Trylogia Nicka Cave'a: 20 000 Dni Na Ziemi, One More Time With Feeling i Idiot Prayer - Fala Kina\nChociaż kino nie jest głównym skojarzeniem, kiedy myślimy o postaci Nicka Cave’a, to gości on na ekranach kin bardzo często. Od Nieba Nad Berlinem, gdzie wraz z zespołem Bad Seeds wystąpił jako oni sami, przez pisanie scenariusza do filmu Propozycja, po aktorskie epizody (Zabójstwo Jess’ego Jamesa Przez Thórzliwego Roberta Forda, Johny Suede), Cave przewijał się przez końcowe napisy wiele razy. Opowiem dziś o trzech filmach, w których gra on pierwszoplanową rolę — dokumentach 20 000 Dni Na Ziemi (2014), One More Time With Feeling (2016) oraz najnowszym, nagranym w czasie lockdownu, filmie koncertowym Idiot Prayer (2020).\n20 000 Dni Na Ziemi (2014, reż. Jane Pollard i Lain Forsyth)\nPierwsza część trylogii to film tajemniczy, fascynujący i nietypowy jak na dokument. Cave’a śledzimy, kiedy mija jego tytułowe 20 000 dni na ziemi. Dla artysty okazuje się to czasem spojrzenia wstecz; do archiwów, dawnych tekstów, przypadkowo spotkanych ludzi, przeżyć. Jedną z pierwszych scen, które widzimy, jest moment tuż po przebudzeniu, kiedy Nick zaczyna swój dzień. Scena ta daje nam do zrozumienia, że oglądamy film wyjątkowo intymny. Jak w swoich tekstach, Cave otwiera się przed widzem, pokazując wiele z osobistego życia. Przez cały film towarzyszy nam głos artysty, jego przemyślenia często uderzają w najczulsze struny wrażliwości. Poznajemy go na różnych etapach życia, jesteśmy świadkami wizyty u psychoanalityka czy kolejnych spotkań z osobami, z którymi w przeszłości współpracował. Nie lada okazją, szczególnie dla fanów Nick Cave & The Bad Seeds jest możliwość zobaczenia procesu tworzenia albumu Push The Sky Away, od początkowych pomysłów, pisania, nagrywania, aż po koncerty.\n20 000 Dni Na Ziemi ogląda się trochę jak film fabularny. Wiele jest to dodanych niezwykle ciekawych elementów, które nie wpisują się w ramy dokumentu, a które sprawiają, że sam film staję się niejednoznaczny i daleki od dosłowności. Mówię tu między innymi o scenach, kiedy nagle w samochodzie artysty znikąd pojawiają się postaci takie jak Kylie Minogue czy Ray Winstone. To odejście od klasycznego filmu dokumentalnego na rzecz elementów stylizowanych i fabularyzowanych działa i zdaje się być w zgodzie z samą postacią Nicka Cave’a. Trochę na potwierdzenie moich słów warto dodać, że 20 000 Dni Na Ziemi jest oparte na scenariuszu, który wraz z reżyserami współtworzył sam Cave. Ten film z całej trylogii jest na pewno najbardziej przystępny i myślę, że nawet niezaznajomieni z twórczością tego artysty widzowie znajdą w nim coś dla siebie.\nPsycho Killer, qu’est-ce que c’est? – portrety seryjnych morderców na dużym i małym ekranie\nFilm obejrzycie na Cineman i VOD.pl\nOne More Time With Feeling to już cięższy kaliber. Film Andrew Dominika jest skąpany w czerni i odpowiada to ciężkiemu klimatowi zarówno samego filmu, jak i płyty, której proces tworzenia mamy okazję zobaczyć. Skeleton Tree to album, który powstawał w momencie życiowej tragedii Cave’a, kiedy jego 15-letni syn Arthur tragicznie zmarł. Widzimy więc Cave’a kilka miesięcy po stracie dziecka, próbującego poradzić sobie z tym, co się stało. Chociaż w samym filmie dość długo nie porusza się tematu tej tragedii, wisi ona w powietrzu przez cały seans.\nFilm jest nakręcony w pięknej czerni-bieli, płynąca kamera czasem ucieka od Cave’a i zespołu, przechodząc przez powierzchnie, drzwi, wisząc w przestrzeni, co dodaje wyjątkowości i zatraca granicę pomiędzy filmem dokumentalnym a fikcją. W tym seansie można zauważyć pewne podobieństwa do 20 000 Dni Na Ziemi. Film pokazuje momenty nagrań w studiu i są one zupełnie magnetyczne. Jest tu wiele znakomicie zainscenizowanych scen, myślę między innymi o fragmencie, w którym Warren Ellis (muzyk współpracujący z Cavem od dawna) dyryguje smyczki podczas nagrywania utworu Jesus Alone, wywołującego u mnie ciarki. W tych momentach muzyka i film tworzą coś kompletnego.\nOd Idiot Prayer nie oczekujcie tradycyjnej historii filmowej, bo jest to tak naprawdę półtorej godzinny, retrospektywny koncert, na który składają się tylko Cave, pianino i piękna przestrzeń Alexander Palace w Londynie. Idiot Prayer nie oferuje historii innej niż ta zawarta w tekstach, muzyce i emocjach artysty. Przekonacie się jednak szybko, że Nick Cave potrafi przenieść swoje mistrzostwo żonglowania emocjami na koncertach również w formę odpowiednią do czasu, kiedy koncerty się praktycznie nie odbywają. Nawet gdy siedzi sam przy pianinie, wychodzi mu to znakomicie. Tak jak Cave napisał przy okazji premiery, Idiot Prayer służy jako szczery climax tej filmowej trylogii. Ten niezwykle intymny koncert, podczas którego widz jest sam na sam z artystą na środku pustej sali, wymaga pewnego zaangażowania, ale opłaca się poświęcić czas, by móc w pełni doświadczyć dobrze znanych fanom utworów w nowych wersjach. Filmowa jakość jest tu oczywiście na najwyższym poziomie, a całość nakręcił Robbie Ryan, znany wielu widzom jako operator Faworyty Yorghosa Lanthimosa czy Historii Małżeńskiej Noah Baumbacha.\nPrzy okazji premiery w lipcu, koncert można było zobaczyć online, a ostatnio dostępny był także w kinach. Jak tylko wyjdzie na vod, oglądajcie!\nKażdy z tych filmów wydaje mi się odpowiadać klimatem albumowi, którego premierze towarzyszył. I chociaż na Idiot Prayer mamy tylko dwa utwory z najnowszego Ghosteen, uważam, że muzyka z tego albumu, jak i film koncertowy, są ze sobą w pewien sposób kompatybilne, w obu, mimo smutku, czuć tę samą nadzieję. 20 000 Dni Na Ziemi polecam nie tylko fanom Cave’a i myślę, że wielu z nich po poznaniu tej postaci z chęcią sięgnie po kolejne części trylogii. Wszystkie trzy produkcje łączy najwyższa filmowa jakość, wgląd w pracę jednego z najciekawszych twórców i unikalna szczerość, jaką muzyka Nicka Cave’a emanuje.\nObsesja na punkcie kina na dobre rozwinęła się u mnie wraz z odkryciem Davida Lyncha. Za najlepszy film uważam ''Mulholland Drive'', największym sentymentem darzę ''Park Jurajski'', a największe ciary mam oglądając ''2001: Odyseja Kosmiczna''. Większość roku spędzam w Anglii, gdzie studiuje na kierunku Film Studies.\nINTRUZ – recenzja [MFF Nowe Horyzonty 2020]


Wynajmę lokal użytkowy: Warszawa Wawer, 37 m2, 1665 PLN - Archiwum Domiporta.pl\n1 665 PLN 45 zł/m2\nOferta aktualna, możliwość umówienia bezpiecznej prezentacji Do wynajęcia powierzchnia biurowa tuż przy węźle Marsa-Płowiecka 400 m od wejścia na PKP Gocławek - Powierzchnia 37 m2, - I piętro, - 1 pomieszczenie biurowe, kuchnia i łazienka w części wspólnej, - doprowadzony światłowód, - okablowanie strukturalne połączone z zabezpieczoną i klimatyzowaną serwerownią, - klimatyzacja, - możliwość własnej aranżacji, - duże okna, - parking wewnętrzny oraz zewnętrzny (dodatkowo płatny), - możliwość wynajęcia lady recepcyjnej. Cena obejmuje wszystkie koszty komunalne tj. ogrzewanie, wodę, kanalizację i wywóz śmieci, a także ochronę, sprzątanie i korzystanie z części wspólnych. BRAK DOPŁAT ANI NARZUTÓW ZA CZĘŚCI WSPÓLNE. Jedynym dodatkowym kosztem jest energia elektryczna, fakturowana na podstawie odczytów podlicznika bez narzutów. Lokalizacja: - w bliskiej odległości od węzła komunikacyjnego Marsa-Płowiecka - 300 m od przystanku autobusowego Płowiecka - 400 m od stacji PKP Gocławek - w niedalekiej odległości pętla tramwajowa Gocławek - dobry dojazd z każdej dzielnicy Warszawy Zachęcam do kontaktu, chętnie przedstawię nieruchomość Pośredniczymy w transakcjach obrotu nieruchomościami i pomagamy uzyskać kredyt hipoteczny na terenie całej Polski. Posiadamy 10 oddziałów - w Szczecinie, Warszawie, Poznaniu, Gdańsku, Olsztynie, Wrocławiu i Rzeszowie. Nasi agenci bezpłatnie dojeżdżają do Klientów. Jesteś zainteresowany niezobowiązującym spotkaniem? Zadzwoń do nas już dziś. Oferta wysłana z programu dla biur nieruchomości - asariWEB


Czy Białykał zmieni nazwę? Chce tego część mieszkańców - Rawicz24\nOpublikowano: 5 marca 2021 19:00\nMieszkańcy upominają się o drogę Sowy - Białykał Interweniowali u starosty\nWiadomości Białykał, Biały Kał czy może Białe Błota albo Białe Bagno. Zdania są podzielone. Część mieszkańców wsi chce nazwę zmienić, bo uważają, że źle się kojarzy i jest... śmieszna.\n- Z tego, co wiem, nie wszyscy dążą do zmiany. Mnie tam ona nie przeszkadza. Obowiązuje już kilka wieków, to i może kolejne - twierdzi jeden z mieszkańców Białegokału.\nWtóruje mu sąsiad. - Pewnie, że to bez sensu. Taką charakterystyczną nazwą można jeszcze wypromować naszą wioskę. Poza tym obawiam się, że zmiana nazwy wiązać się będzie z jakimiś kosztami - choćby wymiany dokumentów. Myślę, że nie wszystkich będzie na to stać - uważa jeden z mężczyzn.\nZ kolei, pani Maria, o tym, że mieszka w Białymkale opowiada z dumą.\n- Mieszkam tu ponad 50 lat i nikt z nas nie uważa tej nazwy za obraźliwą. Jesteśmy już przyzwyczajeni, a nawet ta nazwa często pojawia się w internecie jako śmieszna, tym samym rozsławiając nasz Białykał na całą Polskę. Po co zmieniać nazwę, która ma korzenie w minionych wiekach? Powinniśmy szanować te dawne nazwy - podkreśla.\nSą mieszkańcy, którzy chcą zmienić nazwę ze względu na to, że jest śmieszna i dziwna... - Oczywiście chodzi o słowo „kał” w nazwie. Nie wszystkim ono dobrze się kojarzy - twierdzi mieszkanka. - Często jak mówię, gdzie mieszkam, to ludzie parskają śmiechem i szyderczo mówią „Mieszkasz w białym gó…”. Znajomi nie mają z tym problemu, bo już się przyzwyczaili, gdzie mieszkam, ale inni… Ostatnio zamawiałam towar ze sklepu internetowego, to dzwonili i pytali, czy przypadkiem nie robię sobie żartów. Najlepiej byłoby się przemeldować, ale naprawdę jest mi tu dobrze. Gdyby nie kretyńska nazwa, to nie miałabym na co narzekać - mówi młoda mieszkanka miejscowości.\nMuszą się odbyć konsultacje\nNazwę miejscowości może zmienić minister administracji i cyfryzacji. Za pośrednictwem wojewody, gmina może złożyć wniosek do ministerstwa. Wcześniej muszą się jednak odbyć konsultacje z mieszkańcami Białegokału. Jeśli większość będzie za zmianą nazwy, rada gminy podejmie w tej sprawie uchwałę, która trafi do wojewody.\nChęć wsparcia mieszkańcom deklaruje wójt Piotr Skrzypek. - Jeżeli pojawi się ze strony mieszkańców taka inicjatywa, wyrażam gotowość pomocy w przeprowadzeniu odpowiedniej procedury i złożeniu wniosku - zaznacza.\nMieszkańcy wioski na ogół wiedzą, skąd wzięła się kontrowersyjna nazwa. Białykał (do 1999 roku pisany był osobno - Biały Kał) znaczy tyle, co białe bagno, białe błota. „Najstarszą wiadomość o Białym Kale mamy z 1518 roku. W tym roku przeprowadzono reces graniczny między Polską a Księstwem Głogowskim, w dokumencie z ustaleń granicznych wymieniono Biały Kał jako paluś Byalli - Bali Call, czyli białe bagno, białe błoto, biała kałuża. Były to bez wątpienia mokradła i trzęsawiska. Resztki mokradeł spotykamy jadąc z Białegokału do Sów, po lewej stronie oddalonej o 0,5 km od drogi” - czytamy w historii wioski. - Podobno dawniej okoliczne mokradła wiosną zamieniały się łany kwitnących na biało kwiatów - dopowiada pasjonat regionalnej historii Kazimierz Chudy, były wójt.\nCo o zmianie nazwy miejscowości myśli Piotr Skrzypek, wójt Gminy Pakosław, oraz Mariola Kusztelak, sołtys Białegokału?\nTaki poziom komentarzy z całą pewnością nie rozsławi Białegokału w całej Polsce\nPoprawna pisownia: nie w Białykale lecz w Białymkale. Zamiast sołtys Białykału powinno być Białegokału. Wy dziennikarze ponoć posiadacie wyższe wykształcenie. Gratuluję. Powinniście się wstydzić tak pisać. To jest policzek wymierzony w Waszych profesorów.\npomyki sa wynikiem skakania myłkusów dzis sa tego wyniki\npewnie za dużo jeździłeś do Dobrej Myśli na imprezy\nLewacka poprawność polityczna. Nic innego.Ich typowe absurdy\nAbsurdem to było twoje spłodzenie .\nBiałykał pisane razem a nie osobno więc jak można tłumaczyć to jako białe g...... Jestem przeciwko zmianie\nJa się urodziłem w Bialymkale i będę umierał w Białymkale Komu się nazwa nie podoba niech się wyprowadzi, nikt go tu na siłę nie trzyma\nJakkolwiek to tlumaczyc to ta nazwa brzmi śmiesznie. Względy historyczne mało kogo interesują.\nNie zgodzę się z Tobą. Względy historyczne w tym wypadku są bardzo ważne. Mamy rezygnować z dawnych nazw tylko dlatego, że komuś się źle kojarzą? Każdy ma inne różne skojarzenia i na dobrą sprawę można by, z jakiegoś punktu widzenia, krytykować każdą nazwę. A co z takimi polskimi miejscowościami, jak: Kały, Chlewo, Knurów, Świniary, Obora? Też mają być zmieniane, bo komuś źle się kojarzą?\nCo? Białykał. Gdzie? W Białykale\nGdzie? W Białymkale.\nMiłośnik starych nazw\nMoże trzeba by wyjaśnić mieszkańcom, że starosłowiańskie słowo "kał" pierwotnie oznaczało bagno. I zapewne takie jest pochodzenie tej nazwy. Przed wiekami musiał tam być teren podmokły, bagienny. Ponadto odmieniamy: Białegokału, tak jak Białegostoku.


Reportaż z Warsztatów ślubnych – Patryk Pawłowski – Warsztaty w Złodziejewie\n< Reportaż z Warsztatów ślubnych – Patrycja Zamiara Reportaż z Warsztatów ślubnych – Pattie Fellowes >\nReportaż z Warsztatów ślubnych – Patryk Pawłowski\nKochane Ludziska, niedawno pokazywałam Wam reportaż Przemka ze sztukaportretu.pl, wiecie, że w edycji, na której fotografował Przemek i Patryk uczestniczyło aż 16 fotografów – był to rekord, bo zwykle mamy najwięcej 14 osób lub nieco mniej.\nOstatnie wpisy na blogu poczyniłam, byście mogli zobaczyć, jak fotografuje się u nas na warsztatach ślubnych? 💒\nNa naszym fan page’u dzieliłam się z Wami już 2 lata temu kadrami tymi kadrami i opisałam pewną historią 🤓🛋📖 :\n6 października, piękna pogoda, liście zaczynają się przebarwiać jesiennie 🍁🍂🏵, świeci słonko, wykonałam większość swojej pracy – doprowadziłam do skutku kolejną edycję warsztatów ślubnych: Uczestnicy w komplecie z pełnymi brzuszkami siedzą w ciepłym salonie szarym naszego pałacu, słuchają wykładów zawsze doskonale przygotowanego, dzielącego się z pasją wiedzą Karol Kalinowski i przygotowują się do praktyki z Młodą Parą, która już przygotowana przez wizażystkę przebiera się w uroczyste stroje, kwiaty stoją w wazonie, w kościele już na nas czekają, w garnkach już wesoło bombluje obiadek, więc postanowiłam w nagrodę chwilę się zresetować… 🎋🎏🎣\nZabrałam córeczkę nad wodę, patrzę na spławik, odpoczywam, …”piiip piiip”, telefon, wiadomość: „w takich warunkach nie da się robić zdjęć!”, zła organizacja, tłok, tłum, źle wszystko… Myślę sobie: „zawsze się dało, dlaczego teraz się nie da(?!)”, przecież to któryś rok naszych działań, mnóstwo gości, co tydzień warsztaty, co się stało, no może coś… pytam… „…”, no za duża grupa, źle, źle, źle. do tego argument, że ja nie przyjmuję argumentów… no tak, to częste. tłumaczę, że nigdy jeszcze tak nie było, bym nie dostała zdjęć z warsztatów – każde warsztaty ślubne to setki całkiem udanych kadrów. No w głębi duszy myślę sobie, może tym razem faktycznie COŚ zawaliliśmy 😱😨, wracam, rozmawiam z Karolem, wszystko było jak zawsze…\nKilka dni później zaczynają spływać do mnie zdjęcia. Nie od jednej osoby, nie od 3, od wielu. W końcu dostaję paczkę od Patryk Pawłowski 🥇🏆💎 i Przemysław Walasik – znakomity, spójny reportaż złożony z kilkudziesięciu pięknych zdjęć: portrety, plany ogólne, detale, piękny kościół, reportaż, którego nie powstydziłby się fotograf z górnej półki….. uffff, czyli dało się. Znów daliśmy radę ❤💙💕\nKochani, zapraszam Was do tego wpisu. 🤗 Zobaczcie te zdjęcia. Wiem, że to częste, kiedy stajemy w obliczu własnych słabości, własnej niemożności szukamy winnych. Rzadko, ale jednak czasami tak, spotykam się z zarzutami, że coś zorganizowałam źle, że za dużo ludzi, że modele naburmuszeni, że prowadzący za mało zaangażowany. Być może czasami popełniamy jakieś błędy, jesteśmy tylko ludźmi, mimo że staramy się w Złodziejewie dawać 200% normy, ale to od Was – naszych gości bardzo dużo zależy: od Waszej energii, nastawienia, kultury osobistej, szacunku do siebie nawzajem…\nTe zdjęcia Patryka, jak i Przemka, które powstały w grupie 16osobowej są najlepszym dowodem, że zawsze się da! To zależy od Was! My dajemy wszelkie składniki, by to umożliwić: trenera, piękny salon, piękny kościół, piekną i zakochaną w sobie młodą parę… Zaiste jest to biorąc pod uwagę całość i spójność chyba najlepszy reportaż, jaki powstał na warsztatach ślubnych, a nasze warsztaty skończyła już niejedna (dziś) sława, ale świetnych zdjęć ślubnych powstała już u nas MASA. Zawsze jest ku temu szansa i okazja… Wszystko zależy od Was… Wykorzystujcie tę okazję. To dla nas największa satysfakcja – Wasz rozwój, Wasze sukcesy. I tego Wam życzę! 👑🏆🥇\nJestem z Was tak bardzo dumna… 🤗💪 i tak bardzo się cieszę, że nasze warsztaty są okazją nie tylko do nauki, ale do popełniania tak pięknych, pełnych nastroju i miłości kadrów…\nfotografował: Patryk Pawłowski\npozowali: Daria i Michał\nwizaż: Małgorzata Klonecka\nprowadzenie: Karol Kalinowski ze swietliste.pl


Hiszpania noclegi-Hotel spa w Lleida\nCieszący się dobra opinią hotel Nastasi & Spa usytuowany jest zaledwie 10 minut jazdy od centrum miasta Lleida. Eleganckie wnętrza i dostęp do wszelkich udogodnień, zapewniają komfortowy pobyt turystyczny, jak i biznesowy w mieście. Dodatkowo na miejscu dostępna jest restauracja, która oczaruje swoich Gości wybornym menu ze sprawdzonymi i tradycyjnymi daniami kuchni katalońskiej.\nPrzestronny i klimatyzowany pokój 4-osobowy, utrzymany jest w jasnych barwach i posiada elegancki wystrój. Na jego wyposażeniu znajduje się sejf, telewizor, telefon, minibar. W łazience jest suszarka do włosów i bezpłatny zestaw kosmetyków.\nW ramach relaksu do dyspozycji Gości jest centrum fitness, sauna, spa i centrum odnowy biologicznej, solarium, wanna z hydromasażem, łaźnia turecka i parowa, masaż oraz kryty basen czynny w sezonie.\nNastasi Hotel & Spa oferuje następujące warianty zakwaterowania:\n- Pokój Dwuosobowy/Pokój typu Twin z dodatkowym łóżkiem (dostęp do spa w cenie)\n- Pokój Dwuosobowy typu Deluxe z Dostępem do Spa\nKuchnia Lleida ma swój własny charakter. Panują tu rozmaite i tradycyjne smaki, a przewodzi i wieprzowina, która jest uznawana za specjał regionu. Wina, gruszki i oliwki to produkty, które zasłynęły na arenie światowej, przez co ich skosztowanie jest wręcz wymogiem podczas wizyty w miejscowości. Lleida to tradycyjny kataloński region, który posiada charakterystyczny dialekt. Mimo to, większość mieszkańców posługuje się sprawnie językiem rodzimym jak i czystym hiszpańskim. Lleida posiada szeroki wybór barów, restauracji, jak i jest miejsce na clubbing. Większość dużych klubów w Lleida znajduje się na obrzeżach miasta, które nie są łatwo dostępne bez samochodu. Jednak w weekendy można liczyć na sprawną komunikację miejską.


The Hobby Place (Mysore, Indie) - opinie - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: The Hobby Place\nAtrakcje w pobliżu obiektu The Hobby Place\nThe Hobby Place opinie, Mysore\nNr 22 wśród 72 atrakcji w lokalizacji Mysore\nDoskonałe musi-stop dla dzieci i dorosłych patrząc na zabawę\nMieszkam w USA i odwiedzić Mysore raz w roku z rodziną. W Hobby miejsce jest doskonałym dodatkiem do Mysore. Moim dzieciom w wieku 9 i 7 bardzo mi się podobało i poprosiłem o wrócić wielokrotnie w czasie ich 2-tygodniowego pobytu. Personel jest bardzo przyjazny i...profesjonalny. Właściciel Savitha poleca wiele lat - odpowiednie atrakcje dla całej rodziny. Z gliny, malowanie ceramiki, sztuki i rzemiosła na tradycyjne indyjskie sztuki jak malarstwo, do Tanjore Hobby miejsce wydawało się, że jakakolwiek aktywność można sobie wyobrazić dla wszystkich grup wiekowych. Również zdarzyło mi się odwiedzić podczas imprezę urodzinową i wydawało się, że to fantastyczne miejsce dla dzieci imprezy. Mają specjalne miejsce pięknie udekorowane na imprezy. Polecam każdemu życie w Mysore lub się zatrzymać i sprawdzić Hobby miejsce. Mysoreans powinno być dumne, że mają miejsce na silną motywację istniejącego hobby lub kupić nową!Więcej\nŚwietne miejsce! Bardzo sympatyczny! Bardzo podobały mi się ćwiczenia! To bardzo piękne przeżycie w pięknym otoczeniu!\nZnaleźć swoją kreatywną stronę\nW Hobby miejsce znajduje się w dużym budynku wpisanym kilka minut od centrum miasta. Tam jest odpowiednie miejsca parkingowe przy ulicy, i zaraz po przyjeździe, można cieszyć się dobrą kawę lub herbatę, i wspaniały tort w kawiarni na werandzie. Jest szeroki wybór różny sprzęt, w...tym malowanie, ceramiki, szkołę gotowania, muzyka, kolaż, joga ... jest coś dla każdego, w tym dorosłych i dzieci. Personel jest entuzjastyczny i pomocny, i jest to piękne miejsce na spędzenie dnia z dala od zgiełku miasta.Więcej\nNie mogę powiedzieć dość przyjemne rzeczy o tym miejscu. Zacząłem od wyciągnięciu zajęcia z ceramiki Manju rzeźbiarza. Mam bardzo podobało nam się na słodycze w piec mój dzień, który był bardzo nieoczekiwane niespodzianki. Nie mogę się doczekać, aby wziąć gotowania i dalej.\nNiestety odkryliśmy to miejsce z tygodnia, aby iść. Mamy 2 dzieci (w wieku 8 + 10), i podobało im się to. Pracownicy są bardzo przyjaźni i kompetentni, atmosfera jest super kreatywności i doskonale. Absolutnie polecam to miejsce każdemu, kto ma dzieci które lubią Bądź kreatywny....Tak wiele opcji, pyszne ciasta i bardzo rozsądne ceny. Chciałbym się zarejestrować ja następnym razem. Goście mogą zostawić swoje dzieci tutaj, jeśli musisz udać się do miasta, bezpiecznie wiedząc, że będą pod dobrą opieką w bezpiecznym otoczeniu.Więcej\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu The Hobby Place.\nSiłownie / kluby fitness, Lekcje i warsztaty, Spa


Polka zidentyfikowała fragmenty poszukiwanej egipskiej świątyni - WP Turystyka\nludzieznaleziskomagiczne miejscaniezywkłe odkrycie\nPoszukiwane od lat przez archeologów pozostałości egipskiej świątyni niespodziewanie znalazły się w magazynie niedaleko Luksoru. Zalegające tam tysiące kamiennych bloków zidentyfikowała polska egiptolog Jadwiga Iwaszczuk.\nŹródło: J. Iwaszczuk\nEgiptolog z Instytutu Kultur Śródziemnomorskich i Orientalnych PAN w Warszawie Jadwiga Iwaszczuk dokonała odkrycia przypadkowo - przepięknie dekorowane fragmenty bloków, z których powstała świątynia, znajdowały się w magazynie Ministerstwa Starożytności Egiptu, w zaaranżowanym do tego celu grobowcu na terenie nekropolii tebańskiej, niedaleko Luksoru.\nTuż obok tego miejsca położony jest dom, który służy polskim archeologom w czasie badań na terenie świątyni Hatszepsut. Polscy egiptolodzy zaglądali do magazynu w poszukiwaniu ewentualnych bloków ze świątyni kobiety - faraona.\nBaza posągu, dzięki której rozpoznano, że są to pozostałości budowli odkrytej przez dr. Abu el-Ayuna Barakata. Źródło: J. Iwaszczuk\nZabytkowe fragmenty złożone w magazynie pochodziły z badań wykopaliskowych przeprowadzonych przez jednego z egipskich naukowców w latach 70. ubiegłego wieku. Iwaszczuk wyjaśnia, że ów archeolog określił swoje odkrycie jako świątynię Cha-achet z czasów panowania Hatszepsut. W rzeczywistości pozostałości tejże zostały odkryte dopiero kilka lat temu przez archeologów francuskich na terenie świątyni Ramzesa II - Ramesseum. - Moje badania przyniosły zaskakujące rezultaty. Okazało się, że wszystkie z odkrytych fragmentów pochodziły ze świątyni grobowej Totmesa I. Położenie świątyni – w sąsiedztwie innej, należącej do Totmesa III – było znane zatem od ponad pół wieku. Jednak do tej pory badacze niepoprawnie ją identyfikowali - opowiada.\nAnalizy epigraficzne wykonane w ostatnich latach przez polską egiptolog pozwoliły rozpoznać szereg innych informacji. Świątynia była co prawda wzniesiona dla Totmesa I, ale wykonano ją na zlecenie jego córki – Hatszepsut. Do wzniesienia świętego przybytku zastosowano dwa rodzaje kamienia – wapień i piaskowiec. To nietypowe – przekonuje Jadwiga Iwaszczuk – bo w czasach Hatszepsut korzystano głównie z wapienia. Jej cała świątynia w Deir el-Bahari powstała właśnie z tego surowca. Jednak zdaniem egiptolog, nie było to przypadkowe. Architekci wykorzystali piaskowiec, gdyż znali jego właściwości jako kamienia twardego, lecz elastycznego. Wszystkie elementy nośne ścian powstały właśnie z piaskowca, a wypełnienie i ściany – z wapienia.\nDo ciekawostek dotyczących świątyni należy zaliczyć jedne z pierwszych scen batalistycznych z rydwanami znanych z obszaru starożytnego Egiptu. Na podstawie drobnych fragmentów udało się także ustalić, że świątynia ulegała przebudowom. Zmarłego władcę czczono w niej kilkaset lat po jego śmierci, z pewnością do panowania Ramzesa IX (XII w. p.n.e.), ale być może istniała aż do przełomu er.\nDo tej pory zespół pracujący pod kierunkiem Iwaszczuk narysował ok. 5 tys. bloków kamiennych i sfotografował 7,5 tys. z nich. Teraz trwają żmudne prace mające na celu odtworzenie całych scen, które zdobiły olbrzymią świątynię. - Ostatecznie spotkał ją smutny koniec: jak wiele innych świątyń tebańskich posłużyła jako kamieniołom materiału na misy kamienne. Na miejscu pozostawiono jedynie niewykorzystane odpady poprodukcyjne, w tym odłupane dekorowane reliefy, z których dziś próbujemy odtworzyć pełny kształt świątyni - podsumowuje Iwaszczuk.


man zmore (1): pełnoekranowe przeglądanie skompresowanych plików tekstowych\nzmore(1) pełnoekranowe przeglądanie skompresowanych plików tekstowych\nzmore [ nazwa ... ]\nzmore pozwala na przeglądanie zwykłych lub skompresowanych plików tekstowych na ekranie terminala. zmore rozpoznaje pliki skompresowane za pomocą programów compress, pack lub gzip oraz pliki nieskompresowane. Jeżeli podany plik nie istnieje, zmore poszukuje pliku o tej samej nazwie z dodanym rozszerzeniem .gz, .z lub .Z.\nzmore zatrzymuje wyświetlanie pliku po każdorazowym pokazaniu pełnego ekranu, wypisując w ostatniej linii --More--. Jeżeli użytkownik naciśnie klawisz Enter, wyświetlana jest kolejna linia. Po naciśnięciu spacji wyświetlany jest następny ekran. Niżej podane są pozostałe możliwości.\nzmore do poznania charakterystyki terminala i domyślnego rozmiaru okna korzysta z pliku /etc/termcap. Na terminalu, który jest w stanie wyświetlić 24 linie, domyślnym rozmiarem okna są 22 linie. Domyślnie pliki są przeglądane za pomocą programu more; aby użyć innego programu, proszę użyć zmiennej środowiskowej PAGER, ustawiając ją na nazwę nowego programu, na przykład less.\nPoniżej podano pozostałe polecenia, które można wydać, gdy zmore zatrzymuje wyświetlanie tekstu oraz ich efekty (i jest opcjonalną liczbą całkowitą, domyślnie 1) :\nwyświetla kolejne i wierszy (lub następny ekran gdy nie podano liczby)\nwyświetla kolejne 11 wierszy. Jeżeli podano i, ekran jest przewijany o i wierszy.\nto samo, co ^D (control-D)\nto samo co spacja, jeżeli podano i, nowy rozmiar okna jest ustawiany na i wierszy.\nwyświetla kolejny ekran omijając i linii\nwyświetla kolejny ekran omijając i ekranów\nq lub Q\nwyświetla bieżący numer wiersza\nznajduje i-te wystąpienie wzorca. Do edycji wzorca (wyrażenia regularnego) można użyć standardowych klawiszy usuwających znaki i wiersze. Próba usunięcia znaku na lewo od pierwszej kolumny spowoduje anulowanie polecenia wyszukiwania.\nznajduje i-te wystąpienie ostatnio wprowadzonego wzorca\nwywołuje powłokę z poleceniem. Znak "!" w "poleceniu" jest zastępowany poprzednio wprowadzonym poleceniem. Aby w poleceniu użyć znaku "!", proszę wprowadzić "\_!"\n:q lub :Q\nWychodzi (tak samo jak q i Q).\n(kropka) powtarza poprzednie polecenie.\nPolecenia wykonywane są natychmiast po ich wprowadzeniu tzn. nie trzeba potwierdzać ich klawiszem Enter. Do czasu, gdy nie zostało wydane właściwe polecenie, można usunąć dotychczas wpisaną liczbę za pomocą klawisza usuwającego linię. Dodatkowo, naciśnięcie klawisza usuwającego znak spowoduje ponowne wyświetlenie wiadomości --More--\nW każdym momencie, gdy na terminalu wyświetlana jest zawartość pliku, można nacisnąć klawisz zatrzymania (zwykle control-\_); wówczas zmore ponownie wyświetli standardowy komunikat --More--. Wtedy można ponownie wpisać dowolne z powyższych poleceń. Niestety, w takiej sytuacji może dojść do utraty części informacji ponieważ w momencie, gdy naciśnięty zostanie klawisz zatrzymania, tracone są wszystkie wpisane znaki nie odebrane do tej pory przez terminal.\nTerminal jest przez zmore ustawiany w tryb noecho, aby wyświetlanie plików mogło odbywać się w sposób ciągły. W związku z tym polecenia wydawane przez użytkownika będą niewidoczne z wyjątkiem poleceń / oraz !.\nJeżeli standardowym wyjściem nie jest terminal, wówczas zmore zachowuje się jak zcat, ale w przeciwieństwie do niego wypisuje nagłówek przed każdym plikiem, jeśli jest ich kilka.\nBaza danych o terminalach\nAutorami polskiego tłumaczenia niniejszej strony podręcznika man są: Łukasz Kowalczyk (PTM) <[email protected]> i Michał Kułach <[email protected]>.\nPolskie tłumaczenie jest częścią projektu manpages-pl; uwagi, pomoc, zgłaszanie błędów na stronie http://sourceforge.net/projects/manpages-pl/. Jest zgodne z wersją 1.6 oryginału.


Możliwości projekcyjne planetarium | Fulldome.pl\nTomasz Lewicki\tOpublikowane w 27 września 2020\nAutorzy: Ulrich Nowak, Jadwiga Biała, Kazimierz Schilling\nPoniższy artykuł został opublikowany w specjalnym numerze miesięcznika "Urania" z sierpnia 1974 r., poświęconego w całości planetarium w Olsztynie. Część pierwszą o możliwościach aparatury projekcyjnej napisał Ulrich Nowak, część drugą o tym, jak działa planetarium, napisali wspólnie Jadwiga Biała i Kazimierz Schilling.\nPodczas lektury należy mieć na względzie czas, jaki minął od napisania artykułu i ogromny skok technologiczny, jaki w tym okresie zaszedł. Wszechobecna technika cyfrowa i miniaturyzacja wpływa również na "gwiezdne kina". Do niektórych zmiany płyną szybko, do innych powoli się przesączają — najczęściej w zależności od funduszy, jakimi dysponuje placówka. Przygotowanie i publikacja wersji elektronicznej za zgodą redakcji czasopisma "Urania-Postępy Astronomii".\nZorza polarna. Demonstrować można zorze polarne o różnym wyglądzie z możliwością zmian jasności.\nPoprzedni wpisJak działa planetarium?\nNastępny wpisRaport o polskich planetariach — stan na rok 1973


w końcu przestaję biec, idę i sobie patrzę - kwitną lilaki :) fioletowe i białe...\nnie gonię nikogo i z nikim się nie ścigam\nco dziwniejsze - zamiast obcasów mam baletki, zwykły t-shirt i byle jak zawiązaną chustkę na szyi\nodważam się w końcu powiedzieć bez agresji, co myślę\na także z tym, że ludzie są różni, często do mnie nieprzystający, ale czy nie jest najważniejsze, bym sama do siebie pasowała?\nodpuszczam i świat w końcu toczy się bez mojej kontroli :)\nbez pseudoprawd, psychologicznego bełkotu gazet, rad i nierad znajomych i nieznajomych\nbo tego dnia już wiem, że jestem dla siebie punktem odniesienia i mam wszystko, czego potrzebuję\ni nie muszę być inna\nba! ja inna raczej nie będę już :)\npewnego dnia, na przykład dziś :)\nale, oczywiście, to nie dzieje się jednego dnia\nżycie w procesie :) nieustanna praca .\nA tak serio, to kiedy zmienia się sposób patrzenia- zmienia się prawie wszystko.\nJa nie latam, nie fruwam, nie ma we mnie tamtego ognia, co rok temu, ale nie ma też ogromu łez i cierpienia, które fundowałam sobie bez ograniczeń. Lubię ten spokój. Lubię, że coraz lepiej się z sobą dogaduję, bo to się przekłada na świat, udziela się bliskim. Lubię nie chcieć nic od życia.\nPS. Zabawne. Afirmuję niechcenie, a właśnie się dowiedziałam, że wygrałam ksiazki w dwóch konkursach. Mrrrau !! :))\nCzyli harmonia u Ciebie :) Ona chyba najlepiej wychodzi wiosną,kiedy bucha roślinność i dostajemy mega dawkę słońca :)Tak trzymaj :) Wspaniale, że wygrałaś ksiązki! Ja ostatnio wygrałam audiobook J. Bator "Rekin z parku yoyogi" :) Buziaki!\n23 kwietnia 2014 18:23\nBędę trzymać :****\n23 kwietnia 2014 18:39\nJa już machnęłam ręką na siebie. Nie pracuję nad tym ugorem :P\nStaram się robić to, co mi sprawia przyjemność, bo wówczas innym też jest ze mną dobrze. Tak jak pisałaś: udziela się :)\n23 kwietnia 2014 18:52\nEmmo- bo każdy z nas ma swoja drogę i swoje sposoby :-)\nJa dałam sobie moc codziennymi ćwiczeniami. To był kop. Minął rok prawie i wiem,ze skoro moge miec szesciopak na brzuchu to moge wszystko;-)\nLubię pokonywać swoje słabości.\nŁap chwile. Ciesz się chwilą.\nNajtrudniej jest zaakceptować samego siebie. Ale wszystko jest do zrobienia ;)\n23 kwietnia 2014 20:55\nPrawda, Ino ? :))\nTeż tak sobie mówię....pewnego dnia przestanę się przejmować podłością ludzi.....ale i tak wiem\nże nie przestanę\nbo wtedy przestanę być sobą\nJulio- wiec się przejmuj.\nSkoro tak definiujesz siebie.\nJa chyba z podłością ludzka się nie spotykam- spotykam....z decyzjami, których nie rozumiem- owszem...\nAle podłość... Chyba aż tak to nie.\n23 kwietnia 2014 22:45\n23 kwietnia 2014 22:54\nJulio- chyba ani większe, ani mniejsze, niż inni...\nKawafis w którymś wierszu napisał cos takiego, że człowiek nie musi obawiac się niczego, czego nie nosi we własnej duszy. Trochę tak jest. Mam w sobie różne strachy i lęki, ale podłości nie mam...\n24 kwietnia 2014 07:40\nhahaha idąc tym tokiem myślenia......ja mam?\n24 kwietnia 2014 07:47\nJulio- nie powiedziałam tego\njesli zrozumiałaś coś jako obraźliwe- przepraszam, nie miałam takiej intencji.\n24 kwietnia 2014 08:57\nPraca nad sobą, owszem, byle bez zbytniego forsowania się :)\nTylko, że z sześciopakiem na brzuchu "forsowanie się" to pojęcie względne :)\nWu- cóż za celny komentarz ;)\nJa, za sofistami, uważam, że względne jest wszystko :P\n24 kwietnia 2014 09:46\nO rany, co za piękny, piękny dzień! Tak bardzo chciałabym doświadczyć takiego właśnie dnia :) I Tobie tez go z całych sił życzę :)\nNo a teraz sprawa równie ważna - co to za książki????\n24 kwietnia 2014 12:27\nSynafio- to i ja Tobie życzę, z serca :*\nA ksiązki to niespodzianka. Brałam udział w konkursach wyd. BOSZ bo bardzo chciałam wygrać Księgę smoków polskich dla Łucji i dla siebie też:) Zobaczymy czy mi się udało.\nJak tylko przyjadą, to się pochwalę :)\n24 kwietnia 2014 13:30


redakcja 26.12.2021 12:00\nZobacz wideo Telefon w folii, makaron w suszarce i inne. Kuchenne triki, które musisz znać\nCo robić, gdy woda w zlewie przestaje spływać, a zapach wydostający się z odpływu jest mało przyjemny? Zatkany zlew to częsty problem pojawiający zarówno w kuchni, jak i w łazience. Trzeba jednak pamiętać, że rury odpływów nie zapychają się od tak. Niestety często to my sami pracujemy na taki stan tygodniami. Resztki jedzenia w kuchni czy osady z kosmetyków i włosy w łazience gromadzą się w odpływie przez dłuższy czas. Jeśli już zauważysz taki problem w swoim domu, nie musisz wcale sięgać od razy po żrące i szkodliwe dla środowiska detergenty. Z pomocą przyjść może również mniej inwazyjna, tania i domowa metoda, dzięki której zaoszczędzisz na hydrauliku.\nNietypowe zastosowanie soli. Wsyp ją do zlewu, a efekt cię zaskoczy\nZamiast borykać się z mocno zapchanymi odpływami i niedrożnymi rurami, dbać o nie na co dzień. Z trikiem przy użyciu soli będzie to łatwiejsze niż myślisz. Do wykonania takiego domowego środka do udrożniania rur potrzebna jest jedynie sól oraz wrzątek. Wystarczy do odpływu wsypać około pół szklanki soli, a po chwili zalać dwoma litrami gotującej się wody. Po takim zabiegu, resztki zalegające w rurach zostaną usunięte.\nJeśli okaże się, że rury są mocniej zapchane, można stworzyć nieco silniejszą mieszankę, łącząc pół szklanki soli z połową szklanki sody oczyszczonej. Następnie taką mieszankę również pozostaje wsypać do odpływu i zalać gorącą wodą. Należy jednak pamiętać, że domowe detergenty są delikatniejsze niż te sklepowe, dlatego warto stosować je profilaktycznie raz lub nawet dwa razy w tygodniu.\nPrzekrój ziemniaka na pół i przetrzyj nim krany w domu. Efekt cię zaskoczy


Darmowe wektory: Gadzet, 25 000+ obrazów w formatach AI, EPS\nWektory z kategorii Gadzet\n25 624 zasoby\t 2 kolekcje\nFotografia, kursy, szkoła fotograficzna, logo fotografa, emblematy, znaki na zielonym rozmytym tle\nTablet dotykowy neon. ilustracja wektorowa promocji biznesu.\nBaner internetowy lub strona docelowa rezerwacji wycieczek. kupowanie biletu na autobus.\nDzieci korzystające z gadżetów. tablet pc smartphone laptop dla dzieci edukacja procesów przyszłych technologii kształcenia na odległość wektor zestaw. ilustracja laptop i komputer, postacie dzieci z technologią\nRozmowa telefoniczna ludzi. internetowy dialog społeczny młodych osób rozmawiających na mobilnych smartfonach wektor izometrycznych znaków. rozmowa telefoniczna online, ilustracja komunikacji telefonicznej\nRealistyczna makieta gadżetów. ekran telewizora, laptop smartphone na białym tle szablony. białe nowoczesne urządzenia wektor zestaw. ekran laptopa, notebooka i touchpada telefonu\nZestaw fidget spinner ręczny. ilustracja wektorowa.\nNowoczesny sześciokątny wzór futurystyczny wektor tapety do gier\nRęka trzyma nowoczesną makieta inteligentnego telefonu komórkowego\nIzometryczny schemat blokowy uzależnienia od gadżetów i gier online z ilustracją symboli mediów społecznościowych\nRetro gadżety kreskówki plakaty z kamera radiowa muzykalnym graczem telefonu tv budzikiem\nZestaw 16 ikon technologii\nŁadny astronauta pracuje na laptopie kreskówka wektor ikona ilustracja.\nSmartphone z dymek w ręku ilustracji wektorowych\nSzablon naklejki z odizolowaną torebką unisex\nPłaska konstrukcja minimalna infografika sztucznej inteligencji\nEtykiety technologii tekstur gradientowych\nStrona docelowa technologii tekstur gradientowych\nTechnologia wirtualnej rzeczywistości tekstury gradientowej\nWebinarium o technologii tekstur gradientowych\nPłaski papier firmowy o minimalnej technologii


Może być gwoździem do trumny polskich przewoźników…. | Na Osi\nMoże być gwoździem do trumny polskich przewoźników....\nStrona główna » Może być gwoździem do trumny polskich przewoźników….\nProjektowane zmiany Unijnych przepisów stwarzają realną groźbę rozłożenia na łopatki wielu polskich firm transportowych.Trwają prace legislacyjne nad tak zwanym „pakietem mobilności”, który ma uregulować zasady wynagradzania pracowników na terenie Unii Europejskiej. Propozycje, dotykające praw socjalnych, mogą być szczególnie niebezpieczne dla transportowców. „Myślę, że to nie będzie miało dobrego wpływu na firmy transportowe z Polski ze względu na to, że zrównanie płacy minimalnej czy płacy w ogóle pracowników polskich, tych zatrudnionych w przedsiębiorstwach na terenie Unii Europejskiej, to będzie bardzo duży cios finansowy dla firm transportowych. Szczególnie mam na myśli te małe firmy, które mogą po prostu tego nie udźwignąć, szczególnie, że dzisiejsze ceny za fracht nie są zbyt wygórowane” – ocenia Robert Matlak z firmy SRW. Procedowane zmiany zasad delegowania rodzą całkiem realne ryzyka, których pierwszym efektem będzie przede wszystkim zwiększenie obciążeń finansowych. Ale pojawia się też wiele wątpliwości natury prawnej. Przykładowo, jeśli kierowca wykonuje transport przez kilka państw, to jak liczyć długość delegowania, albo którego kraju prawo pracy stosować? Lub też gdzie płacić składki na ubezpieczenie społeczne? Jednak nie tylko przewoźnik będzie miał kłopot z interpretacją prawa, bo i delegowany pracownik podlegający przepisom w innym kraju, powinien znać tamtejsze normy. Kto przyjdzie Mu z pomocą, jeśli pojawi się jakiś problem? Podobnych pytań jest więcej i na szczęście wątpliwości te zaczynają być dostrzegane przez transportowców z Europy Zachodniej. Jednak o tym, aby cały europejski sektor transportowy mówił jednym głosem, chyba nie ma mowy.\nŹródło fotografii: https://etransport.pl/\n← „Brawo Disco Polo odc. 10”\n„Włoski Truck Look” →


Z inicjatywy Izby Rolniczej Republiki Czeskiej i Krajowej Rady Izb Rolniczych od 8 już lat rozwija się współpraca pomiędzy krajowymi reprezentacjami samorządów rolniczych 4 państw tzw. grupy wyszehradzkiej tj Polski, Czech, Słowacji i Węgier.\nSpotkanie prezesów i dyrektorów izb rolniczych z resortem rolnictwa.\n30 maja odbyło się spotkanie prezesów i dyrektorów wojewódzkich izb rolniczych z przedstawicielami kierownictwa resortu rolnictwa.\nInformacja z prac Zarządu KRIR w okresie od kwietnia do maja 2007r.\nPrzedstawiamy informację z prac Zarządu Krajowej Rady Izb Rolniczych w okresie 4 kwietnia do 28 maja 2007r.\nW maju br. rozpoczął się kolejny etap, realizowanego przez konsorcjum 4 organizacji (Fundacja Programów Pomocy dla Rolnictwa /FAPA/, Krajowa Rada Izb Rolniczych /KRIR/, Związek Stowarzyszeń Forum Aktywizacji Obszarów Wiejskich /FAOW/ i Centrum Doradztwa Rolniczego w Brwinowie, Oddział w Krakowie /CDR/), projektu „Kontynuacja Krajowej Sieci Leader+”.\nPodsumowanie wystawy AgroShow 2007\nVI międzynarodowa wystawa z cyklu Zielone AgroShow organizowana przez Polska Izbę Gospodarczą Maszyn i Urządzeń Rolniczych w Toruniu zgromadziła w tym roku około 150 wystawców. Wśród nich nie zabrakło Krajowej Rady Izb Rolniczych.\nOpinia samorządu rolniczego do proponowanych zmian w ustawie o kształtowaniu ustroju rolnego\nPoniżej prezentujemy opinię samorządu rolniczego na temat projektu ustawy o zmianie ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego oraz o zmianie niektórych innych ustaw.\nNawozy Timac G18 i Physiomax już dostępne dla rolnictwa ekologicznego\nPragniemy poinformować, że przedstawiane w naszym serwisie nawozy firmy Timac: G18 i Physiomax, o których pisaliśmy miesiąc temu , są oficjalnie zatwierdzone jako środki, które moga być stosowane w rolnictwie ekologicznym.\nLosowanie - Działanie 1.1 Inwestycje w gospodarstwach rolnych\nW dniu 23 maja 2007r. o godzinie 10:00 odbyło się w siedzibie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie, losowanie kolejności rozpatrywania wniosków, złożonych w ramach SPO 2004-2006 Działanie 1.1. Inwestycje w gospodarstwach rolnych.\nPosiedzenie Komitetu Rolnictwa i Obrotu Rolnego\nW dniu 21 maja 2007r. w siedzibie Krajowej Izby Gospodarczej odbyło się posiedzenie Komitetu Rolnictwa i Obrotu Rolnego.\nUciążliwosci związane z rosnącą liczebnością bobrów\nWniosek KRIR odnośnie problemów producentów w związku z rosnącą liczebnością bobrów i szkodami przez nie wyrządzanymi w produkcji rolniczej.


Nowy trailer Dead Space | Gadżetomania.pl\nPremiera kosmicznego horroru Dead Space coraz bliżej. Gra ma się ukazać na konsolach Xbox 360 i PS3, oraz w wersji na komputery osobiste. Jej premierę przewidziano na 24 października dla każdej platformy. Tymczasem w sieci pojawił się krótki trailer, w którym osoby pracujące przy tym tytule opowiadają o nim:\nMożemy się więc dowiedzieć, jak dużo pracy developerzy musieli poświęcić na odpowiednie przygotowanie gry. Podobno wielokrotnie przestudiowali oni strony NASA w celu zdobycia potrzebnych informacji na temat zachowania się ludzkiego ciała w stanie nieważkości. Dzięki temu stan ten udało się świetnie odwzorować (20% rozgrywki ma się toczyć przy zerowej grawitacji). Zapowiada się to świetnie, bowiem stan nieważkości w połączeniu z metalowymi butami bohatera mogą wywołać wiele ciekawych sytuacji.\nWszystko na filmie wygląda cacy, ale jak widzimy w momentach kiedy grawitacji brakuje nasz podwładny zaczyna nieco szwankować. Ciężko wówczas dokładnie wycelować, a gdy dodatkowo zacznie nam brakować powietrza to możemy zacząć pakować walizki. To co tak naprawdę chcą nam przekazać twórcy gry, to informacja o tym, że Dead Space będzie produktem z wyższej półki, który nie kopiuje częstego błędu gier FPS polegającego na strzelaniu do wszystkiego co popadnie. Zadanie gracza będzie nieco utrudnione…\nSilne kobiety - zestawienie Niezłe gadżety: Edward Nożycoręki w wersji snow romantic HackAlert: Nowy sposób na zabezpieczanie sieciowych aplikacji przed wirusami Barbarzyńca [foto] Prezentacja wideoczatu Kinect Watykan nie wpuszcza ekipy prequelu Kodu Da Vinci Video-Kuchnia.pl - gotowanie na ekranie Kartonowa wojna Linux również nie oparł się kryzysowi Przemek i Internet, część druga: happy end? Powstaje wojskowy system Augmented Reality. Zobacz jak Science Fiction staje się rzeczywistością Co szef Google robi w kamizelce kuloodpornej?


Srebrzysko. Powieść dla dorosłych [Stefan Chwin] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00388 007505 20638646 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Stefan Chwin Liczba stron: 333\nISBN: 978-83-89-859-90-7 Data wydania:\nStefan Chwin Srebrzysko - fragment powieści © Copyright by Wydawnictwo „TYTUŁ” © Copyright by Stefan Chwin Niniejszy fragment utworu jest przeznaczony do celów promocyjnych i udostępniany bezpłatnie. ISBN ePUB: 978-83-89859-90-7 Plik wygenerowany dnia: 11-12-2017\nSpis treści Koronacja Książki Stefana Chwina Książki wydane nakładem Wydawnictwa „TYTUŁ”\nKoronacja Gdy obudził się, w hotelowym apartamencie było już jasno. Zza uchylonego okna dobiegał szum ulicy. Leżąc na wznak, w rozpiętej na piersiach piżamie, czekał aż sny odpłyną i zgasną. Uniósł dłoń. Między odchylonym kciukiem a palcem wskazującym rozżarzona kula słońca wynurzała się zza ciemnego morza, długim cieniem topoli, rosnącej w hotelowym ogrodzie, zaglądając do lustra zawieszonego nad łóżkiem. Przymknął powieki. Chciał powrócić w ciemność, która przed chwilą wyrzuciła go na brzeg jawy. W końcu ileż to razy można oglądać świat. Za oknem zawsze to samo niebo, to samo słońce, ta sama ziemia. Zegarek ze skórzanym paskiem leżał na parkiecie obok łóżka. Wyciągnął rękę. Złota igiełka sekundnika bezgłośnie przeskakiwała pod wypukłym szkiełkiem. Na środkowym palcu obrączka. Pomyślał, że nigdy jej nie zdejmie, tak mocno wrosła w ciało. Frak leżał na oparciu krzesła. Czarne rękawy sięgały podłogi. Kupił go przedwczoraj koło szóstej wieczór w galerii handlowej na Przymorzu, gdzie dwie sprzedawczynie, długowłose dziewczyny w obcisłych, różowych dżinsach, udawały zachwyt, gdy stanął przed sklepowym lustrem, by przymierzyć nowy strój. Teraz muszka w celofanowym pudełku z napisem Nino Cerutti, czarna, o miękkim, węglowym połysku, leżała na parapecie. Na stole, obok wazonu z tulipanami o postrzępionych, żółtych płatkach lśniły srebrne spinki do mankietów, imieninowy dar Moniki. Podniósł głowę. Koszula o kremowym odcieniu, sztywna od krochmalu, wisiała na wieszaku zatkniętym za ramę lustra. Kołnierzyk z ostrymi rożkami czekał na szyję, biała obroża, równie niechętna wybuchom żalu, co spazmom radości. Pod krzesłem wąskie lakierki, smoliste jak mokry łeb foki, kupione u Bugattiego na Zaspie. Opuścił nogi na parkiet, wstał, przeszedł przez pokój. Pod bosymi stopami ciepłe od słońca dębowe klepki, potem mosiężny próg hotelowej łazienki, chłodna gładkość terakoty w niebieski wzór, oszklona kabina prysznicowa, niklowana słuchawka prysznica. Wchodząc pod strumień gorącej wody, odetchnął głęboko, jakby zrzucał z siebie niewidzialny ciężar. W palcach różowe mydło. Mokra gąbka. Bąbelki piany na skórze. Gdy myjąc włosy, uniósł ręce, w lśniących kafelkach łazienki przepłynęło ciemne odbicie głowy, śliskie jak błysk ryby za szybą oceanarium. Włosy wytarł białym ręcznikiem frotté, palcami przygładził na skroniach. Twarz przysunął do okrągłego lusterka, przytwierdzonego do metalowej ramki. Była ciemna od dwudniowego zarostu. Nałożył pianę na policzki, ściągnął paroma pociągnięciami ostrza, opłukał maszynkę pod kranem, wodą kolońską przetarł zaczerwienioną szyję. Z koszulą w ręku podszedł do okna. Odsunął firankę. Na podjeździe przed hotelem stało czarne volvo. Szofer, rudy chłopak w granatowym uniformie ze złotymi naszyciami na rękawach, z papierosem w zwiniętej dłoni niedbale postukiwał czubkiem buta o krawężnik, udając, że nie pali. Asfaltowa jezdnia hotelowego podjazdu lśniła po nocnym deszczu. Na czarnej karoserii grube krople wody jak kulki rozlanej rtęci. Po chwili wydłużona chmura, bezgłośnie nasunęła się nad zatokę od strony Helu, przysłaniając coraz jaśniejszą tarczę słońca. Na roziskrzonych wodach zatoki – za półwyspem Westerplatte, za dachami Brzeźna, za Portem Północnym, za Twierdzą Wisłoujście – rozlała się wielka plama cienia. Wiatr poruszył gałęziami topoli. Zaszeleściły liście z białym spodem. Podszedł do lustra, zdjął koszulę z wieszaka, strzepnął dłonią rękawy. Białe płótno było chłodne i gładkie. Perłowe guziki posłusznie wchodziły w jedną dziurkę po drugiej. Ostrożnie wygładził na piersiach odprasowany materiał, jakby obawiał się, że którymś nieopatrznym ruchem zgasi oddech. Potem spodnie z czarnym lampasem, noga w lakierku oparta o krawędź krzesła, zgięte kolano, staranne wiązanie sznurowadeł. Zza drzwi pokoju doleciały głosy ludzi przechodzących korytarzem. Zdjął frak z krzesła, poprawił klapy. Spojrzał w lustro. Miał przed sobą wysokiego, szczupłego mężczyznę z pionową zmarszczką na czole, której zawsze chciał się pozbyć. Pod ciężkimi powiekami zmrużone oczy, usta wąskie, spierzchnięte, czarne włosy zaczesane falą do góry. Zawiązał muszkę, poprawił rożki koszuli pod brodą, zapiął pasek zegarka na przegubie. Mężczyzna, którego widział w lustrze, z wielką starannością powtarzał każdy jego gest, ale jakby spóźniał się o ułamek sekundy, wynurzając się z głębokiego cienia. Zza firanki doleciała woń palonych liści i świeżo przekopanej, wilgotnej ziemi. Gdy wyszedł przed hotel, szofer z uszanowaniem otworzył przed nim drzwi samochodu. Był pewien, że ten krótko ostrzyżony gość z rudawymi piegami na dłoniach, w głębi ducha szczerze pogardza takimi jak on, skwapliwie udając chłodną uprzejmość. Ruszyli sprzed hotelu szybko, z piskiem opon, potem w dół, ostry zakręt przy wjeździe na Jaśkową Dolinę, minęli myśliwską strzelnicę z wielkim bilbordem Volkswagena, potem drewnianą bazę harcerzy z narodową flagą na maszcie. Ignorując czerwone światła na pustym przejściu dla pieszych, przyspieszyli koło pensjonatu, na którego ścianie mignął niemiecki napis z fioletowych żarówek. Za szybą auta przesuwały się wśród świerków i tui białe wille dawnych dostojników Wolnego Miasta, ozdobne fasady, secesyjne balkony, wykusze, wieżyczki z żelazną iglicą i metalowym kogutem. Co parę chwil do wnętrza samochodu wpadało coraz jaśniejsze słońce, siekane szybkimi cieniami mijanych drzew. Gdy dojechali do dawnego kościoła ewangelickiego, przerobionego na dyskotekę, zza tira z czerwonym napisem Pepsi, który zdążyli wyminąć przed dawną rezydencją Schichaua, wynurzył się motocyklista w czarnym hełmie i pochyloną dłonią w skórzanej rękawicy niedbale wskazał drogę ku śródmieściu, po czym przechylony na lewą stronę, płynnie skręcił pod kasztanami w drugą przecznicę, zostawiając za sobą ciężkie, pogrzebowe dudnienie lśniącego od niklu Harleya z trzema wysokimi, bocznymi lusterkami. Miękko wzięli zakręt przy secesyjnym pałacyku, niedawno wymalowanym na biało, skręcili w prawo na skrzyżowaniu z torami tramwajowymi, wjechali na środkowy pas głównej ulicy, minęli gmach opery z reklamą koncernu naftowego, pod starymi lipami Wielkiej Alei popędzili w stronę śródmieścia, wyprzedzając na wiadukcie Błędnik kolejne samochody, po czym po paru minutach mijając Teatr Elżbietański i Basztę Kotwiczników wjechali na Wyspę Spichrzów. Było już parę minut przed dziesiątą. Gmach Uniwersytetu imienia Jana Heweliusza wyłonił się ceglano-kamienną fasadą zza szklanej ściany wieżowca amerykańskiego koncernu farmaceutycznego Nexus Point. W przydymionych szybach budynku odbiło się różowiejące niebo. Stado mew zerwało się z Motławy i trzepocząc białymi skrzydłami, przeleciało nad żeglarską mariną w stronę Żurawia i wyspy Ołowianka. Dziedziniec uniwersytetu był pusty, tylko paru studentów szło w stronę neogotyckiego budynku biblioteki. Gdy podjechali przed główne wejście, przed przednią szybą samochodu wyrósł czarny mur garniturów, tog, mundurów, fotoreporterzy, na ramionach operatorów kamery telewizyjne, włochate mikrofony wyciągnięte na metalowych tyczkach w stronę nadjeżdżającego auta. Kiedy wysiadał, oślepiły go błyski fleszy. Mężczyzna w ciężkiej todze z grubej purpury cętkowanej gronostajami skłonił głowę: – Witamy pana, panie mecenasie – ściszył głos. – Premier i prezydent będą za chwilę. Mamy informacje, że już dojeżdżają do stoczni. – Odpowiadał na uściski dłoni mechanicznie, coś mówiąc uprzejmie do rektora. Szatynka w czarnej garsonce, z perłową broszką w klapie, przydzielona mu jako asystentka, kołysała w palcach elektronicznym notatnikiem, informując pospiesznie, jaki będzie miała przebieg uroczystość, na którą został zaproszony, czego zresztą nie zamierzał pamiętać. Przez rozsuwające się, szklane drzwi wprowadzono go do marmurowego holu z białymi kolumnami, gdzie czekała już na niego procesja przedstawicielstw wszystkich najważniejszych polskich uczelni. Wyższa Szkoła Marynarki Wojennej, Politechnika, Akademia Medyczna, Akademia Teologiczna, Katolicki Uniwersytet Lubelski, Uniwersytet Jagielloński, Wrocław, Poznań, Toruń, po paru krokach dołączył do niego promotor doktoratu – jak mu szepnięto – profesor Daukszta, sześćdziesięcioparoletni mężczyzna ze starannie przystrzyżoną, siwą brodą. Przywitali się uprzejmie, bez zbędnej wylewności. Założył granatową togę z purpurowym obszyciem, którą mu z szacunkiem podano, po czym nie wdając się w rozmowę, ruszyli szybko ku szerokim schodom z białego marmuru za mistrzem ceremonii, którego z tłumu gości wyróżniała błękitna szarfa przecinająca pierś. Stanęli na końcu procesji, w miejscu najbardziej godnym, pod rozjarzonymi kandelabrami, przy rektorach w togach i dziekanach w biretach. Uniwersytet obchodził właśnie ważną rocznicę. Miał tę rocznicę swoją obecnością uświetnić. Gdy akademicka procesja ruszyła przy dźwiękach trąb marynarskiej orkiestry, wstąpił na schody i powoli, stopień po stopniu, szedł w górę, ku wielkim, otwartym drzwiom Sali Senatu w towarzystwie rektora i prorektora, mając przed sobą ruchome mrowie głów w biretach. Weszli do jasno oświetlonej sali, na ich widok publiczność wstała, oczy zwrócone na wchodzących, białe koszule, krawaty, muszki, suknie pań, kolczyki, naszyjniki, pierścionki, dekolty. Wprowadzono go uroczyście na podniesienie okryte purpurowym dywanem, posadzono na dębowym tronie, po obu stronach zasiedli rektorzy i siwobrody promotor z niebieską teczką, w której zapewne spoczywała stosowna laudacja. Położył dłonie na wygodnych, rzeźbionych poręczach fotela. Zmrużył oczy od świateł. Mógł sobie teraz dobrze obejrzeć wszystko. Wysokie sklepienie Sali Senatu, podparte neogotyckimi filarami, półkolisty sufit z rzędami złoconych kasetonów, ściany wyłożone ciemnym dębem i mahoniem, pod ścianami marmurowe rzeźby greckich i rzymskich filozofów, ciemne obrazy ze scenami z historii miasta. Nad podniesieniem, na którym stał jego dębowy tron, barokową purpurą puszył się średniowieczny herb: czerwona tarcza z dwoma białymi krzyżami i złotą koroną, podtrzymywana przez dwa rzeźbione lwy z płomiennymi grzywami. Przez chwilę czekano w ciszy, potem w holu kroki, na schodach krótkie zamieszanie, czyjeś ściszone głosy, błyski fleszy. W drzwiach ukazują się premier i prezydent Rzeczpospolitej, przechodzą szybko przez salę, zasiadają w pierwszym rzędzie. Rektor skłania głowę, wita zebranych, w dłuższym przemówieniu przypomina dzieje uniwersytetu, potem wstaje promotor, skłania głowę przed dostojnymi gośćmi, podchodzi do pulpitu, otwiera niebieską teczkę, czeka chwilę, aż szmery i szelesty ucichną, po czym starannie odmierzając każde słowo, głosem pełnym powagi zaczyna wyliczać zasługi laureata dla kultury narodowej i światowej. Patrząc na szlachetny profil profesora Daukszty, Piotr przypomniał sobie, jak to było, gdy godzinami siedział nad scenariuszem filmu o wrażliwym chłopcu z przedmieścia, który najpierw pętlą z drutu dusi bezbronnego kierowcę tira, potem sam, bezbronny, z rękami w kajdankach, rozpaczliwie wyrywa się więziennym strażnikom, którzy wloką go do celi śmierci, by wcisnąć mu na szyję pętlę szubieniczną. Ileż to razy każdej nocy, gdy tak sunął ołówkiem po papierze, sięgał po szklaneczkę Ballantine’a, by krew przyśpieszyła w żyłach, a oddech w piersiach stał się swobodniejszy. Teraz, wspominając tamte chwile, nie mógł się powstrzymać od uśmiechu na widok nabożnych twarzy studentów z pocztów sztandarowych, surowych twarzy harcerzy katolickich, przepasanych biało-czerwoną wstęgą, pełnych powagi studentów w korporacyjnych czapkach i wyprężonych marynarzy w galowych mundurach ze skrzyżowanymi rzemieniami na piersiach, których ustawiono po obu stronach jego dębowego tronu. Laudacji słuchał nieuważnie, raziły go światła telewizyjnych reflektorów, pod sufitem migotał olbrzymi, kryształowy żyrandol. Promotor przeszedł do kolejnych zasług, wymieniał nagrody za najlepszy scenariusz filmowy, potem przyszła kolej na sławne festiwale, San Sebastian, Berlin, Złoty Niedźwiedź, Cannes, Nagroda Fipresci, Sundance, Buenos Aires, Tokio, ale słuchając tego wszystkiego, Piotr wyraźnie wyczuł – co go nawet rozbawiło – że w podniosłych frazach laudacji raz po raz pobrzmiewają dyskretne tony lekceważenia, tak jakby laudator, powszechnie szanowany profesor Daukszta, prawdziwy człowiek na stanowisku, z trudem tylko hamował w sobie pogardę dla wszystkich tych, pożal się Boże, dorosłych mężczyzn, którzy zamiast oddawać się poważnym zajęciom, jak wszyscy ludzie porządni, zamykają się w swoim pokoiku, po czym zaostrzonym ołówkiem na białych kartkach wypisują wzruszające historie o rozdzierających konfliktach sumienia, żarliwie tłumaczą karkołomne wiersze Celana czy Eliota, godzinami ślęczą nad konstruowaniem zawiłych porównań i metafor, odmierzają strofy, sylaby i rymy, wydłużają i skracają powieściowe dialogi, a wszystko to tylko po to, byleby nie brać udziału w życiu rodzinnym, nie zajmować się własną córką, nie zajmować się własnym synem, nie zajmować się własną żoną, nie zajmować się własną matką, nie zajmować się własnym ojcem i jeszcze na dodatek, wmawiają sobie, że wielogodzinne zaczernianie papieru wierszami i zmyślonymi historiami, jest równie pożyteczne dla świata jak robota lekarzy, ślusarzy, informatyków, hydraulików, architektów, nauczycieli, kolejarzy, księży i farmaceutów. Szklaneczka Ballantine’a! Znał katolickiego poetę, któremu najlepsze wiersze religijne wychodziły pod wpływem alkoholu. Cóż to był za ciekawy fenomen! Najbardziej udane poematy do Najświętszej Marii Panny poeta napisał nocą, z szumem w głowie, nigdy jednak nie przyznał się do tego, tylko na widok swoich utworów, które uroczyście publikowano na pierwszej stronie gazety katolickiej, gryzł się w poczuciu grzechu. Ciemna fala alkoholowego uniesienia wynosiła go tajemnymi drogami w słońce ekstaz mistycznych, tak jakby Bramą do Piękna, Dobra i Prawdy był mętny płyn w kryształowej szklance, który duszę uwalniał od ziemskich ograniczeń i prowadził poprzez ciemność jak Anioł Tobiasza. Kiedyś poeta przyłapał się na tym, że dopiero wtedy pisze naprawdę dobre wiersze, kiedy bije, poniża i znieważa swoją młodą żonę, spadając w dół potępienia i rozpaczy, z którego jak trampolina wyrzuca go potem w górę, ku mistycznej jasności, poczucie winy i odraza do samego siebie, więc w jakiejś chwili zaczął pić jeszcze mocniej, by znaleźć się bliżej tej jasności. Zdarzały się takie noce, kiedy to chciał wyjść z domu, stanąć pośrodku miejskiego placu i nagi, bezbronny, odarty ze wszystkiego, wykrzyczeć przed ludźmi całą bolesną prawdę o sobie. Tylko po co niby miałby to robić? Uważano go za czołowego poetę religijnego średniego pokolenia. Wiedziano o jego kłopotach z alkoholem, ale wiersze, które pisał, uznawano za wyraz chęci przebłagania Boga i woli wyzwolenia się z nałogu, gdy tymczasem on sam wiedział, że źródłem mocy, napędzającej jego pisanie, jest cierpki smak wódki, wściekłość na żonę i pełna rozpaczy pijacka nienawiść do własnych dzieci. Że kiedy pije, pisze dużo lepiej niż kiedy nie pije. Tylko jakie to mogło mieć znaczenie dla czytelników jego wierszy? Bo czyż Bóg nie sprzyjał jego talentowi, czyż w rozpaczliwe noce nie wzmacniał swoim tchnieniem jego talentu, skoro wiersze, które rodziły się w pijackich ciemnościach, były – jak mówiono – mądre i piękne? Mrużąc oczy przed światłami telewizyjnych reflektorów, bawił się tymi myślami, spoglądając z dębowego tronu na wypełnioną ludźmi salę Senatu. Dobrze pamiętał słowa sławnego poety, któremu kiedyś dano Nagrodę Nobla: „Jak trzeba było, pisałem na papierosach, jak trzeba było, pisałem na alkoholu”. Promotor doktoratu, starannie modulując swój dobrze ustawiony, akademicki głos, mówił właśnie o odpowiedzialności artysty za świat i przyszłe losy kultury śródziemnomorskiej. To było nawet przyjemne. Tak siedzieć na dębowym tronie w laurowym wieńcu sławy i nurzać się w niedobrych wspomnieniach. „Nigdy nie zaglądaj do źródła. Zawsze na dnie zobaczysz tylko samego siebie” – przypomniała mu się stara maksyma jakiegoś arabskiego mędrca. Patrzył na twarz premiera, którą widział parę kroków przed sobą. Kim właściwie jest ten człowiek? I cóż on robi po ciężkim dniu, kiedy wraca do domu z posiedzenia w gmachu Rady Ministrów przy Alejach Ujazdowskich i jest zupełnie sam w pustym mieszkaniu? Co on czuje, gdy z głowy nagle wyparowuje mu cała Polska? Zmęczony po ciężkim dniu, leży w ubraniu na rozrzuconej pościeli i patrząc w sufit, dziwi się, że codziennie swój bezcenny czas swojego jednorazowego życia na Ziemi poświęca tym istotom, które żarłocznie pragną dobrobytu, bez końca żądają podwyżek, drżą ze strachu przed rakiem, kryzysem, nędzą i wojną? Idzie do łazienki, rozbiera się, wchodzi do wanny, leży w gorącej wodzie z zamkniętymi oczami, przeklinając, że musiał przez cały dzień tracić bezcenny czas swojego jednorazowego życia na Ziemi dla jakiegoś fryzjera z Grudziądza, pielęgniarki z Wyszogrodu, studenta z Wrocławia, poety z Krakowa, kolejarza z Kutna, magazyniera z Piaseczna czy jakiejś gospodyni domowej z Zakopanego? Chce uciec od wszystkiego, ukryć się, zniknąć? Powiedzieć jak dziecko bawiące się w chowanego: „Zamawiam! Nie ma mnie! Nigdzie mnie nie znajdziecie!”? Wsiąść do pociągu byle jakiego? Odpłynąć za horyzont? A może lepiej hodować tulipany? Przekładać nieśmiertelne strofy Rainera Maria Rilke? Zbierać motyle, muszle, znaczki pocztowe i ametysty? Wyjechać na Jamajkę? Zamieszkać w Puerto Rico? Kupić dom na Ibizie? Siedział teraz w wieńcu laurowym na dębowym tronie i patrząc na skupioną, pełną powagi twarz premiera Polski, którego miał parę kroków przed sobą, czuł, jak wszelki bunt w nim wygasa. Małe i wielkie pretensje do świata i ludzi, dobrze znane każdemu ludzkiemu sercu, rozpływały się w łagodnym powiewie współczucia dla wszelkich stworzeń żyjących w Niebie i na Ziemi. Dobre światło napełniło duszę po brzegi. Piękną jest rzeczą szacunek ludzki. Wypełniona uroczystymi gośćmi sala była mu przychylna. Skupione twarze nagradzały go wrażliwą uwagą za trudy życia, które dzisiaj miały zostać wynagrodzone. Czyż może być coś bardziej nasycającego duszę niż uznanie innych, które wyraża się w podniosłym rytuale pochwał i wyróżnień? Panie i panowie, wypełniający salę, byli ubrani stosownie do wymagań chwili. Ciemne suknie, dyskretna biżuteria, zwięzłe gesty rąk z pierścionkami na palcach, paznokcie powleczone lakierem o barwach stonowanych, skóra czysta, pachnąca dyskretną wonią perfum i dobrego mydła. Na stopach buty wypolerowane do blasku. Garnitury z materiałów solidnych, wyczyszczone i odprasowane, białe koszule, krawaty, okulary w złotych i czarnych oprawkach, włosy ostrzyżone, policzki starannie wygładzone maszynkami do golenia. Czuł, że podziwiają go i zazdroszczą mu, ale bez zaciekłości, raczej leniwie, z miękkim założeniem nogi na nogę, z dłońmi splecionymi na kolanie, z przygładzaniem włosów palcami. Setki oczu oglądały go uważnie. Jeśli miewał czasem wątpliwości, czy to, co napisał przez całe życie, jest naprawdę coś warte, teraz serce w tym miękkim promieniu spojrzeń uspokajało się. Na sali były najważniejsze osoby w państwie. Siedziały parę kroków przed nim w pierwszym rzędzie krzeseł. Rozpoznawał twarze z korpusu dyplomatycznego i stołecznej palestry. Fala dumy – usprawiedliwionej i czystej – zalała serce. Te setki ludzi, wypełniające wielką salę uniwersytetu, przyszły tutaj, by potwierdzić wagę tego, co zrobił. Czuł, że ludzie, którzy teraz na niego patrzą, są mu po prostu wdzięczni za to, że dał im parę chwil zadumy i wzruszenia, pisząc o sprawach ważnych w sposób mądry i piękny. Ze spokojem mogli wysłać swoje dzieci do kina na filmy, których scenariusze napisał. Chwila była uroczysta. Wszyscy wstali. Szurgot odsuwanych krzeseł, a potem cisza, prawie zupełna. Na ścianach girlandy świerkowe i narodowe sztandary. Kryształowe kandelabry. Uroczyste twarze. Za premierem i prezydentem czarne rzędy garniturów, migotanie orderów, srebrne sznury, biskupia purpura, zieleń mundurów, epolety, wstęgi, ministrowie, sekretarze stanu, ambasadorowie, rektorzy, dziekani, wojewodowie, prałaci, profesorowie, aktorzy, pisarze… Podniósł się z dębowego tronu, na którym siedział wsłuchany w laudację. Wyprostowany, w granatowej todze, z biretem na głowie, stanął naprzeciw sali wypełnionej po brzegi ludźmi w uroczystych strojach. Patrzono na niego życzliwie, z szacunkiem i ciekawością. Piękna chwila… Właściwie ukoronowanie życia. Rektor w purpurowym birecie podchodzi, z uśmiechem podaje mu zieloną tubę z dyplomem doktoratu honoris causa. Piotr odbiera tubę, skłania się z powagą przed majestatem Senatu, potem przed premierem i prezydentem. Ściska dłoń rektora. Oklaski. Łagodne ciepło rozlewa się w piersiach. To fala dumy podpłynęła pod przeponę i na moment ścisnęła serce wzruszeniem. Dobrze pamiętał, jak to trzy lata temu na uroczystości w Los Angeles odbierał złotą statuetkę Oskara za najlepszy scenariusz filmu nieanglojęzycznego. Jakaż go wtedy duma uniosła, gdy mu szepnięto, że ogląda go ponad miliard ludzi, bo transmisja telewizyjna idzie na cały świat. Ale teraz tutaj, w tej rzęsiście oświetlonej sali ze złoconymi kasetonami na suficie, to było coś znacznie mocniejszego, coś dużo – tak to odczuł – głębszego, chociaż właściwie odbierał tylko tytuł doktora honoris causa na jednym z polskich uniwersytetów. Aż się zdziwił, tak było to mocne. Czyż nie dlatego, że teraz wszystko działo się w jego rodzinnym mieście, wśród swoich? Sława, honory, statuetka Oskara, Los Angeles, tak, oczywiście, to miało z pewnością znaczenie, ale czy może być coś cenniejszego niż uznanie i szacunek sąsiadów i znajomych z tej samej ulicy, wśród których się wychowałeś, którzy pamiętają ciebie jako ostrzyżonego na jeża szczawika biegnącego z tornistrem na plecach do szkoły, którzy znali twoją matkę, ojca, braci, wujów, ciotki, którzy o twojej rodzinie wiedzieli prawie wszystko, a przy tym wynosili się, lekceważyli, pogardzali. A teraz? Teraz swoje miedziane czoła muszą pochylić z czcią, bo ten chłopak od sąsiadów, ten ich „Piotrek”, co to go pamiętają, jak chodził z blaszaną kanką po mleko, właśnie dostaje doktorat honoris causa. I nie ma na to żadnej rady. Więc fala usprawiedliwionej dumy jeszcze silniej wezbrała pod przeponą przyjemnym ciepłem. O, piękna chwilo wewnętrznego spokoju, chwilo całkowitego spełnienia, chwilo prawie szczęścia, gdy dawne rachunki wyrównane, wrogowie upokorzeni, a ironiczne uśmieszki złośliwców zgaszone na zawsze. Potem oklaski ucichły, wszyscy usiedli. Moszczono się w fotelach i ozdobnych krzesłach, poprawiano marynarki, spinki przy mankietach, panie wygładzały sukienki na biodrach, układały torebki na kolanach. Teraz przyszła kolej na niego. Odłożył na bok zieloną tubę z dyplomem, podszedł do mównicy, odczekał chwilę, aż ostatnie szepty i szelesty ucichną, odgarnął togę, oparł dłonie na mównicy, po czym zaczął mówić. Mówił bez kartki, głosem spokojnym i donośnym. Słowa same układały się w głowie. Dziękował wysokiemu Senatowi, wyrażał uznanie dla promotora, doceniał pracę recenzentów, podkreślał, wykazywał, przypominał… Jako temat wykładu wybrał: „Nowa Europa i zadania sztuki”. W rozświetlonej sali Senatu roztaczał wizję lepszego świata, akcentując, dopowiadając, podnosząc, zapewniając, oczekując… Duża to była przyjemność tak mówić pięknie i donośnie o sztuce, odpowiedzialności, demokracji, empatii, pojednaniu, trosce i miłosierdziu. Każde słowo wskakiwało na swoje miejsce, każda pauza pojawiała się dokładnie tam, gdzie powinna, ani za długa, ani za krótka, wszystko szło dobrym rytmem, żadnego potknięcia, spokój, równowaga, klasyczna, wydłużona fraza, pełna powagi intonacja, zręczne metafory, gdy nagle coś w nim przeskoczyło, jakiś mechanizm zgrzytnął, jakaś zapadka puściła, jakiś trybik trzasnął, głos mu ściemniał, dłonie zwilgotniały, po karku przemknął dreszcz. Z pochyloną głową przypatrywał się twarzom z pierwszych rzędów. Widział je teraz przed sobą dokładnie, ze wszystkimi szczegółami – życzliwe, niechętne, wpatrzone w niego z zaciekawieniem, znudzone, skupione, rozluźnione, uważne, obojętne. Chciał teraz zamknąć oczy, rozpłynąć się w powietrzu, zniknąć bez śladu, nie widzieć tych twarzy, które miał przed sobą, chociaż były to twarze najzwyklejsze w świecie. Odetchnął głębiej, ostatkiem sił spiął się w sobie, jeszcze jeden oddech, jeszcze jeden skurcz serca, Boże drogi, byle tylko wytrzymać, byle dociągnąć do końca. Znowu nabrał powietrza w płuca, po czym swoją przemowę, która przystanęła na urwanym w połowie zdaniu jak skazaniec przed katem, zakończył piękną, wydłużoną, starannie skomponowaną frazą o odpowiedzialności pisarza za gospodarstwo polskiej literatury i świat. Znowu wybuchły oklaski. Potem bukiety. Róże. Goździki. Gerbery. Uściski dłoni. Uśmiechy. Gratulacje. Dyrygent we fraku z muszką na dyskretny znak rektora miękkim gestem dłoni w białej rękawiczce wezwał uniwersytecki chór do powstania. Studenci i studentki w galowych strojach, przepasani biało-czerwonymi szarfami, podnieśli się z krzeseł. Drugi ruch dłoni dyrygenta i w sali całą mocą młodych głosów wybuchła pieśń Gaude Mater Polonia, a echo odbite od rzeźbionego sufitu odpowiedziało z powagą na patriotyczny refren. Wszyscy powstali. W rytm powolnej pieśni poczty sztandarowe ruszyły w stronę złoconych drzwi. Chorągwie z orłami na drzewcu pochyliły się przed majestatem najwyższych władz Rzeczpospolitej. Premier stał z prawą dłonią przyłożoną do piersi. Na twarzy prezydenta malowało się pełne powagi wzruszenie. Piotr skłonił się przed nimi uroczyście. Wyszedł z sali przejściem wśród klaszczącego tłumu, osobiście odprowadzany ku drzwiom przez rektora i promotora, którzy po drodze zdążyli parę razy uścisnąć mu ręce. Mieli powody do spokojnej satysfakcji. Stanął na wysokości zadania. Nie zawiódł oczekiwań. Sprawił się, jak należy. Czekał go jeszcze wieczorny bankiet w paradnej sali Dworu Artusa z udziałem premiera i prezydenta. Miał jeszcze parę godzin dla siebie. Mógł teraz wrócić do hotelu, trochę ogarnąć się i wypocząć. Pożegnał się uprzejmie z rektorem, skłonił głowę przed pocztami sztandarowymi, które stanęły po obu stronach drzwi. Żegnany życzliwymi uśmiechami, ruszył marmurowym korytarzem w stronę wyjścia, gdzie czekał na niego samochód z szoferem. Przechodząc obok kosza na śmieci przez chwilę zawahał się, czy nie wrzucić tam zielonej tuby z dyplomem honoris causa, którą trzymał w ręku, ale czując na sobie spojrzenia setek życzliwych, odprowadzających go oczu, ruszył dalej. Kiedy znalazł się przy szklanych, rozsuwanych drzwiach wychodzących na podjazd przed budynkiem, błysnęły flesze i reflektory kamer telewizyjnych, podtykano mu pod nos włochate mikrofony, wykrzykiwano pytania, prosząc o szybką odpowiedź, ale przecisnął się między nimi, nawet nie słuchając. Wyszedł przed gmach. Sfora uwijających się fotoreporterów strzeliła mu serię błysków w twarz. Odpychał klejące się do niego ręce, ktoś chwytał go za marynarkę, ktoś przytrzymywał za łokieć, ściskając dłoń. Z trudem dobrnął do drzwi samochodu. Szofer torował mu przejście. Wślizgnął się do ciemnego wnętrza. Zatrzasnął za sobą drzwi. Wszystko nagle ucichło. Miły półmrok. Tylko lekkie dudnienie włączonego motoru. Głowę oparł na zagłówku. Za szybą samochodu przepływały nieme twarze ludzi, którzy starali się zajrzeć do środka. Przymknął oczy, czując narastające zmęczenie. Dotknął palcem pleców szofera. Wóz ruszył sprzed szklanych drzwi, okrążył klomby przed wejściem do uniwersytetu, zostawiając na podjeździe błyskające fleszami kłębowisko dziennikarzy. Wyjechali na ulicę. Ceglany gmach uczelni ze świecącym w słońcu posągiem Minerwy na dachu zniknął za szklaną ścianą amerykańskiego wieżowca, która przesłoniła jasny widok na Motławę z czarną sylwetką Żurawia na Długim Pobrzeżu. W hotelowym pokoju włączył telewizor. Pokazywano go we wszystkich programach informacyjnych. Potem zajrzał do laptopa. Z kolorowych stron facebooka biła ku niemu fala sympatii, podziwu i szacunku. „Panie Piotrze – zapewniał go jakiś internauta z Kielc – jestem zajebiście dumny z Pana!”. Jakaś kobieta z Krakowa rozwodziła się nad filozoficzną głębią jego filmowych scenariuszy. „Obejrzałam – podkreślała rozstrzelonym drukiem – wszystkie Pana filmy! Byłam, jestem i będę pana fanką!” Znajoma sekretarka z kancelarii Ostałowskich na Świętokrzyskiej nie kryła zachwytu: „Świetnie Pan wyglądał w telewizji!”. „Tak trzymać, Panie Piotrze” – dorzucał po męsku ktoś z warszawskiej palestry. Wszystko to było – nie miał wątpliwości – szczere, proste, nieudawane. Kiedy zaś spojrzał na kolejny wpis… „Szanowny Panie, niech mi będzie wolno raz jeszcze wyrazić wdzięczność za to, co zrobił Pan dla polskiej kultury i dla mnie osobiście. Można powiedzieć, że wychowałem się na Pana filmach. Jako student ekonomii byłem członkiem DKF „Miłość blondynki”. Życzę Panu dalszych sukcesów w życiu zawodowym i osobistym”. Niżej figurował podpis samego prezydenta Rzeczypospolitej. Czegóż chcieć więcej? Iluż to ludzi na Ziemi może się poszczycić czymś takim? Czytając kolejne wpisy, które mnożyły się na ekranie laptopa z radosną zaciekłością, pomyślał o rodzicach. Ach, gdybyż to tak ojciec zdążył go przed swoją śmiercią zobaczyć w tej wielkiej sali ze złoconymi kasetonami na suficie, na tym wysokim, dębowym tronie z rzeźbionym oparciem, w tej uroczystej todze, w birecie na głowie, z zieloną tubą dyplomu doktoratu honoris causa w dłoni. Matka pewnie by go mocno przycisnęła do piersi, całując w policzek, zupełnie tak samo jak wtedy, gdy w czwartej klasie, dumny i szczęśliwy, odbierał z rąk dyrektorki szkoły przy ulicy Chłopskiej w Oliwie swoje pierwsze w życiu świadectwo z biało-czerwonym paskiem. A gdyby jeszcze w tej wielkiej sali, oświetlonej kryształowymi żyrandolami, gdyby tu razem z nim były Monika i Agnieszka, gdyby obie siedziały w pierwszym rzędzie obok premiera i prezydenta, gdyby widział przed sobą ich rozjaśnione radością oczy, jak – szczęśliwe, uśmiechnięte – patrzą na niego, pokazując z dumą, że mocno trzymają za niego kciuki…\nKsiążki Stefana Chwina Krótka historia pewnego żartu Chwilami nostalgiczna, chwilami żartobliwa opowieść o spotkaniu kilkuletniego chłopca z demonami XX wieku, rozgrywająca się w scenerii powojennego Gdańska. Życie w poniemieckim „mieście wrogów” staje się dla bohatera duchowym wyzwaniem, spotkaniem z niepokojącą zagadką piękna i zła, wtajemniczeniem w urodę rzeczy naznaczonych piętnem obcości, przygodą młodej duszy uwodzonej przez nowoczesne ideologie. Lektura ważna nie tylko dla tych, którzy są ciekawi, w jakich okolicznościach duchowych i historycznych zrodził się artystyczny zamysł Hanemanna. Hanemann Powieść o gdańskim profesorze anatomii, który po śmierci narzeczonej w katastrofie statku przeżywa głęboki kryzys egzystencjalny, jest świadkiem wojennej zagłady Gdańska, po której – inaczej niż większość niemieckich mieszkańców – zostaje w zburzonym mieście zajętym przez Polaków i Rosjan. Przejmujący obraz dawnego Gdańska jest w tej powieści nie tylko tłem dla ludzkich losów. Obok ludzi jej bohaterami są miasto i rzeczy. Życie głównego bohatera splata się z losami dwóch słynnych samobójców – Heinricha von Kleist oraz Stanisława Ignacego Witkiewicza. Ta powieść o miłości, śmierci i samobójstwie daleka jest jednak od pesymizmu. Prześwietlona światłem odradzającej się woli życia łączy w sobie ducha melancholii z fascynacją materialnym pięknem świata. Talent literacki autora współgra z malarską wyobraźnią, dając niezapomnianą opowieść o trudnych tajemnicach ludzkiego życia. Esther Koniec wieku dziewiętnastego. W mieszczańskiej rodzinie warszawskiej pojawia się piękna guwernantka z Gdańska, Esther Simmel, jedna z dawnych studentek Friedricha Nietzschego. Jej nagła choroba pociąga za sobą dramatyczne konsekwencje. Kobieta zapada w stan śpiączki. Lekarze są bezradni. Zakochany w niej młody mężczyzna robi wszystko, by ją uratować. Co jakiś czas jednak dopadają go „niedobre myśli” o życiu i śmierci. Waha się między postawą caritas a twardym światem idei Nietzschego, zapowiadających „racjonalne” podejście do chorych i umierających, typowe dla niektórych nurtów myśli nowoczesnej, szczególnie tych, które podejmują kwestię eutanazji. Ta piękna opowieść o miłości, umieraniu i nadziei ma w sobie barwę dawnego czasu i ostrość pytań najzupełniej współczesnych. Złoty pelikan Jakub, wykładowca jednego z uniwersytetów, dowiaduje się, że dziewczyna, którą oblał na egzaminie, prawdopodobnie popełniła samobójstwo. Okoliczności sprawy pozwalają mu nie poczuwać się do żadnej winy. Jakub jednak przeżywa głębokie załamanie. Traci wszystko. Z sali uniwersyteckiej i eleganckiego mieszkania trafia na dworzec kolejowy, gdzie zaczyna żyć jak bezdomny. Ta utrzymana w konwencji moralitetu „powieść idei”, nawiązująca do średniowiecznej legendy o św. Aleksym, mówi o poszukiwaniu duchowego oczyszczenia w cywilizacji nowoczesnej, w której rytuały utraciły swoją oczyszczającą moc a słowo ma rozchwiane znaczenia, nie dając nam oparcia w sytuacjach kryzysowych. Jej finał – utrzymany w ironiczno-melodramatycznym duchu – zostawia czytelnika przed otwartymi pytaniami o naturę prawdy, dobra i zła. Kartki z dziennika Burzliwie przyjęta przez krytykę i publiczność autobiograficzna opowieść, łącząca narrację o życiu autora z refleksją filozoficzno-moralną. Sugestywne portrety osób ważnych w biografii duchowej Stefana Chwina, obrazy z historii Polski drugiej połowy XX wieku przepuszczone przez pryzmat osobistych doświadczeń, sceny z życia prywatnego, wielość sprzecznych tonacji i stylów, zmienność nastrojów, kontrowersyjne opinie – wszystko to czyni tę książkę daleką od konwencji „dziennika uczuć i myśli ze wszechmiar słusznych”. Kartki z dziennika – przyjmowane przez jednych z entuzjazmem, przez innych z zaciekłą wrogością – nikogo nie pozostawią obojętnym. Zachęcają do sporu, niezgody, żywej wymiany myśli. Żona Prezydenta Krystyna, żona prezydenta, zdradzona przez męża, ucieka z pałacu prezydenckiego. W miejscowości, gdzie się ukrywa, poznaje Mistrza, przywódcę grupy religijnej, dążącej do naprawy świata. Mistrz, który w oczach jednych jest przestępcą, w oczach innych Wysłannikiem z „tamtej strony”, chce dość dwuznacznymi metodami uzdrowić sytuację na świecie. Gdy zostaje aresztowany, Krystyna, związana z nim uczuciowo, decyduje się zrobić wszystko, by go ocalić… W tej utrzymanej w konwencji thrillera powieści political fiction z filozoficzno-religijnym podtekstem akcji współczesnej towarzyszy apokryficzna przypowieść o jednym z uczniów Jezusa, który wbrew woli apostołów ratuje swego Mistrza od ukrzyżowania. Jego metody są równie dwuznaczne… Dolina Radości Eryk Stamelmann, bohater Doliny Radości, to tajemniczy makijażysta gwiazd filmowych i polityków. Przychodzi na świat na początku XX wieku w starym Gdańsku, Jego pełne zaskakujących zdarzeń życie biegnie dalej przez Monachium, Berlin, wojenną Warszawę, Moskwę, po czym zataczając wielki krąg na mapie Europy, powraca znowu do Gdańska. Stamelmann – trochę łgarz, trochę przestępca, trochę czarownik – dzięki swojej niezwykłej profesji spotyka sławnych ludzi ubiegłego stulecia, pojawia się w ważnych miejscach historii, z łatwością zmienia swoją tożsamość, a podczas tej niepokojącej podróży poprzez cały niemal ubiegły wiek rozmyśla nad tajemnicami piękna, wierności i zdrady, pyta też o istotę dobra i zła. W jego historii można ujrzeć metaforyczny obraz sytuacji człowieka w nieprzejrzystym świecie XX wieku. Panna Ferbelin Jest koniec XIX wieku w Gdańsku. Głównymi bohaterami opowieści są: prokurator Hammels, jego syn Helmut, Panna Ferbelin i jej ojciec oraz Kurt Niemand, przybysz, o którym mieszkańcy Gdańska mówią „Nauczyciel z Neustadt". Niespodziewane zbiegi okoliczności powodują, iż losy ludzi splatają się w sposób zaskakujący, a w fabułę tej powieści – uwodzicielskiej i niepokojącej – czytelnik wnika jakby był jednym z jej uczestników. Nigdy jeszcze w żadnej książce Gdańsk nie został przedstawiony tak jak w tej opowieści. Prawda historii łączy się tu z legendą, a losy bohaterów opromienia światło mitu dając wizję poruszającą i wieloznaczną. Ta, pozornie historyczna, opowieść dotyka rzeczy współczesnych dużo bardziej niż niejedna opowieść współczesna. Historia, którą ludzie opowiadają od stuleci, nabiera tu nowych sensów i mieni się niespodziewanymi barwami. Zasadniczym tematem tej powieści, wokół którego oparta jest fabuła jest pytanie: co stałoby się, gdyby dzisiaj pojawił się Jezus, jak zostałby przyjęty i jak potoczyłyby się jego losy?! Fascynująca opowieść. Samobójstwo jako doświadczenie wyobraźni „To, że nie popełniamy samobójstwa, zależy od tysiąca okoliczności i przypadków. Ale im dłużej zajmuję się ta sprawą, tym większej nabieram pewności, że istnieją sytuacje, w których samobójstwo popełniłby każdy” – mówi autor. Dlaczego ludzie popełniają samobójstwa? Jak przygotowują swoją śmierć i jaką rolę w tych przygotowaniach odgrywa praca wyobraźni? Sztuka i literatura zna samobójców, którzy byli gotowi odebrać sobie życie z powodów zupełnie niezrozumiałych dla „zwykłych ludzi", a nawet psychologów i psychiatrów, którym samobójcy przedstawieni w literaturze mogą się wydać istotami całkowicie „wymyślonymi". Dla literatury i sztuki prawdopodobieństwo obrazu samobójstwa zwykle nie jest jednak sprawą najważniejszą. Dlatego też nie jest możliwe zrozumienie motywacji czy objaśnienie wewnętrznego świata pisarzy-samobójców i samobójców-bohaterów literackich wyłącznie w kategoriach jakich dostarcza standardowa psychologia. Aby zbliżyć się do rozwikłania tych tajemnic, Stefan Chwin w swojej książce łączy perspektywę psychologii, historii sztuki, literatury i filozofii. Skupia uwagę na doświadczeniach wyobraźni artystycznej pisarzy i malarzy, a także bohaterów literackich, którzy samobójstwo popełnili, bądź się do niego zbliżali. Szuka odpowiedzi na pytanie, jak sztuka i literatura przedstawiają proces dochodzenia człowieka do samobójczej śmierci. Jak „pracuje" wyobraźnia kogoś, kto się do samobójstwa zbliża? Jakie znaczenia nadają obrazom samobójstwa pisarze i malarze? Czym jest „samobójstwo egzystencjalne", co je odróżnia od innych rodzajów samobójstwa i dlaczego temat „samobójstwa egzystencjalnego" zajmuje tak istotne miejsce w sztuce i literaturze XIX i XX wieku? Samobójstwo jako doświadczenie wyobraźni można czytać jako studium problematyki samobójstwa w literaturze i sztuce, ale można też czytać tę książkę jako komentarz do całej twórczości Stefana Chwina. Jak sam Autor wyznaje, to właśnie praca nad powieścią Hanemann stała się dla niego inspiracją do głębszych badań nad światem duchowym pisarzy-samobójców i poprowadziła go do napisania tej książki. Samobójstwo i „grzech istnienia" „Grzech istnienia” to jedna z najbardziej zadziwiających idei cywilizacji europejskiej. Czym był dla pisarzy, filozofów i artystów? Jakie miejsce zajmował w kulturze romantyzmu? Jak idea „grzechu istnienia” łączyła się z myślą o samobójstwie, czasem prowadząc ludzi w śmierć? Kim byli samobójcy z piętnem „grzechu istnienia” w polskiej i europejskiej literaturze? Czy doświadczenie „grzechu istnienia” możliwe jest w świecie bez Boga? Na te pytania szuka odpowiedzi Stefan Chwin, dając obraz „samobójstwa romantycznego” daleko wychodzący poza tradycyjne ujęcia. Dziennik dla dorosłych Dziennik dla dorosłych to kolejna opowieść Stefana Chwina o sobie samym - ryzykowna, szczera i niezależna, daleka od konwencji „dziennika uczyć i myśli ze wszechmiar słusznych”. „Jeśli nie jesteś po żadnej ze stron - twoja sytuacja jest najtrudniejsza, a to, co piszesz, wymaga skromności, pychy i odwagi” - powiedział Autor w jednym z wywiadów. I taka jest właśnie ta książka. Miłosz. Interpretacje i świadectwa Książka ta zawiera historycznoliterackie interpretacje wybranych problemów twórczości Miłosza, które dotąd nie przyciągnęły uwagi badaczy w stopniu, na jaki zasługują, to znaczy nawet jeśli się nimi zajmowano, nie poświęcono im osobnych studiów. Tekst pierwszy – „Dachau koników polnych". Miłosz i „ukąszenie darwinowskie" – jest poświęcony zawiłej kwestii stosunku Miłosza do teorii Darwina. Jest to jedna z kwestii kluczowych dla zrozumienia jego poetyckiego światopoglądu. Postawa Miłosza wobec darwinowskiej wizji świata była ambiwalentna. Z jednej strony możemy mówić o „darwinowskim ukąszeniu", podobnym do późniejszego „ukąszenia heglowskiego", a więc o silnym przejęciu się teorią Darwina, z drugiej o zmaganiu się poety z Darwinem, a więc o szukaniu alternatywy dla darwinowskiej wizji świata i życia. W swojej twórczości Miłosz wiele razy wyrażał poczucie, że Darwin może mieć rację, że w swojej teorii walki o byt, przedstawionej w dziele O pochodzeniu gatunków, mówi prawdę o przyrodniczym porządku istnienia i strukturze ludzkiej rzeczywistości, ale też bardzo starał się spod darwinowskiego wpływu wyzwolić. Przez całe życie miał udręczające poczucie, że ludzki porządek wartości jest głęboko sprzeczny z porządkiem przyrodniczym świata, że koliduje z podstawową ontologiczną strukturą rzeczywistości, która – jak Miłosz to formułował w duchu manichejsko-darwinowskim – jest całkowicie sprzeczna z potrzebami ludzkiego serca, wartości moralne są bowiem tylko wyrazem bezsilnego protestu ludzkiej wrażliwości wobec „kamiennej" pustki kosmosu. Szło za tym pytanie podstawowe: czy żelazne prawa rządzące przyrodą są całkowicie odmienne od praw rządzących historią, czy raczej przeciwnie: obie domeny – przyroda i historia – podlegają temu samemu, twardemu prawu przyrodniczej konieczności, którego działanie opisali Newton i Darwin. Druga część książki zatytułowana Miłosz i pomnik zawiera teksty, które są próbą zrekonstruowania zawiłej historii związków Miłosza ze słynnym, wzniesionym w 1980 roku w Gdańsku, Pomnikiem Poległych Stoczniowców 1970, jednym z najważniejszych pomników polskiej historii, na którym zostały umieszczone fragmenty wiersza poety. Autor szuka tutaj odpowiedzi na pytanie, jak w ogóle doszło do tego, że na pomniku znalazł się wiersz Który skrzywdziłeś człowieka prostego, czy Miłosz chciał, by wykorzystano ten właśnie wiersz, a nie inny, czy też sprawy związane z wyborem fragmentów Miłoszowskiego tekstu oraz zgodą poety na jego wykorzystanie przez budowniczych pomnika były dużo bardziej skomplikowane. Szczegółowo zrekonstruował przebieg zdarzeń związanych z projektowaniem pomnika, jego budową i umieszczaniem na nim płaskorzeźby z wierszem poety. Osobny tekst poświęcił ważnemu epizodowi z lat osiemdziesiątych, a mianowicie toczącym się w środowisku pierwszej Solidarności gwałtownym sporom, czy na Pomniku Poległych Stoczniowców obok krzyża z wierszem Miłosza należy umieścić pełną listę ofiar Grudnia 1970, czy też tylko listę ograniczoną, spory te bowiem rzutowały na symboliczną wymowę pomnika i pośrednio także na symboliczną wymowę tekstu poety umieszczonego na jednym z pomnikowych krzyży. Starał się też zrekonstruować z wielu perspektyw pierwszą wizytę Miłosza w Gdańsku, do jakiej doszło w czerwcu 1981, a więc w kulminacyjnym punkcie ofensywy Solidarności, analizując, jak Miłosz zachowywał się w radykalnie nowej dla siebie sytuacji podczas swojego pierwszego od trzydziestu lat pobytu w Polsce. Przyjrzał się też temu, jak komunistyczna Służba Bezpieczeństwa widziała gdańską wizytę Miłosza oraz jak opisywała i oceniała ze swojego punktu widzenia zachowania poety w czerwcu 1981 roku. Miłosz. Gdańsk i okolice. Relacje. Dokumenty. Głosy. Pod redakcją Krystyny Chwin i Stefana Chwina W żadnym innym mieście nie ma takiego miejsca, gdzie Miłosz zostawiłby po sobie równie istotny, przeznaczony dla publicznego oka ślad swoich myśli, obaw i nadziei, związany z wielkimi wydarzeniami polskiej historii. To właśnie w Gdańsku, na Pomniku Poległych Stoczniowców przed bramą Stoczni, widnieją słowa biblijnego wersetu wybrane i przełożone przez Miłosza oraz strofy jego wiersza Który skrzywdziłeś człowieka prostego. Czesław Miłosz odwiedzał Gdańsk i okolice parokrotnie. Wizyty te odbywały się w różnych okresach jego życia. Dotyczyły one spraw osobistych, ale miały też charakter zawodowy, a nawet ściśle literacki. Świadectwa tej obecności znajdujemy zarówno w tekstach Miłosza, jak i w relacjach wielu osób. O sprawach z Gdańskiem związanych – czasem wykraczających daleko poza wymiar lokalny – Miłosz pisał także w swoich książkach, esejach, listach i uwagi czy komentarze dotyczące tych spraw są rozproszone w całej jego twórczości. Zebraliśmy je w tej książce, by ułożyły się w całość, objaśniającą zakres i treści gdańsko-pomorskiego doświadczenia poety.\n© Copyright by Wydawnictwo „TYTUŁ” © Copyright by Stefan Chwin Okładka: Dominika Gzowska Reprodukcja na pierwszej stronie okładki: Arnold Böcklin Sommertag ze zbiorów Staatliche Kunstsammlungen Dresden, Galerie Neue Meister Fotografia Stefana Chwina na stronie przedtytułowej: Artur Hutnik / Testigo Documentary Fotografia Stefana Chwina na IV stronie okładki: Cato Lein Redakcja: Krystyna Chwin, Czesława Zaleska Korekta: Krystyna Chwin, Czesława Zaleska Zrealizowano w ramach stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Biblioteka TYTUŁU pod redakcją Krystyny Chwin Seria: Proza Współczesna Wydawnictwo TYTUŁ ul. Amundsena 5C lok 31, Gdańsk 80-288 tytul@tytul.com.pl http://www.tytul.com.pl Opracowanie wydania cyfrowego: Magdalena Witecka/Bushida Software http://www.bushida.pl Wydanie drukowane: ISBN 978-83-89859-65-5 Wydanie w formacie ePUB: ISBN 978-83-89859-90-7 Wydanie w formacie mobi: ISBN 978-83-89859-95-2\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Srebrzysko__Powiesc_dla_doroslych-ebookRO/p1134532i1289838" target="_blank" title="Srebrzysko. Powieść dla dorosłych [Stefan Chwin] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Srebrzysko. Powieść dla dorosłych [Stefan Chwin] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Zwroty i reklamacje - Punkt Soczewek\nZgodnie z prawem kupujący ma prawo do odstąpienia od umowy sprzedaży bez podania przyczyn, w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia dostarczenia towaru. Do zachowania terminu wystarczy wysłanie oświadczenia przed upływem terminu.\nZwracany towar musi być fabrycznie zapakowany. Zwrotom nie podlegają soczewki produkowane pod indywidualne zamówienie (informacje o wyłączeniu zwrotu soczewek podane są na stronach poszczególnych produktów).\nW przypadku odstąpienia od zakupu prosimy wysłać wiadomość poprzez formularz kontaktowy na stronie lub bezpośrednio na adres mailowy sklep@punktsoczewek.pl.\nZwracany towar wraz z dowodem zakupu (warunek konieczny) prosimy odesłać na adres:\nSots sp. z o.o.\nW celu ułatwienia i przyśpieszenie procedury prosimy o wypełnienie formularza zwrotu\nSzczegóły zwrotów zawarte są w §. 9. ODSTĄPIENIE OD UMOWY SPRZEDAŻY Regulaminu sklepu.\nZgłoszenie reklamacyjne powinno, aczkolwiek nie jest to wymóg rozpatrzenia reklamacji, zostać złożone na wypełnionym czytelnie formularzu reklamacyjnym zawierającym:\nWszystkie reklamacje wysyłane są bezpośrednio do producentów. Czas rozpatrywania reklamacji wynosi 30 dni.\nSzczegóły reklamacji zawarte są w §. 12. REKLAMACJE Regulaminu sklepu.


Hakerzy zdobyli kod źródłowy Watch Dogs Legion - raport • Eurogamer.pl\nHakerzy zdobyli kod źródłowy Watch Dogs Legion - raport\nGrożą jego ujawnieniem.\nHakerzy z grupy Egregor twierdzą, że weszli w posiadanie danych firm Crytek i Ubisoft, w tym kodu źródłowego niewydanego jeszcze Watch Dogs Legion.\nWydawca wspomnianej gry na razie nie skomentował doniesień, więc nie wiadomo, czy cyberprzestępcy faktycznie zdobyli kod projektu. Jak jednak pisze serwis ZDNet, intruzi w ramach dowodu opublikowali część z pozyskanych nielegalnie plików.\nPrzedstawiciele Egregor przekonują, że jeśli Ubisoft nie skontaktuje się z grupą w sprawie zdobytych danych, hakerzy udostępnią kod źródłowy Watch Dogs Legion oraz rozwijanego przez firmę silnika graficznego.\nPliki francuskiej spółki stanowią jednak niewielką część opublikowanych do tej pory danych. Najwięcej materiałów należy do Cryteka - obejmują dokumentację dotyczącą między innymi strzelanki Warface i platformy Gface.\nEgregor specjalizuje się w atakach typu ransomware - hakerzy przeszukują sieci wybranych firm, kradną dane i szyfrują przechowywane na serwerach pliki w taki sposób, by właściciele nie mogli uzyskać do nich dostępu. Intruzi obiecują zdjęcie blokady w zamian za okup.\nPrzedstawiciele wspomnianej grupy w rozmowie z portalem ZDNet twierdzą, że w przypadku materiałów Ubisoftu ograniczono się tylko do przejęcia danych, podczas gdy dokumentację Cryteka także zaszyfrowano. Obie spółki nie skomentowały doniesień.


2012 | ImaginArtis\nMała przerwa w kolorowaniu stempli. Zrobiłem kartkę z pergaminu. Tym razem gwiazdka w koronkowej ramce.\nMotyw gwiazdki ze strony www.shutterstock.com\nEtykiety: kartka, święta, technika pergaminowa\nWczorajszy dzień spędziłem na kolorowaniu. Tym razem już nie na sucho. Kredki akwarelowe potraktowałem wodą. Nie wychodzi źle, więc pokolorowałem 6 odbitek. Jedna z nich trafiła na taga, zrobionego wg kursiku na Scrap-ścinkach. Paski resztkowe papieru z jednej strony postrzępiłem i po przyklejeniu przeszyłem. W kartonie wygrzebałem jeszcze kawałek koronki pozginanej w harmonijkę, która została mi po zrobieniu rozetki. Powstała więc pół-rozetka, która posłużyła za podkład pod kwiatek.\nTaga zgłaszam na wyzwanie:\nThrough the Craftroom Door: Challenge 45\nTuesday Alchemy: Challenge #41 - Anything but a Card\nProjekt Wagi Ciężkiej: Wyzwanie Caro i Anniko\nTotally Gorjuss: Challenge 159 - Don't be square\nEtykiety: magnolia, tag, tilda, wyzwanie\nOstatnio wciągnęło mnie kolorowanie, ale to chyba widać :D Wciąż jednak staram się opanować wkomponowanie stempelka w kartkę. Czasem wychodzi lepiej, a czasem gorzej. Dziś myślę, że wyszło lepiej :)\nKartka wg mapki z Diabelskiego Młyna w pastelowej palecie barw z papierów Asicy. Przy okazji pracy stwierdziłem, że zapas tych papierów ostatnio poważnie mi się zmniejszył. :D\nWracając do kartki - jest oczywiście z Tildą. Ponownie skorzystałem ze skrzydlatej wersji tego aniołka. Mam nadzieję, że i Wam się kartka spodoba i wybaczcie jakość zdjęć, ale o 16:00 bez lampy ciężko jest mi zrobić lepsze fotki.\nOstatni fotka z lampą, bo chciałem pokazać brokat na skrzydełkach. :)\nWyzwania, na które zgłaszam swoją pracę to:\nDiabelski Młyn: Wyzwanie mapkowe Novinki\nPapelitos Challenges: Challenge #20 - Anything goes!\nEverybody-Art-Challenge: Challenge #214 - Angels\nDeep Ocean Challenge Blog: Challenge #39 - Pastel colors\nKartka świąteczna na wyzwanie Kenny K's Krafty Krew. Jest troszkę inaczej, ale czemu nie. :) Użyłem papierów z Graphic 45, dodałem troszkę przeszyć i kwiaty wycięte z papierów Papermanii.\nUkład kartki wg nowej mapki na Mojo Monday.\nKenny K's Krafty Krew:Challenge #120 - Sassy Christmas\n- kartka nawiasowa wycięta jest nożyczkami wg szablonu dołączonego na CraftFun\n- szyję ręcznie i nieprędko to się zmieni\nEtykiety: kartka, kenny k, święta\nDziś prosta zakładka do książki z Tildą. Nie dawałem zbyt wielu ozdób, ponieważ musi spełniać swą rolę i pozwolić zamknąć książkę. Wybrałem paletę kolorów ze Sketchy Colors.\nMagnolia Down Under Challenge #173 - All about books\nWeekend spędziłem wykorzystując ścinki papierów i tworząc kwiaty "na zapas". Robiłem je wg kursu z tego bloga. Powstało ich tylko 33 szt., ale już je uwielbiam i na pewno jeszcze trochę ich zrobię.\nEtykiety: kwiaty, magnolia, tilda, zakładka\nDziś tylko prościutka kartka, którą zrobiłem na wyzwanie na blogu CraftFun. Jest to kartka nawiasowa ozdobiona tylko śnieżynkami i obsypana dużą ilością brokatu.\nInspirujący CraftFun:Wyzwanie #10 - Kartka nawiasowa\nCardabilities: Sketch #63\nI chcę się pochwalić zestawem stempli świątecznych, który dotarł do mnie z Norwegii. To nagroda za wygrane wyzwanie na Sketchy Colors.\nPowrót do Magnoliowych stempli i kartek świątecznych. Tym razem kartka w naszych barwach narodowych na wyzwanie Scrapgangu. Wyszło trochę warstwowo, trochę brokatowo i oczywiście z przeszyciami.\nPora na listę wyzwań, gdzie zgłaszam moją pracę:\nScrapgang: wyzwanie #31 - Flagowa paleta barw\nTimbroScrapMania blog: Challenge #58 - First glitter Christmas\nAnything Goes Challenge Blog: Challenge 80 - Stitching real or faux\nSilesian Craft: Wyzwanie - Gwiazda\nThrough the Craftroom Door: Challenge 44 - Anything goes\n2 Sisters Challenge Blog: Challenge #117 - Use your favorite Christmas stamp\nEtykiety: kartka, magnolia, święta, tilda, wyzwanie