Ożywiana niezgodą na wszelką postać totalności myśl Jacques’a Derridy nieuchronnie musiała zmierzyć się z problematyką apokalipsy. Kariera tej szczególnej figury, poświadczona rangą nadaną apokalipsie w judaistycznej i chrześcijańskiej tradycji religijnej, jak również w (tylko pozornie zatem) świeckich formach wyobraźni eschatologicznej, wydaje się wynikać właśnie z jej ściśle totalistycznych pretensji. Karmi się ona wszak wizją doszczętnej destrukcji, ideą ostatecznego końca czasów, czy wreszcie objawienia prawdy w całym jej nagim majestacie (tyle właśnie znaczy greckie „apokalypsis”, wskazujące na czynność wyjawiania, odkrywania czy odsłaniania). Przestrzeń nierozstrzygalnych ziemskich ambiwalencji i zapośredniczeń zostaje tu uznana za domenę głęboko upadłą, której niedoskonałość mogłoby zastopować jedynie całkowite zniszczenie, siła uderzająca mściwie w stworzenie niespełniające wymogów harmonijnego ideału. Ten ostatni myśl apokaliptyczna osiąga więc jedynie za cenę hurtowego potępienia bytu, głuchego na jakikolwiek jednostkowy niuans. Oczywiście nic bardziej obcego Derridzie niż taka wyniosła kategoryczność, która syci się wizją pojednanego w zniszczeniu świata.\nGdyby najprościej zdefiniować dekonstrukcję, należałoby zobaczyć w niej przede wszystkim praktykę upartego obstawania przy radykalnej pojedynczości jako zawadzie, która nigdy nie pozwala domknąć się jakimkolwiek całościom, a tym samym wykoleja logikę rozwiązań ostatecznych. Jeśli więc wyobraźni apokaliptycznej odpowiada wizja historii jako linearnego procesu, który zmierza do definitywnego końca (eschatonu), projekt Derridy znacząco komplikuje tę strukturę czasową. Aktywizując ciągłą asynchronię czasu i rozbijając tożsamość każdego „teraz”, ujawnia pracującą w nim resztkę innej temporalności, a tym samym oddala to, co definitywne. Najbardziej charakterystyczny gest dekonstrukcji polegałby więc na uporczywym opóźnianiu domknięcia, a co za tym idzie – także zwlekaniu z przyjęciem ostatecznej formy, ociąganiu się z jasnymi deklaracjami przynależności, odraczaniu momentu pełnej strukturyzacji, jak gdyby jedynie w tym zbawiennym niedoczasie pojedynczość odnajdywała przestrzeń dla swojego życia. Z tego względu, jeśli etykiety „kresów człowieka” czy „końca filozofii” faktycznie można łączyć z dekonstrukcją, to jedynie przy uznaniu jej za wyjątkowo konsekwentny dyskurs o końcu, taki, który podejmowałby się także cierpliwej analizy i demontażu snutych na jego temat wyobrażeń, a zatem, jak podkreśla Derrida, przemyśliwałby niejako koniec samej figury „końca”. W tym zaś sensie dekonstrukcja nigdy nie zajmowała się niczym innym niż pracą przeciwko apokalipsie, powstanie zaś poświęconych jej esejów jedynie ujawniało w porządku tematycznym polemikę, którą między słowami Derrida prowadził już od dawna. Dwa kluczowe teksty podejmujące tę problematykę, „O apokaliptycznym tonie przyjętym niedawno w filozofii” oraz „Nie, apokalipso, nie teraz (cała naprzód, siedem pocisków, siedem orędzi)” zostały właśnie wydane po polsku w tomie „O apokalipsie”.\nTym, co chyba jako pierwsze rzuca się w oczy przy ich lekturze, to fakt ich szczególnej pośredniości. W udany sposób zdają one sprawę z przejściowej fazy myślenia Derridy, gdzie wyczuwalna jeszcze tonacja wcześniejszych prac towarzyszy zapowiedziom etapu dojrzałego, ostentacyjnie ujawniającego jedno z naczelnych źródeł inspiracji tego projektu, dziedzictwo nieortodoksyjnych wariantów myśli judaistycznej. Wywiedziona z nich specyficzna formuła „mesjańskości”, idiomu dominującego w pracach z ostatniej dekady życia filozofa, ma więc z eschatologiczną apokaliptyką wspólną tradycję religijną, zupełnie odmiennie jednak rozkłada akcenty przy jej poszczególnych aspektach. Jeśli „apokaliptyczny ton” reaguje na niedoskonałość stworzenia jego całkowitym zniszczeniem, żydowski witalizm, który pobrzmiewa w pracach Derridy, choć również podejmuje się dzieła naprawy, to jednak swój sens odnajduje w sprzyjaniu życiu, ustawicznych działaniach na rzecz maksymalnie pojętego ideału emancypacji. W taki sposób jednak dekonstrukcyjna „mesjańskość” ujawnia swój niezbywalny wymiar etyczno-polityczny. Widać to dobrze w tekstach Derridy o apokalipsie, gdzie metaanalizie warunków polityczności towarzyszy zwrócenie uwagi na jej najbardziej doraźny punkt odniesienia. Ten aktualny ówcześnie kontekst ustanawiał zaś przede wszystkim gorączkowy wyścig zimnowojennych zbrojeń, aktywizujący na początku lat 80-tych lęki związane z możliwością wybuchu wojny atomowej na globalną skalę. Kluczowy wydaje się przy tym Derridzie fakt, że apokaliptyka jest w istocie rodzajem dyskursywnego zarządzania samą tą możliwością, czy raczej „ostateczną potencjalnością” (s. 163) takiego konfliktu. Odwołuje się bowiem do wydarzenia pozbawionego precedensu, a w konsekwencji również rzeczywistego punktu odniesienia, będącego jedynie fantazmatem, czy wręcz, jak stwierdza Derrida, „bajką”. Choć wojna atomowa to jedynie retoryczna figura mowy, jej ściśle spekulatywny wymiar, fakt, że jest wyłącznie zapowiadana i wyobrażana, nie osłabia ciążącej „realności” zbrojeń nuklearnych. Dyskurs apokaliptyczny istnieje tylko o tyle, o ile uruchamiając „wyrafinowaną maszynerię retoryczną i narracyjną”, organizuje życie wspólnoty politycznej podług wytwarzanej przez siebie fikcji. Fikcja przekonująca o realności nadchodzącego konfliktu nuklearnego już zawczasu zaczyna więc przeobrażać rzeczywistość społeczną, w której powstaje. To w tym sensie wojna atomowa ma dla Derridy charakter ściśle tekstualny, jest bowiem nie tylko ostatecznym wydarzeniem, w którym dochodzi do wybuchu jądrowych pocisków, ale przede wszystkim medialnym, politycznym i militarnym dyskursem, a jako taka stawia pytania o retoryczne mechanizmy wytwarzania fikcji jako zasady konstytuowania rzeczywistości.\nZ tego zaś powodu uprzywilejowaną przestrzenią analizowania i demontowania logiki apokalipsy wydają się badania nad literaturą. Związek obydwu sfer dotyczy zresztą kwestii zasadniczych. Powszechne zniszczenie, jakie niesie apokalipsa, zagraża samej możliwości istnienia literatury, nieodwracalnie spopiela bowiem także archiwum, a zatem instytucję składowania i określania prawnego statusu dokumentów, do którego literatura wprawdzie się nie redukuje, jednocześnie nie może jednak przetrwać bez takiej formy archiwizacji. W tych warunkach odsłania się bowiem zasadnicza nietrwałość i radykalna wątłość literatury, dla której ruch zapisywania „jest samą możliwością jej wymazania” (s. 133). Z tego względu „literatura od zawsze należała do epoki atomowej” (tamże), najbardziej udanie mierząc się z apokalipsą nie w realistycznych opisach nuklearnych zniszczeń, ale w tekstach zdających świadectwo z własnej nietrwałości, u Joyce’a, Kafki czy Mallarmégo. Nie jest chyba przypadkiem, że Derrida przywołuje tu kilku z grona swoich ulubionych autorów, a zarazem pisarzy, u których tropił logikę dekonstrukcyjnego odroczenia. Logikę, której zapowiedź znajduje w biblijnej opowieści o wieży Babel. W zesłanym na ludzi pomieszaniu języków Derrida widzi nie katastrofę, ale otwarcie przestrzeni wieczystego przekładu, który przez odrzucenie hegemonii jednego języka, permanentnie odwlekając moment zdobycia wiedzy absolutnej, pozwala mówić także „nie, apokalipso, nie teraz”. Literatura okazuje się wówczas ożywczą grą na zwłokę, umiejętnością podtrzymywania „długiej konwersacji” między „zakochanymi w życiu”, którzy, jak stwierdza w pięknym passusie Derrida, zamiast wszczynać wojnę, postanowili „spędzić więcej czasu ze sobą” (s. 147). Jednym z istotnych aspektów książki musi więc stać się także wielojęzyczność. Dlatego Derrida śledzi również to, z jakich językowych komponentów utkane jest myślenie o apokalipsie, a tym samym otwiera swój tekst na jeden z uprzywilejowanych wątków dekonstrukcji: kwestię tłumaczenia.\nTom „O apokalipsie” stanowi kolejny wykwit trwającego od kilku lat renesansu zainteresowania Derridą, przekładającego się także na niewidziane wcześniej wzmożenie translatorskie. Tylko od 2015 roku ukazały się bowiem „O duchu”, „Uniwersytet bezwarunkowy”, „Gorączka archiwum”, „Widma Marksa”, „Inny kurs” oraz – powstały we współpracy Derridy z Elisabeth Roudinesco – „Z czego jutro… Dialog”. Za sprawą tej imponującej ofensywy przekładowej polszczyzna zaczęła wreszcie mówić Derridą z jego późnych prac, wcześniej tłumaczonych jedynie sporadycznie. Nadrabianie gigantycznych zaległości, jakie istnieją na tym polu, stwarza też oczywiście szansę na rozpoczęcie nowego etapu w samej recepcji dzieła Derridy, wykraczającej poza opisujący je zwykle krąg dyżurnych haseł. Dotychczas o kształcie dyskusji wokół niego decydował wszak wyjątkowo wąski wycinek z ogromnego, liczącego prawie sto tytułów, korpusu książek filozofa. Na te rażące niedobory nakładał się jednak jeszcze jeden, kto wie, czy nie największy problem. Otóż istnieje solidny materiał dowodowy pozwalający stwierdzić, że za fatalną reputację filozofa w polskim obiegu badawczym odpowiadają także autorzy przekładów jego prac, a Derrida czytany po polsku jest w dużej mierze autorem zupełnie nieczytelnym. Wydawałoby się jednak, że ten przygnębiający etap mamy już szczęśliwie za sobą. Doczekaliśmy się wreszcie tłumaczy, na których niedobór można było przez lata narzekać, takich, którzy wysoką kompetencję filologiczną łączyliby z dużą biegłością filozoficzną (przykładem chociażby Barbara Brzezicka czy zajmujący się również Derridą tłumacz prac m.in. Bernarda Stieglera, Michał Krzykawski).\nChoć mogłoby się już więc wydawać, że widmo złych przekładów prac filozofa zostało raz na zawsze odegnane, myśl taka, jakkolwiek pełna dobrych intencji, nie wyciągnęłaby lekcji z uwag samego Derridy. Widmo istnieje bowiem przecież – przestrzegał autor „Widm Marksa” – o tyle tylko, o ile ciągle powraca, nie respektuje cezur i chronologii i dlatego może zjawić się ponownie w każdym, a szczególnie w najmniej spodziewanym momencie. Czasem zaś niestety jest nie tyle śladem zbawiennej anachronii, który odmyka teraźniejszość ku bardziej obiecującej przyszłości, ale, niczym kiepski przekład, przemienia się w opresyjnego upiora, który wysysa ze swojej ofiary (tekstu oryginalnego) wszelką witalną energię i zasklepia ją w dusznej martwocie, nie składając zarazem żadnej oferty przeżycia. O słuszności tych diagnoz mamy niestety okazję przekonać się przy okazji lektury omawianej książki.\nGdy sięgałem po tom „O apokalipsie”, przemknęło mi przez głowę, że oprawa graficzna okładki (rozpikselowany obraz Albrechta Dürera) nie należy do jego najmocniejszych stron. Niestety zapoznawaniu się z treścią towarzyszyło stopniowe rozwiewanie tych pełnych nadziei złudzeń. Choć prace Derridy o apokalipsie traktują o pochwale zwłoki, która odracza dyktat spełnionej katastrofy („Nie, apokalipso, nie teraz!”), to jednak o kształcie, jaki przybrała książka, zadecydował najwyraźniej pośpiech. Jeśli z pewną niechęcią zestawiam obok siebie takie frazy jak „Jacques Derrida” i „O apokalipsie”, to jest tak ze względu na pewien fakt, który wydawca uznał za zupełnie drugorzędny, skoro nie poinformował o nim wprost polskiego czytelnika. Otóż, nim przejdę do bardziej szczegółowej analizy publikacji, warto wypowiedzieć proste zdanie wyjaśniające: Jacques Derrida nie napisał książki zatytułowanej „O apokalipsie”. Oraz zdanie drugie: polskie wydanie esejów zebranych w omawianym tomie trudno uznać za tłumaczenie oryginalnych prac Derridy.\nOczywiście praktyka zbierania pod jednym tytułem tekstów, których nie scalił sam autor, nie jest niczym szokującym ani pozbawionym precedensu. Inna rzecz, że zdobycie tej wiedzy wymaga w tym wypadku od czytelnika pewnej domyślności (pojawiająca się mimochodem uwaga tłumaczy o wyborze tekstów) oraz dużej czujności (jedyną wskazówkę stanowią zawarte w stopce redakcyjnej adresy bibliograficzne obydwu esejów-podstaw tłumaczenia, sygnalizujące, że pierwotnie zostały one wydane oddzielnie). Za dobrą monetę można by wziąć ewentualnie wzmiankę o tym, że tom pomieszcza „dwa eseje, napisane przez Derridę w różnym czasie”, które „dobrze funkcjonują w paralelnej lekturze” (s. 10). Można by, gdyby nie fakt, że w tej pokrętnej strategii autorzy przekładu potykają się za chwilę o własne nogi, a my możemy nabrać podejrzeń, że nie wszystkie istotne informacje wyjawiają nam wprost. Choć bowiem (i słusznie) stwierdzają, że eseje powstały „w różnym czasie”, to jednak źródeł jednego upatrują w konferencyjnym wystąpieniu Derridy z 1984 roku, by za podstawę drugiego uznać esej, jak sami piszą, „opublikowany także w 1984 roku” (s. 12). Jednocześnie pod tytułem każdego z tekstów zostaje (bez wyjaśnienia powodu) umieszczona data roczna i o ile w przypadku „Nie, apokalipso, nie teraz…” rzeczywiście zjawia się najbardziej orwellowska z dat, o tyle „O apokaliptycznym tonie…” wskazuje już tajemniczo na rok… 1982. Skąd może wynikać to osobliwe zamieszanie?\nŻeby odpowiedzieć na to pytanie, wystarczy rzut oka na podstawę przekładu. W przypadku obydwu esejów sięgnięto po ich wersje anglojęzyczne, obydwie wydane faktycznie w 1984 roku. Data o dwa lata wcześniejsza, która zabłąkała się do polskiego przekładu, odnosi się jednak do zupełnie innej wersji tekstu Derridy. Tak się bowiem składa, że to właśnie wówczas powstał esej o „apokaliptycznym tonie”, napisany jednak po francusku, następnie wygłoszony w tym języku na konferencji w Cerisy-la-Salle, a rok później wydany w oryginalnej wersji językowej. Z tego względu informacja o tym, że tekst został „opublikowany także w 1984 roku, ukazał się w angielskim czasopiśmie »Oxford Literary Review«” (s. 12), zataja informację o oryginale, na który (zgodnie ze znaną nam już strategią niedopowiedzeń) chyłkiem się jednak wskazuje. Oprócz daty jego wydania, choć bez wyjaśnienia, do czego ona odsyła, pojawia się tu również pełny adres bibliograficzny „oksfordzkiego” wydania eseju, gdzie trudno było wyminąć wzmiankę o tym, że jest on przekładem. W ten sposób działania polskich edytorów nie tylko nie mają jednak wiele wspólnego z rzetelnym wyjaśnieniem czytelnikowi, jaki jest status tekstu, który czyta, ale sprawiają wrażenie perfidnej dezinformacji. Jednocześnie dzięki takiej praktyce mnożenia niejasnych sygnałów o oryginale wydawcy tomu sprytnie ubezpieczają się przed zarzutem całkowitego przemilczenia informacji o jego istnieniu. Czasem jednak rezygnują i z takich pokrętnych aluzji. Zarówno pochodzący od tłumaczy wstęp, jak również umieszczony w posłowiu komentarz Michała Kozy odnoszą się wyłącznie do pomysłów Derridy z eseju „Nie, apokalipso…”, niemal konsekwentnie milcząc o drugiej z prac. Nic dziwnego. Sprawa jest bowiem faktycznie dość krępująca. Powtórzmy: za podstawę tłumaczenia jednego z dwóch składających się na książkę tekstów przyjęto tutaj nie wersję oryginalną, ale inny przekład. Wydawałoby się, że wraz ze wzrostem świadomości przekładoznawczej praktyka ta zasłużenie wylądowała w lamusie najbardziej szkodliwych i niedopuszczalnych praktyk filologicznych. I zabieg ten wydawałby się oczywiście niezrozumiały w każdym innym wypadku, w tym jednak razi szczególnie mocno.\nNie tylko ze względu na fakt, że dekonstrukcja pozostaje nieodróżnialna od myśli o etyce tłumaczenia, ale również z uwagi na szczególne stężenie idiomatyczności, jakie cechuje język Derridy. W tym wypadku nie stanowi to zaś w żadnym razie okoliczności drugorzędnej. Ogromnym osiągnięciem Derridy było bowiem uznanie języka za nieredukowalny filtr, a zarazem właściwą przestrzeń działalności filozoficznej. W konsekwencji językowe idiosynkrazje Derridy nie są w żadnym razie błahymi grami słownymi czy retorycznymi ornamentami, ale stanowią właściwą przestrzeń myślenia, z którego nie potrafiła zdać sprawy stabilna, bo nieświadoma swojej retoryczności tradycyjna pojęciowość filozofii. Równocześnie niezwykle skomplikowane językowe zorkiestrowanie wielu jego prac wymaga lektury dostrzegającej w nich także rodzaj tekstów poetyckich, a w samym ich autorze jednego z najbardziej wyrafinowanych stylistycznie XX-wiecznych pisarzy języka francuskiego. Słowem, wartościowa rekonstrukcja myśli Derridy nie może pozostać głucha na odbywającą się tam bezustannie pracę homofonów, rymów i asonansów, musi wykazać się szczególną filologiczną wrażliwością, zdolnością nie tylko dekodowania znaczeń poszczególnych słów, ale również czujnego nasłuchiwania rytmu zgłosek. Kiedy wymogi te nie zostaną spełnione, wówczas, jak piszą w niezamierzonym autokomentarzu tłumacze, „niełatwo zrozumieć tu myśl Derridy” (s. 57), końcowy produkt takiej operacji musi zaś stać się wyrobem ledwie derridopodobnym i to o bardzo ograniczonym stopniu podobieństwa. W tej sytuacji przekładanie tekstów Derridy z języka innego niż oryginalny oczywiście nie ma już w ogóle najmniejszego sensu.\nTyle wystarczyłoby do zakwestionowania wartości omawianej książki. Niestety to dopiero początek fundowanych przez nią atrakcji. O ile w drugim z esejów potknięcia zdarzają się stosunkowo sporadycznie, o tyle szkic o „apokaliptycznym tonie”, zajmujący połowę tomu, zawiera tak niewiarygodną liczbę tak nieprawdopodobnych błędów, że trudno uznać go w ogóle za przekład tekstu Derridy. Co więcej, chciałbym to wyraźnie podkreślić, uchybień tych nie można zrzucić na karb niedoskonałości anglojęzycznej, w miarę poprawnej podstawy przekładu. Zarazem umieszcza się w stopce redakcyjnej zapewnienie o tajemniczym „sprawdzeniu zgodności z oryginałem”, czego dowodem mógłby być pojawiający się niekiedy w nawiasach kwadratowych język francuski. Wstawki te mają jednak często charakter wyłącznie ornamentacyjny, a patrząc na trudną do określenia liczbę przekładowych pomyłek, należy mieć wątpliwości co do charakteru tego rzekomego uzgadniania. Wzmianka ta uprawnia mnie jednak do przeprowadzenia takiej porównawczej analizy, która zestawiłaby polski przekład eseju o „apokaliptycznym tonie” nie tylko z anglojęzyczną podstawą tłumaczenia, ale także z francuskim oryginałem. Tym bardziej, że skala rażących błędów językowych, edytorskich niedoróbek, niezborności merytorycznych, jak również przeinaczania i nierozumienia tekstu oryginalnego uprawnia do stwierdzenia, że mamy do czynienia z materiałem niepoddanym jakiejkolwiek redakcji. W konsekwencji bez szczególnego ryzyka można chyba stwierdzić, że „O apokalipsie” okazuje się być może najbardziej spektakularnym bublem w historii polskich tłumaczeń Derridy, a zatem dyscyplinie, w której konkurencja do palmy pierwszeństwa nie jest przecież mała.\n„Jasność jest niezbędna” (s. 65) – stwierdza Derrida, choć przekładający to zdanie niechętnie stosują się do zawartej w nim wskazówki. Nie szczędzi się nam przede wszystkim koszmarnej i niezrozumiałej polszczyzny, pokaleczonej na poziomie syntaktycznym, semantycznym i leksykalnym. W zasadzie esej można otworzyć na dowolnej stronie, by mierzyć się z irytującą nawałnicą takich potknięć: „była ona prawdopodobnie przekonaniem samym w sobie samego” (s. 15), „pod pewnymi warunkami, które muszę teraz zaznaczyć” (s. 16), „to, co jesteśmy nawykli nazywać” (s. 18), „oznajmić największe wyrafinowanie” (s. 62). Niekiedy całe passusy przypominają tekst tłumaczony wyłącznie przy użyciu internetowego translatora: „zacznę teraz znowu od tego faktu: od tamtego momentu, a przy tym z wieloma głębokimi różnicami, wręcz mutacjami, wziętymi pod uwagę, Zachód zdominowany jest przez pewien potężny program” (s. 60); „ton ten ujawnia pewien będący w trakcie proces odsłaniania” (s. 71), „orzeczony literami” (s. 74), „powziąwszy temat nawyku przekazu” (s. 84), „z powodu, jaki przed chwilą stwierdziłem bardzo naprędce” (s. 110), „improwizują na procedurach” (s. 113).\nRzeczy zdumiewające dzieją się tu nawet przy tłumaczeniu najprostszych słów. Nie ułatwia to prezentacji zamysłu Derridy szczególnie wówczas, kiedy stanowią one kluczowe figury myśli, wokół których filozof organizuje swój wywód. I tak słówko z humanistycznego elementarza, jakim jest „signifier” („znaczyć”) to zdaniem tłumaczy „sygnalizować” (s. 71), „signer” („sygnować”) – „finalizować” (s. 101), występujące zaś u Derridy w nieskończonej ilości kontekstów „singularité” („pojedynczość”/„jednostkowość”) pojawia się tutaj jako „osobliwość” (s. 96; w teoretycznej zgodzie z językiem francuskiego, ale tak z zerowym wyczuciem zamysłu Derridy, jak i logiką zdania, w którym się pojawia). Czasem wymyślanie polszczyzny na nowo nie zadowala autorów, toteż przystępują do podobnego majstrowania przy języku francuskim. Mowa więc o „czasowniku nadejść [à-venir]” (s. 74), choć Derrida wcale nie postawił sprawy w ten sposób. Nie mógł, ponieważ francuszczyzna nie zna takiego czasownika. Owo „à-venir” („to, co nadchodzi”/„nadchodzące”) to Derridiański neologizm, utkany z „venir” („przychodzić”) i „l’avenir” („przyszłość”), będący jedną z fundamentalnych kategorii podejmowanej przez filozofa dekonstrukcji ontologii i powiązanych z nią modeli czasowości. Niekiedy, choć ważne dla Derridy francuskie słówko zostaje uwypuklone przez umieszczenie go w nawiasie kwadratowym, jego polski przekład jedynie potęguje niejasność wywodu. I tak, nie wiedzieć czemu, „arrive” [„przychodzi”/„przydarza się”] to rzekomo „naznacza” (s. 26), zaś jedno z Derridiańskich słów-kluczy, jakim jest „pli” (s. 84) („plisa”, „fałda”), pojawia się tu jako „przekaz” (!). Kuleje jednak także terminologia autorów, z którymi dialoguje Derrida. W kontekście Freuda polski przekład wspomina o „Bemächtigunstrieb, popędzie w stronę panowania” (s. 51), choć nie jest szczególną tajemnicą, że „Bemächtigungstrieb” można przetłumaczyć sprawniej jako „popęd panowania” czy (właściwiej, jak sugerują tłumacze klasycznego „Słownika psychoanalizy” Laplanche’a i Pontalisa) „popęd zawładnięcia”. Gdyby autorzy przekładu odwoływali się do wypracowanej tradycji przekładowej, zauważyliby też, że opisywana przez Freuda „organizacja genitalna” nie jest wcale (jak stwierdzają) „infantylna”, ale „dziecięca” (przypis odsyła do tłumaczenia angielskiego, ignorując istniejące polskie).\nNie jest przy tym tajemnicą, że teksty Derridy wplątane są zawsze w złożoną sieć wielojęzyczności, wskutek czego zadanie ich tłumacza polega również na czujnym nasłuchu tych odsyłających nieustannie z języka do języka aluzji. Uwaga Derridy o Schleiermacherze jako „twórcy hermeneutycznych zasłon” (s. 49) może wydać się niezrozumiała, a nawet idiotyczna bez wychwycenia prostej językowej gry, którą proponuje tu filozof, a o której autorzy przekładu nie informują czytelnika i nie wiem, czy są jej świadomi. Chodzi oczywiście o, częsty zresztą, żart Derridy, który z nazwiska prekursora hermeneutyki wyczytuje znaczenie dosłowne (i symptomatyczne): „Schleiermacher” to po niemiecku „wytwórca zasłon” (fetyszyzująca proces odsłaniania prawdy hermeneutyka, sugeruje tym samym Derrida, okazuje się jedynie podgatunkiem szerszego dyskursu apokaliptycznego). Kiedy chwilę później, przy okazji wzmianki o Johannie Georgu Schlosserze, czytam doskonale komiczną frazę: „Schlosser, tenże ślusarz” (s. 52), nie mam też pewności, czy autorzy przekładu nie sądzą, że Derrida opowiada tu o fachu szwagra Goethego, a nie o tym, że „Schlosser” oznacza po prostu „ślusarza”.\nW tych warunkach wymagać, by przekład starał się jeszcze oddać rytm oryginału, to stanowczo żądać zbyt wiele. Spójrzmy jednak do jakich nieporozumień może prowadzić rezygnacja z tego wymogu. W tym celu warto przytoczyć fragment tekstu oryginalnego: „je ne vous remercie pas seulement, je vous pardonne. Mais qui peut s’autoriser à pardonner? Disons que pour vous je demande le pardon, à vous-même pour vous-mêmes”. Nie trzeba znać francuskiego, by zauważyć, że passus ten organizowany jest wokół rdzenia w postaci rzeczownika „le pardon” i form czasownika „pardonner”. Wersja polska, której autorzy oryginałem nie zaprzątają sobie zbytnio głowy, zupełnie gubi ten wybijany kolejnymi powtórzeniami takt, przekładając „pardon” na trzy różne sposoby (wytłuszczenia stosownych miejsc pochodzą ode mnie): „nie tylko wam dziękuję, ale ofiarowuję wam siebie. Lecz któż może samemu sobie przyznać prawo do odpuszczenia grzechów? Powiedzmy, że proszę o uniewinnienie dla was, od was samych dla was samych” (s. 15). Wraz z rytmem gubi się jednak sens, ponieważ zarysowana w oryginale wspólnota „pardonu” zostaje zastąpiona zlepkiem trzech wiodących w różne strony figur: „ofiarowania”, „uniewinnienia” i wreszcie, szczególnie niewybaczalnego, bo zaciągającego Derridę z konfesji do konfesjonału, „odpuszczenia grzechów”. Co więcej, polski czytelnik nie dowie się o roli, jaką przyznawał problemowi wybaczenia („le pardon”) Derrida, który popełnił na temat oznaczającego je słowa kilka ważnych tekstów. Mówię o słowie, jako że to właśnie ono przechowuje w sobie kluczowy dla Derridiańskiej koncepcji „wybaczenia” ślad innego wielkiego „tematu” dekonstrukcji, daru: „le don”. Tylko na pierwszy rzut oka polski tłumacz nie jest w tym wypadku w sytuacji równie komfortowej, jak choćby użytkownik języka angielskiego, dysponujący „give” w „forgive”. Polszczyzna nie tylko nie jest tu jednak zupełnie bezradna, ale podpowiada znakomite rozwiązanie. Otóż „pardonner” dałoby się całkiem udanie (także w przywołanym fragmencie) przekładać jako „darowanie”, które oznacza jednocześnie „dawanie czegoś”, obdarowywanie jakimś dobrem, jak również właśnie „przebaczanie”, odstąpienie od egzekwowania należności, rezygnację z przyjęcia długu i zapłaty, a tym samym z logiki winy i kary, co dobrze oddaje logikę etycznego daru dekonstrukcji, rozrywającego wszelką policzalność i ekonomię.\nTłumacze są ponadto niekonsekwentni nawet wobec własnych rozwiązań, i tak double bind pojawia się jako „podwójne związanie” (s. 14), by po chwili przemienić się w złowrogie „dualistyczne wiązanie” (s. 15) (co jest oczywistym nonsensem: double bind jest właśnie figurą rozbijającą dualizmy), pojawiający się w tytule eseju „ton” na stronie 40 zostaje obdarzony przymiotnikiem „wielkopański”, choć jeszcze na stronie 21 był ledwie „pretensjonalny”. Czasem proces taki zachodzi na przestrzeni jednego zdania, jak wtedy, gdy „la hauteur” (w angielski przekładzie występujące jako „loftiness”) na jego początku jest „podniosłością”, na końcu zaś „wzniosłością” (s. 25) – nie chodzi zaś ani o jedną, ani o drugą, ale o zwykłą, poczciwą „wysokość”, względnie „wyniosłość”.\nGorzej, że ta krótka pamięć tłumaczy idzie tu w parze z niezrozumieniem przekładanego tekstu. W konsekwencji przekład nie tylko całkowicie zniekształca sensy oryginału, ale także „poprawia” go, a nawet pomija jego niektóre fragmenty. W wyborach tłumaczy bardzo często nie sposób przy tym dopatrzeć się jakiejkolwiek logiki, jak wtedy, gdy frazę o „głosie ostatniego człowieka” (s. 62) zastępują z niewiadomych przyczyn „głosem ostatecznym”, co dziwi zarówno dlatego, że na następnej stronie przywołują (wyłącznie w zapisie francuskim) tytuł książki Maurice’a Blanchota, „Le Dernier homme” („Ostatni człowiek”), jak również dlatego, że pierwodruk tłumaczonego tu eseju Derridy znalazł się w tomie wprost anonsującym dekonstrukcyjną rozbiórkę humanizmu, a zatytułowanym „Les Fins de l’homme” („Kresy/cele człowieka”). Podobnych zabiegów znajdujemy całe mnóstwo. Dla przykładu, Derrida nie pisze wcale o tym, że „koniec zaczął się już na początku” (s. 63), ale że „koniec zawsze już się zaczął”, nie wspomina nic o „przesądnych objawieniach w rzeczy samej, przeciw którym w imię racjonalnej teologii występuje Kant” (s. 44), ale o „wręcz przesądnej teofanii, którą Kant przeciwstawia racjonalnej teologii”. Jak przypuszczam, cechujące polski przekład wszędobylstwo „rzeczy samej” wynika oczywiście z prostego skojarzenia tej kategorii z dziełem Kanta, stanowi też jednak dobry przykład na to, jak z klapą na polu terminologicznym idzie tu w parze nierozumienie tłumaczonego tekstu. Otóż po „rzecz samą” tłumacze sięgają często wówczas, kiedy w angielskim przekładzie na oznaczenie francuskiego „voire” („wręcz”, „nawet”) pojawia się „indeed”, co prowadzi ich chociażby do stwierdzenia o „naśladowaniu, w rzeczy samej zsyntetyzowaniu” (s. 90), a nie znacznie sensowniejszym „naśladowaniu, czy wręcz syntetyzowaniu”.\nKantowi przydarzają się tu zresztą największe przygody od czasu, kiedy Monty Python wstawił go do pierwszego składu podczas piłkarskiego meczu między filozofami niemiecki i greckimi. Podejrzewam, że grupa brytyjskich komików doceniłaby wymyślony przez polskich tłumaczy epizod z życia królewieckiego myśliciela, w którym, jak stwierdza przekład, „Kant ciska swoją strzałkę” (s. 47). Oryginał posługuje się w tym miejscu rzeczywiście trudnym do przełożenia idiomem, wskazującym na wyraz dezaprobaty, oznakę nieprzychylności czy nawet uszczypliwą lub złośliwą uwagę: „Kant décoche son trait”. Gdyby chcieć powiązać to z obecną jednocześnie we frazie czynnością wypuszczania strzały, polskiego odpowiednika należałoby być może szukać w okolicach „wbijania szpili” lub „posyłania pocisku”. Tym bardziej, że fragment traktuje o pewnej pełnej kąśliwości polemice Kanta, której tytuł Derrida zresztą parafrazuje w tytule swojego eseju. Trudno przypuszczać, by ciskanie przez Kanta swoją strzałką wywołało w jego oponentach wrażenie inne niż pełna dezorientacja.\nJakby tego było mało, tłumaczom zdarza się pomijanie słów, niekiedy o dość fundamentalnym znaczeniu. Nie trzeba oczywiście dodawać, że w ten sposób całkowicie zmieniają sens tłumaczonego tekstu. Dla przykładu, zdanie Derridy o „gorączkowych proklamacjach końca nadchodzącego lub końca już dokonanego”, polski przekład zastępuje fragmentem o „żywiołowych orędziach na temat końca, który nastał” (s. 26). Szczególnie szokujące wydaje się jednak następujące zdanie: „myślę o owym podwójnym związaniu YWHW, z imieniem jego własnego wyboru, o którym można by powiedzieć, że pozwala go używać i zakazuje użycia” (s. 14). Z zupełnie niezrozumiałych powodów ze zdania zniknęło jednak clue: owo boskie imię, które wypowiada Derrida w oryginale (a nie muszę już chyba dodawać, że także w angielskiej wersji tekstu). Brak ten razi tym bardziej, że brakującym słowem jest oczywiście „Babel”, któremu Derrida poświęcił jeden ze swoich najważniejszych tekstów, dotyczących, żeby było śmieszniej, kwestii tłumaczenia. Jeśli wydawało nam się jednak, że stężenie kuriozalności osiągnęło poziom alarmowy, autorzy przekładu robią wszystko, by wyprowadzić nas z tego przekonania. Skoro w polskiej wersji znika słowo „Babel”, a wraz z nim odniesienie do kwestii przekładu, tłumacze starają się rozpaczliwie ratować rozpadający się sens zdania, po omacku sztukując je dopisanymi przez siebie słowami. Rzecz dotyczy jednak oczywiście czegoś zupełnie innego, niż sądzą. W analizie Derridy „Babel” jest nie tylko nazwą biblijnej wieży, ale także imieniem Boga, które – jako nieprzetłumaczalne – skazuje zarazem na permanentne tłumaczenie. I to właśnie o niemożliwości i konieczności jego przekładania, nie zaś używania lub zakazie użycia pisze Derrida.\nTa skłonność tłumaczy do nadpisywania na tekście Derridy tekstu własnego przynosi niekiedy efekty zdumiewające. „Pozwolę sobie na krótką galaktyczną ostentację” (s. 87) – mówi po polsku niby-Derrida, przystępując do końcowych uwag swojego eseju, a ostrzeżony w ten sposób czytelnik może być rzeczywiście zaintrygowany zapowiadaną przez filozofa formą niedyskrecji. Źródłosłowu pojawiającego się jednak w tym miejscu przymiotnika „galatique” tłumacze może nie znaleźliby w słowniku języka francuskiego, ale też nie musieliby szukać go w najdalszej galaktyce, wystarczyłoby zerknąć na własny przekład. „Gala” – stwierdza Derrida na początku (również polskiej wersji) eseju – to hebrajski odpowiednik greckiego „apokaluptō” oznaczającego czynność odsłaniania, wyjawiania sekretu. „Galatyczna ostentacja” (bez „k”) mówi więc po prostu o tym, że Derrida zabiera się za odkrywanie kart w sprawie powodów, dla których podjął się mówienia o apokalipsie. To „poprawianie” Derridy, jak również wszystkie wyliczone przeze mnie potknięcia, podkreślmy, nie są w żadnym razie wynikiem błędów angielskiego przekładu, a efektem inwencji polskich tłumaczy.\nNie piszę tego wszystkiego z satysfakcją, zdaję sobie sprawę z trudności związanych z przekładaniem Derridy, a chyba każdy, kto próbował podjąć się tego zadania (wliczając mnie samego), ma za sobą doświadczenie porażki. Jednocześnie odczuwam pomieszane z irytacją znużenie, musząc pisać tekst, który w gruncie rzeczy powstał już 20 lat temu. Michał Paweł Markowski na łamach „Literatury na Świecie” punktował wówczas błędy popełnione przez Bogdana Banasiaka, widząc w jego przekładzie synekdochę praktyk polskich tłumaczy zajmujących się dziełami Derridy. Materiałem, który dostarczył koronnych argumentów za taką tezą, było zresztą Banasiakowe tłumaczenie Derridiańskich „Eperons”, tj. „Ostróg”. Wyrazem niemałego poczucia humoru założycieli oficyny Eperons-Ostrogi, wydawcy tomu „O apokalipsie”, jest więc już jej nazwa, która z uwagi na odbywającą się w niej pracę przekładu przywołuje nieuchronnie pamięć o fatalnych tłumaczeniach prac Derridy. Fatalność ta przemienia się jednak powoli w fatalizm, nieuchronność, z jaką wydawnictwo wypuszcza kolejne trefne książki: niedomagający w wielu miejscach przekład „Uniwersytetu bezwarunkowego” Derridy, a także pełne błędów tłumaczenie eseju Deleuze’a, „Immanencja: życie” (za obydwa odpowiada Kajetan Maria Jaksender, notabene redaktor omawianego przeze mnie tomu). W konsekwencji wiele działań wydawnictwa trudno określić inaczej niż mianem wyrafinowanego sabotażu. Zasługująca na największe pochwały chęć wypełnienia ogromnych luk w dokonywanej przez polską humanistykę recepcji kanonicznych tekstów filozoficznych XX wieku kończy się wypuszczeniem prac przekładopodobnych, a w konsekwencji nie tylko nie posuwa ani o krok dyskusji nad projektami Derridy czy Deleuze’a, ale wręcz zamraża ich recepcję, utrwalając zarazem ich szkodliwy wizerunek myślicieli szczególnie nieczytelnych i mętnych.\nJak pisze Derrida w pewnym miejscu swoich analiz apokalipsy: „trzeba przekładać i nie można przekładać”. Autorzy tłumaczenia postanowili dziarsko rozwikłać ten aporetyczny dylemat: zdanie to zostało w polskim wydaniu pominięte. Derridę trzeba więc przekładać i w żadnym razie nie można przekładać tak, jak zrobiono to przy okazji tomu „O apokalipsie”.\nTłumaczenia z francuskiego za: Jacques Derrida: „D'un ton apocalyptique adopté naguère en philosophie”. Paris 1983.\nJacques Derrida: „O apokalipsie”. Przeł. Iwona Boruszkowska, Krzysztof Wojtasik. Wydawnictwo Eperons-Ostrogi. Kraków 2018.


Kolczyki - Katalog Stron WWW\nDecomanufaktura.com.pl - Kolczyki\nŁącznie 15 stron(y) WWW powiązane z tą terminem autorska w opisach.\nCorefit-system.pl: Trening dla miednicy\nCorefit System kompleks biodrowo-lędźwiowo-miedniczy, profilaktyka oraz badanie mięśnia dnia miednicy. autorska metoda Izabeli Żak, oparta na doświadczeniach i badaniach. Jej główne założenie dotyczy mięśnia dnia miednicy, który uważa się za główny, jeśli[...]\nJohnnyBet.com: Liga Typerów STS\nJohnnyBetâ˘ i autorska Liga Typerów serwisu jest bardzo kuszącą konkurencją dla coraz popularniejszej STS - Liga Typerów. A dzieje się to za sprawą tego, iż nasza liga jest wzbogacona o swzczegółowe analizy, dzięki którym z łatwością można ograć bukmacher[...]\nEnaf.pl: ENAF SP. Z O.O. teczki\nFirma Enaf wykonuje zamówienia na druki firmowe oraz korporacyjne dla ponad 250 firm oraz przedsiębiorstw z Polski, Niemiec, Holandii, Norwegii i innych krajów europejskich. Najnowocześniejsze technologie informatyczne, fachowa obsługa klienta i należyty sprzęt produkcyjny dają gwarancję sukcesu i dobrze wypełnionej pracy. Zasadniczym narzędziem do obsługi zamówień jest autorska platforma internetowa - system 5x9online, unikatowe i najbardziej zaawansowane narzędzie informatyczne na rynku. Zainstalowane w 2012 roku HP Indigo 5600 łączy jakość druku offsetowego z elastycznością druku cyfrowego. Jedyna czynna w Polsce mieszalnia kolorów do HP Indigo umożliwia cyfrowy druk kolorów Pantone jako dodatkowych w najwyższej jakości. Podstawowym produktem firmy są wizytówki, papiery firmowe oraz koperty dla dużych i średnich przedsiębiorstw dostarczane wprost ?na biurka? obsługiwanych klientów. Dokładne informacje na stronie web...\nAtmusic.pl: Nauka Śpiewu, Wokal Łódź\nSluzenko.com: Fotografia ślubna Zielona Góra\nPrywatna strona o fotografii weselnej. Lubuski fotograf ślubny Maciej Służenko. Portfolio ukazujące fotograficzne kadry jednego z najbardziej znanych lokalnych fotografów ślubnych. Galeria mieści też blog weselny jak i portfolio. Wyróżnione fotosy ukazane w dużej porcji doskonałych kadrów ślubnych. Wytrawny fotografik, popularny na naszej jak i światowej arenie. Prace w wielu przypadkach nagradzane w Polsce i w Europie. Sporo weselnych fotografii zebranych z ponad pięciu lat działań studia fotografii - Maciej Służenko autorska Pracownia Fotografii. Na witrynie również fotografie bobasków, fotografie do portfolio, portrety dziewczyn, prace z tematu sesja narzeczeńska, zdjęcia komunijne, sesja narzeczeńska, fotografie komercyjne dla firm, i osobiste fotografie. Subtelne, zawodowe fotografie ślubne dla jednostek oczekujących usługi na ponad przeciętnym poziomie artystycznym. Galeria fotografii, którą warto zobaczyć i zaznajomić się z twórczością autora.\nIndexfirm.pl: Katalog polskich firm - Indexfirm\nBizuteriaszydelkowa.blogspot.com: Biżuteria szydełkowa\nRękodzieło artystyczne - unikatowa biżuteria autorska wykonana szydełkiem. Robótki ręczne są moją pasją odkąd tylko pamiętam. Robię na drutach, szydełkuję, wyszywam. Prezentuję mój najnowszy pomysł - biżuterię wykonaną szydełkiem z nici - głównie metalizowanych - oraz szklanych kamieni. ...w akcie desperacji, chwyciłam szydełko i zaczęłam dziergać. Nie miałam jeszcze wyraźnej koncepcji co do efektu końcowego. Improwizowałam. Wiedziałam tylko, że bardzo chcę, żeby wreszcie coś mi się udało, żeby znaleźć nowy sposób na życie. Włożyłam w to ogromny ładunek emocjonalny... No i wyszło mi coś takiego...\nSignatura.pl: Projektowanie wnętrz | Wnętrza Kraków | cracow interior design\nAutorska pracownia Signatura oferuje projektowanie wnętrz domów i apartamentów, restauracji, barów, biur, hoteli, gabinetów lekarskich i odnowy biologicznej, salonów sprzedaży i sklepów, salonów kosmetycznych i salonów fryzjerskich, gabinetów lekarskich i odnowy biologicznej, jachtów, kamienic i innych budynków wielorodzinnych oraz budynków użyteczności publicznej. Jak również baseny i spa, wystawy i witryny sklepowe, stoiska targowe i wystawiennicze, meble i inne detale małej architektury, oświetlenie i inne elementy dekoracyjne.\nBabirecki.pl: Fotografia Ślubna\nTapestriesmyway.webs.com: Galeria tkaniny artysycznej Elzbiety Bittner\nWirtualna galeria autorska nowoczesnych gobelinów przestrzennych Elżbiety Bittner zaprasza . Polecam ręcznie robione gobeliny wykonane z włókien naturalnych i skór , łączone z metalem i gliną. Galeria prowadzi sprzedaż i wysyłkę gotowych prac oraz przyjmuje prace zlecone w różnych rozmiarach i kolorach i dowolnej tematyce .Zainteresowne osoby proszone są o kontakt drogą telefoniczną lub przez poczte internetową .E-mail: [email protected] Tel: USA+(305) 742-7727 Sprzedaz prac i przyjmowanie zlecen.


Zawartość Treker - Strona 5 - FORBOT\n@Keda trafiłeś w dobre miejsce - witam na forum i życzę udanych eksperymentów z elektroniką w praktyce. W razie problemów pytaj śmiało na forum\n@Bhoy67 oczywiście masz rację - ukryłem to co napisałeś, aby nie psuć innym zabawy. Faktycznie były tam podane błędne numery pinów (nawet sam podałeś poprawne w swojej wiadomości). Już naniosłem poprawkę do pytania, usunąłem też Twój wynik, więc możesz przez przez quiz raz jeszcze\n@Frantick w tym przypadku chodzi o takie rozwiązanie, które zupełnie nie wymaga żadnych zmian w programie (tylko w sprzęcie) @dexu nie masz zarejestrowanego zestawu do tego kursu, więc zapytam dla pewności - czy korzystasz z tej samej płytki, która jest używana w kursie? Który dokładnie program uruchamiasz? Mowa o pierwszym miganiu diodą za pomocą HAL_GPIO_TogglePin oraz HAL_Delay? Czy tworzysz projekt dokładnie tak jak jest to opisane w kursie?\n@Elvis dokładnie wyjaśnił temat wyżej, a ja zleciłem już sprawdzenie enkoderów, które są w zestawach (bo mogą być dosłownie wymieszane, bo nawet dostawcy ich nie rozróżniają). Warto jednak pamiętać, że oba enkodery działają poprawnie - w najgorszym przypadku trzeba rozpoznać (ćwiczeniem z diodami), którą wersję enkodera mamy przed sobą, aby dobrać odpowiednią liczbę impulsów na jeden obrót. Niedługo dodam odpowiednią adnotację do kursu, ale komentarze oczywiście zostawiam, bo jest tu szerszy opis tego tematu. Warto o tym pamiętać (nie tylko w kontekście kursu), bo jak widać, takie różnice mogą\n@Morfi witam na forum - możliwe, że Twój temat czekał na akceptację przez moderatora. W każdym razie teraz powinno być już wszystko dobrze\n@m461k jak dokładnie mam rozumieć Twój problem? Przestał działać jakiś link do pobrania pliku, nie wiesz jak go utworzyć, nie wiesz jak go dodać do projektu?\n@kamilllllll wynika to z pojemności, która podtrzymuje działanie układu (pisząc w dużym uproszczeniu) - zerknij do komentarzy pod konkretną częścią kursu, znajdziesz tam bardziej szczegółowe informacje na ten temat\nNiestandardowe zasilenie wentylatora od laptopa\nTreker odpisał w temacie użytkownika Mati_Skor • Zasilanie\n@Mati_Skor witam na forum. Tak, takie połączenie na początek wystarczyć - możesz śmiało eksperymentować, bo na pewno nie uszkodzisz tak wentylatorów.\n@Windmaniac witam na forum i zachęcam do stałej aktywności - mam nadzieje, że nasze kursy będą pomocne\n@MC2Systems niestety nie mam teraz dostępu do MacOS, aby to sprawdzić, ale pewnie najprostsza metoda to jakaś wirtualna maszyna (niestety). Dopytam jednak "u źródła" jak wygląda temat wsparcia dla MacOS.\n@rafal132 udało nam się częściowo już rozwikłać tę zagadkę. Faktycznie występują 2 różne enkodery, które wyglądają praktycznie identycznie i mogą czasami pojawiać się u dostawców zamiennie, a działają jednak inaczej. Pisząc w największym skrócie: w przypadku pierwszego typu enkoderów każde przejście do stałej pozycji (jeden "klik") to pół okresu sygnału, a w przypadku drugiego typu enkoderów, każde przejście do stałej pozycji (jeden "klik") to cały okres sygnału. W efekcie (przy tym samym programie) po podłączeniu jednego enkodera uzyskamy zmianę wartości wskazań o 1, a po podłączeniu drugiego\nTreker odpisał w temacie użytkownika Kiki • Zupełnie zieloni\n@Kiki możesz próbować wykorzystać papier z kolorowych magazynów - jak trafisz np. jakiś magazyn dla kobiet z grubszymi, śliskim kartkami to możesz próbować\n@nugglet witam na forum Twój program działa i jest poprawny, ale działa dla jednej diody - spróbuj rozbudować go w taki sposób, abyś mógł sterować dwiema diodami (wpisując ich kolor do terminala).\n@ethanak o którym dokładnie schemacie/zdjęciu mowa?\n@mikiki1234- witam na na forum i zachęcam do stałej aktywności Jeśli masz ochotę napisać jakiś poradnik to możesz opublikować go w tym dziale: https://forbot.pl/forum/kategoria/5-artykuly-uzytkownikow/\nTreker odpisał w temacie użytkownika FlyingDutch • Dyskusje o FORBOT.pl\n@Pikaczu nie zauważyłem, aby na Forbocie występował taki problem - opcja ujemnej oceny postów jest dostępna na Forbocie od dawna, a oceny takie dawane są sporadycznie. Miesięcznie ludzie klikają setki pozytywnych ocen i dosłownie kilka (3-4 negatywne). Jeśli będziemy wdrażać nowy system rang i reputacji (a jest to w najbliższych planach) to na pewno będziemy zwracać uwagę na to czy nie jest on wykorzystywany w złym celu.\n@Toomas od strony SPI nie będzie to dużo trudniejsze, ale jeśli nigdy nie próbowałeś komunikować się z wyświetlaczem graficznym to możesz zdziwić się ile trzeba zrobić - szczególnie, że nie ograniczaliśmy się do gotowca. W kolejnej części kursu znajdziesz opis wyświetlacza wraz z kolejnymi krokami, które trzeba przejść, aby stworzyć własną bibliotekę niskopoziomową (do samej komunikacji ze sterownikiem). Później znajdziesz tam kilka etapów optymalizacji kodu, aby uzyskać większą wydajność, a na koniec połączymy całość z biblioteką graficzną, która pozwala na rysowanie figur geometrycznych, wyś\nKolejny quiz do kursu STM32L4 jest już dostępny:\n@Bhoy67 czy na pewno korzystasz z mikrokontrolera STM32L4? Pytam, bo widzę, że nie masz zarejestrowanego zestawu do tego kursu, a korzystanie z innej rodziny mikrokontrolerów może generować właśnie tego typu problemy. Funkcja, o której wspominasz znajduje się w pliku: Drivers\_STM32L4xx_HAL_Driver\_Src\_stm32l4xx_hal_tim.c - sprawdziłem kod jeszcze raz i działa bez żadnego problemu.


Lato – uczymy się chronić skórę dziecka - Szpital Położniczo-Ginekologiczny MEDIKOR\nLato – uczymy się chronić skórę dziecka\nStrona główna / Blogosfera / Lato – uczymy się chronić skórę dziecka\nSkóra dziecka jest wyjątkowo delikatna i potrzebuje szczególnej ochrony w słoneczne, upalne dni. Ma ona zwiększoną wrażliwość na promieniowanie UV, gdyż ma cieńszy naskórek niż dorośli i słabo produkuje melaninę, czyli barwnik stanowiący naturalną ochronę przed działaniem słońca.\nDlatego promieniowanie słoneczne bez przeszkód dociera do najgłębszych warstw skóry i może dokonywać niebezpiecznych zmian.\nJak zatem zabezpieczyć skórę dziecka?\nNiemowlęta i dzieci do 3. roku życia w ogóle nie powinny przebywać na słońcu w godzinach największego nasłonecznienia, czyli między godziną 11.00 a 16.00. Pozostałe godziny powinny spędzać w cieniu.\nSkórę należy smarować kremami z wysokim filtrem SPF. Przy zakupie kosmetyków przeciwsłonecznych należy zwrócić uwagę, czy zapewniają ochronę przed promieniowaniem UVA i UVB. Dla dzieci poniżej pierwszego roku życia najlepsze będą kremy z naturalnymi filtrami mineralnymi, a także z największym współczynnikiem ochrony SPF 50+. Powinny też mieć atest, np. Instytutu Matki i Dziecka. Dla dwulatków i starszych dzieci w naszym klimacie wystarczy SPF 30+. Skóra dziecka powinna być smarowana grubą warstwą kremu dokładnie i często (co 2 godziny). Krem należy nanieść na skórę co najmniej 15–20 minut przed wyjściem z domu.\nObecnie dostępne są ubranka z filtrem przeciwsłonecznym oznaczone symbolem UPF. Materiał, z którego są wykonane, zawiera specjalne cząsteczki osłabiające działanie promieni UV. Zwykłe, cienkie, bawełniane, jasne ubranka też chronią przed słońcem, ale zatrzymują tylko 20–40% promieniowania słonecznego. Jest to ochrona, jaką daje filtr o SPF 8. A na przykład ciemny jeans daje ochronę jak filtr SPF 50.\nGłowę malucha koniecznie należy chronić czapką z daszkiem lub kapelusikiem z szerokim rondem, które osłoni również oczy przed rażącym słońcem. Najmłodszym dzieciom zakładamy czapki, które chronią również kark i uszy.\nNie należy zapominać o częstych kąpielach dziecka. Rozgrzanej i spoconej skórze letnia woda przyniesie ogromną ulgę. Dzięki kąpieli unikniemy potówek, zmyjemy – mnożące się pod wpływem ciepła – bakterie i oczyścimy skórę z potu i kurzu.\nNie należy zapominać również o tym, że skóra dziecka potrzebuje dużo „pić”. Trzeba dziecko często poić, najlepiej wodą.\nJeśli zastosujemy się do powyższych zaleceń, skóra dziecka będzie prawidłowo zabezpieczona, co pozwoli spędzać długie letnie godziny na spacerach i zabawie poza domem.\npołożna Bloku Porodowego Szpitala Medikor


Terapia cukrzycy ma gorzki smak - Aktualności - Zdrowie - choroby, leczenie, poradnik, zdrowie i uroda, profilaktyka - Dziennik.pl - Dziennik.pl\n24 wrz 2015 aktualizacja 21 lis 2019, 12:32\nterapia cukrzyca choroba insulina cukier\nUrzędnicy NFZ są umoczeni po uszy w korupcję związana z insuliną. Dlaczego? Bo zanim wysiądzie trzustka i trzeba do konca życia brac insulinę, najpierw rozwija się ukryta cukrzyca typu II, trwa to ok 8lat. Aby ją zdiagnozować konieczne jest zbadanie profilu insulinowego a tego NFZ nie refinansuje, więc lekarze nie zlecaja tego badania lecz poziom cukru, a to nic nie znaczy bo cukier jest bardzo wysoki gdzy trzustaka już nie działa i potrzeba insuliny. Można by uratowac miliony chorych, wystarczy Metformina za 10 PLN/mies, ale po co, lepiej doprowadzic do zamarcia trustki, wtedy klient na insulinę powny.. Objawy cukrzycy typu II,chory jest ciagle zmęczony, ma problemy z nadwagą, bolą stawy, poci się, dużo pije, nie ma sił... W koncu nadchodzi taki moment, że nie da się żyć, następuje paraliż nerwów (neuropatia w konczynach, twarzy), tętno skacze do 120, nadcisnienie. Niestety lekarze ogólni lecza na wszystko tylko nie na cukrzycę.\nprzerabiałam to w zeszłym roku dokładnie tak jak piszesz. Miałam takie objawy i poszłam do endokrynologa, lekarka od razu wiedziałą, że to cukrzyca a lekarz rodzinny nawet juz po zdiagnozowaniu i wszystkich badaniach powiedział, że sobie wymyśliłam chorobę. Biorę metforminę jem wiecej nabiału i warzywa, wyrzuciłam mąkę, kartofle, ciasta, ćwiczę z E. Chodakowską (to ważne, bo hyperinsulinemia powoduje blokadę hormonu wzrostu i zanik mięśni), schudłam 10 kg i dopiero zyję, od 10 lat po prostu umierałam każda czynność była takim ciężarem. Poradziłamparu znajomym z nadwagą by sobie zbadały profil insulinowy, niestety zbadały tylko cukier. Efekt 5 mies pożniej jedna znajoma omal nie umarła, straciłą wzrok i była juz w śpiączce cukrzycowej. w szpitalu spędziła 1,5 mies. Teraz jest na insulinie. A mogła nornalnie życ, jednak damska pych jej nie powoliła.


Wille Gawrych Ruda - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nznaleziono 1 ofertę noclegowąofertę (0 w Gawrychu-Rudzie oraz 1 w okolicy)\nWille w Gawrychu-Rudzie, województwo podlaskie, powiat suwalski\nWille w miejscowości Gawrych Ruda. Porównaj możliwość zakwaterowania w Gawrychu-Rudzie w zależności od standardu oraz ceny. Gawrych Ruda, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w Gawrychu-Rudzie:


Niewyraźne mięso w słodkiej bułce – Corner Burger – KRAKÓW, ul. Dajwór – Bezfarmazonu\nBar Burgerownia Jedzenie Kazimierz Kraków Ocena końcowa: (3) Jest OK\nNiewyraźne mięso w słodkiej bułce – Corner Burger – KRAKÓW, ul. Dajwór\nAutor bezfarmazonu 5 czerwca 2019 7 czerwca 2020\n1 komentarz do Niewyraźne mięso w słodkiej bułce – Corner Burger – KRAKÓW, ul. Dajwór\nW maju 2019 wraz z K. i DB. po kilkunastokilometrowej przejażdżce rowerowej dotarliśmy na ulicę Dajwór. Plan był prosty – zjeść bułę z kotletem. Po szybkim checku na bezfarmazonu, okazało się, że od ostatniego razu kiedy jedliśmy smakowitości w Corner Burgerze minęło ponad trzy lata! To był znak, nie mogłem tego tak zostawić.\nNamówiłem ekipę i chwilę później zamówiliśmy przy barze The Boss’a (26 PLN), Texas BBQ (26 PLN) oraz burgera miesiąca – Fat Joe (27 PLN). Pełne menu podejrzycie tutaj.\nPo piętnastu minutach dostaliśmy je wg życzenia przekrojone na pół i zapakowane na wynos w papierową eko-torbę. Odjechaliśmy kawałek dalej, rozłożyliśmy się na murku za parkingiem i zajęliśmy fotografią produktową.\nNa powyższych zdjęciach prezentują się połówki Bossa (w prawej ręce) i Texasa.\nOdpakowaliśmy je z papieru i wiecie co nas zaskoczyło? Słaby zapach, a tak szczerze to jego brak. Mięso nic a nic nie oddawało swojego aromatu na zewnątrz, a wysmażone było bardziej well niż medium (mimo prośby o średnie).\nBoss zachwycił smażonymi pieczarkami i bekonem…\n… a Texas lekko pikantnym sosem BBQ oraz cebulowymi krążkami.\nOprócz super świeżych warzywnych składników, ich kolejnym wspólnym mianownikiem okazały się przemoczone, zbyt cienkie dolne części bułki. Te nie wytrzymały próby i na samym końcu niektórych składników trzeba było szukać na papierze.\nAle muszę również zaznaczyć, że ich słodkawy smak bardzo do mnie przemówił.\nKurcze jeśli mógłbym ocenić te bugsy nie biorąc pod uwagę mięsa, to obydwa dostałyby piątki… ale mięso w hamburgerze jest dla mnie top priorytetem. Lubię jego silną woń i słono – pieprzny smak – tutaj nie do końca mi ono zagrało – było zbyt przesmażone i niemalże bez smaku. Brakowało mu soczystości i kopa.\nAha – miłe panie zza baru mogłyby nie jarać szlugów na schodach wejściowych do lokalu… Słabo to wygląda i jest bardzo nieprofesjonalne.\nJeśli ktoś jest zainteresowany naszymi odczuciami sprzed kilku lat, zachęcam do lektury recki na samym dole postu.\nparking: publiczny przy ulicach obok, płatny\nZiomeczek przyjaciel DB od jakiegoś czasu zachwalał tą miejscówkę także w końcu musiałem ją z K. odwiedzić. I właśnie tak w piątkowy grudniowy 2015 wieczór przyszedł czas na wypróbowanie kolejnego burgerowego miejsca na Kazimierzu.\nOprócz wypisanych na tablicy kredą hambuksów, w ofercie Corner Burgera są również frytki i napoje. Wszystkie burgery zbudowane są z dwustu gramów wołowiny, a dla turbogłodnych dostępne są powiększone specjały combo.\nWybór padł na dwa burgery miesiąca w cenach i ze składnikami wg poniższego zdjęcia:\nPo chwili oczekiwania dwa pakunki były gotowe do obioru. Nie ukrywamy, że powaliły nas wielkością. Po odwinięciu zgrabnie zapakowanych burgerów pierwszą myślą jaka przyszła mi do głowy było „jak to ugryźć?” Ja sobie jakoś radziłem, ale nie dało się ukryć że K. miała spore problemy.\nMój burger bardzo włoski. Szynka parmeńska, gorgonzola, rukola, oliwki – wszystko to intensywnie góruje w smaku. Suszone pomidory i sos czosnkowy skutecznie otępiają kubeczki smakowe i mam problem z najważniejszym – czyli mięsem. Po paru gryzach całe szczęście jest już lepiej – powoli zaczynam czuć wołowinę. Nie jest spalona, jest smaczna i soczysta. Burger znika po około 5 minutach.\nK. przez wielkość nie podołała nawet połowie swojego Miss Cherry, a ja dałem radę spróbować tylko parę gryzów. Orzechy w miodzie z wiśniami i serem lazur – stworzyły świetną konstelację. Słodka musztarda jeszcze mocniej całość osładzała – zabrakło mi jakiegoś konkretniejszego przełamania. Mięso strasznie się w tym zagubiło.\nMinusem w dwóch bułach były bardzo cienkie spody, które już po chwili zrobiły się mokre. Jak dla mnie bułki powinny być też lekko przypieczone i chrupiące, a te były tylko ciepłe.\nCorner miałby szanse na burgerowe podium gdyby mięso było bardziej wyczuwalne – bo składniki są perfekcyjne. Niebawem spróbuję tam czegoś z klasycznych smaków. Na teraz jest tylko i aż ok.\nUpdate z paru dni później: Z ekipą firmową A. i W. zamówiliśmy Classica, Texas BBQ oraz BOSSa. Miałem okazje spróbować dwóch pierwszych.\nClassic z paroma kawałkami pomidora i ogórka oraz ogromną ilością sałaty (może nawet trochę za dużą) dzierżył dobrze wysmażone mięso oraz niezły majonezowo – ketchupowy sos. Burger nie wyglądał apetycznie, ale moim zdaniem był warty swojej ceny – 16 PLN.\nTexas BBQ (21 PLN) ze składnikami jak w Classicu plus z dodatkowo smażonymi krążkami cebulowymi, serem Cheddar oraz bekonem podszedł mi średnio. Być może dlatego, że sos BBQ był inny niż wszystkie – nie taki śliwkowy i lekko pikantny. Buła dobra ale nie rewelacyjna.\nBOSSa nie próbowałem, ale W. zachwalał. Dolne części bułek we wszystkich trzech zamówieniach były za cienkie i bardzo szybko zrobiły się mokre. Kurde mogliby coś z tym zrobić, bo trzymanie w dłoniach takiej mokrej papki wkurza…\nTagi: burgery gdzie zjeść w krakowie Kazimierz Kraków\nBurger John pisze:\nTe bułki juz chyba zawsze beda takie ch$&@!\nWyszukaj miejsce po kategorii Wybierz kategorię Jedzenie (435) Kraków (286) Dzielnica / Rejon Krk (273) Bieńczyce (4) Bronowice (13) Czyżyny (10) Dolne Młyny (6) Dębniki (8) Grzegórzki (12) Kazimierz (78) Krowodrza (5) Mistrzejowice (7) Nowa huta (7) Podgórze (19) Prądnik Biały i Czerwony (10) Ruczaj (3) Rynek Główny (49) Stare miasto (44) Wola Duchacka / Zwierzyniec (4) Zabłocie (9) Łagiewniki (3) Kuchnia (258) Fine-dining (10) Kanapki na ciepło (8) Kuchnia amerykańska (17) Kuchnia azjatycka (40) Kuchnia bliskowschodnia (8) Kuchnia europejska (44) Kuchnia francuska (3) Kuchnia grecka (3) Kuchnia hiszpańska (3) Kuchnia indyjska (1) Kuchnia meksykańska (2) Kuchnia polska (55) Kuchnia ukraińska (2) Kuchnia włoska (46) Pizza (47) Streetfood (53) Sushi (13) Tylko vege (9) Lokal (280) Bar (71) Bistro (29) Burgerownia (31) Cukiernia (1) Foodtruck (35) kawiarnia (1) Pierogarnia (5) Pizzeria (30) Restauracja (104) Restauracja hotelowa (14) Steakhouse (7) Ogródek (73) Z dziećmi (26) Śniadanie (18) Ocena (383) Ocena końcowa: (1) Tragedia (3) Ocena końcowa: (2) Słabo (39) Ocena końcowa: (3) Jest OK (158) Ocena końcowa: (4) Bardzo dobrze (165) Ocena końcowa: (5) Rewelacja (18) Polska (109) Beskidy (5) Bieszczady (5) Chrzanów i Trzebinia (8) Dolnośląskie (8) Lubelskie (27) Mazury (2) Małopolska (18) Podhale (8) Podlasie (1) Pomorze (3) Roztocze (4) Sudety (2) Warszawa (13) Łódzkie (4) Śląsk (4) Świętokrzyskie (2) Świat (28) Azja (4) Europa (24) Podróże (90) Hotele (37) Karczmy na trasie (32) Latanie (4) Przewodniki (17) Rankingi (13) Wydarzenia (3)\nArchiwum Wybierz miesiąc Wrzesień 2020 (2) Sierpień 2020 (2) Lipiec 2020 (4) Czerwiec 2020 (4) Maj 2020 (5) Kwiecień 2020 (3) Marzec 2020 (4) Luty 2020 (4) Styczeń 2020 (6) Grudzień 2019 (6) Listopad 2019 (5) Październik 2019 (5) Wrzesień 2019 (4) Sierpień 2019 (4) Lipiec 2019 (8) Czerwiec 2019 (8) Maj 2019 (6) Kwiecień 2019 (8) Marzec 2019 (8) Luty 2019 (7) Styczeń 2019 (9) Grudzień 2018 (7) Listopad 2018 (8) Październik 2018 (7) Wrzesień 2018 (10) Sierpień 2018 (6) Lipiec 2018 (10) Czerwiec 2018 (8) Maj 2018 (6) Kwiecień 2018 (11) Marzec 2018 (9) Luty 2018 (7) Styczeń 2018 (10) Grudzień 2017 (6) Listopad 2017 (9) Październik 2017 (12) Wrzesień 2017 (11) Sierpień 2017 (10) Lipiec 2017 (9) Czerwiec 2017 (8) Maj 2017 (12) Kwiecień 2017 (6) Marzec 2017 (8) Luty 2017 (9) Styczeń 2017 (12) Grudzień 2016 (10) Listopad 2016 (9) Październik 2016 (10) Wrzesień 2016 (9) Sierpień 2016 (11) Lipiec 2016 (12) Czerwiec 2016 (10) Maj 2016 (11) Kwiecień 2016 (6) Marzec 2016 (8) Luty 2016 (6) Styczeń 2016 (9) Grudzień 2015 (3) Listopad 2015 (8) Październik 2015 (11) Wrzesień 2015 (8) Sierpień 2015 (4) Lipiec 2015 (3) Czerwiec 2015 (3) Kwiecień 2015 (1) Marzec 2015 (2) Luty 2015 (2) Styczeń 2015 (2) Grudzień 2014 (1) Listopad 2014 (1) Październik 2014 (2) Czerwiec 2014 (1) Marzec 2014 (1) Marzec 2013 (1)\nWcześniejszy element Restauracja Kwiat Paproci w Hotelu Park Resort & SPA**** Szczawnica


Dobranie sprawdzonego specjalisty co do potrzeb modernizacyjnych w Grudziądzu. Okres letni to moment, kiedy wiele ludzi zamiast w kierunku gorących plaż udaje się ku placówkom remontowym i rozpoczyna przedłużający się remont mieszkania. Nie ma znaczenia czy jest to budynek nowy (od dewelopera) czy starszy (już ze swoimi latami), okazjonalne oraz całościowe prace wykończeniowe są jak najbardziej potrzebne dla utrzymania należytego standardu życia codziennego.\nNie wszystko jednak można doglądać w pojedynkę. Przy pracach wykończeniowych domator nie jest oderwany od rzetelnej pomocy. usługi remontowe grudziądz jest zdolny zapewnić i to na najwyższym poziomie. Problemu nie stanowi brak opcji, lecz ich spora mnogość. Ofert w rodzaju „pogotowie hydrauliczne grudziądz” jest od groma. Odsianie tych prawdziwie rzetelnych pochłania sobą najwięcej czasu. Grudziądz to zagłębie różnorodnych fachowców z dziedziny remontowej. Jednak specjalista specjaliście nie jest zawsze równy. Różnice odzwierciedlają się nie tylko w jakości wykonania zlecenia, ale również w koszcie, która mimo, że dotyczyć będzie tego samego wymiaru pracy, to wyniesie niejednokrotnie kilkaset złotych więcej.\nTen pełen opis ma informacje, które przedstawiają dany temat, więc jeżeli chcesz dowiedzieć się więcej - zapraszamy do nas!\nUsługi remontowe Grudziądz prezentuje w bardzo szerokim spektrum. By sprawniej znaleźć najkorzystniejszą usługę jak i sprawdzonego specjalistę warto jest odnieść się do sieci www. W cyberprzestrzeni nic nie ginie, w związku z tym opinie, które są tam zamieszczane stanowią doskonały punkt wyjścia dla oszacowania kompetencji określonego speca remontowego lub ekipy wykończeniowej. Np. w sytuacji awarii kanalizacji, gdy ratunek potrzebny jest na teraz pogotowie hydrauliczne Grudziądz odpowie, jednak koszt takiej usługi może nie przystawać potrzebom klienta (a wszystko z powodu, nerwówki i podjęcia pochopnej decyzji).\nW Grudziądzu znajdziemy profesjonalnych specjalistów wykończeniowych. Po korzystnej finalizacji wartym jest trzymać się konkretnego specjalisty lub ekipy, by nie ponownie przechodzić procesu ciężkich porównań jak i weryfikacji krążących opinii.\nPublikowany tekst jest niezwykle interesujący? Jeżeli również takie jest Twoje zdanie, to wejdź na pełny raport (http://wuko-poznan.pl/uslugi-wuko-poznan/), który ma nie mniej ważne informacje.


Dawid21 listopada, 2014Zakłady bukmacherskieathletic, metz, psg, zwycięstwo\nW piątek w najsilniejszych ligach Europy odbędą się dwa mecze. Oba będą transmitowane w telewizji i zapowiadają się naprawdę ciekawie.\nW pierwszym z nich we francuskiej Ligue 1 spotkają się FC Metz i PSG. To oczywiste, że faworytami są Paryżanie, ale w meczach w delegacjach prezentują się nieszczególnie. Nie doznali jeszcze w prawdzie porażki, ale aż czterokrotnie na siedem spotkań dzielili się punktami ze swymi rywalami. O wygraną będzie tym trudniej, że Metz w tym sezonie nie doznało jeszcze porażki na własnym boisku. Wygląda na to, że w ekipie PSG wystąpi od pierwszej minuty Zlatan Ibrachimovic, i może to być klubowa sprawa w wyłonieniu zwycięzcy tego pojedynku. Spotkanie: FC Metz – PSG, rozpocznie się o godzinie 20:30 i będzie transmitowane w N-Sport+.\nzwycięstwo FC Metz: 7,25______________remis: 4,05______________zwycięstwo PSG: 1,47\n15 minut później rozpocznie się pojedynek hiszpańskiej Primiera Division, w którym Athletic Bilbao zagra z Espanyolem Barcelona. Przed przerwą na reprezentacje Baskowie wydawali się łapać drugi oddech. W czterech meczach zdobyli osiem punktów, czyli o cztery więcej niż przez wszystkie siedem spotkań do tej pory. Pokonali mocną Sevillę, zremisowali z Valencią, i to na Mestalla. Wygląda więc, że wszystko idzie ku lepszemu i już niedługo zespół znajdzie się znacznie wyżej w tabeli niż jest teraz. Natomiast o grze Espanyolu nie można powiedzieć już tyle dobrego. Zespół gra w kratę, z tym, że przegrane nie przeplata zwycięstwami, a ledwie remisami. Jeśli natomiast chodzi o ich grę na wyjazdach- są pod tym względem najgorszym klubem w lidze, i nic nie zapowiada, by ta passa miała zostać przerwana w starciu z Bilbao. Mecz Athleticku z Espanyolem będzie transmitowany w Canal+ Family.\nZwycięstwo Athletic Bilbao: 1,80____remis: 3,40____zwycięstwo Espanyolu Barcelona: 4,25\nTotolotek S.A. zaprasza do wspólnego typowania poniedziałkowych spotkań piłkarskich. Kompletną ofertę bukmacherską na poniedziałek można znaleźć na naszej stronie internetowej https://www.totolotek.pl/SportsBook.aspx?DS=Pi%C5%82ka%20no%C5%BCna


Thank You Folks! | Bless The Mess | Kosmetyki, styl, zakupy\nNiedziela. Mróz za oknem trzeszczy, siedzicie pewnie teraz – podobnie jak my – przy kubku ciepłej herbaty przy komputerze. Może macie zapalone świeczki, może nastrojową lampkę, a w zasięgu wzroku pewnie także mikołajowe prezenty. Jest ciepło, przytulnie, miło.\nNiestety, nie wszystkim w Mikołajki spełniły się marzenia. Nie każda nastolatka dostała wymarzoną grę na Kinecta, albo płytę ukochanego wykonawcy. Nie każdy, tak jak Lena, spędza wieczory nad nową książką J.K Rowling. Jednak nawet jeśli brzmi to banalnie i tak chcemy wspomnieć dzisiaj o tych, którzy po prostu mają w życiu bardziej pod górkę. I to nie dlatego, że chcemy teraz próbować wywoływać w czytelnikach zbiorowe poczucie winy. Wręcz przeciwnie. Dzisiejszy post powstał dlatego, że chcemy Wam wszystkim bardzo podziękować. Jak się bowiem okazuje, dzięki Waszej obecności, dzięki temu, że czytacie „Bless the Mess”, my możemy włączać się w akcje charytatywne i mamy większe szanse spełniać czyjeś marzenia.\nOto prezenty od Merlin.pl, Domodi i anonimowych współpracowników bloga dla ‚naszej’ rodziny ze ‚szlachetnej paczki’.\nSą plany lekcji, odzież, farby, kredki, kosmetyki dla całej rodziny (nawet serum odmładzające dla mamy!),\npłyty DVD i CD, książki.\nKto czytuje naszego Fejsa wie na pewno, że ostatnie dni upłynęły nam na kompletowaniu listy wymarzonych prezentów i rzeczy najpotrzebniejszych dla 6-osobowej rodziny z Dąbrowy Górniczej, której postanowiłyśmy pomóc w ramach akcji „Szlachetna paczka”. Zadanie było o tyle wymagające, ze w rodzinie jest czworo dzieci w bardzo różnym wieku – od dwumiesięcznego niemowlęcia po 18-letnią dziewczynę. Do tego dochodzi dwoje rodziców przed czterdziestką, a zatem łącznie 6 osób o bardzo różnych potrzebach. Rodzina żyje w bardzo trudnych warunkach – nie mają nawet deski sedesowej ani kabiny prysznicowej w łazience, brakuje im podstawowych środków czystości, kosmetyków (w tym także pieluch i artykułów typowo niemowlęcych), żywności, pomocy szkolnych dla dzieci. Poza tym… oczywiście każdy z członków rodziny ma marzenia. Całkiem przyziemne – jak gra planszowa czy buty na halę. Dlatego zależało nam, by jak pomóc spełnić choć część z nich pomagając kompletować szlachetną paczkę dla dąbrowskiej szóstki.\nCo ta opowieść ma wspólnego z blogiem? Ano wszystko! Jak się okazuje, blog to cudowny sposób na poznawanie wrażliwych i uczynnych osób, a firmy, z którymi zazwyczaj ustalamy warunki współpracy, negocjujemy nagdody w konkursach i zasady umieszczania bannerów na blogu, są bardzo otwarte na udzielanie bezinteresownej pomocy. Byłyśmy naprawdę pod wrażeniem, że aż tyle osób (część z nich chciała pozostać anonimowa) włączyło się w kompletowanie szlachetnej paczki (dzięki temu „nasza” rodzina będzie mieć np. zapas środków czystości na pół roku, albo i więcej!), że dostałyśmy wsparcie od tylu czytelników i współpracowników bloga. Jesteście niesamowici!!!\nA oto część z firm, które wsparło „Szlachetną paczkę”:\nPs. Kochani. Z tego, co się orientujemy, nadal możecie włączyć się w akcję ‚szlachetna paczka’ i pomagać ubogim rodzinom w swojej okolicy. Instrukcja, jak to zrobić, dostępna jest na stronie internetowej www.szlachetnapaczka.pl. Gdybyście mieli jakieś pytania szczegółowe, piszcie śmiało w komentarzach, postaramy się odpowiedzieć. A jeśli nie macie możliwości przygotowania paczki indywidualnie, możecie także wpłacić pieniądze na konto ‚paczki’, na pewno trafią w dobre ręce 🙂\nPs 2. A jeśli interesujecie się modą, lubicie podglądać co noszą najpopularniejsze blogerki i jeszcze macie ochotę zrobić coś dobrego dla chorych dzieci, zachęcamy do wsparcia akcji „Blogi dzieciom”. Wystarczy, że wejdziecie na stronę Allegro Fundacji Iskierka i wylicytujecie ubrania lub dodatki wystawione przez blogerki (m.in. naszą ukochaną Joasię Styledigger). Wy będziecie się cieszyć nowym modnym ubraniem, a pieniądze z licytacji trafią na rzecz dzieci z chorobą nowotworową. Oto bezpośredni link do aukcji „Iskierki”: http://allegro.pl/listing/user.php?us_id=12718960\nakcja charytatywnabenefitmerlinplpomocszlachetna paczka\nRóż do policzków Majorette i ulubione kosmetyki Benefit


Triumph Party Spotlight WHU - biustonosz push-up markoweonline.pl\n» Triumph Party Spotlight WHU - biustonosz push-up\nKod produktu: D14E-708F0\nPiękny biustonosz z miseczkami typu push-up. Miseczki termicznie wyprofilowane zostały powiększającą gąbką. Model pięknie eksponuje biust, tworząc seksowny dekolt. Miseczki wykonane zostały z przepięknej koronki. Fiszbiny obszyte satynową tkaniną, dodają niezwykłej elegancji. Górna część miseczek wykończona została uroczą falbanką. Ramiączka wąskie, atłasowe, regulowane na całości. Boki i tył ozdobne delikatnym tiulem, dolna część wykończona atłasową tasiemką.\nSkład: 73% poliester, 21% poliamid, 6% elastan


Anbud - Drzwi wejściowe\nDrzwi wejściowe do mieszkania czy do domu są wizytówką każdego gospodarza. Powinny być dopasowane i komponować się z przestrzenią na zewnątrz, jak i wnętrzem naszego mieszkania. Poza walorami estetycznymi drzwi wejściowe muszą być odpowiednio szczelne, aby zapewnić Państwu ciszę i bezpieczeństwo dlatego w dużej mierze stawiamy na jakość.\nW naszym Salonie Drzwi w Warszawie przy ul. Bartyckiej każdy z łatwością znajdzie coś dla siebie. Korzystamy tylko ze sprawdzonych producentów a bogactwo rodzajów, kolorów oraz fachowe doradztwo sprawia, że na pewno dopasujecie Państwo nasze drzwi do swoich potrzeb i oczekiwań. Spośród szerokiej oferty i wielu wariantów można wybrać między innymi drzwi zewnętrzne DRE, PTZ oraz drzwi wejściowe Porta. Oferta jest na tyle szeroka, że nasi doradcy z łatwością dobiorą produkt dostosowany do Państwa możliwości finansowych. Posiadamy ekskluzywne drzwi wejściowe jak i stosunkowo tanie drzwi zewnętrzne.\nW naszym Salonie posiadamy drzwi do domów jednorodzinnych jak i gwarantujące spokój drzwi wejściowe do mieszkania. Prócz tego w naszym salonie na Bartyckiej znajdą Państwo drzwi przeciwpożarowe oraz drzwi techniczne.\nStale urozmaicamy naszą ofertę, dlatego dla miłośników najnowszych trendów przygotowaliśmy atrakcyjne drzwi nowoczesne. Jeśli jednak cenicie sobie Państwo tradycję, posiadamy także drzwi klasyczne, które są idealnym rozwiązaniem dla tej grupy osób.\nDzięki tak szerokiej ofercie każdy z łatwością znajdzie w Salonie Drzwi Anbud coś dla siebie.\nAUGUST Drzwi stalowe antywłamaniowe klasa 2 Drzwi stalowe o podwyższonej odporności na włamanie "AUGUST" mają zastosowanie w budownictwie mieszkaniow\nW celu zapoznania się z pełna oferta drzwi wejściowych Porta zapraszam do kontaktu telefonicznego lub email.


Portal informacyjny - Trójmiasto, Wejherowo, Rumia | Nadmorski24.pl O Portalu\nNadmorski24.pl to dynamicznie rozwijający się serwis multimedialny, rzetelnie i ciekawie przedstawiający najważniejsze wydarzenia z regionu.\nOd momentu stworzenia portalu Nadmorski24.pl w październiku 2010 roku, naszym celem jest dostarczenie najświeższych, sprawdzonych informacji lokalnych. Zaczęliśmy od wiadomości prasowych z powiatu wejherowskiego i puckiego, jednak wciąż rosnące zainteresowanie naszym serwisem wśród mieszkańców Trójmiasta pozwoliło nam poszerzyć zasięg portalu o Gdynię, Sopot oraz Gdańsk. Dzięki temu każdy czytelnik, zarówno żyjący w małych miejscowościach powiatu wejherowskiego czy puckiego, jak i ten, z trójmiejskiej aglomeracji, odnajdzie tu treści, które go zainteresują. A jest w czym wybierać! Od serwisów tematycznych, raportu drogowego z mapą korków, czy kalendarium imprez kulturalnych i rozrywkowych, przez telewizję internetową oraz ogłoszenia w kategorii praca, nieruchomości, auto-moto i inne. Ogromną popularnością w skali kraju cieszą się kamery internetowe – widok na żywo z ponad 40 urządzeń umożliwia podgląd plaż, miejscowości turystycznych, czy newralgicznych skrzyżowań.\nRównież Wy, dzięki interaktywnym narzędziom działającym na portalu, za jego pośrednictwem możecie tworzyć i tworzycie społeczność zaangażowaną w życie lokalne. Czekamy na artykuły od Was, informacje o stanie dróg, zdjęcia, którymi chcecie się podzielić oraz Wasze spostrzeżenia na temat otaczającej nas rzeczywistości. Strategia rozwojowa portalu Nadmorski24.pl obejmuje dotarcie do wszystkich czytelników, mieszkających w jednym z najpiękniejszych regionów Polski – od Helu, przez powiat pucki i wejherowski, aż po krańce Trójmiasta. Jeśli chcecie być z nami w kontakcie za pomocą mediów społecznościowych – znajdziecie nas na Facebooku, Twitterze i Instagramie.\nPrzez kolejne lata pragniemy konsekwentnie rozwijać nasz multimedialny serwis, tworząc wyspecjalizowaną i zróżnicowaną przestrzeń społecznych dyskusji oraz swobodnego dostępu do regionalnych informacji, kultury i rozrywki.


7 prostych zasad » Zaufany Farmaceuta\nPROFESJONALIZM WPISANY W ZAWÓD\nŚwietnie Cię widzieć! Skoro już tu zajrzałeś, zapewne chcesz dowiedzieć się więcej o mnie – Twoim Zaufanym Farmaceucie.\nNazywam się Marcin Piątek, doświadczenie zawodowe zdobywam jak farmaceuta praktyk – jestem kierownikiem w jednej z bydgoskich aptek ogólnodostępnych. Gdy uporam się z dokuczliwie rozwiniętą apteczną biurokracją, realizuję się w pracy z naszymi pacjentami, a także podczas wykonywania leków recepturowych. Uwielbiam małe i duże apteczne wyzwania, a kontakt z problemami moich pacjentów motywuje mnie do ciągłego rozwoju kwalifikacji. Jestem w trakcie specjalizacji z farmacji aptecznej, dodatkowo nabyłem uprawnienia do kwalifikowania i szczepienia przeciw COVID-19. Zawodowo interesuję się optymalizacją farmakoterapii depresji, cukrzycy i chorób układu oddechowego, a także kompleksową opieką nad pacjentem pediatrycznym.\nPrywatnie jestem ojcem dwójki urwisów – rezolutnej siedmiolatki i niezwykle aktywnego trzylatka. Doświadczenie rodzicielskie jest niezwykle cenne w codziennej pracy aptekarza i doskonale uzupełnia interdyscyplinarny charakter mojego wykształcenia. Doskonale wiem, z jakimi wątpliwościami, problemami i trudnościami spotykają się rodzice i korzystając z własnych doświadczeń staram się dostarczać rozwiązania pomagające rozwiązywać problemy związane z rozwojem małych pacjentów.\nOd 2020 roku jestem także mikroprzedsiębiorcą – założenie firmy w środku pandemii COVID-19 było sporym wyzwaniem, ale też idealnym rozwiązaniem dla mnie – uwielbiam pracować pod presją. Zajmuję się szkoleniami, produkcją audio i video, a także tworzeniem treści edukacyjnych dla pacjentów i farmaceutów.\nMam nadzieję, że na łamach mojego bloga znajdziesz interesujące Cię treści. Dokładam wszelkich starań, aby informacje, które publikuję były aktualne na dzień zamieszczenia ich na łamach bloga. Nie mniej, musisz pamiętać o kilku zasadach, którymi kieruję się działając w Internecie:\nW chwili obecnej nie udzielam indywidualnych bezpłatnych konsultacji on-line. Uszanuj to.\nNie odpowiadam na pytania, gdzie pracuję. Nie jest to tajemnicą, ale skomplikowane prawo dotyczące aptek mogłoby spowodować, że z pewnością ktoś uznałby to za reklamę apteki, w której jestem zatrudniony (a reklama aptek jest surowo karana). Jeśli chcesz skontaktować się z Zaufanym Farmaceutą – skorzystaj z zakładki KONTAKT lub znajdź mnie na Facebooku, Instagramie lub Twitterze.\nNie odpowiadam na pytania o ceny, wykonanie leku, dostępność leków – w tej kwestii skontaktuj się z najbliższą apteką. Kiedy jestem w sieci, nie ma mnie w aptece. Kiedy jestem w aptece, nie ma mnie w sieci.\nNie wyrażam zgody na bezpłatne promowanie cudzej działalności komercyjnej w mojej przestrzeni internetowej.\nMoja działalność w internecie nie może być wiązana z moją pracą zawodową. W internecie wyrażam wyłącznie swoje prywatne zdanie i opinie. Korzystając z mojego bloga i social media przyjmujesz do wiadomości oczywisty fakt, że nie wykonuję tu zawodu aptekarza.\nW mojej przestrzeni internetowej nie ma miejsca na poglądy proepidemiczne a także teorie nie mające poparcia w EBM.\nKwestie nieobjęte regulaminem zawsze rozwiążę na Twoją niekorzyść. I zakończę banem.\nMam nadzieję, że będzie nam ze sobą dobrze, robaczki.\nCopyright © 2022 Zaufany Farmaceuta | Signify Education by WEN Themes


Czy Polska jest zagrożona afrykańskim pomorem świń? | PolskieRolnictwo.pl\nJesteś tutaj: Strona główna » Artykuły » Czy Polska jest zagrożona afrykańskim pomorem świń?\nCzy Polska jest zagrożona afrykańskim pomorem świń?\nDodano: Poniedziałek, 27 sierpnia 2018\nAktualnie najważniejszym tematem wśród polskich hodowców trzody chlewnej jest wirus ASF, czyli afrykański pomór świń. Jako że ogniska tej choroby zostały wykryte w kilkuset miejscach w kraju, właściciele gospodarstw podejmują intensywne działania prewencyjne – współczesna nauka oferuje bowiem skuteczne narzędzia do walki z wirusem.\nAfrykański pomór świń (ASF) jest nieuleczalną i wysoce zakaźną wirusową chorobą dzików oraz wszystkich ras świń domowych. Choroba dotarła do Polski w 2014 r. z Ukrainy i Białorusi, gdzie pierwsze przypadki zanotowano odpowiednio w 2012 i 2013 r. W ostatnim czasie sytuacja stała się dość dramatyczna, zwłaszcza na wschodzie naszego kraju. Według danych weterynaryjnych, w Polsce odnotowano dotąd ponad 150 ognisk ASF u świń. Chore zwierzęta potwierdzono w Podlaskiem, Warmińsko-Mazurskiem, Mazowieckiem i Lubelskiem. Największe jak do tej pory ognisko pojawiło się w jednej z podlaskich hodowli, w stadzie liczącym prawie 6 tys. zwierząt.\n- W przypadku wystąpienia ASF zakażenie przebiega powoli i obejmuje znaczny odsetek zwierząt w stadzie, przy czym ich śmiertelność sięga nawet 100 proc. – mówi Paweł Niemczuk, Główny Lekarz Weterynarii.\nW związku z brakiem szczepionek przeciwko tej chorobie oraz zakazem leczenia zwierząt chorych, jedynym sposobem walki z nią jest prewencja lub - kiedy się pojawi - zabicie zwierząt. Na producentów świń nałożono też wiele obowiązków, które mają zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby.\nTo już ASF czy tylko zatrucie?\nRozpoznanie objawów afrykańskiego pomoru świń może nie być łatwe. Są one często podobne do symptomów zatruć lub innych chorób. Różnią się też w poszczególnych stadach. Jednak na pewno niepokojące są nagłe padnięcia świń oraz bardzo wysoka gorączka – nawet do 42 st. C.\nPodwyższonej temperaturze mogą również towarzyszyć drobne, lecz liczne wybroczyny w skórze, sinica skóry uszu, brzucha i boków ciała, zaczerwienienie skóry widoczne zawłaszcza na końcach uszu, ogona i kończynach, duszności, wypływy z oczu i nosa, wymioty, biegunka, a także drgawki mięśni czy zbytnie podniecenie zwierząt. Wśród objawów specjaliści wymieniają również brak apetytu, ospałość oraz kłopoty z oddychaniem. Przed śmiercią może też pojawić się śpiączka, która występuje najczęściej od jednego do siedmiu dni po wystąpieniu pierwszych objawów klinicznych.\n- Bardzo ważną rolę w szybkim wykryciu i ostatecznym zwalczaniu ognisk ASF odgrywa szybka reakcja hodowców i lekarzy weterynarii, opiekujących się stadem świń, na pojawienie się objawów klinicznych, które mogą nasuwać podejrzenie choroby – twierdzi Paweł Niemczuk. - Chodzi bowiem o natychmiastowe podjęcie przez służby weterynaryjne działań mających na celu potwierdzenie lub wykluczenie choroby.\nWirus może trafić do chlewni poprzez zwierzęta, które na tę chorobę nie chorują, a jedynie ją przenoszą np. owady, szczury czy ptaki, a nawet zwierzęta domowe. Można go też przenieść z lasu od chorujących na tę chorobę dzików. W padłym, chorym na ASF dziku, wirus jest aktywny i zaraża nawet do czterech miesięcy.\nAby temu zapobiec należy stosować specjalne maty dezynfekujące i zmianę butów przed wejściem do budynków gospodarskich. Najlepiej, by było to obuwie, w którym chodzi się tylko po chlewni. Bardzo ważne jest również prewencyjne dbanie o higienę w chlewni i wszystkich budynkach gospodarczych. Rynek oferuje obecnie efektywne, specjalistyczne preparaty chemiczne skuteczne w przeciwdziałaniu chorobie (np. CHLOROTAAB-D od Inter-Iodex czy VIRKON-S od Bayer)\nTo jedynie jeden z wielu elementów bioasekuracji, która pomaga zapobiegać rozprzestrzenianiu się wirusa ASF. Od lutego 2018 roku do jej zasad muszą się stosować wszyscy polscy hodowcy trzody chlewnej.\nKonieczna higiena i sporządzanie rejestrów\nBardzo ważne jest m.in. utrzymywanie świń w odrębnych, zamkniętych pomieszczeniach, mających oddzielne wejścia oraz nie posiadających bezpośredniego przejścia do innych wnętrz, w których znajdują się pozostałe zwierzęta kopytne. Należy także zabezpieczyć chlewnię przed dostępem zwierząt wolnożyjących oraz domowych. Konieczne jest też stosowanie przez osoby zajmujące się świniami, środków higieny niezbędnych do ograniczenia ryzyka szerzenia się afrykańskiego pomoru świń. Chodzi tu m.in. o mycie i odkażanie rąk oraz stosowanie odzieży ochronnej wyłącznie do wykonywania tych czynności. Istotne jest również to, aby ci, którzy zajmują się obsługą świń, robili to wyłącznie w jednym gospodarstwie.\nWśród obowiązków związanych z bioasekuracją znajduje się również bieżące oczyszczanie i odkażanie narzędzi oraz sprzętu wykorzystywanego do obsługi świń oraz karmienie ich paszą zabezpieczoną przed dostępem zwierząt wolno żyjących. Z kolei w przypadku utrzymywania świń w gospodarstwie w systemie otwartym, niezbędne jest zabezpieczenie ich wybiegu podwójnym ogrodzeniem o wysokości wynoszącej co najmniej 1,5 m.\nWszyscy hodowcy mają też obowiązek sporządzania spisu posiadanej trzody chlewnej oraz aktualizowania go na bieżąco. Muszą również prowadzić rejestr środków transportu do przewozu świń wjeżdżających na teren gospodarstwa oraz rejestr wejść osób do pomieszczeń, w których są one hodowane.\nCzłowiek jest bezpieczny, pieniądze już nie\n- Ludzie nie są wrażliwi na zakażenie wirusem ASF, w związku z tym choroba ta nie stwarza zagrożenia dla ich zdrowia i życia – uspokaja Paweł Niemczuk.\nRównież pozostałe gatunki zwierząt są niewrażliwe na zakażenie tą chorobą. Mogą go jednak przenosić. Największe straty dotyczą finansów, gdyż chore i padające zwierzęta powodują ogromne straty finansowe dla hodowców, również przez utratę rynków zbytu. Jak wynika z wyliczeń związków producentów trzody chlewnej, jeśli wirus rozprzestrzeni się na cały kraj, to łączne straty dla producentów mogą wynieść nawet 30 mld złotych. Do tego trzeba doliczyć straty m.in. przetwórców, ubojni czy producentów pasz.\nTo także duże obciążenie dla budżetu państwa. W przypadku stwierdzenia ogniska ASF w danym gospodarstwie inspekcja weterynaryjna musi podjąć szereg działań. Przede wszystkim niezwłocznie zostają zabite wszystkie świnie hodowane w danej chlewni, zaś ich zwłoki zostają zutylizowane. Zniszczone są również wszelkie produkty pozyskane od świń, a nawet pasze, które mogły zostać skażone wirusem ASF. Poza tym w chlewni, w której stwierdzono ognisko ASF, zostaje przeprowadzona kilkukrotna dezynfekcja przy użyciu specjalnych preparatów biobójczych.\nWszyscy hodowcy, u których wystąpiło ognisko ASF, otrzymują odszkodowanie z budżetu państwa za straty poniesione w związku z działaniami inspekcji weterynaryjnej. Odszkodowanie przysługuje nie tylko za zabite czy padłe świnie, ale też produkty, które dla bezpieczeństwa zostały zniszczone z nakazu inspekcji weterynaryjnej.\nW mięsie mrożonym wirus ASF przeżywa tysiąc dni, w suszonym - trzysta, mielonym - sto pięć, we krwi (w temperaturze pokojowej) - 10–18 tygodni, a w kale 11 dni.\nCopyright © 2013, PolskieRolnictwo.pl. All rights reserved. Odwiedzono nas 7 770 553 razy


checkpoint Charlie - Przewodnik po Berlinie i Poczdamie oprowadzanie turystów\nTag: checkpoint Charlie\nOpublikowane w 14 stycznia 2021 22 marca 2022\nPrzy okazji pobytu w Berlinie, przewodnicy po Berlinie zaprezentują państwu wyjątkowe przejście graniczne między byłymi strefami amerykańską i radziecką.\nTutaj, w Checkpoint Charlie, rozpoczął się i zakończył podział świata żelazną kurtyną. Tu 9 listopada 1989 r otwarto granicę która podzieliła nie tylko Niemcy, ale także Europę . Nigdzie indziej podział między Wschodem a Zachodem nie był bardziej widoczny niż na Checkpoint Charlie.\nJuż w 1961 r. powstał obiekt, który w pózniejszym czasie stał się znanym na świecie muzeum.\n„Muzeum w imponujący sposób dokumentuje budowę muru i niesprawiedliwość reżimu NRD. Ten obiekt to więcej niż muzeum; Jako instytucja znana daleko poza granicami Niemiec, żywo analizuje przeszłość i teraźniejszość, lekceważenie praw człowieka i obywatela, wzywa swoich gości do obrony wolnej demokracji wszędzie i przez cały czas.” te słowa wypowiedział Helmut Kohl, kanclerz federalny w latach 1982-1998. Muzeum powstało zaraz po wybudowaniu muru (13 sierpnia 1961 r.) I zostało otwarte 19 października 1962 r. „Aby być jak najbliżej niesprawiedliwości” Za pośrednictwem muzeum wyrażano protest przeciwko łamaniu praw człowieka . Muzeum na przestrzeni dekad rozrastało się.\nPierwsza wystawa odbyła się w mieszkaniu składającym sie z dwóch pokoi.\nSpora ilośc zwiedzających zachęciła organizatorów do poszukiwania nowych pomieszczeń: 14 czerwca 1963 roku „Dom przy Checkpoint Charlie” został otwarty i stał się „wyspą” wolności w ostatnim budynku bezpośrednio przed granicą. Tutaj pogranicznicy z RFN mogli przez małe okienko obserwować wszystkie ruchy na przejściu granicznym. Uchodźcy ze wschodniej strony byli tu zawsze mile widziani i wspierani. Tutaj wymyślano plany ucieczki i zwalczano niesprawiedliwość w NRD.\nPierwsze koszary kontrolne aliantów w Checkpoint Charlie, zbudowane 22 września 1961 roku, były początkowo obsługiwane tylko przez armię amerykańską. Na środku Friedrichstrasse, naprzeciwko domu numer 207, ustawiono samochód, którym sterowano ruchem gości. Od 1962 r. pełniła tam służbę także żandarmeria brytyjska i francuska.\nCzłonkowie sił zbrojnych przy wjeździe do Berlina Wschodniego musieli nosić mundury. Wszyscy członkowie amerykańskich rodzin, którzy chcieli odwiedzić Berlin Wschodni, musieli jedynie okazać ważne amerykańskie paszporty w celu identyfikacji osoby.\nW przeciwieństwie do monstrualnego muru i budynków na przejściu granicznym Berlina Wschodniego przy Friedrichstrasse / Zimmerstrasse, alianci zachodni mieli do dyspozycji tylko małe baraki kontrolne.\nWraz z upadkiem muru i zjednoczeniem punkt kontrolny stał się atrakcją turystyczną,na którą prowadzą przewodnicy po Berlinie.


Ogrzewanie elektryczne Żywiec - 29 wykonawców - Cena\nOgrzewanie elektryczne w Żywcu\nWykonawca, Żywiec, Ogrzewanie elektryczne\nWykonawcy usługi Ogrzewanie elektryczne w Żywcu\nMasz pracę do zrobienia i chcesz znaleźć dobrego fachowca? Napisz do mnie - zajmę się Twoim zleceniem. W minionych 1 rok współpracy z Fixly.pl uzyskałem 0 opinii od zadowolonych klientów.\nPlanujesz zlecić wykonanie pracy i potrzebujesz rzetelnego specjalisty? Wyślij mi zapytanie - zajmę się Twoim zleceniem. W minionych 9 miesięcy współpracy z Fixly uzyskałem 0 opinii od zadowolonych klientów.\nNasz zespół składa się ze specjalistów w swoich fachu co sprawiło, że zyskaliśmy opinię rzetelnych i wiarygodnych ekspertów. Od czasu rejestracji na Fixly zdobyliśmy 0 opinii od zadowolonych z efektów pracy klientów. Zleć nam usługę - masz pewność, że będziesz zadolony po realizacji usługi.\nOgrzewanie elektryczne Żywiec: Powiązane usługi\nOgrzewanie elektryczne: ostatnie zapytania w Żywcu\nIle ocen dostępnych jest w kategorii Ogrzewanie elektryczne w Żywcu\nW kategorii Ogrzewanie elektryczne w Żywcu dostępnych jest 111 opinii, które wykonawcy zdobyli od swoich dotychczasowych klientów. Średnia wszystkich ocen w tej kategorii wynosi 4.6.\nIle zapłacę za usługi w kategorii Ogrzewanie elektryczne w Żywcu?


Dodano: 21 stycznia 2010, 13:25 / Zmieniono: 21 stycznia 2010, 13:25 0\nDwudziestu pięciu kandydatów na komisarzy UE uzyskało po przesłuchaniach pozytywną opinię komisji Parlamentu Europejskiego (PE) - powiedział przewodniczący PE Jerzy Buzek. Jego zdaniem szef Komisji Europejskiej Jose Manuel Barroso może być spokojny o wynik głosowania w PE w sprawie zatwierdzenia nowego składu komisji, 9 lutego.\n- Mam na stole 25 listów, wszyscy komisarze desygnowani w tej chwili są zaakceptowani przez komisje Parlamentu Europejskiego, brakuje jednego komisarza i jednego przesłuchania - powiedział Buzek po zakończeniu posiedzenia tzw. konferencji przewodniczących, czyli spotkania z szefami wszystkich frakcji politycznych. Jak dodał przewodniczący PE, jeśli wszytko pójdzie dobrze z przesłuchaniem nowej bułgarskiej kandydatki na unijnego komisarza, (po wycofaniu się we wtorek Rumiany Żelewej), to z zatwierdzeniem całej nowej Komisji Europejskiej w głosowaniu 9 lutego nie powinno być problemu. - Można być dobrej myśli, jeśli chodzi o wynik, biorąc pod uwagę obecny nastrój w konferencji przewodniczących w PE - powiedział Buzek.


Strzelecki patent na Pogoń – KKSLECH.com – KKS Lech Poznań – Serwis nieoficjalny\nStrzelecki patent na Pogoń\nKilkanaście dni temu we wtorek, 9 czerwca Lech Poznań pokonał przy Bułgarskiej szczecińską Pogoń aż 4:0 a autorem 4 trafienia w 62 minucie był wychowanek Kolejorza, Jakub Kamiński. Tamten gol wbity przez 18-latka ekipie „Portowców” był jubileuszową 100 ligową bramką strzeloną przez Lecha drużynie Pogoni, która pojutrze ponownie zawita do Poznania.\nOstatni mecz z Pogonią Szczecin był szczególny nie tylko dla „Kamyka”, która zanotował pierwsze w swojej karierze trafienie przy Bułgarskiej. Wtedy gola na 2:0 strzelił Christian Gytkjaer dla którego była to pierwsza bramka wbita „Portowcom”. Pogoń Szczecin do 9 czerwca była ostatnim klubem występującym w Ekstraklasie nieprzerywanie od sezonu 2017/2018, któremu „Gyt” nie strzelił gola. Duńczyk kilkanaście temu wreszcie się przełamał dołączając wraz z Jakubem Moderem, Dani Ramirezem oraz wspomnianym Jakubem Kamińskim do grona kilkudziesięciu zawodników, którzy na szczeblu Ekstraklasy wbili „Portowcom” co najmniej 1 ze 100 ligowych bramek.\nW dotychczasowej bogatej historii starć z Pogonią patent na szczecinian mieli legendarni piłkarze naszego klubu. Zarówno Mirosław Okoński jak i Piotr Reiss strzelili „Portowcom” po 6 ligowych goli. „Rejsik” pierwszą bramkę przeciwko Pogoni zdobył w sezonie 2004/2005 z rzutu karnego. Zwykle trafiał w wygranych meczach, wiosną 2007 roku wbił „Portowcom” przy Bułgarskiej hat-tricka dzięki któremu Lech pokonał Pogoń 3:0. Po 5 ligowych goli z setki strzelili szczecinianom Bogusław Pachelski i Krzysztof Gajtkowski. „Gajtek” dokonał tej sztuki dnia 24 maja 2003 roku w Poznaniu, kiedy Lech sprał Pogoń aż 6:0.\nW tym pamiętnym meczu z Pogoniarzami, którzy krótko później spadli z Ekstraklasy nasz napastnik zdobył aż 5 goli odpowiednio w 15, 19, 28, 52 i 69 minucie gry. Po 4 bramkach z rzędu wturlanych „Portowcom” przez „Gajtka” trafienie zanotował jeszcze wychowanek Kolejorza, Michał Goliński. Po Reissie, Okońskim, Gajtkowskim i Pachelskim do 100 ligowych goli strzelonych Pogoni znacząco przyczynili się również inny zawodnicy tacy jak Ryszard Szpakowski, Zbigniew Milewski oraz Marcin Robak (po 4 bramki), a także Romuald Chojnacki, Bartosz Ślusarski oraz Dawid Kownacki (po 3 trafienia). Na szczególną uwagę zasługuje wynik Robaka, który do Lecha przyszedł swego czasu właśnie z Pogoni będąc później jej katem zarówno w lidze jak i w Pucharze Polski.\nMarcin Robak w barwach Lecha strzelający gola swojemu byłemu klubowi Pogoni (lato 2016, wygrana 3:1)\nZ obecnych lechitów dotąd najwięcej bramek „Portowcom” w lidze wbił Kamil Jóźwiak (2 gole). Po 1 bramce w meczach z tym rywalem mają Thomas Rogne, Jakub Kamiński, Christian Gytkjaer, Jakub Moder i Dani Ramirez. Lech Poznań okazję na gola numer 101 strzelonego Pogoni Szczecin na szczeblu ligowym będzie miał pojutrze po godzinie 20:30. Sam Kolejorz nie przegrał z „Portowcami” u siebie od lata 2015 roku mając za to zwycięską serię przy Bułgarskiej. 3 punkty w środę wieczorem gwarantują „niebiesko-białym” utrzymanie 3. pozycji w ligowej tabeli po 32. kolejce PKO Ekstraklasy 2019/2020.\nNastępny wpis Lechowe liczby po 31. kolejce\nWcześniejszy wpis Dogrywka: Piast – Lech 0:2\n22 czerwca 2020 o 16:41\n22 czerwca 2020 o 19:44\npogoń to nie jest europejska potęgą piłkarska, której Lech powinien się bać, natomiast Kolejorz nie może lekceważyć przeciwnika. Piłka nożna uczy pokory i dopiszę naszej drużynie kolejne trzy punkty dopiero po zwycięstwie nad śledziami. Portowcy mają w pamięci ostatnią porażkę i będą chcieli pokazać w Poznaniu, że potrafią grać w piłkę. Pojedynki pogoni z Lechem dla kibiców ze Szczecina są jednym z najważniejszych spotkań i piłkarze rywali będą mieli to w głowach, chcąc przypodobać się sympatykom paprykarzu szczecińskiego, spróbują powalczyć o lepszy rezultat niż w ostatnim pojedynku obu drużyn. Lech jest faworytem, ale trzy punkty trzeba zdobyć na boisku.\nśledzie są wprawdzie w górnej ósemce, ale mają liczbę strzelonych goli większą tylko od obecnych spadkowiczów, korony, arki i ełkaesu… to jakieś kuriozalne jest…\nKażdy inny wynik niz wygrana min 2 golami bezie kompromitacją!😜 Śledzie są słabi jak dawno nie byli!


Dodatkowo zaplanowaliśmy wjazd na najwyższy budynek, nie tylko w Berlinie ale i całych Niemczech, wieże telewizyjną Berliner Fernsehturm. Z jej szczytu będziemy mogli podziwiać panoramę miasta. Wieczorem proponujemy udział w Pub Crawling czyli zwiedzaniu najlepszych pubów w mieście.\nBerlin jest godny odwiedzenia przez cały rok. Położony jest tylko ok 90 km od granicy Polski. Posiada bardzo dobre połączenia lotnicze i kolejowe z naszym krajem.\nKolejną atrakcją wyjazdu będzie pobyt i nocleg w największej w Europie hali tropikalnej czyli Tropical Island, położonej około 70 km od stolicy Niemiec. Do dyspozycji gości jest Strefa Tropikalna oraz Strefa Wellness. Tylko tutaj, dzięki specjalnej foli na dachu, która przepuszcza promienie UV jest możliwe plażowanie i opalanie przez cały rok. Dla spragnionych adrenaliny do dyspozycji zjeżdżalnie, w tym mierząca 27 metrów wysokości turbo slide. Z dodatkowych atrakcji na wyspie czekają na Państwa m.in. lot balonem wewnątrz hali, mini golf czy African Jungle Lift. W strefie Wellness do dyspozycji sauny (kamienna, drzewna, ziołowa), grota solna oraz łaźnie parowa i błotna. Pobyt w Tropical Island uprzyjemni nam udział w wieczornym Show tematycznym.\nUkoronowaniem naszego wyjazdu będzie pobyt na torze gokartowym o długości 800 metrów, gdzie każdy z uczestników będzie miał okazje przetestować swoje umiejętność rajdowe oraz konkurować ze swoimi kolegami i koleżankami z pracy.\nWyjazd na Berlina połączony z pobytem w Tropical Island to idealny pomysł na wyjazd motywacyjny czy integracyjny dla firm.\nZwiedzanie Berlina, w kultowych trabantach oraz wjazd na wieże telewizyjną\nZakwaterowanie w pokojach jedno lun dwu osobowych w hotelu *** lub **** w centrum miasta\nWieczorem udział w pub crawling czyli zwiedzaniu najlepszych i sprawdzonych pubów w mieście\nPobyt i nocleg w Tropical Island, korzystanie ze Strefy Tropikalnej i Wellness\nPobyt na torze gokartowym\nMożliwość udziału w targach berlińskich m.in. Międzynarodowe Targi Turystyczne, Międzynarodowe Targi Lotnicze, Międzynarodowe Targi Elektroniczne\nwyjazd firmowy do Berlina\nTropical Island motywacyjnie


Mallorca - Blog Elikshoe.pl\nPlaża, piasek, szum fal. Summertime! Zatem i my musimy zacząć nadawać na tych samych falach i zmieniany kurs na ciepłe kraje. Zawsze jak o nich myślę, nasuwa mi się pytanie: "Co zabralibyście na bezludną wyspę"? Ja oczywiście, że buty!\nSandałki z pomponami, klapki futrzaki i meliski.\nTo dla mnie obowiązkowy zestaw na wakacje 2017.\nMogłam z nimi tworzyć łatwe wakacyjne stylizacje. Wystarczyły spodenki, kilka koszulek, sukienki i 3 stroje kąpielowe.\nSandałki z pomponami to idealne podkreślenie kolorowego, beztroskiego looku.\nKlapki futrzaki w moim wydaniu były lekko wyniosłe, chociaż każdy słodko na nie reagował, jakby chciał się tulić jak do misia. Na plażę i na basen przy hotelu założyłam do nich jednoczęściowy czarny strój z oplatającymi talię pasami. Jest nieco odważny, ale złagodziłam go dodając wkoło dekoltu czarne kwiaty. To takie moje małe "butowe diy" , bo wykorzystałam kwiatki z butów, których nigdy nie założyłam.\nOderwałam (to było proste) i przyszyłam (sama po raz pierwszy w życiu i mi wyszło; normalnie mam do tego 2 lewe ręce!).\nMeliski z kokardką, lekkie i gumowe sandałki to już dla mnie niezbędnik na wakacje. Są uroczo piękne, słodziutkie i mięciutkie jak pianki, a do tego praktyczne. A to zdanie mam wyuczone jak pacierz: " wchodzisz do wody, wycierasz chusteczką i już są suche".\nZatem zapinajcie pasy, wcześniej niż bociany obieramy kurs na wyspy, a po drodze wskakujemy w klapki futrzaki, bo gdy już wrócicie z wakacji, nadal miło Wam będzie w domowym zaciszu wtulić stopy w takie pluszaki!


Pracownia Wypukłodrukowych Technik Klasycznych – Wydział Grafiki\nPracownia Wypukłodrukowych Technik Klasycznych\nDr hab. Wojciech Tylbor-Kubrakiewicz\nNika Kiełek – Woda\nFilip Ejno – Osa\nMikołaj Kiziniewicz – Kamulce\nAdam Skrzypiec – Topografia\nKlara Borys – Miś\nJulia Kotwica – Woda\nWeronika Buling – Lato\nAleksandra Sowińska – Wiatrak\nLiza Orłowska – Mir\nBarbara Zientek – bez tytułu\nZuzanna Podpora – rozkład\nMaja Erhardt – Rozkład\nMaria Tołwińska – bez tytułu\nBarbara Synak – bez tytułu\nMaria Pakier – Anihilator\nMałgorzata Bojko – bez tytułu\nZadaniem pracowni jest zapoznanie studentów z artystyczną grafiką warsztatową jako integralną dziedziną sztuki oraz zaznajomienie ich z możliwościami i zasadami funkcjonowania warsztatu graficznego. Nauka techniki druku wypukłego nie jest głównym celem pracowni, ale stanowi jej najważniejsze narzędzie metodyczne. Z dydaktycznego punktu widzenia jest to pracownia o charakterze propedeutycznym. Jest to ważne, ponieważ nadrzędnym celem pracowni jest właśnie zainteresowanie studentów grafiką warsztatową i rozbudzenie ich chęci do pogłębiania tej wiedzy w późniejszych latach.\nJednym z najważniejszych zadań pracowni jest uświadomienie studentom procesu jako uporządkowanego w czasie ciągu zmian i stanów zachodzących po sobie, który jest nierozerwalnie związane ze sztuką graficzną. Podczas zajęć na pierwszym roku młodzi następcy Dürera dowiadują się jak przygotować matrycę, poznają narzędzia graficzne, rodzaje farb i papiery. Uczą się jak w bezpieczny sposób używać wyposażenie pracowni. Podczas zajęć utrzymanych w formie ćwiczeń studenci poznają klasyczne techniki druku wypukłego na przykładzie linorytu i drzeworytu.\nNa drugim roku studenci poszerzają swoją wiedzę i umiejętności praktyczne o nowe metody pracy, których nie mieli okazji poznać w ramach wcześniejszych zajęć. Artystyczna grafika warsztatowa oferuje wiele oryginalnych strategii w obrębie technik druku wypukłego jak na choćby linoryt tracony, czy kolografia, która jako jedyna z technik graficznych polega nie na redukowaniu, wycinaniu, trawieniu czy żłobieniu matrycy, ale na jej „budowaniu”.\nCelem pracowni jest także zapoznanie studentów z bogactwem i różnorodnością grafiki warsztatowej, oryginalnością postaw podejmujących ją współczesnych artystów tworzących zarówno ściśle według prawideł klasycznego warsztatu, jak i poza rygorem technologicznym. Dlatego też oprócz zadań praktycznych odbywać się będą wykłady teoretyczne, których celem będzie przybliżenie sylwetek współczesnych twórców grafiki i ich metod pracy.