Jak zatrzymać kolor włosów? - Papilot.pl\nre: Jak zatrzymać kolor włosów?\nJa polecam palmolive z ekstraktem z granatu do włosów farbowanych. Świetny szampon, używam go od dwóch lat. Stanowczo odradzam Pantene i Shaume - paskudnie wpływają na kolor, szczególnie czerwony i inne intensywne odcienie.\n[quote="allessya"][quote][b]Gosc[/b] hmmm, a ja mam za miesiac wesele(nie moje;P)... rok temu zaczelam farbowac wlosy na czarno, moje naturalne to ciemny blond... no i jakis czas temu postanowilam ze wroce do "normalnych"- nie farbowalam... pojawily sie odrosty... no i nie wiem co mam teraz zrobic... czy je odbarwic i stracic polowe czy zafarbowac znow na czarno :/ co radzicie?????[/quote] Najlepiej będzie jeśli pójdziesz do dobrego fryzjera. On Ci najlepiej doradzi.[/q Co prawda nie jestem fryzjerką ale może to co napisze pomoże ci, otóż ja zawsze sama farbowałam sobie włosy, bywało że kolor nieco odbiegał od tego który miał się pojawić ale jakoś potrafiłam to zaakceptować do momentu aż chcąc mieć włosy brązowe wyszły mi kruczo-czarne!!!!!!!!!!!!!!!(jestem blondynką). Znajoma doradziła mi swojego fryzjera który uratował moje włosy i nadał im wymarzony brąz, otóż aby pozbyć się niechcianego ciemnego koloru nakłada się maskę która rozjaśnia ciemny pigment, oczywiście po takim zabiegu fryzjer musi pofarbować ci włosy na kolor najbardziej zbliżony do twoich naturalnych (odrosty nie będą bardzo widoczne więc powoli będziesz mogła powrócić do swojego naturalnego koloru). Pozdrawiam i życzę udanej zabawy;-) Natomiast jeśli chodzi o szampony to zgadzam się z paniami fryzjerkami, ja osobiście używam szamponu z serii wella sp i mogę bardzo długo cieszyć się lśniącym kolorem.\n[quote="takaja89"][quote][b]ewkamarchewka10[/b] ja jak sobie wyfarbuje na ciemny braz to po miesiacu mam jano rude....... wnerwia mnie to[/quote] wiesz ja też zawsze maluję na ciemny brąz i nie patrzyłam jaki odcień dokładnie aby kolor był ciemny brąz..i oczywiście zawsze jak się spłukiwał to moje włosy miały kolor rudawy...aż się dowiedziałam że to przez farby w odcieniach gorzka czekolada, albo palona kawa bo tymi właśnie malowałam...no i teraz kupiłam z palete średni brąz wyszły prawie czarne i przy moim codziennym myciu kolor nie spłukał się jeszcze dość mocno i na szczęście nie ukazuje się rudy odcień włosów tylko po prostu brązowy[/quote] Krystaliczny średni brąz palette jest genialny\nja również jestem fryzjerką i zgadzam się z przedmówczynią :) to najleprze rozwiązanie o którym napisała


Hotele butikowe – Bangkok | Hotels.com\nCentralny Kompleks Biznesowy w Bangkoku1,4 km do centrum miasta\nPhra Athit6,8 km do centrum miasta\nChidlom1,2 km do centrum miasta\nYaowarat (Chinatown)4,3 km do centrum miasta\nNana0,9 km do centrum miasta\nBangkok — hotele butikowe\nJeśli masz w planach wyjątkowe wakacje w miejscu takim jak Bangkok, zatrzymaj się w jednym z hoteli butikowych znajdujących się w naszej ofercie — poczujesz się w nim tak wygodnie jak w domu. Szukasz niewielkiego hotelu o kameralnym charakterze i z obsługą dostosowaną do Twoich potrzeb? Na Hotels.com możesz wybierać spośród 24 hoteli butikowych w miejscu takim jak Bangkok. Po zameldowaniu się w hotelu możesz przekonać się, co ma do zaoferowania to bogate kulturowo miasto. Przekonaj się, dlaczego Bangkok to miejsce chętnie odwiedzane przez turystów ze względu na świątynie, restauracje i okazje do zakupów. Centrum handlowe Siam Paragon, Kompleks handlowy CentralWorld i Centrum handlowe Siam Center to niektóre z miejsc wartych odwiedzenia.


Kiedy poznajesz prawdę, nic nie jest już takie samo.: R7\nOtworzyłam oczy i usiadłam na łóżku. To był tylko sen. Sen. Sen. Do jasnej cholery, to był tylko pieprzony sen! Doskonale wiesz, że nie - szeptał cicho jakiś głosik w mojej głowie. No jak to nie, jak tak! Dziewczyno ogarnij się. Chyba runa na twoim nadgarstku mówi sama za siebie. Co? Spojrzałam na w dół. Czarny znak odcinał się od jasnej skóry mojej ręki. Nadal nie wierzysz, złotko? To wszystko: Nick, Jason, Łowcy, Sarah i reszta... jest realne. Na wyciągniecie ręki. Jedno twoje 'tak', a staną się oni nieodłączną częścią ciebie. Jedyne co będziesz musiała poświęcić, to normalne życie, którego i tak nie lubisz. Ograniczyć kontakty z rodzicami i kolegami, a na szkole ci nie zależy. Masz 18 lat, jesteś dorosła, masz prawo jazdy, wykształcenie na odpowiednim poziomie. Przecież napisałaś już egzamin końcowy na 98%. Odrobina Łowczej hipnozy i ci zaliczą, nie będziesz musiała zdawać ostatniej klasy! Zaczniesz nowe życie. Czyż nie tego pragniesz? Przygody, trochę adrenaliny, spontaniczności, a nie poukładanego aż do porzygu każdego dnia! NIE! Nie, nie, nie , nie! Zaczęłam szarpać włosy w nadziei, że ból zagłuszy ten irytujący głosik.\n- Wyjdź z mojej głowy! - krzyczałam - To moja decyzja, zostaw mnie w spokoju!\nPodczas gdy ja szalałam, do mojego pokoju wpadli rodzice.\n- Sophie, co jest?\nWtedy ich zauważyłam. Niedobrze. Bardzo źle.\n- Ni- ni-nic. Zły sen i tyle. Możecie wyjść? Byłabym dozgonnie wdzięczna.\n- Dobrze. Gdyby coś, jesteśmy w jadalni. Gdybyś chciała pogadać...czy cokolwiek.\nNo jasne. Uwaga, bo jeszcze przyjdę. Uwaga, bo was coś to interesuje. W głębi serca macie nadzieję, że nie przyjdę i dam wam święty spokój. Srajcie się. Powoli wstałam i podeszłam do toaletki. Przejrzałam się w lustrze. Z odbicia spoglądała na mnie inna osoba. Miała podpuchnięte oczy, roztrzepane włosy, ręce się jej trzęsły. To na pewno nie byłam ja. Ja, Sophie. Poukładana, zawsze ze świeżym makijażem, w idealnie skrojonych i wyprasowanych ubraniach, mająca zawsze odrobioną pracę domową, będącą zawsze przygotowaną na sprawdzian i na każdą niespodziewaną okoliczność, a na dodatek zawsze wiedzącą co się wokół niej dzieje i jaką decyzję powinna podjąć. To nie mogłam być ja. Po prostu nie mogłam.\nMam jeden dzień na wybranie jakie życie chcę dalej wieść. Czy zostać tutaj i nadal być wzorową obywatelką, czy może stać się niebezpieczną, pełną niespodzianek Łowczynią? Status rozwiązania problemu: nadal nie wiem.\nSzybko się ubrałam i zbiegłam ze schodów. W locie złapałam kanapkę i wyszłam z domu. Do szkoły wybrałam okrężną drogę, miałam jeszcze bardzo dużo czasu do lekcji i jeszcze więcej spraw do przemyślenia. Szłam wolno, pogrążona w myślach. Ludzie na chodniku omijali mnie, widząc moją ' nieobecność'. Po pewnym czasie stanęłam przed drzwiami budynku. Musisz tam wejść, Soph - powiedziałam sobie. Nic już nie będzie takie samo, przynajmniej dzisiaj, aż do podjęcia decyzji. Szybkim krokiem wbiegłam po schodach i przeszłam przez drzwi. Skierowałam się w stronę mojej szafki. Gdy wyciągałam kluczyk, przede mną stanęła Evelyn.Przyjaźnimy się od lat, ale nie miałam ochoty z nią dzisiaj rozmawiać. Ani z nikim.\n- Hej, co się dzieje z tobą? Czemu nie odbierasz telefonu?\nUps. Zapomniałam. Wyłączyłam go wczoraj i nie włączałam. Z resztą nie miałam takiego zamiaru.\n- To trzeba było naładować.\n- Słuchaj, Ev, dzisiaj nie mam humoru, jasne?\n- Aha. Okej. Jak ci się poprawi, to zadzwoń.\nPocałowała mnie w policzek i poszła. Za to ją kocham. Nie naciska na mnie, daje mi czas na ogarnięcie się.\nLekcje minęły rutynowo. Do nikogo się nie odzywałam, nikt nie odzywał się do mnie. Nie wiem jak innym, ale mnie to było na rękę. Dzięki temu, nie musiałam się tłumaczyć z dziwnego zachowania. Obserwowałam ludzi, moich przyjaciół, którzy mnie kochają, z którymi wiązałam plany. Nie mogłam zostawić ich tak po prostu, ot tak. Wróciłam do domu z mocnym postanowieniem odrzucenia propozycji zostania Łowczynią.\nAutor: Sophie Tennyson o 17:15\nAnonimowy 10 lutego 2014 02:09\nWięc tak, opowiadanie całkiem płynne, ale cały czas dostrzegam powiązania między Darami Anioła, Pamietnikami Wampirów , anawet Harrym Potterem. Być może jestem do tych książek, bądź seriali tak przywiązana, że widzę tylko podobieństwa w Twoim opowiadaniu. Właśnie też przez to nie spodobało mi się ono. Życzę powodzenia.\nMonia 10 lutego 2014 19:02\nPod ostatnim rozdziałem marudziłam troszkę, że brakuje mi opisów. Tutaj to nadgoniłaś. Bardzo fajnie. Podobały mi się też te rozważania dziewczyny. To jasne, że nie chce się jej w to wszystko wierzyć. Przecież to takie nierealne. Takie wyparcie jest całkiem naturalne. Tak myślę. I jeszcze ta trudna decyzja. Jestem ciekawa, co zdecyduje dziewczyna i jakie będą tego konsekwencje.\nPozdrawiam serdecznie i zapraszam do mnie na nowy rozdział.\nAnonimowy 15 lutego 2014 20:38\nDaria 15 lutego 2014 21:14\nbardzo mi się tutaj podoba, obserwuję :)\nAda 20 lutego 2014 20:12\nOpowiadanie boskie :) Widzę że książki lub filmy fantastyczne działają na twoją wenę :) Pisz pisz i zapraszam do mnie :)\nAleksandra Badzio 22 lutego 2014 19:56\nFajne opowiadanie, w ogóle świetnie piszesz i miło się czyta ! ;)\nAlex xoo 14 kwietnia 2014 20:52


Jak działa wentylacja mechaniczna z rekuperacją? - Sobir - Subiektywnie o budowie i remoncie\nPoprzedni artykułCzy pompa ciepła wytwarza jakiś hałas? Jakie są koszty jej eksploatacji?\nNastępny artykułStyropian – idealny materiał izolacyjny ?\nJaki rekuperator możecie polecić do małego domu ?


Kulturalne Gliwice | Dosłownie\nGliwicki Teatr Muzyczny ma tajnych obrońców???\nCzy to cenzura?\nDzieją się rzeczy dziwne. Zbyt wiele już widziałem i czytałem, żeby wierzyć w całkowicie wolne media, w nieskrępowaną wolność słowa i różne pokrewne „swobody”. Życie uczy, że wszystko jest relatywne. I jest, choć to stwierdzenie wcale nie oznacza, że mam zamiar się z tym stanem rzeczy pogodzić. Niedawno w sprawie ACTA wychodzili na ulice ludzie, którzy nagle pomyśleli, że oto dokonuje się zamach na część ich obywatelskich swobód. Nie dyskutując o tym, na ile było to aktem świadomym, chciałbym stwierdzić, że na pewno koniecznym. Muszę jednak zwrócić uwagę na coś zupełnie innego – ciche, dyskretne manipulowanie medialnym przekazem, zakulisową próbę wpływania na kształt przekazu medialnego, na rzeczywistą próbę ograniczenia wolności wypowiedzi, jakiej doświadczyłem w dniu poprzednim. Niech skłoni do zastanowienia fakt, że próba ta nie nastąpiła bynajmniej ze strony polityka, władzy itp. Z czyjej? Nie będę formułował oskarżeń, które same cisną się na usta. Czytających namawiam, aby sami spróbowali wyciągnąć wnioski z faktów.\nWczoraj opublikowałem w InfoPosterze swój tekst „Komu przygrywa Kwartet Śląski?, czyli równi i równiejsi w gliwickiej kulturze”\nktóry znalazł się także na moim blogu. Potem zechciałem umieścić go na forum Gliwice gazeta.pl. I wtedy zaczęło się coś, co absolutnie zdarzyć się nie może w mediach w kraju, który szczyci się pewnymi standardami demokracji, na forum było nie było najpoważniejszym w Polsce, przeznaczonym wszakże ponoć dla nieskrępowanego wyrażania poglądów i otwartej społecznej dyskusji. Po kolei jednak…\nOk. 14 umieściłem swój tekst wraz z komentarzem widocznym na screenie, chyba jak najbardziej poprawnym pod każdym względem.\nJakiś czas potem przypomniało mi się nagle, że już zdarzyło się (nie tylko mnie), że zniknęły wątki z tego forum, a mnie samemu zniknął wątek o dziwo także na temat Gliwickiego Teatru Muzycznego. Tak na wszelki wypadek, zrobiłem więc tego screenu. Błogosławione przeczucie, które nie wiadomo skąd się wzięło! Za jakiś czas, ok. 15, wchodzę ja sobie na forum aby sprawdzić, czy czasem kogoś ten niszowy temat nie zainteresował, a tu…\n… nie ma wątku i jest komunikat, że „wiadomość nie istnieje, lub została skasowana”. O żeż w mordę! – pomyślałem i natychmiast, eksperymentalnie stworzyłem wątek, w którym wyraziłem w tytule swoje głębokie uczucie do Kubusia Puchatka, a w tekście stwierdzenie „Może tego mi nie skasują?”\nPuchatek utrzymał się na samym topie na tyle długo, że znowu spróbowałem umieścić wątek dedykowany GTM, tym razem bez komentarza, aby na wszelki wypadek nie wykonać kolejnej daremnej pracy.\nMiałem rację! Poleciał ten wątek, pociągając za sobą nieszczęsnego, bogu ducha winnego Puchatka.\nW międzyczasie napisałem do jednego z widniejących na forum „opiekujących się” (znaczy do obu, ale jeden mi odpisał) zapytanie dlaczego poprawne merytorycznie i pod względem przyjętych norm obyczajowych nienaganne wypowiedzi zostają usunięte. Zaraz potem umieściłem też zupełnie idiotyczny wątek „gdzie chcielibyście mieszkać” (ten się ostał, a jakże!). Tuż po tym zaś dostałem od „opiekuna” somepoint210 takiego oto maila:\n„witam, juz poprawione (wpis przywrocony). pewnie jakis dyzurny z administracji zawodowej przejal sie rola:) dzieki za zwrocenie uwagi, pozdrawiam. somepoint”\ni… rzeczywiście wątek wrócił.\nW tej chwili jednak mnie to nie satysfakcjonuje. Pojawiły się pytania. Postawię je tutaj i nie moja wina, że fakty same sugerują odpowiedzi.\n1. Kto w administracji (zawodowej, jak sugeruje somepoint?) jest tak wielkim miłośnikiem Gliwickiego Teatru Muzycznego, że z własnej i nieprzymuszonej woli (???) kasuje takie wątki jak ten?\n2. Czy robi to sam, czy konsultuje z „kimś”, „skądś”, które wątki usunąć należy?\n3. Kogo i czym tak bardzo uraziłem w GTM lub gdzie indziej, lub jakiej drażliwej kwestii dotknąłem, że ktoś zdecydował o usunięciu tej wypowiedzi?\n4. Jak to do pomyślenia jest na forum jednego z najpoważniejszych mediów kraju, które właśnie społecznej dyskusji na takie tematy powinno służyć?\n5. Jak możliwa jest rzetelna ocena działalności instytucji w rodzaju GTM, jeśli w ten sposób wpływa się na kształt tego, co do obiegu trafia?\n6. Czy naprawdę zdrowe są stosunki na styku instytucje (w tym wypadku kultury) – media?\n7. Czy owe stosunki dla uzdrowienia sytuacji nie powinny być monitorowane chociażby przez Wydział Kultury właściwej jednostki samorządowej? A może powinny być wręcz aranżowane poza instytucją? Nie ma tych jednostek wiele w mieście w rodzaju Gliwic. Byłoby na pewno taniej, uczciwiej, efektywniej i merytoryczniej, bo media nie musiałyby z wiadomych względów z taką jednostką uprawiać rodzaju flirtu.\nZe swej strony zapewniam, że udokumentowany opis całej sytuacji dziś jeszcze prześlę do AGORY, która jest właścicielem forum, z żądaniem wyjaśnienia zależności i związków, które spowodowały taką próbę manipulacji. Liczę, że zainteresowane takim wyjaśnieniem będą również władze gliwickiej kultury. Rozważę również prawny aspekt tej sprawy. O efektach poinformuję wszystkich zainteresowanych.\non 05/04/2012 at 4:53 am Comments (1)\nKomu przygrywa Kwartet Śląski?, czyli równi i równiejsi w gliwickiej kulturze\nWiele się mówi o konstytucji i finansowaniu kultury, zwłaszcza ostatnio, kiedy widmo spędzającej artystom sen z oczu „Oszczędności” unosi się nad nią, zwłaszcza w jej wydaniu mniej eksponowanym, na poziomie lokalnym, a więc w gestii lokalnych samorządów będącym. Póki co, w Gliwicach nie możemy mówić o czymś w rodzaju załamania finansowania publicznego w tej dziedzinie, być może tylko dlatego, że jak dotąd nie mieliśmy jakichś szczególnych przykładów takiego mecenatu, który przez duże „M” można by było opisywać.\nMamy do czynienia z monopolistą jeśli chodzi o instytucje i z tzw. dotacjami dla organizacji pozarządowych, które na ogół są dość skąpo sączone i często najnormalniej w świecie pozwalają jedynie z trudem zbilansować takie czy inne przedsięwzięcie, nie dając szansy na coś, co artyści nazywają rozwinięciem skrzydeł. Nie o tym jednak dzisiaj, choć uważam i zdania nie zmienię, że kluczem do kulturowego (już nie tylko kulturalnego) ożywienia jest zrewolucjonizowanie podejścia do wspierania kultury przez samorządy z otwarciem kranu z dotacjami na działalność nieinstytucjonalną, amatorską, oddolną mówiąc najkrócej. Dziś chciałem zastanowić się nad przypadkiem, który jest zjawiskiem wyjątkowym nie tylko w skali Gliwic, ale wręcz kraju – przypadkiem Kwartetu Śląskiego. Niestety, nie chodzi mi tu bynajmniej o wyjątkowość artystyczną, choć sam zespół należy do dobrych średniaków, ale o szczególny status jeśli chodzi o publiczne wsparcie. Niech te rozważania staną się również okazją do wysunięcia kilku tez, propozycji i postawienia paru pytań, które jak sądzę paść powinny w kontekście zbliżającej się nieuchronnie rewolucji w gliwickiej kulturze. Świadomie piszę „rewolucji”, bo niestety mamy w naszym mieście do czynienia ze stagnacją tak utrwaloną, że nawet zmiana organizacyjna w takim czy innym przypadku będzie miała znamiona rewolucji.\nKwartet Śląski na swojej artystycznej drodze spotkał anioła. To pewne. Na pierwszy rzut oka trudno ustalić jego tożsamość, bowiem na stronie internetowej Kwartetu widnieje informacja, że mecenasem zespołu jest Samorząd Miasta Gliwice. Sytuacja wyjaśnia się już w tej samej linii, bowiem z prawej strony widnieje logo z informacją, że partnerem Kwartetu jest Gliwicki Teatr Muzyczny. Aniołem owym musi być zatem dyrektor Paweł Gabara. Nie ukrywam, że właśnie to zestawienie wzbudziło moje zainteresowanie. Dlaczego? Odpowiem tyleż szczerze, co bezczelnie – dlatego, że pokrętne ścieżki odpływania kasy z GTM od dawna mnie interesują i wręcz wzbudzają pewien podziw dla kierownictwa. Zainteresowało mnie natychmiast ile wart jest mecenat, o którym informuje wszem i wobec sam Kwartet. Sporo! Od 2005 roku Kwartet Śląski otrzymuje świadczenie, które można chyba określić jako stypendium, w wysokości 80 tys. zł rocznie. Tu uwaga, uzyskałem też informację, że 90 tys., ale sprawdzał tego nie będę, gdyż specjalnego znaczenia to nie ma. Pozostańmy zatem przy 80 tys. Oznacza to, że przez 6 lat nasi instrumentaliści zgarnęli blisko 500 tys. zł. Może ktoś powiedzieć, że za coś szczególnego. Jeśli tak, koniecznie chciałbym wiedzieć, za co? Pytam nie bez kozery, bowiem podobne praktyki nie są w Polsce stosowane nawet przez baaaardzo bogate samorządy. Dodam tu tylko, że jedynym znanym mi przypadkiem czegoś takiego jest status śp. Czesława Miłosza, któremu Kraków coś tam fundował w kwestiach mieszkaniowych. Wisława Szymborska już na takie względy nie zasłużyła. Czym zatem zasłużył Kwartet Śląski na tak szczególny casus? Niech nie mają mi za złe miłośnicy muzyki tego zespołu, to nie jest zamach na niego, ale na system – niczym! Kwartet Śląski nie reprezentuje żadnej jakości nadzwyczajnej, predestynującej go do takiego wyróżnienia. Wydaje mi się zatem, że wśród gładkich słówek i wizjonerskich opowieści, dyrektor Gabara po prostu wkręcił Samorząd w ten mecenat. Jak sądzę ma on nieco ukrytą formę i zapewne wypłacany jest ze środków GTM w ramach otrzymanej dotacji. Pozostaje mi sądzić, że to sam dyrektor ma pretensje do bycia mecenasem, bo jeśli nie, to wypada zapytać, co naprawdę stoi za tą konstrukcją? Nie mnie jednak stawiać takie pytania. Wiem tylko, że jeśli chodzi o mecenat i wizje nie do końca są to cechy, z którymi kierownictwo GTM można kojarzyć. Kilka lat temu był w Polsce i w Gliwicach na moje zaproszenie Sławomir Górzyński, autor świetnie przyjętej powieści „Kompozytor”. Ma ona, zdaniem wielu, znamiona świetnego materiału na scenariusz filmowy i teatralny. Górzyński jest muzykiem, w Gliwicach mamy Teatr Muzyczny – reasumując powstał pomysł stworzenia musicalu. Rozmowa z ówczesnym kierownikiem muzycznym Teatru Tomaszem Biernackim bardzo konstruktywna. Paweł Mykietyn (przedstawiać nie trzeba – uznany w świecie geniusz muzyki współczesnej) proponuje jako kompozytora…. gliwiczanina Aleksandra Nowaka, zapowiadając, że będzie gwiazdą. Nowak się godzi. O planach realizacji pisze Wyborcza, dochodzi do mojego spotkania z dyrektorem Gabarą… Jak zwykle miło, serdecznie, z perspektywami na lata, bo repertuar, bo plany itp. Poczułem, że wracać już nie muszę. Pan dyrektor nie zwietrzył szansy, nie doznał olśnienia. A Aleksander Nowak dwa lata później zadebiutował ze swoją operą w Teatrze Wielkim. Szkoda, z pierwszą formą sceniczną mógłby w swoim rodzinnym mieście. Ta przydługa dygresja służy jedynie temu, aby zasugerować, że może już czas przestać ufać zmysłowi estetycznemu i dobremu smakowi kierownictwa GTM? Nawiasem mówiąc przypomniałem tu Tomasza Biernackiego. Temu bardzo utalentowanemu dyrygentowi, dla mnie murowanemu kandydatowi na kierownika artystycznego GTM, przetrącono karierę dlatego, że miał odwagę protestować przeciwko artystycznej degrengoladzie, czyniąc to bez przebierania w słowach, dopóki w sposób podły nie został nagrany, a życzliwi nie donieśli gdzie trzeba prawdę i nieprawdę. Nie wiem co się z nim dzieje. Mam wyrzuty sumienia – należało bronić go wtedy, gdy został całkowicie sam i odbywał się nad nim samosąd dyrekcji. Być może można coś tu jeszcze naprawić?\nWróćmy do Kwartetu, choć o dygresjach i sugestiach uprzedzałem na początku. Mało grywa w Gliwicach. Nic dziwnego, bowiem nie ma gdzie. Nie posiadamy tak naprawdę przestrzeni koncertowej jak chociażby zabrzańska Filharmonia. Cóż zatem robi Kwartet? Oczywiście okazyjnie zagrać musi w Bajce chociażby, ale głównie znamy go z festiwalu, którego jest gospodarzem i który odbywa się w… Katowicach. Jakoś mało wtedy jest promocji Gliwic, ale w końcu kwartet to śląski. Nie będę się tu długo rozpisywał. Po prostu coś tu mocno nie gra. Bardzo mocno. Te 500 tys. jak najbardziej powinny znaleźć się w puli stypendium. Innego jednak, dla młodych gliwiczan, wschodzących twórców, dla oddolnych, ciekawie rokujących inicjatyw. Żeby aktorzy, którzy pochodzą z Gliwic nie musieli dorabiać po knajpach podczas nauki, żeby ich związać z miastem. Jaki jest sens tak hojnego wspierania średniej klasy zespołu, który już mocno istniej na rynku, wpleciony w muzyczny biznes i który te pieniądze traktuje jak mannę z nieba?\nCzy jestem zazdrosny? Oczywiście! Czy to prywata? Tak, bo spłacam wciąż długi z tytułu ostatniej produkcji teatralnej, mimo, że bez żadnych środków mój teatr zdobywa nagrody na festiwalach w Polsce i poza nią i pozwolił na artystyczny start wielu już zawodowym aktorom. Tak, zazdroszczę Kwartetowi takiej pomocy i chętnie bym o nią aplikował w czytelnej, otwartej dla wszystkich formule. Tego typu wsparcie, jeśli nie dotyczy geniuszy skali światowej, których miasto chce za wszelką cenę zatrzymać, nie może odbywać się arbitralnie zwłaszcza jeśli funkcję arbitra pełni w tym przypadku jedna osoba.\nNa koniec zapytam cokolwiek złośliwie, bo przypomniało mi się to w związku z Biernackim. Ciągłe tarcia na styku orkiestra – dyrekcja GTM są znaną kwestią. podobnie jak znany jest fakt, że na taki czy inny występ trzeba było za wyższą niż muzycy GTM otrzymują gażę, zatrudniać muzyków (nota bene skrzypków!) z Zabrza. Może zatem w ramach dotacji warto zadbać o własną orkiestrę, żeby można było uniknąć konieczności takich naborów z zewnątrz? Ale cóż, artystyczna kondycja Gliwickiego Teatru Muzycznego od dawna opiera się przede wszystkim na siłach zaciężnych. Doceniam tu jak najbardziej artystów GTM! Jest ich po prostu za mało.\nJeśli coś nie zmieni się szybko, na próchniejących deskach Gliwickiego Teatru Muzycznego, za otrzymane stypendium Kwartet Śląski będzie mógł zagrać Requiem. Czyje? Głosuję za tym Verdiego…\non 04/04/2012 at 11:17 am Comments (1)\nKiedy sztuka przemawia…\n… budzą się recenzenci, którzy usiłują przekonać, że niczego nie słyszą. „Miłość w Königshütte” zagrana została póki, co dwa razy (premiera 31 marca w Teatrze Polskim w Bielsku Białej), a już wybrzmiała jako głos mocny i donośny. I przebudziła się Henryka Wach-Malicka z Dziennika Zachodniego:\nŻe spała, przekonuje mnie cokolwiek zaskakujące stwierdzenie „Bohaterowie Miłości w Koenigshuette, już przeniesieni we współczesne czasy…” Cóż, przeniesieni zostali, że napiszę dosłownie, do Nieba. Bowiem to tam, dzieje się akcja finału i trzeba było chyba naprawdę myśleć o pisaniu recenzji, żeby tego nie dostrzec. Będzie zatem wyjątkowo – recenzja recenzji.\nMartwi mnie, że tak mocno tendencyjnie odnosząc się do spektaklu, Wach – Malicka, niejako żabim skokiem, przenosi dyskusję w pozaartystyczne konteksty. Oczywiście recenzja sprawia wrażenie jakby merytorycznie dotykała wszelkich mankamentów (zdaniem recenzentki) inscenizacji. Zajmę się więc nimi po kolei.\nSztuka zdaniem Wach-Malickiej napisana jest bez najmniejszego poszanowania reguł dramaturgii. Jakich? Pomijam fakt, że w pierwowzorze była przecież scenariuszem filmowym, ale chcę się po prostu zapytać, jakie to odstępstwa od tych reguł stały się dla autorki recenzji przeszkodą w percepcji spektaklu? A… tłumaczy dalej: „Nie może być inaczej, jeśli postacie są do bólu schematyczne i jednowymiarowe, a w dodatku, mimo pozorów dialogu, nie ma między nimi żadnej interakcji”. Cóż, a ja właśnie chciałem pochwalić Artura Święsa za bardzo oszczędne i niezwykle sugestywne właśnie w tym przedstawieniu aktorstwo. „Trudno mi też zrozumieć, dlaczego tak doświadczony i utalentowany aktor, jak Artur Święs, ogranicza się w roli Schneidera do kilku chwytów – spojrzenia w okolice I balkonu i smutnego szmeru głosu” – zastanawia się dalej Wach-Malicka. Ja z kolei bałem się tego, co mógłby zrobić Święs z tą rolą. A mógłby po prostu zasypać nas całym asortymentem aktorskich środków i chwytów pod publikę. Zdyscyplinowany, by nie powiedzieć ascetyczny w środkach, stworzył postać człowieka, którego poznaliśmy już wypalonym, po frontowej traumie, godzącego się, ale tak dosłownie godzącego się na wszystko, co los może mu jeszcze zgotować. „Postacie są do bólu schematyczne i jednowymiarowe, a w dodatku, mimo pozorów dialogu, nie ma między nimi żadnej interakcji. Żadnego iskrzenia, kłótni, namiętności (niekoniecznie erotycznej), żadnej amplitudy uczuć, życia po prostu nie ma żadnego”. Cała tragedia tej miłości, Pani Henryko, z pełną świadomością znakomitego dramaturga potraktowanej, tkwi w niezdolności do niej obojga bohaterów. Wypalony, trzymający się jak ostatniej szansy etycznej konieczności ratowania drugiego człowieka za wszelką cenę Schneider (Święc) przyjmuje tę miłość jako cudowny dar, ale w głębi ducha nie wierzy, że może ona istnieć w świecie, jaki zna. Próbuje w ten sposób ożywić, zagospodarować od nowa zgliszcza, które w nim pozostały. Marzena Daniszewska (Anna Guzik) do bólu prawdziwie przedstawia kobietę, która przyjechała na Śląsk z głębokim poczuciem krzywdy. Przy tym wszystkim najwyraźniej bezradną, szukającą akceptacji, wyśnionej, naiwnie pojmowanej miłości. Schneider jej takiego uczucia nie da – musi się go sam od nowa uczyć. Marzena natomiast nie da mu na to czasu. Chce żyć i czuć teraz. Chce kwitnąć. To przeradza się w egzaltację, w nieumiejętność odróżnienia tego, co prawdziwe od mirażu. Schneidera chwyta się w obcym i wrogim świecie, bo on najbardziej pasuje do jej wyobrażeń. Nie mają szans. Brak prawdziwego dialogu między nimi z tego wynika, że Schneider przyjmując tę miłość sam w nią nie wierzy i na jej obumieranie godzi się jak na wszystko wokół. Jego tragedią jest całkowite pogodzenie się z losem. Przecież nawet o to, co dla niego drogie, co pozwala mu zachować człowieczeństwo, o ludzkie życie, doktor Schneider nie walczy, on po prostu stara się je ocalić, a to wielka różnica. A Marzena Daniszewska? Miota się między skrajnymi reakcjami, wykazuje wszelkie cechy osobowości histerycznej. Zagubiona coraz bardziej dochodzi do momentu, w którym pojawia się agresja i nienawiść do świata, który obwinia za to, że jest nieszczęśliwa. Właśnie dlatego jest postacią tragiczną, a nie jak Pani pisze „wyłącznie wredną, głupią i sprzedajną” i przeciwstawioną w ten sposób wyłącznie dobremu Ślązakowi. Bo Schneider nie jest wyłącznie dobry! Irytuje mnie jego bezwolność (dobra?) jego pogodzenie się z losem (dobre?), nieumiejętność zadbania o żonę (dobra?). Schneider jest na pewno bohaterem dobrym w sensie etycznym, ale czy naprawdę jest dobrym człowiekiem? A może jego poświęcenie jest jednocześnie jego alibi? I to jest dramaturgia, Pani Henryko, to jest konflikt o wymiarze antycznym. Mamy do czynienia z ludźmi, którzy wyszli z wojny zmiażdżeni i odczłowieczeni. Z człowieczeństwa jednemu z nich została idea, która go definiuje, a drugiej tęsknota za wartościami, na które świat, w którym przyszło jej żyć dopiero musi przygotować miejsce. Co my wiemy o tych miłościach? O namiętnościach, którym przyszło formować świat, który przestał istnieć dosłownie na oczach tych ludzi? Można się zgadzać lub nie z tak pojętym przez Villqista tragizmem miłości, ale z całą pewnością aktorzy stanęli na wysokości zadania. To, co Pani uważa za schematyzm jest istotą ich tragizmu. Ich tragedia nazywa się niemożność. To dlatego nie będzie między nimi dialogu, nie będzie namiętności, będą słowa i gesty jak z teatru lalek.\nRażą Panią „gorolskie ciule”, sformułowanie, które padło raz z ust Bainera w jak najbardziej realistycznym kontekście. Tak się po prostu mówiło i mówi, czasem nawet bez specjalnego ładunku niechęci. Musiało się mówić gorzej wtedy, kiedy działo się to wszystko, co jest tłem spektaklu. Proszę zwrócić uwagę na wszystkie słowa Anny Guzik w jej kreacji. Może zaneguje Pani tę głęboką niechęć, by nie powiedzieć nienawiść do Ślązaków u osób przyjezdnych? Moja rodzina przyjechała na Śląsk ze Lwowa. W latach osiemdziesiątych moja babcia, której mówiłem, że poznałem dziewczynę, zapytała „ale to nie jakaś szwabka?” Niech to będzie komentarzem. „Gorolskie ciule”, które słyszałem nie sprawiły, że poczułem się urażony. Nie odebrałem tego, jako manifestacji poglądów autora na kwestie narodowościowe. Zaryzykuję twierdzenie, że manipuluje Pani treścią i próbuje podgrzać dyskusję, odwrócić jej kontekst, zwrócić uwagę na takie czy inne sformułowanie. To typowe, kiedy człowiek głuchnie, kiedy wypiera to, co widzi i słyszy. Bo na ogarniające widza podczas spektaklu narastające wzruszenie, na postępującą z minuty na minutę wewnętrzną koncentrację można wybierając się na „Miłość w Königshütte” znaleźć tylko jedną receptę – uprzedzenie. Można oglądać ten spektakl i cały czas utwierdzać się w przekonaniu, że Villqist kłamie. Można i Pani tak zrobiła.\nIronizując gratuluje Pani autorowi i reżyserowi zrozumienia zawiłości śląskich problemów narodowościowych. On je rozumie doskonale, Pani nie. Pisze Pani, że spektakl jest w konwencji bieli i czerni. Ależ uproszczenie! Oczywiście, dobro i zło są nierelatywne. Ale dlaczego przeoczyła Pani fakt, że w tym spektaklu nie ma absolutnego zła, przedstawionego bez kontekstu? To Pani odebrała postać Daniszewskiej jako złą, głupią i co tam jeszcze. Czy taka jest rzeczywiście? Nawet epizodyczny tak naprawdę zastępca komendanta obozu ubek Zalewski jest ofiarą. Kiedy pokazuje wytatuowany obozowy numer, kiedy krzyczy, że to za Auschwitz, za Treblinkę, że to słuszne, nie jest bynajmniej wcieleniem zła. Jest kolejną tragiczną postacią, którą zrodziła wojna. Takie ujęcie tematu pozwala dopiero pojąć, czym jest wojna oczami Vilqista i jak daleko w przyszłość ciągną się jej skutki. Na Śląsk nie tyle spadła wojna, co jej skutki. To w tym spektaklu jest wręcz namacalne.\nJeszcze o reakcji publiczności nazajutrz po premierze. Doskonała. Nie było owacji na stojąco, ale to dlatego, że ja sam również nie miałem odwagi się podnieść. Byłoby to dla mnie jakieś takie trywialne. Więc razem ze wszystkimi długo, mocno waliłem w dłonie. Aktorzy, wzruszeni, wychodzili kilka razy. Kiedy wyszedłem widziałem młodą dziewczynę tulącą wzruszoną babcię. Słyszałem rozmowy prowadzone ściszonym głosem, sam odczuwałem ostrożne budzenie się do rzeczywistości. To był bardzo dobry spektakl. Mocny i ważny głos. Ważny przede wszystkim dlatego, że w końcu padł.\nCo do samej inscenizacji… Wrócę do tego jeszcze, tym razem w recenzji spektaklu.\non 02/04/2012 at 12:06 pm Comments (1)\nNasze historie z Königshütte\n„Miłość w Königshütte”, tekst i reżyseria Ingmar Villqist – dwa dni przed premierą\nSpektakl od innych aktów sztuki różni się tym, że ma o jeden wymiar więcej – przestrzeń niedefiniowalną. Rozumiem ją, jako medium nieokreślone, coś w rodzaju perspektywy (to chyba dobra nazwa dla czegoś nie do pojęcia i nie do przewidzenia), w której rozpoczął się prolog Prawybuchu, dzieje się do dziś, a dział będzie się do zawsze. Przestrzeń w teatrze to wyzwanie. Koniec końców to ją, a nie materię trzeba oblec w formę, a w zasadzie formą wypełnić. Tyle spektakl będzie znaczył ile przestrzeni sobie zawłaszczy. Każdej. We wrażliwości widzów przede wszystkim, tyle to po prostu musi. Ale przecież także w społecznym dyskursie – wówczas stanie się ważny, zyska podmiotowość, jako całość stanie się znakiem. Czy jest coś potem? Oczywiście – jeśli ostanie się po takiej próbie, ma szansę stać się kontekstem.\n„Miłość w Königshütte” Ingmara Villqista, której premiera odbędzie się w Teatrze Polskim w Bielsku Białej 31 marca, już teraz rozpycha się i wycieka wszystkimi możliwymi kanałami do naszej rzeczywistości. To spektakl tworzony pod szczęśliwą gwiazdą. Rzeczywistość zastana staje się dla niego tym samym, czym scenografia dla tej czy innej sceny. Dyskusja o tożsamości Śląska i jego mieszkańców trwa już dość długo. W dodatku dawno przestała być śląską sprawą, zyskując wymiar ogólnopolski, więc w jakimś sensie ogólnoludzki. To okoliczność wymarzona i jeśli do tego dodać charyzmatyczną osobowość twórcy podniesioną do kwadratu (to na miejscu, skoro ów twórca rzecz napisał i sam ją reżyseruje), każe spodziewać się rzeczy co najmniej ważkiej. Ingmar Villqist ponoć, ja sam z jego ust tego nie słyszałem, odżegnuje się od upolitycznienia swojego spektaklu. Z szelmowskim, błąkającym się na obliczu uśmiechem, oświadcza mi, że to spektakl o miłości. Trudnej, może niemożliwej. Jasne, Panie Villqist, tylko że ja tego nie kupuję. Oboje wiemy, że o tym, czy stanie się również głosem z kontekstem politycznym, nie jego twórcy zadecydują. Powiedzenie rzeczy, które tak długo były tabu już jest aktem pewnej historiozoficznej niesubordynacji, a zatem aktem politycznym. Zwłaszcza wtedy, kiedy ze sceny padają słowa, dodam od razu, że bardzo wiarygodne słowa: „Jestem Polakiem. Ślązakiem!” GUS zrobił swoje – mamy teraz czas, w którym wszelkie tego typu deklaracje znaczą więcej niż wygłaszający je zamierzył. Rozpocznie się dyskusja, medialna i towarzyska. Odezwą się głosy zachwytu, ale i wrogie. Stanie się to, o czym reżyser i aktorzy mogą tylko zamarzyć – spektakl wyleje się z teatru, pójdzie w świat i zacznie swoje życie na dużo większej scenie. Tak, zyska podmiotowość i bardzo prawdopodobne, że stanie się znakiem.\nKiedy od dłuższego czasu zainteresowany żywo tym wszystkim, co dzieje się na Śląsku ostatnio, przypatrywałem się narastającym sporom i coraz żarliwszej (możliwe, że to już teraz eufemizm) dyspucie, przekonywałem się coraz bardziej, że jakiś kaleki to dyskurs, skoro póki co brakuje mu naprawdę istotnych zjawisk w kulturze. Owszem, gdzieś w międzyczasie pojawiła się „Piąta strona świata” Kazimierza Kutza – teatralny światek podaje sobie z ust do ust wiadomość, że będzie ją robił na scenie w Wyspiańskim Robert Talarczyk – ale słowo zapisane to jednakowoż jeszcze nie to samo, co krzyk z dech teatru. A ze sceny Polskiego rozlegnie się krzyk. Będą i szepty, ale zadecyduje rezonans, który pozostanie.\nAtmosfera wokół spektaklu jest gęsta od treści i emocji. Na miły Bóg, czułem to wczoraj w Bielsku tak silnie, że aż zazdroszczę tym, którzy się w niej pławią. Tak, to szarpie nerwy, to czasem aż boli, ale to jest to Piękno, które się spija z każdego słowa wiedząc, że rzadko ma się ku temu okazję. Wy, którzy nie wierzycie, chcecie próbki? Wszedłem do sekretariatu dyrektora Talarczyka, a tam absolutnie cudowna Grażyna Bułka dyktuje jakiś fragment dialogu Literackiemu, Januszowi Legoniowi. Słucham jednym uchem i nagle tężeję. Dyktując, zaczyna szlochać, za chwilę płacze. Nie wytrzymałem i pytam. – Zdarza mi się to często, przy wielu fragmentach. Czegoś takiego nie doświadczyłam jeszcze. Ale to wszystko jest takie prawdziwe. Urodziłam się w Świętochłowicach, blisko tego obozu. Znam to wszystko z opowiadań matki.\nWtedy, jak zawsze w takich wypadkach, kamera nie była włączona. Przepadło. Zostało to czekanie… Spektakl zobaczę nazajutrz po premierze. Z premedytacją. Niech się aktorzy odbiją od desek. Niech się rozgoszczą najpierw na scenie i przygotują do długiego lotu. „Miłość w Königshütte” rozpocznie swoją artystyczną podróż.\nNa koniec inna dygresja. Wyszliśmy zrobić kilka ujęć budynku teatru. Kamera przyciąga uwagę. Także przechodzącego bardzo już wiekowego mężczyzny, który przystaje i pyta:\n– Co filmujecie?\n– A po co sam teatr?\n– Za dwa dni macie tu premierę. „Miłość w Königshütte”\n– W Königshütte?\n– Tak. Tak się dawniej nazywał Chorzów.\n– A, Chorzów! Znam, pamiętam dobrze a wie pan skąd?\n– Z wojska! A wie pan gdzie służyłem?\n– W kopalni. W 1952.\nMiał na imię Korneliusz. Spytałem, czy mogę go zacytować. Przytaczam to na wypadek, gdyby ktoś się pytał, dlaczego w Bielsku Białej. Po to, żeby przekonać Was, że spektakl jeszcze przed premierą grany jest w alternatywnej przestrzeni ludzkich losów, że słowa które padną były i są wypowiadane setki razy. Po to, aby stwierdzić, że sztuka Villqista ma wszelkie szanse jednym skokiem złamać tradycyjny podział na widza i aktora w sposób spektakularny. Na widowni zasiądą w najbliższych miesiącach setki osób, które na scenie zobaczą siebie i swoich bliskich. My widzowie i Oni aktorzy? Nie w tym wypadku, nie na Śląsku i nie u Villqista…\nCzekam na spektakl. To, co widziałem i usłyszałem każe mi spodziewać się bardzo wiele.\non 30/03/2012 at 7:30 am Dodaj komentarz\nTeatr na wakacjach? – Wakacje Don Żuana, reż. Anna Polony – premiera Gliwicki Teatr Muzyczny 23.03.2012\nNiełatwo mi tym razem napisać recenzję. „Wakacje Don Żuana” w reżyserii Anny Polony obejrzałem z bardzo pozytywnym nastawieniem mimo tego, że kilka miesięcy wcześniej bezpardonowo pozwoliłem sobie ocenić sam tekst autorstwa Krzysztofa Korwina Piotrowskiego. To pozytywne nastawienie mijało jednak z upływem czasu, czytaj z postępem wątlutkiej fabularnie akcji, rozpisanej na pospolite ruszenie, bowiem nie sposób oprzeć się wrażeniu, że w tej realizacji Gliwicki Teatr Muzyczny sięgnął po głębokie rezerwy. Dlaczego zatem niełatwo, przecież wystarczy wywalić kawę na ławę i już…?\n„Tylko niezłośliwie…” powiedziała mi pani reżyser tydzień wcześniej, gdy rozmowa dotknęła kwestii recenzji. Zastosuję się do tej prośby chociażby z tego powodu, że Anna Polony oczarowała mnie zupełnie całkowicie niepowtarzalną mieszanką wdzięku, talentu i intelektu uzbrojonego w dodatku w piękną polszczyznę, podawaną w sposób nienaganny. „Za taką rozmową tęskniłem lata…”, że przytoczę słowa nieco zapomnianego już poety. Mogę z pełnym przekonaniem stwierdzić, że jej osoba stała się największym atutem tej realizacji. Nie, nie chodzi mi o okraszenie jej swoim nazwiskiem. Chodzi mi o to, o czym bardzo często zapomina się w kontekście relacji reżyser – spektakl, a mianowicie o atmosferę budowaną wokół zespołu i sztuki. Od Anny Polony wypada się tego uczyć. Podobnie jak tego w jaki sposób stworzyć przychylną atmosferę wokół premiery. Pani Anno, zatem krótko, rzeczowo i tylko dla Pani – niezłośliwie.\nTekst jest słaby. Po prostu. Niewiele pomogły zmiany, których dokonał autor, jak sam zasugerował zmobilizowany moimi krytycznymi uwagami. Ten tekst najzwyczajniej w świecie wymaga przekomponowania, ewentualnie… napisania od nowa. A powód tego jest prosty i zamknąć można go w stwierdzeniu, że doskonale opowiedzieć można tylko dobrą fabułę. Na moim blogu pojawił się komentarz pod oceną tekstu (https://darjez.wordpress.com/2011/07/13/brukowiec-nie-chlam/), sugerujący, że „Wakacje Don Żuana” doskonale oddają to, co dzieje się w artystycznym świecie. Cóż, pogratuluję gustu, a z okazji Dnia Teatru artystom złożę życzenia, aby ich świat toczył się jednak według innych reguł, niż chciałby to widzieć mój komentator. Z tej oceny warstwy tekstowej wyłączam jedynie piosenki autorstwa Michała Rusinka. Nie zgodzę się wprawdzie z opinią wychwalającą je pod niebiosa, gdyż są w śród nich lepsze i gorsze. Na pewno jednak zdecydowanie górują nad resztą tekstu.\nReżyseria. Anna Polony zrobiła co mogła. A wiele chyba nie mogła z kilku powodów. Pierwszym jest zwyczajnie nienośny tekst. Drugim, równie istotnym, całkowicie przypadkowo i rzekłbym eklektycznie zestawiony zespół. Ten „eksperyment” był w zasadzie wymuszony, ale to akurat nie jest tym razem przedmiotem mojego zainteresowania. Był i trzeci powód – w warstwie wizualnej. Zawsze pozytywnie odnosiłem się do poczynań baletu GTM i często wytańczone partie były mocną stroną realizacji. Nie tym razem. Choreografia zaproponowana przez Jakuba Lewandowskiego jest zwyczajnie nudna, chwilami jak przy wątku hiszpańskim niemiłosiernie ponaciągana, a czasami, jak w pseudo indyjskim koszmarnie nieudolna. Zwłaszcza nasze solistki mogą czuć się niedowartościowane. Tym razem otrzymały do zatańczenia partie ustawione chwilami na poziomie szkolnych inscenizacji. Taniec to nie tylko rytmiczne ruchy w takt muzyki, ale przede wszystkim jej klimat, dodatkowy środek wyrazu. I teraz obejrzyjcie Państwo przydługie wygibasy z „para Bollywood”.\nMuzyka. Atut spektaklu. Piosenki robią wrażenie i wydaje mi się, że kompozycje Marka Kuczyńskiego powinny koniecznie zostać uratowane. Dlaczego piszę uratowane? Po prostu nie wróżę spektaklowi długiego scenicznego życia. Inna sprawa, że nie zawsze były te melodie dobrze zaśpiewane W tym kontekście natomiast bardzo dobrze wypadły artystki drugiego planu: Katarzyna Wysłucha i Marta Świątek. Mimo, że miały niewielkie role, wniosły nimi coś, co tego typu produkcje powinno cechować – lekkość i wdzięk. Na marginesie – jednym z większych problemów GTM przy poruszaniu się w takiej formule jest to, że aktor musicalowy musi posiadać nieco inne cechy niż operetkowy i operowy. To dlatego w niektórych realizacjach świetne wrażenie pozostawiają po sobie osoby z castingu, to dlatego Świątek i Wysłucha potrafiły przyciągnąć uwagę.\nAktorstwo. Częściowo tego tematu już dotknąłem. Tu jednak poświęcę słów kilka Michałowi Musiołowi. Stworzył dobrą rolę. Potrafił połączyć w całość wszystkie elementy. Z wdziękiem i bez zadęcia zaśpiewał, potrafił zagrać sytuacyjnie i stworzyć postać wiarygodną. Niestety, także jego tekst nie niósł. Banalne dialogi, niezgrabnie skomponowane kolejne scenki – wszystko to zdecydowanie utrudniało mu pracę. Z całą pewnością jednak zrobił to, co w tej sytuacji zrobić się dało.\nPodsumowując mogę tylko stwierdzić, że „Wakacje Don Żuana” to jedna z najgorszych realizacji GTM, jakie widziałem. Jak sądzę, moja opinia tak czy siak nie ma żadnego znaczenia, gdyż w końcowym rozrachunku i tak liczy się to, co wykrzyknął na scenie dyrektor Gabarini (w tej roli dyrektor Paweł Gabara), otwierając list z Ratusza – „mamy dotację!!!!!!”. Liczba wykrzykników jest tu nieprzypadkowa.\non 27/03/2012 at 10:06 am Dodaj komentarz\nLutowe rocznice, czyli o wieszczu zapomnianym\nKrótki to będzie felieton, ale na czasie. My Polacy w kwestii oddawania hołdu naszym wielkim rodakom popadamy w skrajności. Albo, czasem nawet nie do końca zasłużenie, celebrujemy jedną czy drugą rocznicę na pograniczu farsy, albo zgoła odwrotnie – przemilczamy ją zupełnie. chciałem zatem ten tekst poświęcić dwóm rocznicom urodzin, dwóch bezsprzecznie wielkich (czy na pewno?) Polaków: Piotra Skargi i Zygmunta Krasińskiego.\nPiotr Skarga, który większości kojarzy się z obowiązkowymi partiami materiału w szkole średniej dotyczącymi „Kazań sejmowych”, został w 2012 roku uczczony w sposób szczególny – Sejm RP uchwalił ten rok Rokiem Piotra Skargi. I co, że zapytam obcesowo? I nic! Zważywszy bowiem na oficjalny charakter sejmowych decyzji, jakoś cicho przeszła rocznica urodzin księdza – patrioty przypadająca na 2 lutego (urodził się w roku 1536). To, co głosił Skarga raczej nie znajduje wśród współczesnych gorliwych słuchaczy. Skarga był nierelatywny do bólu. A przecież drogie mu patriotyzm, religijność i wiele innych kwestii raczej odsuwamy pośpiesznie „na inną okazję”. Oczywiście wiele przekonań wielkiego polskiego kaznodziei nie przystaje do naszych czasów i mam tu na myśli chociażby jego religijną nietolerancję. Zważmy jednak, kiedy i w jakich okolicznościach swoje tezy głosił. Zapomnieliśmy (jako społeczeństwo) o urodzinach człowieka, któremu poświęciliśmy rok, mamy jednak sporo czasu, aby się poprawić. Dla zainteresowanych jak najbardziej na miejscu w tym kontekście informacja – Teatr Nowej Sztuki przygotowuje spektakl na motywach „Kazań sejmowych”. W roli Księdza wystąpi w nim Mateusz Mikołajczyk. Zobaczymy go już wkrótce.\nTeraz o okazji innej, zapewne większej, choć zupełnie przemilczanej. Od dłuższego już czasu ze zbiorowej świadomości wypierany jest Zygmunt Krasiński. To bardzo niewygodny dla wielu „trzeci wieszcz”. Tymczasem 19 lutego obchodziliśmy 200 rocznicę jego urodzin. Niegdyś, „za ludowej władzy”, godzono się jedynie na „Nie-Boską komedię”, wspominając jeszcze „Irydiona”, a zupełnie pomijając pisma polityczne. Podejmowane przez wielkiego poetę kwestie etyki w polityce były w oczywisty sposób niewygodne. Czy wygodniejsze są dziś? Najwyraźniej nie, skoro rok 2012 jest rokiem Skargi i Korczaka, a okrągła rocznica związana z Krasińskim została zbagatelizowana. A może przeszkadza tu raczej tak ścisłe u Krasińskiego wiązanie kwestii polityki z etyką chrześcijańską? Tych przyczyn jest zapewne więcej i warto zająć się ich wnikliwą analizą pro publico bono. Na pewno jednak nie powinno się kryteriów w rodzaju wymienionego wykorzystywać do wartościowania dzieła poety. Wielkim artystą jest się niezależnie od przekonań politycznych. W Polsce zbyt często o tym zapominamy. Przeznaczę zatem ostatnie kilka linijek dla słów samego zapomnianego Zygmunta Krasińskiego:\n„Każdy już nie tylko siebie kocha, ale czci siebie. Każdy przemienił się w ołtarz, na którym sobą samym komunikuje sobie samemu, a wszystko w imię demokracji i socjalizmu, czyli abnegacji tak szalenie daleko posuniętej, że w urzeczywistnieniu każdego by osobnika przetworzyła na machinę ślepo zazębioną o przyległą drugą, na cyfrę, na zero!„\nDo wielu zjawisk z naszej współczesności te słowa pasują, niestety.\non 21/02/2012 at 6:32 pm Dodaj komentarz\nOdkryć Wisławę Szymborską\nWisława Szymborska napisała „zaledwie” około 350 wierszy. Pytano ją wielokrotnie o to, dlaczego „tylko tyle”, dlaczego genialna poetka pisze z przeznaczeniem do publikacji zaledwie kilka utworów rocznie. Odpowiedź naszej noblistki na któreś z tych pytań powinna stać się frazą wyrytą w marmurze: „Mam w domu kosz!”.\nZ reguły nie publikujemy w Gazecie takich tekstów, zajęci raczej prezentacją tego, co aktualnie „dzieje się w kulturze” w naszym otoczeniu. Koncerty, wystawy, wieczory autorskie i spektakle. Być może niektóre z nich nie powinny zostać zaprezentowane widzom, być może wielu autorów i twórców zapomniało o tym, że także w ich domu istnieje instytucja kosza (o tak, w tym sensie kosz powinien stać się wręcz instytucją!). Tym razem zrobię wyjątek uznawszy, że właśnie śmierć Wisławy Szymborskiej DZIEJE się w naszym otoczeniu w ostatnim czasie i dziać zapewne będzie się jeszcze długo. Nie chciałbym zanudzać Czytelników przypominaniem biograficznych szczegółów podawanych z takiej czy innej pozycji przez różne media. Znamy je już wszyscy siłą rzeczy. Chciałbym jedynie podzielić się garścią refleksji i być może skłonić do uważniejszej lektury jej wierszy.\nO tych z ostatnich lat jakże często mówiło się „słabsze”. Sporo było głosów, podkreślających pewne wypalenie się poetki i brak tego, co wcześniejsze utwory nieodmiennie cechowało – głębi w prostocie. Być może została w nich nawet tylko prostota. Czyż jednak ta nie jest dla nas jedynym antidotum na nasze codzienne zapętlenia? Czy czasem nierelatywne definicje rzeczy podstawowych nie są nam niezbędne na już, jak ratunek? Nie mnie na te pytania odpowiadać, choć przecież często zdaje mi się, że odpowiedź znam. Ale namawiać, aby Czytelnicy sami sięgnęli po „Tutaj” (tomik wydany przez ZNAK w 2009 r.), czy „Chwila” (również ZNAK z 2002 r.) nie przestanę. Zróbcie to i zderzcie się ze zdaniami precyzyjnymi jak lancet i skondensowanymi jak wiązka lasera. To dobre porównania. Te słowa czasem tną do bólu, czasem łagodnie stymulują do myślenia. Z całą pewnością mają jedną wielką zaletę – nie są jak u Paulo Coelho – czasem jedynie ładnie opakowanymi miałkimi frazesami (przepraszam wielbicieli autora). Zróbmy coś, co nie będzie manifestacją na pokaz – zanurzmy się w poezję Wisławy Szymborskiej prywatnie. Nie musimy wcale dołączać do kolejnej manifestacji naszej „wiecznopolskiej” miłości do tych którzy odeszli. Nie zacznijmy doceniać werbalnie, zapalać świeczek, pisywać komentarzy na forach – oddajmy hołd temu niezwykłemu przejawowi ludzkiego ducha i myśli, który nosił miano Wisławy Szymborskiej i sięgnijmy po tę poezję.\nNapisałem pod wpływem wzruszenia tuż po otrzymaniu wiadomości o śmierci poetki:\nMAM PYTANIE PANI WISŁAWO:\nczym się staje poezja\nkiedy zasypia tak niewzniośle\nz pergaminową bladością\nczym staje się poezja\nnagle tężeją słowa latające\nzłapane w lodowatą klatkę\npoezja czym się staje\nPROSZĘ SIĘ NIE ŚPIESZYĆ Z ODPOWIEDZIĄ – POCZEKAM\nA teraz już znam odpowiedź. Poezja staje się wtedy czekaniem. Na ponowne odkrywanie, na kolejne spotkania. Jeśli to wielka poezja, to na zawsze stanie się również wyzwaniem.\nWisławy Szymborskiej, Człowieka, już nie ma. To, co było w niej człowieczego – zostało. I TO obroni pamięć poetki przed rozliczeniami w rodzaju tych, dotyczących pro stalinowskich wierszydeł. Obroni, jeśli adwokatem stanie się każdy kolejny Czytelnik – eksplorator. Kupą nie da rady – to wyprawa dla samotników. Ścieżka jest wąska. Ale zaprowadzi wszędzie.\non 08/02/2012 at 9:41 am Dodaj komentarz\nTags: lektury, prostota, tomik, znak\nSpotkałem Kuryluk w Czytelni Sztuki\nodnalezione w bucie\nistota sztuki – przenoszenie?\nPS. Pisanie o wystawie i rozmowie z Ewą Kuryluk jakimikolwiek dookreślonymi słowami ani nie ma sensu, ani nie przyniesie efektu. Jej świat tak naprawdę nie musi być wykładany i tłumaczony. Jej świat musi być komentowany. Stwierdziła sama, podczas spotkania, że nie może istnieć sztuka bez komentarza. Zgadzam się z tym całkowice. Mój prywatny komentarz powyżej. Że pojmą go tylko Ci, którzy znają opowiedzianą na wernisażu historię? A w czym miałoby to szkodzić? Niech idą obejrzeć wystawę, niech wedrą się w czyjąś prywatność ze swoim własnym wytrychem. To nie wścibstwo. To przywilej. Ci wielcy nie boją się szczerości. Ewa Kuryluk jest wielką artystką. Do 27 listopada możemy oglądać bardzo ważną i, jak sama stwierdziła, „chyba dość dobrą” wystawę.\nCzytelnia Sztuki znakomicie wypełnia tę jesień. I tyle żółci, brązów i sepii wokoło…\non 12/10/2011 at 7:21 am Dodaj komentarz


Młoda rowerzystka potrącona na ul. Głogowskiej w Opolu. Kobieta … – Gazeta.pl • Przewodnik po Opolu\nMłoda rowerzystka potrącona na ul. Głogowskiej w Opolu. Kobieta … – Gazeta.pl\nJak opisuje dział informacji Gazeta.pl na stronie „Młoda rowerzystka potrącona na ul. Głogowskiej w Opolu. Kobieta …”:\nKierowca był trzeźwy – informuje Hubert Adamek z biura prasowego KWP w Opolu. Zobacz także. Znalazł swój rower w internecie. Pomógł złapać złodzieja · Przez całą noc szukali go po lasach. A on balował · Pożar Dworka Pabisiaka. Ogień ugaszony, straty […] przeczytaj pełny news ».\n« Opole bez wody. Poważna awaria magistrali wodociągowej. Nowe … – Nowa Trybuna Opolska\nEgzaminy na prawo jazdy w KK. Odciążą Opole i kursantów – Gazeta.pl »\nOpole. Nie udało się uratować większości płazów w zoo – Gazeta Wyborcza


Outsourcing it to korzystna oferta - Nintendocrew\nSprawdźmy jakie rozwiązania okażą się być odpowiednie dla naszego zakładu.\nJeżeli uważasz, że informacje zawarte w tym wpisie są absorbujące, kliknij również ten odnośnik – to unikalna strona www (http://safespace.pl/czym-sie-zajmujemy/), na której odnajdziesz pokrewne treści.\nCiekawy materiał? Jeżeli masz takie przekonanie, to równie wciągające kwestie poznasz również we wpisie (https://www.autopietrzak.pl/cms/oferta), który jest tu!\nTak abyśmy posiadali gwarancję, że przyczyniamy się do jej rozkwitu.\nKategoria: Bez kategorii Tagi: Informatyk, klient, moc


Hemoroidy – przyczyny, objawy, leczenie – Herbapol Poznań\nJesteś tutaj: Strona główna Hemoroidy Hemoroidy - przyczyny i objawy. Jakie ziołowe leki na hemoroidy sprawdzają się najlepiej?\nW potocznej mowie słowo „hemoroidy" odnosi się do dolegliwości, związanej z powiększeniem i bolesnością żył w okolicy odbytu, a w szerszym znaczeniu - do każdego niepokojącego stanu tam umiejscowionego. W rzeczywistości hemoroidy to naczynia żylne, znajdujące się w kanale odbytnicy. Ich zadaniem jest kontrola nad oddawaniem stolca. U osoby zdrowej nie dają one żadnych objawów. Jeżeli pod wpływem różnych czynników ich praca ulega zakłóceniu, to wtedy można mówić o guzach krwawiczych odbytu, ponieważ taka jest dokładna nazwa choroby, określanej mianem „hemoroidy". Nie są one niebezpieczne dla zdrowia, ale dosyć uciążliwe, dlatego warto zacząć je leczyć jak najwcześniej. Kto w takim razie jest na nie najbardziej narażony? Po jakie leki na hemoroidy warto sięgać? Czy warto stosować domowe sposoby na hemoroidy?\nLeczenie hemoroidów - problem stary jak świat\nPrzyczynę powstawania żylaków odbytu próbowano poznać już bardzo dawno temu. Już w starożytnych papirusach egipskich podawane były sposoby na ich leczenie. Około pięciu stuleci przed Chrystusem słynny grecki lekarz Hipokrates twierdził, że na hemoroidy najbardziej podatni są mężczyźni, żyjący w miejscach osłoniętych od północnego wiatru, gdzie dni są gorące, a poranki i wieczory chłodne. Do dziś nie udało się jednoznacznie ustalić, dlaczego dochodzi do ich powstawania. Wiadomo jednak, że większa skłonność do hemoroidów dotyczy:\nOsób mających problemy z wypróżnieniem oraz ze skłonnością do biegunek i zaparć. Długotrwałe przesiadywanie w toalecie oraz silne parcie na stolec zwiększa ciśnienie w podbrzuszu, co może poszerzać naczynia krwionośne odbytnicy i prowadzić do powstawania hemoroidów.\nOsób, których dieta jest nieprawidłowa. Chodzi przede wszystkim o niedobór błonnika pokarmowego, który odpowiada za prawidłowe formowanie i wydalanie stolca.\nOsób z otyłością, zwłaszcza otyłością brzuszną. Zwiększona masa ciała także powoduje problemy z krążeniem krwi w naczyniach odbytnicy.\nOsób, prowadzących siedzący tryb życia lub długo stojących (np. w pracy).\nKobiet w ciąży. Powiększona macica także może powodować ucisk na podbrzusze, a zmiany hormonalne dodatkowo pogarszają stan naczyń żylnych.\nOsób w wieku 50+. Z wiekiem krążenie żylne ulega osłabieniu, a naczynia stają się mniej elastyczne, a przez to podatne na poszerzenie i opuchnięcie.\nObjawy hemoroidów - jak je rozpoznać?\nSymptomy, które wskazują na guzy krwawicze odbytu z reguły są dość charakterystyczne. Po objawach można odróżniać hemoroidy zewnętrzne i wewnętrzne. Pierwsze z nich umiejscowione są przy samym odbycie, drugie pojawiają się w wyższych częściach odbytnicy. Najczęstsze objawy hemoroidów zewnętrznych to:\nświąd i pieczenie odbytu, niekiedy utrudniające zachowanie higieny\nból, trwający z reguły 2-3 dni\nopuchlizna, utrzymująca się nawet do kilku tygodni\nObjawy hemoroidów wewnętrznych to przeważnie:\nkrwawienie z odbytu w trakcie wypróżniania lub bezpośrednio przed nim. Krew może być widoczna na powierzchni stolca lub na papierze toaletowym\nśluzowa wydzielina z odbytu\nproblem z utrzymaniem stolca\nW przypadku hemoroidów wewnętrznych ból pojawia się stosunkowo rzadko. U większości osób obydwa rodzaje żylaków odbytu mogą występować razem, w związku z tym objawy hemoroidów zewnętrznych i wewnętrznych często pojawiają się jednocześnie.\nJak leczyć hemoroidy? Mimo upływu lat dobrym sposobem są zioła\nWspominany już Hipokrates w swoich księgach podawał kilka sposobów na leczenie hemoroidów. Część z nich przypominała współczesne operacje. Podawał też przepis na leczniczą maść, zawierającą liście tamaryszku, czerwony tlenek ołowiu, galasy z liści dębu, białe wino, oliwę i gęsi smalec. W ciągu wieków medycyna wypracowała wiele metod leczenia hemoroidów, jednak do dzisiejszych czasów dotrwały nieliczne. Warto zauważyć, że nawet w XXI wieku do leczenia żylaków odbytu z powodzeniem wykorzystywane są rośliny lecznicze.\nNajważniejszą z nich jest kasztanowiec zwyczajny. W lecznictwie stosuje się jego korę, kwiaty, liście i nasiona. Kora kasztanowca jest bogata w garbniki (związki o działaniu ściągającym, zmniejszającym obrzęki i krwawienie) oraz eskulinę (substancję, która uszczelnia i wzmacnia naczynia krwionośne oraz zmniejsza krzepliwość krwi). Dzięki temu leki, zawierające w swoim składzie wyciąg z kory kasztanowca świetnie sprawdzają się przy łagodzeniu dolegliwości, związanych z żylakami odbytu oraz chronią przed ich nawrotami. Maść na hemoroidy Aesculan oraz żel Neo-Aesculan bazują właśnie na tym składniku. Oprócz niego zawierają także lidokainę- środek miejscowo znieczulający, który redukuje swędzenie i pieczenie odbytu.\nAesculan i Neo-Aesculan mogą być stosowane przez osoby dorosłe i młodzież powyżej 12 roku życia. Pasmo leku o długości ok. 2 cm należy nakładać na bolące miejsce lub wycisnąć do odbytnicy 2-3 razy dziennie, aż do ustąpienia ostrych objawów. Następnie dawkę można zmniejszyć, stosując lek raz na dobę. Jeżeli objawy nie zmniejszą się w ciągu 7 dni, konieczna będzie konsultacja z lekarzem. Nie należy stosować preparatów Aesculan i Neo-Aesculan, jeśli występuje nadwrażliwość na substancje czynne lub na substancje pomocnicze, uczulenie na amidowe środki miejscowo znieczulające i/lub na rośliny z rodziny Asteraceae.\nJakie inne zioła mogą być pomocne?\nLeki, które wzmacniają naczynia krwionośne i łagodzą ból bardzo ułatwiają życie osobom z chorobą hemoroidalną. Należy też pamiętać o preparatach, które regulują pracę przewodu pokarmowego, dzięki czemu mogą zapobiegać powstawaniu hemoroidów. Tutaj również dobrym sposobem mogą być lecznicze zioła.\nKorzeń prawoślazu lekarskiego i nasienie kozieradki są surowcami, bogatymi w śluzy roślinne. Związki śluzowe tworzą na powierzchni przewodu pokarmowego warstwę ochronną. Pęczniejący w jelitach śluz rozmiękcza kał oraz zwiększa jego objętość. To ułatwia wypróżnianie i zapobiega zaparciom, co ma duże znaczenie w profilaktyce hemoroidów.\nSok z liści aloesu i kora kruszyny to surowce o działaniu przeczyszczającym. Sok z aloesu powoduje napływ wody z krwi do jelit, co pomaga w upłynnieniu kału. Związki zawarte w korze kruszyny powodują podrażnienie zakończeń nerwowych w ścianie jelita. To wywołuje wzmożenie pracy jelit, a dzięki temu - ułatwienie wypróżnienia. Łączne podanie obu tych składników daje lepszy efekt przeczyszczający, niż gdyby zażywać je oddzielnie. Preparatem, który zawiera je w składzie jest Alax. Można zażywać go dla zapobiegania zaparciom, które mogłyby pogarszać stan hemoroidów.\nOwoc kminku zwyczajnego pobudza pracę przewodu pokarmowego, łagodzi stany skurczowe i zmniejsza nadmierną fermentację w jelitach. Dzięki niemu układ trawienny jest w stanie pracować harmonijnie, zwłaszcza po tłustych i ciężkostrawnych posiłkach.\nZiele fiołka trójbarwnego (bratka) jest źródłem związków - pochodnych rutozydu, które wzmacniają i uszczelniają ścianki naczyń krwionośnych i działają przeciwzapalnie. Dzięki nim także herbatka z bratka może wspomagać leczenie hemoroidów.


przez Iwan » sobota, 26 grudnia 2009, 00:08\nPrzystępuję do konkursu z modelem Panthery + blachy Eduard + metalowa lufa.\nMam zamiar wykonać model z okresu walk pod Anzio wzorowany na tych zdjęciach:\nCzołg ten pochodził z I Batalionu 4. Pułku Pancernego (I Abteilung 4. Panzer-Regiment).\nPoniżej kilka zdjęć Panther z tej samej jednostki:\nźródło: monografie Wydawnictwa Militaria\nBudowę rozpocząłem od wycięcia ogniw gąsienic i złożenia kół:\nPorównanie z rysunkiem koła na schemacie:\ni zdjęcia podwozia:\nJeśli ktoś ma jakiekolwiek informacje na temat wozu nr 221, jego załogi lub szlaku bojowego, byłbym wdzięczny za przekazanie ich. Poza tym wszelkie wskazówki dotyczące przerabiania tego modelu, tak aby możliwie wiernie przypominał oryginał mile widziane.\nprzez Slash » sobota, 26 grudnia 2009, 03:24\nKolejna pantera i to nie byle jaka kolejna, bo kolejna włoska\nNim moja planowana włoszka doczeka się spełnienia, minie chyba jeszcze wiele czasu. A czeka już 2 rok\nŻyczę powodzenia i nie ukrywam, że liczę na ciekawe rezultaty. Zainspirowały Cię te same zdjęcia, co mnie - wozu 221.\nprzez rollingstones » sobota, 26 grudnia 2009, 12:26\nFajny temat- zimmerit będziesz robił czy kupujesz Atakowski?\nprzez Iwan » sobota, 26 grudnia 2009, 23:22\nZimmerit mam zamiar wykonać we własnym zakresie. Jednak tutaj pojawiają się pewne trudności:\nWedle informacji znalezionej na jednej ze stron stosowane były następujące wzory zimmeritu\nNa Panhtery ( w wersji A lub niesprecyzowano ) nakładano wzory 1,4,5,6,8 i 11 (oprócz tego część pojawiała się na Ausf.G, co jednak mnie nie interesuje)\nNa tym zdjęciu widać zimmerit podobny do wzoru nr 4\nNa tym planie (Panthera z przełomu 1944/1945) wzór 2\nPozostaje pytanie - który ze wzorów będzie najodpowiedniejszy dla pojazdów walczących we Włoszech ?\nzdjęcia: Wydawnictwo Militaria\nNajłatwiej byłoby wykonać coś podobnego do zimmeritu wzór 1 lub 2 . W ostateczności - kwadraty...\nPodwozie prawie gotowe do dalszych zabiegów - prawie wszystkie elementy wklejone (koła na zdjęciach dołączone "na sucho")\nPoza tym wyciąłem i zaszpachlowałem ogniwka - pozostaje poczekać aż szpachla wyschnie i wyszlifować.\nprzez rollingstones » sobota, 26 grudnia 2009, 23:30\nTo wczesna A, kwadraty takie jak u mnie na panterze.\nprzez Marek Jaszczołt » niedziela, 27 grudnia 2009, 00:57\n221 miała kwadratowy zimmerit. Są przynajmniej jeszcze 2 zdjęcia tego wozu z tej samej sesji- jedno z przodu drugie z tyłu.\nprzez Iwan » poniedziałek, 4 stycznia 2010, 21:51\nKilka zdjęć - jakość "nienajlepsza", ale bez odpowiedniego oświetlenia trudno cokolwiek zrobić. Jutro postaram się dodać lepsze.\n"wyrób zimmeritopodobny" - nie mając pod ręką niczego oprócz szpachli zrobiłem zimmerit na podwoziu. Nie ma się co nim przejmować, gdyż zostanie zakryty przez koła i schürzen.\nPoza tym zacząłem kadłub i wieżę - Panthera zaś nabiera kształtów.\nWkleiłem kilka detali:\nI moje pytanie (kolejne , a będzie ich pewnie jeszcze więcej )\nCzy wczesna Panthera Ausf. A miała w tym miejscu coś , czy mam ten kawałek wieży zaszpachlować ? Mam odpowiednią blaszkę, więc to kwestia poprawności historycznej\nCzy w mojej Pantherze były takie oto zaczepy ?\nprzez rollingstones » poniedziałek, 4 stycznia 2010, 22:37\nZimmerit ! - rób same kwadraty bez wypełnienia paskami w środku. Zastanów się również nad sensem wykorzystania blaszek niektórych. Zaczep- hak do podnoszenia płyt znad silnika to kawał grubej blachy - bliżej temu co dał Dragon z plastiku niż fotorawince. To samo z osłonami do wlewów - to dość gruba płyta a nie rachityczna blaszka. Części fototrawione mają waloryzować model na lepsze a nie na gorsze\nprzez Iwan » wtorek, 5 stycznia 2010, 21:41\nZimmerit - jak tylko kupię jakąś masę modelarską to zabieram się za robienie go na reszcie Panthery. Efekty zabawy ze szpachlą wyglądają tak:\nPoza tym skończyłem wycinać, szpachlować i szlifować ogniwka. Złożyłem też gąsienice:\nKilka zdjęć całej Panthery:\nOraz w monografii Wydawnictwa Militaria znalazłem takie oto plany:\nCo prawda żaden z nich nie pasuje dokładnie do pojazd, który buduję, ale chciałbym wiedzieć , którym z nich mógłbym się posłużyć i co powinienem ewentualnie zmienić.\nPoza tym - podstawę pod MG na wieży zrobić czy sobie podarować?\nprzez Marek Jaszczołt » sobota, 9 stycznia 2010, 22:55\nMichal93 napisał(a): Poza tym - podstawę pod MG na wieży zrobić czy sobie podarować?\nJeżeli robisz konkretnie 211, to powinieneś ją zrobić - widać ją na zdjęciach\nprzez Iwan » piątek, 22 stycznia 2010, 18:53\npłyta przedziału silnikowego - doklejone niemal wszystkie elementy:\nprzez Iwan » piątek, 26 lutego 2010, 21:07\nZacząłem malowanie panthery - jako pierwsze koloru nabrałby koła.\nElementy wycięte, sklejone, wyszlifowane i w kilku miejscach zaszpachlowane:\npierwsza warstwa to mieszanka dwóch farb Tamiya - xf-68 i xf-60\nnastępnie rozjaśniłem kolorem xf-60\ndzięki temu udało się zachować nieco ciemniejszy kolor kół we wgłębieniach. Następnym krokiem będzie zapewne wykonanie wash'a, po czym koła będą czekały na pomalowanie podwozia oraz nałożenie błota.\nPoza tym czeka mnie wykonanie zimmeritu - czy masa dwuskładnikowa Gunze będzie odpowiednim tworzywem? Czy ktoś robił już zimmerit z wykorzystaniem tego porduktu? Mam jedynie masę Wamodu , jednak nie udało mi się uzyskać zadowalających efektów. Być może ktoś zna jakieś "magiczne" sposoby na pracę z tym specyfikiem.\nprzez Iwan » piątek, 2 kwietnia 2010, 08:51\nPo (dłuższej) chwili nicnierobienia czas powrócić do budowy Panthery.\nNa razie walczę z zimmeritem:\nWykonałem go z milliputu przy użyciu skalpela. Nie wygląda najgorzej (w porównaniu z masą wamodu - obróbka przyjemniejsza i efekt lepszy).\nW najbliższym czasie mam zamiar uporać się z zimmeritem na reszcie Panthery, a później skończyć detale i malowanie ...\nprzez Iwan » niedziela, 2 maja 2010, 19:43\nDo zakończenia konkursu miesiąc, a Panthera dalej w budowie ....\nW końcu wykonałem zimmerit:\nZostało kilka poprawek, dokleić sprzęt itp. (na szczęście wszystko jest już przygotowane i gotowe do wklejenia), a potem malowanie ....\nMam nadzieję, że skończęw terminie\nprzez Marek Barański » niedziela, 2 maja 2010, 20:31\nPod stelażami na narzędzia i zapasowe gąsienice nie powinno być zimmeritu.Za tubą na wycior też.


[TYLKO U NAS] Misjonarz Republiki Środkowoafrykańskiej: Przejeżdżamy obok rebeliantów. Na razie nas nie zatrzymują, ale sytuacja w kraju jest dramatyczna – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Świat / [TYLKO U NAS] Misjonarz Republiki Środkowoafrykańskiej: Przejeżdżamy obo...\nKs. bp Mirosław Gucwa wskazał, iż kraj jest dotknięty ubóstwem przez wojnę domową trwającą od sześciu lat. Dzieją się tu rzeczy bardzo dramatyczne, ale i bardzo piękne – zaznaczył. Wierni świętują właśnie 40. rocznicę utworzenia diecezji Bouar oraz 40. rocznicę święceń jej pierwszego biskupa.\n– Od czterech dni z chrześcijanami z całej diecezji rozważamy rożne tematy, w niedzielę odbywa się główna celebracja tych uroczystości. To radosne przeżycie – mówił misjonarz.\nJednak – jak podkreślił – są regiony, gdzie sytuacja cały czas jest napięta. W sobotę w trakcie uroczystości dotarła wiadomość o ataku na diecezję Alindao, gdzie w jej stolicy od kilku lat przebywa ponad 26 tys. uchodźców.\n– To mieszkańcy okolicznych wiosek, którzy zostali zmuszeni do przemieszczenia się ze względu na trwający konflikt. W sobotę jedno z ugrupowań rebeliantów wkroczyło do obozu uchodźców, spalili prawie wszystkie ich domki i zabili wiele osób, wśród nich dwóch księży (…). Taką smutną wiadomość otrzymaliśmy w trakcie naszej diecezjalnej sesji. Podobnie trudna sytuacja jest w diecezjach Bambari i Bossangoa. W jednej z parafii 10 dni temu miał miejsce podobny atak. Otrzymałem wiadomość, że w tych dniach atak znowu się powtórzył. Są regiony w naszym kraju, gdzie ludzie rzeczywiście cierpią, ludzie giną, ludzie umierają – akcentował ks. bp Mirosław Gucwa.\nRząd od dłuższego czasu prowadzi rozmowy z rebeliantami. Gość Radia Maryja powiedział, że jako chrześcijanie zawsze mają nadzieję na zakończenie walk, jednak ich wiara wystawiana jest cały czas na próbę.\n– Jest 14 ugrupowań rebelianckich, które podpisały deklaracje, że chcą zaprzestać walk, chcą rozbrojenia. Ten proces trwa już od kilku lat. Wojska ONZ też starają się pomóc dźwignąć się krajowi. Natomiast po tylu latach cały czas ci sami rebelianci, którzy podpisali deklaracje – dzisiaj dokonują aktów, które trudno wytłumaczyć. Nie wiemy, jaki jest rzeczywisty motyw ataku na obóz uchodźców oraz parafię katedralną, dlaczego zabito dwóch księży – trudno jest to zrozumieć. Prowadzone są wysiłki, również platforma międzyreligijna (Platforma Międzyreligijna dla Pokoju w Republice Środkowoafrykańskiej – red.) z ks. kard. Dieudonne Nzapalaingiem na czele ciągle podejmuje rozmowy. Często każdego dnia i podczas uroczystości w każdej wspólnocie modlimy się o pokój, ustabilizowanie sytuacji (…). Niestety ten proces pokojowy ciągle się wydłuża (…). Na terenie naszej diecezji aktualnie stacjonuje 6 grup zbrojnych. Jedna z nich od czasu do czasu dokonuje bandyckich aktów, natomiast pozostałe na razie „zawiesiły broń” i kontrolują sytuację. Dzięki temu możemy się przemieszczać i prowadzić normalną działalność duszpasterską we wszystkich parafiach. Przejeżdżamy obok rebeliantów, na razie nas nie zatrzymują, nie zaczepiają – zwrócił uwagę ordynariusz afrykańskiej diecezji.\nKs. bp Mirosław Gucwa podkreślił, iż punktem odniesienia dla miejscowości dotkniętych wojną domową są parafie.\n– Dwa razy mieliśmy sytuację, kiedy na terenie parafii katedralnej – byłem wtedy jej proboszczem – i w sąsiednim seminarium przyjęliśmy łącznie ponad 15 tys. uchodźców. To ludzie, którzy schronili się u nas na terenie parafii uważając, że parafia jest właśnie takim miejscem, gdzie rebelianci nie wejdą, nie będą ścigać osób świeckich – i rzeczywiście tak się stało. Dwa razy schronili się po 10-15 dni (…). Nie wszędzie było jednak bezpiecznie, ostatni przykład pokazuje, że niektórzy rebelianci nie respektują tych miejsc – oznajmił.\nGość „Aktualności dnia” zaznaczył, że jako misjonarze starają się dotrzeć do każdego zakątka Republiki Środkowoafrykańskiej, mimo iż często jest to utrudnione.\n– Cały czas mamy w pamięci apel Chrystusa, który mówi: „Idźcie na cały świat”. Dla nas tym całym światem są odległe wioski, ludzie biedni, którzy często nie mają dostępu do różnych środków. Mamy też w pamięci wezwanie papieża Franciszka, który mówi, żeby „iść na peryferie, nie pozostawać tylko w centrum” (…). Są jeszcze miejsca, które wymagają naszej obecności i ludzie rzeczywiście czekają. Czekają na posługę księży oraz pomoc humanitarną. Kiedy nieraz jadę do odległych wiosek, to szefowie tych miejscowości proszą, aby założyć w ich miejscowościach parafie. Wiemy, że jeśli będzie parafia, przyjdą księża i siostry, to na pewno będzie też wybudowana szkoła dla dzieci i młodzieży, ośrodek zdrowia, domy dla ubogich. W wielu miejscach ludzie czekają na taką obecność – akcentował ordynariusz diecezji Bouar.\nW Republice Środkowoafrykańskiej pracuje obecnie ponad 30 misjonarzy z Polski.\nCała rozmowa z ks. bp. Mirosławem Gucwą dostępna jest [tutaj].\nTagi: misje, Polska, pomoc, Republika Środkowoafrykańska, wojna\n35. Pielgrzymka Kolejarzy na Jasną Górę Kurdowie krytykują ETPCz za odrzucenie skarg przeciwko Turcji


Think tank - kuźnia pomysłów - System Gry - Oficjalne Forum - Time Edge - Czas Wojny\nWednesday, December 17th 2008, 10:49am\nw tym temacie można dawać propozycje wprowadzenie usprawnień do gry. Pomysły powinny być wcześniej PRZEMYŚLANE!\nW tym momencie rozważane są dwa pomysły:\n- Forsowny marsz - opcja umożliwiająca armii dotarcie w określonym czasie w dowolne miejsce na mapie.\nKoszt - epoka 2-3-4: konie. W zamian za określoną liczbę koni (zależną od składu i wielkości armii) maksymalny czas dotarcia w dowolne miejsce jest skrócony.\n- Edykt imperialny - technologia dostępna w epokach od 3. Co epokę można ją opracować 1 raz. Umożliwia przeniesienie stolicy do dowolnej wioski gracza.\nWednesday, December 17th 2008, 11:02am\nDrugi pomysł mnie zastanawia a mianowicie co dalej z bohaterem głównym. Będzie przypisany nowej stolicy?\nWednesday, December 17th 2008, 11:14am\n1 opcja bomba\n2 opcja sushi rozwin ja:\n- co z hero (jak powyzej)\n- co z bonusami jakie beda na danej wiosce w momencie zamiany ?\n- czy hero przejdzie odrazu przy zamianie (czy bedzie trzeba go wskrzeszac ? )\njeszcz pomysle nad pytaniami\nWednesday, December 17th 2008, 11:54am\nBonusy pozostają w nowej stolicy.\nLos hero jeszcze nie jest przesądzony, możliwe że będzie trzeba go wskrzeszać.\nWednesday, December 17th 2008, 12:28pm\nOba pomysły są bomba!\nAle mi nadal brakuje nawiązywania interakcji z klanowiczami, w formie innej niż oblegi...\nZróbcie coś na kształt ekspedycji! Niech każdy hero chodzi ze swoimi dziesięcioma jednostkami, limit na ilość hero w danej lokacji od 2 wzwyż i jazda!\nA wystarczającą nagrodą będzie exp i symboliczny drop (im wyżej, tym większa szansa na pref?). No i nareszcie z klanowymi kolegami będzie można nawijać o strategii nie na oblegu, a na ekspie\nWednesday, December 17th 2008, 12:29pm\nPomysł z forsownym marszem spoko, jeśli chodzi o drugi pomysł to ja jestem za tym żeby zostawić stolice na swoim miejscy przynajmniej wiadomo że każdy ma taką samą a wprowadził możliwość migracji bohaterów np. za jakąś opłatą albo coś albo że można nim cokolwiek robić po 24h.\nBo zabijanie bohaterów i wskrzeszanie w innych miastach jest trochę "dziwne".\nZgadzam się za mało jest interakcji z klanowiczami, wspólne wyprawy na specjalne lokacje było by normalnie extra.\nAlbo "tuniej rycerski" pojedynki samych bohaterów w jakimś systemie pucharowym solo czy duo.\nThis post has been edited 1 times, last edit by "DrastiC" (Dec 17th 2008, 12:35pm)\nWednesday, December 17th 2008, 12:32pm\ngrupowe lokacje specjalne. (mozebyc na wzor z BW)\ndojdzie zaniedlugo do czegos takiego ze ataki i wyprawy niestety nie beda dawaly dobra ilosc ekspa bo widelki lvl'owe caly czas rosna a chodzi sie praktycznie na te same lokacje, duzo lokacji z wyzszyche epok nawet nie daje tyle ekspa co te z nizszych. wiec moze jakis dodatek do tego\nto tylko zarys i duzo pozostaje to rozwiazania ale napisze jak mogloby to wygladac wg mnie:\n1. warunki zalozenia.\n- zabicie np pojedynczego bossa w danej lokacji (dostaje sie odznake - moze byc wykorzystane to z techow ze\nsie go zaliczylo).\n- atak na lokacje specjalna bylyby np atak zbiorczy na pietra ( czyli chodzenie po pietrach 1 potem 2 pietro\nitd taki zbior obecnych lokacji (reszta opisana w pkt walki).\n- jakies punkty ktore trzeba zdobyc zeby zalozyc lokacje - np wyczyszczenie iles razy danej lokacji ( z bossem\nnp 12 razy trzeba zabic hero w jaskini zeby zrobic zbiorowo atak na jaskinie).\n- w lokacjach gdzie na pietrach jest wiele bossow kwestia dyskusyjna jak zakladac (czy pietrami w zakresie czy\n- zalozenie idzie na sloty armi nie na graczy - wiec gracz moze wypuscic 2 wojska z roznych wiosek.\n2. Warunki dolaczenia.\n-podobnie jak oblezenie (ale mniejsze czasy)\n- ogranioczna liczba osob do dolaczenia (lvl hero np czy cos innego wg jakis pkt'ow)\n- +/- 1 epoka w stosunku do zakladajacego (jak obelgi)\n3. przebiega walki\n- 2 wersje albo idziemy po pietrach i nie odnawia nam sie hp w wojsku i hero lub walczymy na raz z pietrami.\n- jezeli wersja 2 to wojo ma bonus jaki daje hero na kazde z pieter - to jeszcze sprawa dyskusyjna.\n- algorytm walki jak na obelgu.\n4. wynik walki\n- eksp dla zakladajacego + pomocnikow\n- drop np moze byc sumowany dla lokacji na ktore bysmy poszli pojedynczo + moze jakis bonusik dla dropu z\n- eksp sumowany za wszystkie zabite potworki i dzielony na czlonkow ( zakladajcy x 2 moze miec). - chociaz to bedzie bardzo malo wiec mozna zwiekszych drop np itemow zeby to bylo bardziej zachecajace.\nplusy i minusy tego typu:\n+ nie trzeba tworzych nowych bossow/lokacji/potworow itd.\n+ nie trzeba nowych algorytmow - mozna wykorzystac ten z obelgow.\n+ troche szybsze ekspienie heros'ow\n- moze byc problem z przetestowaniem/zrownowaznieme lokacji (bo wiem ze nie byly pod to przygotowywane)\nkazdy wybiera komplet pieter na ile sie czuje z silami - wiecej pieter wiecej przeciwnikow wiecej ekspa wieszy % ze hero nie wroci , bdzie to jakies urozmaicenie nie powodujace moze az tyle roboty co calkowicie nowy projekt gdyz duzo mechanizmow bedzie wykorzystanych juz.\nStacjonowanie wojskiem w mieście sojusznika\nCzy byłaby możliwość wprowadzenia "stacjonowania" wojskiem ("armią") w mieście swojego sojusznika? Chodzi mi głównie o to, żeby była możliwość wyprowadzenia akcji do lokacji specjalnych z miasta sojuszniczego. Ataki na inne osady, przenoszenie surowców itp. byłby zablokowane. Lokalizacja takiej armii byłaby znana poprzez zakładkę zbliżoną wyglądem do menu wiosek.\nIstnieje możliwość, że ktoś zaatakuje wiochę sojusznika gdy będziemy tam stacjonować stąd należałoby się zastanowić czy nasza armia mogłaby ingerować czy też nie. Można również wprowadzić ograniczenie, że armia w mieście sojusznika nie może liczyć więcej niż 10 jednostek :-)\nWednesday, December 17th 2008, 2:55pm\nJa to bym proponował zrobić coś z tą biżuterią. Zwoje leca jak głupie a biżu wcale. Bez sensu to jest zeby od 1 epoki mieć zwoje a biżu gdzieś pewnie cudem wydropie w 6 epoce. Zrobic słabsze pierścienie i amulety w 1 epoce i coraz lepsze wyżej bo teraz to jest masakra\nWednesday, December 17th 2008, 2:59pm\nQuoted from "polzory"\nmusi być coś niezwykle rzadkiego i cennego\njest biżuteria w grze, tylko nie wszyscy ją posiadający udzielają się na forum, lub też pewnie nie zdają sobie sprawy z jej ceny\nEDIT: co się dziwicie, że nie możecie znaleźć biżuterii - skoro robicie najłatwiejsze lokacje...\njeśli lokację można wyczyścić samym hero - albo zrobić ją TANIM wojskiem BEZ STRAT - to raczej się tam NIEZWYKLE RZADKICH rzeczy nie znajdzie, nie?\nSzansa na drop biżuterii nie jest wcale aż tak mała - po prostu wszyscy czyszczą najłatwiejsze lokacje dla expa lub złomu.\nThis post has been edited 3 times, last edit by "Thorga" (Dec 17th 2008, 3:18pm)\nWednesday, December 17th 2008, 3:16pm\nEhh tak to jest jak się człowiek śpieszy i zapomina o pomyśle :\nEventy czasowe na wzór z BW - nie wpływające na wioski (tzn. np. wydobycie surowców), dotyczące bohaterów, rasy czy też jednostek. Przez okres działania eventu np. wzrasta/maleje:\n- inicjatywa/atak/aa/HP/obrona itp. wszystkich bohaterów lub też jednej z ras\n- inicjatywa/atak/aa/HP/ładowność/czas marszu itp. wszystkich jednostek z wszystkich epok lub z określonej epoki\nTym samym zliczanie wpływu eventów miałoby miejsce jedynie w momencie wykonania akcji typu atak na przeciwnika/ lokacja specjalna/obleg i nie powinno obciążyć serwera.\nThis post has been edited 1 times, last edit by "VeiN" (Dec 17th 2008, 3:26pm)\nWednesday, December 17th 2008, 4:51pm\npisze nowy post bo to nowy pomysl:\noblezenia na zasoby:\nzakladanie obelga i rozgrywanie jak normalnego obelgu:\npo wygraniu obelezenia zajmuje sie wszsytkie surowce + spichlerzowe z danej wioski (stolicy) - oraz te surowce co sie nagromadzily w trakcie obelgu.\npodzial wg x2 dla zakladajacego x1 dla czlonkow ( z podzialu).\ndolanczacie +/- 1 epoka i przelicznik przejmowanych surowcow wg jakiegos systemu. ( lub bez surowcow ale moze jakos eksp zwiekszony).\nnie wiem moze ktos ma inny pomysl ale zeby wprowadzic jakies oblezenie poza zajmowaniem kwadratow.\nWednesday, December 17th 2008, 5:41pm\n- Wygrywasz obleg\n- Niszczysz wioske w 5 sek.\nLepiej żeby było tak:\n- Niszczysz budynki\nNp. tak jak w przypadku wyburzenia, poziom = ilość godzin z tym że ostatnie budynki to ołtarz i totem.\nWednesday, December 17th 2008, 6:13pm\nWidzę że większość pomysłów zaczerpnięta jest żywcem z BW. W sumie nie głupim jest aby sprawdzone patenty wprowadzać w nowym projekcie.\nPadła propozycja zrobienia turnieju bohaterów, już dużo wcześniej o tym pisałem. Teraz praktycznie każdy ma kilka rodzai ekwipunku dla swojego herosa a z czasem bedzie jeszcze wiecej wiec pomysł moze byc naprawdę ciekawy\nA co myślicie o pomyśle żeby dało sie robić zbiorowe atakie(grabieże surowców) na wrogów silniejszych np jak gosc trzyma wojsko z kilku wiosek w jednej. Wiem ze mozna zrobic mu obleg i po sprawie a jesli ktos po prostu nie chce robic mu oblegow ze wzgledu na to ze ma rozbudowane wioski itd a gosc trzyma armie ze3/4 wiosek tak wiec trudno ja ruszyc armia z jedenj wioski a takim wspolnym atakiem to ze ktos jest rozbudowany bardzo dobrze nie moze przesadzac o tym ze bedzie najlepszym\nWednesday, December 17th 2008, 7:05pm\npomysł trochę taki sobie, ale większe znaczenia na pewno będzie miał w 5-6 erze gdy zrobi się zbyt daleko do kogokolwiek, na pewno zmniejszy sim city\na dlaczego wszyscy mają w stolicy to samo i stolicy nie można oblegać ??\nWednesday, December 17th 2008, 7:28pm\nSam pomysł z forsownym marszem mi sie podoba- to usprawni ataki na dalsze wioski, gdy ktoś nie ma szczęścia do potencjalnych farm w pobliżu siebie, ale nie powinno być zbyt tanie.\nCo do pomysłu z przenoszeniem stolic jestem na nie. Zainteresowałem się tą grą właśnie z zasady, że nawet gdy ktoś zostaje z jedną wioską, to jest ona taka sama dla każdego. Możliwość przenoszenia wiosek zaburzy ten porządek i wprowadzi nierówność - jak ktoś będzie miał szczęście to zrobi sobie stolice na polu z mnóstwem bonusów, a ktoś inny będzie cierpiał. Jak dla mnie powinno zostać jak jest.\nWednesday, December 17th 2008, 7:42pm\nDla mnie bomba te dwie propozycje Sushiego. Wreszcie stolica będzie mieć bonusy. Bo obecnie mamy sytuację, że najsilniejszy hero może chodzić z potencjalnie najsłabszą armią. A tak stolicę przenosimy, a starą metropolię raczej się będzie kasować. Ranking klanów zyska dzięki temu większą wiarygodność. Bo silny hero będzie związany z silną stolicą. Przyznam, że bardzo mnie to cieszy. O jedną niedoróbkę mniej.\nDrugi pomysł też fajny. Usprawni nieco grę, a i konie będą mieć w końcu zajęcie. Wreszcie jakieś większe niż kosmetyka, zmiany. Bardzo miłe. Swego czasu chciałem zakończyć grę, ale odkryłem, że ciekawi mnie jej dalszy rozwój i dokonywane zmiany. Coś mi się zdaje, że się nie zawiodę .\nWednesday, December 17th 2008, 7:57pm\nQuoted from "Commander"\nBo obecnie mamy sytuację, że najsilniejszy hero może chodzić z potencjalnie najsłabszą armią.\nPo to jest właśnie główny hero, żeby ze "słabej" armii ze stolicy robiła się silna. Zmusza to do rozwoju głównego hero a jak wiadomo punkty dla klanu robi właśnie on. Poza tym oblegów czy grabieży nie robi się raczej ze stolicy tylko z odpowiednio położonych wiosek dających odpowiednie bonusy i wojsko.\nJednym słowem pomysł z zamianą stolicy uważam na niezbyt dobry.\nWednesday, December 17th 2008, 8:09pm\nRównież uważam że pomysł z przenoszeniem stolicy jest zły. Teraz jest ciekawiej gdy musisz trochę się postarać i rozbudować stolicę, żeby heros mógł z czymś porządnym chodzić na lokacji. Po możliwości zmiany będzie to zbyt łatwe. Jeżeli gra będzie zbyt prosta stanie się nudna, lepiej pomyślcie nad klanowymi wyprawami. Na BW wprowadziło to duże urozmaicenie to pewnie i tu wprowadzi.


Prawdziwe przebudzenie Mocy | Magazyn Kontakt\nPrawdziwe przebudzenie Mocy\nJ. J. Abrams osiągnął to, na co wszyscy fani tak długo czekali – przywrócił blask i kolor bodaj najwspanialszej filmowej Sadze wszechczasów. Złożył hołd Starej Trylogii, pozwolił puścić w niepamięć prequele i otworzył uniwersum na przyszłość.\nMało jest filmów, których zrecenzowanie przysparza tyle kłopotu. Pozornie może się to wydawać prostym zadaniem – jestem wielkim fanem uniwersum, na nową część „Gwiezdnych Wojen” czekałem co najmniej rok, a od trzech miesięcy mój entuzjazm tylko wzrastał. Miło jest pisać o czymś, co się kocha, prawda? Nie do końca. Otóż, nie chcąc nikomu zepsuć zabawy i zaskoczeń (a tych jest kilka), nie mogę napisać praktycznie nic na temat fabuły, co jednocześnie znacznie ogranicza moje możliwości analityczne. Na dobrą sprawę, nie mogę nawet powiedzieć, że ktoś w filmie pełni jakąś funkcję, bo może to od razu oznaczać, że tej funkcji nie pełni ktoś inny. Jak się chwilę zastanowić, napisanie tekstu o „Przebudzeniu Mocy” jest nie lada wyzwaniem. W związku z tym wszystkim, postaram się napisać o fabule tak mało, jak się tylko da – w końcu są pewnie tacy, którzy nie chcieli oglądać nawet zwiastunów przed seansem w kinie.\nŻeby jednak nie przedłużać napięcia – „Przebudzenie Mocy” spełnia najśmielsze oczekiwania fana Starej Trylogii „Gwiezdnych Wojen”. Jakiś czas temu zacząłem się bać, że moje wymagania są zbyt duże, że czego by twórcy nie zrobili, nie spełnią ich, bo będzie to zwyczajnie niemożliwe. Na szczęście się pomyliłem. Widać, że reżyser J. J. Abrams jest wielkim fanem oryginalnej trylogii i to właśnie jej składa hołd w swoim dziele. Co jednak ważniejsze, udaje mu się to, czego dokonał chyba tylko „Mad Max: Na drodze gniewu” George’a Millera – „Przebudzenie Mocy” nie jest aż tak związane z wcześniejszymi produkcjami, by nie można było mówić o pewnej samodzielności filmu. Hołd i, mniej lub bardziej widoczne, nawiązania. Ślepe zapatrzenie i kopia? Na szczęście nie. Abrams miał chyba nawet trudniejsze zadanie, bo Miller mógłby powiedzieć, że skoro stworzył wszystkie wcześniejsze odcinki, to może robić, co mu się żywnie podoba.\nPrawda jest taka, że Abrams doskonale zna Starą Trylogię, jej mechanizmy, mitologię, strukturę i klimat. Dzięki temu jest w stanie wywołać uczucia, które towarzyszyły oglądaniu Trylogii przed wielu laty. Na dodatek pomagał mu sam Lawrence Kasdan, czyli autor scenariusza do m. in. „Imperium kontratakuje”, czyli najlepszego z dotychczasowych epizodów. Powrót do praktycznych efektów specjalnych i kręcenie w prawdziwych lokacjach sprawiają, że podczas seansu nostalgia widzów zostaje przezwyciężona. Raz na zawsze będzie można zapomnieć o nieszczęsnych prequelach George’a Lucasa i z optymizmem patrzeć w przyszłość uniwersum, które za kilka lat znacznie się powiększy.\nPrzyjrzyjmy się jednak bliżej samej zawartości filmu. Po pierwsze, rzecz ważna podkreślenia, wszystkie nowe postaci sprawdzają się idealnie. Czy mówimy o Rey, Finnie i Poe Dameronie po stronie Rebelii, czy Kylo Renie i Generale Huxie wśród wrogów, wszyscy oni są bohaterami wyrazistymi, często skomplikowanymi i charyzmatycznymi. Warto zwrócić uwagę zwłaszcza na Rey, w którą wcieliła się, w zasadzie debiutująca, Daisy Ridley oraz na Kylo Rena w wykonaniu Adama Drivera. Ta pierwsza jest nie tylko sympatyczną i bardzo samodzielną osobą, ale to również postać najbardziej ewoluująca i angażująca widza – jej obawy, nadzieje i marzenia udzielają się odbiorcom. Pomysł, żeby była główną bohaterką to strzał w dziesiątkę! Bodaj po raz pierwszy, w „Gwiezdnych wojnach” docenione zostają kobiece charaktery. Innymi słowy, feminizm zawitał w kosmosie (i bardzo dobrze!). Kylo Ren z kolei jest człowiekiem bardzo złożonym, często zmieniającym nastroje, ale przede wszystkim rzeczywiście budzącym grozę. To godny następna Dartha Vadera.\nDoskonały casting to oczywiście nie ostatnia zaleta „Przebudzenia Mocy”. Kolejnym atutem jest zaskakująco duża dawka humoru, który sprawdza się w każdym momencie, w którym zostaje użyty. W „Gwiezdnych Wojnach” nigdy nie było tak dużo udanych żartów, co jednak nie znaczy, że film zbliża się do komedii. Abrams jest po prostu bardzo uzdolnionym reżyserem i bez problemu łączy ze sobą tonacje. Nie popełnia błędu Lucasa z prequeli, który potrafił w jednej scenie przejść od obcinania kończyn, przez akcję, aż do slapsticku. Abrams wywołuje u publiczności śmiech, wzruszenie, strach i wiele innych emocji, ale na tyle sprawnie, że ani przez chwilę nie ma się problemu z odbiorem wydźwięku poszczególnych scen.\nWarto też podkreślić, że „Przebudzenie Mocy” jest filmem o ogromnym rozmachu. Wspomniane kręcenie w autentycznych plenerach sprawia, że świat na ekranie żyje, nie ma w nim cienia sztuczności, co dodatkowo podkreślane jest dzięki praktycznym efektom specjalnym. Ich najwspanialszym przedstawicielem jest nowy droid – BB-8, którego pokocha nawet najbardziej niewrażliwy odbiorca. W filmie dużo jest scen akcji, które są szalenie efektowne – największe wrażenie robią walki statków kosmicznych, które dzięki wirtuozerskiej pracy kamery dosłownie wbijają w fotel. Abrams rozumie też, że jeden z symboli uniwersum, miecze świetlne, powinien być wykorzystywany oszczędnie. A kiedy już jacyś bohaterowie krzyżują ze sobą klingi, musi między nimi dziać się znacznie więcej w sferze psychicznej. Dzięki temu, starcia te mają odpowiedni ciężar i napięcie. I chociaż efekty specjalne są bardzo dopracowane i stoją na najwyższym możliwym poziomie, ani przez chwilę nie górują nad opowieścią i postaciami. A to wielki plus.\nJ. J. Abrams osiągnął więc to, na co wszyscy fani tak długo czekali – przywrócił blask i kolor bodaj najwspanialszej filmowej Sadze wszechczasów. Złożył hołd Starej Trylogii, pozwolił puścić w niepamięć prequele i otworzył uniwersum na przyszłość. Z szacunkiem, ale ze świadomością własnych zdolności. I, co równie ważne, nie odkrył wszystkich kart. Wręcz przeciwnie, bo gdy tylko w trakcie seansu widz dostanie rozwiązanie którejś tajemnicy, natychmiast rodzą się trzy dodatkowe pytania. Jest więc na co czekać. Szkoda tylko, że Abrams nie będzie reżyserem kolejnych epizodów, a ograniczy się tylko do roli producenta. Na dzień dzisiejszy nie sądzę jednak, by dopuścił do tego, by kolejne części były porażką. Abrams wygląda na człowieka, który, nawet jako producent, okiełzna Przebudzoną Moc.\nWartym zaznaczenia jest również całkowity brak Gunganów, czy jak im tam.\nA serio – ogromnie mnie cieszy powrót do “klasycznego” stylu walki mieczami. Nie ma tu absurdalnego skakania rodem z chińskich filmów akcji, nie ma robotów uzbrojonych w milion mieczy – jest oszczędnie, poważnie, z rozmysłem. W pojedynkach jest moc oraz Moc.\nNadal mam wątpliwości co do Drivera. Być może dlatego, że ciągle bardziej go kojarzę ze jego roli w Dziewczynach (dzięki bogu, ogolił się), może dlatego, że wygląda za bardzo… “Dzieciakowato”. Z drugiej strony, rolę zagrał świetnie, a w końcu nie ma żadnego prawa nakazującego złym postaciom zawsze wyglądać super-groźnie.\nBitwy powietrzne – miodzio! Czekam jednak na wersję reżyserską, bo znana ze zwiastunów scena ataku X-Wingów była zdecydowanie zbyt krótka.\nMoja ocena: KIEDYDVD!?!?!?!?!?/10


Copywriter - rzemiosło czy sztuka? - Agencja PR Grupa PRC | Pierwsi na śląsku\nPierwszym literatem w Polsce, który popełnił mezalians z reklamą, był Melchior Wańkowicz. To właśnie on jest autorem przedwojennego hasła „Cukier krzepi” oraz powstałego latach siedemdziesiątych hasła „Lotem bliżej”. Copywriterem stała się także Agnieszka Osiecka, która wygrała konkurs na hasło dla światowego koncernu. Jej „Coca-Cola to jest to” przez długi czas reklamowało wyroby firmy w Polsce. Stało się również inspiracją do stworzenia sloganu „Always Coca – Cola” znanego na całym świecie. Tworzenie haseł to sztuka. Jednakże już sama funkcja copywritera została dziś poważnie zdeprecjonowana. Określa zarówno artystów tego zawodu, jak i osoby, które tworzą krótkie teksty przy użyciu słów kluczy potrzebne do pozycjonowania produktów w Internecie. To jednak tak, jakby porównać Leonarda da Vinci z malarzem pokojowym.\nODPOWIEDNIE DAĆ RZECZY SŁOWO …\nCyprian Kamil Norwid pisząc powyższe słowa, pewnie nawet nie przypuszczał, że znajdą one o wiele szersze zastosowanie, niż sama poezja. Zostaną zaadaptowane do działań w obszarze reklamy, promocji, a nawet marketingu politycznego. Ten ostatni to istny generator haseł w okresach przedwyborczych. Niektóre z nich wchodzą do kanonu, stają się przedstawicielami gatunku. Inne zaś stanowią materiał do badań w zakresie reklamy, public relations czy marketingu politycznego i są wręcz przykładami politycznego pure nonsensu. Taka była wyborcza kreacja kandydata na prezydenta Białegostoku Krzysztofa Kononowicza, który zastosował nie tylko kompletnie odbiegającą od poprawności politycznej stylistykę opartą na prostej i szczerej wypowiedzi, ale też pamiętane przez lata hasło: „żeby nie było niczego”.\nPrzez długi czas copywriter wiązany był z pracą w agencji reklamowej. Tworzony tam przekaz opiera się bowiem o obraz i skróty myślowe, które mają działać na wyobraźnię odbiorcy, ale też na jego podświadomość, by jednoznacznie identyfikował dany produkt czy markę. Nikomu nie trzeba tłumaczyć, które piwo jest „prawdopodobnie najlepsze na świecie” i dlaczego „warto posiedzieć przy żubrze”. Umiejętności związane z kondensacją treści i tworzeniem określonych wyobrażeń wykorzystywane są także w szeroko rozumianym public relations. W tej branży działania copywritera nie ograniczają się jedynie do stworzenia pojedynczego hasła. Wkraczają w obszary kreowania całej koncepcji i fabuły przekazu. Zmierzają do snucia fabularnych opowieści.\nCiekawym przykładem tworzenia w ten sposób marki miejsca jest promocja turystycznych atrakcji Dolnego Śląska oparta na niezwykłej i nie do końca odkrytej tajemniczości tego regionu. Jest ona wsparta hasłem: „Nie do opowiedzenia. Do zobaczenia”. Innym przykładem opowieści jest akcja społeczna PZU realizowana pod hasłem: „Kochasz? Powiedz stop piratom drogowym”. W tym wypadku przekaz oparty został na uzmysłowieniu w sposób emocjonalny wpływu najbliższych na zachowanie kierowcy na drodze.\nCopywriting jak widać różne ma imię i może przyjmować różne formy. Jest dziedziną działania opartą na wyjątkowej kreatywności, łatwości operowania słowem. Wymaga wyobraźni, ale też sporej wiedzy i doświadczenia, by tworzony przekaz wpisał się odpowiednio w możliwości percepcyjne odbiorcy. Jest zatem rodzajem sztuki w jej użytkowym wymiarze.


Listopad 2018 - Główny Mechanik\nTomasz Kurzacz - 30/11/2018 - Aktualności, Z kraju i ze świata\nPierwszy w Polsce elektroniczny sąd polubowny ULTIMA RATIO rozpoczął właśnie prowadzenie symulowanych spraw sądowych. Premierę sądu dla przedsiębiorców zaplanowano na kwiecień 2019 r. Wyroki Ultima Ratio ma wydawać dla zasady w ciągu 21 dni, czyli średnio ponad… 20 razy szybciej niż w sądzie tradycyjnym. Twórcami sądu są spółka Causa Finita SA oraz Stowarzyszenie Notariuszy…\nTagi: prawo, sąd\nOstatnie prace budowlane i instalacyjne pierwszej w Polsce instalacji Turbin Rozprężnych TRT\nTomasz Kurzacz - 30/11/2018 - Galeria\nBudowa pierwszej w Polsce instalacji Turbin Rozprężnych TRT realizowanej w ZW Nowa zbliża się ku zakończeniu. Obecnie trwają ostatnie prace budowlane oraz instalacyjne. Równolegle prowadzony jest zimny rozruch – już wkrótce gaz wielkopiecowy popłynie nowymi rurociągami. Planowane zakończenie projektu i przekazanie instalacji do użytkowania ma się odbyć jeszcze w 2018 roku. Źródło: Tameh\nPKN ORLEN został oficjalnym partnerem zespołu Formuły 1 Williams Martini Racing. Logotyp ORLEN znajdzie się na bolidach oraz kombinezonach zawodników występujących w najbardziej prestiżowych i najpopularniejszych wyścigach świata. – Współpraca PKN ORLEN i Williams Martini Racing otwiera nowy rozdział w historii sportów motorowych w Polsce, ale też w budowaniu globalnego zasięgu naszej marki. Warto…\nTagi: przemysł chemiczny, przemysł motoryzacyjny\nAlstom i Nederlandse Spoorwegen (NS), krajowy operator kolejowy w Holandii, oficjalnie otworzyli nową linię montażową dedykowaną pociągom Intercity Next Generation (ICNG), które zostaną wyprodukowane w katowickim obiekcie Alstom – jednej z największych lokalizacji Alstom na świecie. Nowa hala została uroczyście otwarta przez Berta Groenewegena, dyrektora finansowego NS i Roela Okhuijsena, dyrektora nowego taboru kolejowego NS,…\nTagi: inwestycje, przemysł środków transportu\nTomasz Kurzacz - 30/11/2018 - Praca oferowana\nJak wynika z raportu „Różnorodność kulturowa a wizerunek pracodawcy” opracowanego przez Procontent Communication, co piąty badany polski pracownik wskazuje, że jego firma nie jest gotowa na przyjęcie obcokrajowców. Ponad 17% badanych pracowników firm doświadczyło konfliktu na tle kulturowym w miejscu pracy. Respondenci najbardziej sprzeciwiają się zatrudnianiu pracowników z krajów arabskich i Azji – odpowiednio 45%…\nMinisterstwo Przedsiębiorczości i Technologii oraz polskie spółki zależne Robert Bosch GmbH, podpisały porozumienie o strategicznej współpracy gospodarczej w obszarze Przemysłu 4.0. Celem współpracy jest m.in. przyspieszenie procesu wdrażania najnowszych metod produkcji w polskich przedsiębiorstwach i podwyższanie ich kompetencji w budowaniu nowoczesnej gospodarki opartej na innowacyjności. Efektem porozumienia będzie większe zaangażowanie firmy Bosch w realizację…\nGigantyczny wirnik turbiny niezbędnej do produkcji energii z gazów hutniczych przyjechał do krakowskiej elektrociepłowni TAMEH Polska. Ważący 35 ton kolos jest wysoki na ponad 3 metry, ma 8 metrów długości i prawie 3 metry szerokości. Wirnik, czyli serce turbiny, przetransportował z Brna wykonawca tej części inwestycji – Budimex. Podróż trwała prawie dwa dni, a…\nTagi: energetyka, hutnictwo\nTomasz Kurzacz - 29/11/2018 - News Flash, Urządzenia\nFirma Würth Polska prezentuje zwijadła z serii DSA-S. Praktyczne i bezpieczne zwijadła z przewodem pneumatycznym, dzięki którym zachowamy porządek w miejscu pracy. Przewód, dzięki specjalnemu mechanizmowi równomiernie zwija się od lewej do prawej, nie powodując nawijania się w jednym miejscu. Mechanizm zwijający reguluje siłę powodującą zwijanie powrotne, dzięki czemu przewód wolno nawija się w…