Jedna jaskółka wiosny nie czyni, ale kilka - to już znak, że idzie nowe… A to nowe zmierza wielkimi krokami. Co oznacza? Najpewniej fakt, że ekologia staje się pomału siłą sprawczą, i chyba jak dobrze liczę, szóstą władzą (po rządzie, sądownictwie, legislaturze, mediach i PR-owcach). Że to nie wymysły, najlepiej potwierdza przypadek błyskotliwej kariery Ala Gore’a, który jakiś czas temu bardziej zaczął kojarzyć się jako działacz ekologiczny niż polityk. Porażka w wyborach w 2000 roku była chyba powodem, dla którego usunął się w cień i rozgrywki polityczne zostawił na rzecz ochrony środowiska. Tu odniósł spektakularny sukces. Za swój scenariusz, na podstawie którego nakręcono film Niewygodna prawda, otrzymał Oskara w 2007, a za prace nad zmianami klimatycznymi - nawet Nobla. Jego popularność wzrosła na tyle, że pojawiły się opinie, że powinien ponownie ubiegać się w tym roku o prezydenturę. Jednak nie o wyborach w USA chciałam pisać. Chodzi o to, że ekologia niepostrzeżenie wkracza w nasze życie i okazuje się, że niejednokrotnie stanowić może kartę przetargową albo niepodważalny atut w imię innych racji. Widoczne jest też wyraźnie, że apele zielonych nie pozostają bez odpowiedzi i przestają być głosem wołających na pustyni. Świadczą o tym nie tylko posunięcia ustawodawcze, będące realizacją postulatów z konferencji w Kioto, ale i realne zmiany, jakie obserwujemy na co dzień. Oto jak grzyby po deszczu wyrastają już nie tylko domy, ale i całe osiedla ekologiczne. Ba, nawet miasta. Dziś, kiedy przebrzmiały już echa nowiny o ekologicznym mieście księcia Karola, zaczyna się mówić o kolejnym przedsięwzięciu. Tym razem najbardziej ekologicznym miastem świata ma stać się Masdar City. Pytanie, jakie się jednak ciśnie na usta, brzmi tylko: jak oni chcą zbudować całkowicie ekologiczne miasto w środku pustyni? Chyba jeden Allach wie. Ale skoro podpisuje się pod tym organizacja taka, jak WWF, to chyba jest to możliwe…Prawda? Tak więc jeszcze w tym roku rozpocznie się budowa centrum, która powinna potrwać do 2012 roku. Kiedy się zakończy, w mieście zamieszka 50 tys. osób. I choć żyć będzie się tam całkiem normalnie, już dziś mówi się o niezwykłych rozwiązaniach, które mają znaleźć zastosowanie. Otóż Masdar będzie pierwszym projektem, który ma udowodnić, że zrównoważone wykorzystywanie zasobów Ziemi jest możliwe. Głównym źródłem energii będzie Słońce, którego akurat tam nie brakuje. Ono będzie zarówno ogrzewało, jak i chłodziło, dzięki m.in. specjalnym panelom fotowoltaicznym i kolektorom parabolicznym, które zastąpią w miejskim krajobrazie tradycyjne kominy. Odpady organiczne mają być gazyfikowane, a gaz ten zużywany do produkcji energii. Nie będzie żadnych silników spalinowych, transport ma być oparty na wodorze, pojazdy będą wykorzystywać ogniwo paliwowe. Szacuje się wstępnie, że odpady miejskie będą w 99 proc. (dlaczego nie w 100% ?) ponownie wykorzystane, a do budowy miasta zostaną zastosowane materiały pochodzące z recyklingu i drewno z certyfikatem FSC. Wodę uda się pozyskać z Zatoki Perskiej, poprzez oczyszczanie i odsalanie, a jej zużycie przypadające na jednego mieszkańca będzie o połowę niższe i nie dlatego, że będzie on jakoś specjalnie dyscyplinowany, po prostu woda oszczędzana będzie automatycznie. Do toalet i do nawadniania zieleni miejskiej będzie wykorzystywana tzw. woda szara, czyli pochodzącą m.in. z oczyszczalni ścieków miejskich. Brzmi jak baśń z tysiąca i jednej nocy, ale czy ten sen się ziści, przekonamy się prędzej czy później. Pewne jest tylko to, że jest on szalenie kosztowny. Już dziś Zjednoczone Emiraty Arabskie stworzyły na ten cel otwarty fundusz obywatelski o wartości 300 miliardów dolarów. I tu pojawia się podstawowe pytanie: co było pierwsze: jajko czy kura? Co więc natchnęło pomysłodawców projektu: ekologiczna troska o losy świata czy wizja krociowych zysków, które pojawią się w związku ze sprzedażą udoskonalanych technologii energetycznych. Nikt nie ukrywa bowiem, że Masdar jest z tego punktu widzenia wysoce lukratywnym przedsięwzięciem, przecież zasoby ropy kurczą się, a zapotrzebowanie na technologie wykorzystujące energię odnawialną rośnie. A więc... kura czy jajko? Tekst oryginalny opublikowano: http://termodom.pl/epbd/energooszczednosc/idzie_nowe_\nZagadnienia: ekologiczne miasto, Masdar, TermoDom.pl print


» Konkursy » Konkurs Sanctuary SPA - zestaw kąpielowy\nKonkurs Sanctuary SPA - zestaw kąpielowy\nod 30-07-2020 do 03-08-2020\nWeź udział w konkursie "Sanctuary SPA - zestaw kąpielowy" i wygraj zestaw kąpielowy marki Sanctuary SPA.\nKonkurs trwa od 30 lipca (od godz. 00.00) do 3 sierpnia (do godziny 23.59) 2020 roku.\nKażdego dnia w czasie trwania konkursu, osoba, która jako pierwsza wyśle prawidłowe odpowiedzi na pytania konkursowe wygra zestaw kąpielowy marki Sanctuary SPA (oczyszczający żel do mycia ciała i wygładzające mleczko do ciała).\n1. Z jakiego kraju wywodzi się marka Sanctuary Spa?\n2. Oczyszczający żel do mycia ciała wzbogacony jest olejkami eterycznymi oraz pękającymi koralikami wypełnionymi olejem... W odpowiedzi podaj jakim olejem.\n3. Wygładzające mleczko do ciała zapewnia skórze 24 godzinne nawilżenie skóry dzięki dwóm głównym składnikom zawartym w formule tego mleczka. Podaj jakie to są dwa składniki.\n- W temacie e-maila z odpowiedziami wpisz: Konkurs Sanctuary SPA - zestaw kąpielowy


Łóżko GRETA MATERAC tapicerowane małżeńskie podwójne 140x200 160x200 180x200 pojemnik dostawa gratis wzornik szare pikowane\n2 890,00 zł Zniżka 100,00 zł\nZagłówek: Pikowany zagłówek wyróżnia się perfekcyjnym wykonaniem.\nPojemnik: W zestawie znajduje się pojemnik na pościel. Dla wygody naszych klientów otwiera się z dwóch stron łóżka.\nMaterace: Dodatkowym atutem łóżka są dwa materace kieszonkowe. Sprężyny kieszeniowe (pocket) Każda sprężyna pakowana jest do osobnej kieszeni i następnie łączy się je razem. Taki rodzaj budowy i połączeń sprawia że gdy naciskami na materac, każda sprężyna pracuje indywidualnie, jest to świetne rozwiązanie przy użytkowaniu powierzchni spania przez dwoje osób. Ze względu na różny nacisk naszego ciała wzdłuż materaca, dostosowano strefy twardości sprężyny, dzięki temu odczuwamy jeszcze lepszy komfort podczas spania. Pianka poliuretanowa Charakteryzuje się sprężystością i ogromną wytrzymałością. Jest odporna na różnego rodzaju naciski, odkształcenia i wgniecenia. Ma doskonała izolacja termiczną. Polecana dla alergików i astmatyków. Jest bezpieczna i higieniczna, nie powoduje ucisków. Pokrowiec Pokrowiec wypełniony włókniną o dużej gęstości sprawia że materac jest miły w dotyku, a jego pikowane przeszycia nadają mu szczególny wygląd. Zdejmowany (zamek błyskawiczny), można go prać w pralce.\nŁóżko LIDKA MATERAC...


HPV - szczepić czy nie? - program TVN Style\nPremiera: niedziela 07.08 godz 18:30\nPoniedziałek 08.08 godz 07:40\nŚroda 10.08 godz 16:25\nPiątek 12.08 godz 00:15\nHPV to wirus brodawczaka ludzkiego, odpowiedzialny za raka szyjki macicy. Rak ten, co roku na całym świecie, zgarnia żniwo wśród kobiet, szczególnie młodych. Szczepionki przeciwko wirusowi HPV, które kilka lat temu pojawiły się na rynku, stały się bardzo popularne. Niektóre kraje cały czas rozważają wprowadzenie ich na listę szczepień obowiązkowych. Tymczasem okazuje się, że przyjęciu szczepionki mogą towarzyszyć różnego rodzaju skutki uboczne. Niezwykle interesujący dokument „HPV-szczepić czy nie?”pokazuje losy grupy kobiet, zaczepionych przeciw HPV, które borykają się z powikłaniami po tym zabiegu. Bohaterki; Amalie, Katrina i Louise są ciężko chore. Od czasu przyjęcia szczepionki cierpią na mocne bóle stawów, bóle i zawroty głowy, wieczne poczucie zmęczenia, omdlenia, wymioty. Ciężko im wstać z łóżka, podjąć jakąkolwiek aktywność, bo natychmiast się męczą i jest im słabo. Nie chodzą do szkoły, przestały uprawiać sporty.\nSą przekonane, że objawy pojawiły się u nich po przyjęciu szczepienia. Przed przyjęciem szczepionki nie informowano ich o skutkach ubocznych. Szczepić, czy nie? Po obejrzeniu dokumentu to pytanie może stać się ogromnym dylematem.


Mydełko do Odplamiania 100 g - Sodasan Ecobody\n» Mydełko do Odplamiania 100 g - Sodasan\nMydełko do Odplamiania 100 g - Sodasan\nKod produktu: 4019886000741\nSODASAN ekologiczne mydełko do odplamiania to skuteczny sposób na miejscowe usuwanie uporczywych plam takich jak z trawy, krwi, oleju, czekolady, atramentu lub owoców. Mydełko może być również stosowane do usuwania plam z delikatnych tkanin, tylko w zimnej wodzie. Pamiętaj, aby najpierw sprawdzić rodzaj tkaniny pod względem trwałości koloru. Należy stosować się do zaleceń na metce pranych tkaniny. Produkt wolny od GMO, pozbawiony enzymów, barwników i środków konserwujących o naturalnym zapachu czystych olejków eterycznych.\nZASTOSOWANIE Natrzyj plamę i pozostaw na kilka minut, następnie spłucz lub wypierz w pralce. W razie trudnych plam powtórz czynność. WSKAZÓWKA: Jeśli używasz mydełka przed praniem w pralce, możesz dozować mniej detergentu do prania.\nSKŁADNIKI: > 30% ekologiczne mydło roślinne* (anionowy środek powierzchniowo czynny), <5% woda, żółć wołowa, chlorofil, gliceryna, chlorek sodu, kwas cytrynowy. Środki powierzchniowo czynne są pochodzenia naturalnego. *wykonane z ekologicz-nych składników. Produkt certyfikowany przez Certisys według kryteriów Ecogarantie. Więcej informacji znajdą Państwo na stronie www.sodasan.com. Instrukcja bezpieczeństwo: Chronić przed dziećmi!\nW PRZYPADKU POŁKNIĘCIA: W przypadku złego samopoczucia skontaktować się z OŚRODKIEM ZATRUĆ/lekarzem.\nW PRZYPADKU DOSTANIA SIĘ DO OCZU: Ostrożnie płukać wodą przez kilka minut. Wyjąć soczewki kontakto-we, jeżeli są i można je łatwo usunąć. Nadal płukać. NAJLEPIEJ ZUŻYĆ: 24 m-ce od otwarcia. MASA NETTO: 100g. Wyprodukowano w Niemczech przez Sodasan GmbH.\nMydło w Kostce Antyaelrgiczne 100g - Sodasan\nŁagodne mydło roślinne wykonane z najwyższej jakości BIO oleju palmowego z nasion palmy oleistej i oleju palmowego tłoczonego z miąższu owoców. Nie zawiera w swoim składzie drażniących dodatków zapachowych, barwników, stabilizatorów czy konserwantów, jest całkowicie pozbawione składników modyfikacji genetyczne GMO-FREE. Szczególnie polecane dla osób z delikatną i wrażliwą skórą z alergiami zapachowymi, skłonną do podrażnień.\nMydło w Kostce Trawa Cytrynowa 100g - Sodasan\nAksamitne mydło roślinne na bazie składników pochodzących z upraw ekologicznie kontrolowanych, wyprodukowane metodą tradycyjnej sztuki zmydlania na zimno wzbogacone nawadniającym masłem Shea oraz ekstraktami trawy cytrynowej i imbiru.\nSodasan mydło w kostce Migdał i Awokado 100g.\nAksamitne mydło roślinne na bazie składników pochodzących z upraw ekologicznie kontrolowanych, wyprodukowane metodą tradycyjnej sztuki zmydlania na zimno wzbogacone nawadniającym masłem Shea oraz ekstraktami z migdałów i awokado.\nMydło w Płynie Różano Oliwkowe 1l Bio - Sodasan\nŁagodne, przyjazne dla skóry naturalne mydło pielęgnacyjne wykonane z wysokiej jakości ekologicznych olejków roślinnych w specjalnie opracowanym procesie zmydlania w niskiej temperaturze, odżywczej ekologicznej oliwy z oliwek oraz czystych olejków eterycznych.\nMydło w Płynie Lawendowo Oliwkowe 1l Bio - Sodasan\nMydło w Kostce Nagietek i Aloes 100g - Sodasan\nAksamitne mydło roślinne na bazie składników pochodzących z upraw ekologicznie kontrolowanych, wyprodukowane metodą tradycyjnej sztuki zmydlania na zimno wzbogacone nawadniającym masłem Shea oraz ekstraktami z nagietka i aloesu. Nagietek stymuluję produkcję kolagenu, a także regeneruje i chroni skórę przed utratą wilgoci a aloes głęboko nawilża, zawiera przeciwutleniacze, witaminy A i C oraz jest wysoce przeciwzapalny.\nMydło w Kostce Zielona Herbata i Limonka 100g - Sodasan\nAksamitne mydło roślinne na bazie składników pochodzących z upraw ekologicznie kontrolowanych, wyprodukowane metodą tradycyjnej sztuki zmydlania na zimno wzbogacone nawadniającym masłem Shea oraz ekstraktami z zielonej herbaty i limonki. Zielona herbata zawiera silne przeciwutleniacze, zmniejsza podrażnienia, zaczerwienienia i obrzęki, wykazuje działanie antybakteryjne a limonka zawiera witaminę C i flawonoidy oraz przeciwutleniacze, które wzmacniają kolagen.


Wersja z 20:50, 26 sie 2013 (pokaż źródło)\nWersja z 20:52, 26 sie 2013 (pokaż źródło)\nWe wczesnym średniowieczu Widuchowę zamieszkiwały plemiona słowiańskie. Pierwsza wzmianka - "castrum ''Viduchowa''" pochodzi z dokumentu wystawionego w [] roku przez biskupa kamieńskiego Wojciecha. Nazwa przypuszczalnie wywodzi się od imienia Widuch, Widok. Pierwotnie znajdował się tutaj gród, który najprawdopodobniej początkowo wchodził w skład kasztelanii pyrzyckiej, czyli okręgu podatkowo-wojskowego (od XII wieku). Niegdyś wiódł tędy również istotny szlak handlowy, a także znajdował się ważny port rzeczny. Wieś w [] roku otrzymał rycerz Burchard de Velewanz - przodek rodziny rycerskiej de Viddechow (Fiddechow), od której wywodzi się niemiecka nazwa miasta. W [] roku książę [[Bogusław XIV]] odebrał miejscowości prawa targowe, co było równoznaczne z utratą dotychczasowego znaczenia. [[17 kwietnia]] [] roku Widuchowa otrzymała prawa miejskie. Do [] miejscowość wchodziła w skład Księstwa Pomorskiego (Księstwo Szczecińskie). Wówczas w wyniku wojny trzydziestoletniej ([]-[]) oraz wymarciu bez potomka ostatniego księcia z dynastii Gryfitów - [[Bogusław XIV|Bogusława XIV]] - obszar ten przeszedł w ręce Szwedów. <ref>Kociuba J., Pomorze. Praktyczny przewodnik turystyczny po ziemiach Księstwa Pomorskiego, Walkowska Wydawnictwo, Szczecin 2012 ,s. 358-361. </ref> <ref> Kosacki J.M., Ziemia Szczecińska. Ziemia Chojeńska i Pyrzycka, Szczecińska Agencja Turystyczna "Sat", Szczecin 1995, s. 13-14. </ref>\nWe wczesnym średniowieczu Widuchowę zamieszkiwały plemiona słowiańskie. Pierwsza wzmianka o miejscowości - "castrum ''Viduchowa''" pochodzi z dokumentu wystawionego w [] roku przez biskupa kamieńskiego Wojciecha. Nazwa przypuszczalnie wywodzi się od imienia Widuch, Widok. Pierwotnie znajdował się tutaj gród, który najprawdopodobniej początkowo wchodził w skład kasztelanii pyrzyckiej, czyli okręgu podatkowo-wojskowego (od XII wieku). Niegdyś wiódł tędy również istotny szlak handlowy, a także znajdował się ważny port rzeczny. Wieś w [] roku otrzymał rycerz Burchard de Velewanz - przodek rodziny rycerskiej de Viddechow (Fiddechow), od której wywodzi się niemiecka nazwa miasta. W [] roku książę [[Bogusław XIV]] odebrał miejscowości prawa targowe, co było równoznaczne z utratą dotychczasowego znaczenia. [[17 kwietnia]] [] roku z rąk księcia [[Barnim III|Barnima III]] Widuchowa otrzymała prawa miejskie. Do [] miejscowość wchodziła w skład Księstwa Pomorskiego (Księstwo Szczecińskie). Wówczas w wyniku wojny trzydziestoletniej ([]-[]) oraz wymarciu bez potomka ostatniego księcia z dynastii Gryfitów - [[Bogusław XIV|Bogusława XIV]] - obszar ten przeszedł w ręce Szwedów. <ref>Kociuba J., Pomorze. Praktyczny przewodnik turystyczny po ziemiach Księstwa Pomorskiego, Walkowska Wydawnictwo, Szczecin 2012 ,s. 358-361. </ref> <ref> Kosacki J.M., Ziemia Szczecińska. Ziemia Chojeńska i Pyrzycka, Szczecińska Agencja Turystyczna "Sat", Szczecin 1995, s. 13-14. </ref>\nWersja z 20:52, 26 sie 2013\nWe wczesnym średniowieczu Widuchowę zamieszkiwały plemiona słowiańskie. Pierwsza wzmianka o miejscowości - "castrum Viduchowa" pochodzi z dokumentu wystawionego w 1159 roku przez biskupa kamieńskiego Wojciecha. Nazwa przypuszczalnie wywodzi się od imienia Widuch, Widok. Pierwotnie znajdował się tutaj gród, który najprawdopodobniej początkowo wchodził w skład kasztelanii pyrzyckiej, czyli okręgu podatkowo-wojskowego (od XII wieku). Niegdyś wiódł tędy również istotny szlak handlowy, a także znajdował się ważny port rzeczny. Wieś w 1252 roku otrzymał rycerz Burchard de Velewanz - przodek rodziny rycerskiej de Viddechow (Fiddechow), od której wywodzi się niemiecka nazwa miasta. W 1283 roku książę Bogusław XIV odebrał miejscowości prawa targowe, co było równoznaczne z utratą dotychczasowego znaczenia. 17 kwietnia 1347 roku z rąk księcia Barnima III Widuchowa otrzymała prawa miejskie. Do 1648 miejscowość wchodziła w skład Księstwa Pomorskiego (Księstwo Szczecińskie). Wówczas w wyniku wojny trzydziestoletniej (1618-1648) oraz wymarciu bez potomka ostatniego księcia z dynastii Gryfitów - Bogusława XIV - obszar ten przeszedł w ręce Szwedów.


Irregular Choice - buty jak z bajki - Vintage Fashion 90s\nIrregular Choice - buty jak z bajki\nW butach brytyjskiej marki Irregular Choice zakochałam się kilka lat temu. Nigdy wcześniej nie widziałam tak zwariowanych projektów - takiej feerii barw, bogactwa tkanin, pomysłowych detali, a przede wszystkim tak dziwnych obcasów. Buty tej marki nie pozostawiają obojętnym - można albo je kochać, albo absolutnie odrzucić.\nModel Oz - inspiracja Ludwikiem XVIII oraz stylem lat 40.\nMarka Irregular Choice pojawiła się na rynku w 1999 roku. Jej założyciel Dan Sullivan dorastał przy londyńskiej Kings Roads w latach 70., w czasach których mieszały się ze sobą różne style: glam rock, disco oraz punk. W czasach swojej młodości Dan odwiedził Daleki Wschód, którego stylistyka odcisnęła mocne piętno na jego projektach. Kultura, architektura oraz jedzenie stało się główną inspiracją jego pierwszej kolekcji butów.\nZajrzyjcie na oficjalną stronę marki i zobaczcie jak niesamowite pomysły rodzą się w głowie projektanta i jak wprowadzane są w życie.\nWybrane przeze mnie buty, na tle innych projektów, są niezwykle skromne i powściągliwe.\nZ jednej strony dostrzegam tu inspirację męskim obuwiem z bodajże XVII - XVIII wieku (poprawcie mnie jeśli się mylę, historia obuwia nie jest moją najmocniejszą stroną), z drugiej damskimi butami modnymi w latach 40. oraz 50. XX wieku. Obcasy z tworzywa sztucznego tzw. lucite bardzo lubiła między innymi Marilyn Monroe.\nCo jeszcze zachwyciło mnie w tych butach? Niezwykła dbałość o szczegóły. Wewnątrz widzicie wyhaftowaną nazwę marki, podeszwę pokrywają kolorowe kwiaty i owady.\nPomimo wysokiego obcasa, buty są bardzo stabilne. Jeśli będziecie decydowały się na zakup, zwróćcie uwagę na rozmiarówkę - jest zaniżona (tak samo jak w Melissach). Chociaż zazwyczaj noszę obuwie w rozmiarze 38 - 38,5, tutaj zamówiłam rozmiar 39.\nZobaczcie, jakie obuwie znajdziecie na stronie marki


Jak poradzić sobie z organizacją tak dużego wydarzenia? Czy da się spełnić marzenie o idealnym weselu? Magdalena jest projektantką sukni ślubnych, która pomoże stworzyć idealne stylizacje nie tylko dla młodej pary, ale także dla ich najbliższych. Z kolei Agnieszka zatroszczy się o całą resztę! Ta dekoratorka i florystka z nieograniczoną wyobraźnią zadba o niesamowitą oprawę każdej uroczystości.\nW nowych odcinkach programu widzowie poznają wiele wyjątkowych par i ich historie. Odwiedzą z nimi teatr, stadninę koni, a redakcja programu spełni ich pragnienie o własnym cadillacu. Czekają nas też niespodzianki - Maciej Maniewski zadba o fryzurę mamy panny młodej, a na jednym z wesel zaśpiewa popularny chór Sound’n’Grace! Będzie zabawnie, wzruszająco i przede wszystkim pięknie!\nPremiera w niedzielę 5 kwietnia o godz. 14:30.


NIK o zatrudnianiu i wynagrodzeniach w urzędach wojewódzkich - HRstandard.pl\nStrona główna » Analityka HR » NIK o zatrudnianiu i wynagrodzeniach w urzędach wojewódzkich\nZ raportu NIK: administracja rządowa nie opracowała jednolitych standardów zatrudniania i wynagradzania pracowników. W urzędach wojewódzkich pracuje mniej osób niż przewidują to limity. Nadwyżki z funduszu płac wojewodowie traktują jako sposób na podniesienie zarobków osobom już pracującym. Awanse i nagrody przyznają według niejasnych zasad.\nNIK w 13 urzędach wojewódzkich zbadała, jak wojewodowie zatrudniają i wynagradzają pracowników (od 2006 roku do końca września 2008). Pracownik urzędu wojewódzkiego, będący członkiem służby cywilnej, w roku 2007 zarabiał przeciętnie 2.978 zł brutto. Było to o 287 zł więcej niż w gospodarce narodowej i o 413 zł więcej niż w sektorze prywatnym, ale o 795 zł mniej niż w urzędach marszałkowskich.\nDo końca 2009 roku przestaną obowiązywać limity zatrudnienia w urzędach wojewódzkich. Mechanizm ten wygaśnie pod wpływem postulatów NIK, formułowanych od 2000 roku w corocznych kontrolach wykonania budżetu państwa. Jednak nadal nierozwiązany pozostanie główny problem – braku standardów zatrudnienia i wynagradzania pracowników w całej administracji rządowej. Bez określenia jasnych zasad ustalania potrzeb kadrowych oraz dostosowania ich do wykonywanych zadań, niemożliwa jest radykalna poprawa wykorzystania funduszy na wynagrodzenia.\nObecnie urzędy wojewódzkie nie wykorzystują wszystkich zaplanowanych etatów. We wszystkich urzędach zatrudnionych jest o 1800 osób mniej niż zakładano. Konsekwencją są niedostatki kadrowe i brak elastyczności przy reagowaniu na pojawiające się nowe zadania. Z nadwyżek funduszu płac wojewodowie zapewniają pieniądze na wyższe wynagrodzenia dla pracowników.\nMimo wezwań Ministerstwa Finansów do urealnienia planu zatrudnienia większość urzędów nie zmieniała tej sytuacji. Wojewodowie niesłusznie obawiali się ograniczenia środków na wynagrodzenia. Przewidywali, że specjaliści odpłyną do konkurencyjnych płacowo posad w administracji samorządowej lub do sektora prywatnego.\nNieodpowiedni, zdaniem NIK, jest system awansowania i nagradzania pracowników. Ustawa o służbie cywilnej wymaga, aby nagradzać za szczególne osiągnięcia w pracy. W praktyce nagrody stały się sposobem na podwyżkę wynagrodzenia. System taki traci swój cel motywacyjny. Zbyt ogólne przepisy umożliwiały zatrudnienie dowolnej liczby doradców i pełnomocników wojewody bez wskazania zakresów ich obowiązków.\nCałość raportu na stronie NIK\nTagi:płace urzędnikówwakaty w urzędachwynagrodzenia w urzędach wojewódzkich


"Bombardowanie włączką" w Lublinie: Drzewa zostały ubrane w swetry - Dziennik Wschodni\n"Bombardowanie włączką" w Lublinie: Drzewa zostały ubrane w swetry\nW epoce second handów i niekończących się wyprzedaży w sieciówkach są jeszcze tacy, którzy w wolnym czasie dziergają swetry, czapki i szaliki. I marzą o tym, by w wełniany kaftanik ubrać drzewo.\nNoc Kultury 2014 w Lublinie: Gdzie warto pójśc? 14 0\nPomysł by ideę "włóczkowego graffiti” przenieść na grunt lubelski pojawił się kilka miesięcy temu. Chętnych do tego, żeby czwartkowe popołudnia spędzać w Centrum Kultury w towarzystwie równie zakręconych na punkcie ręcznych robótek pań, nie brakowało.\n- Cała grupa liczy około trzydziestu pań reprezentujących różne pokolenia i zawody. Część z nich przychodzi zawsze, inne sporadycznie - mówi Ewa Molik z Centrum Kultury, inicjatorka akcji "Bombardowanie włóczką”.\nPanie dziergały od marca. Powstawały paski, kwadraty i warkocze. Wszystko po to, by we własnoręcznie zrobione sweterki ubrać trzy drzewa rosnące na wirydarzu CK (ul. Peowiaków 12). Ale na tym jednak nie koniec. W czasie cotygodniowych spotkań pojawił się pomysł, by z kłębkiem włóczki, parą drutów i szydełkiem ruszyć w miasto...\nKnit Graffiti (guerrilla knitting) to rodzaj sztuki ulicznej, który narodził się kilkanaście lat temu w USA. Chodzi o ocieplenie wizerunku miasta, tak by w miejscach publicznym poczuć się jak w domu. To działania nie zawsze legalne, ale w przeciwieństwie do graffiti, łatwe do usunięcia bez szkody dla budynków czy urządzeń. Najczęściej kolorowa włóczka pojawia się na parkowych ławkach, rzeźbach, ogrodzeniach, poręczach i pniach drzew. Ale zdarza się też, że ktoś zapakuje w ubranko znak drogowy, budkę telefoniczną czy porzucony rower.\nakcja Bombardowanie włączką Centrum Kultury w Lublinie\npolak\t/ 8 czerwca 2014 o 20:17\nTomek Kawiak w latach 1968 opatrzył drzewa na ul.Narutowicza.\nMożna było wspomnieć w artykule.\nwłączykij / 8 czerwca 2014 o 09:34\nryfka / 8 czerwca 2014 o 00:17\nWczoraj panowie z bombardowali włączką rożę ,został ino kikut! Ślepowate panoczki jasny gwint !\nWłączka / 7 czerwca 2014 o 22:54\n"Dziennikarze" prosto po gimnazjum?\nter / 7 czerwca 2014 o 22:20\nWłączką to jest głupotka koziołka matołka !\ndosia / 7 czerwca 2014 o 20:29\nchyba miało być "bombardowanie włóczką" :)\nrumpelspitskin / 7 czerwca 2014 o 19:53\nco to jest WŁĄCZKA ???????????


Papierosy bez akcyzy - Informacje z Kołobrzegu i okolic. Aktualne wydarzenia.\n1500 paczek papierosów bez polskich znaków akcyzy skarbowej przewoził 31-letni mieszkaniec powiatu koszalińskiego, którego 20 czerwca w Białogardzie skontrolowali funkcjonariusze Straży Granicznej z Kołobrzegu. Wartość nielegalnego towaru to przeszło 20 tys. zł.\nNielegalne papierosy strażnicy graniczni znaleźli w samochodzie marki lancia należącym do mężczyzny. Dodatkowo w jego mieszkaniu ujawnili blisko 6 kg krajanki tytoniowej oraz substancje sterydowe i produkty lecznicze nieznanego pochodzenia w postaci tabletek i cieczy w fiolkach. Towary zostały zabezpieczone w Placówce Straży Granicznej w Kołobrzegu, która będzie prowadzić dalsze postępowanie w tej sprawie.


Matcha latte | Przepisyzpodrozy\nMatcha towarzyszyła nam każdego dnia, w różnych formach. Matcha latte zamawialiśmy w kawiarniach, wersję na ciepło piliśmy w barach sushi, zimną nabywaliśmy w automatach z napojami oraz sklepach kombini. Ulubionym deserem były oczywiście lody z matcha – zarówno te z lodziarni (sofutokurīmu), jak i „sklepowe”, ale nie zabrakło też ulubionej zielonej czekolady, ciastek i paluszków Pocky w polewie mlecznej z dodatkiem sproszkowanej zielonej herbaty. Herbacianego szaleństwa dopełniła wizyta w Uji – miejscowości słynącej z matcha, gdzie próbowaliśmy zielonych pierożków gyoza i takoyaki. W ramach pamiątki z podróży przywieźliśmy ulubione zielone słodycze, jak również (wreszcie!) akcesoria pomocne w parzeniu matcha w tradycyjny japoński sposób. Cennym źródłem informacji na temat zielonej herbaty okazała się lektura kilku świetnych książek zakupionych w Japonii oraz tuż po powrocie. Zainteresowanych tematem polecam przede wszystkim publikację ”Untangling my chopsticks” autorstwa Viktorii Abbott Riccardi, która przeprowadziła się na rok do Kioto między innymi w celu studiowania „tea kaiseki” i zgłębiania tajników związanych z herbacianą ceremonią i japońską kuchnią. Korzystając z „herbacianej fazy” dzielę się kilkoma ciekawostkami oraz przepisem na ulubione matcha latte.\nMatcha jest zieloną herbatą w proszku. Plantacje krzewów przeznaczonych do sproszkowania, przykrywane są bambusowymi matami w celu osłonienia liści krzewów przed słońcem. Inne gatunki herbaty (np. sencha) wytwarzane są w krzewów rosnących w pełnym słońcu. Dzięki tej technice wzrost roślin jest spowolniony, a zawartość chlorofilu i aminokwasów wzrasta, co wpływa na smak i właściwości zdrowotne herbaty. Po zebraniu, liście są suszone i mielone na drobny proszek.\nMatcha dotarła do Japonii z Chin i dzięki buddyjnskim mnichom, którzy używali jej podczas ceremonii herbacianych oraz przed sesjami medytacyjnymi z uwagi na swoje zdrowotne właściwości, jak również w celu zwiększenia zdolności koncentracji przez długi czas. Ceremonia parzenia zielonej herbaty przetrwała jako tradycyjna praktyka i stanowi ważny element japońskiej kultury.\nW zależności od jakości liści i procesu produkcji matcha dzielona na dwa podstawowe rodzaje: ceremonialny i kulinarny (spożywczy). Matcha ceremonialna jest najlepszej jakości, posiada największe stężenie aminokwasów, intensywny smak i naturalną słodycz. Wyróżnia się intensywnie zielona barwa. Matcha kulinarna nie nadaje się do picia (z uwagi na wyczuwalną goryczkę), ale jak wskazuje nazwa może być używana na przykład jako dodatek do smoothie, deserów i wypieków.\nPo zakupie matcha należy pamiętać o odpowiednim jej przechowywaniu – z dala od światła, wilgoci i ciepła. Dobrym miejscem będzie szafka z herbatami albo lodówka.\n„Parzenie” należy traktować jako termin umowny, gdyż matchę miesza się z wodą za pomocą pędzelka i pije od razu po przygotowaniu.\nTak naprawdę istnieją dwa tradycyjne sposoby parzenia matcha: koicha („thick tea”; gęstsza wersja) i usucha („thin tea”; dosłownie „cieńsza”, rozwodniona wersja). Różnią się przede wszystkim ilością użytej matcha i wody do jej zalania i oczywiście wyglądem. W przypadku usucha używa się większej ilości wody oraz miotełki chasen w celu stworzenia lekkiej pianki / kremu. Dla kontrastu, koicha nie posiada pianki, jest intensywniejsza i swoją konsystencją przypomina bardziej gorącą czekoladę.\nW obydwu przypadkach proces parzenia nie jest skomplikowany, ale bardzo istotny ze względu na uzyskanie odpowiedniego smaku i zachowania wszystkich zdrowotnych właściwości.\nAkcesoria przydatne do przygotowania matcha w tradycyjny sposób japoński to:\nChawan / matchawan – ceramiczne naczynie / miska do zaparzania matcha\nChasen – bambusowa miotełka / mieszadełko do spieniania matcha\nChashaku – bambusowa łyżeczka / szpatułka do odmierzania matcha\nPowyższe przedmioty nie są niezbędne, ale bardzo ułatwiają cały proces, który dodatowo staje się małą, domową ceremonią, a picie ręcznie ubitej matcha – powolną celebracją.\nW moim odczuciu najważniejszy jest chasen, gdyż najtrudniej znaleźć dla niego zamiennik. Teoretycznie podobny efekt można osiągnąć spieniaczem do mleka albo małą trzepaczką, ale z uwagi na większą ergonomię i przede wszystkim efekt końcowy, więc bardzo zachęcam Was do nabycia własnego egzemplarza.\nChasen jest tradycyjnie wytwarzany ręcznie z pojedynczego kawałka kory bambusowej pociętego na ponad 100 odpowiednio wygiętych gałązek. Na youtube możecie zobaczyć, jak wygląda ten proces.\nInnymi gadżetami, których zakup można rozważyć są: kusenaoshi – podstawka pod pędzel (pomaga podczas suszenia i w utrzymaniu właściwego kształtu pędzla), yuzamashi – naczynie do studzenia wody, furui – sitko pozwalające przesiać matchę do czarki zapobiegające powstawaniu grudek (można użyć innego, dowolnego).\nCo serować do matcha\nPodczas herbacianej ceremonii serwuje się przekąski określane w Japonii pod ogólną nazwą wagashi, które spożywa się przed wypiciem herbaty.\nWagashi możemy podzielić na namagashi (miękkie, płynne, np. mochi) – podawane do matcha zaparzonej w stylu koicha (gęstszej) oraz higashi (twardsze, bardziej trwałe) wykonane z mąki ryżowej i cukru – spożywane przed herbatą w stylu usucha.\nRozmaite japońskie słodycze można w Polsce znaleźć w sklepach z azjatycką żywnością. W Oslo dostępne są w sklepach Scanasia oraz Neo Tokyo.\n1 łyżeczka herbaty matcha (dobrej jakości)\npół szklanki przegotowanej wody o temperaturze 70-80 st. C\npół szklanki ulubionego mleka (np. kokosowego, sojowego, migdałowego lub ryżowego)\n1 łyżeczka miodu *\nszczypta sproszkowanej wanilii (opcjonalnie) **\nAkcesoria do parzenia matcha\nbambusowy chasen (ew. można zastąpić spieniaczem do mleka)\nnaczynie chawan lub inna czarka/miseczka o zaokrąglonym dnie\nbambusowa łyżka chashaku lub zwykła łyżeczka\nnaczynie do przestudzenia wody\n* Zamiast miodu można użyć syropu z agawy, cukru kokosowego lub trzcinowego\n** Sproszkowaną wanilię można zastąpić aromatem waniliowym, migdałowym lub miętowym.\nZagotuj wodę. Wlej trochę gorącej wody do miski, aby ją ogrzać, odczekaj ok. minutę, wylej wodę i wytrzyj naczynie do sucha.\nOdmierz ok. 70 ml wody i ostudź do termeratury ok. 70 stopni C.\nJeśli nie posiadasz termometru ani czajnika ze wskaźnikiem temperatur użyj naczynia do studzenia wody (yuzumashi lub innego dowolnego) i odczekaj kilka minut.\nUmieść sitko nad miską (chawan) i bambusową łyżeczką (chashaku) wsyp/przesiej 2 małe porcje herbaty matcha – odpowiednik jednej łyżeczki.\nZalej macha wodą i wymieszaj całość za pomocą miotełki bambusowej (chasen) – około 15 sekund wykonując energiczne zygzakowate ruchy (w kształcie litery „W” lub „M”) tzn. od jednej ścianki naczynia do drugiej do momentu, aż drobinki herbaty dokładnie rozpuszczą się w wodzie i powstanie piana. Ruchy okrężne nie są zalecane, jak również dotykanie dna miseczki. Matcha powinna się zacząć pienić już po kilku chwilach. Jeżeli powstałe na powierzchni bąbelki powietrza będą za duże, wykonaj jeszcze kilka ruchów na samej powierzchni.\nPrzygotowana w ten sposób matcha jest już gotowa do spożycia. W przypadku wersji latte dodaj do smaku ciepłe, spienione mleko*, miód lub cukier oraz szczyptę wanili (opcjonalnie).\n* W trakcie nalewania mleka możesz tworzyć wzory jak przy zwykłej latte („matcha latte art”).\nMiskę chawan należy podczas picia trzymać w obydwu dłoniach, zaś matcha powinna być pita małymi, szybkimi łykami.


Wyzwanie Tydzień Wyrzucania Zbędnych Rzeczy - Edyta Zając - Psycholog\nEdyta Zając, 12 października 2021\nPaździernikowa lista przeżyć\nEdyta Zając, 1 października 2021\nEdyta Zając — 6 października 2021\nZawsze można zacząć wszystko od nowa. Tak naprawdę nie ma idealnego dnia na nowy początek. Nie potrzebujemy stycznia, dnia urodzin ani poniedziałku, aby zrobić coś, co odmieni przyszłość. Na to magiczne “nowe” nie trzeba czekać do poranka. Nawet jeśli ten dzień nie układa się zbyt dobrze, nie znaczy to, że jest zmarnowany. Zmianę mogę rozpocząć tu, gdzie stoję, z tym, co mam do dyspozycji. Gram tymi kartami, które mam. Dzisiaj.\nTydzień wyrzucania zbędnych rzeczy to rytuał, który powtarzam od czasu do czasu. Kiedy opisałam go po raz pierwszy w mojej książce 30 dni do zmian. Dokonaj życiowej metamorfozy w kilka tygodni zrozumiałam, że nie jest to jednorazowa przygoda. Taki tydzień nadaje rytm, każe się zatrzymać, przyjrzeć się swojemu otoczeniu, sprawdzić, czy to, co nas otacza ułatwia czy utrudnia życie. Uwielbiam ten moment odgracania. Czasem skupiam się jedynie na sferze materialnej, a czasem ogracam emocje, zobowiązania, plany i cele, jakie przed sobą postawiłam.\nZapraszam Cię dzisiaj do tygodniowego wyzwania, które jest pierwszym krokiem do lepszej organizacji w życiu. Niech ten październik stanie się dobrą okazją do rozpoczęcia wszystkiego od nowa. Dla mnie to kolejna okazja do przyjrzenia się temu, co tworzy moją materialną przestrzeń i czas na przygotowanie się do kolejnej edycji kursu Organizacja od A do Z.\nDowiedz się więcej o kursie Organizacja od A do Z\nCzego potrzebujesz, aby wziąć udział w wyzwaniu?\nTydzień wyrzucania zbędnych rzeczy trwa tylko 7 dni. Najważniejszą rzeczą jest chęć pozbycia się zbędnych rzeczy ze swojej przestrzeni materialnej i mentalnej. W ciągu 7 dni otrzymasz ode mnie 7 konkretnych zadań do wykonania. Wspólnie powyrzucamy to, co niepotrzebne i zrobimy trochę miejsca na spokój i harmonię. Jeśli chcesz przygotować się perfekcyjnie do wyzwania, możesz zrobić kilka rzeczy:\nzorientuj się, jak skutecznie i ekologicznie możesz pozbyć się rzeczy, które okażą się zepsute – to bardzo ważna sprawa. Nie ma takiej możliwości, aby wyrzucone przez Ciebie rzeczy wylądowały na strychu, w garażu czy zapomnianym pudełku. Pozbywamy się ich ostatecznie.\ndowiedz się, co możesz zrobić, aby pozbyć się rzeczy, które są w dobrym stanie – jeśli jesteś w stanie szybko i skutecznie zorganizować domową wyprzedaż, zrób to. Jeśli jednak obietnica domowej wyprzedaży sprawi, że zgromadzone rzeczy będą w Twoim domu przez kolejne miesiące, zastanów się nad tym, czy ma to sens. Wyrzucanie zbędnych rzeczy to nie pomysł na biznes – możesz za to komuś pomóc.\nnastaw się na wyrzucanie ze sfery mentalnej – nie będzie łatwo, ale z czasem będzie spokojnie. Podczas wyzwania zaproponuję Ci kilka zadań, które będą wymagać od Ciebie konkretnych zmian. Ale przecież to czas zmian!\nUdział w wyzwaniu jest bardzo prosty. Wystarczy, że zapiszesz się na listę uczestników i każdego dnia wyzwania otrzymasz ode mnie maila z zadaniem dnia. Masz całą dobę na mocną akcję. Po zapisaniu się do wyzwania otrzymasz ode mnie arkusz notowania swoich postępów – to ważne dla nagród, które czekają na Ciebie po tej całej rozwojowej pracy. Zaczynamy 8 października.\ndołącz do akcji na instagramie – pamiętaj koniecznie o naszym hashtagu #wyzwanieEdytyZajac i daj znać jak Ci idzie – znajdziesz mnie tam jako @edytazajac\npodziel się informacją o akcji – być może znajome Ci osoby potrzebują dodatkowego wsparcia w tym czasie? Wyślij link do akcji do przynajmniej jednej osoby. Możesz też opowiedzieć o swoim udziale np. na instagramie. Przygotowałam dwie grafiki, które możesz wykorzystać, jeśli chcesz podzielić się informacją o akcji:\nNie zapomnij o nagrodzie od siebie\nPodczas realizacji przeróżnych wyzwań warto zadbać o dodatkowy kopniak motywacyjny od siebie dla siebie. W tym wyzwaniu chcę zachęcić Cię do zrobienia dla siebie czegoś podobnego. Zastanów się nad tym, jaką nagrodę chcesz przygotować dla siebie, gdy już minie 7 dni wyrzucania zbędnych rzeczy. Idealnie byłoby, gdyby ta nagroda nie wiązała się z wydatkami ani tym bardziej z nabywaniem nowych rzeczy. Może z większą uwagą kierowaną na swoje potrzeby? Już dziś możesz zastanowić się nad tym, co dasz sobie po zrealizowaniu wszystkich rozwojowych zadań wyzwania.\nPamiętaj, że nagroda dla siebie może wiązać się po prostu z przeżywaniem przyjemnych rzeczy. Zainspiruj się listami przeżyć albo zastanów się nad tym, czego najbardziej w tym czasie potrzebujesz. Moją nagrodą będzie zwykłe popołudnie spędzone bez pracy, bez gotowania, bez obowiązków, ale za to z ulubioną herbatką i stosem książek do czytania.\nJeśli chcesz wziąć udział w wyzwaniu, zapisz się na listę uczestników poniżej. Wyzwanie rozpoczyna się 8 października i wtedy też w Twojej skrzynce pojawi się pierwszy mail ode mnie. Oprócz tego na moim profilu na instagramie będziemy działać.\nNastępny artykuł Jak zaplanować przyszłość?\nPoprzedni artykuł Jak naprawić relację z jedzeniem?\nWyzwanie Drugi Dziennik Rozwojowy\nEdyta Zając, 2 kwietnia 2021\n4 września 2020 at 14:10\t— Odpowiedz\nEdyto, dziękuje za Twoje kolejne wyzwanie, właśnie tego mocno potrzebuję teraz, bo ilość rzeczy – które nie wiem gdzie składować, jak grupować; które może kiedyś się przydadzą – przytłaczają mnie. Do tego patrzenie na nie odbiera energię, zawsze niekończąca się historia… Działamy! 😉\n7 września 2020 at 22:26\t— Odpowiedz\nTo wyzwanie to strzał w 10! Dobrze je pamietam z Twojej książki, ale warto co jakiś czas do tego wrócić. A najlepsze, ze oprócz porządków w domu, porządkujemy głowę.\n9 października 2021 at 18:43\t— Odpowiedz\nJa z tych co nie potrzebują wyzwania – bo sami średnio co miesiąc odgarniają przestrzeń. Lubię ten moment, gdy coś sprzedam, oddam, wyrzucę, przesadzę kwiatki, Sprawdzę stan ubrań, ważność leków i mam spokojną głowę domową:)\nNiedzielna organizacja. 🌿Co robię w niedzielę\nNie ma już miejsca na wątpliwości. Jesień prze


spotkania.wiara.pl » Wielki Post, wielkie nawracanie\nHenryk Przondzioni Agencja GN\tZwrotnica to alegoria prawdziwej zmiany. Przerzucona sprawia, że tramwaj czy pociąg faktycznie przejeżdżają na inny tor. Choć początkowo zmiana wydawać się może mało istotna – wszak nowy tor często z początku biegnie równolegle do starego – jest to zmiana realna.\ndodane 08.03.2011 21:00\nPiękna refleksja na ten moment. To pytanie "Czy Bóg zajmuje centralne miejsce w moim życiu" powinniśmy zadawać sobie często, bo szczera na nie odpowiedź pozwoli nam zastanowić się nad naszą duchowością. Wielu z nas przyznaje się do wiary, wielu manifestuje swoje przywiązanie do kościoła, ale, gdy przychodzi nam podjąć decyzję nie zastanawiamy się czy jest ona zgodna z wyznawaną przez nas wiarą. Często mamy nawyki, które pozwalają podjąć decyzje słuszne, ale w sytuacjach nowych jednak powinniśmy sobie dać szansę i prosić Ducha Świętego o pomoc. Obserwujemy w naszym otoczeniu wielu ludzi, którzy są przekonani o swojej nieomylności, wiemy, jak trudno ich przekonać do kompromisu. Są też ludzie, którzy stworzyli sobie szablony zachowań w określonych sytuacjach, też trudno ich przekonać, że jednak nie ma sytuacji identycznych. Tym wstępem chcę rozwinąć zasygnalizowany w powyższym rozważaniu problem jałmużny. Często słyszymy, że dawanie drobnych datków żebrakom to zaspakajanie swojego sumienia, a tak naprawdę nie jest to pomoc biedakowi. Nawet ksiądz, od czasu do czasu , zwraca uwagę na ten problem, nie wiem czy dlatego, że dawanie jałmużny przez wiernych przyciąga żebraków pod kościół, co czyni pewną niedogodność w otoczeniu, czy faktycznie ksiądz ma rację. Wiem, że Caritas w mojej parafii troszczy się o potrzebujących, ale gdy ostatnio wysłuchałam sprawozdania z finansów, to wydaje się, że ta pomoc jest niewielka, więc może jednak należy, oprócz ofiary na tacę, przygotować jakieś złotówki by położyć żebrakom. Zawsze, gdy wracam z mężem po mszy św. czuję się nieswojo, że oni tam siedzą na placu, a ja zaraz zjem ciepły objad w ciepłym mieszkaniu. Mąż jest przeciwnikiem dawania jałmużny, nie chcę zadrażnień. Jakich argumentów użyć by go przekonać, że jałmużna jest dobrym uczynkiem. Zaznaczam, że mąż zgadza się na wspieranie akcji Caritasu.


Pokój nr 2 - VII klasa - Page 3\nby Victor Hewson on Czw 13 Maj - 17:18\nCałe szczęście, że nie odczuwała złości, bo były momenty, w których Victor niemal się jej obawiał. Choć wczorajszy wieczór raczej temu przeczył... Nie zmieniało to faktu, że to właśnie ona miała na niego największy wpływ i jeżeli ktokolwiek kiedykolwiek mógłby do niego dotrzeć to była to Amelia.\n- A jak mam patrzeć? - zapytał, całując ją lekko w policzek.\nKiedy Hewson rozbudził się już na dobre, zdał sobie sprawę jaki jest dzień tygodnia i miesiąca, a co za tym idzie - ile zostało mu czasu. I gdyby nie był sobą zapewne właśnie by zmarkotniał i zdał sobie sprawę z tego, że oto jego czas się kończy. W rzeczywistości jego podekscytowanie wzrosło, a on sam zdawał się być niesamowicie zadowolony z faktu, że zostały jeszcze tylko trzy dni. Właściwie powinien odpisać ojcu na list, ale nie spieszyło mu się do tego. Zresztą - co miałby w nim napisać? Tak, tato, chcę, żeby w salonie znalazły się różowe orchidee? Jego nie interesowały te całe przygotowania do ślubu i miał je gdzieś - on sam przygotowywał się do czegoś zgoła innego...\n- Całkiem nieźle. - przyznał, całując ją namiętnie. - Jeszcze niecałe dwa dni - westchnął cicho.\nDwa dni i będzie po wszystkim.\nby Amelia Golightly on Czw 13 Maj - 17:57\nWczoraj miał wszystkie powody by się jej obawiać - jeszcze nikt, przynajmniej jak do tej pory, nie widział jej w takiej furii z ogniście rudymi włosami, nawet nie tyle mówiącej podniesionym głosem, co krzyczącej. A jednak wczoraj... Amelia nie miała zielonego pojęcia, co tak właściwie stało się wczoraj.\n- Nie wiem, ale wciąż patrzysz - mruknęła rozespana i zupełnie nieświadomie oparła rękę o jego klatkę piersiową.\nZarówno ciepłe łóżko, jak i osoba Victora nie sprzyjały dobudzaniu. Golightly i bez takich ekscesów miała problemy ze wstawianiem. Powoli jednak zaczęła zdawać sobie sprawę, że spała w ubraniu (fuj), nie wzięła długiej, wieczornej kąpieli (bo krótki prysznic się nie liczy), a jej kot umiera teraz z głodu, jeśli Roselyn zapomniała go nakarmić. Cudownie.\n- Dwa dni do czego? - zapytała zdezorientowana, nie mając pojęcia o co mu chodzi. Aż wreszcie i w jej głowie pojawiła się świadomość, jaki dzisiaj dzień tygodnia i miesiąca - Och - Musiała dać popis elokwencji. Pocałowała Victora po raz kolejny i dochodząc do wniosku, że w ten sposób prędko z łóżka nie wstanie, podniosła się odrobinę na łokciach. Co nie było dobrym pomysłem - O cholera, jak mi niedobrze - jęknęła, czując jak wszystko wywraca jej się w żołądku - Kiedy wyjeżdżamy? - zapytała, chcąc odwrócić swoją uwagę od tych okropnych nudności.\nby Victor Hewson on Czw 13 Maj - 18:11\nOwszem - jeszcze nigdy jej takiej nie widział. Ale, w jakiś pokrętny sposób, podobało mu się to. Oczywiście nigdy w życiu nie przyzna się do tego Amelce, ale fakt, że to właśnie on zdołał wzbudzić w niej takie emocje było dla niego naprawdę... hm, miłe? Właściwie nie miał na to odpowiedniego słowa, ale czuł jakąś dziwną satysfakcję.\n- Patrzę, bo to, co widzę, jest piękne i nie chcę odrywać od tego wzroku - wyszeptał.\nCóż, on na całe szczęście nie musiał przejmować się ani faktem, że śpi w ubraniu, bo to dość często mu się zdarza, ani brakiem wieczornej kąpieli, bo o tym także czasem zapominał (faceci są co najmniej obrzydliwi!), ani nienakarmionym kotem, bo tego nie posiadał...\nNie odpowiedział, wiedząc, że sama zda sobie z tego sprawę. Choć akurat wyraził się niezbyt precyzyjnie - do ślubu były jeszcze niecałe trzy dni, ale to się nie liczyło. On myślał wyłącznie o sobotnim wieczorze, kiedy jego narzeczona przestanie istnieć raz na zawsze...\nRównież podparł się na łokciu, spoglądając na nią z niepokojem.\n- Co jest? - zapytał z niebywałą troską, obserwując jej pobladłą twarz. - Wszystko w porządku, Mel? - zapytał jeszcze, odgarniając z jej twarzy włosy.\n- Właściwie to powinienem być w domu chyba w piątek po lekcjach. Tak sądzę... - mruknął, drapiąc się po brodzie - wyrzuciłem list od ojca nawet go nie czytając, więc nie jestem pewien. Ale z całą pewnością wcześniej nie będę nikomu potrzebny - wzruszył ramionami.\nby Amelia Golightly on Czw 13 Maj - 20:47\n- Niech Cię licho weźmie, Hewson. Chociaż to twoje gapienie się jest niebywale irytujące, to jednak miłe - uśmiechnęła się zaspanie.\nTo, że Victor jest dla niej miły, uroczy, czuły, a wręcz czarujący chociaż stawało się coraz częstsze, to Golightly nadal nie mogła do tego przywyknąć. Ale narzekać nie zamierzała, broń Melinie! Jeszcze przestanie, a jej się to podoba.\n- A ja? - wygięła usteczka w podkówkę i oparła policzek o jego ramię cały czas patrząc mu prosto w oczy - Chyba nie odbierzesz mi radości pomagania w przygotowaniach, prawda? Wiesz przecież jak uwielbiam śluby! - Oczywiście Melki nie może tam zabraknąć. W końcu o tym weselu będą pisać jeszcze przez długi czas, a poza tym jak mogłoby jej nie być w pobliżu, kiedy jej... przyjaciel, uraczmy go tym mianem, właśnie się żeni.\nRozmasowała skronie palcami i wzięła głęboki wdech.\n- Niedobrze mi - powtórzyła. Wolała nie informować go, że ma ochotę zwymiotować, mężczyźni nigdy dobrze na to nie reagują - To albo bardzo dobrze, bo wreszcie dostane ten cholerny okres, albo po prostu się czymś zatrułam. Chyba pójdę do łazienki - cmoknęła go jeszcze w policzek i niechętnie zwlekła się z łóżka, szybko zmierzając ku wyżej wymienionemu pomieszczeniu. Jednakże gdy tylko zamknęły się za nią drzwi, poczuła jak cała zawartość jej żołądka cofa się do góry i ledwo udało jej się dobiec do toalety, nim zaczęła wymiotować. Święcie przekonana, że albo któreś z jej poddanych podrzuciło jej coś zepsutego do jedzenia, albo jest, ordynarnie mówiąc, udupiona. Dziwnym trafem, wolała wierzyć w to pierwsze i jeśli właśnie to okaże się prawdę chyba nawet wybaczy niesubordynację.\nby Victor Hewson on Pią 14 Maj - 19:35\nZaśmiał się całkiem pogodnie i tak zwyczajnie, jak zwykł śmiać się wyłącznie przy niej i pogłaskał po ramieniu.\n- Mnie także miło, że mogę na ciebie popatrzeć - zachichotał cicho.\nWestchnął ciężko. I co teraz ma zrobić? Powiedzieć jej, że żadnego ślubu nie będzie, więc nie musi się wysilać, czy też zwyczajnie zabrać ją do swojego domu w tej chwili i pozwolić, by rzuciła się w wir przygotowań? Cóż, z jednej strony nie chciał jej oszukiwać, ale z drugiej podejrzewał, że będzie chciała go powstrzymać, dlatego też postanowił wybrać opcję drugą.\n- No to się zbierzmy jak najszybciej i jedźmy, skoro ci na tym zależy - mruknął, przytulając ją do siebie.\nNim zdążył zareagować Melka już była w łazience. Otrząsnął się jednak szybko i, pchany dziwnym przeczuciem, że tak powinien właśnie postąpić, ruszył za nią, wpadając do łazienki. Uklęknął przy niej i objął delikatnie ramieniem. Nie zamierzał nic mówić, bo i co miałby powiedzieć, wstał jednak i namoczył ręcznik zimną wodą, ocierając jej nim twarz.\n- Już ci lepiej? - zapytał, gdy przestała wymiotować.\nby Amelia Golightly on Pią 14 Maj - 20:12\nChciała odparować, że wcale nie pozwoliła mu na siebie popatrzeć, ale dziwnym trafem wolała nie psuć tego prawie idyllicznego poranka.\nWizja przygotowań do ślubu (nawet nie swojego) napawała ją dziwną radością i aż strach pomyśleć, co to będzie gdy ta dzierlatka zacznie przygotowywać własne wesele. Cóż z tego, że ani Victor ani Agnet nie byli zbyt zadowoleni z tego, że już za kilka dni będą małżeństwem? Przecież nie o to chodzi! Co się tyczy Victora, to owszem - nie pozwoliłaby mu tego zrobić i próbowałaby go powstrzymać, nakłonić do zmiany zdania. Przecież nie mogła dopuścić do tego, by w razie niepowodzenia trafił do Azkabanu.\nSzczerze mówiąc, jego obecność wcale jej nie pomagała. To znaczy... to, że poszedł za nią i klęczał przy niej, podczas gdy ona siedziała z głową w muszki klozetowej (i to w dodatku męskiej, fuj), wydalając do niej całą zawartość swojego żołądka, ale z drugiej strony, wstyd jej było, że patrzy na nią w takiej sytuacji. Amelia przecież była męskim ideałem, a męskie ideały nie zatruwają się i nie rzygają jak kot z samego rana. Całe szczęście, nudności jak szybko się pojawiły, tak szybko przeszły, choć nie można powiedzieć, by Golightly wyglądała na okaz zdrowia. Wciąż blada, ale było już lepiej.\n- Tak, dziękuję - odparła dość słabo i wzięła ręcznik, wycierając nim twarz - Chyba pójdę już do siebie. Muszę się jakoś ogarnąć, a potem odwiedzę Pomfrey... jakoś nie mam ochoty na powtórkę - mruknęła, podnosząc się z posadzki - Spotkamy się później, w porządku? - zapytała i delikatnie pogłaskała go po policzku. Zazwyczaj cmoknęłaby go jeszcze na pożegnanie, jednakże w tej sytuacji raczej wiadomym jest, dlaczego tego nie zrobiła. Uśmiechnęła się blado i opuściła pokój chłopców, kierując się do własnego dormitorium.\nby Victor Hewson on Pią 14 Maj - 20:21\nA Vic spakował najpotrzebniejsze rzeczy i gdy oboje byli gotowi wyruszyli do jego rezydencji.\nby Cornelia Golightly on Sro 26 Wrz - 16:45\nDziś chciałam, by Fitzwilliam mnie pożądał, tuż po moich przeprosinach. Wszystko miałam zaplanowane i teraz tylko brakowało mi lubego. Ubrana w białą, zwiewną sukienkę, jak dla mnie przekraczającą granicę przyzwoitości (maksimum sześć centymetrów przed kolano) udałam się do dormitorium Spike'a. Jednak przed niezadowoleniem, wynikającym z tego, iż w pomieszczeniu nie zastałam nikogo, przez kilka godzin! (uściślając trzy godziny i dwie minuty) robiłam makijaż, nieco mocniejszy niż na co dzień, i wybierałam strój. Samo traktowanie ust konturówką zajęło mi dobre kilka minut. Wybrałam chyba najbardziej odpowiednią kreację na przeprosiny jaką znalazłam w swojej szafie. W myślach zanotowałam sobie, by kupić ich jeszcze kilka, bowiem kobieca intuicja podpowiadała mi, że w najbliższym czasie zdarzyć się ich może jeszcze kilka. Fakty nic mi nie mówiły. Nie żyję przeszłością i nie rozpamiętuję każdej naszej przebytej sprzeczki, choć było ich od groma. Tak więc teraz leżałam sobie na brzuchu, na łóżku Fitzwilliama, z wydekoltowaną sukienką (choć ten jeszcze mieścił się w mojej granicy przyzwoitości). Biały materiał wydawał się jeszcze krótszy, aniżeli w rzeczywistości był, ale nie istniał sposób bym to dostrzegła w takiej pozycji, pochłonięta czytaniem „Upiora miłości” - tandetne romansidło, jak wiele person głosi, nie przeczytawszy ani jednego harlekina! Właśnie wzruszałam się, gdyż Alejandro podbijał serce Marianny! Pociągnęłam noskiem, bardziej demonstracyjnie, nie wiadomo po co. Tak sobie czekałam na Spike'a, wczytując się w romansidło, ze łzami wzruszenia w zielonych oczach.\nby Spike Hoytenberry on Sro 26 Wrz - 17:03\nPolowania dodawały mu nadludzkiej energii. Uwielbiał ten zastrzyk adrenaliny, gdy wymykał się z zamku pod osłoną nocy, by do bladego świtu włóczyć się po najmroczniejszych zakątkach Wielkiej Brytanii w poszukiwaniu krwiopijców. Rankiem wracali do mieszkania Julesa, upijali się na umór i kontynuowali to, co zaczęli wieczora poprzedniego. W szkole pojawiał się dopiero późną, niedzielną porą, by nikt przypadkiem nie posądził go o dezercję. Robił to, co musiał, jednak nie zależało mu na rozgłosie. Dbał o swoją opinię i dobre imię rodziny, nie zamierzał więc narażać ich na szwank w imię chwili nieuwagi. Papierosy, to co innego. One pasowały do jego wizerunku, idealnie współgrając z czarnym prochowcem. Dlatego palił, przez całą drogę od bram szkoły do swojego dormitorium właściwie. Zmęczony, ubłocony, z kilkoma zakrwawionymi kołkami, schowanymi w kieszeni. Pchnął drewniane drzwi i skrzywił się do samego siebie, odnotowując obecność Cornelii i jej czytadeł na swoim łóżku. Nie zauważył ani jej zwiewnej, dziewiczej sukienki, ani też całej reszty mozolnych zabiegów, które zaserwowała sobie przed przyjściem tutaj - biała pościel w tej chwili naprawdę pociągała go niewyobrażalnie bardziej. Czarny płaszcz wylądował w kącie, a drewniane kołki zdecydowanie zbyt głośno uderzyły o podłogę.\n- Posuń się, chcę spać - warknął, bez kolejnego ostrzeżenia rzucając się na łóżko w ubraniu. Czegokolwiek nie chciała jego narzeczona, musiało to poczekać.\nby Cornelia Golightly on Sro 26 Wrz - 17:32\nToż to skandal – przychodzę do lubego - którego notabene nie zastaję tam, gdzie powinien być – a ten nawet nie zauważa moich usilnych starań. To nie miały być zwykłe przeprosiny tylko walka o jego szacunek, ale że sprawy obrały taki kierunek to o niego starać się nie będę. Oderwałam się od lektury, siadając na łóżku, kiedy kołki Spike'a spadły na ziemię i narobiły hałasu. Wtedy jeszcze oczywiście nie wiedziałam, że mój przyszły małżonek poluje na wampiry. Wzrok skierowałam na źródło tego, co oderwało mnie od romansidła, a następnie spojrzałam na posiniaczonego młodzieńca.\n- Żartem powiedz, że polowałeś na wampiry – mruknęłam, przyglądając się mu z troską, podejrzewając najgorsze. Nie cierpiałam przemocy, brzydząc się agresją, walkami. Wampiry przerabialiśmy w trzeciej klasie, ale dużo przedtem wiedziałam, że są to krwiopijne bestie, którymi rządzą instynkty. - Spike, wybierz się do Skrzydła Szpitalnego! – poprosiłam błagalnym tonem, nie schodząc jednak z łóżka. Jakoś musimy pomieścić się tu razem, co większym problemem nie było – hogwardzkie łoża były dosyć spore. - I co ty sobie wyobrażasz, chcesz umrzeć?! – rzuciłam bliska płaczu, bo wizja martwego Spike'a nie bardzo przypadła mi do gustu, a przeszła mi przez myśl pierwszy raz. - Zresztą, nie obchodzi mnie to – wymusiłam obojętny ton, krzyżując ręce na piersiach i ostentacyjnie uniosłam głowę nieco wyżej, choć w oczach wciąż miałam łzy, bynajmniej nie przez lekturę. - Jak lubisz adrenalinę to poskacz sobie z wieży astronomicznej na jakimś sznurku – stwierdziłam obrażona za wszystko, a zwłaszcza przez to, że nie liczy się ze mną. No bo cóż ja pocznę jak go zabraknie? - Najlepiej zawiązanym na szyi – dodałam zgryźliwie. Wampiry – też mi hobby. - Nawet nie zauważyłeś moich starań, Spike. - Pewnie nawet tego, że nie rozmawialiśmy od jakiegoś czasu! Walnęłam młodzieńca w ramię, mając nadzieję, że i tam również jest posiniaczony, bo w przeciwnym razie nic nie poczuje. Jakoś nie w głowie mi były konsekwencje.\nby Spike Hoytenberry on Sro 26 Wrz - 17:53\nNie ulega wątpliwości, że i tym razem cała wina leżała po stronie Cornelii. Zawsze wybierała niewłaściwy moment, ot co! Gdyby nie był tak wycieńczony, może i dla świętego spokoju by ją przeleciał i uraczył jakimś wątpliwym komplementem, dzisiaj jednak nie miał na to siły.\n- Nie muszę żartem, dorwaliśmy wczoraj jednego - mruknął w poduszkę, nie zadając sobie większego trudu dalszymi tłumaczeniami. Nie pomyślał nawet, by w jakiś sposób ukrywać przed nią to, co robi - niedługo miała zostać jego żoną, kiedyś musiała się dowiedzieć. A skoro aktualnie nawinęła się pod rękę, dlaczego nie teraz? Fitzwilliam nie zwykł chwalić się tym, co robił. Trzymał to raczej w tajemnicy, chcąc utrzymać zbędnego rozgłosu. Pragnienie wendetty okazywało się jednak silniejsze od głosu zdrowego rozsądku, wpychając młodego chłopca w tak niebezpieczne zadanie. Nie widział dla siebie przyszłości. Liczył się z ewentualnością, że pewnego dnia nie wróci z polowania, czyniąc biedną Cornelię młodziutką wdówką. - Uspokój się, potrzebuję tylko snu - prychnął, nakrywając głowę poduszką, by nie musieć słuchać jej dzikich wrzasków. Martwiła się, to naprawdę urocze. Spike jednak miał to w głębokim poważaniu i naprawdę wolałby teraz chwilę spokoju, niż jej irytującą troskę. Nawet jego matka nie wpadała w taką histerię, gdy jako dziecko po raz kolejny wracał do domu z podbitym okiem. Uwielbiał się bić odkąd tylko pamiętał. I miał do tego naturalny talent, należałoby nadmienić. - Wyglądasz ładnie - oznajmił dla świętego spokoju, taksując ją wzrokiem. - Chociaż nie mam pojęcia, po co wystroiłaś się jak stróż w boże ciało. Czy teraz możesz zejść ze mnie i dać mi spokój? - zapytał zupełnie retorycznie. Gdyby nie był tak obolały, panna Golightly już dawno znalazłaby się na ziemi. Albo gorzej - pod nim.\nby Cornelia Golightly on Sro 26 Wrz - 18:16\nGdyby Spike oznajmił mi, iż jest to moją winą po pewnym czasie zapewne sama bym zaczęła tak uważać. Kwestią miesięcy było aż zmienię wszystkie swoje poglądu na te, które posiadał mój luby. Nierzadko słowa Hoytenberry'ego traktowałam jako świętość.\nSpojrzałam na niego z przerażeniem, nie chcąc, by mówił prawdę. WAMPIRY! - tego nie potrafiłam zrozumieć, lecz konsekwencję jegoż zabaw potrafiłam sobie wyobrazić, motywów działania już niestety nie.\n- Nie jesteś wstanie odszukać dla siebie odpowiedniej, bezpiecznej, formy rozrywki? – żachnęłam się, nadal pełna żalu, a przede wszystkim troski, o lubego. - Potrzeba ci czegoś, poza świętym spokojem i snem? – zapytałam, usadawiając się koło niego, kładąc głowę na poduszce i przeczesując ciemne, fitzwilliamowe włosy dłonią. Nie chciałam naskakiwać na Spike'a, przed momentem jeszcze mając zamiar kajać się przed nim. On najwyraźniej jednak o niczym nie pamiętał. - Nie podoba mi się to – zaczęłam matczyć. - Wcale tak nie myślisz – obruszyłam się, kładąc na plecach i wpatrując się tępo na to, co było nade mną. - Gdyby głowy nie zaprzątały ci krwiopijcy przez który kiedyś zapewne mogę cię stracić to byś pamiętał! – Nie żeby mi zależało na tym, by Spike pamiętał o naszych kłótniach, ale przecież w naszym przypadku to oznaczało coś, czego nie chciałam – nie myślał o mnie ani trochę! - Spike, naprawdę sądzę, że powinieneś wybrać się do Skrzydła Szpitalnego, nie wyglądasz za dobrze - wspomniałam o wizycie u pielęgniarki już drugi raz, patrząc na ponów na młodzieńca.\nby Spike Hoytenberry on Sob 29 Wrz - 19:28\nWampiry zabiły jego ojca, to oczywiste, że musiał pomścić jego śmierć. Nie zamierzał odpuścić, dopóki zemsta nie nasyci go w stopniu wystarczającym, a nie zbliżył się do tego nawet w nikłym stopniu. Golighly jednak nie potrafiła tego zrozumieć, co dla Fitzwilliama nie stanowiło żadnej nowości - najwyraźniej tak musiało być.\n- Fakt, że uważasz to rozrywkę, świadczy jedynie o tym, że nie powinnaś wypowiadać się na tematy, o których nie masz pojęcia - uciął, mając w głębokim poważaniu jej troskę. Jeśli chciała się do czegoś przydać mogła przynieść mu coś ciepłego do picia lub zająć się tym koszmarnym rozcięciem na czole - Cornelia jednak kultywowała własną tradycję i zbyt dużo mówiła, za to tak naprawdę nic nie robiła. - Ciszy, ale to chyba znajduje się poza twoimi możliwościami - nie mógł powstrzymać złośliwości, cisnącej mu się na usta. - Skoro jednak wyjątkowo chcesz coś zrobić i nie potrafisz wpaść na to sama, możesz przynieść mi jakiś spirytus. Muszę przemyć to cholerstwo, zanim zacznie być problematyczne - mruknął. Nie pamiętał, bo dlaczego miałby? Narzeczona nie stanowiła istotnej części jego życia, od ich ostatniej rozmowy zdołał upić się kilkakrotnie i gościć między udami kilku innych, nie miał więc głowy do tego, by pamiętać, że raczyła się na niego obrazić. Miał to w nosie. Nie zamierzał wdawać się w nią konwersacje na temat tego, co myśli lub nie, bo po raz kolejny trafiła kulą w płot z porą. - To nie moje urodziny, twoje też nie. Ślubu nie było, więc żadna istotna rocznica nie wchodzi w grę. Nie mam o czym pamiętać - zauważył, łaskawie udzielając jej jakiejkolwiek odpowiedzi. Naprawdę nie rozumiał, o co chodzi tej dziewczynie i nie chciał zrozumieć. Ostatnią wypowiedź swej przyszłej małżonki skwitował jedynie głośnym prychnięciem. Nie wybierał się nigdzie - nie pierwszy raz wracał w takim stanie i nie ostatni, z resztą - bywało naprawdę o wiele gorzej, nie dostrzegał więc żadnego powodu do paniki.\nby Cornelia Golightly on Sob 29 Wrz - 23:36\nInnymi słowy pragnął podzielić los ojca. Tak bym to spostrzegła, znając motyw jegoż dziwnej formy zapełniania czasu wolnego w harmonogramie dnia. Czy musiał się tak narażać...? Jest przecież moim przyszłym narzeczonym. Nie chcę go utracić nie posmakowawszy nawet miłości z jego strony. Tak – nieustannie w nią wierzę. Można nazywać mnie głupią lub naiwną, lecz ja pozostanę tu, gdzie jestem. W tym przypadku nawet Spike nie przyczyni się do diametralnej zmiany zdania. O zgrozo, choć to właśnie ta persona, która przecież jest wstanie zniszczyć to wszystko. Dla mnie to było jednak klarowniejsze, gdyż głęboko wierzyłam, iż poczuje do mnie kiedyś to, co ja czuję do niego.\n- To dlaczego polujesz na tych krwiopijców? – spytałam patrząc mu w oczy. Dla mnie temat nie był zakończony, choć on chciał czegoś innego. Pragnęłam, aby mi to wytłumaczył z jednego prostego powodu – by następnie wyperswadować mu to z głowy. - Mówię przecież byś udał się do Skrzydła Szpitalnego – wycedziłam szeptem przez zaciśnięte zęby, powtarzając to trzeci raz z kolei. Posłusznie wyszłam z dormitorium Spike'a (chyba powinnam zacząć nosić przy sobie różdżkę!), i powróciłam do niego ze spirytusem i płatkami kosmetycznymi. - Jesteś niepoprawny – zaczęłam, darując sobie kolejny wywód na temat tego, że winien udać się do pielęgniarki. - Mogę? – zapytałam nasączywszy jeden z płatków spirytusem, sama czując ból, jaki to wywoła. Przegryzłam dolną wargę. Do tematu mojego wyglądu wrócę za chwilę, niech się o to nie martwi.\nby Spike Hoytenberry on Nie 30 Wrz - 15:31\nSzczerze? Miał w głębokim poważaniu to, czy zginie. Na świecie istniało tyle rzeczy ważniejszych od śmierci, że głupotą zdawało się być obawianie się jej. To Cornelia liczyła na to, że uda im się stworzyć szczęśliwą rodzinę - jemu zaś zupełnie na tym nie zależało. Wygodniej byłoby mu nie brać z nią ślubu i cieszyć się wolnością, niestety - nikt nie zapewnił mu takiego komfortu. Zrobi więc to, co do niego zależy, a cała reszta... cóż, to zupełnie inna bajka. Jego bajka i tylko jego.\n- Nie twoja sprawa - warknął groźnie, nie zamierzając ułatwiać jej poznanie tego, co siedziało w jego głowie. Skoro już postanowiła zrozumieć motywy jego działań, będzie musiała zrobić to inaczej, niż zadając pytania - bo te do niczego jej nie zaprowadzą. Próba wyperswadowania mu tego była pomysłem jeszcze gorszym, skazanym z góry na niepowodzenie. - Jeśli nie przestaniesz powtarzać tego jak katarynka, to ty będziesz musiała się tam udać, mogę ci to zagwarantować - zagroził, a Golightly najlepiej wiedziała, że mówi zupełnie poważnie. Irytowała go jej nieustanna paplanina, a gdy ogarniała go złość, tracił również panowanie nad sobą.\nGdy wreszcie wyszła, przez chwilę mógł cieszyć się samotnością. Prawie udało mu się zasnąć, jednakże ku niezadowoleniu odkrył, że po chwili wróciła. Słysząc jej pytanie, nie odpowiedział. Przewrócił się za to na plecy, otwierając jej pełen dostęp do rozcięcia na czole. Czyżby lubiła bawić się w pielęgniarkę?\nby Cornelia Golightly on Nie 30 Wrz - 16:15\nNie ma dla kogo żyć, więc i śmierci się nie obawia, co prędzej czy później ulegnie zmianie. Ja mam po co i dla kogo żyć – dla niego, by go uleczyć, czy też jakkolwiek tu ujmiemy, a sens pozostanie ten sam. Wierzyłam w ważną rolę każdej jednostki, którą musimy wypełnić. Moją było uratowanie Fitzwilliama. Wyrwanie młodzieńca z tego, w czym się znajduje, a w dalszej egzystencji, bez tego gówna, trzymanie go z daleka od przeszłości, aby nigdy nie powrócił do tego, co było dawniej. Może bawiłam się nieświadomie w Lottie z tym wszystkim? Tylko, że ja potępiałam tę dwójkę, ich miłość. Dlaczego? Bo Spike również to robi. Mimo to jednak Gryfonka wyciągnęła swego lubego z czeluści ciemności i ja też wierzę, że uda mi się to z moim ukochanym.\nPrzeraził mnie groźny ton Fitzwilliama, choć wobec mnie używany jest on chyba najczęściej. To najlepiej ucinało każdy temat, jeżeli nie byłam na tyle wzburzona, i głupia, by ciągnąć go dalej. Wszyscy wiemy, jaki skutek to przynosiło.\n- Przepraszam – szepnęłam. Gdy Spike przewrócił się na plecy ponownie prawie wyrwało mi się, że powinien udać się do pielęgniarki. Otworzyłam już nawet w tym celu ustna, biorąc jedynie głęboki oddech i przegryzłam dolną wargę. Ach, ta moja posłuszność, ujawniająca się od czasu do czasu - przepraszam za coś, czego nawet nie wypowiedziałam, mając tylko na to ochotę. Może przez fakt, że było mi teraz go szkoda? Nie lubiłam patrzeć na ludzkie cierpienie.\nUsiadłam na łóżku i przyłożyłam do rany płatek nasączony spirytusem, nie chcąc bezpośrednio w większej ilości wylewać go choćby ostrożnie na ranę. Zaczęłam ją przemywać, będąc bardziej zadowoloną, gdyby robiła to szkolna pielęgniarka, nie zaś pielęgniarka Cornelia. Lubiłam opiekować się ludźmi, zwłaszcza tych, których kocham.\n- Dlaczego to robisz? – Spróbowałam ponownie, przemywając ranę, pragnąc jakiejś rozmowy, czegokolwiek. Właściwie kogo ja oszukuję? Potrafiłabym wymyślić coś innego. Zależało mi jedynie na poznaniu prawdy.\nby Spike Hoytenberry on Nie 30 Wrz - 23:02\nNie był swoim bratem, żadnym z nich. Edwardem gardził, Julesa tolerował. I jego próbowała okiełznać wybranka najmłodszego Hoytenberry'ego, jednakże ugrała jedynie nic nie znaczącą noc. Nie rozumiał więc, dlaczego Cornelia miałaby porównywać się do Lottie, skoro wszystko toczyło się wokół dwóch, skrajnie różnych przypadków. Fitzwilliama nie można było zmienić, nie chciał być również uratowany. Edward błądził po ciemku, gubił się we własnych poglądach, podczas gdy Spike podążał ściśle wyznaczoną ścieżką. Nie było mowy o szczęśliwym zakończeniu, nie było szans na jakiekolwiek uczucie z jego strony. On już dawno poświęcił ludzką rzecz swej natury bogini zemsty.\nNawet nie skrzywił się, gdy zaczęła obmywać jego ranę. Zdążył już przyzwyczaić się do bólu, który zaś stał się integralną częścią jego życia. Czasami sytuacja wymykała się spod kontroli i wielokrotnie wracał już w stanie o wiele gorszym, jednakże rozwiązanie zawsze sprowadzało się do tego samego - spirytus, wódka i sen. Do tej pory zawsze udawało mu się jakoś wykaraskać z kłopotliwej sytuacji - zaciskał zęby, zakrywał się ubraniami po szyję, by ukryć siniaki i blizny. To, czego nie mógł schować spisywał zaś na rzecz nieustannych bójek, w które wciąż wdawał się, niczym mały chłopiec. Nie znosił pytań.\n- Nie zrozumiałaś za pierwszym razem? - zakpił z niej ponownie.\nNikt nigdy nie twierdził, że Spike nie jest hipokrytą. Wręcz przeciwnie, stanowił książkowy przykład. Nie czuł również wdzięczności, nie zamierzał odpłacić za jej pomoc i troskę nawet odpowiedzią. Próba porozmawiania z kimś, kto używał słów zdawkowo nie miała szans na powodzenie. A Cornelia wciąż i wciąż próbowała tych samych metod, które nigdy nie miały zadziałać.\nby Cornelia Golightly on Nie 30 Wrz - 23:27\nAleż potrzebował ratunku, i to niezwłocznie. I to ja stanę się jego opoką. Może teraz nie bardzo to było widać w naszych relacjach, lecz głęboko wierzyłam, że Spike coś do mnie czuje, a prędzej czy później mnie pokocha. Jak w tym moim romansidle, które spoczywa obok niego, zaznaczone na ostatnich stronach.\nZdziwiłam się, że nawet z jego fizjonomii nie dało odczytać się bólu, spowodowanego przeze mnie i spirytus. Na jego miejscu już dawno zwijałabym się na miejscu, albo zemdlała, jeśli miałabym szczęście. No ale przecież niemożliwością by było, abym znalazła się w położeniu w jakim on bywa nazbyt często, o czym nie miałam pojęcia. Ja się nie biłam, ani tym bardziej nie uganiałam za wampirami z bliżej mi nieznanych powodów.\n- Martwię się tylko o ciebie Spike! – oburzyłam się, próbując obrać inną taktykę. - Nie złość się, chcę tylko wiedzieć – szepnęłam ze łzami w oczach, sącząc spirytusem drugi płatek, przykładając go następnie do rany.\nNie lubię sekretów. Zwłaszcza tego typu. Był samolubny i miałam ochotę mu to wypomnieć. Oczywiście w ogóle by go to nie obeszło, niemniej jednak czułam niepohamowaną chęć wszczęcia kłótni.\n- Nawet nie jesteś wstanie zapamiętać, dlaczego tu jestem przez te twoje hobby. – Dopóki nie dowiem się prawdy będę mniemała, że tak właśnie lubi spędzać wolny czas.\nWestchnęłam ciężko, zakończywszy przemywanie rany. Włożyłam zużyte rzeczy do pojemnika, który wzięłam ze sobą i razem ze spirytusem położyłam na szafce obok. Usiadłam na łóżku Spike'a wyciągając nogi przed siebie, krzyżując stopy. Nie miałam zamiaru jeszcze stąd wychodzić.\nby Spike Hoytenberry on Nie 30 Wrz - 23:43\nNarratorowi Spike'a naprawdę ciężko patrzeć na tak ogromną naiwność i beznadziejny afekt młodziutkiej Ślizgonki. Im większe były jej nadzieje, tym większe miało okazać się rozczarowanie, jakiego doznawała. Za każdym razem na nowo. A jednak to jej nie zniechęcało, wciąż walczyła z wiatrakami.\nUwielbiał bójki, a że bił się całkiem nieźle, z reguły wychodził z nich zwycięsko. Traktował je jako swoisty trening przed polowaniami - ćwiczył ciosy, doskonalił uniki. Dopracowywał wszystko do perfekcji, by w razie prawdziwego zagrożenia nie musieć myśleć, za to móc działać. Przepadał za adrenaliną, buzującą w jego organizmie.\n- Więc przestań - uciął, nie wzruszony jej łzami. Gdyby przestała drążyć temat oszczędziłaby nieprzyjemności i sobie i jemu. Nic nie wskóra, za to z każdym słowem traci coraz więcej. Jego cierpliwości, oczywiście.\nNie było jego matką, a narzeczoną, co z samego tytułu dawało jej jeszcze mniej przywilejów. Choć z drugiej strony, Fitzwilliam od dawna nie słuchał słów swojej rodzicielki, będącej kukiełką w rękach jego dziadka. Gdy był małym chłopcem, potrafiła przemówić mu do rozsądku, uspokoić go i utemperować jego wybuchowy charakter, jednakże ten stan dość szybko uległ zmianie. Na swój sposób kochał matkę, ale nawet ona nie była dla niego wystarczająco ważna, by wpływać na jego decyzje. Miał swój rozum i nim właśnie się kierował. Nawet, jeśli cały świat uważał inaczej.\n- Nie obchodzi mnie, dlaczego tu jesteś - poprawił ją, podkładając sobie poduszkę pod głowę. - To ty chcesz mi to usilnie powiedzieć - Nie był ciekawy. Właściwie, mógłby nawet nie poznać odpowiedzi na to pytanie do końca swej marnej egzystencji na tym padole łez, gdyby dzięki temu przestała traktować jego łóżko jak swoją własność i łaskawie zostawiła go samego.\nby Cornelia Golightly on Pon 1 Paź - 0:07\nMógł sobie nawet i każdą batalię zwyciężać, a ja i tak będę się o niego niepokoić, zwłaszcza jeśli chodziło w bezwzględnych krwiopijców. Polować na wampiry – też mi rozrywka. Widywałam go wielokrotnie z książką w ręku i wolałam raczyć się takim widokiem, aniżeli tym, co teraz musiałam oglądać.\n- W porządku, dowiem się w inny sposób – prychnęłam. - Słyszałam, że Quinn Hayworth jest całkiem dobra w tego typu rzeczach. – Nie mówiłam poważnie. Sama rozwiążę tę zagadkę, choć Gryfonka będzie moim planem awaryjnym.\nA właśnie powinno go obchodzić, dlaczego tu jestem! To miało wyglądać zupełnie inaczej. Fitzwilliam znajduje się w dormitorium, zaczytany w jakąś książkę, ja zaś podchodzę do niego, zbierając w sobie wystarczająco odwagi, aby go przytulić. Następnie zaczynam swoją mowę przepraszającą i spędzamy miłe chwile w Hoytenberryowskim łóżku. Oczywiście wszystko zepsuł...\n- Bo chciałam się z tobą przespać Spike! – wybuchnęłam, co było takie nie w moim stylu – rozmawianie o tego typu rzeczach i to w dodatku powiedzieć coś takiego podniesionym głosem. Zarumieniłam się. - Naturalnie ty nawet nie pamiętasz o czym rozmawialiśmy podczas ostatniej naszej rozmowie przed kłótnią – zaakcentowałam ostatni wyraz.\nby Spike Hoytenberry on Pon 1 Paź - 0:25\nGdyby wiedział, że przez to wszystko nie będzie mógł w żaden sposób zamknąć jej ust, pewnie wykopałby ją ze swojego dormitorium gdy tylko do niego wrócił. Najwyraźniej wciąż był tylko człowiekiem i popełniał głupie błędy.\n- Trzymaj nos z dala od moich spraw, bo pożałujesz - warknął jedynie, bo tak naprawdę nawet nie wiedział, kto to ta cała Quinn Hayworth i jakoś średnio go to obchodziło. Jak pójdzie za nim, skończy jako kolacja dla wampirów, zapewne niewielka strata. On nikogo bronić nie będzie, musi troszczyć się o własne cztery litery.\nCałe jej życie miało wyglądać inaczej, ale nic nie wskazywało na to, by cokolwiek kiedykolwiek miało ulec zmianie. Powinna się już przyzwyczaić. Życie to nie tani pornos dla kobiet, czasami ma jakieś zawirowania.\n- Coś kiepsko ci to wychodzi - zauważył, nie ukrywając kpiny. Takie słowa w ustach Cornelii zdawały się zabawne, nie wspominając już o tym, że chętnie zobaczyłby, co przez nie rozumie. Z resztą, zabierała się do tego od złej strony i nic dziwnego, że nie mogła dostrzec rezultatów. Dziewczyna nie miała nawet bladego pojęcia o tym, w co chciała się wpakować i wiedział o tym, gdy tylko otworzyła usta. - Wyrzucam z pamięci rzeczy, których nie uważam za istotne - łaskawie ją oświecił, zapalając jednocześnie papierosa. - Na co jeszcze czekasz? - zapytał protekcjonalnie, nawet nie ruszając się z miejsca.\nby Cornelia Golightly on Pon 1 Paź - 0:47\nNie wybaczyłabym mu tego. A przynajmniej bym była wstrząśnięta tego typu zachowaniem przez kilka najbliższych dni, szlochając w poduszkę, zaś po tygodniu odszukałabym Spike'a i go przeprosiła za swoje zachowanie, winiąc tylko siebie. Zawsze przecież wina leżała po mojej stronie. To ja wszczynałam wszystkie nasze kłótnie. Wyzbywając się moich złych nawyków, pozbylibyśmy się ich w zupełności.\n- Wkrótce będą też moimi. – Prawdy powiedziawszy już uważałam je za swoje.\n- Och, naprawdę? – spytałam udając zaskoczoną, przegryzając dolną wargę, kiedy moja dłoń powędrowała do torsu mojego lubego. - Wyrzuca pan z pamięci wiele rzeczy, panie Hoytenberry – poprawiłam się na łóżku, przysuwając nogi bliżej ciała, i siadając bliżej Spike'a. Chciałam się nawet do niego bardziej zbliżyć, ale przez to, że zapalił on papierosa, zabrałam rękę z jego torsu. Czy obrał sobie za punkt honoru niszczenie moich planów? Dziś zdarzyło mu się to drugi raz. Powątpiewałam, iż to przypadek.\nZmarszczyłam tylko brwi, patrząc na niego z zażenowaniem. Nie miałam zamiaru odpowiadać na to pytanie, które tylko mnie zawstydziło.\nby Spike Hoytenberry on Pon 1 Paź - 18:09\nZamknęli się w błędnym kole - on miał ją w głębokim poważaniu, ona zaś nigdy nie potrafiła unikać go dłużej niż kilka dni. Wracała, przepraszała i obrażała się znowu. Zdążył już do tego przywyknąć, nie odnotowywał kolejnych kłótni.\n- Nigdy nie będą twoimi, kiedy wreszcie to zrozumiesz? - zapytał, rozmasowując sobie skronie palcami. Przez tą jej nieustanną paplaninę rozbolała go głowę. Jednakże najgorsze było to, że Cornelia nie potrafiła zrozumieć niczego za pierwszym razem i musiał w kółko tłumaczyć jej to samo.\n- Najwyraźniej jest ku temu powód - mruknął, celowo wydmuchując dym wprost na jej twarz. Jeden papieros niszczył jej plany? Spike skwitowałby to jedynie śmiechem. Prawdziwa kobieta potrafiła uwieść mężczyznę w każdej sytuacji, a dla niej przeszkodę nie do pokonania stanowiła jedna fajka? Ośmieszała się w jego oczach. - To już koniec? Mizerne te twoje chęci - zakpił z niej, gdy tylko dostrzegł, jak szybko się zmieszała.\nNie zamierzał jej tego ułatwiać. Jeśli chciała rozłożyć przed nim nogi, nie odmówi. Ale zdecydowanie nie będzie o to zabiegał. Do ślubu pozostało im już względnie nie wiele czasu, a wtedy zrobi to, na co ma ochotę, nie musząc jej o nic prosić.\nby Cornelia Golightly on Pon 1 Paź - 18:32\nNie lubiłam tego błędnego koła, głęboką wierząc, że wkrótce zostanie ono unicestwione.\nOtworzyłam usta, by jakoś skomentować te słowa. Nie powiedziałam jednak nic, odwracając od przyszłego małżonka wzrok. Nie muszę odpowiadać na coś, co doszczętnie prawdą nie jest. Owszem – może i nie kochał mnie teraz, ale niegdyś ulegnie to zmianie. Już ja o to zadbam. Tylko wcześniej wyperswaduje mu te wampiry. O właśnie! Spojrzałam na ponów na Ślizgona, uśmiechając się sardonicznie.\n- Czy twój dziadek wie, że narażasz swoje życie, bawiąc się w łowce wampirów przez co prawdopodobnie nie dożyjesz nawet zaręczyn? – Nie, moim celem nie było wytrącenie go z równowagi, po prostu nie potrafiłam dać za wygraną. Chciałam wiedzieć, co jak i dlaczego.\n- Przez ciebie będę śmierdzieć tym świństwem – warknęłam odsuwając się od niego. - Mógłbyś nigdy więcej tego nie robić? – obruszyłam się, znając odpowiedź. Dobrze wiedział jaki miałam stosunek do używek, chociaż to właśnie fajek nienawidziłam najbardziej. Poza narkotykami, ale z tymi miewałam nikłe kontakty.\n- Wybacz, ale wcześniej użyłam czasu przeszłego – powiedziałam, że CHCIAŁAM się z tobą przespać, a nie że chcę – warknęłam po raz koleiny. Mimo to nadal tu tkwiłam. Czyżbym i tak miała na coś nadzieję? - Oczywiście ty i tak sobie weźmiesz, co nie jest twoje po ślubie – zakpiłam ściszonym głosem, bawiąc się fragmentem sukienki.\nby Spike Hoytenberry on Nie 7 Paź - 16:21\nCornelia uparcie chciała przegiąć. Wyprowadzić go z równowagi i doprowadzić do tego, że znów podniesie na nią rękę. Inaczej nie da się tego wytłumaczyć. Wie, jak łatwi go zdenerwować, a wciąż brnie do przodu, zamiast uciekać gdzie pieprz rośnie.\n- To też nie twoja sprawa - warknął tonem, który sugerował, że jeśli piśnie choć słówko jego dziadkowi, nie wyjdzie z tego w jednym kawałku. Nie miałby żadnych oporów przed zrobieniem jej krzywdy, gdyby doprowadziła do takiej sytuacji. Nie chciała być workiem, na którym wyładowałby wtedy swoją złość.\n- To już twój problem - skwitował jedynie, nie dając jej tej satysfakcji z poświęcenia choć znikomej ilości uwagi na to, by wyjaśnić jej swoje stanowisko. Nie miał obowiązku tłumaczyć się jej z czegokolwiek, ona nie musiała tego akceptować, za to musiała nauczyć się z tym żyć. On nie zamierzał wnikać w to, jak.\n- Skoro już ustaliliśmy, że nawet tego nie potrafisz zrobić jak należy, zabieraj dupsko z mojego łóżka - powiedział wprost do poduszki, która jednak nie zagłuszyła jego słów. Nie musiał mówić więcej, nie musiał uświadamiać jej co stanie się po ślubie. Może częściowo zdawała sobie z tego sprawę, jednak wciąż brakowało jej kilku - w tym momencie niezbędnych - elementów układanki.


ABC Design Ping | sklep internetowy SMILE, Poznań\nWybierz opcję...Tin Storm Herb +110,00 złNature +110,00 zł\nABC Design Ping, to lekka, niezwykle elegancka spacerówka stworzona do sprawnego przemieszczania się w mieście i podczas podroży. Po złożeniu osiąga tak kompaktowe wymiary, że spokojnie można ją zapakować do małego bagażnika, zabrać ze sobą do pociągu czy samolotu. W pełni regulowane siedzisko z wygodną powierzchnią do spania i dużą, wentylowaną budką zapewniają dziecku komfort podczas codziennych spacerów i w trakcie wakacji.\nABC Design Ping to elegancka, bardzo lekka spacerówka, która sprawdzi się świetnie podczas codziennych spacerów w mieście i w podróży. Jej wyjątkowo łatwy system składania i malutkie wymiary po złożeniu ułatwiają podróże samochodem, autobusem, pociągiem, czy samolotem. Składa się do "kostki", która mieści się praktycznie wszędzie. Praktyczna torba chroni wózek przed zniszczeniem i zabrudzeniem.\nSpacerówka wyposażona jest w siedzisko z płynnie regulowanym oparciem, które można ustawić do wygodnej pozycji do spania. Regulowany podnóżek dba o komfort małych nóżek i staje się przedłużeniem powierzchni do snu. Dziecko zabezpieczone jest 5-punktową uprzężą i barierką, którą można wypiąć z jednej lub obu stron.\nIstotnym elementem wózka jest budka przeciwsłoneczna wykonana z hydrofobowej tkaniny. Po jej poszerzeniu widoczne są dwa panele wentylacyjne dające dodatkowy dostęp do świeżego powietrza.\nWózek porusza się na amortyzowanych kołach, co podnosi komfort jazdy na nierównościach. Stylowy design sprawia, że obok tej spacerówki nie sposób przejść obojętnie!\n- niewielka waga wózka wynosząca 7 kg,\n- szybki i łatwy system składania jedną ręką,\n- bardzo małe wymiary po złożeniu,\n- blokada wózka do transportu,\n- praktyczna torba do przewożenia,\n- hamulec nożny przyjazny dla obuwia,\n- amortyzacja bezdętkowych kół,\n- możliwość odpięcia kół,\n- podnóżek z regulacją wysokości,\n- system 5-punktowych uprzęży,\n- rączka i pałąk pokryte ekoskórą,\n- budka przeciwsłoneczna z wodoodpornych tkanin,\n- dodatkowa sekcja w budce z okienkami wentylacyjnymi,\n- wymiary wózka rozłożonego (dł./szer.): 71/43,5 cm,\n- wymiary wózka złożonego (dł./szer./wys.): 54/43,5/25 cm,\n- wysokość rączki od podłoża: 106 cm,\n- wymiary siedziska (dł./szer.): 20/33 cm,\n- wymiary oparcia (dł./szer.): 33/43,5 cm,\n- średnica kół (przód/tył): 13/14,5 cm,\n- waga całkowita: 7 kg.


Każdy, kto staje przed koniecznością zakupu nowych mebli, zastanawia się, na jaki styl się zdecydować, żeby meble dobrze wyglądały w pomieszczeniu i do niego pasowało. Aby bardzo dobrze dobrać meble łódź trzeba wziąć pod uwagę to, jaki kolor ma podłoga w pomieszczeniu, jakie jest jego oświetlenie i paleta barw ścian. Do dużych i bardzo dobrze nasłonecznionych pokoi będą pasować masywne meble.\nW niedużych wnętrzach lepiej zdecydować się na półki i niewysokie komody, które nie będą zagracać pomieszczenia. Odwiedzając salon meblowy łódź można obejrzeć, jak duże są tradycyjne komody i szafy i czy zmieszczą się do pokoju, w którym mają się znajdować. Trzeba ponadto pamiętać, że zazwyczaj sklep meblowy łódź ma dużą powierzchnię, więc meble mogą w nim wydawać się niezbyt duże a ustawione w niewielkim salonie całkiem go zagracić. Do pokoi z drewnianą jasną podłogą pasować będą meble w każdym stylu. Innowacyjne szafy z lakierowanymi frontami mogą ładnie wyglądać w kuchni lub pokoju nastolatka. Na prawdę bardzo często także czasami laminowane półki trafiają do łazienki, ponieważ są odporne na działanie wilgoci. Niektórzy ludzie kupują meble stylizowane na styl antyczny, kolonialny, czy PRL-owski. Zdarza się, że pamiętają takie meblościanki, szafy, czy komody z domów swoich babć i zamierzają odtworzyć ten styl w swoim wnętrzu. Problem z takimi meblami jest wówczas, gdy mają się wpasować w nowoczesne mieszkanie, w którym dominuje sztuczne, ledowe oświetlenie albo marmurowe podłogi. Wówczas nie wyglądają świetnie i widać, że nie są dopasowane do wnętrza. Przy zakupie mebli można też kierować się tym, w jaki sposób zaprezentowane są one w salonie meblowym. W wielu z nich na ekspozycji pokazane są w pełni urządzone pokoje. Meble, które się w nich znajdują pasują do siebie nawzajem a także tworzą jedną całość z dodatkami, takimi jak obrazy, zegary, czy kwiaty. Meble zakupione w salonie można przewieźć do domu własnym transportem albo zapłacić również za dostawę. Sporo sklepów oferuje również, że pracownicy dostarczający meble wniosą je do mieszkania a także złożą.