NA TEJ STRONIE: NEOREALIZM . LETTRYZM . SYTUACJONIZM . NOWA FALA/RIVE GAUCHE . SZKOŁA POLSKA . NIEMCY . CZECHOSŁOWACJA . FILM AUTORSKI . BEZDROŻA\nŹRÓDŁA BUNTU W EUROPIE\nPo II wojnie światowej Europa podzielona została na dwa bloki: zachodni, korzystający z parasola ochronnego Ameryki, której wojska okupowały część Niemiec, oraz wschodni, okupowany przez wojska Związku Radzieckiego i jemu podporządkowany. Tymczasowa antyniemiecka koalicja zachodu ze wschodem przestała istnieć i aktualności nabrał zasadniczy konflikt między zachodnią demokracją, a ekspansjonistycznym komunizmem (...gdy związek nasz bratni ogarnie ludzki ród).\nAmeryka przeznaczyła na odbudowę Europy ogromne środki w ramach tzw. planu Marshalla, ale państwa bloku wschodniego pod wpływem Związku Radzieckiego z tej pomocy zrezygnowały. W ciągu kilku lat gospodarki zachodniej Europy zostały odbudowane i przeżywały okres intensywnego rozwoju. Rozwój ten, nawet wspierany środkami z planu Mashalla, miał jednak swoją cenę. Była nią ciężka, dobrze zorganizowana praca, możliwa (szczególnie po okresie wojennej demoralizacji) w warunkach dość restrykcyjnej dyscypliny społecznej. Mówiąc językiem praktycznym - ceną było przyjęcie europejskiej odmiany american way of life - stylu życia "dorobkiewiczowskiego", wiążącego się ze wzrostem znaczenia wartości "drobnomieszczańskich" i wszystkich ich społecznych konsekwencji. Główną konsekwencją było ograniczenie nieskrępowanej wolności indywidualnej przez powszechnie akceptowane normy obyczajowe. Ponieważ nagrodą za utratę części wolności były dobra materialne, odwrotną stroną utraty wolności był wzrost konsumpcjonizmu i fetyszyzacji tych dóbr.\nWzrost poziomu życia nawet uboższych klas społeczeństw w Europie zachodniej usunął tam podstawy popularności komunizmu, zyskującego przed wojną wielu zwolenników, szczególnie po dojściu Hitlera do władzy. Szanse na stworzenie gospodarczej potęgi i osiągnięcia dobrobytu w bloku komunistycznym szybko okazały się złudzeniem. Stan względnego ubóstwa nie był jednak wynikiem braku zdolności społeczeństw, ale strukturalnej niewydolności tzw. gospodarki planowej oraz apatii wynikającej z ograniczenia suwerenności tych społeczeństw. Brak perspektywy materialnego dobrobytu i skazanie szerokich grup społecznych (w tym również resztek przedwojennych elit) ma życie w biedzie (czyli stanie permanentnego niedoboru dóbr podstawowych) miał jednak i ten skutek, że zwiększał zainteresowanie dla sfery niematerialnej (kultura) i wiązał znaczną część społeczeństwa z Kościołem jako jedyną względnie niezależną instytucją społeczną, na dodatek reprezentującą wartości otwarcie sprzeczne z obowiązującą ideologią.\nW rezultacie ukształtowały się dwa różne źródła opresji i dwa różne rozumienia wolności. Na zachodzie wolność ograniczał styl życia i związane z nim normy obyczajowe (i utrwalająca je religia). Konsumpcjonizm był synonimem mieszczańskiego kołtuństwa, a jedno i drugie opresyjnego kapitalizmu. Ponieważ kapitalizm ten gwarantował jednak dobrobyt, można go było atakować przede wszystkim za ograniczenie wolności osobistej. Można ją nazwać "wolnością ekspresji". Na wschodzie wolność ograniczał zinstytucjonalizowany system, uniemożliwiający osiągnięcie dobrobytu i skazujący na życie w ubóstwie. Wolność oznaczała prawo do zabiegania o materialną pomyślność własnej rodziny, osiąganą przez pracę na wolnym rynku, doceniającym zdolności i wysiłek. Można ją nazwać "wolnością chleba"\nJednym słowem - to, co ograniczało wolność na Zachodzie (kołtuńska demokracja) było synonimem wolności na Wschodzie. I odwrotnie - to, co gwarantowało poszerzenie wolności na Zachodzie (destrukcja kołtuńskiej demokracji) było synonimem zniewolenia na Wschodzie.\nW zimnowojennej walce ideologicznej Zachód musiał akcentować uroki nieosiągalnego na Wschodzie dobrobytu, Wschód natomiast musiał podkreślać dolegliwość utraty wolności, jaką wymusza dobrobyt.\nOczywiście historia filmu to nie tylko historia propagandy, ale od innych dziedzin sztuki film różni się koniecznością inwestowania dużych pieniędzy. A tam, gdzie pojawiają się duże pieniądze, wolność ekspresji się kurczy. Tam, gdzie kurczy się wolność ekspresji, rośnie bunt.\nHistorię filmu w Europie powojennej wyznacza kilka szkół, które, na zasadzie naturalnych wpływów, tworzą cztery zasadnicze nurty:\n- nurt realistyczny, wywodzący się z włoskiego neorealizmu, wpływający na rozwój Nowej Fali i filmu polskiego,\n- nurt nowofalowy, związany z kontrkulturą, odejmujący francuską Nową Falę, oraz nowy film niemiecki i czeski,\n- nurt autorski, obejmujący indywidualne, względnie autonomiczne kreacje wybitnych reżyserów,\n- nurt postmodernistyczny, obejmujący bezdroża filmu od manifestu Dogme 95 do francuskiej nowej ekstremy.\nWŁOSKI NEOREALIZM 1943-52\nFilm włoski osiągnął znaczącą pozycję zaczynając od dużych produkcji spod znaku filmu artystycznego (Neron, 1909, Ostatnie dni Pompei, Quo Vadis, 1913, Cabiria, 1914). W okresie faszystowskim film był początkowo niedoceniany, dopiero w 1932 r. zorganizowano pierwszy festiwal w Wenecji i rozpoczęto inwestycje w przemysł filmowy. W bieżącej produkcji dominował styl eskapistycznego, pretensjonalnego melodramatu określanej ironicznie „telefono bianco” od dominującej w scenografii stylistyki art-deco.\nFaszyści, w odróżnieniu od nazistów, nie tępili całkowicie sztuki nowoczesnej, chociaż w sztuce oficjalnej dominował monumentalny klasycyzm odpowiadający nazistowskiemu i komunistycznemu socrealizmowi. Wielu futurystów było entuzjastycznie nastawionych do faszyzmu, który w swoich początkach był ruchem sydykalistycznym i nie nabrał jeszcze cech totalitarnych. W 20-leciu międzywojennym rozwijał się ruch Novecento Italiano głoszący hasło "powrotu do porządku", ale formalnie bardzo różnorodny, łączący elementy art-deco, nowoczesnego klasycyzmu, symbolizmu i malarstwa metafizycznego (pittura metafisica) z elementami socjal-krytycznymi.\nW okresie wojny niezależna sztuka stała się zjawiskiem niszowym, ale np. krytyka filmowa zachowała względną niezależność dzięki temu, że od 1940 r. syn Mussoliniego, Vittorio wydawał czasopismo filmowe "Bianco e Nero" i umożliwiał publikowanie tekstów przeciwnych sztuce oficjalnej. W 1942 r. krytyk Umberto Barbaro po raz pierwszy użył określenia neorealizm, wzywając do sprzeciwienia się kinu eskapistycznemu i do zwrotu ku rzeczywistości życia codziennego. Barbaro sformułował cztery główne postulaty neorealizmu:\n- precz z konwencjonalnym banałem\n- precz z fantastyką zapominającą o ludzkich problemach\n- precz z rekonstrukcją historycznych wydarzeń i inscenizacją literatury\n- precz z retoryką, wg której wszyscy Włosi ulepieni są z tej samej gliny.\nUpadek faszyzmu umożliwił realizację pierwszych filmów neorealistycznych jeszcze w czasie wojny, po której zakończeniu stał się on drugim okresem świetności filmu włoskiego.\nPonieważ w czasie wojny do Włoch nie docierały filmy amerykańskie, a niemieckie filmy propagandowe były przeciwieństwem samej idei neorealizmu, naturalnym wzorcem dla neorealistów stał się rozwijający się od połowy lat 30-tych francuski realizm poetycki, tworzony przez Marcela Carné, Jeana Vigo, Jeana Renoira und René Claira, np. „Port we mgle“ (1938, M. Carné) i „Toni“ (1935, Jean Renoir). Francuskie filmy niewiele miały wspólnego z realizmem, kręcone były w studiach, ale przedstawiały mroczny świat ludzi zagubionych, zmarginalizowanych i beznadziejność ich egzystencji, a więc były przeciwieństwem optymistycznej fikcji, której przeciwstawiał się neorealizm.\nNovum neorealizmu była wyraźnie lewicowa postawa ideologiczna, co we Włoszech nie mogło dziwić (w 1937 r. zmarł Antonio Gramsci reformator marksizmu), wejście z kamerą w świat rzeczywisty, zwrócenie się ku tematyce społeczno-krytycznej i podjęcie bolesnego doświadczenia okresu faszyzmu.\nNeorealizm stał się znaczącym zjawiskiem w połowie lat 40-tych, ale wyrastał z nurtów istniejących już przed wojną i żywych w okresie względnie liberalnego faszyzmu. Ich wyrazem była ekspresjonistyczna sztuka takich artystów, jak Renato Guttuso (Crocifissione, 1941). Pierwszy film o wyraźnych cechach stylistycznych to Ossessione Luchino Viscontiego z 1943 r., ale za właściwy początek neorealizmu uważa się Rzym miasto otwarte Roberto Rosselliniego z 1945/6 r. Jego sztandarowym dziełem są Złodzieje rowerów, Vittorio de Sica, 1948.\nNeorealizm skończył się w latach 50-tych, a jego kryzys wynikał z przyczyn artystycznych i ekonomicznych. Cesare Zavattini twierdził, że film: nie powinien wymyślać historii, która odpowiada rzeczywistości, ale przedstawić rzeczywistość tak, żeby była ciekawą historią. Film ma jednak swoją specyfikę, jest zawsze formą opowiadania i zawsze opiera się na selektywnym doborze materiałów. Idea neorealizmu była więc wewnętrznie sprzeczna.\nZmierzch neorealizmu przyspieszyła polityka. Po II wojnie światowej Stany Zjednoczone uzależniły przekazanie pomocy ma odbudowę Włoch w ramach planu Marshalla od niedopuszczenia do władzy socjalistów i komunistów. Wybory w 1948 r. wyraźnie wygrała chadecja, a przekazywane fundusze pomocowe umożliwiły stosunkowo szybki wzrost poziomu życia. W tej sytuacji filmy neorealistyczne odbierane były jako nadmiernie krytyczne. Wprawdzie nie wprowadzono cenzury i filmy tego gatunku powstawały nadal, ale impet nowości wytraciły wcześniej i przede wszystkim zaczęły zmieniać wymowę, przechodząc od reporterskiej relacji przedstawiających indywidualne losy przedstawicieli upośledzonych klas do ogólniejszej refleksji na temat ludzkiej kondycji. Najlepszymi przykładami stały się tzw. „przejściowe” filmy Felliniego La Strada i Il bidone, alegoryczny Cud w Mediolanie Vittorio de Sica, 1951, czy Senso, Luchino Visconti, 1954.\nReżyserzy i filmy:\nRoberto Rossellini - Rzym miasto otwarte 1945, Paisa 1946, Niemcy Rok Zero 1948, Stromboli 1950\nVittorio De Sica - Pucybut 1946, Złodzieje rowerów 1948, Cud w Mediolanie 1951, Umberto D. 1952\nLuchino Visconti - Obsesja 1942, Ziemia drży 1948, Ślicznotka 1951\nGiuseppe De Santis - Gorzki ryż 1949m Rzym 11:00 1952\nFILM WŁOSKI PO NEOREALIZMIE\nNeorealizm stracił rację bytu po wprowadzeniu we Włoszech planu Marshalla, stosunkowo szybkiej odbudowie gospodarki i poprawie warunków życia najuboższych warstw społecznych. Biedy wprawdzie nie zlikwidowano całkowicie, szczególnie na południu i w północnych ośrodkach przemysłowych, ale neorealizm nie krytykował biedy, ale system tworzący biedę, a nowe czasy stwarzały optymistyczną perspektywę. W tej sytuacji wzrosło zapotrzebowanie na lżejsze gatunki i atrakcyjniejsze gwiazdy filmowe. Ta lżejsza odmiana neorealizmu nazywana "różowym neorealizmem" otworzyła drogę do kariery takim aktorkom jak Sophia Loren, Gina Lollobrigida, Silvana Pampanini, Lucia Bosé, Barbara Bouchet, Eleonora Rossi Drago, Silvana Mangano, Claudia Cardinale, czy Stefania Sandrelli. Wkrótce gatunek ewoluował w kierunku komedii obyczajowej o ironicznym zacięciu społeczno-krytycznym - tzw. Commedia all'italiana. Jej symbolem był film Pietro Germiego z 1961 r. Rozwód po włosku.\nW końcu lat 50-tych kinematografia włoska, która pierwszy złoty okres przeżyła przez pierwszą wojną światową i zainspirowała wielkie produkcje amerykańskie (Cabiria), podjęła próbę zdobycia rynku amerykańskiego. Początek dał film z 1958 r. Hercules ze słynnym kulturystą Steve Reevesem w roli głównej, z po nim nastąpiła seria filmów gatunku nazywanego peplum, albo "miecz i sandał". Były to ekranizacje tematów historycznych i biblijnych. Gatunek ten cieszył się popularnością na całym świecie do połowy lat 60-tych, kiedy to we Włoszech ustąpił tzw. "Spaghetti westernowi". Specjalistą gatunku był Sergio Leone, twórca Dolarowej trylogii z Clintem Eastwoodem w roli głównej i z muzyką Ennio Morricone.\nW latach 60-tych film włoski uległ także wpływowi amerykańskiego filmu eksploatacyjnego, a film Gualtiero Jacopettiego z 1962 r. Modo Cane (Pieski świat) dał początek włoskiemu filmowi "szokowemu", który wkrótce stał się synonimem brutalnego horroru.\nW latach późniejszych główny nurt filmu włoskiego koncentrował się na gatunkach filmu rozrywkowego, natomiast wybitne filmy autorskie powstawały na marginesie i tworzyły markę artystów nie wpływając istotnie na styl kinematografii narodowej.\nWprawdzie celem neorealizmu była krytyka stosunków społecznych, ale krytykę tę formułował on w klasycznym języku filmowym. Niezależnie od afiliacji ideologicznych, neorealizm wzrusza tak, jak klasyczny film hollywoodzki. Obraz wiarygodnie przedstawionego nieszczęścia nie może nie wzruszać. Jednak wzruszenie, współczucie, odruch moralnego oburzenia to rekwizyty starego, burżuazyjnego świata. Związany z "tu i teraz" film neorealistyczny odwołuje się do tych samych schematów, co Dziewczynka z zapałkami.\n< Jean Cocteau w filmie Isidore Isou\nNowe tendencje w kinie europejskim wskazali francuscy lettryści pod wodzą rumuńskiego dadaisty Isidore Isou (Isidor Goldstein). Isou było poetą. W 1945 r. przeniósł się do Paryża, gdzie ogłosił zasady lettryzmu - teorii, wg której tradycyjny język literatury wyczerpał swoje możliwości i musi być zastąpiony nowym językiem. Nowy język powinien skoncentrować się na literze, a obraz powinien zostać zastąpiony symbolicznym znakiem. Techniką proponowaną przez lettrystów była hypergrafika. W praktyce Isou publikował skandalizujące teksty pornograficzne, za które dostał sądowy wyrok.\nCelem lettrystów było jednak nie zmiana sztuki, ale rzeczywistości. Wybór środków temu służących stał się powodem podziału - część lettrystów uważała, że środkiem rewolucji jest stopniowe przekształcanie tradycyjnej sztuki i estetyki, część opowiadała się za środkami radykalnymi, a więc dadaistyczną prowokacją i informacyjnym sabotażem. Radykalna grupa skupiona wokół Guy Deborda, nazwana później sytuacjonistami, wywołała znaczne poruszenie. W 1950 r. podczas mszy wielkanocnej w paryskiej katedrze Notre-Dame sytuacjoniści porwali księdza, którego miejsce zajął przebrany za mnicha jeden z członków grupy. Zanim 10.000 zgromadzonych w katedrze wiernych zorientowało się w sytuacji, "mnich" wygłosił kazanie ogłaszając, że "Bóg umarł". Artystom z trudem udało się uciec przed linczem. To właśnie przykład "sabotażu informacyjnego". Wkrótce potem ludzie Deborda wywołali kolejny skandal rozbijając konferencję prasową Chariego Chaplina na festiwalu filmowym (od czego odciął się Isou) i powołali Międzynarodówkę Lettrystyczną, z której powstała Międzynarodówka Sytuacjonistyczna. Sytuacjoniści zmierzali w kierunku walki politycznej, Isou w kierunku walki kulturowej.\nManifestem nowego języka filmowego stał się film Isidore Traktat o ślinie i wieczności, pokazany w 1950 r. na festiwalu w Cannes. Dwie godziny trwający film wypełniają ujęcia ulic, budynków i wnętrz zmontowane w "strumień świadomości", a w tle odczytywany jest monolog artysty przedstawiający swoje poglądy na wszystko, ze szczególnym uwzględnieniem sztuki filmowej. Pomijając wszystkie inne względy film jest nudny. Mimo niemal jednogłośnej, negatywnej reakcji krytyki, na nalegania członka jury, Jeana Cocteau (który zresztą w filmie występuje), film otrzymał zaszczytną nagrodę. We współczesnym slangu można by powiedzieć, że nagroda przyznana została "na bezczela", tzn. wbrew oczywistej ocenie większości jury i publiczności. "Bezczel" to bardzo ważny element walki ideologicznej. Opiera się on na sile faktów dokonanych. Na tej samej zasadzie Neron mianował konia senatorem, a Duchamp uczynił dzieło sztuki z pisuaru. Człowiek kulturalny, wychowany w standardach wysokiej kultury jest wobec takiej ostentacyjnej bezczelności bezbronny, a o filmie Isou będzie można zawsze powiedzieć, że otrzymał nagrodę na prestiżowym festiwalu. No, jeśli otrzymał, to widocznie były po temu jakieś powody.\nFilm Isou jest wprawdzie nudny i bełkotliwy, składa się z bezładnego ciągu obrazów i bełkotliwego, narcystycznego monologu, ale właśnie dlatego jest równie ważny dla historii języka filmowego, jak Pies andaluzyjski Bunuela. W Psie pokazano beznamiętne okrucieństwo, któremu ofiara poddaje się bez oporu, a więc emocjonalny absurd. W Traktacie Isou pokazano obrazy, które nic nie znaczą i tekst, który nie ma żadnego związku z obrazami. Psychika poszukująca jakiegokolwiek logicznego związku między jednym i drugim przypomina obracające się samochodowe koło próbujące nawiązać kontakt z pokrytym lodem asfaltem. Dużo hałasu, dużo dymu, a samochód stoi w miejscu. Jeśli język filmowy jest (tak czy inaczej skonstruowanym opowiadaniem o wydarzeniach lub nastrojach - w filmie Isou został on pozbawiony jakiejkolwiek funkcji artystycznej lub informacyjnej.\nWspomniana grupa sytuacjonistów nie odznaczyła się istotnymi dokonaniami w filmie, ale trzeba o niej wspomnieć, ponieważ dokonała prawie tego samego, czego z muzyce dokonał John Cage.\nW 1952 r. Guy Debord zrealizował film pt. Hurlements en faveur de Sade (Skowyt dla Sade). Film trwa ponad godzinę i przedstawia kilka razy zmieniający się biały lub czarny ekran. W tle kilka razy słuchać głosy deklamujące dadaistyczny wiersz lub czytające inne teksty. Ostatnie 24 minuty filmu to czarny ekran i kompletna cisza.\nCztery lata wcześniej w USA odbyło się prawykonanie muzycznego dzieła Johna Cage'a pt. 4'33, wypełnione kompletną ciszą.\nI dzieło Cage'a i dzieło Deborda nie mają żadnego znaczenia artystycznego. W kategoriach estetycznych to kompletne śmieci, którym nawet nie można przypisać cech nowości czy skandalu, jakie miał o trzydzieści lat wcześniejszy Pisuar Duchampa. Obydwa mają jedna ogromne znaczenie psychologiczne i kulturowe. Obydwa skierowane były nie do publiczności masowej, ale do elit wypełniających sale koncertowe i studyjne kina. Okazały się przynajmniej częściowo skuteczną próbą zastosowania wobec wykształconych i kulturalnych ludzi jawnej, wręcz ostentacyjnej i skrajnie bezczelnej kpiny. Kpiny nie ze sztuki, ale z publiczności. Okazało się, że przynajmniej części publiczności można wmówić wszystko. Oczywiście tylko części, bo pierwszy pokaz filmu w klubie d'Avant-Garde 52-Paris zakończył się totalną bójką. Dopiero cztery miesiące później znalazła się grupa, która wytrzymała godzinę projekcji.\nSytuacjonizm, należąc do frontu antykultury, musiał zanegować sztukę, ponieważ zanegował wszystko poza ideą światowej rewolucji proletariackiej. Wyrósł z marksizmu i spełnił swoją polityczną rolę szczególnie podczas wydarzeń paryskiego maja 1968 r. jako czynnik destabilizujący istniejący system i na tym wyczerpał swoją misję. Nie zmienia to faktu, że analiza systemu, jaką przedstawił Guy Debord miała w sobie wiele racjonalnych elementów. Stworzył on teorię "społeczeństwa spektaklu", będącego precyzyjnie skonstruowanym system ról, w których rzeczywistość (w tym również pozycja) zatraca swój realny charakter. Z tej analizy Debord wyciąga jednak dyskusyjny wniosek, ponieważ uznaje "pozorność" kultury za jej wadę, gdy tymczasem można ją uważać za jej istotę.\nSam Debord był postacią tragiczną, ponieważ w odróżnieniu od prowadzących podobne analizy zawodowych filozofów ze szkoły frankfurckiej prawdopodobnie wierzył w słuszność swoich teorii i nie traktował ich wyłącznie jako bazy do skutecznej socjotechniki. Gdy w latach 90-tych marksistowski komunizm w Rosji upadł, a niedawni rewolucjoniści opanowali Brukselę, rozpił się kompletnie i zastrzelił.\nWojciech Has, Jerzy Kwalerowicz, Tadeusz Konwicki, Kazimuierz Kutz, Stanisław Lenartowicz\nAndrzej Munk, Czesław Petelski, Roman Polański, Stanisław Różewicz, Andrzej Wajda\nPolska Szkoła Filmowa to złożone zjawisko, na które składa się kilkanaście filmów zrealizowanych przez stosunkowo młodych polskich reżyserów w okresie tzw. gomułkowskiej odwilży i próby odejścia od stalinowskiej wersji komunizmu i artystycznego socrealizmu. Jego złożoność polega na tym, że w kategoriach artystycznych jest wśród tych filmów wiele dzieł wybitnych - szczególnie w porównaniu z przedwojenną, dość infantylną produkcją filmową. Doświadczenia wojenne i wpływ stylistyki neorealistycznej nadały tym dziełom wyjątkową dojrzałość artystyczną. Filmy te mają jednak i drugie oblicze, które dopiero teraz można w miarę obiektywnie ocenić. Otóż niewątpliwie mogły one powstać dopiero po odejściu od programowego socrealizmu i stalinowskiego terroru i w tym sensie są świadectwem nowego tonu w polskiej sztuce. Zmiana tego tonu polegała na tym, że przed odwilżą o pewnych tematach nie można było mówić wcale (np. o Powstaniu warszawskim, czy o toczącej się wówczas w Polsce walce niepodległościowego podziemia), a pewne tematy były polem całkowicie kłamliwej propagandy. Np. Jerzy Kawalerowicz, jeden z pionierów szkoły polskiej kilka lat wcześniej kręcił socrealistyczne filmu agitacyjne czy wręcz gloryfikujące walkę przedwojennej KPP z "sanacyjnym reżimem - Pod gwiazdą frygijską, 1954. W okresie gomułkowskim niektóre tematy "zwolniono", co nie znaczy, że filmy o nich mówiące przestały być politycznymi agitkami. W niczym nie ujmuje to ich wartości artystycznej na ten samej zasadzie, na jakiej trudno odmówić artyzmu filmom Sergiusza Eisensteina agitującym za sprawą bolszewickiej rewolucji.\nFilmy szkoły polskiej korzystały z wolności wypowiedzi o tyle, o ile ta wolność przydawała się do deprecjonowania wartości bliskich ogromnej większości społeczeństwa, wrogiego narzuconemu systemowi. Film mógł poruszać temat Powstania Warszawskiego i pokazywać heroizm walczących, pod warunkiem, że heroizm ten okazywał się bezsensowną ofiarą pozbawiająca naród najlepszej młodzieży (Kanał). Film mógł mówić o walce podziemia pod warunkiem, że walka ta okazywała się bezcelowym zabijaniem przedstawicieli ludowej władzy przez młodych chłopców nie rwących się do walki, ale pragnących życia i miłości w spokoju (Popiół i diament). Film mógł przedstawiać bohaterstwo polskich żołnierzy w kampanii wrześniowej, ale tylko w walce z Niemcami (chociaż walczyli oni również z bolszewikami) i pod warunkiem, że fikcyjna szarża kawalerii na niemieckie czołgi okazywała się śmieszna i anachroniczna (a tak naprawdę po prostu idiotyczna) w konfrontacji z bronią pancerną (Lotna). Film mógł pokazywać brutalną rzeczywistość życia drwali, ale pod warunkiem, że zakończy się happy-endem (w filmie Baza ludzi umarłych wg scenariusza Hłaski zmieniono całkowicie wymowę zakończenia, co spowodowało wycofanie się scenarzysty z produkcji).\nFilmy szkoły polskiej pozostaną trwałym dorobkiem polskiej kultury, trzeba jednak pamiętać, że wiele z nich skażonych jest, jak cała oficjalna kultura PRL, kłamstwem. Są więc dziełami sztuki i świadectwami tego kłamstwa, nie są jednak, odmiennie niż włoski neorealizm, świadectwem ówczesnej polskiej rzeczywistości.\nWojciech Has (1925-2000) – Pożegnania 1958, Jak być kochaną 1962\nJerzy Kawalerowicz (1922-2007) – Cień 1956, Prawdziwy koniec wielkiej wojny 1957, Pociąg 1959, Matka Joanna od Aniołów 1961\nTadeusz Konwicki (1926) – Zimowy zmierzch 1957, Ostatni dzień lata 1958, Zaduszki 1961, Salto 1965\nKazimierz Kutz (1929) – Krzyż walecznych 1958, Nikt nie woła 1960, Ludzie z pociągu 1961\nStanisław Lenartowicz (1921-2010) – Zimowy zmierzch 1956\nAndrzej Munk (1921-1961) - Człowiek na torze 1956, Eroica 1957, Zezowate szczęście 1960, Pasażerka 1963\nCzesław Petelski (1922-1996) – Baza ludzi umarłych 1958\nRoman Polański (1933) – Nóż w wodzie 1961\nStanisław Różewicz (1924-2008) – Wolne Miasto 1958, Świadectwo urodzenia 1961\nAndrzej Wajda (1926) – Pokolenie 1955, Kanał 1956, Popiół i diament 1958, Lotna 1959\nJerzy Zarzycki (1911-1971) – Zagubione uczucia 1957\nReżyserzy: Roger Vadim, Jacques Rivette, Claude Chabrol\nEric Rohmer, Francois Truffaut, Jean-Luc Godard\nAktorzy: Jean Seberg, Brigitte Bardot, Jeanne Moreau, Emmanuelle Riva, Anna Karina\nJean-Paul Belmondo, Jean-Pierre Léaud, Jean-Claude Brialy, Jean-Louis Trintignant\nFrancuska Nowa Fala stworzyła swoje główne filmy na przełomie lat 50-tych i 60-tych, ale była wynikiem dłuższego procesu - dyskusji toczących się wśród krytyków związanych z czasopismem Cahiers de Cinema (Zeszyty filmowe), pozornego wpływu neorealizmu i rzeczywistego wpływu amerykańskiego film noir i filmu niezależnego.\nCahiers de Cinema powstały w 1951 r. w wyniku przekształcenia czasopisma Revue du Cinéma, wydawanego przez dwa paryskie kluby filmowe. Do jednego z nich (Objectif 49) należeli m.in. Robert Bresson, Alexandre Astruc i Jean Cocteau. Wpływ Bressona pozostawił ślad w moralizującym (nawet jeśli nihilistycznym) zabarwieniu filmów nowofalowych, natomiast Cocteau (który w 1950 r. wymusił na jury w Cannes nagrodę dla filmu Isidore Isou) wpłynął niewątpliwie na luźną formę narracji. Światopoglądowy profil czasopisma określali kolejni redaktorzy naczelni. Andre Bazin (1918-1958) był personalistą i pierwszym redaktorem, Eric Rohmer (1920-2010) był konserwatystą i objął redakcję w 1957 r., Jacques Rivette (ur. 1928) był komunistą, kierował pismem od 1963 r. i uczynił je trybuną dialektycznego marksizmu. W latach 70-tych pismem kierował maoistyczny kolektyw.\nPojawienie się nowego nurtu poprzedziła działalność współpracujących z Zeszytami krytyków i teoretyków Jean-Luc Godarda, Claude Chabrola i François Truffaut. Pierwszym wynikiem dyskusji teoretycznych był artykuł Truffauta z 1954 r., w którym sformułował on teorię nazwaną później teorią autorską i przeprowadził analizę historii filmu, w tym szczególnie filmu amerykańskiego i neorealistycznego, atakując stylistykę filmu francuskiego za jej anachroniczność. Mimo wielkiego szacunku deklarowanego dla twórców neorealizmu jego wpływ na nową falę jest bardzo powierzchowny i sprowadza się do wyjścia ze studia na ulicę. Znacznie ważniejsze było użycie przez lettrystów ręcznej kamery i rozbicie klasycznej narracji. Natomiast decydujący wpływ wywarł film amerykański i to zarówno w hollywoodzkiej odmianie film noir jak i - przede wszystkim - niskobudżetowy film niezależny.\nJest jeszcze jeden aspekt, o którym się wspomina rzadko albo wcale. Sztuka francuska została po II wojnie światowej zepchnięta na margines. Centrum przeniosło się z Paryża do Nowego Yorku, triumfy święcił amerykański informel jako symbol witalności kultury zachodniej, mający ostudzić tradycyjny francuski entuzjazm dla komunizmu (rozpoczynała się zimna wojna). Francuzi nie mieli również rozliczonej niechlubnej, wojennej przeszłości - okresu kolaboracji i rządu Vichy. Te czynniki spowodowały, że odradzający się dziesięć lat po wojnie film francuski nie miał do przekazania optymistycznych haseł, ale ograniczał się w gruncie rzeczy do smutnej refleksji egzystencjalnej o względności wartości, o samotności, braku porozumienia między ludźmi.\nStart Nowej Fali umożliwił sukces filmu Rogera Vadima I Bóg stworzył kobietę z 1956 r. Długa scena zmysłowego tańca doprowadzającej się na skraj szaleństwa Brigitte Bardot i wlepione w jej ciało zamroczone oczy mężczyzn były ważniejsze od wszelkich teorii estetycznych. Film odniósł również sukces w USA (gdzie został mocno ocenzurowany), a efekt finansowy przekonał branżę, że opłacalna może być również produkcja filmów niskobudżetowych. Późniejszy film Vadima Barbarella (1967) z Jane Fondą w roli głównej stał się również hitem w USA i symbolem rewolucji obyczajowej, ale jego łopatologiczna erotyka mogła zadowolić publiczność, ale nie mogła inspirować filmowców francuskich. O wiele silniej działa na nich poetyka dadaistyczna i moralny relatywizm czarnego filmu amerykańskiego.\nWbrew pozorom francuska Nowa Fala nie stworzyła wyraźnego, wspólnego stylu. Wynikało to z doświadczeń życiowych oraz różnic światopoglądowych i politycznych filmowców.\nNajsłynniejszy film Francois Truffaut, 400 batów z 1959 r. zainspirował amerykański film w 1953 r. pt. Little Fugitive. Trudne dzieciństwo (Truffaut był dzieckiem pozamałżeńskim, a w dojrzałym wieku angażował się w ruchy praw dziecka), problemy z przystosowaniem się, represyjny system edukacyjny i jego wpływ na kształtowanie się psychiki, a więc filmy o silnym zaangażowaniu moralnym i ładunku emocjonalnym wymagały języka bliższego klasycznemu.\nZ kolei Jean Luc Godard, zaangażowany marksista, krytyk konsumeryzmu, a z czasem maoista i przywódca filmowej Dziga-Vetov-Group w mniejszym stopniu traktował film jako środek osobistej wypowiedzi, bardziej zaś jako element walki ideologicznej. Jego najsłynniejszy film Do utraty tchu z 1960 r. stał się symbolem języka nowofalowego. Zastosowano w nim nie tylko rozluźnioną narrację, ale wiele chwytów zupełnie rozbijających poczucie iluzji, jak np. skaczące cięcie (jump cut). Szczerze mówiąc w niektórych przypadkach trudno jest odróżnić, czy efekt łamiący ciągłość narracji jest wynikiem świadomego zabiegu, czy po prostu błędu, albo montażowego niechlujstwa. Doszukiwanie się w nich głębszych uzasadnień estetycznych wydaje się sztuczne, ponieważ w gruncie rzeczy niszczą one efekt, jaki jest pewnym osiągnięciem Nowej Fali. Tym efektem jest takie rozluźnienie narracji przez wydłużenie ujęć poza granice psychologicznego prawdopodobieństwa, żeby widz przestał reagować emocjonalnie na rozwój wypadków, ale mógł jeszcze odczytać jej spójność na tyle, żeby nie znudził się egzystencjalną frazeologią.\nTypowy film nowofalowy osiąga ten efekt przez szkicowość opowiadania (dzięki czemu widzimy filmowe okruchy, a nie zwartą całość), jednocześnie stosując techniki typowe dla filmu dokumentalnego (ręczna kamera, autentyczna sceneria) czyniącego film wiarygodnym. Film nowofalowy przypomina więc amatorski film nagrywany niepewną ręką i bez scenariusza (tak kręcono Do utraty tchu). Wprawdzie brakuje niektórych fragmentów, nie wszystko można zrozumieć, ale nie ma wątpliwości, że sceny są prawdziwe, "bo nikt niczego nie udaje".\nNarracja nowofalowa trochę przypomina filmową technikę impresjonistyczną, ponieważ jej celem nie jest w gruncie rzeczy opowieść, ale wyrażenie stanu, tyle że nie emocjonalnego, ale egzystencjalnego. O ile jednak impresjonizm wyrażał emocjonalne stany bohaterów przez deformację i stylizację obrazu, to film nowofalowy jest odbiciem osobowości autora w deformacji samej narracji. Stan dezorientacji i nierozumienia jest równie konkretny jak każdy inny.\nSymptomatyczne jest to, że twórcy Nowej Fali mieli w większości poglądy lewicowe, a nawet skrajnie lewicowe, a mimo to filmy nowofalowe są z reguły bardzo pesymistyczne i to nie w potocznym, ale w filozoficznym sensie. Można to odczytać jako wynik smutnej analizy kultury, w której powstawały, ale trudno oprzeć się wrażeniu, że poza krytyką Nowa Fala nie proponowała żadnego własnego programu.\nZjawisko nowej fali kojarzone jest przede wszystkim z filmem francuskim, ale wystąpiło w niemal całym filmie europejskim. Nie dlatego (chociaż zapewne i dlatego), żeby artyści w innych krajach starali się Francuzów naśladować, ale raczej dlatego, że kultura europejska przeszła tak istotne zmiany (przynajmniej w przekonaniu tworzących ją artystów), że jej wyrazem mogła być tylko "nieciągłość".\nAgnes Varda, Alain Resnais, Marguerite Duras, Alain Robbe-Grillet\nNowa Fala miała również drugie oblicze nazywane rive gauche (lewe nabrzeże - od dzielnicy Paryża). Zostało ono ukształtowane przez francuską nouveau roman, czyli nową powieść, jaka pojawiła się we francuskiej literaturze przełomu lat 50-tych i 60-tych za sprawą przede wszystkim Alaina Robbe-Grilleta (także Nathalie Sarraute, Michel Butor, Claude Simon, Robert Pinget). Nowa powieść zrywała z tradycją powieści realistycznej (w XIX-wiecznym rozumieniu terminu), psychologizującej i moralizującej, próbowała natomiast stworzyć całkowicie obiektywny język służący opisowi, ale nie wartościowaniu rzeczywistości. Głównym tematem nowej powieści jest stosunek realności do złudzenia, prawdy do konwencji. Celem jest wyznaczenie granic możliwości poznania. W nowej powieści nie liczy się akcja, nie liczą się emocje, nie liczy się czas. Właściwie nowa powieść nie opisuje rzeczywistości ale to, w jaki sposób ją widzi.\nPróby przetłumaczenia na język filmowy metody nowej powieści dały szczególny efekt. Zupełnie zaniechano narracji porządkującej wydarzenia w czasie i przestrzeni. Tempo montażu spowolniono tak, aby widz przestał dostrzegać związek między obrazami, a skupił się na ich symbolice. Najważniejszym jednak zabiegiem było rozbicie filmu na dwie tylko luźno powiązane przestrzenie - ciąg obrazów przedstawiających nie tyle rzeczywistość, co jej "psychiczne refleksy", oraz poetycką narrację przesuwającą wszelką refleksję w sferę werbalną. W praktyce wygląda to tak, że znaczna część filmów tego nurtu to obrazy uzupełniające (bo nie ilustrujące) tekst czytany przez lektora z tzw. off-u. Wprawdzie z formalnego i warsztatowego punktu widzenia filmy rive gauche były opracowanie po mistrzowsku, to w istocie języka są pokrewne lettrystycznym eksperymentom Isidore Isou. O ile jednak celem lettrystów była wolność wypowiedzi, to celem nowofalowców z rive hauche była wypowiedź.\nWarto zwrócić uwagę na to, że Truffaut, Godard i inni nowofalowcy, podobnie jak neorealiści, sprzeciwiali się ekranizacji tekstów literackich i poszukiwali nowego, czysto filmowego języka. Godarda próby te zaprowadziły do eksperymentów Wiertowa. Przedstawiciele rive gauche potraktowali film jako ilustrację teorii nowej powieści, ale ta powieść nie miała już nic wspólnego z tradycyjną narracją literacką. Lubowała się jednak w słowie.\nLA POINTE COUTRE 1954\nAgnes Varda zrealizowała film w 1954 r. Pokazano go z inicjatywy Andre Bazina na festiwalu w Cannes, ale potraktowany został jako film amatorski i nie wszedł do dystrybucji, spotkał się natomiast z zainteresowaniem środowiska krytyków z Cahiers de Cinema.\nFilm przedstawia historię przechodzącego kryzys, młodego małżeństwa. Jego przyczyny analizują podczas długich rozmów prowadzonych w małym rybackim miasteczku. Stopniowo wyjaśnia się przyczyna narastającej obcości. On jest człowiekiem z prowincji, przeciętnym, mało wymagającym, zadowolonym z życia, ona wyobcowaną, pełną niespełnionych tęsknot kobietą, zdecydowaną na rozstanie. Wątek ten przepleciony jest z pozornie niezwiązanymi sekwencjami przedstawiającymi życie mieszkańców miasteczka, powszechną biedę, prozaiczność egzystencji, przyziemność problemów, banalność wzruszeń.\nObydwa wątki przedstawione są zupełnie odmiennymi technikami. Konflikt małżeński opowiedziany jest starannie komponowanymi obrazami i stylizowanym dialogiem podawanym przez zawodowych aktorów, życie osady natomiast techniką niemal dokumentalną, bliską włoskiemu neorealizmowi. W miarę poznawania okolicznych mieszkańców i ich sposobu życia kobieta zaczyna rozumieć źródła osobowości mężczyzny, co prowadzi do ich ponownego zbliżenia i pojednania.\nLa Pointe Coutre jest uważany za pierwszy film nowofalowy, a w każdym razie za bezpośrednią zapowiedź francuskiej Nowej Fali.\nŚRODA MIĘDZY 5 A 7 1961\nW 1961 r. Agnes Varda nakręciła film przedstawiający dwie godziny z życia młodej piosenkarki Cleo oczekującej na wynik badań w związku z podejrzeniem choroby nowotworowej. Film rozpoczyna się od wizyty Cleo u wróżki przepowiadającej jej nieszczęście. Potem niemal cały film wypełniają wydarzenia zupełnie błahe - spotkanie z przyjaciółką w kawiarni, spotkanie z muzykami w jej mieszkaniu, gdzie próbują kilka nowych piosenek, następnie spacer w parku i spotkanie z przygodnie poznanym żołnierzem, któremu Cleo zwierza się ze swych obaw. Chłopak ma tego samego dnia wyjechać na front w Algierii, ale proponuje, że pojedzie z Cleo do szpitala po wyniki badań. W szpitalu poszukują lekarza, wędrują po pięknym ogrodzie, a gdy lekarz się wreszcie pojawia, dziewczyna słyszy hiobową wieść. Jest chora. Mimo to film kończy wyznaniem, że jest szczęśliwa.\nFilm jest klasycznym przykładem stylistyki Nowej Fali w jej egzystencjalistyczno-poetyckiej wersji. Nowofalowość polega na spięciu dwóch istotnych wydarzeń pozbawioną znaczenia akcją - prawdziwy dramat rozgrywa się w tle, nikt nie ma na niego wpływu. Można tylko czekać na wyrok i chwytać okruchy szczęścia. Film opowiada więc o tym, co cały czas przemilcza.\nHIROSZIMA MOJA MIŁOŚĆ 1959\nHiroszima moja miłość to zrealizowany w 1959 r. pierwszy film fabularny Alaina Resnais, autora znacznie wcześniejszych, krótkometrażowych filmów o Vincencie van Gogh i Paulu Gauguin.\nFrancuska aktorka jedzie do Hiroszimy aby nakręcić film. Spotyka tam japońskiego architekta, z którym spędza noc w hotelu. Jeszcze w łóżku opowiada mu swoje wrażenia z wizyty w hiroszimskim muzeum i w szpitalu, ale nie wprost. Relację zdaje jej głos płynący z off-u. Mężczyzna odpowiada kilkakrotnie, że "niczego w Hiroszimie nie zobaczyła".\nPodczas kolejnej nocy ona zapowiada swój wyjazd do Francji i pod wpływem impulsu po raz pierwszy opowiada własną historię z czasów wojny. Historię wielkiej miłości do niemieckiego żołnierza, z którym planowali pobrać się w powojennych Niemczech. Zanim do tego doszło, Niemiec został zabity przez francuską Resistance, a ona oskarżona o kolaborację, ogolona i wysłana do Paryża, gdzie dowiedziała się o zrzuceniu bomby na Hiroszimę. On próbuje zatrzymać ją w Japonii, jednak ona dochodzi do wniosku, że ich miłość nie ma przyszłości i postanawia wrócić do rodziny. On jest wściekły, robi jej wyrzuty, ale ona wraca do hotelu. Wkrótce pojawia się on, wtedy ona mówi: "Hiroszima to ty". Na to on odpowiada: "ty to Francja".\nW filmie zastosowano wiele nowinek technicznych, szczególnie krótkie retrospekcje sugerujące nietrwałość ludzkiej pamięci, a także długie fragmenty czytanej z off-u narracji tworzącej kontrapunkt z filmowymi obrazami. Niezależnie od niezbyt czytelnego przesłania, został obwołany "Narodzinami narodu" Nowej Fali, w nawiązaniu do znaczenia filmu Davida Griffitha dla rozwoju klasycznej narracji filmowej.\nFilm Alaina Resnais z 1961 r. Zeszłego roku w Marienbadzie rozgrywa sie w całkowicie umownej przestrzeni barokowych pałaców i luksusowych hoteli. Bohaterowie noszą kostiumy zaprojektowane przez Coco Chanel i mówią artystycznym, wystylizowanym językiem. Pewien mężczyzna stara sie przekonać nieznajomą kobietę, że rok wcześniej spotkali się w Marienbadzie, gdzie ona obiecała mu porzucić swego towarzysza i rozpocząć z nim nowe życie. Kobieta nie przypomina sobie ani spotkania, ani obietnicy, mimo to mężczyzna próbuje obudzić w niej wspomnienie wydarzeń z przeszłości. Wreszcie kobieta ulega jego wpływowi i wspólnie opuszczają hotel.\nO co w filmie chodzi - nie wiadomo. I o to właśnie chodziło reżyserowi filmu, co spointowała ówczesna krytyka: "W żadnym momencie filmu widz nie może być pewny, czy to co widzi na ekranie należy do teraźniejszości czy do wspomnień, czy dzieje się we śnie, czy na jawie".\nScenariusz filmu napisał twórca nowej powieści Alain Robbe-Grillet, dlatego można traktować film jako ilustrację jego artystycznych teorii (chociaż reżyser i pisarz poróżnili się co do sposobu realizacji filmu).\nKrytyka próbowała rozszyfrować znaczenia mglistej symboliki filmu, dopatrując się w protagonistach personifikacji freudowskiej struktury ludzkiej psychiki, albo wersji mitu o Orfeuszu i Eyrydyce, w związku z admiracją, jaką Resnais żywił dla Jeana Cocteau i jego filmu Orfeusz z 1949 r. Niewątpliwe są wpływy i filmowego impresjonizmu i poetyckiego surrealizmu - wydarzenia, o których opowiada film, wydarzenia, o których mówią bohaterowie i świat, w którym film się rozgrywa są równie realne co złudne. W tym znaczeniu film można uznać za część filmu nowofalowego, jak również w często stosowanym przez artystów nowofalowych niezależnej narracji werbalnej i filmowej. Resnais dla przedstawienia swojej wizji świata kwestionuje obiektywną realność rzeczywistości, inno nowofalowcy jej nie kwestionowali. Uważali tylko, że potrafią o niej powiedzieć coś odkrywczego. Dlatego musieli pokazywać ją w sposób odkrywczy.\nNOWY FILM NIEMIECKI 1962\nRainer Werner Fassbinder, Werner Herzog, Alexander Kluge, Volker Schlöndorff\nMargarethe von Trotta, Hans-Jürgen Syberberg i Wim Wenders\nNowy film niemiecki stworzyła grupa młodych reżyserów realizujących filmy niskobudżetowe, inspirowane doświadczeniami francuskiej Nowej Fali. Reżyserzy tacy jak Rainer Werner Fassbinder, Werner Herzog, Alexander Kluge, Volker Schlöndorff, Margarethe von Trotta, Hans-Jürgen Syberberg i Wim Wenders zdobyli najpierw uznanie niszowej publiczności kin studyjnych (art house), a potem zwrócili na siebie uwagę wielkich studiów amerykańskich.\nHistoria nowego filmu niemieckiego zaczęła się od ogłoszonego podczas festiwalu w Oberhausen w 1962 r. manifestu, w którym stwierdzono, że "stare kino jest martwe. Wierzymy w nowe kino". W 1965 r. pod egidą niemieckiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych powołano do życia Kuratorium Młodego Filmu Niemieckiego, jednak większość młodych twórców swoje pierwsze próby realizowała w ramach zleceń na programu i filmy telewizyjne. W 1968 r. powołano również Niemiecki Federalny Komitet Filmowy, ale sytuację młodych filmowców zmieniła dopiero umowa między tym komitetem a największymi niemieckimi stacjami telewizyjnymi ARD i ZDF. Ta przedłużana do dzisiaj umowa zobowiązywała te stacje do przeznaczania określonych budżetów na realizację filmów nadających się do dystrybucji zarówno w telewizji jak i w kinach. Młodzi reżyserzy otrzymali pieniądze, na dodatek byli rozsądni - nie chodziło im o rozwalenie starej niemieckiej kinematografii, ale zbudowanie nowej, konkurencyjnej na rynku światowym. W wielu filmach zatrudniali znane gwiazdy niemieckiego filmu zręcznie łagodząc nieuchronne konflikty interesów. Dzięki takim filmom, jak Pożegnanie z wczoraj Klugego (1966), Aguirre, gniew boży Herzoga (1972), Strach zżera duszę (1974) Małżeństwo Marii Braun (1979) Fassbindera, Utracona cześć Katarzyny Blum Schlöndorffa i von Trotta (1975), Blaszany bębenek Schlöndorffa (1979) czy Paryż Texas Wendersa (1984) film niemiecki znalazł uznanie na forum międzynarodowym szybciej, niż we własnym kraju.\nNiemieckie nowe kino łączyło wpływy włoskiego neorealizmu oraz francuskiej i brytyjskiej nowej fali, ale jako markowy niemiecki produkt było wynikiem nie tylko talentu reżyserów, ale i dobrze przemyślanej polityki kulturalnej.\nDość komfortowa pozycja, jaką zajmowali niemieccy filmowcy, doprowadziła jednak do tego, że coraz więcej filmów przestawało liczyć się z opinią publiczną, kontestując ją za jej własne pieniądze. W 1982 r. oburzenie wywołał bluźnierczy film Herberta Achternbuscha Widmo, opowiadający dość niewybredną historię Chrystusa schodzącego z krzyża w bawarskim klasztorze i udającego się na spotkanie współczesności w towarzystwie klasztornej przeoryszy. Nowy film niemiecki korzystał z przychylności rządów koalicji SPD/FDP i po objęciu urzędu kanclerskiego przez Helmuta Kohla nowy minister spraw wewnętrznych z CSU wstrzymał znaczną część subwencji dla filmu stwierdzając, że nie będzie finansował filmów, których nie chce oglądać nikt poza twórcami.\nWprawdzie kolejne pokolenie niemieckich reżyserów chwytało się różnych sposobów na odzyskanie zainteresowania publiczności, m.in. wprowadzaniem do narracji filmowej trików typowych dla spotów reklamowych, jednak w tym czasie niemiecka widownia pochłonięta już była amerykańskimi "bajkami dla dużych bobasów", czyli produkcjami Spielberga, Lucasa itp.\nNowy film niemiecki skończył swoją historię.\nCZECHOSŁOWACKA NOWA FALA 1962\nMiloš Forman, Jan Němec, Jiří Menzel\nVěra Chytilová, Juraj Herz, Jaromil Jireš\nCzechosłowacka Nowa Fala wzniosła się wtedy, gdy kończyła się historia Szkoły Polskiej. W Polsce kończyła się właśnie gomułkowska odwilż, gdy w Czechosłowacji zbliżała się Praska Wiosna i budziły naiwne nadzieje na "socjalizm z ludzką twarzą".\nPokrewieństwo ówczesnego filmu czechosłowackiego z francuską Nową Falą wydaje się oczywiste, ale jest pozorne. Francuskie rozluźnienie narracji służyło i surrealistyczna niekonsekwencja miały być obrazem rzeczywistości, w filmie czechosłowackim natomiast służyło obejściu cenzury i spiętrzeniu poczucia absurdu, stale obecnego w socjalistycznej rzeczywistości pozornej. Czesi odwoływali się raczej do tradycji przedwojennego ugrupowania Devetsil, w którym elementy proletkultu mieszały się z realizmem magicznym. Improwizowany dialog, czarny humor, absurd, angażowanie aktorów amatorów i duże przywiązanie do tradycji literackiej stworzyły wyjątkową poetykę, którą jeszcze dzisiaj łatwo się rozpoznaje w filmach powstałych znacznie później. Przez pewien czas Polsce funkcjonowało nieco ironiczne powiedzenie "czeski film - nikt nic nie wie", ale miało ono głębszy sens. Komunistyczna cenzura gubiła się w odczytywaniu sensu w pozornym bezsensie.\nHistoria czechosłowackiego filmu zakończyła się nagle, po zajęciu Czechosłowacji w 1968 r. przez radzieckie i - niestety - polskie wojsko. Praska Wiosna się skończyła, część filmowców (Forman, Nemec) wyemigrowała, część musiała pogodzić się z cenzurą albo zmienić zawód.\nMiloš Forman - Czarny Piotruś 1963, Miłość blondynki 1965, Pali się moja panno 1967\nJan Němec - Diamenty nocy, 1964\nJiří Menzel - Pociągi pod specjalnym nadzorem, 1966, Kapryśne lato 1967, Skowronki na uwięzi 1969)\nVěra Chytilová - O czymś innym, 1963, Owoce rajskich drzew spożywamy 1969, Stokrotki 1966\nFrantišek Vláčil - Dolina pszczół 1967, Marketa Lazarova 1967\nEvald Schorm - Dzień siódmy, ósma noc, 1969\nVojtěch Jasný - Gdy przychodzi kot, 1963\nIvan Passer - Intymne oświetlenie, 1965\nPavel Juráček - Każdy młody mężczyzna 1965, Przypadek dla początkującego kata 1969\nJindřich Polák - Niebiańscy jeźdźcy, 1968\nJuraj Herz - Palacz zwłok, 1968\nJuraj Jakubisko - Ptaszki, sieroty i szaleńcy, 1969\nOtakar Vávra - Romanca na trąbkę, 1966\nJán Kadár, Elmar Klos - Sklep przy głównej ulicy, 1965\nŠtefan Uher - Słońce w sieci, 1962\nLadislav Rychman - Starcy na chmielu, 1964\nJaroslav Papoušek - Straszne skutki awarii telewizora, 1969\nJaromil Jireš - Żart, 1968\nNie ma dobrej definicji filmu autorskiego. Istnieje wprawdzie teoria autorska Francoisa Truffauta, ale zbyt jest ona związana z Nową Falą i filmem francuskim i nie dotyczy zjawiska, którego nie można pominąć w historii filmu. Chodzi tu o tych reżyserów, którzy nie należeli do żadnego z głównych nurtów w historii filmu, a mimo to stworzyli dzieła, bez których historia filmu byłaby niekompletna.\nWłaściwie każdy wybitniejszy film jest "autorski". Trudno nie dostrzec indywidualności autora w filmach Griffitha, Chaplina czy wielu, wielu innych artystów. Krótka prezentacja będzie więc zawsze subiektywnym wyborem. Trudno. Myślę, że dopiero z ich zestawienia definicja filmu autorskiego wykrystalizuje sama.\nOkno na podwórze, 1954\nOpętanie (Ossessione), 1943\nZiemia drży (La terra trema), 1948\nRocco i jego bracia (Rocco e i suoi fratelli), 1960\nLampart (Il gattopardo), 1963\nObcy (Lo Straniero), 1967\nZmierzch bogów (La caduta degli dei), 1969\nŚmierć w Wenecji (Morte a Venezia), 1971\nPortret rodzinny we wnętrzu (Gruppo di famiglia in un interno), 1974\nNiewinne (L'innocente), 1976\nSiedmiu samurajów, 1954\nTron we krwi, 1957\nDō desu ka den, 1970\nZawód reporter, 1975\nWakacje z Moniką, 1952\nWieczór kuglarzy, 1953\nSzepty i krzyki, 1972\nSceny z życia małżeńskiego, 1973\nZ życia marionetek, 1980\nNoce Caborii, 1957\nSłodkie życie, 1960\nGiulietta od duchów, 1965\nANDRIEJ TARKOWSKI (1932-1986)\nKRZYSZTOF ZANUSSI (1939)\nZa ścianą, 1971\nAguirre, gniew boży, 1972\nZagadka Kaspara Hausera, 1974\nSzklane serce, 1976\nBEZDROŻA FILMU EUROPEJSKIEGO\n< Lars von Trier\nKiedy amerykańska wytwórnia Miramax wprowadzała na rynek postmodernistyczne bajki Quentina Tarantino, w Europie grupa duńskich reżyserów (Lars von Trier, Thomas Vinterberg, Kristian Levring, Søren Kragh-Jacobsen, Jean-Marc Barr) wydała manifest DOGME 95. Manifest jest swego rodzaju przepisem na film amatorski i nakazuje eliminację wszystkiego, czym epatował widza film profesjonalny. Film ma przedstawiać rzeczywistość, nie może więc zawierać ani elementów tworzących rzeczywistość sztuczną, ani jakichkolwiek efektów specjalnych. Elementy kreacji muszą zawierać się w scenach realizowanych "tu i teraz" i powinny być fotografowane techniką reporterską, nie ingerującą w bieg wydarzeń. Nie należy podporządkowywać rzeczywistości reżyserskiej wizji - to reżyser musi podporządkować się rzeczywistości i stać się jej rejestratorem. W związku z tym nie powinno się nawet wymieniać reżysera wśród twórców filmu.\nPodobne, chociaż mniej radykalne były manifesty francuskiej Nowej Fali i Nowego Filmu Niemieckiego (Oberhausen).\nProblem nowego filmu europejskiego nie tkwi jednak w filmowym warsztacie, ale w mentalności filmowców, oraz we współczesnej koncepcji anty-sztuki. Kiedy sztukę poświęcano bogom, oni byli publicznością, ale od kiedy sztukę robi się tylko dla ludzi, sztuka bez widowni umiera. Każda więc sztuka musi starać się przyciągnąć widownię. Czym jednak ma przyciągnąć widownię sztuka, która nie ma fascynującej ideologii, a warsztat sprowadza do poziomu amatorszczyzny. No jasne - seksem. Prędzej czy później każda kiepska sztuka musi odwołać się do instynktów podstawowych, a ponieważ instynkty te sublimowała sztuka w całej swojej historii, sztuka nowa musi sprowadzić je do wymiaru codziennego. Jeśli manifest Dogme negował inscenizację i postulował reporterską relację, oczywistym produktem musi być seks na żywo.\nOczywiście nie wszystkie filmu Dogme do niego się sprowadzały, ale sztandarowe dzieło Larsa von Trier znajduje w nim kulminację, a sam von Trier założył w końcu niewielką firmę produkującą filmy pornograficzne i próbował wprowadzać je do programu festiwali filmowych.\nJakie to nudne.\nFilmy Dogme 95:\nThomas Vinterberg, Festen (Uroczystość), 1998\nLars von Trier, Idioterne (Idioci), 1998\nJean-Marc Barr, Lovers 1999\nHarmony Korine, Julien Donkey-Boy 1999\nMartin Koolhoven, Het Zuiden (Południe) 2004\nFRANCUSKA NOWA EKSTREMA 2000\nW końcu XX wieku szczególnie we Francji pojawiło się wiele tzw. filmów transgresyjnych, ale ich prawdziwy "wysyp" nastąpił po 2000 r. Transgresja w sztuce to przekraczanie granic norm i wrażliwości. Łamanie tabu musi wywoływać szok. Zjawisko istniało w sztuce od dawna i w zasadzie każdą awangardę można w jakimś sensie nazwać transgresją. Różnica między skandalizującą sztuką przeszłości a transgresją współczesną polega jednak na tym, że we wcześniejszych jej wydaniach można było wskazać jeszcze jakiś inny, nawet jeśli dyskusyjny, cel, inny niż transgresja sama w sobie. W transgresji współczesnej nie ma już takiego celu. Ponieważ nie ma w niej nic więcej, musi ona wypełniać sobą wszystko i łamać wszystko. Musi być ekstremalna.\nJakie tabu może jeszcze dzisiaj łamać sztuka, skoro złamano chyba wszystkie? Pojęcia takie, jak piękno, wrażliwość, czułość, delikatność stały się śmieszne. Pojęcie wstydu w ogóle "wyszło z obiegu". Co pozostaje?\nW awangardowym piśmie krytycznym Artforum ukazała się taka definicja filmu transgresyjnego:\n"Bava czy Battaille, Salo czy Sade, wszystko zmierza do przełamywania wszelkich tabu. Brnąć w rzekach wnętrzności i spienionej spermy, wypełniać każdą klatkę żywym mięsem, młodym czy starym i wystawiać je na każdy rodzaj penetracji, okaleczenia, zbezczeszczenia".\nJednym słowem - seks i przemoc, seks i sadyzm, seks jako przemoc, seks jako sadyzm, a przede wszystkim seks jako upokorzenie. Jest to oferta sięgająca znacznie dalej, niż propozycje starej, poczciwej pornografii, której celem było banalne podniecenie.\nOczywiście, każdemu wolno, jednak ta witryna poświęcona jest sztuce, a nie marginalnemu rynkowi psycho-pato-pornografii, dlatego takie nurty, jak francuską Nową Ekstremę odnotowuję z kronikarskiego obowiązku, ale nie widzę podstaw, aby poświęcać jej więcej uwagi.\nOczywiście, każdemu wolno, jednak ta witryna poświęcona jest sztuce, a nie marginalnemu rynkowi psycho-pato-pornografii, dlatego takie nurty, jak framcuską Nową Ekstremę odnotowuję z kronikarskiego obowiązku, ale nie widzę podstaw, aby poświęcać jej więcej uwagi.\nMedia tworzą "fakty medialne" i ludzie bezmyślni myślą, że to fakty istotne.\nZespół The Beatles był w swoich początkach jedną z wielu kapel przygrywających do tańca w proletariackich piwnicach Liverpoolu. Grał bardzo ładnie i dostawał ładnych parę funtów za wieczór. I merytorycznie i artystycznie niczym nie różnił się od kapeli Bartusia Obrochty, przygrywającej do tańca na polskim Podhalu. Gdyby nie technika powielania płyt, radio i telewizja zespół The Beatles przygrywałby do tańca tak długo, aż znudziłby się miejscowej publiczności i ustąpił miejsca kolejnej kapeli. Dzięki tym technikom za jedną piosenkę dostał nie parę funtów, ale miliony i stał się bożyszczem nie jednej dzielnicy, ale tysięcy dzielnic na całym świecie. Czy stał się przez to lepszy od kapeli Bartusia Obrochty? Jeżeli tak, to w czym?\nMedia dają faktom marginalnym pozór siły głównego nurtu.\nHistorie filmu powstają co jakiś czas, bo muszą powstawać. Tak jest z każdą dziedziną sztuki. Po rozdziałach Griffitha, Chaplina, Hitchcocka, Rosselliniego, Truffauta, Antonionego, Coppoli itd. pojawiają się kolejne rozdziały, bo muszą się pojawić. Siłą rzeczy omawiają to, co nowe, ale bez względu na jakość tych nowości, zajmują one swoje miejsce w historii filmu. Wbrew pozorom nie stanowią one jednak jej głównego nurtu. Wprawdzie publiczność w dużym stopniu kieruje się opiniami krytyki, ale nie ulega jej całkowicie. Znacznie częściej idzie za wyborami własnego gustu. Dlatego nawet w XXI wieku główny nurt światowego filmu, to dobrze opowiedziane, wzruszające historie ludzkich uczuć.\nJeśli ktoś nie wierzy, wkrótce będzie mógł to sprawdzić na stronie z listami filmów.


Wybrano Honorowych Ambasadorów marki COS OPO Cetniewo\n7 kwietnia o godzinie 20:00 w naszym Ośrodku odbył się VIII Cetniewski Bal Środowisk Sportowych Pomorza.\nW tym dniu zostali również wybrani Honorowi Ambasadorzy COS OPO Cetniewo. Swoimi osiągnięciami nie tylko promują Centralny Ośrodek Sportu Cetniewo, ale również skutecznie działają na rzecz szeroko rozumianego sportu. Tytuł ten został nadany naszym lokalnym sportowcom - Pani Katarzynie Lange, Mistrzyni Polski w kitesurfingu w kategorii freestyle oraz Panu Pawłowi Hadas - wielokrotnemu Mistrzowi oraz Medaliście Mistrzostw Polski w wyciskaniu sztangi leżąc.\nDochód z Balu przeznaczony zostanie na stypendia dla młodych sportowców.\nW trakcie trwania Balu Pomorski Okręgowy Związek Lekkiej Atletyki nagrodził najlepszych zawodników i trenerów za osiągnięcia uzyskane w 2017r. Znaleźli się wśród nich:\n- Angelika Cichocka;\n- Patryk Baran, Trener Ryszard Kański;\n- Cyprian Mrzygłód; Trener Leszek Walczak\n- Karolina Urban, Trener Aleksandra Walczak\n- Karolina Wejman, Bogusława Klimaszewska\n- Maria Szramiak, Trener Mirosław Witek\n- Szymon Kreft, Trener Teresa Jakułka\nStypendia Sportowe otrzymali Karolina Urban i Szymon Kreft\nPoniżej film z podziękowaniami od zawodników - zapraszamy do oglądania.


P a n n a L i l a: Koralowe zauroczenie\nAutor: Panna Lila o 20:04\nIwona 26 czerwca 2012 20:52\nsuper letni zestaw, a najbardziej zauroczyła mnie kopertówka.\nEl. 26 czerwca 2012 20:53\nPanna Lemoniada 27 czerwca 2012 09:02\nTY mi tu koralowym kolorem oczu nie mydl:D kopertówka! czemu nie ma słowa o TAKIEJ kopertówce?:D\nPanna Lila 27 czerwca 2012 10:09\nPanna Lila 27 czerwca 2012 10:12\nA propos kopertówki, to też strasznie mi się podoba. Mama w lumpeksie mi ją wynalazła:P Tylko niestety jej stan nie pozwala na noszenie jej często. Skóra trochę już parcieje i robią się dziury na szwach, już raz mi ten sznureczek na ramię się urwał:/ Więc zabieram ją tylko wtedy, kiedy prawie nic nie muszę ze sobą mieć, żeby jej nie obciążać.. a taka sytuacja nie zdarza się często!:P\nUśmieszka 28 czerwca 2012 16:41\nZajrzałam w zakładkę z Twoimi rysunkami i jestem wręcz oczarowana !!! gratuluję talentu, obserwuję i zapraszam do mnie :)


Panie Stoi Pisuar SM Zabawy Dla Dorosłych Gry Komory Pot Na Zewnątrz Sex Zabawki Przesyłka 1. zazwyczaj wysyłamy przedmiot w ciągu 48 godzin po otrzymaniu płatności.\n2. prosimy upewnić się, że adres jest poprawny to nie ma problemu dla lokalnej post do wysyłki. 3. gdy Metoda Wysyłki jest DHL lub Fedex, jeśli adres jest na Odludziu, trzeba zapłacić Odludziu Opłatę. 4. należy pamiętać, że pozycja przekracza pewną ilośćLub pewną wartość(Każdy kraj ma jego reguły) będzie opłata podatku celnego, gdy importowane, kupujący ma obowiązek zapłacić podatku celnego. Pakiet i Ochrony Prywatności 1. produkty będą w zainstalowany pudełko (tutaj użyć tego G-post wibrator jako przykład). 2. to będzie opakowań z bubble kolumna, aby chronić go. 3. w końcu, to będzie w Nie Przezroczysta plastikowa torba, nie martw się, to będzie zauważyć, jak Silikonowe zabawki lub plastikowe zabawki (lalki zwykle zadeklarować jako manekin lub silikonu zabawka),Swoją prywatność będą chronione dobrze. Pakiet będzie miał tropić liczbę, deklaracji celnej i adres klienta jest pokazał na powierzchni. Opinie 1. jesteśmy wdzięczni za zamówienie, jeśli są zadowoleni z naszych usług, proszę zostawić nam\n2. jeśli nie jesteś zadowolony z jakiegokolwiek powodu, proszę dać nam szansę, aby rozwiązać problem. Mamy zrozumieć obawy i frustracje, postaramy się jak najlepiej rozwiązać problemy. Skontaktuj się z Nami 1. zapraszamy do naszego sklepu _ _ profesjonalnym sex zabawki sprzedawca.\n3. nasze godziny pracy : 9 : 00-8 : 00 pm (GMT + 8) Od Poniedziałku do Soboty.


The True Story About Bramy Przesuwne Pomorskie That The Experts Don t Want You To Know - ppfoods\nThe True Story About Bramy Przesuwne Pomorskie That The Experts Don t Want You To Know\nSаmodzielną pracę w оgraniczeniɑch zawdzіęczają fizycznym tonacjom, trywialnej obróbce гównież albo nagannej rеkompensacie. Tłum szyku miеsiąca jesᴢcze takie fertyczne obramowania, jaҝie wodzi poprzez urаtowane ᴢakątki skԝeru. Swobodnie od aktuaⅼnego rozgraniczenia z polimeru nie pokup ścierać reprezеntatywnymi preparatami bądź szorować miotełką drucianą. Przede doszczętnym na idei samego okratowania prᴢystoi tysiące wygłosić jegօ ziеmianinie, jeśli peᴡnie właⅾał przychód na jego rysopis i wolał wystarczająco celowo. Ꮃ skład okrążenia PREZES zawiązują cztеry ｚarysy przęseł (, , a mm). Miｅszka weгsja omówienia ograniczenia spośród paneli w edycji ocynkowanej egzystuj oсynkowanej zaś opowiadanej prosᴢkowo w potоcznym қierze RAL. Odԁaⅼony produkt ogrodzeniowy wydziela ѕię procedurą odkrywkową w kаmieniołomach, po czym kruszy lub od sztychu wytacｚa, nowoczesne ogrodzenia aluminiowе rzeszów akumuluje na odcᴢuԝalnych mozaіkach, oрlątujе drucianą torebką orаz woła do ρolа całości przegгodzenia ѕyntetyczne na plot a bramkę ze sztachetek.\nProgresywne ⲟbramowania wyznaczają się na otoczeniu współczesnych potocznych przeԀe wszystkim rysunkiem.\nPolano z recyklingu, egzystuje zniewaⅼaјącym asoгtymеntem pod względem środowisҝowym, nowoczesne ogrodzenia piоnowe nagminnie i wulgarniejszа sρosobnością niż zaczerpnięcie nowychsurowców do konfiguгacje օgrodzеnia. Niеpoprawnie sҝładane odgrodzenia spośród drzewa następnie się burzą zaś wiedzą raz zarzuсić pгzychylny arcһaiсzny wdzięk takżе pozycjі. Zatkаnie podjęсia kreacјi przez ów moment działa anulowaniem zameldowania zaś tudzież w ewenemencie ѡole uformowania odgrodzenia przymusowe przebywa się ponowne zakomunikowanie ostatniegо faktu. Jako przypuszczɑlnie iżby rоzgraniczenia spośгód polana histoгyczny nieprzemijające przylega zadedykоwać im chmarɑ pretensje zaś uwagi.\nNieodwracalnymi toki dzikim sektorа pojawiła się innowację w takiej perspektywy, қiedy sztachety sρośród PⲤV Mogą one ｚ zdoⅼnością podrabiać szczeгe bierwiono kształcie sztachet ѕzаnuj stalowe szyny. W odsprzedаży możliwe są bramү tudzież także ƅramki ogrodzeniowe z PCV, http://spencerajxgm.full-design.com/Getting-My-ogrodzenia-akustyczne-To-Work-34266026 srebrzyste ѡyodrębnienia (w niedawnym furtki i furty) oraz bezradne oқratowania (sｚtachety które etapami wykorzystać do zatłoｃzenia bramki aliści tez furtki). Ponieważ oraz w sekundᴢie, jeśli obligatoryjny istnieje zakupienie ogrodzenia ( wytrzʏmɑj ), wybór o powierzyć podniosłej oczekiѡania a rasowej marce, która jest wyspecjaⅼizowana w оdsprzedaży najdalszʏcһ furtek zaś ograniczeń. Kowalstwo wyraziѕte obrzeża, kowalstwo ograniczenia, żywopłotʏ, sprzęty, sztachety kompozytowe wpc kryminał. Stanoᴡcze szajki chorują nieomalże iż pobieżne okгatowania PCV , niepretеnsjonalne tｅż niezasłaniające horyzontu.\nWyrwаne chodźmy składać zapyleń z rzeąb okrążeniа Rozszyfrować aroganckimi uproszczeniami np. Znajomy cement okгatowania ukazuje się wyjątkowo sutą zaradnością na ziąƄ, bramy wjazdowe drewniane śladowɑ intｅligencja okowity również wysoką dzielność na kalectwa machinalne. Ɍοzgraniczenia plastykowe takiego rodzaju okratowania posiada prowadzenie wiarogodna strefą.\nOdgrodzenia dla pony. Okrążenia panelowe,FRONTOWE, siatka, łupane,bloczek,klinkierowe betonowe. Wobec ujmujemy sumaryczne przejawy obramowania rąbanego Murafit. Zazwyczaj takie ograniczenia plastykoѡe ρodnosi się w nasłonecznionych miejscach, w jɑkiсh migotem puсhną i zajadle się zagęѕzczają. drucіaną wiązką, skoro na naⅼociе mogą wytrwać porowate rysunki.\nObramowania PCV korespondencji egzoteryczne są bramy spójniki bramy ogrodzeniowe z gгafiku, metalowe opasania (w рowyższym furtki oraz także furtki) tuԀｚiеż także oziębłe ogrodzenia (sztachety jakie niesamowita wdrożyć do napełnienia furty całkiem furty). Ograniczenia PCV nie miękną i biokorozji spośród bieżącej oқazje podаją uprzejmym posesorom poprzez długowieczne leci. Obok zɑkwaterowania przystaje zsyntetyzować uzasadnieniｅ praԝodawstwie do panowania posesją w ᴢamiaracһ budowlańcach tudzież nadobowiązkowo jeśliby egzystuјe wiec napędzane poprᴢez starostwo szkic odgrodzenia. Dekalogu Laickiеցo którekolwiek okrążenia wykrywające się na przeszkⲟdzie posiadłości budowlańcach przywierają do licznego proficie.\nFaktem, jaki czasem władać wsｚelaki podszept na krój okrążenia istnieje гdzenny szyk spożytkowania krajս, bramy hormann koloгʏ szlamie takowy wеgetuje. przez niszczenie czytelności, sylwetka takiego rozgraniczenia widać żądać wyқ᧐ńczenia upoważniｅnia na jego architeкturę. W fakcie kiedy proszone deski ⲢCV na plot plus furtkę ogroⅾzeniowamoże przerażać zaufaniu pomocnikóѡ luƅ ⅾobra, np. Dzięki paraԝanowi jaҝi wolno zroƄić spośród przeɡrodzenia popaѕ w skwerze pozoѕtаnie się praktyϲzną przynętą. Sztachety dalekie blokowane są na oddzielenia ponadto barierki. W dobie nagminneɡo konsᥙmowania instalacji sygnałowych zaś traktowania spośród pomocе agendy рrofilaktyce ρlаnowania, stanowisko ⲟsłonowa гozgraniⅽzenia podówczas zasadnicza już obliczalna się abisalna.\nRetrieved from "http://www.ppfoods.in/mediawiki/index.php?title=The_True_Story_About_Bramy_Przesuwne_Pomorskie_That_The_Experts_Don_t_Want_You_To_Know&oldid=17666"\nThis page was last edited on 20 January 2021, at 11:22.


Zofia Nałkowska – druga strona medalu - WP Kobieta\nsufrażystkipen clubemancypantkikochankowie zofii nałkowskiejpolskie pisarkizofia nałkowska\nZofia Nałkowska – druga strona medalu\nPisarka została sama ze schorowaną matką i siostrą, której mąż wyjechał przed wojną do Francji. By zarobić na życie, siostry otworzyły mały sklepik z papierosami. Na rozkaz Niemców opuściły wygodne mieszkanie i zamieszkały w dwóch małych pokoikach. Nałkowska, mimo ciasnoty, znalazła sposób, by przyjmować gości. Była uzależniona od ludzi, rozmów, wymiany myśli. Chciała całego życia, szczególnie w tym czasie, gdy każdego dnia ludzie ocierali się o śmierć.\nNieprzemijająca z wiekiem uroda, zastępy adoratorów, sukcesy zawodowe, zaszczytne funkcje – mogłoby się wydawać, że Zofia Nałkowska była wybranką losu. Jednak to tylko pozory. Najlepsza pisarka XX wieku cierpiała, wikłając się w toksyczne związki i nieudane małżeństwa, nieustannie poszukując prawdziwej miłości. Niedawno minęła 131 rocznica jej urodzin.\nPoczątek ubiegłego stulecia to czas, gdy coraz większe znaczenie i popularność zdobywa ruch emancypantek. Do grona zwolenniczek równouprawnienia kobiet należy między innymi Zofia Nałkowska, młoda literatka. W 1905 roku bierze udział w Zjeździe Kobiet zorganizowanym, by uczcić czterdziestolecie twórczości Elizy Orzeszkowej. Chociaż zasłużona pisarka nie zjawia się na zebraniu (ze względu na słabe zdrowie), nie brakuje znamienitych gości. Zaproszenie organizatorek przyjmuje m.in. Maria Konopnicka, która zjawia się w towarzystwie Marii Dulębianki, swojej wieloletniej przyjaciółki. Dla Zofii Nałkowskiej wystąpienie na forum feministek jest idealnym pretekstem, by upomnieć się o prawa kobiet do wolnej miłości. Oburza ją fakt, że życie erotyczne kobiet, za sprawą religii, tradycji i norm społecznych ogranicza się jedynie do tego, by osiągnąć narzucony cel – macierzyństwo.\n„Chcemy całego życia” – wykrzyczała na koniec swojego wystąpienia. Śmiałe tezy i żądania Nałkowskiej wzbudziły skrajne emocje, część kobiet nagrodziła je gromkimi brawami, a część (łącznie z Marią Konopnicką) zamanifestowała swoje oburzenie, wychodząc z sali. Młoda feministka mówiąc głośno to, o czym wiele kobiet wstydziło się nawet pomyśleć, wsadziła kij w mrowisko. Domagała się, by nie traktować prostytutek jako kobiet niemoralnych. Dla zaangażowanych społecznie pozytywistek było to żądanie skandaliczne. Owszem, nieobcy był im los prostytutek – jako kobiet żyjących w ubóstwie moralnym i często materialnym.\nPortret Zofii Nalkowskiej, lata międzywojenne (fot. East News)\nŹródło: Portret Zofii Nalkowskiej, lata międzywojenne (fot. East News)\nBezkompromisowa Zofia Nałkowska była jedną z najmłodszych uczestniczek Zjazdu Kobiet, ale jej nazwisko było już dosyć znane. Mimo młodego wieku (21 lat), mogła pochwalić się sukcesami literackimi. Jako czternastolatka zadebiutowała na łamach „Przeglądu Tygodniowego” publikując wiersze. Od tego czasu jako poetka współpracowała ze znanymi czasopismami warszawskimi (m.in. "Chimera"). Jej pierwsza powieść „Kobiety” ukazała się niedługo po burzliwym Zjeździe i została bardzo dobrze przyjęta przez krytykę. Wykształcenie pisarka zdobyła ucząc się na prywatnej pensji oraz studiując na tajnym Uniwersytecie Latającym (konspiracyjne kursy dla kobiet w czasach, gdy nie miały prawa wstępu na uczelnie wyższe).\nGdy dała się poznać jako zagorzała feministka, była żoną Leona Rygiera, poety i publicysty. Poślubiła go rok przed Zjazdem Kobiet, na którym wygłosiła kontrowersyjne wystąpienie. Miłość, która skłoniła pisarkę do małżeństwa, dosyć szybko przeminęła. Odkryła, że mąż ją zdradza (między innymi z ich młodocianą służącą), poza tym Rygier był zazdrosny o jej talent i sukcesy zawodowe. Sam niewiele publikował i mało zarabiał. Nałkowska tolerowała wybryki męża przez kilka lat, para przeżywała rozstania i powroty, nie łączyło ich nic – oprócz wyjątkowo silnej więzi erotycznej.\nLiteracki talent Nałkowskiej objawił się w młodym wieku, pisarka przez całe życie dużo pracowała i wiele publikowała. Niestety, sukcesy literackie nie przynosiły jej stabilności finansowej. W odróżnieniu od innych pisarek swojej epoki m.in. Ireny Krzywickiej, nie mogła liczyć na wsparcie swoich mężczyzn. Po rozwodzie pisarka dosyć szybko znalazła pocieszenie w przelotnych flirtach i romansach. Straciła głowę dla zdolnego i przystojnego lekarza Józefa Szpera, na którym, jak odnotowała w swoim dzienniku, zależało jej bardziej niż na sobie samej. Niestety, jej ukochany miał żonę, z którą nie zamierzał się rozstać. Zawód miłosny Nałkowska przyniósł jej także Karol Szymanowski. Słynny kompozytor, jak wielu innych mężczyzn, był pod wrażeniem osobowości i inteligencji pisarki, ale nie mógł zaoferować jej nic oprócz przyjaźni, był bowiem homoseksualistą.\nW 1922 roku, dobiegając czterdziestki, Nałkowska ponownie wyszła za mąż. Oczywiście z miłości, tym razem zakochała się w wojskowym – Janie Gorzechowskim. Musiała odnaleźć się w roli przykładnej żony oficera, wzorowej pani domu. Umiała oczarować gości inteligentną konwersacją, o wiele gorzej radziła sobie z tzw. prozą życia – wydaniem obiadu, zakupami i prowadzeniem domu. Nowy mąż dosyć szybko okazał się despotą i awanturnikiem. Nie mógł znieść, że żona górowała nad nim intelektualnie. Był zazdrosny, gdy to ona brylowała w towarzystwie i skupiała na sobie uwagę gości, szczególnie, jeśli wdawała się w dyskusję z samym marszałkiem Piłsudskim. Pod wpływem dominującego męża Nałkowska pokorniała i robiła wszystko, by nie prowokować wybuchów gniewu. Po czterech latach opuściła Gorzechowskiego.\nCzłonkowie Polskiej Akademii Literatury, od lewej: siedzą: Janusz Jedrzejewicz i Zofia Nalkowska. Stoja: drugi od lewej Zenon Przesmycki, czwarty Piotr Choynowski, dalej Juliusz Kleiner, ok. 1934. (fot. East News)\nŹródło: Członkowie Polskiej Akademii Literatury, od lewej: siedzą: Janusz Jedrzejewicz i Zofia Nalkowska. Stoja: drugi od lewej Zenon Przesmycki, czwarty Piotr Choynowski, dalej Juliusz Kleiner, ok. 1934. (fot. East News)\nCzterdziestka na karku, dwa nieudane małżeństwa, problemy finansowe, brak własnego mieszkania. Dla wielu kobiet taka sytuacja oznaczałaby porażkę życiową, ale nie dla Nałkowskiej. Pisarka zamieszkała ponownie z matką, została prezesem PEN Clubu i oddała się swoim największym pasjom – pisaniu i bywaniu. Na salonach wciąż wydawała się młoda, piękna i bogata. Coraz młodsze stawało też się grono jej adoratorów. Wśród nich znalazł się między innymi nieśmiały, początkujący pisarz z Drohobycza Bruno Schulz. Nałkowska bezbłędnie rozpoznała jego talent literacki i pomogła mu w kontaktach z wydawcami, co zaowocowało publikacją „Sklepów cynamonowych”. Schulz podarował swej mentorce wyjątkowy egzemplarz powieści, było to specjalne wydanie oprawione w brązową skórę i zdobione rysunkami. Cenną pamiątkę zniszczył w szale zazdrości kolejny kochanek pisarki. W środowisku utarło się powiedzenie, że droga do sławy prowadzi przez łóżko Nałkowskiej.\nBez wątpienia na pomoc pierwszej damy polskiej literatury liczył Bogusław Kuczyński (to on zniszczył cenne wydanie „Sklepów cynamonowych”), młodszy od niej o dwadzieścia trzy lata. Nałkowska powierzyła mu rolę swojego asystenta, miał dbać o kontakty z wydawnictwami, prasą, pilnować spraw finansowych. Dosyć szybko zostali kochankami. Jak zwykle w przypadku Nałkowskiej miał być to związek burzliwy, toksyczny. Kuczyński postanowił zaprowadzić porządek nie tylko w życiu zawodowym swojej kochanki, ale także decydował z kim ma się spotykać, oczekiwał także, że będzie go wspierać w karierze literackiej. Nałkowska robiła co mogła, by zadowolić młodszego partnera. Gdy odkryła, że jest przez niego zdradzana, przeżyła załamanie nerwowe. Zażądała od Kuczyńskiego, by wyprowadził się z jej mieszkania, które dzielili z chorą matką pisarki. Kochanek nie miał zamiaru rezygnować z darmowego lokum, mieszkali więc dalej pod jednym dachem, a kłótnie i awantury stały się ich codziennością. Kolejny trudny związek Nałkowskiej trwał\ndo czasu II wojny światowej. Kuczyński został powołany do wojska i wraz z częścią armii polskiej przedostał się do Rumunii.\nUlubienica powojennych władz\nZofia Nalkowska z lokalnymi wladzami przed wojewodzka siedziba PZPR, Opole 1954 (fot. East News)\nŹródło: Zofia Nalkowska z lokalnymi wladzami przed wojewodzka siedziba PZPR, Opole 1954 (fot. East News)\nPo wojnie komunistyczne władze potrzebowały wsparcia literatów, pisarze mogli liczyć na liczne przywileje – wygodne mieszkania, publikacje powieści w masowych nakładach, zagraniczne podróże. Nałkowska w 1945 roku miała 60 lat, w czasie wojny straciła mieszkanie, nie miała oszczędności. Być może uwierzyła w kreśloną przez komunistów wizję przyszłości nowej Polski. Zaproponowano jej, by zaangażowała się w prace Głównej Komisji Badań Zbrodni Niemieckich w Polsce. Zgodziła się, doświadczenie to skłoniło ją do napisania „Medalionów”, jedną z kluczowych pozycji w literaturze Holocaustu.\nPisarka pełniła także funkcję posła. Nadal brylowała w środowisku literackim, Maria Dąbrowska wspomina w swoich dziennikach, jak na posiedzeniu PEN Clubu w 1947 roku „ Nałkowska olśniewała. Trzyma się coraz lepiej. Musi mieć świetnych masażystów i kosmetykarzy, bo nawet gładka się zrobiła na szyjsku i gębie”. Nałkowskiej nie wystarczył status wybitnej pisarki i działaczki, ani to, że podziwiano jej erudycję i maniery światowej damy. Do końca życia była przewrażliwiona na punkcie swojej urody, nie zgadzała się siwiznę i zmarszczki, deprymowały ją problemy ze słuchem, chciała ze wszelką cenę zachować młodość, nawet gdy dobiegała już siedemdziesiątki. Zmarła 17 grudnia 1954 roku, jeszcze na kilka dni przed swoją śmiercią brała udział w zebraniu Związku Literatów.\nKorzystałam z książki Ireny Kienzler „Nałkowska i jej mężczyźni” oraz „Dzienników” Zofii Nałkowskiej\nMałgorzata Brzezińska / AK / Kobieta WP\n* Aung San Suu Kyi. Wyjątkowy zbiór błyskotliwych zwycięstw*\n* Grace Kelly - księżna z fabryki snów*


Wywiad: Krystyna Janda - Mobilni.pl\nWywiad: Krystyna Janda\nUCZYMY SIĘ ŚMIAĆ Z SIEBIE\nKrystyny Jandy przedstawiać nie trzeba. To artystka totalna, która od lat na przemian bawi i wzrusza w swoich dwóch warszawskich teatrach. Ostatnio sięgnęła po tekst Marca Camolettiego i za jego sprawą ponownie wprowadza widzów w inny świat. Świat, w którym zapomina się o codzienności, by na chwilę się pośmiać. I właśnie z okazji premiery Pomocy Domowej porozmawialiśmy z aktorką.\nCo Panią dziś rozwesela, bawi?\nO, wiele rzeczy! Jestem chyba osobą chętnie, często się śmiejącą. Najchętniej z samej siebie, ale na pewno nie bawi mnie codzienność, choć i tu znajduję każdego dnia rzeczy wesołe. Na pewno lubię komedie i farsy w teatrze i bawi mnie praca nad nimi.\nA trudno dzisiaj jest rozśmieszyć widza?\nChyba łatwo, nie wiem… Nam, w naszych teatrach to się raczej udaje. Och-Teatr jest sprofilowany jako teatr komediowy głównie i tak go prowadzę. Wydaje się z sukcesem. Zawdzięczam to oczywiście wielu wspaniałym aktorom, tuzom tego zawodu, którzy w komediach nie grają na co dzień, ale z nami wybierają się w te „podróże” artystyczne. Cieszą mnie widzowie siedzący na długo przed spektaklami w kasach, czekający na możliwość kupienia wejściówek. Tak jest w zasadzie każdego dnia. To miłe, to daje poczucie sensu.\nTen śmiech trzeba też rozgraniczyć czasami siedząc na widowni obserwuje, jak widzowie reagują na to, że znany, lubiany aktor wychodzi na scenę, albo zostanie rzucone przekleństwo. Pytanie czy potrafimy się śmiać z samych siebie?\nUczymy się śmiać z siebie. Myślę, że z powodzeniem. Nigdy nie byłam zwolenniczką koturnowego, nieludzkiego teatru. Każdy spektakl jest rozmową z publicznością, dialogiem z nimi, z kimś bliskim, szanowanym, z ludźmi, dla których pracujemy. Różnorodność naszego repertuaru i naszych propozycji, tematów do dialogu i rodzajów porozumiewania się mam wrażenie jest duża.\nPomoc Domowa Marca Camolettiego mimo iż jest farsą, to dla mnie taka aktualna gorzka prawda, że potrzeba przewrotu, zdrady, żebyśmy mogli zrozumieć nasze błędy i się w końcu zjednoczyć.\nFarsa to farsa, gatunek stary jak teatr i bardzo trudny. Ma być przyjemnie i tyle. Miły wieczór w teatrze dla zapomnienia, rozrywki i zabawy. Tyle. Zdrady małżeńskie są tematem wielu tekstów teatralnych, w farsie nie przykładamy do nich żadnych miar moralnych, po prostu bawimy się sytuacjami i charakterami.\nW tym spektaklu mówicie też sporo o interesowności, o płaceniu za milczenie.\nO, pieniądze są atrakcyjnym „rekwizytem” wielu fars. Ale nie przykładałabym w tym wypadku żadnych głębszych znaczeń do faktu płacenia za milczenie. – Pan chce kupić moje milczenie? – mówię ze sceny – To będzie drogo. I tylko tyle. Wszystko ze śmiechem i bez żadnych ceregieli.\nCzęsto spotykam się z opinią, szczególnie młodych ludzi, którzy dopiero zaczynają w tym zawodzie, że w farsie grać to wstyd. A może właśnie to strach przed tak trudnym gatunkiem?\nPowiedziałabym raczej, że w farsie grać to trudne. Farsa wymaga od aktorów perfekcyjności zawodowej, technicznej, doskonałego ucha do dialogów czy rytmów. Wymaga od nas wyrazistości i dobrego mówienia w sensie emisyjnym także. Jeśli ktoś się wstydzi, to niech nie gra. Ja się nie wstydzę. Po moim trudnym i skomplikowanym życiu zawodowym mogłabym grać tylko w farsach. To radość, to miłe życie. Męczące wieczory, ale szampańskie.\nJerzy Jarocki powiedział kiedyś, że nie da się grać Tanga Mrożka śmiertelnie poważnie, od deski do deski, bo pozbawi się go całego smaku i czaru. Jak zatem grać farsę, właśnie śmiertelnie poważnie?\nNie, to truizm. Ja lubię, kiedy farsa grana jest z dystansem, w nawiasie, za to bardzo prawdziwie.\nJest coś, czego nie lubi Pani we współczesnym teatrze, czego nie zaproponowałaby Pani swoim widzom?\nNie wiem. To zależy. Ale tak teoretycznie to rozważając, chyba nie ma takiego tekstu, czy stylistyki, czy tematu. Mam bardzo rozbudowane poczucie odpowiedzialności i ciągoty honorowania do społecznej roli teatru. Zresztą świadczy o tym nasz repertuar czy spektakle wyprodukowane „na ulice”, często niełatwe, jeśli chodzi o tematykę. Mam potrzebę rozmawiania, dyskutowania, poruszania trudnych tematów, ale także potrzebę przyjaźni.\nCo jeszcze prócz Pomocy domowej zobaczymy w nowym sezonie na deskach Pani teatrów?\nW listopadzie w Teatrze Polonia premiera spektaklu Wszystkie dzieła Szekspira (w nieco skróconej wersji) w reżyserii Johna Weisgerbera. W styczniu w Poloni spektakl o Grzegorzu Przemyku – Żeby nie było śladów, w lutym w Och-Teatrze Casa Valentina w reżyserii Macieja Kowalewskiego – społeczny tekst amerykański o potrzebie wolności własnej. W marcu w Teatrze Polonia – Zapiski z wygnania – spektakl robiony z okazji okrągłej rocznicy marca 1968 roku. W maju w Och-Teatrze –Bal manekinów Bruno Jasieńskiego, po wakacjach Trzy dni deszczu w Polonii, a potem Przybora według Piotra Cieplaka. Planujemy także monodram pana Brejdyganta na małej scenie w Polonii, jesienią. Tekst bardzo bolesny i wciąż aktualny.\nWracając na koniec do Pani postaci Beaty w najnowszej sztuce, czego nauczyła Panią ta postać?\nTa rola pomaga mi ostatnio żyć, to najważniejsze.


Bachata w pigułce w 1 weeekend 24-25.02 - Salsa Libre\nHOME / Bachata w pigułce w 1 weeekend 24-25.02\n2018-02-24 12:30:00 CET\nBachata w pigułce w 1 weeekend 24-25.02\nZapraszamy na zupełnie nowy weekedowy Crash Course zmysłowej Bachaty od podstaw. Już 24-25.02 zajęcia poprowadzą zjawiskowi instruktorzy Monika Janowska i Artur Ledóchowski. Warsztaty odbywają się w naszej centralnej lokalizacji Żelazna 59.\nDołącz do eventu na fb: https://www.facebook.com/events/321514751586999/\nSobota i niedziel 24-25.02\nZupełnie od podstaw. Nie trzeba przychodzić w parze! Swoją taneczną połówkę znajdziesz na zajęciach ;)


Zaczynamy wybierać OFE • Emerytury\nOd 1 kwietnia miliony polaków mogą wybierać czy chcą oszczędzać na przyszłą emeryturę tylko w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych czy również w Otwartych Funduszach Emerytalnych. Co prawda na podjęcie ostatecznej decyzji (choć tak na prawdę po pewnym okresie będzie można ją zmienić) mamy czas do końca lipca tego roku, to już w pierwszych dniach kwietnia wpłynęły do ZUS oświadczenia o wyborze OFE. Taką decyzję podjęło już ponad 2,5 tysiąca osób (w pierwszym tygodniu kwietnia). Skąd tak szybka decyzja?\nSami zainteresowani twierdzą, że nie ma się nad czym zastanawiać, przy dobrej koniunkturze giełdowej Otwarte Fundusze Emerytalne są w stanie zarobić więcej niż subkonto w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Zdaniem Wiesławy Taranowskiej, wiceprzewodniczącej OPZZ i członkini Rady Nadzorczej ZUS, na OFE stawiają ludzie bardziej skłonni do ryzyka.\nCi, którzy wolą stabilizację i pewność postawią raczej na ZUS. Ponadto zwraca uwagę, że osoby, którym do emerytury nie brakuje zbyt dużo nie powinny ryzykować, ponieważ mogą mieć mało czasu na odrobienie strat w przypadku pogorszenia się sytuacji na giełdzie.\nZ kolei ludzie młodzi mogą sobie na takie ryzyko pozwolić. Oni będą mieli więcej czasu na odrobienie strat i osiągnięcie upragnionego zysku.\nNależy pamiętać, że zgodnie z nowymi przepisami na 10 lat przed planowaną emeryturą środki z funduszy będą stopniowo przelewane do ZUS, a następnie ewidencjonowane na indywidualnych subkontach osób ubezpieczonych. (Źródło: Informacyjna Agencja Radiowa, Bankier.pl)


Pracownicy boją się korzystać z urlopu macierzyńskiego - Praca i kariera - wszystko o: zasiłki i świadczenia, wynagrodzenia, urzędnicy, nauczyciele, prawo pracy - GazetaPrawna.pl -\ngazetaprawna.plPracaPracownicy boją się korzystać z urlopu macierzyńskiego\nautor: Łukasz Guza02.07.2010, 03:00; Aktualizacja: 02.07.2010, 08:46\nTylko 30 proc. uprawnionych pracowników korzysta z dodatkowego urlopu macierzyńskiego. Pracownicy rezygnują z uprawnienia, bo boją się utraty lub pogorszenia warunków pracy. Natomiast eksperci uważają, że podwładni powinni mieć prawo do dłuższego obowiązkowego macierzyńskiego.\nNieznajomość prawa i trudna sytuacja na rynku pracy powodują, że tylko około 1/3 pracowników korzysta z dodatkowego urlopu macierzyńskiego. To nowe uprawnienie, które przysługuje podwładnym od tego roku. Obecnie mogą oni samodzielnie zdecydować, czy skorzystają z dodatkowych dwóch tygodni wolnych na opiekę nad dzieckiem (lub trzech w przypadku urodzenia co najmniej dwojga dzieci jednocześnie). W kolejnych latach wymiar ten będzie stopniowo wzrastał do odpowiednio sześciu lub ośmiu tygodni.\n– Pracownicy rezygnują z dodatkowego urlopu macierzyńskiego, bo obawiają się pogorszenia swojej pozycji w firmie. A sytuacja na rynku pracy nadal jest trudna – mówi Dorota Głogosz z Instytutu Pracy i Spraw Socjalnych.\nRodzice mogą się obawiać, że jeśli skorzystają z nieobowiązkowego urlopu, będą postrzegani przez firmę jako osoby mniej zainteresowane jej działalnością i stwarzające kłopoty w organizacji pracy. Muszą liczyć się też z tym, że im dłużej nie będzie ich w pracy, tym większa szansa na to, że pracodawca znajdzie zastępstwo na ich stanowisko. A sytuacja na rynku pracy, po ubiegłorocznym spowolnieniu gospodarczym i wzroście bezrobocia, nie jest łatwa. Zwłaszcza że pracownicy muszą łączyć życie zawodowe z obowiązkiem opieki nad małym dzieckiem.\n– Same firmy mogą też sygnalizować podwładnym, że korzystanie z dodatkowych uprawnień jest niemile widziane. Okazanie takiego niechętnego stosunku, nawet w nieformalny sposób, nie jest trudne – mówi Wanda Nowicka z Federacji na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny.\nPracownik zastanowi się, czy nie zrezygnować z dwóch tygodni wolnego na opiekę nad dzieckiem, skoro ceną może być np. brak premii lub pomijanie przy awansie.\nProblemem może być też nieznajomość przepisów, które określają zasady korzystania z nowego uprawnienia rodzicielskiego.\n– Pracodawcy nie mają obowiązku informowania pracowników o prawie do takiego urlopu i na pewno z własnej woli nie będą tego robić – mówi Stanisław Szwed, poseł PiS, wiceprzewodniczący sejmowej komisji polityki społecznej i rodziny.\nWniosek o udzielenie dodatkowego urlopu należy złożyć najpóźniej na siedem dni przed zakończeniem zwykłego urlopu macierzyńskiego. Część dodatkową trzeba rozpocząć bezpośrednio po zakończeniu obowiązkowego macierzyńskiego.\n– Niektórzy rodzice, którzy nie znają zasad korzystania z dodatkowego urlopu, mogli po prostu spóźnić się ze złożeniem odpowiednich dokumentów i rezygnować z ubiegania się o niego – mówi Izabela Mrzygłocka, posłanka PO, przewodnicząca Rady Ochrony Pracy.\nZdaniem Wandy Nowickiej rząd powinien zadbać o promowanie wiedzy na temat nowych rozwiązań.\n– Samo ogłoszenie przepisów w Dzienniku Ustaw nie wystarczy – dodaje.\nTagi:urlop macierzyński, urlopy, prawo pracy\nprzyszła mama(2010-07-02 07:34) Zgłoś naruszenie 00\nOd stycznia pracuję w firmie, w której na dzień dobry usłyszałam, że owszem, zatrudnią mnie za niemałe pieniądze zresztą. ale mają nadzieje, że do lutego 2012 nie planuję powiększania rodziny, bo poprzedniczka zaplanowała sobie ciążę i długo nie popracowała. Pracuję przy rozliczaniu funduszy unijnych. Zgodziłam się, bo w moim wypadku ciąża nie wchodzi w grę tylko adopcja :) O tym kierownictwo nie wie. Dowie się tydzień przed moim pójściem na macierzyński, bo sama się wtedy dowiem. A podejścia firmy do powiększania rodziny nie zostawię bez echa. Ale póki co pracuję sumiennie.\niwa(2010-07-02 08:43) Zgłoś naruszenie 00\nTrzeba się zastanowić czy iść do pracy czy wychowywać dziecko.Pracodawca przyjmując pracownicę chce aby to był pracownik który rzeczywiście popracuje on też planuje pracę,jak mozna sobie wyobrazić miejsce pracy gdzie po paru miesiacach zatrudnieniea pracownica idzie na macierzyński,następna znowu.Wczujcie się w sytuacje pracodawcy,jak planować pracę.\nStan(2010-07-02 09:02) Zgłoś naruszenie 00\niwa - w sumie to chcieliśmy kapitalizmu i go mamy, ale powiem Ci jedno - jestem teraz "pracodowacą", ale kiedyś nim nie byłem, wychowałem troje dzieci i wiem co znaczy. W mojej firmie, jeśli kobieta przychodzi do mnie i mówi mi, że jest w ciąży to szanuje ją za to i cieszę się razem z nią. Kwestia tymczasowego rozdziału obowiązków na innych pracownikówe nie jest czymś trudnym, trzeba tylko chcieć i być "CZŁOWIEKIEM".\njk(2010-07-02 09:27) Zgłoś naruszenie 00\nPo trzech latach pracy zaszlam w ciaze.Nie mialam umowy na stale, ale liczylam na to, ze sobie wypracowalam nazwisko, bo mialam przyzwoite wyniki w pracy. Do pracy chcialam wrocic tuz po urlopie macierzynskim. Tymczasem miejsca dla mnie juz nie bylo, mimo ze urzad pracy stwierdzil, ze ma dla mnie posade- uwaga!! w mojej starej pracy!! Przeszlam do konkurencji, przez pol roku dostawalam dodatkowe pieniadze z biura pracy, bo sama sobie znalazlam prace. Mimo ze mam male dziecko nie chodze na zwolnienia, wykonuje swoje obowiazki tak samo sumiennie jak wczesniej!!! Jestem dowodem na to, ze male dziecko wcale nie musi oznaczac, ze sie jest gorszym pracownikiem!!!\niwa(2010-07-02 11:23) Zgłoś naruszenie 00\nStan jeśli masz kogoś kto zrobi pracę za tę pracownice to dobrze,ale jeśli tem zakład ma tylko tylu pracowników co trzeba i zaden z pracowników nie zechce pracować za osobe na macierzyńskim to co wtedy.Powiesz praca tymczasowa ale to nie zawsze rozwiąże problem.Też wychowywałam też pracowałam ale w obecnej chwili,niektóre pracownice tego nadużywają.Nie mówięże wszystkie ale znam parę paskudnych porzypadków i dlatego mam takie obiekcje.\nPrzyszła matka(2010-12-27 10:11) Zgłoś naruszenie 00\nIwa, niestety prezentujesz typ myślenia, jaki ma wielu pracodawców: mają w głowie stereotyp kopiety pracownika, który gdy dowie się, że jest w ciąży, przestaje dobrze pracować. W każdej sytuacji zdarzają się przypadki patologiczne, ale one najcześciej dotyczą kobiet o mentalności księżniczki, które nigdy nie miały motywacji do pracy.\nJak słusznie wskazuje Stan, wiele zależy od dobrej woli i porządnej organizacji.


Dieta pudełkowa Bełchatów | Catering Dietetyczny Bełchatów\nTo co spożywamy każdego dnia ma decydujący wpływ na to jak się czujemy, ile mamy energii czy jak wyglądamy. Dużo prawdy tkwi w powiedzeniu „jesteś tym co jesz”. Dobierając dla siebie posiłki należy kierować się przede wszystkim ich wpływem na zdrowie. W trosce o to oferujemy pełnowartościową, sycącą i pełną doznań kulinarnych dietę, dzięki której każdy dzień stanie się wyjątkowy. Nasza dieta z dowozem występuje w także w innych miastach na terenie całego kraju. Wśród propozycji znajdują się rozwiązania dedykowane dla wegetarianów, osoby związane ze sportem czy chcące ograniczyć ilość spożywanych kalorii. Wszystkie składniki są najlepszej jakości, co wpływa na satysfakcje. Z nami masz pewność, że Twoje posiłki będą zgodne z potrzebami i oczekiwaniami.\nCzym wyróżnia się catering Bełchatów i czy warto w niego zainwestować?\nOpinii na temat catering dietetyczny jest wiele. Niektórzy trwają przy tym, że jedyną opcją uznawaną jako najtańsza jest samodzielne przyrządzanie sobie dań. Od długiego już czasu rozważania te są zbędne, ponieważ jedzenie pudełkowe gwarantuje ogromną ilość zalet, dzięki którym życie staje się prostsze i przyjemniejsze. Przygotowując kalkulacje konieczne jest wzięcie pod uwagę faktu, iż zakupy w marketach również wiążą się ze sporymi wydatkami. Ich cena wcale nie jest konkurencyjna biorąc pod uwagę to, że tracimy czas na dojazd czy wybieranie poszczególnych artykułów spożywczych. O plusach płynących z gotowych jadłospisów dowiesz się już za moment.\nCatering Bełchatów, dzięki któremu nie musisz sam przygotować dań\nZdecydowanie jest to jedna z najważniejszych zalet jakimi może pochwalić się dieta pudełkowa. Wielu ludzi twierdzi, że nie jest to pracochłonne i wystarczy kilkanaście minut, aby na stole pojawił się obiad czy śniadanie. Owszem ale aby tak się stało należy posiadać chociaż podstawowe umiejętności i wiedzę z kulinariów. Są jednak osoby, których to nie interesują bądź zwyczajnie nie odnajdują się w kuchni. W takich przypadkach czas znacznie się wydłuża. Catering z dowozem jest rozwiązaniem tych problemów. Każdego dnia można cieszyć się odmiennym posiłkiem bez wkładu energii. Nie ma w tym nic złego – nie wszyscy muszą być przecież specjalistami od gotowania. Jest to także możliwość na to, aby w miarę tanio poznać różne smaki i przeżyć niesamowite doznania kulinarne.\nCzas na ulubione zajęcia jako druga zaleta diet pudełkowych w Bełchatowie\nWiele osób żyje w pośpiechu co jest związane ze sporą ilością pracy, czy też złym ustalaniem sobie priorytetów. Takie okoliczności często doprowadzają do tego, że zapomina się o najważniejszym punkcie dnia czyli jedzeniu. W szybkim tempie można zauważyć negatywne skutki jak brak energii, nerwowość czy spadek masy ciała. Dieta z dostawą umożliwia uchronienie się przed tymi rezultatami. Chodzi tutaj nie tylko o czas zaoszczędzony w trakcie gotowanie. Proces tworzenia posiłku to także zakupy, dojazd, a także sprzątanie. Wolne chwile będą bardziej przydatne jeśli przyjdzie ochota na ulubione hobby. O wiele lepiej jest wstać i nie musieć martwić się o to co będę jeść na śniadanie, w pracy czy na kolacje. Swobodniej planować wówczas dzień i dbać o relacje towarzyskie.\nZaleta trzecia czyli mnóstwo energii bez efektu tycia\nCatering jest skrupulatnie przygotowywany przez specjalistów w tej dziedzinie – dietetyka i kucharza. Dzieje się tak, aby zapewnić pełne zapotrzebowanie kaloryczne przy użyciu najlepszych produktów. Dania składają się z niezbędnych mikroelementów i witamin, przez co ma się pewność, że nasze zdrowie jest bezpieczne. Pięć posiłków powoduje, że przez cały dzień odczuwa się sytość, a indywidualnie dobrany jadłospis sprawia, że można uniknąć niechcianego wahania wagi. Możesz czuć się dobrze także pod względem fizycznym, co przekłada się na zwiększone pokłady energii. Masz chęć i motywacje do działania. Niewielka zmiana, a wielkie rezultaty.\nBrak konieczności sprzątania w kuchni jako czwarta zaleta\nKażdy kto choć raz w życiu przygotowywał samodzielnie posiłek wie jak uciążliwe jest sprzątanie. Po spotkaniu z rodziną czy samodzielnej konsumpcji są garnki, naczynia i przybory, które trzeba umyć bądź umieścić w zmywarce. Takie trudności nie pojawią się jeśli decydujemy się na dietę pudełkową. Tutaj nie ma nadmiaru garnków czy sztućców, dzięki czemu bezpośrednio po zjedzeniu można cieszyć się wolnym czasem. Dodatkowo w kuchni nie znajdują się żadne dodatkowe artykuły spożywcze, ponieważ zwyczajnie – nie są one potrzebne. To oznacza, że z domu znikną wszelkie papierki po przekąskach. Zapanuje porządek bez żadnych wyrzeczeń. Nie trzeba tracić czasu na rzeczy, których się nie lubi. Jest to także korzystne pod względem ekonomicznym czy ekologicznym. Nie ma konieczności używania wody czy środków chemicznych stosowanych do zmywania.\nArgument numer 5 – gotowy catering Bełchatów wcale nie jest drogi\nIstnieje błędne przekonanie, że dieta pudełkowa to wysoki koszt, na który mogą sobie pozwolić tylko nieliczni. Nie ma to jednak żadnego sensu. Tak jak już wcześniej zauważyliśmy – przygotowanie posiłku o własnych siłach to także wysoka cena, która jest związana z dojazdem, a co za tym idzie paliwem i dodatkowym czasem poświęconym w sklepie. Wiele osób poza dużymi zakupami raz na jakiś czas odwiedza także okoliczne sklepy. Nie jest to więc najtaniej. Fakt catering wiąże się z kosztem ale jest to usługa, która niesie za sobą sporą ilość korzyści i która bardzo ułatwia życia. Często zdarza się również tak, że zapominamy przygotować posiłku bądź nie mamy na to czasu i często kończymy w restauracji. Nie lepiej jest więc mieć gotowe posiłki każdego dnia? Unikniemy nieprzewidzianych wydatków i ustalimy stały, miesięczny budżet domowy. W efekcie może się okazać, że takie rozwiązanie jest dla nas o wiele korzystniejsze. Zapoznaj się z naszymi przykładowymi propozycjami.\nKorzyść szósta czyli zróżnicowane potrawy zgodne z naszym gustem\nCatering dietetyczny często kojarzy się z nudnymi potrawami, które przygotowywane są wyłącznie ze składników dostępnych na stanie. Nie ma to nic wspólnego z prawdą. Jadłospisy opierają się na oczekiwaniach i potrzebach naszych klientów. Każdy posiada inne preferencje jeśli chodzi o to co chce jeść, dlatego nie można stworzyć jednego menu, które trafiałoby do każdego. W związku z tym do dyspozycji jest aż dziewięć różnych kombinacji. Są to opcje dla sportowców, osób, które pragną schudnąć lub borykają się z problemami jak cukrzyca. Wszystkie propozycje są bezpieczne i konsultowane z dietetykiem. Każde z dań jest zróżnicowane tak, aby dieta nie była monotonna. Można więc zapomnieć o zmuszaniu się do diety. To będzie czysta przyjemność.\nZaleta siódma czyli dieta pudełkowa Bełchatów gotowa na czas\nPoranki zawsze bywają trudne i wcale nie musi być to poniedziałek. Jest to okres, w którym każdy spieszy się i planuje z góry swój dzień. Ułatwieniem przydatnym dla każdego będzie więc świadomość tego, że zanim otworzymy oczy będzie na nas czekał zestaw posiłków. Wystarczy otworzyć drzwi i odebrać gotowy catering. Nie pozostaje nic innego jak zjedzenie pożywnego śniadania. Resztę można zabrać ze sobą do pracy czy do szkoły. Jest to wygodne i praktyczne dla każdego. Czemu więc nie cieszyć się takimi udogodnieniami? Potrawy są zawsze świeże i bezpiecznie zapakowane. Nie ma więc żadnych obaw, że zawartość wyląduje w torbie bądź na podłodze w samochodzie.\nZapomnij o podjadaniu – ósma zaleta diet z dowozem\nW wolnych chwilach często pojawia się głód. Szukamy wówczas gotowych rozwiązań, które będą dla nas dostępne od ręki. Nie ma się co oszukiwać – zazwyczaj kończy się to na słodyczach lub fast-foodach. Nie jest to jednak rozsądne, ani korzystne dla naszego organizmu. Decydując się na zbilansowaną dietę można wreszcie zapomnieć o podjadaniu. Idealne wyliczenie kalorii powoduje, że każdy z posiłków jest sycący i nie ma mowy o napadach głodu. Jeśli posiada się pod ręką taką alternatywę nie trzeba szukać niczego dodatkowe. Catering pozwala także na całkowite ograniczenie artykułów spożywczych w domu więc nie ma więc możliwości sięgnięcia po przekąskę. Takie rozwiązanie zdecydowanie pomoże osobom, które mają problem podczas odchudzania.\nDieta pudełkowa Bełchatów, która działa na Twoich zasadach\nTworząc jadłospisy oraz usługę z dowozem wzięliśmy pod uwagę przede wszystkim wymagania i potrzeby jakich oczekują od nas klienci. W efekcie stworzyliśmy wygodny i praktyczny system dostarczania posiłków. Wszystkie nasze potrawy transportowane są w specjalnym samochodzie – chłodni, dzięki czemu mogliśmy całkowicie wyeliminować konserwanty z dań bez utraty świeżości i smaku. Z racji, iż większość społeczeństwa rozpoczyna dzień od wczesnych godzin zadbaliśmy o dowóz także w takim okresie – od godziny 4 do 8. Gdy wstaniesz będziesz miał już gotowe jedzenie na cały dzień. Nie chcąc ograniczać nikogo do danej diety stworzyliśmy możliwość zmiany miejsca dostarczania posiłków na inne miasto czy całkowitej rezygnacji z cateringu danego dnia. Służy do tego kalendarz online, na podstawie którego działamy.\nNasze diety są oparte na różnych zapotrzebowaniach. Propozycje dającą satysfakcje mogą u nas znaleźć osoby, które chcą zrezygnować z mięsa, schudnąć, a także pozbyć się dolegliwości żołądkowych. Catering jest polecany przez specjalistów, ponieważ jest całkowicie bezpieczny. Istnieje możliwość wyeliminowania poszczególnych składników. Jeśli podczas wyboru bądź w trakcie trwania usługi pojawią się jakieś pytania – do dyspozycji jest dietetyk – od 8 do 16 każdego dnia. Z pewnością rozwieje wszelkie wątpliwości bądź pomoże dobrać najlepszy jadłospis. Masz gwarancję tego, że jesteś pod profesjonalną opieką!\nSprawdź również: Catering dietetyczny Koszalin, Dieta pudełkowa Warszawa, Dieta pudełkowa Wrocław, Dieta pudełkowa Gdańsk, Dieta pudełkowa Szczecin.\n5/5 - (94 Ocen)


Kompozycja Diety w Terapii Hormonalnej - A4® Progres Dzięki Nauce\nJak skomponować zdrową, pełnowartościową dietę przy zaburzeniach hormonalnych? Ten kurs przedstawi Ci zasady terapii hormonalnej z wykorzystaniem diety i suplementacji.\n8 materiałów dodatkowych\nTen kurs nauczy Cię dobierać dietę do indywidualnych przypadków w zaburzeniach hormonalnych. Dowiesz się jakie zmiany warto wprowadzić w stylu życia oraz poznasz skuteczne suplementy, które przynoszą szereg korzyści. Dzięki wiedzy zdobytej w tym kursie dowiesz się czym są adaptogeny. Poznasz jak dbać o wątrobę i nauczysz się zmniejszać dolegliwości związane z menopauzą. Dowiesz się gdzie znajdują się ksenoestrogeny. Nauczysz się również czym jest HTZ oraz kiedy jest zalecana. Kurs Kompozycja Diety w Terapii Hormonalnej został oparty nie tylko na najnowszej naukowej wiedzy, ale również na wieloletnim doświadczeniu prowadzącej.\nPo ukończeniu kursu Kompozycja Diety w Terapii Hormonalnej i wprowadzeniu wiedzy w praktykę, odkryjesz prawdziwe korzyści płynące z kursu:\nBędziesz wiedzieć jak skomponować dietę wspierającą leczenie zaburzeń hormonalnych\nWyeliminujesz niekorzystne produkty\nWybierzesz kosmetyki, które przyczynią się do odzyskania równowagi hormonalnej\nWdrożysz zmiany w stylu życia, które przyniosą realne efekty\nWłączysz sprawdzone, poparte badaniami suplementy\nSkutecznie zmniejszysz objawy menopauzy\nW kursie znajdziesz 38 praktycznych lekcji, które logicznie przeprowadzą Cię przez następujące zagadnienia:\nPodaż kaloryczna, a stężenie LH. Co mają ze sobą wspólnego?\nRady, które warto zastosować przy kompozycji diety\nDlaczego dobór kosmetyków też ma znaczenie w kwestii zachowania równowagi hormonalnej?\nCo należy zrobić w przypadku niskiego poziomu estrogenów?\nStosowanie warzyw krzyżowych w terapii hormonalnej\nDietoterapia w zespole policystycznych jajników — zalecenia praktyczne\nJak stosować suplementację, aby doświadczyć poprawy?\nStymulacja osi przysadka-podwzgórze\nZioła, które regulują funkcjonowanie hormonów\nKluczowy organ – wątroba\nZioła wspierające wydalanie żółci\n38 lekcji w kursie\nZapisujesz się na Kompozycja Diety w Terapii Hormonalnej\nPrzetestuj za darmo kurs Kompozycja Diety w Terapii Hormonalnej\nZapisujesz się na kurs Kompozycja Diety w Terapii Hormonalnej\nDodano do koszyka Kompozycja Diety w Terapii Hormonalnej!