Okulary przeciwsłoneczne – odmiana okularów służąca do ochrony wzroku przed silnym światłem słonecznym. Znajdują zastosowanie szczególnie w okresie letnim w miejscach, w których Słońce operuje najintensywniej, a zatem na plażach, pokładach łodzi, na stokach narciarskich i na lodowcach, a także na drogach i ulicach wszędzie tam, gdzie światło słoneczne dociera do powierzchni ziemi w warunkach bez zachmurzenia i zamgleń.\nNajprostsza odmiana okularów przeciwsłonecznych zawiera – tam, gdzie w okularach korekcyjnych znajdują się soczewki – przyciemnione szkło; w takiej postaci wprowadził okulary słoneczne w roku 1752 James Escott – ich wynalazca.\nPomysł ten nie był jednak nowy. Dużo wcześniej szczególna odmiana okularów przeciwsłonecznych, chroniąca wzrok przed silnym światłem słonecznym na arktycznych pustyniach lodowych, używana była przez mieszkańców Arktyki (Inuitów – zwanych popu


Iron Butterfly - Metamorphosis - płyty winylowe, winyle - Psychosonda\nCiężko pomylić głos Douga Ingle’a z kimkolwiek innym. Tylko on mógł swego czasu zaśpiewać In-a-gadda-da-vida honey, don’tcha know that I love you? Na Metamorphosis zespół w progresywnym uniesieniu miesza różne style, dzięki Ingle’owi wiadomo jednak od początku do końca, jaka płyta kręci się na talerzu. Jest slide guitar z południa Stanów w Easy Rider, są awangardowe eksperymenty w blisko czternastominutowym Butterfly Bleu, jest oczywiście klasyczny, znany z poprzednich płyt, przyciężkawy Iron Butterfly w New Day czy nawet soulujący Shady Lady. Na płycie gra dwóch gitarzystów, co zdecydowanie rozszerza horyzonty muzycznych wędrówek motyla (Best Year of Our Life). W końcu jest i miejsce na folkowo-psychodeliczną balladę Slower Than Guns, który okazuje się zaangażowanym, ekologicznym protestem.\nPIOTRG 10 grudnia 2013, 10:10\nten blog to znakomity pomysł , wiele informacji zaskoczyło nawet mnie, który muzyką psychodeliczną interesuje się od kilkudziesięciu już lat będę tu częstym gościem, a dzisiaj podpowiadam zainteresowanie się amerykańskim zespołem AUB i jego albumem RESSUECTION\nMatt 27 września 2013, 23:27\nSwietny blog i interesujace wpisy. Naprawde warto tu zagladac. Twoje wpisy czyta sie szybko i na pewno bede tu wracal :)\nZapraszam rowniez do siebie na http://www.iamrecordcollector.com :)\nDawid Szczepaniak 17 września 2013, 21:20\nmoże jednak bardziej szczegółowo w końcu piszesz o wymierającym czasie VINYL’i :) Vinyl w duszy gra trzaskiem dodaje umysłowi drgań :) PZDR


00259 006257 19030792 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Karol Dickens Liczba stron: 63\nISBN: 978-83-7900-740-0 Data wydania: 2016-12-09\nKarol Dickens Opowieść wigilijna Wersja Demonstracyjna Wydawnictwo Psychoskok Konin 2016\nKarol Dickens „Opowieść wigilijna” Copyright © by Karol Dickens, 1925 Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. 2016 Zabrania się rozpowszechniania, kopiowania lub edytowania tego dokumentu, pliku lub jego części bez wyraźnej zgody wydawnictwa. Tekst jest własnością publiczną (public domain) Tekst oryginalny tłumaczenia: anonimowy. ZACHOWANO PISOWNIĘ I WSZYSTKIE OSOBLIWOŚCI JĘZYKOWE. Skład: Kamil Skitek Projekt okładki: Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. Wydawnictwo: E. Wende i S-ka, Warszawa 1925. ISBN: 978-83-7900-740-0 Wydawnictwo Psychoskok sp. z o.o. ul. Spółdzielców 3, pok. 325, 62-510 Konin tel. (63) 242 02 02, kom. 695-943-706 http://www.psychoskok.pl/ e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl\nI Widmo Marley’a Marley już nie żył. Nie ulega to najmniejszej wątpliwości. Akt jego zejścia podpisany był przez pastora, przez pisarza parafji i przedsiębiorcę karawanów. Scrooge także go podpisał, a imię Scrooge’a nadawało na giełdzie wielką wartość każdemu papierowi, na którym raczył umieścić swe nazwisko. Stary Marley umarł więc z pewnością. Czy Scrooge wiedział o tem? Bezwątpienia. Mogłoż być inaczej? Scrooge i on byli we współce od niepamiętnych czasów. Scrooge był jedynym wykonawcą testamentu, jedynym zarządcą majątku, jedynym spadkobiercą, jedynym przyjacielem zmarłego i jedynym uczestnikiem pogrzebu. Chociaż, prawdę powiedziawszy, wypadek ten nie oddziałał nań tak straszliwie, iżby mu miał przeszkodzić do wykazania w dniu pogrzebu znakomitych zdolności handlowych; i owszem, chwilę tę uczcił Scrooge zrobieniem bardzo korzystnego interesu. Wzmianka o pogrzebie Marley’a zwraca mnie do punktu wyjścia. Niema wątpliwości, że Marley umarł; trzeba to dokładnie zrozumieć i głęboko się tem przejąć, inaczej historja, którą zamierzam opowiedzieć, nie miałaby w sobie nic nadzwyczajnego. Scrooge nie starł wcale z szyldu nazwiska Marley’a. W lat kilka potem, nad drzwiami kantoru błyszczał napis: „Scrooge et Marley“. Dom handlowy znanym był wszystkim pod tą firmą. Osoby jednak mniej wtajemniczone wołały niekiedy na Scrooge’a, panie Scrooge! a niekiedy panie Marley! — odpowiadał na obydwa nazwiska, — nic go to nie mieszało. A ściskał też wszystko w garści, ten pan Scrooge! Stary grzesznik był to skąpiec nad skąpce, umiał on uchwycić, wyrwać, wykręcić, wygnieść i wydrapać, a nigdy nie wypuścić. Twardy i ostry jak krzemień, z którego nigdy stal nie wykrzesała żadnej szlachetnej iskierki, tajemniczy, zamknięty w sobie, samotny jak ostryga. Zimno wewnętrzne skurczyło mu oblicze, ścisnęło spiczasty nos, zmarszczyło czoło, zaczerwieniło oczy, zesztywniło postawę, zsiniło zacięte usta i objawiało się nazewnątrz suchym i skrzypiącym głosem. Białawy szron pokrywał mu głowę, brwi i ostro-spiczasty podbródek. Wszędzie i zawsze niósł z sobą lodowatą atmosferę; studził swą obecnością kantor podczas upałów, i nigdy w życiu nie topniał. Upał i zimno wewnętrzne nie wywierały nań żadnego wpływu. Gorąca letnie nie grzały go, mrozy zimowe nie mroziły. Żaden też wiatr nie był od niego ostrzejszy. Niepogoda nie mogła mu niczem dokuczyć; najstraszliwsze ulewy, śnieg, grad, zawieruchy nie miały nad nim najmniejszej przewagi. Padały one niekiedy dozbytku; Scrooge nie znał tego wyrazu. Nikt nie zatrzymywał go na ulicy, aby mu powiedzieć z uśmiechem: „Kochany Scrooge! — jak się masz? Co tam słychać? Przyjdźże nas odwiedzić!“ Żaden żebrak nie poprosił go o jałmużnę, żadne dziecko nie zapytało o godzinę. Nigdy nie widziano, aby kto z przechodniów, czy to mężczyzna, czy kobieta, zapytał go o kierunek drogi. Sądziłbym, że znały go nawet psy prowadzące niewidomych; gdy bowiem nadchodził, odciągały swych panów do sieni i w uliczki, poruszając znacząco ogonem, jak gdyby chciały wyrazić: „Biedny mój panie, lepiej nie widzieć, niż mieć złe oczy!“ Lecz cóż go to obchodziło? Tego właśnie pragnął — do tego dążył. Wydeptać sobie samotną ścieżkę obok szerokiego gościńca, którym świat cały przebiega, i ostrzec przechodniów wielkim napisem, aby mu nigdy nie włazili w drogę i trzymali się zdala, — było ulubionem jego zadaniem. Pewnego dnia, najlepszego ze wszystkich dni roku, w Wigilję Bożego Narodzenia, stary Scrooge, bardzo zajęty, siedział w kantorze. Zimno było dotkliwe i przenikające, czas — mglisty; Scrooge mógł dosłyszeć, jak przechodzący ludzie chuchali w palce, oddychali głośno, rozcierali ręce, tupali nogami o bruk, aby się cokolwiek rozgrzać. Trzecia godzina wybiła na wieży, a noc była już zupełna. Cały dzień było ciemno; — światła ukazujące się w oknach sąsiednich mieszkań wyglądały jak rude plamy na czarnem tle gęstego i dotykalnego prawie powietrza. Mgła wciskała się wewnątrz domostw przez wszystkie szpary i dziurki od klucza, a nazewnątrz tak była gęsta, że w najciaśniejszej nawet uliczce przeciwległe budynki wyglądały jak widma. Drzwi od kantoru Scrooga były otwarte, aby mógł mieć na oku buchaltera, siedzącego w małej sąsiedniej izdebce, albo raczej w ciemnej piwniczce, gdzie przepisywał listy. W pokoju Scrooga tlał maleńki ogień, — lecz ogień w izbie buchaltera nierównie by mniejszy, — zdawałoby się, że się zaledwie żarzy jeden węgielek. Nie mógł go biedak podsycić, ponieważ kosz z węglami stał w pokoju pryncypała, a ilekroć poważył się wejść z łopatką po węgle, Scrooge wyrzucał mu, że go rujnuje i że będzie go musiał oddalić. Dlatego też nieszczęśliwy buchalter owinął szyję wełnianym szalikiem i próbował ogrzać się przy świecy, w braku jednak dość bujnej wyobraźni usiłowania te spełzły bezskutecznie. — Wesołych świąt, wujaszku — niech cię Bóg błogosławi — ozwał się dźwięczny głos. Był to głos siostrzeńca Scrooge’a, który wpadł tak nagle, że stary nie miał czasu go spostrzec. — Ba — rzekł Scrooge, — głupstwo! — Święta Bożego Narodzenia! wujaszku, tyś tego nie chciał powiedzieć! — Tak jest — rzekł Scrooge. — Wesołych świąt. Jakiem prawem masz być wesołym? Co za powód abyś się oddawał rujnującej wesołości. Jesteś i bez tego dosyć ubogi. — No, no! — odpowiedział siostrzeniec, — jakiem prawem jesteś smutny i kwaśny, dlaczegoż cały zatapiasz się w tych ponurych liczbach i rachunkach. Już jesteś dosyć bogaty. — Głupstwo — rzekł po chwili Scrooge, nie mając lepszej odpowiedzi — głupstwo. — Nie gniewaj się, wujaszku! — Jak się tu nie gniewać, żyjąc w świecie pełnym głupców, i takich, jak ty, warjatów? Wesołych świąt! Idźcie do licha z waszą wesołością. Czemże jest dla was Boże Narodzenie, jeśli nie chwilą płacenia rachunków, na które często nie macie pieniędzy, — dniem — w którym znajdujecie się o rok starszymi, a o szyling nawet nie bogatszymi, dniem sprawdzania książek handlowych, po których zsumowaniu przekonywacie się, że w ciągu minionych dwunastu miesięcy żaden interes nie przyniósł wam najmniejszego zysku. Gdyby to zależało ode mnie — dodał z wzrastającem oburzeniem, — to każdego głupca, biegającego od domu do domu z okrzykiem „wesołych świąt“ na ustach, wsadziłbym w kocioł, w którym się gotuje budyń i pochował z gałązką choiny w sercu. Tak jest. — Wujaszku! — zawołał siostrzeniec, chcąc bronić sprawy Bożego Narodzenia. — Siostrzeńcze! — przerwał surowo starzec, — obchodź sobie święta, jak ci się tam podoba, i pozwól mi, abym je także obchodził na mój sposób. — Ależ ty ich wcale nie obchodzisz, mój wuju. — Tem lepiej — zostaw mnie tak, jak jestem. Wiele ci z tego przyjdzie — już ci te święta tyle napędziły zysków! — Przyznaję, że niezawsze umiałem korzystać z okoliczności, ale mniejsza o to. Wracając do tych świąt, dzień Bożego Narodzenia (pomijając już poszanowanie należne świętej jego nazwie i Boskiemu początkowi, których pominąć nie można, myśląc o tym dniu ważnym) jest dla mnie najpiękniejszym dniem roku; chwilą dobroci, łagodności, przebaczania uraz, litości, zabawy, przyjemności, jedynym dniem, w którym wszyscy ludzie, mężczyźni, kobiety i dzieci, otwierają dobrowolnie serca, cieszą się, radują, zapominają o różnicy majątku i stanowiska, i widzą tylko w bliźnich braci i towarzyszów podróży na drodze do wieczności. Dlatego też chociaż dzień ten nie przyniósł mi nigdy w zysku ani złota, ani srebra, wielem mu winien dobrego, i wiele się jeszcze po nim spodziewam, dlatego to z radością wykrzykuję: „Niech będą pochwalone Święta Bożego Narodzenia.“ Buchalter, przysłuchujący się z piwniczki, pomimowolnie przyklasnął, lecz spostrzegłszy natychmiast, że popełnił niedorzeczność, schwycił w pomieszaniu cęgi, chcąc niemi poprawić ogień i zagasił zupełnie ostatnią iskierkę. — Niech ja cię raz jeszcze posłyszę — zawołał z gniewem Scrooge do buchaltera, — to na powinszowanie Świąt Bożego Narodzenia natychmiast cię wypędzę! Co do pana — rzekł, zwracając się do siostrzeńca, — znakomitym jesteś mówcą. Dziwię się, że dotychczas nie zasiadasz w parlamencie. — Nie gniewaj się, wujaszku — oto wiesz co — lepiej przyjdź jutro do nas na obiad. Scrooge się zaperzył. — Idź mi do d... Tak, idź do d... — zawołał z uniesieniem. — Ależ dlaczego, mój wujaszku?... dlaczego?... — Pocoś się ożenił? — zapytał Scrooge. — Byłem zakochany. — Byłeś zakochany! — mruknął Scrooge. — Głupstwo — głupstwo. Dobranoc. — Mój wujaszku, wszakże przed mojem ożenieniem i tak nigdy mnie nie odwiedzałeś. Dlaczegoż więc szukasz w tem wymówki? — Dobranoc — rzekł Scrooge. — Nic od ciebie nie żądam — o nic cię nie proszę. Czemuż nie mamy być dobrymi przyjaciółmi? — Dobranoc! — Boli mnie — bardzo mnie boli twoja surowość i zaciętość. — Wszakże nic mi nie możesz zarzucić. Zrobiłem krok dzisiejszy dla uczczenia Bożego Narodzenia, i pomimo tej przykrości będę się radował. Tak więc, mój wuju — życzę ci wesołych świąt! — Dobranoc! — rzekł Scrooge. Siostrzeniec wyszedł z pokoju, nie wyrzekłszy ani jednego wyrazu niezadowolenia. Zatrzymał się chwilkę przed drzwiami drugiego pokoiku, dla złożenia życzeń buchalterowi; — ten, chociaż do szpiku przemarzły, gorętszym był jednak od Scrooge’a, gdyż serdecznie mu podziękował. — Masz tu tobie drugiego szaleńca — mruknął Scrooge z gniewem. — Mój buchalter, nędzarz, zarabiający piętnaście szylingów tygodniowo, obarczony żoną i dzieciakami, mówi mi o wesołych świętach. Dalibóg — trzeba uciekać do domu warjatów — może tam są rozsądniejsi ludzie. Ów szaleniec, pożegnawszy w sieni siostrzeńca Scrooge’a, wprowadził dwie nowe osoby. Byli to dwaj przyzwoici bardzo panowie, postawy ujmującej; w tej chwili stali grzecznie przed biurkiem Scrooge’a, zdjąwszy kapelusze; — trzymali w ręku papiery i regestry i powitali bankiera głębokim ukłonem. — Dom Handlowy Scrooge et Marley, jeżeli się nie mylę? — rzekł jeden z nich, zajrzawszy w listę. — Czy mam zaszczyt mówić z panem Scrooge, czy z panem Marley? — Pan Marley nie żyje od lat siedmiu — odpowiedział Scrooge. — Dzisiejszej nocy będzie lat siedm, jak umarł. — Nie wątpimy, że jego szczodrobliwość godnego ma przedstawiciela w pozostałym wspólniku — rzekł nieznajomy, podając Scrooge’owi pełnomocnictwo do zbierania składek. Miał zupełną słuszność; wspólnicy bowiem podobni byli do siebie jak dwie krople wody. Na ten niemiły wyraz s z c z o d r o b l i w o ś ć Scrooge zmarszczył brwi, wstrząsnął głową i oddał nieznajomemu papiery. — W tak radosnej chwili jak teraźniejsza, szanowny panie Scrooge — rzekł tamten, biorąc za pióro, — więcej niż kiedykolwiek pożądaną jest rzeczą zebranie dla biednych i niezamożnych braci naszych jakiegokolwiek wsparcia. Jest tysiące takich, którym zbywa na najpierwszych potrzebach, sto tysięcy innych, nie będących w możności polepszenia chwilowo nawet swego bytu. — Czy niema więzień? — zapytał Scrooge. — Oh! jest ich aż zanadto — odpowiedział nieznajomy, upuszczając pióro. — A domy przytułku — mówił dalej Scrooge — byłyżby już zamknięte? — Przeciwnie, panie — rzekł drugi — i niech Bóg nie dopuści, aby się to wydarzyć miało. — A domy zarobkowe; — prawo o ubogich i żebrakach — czy zawsze są czynne i wykonywane? — rzekł Scrooge. — Zawsze; — domy są pełne, a prawo obmyśla środki ratunku i pomocy. — A ja się tak przeraziłem tem, coś mi pan powiedział, sądziłem bowiem, że jakieś nieprzewidziane okoliczności powstrzymały bieg tych pożytecznych zakładów. Cieszę się niewymownie z mojej pomyłki. — Przekonani, że instytucje te nie są w możności zaspokojenia potrzeb duchowych i materjalnych ogółu niezamożnych, niektórzy z nas starają się zebrać pewną kwotę pieniędzy, w zamiarze obrócenia jej na mięso, chleb i węgle dla nieszczęśliwych. Wybraliśmy obecną chwilę, ponieważ w tym właśnie czasie potrzeby są najdotkliwsze, niedostatek najboleśniej odczuwać się daje, a obfitość i zamożność większe niż kiedykolwiek sprawia zadowolenie. Na ileż pan dobrodziej każe się wpisać? — Na nic! — odpowie Scrooge. — Pan zapewne pragnie ukryć nazwisko? — Pragnę, żebyście mi panowie dali pokój. Ponieważ zapytujecie mnie, czego sobie życzę, taka jest moja odpowiedź. Ja sam nie weselę się wcale na Boże Narodzenie, skądże więc tak dziwne żądanie, żebym dostarczał próżniakom środków zabawy i rozrywki. Płacę należne podatki, przyczyniam się więc do utrzymania zakładów, o których mówiłem, kosztują one bardzo dużo; — ci więc, którym tam jest niedogodnie, niech sobie szukają przytułku gdzie indziej. — Są tacy, którzy się docisnąć nie mogą — są znowu inni, którzyby woleli raczej umrzeć, niż... — Ah, jeżeli wolą umrzeć — przerwał Scrooge, — mają wielką słuszność; tym sposobem uniknie się przeludnienia. Zresztą, wybaczą mi panowie, ja nie znam tego wszystkiego. — Ale bardzoby panu łatwo przyszło z tem się obznajmić. — To do mnie nie należy — człowiek ma i tak dosyć zajęcia z własnemi interesami, żeby się miał jeszcze mieszać w to, co do niego nie należy. Moje interesy zabierają mi cały czas. Dobranoc panom. Zrozumiawszy wyraźnie, że dalsze przedstawienia żadnego nie wywrą skutku, dwaj nieznajomi odeszli — Scrooge wziął się na nowo do pracy, coraz więcej z siebie zadowolony, i w daleko lepszym niż zwykle humorze. Tymczasem mgła i ciemność tak się zwiększyły, że widać było na ulicy ludzi z zapalonemi pochodniami i latarniami, migających się tu i ówdzie, ofiarujących swe usługi woźnicom, aby biec przed końmi i prowadzić je po drodze. Odwieczna wieżyca kościelna, której starożytny wyszczerbiony dzwon zdawał się zawsze spoglądać ciekawie przez gotyckie, w murze wycięte okno, na Scrooge’a siedzącego przy biurku, znikła zupełnie we mgle, i biła godziny, półgodziny i kwadranse w obłoki, z tak przeciągłem drganiem i jękiem, jak gdyby szczękała zębami, osadzonemi gdzieś wysoko w olbrzymiej zmarzniętej czaszce. Zimno wzrastało. Gromadka rzemieślników, zajętych nitowaniem rur gazowych, rozpaliła na rogu ulicy wielkie żarzące się ognisko, około którego cisnął się tłum obdartych i drżących z zimna ludzi dorosłych i dzieci, grzejąc sobie ręce i pożerając niebieski płomień wzrokiem zachwycenia, wdzięczności i chciwości. Zamarzł kurek wodociągu, a wiszące wokoło grube lodowe sople przystroiły go w komiczno-przerażającą lodowatą brodę. Błyszczące światła magazynów rzucały czerwonawy odblask na blade twarze przechodniów. Sklepy rzeźników, korzenników i przekupniów drobiu przedstawiały widok uroczy i wspaniały, nie dozwalający wcale przypuszczać, aby poziome cele handlu i zysku miały jaką wspólność z tym artystycznym przepychem. Lord Mayor w potężnym swym zamku Mansion-House wydawał rozkazy secinie kucharzy i piwniczych, dla przygotowania uroczystej Wilji, jak wypada na Lorda Mayora; a biedny krawiec, skazany przez niego w przeszłym tygodniu na pięć szylingów kary za pijaństwo i włóczęgostwo, przygotowywał na swem poddaszu jutrzejszy budyń, podczas gdy chuda jego połowica z dzieckiem na ręku biegła do sąsiedniego rzeźnika, by kupić kawał wołowiny. Mgła się powiększa — mróz wzrasta! Mróz trzaskający, srogi, przenikliwy. Gdyby święty Dunstan, zamiast chwytać szatana zwykłemi cęgami, uszczypał go w nos podobnem zimnem, dopierożby zły duch zawył przeraźliwie. Mały ulicznik, właściciel noska zsiniałego i ściśniętego, przez zajadły mróz, jak kość przez psów ogryziona, pochylił się pod drzwiami Scrooge’a, chcąc go uczcić piosnką, — lecz po pierwszych wyrazach: „Ej kolenda — kolenda!“ Scrooge porwał leżącą przed nim linję, z gestem tak wyrazistym, że przerażony śpiewak, pomimo mrozu, zemknął jak oparzony, zostawiając dziurkę od klucza mgle i lodowatej parze, które z sympatycznym i przyjaznym podmuchem pociągnęły ku swemu ulubieńcowi. Nadeszła wreszcie chwila zamknięcia kantoru. Scrooge, mrucząc, podniósł się z krzesła, dając tym sposobem buchalterowi niemy znak zamknięcia czynności i pozwolenie wyjścia, na co tamten już oddawna wyczekiwał z tłumioną niecierpliwością. Zgasił więc szybko świecę i wziął do ręki kapelusz. — Pewniebyś sobie życzył nie zajrzeć nawet do kantoru w dniu jutrzejszym? Tak mi się coś zdaje — rzekł Scrooge. — Jeżeli pan nie ma nic przeciw temu? — Mam bardzo wiele. A gdybym ci też wytrącił za ten dzień pensję, dopierobyś się dąsał i szemrał, żem cię pokrzywdził. Oh! — jestem o tem jak najmocniej przekonany. Buchalter gorzko się uśmiechnął. — A jednak wcale cię nie obchodzi moja krzywda i strata jaką ponoszę, płacąc ci za dzień, w którym nie będę z ciebie miał żadnego użytku. Buchalter ośmielił się zrobić uwagę, że to wydarzało się tylko jedyny raz do roku. — Wielka mi racja, co za usprawiedliwienie, aby mieć prawo sięgania do cudzej kieszeni dlatego, że to jest dzień dwudziestego piątego grudnia — odpowiedział Scrooge gniewliwie, zapinając surdut pod górę. — No — cóż robić — muszę ci darować dzień jutrzejszy, proszę mi tylko wynagrodzić tę stratę i w następnym dniu przyjść do kantoru wcześniej niż zwykle. Buchalter przyrzekł uroczyście, a Scrooge wyszedł, ruszając ramionami i pomrukując coś o lenistwie i próżniactwie. W mgnieniu oka zamknięto kantor, buchalter, pociągnąwszy aż do pasa końce białego wełnianego szalika (biedak nie marzył nawet o ciepłym bajowym paltocie) sunął, potknąwszy się ze dwadzieścia razy na szklistym chodniku, wyszlifowanym przez uliczników, szykujących od południa ślizgawki na cześć jutrzejszego święta; wreszcie wszedł w zaułki, śpiesząc się nagwałt do domu, żeby miał jeszcze czas zagrać z dziećmi w ślepą babkę. Scrooge zjadł lichy obiad w lichej garkuchni, gdzie się zwykle stołował. Przeczytawszy wszystkie dzienniki i uprzyjemniwszy sobie wieczór notowaniem w pugilaresie zysków w ciągu dnia osiągniętych i operacyj na pojutrze układanych, poszedł do siebie, aby się spać położyć. Zamieszkiwał lokal zajmowany niegdyś przez nieboszczyka wspólnika. Lokal ten składał się z kilku ciemnych pokoi, mieszczących się w dawnym, ponurym budynku, leżącym w zakręcie wąskiej uliczki, w tak dziwnem odosobnieniu, że mimowolnie nasuwała się każdemu myśl, iż ukrył się tam kiedyś, w odległej młodości, grając w chowanego z innemi domostwami, i że zmyliwszy drogę, nie mógł już wyleźć żadnym sposobem. Dziś budynek ten był stary i tem bardziej ponury, że nikt w nim nie mieszkał oprócz Scrooge’a, inne bowiem lokale wynajmowano na kantory i biura kupieckie. Dziedziniec tak był ciemny, że nawet Scrooge, znający doskonale każdy niemal kamyk, musiał iść poomacku. Mgła i gołoledź tak zawisły na ponurych drzwiach domu, że zdawało się, jakby ponury duch zimy rozsiadł się na progu, w smutnem pogrążony zamyśleniu. Ale do rzeczy. Jest fakt oczywisty, że kołatka, znajdująca się u drzwi, nie miała w sobie nic nadzwyczajnego, — może tylko była nieco za gruba, — faktem jest najprawdziwszym, że Scrooge widywał ją rano i wieczór codziennie, od kiedy mieszkał w tem miejscu; — że oprócz tego, Scrooge nie posiadał wcale, ale to ani szczypty tego, co to dziwaczni ludzie nazywają wyobraźnią, — tak jak to przystało na prawego mieszkańca starego miasta Londynu, nie wyłączając (przepraszam za moją śmiałość) szanownej korporacji kupców, bankierów, ławników i rajców staromiejskich. Trzeba także wiedzieć, że Scrooge ani razu nie pomyślał o Marley’u, od chwili obojętnej wzmianki, jaką zrobił poprzednio, mówiąc o zaszłej przed siedmiu laty śmierci byłego wspólnika. Proszę mi więc wytłumaczyć, jeżeli to da się wytłumaczyć, jakim sposobem Scrooge, wsadzając klucz w zamek, ujrzał w kołatce (nie wyrzekłszy żadnych czarodziejskich zaklęć) nie kołatkę, ale... twarz Marley’a! Tak jest — powiadam wam, twarz, albo jeżeli wolicie, oblicze Marley’a. Nie był to cień zamglony i niewyraźny, jak inne przedmioty znajdujące się na dziedzińcu — przeciwnie, zjawisko okolone było przerażającym odbłyskiem, podobnym np. do zgniłego raka morskiego, rzuconego w kąt ciemnej piwnicy. Wyraz twarzy nie miał najmniejszej cechy gniewu lub drapieżności, — patrzała na Scrooge’a, jak to zwykle czynił Marley, przez wielkie okulary, podniesione na czoło upiora. Włosy rozrzucone miała dziwacznie, jak gdyby podmuchem wiatru, lub ciepłej pary, a chociaż oczy doskonale były otwarte, wszelako były najzupełniej nieruchome — stały słupem. Okoliczność ta połączona z grobową bladością czyniła ją straszliwą; lecz przerażenie, jakiego doznał Scrooge na ten widok, nie pochodziło ze zjawiska, jak raczej z niego samego. Gdy się jednak dobrze wpatrzył w widziadło, ujrzał poprostu kołatkę. Skłamałbym wierutnie, mówiąc, że nie zadrżał, lub że krew jego nie uczuła pewnego, bardzo niemiłego wrażenia, jakiego nie doznawał od lat najmłodszych. Wkrótce jednak ochłonął, ujął klucz z rąk wypuszczony, obrócił nim mocno, wszedł i zapalił świecę. Nim zamknął drzwi, zastanowił się przez chwilę w niepewności, zaczął się chyłkiem oglądać poza siebie, jak gdyby już był przygotowany do nowego wzruszenia i przerażenia, jakiego spodziewał się doznać na widok cienkiego i długiego harcapa Marley’a, wysuwającego się przez dziurkę od klucza. Nic jednak nie było na drugiej stronie drzwi, oprócz śrub i gwoździ, służących do przytwierdzenia zamka i młotka. Ochłonął więc i, wykrzyknąwszy: „Głupstwo! Głupstwo!“ gwałtownie trzasnął drzwiami. Łoskot i stuk rozszedł się jak grom po całym domu. Każdy pokój na piętrze, każda beczka, każdy okseft złożony na dole, w piwnicy handlarza win, wydały oddzielny odgłos, śpieszący skwapliwie na przyjęcie udziału w tym olbrzymim ech koncercie. Scrooge atoli nie należał do rzędu ludzi, których echo może przerazić. Zamknął starannie drzwi, przeszedł sień, wszedł na schody, i po drodze zapalił świeczkę, którą zwykle nosił przy sobie. Znacie zapewne owe gościnne staroświeckie schody, po których mogłaby przejechać sześciokonna karoca; powiadam wam, a możecie mi wierzyć, że schody Scrooge’a tak były szerokie, iż nawet karawan mógłby się na nich wygodnie pomieścić, — i to porządny karawan. Może więc z tego powodu zdawało się Scrooge’owi, pogrążonemu w ciemności, że przed nim postępuje orszak pogrzebowy. Sześć płomieni gazowych zaledwie byłyby w stanie należycie oświecić sień i te schody, wyobraźcie więc sobie, jak tam musiało być ciemno przy cienkiej świeczce bankiera. Szedł dalej na górę, obojętny na wszystko. Ciemność niewiele kosztuje, dlatego Scrooge bardzo ją szanował. Nim jednak zamknął drzwi od mieszkania, zlustrował cały lokal, dla przekonania się, czy też wszystko jest w porządku. Salon, pokój sypialny, skład rupieci i gratów, wszystko było jak należy. Zajrzał pod stół (może wspomnienie widziadła krążyło mu po głowie i skłaniało do tej przezorności, to bardzo być może), nikogo pod stołem, nikogo pod kanapą, — mały ogień na kominku, filiżanka i łyżeczka przygotowane — do ognia przystawiony garnuszek z kleikiem (od kilku dni Scrooge jakoś niedomagał). Nikogo pod łóżkiem, nikogo w szlafroku, zawieszonym na kołku, w postawie wzbudzającej niejakie podejrzenie. Skład rupieci wyglądał jak zwykle, stare wilki żelazne od kuchni, kilka par bardzo zużytych butów, kosze połamane, zardzewiałe gwoździe, umywalnia, waliza, kuferek i t. p. Zupełnie uspokojony, popchnął zasuwkę, raz jeszcze obejrzał zamek, zakręcił klucz na dwa razy; tak ubezpieczony od wszelkiej niespodzianki, rozebrał się, zdjął krawat, wdział szlafrok, pantofle, szlafmycę i zasiadł przed kominkiem, zabierając się do wypicia kleiku. Mówiłem wam, że ogień był bardzo mały — rzeczywiście tak maleńki, że niczem był prawie, szczególniej na tak zimną noc. Musiał się więc bardzo blisko przysunąć, prawie ogrzewać go sobą, nim zdołał wydobyć jakiekolwiek uczucie ciepła z węgielka tak małego i ostygłego, że każdy z nas utrzymałby go na dłoni. Komin wystawiony był oddawna, zapewne przez jakiegoś kupca holenderskiego, ponieważ składał się z kafli flamandzkich, przedstawiających różne ustępy z pisma Świętego. Na jednym był Kain, na drugim Abel, dalej córka Faraona; — królowa Saba, aniołki spadające z nieba na chmurach podobnych do piernatów, Abraham, Baltazar, apostołowie w łódkach, mających kształt półmisków i salaterek, słowem mnóstwo postaci zdolnych przyjemnie rozerwać i zająć, pomimo to ta twarz Marley’a, od lat siedmiu zmarłego, jak laska czarodziejska wszystko przyćmiewała. Gdyby każdy polerowany kafel był tylko pustem tłem, zdolnem odbić w swych ramach cząsteczki rozerwanych myśli Scrooge’a, ręczę wam, że każdy kafelek przedstawiłby wyborną kopję głowy starego Marley’a. „Głupstwo!“ zawołał Scrooge, „głupstwo!“ i zaczął chodzić wzdłuż i wszerz pokoju. Powtórzywszy i ten spacer kilkanaście razy, siadł znowu. W chwili gdy spuszczał głowę na wezgłowie fotelu i podniósł oczy do góry, wzrok jego padł przypadkiem na wyszły oddawna z użycia dzwonek przybity nad kominem, a który dla niewiadomych mu celów połączony był drutem z piwnicą. Z nadzwyczajnem zdziwieniem, z niesłychanem przerażeniem ujrzał, że dzwonek, w chwili gdy nań spojrzał, zaczął się poruszać, zpoczątku bardzo wolno, łagodnie, wydając dźwięk cichy, stłumiony, potem coraz silniej, gwałtowniej, wreszcie wszystkie dzwonki w całem mieszkaniu zabrzęczały jak na alarm. Trwało to krótko, — pół minuty, najwięcej minutę; ale ta minuta była dla Scrooge’a godziną. Dzwonki, tak jak zaczęły, tak się też zatrzymały, wszystkie naraz. Dźwięk ich ustąpił miejsca odgłosowi metalicznemu, wydobywającemu się z otchłani, jak gdyby ktoś przeciągał długi żelazny łańcuch po wszystkich beczkach złożonych w piwnicy winiarza. Przypomniał sobie wówczas Scrooge, jak mu w dzieciństwie opowiadała niańka, iż w domach, gdzie się pokazują duchy, ciągną one za sobą zawsze więzy i okowy. Drzwi piwnicy otwarły się z przeraźliwym łoskotem, słyszał dokładnie odgłos łańcuchów wydobywający się wgórę, zatrzymujący się w sieni, rosnący na schodach, wyraźnie zmierzający w kierunku jego mieszkania. — Głupstwo! — głupstwo! — wszystko to głupstwo — nie chcę tego przypuścić! Porządnie się jednak zmieszał, zbladł jak trup, gdy jakieś widmo bez żadnej przeszkody przecisnęło się wskroś potężne drzwi, wsunęło do pokoju i ukazało jego oczom. W chwili gdy się duch zjawiał, maleńki ogień, na kominku tlejący, wzmógł się gwałtownie, a w trzasku węgli dało się wyraźnie słyszeć: „Poznaję go, poznaję, jest to widmo Marley’a.“ Potem ogień zgasł. Taż sama twarz — zupełnie ta sama. Marley z długim harcapem, w zwykłej kamizelce, w codziennych krótkich spodniach, w butach węgierskich, których jedwabne kutasy poruszały się w takt z harcapem, z zaplamionemi połami surduta, — a czub — czub zdjęty z czaszki Marley’a. Łańcuch, który wlókł za sobą, przytwierdzony u bioder — był bardzo długi, krępował go kilkakrotnie i tworzył rodzaj ogona, składającego się (jak się o tem Scrooge przekonał naocznie) z dziwacznej mieszaniny poskuwanych ryglów, kłódek, kluczy, ksiąg buchalteryjnych, opatrzonych mosiężnemi klamrami i z ciężkich worków stalowych. Ciało widma było tak przezroczyste, że Scrooge, wpatrzywszy się weń z natężoną uwagą, widział wyraźnie dwa guziczki, przyszyte ztyłu u stanu surduta. Scrooge często słyszał, że Marley nie miał serca i wnętrzności, lecz nigdy temu nie wierzył, dziś jednak przekonał się naocznie. Tak i nie — albowiem jeszcze nie wierzył; chociaż wzrokiem nawylot przeszywał widmo, chociaż widział je przed sobą, chociaż czuł lodowaty wpływ oczu, zastygłych pod wrażeniem śmierci, chociaż poznał wyraźnie deseń chustki jedwabnej, pokrywającej wierzch głowy i związanej pod brodą (kupili niegdyś do spółki tuzin tych chustek), jeszcze nie chciał uwierzyć, walcząc uporczywie z własnemi zmysłami. — Cóż to ma znaczyć? — rzekł Scrooge zimno i krótko. — Czego żądasz ode mnie? — Wiele — bardzo wiele! Jest to głos Marley’a — teraz już nie ma najmniejszej wątpliwości. — Kto jesteś? — Zapytaj raczej, kim byłem? — Kimże więc byłeś? — rzekł Scrooge, podnosząc głos. — Jak na upiora, zbyt chwytasz na słówka. — Za życia byłem twoim wspólnikiem, — zwałem się Jakób Marley. — Czy mógłbyś... czy możesz usiąść — zapytał Scrooge, — przypatrując mu się z niedowierzaniem. — Mogę. — Siadaj więc. Scrooge zrobił powyższe zapytanie, ponieważ wątpił, aby tak przezroczyste widmo posiadało wszystkie warunki cielesne, konieczne do zajęcia miejsca na krześle — czuł więc, że jeśli przypadkiem duch nie będzie w stanie spełnić tej propozycji, nastąpi zaraz wyjaśnienie i tłumaczenie całego zjawiska. Lecz widmo siadło naprzeciw niego, po drugiej stronie komina, bez najmniejszej trudności. — Jeszcze we mnie nie wierzysz? — rzekł duch. — Nie wierzę — odpowiedział Scrooge. — Jakiegoż więc żądasz dowodu — oprócz świadectwa własnych zmysłów? — Sam nie wiem. — Czyż wątpisz o dokładności zmysłów — wzroku — słuchu? — Wątpię — ponieważ najmniejsza rzecz może je nadwyrężyć — lekka niestrawność żołądkowa oddziaływa na zmysły, i dlatego może ty jesteś niedogotowanym kawałkiem wołowiny, niestrawioną łyżeczką musztardy, sera, — albo ja wiem? Czuć cię wszystkiem, ale nie trumną. Scrooge nigdy nie dowcipkował, na ten raz uciekł się do tego środka, chcąc tym sposobem zyskać na czasie, zebrać roztargnione myśli, przezwyciężyć strach, albowiem głos widma przejmował go dreszczem i ścinał mu szpik w kościach. Siedzieć przez chwilę z wzrokiem wlepionym w te oczy nieruchome, szkliste, było dla Scrooge’a piekielną męczarnią. Oprócz tego w powietrzu otaczającem widmo było coś nadludzkiego, szatańskiego. Scrooge nietylko czuł, ale widział to powietrze, chociaż bowiem widmo siedziało najnieruchomiej, wszelako jego włosy, poły ubioru, kutasy od butów w ciągłem zostawały poruszeniu, jakby pod wpływem wilgotnej i ciepłej pary, wydobywającej się z kotła. — Czy widzisz to piórko? — rzekł nagle Scrooge do ducha, chcąc się otrząsnąć z przerażenia, a zarazem na chwilkę odwrócić od siebie zimny jak marmur wzrok widma. — Widzę — odpowiedział upiór. — Kiedy wcale nie patrzysz w tę stronę — dodał Scrooge. — To mi jednak nie przeszkadza widzieć doskonale, — rzekł duch. — Otóż — mówił dalej Scrooge — przypuśćmy, że je połknąłem. Ileż się z tego wywiąże cierpień — chorób, gorączek, widziadeł. Wszystko z mojej winy i mego własnego przywidzenia. Głupstwo! powtarzam — głupstwo!... Na ten wyraz duch zawył przeraźliwie i wstrząsnął łańcuchami, które wydały szczęk przeciągły, grobowy, straszliwy, tak że Scrooge, aby nie upaść, wpił się paznokciami w poręcze fotelu. Lecz o ileż wzmogło się jego przerażenie, gdy duch, któremu zapewne za gorąco było w pokoju, zdjął chustkę, którą miał związaną głowę, a wtedy dolna szczęka z suchym chrzęstem opadła mu na piersi. Scrooge padł na kolana i zakrył twarz rękoma. — Litości! — zawołał — litości — straszliwy cieniu! Pocóż przychodzisz mnie dręczyć? — Duszo podła i ziemska! — odpowiedziało widmo! — wierzyszże, czy nie wierzysz teraz? — Wierzę — jęknął Scrooge, — muszę wierzyć. Lecz dlaczego duchy wałęsają się po ziemi — dlaczego mnie prześladują? — Przeznaczeniem jest każdego człowieka — mówiło widmo, — aby żył z bliźnimi, uczestniczył w ich zajęciach, mieszał się do ich spraw, przestawał z nimi, wspólnie się radował i wspólnie cierpiał; — czego jeśli zaniedbał za życia, dusza jego skazana jest na tułactwo po świecie (Oh! ja nieszczęśliwy!) i musi być bezużytecznym świadkiem rzeczy, w których nie może już brać udziału; kiedy przeciwnie, za życia, mogła była używać razem z innymi i pracować dla ich i własnego szczęścia. Duch jęknął znowu, zadzwonił łańcuchami i załamał rozpaczliwie ręce. — Jesteś okuty! — rzekł Scrooge drżący — powiedz mi za co? — Dźwigam kajdany, które sam kowalem przez całe życie — odpowiedziało widmo. — Tak jest — sam spajałem ogniwo z ogniwem, sam dorabiałem łokieć za łokciem, sam, swobodnie, dobrowolnie skrępowałem tym łańcuchem ciało moje i dźwigać go będę przez całą wieczność. Dziwnemi ci się wydają te więzy, — przypatrz się im bliżej. Scrooge drżał jak liść. — Może chcesz poznać, mówił dalej — długość i ciężar niezmiernego łańcucha, jaki ty sam ciągniesz za sobą. Dziś, jest temu lat siedm — twój był równie długi i ciężki jak ten, który tu widzisz. Dorabiałeś go potem przez lat siedm. — Porządny musi być łańcuch. Scrooge obejrzał się na wszystkie strony, przekonany, że się ujrzy okutym w kilkadziesiąt sążni żelaznej liny — lecz nic nie było. — Jakóbie! — rzekł tonem błagalnym — poczciwy mój Jakóbie Marley — powiedz mi co innego... Rzuć mi kilka wyrazów pociechy. — Nie mam prawa — nie mam władzy pocieszyciela. Pociechy przychodzą skąd inąd, Ebenezerze Scrooge — niosą je inni posłańcy innym, jak ty, ludziom. Nie mogę ci wszystkiego wypowiedzieć — związane mam usta. Mało mi pozostaje czasu. Nie wolno mi odpoczywać — nie wolno się zatrzymywać — nie wolno długo na jednem przebywać miejscu. Wiesz dobrze, że duch mój nigdy się nie przebił poza ciasny obręb naszego kantoru, że nigdy nie przekroczył progów kasy — dlatego teraz tyle ciężkich i długich podróży mam jeszcze do odbycia. Scrooge miał zwyczaj w chwilach głębokiego zamyślenia wsadzać ręce do kieszeni. Zastanawiając się nad wyrazami widma, powtórzył ten gest, nie podnosząc się z ziemi. — Zapewne, — straszne to wędrówki, — musiałeś bardzo się opóźnić za życia, Jakóbie? — dodał z pokorą i obawą. — Opóźnić! — powiedz zaniedbać — rzekł duch. — Od siedmiu lat zmarły — wybąkał Scrooge — i ciągle w drodze. — Tak — przez cały ten czas, — bez odpoczynku — bez wytchnienia — wieczne zgryzoty i udręczenia sumienia. — Czy szybko podróżujesz? — Na skrzydłach wiatru. — Przez ten czas ileż to zwiedziłeś krajów? Upiór, usłyszawszy te wyrazy, wydał przytłumiony okrzyk i taki sprawił szczęk, że Scrooge’owi włosy powstały na głowie i oddech w gardle się zatrzymał. — Okuty — uwięziony, — skazany na tułactwo, za to, że zapomniałem, iż każdy człowiek powinien brać udział w wielkiej pracy ludzkości, nakazanej przez Istotę Najwyższą. Za to, że nie pamiętałem, iż cała wieczność żalów, skarg i cierpień nie wynagrodzi chwil straconych, których dobrze można było użyć za życia. A jednak ciągle postępowałem tą drogą zapomnienia — tak — ciągle nią postępowałem. — Byłeś zawsze bardzo sumienny — bardzo akuratny, zręczny i obrotny w interesach — wtrącił Scrooge, który w tej właśnie chwili przebiegał myślą własny swój żywot. — Interesy! — jęknął duch, znowu załamując ręce. — Interesy! ludzkość była moim interesem; — dobro publiczne było moim interesem, miłość bliźniego, — litość — pobłażanie i dobroć — to było moim interesem; — tak — to powinno było mnie jedynie zajmować. Operacje handlowe są kroplą w wielkim oceanie spraw ludzkości, do których Bóg powołuje każdego człowieka. Wzniósł wgórę ręce, obciążone okowami, jak gdyby chciał okazać Scrooge’owi cały owoc swych prac, zabiegów i próżnych wysileń; następnie rozpaczliwie opuścił je ku ziemi. — W teraźniejszej mianowicie epoce, w chwili kończącego się roku — cierpię najdotkliwsze męki. — Dlaczegóż? ach, dlaczegóż, będąc na ziemi, przesuwałem się w tłumie bliźnich z oczyma wlepionemi w sprawy doczesne, dlaczegóż nie wzniosłem ich nigdy w niebo, ku tej gwieździe, cudownej przewodniczce królów do Żłobu Zbawiciela? Jak gdyby na ziemi zbrakło już ubogich i nędznych mieszkań, do których mogła była mnie poprowadzić jej Boska światłość? Scrooge niezmiernie się przeraził, słysząc te dziwne i niezrozumiałe wyrazy, wyrzeczone tonem poważnym i łkającym, drżał i trząsł się jak w febrze. — Posłuchaj mnie — zawołał duch, — czas ucieka — moja chwila nadchodzi! — Słucham — rzekł Scrooge płaczliwie — słucham — lecz oszczędzaj mnie, Jakóbku — ulituj się nade mną — nie bądź zbyt wymowny. — Nie wiem — nie umiem ci zdać sprawy, z jakiego dopuszczenia stanąłem dziś przed tobą w postawie ziemskiej i dotykalnej. Niejednokrotnie, — często, bardzo często, znajdowałem się przy tobie niewidzialny. Na tę niemiłą wiadomość Scrooge’a przebiegł dreszcz śmiertelny — zaczął ocierać pot lodowaty, płynący mu strumieniem z czoła. — Dziś przyszedłem cię ostrzec, iż pozostaje ci jeszcze promyk nadziei, środek ratunku i nadzieja uniknięcia przeznaczenia, jakie mnie dotknęło, — tę nadzieję, ratunku i ocalenia podaję ci, Ebenezerze. — Tyś był mi zawsze dobrym i życzliwym przyjacielem — Marley’u — tyś..... tyś mi zapisał majątek..... — rzekł Scrooge. — Nawiedzą cię trzy jeszcze duchy — dodało widmo. Scrooge zbladł jak trup. — Więc to ma być ta nadzieja ratunku i zbawienia, o której mi mówisz, Jakóbie — zapytał konającym głosem. — Tak. — Ja — ja... jabym wolał co innego... — rzekł Scrooge — tak sądzę... — Bez tych odwiedzin — mówił duch — niema dla ciebie ratunku. Przygotuj się i czekaj pierwszych odwiedzin jutro, gdy na wieży wybije godzina pierwsza po północy. — Czy wszyscy trzej nie mogliby przyjść odrazu, toby im i mnie oszczędziło czasu — podsunął Scrooge. — Oczekuj drugiego o tejże godzinie nocy następnej, trzeciego w trzecią noc zkolei, w chwili ostatniego uderzenia północy. Mnie już nigdy nie ujrzysz — lecz dla twego własnego dobra, dla twego zbawienia — pamiętaj o tem, co zaszło między nami. To wyrzekłszy, widmo podniosło chustkę i podwiązało nią głowę. Domyślił się tego Scrooge, posłyszawszy chrzęst zębów, gdy obie szczęki znowu się zetknęły. Wzniósł wtedy oczy i ujrzał, że duch stał przed nim i poprawiał na sobie łańcuch. Widmo oddalało się, cofając..... za każdym krokiem okno zwolna się odmykało — tak, że gdy duch przysunął się do krawędzi, całkiem już było otwarte. Dał znak Scrooge’owi, aby się przybliżył. Usłuchał. Gdy byli od siebie o dwa kroki, wzniósł rękę i wskazał mu, aby nie szedł dalej. Scrooge się zatrzymał, nietyle przez posłuszeństwo, ile ze strachu i obawy, w chwili bowiem gdy widmo podnosiło rękę, usłyszał w powietrzu niepokojący szmer — jakieś pomieszane odgłosy jęków i rozpaczy, skarg i smutnych żalów, łkań i utyskiwań. Widmo wsłuchiwało się przez chwilę — westchnęło głęboko — zlało się westchnieniem z tym czyśćcowym chórem i rozpłynęło na tle bladej i ponurej nocy. Scrooge gorączkowo zbliżył się do okna i, pchnięty niewidzialną siłą, wyjrzał nazewnątrz. Powietrze pełne było błędnych cieniów i ogników, dusz pokutujących, wydających w przelocie głębokie westchnienia. Każdy cień dźwigał okowy podobne do łańcucha Marley’a, — niektóre skute były po kilkoro razem, żaden nie bujał wolno. Wielu Scrooge znał osobiście; — z jednym był nawet w ścisłych stosunkach handlowych, — poznał go po białej kamizelce, złotych okularach i złośliwym uśmiechu. Miał do prawej nogi przybitą ogromną żelazną kulę i olbrzymi łańcuch, — jęczał i czynił wysilenia, aby przyjść w pomoc biednej kobiecie z dzieckiem na ręku, żebrzącej o wsparcie. Udręczenia i katusze cieniów na tem głównie polegały, iż napróżno starali się wyświadczyć jaki dobry uczynek, przez którego zaniedbanie za życia sprawili bliźniemu nieszczęście. Wszystko było poniewczasie. Czy te fantastyczne istoty rozpłynęły się we mgle, czy też mgła je owionęła, Scrooge nie mógł tego rozpoznać, jednak cienie i głosy niknęły stopniowo, przepadły gdzieś w przestworzach, powróciła noc taka, jaka była w chwili, gdy Scrooge wchodził do mieszkania. Zamknął okno starannie, obejrzał drzwi, któremi się duch prześliznął. Zamknięte były na dwa spusty jak przedtem, klamka, klucz i zasuwka nie nosiły najmniejszego znaku poruszenia. Już, już chciał wymówić wyraz: „głupstwo!“, lecz zastanowił się w połowie. Czy to skutkiem pracy w kantorze, czy to skutkiem wysileń i wrażeń doznanych poprzednio, czy też skutkiem rozmowy z widmem, czy z powodu późnej godziny, czuł się niezmiernie zmęczonym — zawlókł się do łóżka, rzucił się, nie rozbierając, i padł, pogrążony we śnie letargicznym. Przypisy  Prezydent miasta Londynu, obierany corocznie z grona najznakomitszych i najbogatszych obywateli. Koniec Wersji Demonstracyjnej Dziękujemy za skorzystanie z oferty naszego wydawnictwa i życzymy miło spędzonych chwil przy kolejnych naszych publikacjach. Wydawnictwo Psychoskok\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Opowiesc_wigilijna-ebookRO/p119859i196752" target="_blank" title="Opowieść wigilijna [Karol Dickens] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Opowieść wigilijna [Karol Dickens] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Rojodziejowa na wygwizdowie wojuje z gliną - strona 2 - Forum ogrodnicze - Ogrodowisko\n« Poprzednia 1 2 3 4 5 6 7 8 9 ... 410 411 Następna »\nRojodziejowa 15:56, 05 maj 2016\nSkarpa dziś. Mam wrażenie, że te suchokrzewy szaleją\nwrobelki 16:37, 05 maj 2016\nŁadnie Ci ta skarpa porasta Ja tak wykładałam tkaniną pod trzmieliną, niestety okazała się tkanina mało wytrzymała teraz jest 4 sezon i już w tamtym roku musiałam "łatać" ją bo cała popękała. Trzmielinę małą sadziłam i dopiero teraz jest w miarę gęsta.\nRojodziejowa 17:04, 05 maj 2016\nTu agrowłókninę położyłam z dwóch względów: 1. Strasznie porastała ciernistymi krzaczorami, które miały niesamowite mocne korzenie i cieżko się to wyrywało. Po jednym sezonie miałam całą skarpę ciernistą. 2. Miałam nadzieję, że nie wymyje jej tak bardzo deszcz.\nGdzie indziej żadnej agrowłókniny nie planuję, bo zdaje się, że roślinkom to wcale nie pomaga.\nwrobelki 17:13, 05 maj 2016\nMoja trzmielina nie miała gdzie korzenić przyrostów, a przynajmniej miała to bardzo utrudnione. Zadomowiły się tam jaszczurki, a i krety niestety nie oszczędziły skarpy\njazzy 23:46, 06 maj 2016\nWitaj Fajnie, że założyłaś wątek. Będę podglądać\nRojodziejowa 08:46, 07 maj 2016\nwrobelki mam nadzieję, że u mnie obejdzie się bez niespodzianek i folia chwilę wytrzyma, bo inaczej tej skarpy nie ogarnę\nWitaj Jazzy Jak widzisz zamiast bambusów posadzone thuje Na razie wiele pewnie nie będzie do oglądania, ale mam nadzieję, że uda nam się te murki wszystkie wylać przed wakacjami.\nA żeby tu pusto nie było to porównanie stanu skarpy z 28.05.2015 i z dziś\nChyba coś muszę jeszcze o samej górze skarpy pomyśleć, bo łysa\nwrobelki 09:12, 07 maj 2016\nA może coś kolorowego na górze? Widzę, że na dole coś się ładnie wybarwia na żółto, to pewnie jest tam sporo słońca\nW moim piasku nie utrzymałoby się takie nachylenie po pierwszym deszczu miałabym wszystko na dole\nRojodziejowa 09:45, 07 maj 2016\nwrobelki to żółte to trzmielina. A co byś tam wsadziła kolorowego? Barwinki tam biało zielono też nieśmiało wyłażą. O dziwo lawenda się rozrosła ładnie, chociaż ziemia ciężka na pagórku. Może faktycznie coś kolorowego. Słońce tam faktycznie mocno daje.\nA co to nachylenia, to u nas już będzie niedługo 4 lata jak się trzyma w ten sposób. Wcześniej działka wyglądała zupełnie inaczej. Musieliśmy wybrać chyba około 100 samochodów ziemi. Kiedyś może wykopię zdjęcie przed i po\nwrobelki 11:03, 07 maj 2016\nJa lubię żółte więc na górze bym dodała jeszcze więcej trzmieliny Jak barwinek się rozrośnie to też koloru doda wiosną, a skoro lawenda rośnie ładnie to i latem będą kolorki można by jeszcze kocimiętkę. Kurcze przez te nasze maty gorzej mają się rozrosnąć\nbeata_m 12:27, 07 maj 2016\nwitam koleżankę z okolicy ależ kawał miejsca do obsadzenia!!! Super plan i jest gdzie poszaleć


Kwiaciarnie w Pszczynie\nsztuczne jadalne pogrzebowe weselne do włosów pokojowe kwiaty i bukiety z Pszczyny\nNa komunię dziewczynki mają wplecione we włosy wianki komunijne. Można je zrobić własnymi siłami, jednakże piękny wianek wymaga umiejętności praktycznych, dlatego warto zamówić wianek komunijny w kwiaciarni. Komunia w Pszczynie i okolicach to ważny czas dla dzieci i ich rodziców dlatego warto zadbać o odpowiednie przygotowanie tej imprezy, ponieważ podczas uroczystości pojawi się znacząca większość rodziny. Stąd też poza kwiaciarni całe ręce pracy mają sale gdzie można przyjąć gości.\nkwiaciarnia natalia pszczyna (1)


Aktualny czas: 15-10-2019, 12:52 PM Witaj! (Logowanie — Rejestracja)\nGórskie Forum Dyskusyjne - Górski Świat / Górskie tematy / Sprzęt/odzież górska / jaki namiot?\nStrony (4): « Pierwsza  2 3 4 Następna > Ostatnia »\nCo myślicie o tych namiotach? Który z nich wartobyłoby kupić?\nWszystkie sa z ofert Bergsona:\nOregon 2: waga Dp: 3,5 kg, Alu:3,2 kg. Wodoodporność 2,500/10.000 mm 369 zl\nOregon 3: Dp: 4,3 kg, Alu:3,9 kg. Wodoodporność: 2,500/10,000 mm 449 zl\nDallas 2: Waga: 4,4 kg\nWod. 2,500/10,000 399 zl\nDakota 3 (zeszloroczny model) 399 zł\nNamiocik potrzebuje na wyprawy rowerowe.\nhttp://www.narowerze.info - Turystyka rowerowe & podróże\n14-07-2006 10:12 PM\nRE: jaki namiot?\nprzed dwoma tygodniami znajomy kupował namiot w krakowskim Polarsporcie...\nsprzedawca zdecydowanie odradzał mu namioty Bergsona (twierdził że firma ta nie słynie z produkcji jakoś specjalnie dobrych namiotów), natomiast skusił go ofertą Colemana,\nzerknij, może rzeczywiście warto zainteresować sie tą firmą.\n15-07-2006 10:48 AM\nzgadzam sie z Wojtasem nie kupuj Bergsona\nPolecam namioty firmy Hannah-duzy wybor,rozsadna cena.pozdrawiam\n17-07-2006 10:49 AM\na Ja widziałem ostatnio w carefoure taki 2 osobowy namiot za 30 złotych\n18-07-2006 11:55 AM\nSzkoda nawet tych 30 zl,podczas deszczu musisz w namiocie miec jeszcae dobry parasol\n20-07-2006 01:00 PM\nOk..decyzja podjęta, namoiot już w drodze do domu . Wybór padł na namiot z oferty Fjorda Nansena typ Korsyka III. Cena 400 zł. Mam nadzieje ze bede z niego zadowolony . Dzieki za pomoc w poszukiwaniach\n20-07-2006 03:03 PM\nJa kupiłem taki namiot typu "z Carefurru". I zaraz przeszedł chrzest. Pod Pilskiem ulewa jak nie wiadomo co. Więc czekalem kiedy przecieknie (miałem folię w razie czego). Namiot jakoś nie przeciekł. I wyciągłem wniosek. Że ten namiot przecieka tylko w miejscu gdzie coś dotyka jego scianek. Jeśli nic ich nie dotyka w tym miejscu nie przecieka. Nie wiem jak inne ale mi się trafił dobry z tych tańszych. Ale taki namiot to tylko na lato i nic więcej.\nhttp://www.gory-szlaki.pl - serwis górski\n31-10-2006 12:25 PM\nhej, odświeżę trochę ten wątek choć chodzi mi bardziej o to czy w górach typu Beskid Śląski lub żywiecki albo Pieniny noclegowaanie pod namiotem jest dozwolone? Podejrzewam że jeżeli tereny te objęte są obszarem parku narodowego to nie jest to dozwolone. Tylko że nie wiem czy beskidy sa objete taka ochrona?\nDruga sprawa, tak sobie mysle ze gdybym dobrze sie schował to nikt mnie nie znajdzie a ciagnie mnie beadzo mysl o takim kilkudniowym pobycie z noclegem pod chmurka i kuchania polowa ala Makłowicz\nNic mi nie smakuje jak jedzenie w woka własnego pomysłu\nDruga sprawa to taka że szukam dobrego, najlepiej sprawdzonego przez kogos namiotu, tak dla 2 osob, wiekszy bedzie zbednym balastem.\nMacie może jakies propozycje konkretne?\njest mnie dwóch, może trzech...\n15-04-2008 10:55 AM\nDla dwóch osób najlepsza jest mała trójka (sprawdzone) śpisz wygodnie z plecakami w środku, a przy tym samym modelu namiotu to mała różnica w wadze, parę razy przeżyłem załamanie pogody i namiocik uratował wszystko co było w środku, a był jak wyspa na jeziorze . Nie podam Ci nazwy bo już dawno gdzieś przepadła, zresztą to namiot zdobyczny . Ale mam też i używam dwójkę Marabuta, jest już leciwa przeżyła wiele wody i jeszcze nie puszcza polecam tą firmę , dobre opinie słyszałem też o J. Wolfskinie. A w Europie Francuzi Hiszpanie masowo używają Quechua ale tu trzeba dobry model wybrać - widziałem akcje zwijania biwaku przy oberwaniu chmury - jednowarstwowy mały namiot tej firmy\n15-04-2008 11:11 AM\nJa sie zastanawialem nad dwu osobowym bo bede wedrowal zazwyczaj sam, a szkoda mi dzwigac wiekszego ciezaru. myslalem na hannachem albo wolfskinem\n15-04-2008 11:37 AM\nja wolę jak wszytko sie otwiera do góry, sa takie modele że zawijasz "drzwi" do dołu - strasznie sie to brudzi\nNie mam tu w pracy takiej foty, ale dobrze jest jak można coś podwiesić u góry, u nas wisiała czołówka jak np piliśmy winko, pranie też się suszyło w środku nie jeden raz.\nA jak spisz w parku narodowym to namiot trzeba zakamuflować\n15-04-2008 11:59 AM\namos, to wygląda raczej tak\nw Beskidach mamy:\nBabiogórski PN - Żywiecki\nGorczański PN - Gorce\nMagurski PN - Niski\nBieszczadzki PN - Bieszczady\nno i w Pieninach - Pieniński PN\nnocowanie tam "na dziko" jest oczywiście zabronione (i już nie wnikam jak kto do tego podchodzi )\nplus gratis Parki Krajobrazowe, w których nocowac i biwakowa nie można poza wyznaczonymi do tego celu miejscami. generalnie biwakowanie (z rozpalaniem ognia) jest zabronione w każdym lesie... a czy się tego przestrzega, to sami wiecie\na co do namiociku - my z Mieciurem mamy zakupiony na połowę takie coś:\ni nawet jesteśmy zadowoleni\n15-04-2008 03:42 PM\nJa bym osobiście polecił Colemana. Namioty expedycyjne wytrzymie 5000 mm a podłoga nawet 7000 mm. Drugim ważnym punktem jest waga: widziałem jednowarstwowy o 980 g albo dwuwarstwowy o 2,1 kg. Na rower może być i do 3,5 kg, ale do plecaka max. do 2 kg. W żadnym przypadku nie kupuj jakieś taniej imitacji. To dobre dla dzieci do ogródka, chyba, że chcesz sobie popływać w namiocie.\n15-04-2008 04:21 PM\nDwuwarstwowy Quechua- dwuosobowy (wygodny + trochę miejsca przy wejściu )-tak się prezentował w Lesie Natackim , kilka dni tamu przy okazji spływu Omulwią ( zdjęcie w trakcie opadu deszczu )-tani i lekki.\n15-04-2008 04:41 PM\nheh, dobrze zeby mnie jeszze cena z butow nie wyrzucila\n15-04-2008 08:06 PM


Maciej Petryszyn | 01.06.2021 r., 09:56\nDotychczas polskie ekipy CS:GO ze zmiennym szczęściem radziły sobie w ESEA Premier, ale dziś będzie okazja, by przynajmniej częściowo podreperować ich bilanse. Przed nami bowiem kolejna, piąta już kolejka, podczas której przedstawiciele rodzimej sceny zaprezentują się nam na serwerze. Po kolejne ligowe punkty Co ciekawe, aż dwa mecze na drugim poziomie rozgrywkowym rozegra dziś Anonymo […]\nDotychczas polskie ekipy CS:GO ze zmiennym szczęściem radziły sobie w ESEA Premier, ale dziś będzie okazja, by przynajmniej częściowo podreperować ich bilanse. Przed nami bowiem kolejna, piąta już kolejka, podczas której przedstawiciele rodzimej sceny zaprezentują się nam na serwerze.\nPo kolejne ligowe punkty\nCo ciekawe, aż dwa mecze na drugim poziomie rozgrywkowym rozegra dziś Anonymo Esports. Paweł „innocent” Mocek i spółka przez ostatnie tygodnie skupieni byli bardziej na Flashpoincie i teraz muszą nadrabiać zaległości. W związku z tym przed nimi starcia ze wciąż czekającym na pierwsze zwycięstwo Sprout, a także Sangal Esports, które ma za sobą dopiero jedno spotkanie. W akcji zobaczymy ponadto x-kom AGO – popularne Jastrzębie na razie okupują fotel wicelidera grupy B, ale ich strata do przewodzącego stawce SINNERS Esports jest dość znaczna. Pomóc w jej zmniejszeniu może ewentualna wygrana z GamerLegionem. W międzyczasie szturm na pierwsze miejsce w grupie A przypuści Wisła All iN! Games Kraków, na której drodze stanie BIG.\nGruBy dołącza do drużyny OKOLICIOUZA!\nPolskie ostatni w Spring Sweet Spring\nCo ciekawe, wspomniane wyżej spotkanie będzie drugim dziś bezpośrednim pojedynkiem ekipy z Polski i Niemiec. Kilka godzin wcześniej bowiem Wisła i BIG również zmierzą się ze sobą, ale w ramach ćwierćfinałów Spring Sweet Spring. W tym miejscu warto zaznaczyć, że Biała Gwiazda to ostatni w rozgrywkach reprezentant naszej sceny, bo wczoraj z marzeniami o awansie pożegnały się Izako Boars oraz x-kom AGO, które musiały uznać wyższość odpowiednio 1WIN oraz Entropiq. W tej sytuacji cała nadzieja w podopiecznych Mariusza „Loorda” Cybulskiego, którzy bynajmniej nie będą faworytami wtorkowego meczu, ale trudno się dziwić, skoro naprzeciwko nich staje ósma drużyna świata.\n15:00 Wisła All iN! vs BIG BO3 transmisja\n15:00 Anonymo Esports vs Sprout BO3 transmisja\n19:00 Wisła All iN! vs BIG BO3 transmisja\n19:00 Anonymo Esports vs Sangal Esports BO3 transmisja\n19:00 x-kom AGO vs GamerLegion BO3 transmisja\nTagi: AGO, Anonymo, Anonymo Esports, CS:GO, Wisła All in!, Wisła All in! Games Kraków, x-kom AGO\nTransferowa karuzela nad Wisłą – maj 2021\nESL Mistrzostwa Polski już za nami, Polska Liga Esportowa również, toteż nic dziwnego, że wielu przedstawicieli rodzimej sceny Counter-Strike'a popuśc...


Jakub Błaszczykowski wyszedł do kibiców Wisły i oświadczył: Zaje***** Piłka nożna - Sport.pl\nPaweł Matys 21.05.2022 18:02\nWedług wielu kibiców jednym z winowajców spadku Wisły Kraków jest Jakub Błaszczykowski, piłkarz oraz współwłaściciel klubu. Władze klubu zmarnowały bowiem mnóstwo pieniędzy. Ze sprawozdania PZPN wynika, że Wisła jest w czołówce ligi pod względem wypłat prowizji dla agentów. Dodatkowo klub musi teraz renegocjować umowę wynajmu Stadionu Miejskiego - do tej pory klub płacił miastu 130 tysięcy złotych za mecz. Krakowian czeka też sporo zmian w kontekście sportowym.\nPo spadku z ekstraklasy nie komentował on sytuacji w klubie. Zabrał głos dopiero przed ostatnią kolejką.\n- Przyjdzie mi ponieść konsekwencje za to wszystko, co się stało. Chciałem w moim imieniu wszystkich was bardzo serdecznie przeprosić, za to co musicie teraz przechodzić. Jest mi z tym cholernie ciężko, ale zrobię wszystko, by Wisła wróciła tu, gdzie jest jej miejsce. Wiem, że to nie brzmi teraz dobrze, ale zdaje sobie doskonale sprawę, że zajeb... - powiedział przed meczem przez mikrofon Jakub Błaszczykowski do kibiców Wisły Kraków. Po tych słowach otrzymał brawa od fanów.\nBłaszczykowski: "Przepraszam" to za mało\nPrzed starciem Wisły Kraków u siebie z Warta Poznań o spadku Wisły Kraków wypowiedział się też Dawid Błaszczykowski.\n- Odbyliśmy wiele rozmów i one wciąż trwają. Nie było łatwo, bo to duży cios dla nas. Przed meczem z Radomiakiem mocno wierzyliśmy, że mecz z Wartą Poznań będzie spotkaniem ostatniej szansy. Musimy się mocno zastanowić, co dalej. Biorę pełną odpowiedzialność na siebie i przepraszam kibiców, choć wiem, że słowo "przepraszam" to za mało - przyznał brat Jakuba Błaszczykowskiego, w rozmowie z telewizją Canal+.\nSkomentował też zmianę trenera i sugestie, że Jerzy Brzęczek być może powinien wcześniej zastąpić Adriana Gulę.\n- Teraz możemy gdybać, co by się stało, gdybyśmy wcześniej pożegnali trenera Gulę. Może wtedy drużyna byłaby na innym poziomie fizycznym. U trenera Jerzego Brzęczka zespół grał agresywnie i mocno do przodu. Może wcześniejsza zmiana mogła uratować drużynę przed spadkiem. Możemy jednak sobie tylko gdybać - dodał Dawid Błaszczykowski.\nTrwa mecz Wisła Kraków - Warta Poznań. Po pierwszej połowie goście prowadzą 1:0. Gola w 29. minucie zdobył Miłosz Szczepański.\nNajwiększą stratę wiślacy odnotują przy podziale pieniędzy z praw telewizyjnych. W ekstraklasie "Biała Gwiazda" otrzymywała niespełna 10 milionów złotych. W I lidze będzie to zaledwie 1,5 miliona. Dodatkowo przez spadek Wisła otrzyma mniejsze pieniądze za wysokie miejsce w klasyfikacji Pro Junior System. Można śmiało założyć, że klub będzie zmuszony sprzedać kilku piłkarzy, żeby spiąć budżet. Cięcia będą dotyczyć nie tylko pierwszej drużyny, ale również pozostałych działów klubu, łącznie z akademią - pisał Antoni Partum, dziennikarz Sport.pl.


Arcybiskup Głódź poświęcił dzwony do budowanego kościoła\n- Te dzwony będą wyznaczały historię Waszej parafii, Waszych modlitw, Waszych próśb, Waszego dziękczynienia - mówił ks. Arcybiskup Sławoj Leszek Głódź podczas uroczystości poświęcenia nowych dzwonów do budowanego kościoła w Chwaszczynie.\n10 października w parafii pw. Apostołów św. św. Szymona i Judy Tadeusza w Chwaszczynie odbyło się poświęcenie przez ks. Arcybiskupa Metropolitę Gdańskiego Sławoja Leszka Głódzia nowych dzwonów do budowanego kościoła. Uroczystość rozpoczęła się o godzinie 18.00 przywitaniem ks. Arcybiskupa oraz przybyłych gości.\nW uroczystości wziął udział dziekan ks. prałat Franciszek Rompa, przedstawiciele oliwskiej kurii, a także przedstawiciele władz samorządowych: starosta kartuski Bogdan Łapa, burmistrz Żukowa Marek Trepczyk, przewodniczący Rady Miejskiej Żukowa Adam Okrój oraz radny powiatu kartuskiego Piotr Fikus.\nZ Przemyśla, specjalnie na tą uroczystość, przybyli wykonawcy dzwonów z Pracowni ludwisarskiej Jana Felczyńskiego Waldemar i Piotr Olszewscy.\n– Dzwonów nie można używać przed poświęceniem – mówił ks. Arcybiskup Sławoj Leszek Głódź. – One są wyłączone z życia świeckiego poprzez akt poświęcenia, którego jesteśmy świadkami.\nPo poświęceniu dzwonów, pierwszego ich uruchomienia, dokonali fundatorzy. Z upoważnienia fundatorów największego dzwonu został on uruchomiony przez ks. proboszcza Piotra Grubę.\nDziękując ks. Arcybiskupowi za poświęcenie nowych dzwonów ks. proboszcz mówił m.in.: – Mam nadzieję, że zawiesimy je już w przyszłym tygodniu na wieży nowego kościoła, która razem z wieńczącym ją krzyżem ma wysokość 40 metrów.\nDalsza część uroczystości miała miejsce w budowanej jeszcze świątyni, w której ks. Arcybiskup wraz z przybyłymi na tą uroczystość kapłanami, odprawił Mszę Świętą. W wygłoszonej podczas Mszy Świętej homilii ks. Arcybiskup Metropolita Gdański Sławoj Leszek Głódź mówił: - Te dzwony będą dzwoniły zwiastując radość narodzenia, radość uroczystości kościelnej, będą dzwoniły na Anioł Pański o godzinie 12.00. (...) I będą też ze smutkiem odprowadzały na wieczny odpoczynek. (...) Te dzwony będą wyznaczały historię Waszej parafii, Waszych modlitw, Waszych próśb, Waszego dziękczynienia. Jesteśmy już na etapie wielkiej radości. Bo oto nie wieje wiatr, nie leci na głowę. Mamy całą osnowę, główną, świątyni. Jest prezbiterium. Aczkolwiek wszystko jeszcze prowizoryczne, ale już możemy sobie wyobrazić jak będzie wyglądał ołtarz i w którym miejscu. Gdzie będzie nasze miejsce: w ławkach, przy filarach, w nawach bocznych. I do tych młodszych się zwracam: w tej świątyni nie stójcie na ulicy.\nNa zakończenie Mszy Świętej ks. proboszcz Piotr Gruba jeszcze raz podziękował ks. Arcybiskupowi za udział w uroczystości, za poświęcone dzwony, za ofiarę Mszy Świętej i za wielkie zainteresowanie i troskę jaką metropolita gdański otacza chwaszczyńską parafię. Słowa podziękowania skierował także do obecnych na uroczystości przedstawicieli władz samorządowych, architekta dr. inż. Jerzego Kaczorowskiego, ludwisarzy z Przemyśla Waldemara i Piotra Olszewskich, całej rady ekonomicznej, wszystkich grup parafialnych działających na terenie parafii, Dziekana ks. Franciszka Rompy, kapłanów chwaszczyńskiej parafii: w pierwszym rzędzie ks. Czesława proboszcza seniora, jak również do ks. Mateusza i ks. Krzysztofa.\nNa koniec ks. Arcybiskup powiedział: - Chcę wyrazić moją wdzięczność i powiedzieć, że: jacy Wy jesteście dobrzy. Jak ta wspólnota jest dobra. To dzięki wam ta świątynia z niczego powstała i rośnie tak szybko. (...) I dziękuję ofiarodawcom tych dzwonów. (...) Będzie cieszył każdy nowy element tej świątyni, bo ona jest ważna dla pokoleń. Zostaje pomnikiem wiary tego pokolenia. I świadectwem wiary w Roku Wiary, który 24 listopada dobiega końca.\nPo zakończeniu Mszy Świętej, na placu przed budowanym kościołem, na uczestników uroczystości czekał poczęstunek.\nDo obejrzenia pełnej fotorelacji z przebiegu uroczystości poświęcenia dzwonów\nzapraszamy do naszej galerii: kliknij TUTAJ.\nWe wtorek, 15 października br., przy użyciu specjalistycznego dźwigu, wszystkie trzy wcześniej poświęcone przez ks. Arcybiskupa Sławoja Leszka Głódzia dzwony, zamontowane zostały na wieży budowanej świątyni.\nDo obejrzenia całej fotorelacji z tego wydarzenia zapraszamy do naszej galerii:\nO tym, jak odlewano dzwony pisaliśmy w artykule pt. "Jak odlewano dzwony do nowego kościoła w Chwaszczynie". natomiast z relacją z powitania dzwonów w Tuchomiu i Chwaszczynie można zapoznać się w artykule pt. "Przywitaliśmy dzwony".\n« wróć | wersja do wydruku | odsłon: 2347


Odpowiedzialność członka zarządu spółki z o.o. – Adwokat Rzeszów | spółki |windykacja |zakładanie działaności gospodarczej\nHome » Spółka z o.o. » Odpowiedzialność członka zarządu spółki z o.o.\nOn marzec 11, 2016,\tPosted by Grzegorz Kopek ,\tIn Spółka z o.o.,\tBy członek zarządu,spółka z o.o. ,\tWith No Comments\nOdpowiedzialność członka zarządu spółki z o.o. może mieć charakter:\n1.odpowiedzialności w stosunku do wierzycieli spółki za zobowiązania spółki,\n2.odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki,\n3.odpowiedzialności z tytułu płatności składek na ubezpieczenia społeczne,\n4.odpowiedzialności wobec organów podatkowych za brak złożenia w terminie sprawozdania finansowego, deklaracji podatkowych lub uporczywe uchylanie się od płatności należności podatkowych,\n5.odpowiedzialności wobec sądu rejestrowego z tytułu braku złożenia wymagalnych prawem dokumentów do rejestru.\nKwestię tę reguluje art. 299 kodeksu spółek handlowych, który w § 1 stanowi, że jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, członkowie zarządu odpowiadają solidarnie za jej zobowiązania. Z treści przepisu wynika więc wprost, że w celu dochodzenia wierzytelności od członka zarządu wierzyciel musi najpierw przeprowadzić egzekucję wobec spółki która musi okazać się bezskuteczna, czyli w praktyce koniecznym staje się uzyskanie postanowienia komornika o umorzeniu egzekucji z powodu jej bezskuteczności lub też oddalenie przez sąd wniosku o ogłoszenie upadłości z powodu braku majątku koniecznego na pokrycie postępowania upadłościowego.\nOdpowiedzialność członka zarządu spółki z o.o. nie ma jednak charakteru nieograniczonego i ogranicza się wyłącznie do zobowiązań zaciągniętych w trakcie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu bez względu na to czy stały się wymagalne w trakcie pełnienia przez niego funkcji\n– więcej o tym w odrębnym wpisie – odpowiedzialność członka zarządu spółki z o.o. za zobowiązania spółki – zagadnienia praktyczne.\nCzłonek zarządu spółki z o.o. może uwolnić się od powyższej odpowiedzialności zgodnie z art. 299 § 2 jeśli wykaże:\nże we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości (lub w tym samym czasie wydano postanowienie o otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego albo o zatwierdzeniu układu w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia układu), – wniosek o ogłoszenie upadłości należy zgłosić zgodnie z art. 11 Prawa upadłościowego i naprawczego w sytuacji niewypłacalności spółki, tj. wtedy gdy utraciła ona zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych (przy czym domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące) lub gdy zobowiązania pieniężne przekraczają wartość majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące,\nże niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło nie z jego winy, niezbędnym zatem jest wykazanie, że członek zarządu przy wykazaniu należytej staranności wymaganej w stosunkach danego rodzaju nie był świadomy sytuacji finansowej spółki, np. gdy pełnił rolę dyrektora produkcji i nie zajmował się kwestiami finansowymi lub też gdy był nieobecny na wskutek choroby/zdarzenia losowego w sytuacji gdy należało zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości, albo,\nże pomimo niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości (oraz niewydania postanowienia o otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego albo niezatwierdzenia układu w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia układu) wierzyciel nie poniósł szkody – nie nastąpiła więc realnie szkoda gdyż nawet w sytuacji zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości nie istniała realna możliwość zaspokojenia wierzyciela.\nPrzekładając powyższe zapisy na grunt konkretnej sprawy należy wskazać, że celem takiej regulacji jest zobligowanie członka zarządu do nieustannego monitorowania sytuacji finansowej prowadzonej przez niego spółki oraz niedopuszczenie do zadłużania jej kosztem potencjalnych wierzycieli.\n2. Odpowiedzialność członka zarządu spółki z o.o. za zobowiązania podatkowe spółki.\nNa podobnych zasadach jak powyżej członek zarządu spółki z o.o. może ponosić odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe spółki z o.o. Art. 116 Ordynacji podatkowej stanowi bowiem, że za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:\nb) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy, albo,\nlub nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.\n3. Odpowiedzialność członka zarządu spółki z o.o. z tytułu płatności składek na ubezpieczenia społeczne.\nPowyższy przepis ordynacji podatkowej stosownie do art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych stosuje się odpowiednio, co oznacza, że za należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne członek zarządu spółki z o.o. odpowiada tak jak za zobowiązania podatkowe spółki.\n4. Odpowiedzialność członka zarządu spółki z o.o. wobec organów podatkowych za brak złożenia w terminie sprawozdania finansowego, deklaracji podatkowych lub uporczywe uchylanie się od płatności należności podatkowych.\nKluczowe znaczenie ma tutaj artykuł 9 ust. 3 kodeksu karnego skarbowego stanowiący, że ,za przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe odpowiada, jak sprawca, także ten, kto na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywania zajmuje się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi, osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, której odrębne przepisy przyznają zdolność prawną”.\nCzłonek zarządu spółki z o.o. może ponosić odpowiedzialność z tytułu zaniechania obowiązków sprawozdawczych wobec US i KRS tzn. przez brak złożenia lub też złożenia w sposób nieprawidłowy wymaganych dokumentów – sprawozdania finansowego.\nwięcej na temat odpowiedzialności z tytułu braku złożenia sprawozdania finansowego\nNa podstawie ustawy o rachunkowości lub też kodeksu karnego skarbowego członek zarządu spółki z o.o. może więc zostać ukarany karą grzywny (ewentualnie także karą pozbawienia wolności) za zaniechania związane z brakiem złożenia, nieprawidłowym złożeniem lub też zawarciem nieprawidłowych informacji w sprawozdaniu finansowym.\nCzłonek zarządu spółki z o.o. może także ponosić odpowiedzialność z tytułu braku złożenia rocznej deklaracji CIT-8 dotyczącej wysokości osiągniętego zysku lub straty za rok ubiegły.\nDodatkowo, uporczywe uchylanie się od płacenia podatków zgodnie z treścią art. 57 kodeksu karnego skarbowego również traktowane jest jako wykroczenie skarbowe podlegające karze grzywny.\n5. Odpowiedzialność członka zarządu spółki z o.o. wobec sądu rejestrowego z tytułu braku złożenia wymagalnych prawem dokumentów do rejestru.\nZgodnie z art. 24 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym w przypadku stwierdzenia, że wniosek o wpis do Rejestru lub dokumenty, których złożenie jest obowiązkowe, nie zostały złożone pomimo upływu terminu, sąd rejestrowy wzywa członków zarządu obowiązanych do ich złożenia, wyznaczając dodatkowy 7-dniowy termin, pod rygorem zastosowania grzywny przewidzianej w przepisach k.p.c. o egzekucji świadczeń niepieniężnych (postępowanie przymuszające). W przypadku niewykonania obowiązków w tym terminie, sąd rejestrowy nakłada grzywnę na obowiązanych. Grzywna ta może być ponawiana do czasu wykonania obowiązku.\nW praktyce chodzi tu głównie o sprawozdanie finansowe wraz ze sprawozdaniem zarządu z działalności jednostki, które zarząd spółki z o.o. obowiązany jest złożyć w sądzie rejestrowym za uprzedni rok obrotowy. Postępowanie to ma przymusić zarząd do wykonania ciążących na nim obowiązków sprawozdawczych.\nWięcej na temat sprawozdania finansowego.\nKończąc należy zauważyć, że odpowiedzialność członka zarządu spółki z o.o. może również wynikać z faktu wyrządzenia szkody zarządzanej przez niego spółce. Nie zawsze członek zarządu jest wspólnikiem zarządzanej spółki, co więcej, fakt ten nie wyłącza jego odpowiedzialności odszkodowawczej wobec spółki z tytułu choćby niekorzystnego rozporządzenia mieniem lub też zawarcia niekorzystnych umów na wskutek których spółka doznała szkody. Co więcej, takie zachowanie może rodzić również prawnokarne konsekwencje, wystarczy wspomnieć poniższe artykuły kodeksu karnego:\nart. 296 § 1. Kto, będąc obowiązany na podstawie przepisu ustawy decyzji właściwego organu lub umowy do zajmowania się sprawami majątkowymi lub działalnością gospodarczą osoby fizycznej, prawnej albo jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, przez nadużycie udzielonych mu uprawnień lub niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku, wyrządza jej znaczną szkodę majątkową podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5,\nart. 296a § 1. Kto, pełniąc funkcję kierowniczą w jednostce organizacyjnej wykonującej działalność gospodarczą lub pozostając z nią w stosunku pracy, umowy zlecenia lub umowy o dzieło, żąda lub przyjmuje korzyść majątkową lub osobistą albo jej obietnicę, w zamian za nadużycie udzielonych mu uprawnień lub niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku mogące wyrządzić tej jednostce szkodę majątkową albo stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji lub niedopuszczalną czynność preferencyjną na rzecz nabywcy lub odbiorcy towaru, usługi lub świadczenia podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.\n← Sprawozdanie spółki nieprowadzącej działalności\tPKD spółki →