczywiście miałem dylemat, gdzie to dać, ale potem spostrzegłem, że jest to spór właśnie polityczny.


Instagram już wkrótce dla Androida - TELEPOLIS.PL\nWiadomości Instagram już wkrótce dla Androida\nInstagram już wkrótce dla Androida\nQ! 12 Marca 2012 08:42\nJedna z flagowych aplikacji dla systemu iOS, Instagram, już wkrótce trafi na platformę Android. Czy odniesie na niej podobny sukces?\nInstagram to aplikacja społecznościowa, która pozwala na dzielenie się z naszymi znajomymi nie tekstem czy odnośnikami, ale wykonanymi przez nas zdjęciami. I właśnie ta prostota sprawiła o jej popularności - tylko od grudnia 2011 liczba pobrań aplikacji podwoiła się, osiągając wynik 27 mln.\nPodczas targów SXSW autor aplikacji, Kevin Systrom, poinformował, że już wkrótce trafi ona na platformę Android. Kiedy dokładnie miałoby to nastąpić? Tego już nie zdradził.\nObecnie aplikacja znajduje się w fazie beta i dostępna jest dla zamkniętego grona użytkowników i testerów. Jednak jak mówi sam jej autor, wersja dla Androida w niektórych aspektach jest lepsza niż jej pierwowzór.\n2. ~ 2012-03-12 09:13:33 host: z16-09.opera-mini.net\nZalew sweetfoci linuksiarzy za 3... 2... 1...\n3. ~ 2012-03-12 09:27:24 host: public-gprs143724.centertel.pl\n@2 - na szczęście nie musimy oglądać twojego zdjęcia hotelarzu\nOł je, już nie mogę się doczekać. Bede mógł wrzucać artystyczne foty na FB jak ajfonowcy.\n5. ~Arto 2012-03-12 12:12:00 host: azi138.internetdsl.tpnet.pl\nJak rozumiem ta niesamowicie rewolucyjna aplikacja pozwoli społeczeństwu na wysłanie MMS-a? Czy może zrewolucjonizuje nasze życie i pozwoli na wrzucanie fotek z komórki na facebooka? Zapowiada się niesamowicie...\n6. ~ 2012-03-12 13:34:22 host: z54-06.opera-mini.net\nKto nie ma facebooka ten git człowiek ! GG-GO :-)\n7. ~ 2012-03-12 17:08:33 host: dqo77.neoplus.adsl.tpnet.pl\nNie no rewelka. Na pewno przerzucę się z MMS na to... COŚ.\n8. ~Rafiki 2012-03-13 15:39:07 host: host-87-101-68-192.nowiny.net\nPonoć wpierw ma wyjść na WP7, a zaraz potem na Androida.


Marta Gałuszewska - Jeden dzień. Premiera teledysku zwyciężczyni The Voice of Poland - ESKA.pl\nMarta Gałuszewska - Jeden dzień. Premiera teledysku zwyciężczyni The Voice of Poland\nMarta Gałuszewska powraca! Zobaczcie teledysk do najnowszej piosenki zwyciężczyni The Voice of Poland!\nMarta Gałuszewska to zwyciężczyni 8 edycji The Voice of Poland. Młoda piosenkarka podbiła muzyczny rynek, dzięki swojemu hitowi Nie mów mi nie. Wokalistka użyczyła również głosu Kopciuszkowi w animacji Książę Czaruś. Teraz powraca z nowym hitem w ojczystym języku. Czy piosenka Jeden dzień powtórzy sukces pierwszego singla artystki? Co w niej usłyszymy? Pozytywny przekaz i wielką energię! Kilip do piosenki zadebiutował po godzinie 12.00 już 29 sierpnia. Możecie zobaczyć go poniżej:\nMarta Gałuszewska po wypadku: "To jest prawdziwy cud!" Jak się czuje?\nJeden dzień Challange - o co chodzi w zabawie?\nMarta Gałuszewska ogłosiła również konkurs dla swoich fanów. Na Instagramie znajdziecie tajemniczy #JedenDzienChallenge. W zabawie udział może wziąć każdy! Wystarczy wykonać zwariowane zadanie, które wymyśli wokalistka i opublikować na dowód zdjęcie na swoim profilu. Codziennie czeka coś nowego!


NOWY THANOS CHALLENGE w Fortnite SEZON 7 THANOS, CHALLENGE, Fortnite, SEZON,\nNOWY THANOS CHALLENGE w Fortnite SEZON 7 Rafa\nFilm osadzony źródło: https://www.youtube.com/watch?v=7EC4JaKmQQ8\nRafa... Stream dzisiaj po meczu!\nAdam Ja... dobra frajerzy\nDawid P... mityczny przedmiot jest też na hydro16\nbananek... Legenda głosi że haju robi sisiu z tanosem po drzewem heh??\nKajetan... Dobry dźwięk dostania diamentów z clash of clans.\nSiema t... prze kozak film pozdro\njanusze... A ta rękawica po prawej to co?\nEdit już wiem?\nOlos?aw... Rafa jeżeli ten potworek ci skoczy na głowę i będziesz gadać do innych przez fortnite to będzie cie słychać z taką chrybką (serio sprawy to).\nPIRATEK... Ja się dziwię że w Fortnite zamiast żeby bronie Marvela miały kolor rzadkości- czerwony, to mają mityczny ?\nMagdale... Jest jesce 1 mityc\n?ukasz ... 5:04 rafa wiewiór\nWiktor ... Rafa spocone ?\nszymon ... z jakiego sejfu\nRex Tre... 8:44 czemu on zbija powalonej osobie keva XD?\nKacper ... Ja byłem u haj na live i za pierszym razem byłeś ty za drugim zakrzak\nAgro Ma... Rafa jaki jest twój ulubiony słodycz z dzieciństwa\nAgro Ma... Rafa lubisz placki?\nMarcel ... Takie info ze jest jeszcze mityczny item na hydro 16\nm?ody G... wiedzialem ej ten szary skin co cie rucal pomidorem to ja aha\nKubama ... 2 mityk jest na prawo siorbanyh tam pszy wodospadzie <3\nTagi użyte w filmie NOWY THANOS CHALLENGE w Fortnite SEZON 7\n#THANOS #CHALLENGE #Fortnite #SEZON


Ministerstwo Zdrowia opublikowało na swojej stronie projekt nowej listy leków refundowanych, która zacznie obowiązywać od 1 maja 2021 roku.\nLeki, które od 1 maja mają być objęte refundacją to m.in.:\nArpixor (substancja czynna aripiprazolum) - stosowany w leczeniu schizofrenii i choroby afektywnej dwubiegunowej;\nDuloxetine +pharma (substancja czynna duloksetyna) - stosowana w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych;\nEvertas (substancja czynna rivastigminum) - choroba Alzheimera.\nPonadto podjęto decyzję o skróceniu objęcia refundacją i braku kontynuacji refundacji m.in.:\nDonecept (substancja czynna donepezili hydrochloridum) - choroba Alzheimera;\nLamotrigine Farmax (substancja czynna damotriginum) - choroba afektywna dwubiegunowa, padaczka;\nZolafren-swift (substancja czynna olanzapinum) - schizofrenia; choroba afektywna dwubiegunowa.\nJednocześnie Ministerstwo Zdrowia informuje, że nadal trwają intensywne prace nad ostatecznym kształtem programów lekowych. Konsultacje projektu potrwają do 19 kwietnia 2021 do godziny 15:00. Uwagi można wysyłać na adres: wykazy-uwagi@mz.gov.pl.\nPełna treść projektu wraz z załącznikami jest dostępna tutaj.


portfel CROSS - sklep RockMetalShop.pl\nKod produktu: ROEB-051\nMasywny, dobrze wykonany portfel ze skóry ekologicznej. Wnętrze wyściełane mocnym, poliestrowym tworzywem.\nPortfel zapinany na rzepy.\nWymiary: szerokość 10cm, wysokość 14cm.\nAutor: Justyna, Gdynia Ocena:\nPortfel jakościowo dużo lepszy niż na zdjęciu. Pojemny, wygodny w "obsłudze" ;p Dostałam w prezencie od wujka i nie żałuję. Jest dużo lepszy niż inny portfel zakupiony na tej stronie, który popękał...\n36,99 zł 10,00 zł\nwisior/nieśmiertelnik SUICIDE SQUAD - HARLEY QUINN


Kawa ziarnista Peru Swiss Water | Palarnia kawy Coffee & Sons\nMasz ochotę na pyszne, kremowe cappuccino albo latte, ale nie możesz lub nie chcesz przyjmować kofeiny?\nPoznaj Peru Swiss Water, czyli kawę poddaną naturalnemu procesowi wypłukiwania kofeiny słodką wodą. Z ziaren kawy usunięte zostaje aż 99,9% kofeiny, pozostawiając nienaruszony smak i aromat klasycznej kawy ziarnistej.\nNapar przygotowany z bezkofeinowych ziaren Peru Swiss Water posiada wyczuwalne nuty dzikiej wiśni oraz słodkiego marcepanu. Idealnie sprawdzi się w ekspresach automatycznych i kolbowych, czy kawiarce, dając wyrazisty napar, stanowiący doskonałą bazę pod ulubione kawy mleczne.\nUprawy zlokalizowane są na górzystych terenach Peru na wysokości 1200 - 1600 m n. p. m. posiadających idealne warunki do uprawy kawowców. Zbiory odbywają się selektywnie ręcznie, a ziarna są poddane obróbce mytej, a następnie Swiss Water. Peru to kawa która nie dość, że dobrze smakuje, to spełnia także normy etyczne i środowiskowe, co potwierdza certyfikat kawy organicznej.\nRekomendowany sposób przygotowania: ekspres kolbowy, ekspres automatyczny, kawiarka, tradycyjny (zalewajka), french press\nPrzez kolejnych 10 godzin, nasz zespół nieustannie monitoruje proces i poziomy kofeiny w każdej partii z której usuwany kofeinę. Kontrolujemy czas, wskaźniki temperatury oraz sprawdzamy poziom przepływu GCE. Rezultat tej troskliwej opieki i dbałości o szczegóły jest tego warty – w 99.9% wolna od kofeiny kawa.\nDo Twojej filiżanki\nNa koniec, bezkofeinowe zielone ziarna zostają wysłane do palarni oraz marek sprzedających kawę speciality, z którymi współpracujemy, tak aby te ziarna mogły być zamienione w coś wyjątkowego. Jesteśmy dumni, z faktu, że jesteśmy małym przystankiem na trasie niesamowitej podróży ziaren kawy z miejsca ich pochodzenia do waszej filiżanki.\nekspres kolbowy, kawiarka, zalewajka, french press\nmarcepan, dzika wiśnia


D1/1/6/2k na sprzedaż - 2 pokoje 50,4 m2 - Poleskie Ogrody - ul. Rąbieńska - Onet Nieruchomości\nInwestycja: mieszkanie znajduje się w inwestycji Poleskie Ogrody, w której dostępnych jest jeszcze 25 podobnych ofert.\nNowe mieszkanie o oznaczeniu D1/1/6/2k znajduje się na 1 piętrze, jest 1-poziomowe, a pomieszczenia mają od 260 do 280 centymetrów wysokości. W mieszkaniu znajdują się 2 pokoje, kuchnia jest zamknięta, jest 1 łazienka, lokal posiada balkon o powierzchni 7,8 m2. Dla przyszłych mieszkańców deweloper Archicom Polska S.A. przewidział: miejsca postojowe naziemne.\nMieszkanie znajduje się w inwestycji Poleskie Ogrody, w której dostępnych jest w sprzedaży jeszcze 25 podobnych nowych mieszkań.


Ulmowie, "sprawiedliwi" - inne spojrzenie | Niepoprawni.pl\nMuni - 25 Marca, 2018 - 20:19\nWiadomo, że ratowanie życia jest dobre. Jeżeli możesz, uratuj kotka, pieska, człowieka już na pewno. Jeżeli możesz. Ale czy ratowanie kogokolwiek, nawet z rodziną kiedy ma się własną, a karą za to jest kula w łeb to dobra rzecz? Możliwość odwetowej pacyfikacji całej wioski, czy okolicy - to nie jest ważne?\n25 Marca, 2018 - 22:13\nPoświęcili życie, by ratować\n25 Marca, 2018 - 22:38\nPoświęcili życie, by ratować Żydów.\nNarodowy Dzień Pamięci Polaków ratujących Żydów. „Czcimy bohaterów”\nO co chodzi wg mnie.\n26 Marca, 2018 - 11:23\nNarodowy Dzień Pamięci Polaków ratujących Żydów. W tym „święcie” chodzi o to by nauczyć metodą Makarenki głupich gojów do oddawania życia za żydów bez chwili zastanowienia. Jest to stara sowiecka metoda nauki „przez ćwiczenie”. Chodzi o to aby wbić w kod genetyczny chęć oddawania za żydów życia. Żyd się stawia w miejsce Boga. O to chodzi Panowie.\n26 Marca, 2018 - 14:09\nWitam! Zauważam fakt, że każda wypowiedż antyizraelska, postrzegana jest pokrętnie przez Żydów, jako antysemityzm. A co z antypolonizmem? Pozdrawiam!\nWiadomo, że ratowanie życia jest dobre, ale....\n26 Marca, 2018 - 20:53\nratowanie życia żydowskiego za cenę życia własnego i jeszcze własnej rodziny, nie uważam za dobre ale za objaw skrajnej głupoty i dla mnie ten, który ratując żyda stracił życie a dodatkowo zamordował własną rodzinę, jest tylko i wyłącznie IDIOTĄ. Wyrażając tę opinię absolutnie nie nawołuję do nienawiści wobec żydów, ja jednak uważam, że większość z tej nacji należałoby usunąć z tej planety. I nie z nienawiści, bo czy może rolnik nienawidzić chwasty na własnym polu, on je uważa za nie potrzebne na tym polu i je usuwa ponieważ są szkodnikami. To samo jest z tą nacją, to są szkodniki na ciele wszystkich Narodów i jest pilna potrzeba usunięcia tego nowotworu. Mają swoje państwo, zapewnić im szybką i bezpieczną podróż do tego kolejnego nowotworu. I nie twierdzę, że my "goje" jesteśmy idealni, jesteśmy jacy jesteśmy, ale ta nacja to ewidentny twór rakowy, pasożyt i nic tu dodać i nic ująć. A nasz "rząd" w jarmułkach, świętujący chanukę, również wyposażyć w ekspresowe bilety i nie koniecznie pierwszej klasy, przecież to wszystko po okrągło stołowe wypłuczyny, w większości mający pejsy do samych kolan !!!!!\n26 Marca, 2018 - 21:31\n27 Marca, 2018 - 00:06\nUlmowie, Kosiorowie z Ciepielowa... i wiele, wiele innych rodzin zostało w strasznych mękach zamordowanych za pomaganie żydom.\nCzy panu Ulmie wolno było ryzykować życie swoich dzieci i Żony ? Nie wolno było, bo każdy odpowiada za powierzonych sobie bliskich.\nJak na moją ocenę to był to człowiek niezbyt rozgarnięty przyjmując do utrzymania aż osiem osób. Tego nie sposób było utrzymać w tajemnicy. Gdy się coś robi trzeba to robić z głową. Samo serce to za mało. Po to Stwórca rozum człowiekowi dał aby ten go używał.\nFakt , że to nie Żydzi zbudowali i utrzymują muzeum ku czci Ulmów dowodzi niższości cywilizacyjnej i moralnej tej nacji. Kaczyńscy , którzy " idą z Żydami" są zagrożeniem dla Polski i Polaków.\n27 Marca, 2018 - 01:45


Świadczenia pracownicze a przychód – wybrane problemy\nMonitor Podatkowy 2/2020\nW artykule przedstawiono wybrane problemy dotyczące świadczeń pracowniczych jako przychodu ze stosunku pracy. Wskazano także wątpliwości wynikające z kwalifikacji niektórych świadczeń jako przychodów...\nOcena efektywności przeciwdziałania agresywnej optymalizacji podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych w latach 2011–2016\nUnikanie opodatkowania (agresywna optymalizacja podatkowa) w podatkach dochodowych już od ponad dekady spędza sen z powiek polskiego ustawodawcy podatkowego. Podatnicy są corocznie zaskakiwani coraz...\nOd 15.7.2016 r. w polskim porządku prawnym obowiązuje zespół regulacji tzw. klauzuli ogólnej przeciwko unikaniu opodatkowania (dalej również jako Klauzula lub GAAR). Klauzula została wprowadzona...


Przelicz Mb na Tb (Megabit na Terabit)\nMegabit ile to Terabit\nIle Terabit ma 1 Megabit?\n1 Megabit [Mb] = 0,000 000 953 674 316 406 25 Terabit [Tb] - Przelicznik jednostek miary, za pomocą którego można przeliczyć np. Megabit na Terabit\nPrzelicz Megabit na Terabit (Mb na Tb):\nKalkulator ten pozwala na wprowadzenie wartości do przeliczenia wraz z oryginalną jednostką miary; na przykład '73 Megabit'. W ten sposób można użyć pełną nazwę jednostki lub jej skrótna przykład 'Megabit' lub 'Mb'. Następnie kalkulator określa kategorię, do której należy jednostka miary, która ma zostać przeliczona, w tym przypadku 'Bajtów / bitów'. Po tym przelicza wprowadzoną wartość na wszystkie znane mu odpowiednie jednostki. Na liście wyników można również odnaleźć początkowo wyszukane przeliczenie. Ewentualnie wartość do przeliczenia może zostać wprowadzona w następujący sposób: '51 Mb na Tb' lub '97 Mb ile to Tb' lub '45 Megabit -> Terabit' lub '29 Mb = Tb' lub '99 Megabit na Tb' lub '46 Mb na Terabit' lub '90 Megabit ile to Terabit'. Dla tej opcji kalkulator również natychmiastowo odnajduje, na jaką jednostkę ma konkretnie zostać przeliczona początkowa wartość. Niezależnie od tego, która z możliwości zostanie wykorzystana, pozwala to uniknąć niewygodnego wyszukiwania stosownej pozycji na długich listach wyników z miriadą kategorii i nieskończoną liczbą obsługiwanych jednostek. We wszystkim wyręcza nas kalkulator, który załatwia całą sprawę w ciągu ułamka sekundy.\nPonadto kalkulator umożliwia stosowanie wyrażeń matematycznych. W rezultacie można nie tylko wyliczać liczby pomiędzy sobą, jak na przykład '(30 * 55) Mb', ale też różne jednostki miary można łączyć ze sobą bezpośrednio w przeliczeniu. Może to wyglądać na przykład tak: '73 Megabit + 219 Terabit' lub '43mm x 65cm x 72dm = ? cm^3'. Oczywiście jednostki miary połączone w ten sposób muszą pasować do siebie i mieć sens w danej kombinacji.


Blat nie tylko do kuchni! - Urządzamy dom z ogrodem!\n[ 24 listopada 2021 ] Czym warto dziś ocieplać ściany?\tDom\n[ 24 listopada 2021 ] Rekuperacja w domu w okresie zimowym\tDom\n[ 24 listopada 2021 ] Aranżacje zieleni w betonowych donicach, kwietnikach i rabatach\tOgród\n[ 24 listopada 2021 ] Mieszkanie nad morzem w duchu zen\tWnętrza\n[ 23 listopada 2021 ] Jak urządzić mieszkanie na wynajem?\tWnętrza\nStr. głównaKuchniaBlat nie tylko do kuchni!\n8 marca 2021 Alicja Kuchnia 0\nSpragnieni kontaktu z naturą także w miejskiej codzienności, chętnie wzbogacamy swe domy o elementy wyposażenia i wystroju wykonane z drewna. Wbrew spotykanym czasem opiniom, nie musi się to wiązać ani z wielkimi wydatkami, ani – w przypadku majsterkowiczów – z dużymi nakładami pracy. Sprawę znacznie ułatwiają klejone blaty drewniane, nieocenione nie tylko w montażu zabudowy kuchennej.\nZacznijmy od sprawy jedynie z pozoru oczywistej. Otóż blat drewniany to określenie nie funkcji, a typu produktu. Kiedy spojrzy się na niego jak na wstępnie obrobiony materiał, świetnie nadający się do najróżniejszych działań aranżacyjnych, łatwiej wyobrazić go sobie w innych rolach niż ta najbardziej typowa. Doskonale wiedzą o tym stolarze, którzy od lat chętnie wykorzystują blaty jako tworzywo w najróżniejszych realizacjach dla swoich klientów. Czas, by ten ogromny potencjał poznali wszyscy miłośnicy pięknych i funkcjonalnych wnętrz.\nBlat nawet na schody, czyli kilka uwag wstępnych\nPlanując wykonanie drewnianych parapetów, przepierzeń czy półek, można z powodzeniem skorzystać z gotowego, obrobionego już drewna przeznaczonego na blat. Doskonale nadaje się ono nawet na schody – jest tak twarde i wytrzymałe! Nie musimy (a właściwie stolarz nie musi) kupować tarcicy, by potem ją kleić, przycinać, frezować itd. Wystarczy, że weźmie na warsztat blat o odpowiednich parametrach, a uniknie znacznej części zbędnej pracy. Te same zalety techniczne dają duże pole do działania majsterkowiczom. Jednocześnie zakup tego typu drewna daje pewność, że zostało ono właściwie przygotowane do zastosowania we wnętrzach, a więc odznacza się wilgotnością niższą niż w przypadku tego przeznaczonego do wykorzystania na otwartym powietrzu.\nWażną kwestią jest rozmiar blatu, który należy dobrać do konkretnych potrzeb. Jeśli więc w planach mamy wykonanie stopni schodów o długości ok. 1 metra, wybierzmy blat o długości np. 3 metrów (a nie 2,4 m). Podobnie jeśli potrzebujemy zagłówka łóżka o wysokości 75 cm, sięgnijmy po materiał o szerokości np. 80 cm. Nasz projekt dzięki temu stanie się podwójnie eko – ekologiczny i ekonomiczny. A już na etapie prac kluczowe staje się odpowiednie obrobienie materiału, prowadzone tak, aby nie poszarpać jego krawędzi i nie zniszczyć powierzchni.\nPo tych bazowych informacjach przejdźmy do pomysłów na wykorzystanie blatów drewnianych w całym mieszkaniu.\nBlaty drewniane nadają się do wykonania schodów w najróżniejszej formule, od stosunkowo prostego technicznie obłożenia surowego odlewu żelbetowego po wykonanie konstrukcji samonośnej, jak na zdjęciu. Zwłaszcza w tym drugim przypadku zaletą nie do przecenienia okaże się sztywność blatu drewnianego, która zapewni użytkownikom bezpieczeństwo i komfort. We wszystkich przypadkach natomiast będzie cieszyć oczy usłojenie drewna, wzbogacające o swój niepowtarzalny rysunek zarówno płaszczyznę, jak i boki stopnia. Największą wartością okażą się jednak długie lata użytkowania, na którą wpłynie z jednej strony twardość drewna stosowanego do wyrobu blatów, a z drugiej możliwość renowacji wytartych czy zabrudzonych stopni zgodnie z zaleceniami producenta.\nOd poważnych zagadnień budowlanych przejdźmy z kolei do pomysłów z gatunku DIY. Jak wiadomo, drewno to doskonały materiał na zagłówek łóżka. Jest fizycznie ciepłe w dotyku, więc chroni przed chłodem muru, a pod względem wizualnym daje sypialni przytulność. Wystarczy poduszka pod plecy, by taki zagłówek stał się doskonałym oparciem w czasie niedzielnego śniadania w łóżku albo wieczornego seansu filmowego. Inaczej niż w przypadku modnych zagłówków tapicerowanych, generalne porządki nie będą tu wymagały wizyty specjalistycznej firmy ze sprzętem piorącym, z kolei zmiana akcentów barwnych będzie się mogła odbyć bez wsparcia tapicera. Co nie mniej ważne, bogata oferta blatów pozwoli łatwo dobrać model do wybranej stylistyki i wymarzonej palety kolorystycznej, a także gładko wpisać ją w zastany kontekst podłogi, stolarki czy pozostałych mebli. Warto też zauważyć, że wzdłużny układ słojów oraz klejonych desek, typowy dla blatów drewnianych, świetnie harmonizuje z horyzontalnym układem zagłówka.\nPrzesuńmy się teraz wyżej – ponad poziom zagłówka w kompozycji ściany z łóżkiem, ale też daleko od pragmatycznych skojarzeń, jakie zwykle budzi blat drewniany. Skoro niepowtarzalne usłojenie drewna potrafi z magnetyczną siłą przyciągać spojrzenia, dlaczego by nie spróbować zaprezentować go we wnętrzu w charakterze obrazu? Blat drewniany, powstający ze sklejanych z sobą listew, unikatowy rysunek słojów łączy z geometryczną siatką połączeń. W ten sposób powstaje abstrakcyjna kompozycja, w której natura harmonijnie splata się z pierwiastkiem techniki – śladem działalności człowieka. Co ważne, bogactwo dostępnych gatunków drewna i jego wybarwień pozwala osiągać bardzo różnorodne efekty wizualne. Zawiera też w sobie zachętę, by w oparciu o różne rodzaje blatów poszukiwać intrygujących zestawień kolorów oraz wzorów usłojenia. To wielkie pole do twórczych działań!\nOd czystej estetyki przejdźmy ponownie do piękna o zaletach użytkowych. Na warsztat weźmy półki, praktyczny i dekoracyjny element wyposażenia chyba każdego mieszkania. Dziś najpopularniejsze są te z płyty pilśniowej MDF, laminowane lub lakierowane. Kto oczekuje wyższej jakości, w marketach budowlanych ma do wyboru lite drewno sosnowe, rzadziej świerkowe. Blaty drewniane są z kolei doskonałym sposobem na to, by bez wielkich wydatków sięgnąć po walory cenionego drewna liściastego – dębu, buku czy teaku, i to w wielu wybarwieniach do wyboru. Naturalny materiał znacznie lepiej wpisze się w nowoczesne wnętrze, w którym prostota form spotyka się ze szlachetnością surowca. Takie półki mimo upływu lat nie stracą walorów wizualnych, a przy tym bez wysiłku będą dźwigać choćby najobszerniejszą bibliotekę czy największy zbiór dekoracyjnej ceramiki. Trzeba tylko zapewnić im odpowiednie mocowania, które także wpiszą całą konstrukcję w styl wnętrza.\nOd półek tylko krok do parapetów – mamy tu podobne proporcje formatek i… podobne wyzwania funkcjonalne. Parapety muszą być przecież na tyle sztywne, by utrzymać ciężar choćby doniczek z kwiatami. Chętnie wykonuje się je z naturalnego drewna, które wzbogaca nawet najprostsze wnętrze i daje mu ciepło, jakiego nie wniesie choćby najpiękniejszy kamień, spiek ceramiczny, beton ani lastriko. Jednocześnie odpowiednio konserwowane staje się odporne na zachlapania czy zabrudzenia, jakie mogą się zdarzyć w związku z uprawą roślin na oknie i w wielu innych sytuacjach. Przekonują o tym liczne obiekty zabytkowe, w których możemy oglądać drewniane parapety sprzed stu czy dwustu lat. Dlaczego by nie nawiązać do tych wspaniałych tradycji – choć w nowoczesnej formie, jaką oferują blaty?\nLamele na ścianach\nPłaszczyzny poziome zamieńmy teraz na pionowe, by przyjrzeć się potencjałowi blatów w kontekście modnych lamel na ścianach. Drewniane okładziny ścienne, wykonane z odpowiednio sklejonych listew lub z rytmicznie żłobionych płyt, są świetnym sposobem na efektowne zagospodarowanie ściany zwłaszcza tam, gdzie nie ma miejsca na dodatkowe elementy wyposażenia czy wystroju – same w sobie stanowią przecież wielką ozdobę. Odpowiednie ryflowanie można wykonać również w blatach drewnianych. Jeśli zagłębienia wypadną na łączeniach listew, z których powstał blat, a następnie zostaną poczernione, wrażenie kontaktu z ażurową konstrukcją drewnianą będzie niezwykle silne.\nA skoro o ścianach i o ażurach mowa – nie sposób nie wspomnieć, że w pracowni sprawnego stolarza blaty drewniane zamienić się mogą w modne przepierzenia, chętnie wprowadzane do współczesnych mieszkań. Takie półprzejrzyste ścianki miewają różną formę. Niekiedy składają się tylko z pionowych lamel, innym razem mają też (lub prawie wyłącznie) elementy poziome – półki służące do eksponowania dekoracyjnych drobiazgów, książek, roślin. Blaty drewniane o rozmiarze dobranym do wysokości wnętrza można też zresztą wykorzystać do budowy litych (nieprzejrzystych) ścianek działowych. Podobnie jak w przypadku ażurowych przepierzeń, wielkim walorem staje się tu sztywność tego materiału.\nŚciana nad blatem\nOstatni z naszych pomysłów jest bardzo bliski – przynajmniej przestrzennie – typowemu wykorzystaniu blatów drewnianych. Chodzi o ścianę nad blatem. Najczęściej pokrywa się ją płytkami ceramicznymi, choć przecież odpowiednio zaimpregnowane drewno nie gorzej poradzi sobie w tej roli. Od kilku lat coraz częściej spotykamy zabudowy kuchenne, w których blat i sąsiadujące z nim płaszczyzny są wykonane w tym samym materiale, kontrastującym z frontami meblowymi. Rezultatem jest rodzaj niszy, efektownie wzbogacającej popularne projekty o minimalistycznym charakterze. Gdy taką wnękę wypełnia prawdziwe drewno, walorem aranżacji jest także szlachetny, naturalny materiał. Co warto podkreślić, drewniany blacksplash, jak z angielska nazywa się ścianę nad blatem, można wprowadzić także niezależnie od pozostałych elementów zabudowy. Nie trzeba w nim też koniecznie powtarzać gatunku i odcienia blatu – dla osób z wyczuciem plastycznym to dodatkowa przestrzeń do twórczych poszukiwań.\nZadbaj o kostkę i płyty z betonu!\nCiasteczka małe i duże – inspiracje na świąteczne wypieki\n5 grudnia 2019 Alicja Aktualności 0\nGrudzień to czas, kiedy zaczynamy wyczekiwać już Świąt i chętnie oddajemy się czynnościom, które tworzą przytulną, rodzinną atmosferę. A co lepiej nastraja i rozgrzewa niż gorąca herbata i popołudniowe pieczenie ciasteczek? Mikołajkowe, adwentowe, jako ozdoba ["Zobacz więcej"]\n17 lipca 2020 Alicja Kuchnia 0\nZ wykorzystaniem elementów nowoczesnych systemów kuchennych urządzenie kuchni dla osób starszych i poruszających się na wózkach wcale nie jest trudne. Wystarczy pamiętać o kilku ważnych kwestiach, takich jak odpowiednie rozmieszczenie szuflad i szafek tak, aby ["Zobacz więcej"]\nBurger czy sałatka? – Polacy coraz chętniej eliminują mięso z diety\n21 stycznia 2020 Alicja Aktualności 0\nCoraz więcej osób deklaruje rezygnację z mięsa lub znacząco ogranicza jego spożycie – niespełna 12% przyznaje, że spożywa je codziennie1. Z ostatnich badań wynika, że już 1 mln Polaków w wieku 18-65 lat to wegetarianie ["Zobacz więcej"]\nRekuperacja w domu w okresie zimowym\nAranżacje zieleni w betonowych donicach, kwietnikach i rabatach\nOpaska wokół domu – niezbędna i modna!\nKobiece, współczesne art déco\nUrządzamy łazienkę. Naturalnie!\nGregXI: Polecam w temacie obszerny zakres ilustrowanych opracowań w RADACH I PORADACH na stronie Buszrem


NUXE Prodigieuse Boost - Żelowy balsam naprawczy pod oczy zmniejsza zmarszczki, 15 ml - Ziko Apteka\nNUXE Prodigieuse Boost Żelowy balsam naprawczy pod oczy posiada aksamitną i odświeżającą konsystencję, wygładza skórę wokół oczu, tuszuje cienie i obrzęki.\nNuxe Prodigieuse Boost Żelowy balsam naprawczy pod oczy przeznaczony jest do pielęgnacji każdego rodzaju skóry.\nŁącząc przeciwutleniający kompleks z kwiatem jaśminu i kofeinę roślinną, żelowy balsam pomaga skorygować pierwsze oznaki starzenia się skóry wokół oczu oraz zredukować worki i cienie pod oczami. Chroni delikatną skórę przed działaniem szkodliwych czynników zewnętrznych.\nPo pierwszym zastosowaniu, skóra jest idealnie nawilżona i odświeżona. Z każdą kolejną aplikacją, opuchlizna i cienie pod oczami są zredukowane. Kontur oka jest wygładzony a elastyczność poprawiona. Obszar wokół oczu jest bardziej promienny.\nWypróbuj inne kosmetyki NUXE, jeśli kompleksowa pielęgnacja twarzy jest dla Ciebie priorytetem. Aby uzyskać jeszcze bardziej satysfakcjonujące rezultaty, łącz korygujący krem pod oczy z produktami z serii Creme Prodigieuse® Boost. Odkryj energetyzujący koncentrat przygotowujący skórę, kompleksowo korygujący żelowy lub aksamitny krem do twarzy oraz olejkowy balsam regenerujący na noc.zwiń opis\nKlienci, którzy kupili: NUXE Prodigieuse Boost Żelowy balsam naprawczy pod oczy, 15 ml (data ważności: 09.2021), kupili również:


Koszyk kwiatów. Powieść dla młodzieży [Christoph von Schmid] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nAutor: Christoph von Schmid Liczba stron: 100\nISBN: 978-8-3813-6149-1 Data wydania: 2017-11-01\nChristoph von SchmidKoszyk kwiatówPowieść dla młodzieżyTłumaczenie Mateusz OsmańskiWarszawa 2017\nSpis treściRozdział I. Ojciec Jakub i jego córka MariannaRozdział II. Marianna na pałacu hrabiegoRozdział III. Skradziony pierścionekRozdział IV. Marianna w więzieniuRozdział V. Marianna przed sądemRozdział VI. Jakub w więzieniu córkiRozdział VII. Wyrok i jego wykonanieRozdział VIII. Przyjaciel w potrzebieRozdział IX. Pielgrzymka Jakuba i MariannyRozdział X. Jakuba i Marianny szczęśliwe dni w JodlinieRozdział XI. Choroba JakubaRozdział XII. Śmierć JakubaRozdział XIII. Nowe cierpienia MariannyRozdział XIV. Wyrzucenie MariannyRozdział XV. Pomoc z NiebaRozdział XVI. Jakim sposobem znalazła się tu hrabiankaRozdział XVII. Znaleziony pierścieńRozdział XVIII. Jak szlachetni ludzie wynagradzają krzywdyRozdział XIX. Jeszcze znakomite zdarzenie tyczące niniejszej historiRozdział XX. NawiedzinyRozdział XXI. Co tu więcej jeszcze zdarzyło sięRozdział XXII. Smutne zdarzenieRozdział XXIII. Zdarzenie radosneRozdział XXIV. Pomnik Jakuba\nRozdział IOjciec Jakub i jego córka Marianna W miasteczku Eichburg żył przed więcej jak sto laty rozumny i poczciwy mąż nazwiska Jakub Rode. Jako ubogi chłopczyna przyszedł do Eichburga, ażeby w ogrodzie hrabiego wyuczyć się sztuki ogrodniczej. Jego piękne przymioty duszy, jego dobre serce, zręczność z którą wszystko wykonywał i powabność postaci ciała i twarzy zjednały mu przychylność państwa. – Polecano mu niejedno zatrudnienie w pałacu, które zręcznie i sumiennie wykonał, a gdy hrabia, wówczas jeszcze młody człowiek, wybrał się w podróż na zwidzenie rozmaitych krajów, obrał Jakuba jako towarzysza podróży. – Nie była ta podróż bez chwalebnego wpływu na Jakuba, bo ubogacił swój umysł, zapatrując się ciekawie na rozliczne przedmioty, rozmaitymi wiadomościami, wykształcił swój sposób wysłowienia i wzięcia się, a co jeszcze więcej znaczy zachował swe piękne serce od wszelkiego złego wpływu. Hrabia postanowił z czasem wynagrodzić jego wierne usługi i zaopatrzyć go dostarczającym utrzymaniem. Jakub mógłby był dostąpić urzędu rządcy domu hrabiowskiego w stolicy; ale że milsze mu było życie wiejskie, a właśnie naówczas w Eichburgu zwrócono hrabi małą osadę z ogrodem dotąd wydzierżawianą, przeto na prośbę przekazał mu hrabia takowę i to do żywocie, bezpłatnie, z wyznaczeniem deputatu w zbożu i drzewie, co wystarczyć mogło do uczciwego utrzymania. Tak uposażony łaskawością hrabi, pojął Jakub małżonkę z tejże wsi i swobodnie żył zbiorem swej osady, która prócz pięknego domku miała znaczny ogród, którego jedna połowa zasadzona była drzewem owocowem wybornych gatunków, a druga użyta była na warzywo. Po kilkunastoletnim szczęśliwym pożyciu z zacną swą małżonką, stracił ją Jakub przez nieubłaganą śmierć, a jego smutek stąd wynikły był bardzo dokuczający; widocznie chylił się ku ziemi i głowa jego siwiała. Jedyną jego pociechą była, pozostała z wielu zmarłych dzieci, córka imieniem Marianna, w czasie jak umierała matka, tylko pięć lat stara. Wierny obraz swej poczciwej matki, a z wzrostem i duch jej stawał się ozdobniejszy nadobnymi przymioty: niewinność, skromność, uprzejmość, dodawały jej piękności, ozdób. Z twarzy jej wyglądało coś tak ujmującego, jak gdyby Anioł boży mieszkał w jej ciele. Zaledwo doszła piętnastego roku swego życia, a już prowadziła małe ojczyste gospodarstwo z zupełnym zadowoleniem ojca. W izbie nie spostrzegłbyś pyłku, w kuchni wszystko błyszczało jak nowe, a cały dom był wzorem porządku i ochędostwa. Przecież umiała tak czas swój oszczędnie rozporządzić, że go zbyło do pomocy ojcu zatrudnionemu w ogrodzie, – a te godziny były najmilszymi jej życia, bo je słodził rozumny ojciec, powabnymi i na obyczajność wpływającymi powieściami i w ten sposób pracę czynił dwojako korzystną i przyjemną. Marianna, która właśnie wzrosła między ziołami i kwiatami, której przeto światem był ogród, mocno kochała kwiaty; a ojciec dla jej zadowolenia sprowadzał co rok nasiona, cebulki i korzenie rozmaitych, a coraz nowszych kwiatów, pozwalając nimi osadzać brzegi zagonów; w ten sposób miała Marianna w wolnych od domowego zarządu godzinach przyjemną zabawę. Hodowała z pilnością delikatne roślinki, przypatrywała się pączkom zgadując, jaki wydadzą kwiatek, a gdy się ten rozwinął, czuła niezmierną radość. – „Jest to niewinna i czysta radość!” mawiał ojciec przypatrując się z uśmichem córce. „Inni wydają znaczne pieniądze na złoto i jedwabie dla swych córek, a przecież im nie czynią tyle uciechy, co ja mojej za kilka groszy”. – I w rzeczy samej kwitła co miesiąc, co tydzień nowa dla Marianny pociecha, że mogła mówić: „jak raj miłym jest nasz ogródek!” bo i przechodzący około niego nie mogli się dosyć napatrzyć, a dzieci wiejskie zamanąwszy przypatrując się szparami parkanu, z radością odbierały od Marianny kwieciste podarunki. – Rozumny ojciec usiłował radości Marianny z powodu kwiatów dać wznioślejsze znaczenie; uczył ją bowiem w piękności kwiatów, ich rozmaitych kształtach, ich rozmiarach, farbach, zapachu widzieć i podziwiać mądrość dobroć i wszechmocność Boga. Zwykł on był pierwsze godziny dnia poświęcać modlitwie, a przeto raniej wstawać niż tego jego prace wymagały; był bowiem tego przekonania, że życie ludzkie dużo traci na swojej cenie, skoro człowiek nie ujmie mu co dzień kilka godzin, lub przynajmniej półgodzinki, aby je Stwórcy swemu poświęcić i w nich zatrudnić się swym przeznaczeniem dla Nieba. W porankach wiosennych i letnich, bierał Mariannę do swego ogródka, gdzie przy ślicznym śpiewie ptasząt, rosą skropionych ziołach, i nadobnie rannym promieniem słońca oświeconej i orzeźwionej okolicy, mawiał z nią o Bogu, który tak przyjemnie oświecać świat słońcu każe, rosą i dżdżem pokrzepia roślinki, ptastwo żywi i kwiaty tak nadobnie stroi. Tu uczył ją poznawać Wszechmocnego, jako dobrego ojca ludzi, który nierównie przychylniejszym i dobrotliwszym jak w swych stworzeniach, pokazał się w daniu nam Syna swego, dla zbawienia człowieka. Tu uczył ją modlić się, gdy z nią razem podług uczucia swego modlił się do Boga. – Te godziny ranne przyłożyły się niezmiernie do wykształcenia serca Marianny; bo prosta, bezprzesadna pobożność zajęła trwałe miejsce w jej sercu. W kwiatach, a właśnie tych, które ona lubiła, wskazywał jej godła cnót, które panny zdobić powinny. Gdy radosna przyniosła mu w początku marca pierwszy fiołek; mówił jej ojciec: „fiołek, moja Marysiu, niech cię uczy: pokory, skromności i dobroczynności w ukryciu bez przechwałek, jak to Pan Jezus kazał, żeby nie wiedziała lewa, co czyni prawa ręka. Fiołek przybrany w barwę skromności, kwitnie ukryty w listkach, a napełnia powietrze wyborną wonią. Bądź i ty Marysiu takim fiołkiem, co gardzi krzyczącymi farbami i działa dobrze w ukryciu, aż okwitnie”. Gdy róże i lilie rozkwitły, zdobiąc ogródek i napełniając przyjemną wonią powietrze, mówił ojciec do radosnej tym Marianny: „Lilia, moja córko, niech ci będzie obrazem niewinności! Widzisz ją jaka czysta i niczym niepokalana. Najpiękniejszy atłas jeszcze nie jest tak śliczny jak ona. Szczęśliwa panna, której serce tak czyste, dalekie od brudnych myśli! Ale najczystsza ze wszystkich farb, najtrudniej się w swej świetności utrzymuje; łatwo skazić listek lilii, szorstkie dotknięcie już pozostawi plamę; tak to jedno brudne słowo, jedna myśl skazi niewinność! – Róża niech ci będzie godłem wstydliwości. Piękniejszą farbą jak róży jest rumieniec wstydliwości panieńskiej; a szczęśliwa ta panna, która na każdy zawolny żarcik rumienić się umie, i przyjmie ten rumieniec jak przestrogę zapowiadającą niebezpieczeństwo. – Oblicze, co się zwykło rumienić, bywa trwale czerstwe i nadobne; gdy to, co nie umie rumienić się, straciło wstyd i wszystką krasę panieństwa – poblednie, zżółknie niebawem i przed czasem zgnije w grobie”. Zerwał lilię i różę, złączył w bukiet, a oddając go Mariannie odrzekł: „lilie i róże, te rodzinne kwiatki, są z sobą spowinowacone i stoją w bukietach i wieńcach bardzo harmonicznie; tak niewinność i wstydliwość są bliźniętami i rozłączyć ich nie można. Tak jest, w pielgrzymce życia obecnego oddał Bóg niewinności wstydliwość za towarzyszkę, aby tamtę strzegła i chroniła. – Bądź wstydliwą, moja córko, będziesz niezawodnie niewinną. Niech będzie serce twoje czyste jak lilia, a lica twoje utrzymają kolor róży”. Najpiękniejszą ozdobą ogródka była jabłoń, nie większa jak dobry krzak róży; stała na jednym z zagonów. Sadził ją ojciec w dzień urodzin Marianny, na wiosnę okryła się najpiękniejszym kwiatem, tak że się zdawało, jakoby to był jeden tylko tak wielki kwiat, Marianna stąd wynikłej radości ukryć nie mogła. W parę dni potem zwarzył nocny mróz ten piękny kwiat tak, że całe drzewię przedstawiało smutną postać zniszczoty. Marianna nie mogła powściągnąć łez swoich na ten smutny widok; a ojciec tak jej te okoliczności zastosował: „tak to, moja kochana, potrafi namiętność zniszczyć róż niewinności. Gdyby i tobie podobnie temu drzewięciu przydarzyć się miało, gdyby, mówię, te piękne nadzieje, które mnie ty postępowaniem twoim rokujesz, nie tak jak tu na rok, ale nieodwetowanie zniknąć miały; – o natenczas daleko boleśniejsze wylewałbym nad tobą łzy, jak ty wylewasz obecnie! Znikłyby natenczas dla mnie godziny pociechy, a ciało moje, ktorego twarz nosiłaby znaki obficie w życiu wylewanych łez, poniesiono by do grobu”. – W istocie, samo wspomnienie możebności zrosiło lica jego, – na Mariannie wywarła ta okoliczność głębokie wrażenie! – Pod okiem tak mądrego i miłością pałającego ojca rosła Marianna jak kwitnąca róża, niewinna jak lilia, skromna jak fiołek, a obiecująca wiele, jak drzewko obficie kwitnące. Z zadowalającym uśmiechem popatrywał się Jakub na swój ogródek, co mu się za prace jego tak pięknie wywdzięczał; ale nieskończenie większą miał stąd radość, że w córce usiłowania jego tak śliczne wydawały owoce.\nKoszyk kwiatów. Powieść dla młodzieży\n


Kryzys w branży górniczej nie oszczędził również czeskich kopalń. Będą zwolnienia, pracę stracą także Polacy » Radio 90 FM\nData: 8 kwietnia 2016 / 15:33 Facebook Twitter\nSytuacja, w której się znaleźliśmy jest bardzo trudna – mówi Radiu 90, rzecznik prasowy OKD, Ivo Čelechovský:\nObecnie toczą się rozmowy pomiędzy właścicielami OKD i czeskim rządem na temat przyszłości górnictwa w Czechach. Są one bardzo trudne, wiemy, że mają zakończyć się w połowie kwietnia – dodaje Ivo Čelechovský. Spółka nie czekając na ich wynik sama wprowadza już program restrukturyzacyjny w kopalniach:\nTo duży problem także dla mieszkańców naszego regionu, z których wielu pracuje w czeskich kopalniach tuż za nasza południową granicą. Spółka OKD wydobywająca węgiel w trzech kopalniach w rejonie Karwiny zaczęła wprowadzać już program restrukturyzacyjny. Oznacza to zwolnienia pracowników – mówi rzecznik prasowy OKD, Ivo Čelechovský:\nDodajmy, to około 750 osób, w tej grupie na pewno znajdzie się wielu naszych obywateli. Przypomnijmy, OKD zatrudnia blisko 100 pracowników z Polski. Pozostali Polacy, ponad 2 tysiące osób – głównie mieszkańców naszego regionu – pracuje w czeskich firmach świadczących usługi na rzecz tamtejszych kopalń. Czy zwalniani Polacy mogą liczyć na odprawy, czy będą objęci programem osłonowym?\nCzy wiadomo ilu naszych rodaków może ostatecznie zostać zwolnionych?\nDodajmy, że trwają rozmowy właściciela spółki górniczej OKD z czeskim rządem. Od ich wyników i tego czy górnictwo w Czechach zostanie dofinansowane zależeć będzie przyszłość czeskich kopalń, a co za tym idzie przyszłość Polaków zatrudnionych w branży górniczej. Z Ivo Čelechovský rzecznikiem prasowym OKD rozmawiał Robert Krzyżaniak.\nCieszyn Czechy górnictwo górnicy praca Rybnik węgiel\nniedziela / 18:38 Kierowcy uważajcie! Ślisko w nocy na drogach w całym województwie śląskim\nniedziela / 17:43 Działasz w organizacji, prowadzisz stowarzyszenie? To ważna informacja dla ciebie