Publikacje - Związek Sybiraków Oddział w Krakowie\nZwiązek Sybiraków Oddział w Krakowie\nArtykuł Aleksandry Szemioth w Kwartalniku „Zesłaniec” nr 45 z 2010 r.\nNa okładce: Pamiątkowy obrazek z wizerunkiem Matki Bożej Częstochowskiej. Pamiątka rodzinna. Ewa Felińska, matka abp Zygmunta Szczęsnego Felińskiego miała go na Syberii, gdy przebywała na zesłaniu\nDEPORTACJE OBYWATELI POLSKICH NA SYBERIĘ ORAZ REPRESJE SOWIECKIE NA KRESACH WSCHODNICH II RP PO 17 WRZEŚNIA 1939 ROKU\nW 70. Rocznicę pierwszej\nDeportacji 10 lutego 1940 roku.\nPoczątek i przyczynę dramatycznych represji sowieckich, jakie dotknęły mieszkańców wschodniej części Polski międzywojennej, należy wiązać z tzw. Paktem Ribbentrop-Mołotow. Pakt ten, noszący nazwę od jego sygnatariuszy, ministrów spraw zagranicznych Rzeszy Niemieckiej i Związku Radzieckiego, podpisano w Moskwie 23 sierpnia 1939 r. Zawierał on gwarancje wzajemnej nieagresji na okres 25 lat, regulował kierunki polityki zagranicznej obu stron oraz ustalał stosunki kredytowo-handlowe. Do głównego dokumentu porozumienia dołączono tajny protokół, którego treść dotyczyła spraw polskich jak również krajów bałtyckich i Rumunii. Odnosił się on do podziału Europy wschodniej na dwie strefy wpływów – niemiecką i sowiecką. Granica pomiędzy nimi miała przebiegać przez środek terytorium Polski, na linii rzek Narwi, Wisły, Sanu i Pisy. Na północy wpływy niemieckie miały obejmować Litwę, a do strefy rosyjskiej przewidziano włączyć Finlandię, Estonię i Łotwę oraz część Rumunii.\nUstalony w tajnym protokole zamysł podziału Polski pomiędzy jej dwóch sąsiadów był zamachem na suwerenne państwo, jakim była II Rzeczpospolita, był decyzją o jej czwartym rozbiorze, z równoczesnym pogwałceniem wcześniejszych umów pokojowych, jakie posiadała z ZSRR i Niemcami. Pakt Ribbentrop-Mołotow pozwolił Hitlerowi podjąć decyzję o rozpoczęciu, od dawna przygotowywanych, działań wojennych, bez obawy o przeciwdziałania ze strony rosyjskiej; nie przewidywał też konkretnych reakcji Anglii i Francji, nieprzygotowanych jeszcze do walki.\nOgromne siły armii niemieckiej, bez wypowiedzenia wojny, natarły na Polskę w dniu 1 września 1939 r. zmasowanym atakiem lądowym, morskim i lotniczym, z północy, z zachodu i południa, łącznie frontem o długości około 1400 km. Tak rozpoczęła się druga wojna światowa, która w ciągu ponad pięciu lat, ogarnęła pożogą i zniszczeniem wiele krajów w Europie i poza nią. Pierwszą ofiarą tej wojny była Polska. Znacznie słabsza militarnie, stawiała jednak armii niemieckiej silny opór, a przebieg bohaterskiej obrony, poczynając od Westerplatte, w ciągu całej kampanii wrześniowej, nie miał odpowiednika podczas późniejszych napaści Niemiec na inne kraje europejskie.\nW trakcie trwania dramatycznej obrony przed siłami niemieckimi, nastąpiła, całkowicie nieprzewidywalna, inwazja Związku Radzieckiego na wschodnią część Polski. Określono ją, jako „nóż w plecy”. W dniu 17 września 1939 r. wschodnią granicę Polski, na całej jej długości, przekroczyły dywizje Armii Czerwonej – piechota, czołgi, wozy pancerne, artyleria i lotnictwo – w ilościach porównywalnych do sił niemieckich, jakie napadły na zachodnią część Polski. W ten sposób Stalin spełnił zobowiązanie wobec Hitlera, zawarte w Pakcie Ribbentrop-Mołotow. Związek Radziecki zajął około 51% terytorium Polski, zagarniając „swoją” strefę wpływów, zgodnie z tajnym protokołem.\nPolska nie podjęła działań obronnych wobec wojsk sowieckich, nierównowaga sił była zbyt duża. W tym czasie niemal cała armia polska była zaangażowana w obronę przed Niemcami na zachodzie i w centrum kraju; jednostki polskie, już w rozbiciu, cofały się na wschód, a cały naród był sterroryzowany nalotami lotniczymi i bezwzględnym okrucieństwem wojsk niemieckich w stosunku do cywilnej ludności. Znając dramatyzm sytuacji, z intencją uniknięcia dalszych strat, Wódz Naczelny Wojska Polskiego, gen. Edward Rydz Śmigły, bezpośrednio przed ewakuacją Rządu RP do Rumunii, wydał rozkaz zakazujący walk z Armią Czerwoną. Jedynie w kilku miejscowościach, tam gdzie nie dotarł rozkaz, miały miejsce rozpaczliwe próby obrony przez szczupłe oddziały Korpusu Ochrony Pogranicza, wspierane przez cywilów. Słynna jest obrona Grodna, gdzie do walki stanęła młodzież szkolna u boku żołnierzy KOP-u. Opór ten został szybko zgnieciony atakiem czołgów sowieckich, a miasto poddane represjom odwetowym.\nRozpoczęła się okupacja sowiecka wschodnich ziem polskich. Okupacja wspierana obecnością potężnej armii, a realizowana przez formację policji politycznej, słynne NKWD, wszędzie obecne i dysponujące specjalnymi oddziałami formacji wojskowych. Pomimo widocznego wszędzie, zewnętrznego chaosu i nieładu, władze okupacyjne z konsekwencją i skutecznie realizowały zamierzony cel – sterroryzowanie społeczeństwa, aby uniemożliwić wszelki opór wobec okupanta.\nPierwszym aktem przemocy było wzięcie do niewoli około 250 tysięcy żołnierzy i oficerów polskich z rozbitych przez Niemców jednostek, wycofujących się do wschodnich województw. Po rozbrojeniu, żołnierzy wywieziono do jenieckich obozów pracy w różnych miejscach ZSRR. Natomiast oficerów, w ilości 15 tysięcy osadzono w obozach Ostaszków, Kozielsk i Starobielsk w europejskiej części Rosji sowieckiej. Ich los przesądziły najwyższe władze ZSRR aktem z 5 marca 1940 r. skazującym oficerów polskich na rozstrzelanie; tym samym aktem skazano również blisko 7tysięcy przedstawicieli polskiej inteligencji, aresztowanych w różnych miastach Kresów Wschodnich. Ten wyrok, bez sądu i bez precedensu w cywilizowanym świecie, wykonano w kwietniu 1940 r. Strzałem w tył głowy, z broni ręcznej, zamordowano łącznie 21 tysięcy, oficerów – jeńców wojennych oraz uwięzionych cywilów. Ta straszna zbrodnia ludobójcza znana jest pod nazwą mordu katyńskiego. Miejscami straceń i zbiorowych mogił, oprócz Katynia, były Charków, Miednoje, Bykownia i inne, wciąż nieznane.\nRównocześnie NKWD prowadziło intensywne aresztowania Polaków. Więzienia wszystkich kresowych miast zapełniły się rzeszą uwięzionych. Ocenia się, że jesienią 1939 r. i na początku 1940 r. aresztowano około 250 tysięcy obywateli polskich, głównie mężczyzn. Byli oni okrutnie przesłuchiwani i jako wrogowie władzy radzieckiej osądzani, często zaocznie, na kary od 8 do 15 lat przymusowej pracy w sowieckich łagrach. Wywożono ich partiami do obozów „archipelagu GUŁAG„ w różnych miejscach – w północnych rejonach europejskiej części ZSRR, w okolicach Archangielska, północnego Uralu, w Republice Komi, na Syberii i na tzw. Dalekim Wschodzie. Workuta, Kołyma, Magadan to tylko niektóre straszne miejsca, gdzie przeznaczeniem łagierników była powolna śmierć przy katorżniczej pracy, w głodzie, zimnie i skrajnej nędzy warunków bytowania. W najgorszych z tych miejsc śmiertelność polskich więźniów dochodziła do 50%, a nawet do 80% (np. na Kołymie przy wydobywaniu złota i uranu). Wielu Polaków zginęło, rozstrzelanych bez sądu, przy próbie ucieczki w czasie aresztowania lub w innych okolicznościach. Ich liczba jest jednak nieznana.\nPraca w tajdze. Krasnojarski Kraj (1941).\nW październiku 1939 r. przeprowadzono tzw. „wybory” – rodzaj plebiscytu, którego efektem miała być rzekomo dobrowolna decyzja ludności o przyłączeniu Kresów Wschodnich Rzeczypospolitej do ZSRR, jako integralnych części radzieckiej Ukrainy i Białorusi, a także wytypowanie osób do władz lokalnych. Całość była realizowana pod presją i zastraszeniem – pod groźbą aresztowania wymuszano udział i oddawanie głosów za, z góry przygotowanymi, decy- zjami. Wybory były farsą, lecz ich wyniki stały się podstawą aneksji ziem polskich, których wszyscy mieszkańcy stali się automatycznie obywatelami ZSRR. W konsekwencji liczni Polacy zostali wcieleni do Armii Czerwonej, ilość poborowych w wieku od 18 do 50 lat, ocenia się, na co najmniej 150 tysięcy. Rejestracji podlegały również kobiety mające przygotowanie medyczne.\nWarunki codziennego życia były bardzo trudne. Zgodnie z sowieckimi zasadami, ludzie zostali pozbawieni prawa do własności – odebrano niezwłocznie fabryki, majątki ziemskie, warsztaty, sklepy, a ich właścicieli aresztowano lub zabijano bez sądu. Wystąpiły ogromne braki podstawowych artykułów, np. całymi nocami trzeba było stać w kolejkach po racjonowany chleb. Zamknięto polskie szkoły, od wyższych uczelni zaczynając, przestały działać urzędy i wszystkie organy administracji, zakazywano obrzędów religijnych, a księży aresztowano. Zabierano mieszkania, anektując je dla wojskowych i działaczy rosyjskich. Wojsko rabowało plony i zwierzęta gospodarskie. Objawy represji można by mnożyć.\nWprowadzono też, celowo, ferment pomiędzy różnymi warstwami społecznymi, buntując na przykład chłopów, (którym na razie nie odebrano ziemi) przeciwko właścicielom większych majątków (już odebranych) i nakłaniając do grabieży dworów. Buntowano też ludzi z mniejszości etnicznych – Ukraińców, Białorusinów i innych – przeciwko Polakom. Tworzono grupy donosicieli. Wszystkie działania władz sowieckich miały na celu wyniszczenie na zagarniętych ziemiach wszelkich przejawów polskości i przywiązania do norm etycznych i warunków bytu panujących w przedwojennej Polsce. Chodziło niewątpliwie również o fizyczną likwidację ludzi świadomych narodowo, mogących być przeszkodą w sowietyzacji tych terenów. Według obecnej terminologii były to dążenia do wykonania programu tzw. czystek etnicznych.\nW krótkim czasie doszło do realizacji procederu takich czystek. W dniu 10 lutego 1940 r. rozpoczęto masowe deportacje cywilnej ludności z polskich Kresów Wschodnich w głąb ZSRR, na podstawie decyzji najwyższych władz sowieckich z końca grudnia 1939 r. Operacje przygotowano w kompletnej tajemnicy i z dużą precyzją. Sporządzono imienne listy deportacyjne, z podziałem przewidzianych do wywiezienia na różne kategorie zesłańcze i skierowaniem ich do różnych miejsc przeznaczenia – obwód archangielski, Republika Korni, Syberia, Daleki Wschód, Kazachstan i inne rejony ZSRR.\nW latach 1940-1941 zrealizowano cztery wielkie akcje deportacyjne, z których każda była przeprowadzona równocześnie na całym obszarze Kresów Wschodnich i tych terenów RP, które na mocy Paktu Ribbentrop-Mołotow zajęte zostały przez Armię Czerwoną. Deportacje rozpoczynano nocą, a funkcjonariusze NKWD w asyście uzbrojonych żołnierzy oraz cywilów – donosicieli,\ndobijali się do domostw uśpionych mieszkańców, przeprowadzali rewizję, dawali od 30 minut do godziny na zabranie rzeczy i całą rodzinę, z dziećmi, starcami i chorymi, ładowali na furmankę lub ciężarówkę i dowozili do stacji, gdzie następował załadunek do towarowych wagonów. Transport składający się nieraz z około 60 zaryglowanych wagonów, z obstawą uzbrojonej straży konwojowej ruszał na Wschód, w nieznane.\nPierwsza deportacja, która odbyła się 10 lutego 1940 r., objęła rodziny osadników wojskowych, leśników, średnich i niższych urzędników państwowych i samorządowych, łącznie ok. 220 tysięcy osób, mężczyzn, kobiet i dzieci, których wywieziono do kilkunastu obwodów, do strzeżonych obozów – osiedli, przeważnie w tajdze, w Komi ASRR, w Krasnojarskim Kraju, a też w rejonach irkuckim, swierdłowskim i innych. Ta pierwsza deportacja była całkowitym zaskoczeniem, przeprowadzona podczas bardzo ciężkiej zimy i do najtrudniejszych klimatycznie obszarów, była najgorsza ze wszystkich, z dużą śmiertelnością, zwłaszcza dzieci. Zesłanych w lutym NKWD uznało za szczególnie groźnych, stąd taka kara.\nDruga deportacja nastąpiła 13 kwietnia 1940 r. i dotknęła rodziny wcześniej aresztowanych urzędników administracji i samorządów, ziemian, kupców i in.; wywieziono ponad 320 tysięcy, głównie kobiet i dzieci, które skierowano przeważnie do północnego Kazachstanu – do kołchozów i sowchozów. Do tej deportacji wlicza się też wywiezionych w maju 1940 r., w tym rodziny internowanych oficerów.\nTrzecia deportacja na przełomie czerwca i lipca1940 r., dotyczyła w głównej mierze uciekinierów z Polski centralnej i zachodniej, którzy schronili się na Kresach, aby uchronić się przed Niemcami. W tej akcji wywieziono ponad 240 tysięcy osób, z czego ok. 80% stanowiły rodziny narodowości żydowskiej, uchodźcy z terenu okupacji niemieckiej. Transporty kierowano do Komi ASRR, do obwodu Archangielskiego, na Ural, do Krasnojarskiego Kraju, do Jakucji i w inne rejony.\nRedemptorysta o. Marcin Karaś (po prawej stronie), jako robotnik w tajdze.\nCzwartą deportację przeprowadzono rok później tuż przed rozpoczęciem wojny niemiecko-sowieckiej. W czerwcu 1941 r. wywieziono inteligencję zawodową, kolejarzy, rzemieślników, rodziny aresztowanych w drugim roku okupacji, pozostałych uchodźców i innych, głównie z Wileńszczyzny, a też (w końcu maja) z rejonu lwowskiego; łącznie deportowano 300 tysięcy osób do Krasnojarskiego Kraju, Ałtajskiego Kraju, w okolice Nowosybirska i inne. Transporty wyruszyły już pod ostrzałem samolotów niemieckich, po dniu wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej (22.VI. 1941 r.).\nWojna ta przerwała proces deportacji Polaków z Kresów Wschodnich, choć były przygotowane kolejne listy deportacyjne (odnaleziono je m.in. we Lwowie). Dla strony sowieckiej napaść wojsk niemieckich była zaskoczeniem. Formacje NKWD, uciekając przed Niemcami, nie pozostawiły gotowych do drogi pociągów z deportowanymi Polakami, pomimo nalotów wywieziono ich do syberyjskich miejsc przeznaczenia. Nie pozostawiono też więźniów. Rozpoczęto ich ewakuację na wschód, a kiedy nie było to możliwe, wszystkich uwięzionych Polaków rozstrzeliwano na miejscu lub miażdżono czołgami wyprowadzone już kolumny bezbronnych ludzi. Ilości zamordowanych nie znamy.\nWedług polskich danych emigracyjnych (na podstawie akt polskiej ambasady w ZSRR i Armii Polskiej pod dowództwem gen. Władysława Andersa, zebranych na miejscu w latach 1941-1943) łączna ilość deportowanych w 1940 i 1941 r. wynosiła, co najmniej 1.080.000 osób. Gdy dodać wziętych do niewoli żołnierzy i oficerów Wojska Polskiego, więzionych w aresztach i łagrach oraz wcielonych do Armii Czerwonej – to całkowita ilość represjonowanych obywateli RP wyniesie 1.680.000. Te dane liczbowe podaję za Julianem Siedleckim. Nieco inną łączną ilość zawiera zestawienie prof. Władysława Wielhorskiego – 1.585.000. Jeszcze inna ilość jest podawana na podstawie obliczeń statystycznych, wg spisów ludności, wynosi ona 1.350.000. Ilości te, choć różniące się, są jednak porównywalne.\nCałkowicie sprzeczne z nimi są udostępnione Polsce dane radzieckie, przekazane w latach 90-tych ubiegłego wieku. Są to spisy deportowanych, tzw. listy konwojowe NKWD. Wg nich ilość deportowanych obywateli polskich w latach 1940-41 wynosiła 314 do 316 tysięcy. Stanowi to 1/3 polskich danych. Część historyków polskich uznała te ilości za prawdziwe i niepodważalne, jakooparte na rzeczywistych danych archiwalnych. Do akceptujących te dane należą: prof. Grzegorz Hryciuk, prof. Wojciech Materski, prof. Andrzej Paczkowski oraz Ośrodek „Karta” współpracujący z rosyjskim „Memoriałem”. Część historyków, a także środowisko sybiraków, jest stanowczo przeciwne przyjmowaniu danych NKWD-owskich bezkrytycznie. Listy przewozowe są dokumentami prawdziwymi, pytanie jednak czy dostarczono wszystkie te spisy. Warto też pamiętać o sądowej zasadzie, wg, której świadectwo sprawcy we własnej sprawie nie jest w pełni wiarygodne.\nBadania problemu represji sowieckich w stosunku do obywateli polskich w okresie ostatniej wojny podjęło współcześnie stosunkowo niewielu historyków, tak na emigracji jak i w kraju. Ci ostatni mogli o robić dopiero po zmianach politycznych 1989 roku, a więc pół wieku po wydarzeniach. Początkowo opierali się wyłącznie na polskich danych z archiwów emigracyjnych, a w latach późniejszych też na danych radzieckich, które nie zostały jeszcze poddane rzetelnej weryfikacji. Oprócz wymienionych powyżej autorów emigracyjnych L. Siedleckiego i W. Wielhorskiego – należy uwzględnić wyczerpująca pracę Zbigniewa Sebastiana Siemaszki, który podaje szczegółowe zestawienie obywateli polskich przetrzymywanych w ZSRR w latach 1939-1941, w ilości 1.646.000 z powołaniem się na pracę Bohdana Podolskiego, Rzym 1945. Zestawienie to nie uwzględnia represjonowanych po 1944 roku (aresztowanych i wywiezionych po ponownym wkroczeniu wojsk radzieckich na teren Kresów Wschodnich.\nZ prac historyków krajowych, którzy powołują się na dane autorów polonijnych, można wymienić następujące publikacje: Przez Sybir na Ziemię Gdańską, praca zbiorowa pod redakcją Cecylii Riedl, t. l, Gdańsk 2006. W obszernym artykule poprzedzającym tę publikację zatytułowanym Zesłania na Syberię w polskiej tradycji historycznej (s. 9-22) jego autor, prof. dr Franciszek Nowiński, historyk z Uniwersytetu Gdańskiego, odnośnie represji sowieckich po l7 września 1939 r. przytacza dane emigracyjne podając:\nOgólna liczba Polaków represjonowanych w latach 1939-1941 szacowana jest na około 1 milion 700 tysięcy, w tym 1 milion 200 tysięcy było narodowości polskiej. We wspomnianych powyżej deportacjach wywieziono łącznie około 900 tysięcy. Według źródeł rosyjskich – 330 tysięcy. Szacunkowe dane o wywiezionych dzieciach oscylują wokół 379,5 tysiąca. [...] Liczba osób deportowanych i wywiezionych nadal budzi spory i trudno ja ostatecznie zweryfikować\nWspomnieć tu jeszcze należy o książce p.t. Skradzione dzieciństwo. Polskie dzieci na tułaczym szlaku 1939-1950, Kraków 2008, autorstwa Łucjana Z. Królikowskiego OFMConv., poprzedzonej interesującym wstępem prof. dr Jana Żaryna z Biura Edukacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej, w którym czytamy:\nWedług wyliczeń historyków i samych zesłańców, na terenach ZSRR znalazło się ponad jeden mln zesłańców, w tym 380 tysięcy dzieci. Nie są to dane ostateczne; stale weryfikują je badacze zajmujący się polskim i losami na Wschodzie. Wiadomo, że spośród tej masy ludzi, w ciągu dwóch faz ewakuacyjnych, głównie statkami z Krasnowodzka nad Morzem Kaspijskim do perskiego portu w Pahlewi – trwających z przerwą od marca do listopada 1942 r. – udało się polskim służbom dyplomatycznym wyprowadzić z „nieludzkiej ziemi” ponad 100 tysięcy osób, w tym ponad 40 tysięcy ludności cywilnej, w tym ok. 15 tysięcy dzieci. Zostało dużo, dużo więcej. Według raportów ambasady w Kujbyszewie, w jej zasięgu oddziaływania pozostało w końcu 1942 r. ponad 260 tysięcy obywateli II RP, w tym, co najmniej 77264 dzieci (w tym 8 605 sierot). Te dane nie odnoszą się do kolejnych tysięcy Polaków, żołnierzy, kobiet, dzieci, którzy w ogóle nie dotarli po lipcu 1941 r. do jakiejkolwiek polskiej delegatury – pozostali w łagrach, bądź, jak w Kazachstanie, na statusie „wolnych przesiedleńców”.\nDodajmy jeszcze do tego skrótowego przeglądu bibliograficznego książkę Teofila Mikulskiego p.t. Fotografia zbiorowa Polaków deportowanych do Okręgu pawłodarskiego, Wrocław 1995, w której przytacza on dane liczbowe dotyczące czterech wielkich deportacji z lat 1940-1941, powołując się na materiały Polskiego Ministerstwa Sprawiedliwości w Londynie oraz publikacje, które ukazały się w Londynie i Rzymie, opatrując je refleksyjną konkluzją, „Jaka była rzeczywista liczba deportowanych – nikt nie wie”\nTytułem dopełnienia tych trosk o rzetelną weryfikację danych dotyczących liczby obywateli polskich zesłanych na Syberię w okresie drugiej wojny światowej przywołać jeszcze należy najnowszą pracę zbiorową p.t. W cieniu czerwonej gwiazdy, zbrodnie sowieckie na Polakach 1917-1956 (w 70 rocznicę Katynia), Kraków 2010, autorów z Instytutu Pamięci Narodowej w Gdańsku i Krakowie (Maciej Korkuć, Jarosław Szarek, Piotr Szubarczyk, Joanna Wieliczka-Szarkowa) poprzedzoną wstępem prof. dr Andrzeja Nowaka. W rozdziale „Zbrodnicze deportacje” (s. 228 do 231), autor P. Szubarczyk wyszczególnia ilości deportowanych w czterech wywózkach w latach 1940-1941 przytaczając następujące dane ze źródeł emigracyjnych: 10 lutego 1940 r. – 220 tysięcy, 13 kwietnia 1940 r. – 300 tysięcy, w czerwcu 1940 r. – 240 tysięcy i w czerwcu 1941 r. – 300 tysięcy: łącznie l milion 60 tysięcy.\nNajbardziej wnikliwe badania w tej dziedzinie prowadzi prof. dr Daniel Boćkowski z Uniwersytetu w Białymstoku. W obszernej pracy p.t. Czas nadziei – obywatele Rzeczypospolitej Polskiej w ZSRR i opieka nad nimi placówek polskich w latach 1940-1943, Warszawa 1999 przytacza analizę materiałów źródłowych oraz opracowań polskich i radzieckich, stwierdzając, iż ostateczne ustalenia ilościowe są wciąż niemożliwe, a problem wymaga dalszych badań, przy czym wyraża pogląd, że emigracyjne oceny ilościowe są zawyżone, a radzieckie także wzbudzają zastrzeżenia.\nJak widać z przytoczonych danych ilości represjonowanych są zbliżone, lecz niedostatecznie udokumentowane. Tak, więc Związek Sybiraków postuluje by rozpocząć szczegółowe prace badawcze nad ustaleniem i weryfikacją ilości danych deportowanych do ZSRR w okresie drugiej wojny światowej i w pierwszych latach po jej zakończeniu. Badania tej problematyki jest niezwykle złożone ze względu na brak obiektywnej bazy źródłowej, stąd nieliczni autorzy podejmujący ten trud badawczy spotykają się z brakami źródłowymi, zatem droga do ostatecznego ustalenia ścisłej ilości zesłanych wciąż jest daleka. Dyskusja pomiędzy zwolennikami i przeciwnikami przyjmowania danych NKWD, jako podstawy oceny ilości deportowanych ciągle trwa. Nie ma, bowiem dotychczas zgodności, co do liczby deportowanych na Syberię, do Kazachstanu i w inne rejony byłego Związku Radzieckiego. Dotychczasowe dane różnią się, bowiem diametralnie między liczbami podawanymi przez polskie środowiska emigracyjne na Zachodzie, a wynikami badań rosyjskiego autora A. Gurianowa oraz niektórych polskich historyków. Ośrodek ,,Karta” wydał np. uzasadniające takie stanowisko opracowanie Represje sowieckie wobec Polaków i obywateli polskich, Warszawa 2002, autorstwa profesorów: Stanisława Ciesielskiego, Wojciecha Materskiego i Andrzeja Paczkowskiego. W odpowiedzi na to wydawnictwo ukazała się praca Stanisława Rymaszewskiego W obronie zaginionych Krzyży, Gdańsk 2006, w której autor stanowczo przeciwstawia się tezom z opracowania „Karty” i podaje bardzo szczegółowe zestawienia wszystkich danych emigracyjnych, stojących w sprzeczności z danymi rosyjskimi.\nDo podobnych sporów dochodzi podczas konferencji poświęconych represjom na Wschodzie. Przykładem może być konferencja zorganizowana przez współpracujący z ,,Kartą” Dom Spotkań z Historią, która odbyła się w Warszawie 10 i 11 kwietnia 2008 r. w ramach Dni Sybiraka, a także w powiązaniu z projektem edukacyjnym dla młodzieży. Ostatni punkt ciekawego i bogatego programu dotyczył aktualnego stanu wiedzy w kwestii sowieckich represji wobec Polaków. Temat ten wywołał burzliwą dyskusję w kwestii ilości deportowanych. Gospodarz konferencji, prezes Fundacji Ośrodek ,,Karta”, red. Zbigniew Gluza oraz prof. Andrzej Paczkowski i gość spotkania Aleksander Gurianow ze Stowarzyszenia „Memoriał” w Moskwie – przedstawiali spisy konwojów NKWD, jako wyczerpujące problem. W konfrontacji z tym byli członkowie Zarządu Głównego Związku Sybiraków (J. Bancewicz, W. Kowalczyk, A. Szemioth), którzy stanowczo krytykowali pomijanie polskich danych emigracyjnych oraz zbyt łatwowierne podejście do archiwaliów przekazanych przez stronę rosyjską.\nProblem ten wzbudzający wiele emocji i kontrowersji nadal pozostaje otwarty. Spory historyków są teoretyczne i jak sądzę, toczą się w oddaleniu od rzeczywistych świadków i ofiar wydarzeń, żyjących jeszcze sybiraków, osób, które przeżyły gehennę sowieckich łagrów i deportacji. Ich doświadczenie wielkiej, niezawinionej krzywdy, strasznych warunków bytowania, pracy ponad siły, głodu, braku ubrania, skrajnie trudnych warunków klimatycznych, np. mrozów do 50˚C, poniewierania ich ludzkiej godności, odbierania nadziei na powrót do kraju, ciągłego lęku, ponaglania do pracy wulgarnymi słowami nadzorców – to wszystko jest trudne do przekazania innym, którzy tego nie zaznali.\nDo 1989 r. nie można było o tych sprawach głośno mówić, tym bardziej pisać. Temat zesłań syberyjskich był w Polsce Ludowej objęty nakazanym milczeniem. Dopiero po przemianach politycznych 1989 r. mógł powstać Związek Sybiraków. Skupił wówczas około 100 tysięcy osób. Obecnie, w 2010 r., liczy już tylko 32 tysiące członków. Dość liczne wydane już wspomnienia sybiraków, ukazują dramatyzm ich losów i najgorsze z możliwych realia egzystencji. Przedstawione fakty dotyczą deportacji z lat 1939-1941. Nie wyczerpuje to całego zakresu represji sowieckich wobec obywateli polskich. Rozpoczęły się one na nowo od 1944 r. i trwały długo po zakończeniu II wojny światowej. Po załamaniu się sił niemieckich w bitwie pod Stalingradem, działania wojenne zaczęły się przesuwać na zachód, aż dotarły do dawnych granic Polski. Za frontem szły się jednostki NKWD i one, po ponownym wejściu Armii Czerwonej na tereny naszych Kresów Wschodnich, wznowiły działania przeciw Polakom i na Kresach i w Polsce centralnej, w miarę posuwania się frontu wojennego. Tym razem ostrze prześladowań było skierowane przeciw żołnierzom Armii Krajowej i całej strukturze polskiego państwa podziemnego. Żołnierzy AK aresztowano podstępnie, pod pretekstem propozycji współpracy – wspólnej walki przeciw Niemcom. Aresztowanych poddawano długotrwałym, okrutnym przesłuchaniom i skazywano (za rzekomą zdradę Związku Radzieckiego) na karę śmierci lub wieloletnie wyroki pobytu w łagrach. Kary śmierci często zamieniano na 20 lat katorgi. Według szacunkowych danych uwięziono około 60 tysięcy AK-owców tylko w latach 1944-1945 na Kresach Wschodnich. Prześladowania polskiego podziemia trwały przez wiele lat, w całej Polsce, a ilości represjonowanych nie Są znane. Równocześnie Z terenów Kresów wznowiono deportacje cywilów, również w nieznanych ilościach. Podobnie wywożono ludność litewską, a też Łotyszy i Estończyków. W ten sposób pacyfikowano ludność tych ziem, polskich i krajów bałtyckich po ich ostatecznym przyłączeniu do ZSRR na podstawie ustaleń alianckich na konferencji w Jałcie (4-11 lutego, 1945 r.), która przesądziła o dominacji ZSRR w całej Europie środkowo-wschodniej.\nOsobnym zagadnieniem są powroty Polaków z syberyjskiego wygnania. Po zawarciu układu Sikorski-Majski (Londyn, 30 lipca 1941) rozpoczęto organizowanie wojska polskiego na terenie ZSRR. Powstał 2 Korpus pod dowództwem gen. W. Andersa, utworzony z Polaków uwolnionych z łagrów, który ewakuował się do Iranu wiosną 1942 r. Związek Sowiecki opuściło wówczas około 76 tysięcy żołnierzy i 38 tysięcy cywilów, głównie dzieci w grupach sierocińców, łącznie 114 tysięcy Polaków. W 1943 r. rozpoczęto pobór Polaków do wojska polskiego pod dowództwem płk Zygmunta Berlinga (Pierwsza Dywizja Piechoty im. T. Kościuszki), z którą opuściło ZSRR blisko 20 tysięcy Polaków. Oficerami w tej Dywizji byli przeważnie Rosjanie.\nInni deportowani i uwięzieni, którzy zdołali przeżyć lata niewoli, wracali do powojennej Polski w latach 1945-1946 w ramach tzw. repatriacji oraz w latach 1955-1959, na podstawie dodatkowej umowy, która dotyczyła osób przetrzymywanych w łagrach i wywiezionych po 1944 r. Nie wszyscy mogli wrócić, a ilość tych, którzy pozostali nie jest znana.\nOd lewej: ppor. Marian Łoziński, ppor. Antoni Ludwieżyński, pchor. Muller. Po wyjściu z łagru (4.IX.1941) – w drodze do Tockoje, gdzie formowały się oddziały Wojska Polskiego pod dowództwem gen. W. Andersa.\nProblem represji sowieckich na obywatelach polskich podczas II wojny światowej jest skomplikowany i wielowątkowy. Przedstawienie wszystkich związanych z nim zagadnień w jednym artykule czy referacie jest trudne, wykracza poza ramy normatywne tych gatunków. W niniejszym tekście, z konieczności, pominięto wiele istotnych wydarzeń. Sygnalizuję jednak najważniejsze z nich:\n1. Przemieszczenia wielkiej ilości zesłańców (po tzw. amnestii, dołączonej do Układu Sikorski-Majski) z północy na południe, zarówno uwolnionych łagierników, jak i ludności deportowanej do posiołków w tajdze. Wszyscy – w okropnych warunkach podróży i nękani chorobami – dążyli do powstającej Armii Polskiej pod dowództwem gen. W. Andersa;\n2. Powstanie sieci pomocy dla zesłanych dzięki ambasadzie polskiej w Kujbyszewie, przywrócenie polskiego obywatelstwa i nadziei na ratunek;\n3. Zerwanie stosunków dyplomatycznych pomiędzy ZSRR, a polskim rządem w Londynie i wyjście Armii Polskiej gen. W. Andersa, zamknięcie polskiej ambasady, co nastąpiło po odkryciu przez Niemców w 1943 r. grobów oficerów polskich w Katyniu;\n4. Ponowne odebranie polskiego obywatelstwa deportowanym i tzw. paszportyzacja – przymusowe nadanie Polakom obywatelstwa sowieckiego; za odmowę dawano wyrok dwóch lat łagru; bardzo wielu tych łagrów nie przeżyło;\n5. Powstanie Związku Patriotów Polskich pod kierownictwem Wandy Wasilewskiej (Polki, oddanej reżimowi sowieckiemu i zaprzyjaźnionej ze Stalinem); działalność tej organizacji, pomimo podporządkowania Moskwie, była w jakimś stopniu dla zesłanych pożyteczna, m.in. przyczyniła się do zorganizowania repatriacji w latach 1945-1946;\n6. Powroty towarowymi transportami repatriacyjnymi – nie do własnych miejsc na Kresach, lecz na Ziemie Odzyskane, w zmienionych granicach powojennej Polski; trudności adaptacyjne, ale ogromna radość uratowanych z niewoli sowieckiej;\n7. Wywiezienie górników ze Śląska do kopalń Donbasu, w nieznanej ilości zabranych podstępnie z miejsc pracy w 1945 r.; wrócili nieliczni, kilka lat po zakończeniu wojny.\nCałość spraw represji na Wschodzie jest ciągle nie dość znana ogółowi społeczeństwa polskiego, a jak powiedziano powyżej niewielu historyków podejmuje badania tej części naszej trudnej historii.\n Siedlecki, Losy Polaków w ZSP~ w latach 1939-1988, Londyn 1988.\n W. Wielhorski, Los Polaków w niewoli sowieckiej 1939-1956, Londyn 1956\n Z. S. Siemaszko, W sowieckim osaczeniu, Londyn 1991\n F. Nowiński, Zesłania na Syberię wpolskiej tradycji historycznej, [w:] Przez Sybir na Ziemię Gdańską. Praca zbiorowa pod red. Cecylii Riedl, t. 1, Gdańsk 2006, s. 21-22.\n J. Żaryn, Wstęp do polskiego wydania, [w:] Ł. Z. Królikowski OFMConv, Skradzione dzieciństwo. Polskie dzieci na tułaczym szlaku 1939-1950, (wydanie II krajowe), Kraków 2008, s.10-11.\n T. Mikulski, Fotografia zbiorowa Polaków deportowanych do okręgu Pawłodarskiego, Wrocław 1995, s. 7-8.\n Uwaga: omówione zagadnienia, w znacznym skrócie, przedstawiłam w referacie na temat: „Jak wypędzono Polaków z ich rodzinnych siedzib?”, wygłoszonym na konferencji naukowej, którą zorganizowało Towarzystwo Obrony Zachodnich Kresów Polski, w dniu 26 kwietnia 2010 roku w siedzibie Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie. Prezentowany tekst przekazano do druku w materiałach pokonferencyjnych.\nZdjęcia zamieszczone w artykule pochodzą ze zbiorów archiwum Komisji Historycznej Oddziału Związku Sybiraków w Krakowie. Wszystkie były prezentowane na wystawie „Polacy na Syberii”, opracowanej przez Krakowski Oddział Związku Sybiraków we współpracy z Instytutem Pamięci Narodowej – Oddział w Krakowie.


Wieża Farna we Wschowie 4k - Miejski serwis informacyjny: Wschowa, Sława, Szlichtyngowa\nWieża Farna we Wschowie 4k\nWłącz jakość 4k! Ujęcie z drona - klasztor franciszkanów we wschowie Potężna 68 – metrowa wieża fary góruje nad miastem. Jej najwyższą kondygnację dobudowano około 1726 r., a pracami tymi zajmował się budowniczy Kasper Frantz z Ząbkowic. Na południowej skarpie wieży znajduje się kamienna tablica z herbem miasta i datą\nHodowla Zwierząt Zarodowych Osowa Sień Sp. z o.o. - Oficyna\nFUH "Bami" Kowalska Barbara


Jak Holendrzy się bogacili | Moja Holandia\nHistoria i kultura wt., 04/05/2021 - 10:01\nJak Holendrzy się bogacili\nMiędzynarodowe koncerny emitujące dla zdobycia kapitału akcje kojarzą się nam ze współczesnym biznesem, a nie z historią sprzed czterystu lat.\nPowstała w 1602 r. w Amsterdamie Zjednoczona Kompania Wschodnioindyjska była jednak pod tym względem bardzo nowoczesna.\nJej statki dobijały do nieznanych zakątków Azji, jej szefostwo obradowało w imponującym, wciąż zachowanym gmachu w centrum Amsterdamu, a holenderska klasa średnia kupowała jej papiery wartościowe – nie tylko z pobudek patriotycznych, ale przede wszystkim by dobrze na tym zarobić.\nA wszystko to ponieważ... zupa była za mało słona.\nCzy, mówiąc precyzyjniej, jedzenie pozbawione było smaku.\nCoraz szybciej bogacące się społeczeństwa zachodniej Europy odkryły w szesnastym i siedemnatym wieku, że w Azji, nazywanej przez nich tajemniczymi Indiami, tubylcy dysponują cudami, które mocno poprawiają smak europejskich potraw.\nPieprz, gałka muszkatołowa, cynamon – dziś produkty te nikogo nie powalają na kolana, jednak cztery wieku temu były one na wagę złota.\nNie na darmo do dziś mówi się w niderlandzkim peperduur – drogie jak pieprz.\nNie wystarczyło wiedzieć, że Azjaci mają cenne przyprawy; należało się jeszcze dowiedzieć, jak do tej Azji bezpiecznie dotrzeć.\nWiedzieli o tym Portugalczycy. W pracującym dla ich floty Holendrze Janie Huygenie van Linschoten odezwał się duch patrioty i Huygen potajemnie skopiował portugalskie mapy z drogą do Indii.\nHolendrzy ubogaceni nie najuczciwiej zdobytą przez Huygena wiedzą, byli w stanie przygotować własną wyprawę. Na jej czele stał inny poszukiwacz przygód, Cornelis de Houtman.\nNależało jeszcze tylko znaleźć inwestorów.\nPod koniec szesnastego wieku sprawy nabrały tempa. W 1594 r. w amsterdamskiej winiarni przy Warmoesstraat (dziś ulica w centrum dzielnicy czerwonych latarni, pełna gejowskich seksklubów), dziewięciu kupców założyło kompanię nazwaną „Compagnie van Verre”.\nPlan był prosty: kupcy wykładali pieniądze na zakup i wyposażenie statków, statki płynęły do Azji i wracały z tonami przypraw, na których kupcy mieli zbić majątek.\nW 1595 r. wszystko było zapięte na ostatni guzik i flota czterech statków pod dowództwem De Houtmana wyruszyła do Indii.\nNa powrót dzielnych i chciwych marynarzy czekać trzeba było dwa lata. Z czterech statków do holenderskiego portu dotarły jedynie trzy. Także na ocalałej trójce załoga była zdziesiątkowana.\nPrzebieg tej pierwszej wyprawy jest świetnym materiałem na powieść lub film – nie było takiego nieszczęścia, które by na holenderskich marynarzy nie spadło. Szkorbut, kończące się jedzenie i narastające wycieńczenie zabijało kolejnych marynarzy.\nNarastająca wściekłość załogi prowadziła do napięć. Wybuchł bunt, skutecznie zdławiony. Na Magadaskarze flota pozostawiła za sobą całkiem solidny cmentarz. Kiedy ekspedycja wreszcie dotarłą na Jawę, została ostrzelana przez Portugalczyków.\nEkipa De Houtmana uciekła na wyspę Madura, gdzie została dobrze przywitana przez lokalną ludność. Mocno zestresowany De Houtman uznał jednak, że profilaktycznie należałoby tubylcom pokazać, kto tu jest szefem i zarządził małą masakrę, którą jego marynarze chętnie przeprowadzili.\nMimo wszystkich tych przygód i poważnych strat, flota wróciła do Holandii z cennym ładunkiem. 245 worków pieprzu, 30 worków gałki muszkatołowej oraz zapasy innych przypraw starczyły na pokrycie kosztów wyprawy. A przecież była to dziewicza wyprawa, która zawsze wiąże się z nieprzewidzianymi problemami i wydatkami.\nDlatego Holendrzy poszli za ciosem. Przygotowanie porządnej floty było drogim przedsięwzięciem, dlatego uznano, że najlepiej działać wspólnie. Niderlandzcy kupcy musieli walczyć z konkurencją portugalską, więc uznano, że przynajmniej wewnętrzną konkurencję można sobie odpuścić.\nW 1602 plany te nabrały realnego kształtu i powołano do życia Zjednoczoną Kompanie Wschodnioindyjską VOC (nazywaną też Holenderską Kompanią Wschodnioindyjską, Vereenigde Oostindische Compagnie). W skład VOC wchodziło sześć tzw. izb, reprezentujących miasta z prowincji Holandia i Zelandia. Jedna z izb miała pozycję o wiele silniejszą niż pozostałe.\nAmsterdamski oddział VOC pokrywał połowę kosztów funkcjonowania całej organizacji. Przełożyło się to też na udział we władzach. Najważniejszym organem VOC było tzw. Heren XVII, rada 17 Panów. Ośmiu z nich reprezentowało Amsterdam.\nJeszcze ciekawszy był sposób finansowania VOC. Mijając dziś budynek przy Kloveniersburgwal/Oude Hoogstraat, w którym obradowali Heren XVII, musimy zdać sobie sprawę, że przechodzimy obok miejsca, gdzie po raz pierwszy w historii świata władze przedsiębiorstwa wpadły na pomysł, by wyemitować akcje. I tym sposobem zgromadzić kapitał potrzebny na ryzykowną działalność. Co ciekawe, wśród nabywców akcji VOC nie znaleźmi się tylko bogaci kupcy, ale to właśnie przedstawiciele czegoś, co dziś nazwalibyśmy „klasą średnią”, stanowili większość. Wiara w to, że handel z dalekimi Indiami przyniesie majątek była wielka. Kupcy akcji mieli nadzieję, że część z tych wielkich zysków wspomoże także i ich budżety domowe.\nZałożenie VOC było jednym z ważniejszych wydarzeń w wielowiekowej historii europejskich podbojów kolonialnych. Bez VOC nie byłoby późniejszych Holenderskich Indii i skomplikowanych stosunków pomiędzy Holandią a np. Indonezją.\nPoczątkowo skromne VOC, mające skupiać się wyłącznie na dobrowolnym handlu z tubylcami, sięgało po coraz ostrzejsze środki. Nie tylko w walce z portugalskimi, angielskimi czy hiszpańskimi konkurentami, ale także wobec swoich „dostawców”. Poszerzała się także skala handlu – z Indii przywożono już nie tylko przyprawy, ale i kawę, herbatę czy opium. Wszystkie te produkty trafiały do Amsterdamu, co umacniało gospodarczą i polityczną pozycję miasta.\nDokąd docierały okręty VOC? Na zielono „parnterzy handlowi” Kompanii\nJeśli dziś widzimy Amsterdam jako typowe „multikulturowe” miasto, początków tego mieszania kultur szukać możemy także w 1602 roku.\nMagazyny VOC wypełniały się wówczas egzotycznymi produktami z dalekiej Azji, w stoczniach budowano wielkie okręty szykowane w dalekie podróże, wracający z Indii marynarze opowiadali w tawernach o egzotycznych krajach i ludach...\nSymbolem holenderskiego podboju świata, zapoczątkowanego przez powstanie VOC, jest dawna siedziba tej organizacji, Oost-Indisch Huis przy skrzyżowaniu Kloveniersburgwal i Oude Hoogstraat, niedaleko Nieuwmarkt. W 1603 r. VOC przejęło stojący tam już od półwiecza magazyn Bushuis, a w 1606 rządzący VOC panowie zdecydowali o dobudowaniu nowego skrzydła, gdzie można było się naradzać i zorganizować prace administracyjne. Projekt nowego budynku wyszedł najprawdopodobniej spod ręki Hendricka de Keysera, jednego z najsłynniejszych holenderskich architektów, głównego przedstawiciela amsterdamskiego stylu renesansowego.\nPo rozwiązaniu VOC w 1798 r. budynek służył przez kilka lat jako siedziba holenderskich władz kolonialnych.\nPod koniec dziewiętnastego wieku zburzono stary magazyn (Bushuis) i w jego miejsce zbudowano nowe skrzydło.\nDziś cały kompleks budynków przy Oude Hoogstraat 24 jest w rękach amsterdamskiego uniwersytetu UvA. A dla studentów UvA zajmujacych się historią Niderlandów data 1602 ma porównywalne znaczenie jak dla Polaków rok 1410 czy 1918...\nAjax Amsterdam po raz 35. mistrzem Holandii!


Wrocław: Klub Camino po wakacjach - Drogi św. Jakuba w Polsce\nWrocław: Klub Camino po wakacjach\n22 szeptember 2016 Leave a comment- Via Regia, Uncategorized @hu\nWrocławski Klub Przyjaciół Camino ponownie spotyka się po wakacjach w najbliższą sobotę, 24 września. O godz. 16:00 zostanie odprawiona msza św. w kościele uniwersyteckim, na którą serdecznie zaprasza wrocławski kapelan Drogi św. Jakuba, ks. Tomasz Gospodaryk. A chwilę później, o godz. 17:00, już w budynku D.A. Maciejówka rozpocznie się spotkanie w nowo otwartej kawiarence “Wędrowiec”. Jej nazwa nawiązuje tyleż do tradycji pątniczych, co i do poety-mistyka, jezuity, Johannesa Schefflera (Angelusa Silesiusa, który w tym miejscu żył, działał i zmarł w roku 1675) – jego najsłynniejszym dziełem jest zbiór ascetycznych, wierszowanych aforyzmów “Wędrowiec cherubiński”.\nWysłuchamy “opowieści z Drogi”, omówimy najważniejsze sprawy związane z funkcjonowaniem spotkań Klubu (mile widziane nowe propozycje), a także udział wrocławskich sympatyków Camino w uroczystości wprowadzenia relikwii św. Jakuba w Małujowicach w najbliższą niedzielę. W trakcie spotkania będzie możliwość zakupu ciekawych książek o Drodze oraz innych “gadżetów” związanych ze szlakiem św. Jakuba, Zapraszamy także osoby, które dotąd nie pojawiały się w Maciejówce!


Wysłany: 10:27:52 18-09-11 Temat postu:\nA to czy Marisol/Blanca w ogóle wróci do swoich się jeszcze okaże.\nNo jak możesz tak nawet myśleć?? Ma wrócić, choćby na samym końcu tego opowiadania, do którego jeszcze zapewne długa i kręta droga, ale ma wrócić\nNa razie nie ufa ani "przyjaciółce" ani "chłopakowi", ale przecież Gabriel chyba nie będzie wiecznie trzymał w tajemnicy tego, że wie gdzie ona jest?? No i sama Blanca przecież chyba też nie będzie miała wiecznie amnezji i powoli zacznie odzyskiwać pamięć? Chociaż gdyby ją odzyskała i uświadomiła sobie, co zrobiła siostrze, to może byłby powód, żeby nigdy nie wrócić do dawnego życia i pozostać Blancą już na zawsze? Nie... w ogóle nie biorę takiej opcji pod uwagę A właśnie - coś ostatnio zaniedbałaś naszych nowożeńców. Nie żeby mi to jakoś przeszkadzało, ale mogłabyś przemycić od czasu do czasu choć kilka informacji na temat tego, co u nich słychać\nCo do Peny - na razie nie wygląda na pozytywną postać, ale lubię ją Strasznie mnie ciekawi wątek jej i Ivana a teraz też tajemniczego Rafaela\nWysłany: 16:43:52 18-09-11 Temat postu:\n-Już wychodzisz? - Sara wyszła z łazienki i zawiązując na sobie ręcznik przyglądała się przygotowującemu się do pracy Tony'emu. W oczach męża dostrzegła zapalający się powoli ogień, gdy jego spojrzenie objęło nieosłonięte do końca skrawki jej mokrego ciała.\n- Nawet nie wiesz jak bardzo chciałabym zostać... - Wymruczał tuż przy jej uchu starając się opanować.\n- Oj, chyba wiem. - Parsknęła śmiechem strzepując jego dłoń, która zawędrowała na supeł ręcznika. - Znikaj, bo nigdy nie wyjdziesz. Ja Ci nigdzie nie ucieknę. - Tony zrobiła tak smutną minę, że nie była w stanie się nie roześmiać. - Już, uciekaj!\n- Własna żona wygania mnie z sypialni! Do czego to doszło? - Sara spojrzała na niego z uśmiechem opierając dłoń na biodrze w pozycji "chyba sobie ze mnie żartujesz".\n- Pomyśl o tym, że jak tylko wrócisz, ta żona nadal będzie na ciebie czekała, w twojej sypialni, w twoim łóżku... - Przejechała czubkiem języka po jego górnej wardze.\n- Nago? - Zapytał unosząc brwi. Sara pokręciła głową z miną psotnicy.\n- Sam zobaczysz - uniosła się na palcach i wycisnęła na jego ustach ostatni pocałunek. Odwróciła się szybko i ze śmiechem wróciła do łazienki.\n- Jak ja mogłem bez niej żyć? - Zapytał szeptem sam siebie Tony zgarniając teczki z dokumentami.\nNucąc pod nosem Sara przejechała szczotką po napuszonych włosach, by doprowadzić je do stanu używalności. Za pół godziny miała spotkanie z detektywem w sprawie Marisol. Ta dziewczyna doprowadzi ją do obłędu, gdzie się podziewa? Jest ranna? Chora? W śpiączce? Nie potrafiła na razie dopuścić do siebie myśli, że jej ukochana mała siostrzyczka mogłaby już nie wrócić. Spojrzała w lustro i jęknęła widząc swoją "fryzurę", ze złością chwyciła spinkę i upięła włosy w luźnego koka. Przetrząsnęła szafę i wyciągnęła elektryzujący [link widoczny dla zalogowanych]. Już od jakiegoś czasu zauważała, że od ślubu z Tony'm całkowicie zmieniła swój styl ubierania się. Nie wiedziała czy to dobrze, ale czuła się nieźle w swoim nowym wydaniu. Pewnie. Zapięła pasek przy sandałku i przejrzała zawartość torebki upewniając się, czy wzięła wszystkie dokumenty, o które prosił ją detektyw. Zbiegła na dół po drodze witając się pocałunkiem w powietrze z teściową, która nie wiedzieć czemu od ich powrotu z podróży poślubnej zaczęła patrzeć na nią jak na skarb. Sara osobiście wolała nie wnikać w przyczyny nagłego uczucia kobiety, bo mogłyby się jej nie spodobać. Po chwili siedziała już za kierownicą swojej Toyoty i mknęła w stronę centrum. Biuro detektywa było urządzone ze smakiem i gdyby nie czarnowłosa kocica w za krótkiej kiecce, piłująca paznokcie i co minutę mówiąca do słuchawki znudzonym tonem, że "szef ma za dużo zleceń", to czas w poczekalni mogłaby zaliczyć do nawet przyjemnych. Drzwi ze złoconym napisem "German Cruz" wyglądały jak z kryminalnego filmu z lat dwudziestych.\n- Pani Garcia? Pani Garcia? - Kocica podniosła głos zwracając w końcu uwagę Sary. - Pan Cruz zaprasza do gabinetu. - Rzuciła lekceważąco, przewracając oczami. Sara rzuciła jej spojrzenie bazyliszka, ale postanowiła zmilczeć zniewagę. Nie będzie marnować ostatków sił na jakąś zdzirowatą lalunię. Nacisnęła klamkę i uśmiechnęła się do Germana Cruza, detektywa, który musiał odnaleźć jej siostrę.\n- Witam panią, pani Garcia. Proszę usiąść - wskazał krzesło po drugiej stronie biurka - niestety nie mam dobrych wieści. W całym mieście nie ma nikogo, kto widziałby pani siostrę w takim stanie, jaki przekazała mi pani na podstawie zdjęć.\n- Ale jak to? - Sara zamrugała wpatrując się z niedowierzaniem w mężczyznę. - Jednak w jednym ze szpitali natrafiłem na ślad. Czy pani siostra... mogła zmienić kolor włosów? Na blond? - Sara zastanowiła się chwilę i skinęła głową.\n- Marisol lubi eksperymentować ze swoim wyglądem, ale do tej pory dotyczyło to raczej sfery "ubraniowej". - Dziewczyna zastanowiła się i wyobraziła sobie jakby mogła wyglądać jej siostra w blond kolorze włosów i uśmiechnęła się do siebie. - Czy to oznacza, że może ją pan znaleźć? - Zapytała z nadzieją.\n- Tak. - Odpowiedział uśmiechając się pewnie do pięknej osóbki siedzącej naprzeciw niego. - Nie obiecuję szybkich wyników, ale uważam, że pani siostra żyje i jest bezpieczna. Jest tylko jeden problem... - Sara uniosła czujnie głowę - lekarze przekazali mi informacje na temat stanu w jakim dziewczyna opuściła szpital, było ciężko, ale się udało.\n- Tak? - Zapytała ze strachem Sara.\n- Pani siostra ma amnezje, co znacznie komplikuje sprawę jej powrotu do domu. Może nie chcieć powrotu do dawnego życia, bo go po prostu nie pamięta. - Sara zesztywniała z szoku.\n- Amnezję? - Przełknęła ślinę i spojrzała na German'a z nadzieją, jakby chciała, żeby wykrzyknął "prima aprilis", ale tak się nie stało.\nGerman Cruz - Juan A. Baptista\nOstatnio zmieniony przez Sunshine dnia 16:53:05 18-09-11, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 19:49:17 18-09-11 Temat postu:\nJa chcę Blance/Marisol i Gabriela.\nDobrze, że Sarze i Tony'emu się układa i "usunełaś" wątek Sara i Gabriel. Mam nadzieję, że kobieta jest naprawdę szczęśliwa przy boku swojego męża. I chyba pan detektyw nie zamiesza u nich?\nWysłany: 19:54:58 18-09-11 Temat postu:\nWszyscy chcieli Sary i Tonyego, więc im go dałam, choć nie bardzo mi się chciało Miałam zamiar napisać Blancę/Marisol, ale cóż, większość rządzi\nA pan detektyw? Na razie nie, ale nie uprzedzajmy faktów.\nOstatnio zmieniony przez Sunshine dnia 19:56:32 18-09-11, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 20:22:39 18-09-11 Temat postu:\nI masz szczęście, bo lubię Sarę i Tony'ego - ta para bardzo mi się podoba i miłość wręcz od nich bije z czego bardzo się cieszę.\nAle przejdę do konkretów. Sara udała się do detektywa i tam dowiedziała się, że jej siostra Marisol możliwe iż zmieniła kolor włosów, a co najgorsze, że być może ma amnezję i nie będzie chciała wrócić do dawnego życia. Sara przeraziła się na samą myśl. Jeżeli temu detektywowi uda się odnaleźć Marisol to rzeczywiście jako Blanca może mieć mętlik w głowie. No i co wtedy będzie z Peny gdy wyjdzie na jaw o tym, że nakłamała dla własnych korzyści, prywatnych korzyści??\nA ja bym poprosiła o więcej Seleny.\nOstatnio zmieniony przez Rainbowpunch dnia 20:23:32 18-09-11, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 20:30:12 18-09-11 Temat postu:\nJa bym zaczęła się martwić o tą bijącą miłość zamiast o Selenę\nDetektyw jest mało ważną postacią w poszukiwaniu Blanci/Marisol, ponieważ dla niektórych już się odnalazła, teraz trzeba ją tylko przekonać do powrotu.\nSelena się pojawi, na razie nie teraz...\nWysłany: 20:36:17 18-09-11 Temat postu:\nOjojoj czyli zapowiada się coś niesmacznego w ich małżeństwie?\nMoże gdyby Sara z nią porozmawiała to by coś z tego wyszło? Chociaż po tym śnie Blanci/Marisol może być różnie i nie koniecznie i do niej może się przekonać.\nSzkoda, szkoda, ale będę wiernie czekać.\nWysłany: 20:39:23 18-09-11 Temat postu:\nSny Marisol są bardzo znaczące zwłaszcza ten ostatni, wyjaśnia prawie wszystko: jej stosunek do Gabriela i siostry. W następnym odcinku będzie kolejny sen\nNa razie mam trochę do rozwinięcia u Sary i Blanci, ale Selena też się pojawi, może nie w następnym, ale kolejnym odcinku.\nWysłany: 21:28:03 18-09-11 Temat postu:\nSny Marisol ( Blanci ) faktycznie są bardzo znaczące i wynika z nich, iż od dawna kochała Gabriela i ( podświadomie ) skrywa ogromny żal do Sary o to, iż "odebrała" jej Gabriela.\nUwielbiam Peny - mam nadzieję, iż rozwiniesz jej wątek i połączych ją z jakimś przystojniakiem - może z Davidem lub Tomasem? ( takie moje małe marzenie ).\nOstatnio zmieniony przez BlueSky dnia 21:46:27 18-09-11, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 21:32:59 18-09-11 Temat postu:\nMasz rację, myślałam, że już nikt tego nie zauważył Choć z żalem do Sary to bym nie przesadzała, gdyby tak bardzo była na nią zła, nie pomagałaby Gabrielowi jej odzyskać.\nCo do Peny mam duże plany, ale pod wpływem tego, że planuje dość duży przeskok w czasie na razie nie poznamy jego twarzy po pojawi się już po przeskoku\nPS Jak masz na imię, bo albo go nigdy nie poznałam, albo włączyła się moja skleroza\nWysłany: 21:44:32 18-09-11 Temat postu:\nWiem, że dodaje mało komentarzy ( obiecuję poprawę ), ale wiedz, że czytam.\nA mam na imię Michalina.\nA może chciała żeby Gabierl był szczęśliwy i temu pomagała mu wrócić do Sary. Sądziła, iż to właśnie Sara jest "szczęściem" Gabriela. A każdy z nas chce żeby osoba, którą kochamy była szczęśliwa\nWysłany: 21:48:15 18-09-11 Temat postu:\nMiło mi, jestem Martyna.\nTo bardziej zbliżone do Marisol, która jest moim nowelowym dzieckiem\nWysłany: 23:04:33 18-09-11 Temat postu:\nSzczerze powiedziewaszy to bardziej wolę Marisol niż Sarę i nie miałabym nic przeciwko gdyby to właśnie Marisol była z Gabrielem.\nNie wiem czemu, ale jakoś postać Sary od samego początku nie przypadła mi do gustu i cieszyłam się, gdy Marisol wysunęła się na pierwszy plan.\nWysłany: 17:58:01 20-09-11 Temat postu:\nMogę pomarudzić? Pomarudzę, a co tam, najwyżej...\nOwszem, chciałam Sary i Tonyego, ale... ja nie wiem, ale nie wyglądają na zbytnio przejętych zniknięciem Marisol. Migdalą się i w ogóle od początku jest między nimi jakoś tak słodko i o ile na początku mnie to wkurzało, bo przecież to było małżeństwo z rozsądku a nie z miłości, o tyle rozumiem, że teraz faktycznie mogli się w sobie zakochać, ale nie o tym chciałam:P Otóż te słodkości między nimi, nie to, żeby były nie na miejscu, ale, kurde no... gdyby mnie zaginęła siostra, to zamiast migdaleniem się z mężem, zajęłabym się rozklejaniem jej zdjęć na słupach, drzewach, murach, gazetach, kartonach z mlekiem, a gdybym do tego miała tak bogatego męża jak Tony, to może nawet spróbowałabym wykorzystać jego znajomości (jeśli takie posiada, a na pewno posiada, bo przecież jest wpływowym człowiekiem, nie?) i nagrać jakiś "spot" do telewizji, pt. "Marisol, jeśli nasz oglądasz... etc.". No bo przecież chyba nie zabraniają Blance oglądać telewizji i czytać gazet? I dziwi mnie, że Gabriel nikomu nie powiedział, że wie, gdzie ona jest. Chyba przestaję go lubić\nW każdym razie aż boję się myśleć, co będzie gdy Sara się dowie, że on wiedział, a w dodatku że zrobił dziecko jej siostrze... No, i to chyba tyle w tym temacie.\nA jeśli można mieć życzenia na następny odcinek, to chcę Tomasa i Fabiana\nWysłany: 18:19:20 20-09-11 Temat postu:\nDwie rzeczy Aguś, pierwsze: zakochali się, więc mogą być szczęśliwi mimo tego co się stało. Druga, nigdy nie mówiłam, że Sara i Marisol są sobie bardzo bliskie. Sara tęskni za siostrą, wynajęła detektywa, policja zajmuje się sprawą, a ona spokojnie może odgrywać rolę ofiary. Sara i Marisol na pierwszy rzut oka są ze sobą bardzo zżyte, ale pomiędzy nimi jest sporo zadawnionych urazów (choćby Gabriel). Gabriel ma własny sposób na widzenie sprawy, dla niego najważniejsza jest teraz Marisol i jej zdrowie psychiczne. Skoro nie poznała jego, ba nawet przed nim uciekła, to boi się jak może zadziałać na nią reszta.\nBlanca jest cyganką, nie interesują jej bieżące sprawy na świecie, jest ciekawa tego co dotyczy bezpośrednio jej i ludzi (teraz też psa), na których jej zależy, reszta jej nie obchodzi.\nCo do tego jak dowie się Sara o zażyłości pomiędzy Gabrielem a siostrą to już inna bajka


Grzejnik elektryczny TX IP20 1500W 430x475x80mm | Hydraulik Nakło\nStrona główna Dom i ogród Grzejnik elektryczny TX IP20 1500W 430x475x80mm\nGrzejnik elektryczny TX IP20 1500W 430x475x80mm\nHydraulik 2015-09-17\t 2015-09-17 Dom i ogród\nElektryczne grzejniki konwektorowe TX IP20 dostarczane są ze spiralami grzewczymi z mocami 500, 2500W dzięki czemu można dobrać właściwy konwektor do kubatury pomieszczenia i zapotrzebowania na ciepło\nStandardowo potrzebna moc grzewcza to 60W na m2. Czasami jednak gdy lokal jest nieocieplony, wymagana będzie moc 150W na m2.\nJeżeli nie wiesz jaki grzejnik elektryczny kupić skorzystaj z kalkulatora który pozwala wyznaczyć optymalną moc grzejnika.\nGrzejniki elektryczne konwektorowe TX IP20 1000W 630x475x80mm posiadają wysokotemperaturową grzałkę element grzewczy. Są najlepszym wyborem gdy poszukujemy grzejnika atrakcyjnego cenowo dedykowanego do ogrzewania mieszkań, budynków i hal.\nW paczce z urządzeniem dostarczany jest komplet uchwytów ściennych. Opcjonalnie można zamówić stopki.\nKluczowe cechy: termostat do nastawy temperatury, obudowa stalowa IP20,zabezpieczenie termiczne, kabel zasilający z wtyczką, napięcie 230V, gwarancja Thermoval: grzejnik: 2 lata,\nPoprzedni wpisRegały do piwnicy\nNastępny wpisGrzejnik elektryczny T17 IP24 2500W 945x475x80mm


„Rosjanie ratują Amerykanów przed III wojną światową" - 05.12.2018, Sputnik Polska\nRosyjskie torpedy „Posejdon” i rakiety „Sarmat” są w stanie zniszczyć Stany Zjednoczone, czyniąc wojnę nuklearną bezsensowną i ratują Amerykanów przed... 05.12.2018, Sputnik Polska\nrosja, usa, konstantin siwkow\nZdaniem eksperta prawdziwie pacyfistyczna pozycja polega na stworzeniu takiej przeciwwagi, która zatrzyma agresora „na etapie projektowania”.\n„Taka broń ratuje życie narodów wszystkich krajów, które mogą stać się teatrem III wojny światowej, w tym także w świecie zachodnim. Grożąc zniszczeniem amerykańskiej elity, Rosja zapobiega wojnie nuklearnej, ratując w ten sposób naród Stanów Zjednoczonych przed potwornymi ofiarami, które są nieuniknione w razie nawet ograniczonego kontruderzenia” — powiedział.\nSiwkow zaznaczył, że teraz III wojna światowa ma sens, a intencja Waszyngtonu ws. wycofania się z traktatu INF pokazuje, że Stany Zjednoczone przygotowują się właśnie do wojny nuklearnej. Dlatego ekspert podkreśla, że w celu zachowania pokoju konieczne jest, aby wojna nuklearna stała się bezsensowna.\nTraktat o rakietach\nWcześniej szef Departamentu Stanu Mike Pompeo dał Moskwie ultimatum, zgodnie z którym „Rosja musi wrócić do traktatu INF w ciągu dwóch miesięcy, w przeciwnym razie USA zawieszą swoje zobowiązania wynikające z układu”. MSZ sprzeciwiło się, podkreślając, że Moskwa ściśle przestrzega porozumienia i Waszyngton jest tego świadomy.\nDonald Trump ogłosił, że Stany Zjednoczone zamierzają wycofać się z traktatu INF zawartego w 1987 roku, ponieważ Rosja, jak powiedział, narusza porozumienie. Ponadto Waszyngton wskazuje na to, że wiele krajów posiadających rakiety średniego i krótkiego zasięgu, przede wszystkim Chiny, nie uczestniczy w porozumieniu.\nMinister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow zauważył, że Moskwa ma pytania do Stanów Zjednoczonych. W szczególności Moskwa zaznacza, że Stany Zjednoczone rozmieszczają na lądzie — w bazie wojskowej w Rumunii, a także w Polsce — instalacje zdolne do wystrzeliwania pocisków manewrujących typu „Tomahawk”, co jest zabronione umową.\nRosja zwraca uwagę na to, że Stany Zjednoczone opracowują drony szturmowe i finansują badania nad stworzeniem pocisku manewrującego naziemnego bazowania.


Automatyzacja procesów w firmie kupi na jej pozytywne funkcjonowanie. Rozwój dziedzin informatycznych zezwala na wprowadzanie usprawnień w wszystkim dziale. Programy dla firm ułatwiają pracę oraz przystają na oszczędność cennego czasu. W obszarze personalnym powinien oglądać się profesjonalny program kadrowo płacowy.\nDlaczego projekty są takie ważne? Dodatkowo warto zadbać o podobny program do ewidencji czasu pracy, zwłaszcza kiedy w spółce zajmujemy ogromną ilość pracowników. Finanse i usprawni nam program księgowy, dzięki któremu wprowadzanie faktur, zamówień czy innych tekstów nie będzie pracochłonnym i monotonnym zajęciem. Nie nosi w nazwie komputera, który nie byłby zaopatrzony w zwykłe oprogramowanie biurowe. Pracownicy mają dojazd do najdalszych programów. Handlowcy i szkoleniowcy korzystają z magazynów do zrobienia prezentacji, finansiści mają różne uwagi to bycia raportów i analiz. Każdy z pracowników powinien potrafić obsługiwać podstawowe programy, takie jak edytory tekstów.\nProgramy brane w różnych branżach Samą z dziedzin, która bierze z znacznej liczbie oprogramowania jest część graficzna. Ludzie tej części na co dzień obrabiają zdjęcia, tworzą plakaty reklamowe, ulotki oraz inne środki marketingowe. Programy dla firm graficznych są zdecydowanie droższe, ponieważ ich użyteczność jest wyjątkowo duża. Programiści to jakiś z tak opłacalnych zawodów w ostatnich czasach. W poszukiwaniu do ładna nie przyciągamy opinii na to, że je nas się nieprawdziwymi obrazami. Modelem są modelki znajdujące się na plakatach. Bardzo często ich odwołania są tak wyretuszowane, że żadnej spośród nich nie bylibyśmy w okresie zrozumieć na trasie. Mają wygładzone zmarszczki, wyrównane proporcje figury, zmienioną twarz, kolor włosów, oczu. Kanon piękna organizowany przez media nie jest prawa przebywać w chłodnym świecie. Nikt nie jest właśnie piękny, jako kobiety dostające się na plakatach reklamujących ubrania, kosmetyki czy różne usługi. Normalni ludzie popadają poprzez toż w układy, nastolatki są kłopoty z bulimią lub anoreksją, ponieważ nie akceptują swego wyglądu.


www.eprace.edu.pl » etyka-biznesu » Inżynier i jego role » Miejsce inżyniera w strukturze organizacji\nMiejsce inżyniera w strukturze organizacji\nJak już pisałem wcześniej trudno znaleźć jedną i zarazem dobrą definicję zawodu inżyniera ze względu na rozległość funkcji i ról zawodowych, przy których wykształcenie inżynierskie jest potrzebne. Podstawą jest tu określony zakres wiadomości teoretycznych nabywanych na studiach wyższych, a następnie rozwijanych i uzupełnianych w ciągu kariery zawodowej, w zależności od tempa postępu technicznego i specyfiki indywidualnej tej kariery.\nPrzygotowanie teoretyczne, niezbędne dla wykonywania zawodu musi być przesłanką do działalności praktycznej. Pojęcie „inżynier” wiąże się w pierwszym rzędzie z umiejętnością działania praktycznego, a działanie praktyczne w układzie organizacyjnym zespołów ludzkich oznacza, że w zakres wiedzy zawodowej muszą wchodzić wiadomości praktyczne znacznie szersze od wąskospecjalistycznych wiadomości technicznych.\nDla ogromnej większości kadry inżynierskiej podstawową sferą działalności jest działalność organizacyjna. Mówiąc o miejscu inżyniera w organizacji nie sposób uciec od wyjaśnienia co dokładnie pod słowem organizacja się kryje.\nWiele jest w literaturze przedmiotu znanych definicji organizacji (m.in. T. Kotarbińskiego, L. Krzyżanowskiego, R. W. Griffina) jednak w podstawowym rozumieniu jest to grupa ludzi współpracujących ze sobą w sposób uporządkowany i skoordynowany dla osiągnięcia pewnego zestawu celów. Jak wiadomo każdy podmiot gospodarczy stanowi lub wchodzi w skład jakiejś określonej organizacji.\nOrganizacja nie stanowi celu sama w sobie: to środek wiodący do celu, jakim są osiągnięcia i wyniki biznesu. Struktura organizacyjna jest środkiem niezbędnym; zła struktura może poważnie obniżyć wydajność biznesu a nawet go zniszczyć10.\nJako podstawowy – bo przecież projektujący i pełniący w niej nadrzędne funkcje – element struktury organizacyjnej, inżynier (jeżeli jest jednocześnie menedżerem) świadczy o jakości całej organizacji.\nW owym klasycznym ujęciu organizacja funkcjonuje jako układ wzajemnie oddziaływujących na siebie, czterech podstawowych czynników tworzących jej konstrukcję (cele i zadania, struktura, ludzie, technika), na który ponadto mają wpływ różnorodne czynniki otoczenia.\nRysunek 1. Model organizacji społecznej w ujęciu H. Leavitte’a\nŹródło: H. Leavitt, M. Shelly: New Perspectives in Organizational Research, J. Wiley & Sons, New York 1964, s 55\nKażdy członek organizacji, a zwłaszcza jej współtwórcy powinni pamiętać o warunkach jakie powinna ona spełniać:\nwyzwalać istniejące możliwości przedsiębiorstwa i zapewniać mu elastyczne i jak najsprawniejsze możliwości działania;\nuwzględniać odmienność różnych przedsięwzięć wynikających z interakcji przedsiębiorstwa z jego otoczenia;\nwypracować obraną strategię oraz wdrażać jej realizację.\nTak więc sama organizacja nie mogłaby funkcjonować gdyby nie była zawieszona w otoczeniu, które w odpowiedni sposób – bezpośredni lub pośredni, natychmiastowy bądź rozciągnięty w czasie – wpływa na jej poczynania.\nWarto jeszcze zwrócić uwagę, że otoczenie dzieli się na zewnętrzne i wewnętrzne (kryterium tego podziału jest rodzaj oddziaływania) oraz bliższe i dalsze gdzie zasadniczym jest siła oddziaływania na organizację.\nTypy systemów organizacyjnych, w których działa inżynier\nPo zarysowaniu ogólnych pojęć organizacji i otoczenia w jakim przyszło tejże organizacji funkcjonować, czas by przedstawić miejsce jakie zajmuje inżynier w hierarchii oraz przypomnieć podstawowe rodzaje struktur organizacyjnych wyróżnianych przez teoretyków organizacji i zarządzania.\nW literaturze z zakresu przedmiotu, można napotkać trzy główne typy struktur organizacyjnych. Są to:\nstruktura liniowa (przedmiotowa)\nWszystkie te trzy typologie wymienione powyżej, za rozróżnienie przyjmują dominujący typ więzi między elementami organizacji.\nTermin „struktura liniowa” odnosi się do hierarchicznej struktury podejmowania i przekazywania decyzji, a więc ściśle dotyczy struktury podziału kompetencji w organizacji. „Struktura liniowo-sztabowa” dotyczy systemu służb i komórek, działających w oparciu o uprawnienia fachowe, ale w zasadzie nie podejmuje samodzielnych decyzji (względnie podejmuje decyzje jedynie w zakresie własnych kompetencji fachowych). Termin „struktura funkcjonalna” odnosi się do systemu, w którym wykonawca podlega organizacyjnie wielu rozkazodawcom w zależności od ich kompetencji fachowych.\nNajczęściej spotykaną formą organizacyjną jest struktura liniowo-sztabowa. Łączy ona liniowy system podejmowania decyzji oraz system komórek specjalistycznych o charakterze sztabowym, podporządkowanych różnym stanowiskom, liniowym. Przy okazji omawiania struktur organizacyjnych należy jeszcze wspomnieć o „strukturze macierzowej”, która jest szczególnie popularna w małych, elastycznych organizacjach. Przyjmują one możliwość zmiany raz ukształtowanych zespołów i zmiany zadań stawianych uczestnikom organizacji.\nFunkcje zawodowe inżynierów (kiedy specjalista zostaje menedżerem)\nPrzyjęcie rozróżnienia między stanowiskami liniowymi i sztabowymi prowadzi do wyodrębnienia najbardziej charakterystycznych typów funkcji zawodowych wykonywanych przez inżynierów. Inżynierowie należą do kadry zarządzającej zajmując stanowiska bezpośrednio lub pośrednio połączone z podejmowaniem decyzji i kierowaniem przedsiębiorstwem. W zależności od tego, czy pełniona funkcja jest związana z organizacją liniową czy sztabową — inżynier występuje albo w roli kierownika tj. administratora, albo specjalisty eksperta. Rola eksperta czy organizatora jest odpowiednikiem zajmowania już zupełnie skrystalizowanych pod względem liczby zajęć administracyjnych i specjalistycznych.\nRysunek 2. Formalna specjalizacja inżyniera.\nNa rysunku 2 widać, iż w zależności jaką drogę kariery wybierze inżynier, taką rolę będzie pełnić w organizacji. Oczywiście na pewnym etapie może wystąpić konflikt pomiędzy kompetencjami inżyniera i menedżera. Nie sposób go jednak wyeliminować, wydaje się nawet, że gdy zostanie on rozstrzygnięty współpraca na linii administrator (menedżer) — będzie układała się jeszcze zgodniej.\nW wielu organizacjach pomimo wysokich wymagań specjalistycznych wobec inżynierów na stanowiskach kierowniczych, typową będzie sytuacja, gdy inżynierowie różnych specjalności zatrudnieni w komórkach sztabowych a zwłaszcza w działach badawczo-rozwojowych, będą mieli wspólny język i zakres pracy, podczas gdy inżynierowie tej samej specjalności, ale zatrudnieni w zarządzaniu będą reprezentować nieco inny zakres wiedzy, zainteresowań i problemów.\nWyższe studia techniczne uczą ścisłości myślenia, lecz w zasadzie nie dają przygotowania do funkcji kierowniczych, dlatego też kierunek ewolucji przebiega właśnie w kierunku od inżyniera do administratora (menedżera).\nczytaj dalej: Pro etyczna orientacja organizacyjna »


22-23 marca 2019 /piątek-sobota/ - II Festiwal Filmów Nurkowych "Głębiny" w Rudzie Śląskiej\nW dniach 22-23 marca 2019r. w Rudzie Śląskiej odbędzie się, po raz drugi, Festiwal Filmów Nurkowych „Głębiny”. Największa niekomercyjna impreza nurkowa w Polsce zagości w Miejskim Centrum Kultury im. Henryka Bisty przy ulicy P. Niedurnego 69.\n- „Sukces ubiegłorocznej edycji tylko utwierdził nas w przekonaniu, że tego typu imprezy mają prawo bytu także na Śląsku, gdzie społeczność nurkowa jest bardzo liczna” – mówi Marcin Adamowicz, jeden z organizatorów imprezy. „ Podczas tegorocznej edycji także spodziewamy się ludzi z całej Polski” – dodaje.\nPrzygotowany przez organizatorów program jest bardzo zróżnicowany i z pewnością spełni oczekiwania wymagających gości Festiwalu: - „Postawiliśmy na różnorodność i mamy nadzieję, że każdy znajdzie coś dla siebie. Dla fanów nurkowania na wstrzymanym oddechu, tzw. freediverów, zaprezentujemy film „Dolphin Man” – przejmującą historię Jacquesa Mayola. Sympatycy zimnych klimatów i fotografii podwodnej będą mieli okazję spotkać się z Bartoszem Stróżyńskim, fotografem i filmowcem podwodnym, specjalizującym się w fotografii w zimnych wodach Antarktyki. Festiwal rozpocznie się w piątek od wernisażu wystawy Bartosza „Podwodne zauroczenie”, w sobotę Bartosz opowie na festiwalowej scenie o swojej fascynacji naturą Antarktyki. Znany krakowski instruktor nurkowania i podróżnik, Karol Ołówek, opowie o niecodziennych nurkowaniach w miejscach, w których raczej się nie nurkuje. Jakub Degee, polski fotograf, podczas swojej prezentacji pt. „W szczękach obiektywu” podpowie, jak nurkować i fotografować największe wodne drapieżniki, takie jak krokodyle czy rekiny. No i gwóźdź programu: spotkanie z Sebastianem Marczewskim, polskim weteranem, nurkiem technicznym, który w tym roku podejmie próbę pobicia rekordu świata, schodząc na głębokość 340 m!. Spotkanie „W drodze po Rekord Świata – 340 m” w sobotni wieczór” – wylicza z podekscytowaniem Marcin Adamowicz.\nOrganizatorem imprezy jest Rudzkie Stowarzyszenie Inicjatyw Niebanalnych In-nI. Udział w festiwalu jest bezpłatny.\n- „Cieszymy się, że możemy robić niekomercyjną, bezpłatną imprezę dla społeczności nurkowej” – mówi Tomasz Bartniczak, Prezes Stowarzyszenia. – „To przede wszystkim dzięki naszym partnerom, którzy coraz chętniej biorą udział w tworzeniu tego wydarzenia” – dodaje.\nTak że wszystkich nurkujących, nienurkujących, a chcących zacząć swoją podwodną przygodę, a także wszystkich zainteresowanych nurkowaniem zapraszamy w dniach 22-23 marca do Rudy Śląskiej.\nSzczegółowy program festiwalu na plakacie powyżej. Więcej informacji - TUTAJ


Początek trasy: ul. Brożka\nKoniec trasy: TAURON Arena Kraków\nWszystkich mieszkańców Krakowa zapraszamy do udziału w paradzie zabytkowych oraz nowoczesnych autobusów MPK SA w Krakowie. W niedzielę, 7 października 2018 roku na krakowskie ulice wyjedzie prawie 40 pojazdów, w tym najstarszy jeżdżący autobus z 1929 roku, czyli Durant Rugby Express L.\nOprócz tego pojazdu w pardzie pojedzie m.in. „Ogórek”, San H01B oraz Ikarus. Nie zabraknie najnowszych autobusów, które zaczęły wozić pasażerów dopiero w tym roku, a więc m.in. nowoczesnych Mercedesów.\nParada rozpocznie się na terenie Zajezdni Tramwajowej Podgórze, przy ul. J. Brożka 3. Już od 10:30 wszyscy chętni będą mogli oglądać pojazdy biorące udział w paradzie. Punktualnie o godz. 12:00 autobusy wyruszą i pojadą w stronę centrum miasta przez ul. Wadowicką, M. Konopnickiej, rondo Grunwaldzkie, al. Krasińskiego i ul. Piłsudskiego. Następnie autobusy pojadą ul. Straszewskiego, Dunajewskiego, Basztową i ul. Lubicz do ronda Mogilskiego (dolny poziom), a stąd ul. Mogilską i Lema do TAURON Areny Kraków. Tam właśnie zostało zaplanowane zakończenie parady i wiele atrakcji dla uczestników, w tym tych najmłodszych.\nfot. MPK S.A.


Marigot — wszystkie restauracje Restauracje w pobliżu obiektu Restaurant Yacht Club\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Marigot Atrakcje w pobliżu obiektu Restaurant Yacht Club\nWyszukaj Karaiby›Sint Maarten›Saint-Martin›Marigot›Marigot Restauracje›Restaurant Yacht Club\nNr 21 wśród 65 Restauracje w lokalizacji Marigot $$ - $$$\nWłoska, Europejska, Przekąski z ulicznych kramów\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę Rue de la Repubblique, Marigot 97150, Sint Maarten +590 590 87-5665\nWyczyść wszystko Zacznij pisać recenzję lokalizacji Restaurant Yacht Club Kliknij, aby ocenić\nTrwa aktualizowanie listy... Restaurant Yacht Club — podobne obiekty, przeglądane przez podróżnych\nSaint-Martin, Sint Maarten Burger 12\nByłeś(-aś) w Restaurant Yacht Club? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\nOgródek, Telewizja, Alkohol, Bufet, Miejsca siedzące, Obsługa kelnerska, Dostępny parking, Płatność kartami Mastercard, Płatność kartami Visa, Bezpłatna sieć Wi-Fi, Na wynos, Wysokie krzesła, Dostęp dla niepełnosprawnych\nRue de la Repubblique, Marigot 97150, Sint Maarten Lokalizacja:\nPytania? Uzyskaj odpowiedzi od pracowników i klientów obiektu Restaurant Yacht Club.\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy w ofercie są posiłki bezglutenowe? Czy w obiekcie obowiązują zasady dotyczące ubioru? Czy psy mogą przebywać na zewnętrznym patio? W pobliżu obiektu Restaurant Yacht Club Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 696 recenzje(-i) Fort Louis\nPrzeglądaj wszystkie atrakcje Najlepiej oceniane restauracje w pobliżu 916 recenzje(-i) Sarafina\n207 recenzje(-i) O Plongeoir


Terespol: Relacja z turnieju szachowego (galeria) - RadioBiper\nśr., 1 Lut 2017, 22:49\nTerespol: Relacja z turnieju szachowego (galeria)\nII Otwarty Turniej Szachowy pod patronatem Senatora RP Grzegorza Biereckiego odbył się 29 stycznia br w Miejskiej Bibliotece Publicznej i okazał się sukcesem organizacyjnym i sportowym. Otwarcia dokonał zarząd Klubu Szachowego MOK „Debiut” Terespol – Sławomir Leszek i Marek Ferens wraz z asystentem społecznym senatora – Wojciechem Gałabudą.\nOrganizatorzy byli mile zaskoczenie nie tylko wysoką frekwencją ale także zaszczyceniem obecnością przez: pana Roberta Gmitruczuka – Wojewodę Lubelskiego, pana Mariusza Kiczyńskiego – Przewodniczącego Rady Powiatu Bialskiego, pana Jacka Danieluka – Burmistrza Miasta Terespol, wielkiego miłośnika szachów, pana Marka Uścińskiego Pana Radnego Powiatowego oraz panią Justynę Sowę – Radną Miasta Terespol, którzy wypowiedzieli dużo ciepłych słów na temat tej szlachetnej gry.\nNależy wspomnieć również o przybyciu zaprzyjaźnionych klubów z Międzyrzeca Podlaskiego w osobie Pana Tadeusza Węgrzyniaka, z Białej Podlaskiej w osobie Pana Krzysztofa Klimaszewskiego.Mamy nadzieję na kontynuacje tak rozwijającej się szlachetnej gry oraz wsparcie ludzi mający wpływ na rozwój szachów. Jesteśmy miejscowością o niewielkiej ilości mieszkańców ale o ludziach o wielkim duchu tworzenia.\ntekst i zdjęcia: Marek Ferens, Sławomir Leszek\nPrevPoprzedni„Unickie wołanie” – spektakl w Drelowie (film)\nNastępnyKryminałki: Pobity metalową rurą 33 latek w LubenceNastępny


Pobyt i wyżywienie. - recenzja ORW Muflon, Ustroń, Polska - Tripadvisor\nHotele w pobliżu ORW Muflon\nPobyt i wyżywienie. - ORW Muflon\nPobyt i wyżywienie.\nORW Muflon — recenzja\nWyżywienie - śniadanie i obiadokolacje. Bardzo dobre, zróżnicowane. Porcje w rozsądnych wielkościach. Niestety w ludziach odzywa się chomik, pakują na talerze ile się da, a potem połowy nie zjadają. Obsługa dobra. Miejsce wymaga trochę inwestycji, ale ogólnie jest dobrze.\nORW Muflon — zapytaj autora recenzji: Dariusz B\n0,3 km od następującego obiektu: ORW Muflon\n0,6 km od następującego obiektu: ORW Muflon\n0,5 km od następującego obiektu: ORW Muflon\n0,9 km od następującego obiektu: ORW Muflon\n4,0 km od następującego obiektu: ORW Muflon\n0,7 km od następującego obiektu: ORW Muflon\n2,0 km od następującego obiektu: ORW Muflon\nPobyt w MUFLONIE w lipcu 2019 roku\nPobyt w ORW MUFLON w Ustroniu zaliczam do bardzo udanych. Życzliwy i sympatyczny personel , wspaniałe wyżywienie- urozmaicone i obfite , wygodne łóżka , przytulny pokój z dużym balkonem ,piękne widoki na Czantorię , rzadko spotykany w innych sanatoriach bezpłatny parking, telewizja i Wi-Fi , cisza i spokój, dogodne położenie. A do tego wszystkiego przystępna cena za 10 dniowy pobyt w pokoju dwuosobowym.\nORW Muflon — zapytaj autora recenzji: RYSZARDPE1\n1 Dziękujemy, RYSZARDPE1\nMiło spędzone ferie zimowe\nHotel niczego sobie. Brak jakichkolwiek atrakcji dla dzieci. Śniadania w formie bufetu szwedzkiego (śniadania dla lubiących pospać nie polecam - po godzinie 9,30 pustki na talerzach), obiadokolacje serwowane (obiady bardzo smaczne ale przydałyby się jakieś posiłki dedykowane dzieciom).\nW hotelu ogólnie czysto. Bardzo fajne zabiegi rehabilitacyjne w cenie pobytu. Sauna dodatkowo płatna ale jest:)\nHotel fajnie położony z b. ładnym widokiem z okien.\nDuże apartamenty dla rodziny 4 osobowej (dwie sypialnie + salon/pokój z tv\nOgólnie cena adekwatna do poziomu.\nORW Muflon — zapytaj autora recenzji: gregor7810\nHotel dość czysty. Niewielkie zmiany , ale przyjemnie spędzony czas .Nie byłem zawiedziony pobytem po tylu latach . Oczywiście nie ma tutaj jakiś luksusów , po prostu hotel taki jaki ma być w tej kategorii . Przyzwoity nocleg .\nORW Muflon — zapytaj autora recenzji: Adam L\nOpinię piszę w imieniu rodziców, którzy obecnie przebywają w Muflonie na świątecznym wypoczynku. Bardzo wysoko oceniają podejście do starszych osób, nie było problemów z zamiana pokoju, chwalą wyśmienite jedzenie. W hotelu jest możliwość dowożenia osób do kościoła za drobna opłatą.\nWskazówka dotycząca pokoi: Nr 306, pokój słoneczny i cieply\nORW Muflon — zapytaj autora recenzji: Basia1971\n2 Dziękujemy, Basia1971\nTypowa "Ustrońska Piramidka", pokoje niewielkie, standardowe wyposażenie. Szafa tylko na wieszaki, a tam równo 3 sztuki. Półki na dla wysokiego koszykarza, czyli poza zasięgiem przeciętnej kobiety. Czystość względna, firany widziały wodę co najmniej przed rokiem. Sprzątanie na życzenie, czyli upomnij się, poproś! WiFi przestało działać w drugim dniu pobytu, zgłaszałam 3 razy, bez efektu - recepcja prezentuje sztuczny uśmiech i żadnej pomocy. Ciepłe posiłki typowo barowe, ale w smaku dobre. Szwedzki stół śniadaniowy to niewypał. Codziennie (100%) jajecznica i te same kiełbasy, często zimnie (" podgrzewacz się psuje"- dwukrotnie usłyszałam jako wyjaśnienie ). O godzinie 9 tej, czyli w połowie czasu wyznaczonego na śniadania, talerze świecą pustkami, po raz kolejny trzeba się dopraszać, często bez powodzenia - bułki o 9 tej już nieobecne. Za to ryczące radio zawsze było obecne!\nNa przyzwoitym poziomie tylko rehabilitacja.\nWskazówka dotycząca pokoi: Widok na południową stronę ładny\nORW Muflon — zapytaj autora recenzji: Gisella30


Najbardziej typowym przedstawicielem tej grupy jest bloodhound — pies św. Huberta (wys. do 67 cm) — pies ciężki, masywny, o bardzo długich uszach, sięgających poza nos. Szatę ma czarną, podpalaną lub nawet jednolicie podpalaną. Odznaczają się spokojnym temperamentem i niezrównanym węchem.\nDo tej grupy zaliczyć też należy karelskiego psa na niedźwiedzie (wys. 54-60 cm) — średniej wielkości, mocno zbudowanego o grubej szacie i stojących uszach. Pies karelski jest opanowany, odważny i cechuje go wyostrzony węch. Łajka rosyj-sko-europejska (wys. 50-55 cm) i łajka zachodnio-syberyjska — to psy średniej wielkości, o mocnej i suchej konstrukcji. Mają gruby i prosty, gęsty włos. Różnią się głównie kolorem szaty. Są zrównoważone, ruchliwe i ufne w stosunku do ludzi. Nie są agresywne, obdarzone są dobrą orientacją w terenie.


Pragnienie Jezusa | Bosko.pl\nrefleksja na 11. niedzielę zwykłą, rok B\nDodano: 11 czerwiec 2021 r.\nW wielu takich przypowieściach głosił im naukę, o ile mogli ją rozumieć. A bez przypowieści nie przemawiał do nich. Osobno zaś objaśniał wszystko swoim uczniom. (Mk 4, 26-34)\nKrólestwo Boże rozwija się niepostrzeżenie. Rozwija się przede wszystkim w nas. We mnie i w Tobie przez naszą relację, zażyłą przyjaźń z Jezusem. To On jest tym, który sieje i pragnie razem z nami dbać o rozwój tak, aby zebrać obfity owoc. Pragnieniem Jezusa jest pełnia człowieka i jego człowieczeństwa, pełnia miłości oraz pełnia poznania Boga, zjednoczenia z Nim.\nPanie, proszę, spraw, abym wzrastał według Twojego pragnienia i żył pełnią życia.


Crop top Chaos z długim rękawem | SKYDANCE\nKolekcja limitowana. Top z długim rękawem o krótkim kroju z delikatnym obszyciem. Na piersi znajduje się fioletowy napis "Chaos" gotycką czcionką, a na rękawie - biały piorun.\nJulka ma 150cm wzrostu, 82cm w biuście, 68cm w talii i ma na sobie rozmiar S.\nNadruki wykonaliśmy metodą sitodruku utwardzanego. Ta metoda gwarantuje wysoką jakość i wytrzymałość - nadruk nie będzie się ani kruszyć, ani pękać, ani nie wyblaknie w praniu.\nTop ma krótki krój z długim rękawem. Spód cienko obszyliśmy czarną nicią.\nUszyliśmy je z niezwykle miękkiej, bawełnianej dzianiny. Jest ona bardzo rozciągliwa, niesamowicie przyjemna w dotyku i przewiewna!


Witam, drodzy czytelnicy mojego bloga pcpro100.info! W tym artykule postaramy się szczegółowo zrozumieć, co można zrobić, jeśli komputer się nie włącza, będziemy analizować częste błędy. Najpierw jednak należy zwrócić uwagę, że komputer może nie włączyć się z dwóch głównych powodów: z powodu problemów ze sprzętem i problemów z programami. Jak mówią, trzecia nie jest podana!\nPo włączeniu komputera zapalają się wszystkie żarówki (które zapalają się wcześniej), chłodziarki są głośne, bios ładuje się na ekranie, a Windows uruchamia się, ale potem pojawia się błąd: błędy, komputer zaczyna się zawieszać, różnego rodzaju błędy - następnie przejdź do artykułu - "Windows nie uruchamia się - co mam zrobić?". W przypadku najczęstszych awarii sprzętu spróbujmy dowiedzieć się, co dalej.\n1. Jeśli komputer się nie włącza - co należy zrobić na początku ...\nPierwszą rzeczą, którą musisz zrobić, to upewnić się, że nie masz odcięcia zasilania. Sprawdź gniazdko, przewody, przejściówki, przedłużacze itd. Bez względu na to, jak głupie może to brzmieć, ale więcej niż w jednej trzeciej przypadków, okaże się, że jest to błąd "okablowania" ...\nŁatwym sposobem upewnienia się, że gniazdo działa, jest wyjęcie wtyczki z komputera i podłączenie do niej innego urządzenia.\nW tym miejscu należy ogólnie zauważyć, że jeśli nie pracujesz: drukarka, skaner, głośniki - sprawdź moc!\nI jeszcze jeden ważny punkt! Z tyłu jednostki systemowej znajduje się dodatkowy przełącznik. Pamiętaj, aby sprawdzić, czy ktoś go rozłączył!\nPrzełącz na tryb WŁ. (Wł.)\nPo drugie, jeśli nie ma problemu z zasilaniem komputera, możesz pójść po kolei i znaleźć winnego.\nJeśli okres gwarancji jeszcze się nie skończył, najlepiej przenieść komputer do centrum serwisowego. Wszystko, co zostanie napisane poniżej - robisz na własne ryzyko ...\nEnergia elektryczna jest dostarczana przez zasilacz do komputera. Najczęściej znajduje się po lewej stronie jednostki systemowej, u góry. Najpierw otwórz boczną pokrywę jednostki systemowej i włącz komputer. Wiele płyt głównych ma lampki kontrolne, które wskazują, czy dostarczany jest prąd elektryczny. Jeśli takie światło jest włączone, wszystko jest w porządku z zasilaczem.\nPoza tym musi hałasować, z reguły ma lodówkę, której łatwość działania można łatwo określić, podnosząc do niej rękę. Jeśli nie czujesz "bryzy" - wtedy obudowa zasilacza jest zła ...\nPo trzecie, komputer może się nie włączyć, jeśli procesor jest spalony. Jeśli widzisz stopiony drut, czujesz ostry zapach palenia - wtedy nie ma sposobu, aby obejść się bez centrum serwisowego. Jeśli to wszystko nie występuje, komputer może nie zostać włączony z powodu przegrzania procesora, szczególnie jeśli wcześniej go przetaktowano. Najpierw odkurz i odkurz pył (zakłóca normalną wymianę powietrza). Następnie zresetuj ustawienia biosu.\nAby zresetować wszystkie ustawienia biosu, musisz usunąć okrągłą baterię z płyty systemowej i odczekać około 1-2 minut. Po upływie czasu wymień baterię.\nJeśli powodem był dokładnie przetaktowanie procesora i nieprawidłowe ustawienia biosu - prawdopodobnie komputer będzie działał ...\nPodsumujmy. Jeśli komputer się nie włącza, powinieneś:\n1. Sprawdź zasilanie, wtyczki i gniazda.\n2. Zwróć uwagę na zasilacz.\n3. Zresetuj ustawienia biosu do ustawień standardowych (szczególnie jeśli wspiąłeś się na nie, a komputer przestał działać).\n4. Regularnie czyść jednostkę systemową kurzu.\n2. Typowe błędy, które uniemożliwiają włączenie komputera\nGdy komputer jest włączony, pierwszym krokiem jest uruchomienie Bios (rodzaj małego systemu operacyjnego). Najpierw sprawdza wydajność karty graficznej, tk. Następnie wszystkie inne błędy, które użytkownik zobaczy już na ekranie.\nJednak wiele płyt głównych ma małe głośniki, które mogą informować użytkownika o pewnym uszkodzeniu poprzez sondowanie. Na przykład mała tabliczka znamionowa:\nSygnały głośnikowe Prawdopodobny problem\n1 długa, 2 krótkie petycje Nieprawidłowe działanie związane z kartą wideo: albo jest źle włożone do gniazda, albo nie działa.\nSzybkie krótkie sygnały Takie sygnały są podawane przez komputer w przypadku awarii głównej pamięci. Sprawdź na wszelki wypadek, czy kostki są dobrze włożone do ich gniazd. Nie będzie niepotrzebne odkurzanie kurzu.\nJeśli nie zostaną znalezione żadne problemy, bios rozpocznie ładowanie systemu. Po pierwsze, często zdarza się, że logo karty wideo miga na ekranie, a następnie widzisz powitanie samego biosu i możesz wprowadzić jego ustawienia (w tym celu musisz nacisnąć Del lub F2).\nPo powitaniu biosu, zgodnie z priorytetem rozruchu, urządzenia są sprawdzane pod kątem obecności w nich rekordów rozruchowych. Powiedzmy więc, że jeśli zmienisz ustawienia biosu i przypadkowo usunięte z kolejności rozruchu dysku twardego, bios nie wyda polecenia uruchomienia systemu operacyjnego z dysku twardego! Tak, to się dzieje i takie z niedoświadczonymi użytkownikami.\nAby wyłączyć tę chwilę, na wszelki wypadek przejdź do sekcji rozruchowej w twoim biosie. I zobacz, jaka kolejność ładowania kosztuje.\nW tym przypadku uruchomi się on z USB, jeśli nie ma bootowalnych napędów flash USB, nastąpi próba rozruchu z CD / DVD, jeśli będzie pusta, pojawi się polecenie rozruchu z dysku twardego. Czasami dysk twardy (HDD) jest usuwany z zamówienia - i, odpowiednio, komputer nie włącza się!\nPrzy okazji! Ważny punkt. Na komputerach, na których znajduje się stacja dyskietek, może pojawić się problem polegający na tym, że opuściłeś dyskietkę i komputer po uruchomieniu szuka na niej informacji rozruchowej. Oczywiście nie znajdują ich tam i nie chcą pracować. Zawsze wyjmuj dyskietkę po pracy!\nTo wszystko na teraz. Mamy nadzieję, że informacje zawarte w tym artykule pomogą Ci zrozumieć, czy nie włączasz komputera. Pomyślne parsowanie!\nSamsung HW-M450 - panel dźwiękowy z wysokiej jakości basem\nNie mogę zalogować się do usługi, wydaje się, że wyłączyłem coś z usług, wydaje się, że dana usługa jest wyłączona lub wszystkie urządzenia z nią połączone. Byłbym wdzięczny za pomoc.Artem Odpowiedź eksperta:Cześć, Artem! Oczywiście dobrze byłoby wiedzieć, co wyłączyłeś i jak, a na razie wypróbuj najprostszą opcję: Naciśnij "WIN + R" i wykonaj "msconfig";Zanim otworzysz okno "Konfiguracja systemu";Przejdź do zakładki "Usługi" i przywróć wszystkie domyślne wartości. Alternatywnie, cofnij system do wcześniej\nBłąd 651, jak go naprawić?Jeśli po ponownej instalacji systemu Windows nie działa Internet ... Kilka wskazówekResetowanie hasła administratora w systemie WindowsProsta metoda odzyskiwania skasowanych plików na komputerze


Read-Gene oraz Selvita nawiązują współpracę strategiczną - biotechnologia.biolog.pl\nTargi biotechnologiczne Bio International Convention\nRead-Gene S.A. z siedzibą w Szczecinie i Selvita Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie ogłosiły dzisiaj rozpoczęcie strategicznej współpracy w zakresie badań, rozwoju i komercjalizacji w obszarze uwarunkowań genetycznych nowotworów i ich leczenia. W ramach szeroko zakrojonej współpracy, zespoły naukowe, techniczne i biznesowe obydwu firm będą opracowywać nowe rozwiązania w obszarze diagnostyki i leczenia nowotworów. Podstawą współpracy jest blisko dwudziestoletnie doświadczenie zespołu Read-Gene w badaniu genetycznych uwarunkowań powstawania nowotworów oraz najnowsze badania Read-Gene związane z genetyczną optymalizacją terapii nowotworowych. W ramach projektów wykorzystane zostaną także doświadczenia Selvity w zakresie międzynarodowej komercjalizacji prac badawczo rozwojowych oraz budowy zaawansowanych systemów przetwarzania wiedzy naukowej.\nWspółpraca Selvity z Read-Gene obejmuje pięć projektów, z których cztery nakierowane są na rynek farmaceutyczny, a jeden na rynek medyczny. Firmy mają także w planach wspólne prowadzenie badań podstawowych nad innowacyjnymi lekami przeciwnowotworowymi.\n„Nasza współpraca pozwoli w pełni wykorzystać zgromadzoną w Read-Gene wiedzę, tak aby wyniki naszych badań naukowych mogły być szybko wykorzystane przez firmy farmaceutyczne do opracowania skuteczniejszych leków przeciwnowotworowych” powiedział prof. Jan Lubiński, Prezes Read-Gene. „Współpraca z Selvitą pomoże nam przygotować profesjonalne usługi i produkty na bazie naszych doświadczeń i infrastruktury i w ten sposób komercjalizować je z dużym poziomem wartości dodanej w kraju i za granicą”.\nPierwszym wspólnym projektem obydwu firm będzie Gencron – usługa polegająca na optymalnym doborze grup pacjentów do leków przeciwnowotworowych, które są obecnie w fazie badań przedklinicznych i klinicznych (tzw. drug targeting), oraz do takich, które z różnych względów nie osiągnęły zakładanych parametrów w czasie takich testów (tzw. drug repositioning). Takie usługi stanowią jeden z fundamentów dynamicznie rozwijającej się dziedziny współczesnej farmakologii - farmakogenomiki. Leki przetestowane na zdefiniowanych genetycznie grupach pacjentów umożliwiają lekarzowi dobranie optymalnej dla pacjenta terapii w zależności od jego indywidualnego zestawu genów, w konsekwencji poprawiając efekty leczenia i ograniczając szkodliwe efekty uboczne substancji terapeutycznych oraz zmniejszając ryzyko stosowania nieskutecznej terapii. Stosowanie leków profilowanych genetycznie jest jednym z elementów spersonalizowanej medycyny, w której specjalizuje się Read-Gene.\n“Selvita chce współpracować z najlepszymi polskimi zespołami naukowymi” powiedział Paweł Przewięźlikowski, Prezes Zarządu Selvity. “Jesteśmy bardzo zadowoleni z możliwości współpracy z zespołem prof. Lubińskiego i cieszymy się, że możemy naszymi kompetencjami naukowymi, informatycznymi i biznesowymi przyspieszyć praktyczne wykorzystanie przełomowych na skalę światową polskich odkryć w dziedzinie onkologii“.\nW ramach projektu Gencron wykorzystane zostaną między innymi własne odkrycia Read-Gene o wpływie polimorfizmów pojedynczych nukleotydów w genomach pacjentów na powstawanie nowotworów i interakcje z lekami. Zaowocowały już one przyznaniem kilkunastu patentów w Polsce i za granicą.\nRead-Gene S.A. jest spółką innowacyjnych technologii, która istnieje od września 2005 roku. Celem istnienia spółki jest komercjalizacja metod wykrywania, prewencji oraz leczenia najbardziej rozpowszechnionych rodzajów nowotworów złośliwych. Wymienione powyżej wartości intelektualne stworzone zostały w ramach Międzynarodowego Centrum Nowotworów Genetycznych (International Hereditary Cancer Center - IHCC) Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie od 1992 roku. Głównym założeniem funkcjonowania IHCC jest tworzenie naukowych rozwiązań, które mogą być wykorzystywane w praktyce profilaktyki, diagnostyki i leczenia nowotworów. Wyniki prac IHCC z zakresu genetyki nowotworów publikowane są w wielu prestiżowych czasopismach o światowym poziomie. Do głównych osiągnięć IHCC należą:\n• stworzenie największej na świecie bazy danych osób chorych na nowotwór, ich krewnych i osób z tzw. grup kontrolnych oraz blisko 180 tys. próbek DNA,\n• stworzenie sieci ponad 20 przychodni genetycznych na terenie całej Polski, które każdego dnia mogą wykonywać testy genetyczne ponad 1000 osób (na przykład występowanie krytycznej mutacji w genie BRCA1 decydującej o rozwoju raka piersi),\n• kilkanaście polskich i międzynarodowych patentów związanych z genetycznym podłożem chorób nowotworowych.\nMiędzynarodowe Centrum Nowotworów Dziedzicznych to zespół 68 osób, w tym 30 pracowników naukowych. Więcej informacji o firmie na stronie www.read-gene.com.\nSelvita jest polską firmą biotechnologiczną, założoną w 2007 roku w Krakowie. Stanowi unikalne połączenie zespołu menadżerskiego, doświadczonego w branży wysokich technologii i eksporcie polskiego know-how, oraz wysokiej klasy zespołu naukowców z obszaru chemii, farmacji, biologii molekularnej, biotechnologii i informatyki – w większości z tytułem doktorskim najlepszych uczelni polskich i zagranicznych.\nMisją Selvity jest dostarczanie kompleksowych rozwiązań dla polskich i zagranicznych firm farmaceutycznych i biotechnologicznych umożliwiających obniżenie kosztów wprowadzania innowacyjnych związków na rynek. W ramach swojej strategii Selvita:\n• tworzy innowacyjne i efektywne kosztowo rozwiązania informatyczne przyspieszające prowadzenie badań i zmniejszających ryzyko ich niepowodzenia,\n• udostępnia w formie baz danych przetworzoną wiedzę organizacjom badawczym,\n• wykonuje usługi w zakresie badań przedklinicznych,\n• rozwija własne innowacyjne struktury biologicznie aktywne, będące efektem własnych prac badawczych oraz wyników otrzymanych na polskich uczelniach.


WAPNO W SADOWNICTWIE\nWystępujące zimą bardzo niskie temperatury mogą powodować przemarzanie roślin sadowniczych. Zewnętrznymi objawami uszkodzeń mrozowych są przemarznięcia konarów, pionowe pęknięcia pni i rany zgorzelinowe, które powstają przeważnie po okresowym ociepleniu i rozhartowaniu zewnętrznychtkanek kory i drewna. Sprzyjające warunki do powstawania ran zgorzelinowych występują w styczniu i lutym, gdy w słoneczne dni pnie drzew i grubsze konary silnie nagrzewają się, a nocą podczas gwałtownego spadku temperatury pobudzone do życia tkanki przemarzają.\nUszkodzenia tkanek wewnętrznych przejawiają się zbrunatnieniem komórek i często możemy je obserwować na przekroju młodych przyrostów jednorocznych, które późno zakończyły wzrost.\nPowstawaniu uszkodzeń mrozowych na pniach i nasadach konarów można zapobiegać przez ich bielenie. Do bielenia najlepiej użyć mleka wapiennego.\nMożemy przygotować mieszaninę wapna rozpuszczonego w wodzie (1kg ciasta wapiennego na około 2 litry wody). Po dokładnym wymieszaniu , mieszaninę nanosimy pędzlem na pnie drzew i nasadęgrubszych konarów. Południową stronę pni i grubych konarów warto pomalować nieco wyżej, ponieważ z tej strony pnie drzew nagrzewają się najsilniej, przez co w tych miejscach są najbardziej narażone na wystąpienie ran zgorzelinowych.\nDO ODKWASZANIA GLEBY Do odkwaszania gleby należy rozpuścić 1 kg ciasta wapiennego z 2 litrami wody, następnie spryskać całość i przykopać odwracając ziemię. Wydajność z 1kg ciasta wapiennego rozpuszczonego z 2 lit. wody do odkwaszania wynosi do 25m2 powierzchni gleby.\nWYDAJNOŚĆ: 25m2 z 1kg\nPrzechowywać w temperaturze: 5-25° C\nWiadro: 4 kg , 6 kg, 13 kg\nPowyższe wskazówki zostały zestawione według najnowszego stanu wiedzy i techniki stosowania. Ponieważ rodzaj zastosowania i sposób użycia wapna malarskiego jest poza naszą kontrolą, z treścitej instrukcji nie wynika żadna odpowiedzialność producenta.


pachnące blogowanie: Kelly Moore bag\nczyli wreszcie dotarła moja foto torba :)\nDokładnie wczoraj dotarła. I muszę powiedzieć, że jestem bardzo z niej zadowolona :)\nAle po kolei. Torba z zewnątrz wygląda jak zwyczajna torebka. Ma piękny karmelowy (kamelowy?) kolor, uszyta jest z wysokiej jakości, ale niestety sztucznej skóry. Nie nazwę jej ekologiczną, gdyż uważam, że taka nazwa nie przystoi czemuś, co prawdopodobnie jest wykonane z jakiejś pochodnej plastiku.\nTorba jest sztywna, zawiera wszyte w środku zabezpieczenia chroniące sprzęt przed uszkodzeniem.\nPosiada kilka praktycznych kieszonek. Dwie mniejsze z przodu zapinane na zamek, jedna z tyłu większa również na zamek i dwie luźne z obu boków na komórkę lub błyszczyk lub co tam komu się chce ;)\nDo wyboru są dwa paski, dłuższy do noszenia w poprzek ciała i krótszy na ramię (torba włazi pod pachę). Jest też ochronna, zdejmowalna podkładka do paska, aby pasek nie obcierał nam ramienia podczas noszenia ciężkiego sprzętu.\nTorebka jest dodatkowo zapinana na zamek, a klapka przykrywająca ma ukryty magnes :)\nCałość przedstawia solidne wrażenie, szwy są dodatkowo wzmocnione specjalnym obszyciem, a łączenia paska z torbą dodatkowymi nitami. Nie ma żadnych plastikowych elementów, wszystkie kółeczka, zapięcia, łączenia, zamki wykonane są z metalu.\nŚrodek wyłożono pięknym fioletowym materiałem. Regulowane, miękkie, ochronne przegródki ułatwiają zagospodarowanie wnętrza.\nJako gratis dostajemy również biały, firmowy worek, w który możemy schować torebkę, kiedy jej nie używamy, aby się nie niszczyła ani nie kurzyła.\nA teraz minusy. Właściwie to minusy subiektywne, ale zawsze.\nPrzede wszystkim torba jest dla mnie trochę za mała. Aby weszła większa część mojego sprzętu, torebka musi być pusta więc jeśli będę potrzebowała wszystkiego to albo będę nosić dwie torebki albo znowu będę musiała wyciągnąć mój ohydny czarny plecak lowepro. Zresztą nawet jak będzie pusta wchodzi do niej tylko aparat z obiektywem, drugi obiektyw i lampa błyskowa. W kieszonki można poupychać filtry, ale zapomnijcie już o czymkolwiek więcej. Nawet portfel nie bardzo wejdzie.\nPonieważ jest to Pachnące blogowanie" to powiem jeszcze, że zapach sztucznej skóry nie należy do najprzyjemniejszych. Wolę jednak naturalną skórę.\nTorebka kosztowała małą fortunę. Okazało się, że celników zainteresowało pudło więc w sumie zapłaciłam za nią 700zł.\nJa wiem, że wszystko teraz jest produkowane w Chinach. Albo w Indiach. Ale mnie to drażni jakoś ;)\nPodsumowując torba jest bardzo dobrej jakości, wygląda bardzo fajnie i świetnie nadaje się na co dzień. Lubię mieć przy sobie aparat i nie potrzebuję zawsze nosić ze sobą całego ekwipunku i ta torba do tego się świetnie nadaje. Mieszczą się dokumenty, telefon, portfel, mały parasol, kosmetyczka i okulary przeciwsłoneczne, a w środek wchodzi lustrzanka z obiektywem i nie jest narażona na jakiekolwiek uszkodzenia :) Zakup wychodzi jednak drogo i brakuje mi trochę naturalnej skóry ;)\nTorebkę można kupić na stronie http://kellymoorebag.com/\nAutor: Dominkab o 14:41\nEtykiety: ciucholandia, Kelly Moore Bags, torby\nViollet 8 kwietnia 2011 15:54\nA ja Ci już kiedyś tej torby pozazdrościłam, może też się w przyszłości szarpnę... ;)\nPS. Aktualizuj blogrolla pls pls :*\nDominkab 8 kwietnia 2011 16:03\nA mam niezauktualizowany? Pokićkałam coś pewnie, bo coś tam robiłam :D Już sprawdzam :)\nDominkab 8 kwietnia 2011 16:05\nskarbek 8 kwietnia 2011 16:22\nooo świetna jest:)\nreniakicia 8 kwietnia 2011 22:39\nDomi super torebka :))\nDominkab 8 kwietnia 2011 23:04\nFajna nie? Nacieszam się nią :D\nwiedźma z podgórza 8 kwietnia 2011 23:40\nCzyli dotarła? Gratuluję zakupu, wygląda świetnie. :)\nCo do "plusów ujemnych": na stronie nie było wymiarów torby? W przypadku "opakowania" na sprzęt fotograficzny to chyba dosyć ważna wiadomość. A gdyby torba była produkowana, powiedzmy w Meksyku czy na Ukrainie to i tak zapłaciłabyś siedemczy osiem stów.. wyjąwszy celników. Produkt korzystny, ale czy "moralnie słuszny" (to z biblii Slow Food :) )?\nDziś przyszedł list. Dzięki! :* LIstonosz trafił na nieodpowiedni moment, bo wczoraj jadłam nieco podejrzane wędliny i dziś za to pokutuję. Więc o "chatkę" nawet nie pytał mimo, że "małe, okrutne" oczka próbowały świdrowac powietrze. ;) Trudno. Ale fajnie, że dopisałaś. :)\nDominkab 8 kwietnia 2011 23:52\nMałe świdrujące oczka :D Teraz po dopisku się będzie bał, że na niego jakiś urok rzucisz :D A niech się boi w sumie, może nie będzie się grzebał :)\nWymiary były, ale wiesz jak to jest, ciężko sobie do końca wyobrazić ;) Ona po prostu sztywna jest i nie można jej za bardzo dostosować, przez wciskanie do środka różnych niepotrzebnych rzeczy. Chociaż w sumie spełnia swoje przeznaczenie, bo chciałam mieć coś na co dzień, w czym aparat nie musiałby być narażony na zniszczenie. A że wczoraj "przy przenosinach" wyrzuciłam kilka rzeczy, które do tej pory były mi "niezbędne do życia" to inna kwestia. Może to i dobrze, torebka jest lżejsza chociaż :)\nI masz rację z tym miejscem produkcji, ale myślę, że akurat w tym przypadku cena to i tak głównie kwestia naprawdę dużego narzutu.\nKatarzyna Majgier 9 kwietnia 2011 00:50\nŚwietna! Kompletnie nie wygląda na "torbę foto", a tymi fotkami toreb zainspirowałaś mnie do poszukiwań... Bardzo bym chciała taką torbę, co by pomieściła mój sprzęt i nie wyglądała na "fotograficzną", ale to nierealne. Chyba jestem skazana na plecak. Idę doczytać, jaki masz aparat ;-)\nDominkab 9 kwietnia 2011 15:07\nKasia w PL nierealne, żeby kupić coś takiego. Trzeba za oceanem szukać niestety. Ale polecam, bo wybór naprawdę duży tam jest, a teraz to nie problem, żeby tam coś kupić ;) Przeszkodą tylko koszta niestety.\nGazi 23 maja 2011 20:11\nZ nieba mi spadłaś! siedzę od kilku miesięcy już i szukam takich piękności właśnie :D jednak istnieją! :D\nDominkab 2 czerwca 2011 21:11\nIstnieją, i to ile!! Trudno wybrać tą jedyną, ja marzę o drugiej :D


Piknik integracyjny z mundurowymi. - Informacje - Komenda Powiatowa Policji Łódź-Wschód\n8 czerwca 2019 roku w Nowym Redzeniu został zorganizowany ,,Dzień dziecka” przez sołtysa miejscowości, w którym wzięło udział około 50 mieszkańców. Nie mogło również zabraknąć na pikniku przedstawicieli koluszkowskiej komendy. Mundurowi zaprezentowali uczestnikom pikniku policyjne radiowozy. Rozmawiali z młodzieżą, dziećmi oraz rodzicami na temat bezpieczeństwa oraz prawidłowego zachowania się w ruchu drogowym. Spotkania policjantów ze społeczeństwem jest zawsze doskonałą okazją na poznanie tego zawodu oraz możliwość rozmowy ze stróżami prawa.\ndzielnicowy bliżej nas, piknik z mundurowymi


Nowy hotel w Gdańsku - Aktualności - SaleBiznesowe.pl\nSaleBiznesowe.pl / Aktualności / Nowy hotel w Gdańsku\nW Gdańsku przy lotnisku powstanie nowe centrum biurowo-hotelowe - BCB Baltic Business Park.\nGdańska spółka Bałtyckie Centrum Biznesu jeszcze w tym roku planuje rozpocząć budowę. Efekt końcowy zakłada powstanie 12 budynków połączonych łącznikiem. Pierwszy obiekt ma być gotowy już w 2011 r., następne w kolejnych latach. Cały kompleks będzie wyposażony w kompleksowe zaplecze konferencyjne, pomieszczenia biurowe, centrum kongresowo-wystawiennicze oraz hotel.