Jakiś lepszy świat\nDodane przez Aquarius dnia Lipiec 06 2011 20:49:12\nTokyo Babylon / X - 1999 fan-fic nr 2: No cóż, rozkręciłam się... uwaga, zawiera yaoi!\nDedykowane dziewczynom z forum JPF\nNie stój u ciemnych świata wód\n...nie można zmienić przeznaczenia....\n...chciałbym móc to zrobić....\n-Subaru... Subaru, wstawaj!\nObudził się gwałtownie, czując, jak czyjaś dłoń potrząsa jego ramieniem. Nie był przyzwyczajony do takich przebudzeń. Prze chwilę nawet wydawało mu się, że... wydawało mu się...\n-Mogłabyś nie budzić mnie tak gwałtownie?\n-Miałeś jakiś koszmar? Rzucałeś się, kiedy tu weszłam.\nKoszmar? Koszmar... Nie pamiętał nawet tego snu, nie dokładnie... coś o Końcu Świata... O Smokach Nieba i Smokach Zemi...\n-Ach, już wiem - przerwała mu rozmyślania. - To nie był koszmar. To był bardzo, BARDZO wymowny i plastyczny sen z Sei-chan w roli głównej, zgadza się?\n-No proszę, braciszku! Dwadzieścia pięć lat, a pewnych reakcji się nie oduczyłeś! Zdradź siostrze, co ci chodzi po głowie i spędza sen z powiek? Denerwujesz się jutrzejszym dniem?\nJutrzejszy dzień... Szalony pomysł Hokuto... Coś czego nigdy nie potrafił sobie wyobrazić... A co nadchodziło, zbliżało się nieuchronnie wielkimi krokami... Bał się, ale równocześnie czekał z niecierpliwością, do której ciężko było mu się przyznać przed samym sobą, a co dopiero przed innymi.\n-Idziemy dziś z dziewczynami na zakupy - paplała Hokuto. - mam nadzieję, że namówię Kotori na włożenie tej sukienki, wiesz, tej którą ci pokazywałam... Widziałam też śliczny... zresztą nieważne, wiem, że zrobiłeś się uparty, przynajmniej, jeśli chodzi o ubrania. Wydaje mi się, ze ten biały garnitur będzie odpowiedni... Sei-chan będzie jak zwykle na czarno, więc wszystko w porządku... Słuchaj, zamówiłam kwiaty... Czerwone i białe róże, te czerwone wzięłam najciemniejsze, jakie się dało, były czarne, ale to za bardzo żałobny kolor... Cała się trzęsę od emocji! Pomyśleć tylko, mój kochany braciszek bierze ślub!\nMiała prawo być podekscytowana, w końcu to był jej pomysł. Seishirou zgodził się na niego ze śmiechem a sam Subaru... nie miał wyjścia. Mimo to na wspomnienie spotkania sprzed dwóch miesięcy...\n-Widzisz, teraz to wszystko sumujesz... I tyle.\n-Dziękuję - chłopak o fioletowych oczach uśmiechnął się. - to miło z twojej strony, że mi pomagasz, Subaru.\n-Twoja praca przeważnie nie ma nic wspólnego z matematyką...\n-To prawda, ale coś ze szkoły jeszcze pamiętam - wstał z parkowej ławki - No, Kamui, myślę, że to pora, żebyśmy wracali.\nChłopak zaczął zbierać swoje książki, co jakiś czas zerkając na Subaru. Młody mężczyzna patrzył tym czasem na miejsce, które z niewiadomych dla Kamui powodów zwykle omijali, choć przecież korepetycje dość często odbywały się w parku. Chłopak przypominał sobie, że tam właśnie stało to niezwykłe drzewo, którego kwiaty miały różową barwę, choć kwiaty sakury zwykle są białe... Gdy kiedyś byli w parku całą grupą Kotori zaczęła głośno zastanawiać się nad tym kolorem. Subaru rzucił jej wówczas takie spojrzenie, że dziewczyna aż zadrżała. Kamui zastanawiał się, co też takiego wywoływało tak bezwzględne, mrożące spojrzenie w tym tak spokojnym, wrażliwym na co dzień młodym mężczyźnie, nigdy jednak nie ośmielił się go o to spytać. Odkąd poznali się jakieś pół roku temu, Subaru stał się jego przyjacielem niemal tak bliskim, jak Fuuma, w dodatku Kamui zaczął zwierzać mu się ze rzeczy, których nie mówił nikomu innemu. Subaru zawsze słuchał z uwagą, skupiony.\n-Na co patrzysz?\n-Przez chwilę wydawało mi się... nieważne - młody mężczyzna odwrócił głowę. - Chodźmy już.\nChłopak znów spojrzał w stronę, w którą przed chwila patrzył jego przyjaciel. Drzewo, jak zwykle to drzewo, całe w różowych płatkach. Jakie bolesne wspomnienie wiązało się z tym miejscem?\nKtoś stał pod drzewem, wysoka postać w czerni.\n-Subaru, ten człowiek... wydaje mi się, że patrzy na nas...\n-Idziemy! - chwycił jego nadgarstek i ruszył, nie oglądając się nawet za siebie.\nSzli szybko, za szybko, zdaniem Kamui. Coś musiało zaniepokoić Subaru, skoro tak reagował... coś...\n-Nie! - usłyszał chłopak rozpaczliwy krzyk swojego przyjaciela.\nChoć przed chwilą szli w przeciwną stronę, teraz stali pod zakazanym drzewem różowej sakury. Naprzeciw mężczyzny w czarnym płaszczu i okularach.\nKamui poczuł, jak uścisk na jego nadgarstku rozluźnia się. Subaru stał, patrząc wprost na tajemniczego nieznajomego, zapominając o obecności przyjaciela.\nWiatr pował, niosąc ze sobą deszcz różowych płatków. Usta mężczyzny poruszyły się, gdy mówił coś, co słyszał tylko Subaru.\n-Seishirou-san... Nie myślałem...\n-Myślałeś, że nie wrócę? - mężczyzna podszedł bliżej i zdjął okulary. - Naprawdę tak myślałeś, Subaru-kun?\nSubaru w milczeniu wpatrywał się w swojego rozmówcę, który podchodził coraz bliżej i bliżej... W końcu jego ramiona zamknęły się wokół stojącego bez ruchu Subaru.\nKamui obserwował tę scenę z zaskoczeniem, tym większym, gdy mężczyzna pocałował jego zaskoczonego przyjaciela... w same usta!\nSubaru czuł, jak jego serce łomoce, w miarę, jak zbliżali się do tego miejsca. Dlaczego Seishirou chciał, żeby tu przyszli? Dlaczego sami? Czemu Hokuto nie mogła... Czułby się pewniej, gdyby Hokuto mu towarzyszyła. Nie czułby tego...\n...dreszczu na kręgosłupie...\n-Seishirou-san, czy naprawdę musimy...\n-Jeszcze chwilę, Subaru-kun - mężczyzna uśmiechnął się. - to drzewo zawsze było takie piękne, nie sądzisz?\nTen uśmiech, tak piękny i łagodny, nie uspokoił Subaru. Chłopak bał się. Po raz pierwszy w życiu bał się... Seishirou. To było irracjonalne. Jak mógł bać się kogoś, kto od roku był najlepszym przyjacielem jego i jego siostry, kto tak często pomagał mu i tak często żartował, choć czasem jego żarty wywoływały na twarzy Subaru rumieńce... Jak mógł się bać kogoś, kogo...\n-Jesteśmy na miejscu Subaru-kun - Seishirou odwrócił się. Stał teraz na tle drzewa sakury, z uśmiechem, którego Subaru nigdy dotąd nie widział na jego twarzy...\nSeishirou zdjął okulary. Jego uśmiech był lodowaty, dziwnie znajomy. Subaru znowu zaczął drżeć... To nie możliwe, niemożliwe...\n-Sześć lat temu, Subaru-kun, pamiętasz? Nasze pierwsze spotkanie. Dokładnie tutaj.\n-To nie prawda... to nie może być prawda... - Subaru czuł, jak w jego oczach zbierają się łzy. Wspomnienie tamtej chwili, wspomnienia z ostatniego roku, które okazały się być iluzją... iluzja...\n-To JEST prawda, Subaru-kun. Czas minął. To koniec.\nChciał uciekać, ale ciało odmawiało mu posłuszeństwa. Stał, drżąc i wpatrując się w mężczyznę naprzeciw siebie, w mężczyznę, którego zawsze miał za najlepszego przyjaciela, a który okazał się być jego najgorszym koszmarem.\n-Przegrałem, Subaru-kun. - mężczyzna podszedł bliżej i dotknął jego twarzy. Palce miał zimne, ale jego dotyk był delikatny a głos pełen smutku. - przegrałem... Żegnaj, Subaru-kun...\nSubaru stał sam pod drzewem. Płakał.\n...nie można zmienić przeznaczenia...\nSubaru otrząsnął się. Na wspomnienia rozstania i ponownego spotkania z Seishirou nakładały się jeszcze inne... Może echa dziwnego snu... Może...\nNagle zrobiło mu się ciemno przed oczami, spadał gdzieś, szybował w absolutnej ciemności, w pustce...\nByło zimno, a on był sam, zupełnie sam...\n-Hokuto? - wyraz jego twarzy wydał jej się zaskoczony - Czy ja umarłem?\n-Co? Bzdura! Co ci chodzi po głowie? Jesteś jak najbardziej żywy!\n-Co ja? Nigdy nie byłam bardziej żywa niż teraz! W końcu nie co dzień wydaję mojego braciszka za mąż, prawda? Słuchaj, może byś zmierzył ten garnitur, tak na wszelki wypadek... może coś jeszcze można zmienić...\nNie słuchał jej, próbując sobie przypomnieć, co właściwie wywołało w nim takie odczucia. I co tak naprawdę śniło mu się tej nocy. Niestety, w głowie miał zupełną pustkę.\nHokuto tym czasem podśpiewując udała się do kuchni i z zapałem wzięła się za robienie śniadania. Subaru wstał i zaczął się ubierać. Nie spieszył się, umysł mając zajęty sprawami zupełnie innymi, niż spodnie i sweter. Kiedy wszedł do kuchni, jego siostra czekała już przy stole z dzbankiem świeżo zaparzonej kawy i talerzem pełnym kanapek. Było ich, zdaniem Subaru, o wiele za dużo, nawet na dwie osoby. Oczywiście Hokuto jadła dużo, zupełnie nie przejmując się swoją figurą. Subaru nie raz zastanawiał się, jakim cudem jego siostrze udaje się utrzymać linię. Ona sama twierdziła, że do pracy umysłowej jej mózg potrzebuje dużo energii, tak więc, jeśli miała jakiekolwiek wyrzuty sumienia, pochłaniając kanapkę za kanapką, to dotyczyły one wyłącznie sposobu odżywiania się jej brata.\n-Jesteś okropnie chudy - mówiła, miedzy kęsami kanapki z szynką i ogórkiem. - Aż dziw, że ubrania z ciebie nie lecą. Pierwsze, co Sei-chan zrobi jutro w nocy, to policzy wszystkie kosteczki, widoczne pod twoją skórą. Poczym przybiegnie do mnie z reklamacją...\n-Skąd wiesz, że już nie policzył? - mruknął Subaru.\nHokuto zatrzepotała powiekami z wyrazem zaskoczenia na twarzy.\nMłody mężczyzna uśmiechnął się z zadowoleniem. Tylko jedno zdanie, a ile przyjemności. Satysfakcja z chwilowego zwycięstwa nad dręczącą go przez całe życie siostrą.\nHokuto po chwili otrząsnęła się i przystąpiła do kontrataku.\n-Nieeee, mój kochany braciszek wciąż jest niewinny... Widzę to... Jestem przecież twoją siostrą-bliźniaczką, nie? - poczym podniosła z półmiska kolejna kanapkę.\nNie zmieniło to jednak dobrego humoru Subaru, który do końca śniadania uśmiechał się pod nosem i zjadł nawet więcej, niż zazwyczaj.\nWkrótce po śniadaniu zjawił się Kakyou - wysoki młody mężczyzna o długich jasnych włosach, chłopak Hokuto i nowa (ku uldze Subaru) ofiara jej manii ubierania wszystkich dookoła według najnowszej (czytaj: najbardziej ekscentrycznej) mody. Niektórzy ze znajomych żartowali, że Hokuto chodzi z Kakyou tylko dlatego, że doskonale prezentuje się on u jej boku w miejscach publicznych i na pokazach - żywy dowód na to, że ubrania autorstwa światowej sławy projektantki mody nadają się do noszenia także poza wybiegiem. Hokuto cmoknęła go na powitanie, przelotnie, ale z nieukrywaną czułością. Kakyou uśmiechnął się do Subaru.\n-I jak się czujesz w przeddzień wielkiego dnia?\n-Dobrze - mruknął Subaru, w pełni świadomy, że wszelka odpowiedź wywoła komentarze - może nie ze strony spokojnego Kakyou, ale ze strony Hokuto - z pewnością.\nHokuto ubrała płaszcz i oboje wyszli. Subaru wreszcie mógł odetchnąć. Nie, żeby nie lubił swojej siostry, tylko czasem... czasem potrafiła naprawdę działać na nerwy.\nI miała szalone pomysły...\nAle... całkiem miłe...\nZamknął oczy, a w jego umyśle pojawiły się wspomnienia...\nPo południu Hokuto przyprowadziła kilka ich wspólnych znajomych. Dziewczyny śmiejąc się zabrały się do sprzątania mieszkania. Subaru miał ochotę zaszyć się w jakimś ciemnym kącie, co też pewnie by i zrobił, gdyby Hokuto nie kazałaby mu co chwilę pomagać przy wynoszeniu śmieci. Tak więc dziewczęta kręciły się po całym mieszkaniu, wyrzucając z szaf wszystko, co było do wyrzucenia (część do śmieci), a Subaru próbował w tym czasie skupić się nad odprężającą lekturą (Jakaś amerykańska powieść o człowieku, którego dziewczyna z dziwnym imieniem wciągnęła w niezłą kabałę.), co jakiś czas wywoływany przez swoją siostrę, albo którąś z jej koleżanek. Miał okropną ochotę trzasnąć drzwiami (I nie chodzi tu o bohaterkę czytanej właśnie powieści.) i pobiec do Seishirou. Jedynym, co go przed tym jeszcze powstrzymywało, była wizja Hokuto, strzępiącej się, że "mogliby poczekać jeden, jedyny dzień".\n-Subaru! Naprawdę potrzebny ci ten sweter? Jest szary i ponury a ty powinieneś wyglądać radośnie!\n-Nie ruszaj mojego swetra!\n-Sumeragi-san, czy mógłbyś nam pomóc przesunąć ten stół?\n-Po co przesuwać stół...\n-Masz rację, braciszku, stół wraca na miejsce, przesuniemy kanapę... Arashi i Yuzuriha z tamtej strony, ja z Subaru z tej... Kotori, zabierz ten dywan, zawadza nam...\n-Subaru, gdzie cię nosi, wracaj, ktoś musi wynieść śmieci!\n-I kup nam po drodze coś do picia!\nI Subaru został zmuszony do opuszczenia domu. Kiedy wrócił, już bez worka ze śmieciami, za to obładowany butelkami z wodą mineralną. Stan, w jakim zastał mieszkanie nie zadowolił go w żadnym stopniu. Wyglądało na to, że dziewczyny robiąc porządki musiały najpierw przejść przez stadium pośrednie, które było równe jeszcze większemu bałaganowi. To było już ponad jego siły.\n-Hokuto-chan, róbcie co chcecie... ale same. Ja wychodzę!\nDrzwiami co prawda nie trzasnął, ale i tak poczuł ulgę, gdy wreszcie znalazł się na zewnątrz. Powietrze było ciepłe, ale wiatr przewiał wszechobecne w Tokio spaliny i niósł świeże powietrze znad morza. Ładna pogoda sprawiła, że wielu ludzi wybrało się na spacer. Idąc prze miasto, Subaru mijał rodziny, pary i pojedynczych ludzi, którzy tak jak i on (choć niekoniecznie z tych samych powodów) postanowili na kilka godzin opuścić mieszkania. W pewnym momencie dostrzegł idącą z naprzeciwka wysoką, bardzo atrakcyjną kobietę, popychającą przed sobą wózek inwalidzki, w którym siedziała białowłosa osóbka, na pierwszy rzut oka wyglądająca na dziecko. Mimo, że był pewien, iż wcześniej nie widział żadnej z nich, poczuł niewyjaśnione drżenie, gdy przechodził obok i jego dłoń na moment musnęły włosy kobiety-dziecka.\nOdwrócił się. Kobieta-dziecko patrzyła na niego pustymi oczyma, zupełnie, jakby odczuła to samo, co on. Szybko jednak zniknęła za rogiem. Subaru stał, próbując przypomnieć sobie, co tak dokładnie śniło mu się tej nocy. Coś o końcu świata... końcu świata... o śmierci...\nOtrząsnął się. To był tylko sen. W rzeczywistości był piękny dzień a on miał nazajutrz wziąć ślub. "Seishirou-san, chcę być z tobą... jak najszybciej...". Przyśpieszył kroku.\nKilka chwil później stał już pod drzwiami. Nacisnął przycisk dzwonka.\n-Subaru-kun? Co tu robisz?\n-Moja siostra zarządziła ogólne sprzątanie - odpowiedział Subaru z miną męczennika. - Do mieszkania zwaliły się wszystkie znajome i teraz wyrzucają z szafy wszystko, co się tylko da... Więc uciekłem.\n-Od jutra i tak mieszkasz tutaj... Więc nie ma sprawy - Seishirou uśmiechnął się jednym ze swoich złowieszczych uśmiechów. - Wchodź.\nSubaru poczuł się nie co niepewnie, przekraczając próg mieszkania. Mimo wszystkich tych deklaracji ze swojej strony, Seishirou nadal czasem patrzył na niego wzrokiem, który Subaru odbierał jako wzrok drapieżnika. W dodatku w chwili wejścia do środka dziwne przeczucia zaczęły się od nowa. Subaru zatrzymał się nagle na środku pokoju, próbując złapać oddech. Serce łomotało mu jak szalone.\n-Co się stało, Subaru-kun? - Seishirou objął go od tyłu, kładąc jedną z dłoni dokładnie na tym bijącym mocno sercu. - Jesteś zdenerwowany... Boisz się mnie? Nie ma czego... - druga dłoń przesunęła się w dół...\n-Miałem koszmarny sen - Subaru wiercił się w uścisku.\n-Zdenerwowany przed uroczystością? Nie martw się, to normalne... Jeśli chcesz, możesz dziś nocować u mnie... Obiecuję, że nie będziesz miał żadnych koszmarów... - jego usta przysunęły się do ucha Subaru i zamknęły na jego krawędzi, podczas gdy dłoń pomalutku zaczęła wślizgiwać się pod sweter...\n-Zostaw mnie! - krzyknął Subaru, wyrywając się. Oddychał szybko, oczy miał rozszerzone, pięści zaciśnięte. - Nie dotykaj mnie nawet... MORDERCO!\nSeishirou wyglądał na zaskoczonego.\n-Subaru-kun, przecież... ustaliliśmy to... To przeszłość, nie ma do czego wracać..\n-Morderca! Zabiłeś... Zabiłeś moją siostrę!\n-Subaru-kun, co ty wygadujesz! Nigdy nie zrobiłem Hokuto krzywdy...\n-Zabiłeś ją! - po policzkach Subaru zaczęły spływać łzy. - widziałem... krew... Zabiłeś ją!\n-Subaru-kun, co się dzieje? Nie rozumiem...\nPodszedł do niego. Subaru, cały czas łkając, odsunął się i w bezradnym geście usiadł na kanapie. Seishirou bez słowa usiadł obok niego i przytulił go, gdy młody mężczyzna uspokoił się nieco. Siedzieli tak przez dłuższy czas, milcząc.\n-Nie mam pojęcia, co się dzieje - zaczął w końcu Seishirou. - mam dziwne uczucie... Subaru-kun, mówiłeś, że miałeś koszmarny sen... O czym on był, dokładnie?\n-Niezbyt pamiętam - Subaru przełknął łzy. - Wiem, że byliśmy tam my i moi znajomi... Kamui... nie wiem... Pamiętam, że ktoś zginął a ja rozmawiałem z Kamui... mówiłem mu... nie pamiętam... Fuuma... coś było nie tak z Fuumą... a świat miał się skończyć...\n-To był tylko sen - powiedział Seishirou, choć sam czuł w piersi jakiś dziwny ucisk. - Nie płacz, Subaru-kun, proszę... Takie piękne oczy nie powinny płakać - pochylił się i pocałował powieki młodego mężczyzny, poczym czubkiem języka zlizał łzę z jego policzka. - Chciałbym cię tu zatrzymać, ale musisz iść do domu, zobaczyć, że Hokuto-chan ma się dobrze. Zobaczymy się jutro. I nie płacz już.\n-Kocham cię, Seishirou-san.\n-Wiem. A teraz idź już, zanim położę cię na tej kanapie. Do jutra.\n...chciałbym móc to zrobić...\n-No, nie, Subaru, znowu zaspałeś! - Hokuto energicznymi ruchami odsunęła firanki. Słońce wtargnęło do pokoju i padło prosto na nos Subaru, który zmarszczył się i przetarł oczy. - Chcesz przespać własny ślub?\n-No to zbieraj się z tego łóżka... I nie mów, że znów miałeś koszmary... Chociaż miałeś przynajmniej dość wstydu, żeby nie zostawać na noc u Seishirou na dzień przed ślubem... Nie powiem, ciekawy sposób na spędzenie wieczoru kawalerskiego, OHOHOHO!\n"Koszmary mam cały czas" - pomyślał Subaru. Widok Hokuto całej i zdrowej, gdy wrócił poprzedniego dnia do domu, uspokoił go, ale nie do końca. W nocy znów miał sen, tym razem sen o ciemności, w której szukał kogoś... I głos, cały czas powtarzający te słowa...\n-Zjedz śniadanie, zanim ubierzesz garnitur. Nie chcę, żebyś go poplamił. Och, jestem taka wzruszona! Chyba zemdleję podczas uroczystości...\n-Może zamiast wygłaszać teatralne przemowy, uchyliłabyś rąbka tajemnicy i powiedziała, co przygotowałaś? - zawołał już z łazienki\n-Ha, sore wa himitsu desu! - odkrzyknęła. - Zobaczysz.\nPierwszą niespodzianką było to, że do ubrania Hokuto dołączyła kapelusz i parę rękawiczek. Subaru stwierdził, że jego siostra musi żartować i odmówił włożenia zarówno jednego, jak i drugiego. Rękawiczki Hokuto wepchnęła mu ostatecznie do kieszeni.\nKolejną niespodzianka była wynajęta specjalnie na tę okazję sala. Obszerna, udekorowana białymi i czerwonymi wstęgami i całym morzem kwiatów, wśród których dominowały ciemnoczerwone i śnieżnobiałe róże, ale rzecz jasna nie brakowało też sakury. Środkiem biegł czerwony dywan, po bokach stały krzesła, było ich niewiarygodnie dużo, aż Subaru przeraził się, zastanawiając się, kogo jeszcze zaprosiła jego siostra.\nNiektórzy goście byli już obecni. Kakyou, rzecz jasna, Kamui razem z Fuumą i Kotori, Arashi i wpatrzony w nią jak w obraz Sorata, Yuzuriha, Seiichiro Aoki, znajomy redaktor, dziś występujący w roli fotografa... była nawet Tomoyo, mała znajoma Hokuto, z którą łączyło ją zamiłowanie do projektowania dziwnych strojów. Hokuto witała się z wszystkimi wylewnie, Subaru rozglądał się dookoła nieco zagubionym wzrokiem.\nPo chwili zjawili się, jak zawsze nierozłączni, Nokoru, Soh i Akira, potem Kusanagi, a w końcu Stasuki, ubrana w obszerną bluzę z napisem "Matrix", zupełnie niestosowną na taką uroczystość, i Karen Kasumi, asystentka Hokuto.\n-No, to szybko się zebraliście - doszła do wniosku Hokuto. - Tylko gdzie się podziewa pan młody... Braciszku, zrobiłeś mu coś wczoraj, że się obraził?\nZdaniem Subaru, jego siostra mówiła to wszystko co najmniej odrobinę za głośno. Wszyscy zamiast na nią patrzyli się na niego, a Satsuki i Arashu, które jakieś pół roku temu (Subaru nie miał zielonego pojęcia, co je łączy.) zostały najlepszymi przyjaciółkami, zaczęły chichotać w kącie. Kotori jak zawsze wyglądała na osobę, do której nie wszystko dociera, ale mała Tomoyo także nie rozumiała do końca dowcipów swoje starszej przyjaciółki, więc obie gapiły się teraz na Hokuto, próbując dociec, dlaczego Subaru miałby zrobić Seishirou krzywdę. Kamui skrzywił się, zresztą nie było to nic nowego - nie przepadał za Seishirou, nie raz stwierdził, że "Ten człowiek powinien był nigdy się nie zjawiać". Prawdopodobnie jego mina oznaczała: "On i tak się zjawi, chociaż wolałbym, żeby się tu już nigdy nie pokazał".\nOczywiście, Seishirou zjawił się na minutę przed zaplanowaną godziną, w towarzystwie jasnowłosego mężczyzny, nie znanego większości zebranych. Obaj ubrani byli w nieskazitelne garnitury i uśmiechali się czarująco, z tym, że nieznajomy obdarzał swoimi uśmiechami wszystkie bez wyjątku przedstawicielki płci pięknej, zaś uśmiechy Seishirou przeznaczone były przede wszystkim dla Subaru.\n-Doskonale! - wykrzyknęła Hokuto. - No to teraz jesteśmy w komplecie! Panie i panowie, to jest Yuuto Kigai, urzędnik, który poprowadzi ceremonię. Chciałam załatwić jakąś osobę duchowną, ale cóż... Większość religii... Tak czy inaczej, pan Kigai, jako przedstawiciel władz, ma wszelkie uprawnienia do udzielenia ślubu cywilnego. Jak się nie ma co się lubi, to się lubi, co się ma. Kigai-san, proszę tędy. Możecie zająć miejsca.\nWszyscy usiedli. Seishirou podszedł do Subaru i wziął go pod ramię. Młody mężczyzna czuł się niezręcznie, będąc tak prowadzonym, zwłaszcza, że wszyscy przypatrywali się temu z nieukrywana uwaga, ale przełknął ślinę i zaczął iść.\nSatsuki włączyła magnetofon. Dźwięki, które z niego popłynęły nie były bynajmniej marszem weselnym, ale pogrzebowym. Młoda para zatrzymała się, na sali rozległy się chichoty.\n-O, przepraszam - mruknęła Satsuki i zmieniła taśmę. Tym razem muzyka była już właściwa.\nSubaru dostosował chód do kroków Seishirou i do rytmu melodii. Po chwili obaj stali przed "ołtarzem" czy jakkolwiek powinno być to nazwane.\n-No, dobrze - zaczął Yuuto. - Zebraliśmy się tutaj, aby połączyć tych dwóch mężczyzn węzłem małżeńskim... Jeśli ktoś ma jakieś...\n-Nieee, opuść to! - wykrzyknęła Hokuto. - Nikt nie ma nic przeciwko! Chcę to mieć już za sobą!\n-Przedłuża pani ceremonię, Hokuto-san.\n-Jestem wzruszona i zdenerwowana. W końcu nie co dzień wydaje się brata za mąż, prawda? Może pan kontynuować.\n-A więc... Czy ty, Seishirou Sakurazuka chcesz poślubić tego oto Subaru, i przysięgasz go kochać i szanować, póki śmierć was nie rozłączy?\n-A czy ty, Subaru Sumeragi, chcesz poślubić tego oto Seishirou i przysięgasz kochać go i szanować, póki śmierć was nie rozłączy?\n-Głośniej, braciszku, nie słyszymy cię!\n-Dobrze, kto ma obrączki?\n-Oczywiście, że ja!\nHokuto podbiegła z obrączkami. Seishirou wziął jedna z nich i nasunął na palec Subaru, który zrobił to samo z drugą.\nYuuto nie skończył tej kwestii, bo Seishirou, który najwyraźniej bardzo wyczekiwał na ten punkt programu, przyciągnął swego nowo poślubionego małżonka i pocałował bardzo mocno i namiętnie przy aplauzie zebranych.\n-...ogłaszam, że jesteście małżeństwem... - mówił Yuuto, odwracając wzrok od przybierającego coraz ciemniejsze odcienie czerwieni Subaru i Seishirou, który nie zamierzał przerwać całowania. Kamui w międzyczasie zdążył kilka razy mruknąć z niezadowoleniem, ale nie powiedział niczego konkretnego, bo Kotori ścisnęła jego ramię i zaczęła szczebiotać coś na temat romantycznych chwil.\nHokuto podobnie, choć w jej przypadku romantyczny nastrój polegał na głośnym krzyczeniu, że jest niewymownie szczęśliwa i że zaraz zemdleje (Mimo to tej ostatniej groźby jakoś nie zamierzała wprowadzić w czyn.). Satsuki, nie spuszczając Yuuto z oczu, szeptała coś do ucha Arashi, która próbowała rozdwoić się pomiędzy przyjaciółkę a nawijającego z prędkością salwy z karabinu maszynowego Soratę. Aoki pstrykał zdjęcie za zdjęciem a mała Tomoyo ubolewała nad tym, że jakiś "Kero-chan" z niewiadomych powodów ("Bo przecież uwielbia, jak go filmuję!") zniszczył jej kamerę.\n-Sei... Seishirou-san! - wydyszał Subaru, kiedy jego usta zostały wreszcie odetkane.\nSeishirou bezceremonialnie wziął go na ręce i wyniósł z sali, a za nimi wymaszerowała cała gromadka gości.\nPrzyjęcie odbyło się w mieszkaniu, które jeszcze tej nocy było wspólnym mieszkaniem bliźniąt. Obecnie większość rzeczy Subaru zostało przeniesionych do mieszkania Seishirou, Hokuto zaś nie ukrywała, że sprowadzenie do jej mieszkania Kakyou jest tylko kwestią czasu. Czy zamierzała przedtem wziąć z tym ostatnim ślub, było tajemnicą.\nNa przyjęciu nie zjawiła się Tomoyo, która spieszyła się gdzieś ("Ona sobie beze mnie nie poradzi!"), zjawił się natomiast nie wpuszczony na ceremonię pies Yuzurihy, wielkie, białe, kudłate i serdecznie nie znoszące (z wzajemnością) Satsuki zwierzę imieniem Inuki.\nW pokoju stało już kilka stołów (część pożyczona od sąsiadów), zastawionych taką ilością jedzenia, że Subaru zaczął się zastanawiać, kto to wszystko zje i ile właściwie Hokuto na to wydała. Przepychanki przy znajdowaniu sobie miejsca trwały przez chwilę, bez udziału Subaru (na jego szczęście), który został posadzony już na samym początku, pośrodku, miedzy Seishirou a Hokuto. Cała reszta próbowała się usadzić tak, żeby każdy był zadowolony, co nie byłoby właściwie takie trudne, gdyby nie fakt, że Arashi demonstracyjnie olewała biednego Soratę. Reszta musiała się właściwie dostosować do tych dwojga, goniących się dookoła stołu.\n-Chciałam tort z figurkami, ale w cukierni popukali się tylko w głowy... Niektórym przydałaby się mała lekcja tolerancji...\n-Och, Kamui-chan, kiedy my weźmiemy ślub, to będę miała piękną, białą suknię... Hokuto zaprojektuje ją specjalnie dla mnie, kiedy ją tylko poproszę...\n-Psów nie powinno wprowadzać się na wesela...\n-Nokoru, słuchaj, mógłbyś tu usiąść? Jest jeszcze dużo miejsca pomiędzy mną a Soratą...\n-Cóż, w takim razie wypiję za sukces pańskiego reportażu, Seiichiro-san. Gdybyśmy byli w USA, życzyłabym panu nagrody Pullizera, ale...\nImpreza rozkręciła się na dobre. Jednak im lepszy humor mieli goście, tym bardziej Subaru czuł nieokreślony niepokój. Nie było to związane ze zbliżającą się nocą poślubną, raczej z obrazami nakładającymi się na widok śmiejących się przyjaciół...\n-Sei-chan, zabiorę ci na moment mojego braciszka, nie obrazisz się? Muszę z nim porozmawiać.\n-Jasne, przecież będę miał go całą noc - Seishirou uśmiechnął się, a Subaru poczuł, że znowu się czerwieni. Stanowczo, już dawno powinien był się tego oduczyć.\nSiostra odciągnęła go na bok.\n-No i cóż, cieszysz się?\n-Spytaj jutro - odgryzł się Subaru, nieco zaskoczony, że właśnie te słowa przyszły mu do głowy.\nHokuto zachichotała, dziwnie cicho, jak na nią, poczym na powrót spoważniała.\n-Będziesz musiał poważnie porozmawiać z Kamui... Chłopak jest o ciebie zazdrosny...\n-Wiem! Za bardzo Sei-chan absorbował twoje myśli! Ale poważnie, to ja zauważyłam to za ciebie. Chłopak bardzo cię lubi i ceni twoją przyjaźń, ale chyba za bardzo. Pewnie sam nie zdaje sobie z tego sprawy... Cóż, nie sądzę, żeby miało to mieć jakieś przykre konsekwencje w przyszłości, ale powinieneś z nim pogadać... I wiesz, co jeszcze zauważyłam? Bardziej zależy mu chyba na Fuumie niż na jego siostrze... za parę lat może zrobić się ciekawie... w sumie żal mi tej Kotori, biedne dziecko, ale... Będę ją musiała na to przygotować... Zawiedzie się, jeśli jej "narzeczony" zwiąże się z jej własnym bratem.\n-Hokuto, nie sądzisz, że twoje przypuszczenia są... nieco na wyrost?\n-Może tak, może nie. Zobaczymy. Na razie musisz porozmawiać z chłopakiem... ale już nie dziś, bo twój szanowny małżonek zaczyna za tobą tęsknić... Nie da ci dziś w nocy spokoju... - uśmiechnęła się szelmowsko. - Podejrzewam, że posiedzicie tu jeszcze z godzinkę, poczym wymkniecie się do waszego gniazdka...\nHokuto nie myliła się. Jakieś pół godziny później goście zostali zostawieni samym sobie (oraz wydani na pastwę pani domu), zaś młoda para znalazła się w mieszkaniu Seishirou.\n-Nareszcie jesteśmy sami, Subaru-kun... i jeśli ktoś nam teraz przeszkodzi, będzie ostatnim człowiekiem, który dokarmi moją kochaną sakurę... - rzekł Seishirou, powoli zdejmując płaszcz i znikając w sypialni. - Możesz wejść! - zawołał po chwili.\nSubaru, zostawiwszy w przedpokoju płaszcz i buty, ostrożnie wkroczył w głąb mieszkania. Pokój pełen był świec, które paliły się jasnymi, spokojnymi płomieniami. Cienie falowały na ścianach w łagodnym, bezgłośnym tańcu, cienie mebli, oraz cienie obu mężczyzn.\nSeishirou podszedł i w milczeniu objął Subaru, całując najpierw jego czoło, potem oczy, a na końcu usta. Potem powoli wsunął obie dłonie pod jego koszulę.\nSubaru zamknął oczy, próbując czerpać z twego dotyku tak wiele przyjemności jak powinien.\nAle coś przeszkadzało mu, coś ściskało jego serce.\nPowoli odsunął się.\n-To nie dzieje się naprawdę.\n...naprawdę, naprawdę, naprawdę...\nOtworzył oczy, ale nadal wiedział tylko ciemność. Zupełnie, jakby przebywał w jakimś pomieszczeniu, bez dostępu światła, albo jakby był ślepy.\nW dodatku czuł przeraźliwy chłód, a nie czuł pod stopami podłogi.\nWłaściwie nie mógł zobaczyć ani dotknąć niczego, poza sobą samym.\nWszędzie dookoła była przeraźliwa pustka, ciemna, cicha i lodowata.\nNa powrót zamknął oczy.\n"Jeśli nie żyje, chce wrócić do tamtego snu."\n-Jeśli nie żyję, chce wrócić do tamtego snu - powtórzył głośno.\n-Czy to takie było twoje pragnienie, Subaru-kun? To, które tylko ja mogłem spełnić? - usłyszał w odpowiedzi.\nPoczuł palce zaciskające się na swojej dłoni a po chwili ujrzał Seishirou Sakurazukę stojącego naprzeciw siebie.\n-Gdzie jesteśmy, Seishirou-san?\n-Wiesz równie dobrze jak ja.\n-Wszędzie i nigdzie... w ułamku sekundy i w wieczności... - nie wiedział, dlaczego właśnie te słowa przyszły mu do głowy... nie wiedział, jak się tu znaleźli, czy byli żywi, czy martwi...\n-Czy to było twoje pragnienie? - powtórzył pytanie Seishirou\n-Szkoda... Było ładne. Żałuję tylko, że nie zdążyliśmy skonsumować naszego związku... mamy okropnego pecha, Subaru-kun. - uśmiechnął się drapieżnie, przysuwając się bliżej i otaczając Subaru ramieniem.\nMłody mężczyzna pochylił głowę. Czuł, jak łzy zaczynają spływać mu po policzkach. Więc to była tylko iluzja... perfekcyjna, ale iluzja... prawdą był sen, koniec świata, Smoki Nieba i Smoki Ziemi... śmierć Hokuto...\n-Subaru-kun, proszę... takie piękne oczy...\nSubaru podniósł głowę, nim Seishirou skończył wypowiadać tą kwestię znaną z wizji.\n-Ty jesteś winien wszystkich moich łez.\n-Nie mówisz mi nic nowego. A chciałbym wiedzieć, jakie naprawdę jest twoje życzenie... - palce Seishirou przesunęły się po policzku Subaru.\n-A jakie jest twoje?\n-Nie nazwałbym tego życzeniem... - zamilknął na chwilę, pochylając głowę. - Raczej pożądaniem... - dokończył, z ustami tuż przy wargach Subaru.\nSubaru chciał zaczerpnąć powietrza, ale jego rozchylone usta zostały najwyraźniej odebrane jako zaproszenie. Nie opierał się. Pozwolił Seishirou całować cała swoją twarz, później szyję, zdjąć z siebie koszulę...\nCo więcej, sam odpowiadał na pocałunki, pomógł nawet Seishirou rozpiąć jego własne ubranie. Tutaj nie liczyło się nic, ani przeszłość, ani przeznaczenie. Liczyło się tylko tu i teraz, to, co łączyło ich w tej chwili, płomień, stopniowo ogarniający ich ciała.\nSubaru zamarł na chwilę, widząc na piersi Seishirou, tuż nad sercem, dziwną, czerwoną, dość świeżą jeszcze bliznę. Dotknął jej powoli.\n-Wydaje mi się, że tak... wydaje mi się, że to ważne.\n-Nie... - czuł, ze powinien pamiętać, ale nie chce. - To nie jest ważne... - pochylił głowę by pocałować tą bliznę.\nDłonie Seishirou eksplorowały jego ciało, naciskały na każdy nerw, jego usta przesuwały się najpierw po szyi, potem po klatce piersiowej, w końcu zaś przeniosły się na linię kręgosłupa. W pustce Subaru nie wiedział, czy stoi, czy leży, ale to nie było istotne. Ciepło ciała Seishirou przyciśniętego do jego pleców, dłonie obejmujące jego biodra, oddech na karku i głos, szepcący mu do ucha jego imię niczym mantrę, niczym zaklęcie...\nSubaru rozłożył ręce, czując, jak fala gorąca w jego ciele wzbiera, wznosi się, opada i znów się wznosi, czując palce splecione z jego dłońmi, czując ból, z wolna ustępujący miejsca ekstazie...\nMieć w swoim ciele płomień, podczas gdy samemu jest się otoczony przez przeraźliwe zimno...\n-Nie można zmienić przeznaczenia, Seishirou-san...\n-Nie można... ale czasem nawet ja chciałbym móc to zrobić...\n-...chciałbym móc to zrobić...\nŚwiatło było niemal oślepiające, choć zamknął oczy jedynie na kilka chwil.\nPowoli podniósł rękę, wpatrywał się w nią długo, w czerwony płyn pokrywający palce...\nUkończone 19 listopada 2002


Jan Firlej: Walczyliśmy do końca - Indykpol AZS Olsztyn\nJan Firlej: Walczyliśmy do końca\n– Mamy swoje atuty i jeżeli je wykorzystamy – możemy walczyć. Po niełatwym początku, nie zwiesiliśmy głów i walczyliśmy do końca! – powiedział Jan Firlej na antenie Radia UWM FM, po wtorkowym starciu w Bełchatowie.\nSiatkarze Indykpolu AZS Olsztyn po wtorkowej wygranej w Bełchatowie, są bliżej awansu do półfinału PlusLigi. Zawodnicy prowadzeni przez Javiera Webera wygrali 3:1.\nPatrząc w pomeczowe statystyki, olsztynianie zdobyli więcej punktów blokiem (10:5) oraz byli skuteczniejsi w polu serwisowym (11:3). Obie drużyny zanotowały taką samą skuteczność w ataku (55%). Bełchatowianie dysponowali natomiast dokładniejszym przyjęciem (45% dokładnego przyjęcia w porównaniu do 44% dokładnego przyjęcia drużyny przeciwnej).\nNajskuteczniejszym siatkarzem po stronie Indykpolu AZS był Karol Butryn (30 pkt.), a w ekipie PGE Skry – Aleksander Atanasijevic (19 pkt.).\n– Wiedzieliśmy, że to będzie mecz, który się rozegra na zagrywce. Masa mocnych, bardzo ciężkich zagrywek. Przez co ta siatkówka nie była piękna i kombinacyjna. Mamy swoje atuty i jeżeli je wykorzystamy – możemy walczyć. Po niełatwym początku, nie zwiesiliśmy głów i walczyliśmy do końca! – powiedział Jan Firlej na antenie Radia UWM FM.


Mieszkania w spokojnej dzielnicy Kalisz - Mieszkania w cichej okolicy na sprzedaż lub do wynajęcia w Kaliszu\nMieszkania w spokojnej dzielnicy Kalisz - Sprzedaż i wynajem\nMieszkanie 3 pokojowe, 48 m2, na parterze. Łazienka, wc, przedpokój, kuchnia,piwnica. Mieszkanie po kapitalnym remoncie w Maju 2014 (nieużywane). Położone w spokojnej dzielnicy, w pobliżu...\n144 000 zł 144000 PLN 57 m²\t2 526,32 zł/m²\nPrzestronne mieszkanie (57m2) na czwartym piętrze w bloku z cegły w centrum miasta niedaleko skrzyżowania Rogatka. Trzy pokoje (16m2, 14m2, 10m2) z aneksem kuchennym (6m2). Łazienka...\nMieszkanie do wynajęcia. 2 sypialnie + salon, oddzielna kuchnia, łazienka i toaleta. Umeblowane. Gotowe do zamieszkania. Pralka, lodówka, telewizor. Istnieje również możliwość wynajęcia...


Zakład Kamieniarski w Pile - Biała - Ogłoszenia Rumia, Anonse - MiastoRumia.PL - Rumia - Miasto Rumia | Wydarzenia, Baza Firm, Ogłoszenia, Praca, Rozrywka. MiastoRumia.PL - Portal Społecznościowy Miasta Rumia™\nZakład Kamieniarski w Pi...\ndodano: 2021.03.02 ważne do: 2021.05.31 wyświetleń: 23\nZakład kamieniarski, który został zlokalizowany w miejscowości Biała, doskonale rozumie wszystkie potrzeby swoich odbiorców. Oferuje m.in blaty, parapety, schody czy pomniki z granitu.\nFirma Kamieniarstwo Biała zatrudnia wykwalifikowanych ekspertów, którzy pracują tylko z użyciem nowoczesnego sprzętu. Zakład Kamieniarstwo Biała jest więc doskonałym wyborem dla Klientów, którzy cenią sobie najwyższy poziom profesjonalizmu realizacji zamówienia.


Regionalne Centrum Informatyki Gdynia - Kołobrzeg w rocznicę stulecia odzyskania niepodległości\nW czwartek, 8 listopada, zaproszeni Goście, Kadra, Pracownicy Resortu Obrony Narodowej Regionalnego Centrum Informatyki Gdynia - licznie zebrani na nabrzeżu kanału portowego w Kołobrzegu - uczcili uroczystą zbiórką rocznicę stulecia odzyskania przez Polskę niepodległości.\nPrzybyły na apel Komendant Centrum kmdr Andrzej GODECKI przyjął meldunek od dowódcy uroczystości i przywitał się ze wszystkimi obecnymi. Następnie odczytany został list okolicznościowy Dyrektora Inspektoratu Informatyki z życzeniami i podziękowaniami za wspólną pracę i służbę, oraz Rozkaz Komendanta RCI Gdynia w sprawie awansów i wyróżnień. Komendant wręczył wyróżnionym akty mianowania na kolejne stopnie wojskowe, listy gratulacyjne, pamiątkowe ryngrafy i dyplomy uznania.\nW okolicznościowym przemówieniu kmdr Andrzej Godecki podkreślił szczególne znaczenie Narodowego Święta Niepodległości dla każdego Polaka, zaznaczył zaangażowanie każdego obywatela w misję zachowania wolności i wspólnej, bez podziałów, pracy nad rozwojem naszej Ojczyzny. Na zakończenie przemówienia podziękował jeszcze raz uczestnikom uroczystości za codzienne, rzetelne wykonywanie obowiązków, złożył także życzenia wszystkim zebranym, ich rodzinom oraz pogratulował wyróżnionym.\nPo uroczystości był czas na chwilę rozmowy oraz na wspólne pamiątkowe zdjęcia, wykonane na nabrzeżu spowitego mgłą kanału portowego.\nDołączona galeria zdjęć: Kołobrzeg w rocznicę stulecia odzyskania niepodległości


Mój chłopak ma problemy ze wzwodem\nMój chłopak ma problem z erekcją. Jego członek mimo, że jest podniecony (nawet przy oglądaniu filmów erotycznych, pocałunkach) nie ma wzwodu do czasu aż nie zostanie dodatkowo pieszczony ręką. Dopiero po jakimś czasie udaje mu się osiągnąć lekki wzwód, z którego jednak nie jest zadowolony. Gdy się onanizuje, to również nie zawsze może osiągnąć pełną satysfakcję. Nie jest tak jak chcielibyśmy żeby było. Co na to poradzić? Brał tabletki z testosteronem zapisane przez lekarza, ale nie przyniosło skutku. Jego libido mimo wszystko jest jednak wysokie. Dodam, że mój chłopak ma 24 lata i nie jest doświadczony. Dlatego też chciałabym prosić również o radę jak pomóc mu, aby był w stanie dłużej wytrzymać bez wytrysku? Bardzo chciałbym mu pomóc jednak nie wiem do końca jak.\nNie napisała Pani jakie były wskazania do stosowania testosteronu. Czy Pani partner ma niskie stężenie testosteronu? Bardzo istotny jest wywiad zebrany od pacjenta i badanie lekarskie. Na podstawie przedstawionych informacji nie jest możliwe ustalenie nawet potencjalnych przyczyn zaburzeń wzwodu. Nie mamy informacji po jakim czasie od wprowadzenia członka do pochwy pojawia się wytrysk więc trudno ocenić czy jest to wytrysk przedwczesny. Polecamy artykuły: Zaburzenia wzwodu i Wytrysk przedwczesny. dalsza diagnostyka i leczenie powinna być prowadzona przez urologa.


Studiuj to, co da Ci żyć na poziomie [LISTA WOLNYCH MIEJSC] - Dziennikzachodni.pl\nStudiuj to, co da Ci żyć na poziomie [LISTA WOLNYCH MIEJSC]\n18 sierpnia 2011 18.08.2011 Aktualizacja: 18 sierpnia 2011 09:03 18.08.2011 09:03\nDzisiejsi kandydaci na studentów potrafią już kalkulować, po jakich studiach znajdą pracę ©Grzegorz Dembiński\nNa uczelniach trwa właśnie kolejna tura naboru na studia wyższe. Niezdecydowani mają coraz mniej czasu na wybór kierunku, bo październik zbliża się wielkimi krokami. Sprawdziliśmy, między jakimi kierunkami mogą jeszcze wybierać kandydaci na studentów.\nNie wybierają kierunków ścisłych, bo są za trudne\nMaturzyści wybierają studia pod wpływem reklam\nW piątek ostatni dzień rekrutacji na UŚ\nChociaż prawo, architektura, reżyseria czy projektowanie gier komputerowych pękają w szwach (o jedno miejsce walczyło tam nawet 17 osób), to i tak zostało sporo wydziałów do wyboru. Wolne miejsca są też na kierunkach zamawianych, które dofinansowuje rząd.\nCo ciekawe, w tym roku o wiele większą popularnością cieszą się kierunki ścisłe. Łukasza Gajka, studenta Politechniki Śląskiej, który właśnie pisze pracę magisterską na elektrotechnice, wcale to nie dziwi.\nCO WPŁYWA NA WYBÓR STUDIÓW? REKLAMA. CZYTAJ O PREFERENCJACH PRZYSZŁYCH STUDENTÓW\n- Po tych studniach nie będę miał problemów ze znalezieniem pracy - mówi i dodaje, że podobnie myśli coraz więcej przyszłych studentów.\nW województwie śląskim tylko na Uniwersytecie Ekonomicznym zakończyła się już rekrutacja na bezpłatne studia dzienne. Tam wolnych miejsc już brak. Maturzyści mogą starać się o przyjęcia na studia zaoczne. Na innych uczelniach rekrutacja uzupełniająca potrwa do połowy września. Mogą ją wykorzystać także te osoby, które przystąpią w przyszłym tygodniu do poprawkowej matury.\nTrzeba więcej inżynierów, a mniej socjologów\nRozmowa z dr. Piotrem Gawronem, prodziekanem ds. studenckich wydziału matematyki stosowanej na Politechnice Śląskiej\nBędziemy mieć coraz więcej magistrów inżynierów.\nI bardzo dobrze! W Polsce brakuje kadry technicznej, za to mamy nadmiar humanistów.\nSkąd wzięła się ta zmiana?\nKiedy ma się dziewiętnaście lat i wybiera kierunek studiów, chce się poznać siebie, znaleźć swoje miejsce w społeczeństwie. Stąd tak duże zainteresowanie studiami humanistycznymi. Do tego o wiele łatwiej i taniej kształcić humanistów. Na tych kierunkach nie potrzeba specjalistycznego sprzętu czy laboratoriów. Po latach przyszedł czas, że młodzi ludzie uświadomili sobie jedno: poznanie świata nie daje chleba. W efekcie zaczęli kalkulować, po jakich studiach znajdą pracę. I to pracę w zawodzie. Okazało się, że w dzisiejszych czasach to inżynier ma łatwiej na rynku pracy. Nie bez znaczenia było też wsparcie ze strony ministerstwa. Chodzi między innymi o kierunki zamawiane, które przyciągają studentów do nauki przedmiotów ścisłych.\nCzyli możemy mówić, że studenci politechnik nie mają problemu z pracą?\nUtrzymuję kontakty z wieloma absolwentami naszej uczelni. Nie mieli większego problemu ze znalezieniem dobrze płatnej pracy, choć przed czterema laty, kiedy rozpoczął się kryzys, było z tym jeszcze łatwiej. Wielu moich kolegów czy absolwentów pracuje za granicą w swoim zawodzie. Tam również potrzebują inżynierów, a nie filologów czy socjologów. Poza tym świadomość, że wykonujemy pracę, jaką chcieliśmy wykonywać, ma bardzo pozytywne znaczenie dla naszej psychiki.\nMaturzysto, na tych kierunkach uczelnie nadal mają indeksy do rozdania\nWolne miejsca są na 35 kierunkach, oferowanych w Katowicach lub filiach śląskiej Alma Mater.\nBiofizyka - 30 miejsc\nBiologia - 13 miejsc\nChemia informatyczna; środowiska - 61 miejsc\nEdukacja techniczno-informatyczna - 26 miejsc\nEdukacja artystyczna w zakresie sztuk plastycznych - 8 miejsc\nEkonofizyka - 30 miejsc\nEtnologia - 50 miejsc\nFilologia klasyczna - 20 miejsc\nFilologia polska - 90\nFilologia słowiańska - 35\nFilozofia - 87 miejsc\nFizyka - 30 miejsc\nFizyka techniczna - 30\nFizyka medyczna - 30\nGeofizyka - 20 miejsc\nGeografia - 60 miejsc\nGeologia - 60 miejsc\nHistoria - 40 miejsc\nInformacja naukowa i bibliotekoznawstwo - 10\nInformatyka WMFCh w Katowicach - 33\nInżynieria biomedyczna - 35 miejsc\nInżynieria materiałowa - 56 miejsc\nMatematyka - 49 miejsc\nNauki o rodzinie - 20\nOchrona środowiska - 71\nPedagogika w Cieszynie - wszystkie specjalności - 163 miejsca\nPolitologia - 47 miejsc\nSocjologia - 66 miejsc\nTeologia, nauczycielska; ogólna - 60 miejsc\nTeologia pastoralna - 30\nRekrutacja zakończyła się tylko na dwóch wydziałach: architektury i studium języków obcych. Na pozostałych nadal trwa rekrutacja. W zależności od kierunku czeka od 10 do 40 miejsc.\nNadal są wolne miejsca na kierunkach zamawianych.\nInformatyka - ze 105 nadal jest 38 wolnych miejsc\nEnergetyka - na 70 miejsc wolnych jest 16\nInformatyka - z 210 miejsc zostało 27 wolnych\nMatematyka - zostało 8 wolnych miejsc z 70 przygotowanych\nMechanika i budowa maszyn - ze 150 miejsc wolnych jest 46\nMechatronika - przygotowano 70, z czego 26 jest nadal wolnych.\nKolejna tura rekrutacji dotyczy 17 kierunków.\nFizyka - 90 miejsc\nPozostałe 16 kierunków, m.in. automatyka i robotyka, elektronika i telekomunikacja, elektrotechnika czy mechanika i budowa maszyn (prowadzone w języku angielskim) czeka średnio ok. 10-15 miejsc.\nWarto studiować? A może po maturze lepiej od razu szukać pracy?\nwolne miejsca politechnika\nnabór uczelnie 2011\nwolne miejsca na uczelni\ntrzeba to zaczynać od podstawówki\nspokojny 18.08.11, 17:47:49\nZgłoś naruszenie treści / 71 / 69\nJaki „kod kulturowy”? Jaka „humanistyka”? O tym to sobie można w domu do poduszki przeczytać w wolnym czasie. Uczeń ma znać języki i znaleźć dobrze płatną pracę. Po co mu...rozwiń całość\nJaki „kod kulturowy”? Jaka „humanistyka”? O tym to sobie można w domu do poduszki przeczytać w wolnym czasie. Uczeń ma znać języki i znaleźć dobrze płatną pracę. Po co mu bzdury o szczękoczułkach i nogogłaszczkach i tępe wykłady o roślinach nago czy pokrytozaklążkowych? Praktyka się liczy.\nCzyli zabrać ich do lasu żeby umieli klon od platanu odróżnić. Nauczyć gotowania, rozliczania kredytów w excelu, przekazywać praktyczną wiedzę o ruchu drogowym, uczyć brydża, szachów i jeżdżenia na nartach czy gry na gitarze elektrycznej albo tańca salsa w kontaktach z rówieśnikami z innych krajów. Bo to są przydatne umiejętności w życiu. To samo z literaturą. Po co komu knoty z XIX-go wieku. Trzeba znać Władcę pierścieni czy Gwiezdne wojny, bo to jest współczesny kod kulturowy a nie jakaś średniowieczna łacina. Jasne, że te śmieszne papierowe biblioteki trzeba pozamieniać na kawiarenki internetowe gdzie uczeń może pożytecznie spędzić czas grając w nowoczesne technologicznie gry komputerowe albo ma dostęp do sprzętu DVD,CD,mp3,mp4 i kina domowego a nie do pożółkłej makulatury gdzie Konopnicka opisuje przyrodę nad Niemenem. To było dobre 100 lat temu, bo nie było TV i urlopów na Majorce. A dziś od opisów przyrody to jest nowoczesna telewizja i to się widzi na Discovery albo na National Geografic.\nI tak przygotowany maturzysta nie będzie się pchał na historię tylko wybierze kierunek dla poszukiwanych specjalistów.


Napisz list do siebie - Dawid Haracz\ndawid-haracz 30 grudnia, 2018 Emocje\nStrona główna > Emocje > Napisz list do siebie\nListy. Kiedyś jedna z podstawowych form komunikacji między większymi odległościami. Dzisiaj już w znacznym stopniu zapomniana, ale również… niedoceniana.\nPisanie listów z pewnością jest praktyką, która wymiera. Choć „magia” związana z romantyzmem stojącym za pisaniem listów nadal żyje, nie ma w tej formie komunikacji już tylu korzyści, co kiedyś. Jest to oczywiście skutek coraz większej globalizacji Internetu, a co za tym idzie, dostępu do znacznie prostszej i szybszej komunikacji.\nCzy jest jednak tak, że powinniśmy rezygnować całkowicie z pisania listów? Czy Internet naprawdę zastąpił wszystkie korzyści, które daje nam pisanie na papierze? Otóż okazuje się, że nie 😉 A to dlatego, że istnieje co najmniej jedno zastosowanie pisania listu, które ani trochę nie służy komunikacji z innymi. Owszem, służy ono komunikacji, ale wcale nie z drugą osobą. Mam na myśli napisanie listu… do siebie.\nList do siebie. Po co to w ogóle robić?\nOczywiste jest, że w życiu każdego z nas przychodzą czasem trudne momenty. Czasami możemy się ich spodziewać, ale innym razem całkowicie nas zaskakują. Również problemy dnia codziennego potrafią nas skutecznie przytłoczyć. Namnażające się przeszkody, pojawiające się na naszej drodze potrafią złamać nawet tych najtwardszych z nas. Łatwo wtedy zwątpić w siebie i rozłożyć ręce w poczuciu bezradności.\nJeszcze innym razem zdarzy się nam popełnić jakiś błąd. Zwykły ludzki błąd, który być może trudno będzie nam zaakceptować i pogodzić się z nim. Konsekwencje mogą być oczywiście większe lub mniejsze, ale wszystko ostatecznie sprowadza się do tego, jak zareagujemy w tej sytuacji.\nW jeszcze innym przypadku może akurat zakończyliśmy jakiś trudny okres w swoim życiu, w którym dużo wycierpieliśmy i chcemy raz na zawsze oddzielić go grubą kreską. A może potrzebujemy po prostu odrobiny nadziei i wiary w siebie? Może potrzebujemy zacieśnić relację z samym sobą i utwierdzić się w przekonaniu, że niezależnie od tego, co nas spotka „będzie dobrze”?\nW każdym z tych przypadków niezbędne jest zachowanie dobrej relacji z samym sobą. Pamiętanie o tym, że warto czasami zagubić się po drodze, aby odnaleźć tę właściwą ścieżkę, może być najlepszym nauczycielem. A napisanie listu do siebie, to właśnie takie odnalezienie drogi, służące głębokiej refleksji nad tym, co w naszym życiu się wydarzyło i co my możemy zrobić, aby następnym razem przejść przez trudne chwile jeszcze silniejszym.\nNapisanie listu, który pozwoli Ci poukładać swoje myśli, przywrócić wiarę w siebie, lepiej siebie poznać, a nawet przebaczyć sobie swoje błędy z przeszłości i „zamknąć” pewne jej rozdziały to główne zalety tej metody. Jest ich pewnie jeszcze więcej, jak również metod zastosowania pisania listu do siebie.\nMożesz jeszcze napisać list do siebie z przyszłości, w którym napiszesz sobie, że wierzysz w realizację swoich celów i marzeń. Możesz napisać list, w którym podziękujesz sobie za przejście trudnego etapu w życiu, ponieważ wiesz, że taki niebawem Cię czeka. Wszystko jak widzisz, zależy od tego, w jakim celu chcesz go napisać i nie ma tutaj sztywnych reguł. W tym wypadku ogranicza Cię jedynie Twoja własna wyobraźnia, ponieważ nie istnieje coś takiego, jak napisanie listu do siebie w „zły” sposób 🙂\nJak napisać list do siebie?\nW pierwszej kolejności należy się oczywiście zastanowić, co właściwie chcesz osiągnąć przez napisanie takiego listu. Może masz za sobą trudny okres, który chcesz zamknąć? Może potrzebujesz od siebie odrobiny wiary i nadziei? A może chcesz po prostu napisać sobie, jak siebie kochasz i co w sobie cenisz? Każdy z tych powodów jest dobry. Możesz nawet napisać do siebie kilka takich listów i każdy z nich zatytułować inną datą otwarcia. Zrób to tak, jak tylko zechcesz.\nA teraz najważniejsza część. Zacznij pisać, po prostu.\nNie powiem Ci oczywiście, co warto w takim liście zapisać, w jakiej kolejności i dlaczego akurat to. Pisz to, co podpowiada Ci intuicja. Podążaj za tym, co podpowiada Ci serce i zapisuj to. Jeśli czujesz, że pisanie przychodzi Ci z trudnością, spróbuj zawrzeć tam kilka zwrotów, które widzisz poniżej:\n„Przepraszam siebie za…”\n„Dziękuję sobie za…”\n„Cenię w sobie to, że…”\n„Proszę siebie o…”\n„Wierzę w to, że…”\nPisanie listu możesz zakończyć słowami „Dziękuję”, „Do zobaczenia” albo po prostu głębokim i szczerym „Kocham Cię”. Pomyśl, jak często zwracasz się do siebie w ten sposób? Zwróć również uwagę, co poczujesz, po napisaniu takich słów, jak i całego listu.\nA to dlatego, że mogą się zacząć dziać niezwykle ciekawe rzeczy, związane z Twoimi emocjami. Możesz poczuć niesamowitą ulgę, jakby ktoś zrzucił Ci ogromny ciężar z barków. Możesz poczuć radość, wdzięczność, a nawet miłość do samego siebie. Niewykluczone również, że poczujesz lekki smutek. Jakiekolwiek będzie to uczucie, zaakceptuj je w pełni, ponieważ to, co teraz czujesz to uwolnione uczucia, które dotąd siedziały w Tobie głęboko wewnątrz. To naturalny, kolejny etap tego ćwiczenia.\nKiedy już skończysz, nie czytaj swojego listu. Zamknij go w kopercie, zaklej ją i zapisz sobie na niej datę otwarcia. Jaka powinna być to data? Nie ma oczywiście na to jednoznacznej odpowiedzi. W większości przypadków spotykałem się z otwieraniem listu po 30 dniach od jego napisania i uważam, że to dobry termin. Natomiast nie ma tutaj sztywnej reguły. Jeśli czujesz, że chcesz go otworzyć nawet po roku, to zrób tak!\nOto lista zadań dla Ciebie w skróconej formie:\n1. Zastanów się, w jakim celu chcesz napisać list do siebie i co chcesz w nim zawrzeć.\n2. Zacznij pisać. Jeśli masz problem z pisaniem, możesz pomóc sobie kilkoma zwrotami, które pomogą Ci ukierunkować myśli – „Przepraszam siebie za…”, „Dziękuje sobie za…”, „Cenię w sobie to, że…”, „Proszę siebie o…”, „Wierzę w to, że…”.\n3. Zwróć uwagę na swoje uczucia po zakończonym pisaniu. Zastanów się, dlaczego pojawiły się akurat te emocje i co za nimi się kryje?\n4. Włóż list do koperty, zaklej ją i zapisz na niej datę otwarcia.\n5. Otwórz list w wyznaczonym dniu i przeczytaj go. Zwróć uwagę na swoje emocje, w trakcie i po zakończeniu czytania.\nA co się stanie, kiedy już go otworzysz i przeczytasz? Co takiego poczujesz? Cóż, przekonaj się sam 🙂 Podziel się również ze mną w komentarzu pod artykułem, jakie emocje pojawiły się w Tobie w trakcie pisania i czytania swojego listu!\nKomentarze w “Napisz list do siebie”\nEmocje, które pojawiły się w trakcie czytania są częścią procesu autoterapeutycznego, który uruchomiłaś. Gratuluję Ci tego doświadczenia, ponieważ jest bardzo ważną częścią ćwiczenia. Ogromnie się cieszę, że dało Ci ono taką wartość.\n2 grudnia, 2021 o 8:32 pm\nDziś zdecydowałam się napisać taki list. Jestem w szoku, że to tak działa. Czuję jakby kamień spadł mi z serca. Czytając to co napisałam płynęły mi łzy. Nie wiem dlaczego tak się stało ale czuję, że to dobrze. Pozdrawiam\n7 stycznia, 2019 o 7:08 pm\nClaudia, w pełni się zgadzam. Stąd też mój pomysł na ćwiczenia na blogu, które odzwierciedlają moje praktyczne podejście do rozwoju osobistego. Krok po kroku, ćwiczenie po ćwiczeniu, cegiełka po cegiełce. Stopniowo, ale konkretnie do celu. Tak właśnie powinno się budować swoje życie. Wszystkiego dobrego! 🙂\nCzytając ten wpis przypomniałam sobie o książkach Michała Zawadki 'Chcę być kimś’. A wszystko to przez takie 'zadaniowe’ podejście do życia. Cóż z tego że wszystko wiemy: wiemy że nadużywamy internetu i się od niego uzależniamy, wiemy że cola jest niezdrowa itd ale nic z tym nie robimy. A tu proszę – list do napisania, praktyczne zadanie wykorzystujące to co wiemy i o czym myślimy


Bateria do laptopa Toshiba Satellite L55-B5380RM | BateriaBuy.pl\nBateria do laptopa Toshiba Satellite L55-B5380RM\nBateria do Toshiba Satellite L55-B5380RM(14.8V, 2200mAh )\nNasza zamienna bateria do Toshiba Satellite L55-B5380RM spełnia lub przewyższa specyfikacje OEM, w 100% kompatybilna z oryginalną baterią, specyfikacje baterii do Toshiba Satellite L55-B5380RM są następujące.\nWymienna baterii w laptopie Toshiba Satellite L55-B5380RM wykorzystuje najwyższej jakości akumulatory litowo-jonowe i komponenty do szybszego ładowania i dłuższej żywotności.\nBędziesz mógł kupić bateria do laptopa Toshiba Satellite L55-B5380RM w najbardziej przystępnej cenie, zapewniamy roczną gwarancję i 30-dniową gwarancję zwrotu pieniędzy za baterię.\nW rzeczywistości, dzięki ulepszeniu technologii baterii, żywotność bateria do Toshiba Satellite L55-B5380RM ulegnie poprawie. Dostarczane przez nas akumulatory są wykonane z wysokiej jakości baterii i komponentów, dzięki czemu każda bateria ma wysoką wydajność, a ładunek cykliczny osiąga ponad 500 razy. Technologia litowo-jonowa przyspiesza ładowanie akumulatora, nie ma tak zwanego "Efektu pamięci".Każda bateria jest modelem specyficznym dla konkretnego modelu notebooka, a każdy projekt zwraca uwagę na szczegóły. Nowe bateria Toshiba Satellite L55-B5380RM są na ogół bardziej energooszczędne, a akumulatory o tej samej pojemności działają prawidłowo i mają dłuższą żywotność. Nasza specjalizacja i koncentracja w branży baterii do laptopów oznacza, że możesz łatwo znaleźć odpowiednią bateria do laptopa i zaoszczędzić sporo pieniędzy. Jeśli masz jakiekolwiek problemy bateria do laptopa Toshiba Satellite L55-B5380RM, skontaktuj się z nami przez e-mail, chętnie pomożemy Ci rozwiązać problem.\nJak mogę znaleźć odpowiednią bateria do laptopa Toshiba Satellite L55-B5380RM?\nJak naładować bateria do laptopa Toshiba Satellite L55-B5380RM?\n3 Jeśli korzystasz z laptopa podczas ładowania, bateria do laptopa Toshiba Satellite L55-B5380RM nie będzie ładowany dłużej. Akumulator będzie nadal ładowany, nawet jeśli notebook jest wyłączony.\nJak przedłużyć żywotność bateria do laptopa Toshiba Satellite L55-B5380RM?\n4 Zachowaj stan bateria do laptopa Toshiba Satellite L55-B5380RM, nie używaj go w zbyt wysokiej temperaturze


Taniec w pięciu rytmach | Astromagia\nTaniec w pięciu rytmach\nJest jednocześnie terapią, ruchem, medytacją, radością i przyjemnością\nWymyśliła go Amerykanka Gabrielle Roth, z zawodu aktorka, która przez wiele lat praktykowała terapię tańcem i muzyką. Gdy pracowała z ludźmi dotkniętymi depresją, zauważyła, że bardzo pomaga im aktywność fizyczna. Od tego był już tylko krok do odkrycia, w jaki sposób konkretny ruch może wpływać na duszę. Tak powstał taniec pięciu rytmów, który robi błyskawiczną karierę w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Anglii, Niemczech, Austrii, Australii. Coraz więcej nauczycieli pojawia się też w Polsce.\nPląsy duszy i ciała\nW pięciu rytmach każdy rusza się tak, jak potrafi, chce i czuje. Nie ma konkretnego kroku, który trzeba naśladować. Dobrze jest dobrać muzykę, którą się lubi i która oddaje poszczególne rytmy. Gdy ktoś woli, może poruszać się w ciszy. Ważne jest, aby duszą i ciałem wczuć się w następujące rytmy i wyrazić je całym sobą. Każdy z rytmów tańczy się tak długo, jak się chce, potem bez przerwy przechodzi się do kolejnego.\nTwórczyni metody uważa, że pięć rytmów to nie tylko rytmy tańca, ale i życia. Bez przerwy mieszają się w nas: chaos myśli, spokój, wyciszenie... Wszystko zależy, w jakim punkcie się znajdujemy. Na przykład, gdy mamy jasno wytyczony cel, jesteśmy pod wpływem staccato. Gdy jesteśmy w dołku, to nic innego jak chaos. Tańcząc, rozluźniamy się, przerabiamy emocje, które nas dręczą. Dodatkową korzyścią jest dotlenienie organizmu. Tańcząc pięć rytmów, oddychamy w najróżniejszy sposób: głęboko, płytko, szybko, wolno. Dzieje się to w sposób niewymuszony, nie musimy liczyć oddechów, koncentrować się.\nPochodzi od pięciu następujących po sobie w tańcu rytmów. Każdy ma inne znaczenie i inną rolę.\nRytm pierwszy: flowing\nMiękkie, płynne, łagodne, kobiece ruchy... Przez stopy czuje się związek z ziemią.\nRytm drugi: staccato\nCiało porusza się gwałtownie, ruchy są ostre, dynamiczne, męskie i zdecydowane.\nRytm trzeci: chaos\nRuch staje się spontaniczny, ciało robi to, na co ma ochotę. Następuje połączenie męskiej i kobiecej energii, pojawia się moc i siła.\nRytm czwarty: lyrical\nNastrojowy, poetycki, romantyczny, podczas tańca pojawia się lekkość, piękno, wolność.\nRytm piąty: calm\nCiało się wycisza i uspokaja, ruch staje się powolny. Podobnie jak w medytacji schodzimy do wewnętrznych przeżyć.\nPlusy 5 rytmów:\n– rozluźniają ciało i umysł,\n– pogłębiają oddech,\n– odkrywają wrażliwość,\n– pobudzają kreatywność,\n– nie mają żadnych ograniczeń wiekowych (tańczyć mogą dzieci i osoby w podeszłym wieku, bez doświadczenia w tańcu czy jodze).\nWięcej o treningu i warsztatach na: www.5rytmow.pl.\nGabrielle Roth, terapie, taniec, wiosna, przesilenie, ruch to zdrowie, dusza,\nTAGI: terapie, dusza, taniec, ruch to zdrowie, wiosna, przesilenie


Eklerki klasyczne - Biznes i Styl\n« Wstecz | Strona główna » Magdalena Pietrucha\nOdstresowanie przez gotowanie\nPrawie 30-to latka, która po skończeniu studiów nie miała pomysłu na życie. Czepiała się różnych zajęć, aż w końcu stwierdziła, że pieczenie ciast sprawia jej przyjemność. Wielbicielka długich kąpieli z książką i filmów z Matthew McConaughey - chociaż wcale nie wie dlaczego. Zakochana w mężu z którym dzieli pasję jaką są wędrówki po Tatrach. Niestety ostatnio ograniczających się tylko do odwiedzania górskich schronisk w poszukiwaniu szarlotki. Od niedawna zakręcona na punkcie swojego kota.\nBlog jest próbą dowiedzenia, że pieczenie ciast nie musi być stresujące. Wręcz przeciwnie - może być to dla nas przyjemne doświadczenie. Wbrew pozorom nie pisze tylko o tym, jak zajadając się słodyczami zagłuszyć swoje problemy. Ale o tym, jak przygotowując pyszności dla innych znaleźć spokój i spełnienie. Na blogu znajdziecie przepisy na proste ciasta, które łatwo przygotować. Ale będzie też coś dla fanów pracochłonnych słodyczy. Pojawią się też przepisy eksperymentalne np. czekoladowe ciasto z czerwonych buraków albo ciasteczka dla kota. Nic tylko czytać i inspirować się do szaleństw w kuchni. Mój blog: http://znerwicowanazona.blog.pl\nfot. Marta Filipowicz\nNie tak dawno temu, będąc na zakupach, natrafiłam na eklera. Był piękny, z dużą ilością masy i polewy czekoladowej. Zazwyczaj nie kupuję takich wypieków, ale byłam oczarowana. W domu zrobiłam sobie kawę i zasiadłam z eklerem. Wystarczyła jedna łyżeczka kremu. Po spróbowaniu, całe nadzienie wylądowało w koszu. Zostało tylko ciasto, bo tylko ono było zjadliwe. To był ostatni raz kiedy kupiłam takie ciastko. Nie mówię, że wszystkie kupione są złe. Może ja tylko tak trafiłam. Szkoda pieniędzy na ciastka, które tylko ładnie wyglądają. Nadszedł więc czas, żeby spróbować swoich sił w przygotowaniu eklerów :)\nZrobiłam porcję ciasta parzonego, a do tego pyszny francuski krem budyniowy, który nieco różni się w przygotowaniu od zwykłego budyniu. Do tego polewa z roztopionej czekolady. I wiecie co? Już nie kupuję eklerków, moje mi bardziej smakują!\n- 6 dag niesolonego masła\n- 12 dag przesianej mąki\nMasło roztapiamy z 150 ml wody. Gdy się zagotuje, zdejmujemy z ognia i wsypujemy mąkę, sól i cukier. Mieszamy energicznie drewnianą łyżką, do połączenia się składników. Garnek ponownie stawiamy na małym ogniu i mieszamy ok. minutę, czyli do czasu, aż masa będzie odchodzić od ścianek naczynia. Odstawiamy do ostudzenia.\nWystudzoną masę mieszamy za pomocą robota. Dodajemy po jednym jajku. Pamiętamy, by nie dodawać kolejnego, gdy poprzednie jeszcze się nie wchłonęło. Gdy wszystkie składniki się połączą możemy je nakładać za pomocą rękawa cukierniczego na blachę wyłożoną papierem do pieczenia. Wyciskamy ok. 8 cm paseczki ciasta. Możemy poprawić kształt ciasta wygładzając je zwilżonym w wodzie palcem. Blachę z eklerami możemy spryskać delikatnie wodą, by ciasto lepiej wyrosło. Pieczemy w piekarniku nagrzanym do temp 200 stopni przez co najmniej 30 minut. Ja piekłam je ok. 45 minut. Ważne, by nie otwierać piekarnika podczas pieczenia. Gotowe eklery mają być wyrośnięte i mieć złocisty kolor. Zaraz po wyciągnięciu z piekarnika przekrawamy ciastka wzdłuż na pół.\nCiasto na eklery możemy przygotować nawet 24 godziny wcześniej, jednak przed upieczeniem należy ogrzać je do temperatury pokojowej.\n- 1 szkl śmietanki 30 %\nMleko, śmietankę i cukier z wanilią doprowadzamy do wrzenia i odstawiamy z ognia. Żółtka ubijamy z cukrem do białości. Dodajemy przesianą mąkę pszenną i ziemniaczaną, mieszamy do uzyskania gładkiej konsystencji. Do masy żółtkowej dodajemy połowę gorącego mleka ze śmietanką i znowu ubijamy. Gdy masa stanie się jednolita, dodajemy drugą połowę mleka i dalej ubijamy. Tak powstałą masę wlewamy do czystego naczynia, podgrzewając ubijamy w dalszym ciągu. Gdy masa się zagotuje, zmniejszamy ogień i gotujemy jeszcze dwie minuty, aż będzie jednolita i gęsta. Gotową masę przykrywamy kółkiem wyciętym z papieru do pieczenia, w ten sposób nie utworzy się kożuch. Krem studzimy do temperatury pokojowej i wypełniamy nim eklery.\nCzekoladę roztapiamy w kąpieli wodnej (pokrojoną drobno czekoladę umieszczamy w misce nad naczyniem z gotującą się wodą) i polewamy nią ciastka.\nOponki z ciasta parzonego\nWypieki nie tylko od święta\nOpowiem wam bajkę... o jagodziankach!\nW-Z ka i dylematy poprawnej polszczyzny\nOstatkowe słodkości na bogato\nO złych wyborach\nDeser na specjalne okazje


Książkowir: Vi Keeland, Penelope Ward - "Najpiękniejsza pamiątka"\nZnam ten duet - i to bardzo dobrze. Niemniej jednak "Najpiękniejsza pamiątka" była ich bardziej przeciętną książką: niby przyjemnie się ją czyta, ale fabuła nie jest jakaś "wow", nie powala. Mimo wszystko spędziłam z tą książką tak bardzo fajny czas, że nie jestem w stanie jej nie polecać - bo oprócz tego, że fabuła nie jest taka oryginalna, to właściwie jest bardzo mało minusów. Więc wiecie: jeśli dacie radę przełknąć historię miłosną, która nie jestem udziwniona, za to bywa całkiem romantyczna, to musicie sięgnąć po "Najpiękniejszą pamiątkę"!\nHazel przechodzi trudny okres. Praktycznie tuż przed ślubem jej narzeczony zrywa zaręczyny i odwołuje ślub. Mimo wszystko, w związku z tym, że nie dało się odwołać rezerwacji hotelu, który para miała odwiedzić podczas miesiąca miodowego, Hazel postanawia tam jechać i skorzystać z okazji, aby trochę wypocząć.\nW wyniku splotu wypadków wygląda to mniej więcej tak, że Hazel szybko się wymeldowuje (bo jednak przerasta ją samotne spędzanie urlopu, a wspomnienia za bardzo ją nękają) i jedzie na lotnisko, ale szybko się okazuje, że w związku z pogodą żadne przeloty się nie odbędą. Hazel chce wrócić do hotelu, ale wychodzi na jaw, że w ogóle w okolicy nie ma już żadnego wolnego pokoju, bo podróżnicy rzucili się do wynajęcia sypialni, w której mogliby spędzić noc.\nI takim sposobem Hazel poznaje Mattheo - chłopak podsłuchuje, jak recepcjonistka zostawia wiadomość na poczcie głosowej u jednej pani, która wynajmowała pokój bodajże także dla swojego brata, notuje imię i nazwisko, a później udaje, że jest właśnie panem Hooker. Obserwująca to Hazel postanawia zaryzykować i zaczyna grać w jego grę, dodając, że są razem - i że ona jest jego siostrą.\nPoczątek znajomości Hazel i Mattheo jest oczywiście dosyć niezwykły, a wkrótce zaczyna się ich historia miłosna, bo chemia, która zaczyna ich łączyć, jest niezaprzeczalna. Tyle, że oni znają się tylko, jako Milo i Maddie - więc to wszystko bardziej układa się jak przygodna znajomość niż poważny związek. Szczególnie, że naprawdę żadne z nich nie kwapi się do tego, żeby przyznać, jak się naprawdę nazywa, bo postanawiają to wszystko rozegrać, jak swego rodzaju przygodę życia, w której nic ich nie ogranicza...\nWbrew takiemu dosyć bombowemu początkowi, późniejsza akcja staje się coraz bardziej przewidywalna - i coraz bardziej jest ona wręcz nudnawa i przeciętna. Pierwsza część książki, związana z przygodą Milo i Maddie jest naprawdę fantastyczna, a później jakby przychodzi szara rzeczywistość, w której już nie wszystko wygląda tak dobrze. Mimo wszystko "Najpiękniejsza pamiątka" jest warta polecenia, bo nawet to "nudnawe" i "przeciętne" w wykonaniu tych autorek jest i tak całkiem dobre - bardziej odnoszę się tu do poziomu, do którego u nich przywykłam, bo w porównaniu do innych książek, ta książka i tak wypada lepiej!\nTo, co jest największym atutem tej powieści, jest fakt, jak ona jest napisana. Cudowni, bardzo realni bohaterowie, których można by wręcz ożywić, do tego dialogi i opisy, które są na wysokim poziomie. Najlepsza jest tu jednak kwestia związana z emocjami i uczuciami - bo dosłownie jest to wręcz wyczuwalne, a chemia między bohaterami jest namacalna. Co więcej, Mattheo jest takim romantycznym słodziakiem, że bardzo chętnie sama bym go poznała (uwielbiam takie postacie)!\nOkładka jest trochę tandetna. Nie wiem, kto chciał połączyć kolor różowy z niebieskim, a do tego dać jeszcze typowego przystojniaka (z prawie gołą klatą), których teraz na rynku jest już przesyt. Okładka totalnie "not", natomiast treść jest warta tego, żeby się z tą okładką przemęczyć.\nPodsumowując: polecam. "Najpiękniejsza pamiątka" jest dobrą książką, która mogłaby mieć trochę więcej plot twistów, ale i tak przyjemnie się ją czyta. Lubię tego typu klimaty - i to jak na razie jest jedna z lepszych książek, które czytałam w kwietniu. Zobaczymy, co powiem pod koniec miesiąca... Myślę, że na pewno nie będzie to najgorsza powieść - chociaż jaką bym była szczęściarą, jakby najsłabsza książka w tym miesiącu miała u mnie tak wysoką ocenę?!\nBy Iwi z Nasz Książkowir - kwietnia 10, 2021\nEtykiety: cierpienie, Editio, Iwi, ludzkie problemy, relacje międzyludzkie, romans, ślub\nMirosława Dudko 10 kwietnia 2021 13:32\nMimo takiej tandetnej okładki i przewidywalnej fabułay chętnie przeczytam :)\nRenata Kozłowska 10 kwietnia 2021 15:06\nJakoś opis i recenzja nie zachęciły mnie by po nią sięgnąć. A okładka faktycznie nie zachęca\ngrazyna 10 kwietnia 2021 15:30\nNie jestem zachęcona.\nMamuśka z książką 10 kwietnia 2021 18:41\nUwielbiam ten duet i z pewnością przeczytam :)\nMałgorzata K 10 kwietnia 2021 20:14\nMoże kiedyś, kiedy nie będę miała nic ciekawego do czytania sięgnę po nią.\nMaite B 11 kwietnia 2021 03:22\nAkurat dużo bardziej lubię takie "nudnawe" i " przeciętne" historie niż wypływającą Ze stron lawę: mafii,erotyki czy wulgaryzmów, w której liczy się ilość a nie jakość treści. Dlatego jak będę miała okazję i możliwość do bardzo chętnie polecę z bohaterami do Nowego Orleanu🥰 Bardzo dziękuję za kolejną fajną piłeczkę oraz świetną recenzję 😘😘😘 B.B\nMaite B 11 kwietnia 2021 03:23\nAgn Ban 11 kwietnia 2021 11:02\nBardzo lubię ten duet pisarski. Obie panie piszą świetne historie, które bardzo szybko i przyjemnie się czyta. Fakt okładka to jakaś porażka, zupełnie nie wiem po co ktoś takie coś wymyślił. Mimo wszystko książkę zapisałam A liście do przeczytania, dzięki za recenzję\nAneta Królak 11 kwietnia 2021 11:05\nObok tego duetu trzeba się zatrzymać, zawarte w ich książkach historie sprawiają, że czytelnik może poczuć się jakby sam w nich uczestniczył, zawsze miło spędza się czas. "Najpiękniejsza pamiątka" do tego grona też się zalicza to lekka, niewymagająca opowieść która umili nam chwile pomimo przewidywalność. Będę się rozglądać za tą książką.\nP.S. Okładka mizerna, wydawnictwo się nie wysiliło na bardziej pasującą do tej historii.\nZaczytana Magda 11 kwietnia 2021 19:20\nMoże najpiękniejsza pamiątka, ale okładka to najgorsza ever, jaką widziałam w ciągu ostatniego tygodnia... Co tu się stało?? Zaznaczę, że dobrze wiem, że nie ocenia się wartości książki po samej okładce, ale to aż się prosi - wygląda jak kioskowy harlekin z dawnych lat.\nKarolina Osewska 19 kwietnia 2021 17:23\nNie znam pióra tych autorek, ale fabuła książki przypomina komedię romantyczną amerykańską bardziej 😁 Okładka średnia, nie zwróciłabym na nią uwagi w księgarni 🙃


Kramarz - TM - kasetowe ogrzewanie podłogowe POLPANEL - znak towarowy słowno-graficzny\nTM - znak towarowy - kasetowe ogrzewanie podłogowe POLPANEL ®\nkasetowe ogrzewanie podłogowe POLPANEL ®\nPOLPANEL cassette floor heating\nzobacz też ... Projekt POLPANEL ... więcej\nzobacz ... Niskoemisyjne technologie ogrzewania i systemy grzewcze HCA\nPotwierdzenie zgłoszenia TM do UPRP z dnia 14.09.2018r. pod numerem Z.490581\nPotwierdzenie UPRP zgłoszenia Z.490581 z dnia 14.09.2018r. na znak towarowy "kasetowe ogrzewanie podłogowe POLPANEL"\nŚwiadectwo i Prawo Ochronne NR 329003\nUPRP baza Register Plus - Dane bibliograficzne: Z.490581\nHistoria - Szczegóły i status zgłoszenia Z.490581 w ogólnodostepnej bazie UPRP\nDokumentacja zgłoszeniowa i opisowa znaku w zakresie - ogrzewanie POLPANEL\nZnak towarowy słowno – graficzny składa się z nazwy kasetowe ogrzewanie podłogowe POLPANEL osadzonej w grafice w kolorach białym, czerwonym, zielonym, szarym i czarnym jak w rysunku i obrazie poniżej, charakteryzującej i przedstawiającej skośną szachownicę złożoną z 12 pól w kształcie rombu.\nListwy metalowe, Profile aluminiowe, Aluminium profilowane wytłaczane, Elementy wyciskanego aluminium, Termoizolowane profile metalowe, Profile metalowe do celów termoizolacyjnych, Profile z metalu na drzwi, Boazeria metalowa, Fasady metalowe, Dachy i pokrycia metalowe, Listwy profilowe metalowe dla budownictwa, Okładziny metalowe konstrukcyjne i budowlane, Panele konstrukcyjne metalowe, Płytki podłogowe metalowe, Podłogi metalowe, Pokrycia dachów metalowe, Prefabrykowane konstrukcje metalowe, Deski dachowe z metalu, Pokrycia metalowe ścian w budownictwie, Panele metalowe, Metalowe panele dachowe, Panele konstrukcyjne metalowe, Metalowe panele okładzinowe, Metalowe panele sufitowe, Panele ścienne z metalu, Panele metalowe obiciowe do budynków, Metalowe panele akustyczne do ścian, Izolacyjne metalowe panele okładzinowe do ścian, Okładzinowe panele metalowe do pokrywania dachów, Aluminium wzmacniane materiałami ceramicznymi, Półprodukty z aluminium lub jego stopów, Folia aluminiowa,\nOgrzewanie podłogowe, Urządzenia do magazynowania energii cieplnej do ogrzewania, Akumulatory ciepła, Instalacje grzewcze, Grzejniki do centralnego ogrzewania, Instalacje do ogrzewania wodnego, Instalacje klimatyzacyjne, Urządzenia do ogrzewania, Urządzenia elektryczne do ogrzewania, Urządzenia na gorące powietrze, Wymienniki ciepła inne niż części maszyn, Grzejniki płaskie do instalacji centralnego ogrzewania, Ekologiczne grzejniki płaskie z samoregulacją temperatury, Grzejniki do konstrukcji o dużej wytrzymałości na rozciąganie, Grzejniki do systemów centralnego ogrzewania, Umieszczone poziomo grzejniki wykorzystujące powietrze tłoczone do ogrzewania przestrzeni, Elektryczne ogrzewanie towarzyszące, Grzejniki akumulacyjne, Grzejniki elektryczne, Grzejniki segmentowe, Grzejniki konwekcyjne, Elektryczne grzejniki akumulacyjne, Grzejniki do pomieszczeń, systemy HVAC ( instalacje do ogrzewania, wentylacji i klimatyzacji), systemy HCA (instalacje i urządzenia do ogrzewania, klimatyzacji i akumulacji ciepła)\nZobacz też nasze wzory przemysłowe związane pośrednio z tworzonymi systemami\nZobacz też najnowsze wynalazki w zakresie sposobów łączenia paneli grzewczych\nZobacz też inne nasze znaki towarowe związane pośrednio z systemami grzewczymi\nKRAMARZ POLSKA to MARKA oraz\nZobacz też ... polskie technologie niskoemisyjne i prawa wyłączne pod twe dotacje\nZobacz także ... projekty w zakresie ochrony środowiska naturalnego polskich gór\npoprzez: demonstrację zastosowań technologii ochrony środowiska naturalnego Gór Izerskich oraz Pogórza Izerskiego w drodze technicznej modernizacji obiektów infrastruktury noclegowej w wyniku zastosowań niskoemisyjnych technologii ogrzewania HCA i innych celowych pozyskania oraz odbioru ciepła traconego i zrzutowego oraz jego akumulacji bez wpływu ubocznego dla komfortu tych obiektów i jego mieszkańców a wręcz jego podniesienia zarówno w aspekcie estetycznym, cieplnym jak i czysto ekonomicznym utrzymania co winno się przełożyć na bezpośrednie zyski tak gości jak i samych zarządców tego typu obiektów oraz samej bazy dla usług typu:\nNoclegi Pokoje Apartamenty Domki w Górach Izerskich\nZobacz też ... grupa znaków towarowych Magdalena i klasy towarowe dla ochrony\nKlasy towarowe 06, 11, 36, 42, 43 i 45\ndla usług między innymi takich jak ujętych w klasie 43 (wyciąg)\nOśrodki wypoczynkowe; Pensjonaty, domy gościnne; Usługi rezerwacji zakwaterowania na wakacje; Usługi w zakresie kwater wczasowych; Usługi w zakresie obozów wakacyjnych, zakwaterowanie; Usługi w zakresie obozów turystycznych, zakwaterowanie; Usługi w zakresie odnajmowania zakwaterowania wakacyjnego; Usługi w zakresie rezerwacji zakwaterowania w hotelach; Usługi w zakresie rezerwacji miejsc hotelowych; Usługi w zakresie rezerwacji pokojów hotelowych; Usługi w zakresie rezerwacji zakwaterowania; Usługi w zakresie schronisk młodzieżowych; Usługi w zakresie wynajmu pokojów; Usługi w zakresie zakwaterowania wakacyjnego; Usługi w zakresie zakwaterowania w ośrodkach wypoczynkowych; Usługi w zakresie zakwaterowania; Usługi w zakresie zakwaterowania na pobyt czasowy; Usługi w zakresie zapewniania obiektów na spotkania; Wynajem konstrukcji namiotowych; Wynajem pokoi jako tymczasowego zakwaterowania; Wynajmowanie kwater;


Od początku pobytu w Lesznie prowadził dr Świderski ożywioną działalność społeczną. W 1900 r. został sekretarzem Towarzystwa Naukowej Pomocy im. Karola Marcinkowskiego. Celem Towarzystwa założonego w Poznaniu w 1841 r. było wyszukiwanie zdolnej a niezamożnej młodzieży i udzielanie jej pomocy w zdobyciu wykształcenia. Z czasem powstały komitety powiatowe Towarzystwa w różnych miastach Wielkiego Księstwa Poznańskiego, w tym także w Lesznie.\nBronisław Świderski działał również w Towarzystwie Przemysłowym w Lesznie, istniejącym tu od 1892 r. Intencją założycieli Towarzystwa było, podobnie jak w innych miastach, ożywienie handlu, przemysłu i rzemiosła oraz podnoszenie oświaty i kultury narodowej. Były także inne motywy, mianowicie posiadanie organizacji czysto polskiej. Z zachowanych w Muzeum Okręgowym w Lesznie dokumentów wynika, że dr Świderski został członkiem Towarzystwa krótko po przybyciu do tego miasta; w każdym razie aktywnie uczestniczył w jego życiu już w 1903 r. Był także autorem artykułu pl. „Praca narodowa i Towarzystwo Przemysłowców Polskich w przedwojennym Lesznie”, drukowanego w Głosie Leszczyńskim w 1937 r. w osobnej odbitce.\nGrupa leszczyńskich działaczy wraz z Bronisławem Świderskim założyła także Towarzystwo Katolickich Robotników. Powstało ono w 1903 r. Towarzystwem interesowała się bardzo, szczególnie w początkowym okresie jego istnienia, policja pruska.\nNa początku XX w. powstał w Lesznie ogród zoologiczny. Jako datę powstania przyjmuje się rok 1903, kiedy to ówczesny przewodniczący Towarzystwa Upiększania Miasta ( założonego w 1839 r. ) Bronisław Świderski zapoczątkował w swoim ogrodzie małą hodowlę zwierząt, ofiarowanych mu przez znajomych i przyjaciół. Stąd zrodził się pomysł utworzenia zwierzyńca otwartego dla zwiedzających. Patronowało mu wspomniane już Towarzystwo Upiększania Miasta, zaś od roku 1933 – Towarzystwo Przyjaciół Zwierzyńca. Jego prezesem został dr Świderski, główny inicjator zwierzyńca, wspierający także finansowo to przedsięwzięcie.\nW kwestionariuszu osobowym Bronisława Świderskiego, zachowanym (wraz z życiorysem) w Państwowym Archiwum w Lesznie, zanotowano informację o udziale doktora w ratowaniu ordynacji rydzyńskiej przed niebezpieczeństwem jej utraty. Rząd zaborczy zmierzał do przepisania tytułu własności dóbr ordynacji na skarb pruski i dokonał tego w początkach XX wieku mimo głosów protestu polskiego społeczeństwa.\nWalka o utrzymanie zagrożonego bytu narodowego Polaków toczyła się na wielu frontach. Jedną z form oporu przeciw germanizacji były zabiegi o utrzymanie polskiego stanu posiadania. W 1912 r. założono w Lesznie instytucję pod nazwą Bank Ludowy. Do spółki przyjęto ogółem 35 członków założycieli, wśród których był dr Świderski.\nPoza działalnością legalną dr Świderski uczestniczył także w tajnym życiu niepodległościowym. We wspomnianym już życiorysie zaznaczył, że w 1900 r. należał do trzyosobowego zespołu założycieli tajnej organizacji zajmującej się kolportażem krakowskiego „Polaka”. Dzięki staraniom zespołu rozchodziło się w powiecie leszczyńskim około 500 egzemplarzy tego nielegalnego pisma.\nW październiku 1918 r. powstał w Lesznie Tajny Komitet Narodowy złożony z pięciu osób. Do Komitetu należał również dr Świderski. Odbywały się potajemne zebrania w prywatnych mieszkaniach członków. Próbowano nawiązać łączność z Poznaniem. Te i inne przejawy aktywności polityczno-społecznej polskich mieszkańców Leszna w przełomowym roku 1918 budziły niepokój wśród Niemców. W styczniu 1919 r. nastąpiły aresztowania najbardziej czynnych obywateli, wśród nich znalazł się Bronisław Świderski. Aresztowanych więziono w leszczyńskim ratuszu, następnie w więzieniu w Głogowie oraz obozach w Zgorzelcu i Żaganiu.\nPo zwolnieniu w sierpniu 1919 r. dr Świderski nie zaprzestał działalności społeczno-politycznej. Przystąpił do tajnego komitetu przygotowującego miasto do przejęcia go przez Polaków, a w dniu 17 stycznia 1920 r. witał uroczyście wkraczające do Leszna polskie wojsko.\nLata międzywojenne były w życiu dr Świderskiego okresem bardzo twórczym mimo osobistej tragedii, jaką była niewątpliwie śmierć 13-letniej córki Janiny. Po przejściu Leszna pod panowanie polskie podjęto inicjatywę wykupienia drukarni z rąk Adolfa Schmaedicke. Transakcji dokonało dziesięciu obywateli; był wśród nich dr Świderki. 30 stycznia 1920 r. powstała Drukarnia Leszczyńska, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, gdzie drukowano odtąd polskie pisma.\nBronisław Świderski miał również pewien dorobek piśmienniczy i publicystyczny. W 1928 r. ukazała się książka jego autorstwa pt. „Ilustrowany opis Leszna i ziemi leszczyńskiej”. Wyszła nakładem księgarni Adama Krajewicza w Lesznie. Monografia ta służy do dziś regionalistom i historykom zasobem wiadomości o dawnym Lesznie. Są one tym cenniejsze, że część z nich oparł autor na własnych obserwacjach i przeżyciach.\nW obronie przyrody, kultury i zdrowia mieszkańców wystąpił dr Świderski w 1931 r. na łamach „Głosu Leszczyńskiego”, wyrażając ubolewanie a nawet oburzenie z powodu ścięcia grupy drzew na Placu Zamkowym (obecnie plac Tadeusza Kościuszki)\nRok 1932 przyniósł Lesznu osiągnięcie kulturalne – czasopismo pod nazwą „Ziemia Leszczyńska” Redaktor Sylwester Machnikowski, opisując w jednym z zeszytów w 1938 r. trudności, z jakimi borykali się jego założyciele, wymienił jednocześnie tych obywateli, którzy śpieszyli czasopismu z pomocą materialną i finansową. W ich gronie znajdował się dr Świderski. To jednak nie wszystko. Bronisław Świderski przysłużył się czasopismu artykułami, które tam publikował. Warto tu przypomnieć obszerny artykuł z 1934/35 r. pt. „Kilka uwag o wodociągach starego Leszna”. Zawiera on wiele ciekawych wiadomości i świadczy o żywym zainteresowaniu autora dawnym i współczesnym mu Lesznem.\nSpod pióra dr Świderskiego wyszło w 1935 r. czcionkami Drukarni Leszczyńskiej, opracowanie o Janie Jonstonie, lekarzu, przyrodniku i filozofie siedemnastowiecznego Leszna. Przedstawiając bogate życie uczonego oraz jego szeroką wiedzę i niepospolitą umysłowość, autor ukazał także jego zainteresowania medycyną.\nBył Bronisław Świderski cenionym i znanym na okolicę lekarzem. Pomagał siostrom elżbietankom w przezwyciężaniu sprzeciwu władz pruskich podczas zakładania lecznicy przy ul. Osieckiej (obecnie Niepodległości). W czasie pierwszej wojny światowej, sprawował funkcję naczelnego lekarza Niemieckiego Czerwonego Krzyża w Lesznie. Po oswobodzeniu Polski był blisko dwa lata lekarzem powiatowym i dziesięć lat przewodniczącym Polskiego Czerwonego Krzyża. Piastował funkcję dyrektora szpitala sióstr elżbietanek pod wezwaniem św. Józefa (przed i po pierwszej wojnie światowej) oraz naczelnego lekarza Ubezpieczalni Społecznej w Lesznie.\nZ punktu widzenia lekarza i społecznika potraktował dr Świderski zagadnienie uzdrowisk w powiecie leszczyńskim, drukując w „Ziemi Leszczyńskiej” w 1937 r. artykuł pod takim właśnie tytułem. Omówił w nim lecznicze właściwości borowin w ogóle oraz „zdrojownictwo” na ziemiach polskich. Wiele uwagi poświęcił „błotu osieczyńskiemu” czyli borowinie spod Siecznej, przypominając, że polecali ją już dawni lekarze z dr. Metzigiem włącznie. W tymże artykule autor opisał obszernie warunki klimatyczne regionu i urodę jego krajobrazu, wymieniając najpiękniejsze zakątki i miejscowości. Trzeba tu przypomnieć, że dr Świderski był prezesem Towarzystwa Krajoznawczego i Turystycznego na powiat leszczyński.\nNieobce były Świderskiemu problemy społeczne Leszna. Działając w komitecie do walki z bezrobociem, próbował złagodzić tę plagę okresu międzywojennego. Występował publicznie w tej sprawie, postulował budowę kolonii domków dla bezrobotnych, wskazywał na spustoszenia moralne i fizyczne, jakiemu poddani są ludzie pozbawieni pracy. Oczywiście działania te nie zmieniły sytuacji, niemniej świadczą o dostrzeganiu wagi problemu.\nWielostronność zainteresowań dr Świderskiego zadziwia. W 1939 r. wyszła z Drukarni Leszczyńskiej książka pt. ”Poeci ziemi leszczyńskiej. Fragmenty dorobku.” Nakładcą i wydawcą był dr Świderski, który dedykował książkę prof. dr Stanisławowi Helsztyńskiemu w uznaniu zasług dla Wielkopolski.\nStosunkowo mało znany jest fakt, że dr Świderski był rzeczywistym członkiem Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Towarzystwo to zrzesza pracowników wszystkich dziedzin nauki. Dr Świderski należał do niego wiele lat, w każdym razie już przed rokiem 1917 aż do śmierci.\nWe wrześniu 1939 r. Bronisław Świderski był już poważnie chory. Zmarł 1 stycznia 1941 roku. Pochowany na starym cmentarzu w Lesznie, po jego likwidacji ekshumowany, spoczywa obecnie w głównej alei cmentarza rzymsko-katolickiego przy ul. Kąkolewskiej, we wspólnym grobie Świderskich i Christmanów.\nDr Anna Żalik


2.B.1.02 na sprzedaż - 2 pokoje 40,1 m2 - Murapol Osiedle Storczyków - ul. Storczyków - Onet Nieruchomości\nNowe 2 pokojowe mieszkanie na sprzedaż o powierzchni 40,1 m2 znajduje się w nowo budowanej inwestycji mieszkaniowej Murapol Osiedle Storczyków przy ul. Storczyków w Mikołowie (1,2 km od centrum Mikołowa). Inwestycja jest realizowana przez dewelopera Murapol S.A..\nNowe mieszkanie o oznaczeniu 2.B.1.02 znajduje się na 1 piętrze, jest 1-poziomowe, a pomieszczenia mają od 260 do 280 centymetrów wysokości. W mieszkaniu znajdują się 2 pokoje, jest 1 łazienka. Dla przyszłych mieszkańców deweloper Murapol S.A. przewidział: miejsca postojowe naziemne.


Agronalia Poznan - NaszeMiasto.pl\nAgronalia 2011: wymyślne konkursy i relaks pod gołym niebem\nZdejmowanie staników, poszukiwania prawiczka - a nawet rodeo. Tak bawili się studenci na tegorocznych Agronaliach.\nWięcej na temat: Artur Fiałkowski Maciej Dobkowicz agronalia 2011 zdjęcia juwenalia uniwersytet przyrodniczy agronalia 2011\nWięcej na temat: agronalia agronalia 2015 agronalia 2015 poznan agronalia 2016 poznań zdjęcia agronalia poznAN 2015 agronalia poznań koncerty\nWięcej na temat: agronalia 14 maja 2014 agronalia 2014 agronalia 2014 program agronalia w poznaniu studenci poznań studenci w poznaniu\nJuwenalia w Poznaniu: Kiedy? Gdzie? i jak będą bawić się studenci\nJuwenalia w Poznaniu tuż-tuż. Wielkie studenckie święto zacznie się 8 maja od Wielkiego Grillowania UAM, potem będą ARTenalia, AGROnalia, Polibuda Open Air, AWFalia i w końcu te największe - Juwenalia Poznań 2014. Zobacz, jakie szykują się koncerty i jak będą bawić się studenci w tym roku.\nWięcej na temat: artenalia poznań juwenalia poznań juwenalia poznań 2014 juwenalia w poznaniu polibuda open air\nWięcej na temat: imprezy poznań imprezy poznań 14 maja ot maski XVI LO w Poznaniu imprezy w poznaniu wydarzenia poznań 14 maja\nPoznań Agronalia 2012 [ZDJĘCIA, WIDEO]\nArgonalia 2012, czyli festiwal muzyczny studentów Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu, odbył się we wtorek na Sołaczu.\nWięcej na temat: Muay Thai agronalia 2012 agronalia 2012 poznań juwenalia juwenalia 2012 juwenalia 2012 poznań uniwersytet przyrodniczy poznań uniwersytet przyrodniczy w poznaniu up poznań


Regulamin Sklepu Internetowego filio.com.pl\nSklep Internetowy dostępny pod adresem internetowym http://filio.com.pl prowadzony jest przez Tomasza Żuk prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Fonte Tomasz Żuk wpisaną do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej prowadzonej przez ministra właściwego do spraw gospodarki, posiadającą: adres miejsca wykonywania działalności os. 2-go Pułku Lotniczego, nr 45, lok. 146, 31-870 Kraków, i adres do doręczeń: ul. Bolesława Orlińskiego, nr 1, lok. 259, 31-878 Kraków, NIP 6751401843, REGON 365989650, adres poczty elektronicznej: kontakt@filio.com.pl, numer telefonu: 603 822 206.\nNiniejszy Regulamin skierowany jest zarówno do konsumentów, jak i do przedsiębiorców korzystających ze Sklepu Internetowego (z wyjątkiem § 9 Regulaminu, który skierowany jest wyłącznie do przedsiębiorców).\nSklep Internetowy – sklep internetowy Usługodawcy dostępny pod adresem internetowym http://filio.com.pl.\nSprzedawca; Usługodawca – Tomasz Żuk prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Fonte Tomasz Żuk wpisaną do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej prowadzonej przez ministra właściwego do spraw gospodarki, posiadającą: adres miejsca wykonywania działalności os. 2-go Pułku Lotniczego, nr 45, lok. 146, 31-870 Kraków, i adres do doręczeń: ul. Bolesława Orlińskiego, nr 1, lok. 259, 31-878 Kraków, NIP 6751401843, REGON 365989650, adres poczty elektronicznej: kontakt@filio.com.pl, numer telefonu: 603 822 206.\nUsługa Elektroniczna Konto świadczona jest nieodpłatnie przez czas nieoznaczony. Usługobiorca ma możliwość, w każdej chwili i bez podania przyczyny, do usunięcia Konta (rezygnacji z Konta) poprzez wysłanie stosownego żądania do Usługodawcy, w szczególności za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres: kontakt@filio.com.pl lub też pisemnie na adres: ul. Bolesława Orlińskiego 1 lok. 259, 31-878 Kraków.\nFormularz Zamówienia – korzystanie z Formularza Zamówienia rozpoczyna się z momentem dodania przez Klienta pierwszego Produktu do elektronicznego koszyka w Sklepie Internetowym. Złożenie Zamówienia następuje po wykonaniu przez Klienta łącznie dwóch kolejnych kroków – (1) po wypełnieniu Formularza Zamówienia i (2) kliknięciu na stronie Sklepu Internetowego po wypełnieniu Formularza Zamówienia pola „Zamów z obowiązkiem zapłaty” – do tego momentu istnieje możliwość samodzielnej modyfikacji wprowadzanych danych (w tym celu należy kierować się wyświetlanymi komunikatami oraz informacjami dostępnymi na stronie Sklepu Internetowego). W Formularzu Zamówienia niezbędne jest podanie przez Klienta następujących danych dotyczących Klienta: imię i nazwisko/nazwa firmy, adres (ulica, numer domu/mieszkania, kod pocztowy, miejscowość, kraj), adres poczty elektronicznej, numer telefonu kontaktowego oraz danych dotyczących Umowy Sprzedaży: Produkt/y, ilość Produktu/ów, miejsce i sposób dostawy Produktu/ów, sposób płatności. W wypadku Klientów niebędących konsumentami niezbędne jest także podanie nazwy firmy oraz numeru NIP.\nNewsletter – korzystanie z Newslettera następuje po wpisaniu w polu „Newsletter” widocznej na stronie Sklepu Internetowego adresu poczty elektronicznej, na który mają być przesyłane kolejne edycje Newslettera i kliknięciu pola „Subskrybuj”. Na Newsletter można się również zapisać poprzez zaznaczenie odpowiedniego checkboxa w trakcie zakładania Konta – z chwilą utworzenia Konta Usługobiorca zostaje zapisany na Newsletter.\nUsługa Elektroniczna Newsletter świadczona jest nieodpłatnie przez czas nieoznaczony. Usługobiorca ma możliwość, w każdej chwili i bez podania przyczyny, wypisania się z Newslettera (rezygnacji z Newslettera) poprzez wysłanie stosownego żądania do Usługodawcy, w szczególności za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres: kontakt@filio.com.pl lub też pisemnie na adres: ul. Bolesława Orlińskiego 1 lok. 259, 31-878 Kraków.\nkomputer stacjonarny, laptop lub inne urządzenie multimedialne z dostępem do Internetu;\nprzeglądarka internetowa: Mozilla Firefox w wersji 74.0 i wyższej lub Internet Explorer w wersji 11.719 i wyższej, Opera w wersji 58.0 i wyższej, Google Chrome w wersji 80.0. i wyższej, Safari w wersji 13.0 i wyższej, Microsoft Edge w wersji 44.18362.0 i wyższej;\nReklamacje związane ze świadczeniem Usług Elektronicznych przez Usługodawcę oraz pozostałe reklamacje związanie z działaniem Sklepu Internetowego (z wyłączeniem procedury reklamacji Produktu, która została wskazana w § 2 Regulaminu) Usługobiorca może składać:\npisemnie na adres: ul. Bolesława Orlińskiego 1 lok. 259, 31-878 Kraków;\nw formie elektronicznej za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres kontakt@filio.com.pl.\nZawarcie Umowy Sprzedaży między Klientem, a Sprzedawcą następuje po uprzednim złożeniu przez Klienta Zamówienia za pomocą Formularza Zamówień w Sklepie Internetowym zgodnie z § 2 pkt. 1.b Regulaminu.\nCena Produktu uwidoczniona na stronie Sklepu Internetowego to kwota brutto (zawiera podatek VAT) i podana jest w polskich złotych. O łącznej cenie wraz z podatkami Produktu będącego przedmiotem Zamówienia, a także o kosztach dostawy (w tym opłatach za transport, dostarczenie i usługi pocztowe) oraz o innych kosztach, a gdy nie można ustalić wysokości tych opłat – o obowiązku ich uiszczenia, Klient jest informowany na stronach Sklepu Internetowego w trakcie składania Zamówienia, w tym także w chwili wyrażenia przez Klienta woli związania się Umową Sprzedaży.\nZawarcie Umowy Sprzedaży między Klientem, a Sprzedawcą następuje po uprzednim złożeniu przez Klienta Zamówienia w Sklepie Internetowym zgodnie z § 2 pkt. 1.b Regulaminu.\nprzesłanie Klientowi wiadomości e-mail, o której mowa w § 3 pkt. 3.b Regulaminu.\nKoszt, sposoby i termin wysyłki Produktu\nTermin wysyłki Produktu do Klienta wynosi do 3 Dni Roboczych, chyba że w opisie danego Produktu lub w trakcie składania Zamówienia podano krótszy termin. W przypadku Produktów o różnych terminach dostawy, terminem dostawy jest najdłuższy podany termin, który jednak nie może przekroczyć 3 Dni Roboczych. Początek biegu terminu dostawy Produktu do Klienta liczy się w następujący sposób:\npisemnie na adres ul. Bolesława Orlińskiego 1 lok. 259, 31-878 Kraków;\nKlient, który wykonuje uprawnienia z tytułu rękojmi, jest obowiązany na koszt Sprzedawcy dostarczyć Produkt wadliwy na adres ul. Bolesława Orlińskiego 1 lok. 259, 31-878 Kraków bądź adres wskazany w opisie produktu. Jeżeli ze względu na rodzaj Produktu lub sposób jego zamontowania dostarczenie Produktu przez Klienta byłoby nadmiernie utrudnione, Klient obowiązany jest udostępnić Produkt Sprzedawcy w miejscu, w którym Produkt się znajduje.\nSzczegółowe informacje dotyczące możliwości skorzystania przez Klienta będącego konsumentem z pozasądowych sposobów rozpatrywania reklamacji i dochodzenia roszczeń oraz zasady dostępu do tych procedur dostępne są na stronie internetowej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów pod adresem http://uokik.gov.pl/pozasadowe_rozwiazywanie_sporow_konsumenckich.php.\nwniosek o rozstrzygnięcie sporu do stałego polubownego sądu konsumenckiego (więcej informacji na stronie http://www.spsk.wiih.org.pl);\nPod adresem http://ec.europa.eu/consumers/odr dostępna jest platforma internetowego systemu rozstrzygania sporów pomiędzy konsumentami i przedsiębiorcami na szczeblu unijnym (platforma ODR). Platforma ODR stanowi interaktywną i wielojęzyczną stronę internetową z punktem kompleksowej obsługi dla konsumentów i przedsiębiorców dążących do pozasądowego rozstrzygnięcia sporu dotyczącego zobowiązań umownych wynikających z internetowej umowy sprzedaży lub umowy o świadczenie usług (więcej informacji na stronie samej platformy lub pod adresem internetowym Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: http://uokik.gov.pl/spory_konsumenckie_faq_platforma_odr.php).\nKonsument, który zawarł umowę na odległość, może w terminie 14 dni kalendarzowych odstąpić od niej bez podawania przyczyny i bez ponoszenia kosztów, z wyjątkiem kosztów określonych w § 8 pkt. 8 Regulaminu. Do zachowania terminu wystarczy wysłanie oświadczenia przed jego upływem. Oświadczenie o odstąpieniu od umowy może zostać złożone:\nw formie elektronicznej za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres: kontakt@filio.com.pl.\nPrzykładowy wzór formularza odstąpienia od umowy zawarty jest w załączniku nr 2 do Ustawy o Prawach Konsumenta oraz dodatkowo dostępny jest jako załącznik do Regulaminu. Konsument może skorzystać z wzoru formularza, jednak nie jest to obowiązkowe.\nKonsument ma obowiązek niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia, w którym odstąpił od umowy, zwrócić Produkt Sprzedawcy lub przekazać go osobie upoważnionej przez Sprzedawcę do odbioru, chyba że Sprzedawca zaproponował, że sam odbierze Produkt. Do zachowania terminu wystarczy odesłanie Produktu przed jego upływem. Konsument może zwrócić Produkt na adres: ul. Bolesława Orlińskiego 1 lok. 259, 31-878 Kraków.\nSklep Internetowy filio.com.pl dba o prawa konsumenta. Konsument nie może zrzec się praw przyznanych mu w Ustawie o Prawach Konsumenta. Postanowienia umów mniej korzystne dla konsumenta niż postanowienia Ustawy o Prawach Konsumenta są nieważne, a w ich miejsce stosuje się przepisy Ustawy o Prawach Konsumenta. Dlatego też postanowienia niniejszego Regulaminu nie mają na celu wyłączać ani ograniczać jakichkolwiek praw konsumentów przysługujących im na mocy bezwzględnie wiążących przepisów prawa, a wszelkie ewentualne wątpliwości należy tłumaczyć na korzyść konsumenta. W przypadku ewentualnej niezgodności postanowień niniejszego Regulaminu z powyższymi przepisami, pierwszeństwo mają te przepisy i należy je stosować.\nZałącznik 1 - Formularz odstąpienia od umowy zawartej na odległość


tojestprezent.pl - prezenty na boże narodzenie - Przyjazny katalog plotkarski\nPodstawowy argument stanowią ponadprzeciętne możliwości wyboru, choć należałoby zauważyć, że zdecydowanie niezwyklej konkurencyjne są również ceny, które obowiązują w sieci. Potencjalny nabywca ma jednocześnie większe szanse na to, aby złożyć zamówienie na unikalny prezent, który może podlegać dodatkowej personalizacji np. w formie grawerunku. Minimalny koszt, jaki trzeba ponieść w związku z zakupem prezentu bożonarodzeniowego to zaledwie kilkadziesiąt złotych. Zdecydowana większość klientów decyduje się jednakże zagospodarować na ten cel kwotę oscylującą wokół 100-200 złotych. Bezproblemowo domyślić się, że gigantyczne znaczenie ma budżet finansowy, którym dysponuje konkretny klient. Wiadomo, że poniektórzy klienci potrafią zamawiać prezenty świąteczne, które kosztują setki, a nawet tysiące złotych. Na ogół trafiają one do partnera lub partnerki, a także ich dzieci.


Argus Monitor 6.0.7.2571 - dobreprogramy\nStrona główna›Windows›Narzędzia›Testowanie i diagnostyka›Argus Monitor\nArgus Monitor to narzędzie do sprawdzania temperatury i statusu poszczególnych komponentów naszego komputera, takich jak np. procesor, karta graficzna czy dysk twardy.\nZa pomocą tego programu, wykorzystującego zaawansowaną technologię S.M.A.R.T., nie tylko będziemy monitorować temperaturę dysku twardego, ale zostaniemy również poinformowani, gdy urządzenie osiągnie poziom krytyczny (ostrzeżenie pojawia się odpowiednio wcześniej, na tyle, by użytkownik zdążył zapisać wszystkie dane wprowadzone od czasu utworzenia ostatniej kopii zapasowej plików).\nArgus Monitor przedstawia temperaturę CPU i GPU na specjalnych wykresach graficznych. W przypadku procesora informuje o temperaturze niezależnie dla każdego rdzenia, więc możemy na bieżąco śledzić wszystkie szczegóły odnośnie pracy tego układu. Dodatkowo w programie można sprawdzić prędkość działania wentylatorów systemowych i tych, które umieszczono w nowoczesnych kartach graficznych.\nDzięki wykorzystaniu Argus Monitor użytkownik może również przeprowadzić test dysków (HDD i SSD), by sprawdzić czas dostępu i prędkość transferu danych.\nWersja testowa pozwala na korzystanie z programu przez 30 dni.\nArgus Monitor 6.0.7.2571wersja stabilna (32-bit)\nLiczba pobrań2 615\nData aktualizacji5 maj 2022\nRozmiar pliku11.44 MB\nMonitor Samsunga bezprzewodowo naładuje smartfona\nKwadratowy monitor EIZO ułatwi pracę programistów\nBenQ XL2420T — monitor dla prawdziwego fanatyka gier\nIiyama ProLite T2233MSC — monitor do zadań specjalnych\nXiaomi przygotowało kolejny monitor. Jest śmiesznie tani\nW Polsce pojawił się monitor-ładowarka Samsunga\nFirma iiyama prezentuje nowy monitor dotykowy #prasówka\niHealth Wave: monitor aktywności rozpoznający style pływackie