Sytuacja 194 - Dziennik Bożeny Wąs\nStefan wsiadł do tramwaju cały, a wysiadł również cały, ale miejscami fioletowy. Do wieczora trwała debata, czy złamał palec, czy nie złamał. Na szczęście sama wizja kwitnięcia na SORze z PALCEM starczyła za kurację.\nWidzicie to, nie?\n- Boli mnie palec.\nA wszystko dlatego, że zabrakło prądu na torach i trajtki stanęły. Prawdopodobnie cała energia, która miała napędzać tramwaje, omyłkowo została skierowana na pasażerów, którzy na raz zbili się w jednolitą masę i jak się człowiek odpowiednio uplasował, to nawet nie musiał nogami przebierać, żeby się przemieścić. Ciżba niosła pacjenta sama, czy chciał, czy nie, acz czasem jednak odrobinę go uszkadzając.\nW każdym razie tak.\nJak ostatnio Bożenki szwagier odwiedził SOR w kondycji umożliwiającej wyłącznie leżenie, a i to z podpórką, to ledwie kilka godzin okupacji podłogi w pozycji horyzontalnej zeszło, zanim uznano, że nie symuluje. Tak że Stefan ze swoim palcem by zapewne w grudniu zabrał się za ubieranie choinki na szpitalnym korytarzu.\nNo i oczywiście wielkie nieszczęście się stało, bo ktoś Bożence zaiwanił 35 milionów sprzed nosa. Jakby tak zrobić amerykański pozew o straty moralne w związku z niezrealizowanymi marzeniami na tą kwotę, to by pewnie nawet się ją dało podwoić. Tak że to jest dopiero pech, co? Siedemdziesiąt balonów!\nBożenie niedawno z resztą facebook zdiagnozował chorobę i wszystko się zgadza, że te plecy to Bożenę bolą nie od zwyrodnień, guzków, przepuklin i inszych, tylko z powodu tej niewygranej w Lotto:\nŻadnych wątpliwości, nieprawdaż.\nPoza tym to się Bożenka zapisała na zawody, co to się odbędą za niecałe trzy tygodnie. Naturalnie od momentu wykupienia pakietu startowego Bożena nie może dojść do siebie i powinna w zasadzie obok tego swego szwagra wtedy się położyć i poczekać na jakieś wesołe kroplóweczki. Jak to się choruje na KATAR to wszyscy wiemy, ale nowoczesny katar ma też w pakiecie lekką tachykardię, która to wyklucza w ogóle jakiekolwiek bieganie, nawet po zakupy (nawet, gdyby to było obuwie, nawet, gdyby to były pierścionki*).\n(*No dobra, pierścionki się nie wliczają. H&M, Ty gnido.)\nTak że jeszcze z siedemnaście dni i będzie Wstyd Stulecia, ale jak się już wyrzekło "a", to trzeba wybekać do końca cały alfabet.\nP.S. A następny sezon Call the Midwife dopiero w 2018 roku! ZGROZA.\nP.S.2. Bożena o polityce się nie wypowiada, ale Ucho Prezesa Państwo oglądacie?\nSytuacja 193 >\n< Sytuacja 195\nW uchu mam zaległości okropne... w oglądaniu, a nie, że w woskowinie... żeby nie było\nCo do choroby okrutnej, tej co ją obrazek diagnozuje - zdaje się, że cierpimy na tę samą przypadłość i do tego jeszcze z tą niewygraną dokładnie mam tak samo... więc jak - może jakiś pozew zbiorowy?\npacz Pani - pierwszam jest :)\npierwszejsza od wszystkich inszych ludzików :) :)\nJa mojego męża raz na SOR odstawiłam z zabandażowanym palcem. Odebrałam po dwóch godzinach zabandażowanego do połowy pleców z całą ręką na szynie. Ranka była malutka ale ścięgna poszły.\noglądacie, nawet na wielkim ekranie, ale to Bożenka już wie ... co do kataru, to Margaeska przemilczy i tylko pozerka sobie na paski wew szafie, które majo odpowiednie miejsce,na własnych wieszaczkach, bo szafa porzondna, cztero metrowa zez szewedzkiej firmy meblarskiej ;)))\nna poczatek pomyślałam, ze Stefan siny, bo tam grasował dochtor z paragrafu 22, z piochtanina, no ale niestety prawda okazała sie inna i Margaeska bardzo Stefanowi współczuje, zarówno sinizny, jak i pobytu na SORze, kiedyś tak z Miśkiem dziewięć godzin czekałam, bo Misiek sobie przegub górnej kończyny, nie powię przy czym, nadwerężył, ze aż Margaeska musiała Merca prowadzić, bo busa nie chciała, trauma straszna, to i pamięta ;)\nDemirja - oo, Ciebie jeszcze na czole peletonu nie było, brawo :)\nGoń Ucho, goń! Szydło w ostatnio odcinku wymiotła. :D\nNie_okrzesana - Bożena przekaże Stefanowi, że można jednak na SOR z palcem, ale nie jest przekonana, czy efekt go zadowoli :D\nMargaeska - Bożenka takim ekranem nie dysponuje co prawda, ale idzie na bieżąco. Dużo bardziej jest na bieżąco z Uchem, niż innymi dziedzinami :P\nO szwedzkiej firmie meblarskiej to Bożena nic nie powie w ogóle, bo wprowadzili najpierw takie szafeczki dla Bożeny do łazienki, po czym je raz-dwa wycofali i Bożena jest obrażona.\nStefan aż tak mocno nie jest popsuty, ale taka lekcja to jednak nowość dla Wąsów, że w biały dzień można zdrowie postradać W TRAMWAJU.\nwłaśnie wlaczylam i będę nowe odcinki oglądać, bo czasu nie miałam ... a co do tramwaju, to powię Bożence, ze w autobusie tez można, sama byłam nie raz, nie dwa świadkiem, jak kierowca w ramach miłości do pasażerów ściskał ich drzwiami w rożnych miejscach kadłuba, kiedyś nawet jeden darł się Frankię Dolasę "palce!!!PAAALCE!!!", ale mu to niewiele pomogło, bo drugiej światowej już dawno nie było ;))) pomógł pasażer, potrząsając kierowcę, nie mniej jednak bez tutejszego SORu się nie obyło :(\nJasne że oglądamy! A chruchle nas się nie imają bo przez jesień popijam sok z kwiatów czarnego bzu, przez zimę do herbaty nie za cieplej miód i cytryny, a na przedmowy konfitura czarnobzowa jest w użyciu. W tym roku więcej trza narazić. Miodu w ilości 10kg wystarcza. Tak więc zdrowotności dopisuje. Nie to co w kręgosłupach. Ale to juz na gimnastykach wyjdzie pewnikiem.\nA teraz na rower lece bo dzisiaj taka Wiosna się zrobiła u nas, że wszystkim życzę!\nMarga - te autobusy do przycinania palców to już nieczęsto jeżdżą. Teraz w zamian dali takie, co wcale drzwi nie zamykają, jak je foch najdzie i opóźnienia gotowe :D\nFusilko - Bożena się wspomagała bzem jeszcze gdzieś pokitranym, ale ponieważ u niej czterech do tego kandydatów, to szybko zeszło. 10 kg miodu NIE WYSTARCZY absolutnie :D\nDobrego rowerkowania życzy Bożena! :)\nJak to szlo-paluszek i glowka;)\nA na serio-wyrazy wspolczucia i zyczenia szybkiego gojenia sie dla Stefana.\nZe tak zapytam niedyskretnie, KTORY to palec, bo ten, moze to ma jakas glebsza wymowe;)\nIde z Bozenka rowno, bo sie taz na czelenz zglosilam, pracowy, w ramach firmowego prezentu: buy.garmin.com/de-DE/DE/p/548743\nI teraz glupio tak sie wycofac, trzeba tylek regularnie ruszac;) PRZEZ ROK:)\nI tak, o! Dobrze, ze wiosna idzie, to i checi wieksze;)\na to też nie nowość, ani rzucanie pasażerstwem, jak workami kartofli po całym busie, raz to mię się jeden kierowca o drogę pytał nawet i kazał pokazywać gdzie przystanki so, przy pierwszym który pokazałam, wysiadłam, stad też li tylko i wyłącznie plastikowe badziewie, o! ;)\nTessa - za taki bajer to by się Bożena też zmotywowała OD RAZU :D\nStefan kciuk se utrącił, czy to ma znaczenie?\nMargaeska - Bożena dobrze zna jednego kierowcę, co to przypadkiem na nowej trasie jeden przystanek przegapiał, bo mu go nie wydrukowali w rozpisce :D Taki psikus.\nBożena do 6 km to jak ma wybór, to już woli na piechotę niż zbiorkomem. Powyżej się zastanawia, bo maszerowanie dłużej niż godzinę wymaga dobrego audiobooka na uszach ;)\nBajer dostalismy "na zawsze":) Takze Bozenka sama rozumie;)\nA to nie, ale z tym dwa dalej, to bym sobie usztywnionym chetnie bezkarnie pochodzila;) Niekiedy i przy niektorych;) Niestety, za to niekiedy musze z tym obok, w pracy, boz no kurcze, niektorzy nie potrafia samodzielnie myslec;)\nTo masz więcej szczęścia niż Bożenka, bo bajer, co to dostała ostatnio "na zawsze" w Kopalni właśnie jest w serwisie.\nKciuka w gipsie to można zawsze wetknąć komus w oko, jak jest duża potrzeba. ;)\nboszszsz alesz Beatka wymiotła :D :D :D\nMargaeska ma osiem kilometrów, wiec Bożenka sama rozumie, ze inaczej jak plastikiem się nie da ;)))\nale w Portugalii ma cztery do plaży i sobie na piechotkę będzie chodziła :)\nCztery na plażę do jakby prosto z sypialni. Szczególnie w Portugalii. :D\nA Beatka wymiotła po całości, prawda :D Aż wszystko lśni :D\nhahaha zwłaszcza okna w MONie :D\ntrzy i pól dokładnie, i z górki :D\na jak MON, to komunikuje Bożence zmiane warty :D\nNo widzisz sama, że prawie jak za miedzo. :D\nA jak zmiana warty, to dla Bożenki info, że czas też się zbierać powoli. Bo jak Bożenka wspominała, będzie reforma zatrudnienia i kuniec. ;P\naż sprawdziłam czas ... i tak czymać! #rzekłaMargaeskaizasunęładrzwiszafy :D\nBożence się zwyczajnie znudziło.\nTrudno się mówi. Co prawda różne robótki jeszcze są do popchnięcia, ale z własnego fotela to se można. ;)\nWskazujacy tez, nawet lepiej, bo wygodniej i dluzszy;)\nPoczekamy, zobaczymy, co to za cudo, ma jutro maja rozdawac;) Bede miala zabawke na weekend do rozpracowania;) Jakby mi sie przypadkiem nudzilo, choc nie sadze;)\nNo, nareszcie wiem dlczego mnie tak w krzyzu lupie, patrz ile to sie czlowiek z fejsbuka moze nauczyc... w zeszym tygodniu wygralam 36 euro, ale to widac za malo i nadal w krzyzu lupie :/\nBozenka biegac bedzie czy pedalowac na tych zawodach?\nProszę jakie to proste! To i mnie się te oczy na lędźwie wreszcie otworzyły ;) Jak tu mają brzuszki pomóc, jak w portfelu ciągle mało? Bożena mogła iść za mym przykładem i się nie zapisywać.. ale widzę odważniejsza z niej istota, więc kciuki trzymam za wyzdrowienie i wyniki na mecie :)\nTessa - to zależy jak zamach bierzesz. Bożena jednak lepiej by wcelowała z kciuka. NIE TO, ŻE SPRÓBOWAŁA. :P\nEliatrieste - to i tak Ci się przyfarciło z tymi wygranymi drobniakami :D Bożena raz miała trójkę w lotto i ... zgubiła kupon. No cóż.\nZawody biegowe, tak że będzie sromota, że szkoda gadać. ;)\nKotimyszkocie - no miała, miała, ale ją tak pod włos wzięli, że widzisz. ;)\nTrzymaj kciuki głównie za to, żeby Bożeny nie wyprzedzili ci, co zamykają peleton. To już będzie sukces :D\nCo tez Bozenka z ta sromota, do odwaznych swiat nalezy, a tej jak widze, Bozence nie brakuje, juz bym jej medal zloty przyznala :)\nJakby dawali medale za brawurę, to Bożenka rzeczywiście by była na podium :D Ale czasem jeszcze umiejętności się ocenia, tak że będzie na pewno cynk, kiedy trzymać kciuki :D:D:D\nJak juz to Z PIĘŚCI;) Nie to, zebym probowala;) A moze jednak;) 3 lata Kockboxingu sie marnuja, moze czas wyprobowac;)\nUcha Prezesa nie oglądam. Raz obejrzałem, ale stwierdziłem, że zbyt realistyczne, więc olałem.\nNa katar znam tylko jeden sposób, który u mnie ostatnio podziałał- Theraflu. Natomiast na SOR nie mam żadnych sposobów. To lekarze mają sposoby, żeby mnie zniechęcić do siebie. :P\nTessa - Bożena marnuje 3 lata tańca towarzyskiego, ale nie wie w sumie do czego by jej to było :D\nBogdan - prawda, prawda, Ucho w punkt jak nic. Przymusu oglądania nie ma, ale Szydło wymiotła ostro :D No cóż, w sejmie było podobnie, tak że pewnie wiesz co i jak.\nBożena z lekarstwami się w ogóle nie lubi i unika jak może. Ciekawe ile jej jeszcze jej się to uda. ;)\nE nie, no po pierscionki to mozna :)\nAlbo kolczyki. Ja sobie solennie obiecalam jakis rok temu, ze ZADNYCH wiecej kolczyków po 5 euro za blister z czterema parami, bo juz niedlugo bede musiala jeden pokój na skarbiec przerobic, zeby to wszystko pomiescic. Pierwsze miesiace po przysiedze byly CIEZKIE. Bardzo. Ale teraz juz lepiej :)\nGratuluje zapisaina sie na zawody, szczerze wierze, ze Bozena da rade!\nUcho się ogląda, mus.\nStraszne rzeczy dzieją się w szpitalach w wielkich miastach. Moje miasto niewielkie i żadna historia tego typu nie krąży w lokalnym społeczeństwie i psów do powieszenia nań w okolicy jakby mniej. To pewnie powód, dla którego groźba zamknięcia, a teraz mniej korzystnej pozycji w sieci szpitali, jest ciągle żywa. Sen wariata z tym wszystkim.\nDiable - No to właśnie o takie pierścionki chodzi, jak Twoje kolczyki. Bożena rok temu sobie obiecała ŻADNEGO więcej badziewia, tylko szlachetne metale. Każdą niespełnioną chęć zakupu tandety premiowała odłożeniem dyszki a'konto tego szlachectwa. Na razie udało się kupić JEDEN szlachetny się uzbierał z tego. I znów nawrót choroby (H&M, Ty gnido!), ale zielone palce po jednym dniu może podziałają jako esperal.\nZapisanie się na zawody nie wymaga gratulacji, acz Bożenka dziękuje :D Teraz jeszzce respirator zamówić i będzie git. ;)\nAlianore - dosłownie sen wariata.\nDzisiaj radio powiedziało, że tego ministra - bobra - szyszko, co to drzewa usuwa z kraju, mają wziąć pod lupę. CIEKAWE co z tego wyjdzie.\nco się zabiorę do pisania, to ciągle coś i ktoś, a chciałam Bożence powiedzieć, ze miałam dwie pracowe koleżanki, miałam bo jedna już na emeryturze, a druga zmieniła prace, które nałogowo brały i nadal biorą udział, we wszystkich imprezach maratonowych, w okolicy, trenuj ciągle dziewczyny bez debilnego wystawiania na fejsbuczku trasy przebiegniętej i bez Activity Trackerów, i tu Bożence powie, ze ja takich ludzi jak najbardziej rozumiem i popieram, bo to honor i jak u nich pasja, a nie tłusta, karłowata popierdułka, z wielką dupą ... i powie Bożence tez, ze one obie namówiły mojego szefa, żeby se pobiegał w maratonie, gościa który nie ma czasu porządnie pierdnąć, a co dopiero trenować do maratonu, tym sposobem zapisały go na pól-maraton, no i szef wyjścia nie miał, pobiegł! pobiegł honorowo przebiegając cala trasę dwudziestu jeden z haczykiem kilometrów, w całkiem przyzwoitym czasie i u celu zadając kiełbasy z rusztu, co uznałam ja jako środek do celu, a mianowicie na następnym maratonie, miałam jechać obok szefa rowerem, trzymając mu przed nosem na kiju kiełbasę z rusztu, na co on nie zaoponował :D jak zwał, tak zwał dla nas i dla niego było ważne, ze wzion w ogóle udział, wiec i Bożenka niech się tu nie kryguje, ino dumna będzie, o! :)\npees: chciałam się Bożence pochwalić, ze Gosi nie było, a jest nadal czysto :D\nHa, to Margaeska Bożenkę n a duchu podniosła nielicho :D Chociaż sobie nie wyobraża teraz dwudziestu kilometrów przebiec w jakimkolwiek czasie, chyba, że dopuszcza się czołganie :P Ale z drugiej strony to jakoś znajdowała siłę i parę, jak rzeczywiście biegała więcej - nie mówiąc o kształcie samej Bożenki, co jak zdjęcia z 15 roku ogląda, to się załamuje przed lustrem :P Tak że nie ma to-tamto, trzeba się brać w karby. ;)\nCzy koty Ci zbierają koty, że tak Bożenka zapyta? Bo czysto jak w laboratorium :D A kto chyba znów nie tam, gdzie powinien :P\nMargaeska wierzy mRufie, która była rzekła z pełna powaga, ze Bożenka ma pierdolca, bo jest normalnie chuda, a się siebie czepia o czym w czerwcu się przekonam, o! :D\nno pszeesz kotu tu nie wolno przebywać, a jak nie wolno, to go nie ma, a jak nie ma, to i myszy nie ma (MNiamce, na kurze koty, mówio myszy), to i czysto jest, proste c`nie?! :D\nBożena była zdecydowanie lżejsza jak się z Mrufą widziała :P Ale do czerwca może nadrobi :P\nMniamce na koty mówią myszy bo czysto majo i co najwyżej jakiś kłaczek się czasem uchowa. TO DLATEGO. ;) Po tej stronie podwórka to Bożena się dziwi, że na kotach się nomenklatura zatrzymała. Zna Bożenka kilka przypadków zasiedlenia mieszkania przez tygrysy, a nawet dinozaury. ;)\nzanim Bożenka tu przeczyta, ze takie dinozaury niektóre u innych zwłaszcza znajo, to powię Bożence, ze sama będąc w ciężkiej depresji przez osiem miesięcy takie hodowałam, w Mniamcach, wiec to nie przez to te myszy so, w końcu ja mniamniecka, za darmo mnie do hajmatu nie przyjęli :D\nBożenka, to ma jakoś tak dziwnie, zamiast robić jak inni i rozmiar 46 obniżać o dziesięć, to z rozmiaru 38 robi 48 :D\nWidzisz, zawsze punkt widzenia zależy od punktu siedzenia, czy się wymaga od siebie czy od innych :D\nRozmiar 38 to Bożenki wielkie marzenie. Ewentualnie zacznie przeszywać metki w ciuchach :D\nDinozaurom mówimy stanowcze NIE.\nWłaśnie Bożena jest na etapie rozmów z Karolkiem, który ma nielicha kolekcję figurek plastikowych, a do ciężkiego pioruna, za laskami już lata. Niechby się wziął i zdecydował, to od razu na kwadracie luźniej się zrobi. ;)\njeszcze z pol roku, a zacznie sam z siebie wystawiać figurki na Allegro, radze Bożence nie naciskać, bo efekt może być odwrotny ;)))\nna moje oko to Bożenka ma 38 :D\nTo zawsze Bożenę zastanawiało, skąd się nabrało tyle tego, że dziecięcy pokój wymaga kasków ochronnych, jak się chce choćby przejść, żeby co człekowi na leb nie spadło ze skutkiem śmiertelnym ...\nMargaeska bardzo uprzejma dla Bożenki :***\nChmielewskiej sie uczciwosc marnowala, to duzo gorzej;)\nBozence moze do tanca z Gwiazdami;)\nCo do Bozenki wejde, to mi sie humor poprawia i stad ta glupawka;)\nCzelencz sie zaczyna od poniedzialku, specjalna platforma juz opanowana, wszyscy w firmie juz jak kon na starcie kopytem grzebia i pare z nozdrzy puszczaja, a gadzetow jak nie bylo, tak nie ma;) Takze ten...moze tez w serwisie;)\nPol setki trafilam, czyli 50-tke, intensywny weekend bedzie, to i alkoholu mniej;)\ndo dziecinnego nie wchodzić, zanim nie zaczną wystawiać na Allegro naddatku, i Bożenka ma z głowy, kask tez :D a jak Bożence to pomoże, to salony są u Margieski w bałaganie ;)\nOj jest czego gratulowac, jest, nawet jesli to "dopiero" zapisanie sie. Bo takie zapisanie sie oznacza, ze jest wola walki! Ja bym sie do formularza zgloszeniowego (czy jak to tam sie odbylo) nawet bala zblizyc na mniej niz 5 metrów...\nA z tym odkladaniem dyszki za kazdym razem to mega-pomysl! Szkoda ze na to nie wpadlam rok temu, mialabym teraz fortune!!!\nKolczyki pól-szlachetne jedne ostatnio kupilam, pozlacane podobno. 28 ojro, wiec rozumie Bozena, w porównaniu z ta cala reszta w moim skarbcu, to teraz sie czuje, jakbym nosila korone królowej Wiktorii co najmniej ;)))\nTessa - o widzisz, Chmielewska będzie do odświeżenia. Trzeba sobie do czerwca nazbierać zapasów i będzie czytanie na ciepło. Bo będzie ciepło oczywiście, prawda.\nJak od poniedziałku trenujecie, to raczej nie pijcie za dużo :D Ciężko się biega, jak się człowiek kiwa, tak się Bożenie zdaje ;)\nMarga - w czym?!?\nKochana, jak chcesz zobaczyć bałagan, to proszę uprzejmnie, Bożenka pofotografuje to i owo :D\nAle mebelki nowe, chlip! Też by se Bożenka poskręcała takie szafeczki, albo coś.... IKEO, IKEO, can you hear me?\nDiable - ale proszę, zrozumiałaś, co Bożenka napisała w odpowiedzi poprzedniej i za to medal się należy, albowiem coś jej tu i ówdzie ZNIKŁO. Tak że sory za brak sensu w zdaniu, ale za to szacun za wyłapanie jaki ten sens miał być :D\nTe piździonki to Bożenka dosłownie se kupiła na pokaranie. Bo nie dość, że farbują place na zielono, to jeden zgubił był już "oczko". KARA po prostu, jak nic.\nTakie kolczyki za dwajściaosiem ojro to Bożena też ma JEDNE. Leżą na poduszeczkach atłasowych, w pudełeczku, z kokardeczko. Nie wolno ich nosić, bo jak się jeden zgubi, to po zawodach. :D Bo hendmejdy, nie będzie powtórki. I pacz, w ogóle się ta Bożena z biżuterią nie dogada, ani z tanią, ani z nietanią :P\nw kasku! :)\ntym razem, to nie Ikea ;)\nheh garderobę , jak widać złożyłam, a w szafce na buty, poległam na prowadnicach do szuflady, na moje oko one nie są od tego mebla, no ale całkiem być może, że Miśkowi wyjdzie inaczej ;)))\nwszystko i tak musi czekać do soboty, bo w ścianie na której ma zawisnąć garderoba jest prund, a ja się na prundzie nie znam, a trwalne ondulacje wyszły z mody ;)))\nGość: [fischerwoman] *.icpnet.pl rok temu\nWyrzuć ten obrazek, bo cała Polska będzie się u Ciebie diagnozować ;) Dystansik zdradzisz, ten co za 3 tygodnie masz pokonać? Wstydu nie będzie, będzie adrenalina a na mecie szczęście, zobaczysz :) Już trzymam kciuki!\nMarga - ha, to se pogadał ślepy z kulawym :D W czym, czyli że w jakim to bałaganie ... Masz stosowne pojęcie na temat bałaganu, Bożena wysyła do Ciebie dzieci na szkolenie. Powiedz Gosi, że ma wolne przez dwa tygodnie, tylko niech załatwi batogi. Dwa co najmniej. ;)\nZdradź tajemnicę, czy Misiek ogarnął te prowadnice. (pacz, jaki wiersz!) :D\nFisherwoman - AHOJ! Kopę lat :D\n(dystansik .. dobrze napisałaś, bo na takie odległości to rzeczywiście zdrobnienia są odpowiednie. Otóż ehkhem, dystansik trwogi wynosi .. pięć km. Tak że sama widzisz, że to bobas ;) Albo słuchaj. Przeczytaj to CZTERY razy i będzie wtedy mniej wstydu.\nDobra wiadomość jest taka, że limit trasy to godzina. Tak że nawet gdyby zabrakło dla Bożeny respiratora, to jakoś się dokula. ;)\ntrzy razy czytałam i wyszło mi że kask :D :D :D #brakgłównejzamiataczkimiszkodzi ;)))\nwew sobotę się dowiem, bo dzisiaj to nawet nie wspomnę Miśkowi, któren w robocie od tygodnia z tutejszym Urzędem Lotnictwa Cywilnego uzgadnia bardzo ważne i ważkie dla przyszłości aspekty czym jest dokumentnie wypompowany, nadzoruje bowiem innowacyjny i jedyny tego typu na świecie projekt systemów kontroli i jak LBA przypieczętuje to dzieło, będzie to wielki jego sukces i niemała premia, więc sama Bożenka widzi, że taka prowadnica straciła sens, ale tylko do soboty :)))\nO mamo!! Czymże jest prowadnica w obliczu takich wyzwań?? Bożenie aż niemrawo, że pytała w ogóle! ;)))) Zamiataczka na urlopie, to co poradzić?\nBożena czuje w kościach, że będą ciekawe relacje kulinarne, wszak to co jedzą Hiszpanie to jest kompletna pomyłka. :D\ntotesz w Hiszpanii jadłam kebaba :D\niiiiiiiiii pączowe z eklerem , więc może Ona na ciastkach przeżyje ;)))\nBożenka by se też wsunęła hiszpańskiego kebaba, to akurat mieli super. I te bułeczki prasowane w opiekaczu na cienkie wafelki .. mmmm! W Bilbao były najlepsiejsze. KTOŚ MOŻE AKURAT JEST PRZEJAZDEM? :D\nCiastka to też rozwiązanie, szczególnie te Twoje ;)\nAlez oczywiscie, ze bedzie cieplo, szczegolnie, ze bedziemy miec urlip;) Wiec musi:)\nBiegac ide juz dzis, bo i czas (weekend mi sie zaczal:) i pogida i przede wstystkim, jak Bozenka wie i rozumie, biegam, bo lubie i sprawia mi to przyjemnosc:) Ja wiem, ze obtluszczone, bezksztaltne ropuchy sapiace po dwoch krokach tego nigdy nie pojma, no ale to ich problem;)\nBiegaj, biegaj! Bożena wczoraj też pochasała i jej od razu lepiej. ;)\nNajlepiej to by jej było, jakby aplikacja do biegania się nie zacinała i nie gubiła wyników, ale cóż. Widać to za wiele na proste szajsungi :P\nJa również nie lubię lekarstw ani lekarzy. Ale u mnie czasem działają, na szczęście. :P\nDla mnie polityka jest już tak głupim koszmarkiem, że żaden dowcipniś tego nie przebije. :P\nBogdan - Bożenka jest zdania, że w XXI wieku powinni już opracować jakieś czarodziejskie czipy, które same regulują takie sprawy, jak u Ciebie i miałbyś spokój.\nNo ale cóż poradzić. Pozostaje doceniać to, co masz pod ręką i kontrolą - fotografie, podróże i szeroko pojęty film.:)\nHasanie w tych okolicznosciach przyrody i pogody, to sama przyjemnosc:) Mialam kiedys takie niedrogie ustrojstwo do mierzenia roznych rzeczy (np.pulsu;) podczas biegania, trzeba bylo sie tym opasac wokol kadluba, oczywiscie ZAWSZE mi sie to przypominalo, jak juz bylam w gotowym rynsztunku do wyjscia;) Latem to pol biedy, ale w zimbiejsze dni nachalam na ustrojswo reka; )\nW czekendzowym gadżecie najlepsze jest to, ze nie musze wydac na niego ani centa, bo firma sponsoruje, wiec jak sie znudzi, albo nie bedzie dzialal, jak nalezy, to huk z nim;)\nU Bożenki na razie to niska przyjemność, bo jednak wiosna postanowiła nieco oddać pola zimowym podmuchom. Szczególnie podmuchom. Bardzo fatalnie to wpływa na cokolwiek w zakresie Bożeny "biegu", bo jednak aerodynamika się rządzi swoimi prawami.\nP.S. Bożena musi poszukać w okolicy jakiejś firmy, która by chciała pozbyć się paru fajnych gadżetów. Na razie nie znalazła :P\nBożenko, teraz nauka idzie tak do przodu, że kto wie, co przyniesie przyszłość. Ale nie łudzę się- z pewnymi rzeczami zostaje się niestety do końca życia\nWiesz, Bożenka też na przykład ma co pilnować do dębowej kołderki, tak że rozumie. Piona z empatią. ;)\nSuońce mamy dzisiaj, widziałeś?\nPodmuchy zumne tez tu sa, ale skonce od 4 dni i 15 stopni, wiec nie barzekam:)\nI zielono sie robi w blyskawicznym tempie, magnilie tez juz kwitna.\nI tak bym mogła tym optymistycznym akcentem zakonczyc, ale musze sie z Bozenka podzielic jeszcze jednym: w przyszłym tyg.mamy termin inspekcji naszego brand new mieszkania OD SRODKA:) Pierwszy raz w naszych (jeszcze nieotynkowanych;) scianach:)\nBożenko- widziałem dzisiaj słońce i zrobiłem kilka zdjęć zachodu, takiego z chmurkami. :)))\nGwarantuję, że na te 5 km wystarczy Ci ok. 30 minut i jestem pewna, ze zaraz obwieścisz, że kolejny dystans to 10 km - zakład? ;) Trzymam kciuki!\nTessa - u Bożenki znów sztorm, szkoda gadać.\nA Bożenka tak zmęczona, że doczytała "insekcji" i się zastanawiała po co chcecie obsadzić lokal robakami....\nBogdan - a ten wiatr widzisz? ranykoguta, kto takie dmuchawy włącza????\nFischerwoman - pierwsze 5km po przerwie nie zmieściło się w półgodzinie, ale następne może już tak :P trzymaj kciuki, żeby Bożena nie zapomniała pojechać po pakiet startowy :P\nGość *.nch.com rok temu\nPelen szacun dla Bozenki za te maratony. Mnie na sama mysl, ze malzonek wlasny ma biec jakies biegi za 2 miesiace bola miesnie... no tak mu wspolczuje. Poczucie winy, ze nic nie robie na drodze sportowo-zdrowotnej przytlacza mnie tak, ze... nie mam sily sie za nic zabrac;). No i ilez mozna sie zaslaniac ciaza, porodem, poporodem, dzieckiem, etc.....?;). A tu rosnie, rosnie, rosnie.....;(.\nTo pisalem ja.... Edi - ale jako goscia mnie zalogowalo;).\nBożenka o tak! jednym paluszkiem te biegi odpracuje, pod warunkię, że uczyni nowy wpis w końcu ;)))\nRabakami to nie, ale prundem JUZ TERAZ, dobrze, ze tak zyje tym projektem, ze juz mam wszystko przemyslane i zaznaczone:) I kuchnia tez juz:) Wybor kafelek i sanitariatow przesuniety na przeszly tydzień, bo najpierw chcemy sobie mieszkanie obejrzec:)\nTu juz prawie lato, wczoraj zainaugurowalismy sezon ogrodkow piwnych, a mozliwe, ze w weekend sezon grilliowy uznamy za otwarty:) Takie plany;) No i rowery wyjada na wolnosc z piwnicy;) Frank bedzie miał zajęcie;)\nRobakami, dobrze, ze mi rabatek smartfon z insektow nie zrobil;)\nJezdem. Z powrotem znaczy ;) i przekopalam sie przez komcie troche ukradkiem bo mam nadzor dzis.\nI rowniez ukradkiem nadrobilam zaleglosc i zapraszam, acz nie na raport zywnosciowy z Hiszpanii, aczkolwiek Bozenka ma racje i istotnie doswiadczenie jedyne w swoim rodzaju. W bilbao nie byla, a ani poczkow ani eklerek nie cierpie, ale za to lody serowe to cos co ma potencjal, a o tarte de manzana w roznych wydanaich to bede snic jeszcze przez dluuugie miesiace, no chyba, ze pojade do Francji (hahaha.... no buhahahaha..... - to p ospojrzeniu na moj budzet) bo chyab tylko tam jadlam lepsza ;).\nmRufa jakiś koszmar odprawiasz siedząc już w robocie, te ciastka żrąc to zupełnie jak w dzieciństwie się poczułam i to ten wrzeszczący naród uratowało, ale nocować tam nie chciałam, no to Głodny znowu ożyje, ja też już planuję co upichcę, jak mi nowy piekarnik przywiezo :)))\nojeny wymyśl sobie, że jesteś we Francji, to nic nie kosztuje! :P ;))))))\nWymyslac to ja moge nawet, ze jestem w Melbourne na Florydzie, w Irlandzkim pubie zrac apple pie pod kocykiem ciasta francuskiego, bo to byl nadal jeden z najlepszych apple-pieczonek jakie jadlam, ale wyspa nie umie dobrej tarty jabluszkowej wyprodukowac. no sury, ale nie. Najlepsze co maja to mrozony Apfle strudel z dykontu mniamieckiego, wiec sama rozumiesz... ;)\nNArod wrzeszczy w turystycznych regionach wylacznie...\nA Gibraltar wcale nie jest Hiszpania ;) tylko British teritory i nawet Hiszpania im zaproponowala, ze moga dolaczyc do nich zeby rozwod z Unia ich nie dotknal, ael oni nie bardzo chca... ;)\nTam gdzie bylam - w Hiszpani NIE turystycznej i nie zamieszkanej przez emerytow Wyspowych wcale nie jest tak halasliwie - poiwem wiecej tam gdzie byla po 23ciej na ulicach zywego ducha brak, a i pomiedzy 15ta, a 17ta cisza grobowa wrecz... tyle ze kawy tez sie nie ma gdzie napic. Dobrze, ze ja kawy nie pijam... ;)\nciastka jadłam w Kadyksie, jakieś sto czterdzieści kilometrów od Gibraltaru, więc jakby to była Hiszpania, sezonu turystycznego jeszcze tam nie było, w Sevilli też nie, a już o 23:00 w Lidlu (czynny tam jest 7x24h), bo mnie się czarnej czekolady zachciało, to już w ogóle nie, a darli się wszędzie w te same decybele :D\nkawa zdecydowanie portugalska Delta!!! mmmmmmmmmmm\nto może upiec w nowym piekarniku japkowego paja wedle hamerykańckiego przepisu? chociaż tyle, bo w Hameryce to mnie raczej już nie zobaczo ;)))\ne tam, Kadysk czy Sevilla to tez turystyczne regiony ;)\nWybierz sie do takiego Jaen, Albacete czy Zamory albo moze lepiej Jaen nie bo on jest szemrany... Wrzaski jak slowo daje kompletnie mnie ominely... widocznei mam bardziej hardkorowa definicje NIEturystycznego miasta lol...\nNawer w Carfourze bylam w Petrer, Alicante i tez nic. A wiesz jak mnie tlumy i wrzaski zabijaja... Moze okolica oceanu gorzej wplywa na narod hiszpanski? a morze srodziemnego kojaco? ;)\nNo i co mnie draznisz tym pajem... przez i tak go nawet nie powacham. A co gorsza moj piekarnik zaczyna sie osobliwie zachowywac i mam obawy ze sprobuje podazyc sladami lodowki... :( i tylko nie wiem czy zaniechac uzywaniam czy moze zglosis moje obawy z wyprzedzeniem...\nAczkolwiek - wracajac do tematu halasliwych hispzanksich ludzi to faktycznie na Wyspie dra te japy nieokielznanie. Chociaz Hindusom w Australii do piet nie siegaja... Tak, ze moze to nie ci sami Hiszpanie co ja widzialam ty mrazem - moze Baskowie na przyklad sa bardziej halasliwi niz Castellanos na przyklad... Bo np Kanaryskie Wyspy nic nie sa rozdartymi gebami.\nmogę zamrozić tak jak jabełcznika dla Duo zamroziłam :)))\npracuje z kilkoma sztukami z różnych regionów Espanii, dla mnie oni, jako i Włosi mają ogólnie o kilka decybeli za głośny ton, więc wrzask jest już jak dwóch, wedle nich normalnie, rozmawia, tłumów w ogóle nie trawię, w ogóle!\nEzydorku! Bożenka sama sobie współczuje bardzo! Wiesz, jak wyglądał jej ostatni bieg? Wstyd pisać :D Tak że wiesz, trzeba się zawsze nastawić odpowiednio, psychicznie najpierw i potem dopiero ruszać. Jak jeszcze masz wymówkę, to korzystaj :D\nTessa - niech się mury pną do góry, taka piosenka była kiedyś :D\nA rowerki koniecznie! Bożena poleca. (sama jeżdżąc autem, bo pogoda gorzej, niż pod psem w czasie jej podróżowania. ble.)\nMargaeska - no już już, Bożenka zaraz siada i dyktuje :*\nmRufa! Wróciłaś! Tęsknili tu, że weź :D\nTrzymala Bozenka kciuki, bo nie wiem, czy sekretarka przekazala, a nie chce mi sie przekopyeac przez komcie:)\nNo bo albo Bozenka tak genialnie trzymala, albo jestem taja genialna:) Mieszkanie od srodka super, okazalo sie, ze pomyslalam o wstystkim, zaplanowalam najlepiej, jak sie dalo i jestesmy mega happy:) Tak Happy, ze gdy po wyjsciu padlo pytanie :"Vincent, we happy?", padlo natychmiast:"Yeah, we happy":)


Narkomania - Prywatny Ośrodek Leczenia Uzależnień "Koninki"\nStrona główna / Narkomania\nNarkotyki są coraz popularniejsze wśród młodzieży. Z marihuaną miało kontakt 20% młodych ludzi, z amfetaminą 10%, a 1 na 15 próbował heroiny. Trzeba przyjąć, że jest to problem społeczny, bo statystyki dowodzą, że dotyka wszystkich grup i środowisk. Wielkim problemem jest dostępność narkotyków. Nie ma dzisiaj najmniejszego problemu w zaopatrzenie się w różne substancje...


ROZDWOJENIE CZY ROZDWONIENIE CYWILIZACJI A POZNANIE PRAWDY\nPost autor: rekin oceanu » sob lip 20, 2019 2:20 am\nROZDWOJENIE I ROZWODNIENIE CYWILIZACJI A POZNANIE PRAWDY W OBLICZU OGNIA APOKALIPSY KTÓRA WZNIECA SWÓJ OGIEŃ NAPRZECIW BEZPRAWIU NARODÓW.\nŚwiat nie zastanawia się dlaczego posługujemy się mamoną.\nDlaczego posługujemy się układem karno wykonawczym ZAMIAST regulacyjnym.\nDlaczego posługujemy się specjalistycznymi siłami zbrojnymi zamiast układami wzajemnych sąsiedzkich relacjach.\nDlaczego otaczamy się podwójnym kordonem stróżów prawa porządkowego.\nDlaczego są wojny gospodarcze i inaczej embarga. itd.\nZamiast poznania Prawdy w których to procesach możliwa jest ogromna cywilizacja jakiej sobie nie wyobrażamy jaki czas i dary rozwoju talentów naszych magazynach duchowych drzemią.\nJakie to procesy w tym kierunku podążają\nA stary testament daje nam przykazania opamiętania.\nNowy może i stworzony jest w celu uzyskania odrodzenia nowego sumienia\nInaczej jądra człowieczego nieskazitelnego by wykonać dopiąć celu jaki cel i jej misja stoi przed nami.\nLecz wpierw stoi przed nami i całym światem proces rozeznania Poznania Prawdy.\nAle prekursorem decyzyjnym jest proces w nas rozwijaniem się\nPoznawania Prawdy i jej konsumowanie widzieć w niej prawdziwe owoce celu jaki świat jeszcze nie doświadczył.\nTaki testament Bogactwa dał nam w swoim przesłaniu Mesjasz jakiego Zaprzepaszczamy a owocem zatrzymania tych procesów są kataklizmy okrutnych cierpień i śmierci niekiedy bezpowrotnej inaczej wiecznej.


Dietetyczne przepisy na karpia. Świąteczna, ale dietetyczna odsłona karpia. – Magazyndietetyka.pl Dietetyczne przepisy na karpia. Świąteczna, ale dietetyczna odsłona karpia. – Magazyndietetyka.pl\nPowszechny staje się pogląd, że liczenie kalorii podczas świąt jest wręcz niemożliwe i nie ma najmniejszego sensu. Osoby, które wyznają taką „zasadę” właśnie w okresie świąt najczęściej porzucają diety. Warto jednak wiedzieć, że możliwe jest zachowanie dietetycznych standardów nawet w tak specyficznym okresie – gdy nasze stoły niemal uginają się od smacznego jedzenia i króluje na nich karp…\nSkąd pochodzi karp?\nHistorycy uważają, że do Polski trafił dzięki cystersom, którzy sprowadzili go do naszego kraju już około XII-XIII wieku i założyli pierwsze stawy hodowlane.\nWielu z pewnością będzie zaskoczonych faktem, że karp w naturze nigdy nie żył w polskich wodach. Pochodzi z Azji, a ponieważ doskonale adaptuje się do nowych warunków – potrafi przeżyć w naszych rzekach i zalewach, które są dla niego całkowicie obcym środowiskiem. Karp ponadto jest rybą wymarzoną do hodowli, ponieważ bardzo szybko rośnie i nie wymaga specjalnego traktowania.\nPolski symbol świąt?\nKarp to ryba bez której większość z nas nie wyobraża sobie świąt. Jak podaje się w wielu opracowaniach, tak naprawdę zaczął on być popularny i jedzony na Wigilię w okresie powojennym. O jego wykorzystaniu zadecydowały czynniki praktyczne – karp jest jedną z najtańszych i najłatwiejszą w hodowli ryb, co z kolei powodowało, że stał się popularny w okresie utrudnionego dostępu do wielu produktów żywieniowych. Z tego okresu pochodzą Państwowe Gospodarstwa Rybackie, w których karpie hodowano na potęgę. Dziś karp produkowany jest w ilości 15 tysięcy ton rocznie! Oczywiście lwią część spożywamy podczas Wigilii.\nKarp jest doskonałym źródłem witamin z grupy B (B1, B12 i PP) oraz minerałów: wapnia (34mg/100g karpia), fosforu (230mg/100g), żelaza (1mg/100g).\nWiele osób twierdzi, że tylko hodowcom karpi zależy na tym, by tradycja jedzenia tej ryby była nadal żywa. Warto jednak wiedzieć, że z dietetycznego punktu widzenia jedzenie karpia, oczywiście odpowiednio przyrządzonego, jest zdrowe. Zawiera on dużo białka – 18% w 100g produktu i 4% tłuszczu (karp zaliczany jest do ryb średniotłustych), w tym 0,7% nienasyconych kwasów tłuszczowych omega 3 i 6 (kwasy te poprawiają pamięć, korzystnie wpływają na układ sercowo-naczyniowy itd.).\nPonadto karp jest doskonałym źródłem witamin z grupy B (B1, B12 i PP) oraz minerałów: wapnia (34mg/100g karpia), fosforu (230mg/100g), żelaza (1mg/100g). Ze względu na zawartość białka, karp jest doskonałą propozycją dla osób będących na zbilansowanych dietach białkowych (np. www.dietaoxy.pl).\nJak zrobić dietetycznego karpia?\nNiestety na naszych najczęściej stołach gości jego „niedietetyczna wersja” – kawałki ryby w złocistej panierce, smażone na głębokim tłuszczu. Porcja takiego karpia to ponad 300 kcal! Karpia można jednak przyrządzić na kilka sposobów i sprawić tym samym, że będzie miał znacznie mniej kalorii.\nSposób 1: Karp pieczony w piekarniku\nPieczenie karpia w naczyniu żaroodpornym lub też folii aluminiowej pozwala na zaoszczędzenie sobie nawet 100 kcal na jednej porcji, gdyż 100g dostarcza 147 kcal. Poza tym najczęściej pieczonego w ten sposób karpia podaje się z warzywami, które doskonale wpływają na naszą przemianę materii!\nSposób 2: Karp w galarecie\n100 g karpia w galarecie z warzywami ma ok. 61 kcal. Jest to wartość znacznie niższa niż w przypadku karpia smażonego. Ryba w takiej postaci jest ponadto znacznie zdrowsza.\nSposób 3: Karp gotowany na parze\nTaki sposób podania jest zdecydowanie najzdrowszy. Gotowanie na parze zachowuje w mięsie ryby to, co najcenniejsze i dodatkowo znacznie obniża kaloryczność takiej potrawy 145 kcal /100g.\nSposób 4: Karp „na niebiesko”\nTa potrawa to nic innego, jak gotowana w przyprawach ryba dostarczająca 72 kcal /100g, która niezwykle efektownie wygląda na wigilijnym stole. Do tak przyrządzonej ryby można podawać dowolnie wybrany sos – np. chrzanowy.\nSposób 5: Karp pieczony z cukinią i sezamem\nBardzo aromatyczny karp, pieczony w folii. Ten przepis to jedna z potraw wigilijnych w jadłospisie Diety OXY. Znajdziesz w niej również wiele innych przepisów na świąteczne potrawy – nie musisz przecież porzucać diety z powodu świąt.\nKarp jest najpopularniejszym daniem wigilijnym, które gości na naszych stołach od dawna. Jest to ryba, która zaliczana jest do „średniotłustych”, co nie oznacza, że osoby na diecie powinny z niej rezygnować. Należy jednak zrezygnować z ciężkostrawnej i kalorycznej wersji karpia – smażonego w panierce. Na szczęście okazuje się, że tę rybę można odpowiednio przygotować i sprawić, by była smacznym, dietetycznym i zdrowym daniem.\nGru 23, 2015 Anna Janiszewska\nCo roku planuje nie przytyć w święta – i jeszcze nigdy mi się nie udało tego dotrzymać. Ale w tym roku jestem bardzooo zdeterminowana – już w maju mój ślub!!! 😀 może to jest jakiś sposób – planowałam dietę oxy po nowym roku ale jak mają propozycję na święta to może już zacznę – ktoś ma tą dietę??\nMusisz ja kupic…znaczy nie tyle diete, co dostep do serwisu i tam Ci uloza dietę pod Ciebie:) warto, bo za pare groszy dostajesz diete od dietetyka\nW sumie to prawda jest taka, że w samych potrawach nie zmienia się nic, tylko sposób przygotowywania… a to oznacza, że nadal może być smacznie:)\nświęta w wersji light też są smaczne 🙂 i robisz sobie dodatkowy prezent – brak dodatkowych kilogramów na Nowy Rok 😀 ja w tym roku planuje zastosować to w moim domu. KTo jest ze mną?\nNiebieska JA! 😀 bo na sylwestra pierwszy raz idę na prawdziwy bal i planuje iść w ślicznej sukience, ale o rozmiar mniejszej niż teraz 😉 działam na OXY od 2 tygodni i wszystko wskazuje na to że dam radę…trzymajcie kciuki\nNajbardziej mi się podoba to, że podawane są wszedzie wartości kaloryczne… to obrazuje ile realnie można zyskać na dowolnie wybrnym sposobie na zrobienie karpia…ale zawile. Co do OXY, to pierwsze słysze, ale ten przepis mnie zachwycił:)\nKarp w galarecie to złoooo, niskokaloryczne, ale jednak złooo:) Co do reszty przepisów, to będę próbować:) Pozdrawiam i życzę Wam dziewczyny wytrwałości…sobie też jej życzę:) (ps, jest ktos w 3 tygodniu diety OXY – chciałabym wyniki porównać)\nKusi mnie ta dieta…bylam kiedys na dukanie, to jest to samo?\nNieeee, stanowcze nie! To zupełnie inna dieta i z własnego doswiadczenia powiem Ci, że bezpieczna i smaczna:) no i efektywna\nhahhahahhahaha, czas leci coraz bliżej święta, coraz bliżej święta\nJa każdego roku piekę karpia, już dawno przestał mnie bawić karp smażony w głebokim tłuszczu, ociekający masłem. Jak mozna to jesć, nie dosc ze kaloryczne, to jeszcze smakuje tym tłuszczem!\nTo jest białkowa dieta, ale z dobrze obliczonymi proporcjami , tak piszą- mam nadzieję, ze się sprawdzi, bo własnie się zdecydowałam na tą dietę.\nHej, nie znałam tylu przepisów na karpia, fajnie, ze wszystko w jednym miejscu, podoba mi się opcja karpia na niebiesko 😉 Musze namówić mamę 😉\nDla mnie karp powinien być w galarecie!\nZdrowa wersja, i nie ma zbędnych kalorii które niestety są w wersji smażonej. Grunt to dokonywać dobrych wyborów ! 😉\nKarpia można na wiele sposobów przygotować, ale ja jednak preferuję smażonego ;/\nOdchoruję, ale zjem, ale potem 2x dookoła bloku albo po prostu dietka.\nJejuuuu, jak tu nie myśleć o jedzeniu, jak wszyscy o tym w necie piszą!!!!!\nJa jestem na diecie, jak mam sobie poradzić z tymi wszsytkim karpami, pierogami i kapustą????\nale się ucieszyłam, że w diecie oxy pomyśleli o świętach! bo jestem na niej od początku listopada i 4 kg już mniej. martwiłam się właśnie o święta – a tu tadam – po problemie. a mojemu mężowi też się przydadzą dietetyczne święta ….. hihi 😉\noj tak, mojemu również:) Już mu zapowiedziałam, że karp w tym roku będzie inaczej:0\n23 grudnia 2015\t18 komentarzy\tOdchudzaniedietetyczne, karp, przepisy6,370


Dawni łyżwiarze i ich stroje w malarstwie nowożytnym\nŁyżwiarstwo najwcześniej zagościło na obrazach mistrzów niderlandzkich takich jak Peter Bruegel Starszy np. słynni Myśliwi na śniegu (1565, Kunsthistorisches Museum, Wiedeń) czy Pejzaż z łyżwiarzami i pułapką na ptaki (1665, Królewskie Muzeum Sztuk Pięknych, Bruksela). Jednak postaci na tych obrazach są ukazane dość schematycznie.\nW XVII wieku łyżwiarstwo cieszyło się szczególną popularnością w Zjednoczonych Prowincjach Północnych. Tak na ten temat pisał Paul Zumthor: „Sportem zimowym jest ślizgawka, tak często przedstawiana przez malarzy. W tej porze roku interesy postępują w zwolnionym tempie, każdy ma więcej czasu. Przez parę dni lub tygodni, gdy jeziora i kanały pokryją się lodem, ludzie nie rozstają się z łyżwami. Młodzi i starzy, mężczyźni i kobiety, praktykanci, urzędnicy, książęta- wszyscy spędzają dni na lodzie.\nW sportowym zapale odżywa wtedy corocznie, choć na krótko, dawna demokratyczna równość ludowa. Ludzie zapalają się, podziwiają wyczyny najzręczniejszych. Zdarzali się słynni szampioni: Cornelius le Fleur, Judit Johannes, Maria Scholtus. Na drewnianych łyżwach z metalowym ostrzem podgiętym do przodu, dwa razy dłuższych od stopy, łyżwiarze mknęli z rękami wspartymi na biodrach, z ciałem lekko pochylonym w wysiłku, bądź obejmując się parami, bądź w długich „wężach”, gdzie każdy opiera się na biodrach przeciwnika; wszystkie postacie pochylają się jednocześnie to na prawo, to na lewo, bardzo szybko, jak jeden człowiek. Nie mają na sobie płaszczy ani futer; ślizgają się w samych ubraniach, okutani w niewidoczne na zewnątrz ciepłe wełny, dzięki czemu widok zyskuje na barwności. Wśród tej ciżby dźwięczą dzwoneczki koni, które ustrojone w czapraki, z głowami w pióropuszach, ciągną sanie z malowanego drewna.\nNa krzesłach umocowanych na łyżwach, wozi się dzieci i starców. Wyrostki jeżdżą na sankach popędzając się wzajemnie biczami, inni trenują popychając przed sobą krzesło. Na skraju ślizgawki oberżyści rozbili namioty i rozpalili ognie. Łyżwiarze wchodzą tam, piją, grzeją ręce przy płomieniu i znów wracają na lód. Zręczność Niderlandczyków w tym sporcie jest tak wielka, że widywano nawet, jak chłopi na łyżwach przewozili koszyki jaj. Wypadki, częste zwłaszcza wśród dzieci, nie studzą ich zapału. Niektórzy łyżwiarze zapuszczają się po nocy na nieoświetlone kanały. Chłopi co prawda, jadąc na łyżwach dźwigają czasem długą żerdź na ramieniu, ażeby podeprzeć się nią, gdy wpadną w jaką dziurę. Droga z Amsterdamu do Lejdy trwa pięć kwadransów, jeżeli lód jest twardy. Pewien dziewiętnastoletni wieśniak szczyci się, że przebył sześć mil w godzinę. Pewien ojciec rodziny, aby dostać się do chorego dziecka, w jednym dniu przewędrował czterdzieści mil. Organizowano też zawody, z których najważniejsze, słynna „Wędrówka jedenastu miast”, mogły obejmować, w pomyślnych latach, trasę ponad 200 kilometrów. I tak w sobotę 19 grudnia 1676 roku sześciu łyżwiarzy wyruszyło z Zaandam o godzinie czwartej rano; kanałami przebiegli przez Amsterdam, Waarden i Muiden, a stamtąd puścili się przez zamarznięte Zuiderzee ku Monnikendam, Medemblik i Alkmaar; o wpół do dziesiątej wieczorem byli z powrotem w Zaandam, czyniąc jeden tylko postój wczesnym popołudniem. W Hadze młodzi panowie urządzali szlichtady po kanałach biegnących w pobliżu pałacu; niekiedy odbywały się one w nocy, przy pochodniach i kończyły balem.”\nMalarzem, którego szczególnie zafascynowali łyżwiarze oraz zabawy na lodzie był tzw. „Niemowa z Kampen” czyli Hendrick Avercamp (1585-1634), głuchoniemy malarz pochodzący z rodziny lekarzy oraz aptekarzy, urodzony w Amsterdamie. Przez większą część swojego życia Avercamp specjalizował się w tworzeniu zimowych pejzaży ukazujących skute lodem rzeki, kanały oraz jeziora, pokryte starannie malowanymi figurkami łyżwiarzy. Patrząc na obrazy Avercampa i innych malarzy: David Vinckboons, Adrien van de Veene, Esaias van der Velde czy Jan van Goyen, którzy w tym okresie zaczęli malować sceny o tej tematyce, można sobie zadać pytanie czy w tym okresie istniały jakieś specjalne stroje do jazdy na łyżwach? Obrazy Avercampa takie jak słynny Pejzaż zimowy z łyżwiarzami (1608-09, Rijksmuseum, Amsterdam) czy Zabawy na lodzie ( 1615, National Gallery, Londyn) ukazują, że przedstawieni tu łyżwiarze zarówno kobiety, mężczyźni jak i dzieci pochodząc z różnych warstw społecznych oraz będący w różnym wieku, ubrani są w zwykłe codzienne stroje modne w I ćwierci XVII wieku. Część kobiety ukazanych na tych obrazach nosi stroje w stylu hiszpańsko-niderlandzkim.\nPodstawę ich ubiorów stanowią sztywne staniki do nich noszono zwykle szeroką spódnicę, która była rozpięta nie na modnym wałku bourrelet lub cylindrycznym usztywnieniu tzw. kole św. Katarzyny. Staniki towarzyszące sukniom najczęściej są uzupełnione różnego rodzaju kołnierzami, wśród nich najwięcej jest szerokich, sztywnych kryz, zdarzają się również wysokie, stojące kołnierze w stylu Marii Medycejskiej. Kilka z ukazanych na obrazie łyżwiarek ma na sobie również rodzaj ubioru, który swoimi korzeniami sięga mody hiszpańskiej i tam znany był jako ropa natomiast w Niderlandach nazywano go vlieger. Jak pisze Boucher była to: Obszerna suknia wierzchnia, rodzaj płaszcza wykonanego z kosztownej tkaniny, otwartego na suknię spodnią lub spódnicę i kaftan. Równie popularnym okryciem wierzchnim był rodzaj czarnej peleryny zwanej huik nakładanej na głowę i okrywającej całą sylwetkę. Występowała ona w dwóch odmianach: na południu Niderlandów panie nosiły ją z charakterystycznym, okrągłym toczkiem z chwościkiem pośrodku a w północnych Niderlandach jej górna część układała się na głowie na kształt ptasiego dzioba. Owe stroje najczęściej uzupełniają białe czepki obszyte koronką oraz futrzane mufki. Maria Rotkiewicz zwraca uwagę, że w tym okresie kobiety nosiły na brodach specjalne maseczki przeciw odmrożeniom. Część łyżwiarek na obrazach Avercampa nosi też stroje ludowe charakterystyczne dla poszczególnych terenów Północnych Niderlandów.\nPrzeważająca większość ślizgających się mężczyzn ukazana na obrazach z tego okresu ubrana jest w ciemne stroje również będące przykładem mody hiszpańsko-niderlandzkiej. Składają się one z kaftana wamsa i spodni. Na wierzchu widać płaskie kołnierze białych koszul noszonych na spód lub szerokie kryzy. Kaftanom tym towarzyszą dość obszerne spodnie sięgające do kolan noszone z kolorowymi pończochami. Niektórzy mężczyźni dodatkowo owijają się półokrągłymi pelerynami. Na głowach większość z nich ma czarne kapelusze z wąskim rondem i cylindryczną, wysoką, szpiczastą główką. Wiadomo jednak, że w tym okresie obok łyżew jedynym sportowym elementem ubiorów ówczesnych łyżwiarzy były specjalne, ciepłe czapki z nausznikami (jedna z nich z ok. 1650 roku zachowała się w zbiorach Rijks Museum ). Czapka ta uszyta jest z jedwabnego brokatu, w środku jest warstwa z impregnowanego płótna, następnie warstwa wełny, całość obszyta jest piórami strusia lub marabuta.\nTemat łyżwiarzy oraz zabaw na lodzie zapoczątkowany przez Avercampa cieszył się szczególną popularnością w wieku XVII wśród malarzy zamieszkujących tereny Zjednoczonych Prowincji Północnych w skrócie zwanych Holandią. Obrazy o tej tematyce były zaliczane do gatunku malarstwa pejzażowego ale i po części rodzajowego. Obydwa gatunki cieszyły na tym terenie się wyjątkowym zainteresowaniem oraz uznaniem. Wśród malarzy zainteresowanych tą tematyką można wyróżnić: Isaacka van Ostade , Łyżwiarze na zamarzniętym kanale (1644-47, Luwr, Paryż); Jana van Goyen, Ślizgawka w pobliżu ruin Huis te Merwede koło Dordrechtu 1649, Luwr, Paryż ); Adriaen van de Velde, Zabawy na zamarzniętych kanałach ( 1669, Gemäldegalerie, Drezno). Ich obrazy ukazują, że pomimo iż moda hiszpańsko-niderlandzka z obrazów Avercampa została zamieniona na modne stroje w stylu francuskim są to nadal zwykłe ubiory codzienne a nie specjalna moda sportowa. Sytuacja ta potrwa do połowy wieku XIX.\nŁyżwiarstwo cieszyło się również wielką popularnością w wieku XVIII. Przykłady jazdy na lodzie możemy odnaleźć i w malarstwie francuskim i angielskim tego okresu. Łączy je jedna cecha, przedstawieniu tu łyżwiarze nadal oddają się tym sportom w zwykłych codziennych strojach modnych w owym okresie. Modne stroje francuskie możemy zobaczyć na alegoriach zimy ukazanych pod postacią łyżwiarzy zarówno u Nicolasa Lancreta (1690-1743) obraz - Zima ( 1738, Luwr, Paryż) jak i w Zimie z cyklu: Cztery pory roku François`a Boucher (1703-70), ( 1755, Frick Collection, Nowy Jork). U Lancreta na zmarzniętym kanale przy, którym przycupnęła obwieszona soplami lodu fontanna ukazani zostali łyżwiarze oraz grupka ludzi im kibicująca. Panowie ubrani są w obcisłe spodnie typu cullote oraz kaftany typu justaucorps. Do tego noszą pończochy. Wielu z nich dodatkowo owiniętych jest czerwonymi pelerynami a niektórzy noszą na sobie rodzaj płaszcza podbitego futrem z długim rękawem oraz kołnierzem w formie niewielkiej pelerynki, który swoim krojem przypomina angielskie płaszcze typu redingot. Niektórzy z panów na głowach noszą kapelusz typu tricorne jednak u większości zauważyć można futrzane czapy. Tego typu nakrycia głowy był efektem wpływów wschodnioeuropejskich oraz orientalnych w modzie francuskiej. Jak pisze Boucher: „W 1717 roku wizyta Piotra Wielkiego wywołała modę na rosyjskie brunatne okrycia, peruki i futrzane czapy, które tak przypadły do gustu artystom, takim jak Aved, czy pisarzom, jak Jan Jakub Rousseau.” Na obrazie został również ukazany mężczyzna, który zakłada łyżwy, dzięki temu widać, że ówcześnie składały się one nadal z drewnianej, płaskiej podeszwy do której były przymocowane metalowe łyżwy z podwiniętym czubkiem. Aby łyżwy trzymały się nogi na piętach i przy palcach miały specjalne strzemiączka, w które wkładało się but a dodatkowo rzemienie, którymi wiązano łyżwy do nogi i buta. Damy ukazane na tym obrazie ubrane są natomiast w jedwabne, różnokolorowe suknie typu robe à la française. Przed chłodem chronią je krótkie pelerynki z kapturem zwane palatynkami. Zwykle tego typu pelerynki były szyte z jedwabiu lub aksamitu i od spodu podbijano je futrem. Jedna z dam zamiast palatynki ma na sobie strój wierzchni, który można by określić mianem pelisy, ubiór ten swoim krojem przypomina trochę kontusze noszone w tym czasie w Polsce. Jej cechą charakterystyczną są długie rozcinane rękawy, dokładnie takie same jak w rodzimym kontuszu. Skąd tego typu inspiracje?\nJak pisze Boucher: „Już ślub Marii Leszczyńskiej z Ludwikiem XV, w 1725 roku, spowodował zainteresowanie polskimi pasami kontuszowymi.” Do tego typu strojów panie na głowach noszą małe, niezwykle modne wówczas czapeczki lub kaptury od palatynki a ręce chowają w futrzane mufki. U Boucher`a została ukazana para młodych ludzi: dziewczyna siedzi w pięknie rzeźbionych saneczkach a chłopak na łyżwach wozi ją po lodowisku.\nJak pisze Osterloff: „Modną rozrywką śmietanki towarzyskiej owych czasów było na lodowiskach wożenie przez łyżwiarzy siedzących na saneczkach młodych dam.” Młoda dama wożona w owych sankach ubrana jest w perłową, jedwabną suknię w stylu francuskim a na nią ma zarzuconą rodzaj pelisy z dłuższym rękawem uszytej z czerwonego aksamitu od spodu podbitej brunatnym futrem. Na szyi ma zawiązaną futrzaną bindę a ręce schowane w mufce. Na nogach pończochy i pantofelki. Wiozący ją łyżwiarz ma na sobie obszerną czerwoną, aksamitną pelerynę podbitą futrem a pod spodem rodzaj krótkiej kurtki uszytej z niebieskiego aksamitu również podbitej lub lamowanej futrem, do tego nosi niezbyt obcisłe spodnie culotte oraz pończochy, buty i łyżwy a na głowie futrzaną czapkę. Zarówno w stroju mężczyzny jak i jego towarzyszki widać wiele wpływów wschodnioeuropejskich jak i orientalnych, podobnie jak w strojach łyżwiarzy z obrazu Lancreta.\nŁyżwiarstwo cieszyło się w XVIII wieku wielką popularnością również na terenach Anglii oraz Szkocji. To tu w 1642 roku w Edynburgu powstał pierwszy klub łyżwiarski Edinburgh Skating Society oraz pierwszy traktat dotyczący łyżwiarstwa napisany przez oficera artylerii Roberta Jones`a zatytułowany: Treatise on Skating opublikowany w Londynie w 1772 roku. W dziele tym Jones opisuje różnego rodzaju techniki i style jazdy na łyżwach oraz malownicze pozy, które warto przybierać jeżdżąc po lodowisku. Jego dzieło było ilustrowane rycinami, które podpowiadały jak powinna wyglądać opisywana poza. Jedną z najpopularniejszych był tzw. Flying Mercury (Latający Merkury), poza inspirowana słynną manierystyczną rzeźbą Merkurego- Giovanniego da Bologna. Wśród innych póz można wyróżnić tzw. Fencing Position oraz Salutation. Ówcześni łyżwiarze, lubili jak opisuje Encyclopaedia Britannica jeździć po lodzie rysując kształty kokard czy łuków lub też składając sobie wojskowe saluty.\nA jak wyglądały stroje owych łyżwiarzy? Jak ukazują ówczesne portrety np. Williama Granta z Congalton w czasie jazdy na łyżwach po jeziorze w St James Park w Londynie ( 1782, National Gallery of Art, Waszyngton) pędzla Gilberta Stuarta czy Wielebnego Roberta Walkera ślizgającego się na Duddingston Loch (1795, National Gallery of Scotland, Edynburg) autorstwa Henry Raeburn`a w tym okresie najlepiej do jazdy na łyżwach nadawał się klasyczny strój w angielskim stylu. Składa się on z ciemnego fraka z wyłogami (mogły być futrzane lub tez cały strój mógł być podbity futrem) takiej samej kamizelki sięgającej bioder oraz spodni do kolan i czarnych pończoch. Czarne są również dodatki: buty z metalową klamra lub bez oraz filcowe kapelusze z lekko wywiniętym rondem z przodu również ozdobiony metalową klamrą lub bez niej. Jedynie koszula oraz chustka okręcająca szyję są białe.


Porady | DarmoPożyczka.pl - Część 6\nMarcin Podolski2021-11-18T20:48:31+01:00maj 13, 2021|Porady|1 komentarz\nBudżet domowy to szeroko omawiane i znane pojęcie dla wielu internautów. W wielu przypadkach jednak [...]\nMarcin Podolski2022-01-14T16:31:34+01:00maj 12, 2021|Porady|0 komentarzy\nJeśli właśnie rozważasz otwarcie własnej działalności gospodarczej, powinieneś przede wszystkim wiedzieć, na jaki rodzaj podatku [...]\nMarcin Podolski2022-01-14T17:41:34+01:00maj 10, 2021|Porady|0 komentarzy\nPandemia zmusiła większość z nas do wykonywania pracy w trybie zdalnym. Dom stał się dla [...]\nMarcin Podolski2022-01-14T17:42:36+01:00maj 8, 2021|Porady|0 komentarzy\nPodczas rozwijania firmy i rozbudowywania jakiegokolwiek przedsiębiorstwa zawsze dochodzi do znacznego podwyższenia zużycia energii elektrycznej. [...]\nMarcin Podolski2022-01-14T15:06:40+01:00maj 6, 2021|Porady|0 komentarzy\nIstnieje kilka zawodów, w przypadku których pensję można podzielić na podstawę wynagrodzenia oraz premię/dietę. Jednym [...]\nMarcin Podolski2022-01-14T15:07:23+01:00maj 4, 2021|Porady|2 komentarze\nZasiłek pogrzebowy to świadczenie społeczne wypłacane przez Zakład Ubezpieczeń (ZUS) lub przez Kasy Rolniczego Ubezpieczenia [...]\nMarcin Podolski2022-01-14T17:43:01+01:00kwiecień 29, 2021|Porady|0 komentarzy\nNie chcemy, aby po naszej śmierci bliscy kłócili się o to, co po nas zostało. [...]\nMarcin Podolski2022-01-14T17:45:17+01:00kwiecień 26, 2021|Porady|0 komentarzy\nJedną z najlepszych opcji na spersonalizowanie swojego CV i profilu na LinkedIn, jest umieszczenie na [...]\nMarcin Podolski2022-01-14T17:46:52+01:00kwiecień 21, 2021|Porady|0 komentarzy\nWiedza o fotowoltaice nabywana jest zazwyczaj ze względów praktycznych. Pragniemy dowiedzieć się czegoś o opłacalności [...]\nMarcin Podolski2022-01-14T17:47:19+01:00kwiecień 19, 2021|Porady|0 komentarzy\nJednym z aspektów, który sprawia problem osobom poszukującym pracy jest to, że nie wiedzą jak [...]


Siedlisko Stare Brzozy »\nZ ambiwalencją zbierałem się na kilka dni do Warszawy – żal zostawiać tę najpiękniejszą w roku budzącą się naturę, z drugiej strony czas na trochę zarobkowej pracy i wielkomiejskich rozrywek. Aż tu nagle wszystko się skomplikowało. Z powodu szpaczego dziecka.\nSkąd ptasie dziecko spadło mi na głowę? Właściwie z dachu. W Starych Brzozach gniazduje kilkadziesiąt szpaczych rodzin. Część w budkach lęgowych, a część w zakamarkach dachu. Tyle, że dziecko spadło właściwie detalicznie nie mi na głowę, a Radze. Nie przejęło się zbytnio tym, że Raga waży prawie 40 kilo, a nie 8 dkg jak każdy z jego rodziców, ani że jest ruda i kudłata zamiast czarna i pierzasta. Od razu rozdarło dziób (dosłownie i w przenośni) i zażądało karmienia. Raga początkowo, mimo strasznie głupiej miny, udawała, że niczego nie widzi i nie słyszy. Ale po dłuższej chwili, wobec bezczelnego zachowania intruza, od niechcenia odczołgała się z pięć metrów i zapadła w nibydrzemkę. Oro (takie w końcu dostał imię) jednak jak każdy cholerny niemowlak postanowił świat urządzić po swojemu i natychmiast polazł za nią na swoich patykowatych nogiszczach, zataczając się i trzepocząc kilkoma piórami, w które zaczynała być przystrojona jego bezwstydna nagość. Oczywiście nie przestawał wrzeszczeć w niebogłosy. Z niezwykłą inteligencją każdego tyrana, odnalazł bezbłędnie krokodylą paszczę i zaczął ją dziobać, domagając się jakiegoś tłustego robala. Byłem pewien, że za chwilę nastąpi błoga cisza. Tak jak to bywa z muchami latającymi w lecie nad głową naszej suki. Brzęczą, brzęczą, klap i cisza. Okazało się jednak, że geny owczarka równie mocne jak nerwy zawodowego pokerzysty. Raga polazła do budy. I to był jej błąd taktyczny. Oro popędził ku niej na złamanie karku (niestety nieskuteczne w zakresie karku), odcinając jedyną drogę ucieczki. Wówczas uznałem, że muszę wkroczyć – ostatecznie suka na starość ma prawo do samotności w budzie, na której zapisano jej imię. Złapałem potwora i odniosłem dwadzieścia metrów pod prawdopodobne gniazdo – niech zajmują się nim jego rodzice. Nie było to zbyt moralne, bo Oro generalnie był łysawo puchaty z niewielką ilością piór i wiedziałem, że nawet karmiony na dworze nie przetrwa najbliższej nocy poza swoim domem. Ale trudno przecież brać odpowiedzialność za wszystkie cudze dzieci.\nMały potwór z nadprzyrodzoną orientacją w nieznanym i bezkresnym terenie, mimo roślinności zasłaniającej mu wszelką perspektywę, już po chwili znowu wyganiał Ragę z jej azylu. Cały czas drąc dziób w skrzekliwy, potwornie irytujący sposób. Znowu go odniosłem, tam gdzie jego miejsce, wiedząc, że na zatracenie, jednak zajmowanie się szpaczymi pisklętami ma ograniczony sens – bardzo rzadko się usamodzielniają. A on z determinacją swoje – przyjmę każdą zastępczą mamę. I tak kilka razy. Wreszcie Raga zwiała w łąki, a Oro obrał sobie w swojej szalonej łepetynie mnie za cel. Więc ja zwiałem do domu i zająłem się kończeniem pakowania.\nI tak przyjechałem do Warszawy ze szpaczym niemowlęciem, aby w Dniu Matki zostać matką. Później tylko nakopać glisty w ogródku, ugotować jajko, utrzeć skorupkę na proszek i zrobić smakowitą pastę z twarogiem i kiełżami, a z niej kuleczki. Nie za małe i nie za duże. Ogrzewanie, karmienie, pojenie – najlepiej co dwie godziny – jak z każdym niemowlęcym tyranem.\nDzień po dniu nowe problemy do rozwiązania, nowe wychowawcze wyzwania. Cel główny: przywrócić Oro szpaczej społeczności. Czy się powiedzie?\nBy elosito | Posted in Uncategorized | Tagged agroturystyka, apartamenty do wynajęcia, chów piskląt, karmienie piskląt, Mazury, pokoje gościnne, ptaki, szpaki, turystyka, wakacje | Comments (0)\nMamy wiosenną, prawie letnią pogodę. Słońce, ponad dwadzieścia stopni Celsjusza, delikatny wiaterek z północnego wschodu. Wstałem rano gdy nad torfowiskami snuły się jeszcze nocne opary. Kawa na otwartej werandzie z silną grą światłocienia na łąkach. Sarni koziołek skubał zroszone zioła, czapla łowiła drobne rybki. W oddali muczały zniecierpliwione krowy czekające popasu, a psy wtulone w nagrzewającą się ścianę domu wchłaniały ożywcze promienie. Trzmiel buczał. Cytrynowy motylek trzepotał szukając kilku feromonowych molekuł w bezkresnym wszechświecie. Jak w bajce.\nPostanowiłem pójść na wagary. W mojej sytuacji oznacza to właściwie nigdzie nie iść, a jeśli już gdzieś, to stanowczo nie konkretnie.\nPrzez kilka godzin niespiesznie rąbałem drewno na najbliższą zimę (ależ ten czas leci) ścięte przez bobry tej zimy co właśnie minęła.\nPrzerwa – jajecznica z cebulą i natką pietruszki popijana resztką zimnej kawy, jedzona na północnym ganku bo był już prawdziwy upał.\nKilka roślinek przesadzonych w doniczkach. Skrupulatne rozsiewanie słoneczników i łubinu oraz mniej skrupulatne wysianie maciejki. Powtarzam ten rytuał rokrocznie. Jak dotąd bezskutecznie bo przymrozki, zające, norniki czynią tu z niemal każdego dłubania w ziemi syzyfową pracę. Z nadzieją można sadzić nieliczne gatunki drzew i jeszcze bardziej nieliczne gatunki krzewów – oby w setkach albo w tysiącach. Obszedłem więc te miejsca gdzie kilka tygodni temu umieściłem nowe świerki, jesiony i osiki – łącznie prawie pięćset. Ze świerkami będzie dobrze ale co z resztą jeszcze nie wiadomo.\nKontrola bobrzej tamy.\nMłode ziemniaki (jakieś unijne) z maślanką zaprawioną oliwą, czosnkiem i natką pietruszki. Drzemka w hamaku (trzeba korzystać póki nie ma zbyt wielu owadów).\nPóźniej niezbyt poważne fotografowanie ptaków.\nO zachodzie słońca „werandowanie”. Odległe poszczekiwanie lisa, narastające rechotanie żab, moszczenie się szpaków pod dachem. Ostatnie loty jaskółek i pierwsze loty nietoperzy. Chłodna aromatyczna wilgoć łąk. Zmierzch. Narastające odgłosy nocy trudne do zlokalizowania w zagęszczającym się kręgu mgieł. Wyobraźnia swobodnie wędrująca w zamierzchłe czasy, w gwiezdne światełka, w nieznaną przyszłość, w samotność dzikiego ptaka rozpaczliwie kwilącego na skraju lasu, w mroczne i zimne wnętrze lodówki… Lodówki? Skąd do cholery w tym egzystencjalnym zestawie nagle lodówka?! Po chwili już wiedziałem – gdy człowiek poprzez obcowanie z przyrodą otworzy się na naturę rzeczy, może dostąpić iluminacji, a ona może dotyczyć np. zawartości lodówki.\nKilka dni temu dostałem w prezencie wino. Juhfark – Reserved – 2004, z węgierskiego regionu Somloi. Białe wytrawne. Zalecenie wyraźne i kilkakrotnie powtórzone nakazywało wypić je w SAMOTNOŚCI. Nie chodziło o to abym winem się nie dzielił, a właśnie o to abym dzielił się nim, tyle że sam ze sobą.\nTeraz pojąłem – to ta WŁAŚCIWA CHWILA.\nPierwsze pół kieliszka poszło mi natychmiast do głowy. Bardzo ostrożnie wsmakowując się w bursztynowy płyn zacząłem rozważać co pasowałoby jako przekąska. Nie jestem znawcą win ale dość dobrze komponuję smaki. Juhfark jest zdecydowanie wytrawne ale nisko kwasowe. Ma wyraźnie miodowy posmak (bez żadnej słodyczy). Gdzieś na dnie jest ledwie wyczuwalna ale charakterystyczna gorzkawa cierpkość kojarząca mi się z propolisem. Grzebiąc w kuchni i spiżarni zdecydowałem się na tosty posmarowane minimalną ilością figowego dżemu i przykryte cieniutkimi płatkami koziej goudy (myślę, że to właściwa kolejność warstw).\nPo pół butelce wypitej wolno, z dużą przyjemnością, zrozumiałem, że Darczyńca się mylił. Juhfark wymaga towarzystwa tyle, że osoby niepijącej i pozostającej w dyskretnym cieniu sytuacji za to gotowej do odstawienia degustatora w połowie degustacji do łóżka…\nBy elosito | Posted in Uncategorized | Tagged agroturystyka, apartamenty, ekoturystyka, Juhfark, Mazury, ortolan, pokoje do wynajęcia, przyroda, Stare Brzozy, wino | Comments (2)\n- kilka gatunków ryby (najlepiej część słodkowodnych, a część morskich) w ilości 10-15 dkg na osobę. Najprościej kupić mrożone filety ale tych ambitniejszych kucharzy zachęcam do ryb w całości (wtedy raczej 20 dkg na osobę)\n- włoszczyzna + dodatkowy por i cebula (1 średnia cebula na 4 porcje)\n- limonka (ostatecznie cytryna) w ilości jedna na 6 porcji\n- czosnek (dużo ale zgodnie z upodobaniami)\n- Chili (najlepiej świeże czerwone, ostatecznie suszone strączki) w ilości jedno na 3 – 8 porcji (zależnie od upodobań)\n- trawa cytrynowa świeża lub suszone liście kafiru (nie jest to niezbędne ale dodaje aromatu)\n- sos rybny azjatycki lub anchois ze słoika\n- sos ostrygowy azjatycki (nie jest niezbędny ale warto)\n- pieprz w młynku\n- pomidorki koktajlowe (lub ostatecznie pelati) z puszki (w lecie świeże sparzone i obrane ze skóry)\n- „zielenina” wg upodobań: zielona kolendra, natka pietruszki, szczypior\n- Pokroić włoszczyznę (bez pora i cebuli) w cienkie talarki lub półtalarki lub paseczki. Wrzucić na niewielką ilość wrzącej wody i gotować około 20 minut.\n- Drobno pokroić czosnek (nie przeciskać – ma być w kawałkach) i delikatnie zeszklić na odrobinie oliwy, a następnie dodać do gotującej się włoszczyzny\n- Pokroić imbir w cieniutkie małe pastereczki, obrać trawę cytrynową z łupin i też drobno pokroić lub zmiażdżyć w moździerzu (liści kafiru nie kroi i nie kruszyć) i razem delikatnie podsmażyć na oliwie (patelnia lub wok) aż do zarumienienia imbiru.\n- Dodać na patelnię/wok grubo pokrojone cebule i por oraz chili. Bardzo delikatnie posolić i lekko przyrumienić (sól i oliwa wydobędą i przejmą aromaty). Całość dołożyć do gotującego się wywaru (około 15 minut po wrzuceniu włoszczyzny).\n- Dodać ryby. Jeśli mamy mrożone filety to przedtem trzeba je dokładnie umyć w zimnej (!) wodzie tak aby całkowicie zeszła z nich lodowa „glazura”, resztki łusek, krwi itp. (ale nie rozmrażamy ich zupełnie). Jeśli ryby mamy w całości to trzeba zająć się nimi trochę wcześniej. Sprawić je (oskrobać, wypatroszyć bez obcinania głów i umyć), a następnie wyfiletować. To co zostało po odkrojeniu filetów (głowy, kręgosłupy, resztki mięsa, skórę łososia) należy zawiązać w wygotowaną wcześniej gazę lub siatkę do prania delikatnych ubranek i gotować na małym ogniu przynajmniej godzinę), a następnie zlać przez gęste sitko i uzyć jako podstawowego płynu do gotowania zupy (gotować włoszczyznę z dodatkami i filety). Filety wkładamy do gotującego się wywaru (20 min po włożeniu włoszczyzny), dolewamy wino (ok. 50 mll na osobę) i gotujemy na małym ogniu (na granicy wrzenia) przez 30 minut (po 15 minutach można dużą łyżką rozdrobnić filety w spore kawałki bez przerywania gotowania).\n- Do gotujących się filetów wcisnąć sok lionki lub cytryny (bez pestek), dodać sos rybny (1/2 łyżki stołowej na 4 porcje), dodać sos ostrygowy (ilość jak wyżej).\n- Po 30 minutach gotowania filetów w wywarze dodać pomidory (puszka 30 dkg na 8 porcji) i po następnych 5 minutach wyłączyć ogień.\n- Dodać zielone – można wsypać do garnka i zamieszać bez gotowania albo podać na stół w miseczce i posypać po nałożeniu zupy na talerze.\n- Na stół podać sól i pieprz. Zupa powinna być zdecydowanie pikantna i z zapachem pieprzu ale uważać z dosalaniem bo dodane wcześniej sosy rybny i ostrygowy są bardzo słone.\n- Podawać raczej na talerzach niż w miseczkach (bo łatwiej gromadzić ości na wrąbku).\n- Zupę można jeść samą (jest bardzo pożywna) lub z pieczywem albo na sposób „azjatycki” dać na talerze przed nalaniem makaron „sojowy” (w rzeczywistości z fasolki mun), który zalany gorącą zupą staje się gotowy do jedzenia.\n- Ponieważ zupa jest pikantna, rozgrzewająca (imbir i chili) i esencjonalna to dobrze podać schłodzone białe wino lekkie i niezbyt wytrawne (np. lekkie chardonnay lub vinho verde).\nBy elosito | Posted in Uncategorized | Tagged agroturystyka, apartamenty, chardonnay, dania wigilijne, dania z ryb, ekoturystyka, jedzenie, Mazury, pokoje do wynajęcia, przepisy kulinarne, Stare Brzozy, vinho verde | Comments (2)\nU nas kur nikt nie trzyma. Kogutów też. Po pierwsze jaja w sklepie tanie, po drugie zbóż nikt nie sieje więc dla drobiu trzeba by karmę kupować, a to drogo wychodzi więc rachunku nie ma. Ale najważniejsze jest to po trzecie: „Trzeba być jakimś bezrozumnym albo bynajmniej warsawiakiem żeby lisy, kuny i dzikie ptaszyska własnymi kurami karmić”.\nZa łęgami, jakiś kilometr od naszego domu stoi kilka „letnich domków”. W jednym z nich praktycznie przez cały rok mieszka małżeństwo w zaawansowanym wieku emerytalnym –powiedzmy Państwo Wołomińscy. Ponieważ pochodzą z małej mazowieckiej miejscowości i lubią obcowanie z naturą, dość dobrze wtopili się w lokalny sposób życia. A to komuś jabłonkę zaszczepią, a to marynowanymi „własnymi” grzybkami się wymienią, a to na kiełbaskę i literka przy ognisku zaproszą. Niemniej nie są „miejscowe” tylko „warsawiacy”. I przez to myślą jakby grali w serialu – jak mi Pan Józef wytłumaczył. Takich można spytać np. „A co tam w Warsawie słychać?” albo „Zna somsiad Jurka Witkowskiego? On tys z Warsawy, to pewno somsiad go zna bo on lekaz jest. Córka ma u niego wizyte za dwa tygodnie i nie wiem co mu w prezencie posłać. Kiełbase swojskom lubi?”. Ale nie ma co z takiego brać gospodarskiego przykładu.\nWołomińscy – jak to warsawiacy – postanowili kupić sobie koguta. No bo jak to żyć na wsi i żeby kogut nie piał. No i kogut dla kur potrzebny przecież. Pan Józef im tłumaczył, że kury by się niosły i bez koguta i jaja lepsze by były gdyby nie to, że i tak ich nie będzie, bo zaraz kur nie będzie, no i koguta nie będzie „bo tu u nas nie ma ani kur ani kogutów, a jajka w sklepie albo na targowicy trza kupywać”. Starsi państwo cierpliwie wyjaśniali jednak, że drobiu tu nigdzie nie ma bo rolnicy teraz nie chcą mieć Gospodarstwa, tylko chcą być Producentami. A oni chcą mieć małe Gospodarstwo i kury dla własnych ekologicznych jajek. „A jak już mieć kury to jak te kury tak przez całe życie bez seksu trzymać – będą przecież nieszczęśliwe”. Pan Józef równie cierpliwie tłumaczył, że kury nie zdążą za seksem zatęsknić bo zaraz ich nie będzie, a zresztą „kogut – kurwi syn – jak tako kure wyobraca, to pióra lecom, ona sie drze, że przykro słyszeć i ledwo żywa potem i to żaden seks tylko gwałt i kryminał”.\nTak czy inaczej Wołomińscy latem nabyli i trzy kury, i koguta, i zdążyli kilka razy jajecznicę zrobić. A nawet raz zanieśli do Pana Józefa na spróbowanie, że niby „całkiem inna taka”. Ale zimna i całkiem zastygła już była – bo ponad kilometr drogi mają – więc pan Józef nie wie czy inna, czy nie inna bo w końcu „psi jom zjedli”.\nKokoszki łaziły po podwórku i dość bezskutecznie próbowały wygrzebać coś jadalnego z naszego leśnego żwiru, Pani Wołomińska sypała kurom pokarm dla papug żeby miały urozmaicenie, a oboje warsawiacy lubili przysiąść o zachodzie na krzesełku turystycznym i patrzeć na swoje Gospodarstwo. Tylko koguta musieli uwięzić w klatce, bo okazało się, że tego jego seksu małe stadko nie wytrzyma, chyba żeby dokupić jeszcze przynajmniej z dziesięć pierzastych dam.\nI ta jurność kogutowi uratowała życie. Lis – „pewnie ten co w wytartej kapocie tu chodzi” – zostawił na podwórku dwa kurze trupy, a trzeciego ptaka porwał. Kogut został cały i zdrowy w swoim więzieniu.\nWołomińscy, jak to warsawiacy, zamiast z koguta rosół zrobić póki jeszcze było z kogo (tak im Pan Józef radził), teraz wypuszczali go z klatki i cieszyli się jak pięknie pieje. Tyle tylko, że jak szli na grzyby to go znowu zamykali żeby lis nie wykorzystał okazji jak poprzednio. Mieli plan na wiosnę nowe kury kupić, tylko lepiej ich pilnować. No i żeby więcej ich było. Pan Józef już tylko machnął ręką, splunął i nic nie powiedział.\nJeszcze na początku listopada ptasi samiec alfa beznadziejnie wydzierał się żeby oznajmiać światu kto rządzi Gospodarstwem. Gdy przyszły przymrozki zauważyłem, że „nasze” jastrzębie myszołowy o jednej i tej samej porze lubią przesiadywać na wysokiej olszy w łęgach – jakby na coś czekały. Na koguci hejnał wzbijały się w niebo i kwadransik – jakby od niechcenia -krążyły nad letniskowymi domkami. Rytuał trwał z dziesięć dni. Któregoś razu, wysiadając z samochodu pod domem automatycznie poszukałem wzrokiem tych pięknych ptaków ale ich nie było. Następnego dnia podobnie. I wtedy zdałem sobie sprawę, że też już nie słyszę koguta…\nAle to w końcu nic dziwnego. Kogutów u nas nie ma.\nBy elosito | Posted in Uncategorized | Tagged agroturystyka, anegdoty, apartamenty, ekoturystyka, jastrząb myszołów, kogut, Mazury, pokoje do wynajęcia, Stare Brzozy | Comments (0)\n11 listopada w drodze do naszego powiatowego miasta przejeżdżałem przez kilka wiosek mazurskich. Naliczyłem dwie flagi. Gdzieś tam sołtys wywiesił od frontu i szkolny pedel (prawdopodobnie) – zatknął z boku kotłowni podstawówki. Dwie inne miejscowości – gdzie nie widać było budynków użyteczności publicznej – pozbawione „symbolicznej bieli śniegu i czerwieni patriotycznego żaru” (to cytat z internetowego scenariusza obchodów przeznaczonego dla nauczycieli …).\nPowiat przywitał mnie atmosferą podobną do tej z dnia ogłoszenia stanu wojennego. Różnicę stanowiły brak mrozu i wielość flag narodowych. Wszędzie zgrupowania policji i wojska, zatarasowane przejazdy przez główne ulice i bardzo nieliczni przechodnie przemykający pod ścianami budynków.\nW naszym mieście głównym miejscem obchodzenia czegokolwiek (może to być napisany –niezależnie od wyniku – egzamin maturalny, dzień ślubu, Dzień Weterana albo święto narodowe) jest maleńki skwerek z Pomnikiem Orła Białego. Nic więc dziwnego, że obok postawiono wartę honorową i do niego zmierzał uroczysty pochód w kilkusetmetrowym przemarszu z reprezentacyjnego placu.\nW poprzednich latach miejscowe media toczyły zażartą dyskusję czy orkiestra miejska powinna być częścią pochodu, a jeśli tak, to czy patriotyczną była odmowa kierownika orkiestry wobec oferty nieodpłatnego uświetniania uroczystości. Wiele miejsca w polemikach poświęcano budowaniu pozytywnego przykładu dla młodzieży.\nTego roku orkiestra była. Były też niemałe zastępy czirliderek w białych botkach i mikrospódniczkach. Nie zabrakło oczywiście reprezentantów wojsk i policji – zarówno tych pozostających jeszcze przez chwilę w czynnej służbie, jak i starych emerytów z niemałym trudem niosących sztandary. Prawdopodobne, że gdzieś między sztandarami szły jakieś Władze (choć nie zwróciły mojej uwagi szczególnie godnym wyglądem). I na tym koniec. „Zwykli” mieszkańcy nie uczestniczyli. Nie uczestniczyli ani w pochodzie ani w oglądaniu pochodu. Podejrzewam, że młodzi emeryci mundurowi byli na rybach lub zbierali w lesie „zielonki”.\nSurrealistyczny obraz przemarszu wymarłymi ulicami pod Pomnik Orła Białego (który notabene jest czarny) mnogości „służb”, w towarzystwie dzierlatek i płatnej służbowej orkiestry dętej . Wszystko razem ochraniane przed bliżej nieokreślonymi nieporządkami społecznymi przez masy funkcjonariuszy.\nNa początku wydawało mi się, że rzecz w Mazurach, które w końcu tak jak nigdy niepodległości nie utraciły to nigdy jej nie odzyskały, więc niby jak mają czuć, że coś świętują.\nNastępnego dnia z pewnym Szwedem jedliśmy obiad. Narzekał na sparaliżowaną Świętem Warszawę ale chwalił powszechność wywieszania flag narodowych i chciał zrozumieć o co tu chodziło. Towarzyszący nam „dobrze wykształcony” młody człowiek rozpoczął krótką lekcję historii Polski. Trochę o Królu Mieszku I, coś o trzystu latach rozbiorów, a i o odzyskaniu niepodległości przez Wałęsę również było. Nie prostowałem zanadto, bo po co kogoś zawstydzać, a i dla Szweda w końcu nie ma znaczenia czy Mieszko nosił koronę książęcą czy królewską albo czy w TĘ niepodległość zaplątany był ten czy tamten wąsaty Polak. Trzysta czy sto trzydzieści to też bez różnicy bo przecież w końcu chodzi o stracone pokolenia, a nie o cyfry.\nWczoraj na facebooku wpadła mi w oko jakaś dyskusja prowadzona w gronie – o ile zrozumiałem – młodych polskich elit artystyczno-kulturalnych. Kilkakrotnie w wymianie zdań na poważne skądinąd tematy padały konkluzje „szkoda, że Polska to nie Czechy”, „a w Stanach to by …” itp.\nPrzyznam, że wprost nie wiem jak to wszystko podsumować. Posłużę się więc cytatem z aktualnych internetowych materiałów edukacyjnych dla nauczycieli, instruujących o znaczeniu wymawiania słowa Ojczyzna.\n„Słowo Ojczyzna nie należy wymawiać zbyt często, ani zbyt szybko,\naby nie zatraciło sensu powierzonego przez przodków. Lepiej słowo to\npo prostu zawinąć w płótno i położyć na dno rodzinnej szkatuły, pomiędzy fotografie.\nSłowo Ojczyzna należy wydobywać na przykład na Święto Zmarłych lub\nŚwięto Zmartwychwstania i kłaść na białym obrusie.”\nDla poprawienia humoru poniżej fotka z 1937 lub 1938 (tylko przez te dwa lata obchodzono 11 listopada przed 1989 r), na której mój dziadek ze strony matki niesie sztandar przemysłowców Warszawy.\nBy elosito | Posted in Uncategorized | Tagged agroturystyka, apartamenty, Dzień Niepodległości, ekoturystyka, Mazury, Narodowe Święto Niepodległości, pokoje do wynajęcia, Stare Brzozy, Święto 11 listopada | Comments (1)\nW sierpniu – corocznie rozgwieżdżone niebo pełne „spadających gwiazd” – było mętne jak nigdy przedtem. W połowie miesiąca bociany zwinęły się jak na komendę ku Afryce.\nZieleń bujna jak w Irlandii ale wiele drzew choruje z powodu zalanych korzeni lub rozmaitych grzybic.\nHałda opału zimą ściągniętego z łęgów zamiast wyschnąć przez lato stopniowo zamienia się w mokre próchno.\nDopiero ostatnie burze i wichury, łamiąc po drodze setki starych sosen, świerków, jesionów i klonów oczyściły powietrze.\nDziwi mnie niemal całkowity brak komarów, much i niewielka ilość ciem. Właściwie było ich trochę tylko na przełomie czerwca i lipca. Dzięki temu nasi najmłodsi goście mogli cieszyć wylegiwaniem na dworzu pod opieką Ragi zamiast gnieździć sie pod siatkami moskitier.\nZupełnie nie pamiętam też chrabąszczy majowych. W ostatnich dniach zaczęło się „babie lato” – niezwykły spektakl milionów tłustych krzyżaków wędrujących z wiatrem na pajęczynowych latawcach i rozpinających swoje hi-tech pułapki między źdźbłami wysokich traw i gałęziami młodniaków, gdzie czyhają na nieostrożne owady. Ich siatki pokryte z rana brylancikami rosy jawią się najsubtelniejszą możliwą biżuterią, a nie zabójczym narzędziem podstępnej owadziej zbrodni. Wydaje mi się, że tych milionów pająków jest jednak mniej niż zazwyczaj.\nMoże ten owadzi nieurodzaj to zasługa ptaków, których mieliśmy wyjątkowo dużo tego roku. Najpierw szpaki i pliszki, a później wiele jaskółek zdecydowało się nawet na drugi miot. Najmłodsze młode właśnie doskonalą swoje umiejętności lotnicze, a starsze gromadzą się na drutach energetycznych.\nKolejna noc z rzędu poniżej pięciu stopni Celsjusza. Wczoraj po raz pierwszy od wiosny rozpaliłem w piecu żeby ogrzać dom. Niepokoję się o zapas suchego drewna.\nWieczorem rozpoczęło się rykowisko ale jakoś mniej efektownie niż rok temu. Bez żadnego wrażenia grozy. Ot, takie jelenie wypociny. Może dalej któryś napnie się bardziej i zasłuży na miejsce w historii. A jeleń ma na to dwa rodzaje szans: być mistrzem rykowiska, a w konsekwencji skutecznie się bzyknąć lub oddać poroże do przyozdobienia ściany w domu z tradycjami, gdzie przez pokolenia będą opowiadać jakim okazał się jeleniem…\nBy elosito | Posted in Uncategorized | Tagged agroturystyka, apartamenty, ekoturystyka, lato, Mazury, pokoje do wynajęcia, przyroda, Stare Brzozy | Comments (0)\nJoanna wczoraj przesłała mi wiadomość z odwołaniem do kawałka serwisu gazety.pl i tytułem „może być gorzej”. Już chciałem skasować maila sądząc, że na końcu „linku” przytłoczy mnie coś katastroficznego, depresjogennego, a co najmniej nonsensownego w stylu apelu o zaprzestanie w Azjii hodowli małych kotków w butelkach po sake albo coś w rodzaju wezwania o podpisanie dodatkowej listy poparcia dla Prezesa Kaczyńskiego. Ponieważ jednak nadawca w moich oczach jest osobą wiarygodną i tylko trochę szaloną, kliknąłem od niechcenia w odnośnik. Gdy przeczytałem, zaraz w pierwszym odruchu zareagowałem paniką, że rzeczywiście „może być gorzej”. Rzecz bowiem dotyczyła tematu ważnego dla mnie od lat i dotykającego wielu moich emocji.\nChodzi o rozczarowanie. Ale nie byle jakie. Rozczarowanie wieloaspektowe, głębokie i wstydliwe zarazem. Rozczarowanie możliwością dobrego współżycia z naturą. Rozczarowanie Państwem, które nie chroni nas przed dzikimi zwierzakami-szkodnikami przebranymi za łagodne i pożyteczne stworzonka. Rozczarowanie samym sobą. Bezradność i upokorzenie związane z tak drastyczną zmianą poglądów na możliwość pokojowego współistnienia z innym, genetycznie pokrewnym bytem (aż strach pomyśleć co by było w sytuacji kontaktu z obcą cywilizacją).\nKilkanaście lat temu, gdy wybieraliśmy teren, na którym dziś stoją Stare Brzozy byłem szczególnie dumny z dziewiczości tego miejsca. Dziewiczości będącej tak naprawdę efektem powojennych zbrodni i wysiedleń na terenie Mazur, kilku dekad zaniedbania rolniczego i bezludnego sąsiedztwa z dawnymi poligonami rakietowymi.\nPamiętam jak pierwszej jesieni wraz z Zarządcą „PGR w likwidacji” obchodziliśmy granice i w wielu miejscach nawet wysokie gumiaki były zbyt krótkie aby dotrzeć sucha stopą do znaczników geodezyjnych – kopców i kamieni. Pan Z. ze znajomością rzeczy objaśnił mi, że to wszystko przez te pieprzone zwierzaki, których on osobiście nienawidzi bardziej nawet niż Balcerowicza. Ponieważ Balcerowicz wydawał mi się zbawieniem dla Polski, to automatycznie zakładałem, że zarządca ma równie nieadekwatną ocenę tych pieprzonych zwierzaków tzn. tajemniczych i pięknych zwierząt. Sądziłem wówczas, że to bardzo pożyteczne i rzadkie stworzenia – przecież one same i wszelkie ich budowle są pod ścisłą ochroną, a w dodatku zawsze były hołubione przez naszych królów. Gdy wróciłem do Warszawy wszystkim w koło opowiadałem z dumną i podekscytowaniem, że na naszej ziemi „mamy nawet własne bobry”.\nW następnym roku dostałem ostre w tonie pismo z powiatu, że zostanę ukarany grzywną jeśli nie udrożnię swojego granicznego rowu melioracyjnego, który w rzeczywistości jest wielokilometrową strugą wypływającą z jakiegoś jeziora i w wyniku zatkania się na wysokości naszej granicy woda zalewa setki hektarów łąk w górnym biegu strugi. Natychmiast zająłem się sprawą. Wizja lokalna pokazała, że nie tylko wielkie połacie cudzych łąk są pod wodą ale nasze także. Przyczyną są bobrowe budowle prawem chronione. Jako typowemu miejskiemu matołkowi wydało mi się to cudowne! Mają po czym brodzić żurawie i czaple, mają którędy spławiać drzewo bobry, a może nawet chroniony żółw błotny sobie tam popływa. I wydra też niejedna! Odpisałem więc Powiatowi jak jest i ostrzegłem, że jeśli Powiat naruszy tamę kochanych przecież przez nas wszystkich bobrów, to Powiat nie wyjdzie z sądu, a może i z więzienia, bo będę go skarżyć do końca istnienia wolnego państwa polskiego lub mojej śmierci i – jeśli o mnie chodzi – to niech bobry zalewają co potrzebują, bo to ekosystem przecież i odnowa wód gruntowych. Powiat zamilkł w tej sprawie na zawsze ale ktoś niezidentyfikowany – ku mojemu oburzeniu takim barbarzyństwem – tamę rozwalił, a żeremia spalił.\nPonieważ chcieliśmy jakoś zadbać o tę kupioną ziemię, której skali miejskimi mózgami nie ogarnialiśmy oddaliśmy ją w dzierżawę. Kolejni dzierżawcy przez lata twierdzili, że nic tam nie da się zrobić, bo te pieprzone bobry… „A wogle za pare lat to już lasu nie będziecie mieli, całego jego te diabli wezmom”…. Na Mazurach nie ma „głodu ziemi”, a i tak nie chcieliśmy żyć z rolnictwa więc było nam właściwie wszystko jedno. Tylko ta mroczna przepowiednia na temat lasu zakiełkowała w moim sercu i zaczęła rozrastać się protestem i lękiem. Las bowiem piękny i dziki, wielka w nim różnorodność roślin i zwierząt, a drzewa rosną w nim z mozołem od II Wojny.\nJednocześnie przez lata zastanawialiśmy się, w którym miejscu kiedyś posadowimy nasz dom. Dla mnie było oczywiste, że tu gdzie stoi on dziś. Ale Joanna uporczywie protestowała – „nie chcę mieszkać na bagnach”. To słowo „bagno” długo odczuwałem jako osobisty afront. Przecież to naturalne łąki zalewowe o niepowtarzalnym pięknie, a nie „bagno”. Z początku wydawało mi się, że 1-2 hektary suchego wzniesienia otoczonego bobrzymi rozlewiskami to dość do życia dla ludzi. Można przecież współegzystować pokojowo. Myślałem tak nawet wtedy, gdy niemal utopiłem swój terenowy samochód na rozmiękłej grobli.\nZ roku na rok coraz bardziej niepokoił mnie jednak los wielkich brzóz – gnijących i padających pokotem całymi tuzinami każdej wiosny i jesieni. A czasem i latem. Bobry lubią bowiem kwietniową korę buzującą od soków, a jesienią gromadzą w żeremiach gałązki jako zapas zimowy. Jak wiadomo te podobno pożyteczne istoty zazwyczaj nie łażą po drzewach. Żeby dostać się do gałązek albo obrać drzewo z kory po prostu je fachowo podgryzają, a wiatr kończy dzieło. Jeśli brzoza rosła krócej niż 40 lat po prostu ścinają ją jak siekierą nie czekając na obce siły przyrody. W dodatku wiele drzew bobry mordują masowo topiąc ich korzenie. Niestety z bobrzego terenu nie da się nawet usunąć tego co pozostało po kulinarnych wyczynach tych niedoszłych chasydzkich czapek – nie wjedziesz ani traktorem ani wozem nawet (chyba, że zaprzęgniesz łosie).\nW Internecie można przeczytać interesujące androny jak „współżyć z bobrami dla dobra środowiska”. Pomysły z pakowaniem drzew w metalowe siatki lub płaty blachy falistej, smarowanie kory specjalnymi maściami, montowanie wielometrowych rur drenażowych w tamach aby kontrolować poziom zalewów itp.\nZacząłem od drenaży. Spore koszta i wiele pracy. Te miłe i pożyteczne podobno zwierzęta neutralizowały takie systemy obniżania poziomu zalewów w ciągu kilku godzin szczelnie oblepiając drenaże błotem. Rura która jest moją budowlą (w przeciwieństwie do tamy będącej budowlą chronioną) dziesiątki razy była mozolnie oczyszczana. Za każdym razem w nocy bobry znajdowały czas i energię aby ją szczelnie przykryć, a później obudować patyczkami i wykorzystać jako stabilny element swojej własnej budowli. Ja czyszczę, a one budują coraz okazalej. I tak w kółko miesiącami. Brzozy padają. Świerki też. Nawet i olchy.\nW drugiej kolejności była faza obsadzania drzew trującym bluszczem i eksperymentalnego smarowania maściami na bazie skoncentrowanego chili i innych okropności. Informuję tu, że mazurskie bobry lubią sałatkę z bluszczu okraszoną dowolnie ostrą papryką.\nSiatek i blachy nie stosowałem ale widziałem to nad górną Narwią, gdzie bobry wycinają wszystko po horyzont łącznie ze stuletnimi dębami rosnącymi na wysokich skarpach na rynkach miasteczek. Zazwyczaj rada miejska decyduje się tak chronić miejscowe pomniki przyrody. Tam też zacząłem podejrzewać, że te pieprzone zwierzaki potrafią posługiwać się drabinami – widziałem bowiem korę poobgryzaną na wysokości mojej twarzy tuż nad blaszanym opakowaniem starożytnego jesionu.\nWyobraźcie sobie las tysięcy gnijących od korzeni drzew opakowanych w rdzewiejącą blachę…\nKtóregoś dnia wreszcie – niemal ze łzami w oczach (łzami bezradności i upokorzenia) – poprosiłem sąsiada-dzierżawcę aby w swoim własnym imieniu wystąpił do leśniczego, Powiatu, Województwa i wszędzie gdzie się da o ochronę naszego lasu przed tymi pieprzonymi szkodnikami (wciąż mam w pamięci moje groźne pismo do Powiatu w ochronie bobrów). Leśniczy ze stoickim spokojem orzekł, że „jak już cały las wytną to się przeniosą bo samymi łąkami nie wyżyją”. Powiat oświadczył, że nie może ich nigdzie skutecznie przenieść, ponieważ cała okolica w promieniu dziesiątek kilometrów jest „nasycona bobrami bo tu jest jedno z kilku głównych miejsc dawnej reintrodukcji tego gatunku do Polski” . Województwo tak wyceniło szkody, że sąsiad-dzierżawca uznał, że następnym razem nie opłaca mu się jechać do miasta – na ropę nie starczy. Pomysł aby Wydział Środowiska zamiast płacić grosze odszkodowawczo sadził na prywatnym terenie las w miejsce utraconego okazał się niewykonalny.\nOstatecznie dzięki odtworzeniu pruskiej melioracji terenu i „objechaniu” bobrowych łęgów fosą mieszkamy na pięknych łąkach, a nie w bobrowych zalewach. Walka o stare drzewa jest jednak przegrana i nie zmieni tego sadzenie co roku tysiącami młodych brzóz, olch i świerków. Przecież nie mamy już szans zobaczyć je za naszego życia w całej okazałości.\nNo dobrze, ale o co chodzi z tym mailem o temacie „może być gorzej”? Gazeta doniosła, że w Kanadzie właśnie przez przypadek odkryto największą znaną na świecie bobrzą tamę. Ktoś analizując zmiany klimatyczne zobaczył ją na zdjęciu satelitarnym. Tama ma 850 m długości a jej szerokość czyli grubość, w niektórych miejscach przekracza 100 m. Inżynieryjnie jest porównywalna z największymi budowlami elektrowni wodnych. Zalane są prawdopodobnie tysiące hektarów. Z pewnością była budowana przez dziesiątki pokoleń tych miłych zwierzątek.\nMoim zdaniem temat maila Joanny powinien brzmieć: „może być zdecydowanie lepiej”.\nKanadyjczycy odkryli tamę „przez przypadek”! I to jest moim zdaniem właściwa lokalizacja do „współistnienia z bobrami dla dobra środowiska” – miejsce gdzie w nowoczesnym kraju o rozwiniętej gospodarce nie zauważa się latami czegoś o skali sporego fragmentu Muru Chińskiego. Właśnie niech TAM sobie mieszkają.\n22 maja 2010 fala powodziowa przerwała kolejne wały w Świniarach na Mazowszu. Podobno w dużym stopniu odpowiedzialne są nasze miłe bobry, które drążą w wałach niewidoczne sieci tuneli. Oczywiście bobry twierdzą, że ludzie są głupi (zarówno samorządowcy jak i inwestorzy) budując na terenach zalewowych i utrzymując nadmierną w związku z tym sieć wałów zamiast zostawić bobrom poldery, a wały budować w dużej odległości od rzek (i bobrów).\nMoim zdaniem zwierzaki mają rację ale jeśli już głupi ludzie zainwestowali miliardy w osiedlanie się blisko cieków wodnych, to na terenach gęsto zaludnionych ochrona bobrów i ich “budowli” powinna zostać zawieszona lub zlikwidowana. Jednocześnie pewnie warto stanowczo powstrzymać dalsze osiedlanie się na obszarach naturalnie zalewowych, a najlepiej z krytycznych lokalizacji (jak zabudowany przez kretynów polder pod Wrocławiem) przesiedlić ludność na stałe.\nBy elosito | Posted in Uncategorized | Tagged agroturystyka, apartamenty, bóbr, ekoturystyka, Mazury, pokoje do wynajęcia, Stare Brzozy, żeremia, zwierzęta | Comments (0)\n… nieznany ptaszek złapany w obiektyw okazuje się dzierzbą czarnoczelną – niezbyt częstym gościem na tej długości geograficznej\n… cyklista pod lasem jak z obrazów Modzelewskiego\n… spłoszona sarnia rodzina\n… żuraw polujący w skupieniu\n… goście bawiący się rozmową\ni wreszcie nasz mało rozgarnięty bociani kawaler podczas przekąski.\nBy elosito | Posted in Uncategorized | Tagged agroturystyka, apartamenty, dzierzba czarnoczelna, ekoturystyka, Mazury, norniki, pokoje do wynajęcia, przyloty, przyroda, ptaki, sarny, Stare Brzozy, wiosna, żuraw | Comments (0)\n- „Katastrofa samolotowa w drodze na uroczystości w Katyniu! Prezydent Kaczyński i 131 innych osób nie żyją!”\n- „Nie żaden żart. Włącz telewizor.”\n- „Nie mam telewizora. Jestem w Starych Brzozach.”\n- „To włącz radio”.\nRadio mam. I Internet. Kilka wstrząsających informacji powtarzanych w kółko. Jeszcze niewiele wiadomo. Ale pewne, że „Lech Kaczyński z małżonką, prezes NBP, posłowie, biskupi, generalicja… nikt nie ocalał”. Kwadrans po kwadransie dochodzą nowe fakty. A właściwie nowe fakty medialne.\nJakiś ekspert wypowiada się w sprawie przyczyn katastrofy – „Za wcześnie na ostateczne podsumowania ale już można powiedzieć, że to albo błąd pilota albo problem techniczny z przestarzałym samolotem rządowym albo zła pogoda”. Z tej wypowiedzi rozumiem, że ekspert wyklucza zamach terrorystyczny lub zestrzelenie samolotu przez KGB. Sądzę, że rozsądnie.\nByły prezydent RP – Wałęsa – zaczyna snuć paralele między tym zdarzeniem, a wydarzeniami sprzed 70 lat i nazywa katastrofę „drugim Katyniem”. Zaczynam czegoś nie rozumieć. Co jest wspólnego między planowym kilkudziesięciotysięcznym ludobójstwem dokonanym z myślą o zagładzie rzeczywistych elit narodu w celu likwidacji jego tożsamości narodowej i zdolności organizacji państwowości, a wypadkiem samolotowym, w którym ginie kilkudziesięciu polityków i działaczy społecznych?\nSłyszę nagle, ze zdumieniem, że jakiś reporter opowiada o swojej szansie zawodowej… .\nPojawiają się pierwsze listy tych którzy lecieli z Prezydentem. To chyba nie 132 osoby, a raczej osiemdziesiąt kilka. Tak czy inaczej: Prezydent z Pierwszą Damą, Posłowie, Senatorowie, Prezesi i Przedstawiciele, Generałowie, Hierarchowie Kościoła… . Tragedia dla Polski, dla narodu. Ktoś się pyta: „co stanie się z naszym krajem?, jak teraz będzie wyglądać Polska?”. Nagle dociera do mnie, że nikt nie mówi o śmierci w tej katastrofie tzw „zwykłych ludzi”. Przecież musieli być tam też jacyś ZWYKLI LUDZIE. Jakaś stewardesa, ochroniarz, pilot, może sekretarka, której nazwiska nie czytamy w gazetach. Może nie są powszechnie znani ale tragicznie zmarli w tym samym wypadku. Zupełnie na tych samych zasadach co Pan Prezydent, Eminencja Ks Biskup i Generał. Nikt się nimi nie zajmuje. Tak dalece są medialnie obojętni, że po kilku godzinach – w końcu okazuje się – że nikt nawet nie liczył ich śmierci. Bo ostatecznie to nie osiemdziesiąt kilka ale dziewięćdziesiąt kilka osób zginęło. Niesamowite, ale wciąż nie słyszę o jednostkowym ludzkim wymiarze tego co się stało. Bo przecież nawet Prezydent był człowiekiem, który ma matkę, brata, córkę, jakichś pozazawodowych znajomych. Był CZŁOWIEKIEM. Eminencja Biskup człowiekiem był również. Ktoś, gdzieś jest w szoku, płacze, boi się, nie wie co teraz będzie z jego życiem bo stracił BLISKĄ OSOBĘ. Nie Prezydenta, Prezesa tego czy owego, Szefa Sztabu Generalnego czy Hierarchę.\nOgłoszono żałobę narodową.\nKtoś formułuje twierdzenie jakoby „właśnie zginęła cała elita intelektualna Polski”. Paradoksalnie kilkadziesiąt sekund później odbieram telefon od znajomej studentki humanistycznych studiów zaocznych z wiadomością, że z powodu żałoby narodowej odwołano zajęcia we wszystkich szkołach wyższych. Znowu odnoszę wrażenie, że czegoś nie łapię. Zginęła „cała elita intelektualna” to przestajemy kształcić nową elitę, czy po prostu już nie ma komu kształcić bo wszyscy zginęli? Ale przecież w hymnie RP śpiewamy frazę: „Jeszcze Polska nie zginęła póki MY żyjemy”.\nKolejny były Prezydent snuje przed mikrofonem opowieść, z której wynika, że nie sposób pozbyć się myśli, że cały wypadek ma wymiar mistyczny, a Las Katyński to przeklęte dla Polaków miejsce, gdzie nawet ptaki nie śpiewają…\nPremier publicznie wypowiada przekonanie, że wypadek pod Smoleńskiem „to największa tragedia współczesnego świata”. W chwilę później reflektuje się na tyle żeby dodać, że chodzi mu o czas pokoju. Ciekawym co na to ludzie, którzy mieli bliskich 11 września w WTC, co na to inni ludzie, którzy przeżyli tsunami tracąc swoje rodziny i przyjaciół, co na to miliony ludzi w obozach dla uchodźców czasu pokoju – w nocy śniących sceny masakr, a w dzień cierpiących beznadzieję, głód, pragnienie, choroby i bezsensowną śmierć własnych dzieci, co na to inni – doświadczeni przez handlarzy żywym towarem, co na to polskie rodziny tracące w wypadkach samochodowych na polskich drogach co miesiąc ponad setkę bliskich?\nJakiś publicysta formułuje oryginalną myśl, że Katastrofa Katyńska być może jest Zamysłem Boskim przez który Prawda o Katyniu (tym z 1940 r) stanie się powszechnie znana dla Świata. I w pewnym niedopowiedzeniu – dziewięćdziesiąt trupów jest swoistą ofiarą niezbędną dla tego wyższego dobra…\nUzyskuję już pewność, że nasz lokalny świat medialny kompletnie oszalał.\nMarszałek Komorowski w orędziu do narodu spokojnie i bezpretensjonalnie mówi nie tylko o ogłoszonej żałobie narodowej, przejęciu obowiązków Prezydenta RP ale w kilku słowach też o ludzkim i indywidualnym wymiarze. Powiew normalności.\nWracam do Warszawy.\nTysiące ludzi na ulicach przeżywają jakiś rodzaj patriotycznej wspólnoty. Zapalają znicze, wykładają kwiaty, wywieszają flagi z kirem. Z radia – obok odczucia „rozpaczy i tragedii” – zaczyna płynąć współczucie i smutek. Ktoś mówi: „państwo polskie sobie poradzi ale ten ból bliskich ofiar katastrofy…”.\nNie identyfikuję, się z poczuciem tragedii narodowej, choć wiem, że czeka nas małe zawirowanie polityczne. Z pewnością nie wierzę w utratę „polskich elit intelektualnych” – mam nadzieję i przekonanie, że mamy w Polsce takie elity nie kilkudziesięcioosobowe, a przynajmniej kilkudziesięciotysięczne. Doceniam wielką indywidualność i doświadczenie wielu zmarłych dziś osób ale byłoby naprawdę źle gdyby Państwo i Naród opierały się na nich jak na filarach, bez których cały gmach się zawala.\nPrywatnie znałem dwie osoby, które zginęły w wypadku pod Smoleńskiem. Niezbyt blisko ale nie są dla mnie anonimowe. Z jedną z nich uczestniczyłem kilka miesięcy temu w pogrzebie matki i stypie, a z drugą widywaliśmy się na tangowym parkiecie w Złotej Milondze. Szczerze żal mi ich bliskich i nich samych. Byli ważni przede wszystkim przez to jacy byli prywatnie. Mieli też swoje plany, marzenia, pragnienia, których już nie będzie dalszego ciągu…\nBy elosito | Posted in Uncategorized | Tagged katastrofa pod Smoleńskiem, Katyń, media, śmierć Prezydenta Kaczyńskiego | Comments (1)


FAQ - pytania i odpowiedzi - Wypożyczalnia mebli, Meble eventowe Warszawa, Wynajem mebli\nstandard-title FAQ – pytania i odpowiedzi\nPytanie: Jak zamawiać?\nWybierz produkty, które Cię interesują - następnie zadzwoń, napisz email lub wypełnij formularz kontaktowy dostępny na stronie Kontakt. Nasz zespół natychmiast odpowie na Twoje zapytanie i doradzi w wyborze mebli oraz wyposażenia eventowego.\nPytanie: Gdzie dojeżdżamy?\nDowozimy nasze meble na terenie całej Polski na życzenie klienta, zawsze na czas, zawsze z całym Twoim zamówieniem. Wyjazdy poza granice Polski są również przez nas obsługiwane.\nPytanie: Czy istnieje możliwość rezerwacji mebli?\nTak. Gwarancją, że meble będą dostępne w wybranym przez Ciebie terminie jest podpisanie umowy.\nTak, w zależności o wybranego modelu.\nPytanie: Jakie formy płatności są dostępne?\nAkceptujemy płatności gotówką lub przelewem bankowym.\nPytanie: Jak wygląda proces wynajmu mebli?\nPo złożeniu zapytania oraz potwierdzeniu szczegołów dot. dostępności wybranych produktów podpisywana jest umowa. Następnie otrzymują Państwo fakturę proformę. Gdy wszystkie powyższe punkty zostaną zrealizowane, nasze meble zostaną dla Ciebie zarezerwowane na czas Twojego eventu.\nPytanie: Czy koszt transportu oraz montażu jest wliczony w cenę wynajmu mebli?\nNie, jest to usługa, której cena jest ustalana indywidualnie.\nPytanie: Czy możecie nam polecić ...?\nTak. Nasze wieloletnie doświadczenie w branży sprawiło, że zbudowaliśmy wokół siebie sieć podwykonawców oraz organizatorów, z którymi regularnie współpracujemy. Wystarczy się z nami skontaktować a my na pewno Ci pomożemy!\nPytanie: Co jeśli meble zostaną uszkodzone?\nJezeli zdarzy się taka sytuacja - sporządzimy protokół uszkodzenia, na podstawie którego wyceniamy koszt naprawy mebli.