W grze Baba Jaga, będziecie uciekać przed szponami nikczemnej czarownicy. By tego dokonać musicie uzbierać składniki potrzebne do wykonania trzech zaklęć, składników tych będziecie szukać w lesie w trakcie gdy Baba Jaga będzie szukać was. W swojej turze, aktywny gracz odkrywa wierzchnią kartę zaklęcia. Karta zaklęcia przedstawia 4 składniki, a gracz rozpoczyna poszukiwania składników w lesie, odkr..\nO co w tym wszystkim chodzi?Na początku gry każdy z graczy otrzymuje dwóch herosów w swojej drużynie i pięć kart na ręce. Rozpoczynający rozgrywkę odsłania pierwszą kartę ze stosu i na podstawie zawartych na niej informacji wybiera Wędrującego Bohatera. Przekazuje go (zakrytego) kolejnemu graczowi. Ten może go przyjąć do swojej drużyny, lub podać dalej.Uważajcie! Jeśli przyłączycie do swojej druży..\nDecrypto to drużynowe zmagania w łamaniu słownych szyfrów za pomocą skojarzeń!Stań w szranki z przeciwną drużyną łamaczy kodów. Każda z dwóch drużyn otrzymuje zestaw znanych tylko im haseł. Jedna, wybrana osoba z drużyny staje się Szyfrantem - zna on kod i stara się przekazać swojej drużynie podpowiedzi słowne w taki sposób, aby jego sojusznicy dopasowali hasła do słów w odpowiedniej kolejności ws..\nPostanowiliście wyruszyć na wyprawę do Jaskini Tacora, kryjącej nie tylko kosztowności, lecz również straszliwe pułapki! Odważcie się wejść do środka i decydujcie, czy chcecie zapuszczać się do jej wnętrza, czy wolicie być roztropnymi poszukiwaczami i zawrócić do obozowiska, aby ukryć zdobyte skarby. Oświetlając drogę pochodniami, ostrożnie zbadajcie Jaskinię Tacora... W grze planszowej ..\nNigdy dotąd cywilizacje nie walczyły aż tak zażarcie o pozostawienie po sobie śladu w historii! Odkrywajcie kolejne innowacje oraz zupełnie nowe działania, wnoszące do gry jeszcze więcej niesamowitych możliwości! Korzystajcie z przeszłych umiejętności dzięki echom swoich dawnych innowacji. Zwiększajcie wpływ bezpośrednio, dzięki kartom leżącym ..\nRok 1840. Prefektura Kanagawa nad Zatoką Tokijską. Mistrz Hokusai decyduje się otworzyć szkołę dla artystów, by wykształcić swoich następców. Jesteś jednym z nich – musisz udowodnić, że to właśnie ciebie powinno się nazywać godnym kontynuatorem ścieżki „starego, szalonego malarza”.Wybierz temat swoich obrazów i ruszaj tworzyć wiekopomne dzieła! Chwyć pędzel w dłoń, podążaj za naukami swojego naucz..\nLokomotywa to gra dla całej rodziny, w której będziecie - podobnie jak w pięknym wierszu Jana Brzechwy - doczepiać do swojej lokomotywy kolejne wagony, w tym wypadku pełne lwów, żyraf, niedźwiedzi i innych zwierzaków!Reguły gry są bardzo proste, w swojej turze gracz może dobrać kartę na rękę lub zapłacić zebranymi wcześniej kartami, by kupić nowy wagonik spośród dostępnych na stole i dołączyć..\nPrzestrzeń powietrzna wypełniona jest setkami okrętów przecinających chmury. Wszyscy lecą od jednej latającej wyspy, do drugiej, wioząc cenne skarby, doświadczoną załogę albo ważnych pasażerów. Twoim zdaniem jako Kapitana statku powietrznego jest zadbać o dobro własnej załogi, uwalniając innych od ich dóbr. Co jakiś czas natkniesz się na innych, wrogich ci piratów. Dokonasz wtedy abordażu na ich o..\nZalicytuj i sprzedaj z zyskiem! Na Sprzedaż to znakomita, prosta i przystępna gra licytacyjna, w której najpierw kupujecie Nieruchomości, by zaraz potem sprzedać je z jak największym zyskiem. Droga do zwycięstwa nie jest wcale prosta. Musicie trafnie oceniać wartość Nieruchomości wystawionych na licytację, przewidywać poczynania przeciwników, a wreszcie skłonić ich do podjęcia błędnych decyzj..\nTo innowacyjne podejście do karcianej klasyki. Co rundę zmieniają się: osoby z Twojej drużyny, kolor Atu jaki i liczba punktów za zebrane Lewy. Zagrywaj swoje najlepsze karty, próbuj odkryć zamiary przeciwników, uformuj ze swoją drużyną najlepszy sojusz i wygrywaj nawet najzimniejsze wojny. Przystępność zasad i różnorodność możliwych do zagrania ruchów zachwyci fanów klasycznych gie..\nTrzy Małe Świnki to prosta i zabawna gra kościana dla całej rodziny. W swojej turze gracz rzuca unikatowymi różowymi kośćmi. Gracze starają się wyrzucić symbole dzięki, którym będę mogli kupić drzwi, okna czy też dach zbudowany ze słomy, drewna albo cegły. Im piękniejszy i potężniejszy Twój dom, tym więcej punktów na koniec gry uzyskasz!Pamiętaj jeśli wyrzucisz dwa symbole wilka, weź głęboki wdech..\nPoznajcie Wesołe Krówki - planszówkę, którą pokochały tysiące graczy na całym świecie! Wejdzcie w role farmerów starających się zarobić jak najwięcej na swojej trzodzie. Każdy z graczy posiada niewielką, rodzinną farmę - sprawcie, żeby to właśnie wasze osiągnęły największe zyski.Zgodnie z tytułem - wszystko tu kręci się wokół krów. Kupujcie krowy, hodujcie krowy, rozmnażajcie krowy! Zbierajcie fun..\nW tej grze wcielasz się w rolę uczniów szkoły czarodziejskiej, którzy nieopatrznie otworzyli prastary wolumin i uwolnili kryjące się w nim potwory! Zamknijcie ponownie księgę, strona po stronie wiążąc na powrót wszystkie stwory. Aby wygrać musicie współpracować, uczyć się nowych zaklęć poszerzać swoje umiejętności i nade wszystko nie dać się porwać szaleństwu!Wielka Księga Szaleństwa to gra kooper..\nZapraszamy do Podziemi to gra oparta na mechanice push-your-luck, w której od 2-4 graczy wciela się w postać śmiałka usiłującego zwiedzić tytułowe podziemia. Gracz, któremu jako pierwszemu uda się przejść całe lochy dwukrotnie wygrywa grę. Natomiast jeżeli dwa razy polegnie w podziemiach odpada z rozgrywki.Gracze w swojej turze, wprowadzają w sekrecie przed pozostałymi graczami karty potworów lub ..\nZwiedzaliście kiedyś podziemia? Tak? To zapraszamy na powtórkę! Nie? Najwyższy czas nadrobić zaległości!Gra Zapraszamy ponownie do podziemi związana jest tematycznie z Zapraszamy do podziemi, ale wcześniejszy tytuł nie jest wymagany do zabawy. Możecie jednak połączyć te gry i wykorzystać elementy obu pozycji.Orkowie, szkielety, gobliny, wampiry, golemy, a także wiele innych monstrów..\nWyświetlono: 1 do 15 z 16 (2 stron)


ajmują się świadczeniem podobnych usług prawnych polegających na udzielaniu porad oraz pomocy prawnej, sporządzaniu dokumentów i reprezentowaniu klienta przed sądami i urzędami. Radca prawny i adwokat są pokrewnymi zawodami prawni\nKancelaria prawna może być prowadzona przez radców prawnych lub adwokatów. Obydwa zawody prawnicze, radca prawny i adwokat, zajmują się świadczeniem podobnych usług prawnych polegających na udzielaniu porad oraz pomocy prawnej, sporządzaniu dokumentów i reprezentowaniu klienta przed sądami i urzędami. Radca prawny i adwokat są pokrewnymi zawodami prawniczymi, wystę\nCracow - capitol of polish medieval historyBetter Methods to Buy a Brake Cylinder Pipes, plumbing and plumbersKwestie implantologii i protetykiPoradnik dla biznesu - co to jest SEOChciał Tylko zbadać swoje serce. Popełnił Błąd, Który Kosztował Go ...Ciekawe kto może kupić oprogramowanie dla logistyki?Jak skorzystać z kolektorów słonecznych Od RękiPowrót dywanów na salony!Wakacje życia - jedź do HiszpaniiCiąża i karmieniePo co właściwe odmłodzić cerę?Google dla firm - kilka słów na temat pozycjonowaniaHave You ever been in Polish Tatra Mountains?Rok 2020 - dobry czas by szkolić z bhp w Gorzowie High efficiency including how to buy brake discs Gdzie wypożyczyć meble?Medycyna estetyczna: zabiegi, substancje i inneNiższe nakłady, lepszy druk. Poligrafia ogółemOrientalna uroda, jaki jest jej sekret?Krótko i na temat: odzież termoaktywnaComarch AltumPoradnik o myjniachMeblowe historie Here's how to better choose a chauffeur Sauny wkraczają do PolskiKilka słów o ortopedach i leczeniu urazówJak sprzątać?Chciałeś kiedyś zainstalować panele słoneczne ale nie wiesz jak sie za to zabrać?Zaskocz znajomych i wyślij kartkę


Jeśli zależy Ci na tym, żeby po śmierci Twój majątek przeszedł we właściwe ręce, powinieneś sporządzić testament. To w nim możesz rozporządzić mieszkaniem, domem, samochodem, biżuterią, znaczkami pocztowymi czy cenną...\nZasadą przyjętą w polskim prawie cywilnym jest to, że testament wskazuje spadkobierców do całego majątku spadkodawcy (art. 959 k.c.). Najprościej rzecz ujmując: spadkodawca mówi kto dziedziczy (ewentualnie "kto" dziedziczy jaką...\nGdy umiera rodzic, który spisał testament i pominął w nim jedno dziecko, od pozostałych spadkobierców może ono domagać się tzw. zachowku. Jest to część wartości udziału spadkowego, który by mu...\nGdy umiera rodzic, który spisał testament i pominął w nim jedno dziecko, od pozostałych spadkobierów może ono domagać się tzw. zachówku. Jest to część wartości udziału spadkowego, który by mu...\nNiegodność dziedziczenia uregulowana jest w art. 928 - 930 k.c. Pozew o uznanie spadkobiercy za niegodnego dziedziczenia może złożyć każdy, kto ma w tym interes prawny w okresie do 3...\nJak wygląda proces odrzucenia spadku?\nOdrzucić spadek można na dwa sposoby: przed notariuszem lub przed sądem rejonowym właściwym dla swojego miejsca zamieszkania lub pobytu. Sporządza się specjalne oświadczenie o odrzuceniu spadku. Potrzebne są tak naprawdę...\nGdy umiera ktoś z rodziny lub przyjaciel, często żyjący krewni lub bliscy dziedziczą po nim majątek. Mogą jednak zdecydować, czy w ogóle przyjąć spadek, a jeśli tak, to w jaki...\nZakładam, że mówimy o umowie, na podstawie której operator świadczył usługi dostępu do sygnału telewizji kablowej lub satelitarnej. Do dochodzenia zwrotu nadpłaty uprawnieni są spadkobiercy osoby zmarłej. Aby ustalić krąg...


ISBN: 978-83-945880-5-2 Data wydania: 2016-10-17\nStrona redakcyjna Redakcja i korekta Daniel Lesiewicz Projekt okładki Kamil Pietruczynik www.kamilpietruczynik.pl Na okładce wykorzystano fotografie © Depositphotos.com/Drukarnia Chroma Skład i łamanie Krzysztof Kokosiński Copyright © by Krzysztof Koziołek 2016 Copyright © by Manufaktura Tekstów 2016 www.manufakturatekstow.pl Oficjalna strona internetowa autora www.krzysztofkoziolek.pl Wydanie pierwsze Nowa Sól 2016 ISBN 978-83-945880-5-2 Druk i oprawa TOTEM - Inowrocław\nDedykuję Kamilowi Pietruczynikowi\nWalczymy o demokrację, ale jej nie stosujemy. Z filmu „Karmazynowy przypływ”\nProlog Niedziela Kiedy tylko usłyszał nieśmiałe pukanie do drzwi, poczuł ukłucie w sercu. Siedział na wytartej, skórzanej pufie i na dźwięk uderzenia zastygł jak słup soli. Najmniejszy ruch sprawi, że stary materiał zacznie trzeszczeć, a to zdradzi, iż właściciel mieszkania w nim jest. Postanowił czekać. Jednak ten, kto stał na korytarzu, nie zamierzał łatwo się poddawać. Kolejne stuknięcie w drewnianą dyktę było już zdecydowanie bardziej natarczywe. Zaczął modlić się w duchu, aby przeczucie go myliło. Spojrzał na połatane drzwi, skierował wzrok na jeszcze bardziej zniszczony zamek, który swoją funkcję spełniał już tylko na słowo honoru. Podjął decyzję. – Idę! – rzekł głośno. – Chwila! – Spałeś? – mężczyzna, który pojawił się w drzwiach jako pierwszy, mógł mieć około 30, może 35 lat. Szerokie bary i potężne bicepsy jednoznacznie wskazywały na miejsce spędzania każdej wolnej chwili. – Kimnęło mi się – próbował przykleić na twarz uśmiech. – To sorki, stary, że cię obudziliśmy – wnętrzem dłoni przeciągnął po głowie, jakby w ten sposób mógł poprawić włosy krótko przycięte na wojskową modłę. Był przystojny i całym sobą komunikował otoczeniu, iż doskonale zdaje sobie z tego sprawę. – Biznes mamy. Dopiero teraz dostrzegł drugiego gościa. Nie mógł się pochwalić aż tak atletyczną budową ciała, aczkolwiek pod koszulą również prężyła się góra mięśni. Jego gęste czarne włosy wywoływały nienaturalne wrażenie. Biorąc pod uwagę, że wyglądał na pięćdziesięciolatka z lekkim okładem, można było przypuszczać, iż są farbowane. – Jaki? – spytał bez cienia zainteresowania w głosie. – Będziemy mieli dla ciebie kolejną fuchę – przystojniak zamknął drzwi, po czym z tylnej kieszeni bojówek wyjął butelkę wódki. – Dawaj szkło! – mrugnął znacząco. – Kiedy ja nie piję... – kolejna próba nieudanego uśmiechu. – Powiedziałem: dawaj szkło! – twarz przystojniaka wciąż się śmiała, ale ton głosu sprawiał odmienne wrażenie. Mężczyzna podszedł do starej komody, która niegdysiejszą biel już wieki temu utraciła na rzecz brudnej szarości. Otworzył drzwiczki, wyjął trzy szklanki. Już na pierwszy rzut oka było widać, iż każda jest z innej parafii. W tym czasie starszy z gości rozglądał się bacznie po mieszkaniu. Główne pomieszczenie miało jakieś 10 metrów kwadratowych i służyło jednocześnie za pokój dzienny, sypialnię i kuchnię. Spojrzał na drzwi do łazienki. Oklejone były plakatem z „Gwiezdnych Wojen”. Jego naderwany róg świadczył o tym, iż pochodził z odzysku, najpewniej zdarty z ogłoszeniowego słupa. Podobnie jak metalowa tabliczka zawieszona nad drzwiami wejściowymi. Zwykle w tym miejscu wisiał krzyż lub święty obrazek, ten lokator postawił jednak na inne credo: „Dbaj o dobrą jakość odpadów metali nieżelaznych: chroń je przed pomieszaniem i zanieczyszczeniem”, sygnowane przez Centralę Gospodarki Złomem. Powiódł raz jeszcze wzrokiem po ścianach i sprzętach, próbując zlokalizować odczucie, które pojawiło się od momentu przekroczenia progu. Już miał! Czuł się jak w mieszkaniu u swojej babci, niech jej ziemia lekką będzie. Kiedy siadał na kanapie, najpierw usłyszał jęk sprężyny zwiastujący niebezpieczeństwo, chwilę później zapadł się w niej głęboko. – Da się na tym spać? – przystojniak poszedł w ślady starszego kompana. – Da się – gospodarz przycupnął na pufie w bezpiecznej odległości. – Do wszystkiego można się przyzwyczaić – dodał głosem, w którym pobrzmiewała nuta ni to smutku, ni nostalgii. – Nic innego do siedzenia nie ma? – skrzywił się przystojniak. – Ciężko mi będzie polewać... – Ja dziękuję, nie piję. – Wszyscy tak mówią – pieczołowicie odmierzał porcje wódki. – Ale ja naprawdę nie piję... – protestował nadal. – Pij! – podsunął szklankę. Gospodarz, szukając pomocy, spojrzał z nadzieją na starszego z mężczyzn. Ten jednak go nie widział, wciąż był zajęty lustrowaniem otoczenia. Kawalerka była urządzona więcej niż skromnie. Obok komody, kanapy, stolika, przy którym siedzieli, małej lodówki, kwiatka w dużej donicy i wytartej pufy, jedynym meblem był wiekowy telewizor, patrząc po wyglądzie, najpewniej jeszcze czarno-biały. – Stary, ale wciąż działa – rzucił gospodarz, jakby odgadując myśli. Starszy mężczyzna nie skomentował uwagi, dalej chłonął szczegóły otoczenia. Bieda aż piszczała, ale nie to najbardziej uderzało w oczy. Uwagę przykuwała czystość, w jakiej utrzymane było wnętrze, niemal sterylna, jakby właściciel planował tu otworzyć szpitalny oddział. Jedynym elementem, który próbował nadać kawalerce jakiś własny styl, była kolekcja puszek po piwie ustawiona na komodzie. Na pierwszy rzut oka przypominała takie, jakie przed laty zdobiły niemal każdą meblościankę w polskich blokowiskach. Kiedy jednak przyjrzało jej się bliżej, bez problemu dało się zauważyć, że to puszki współczesne, a większość była co najmniej zdublowana. – Pij! – na twarzy przystojniaka tliły się resztki uśmiechu. Gospodarz sięgnął po szklankę, ale to było wszystko, na co się zdobył. Wiedział już, że będzie musiał wypić alkohol, który mu nalano – po dobroci lub nie – ale nie mógł się zmusić. Starszy mężczyzna w milczeniu skierował na niego wzrok, po czym nieznacznie się uśmiechnął. Gospodarz jednak nie dał się zwieść pozorom. W oczach gościa dostrzegł bowiem coś, co od razu zidentyfikował, czując zwierzęcy strach. Uciekł spojrzeniem, zerknął na szklankę, potem na przystojniaka, następnie wrócił wzrokiem w kierunku napitku. Zaczął się zastanawiać, czy stawianie oporu ma sens, ale błyskawicznie sam siebie przekonał, że stoi na przegranej pozycji. – Za mało nalałem? – przystojniak ostrożnie napełnił szklankę do rantu, dbając, aby nie uronić ani jednej kropli. – No, dawaj! – Ja nie mogę... – Pij! – wrzasnął. Przymknął powieki, próbując sobie przypomnieć szóste urodziny Basi, kiedy razem z żoną zabrali małą do wesołego miasteczka. Nie bez trudu pokonał opory małżonki i wsiadł z córeczką do ogromnej karuzeli. Piskom i okrzykom zachwytu nie było końca, ostatecznie przejechali aż cztery tury! Otworzył oczy, rzucił ostatnim spojrzeniem za okno, patrząc na konary brzozy targane wiatrem, gubiące pierwsze liście. Westchnął głęboko. – Sam tego chciałeś – przystojniak wbił spojrzenie ponad gospodarza, po czym porozumiewawczo potaknął. Gospodarz poczuł nagle, jakby ktoś chciał mu wyrwać wszystkie włosy z głowy, brutalnie odginając ją do tyłu. Chwilę potem druga ręka bezceremonialnie chwyciła go za szczękę. Moment później zaczął się krztusić, czując palący trunek siłą wdzierający się do gardła.\nRozdział 1 Dwa dni później Sara Bednarz nago wyglądała bosko. Długie zgrabne nogi zachęcały do odkrywania innych zakamarków jej ciała i były preludium do szerokich, zmysłowych bioder podkreślających kobiecość. Właścicielka takiego ciała nie musiała obawiać się upływającego czasu. Nie musiała, ale się bała, co można było poznać po krótko ściętych włosach, jakby w ten sposób chciała sobie odjąć kilka lat. Andrzej Sokół leżał spocony obok i zamiast sycić się widokiem ukochanej, wzrokiem wiercił dziurę w suficie sypialni. – Co cię trapi? – spytała rozanielonym głosem. – Nic – mruknął niewyraźnie w odpowiedzi. – Nie wierzę – pochyliła się nad nim, ocierając jędrnymi piersiami o tors. – Naprawdę. – Akurat – siadła na nim okrakiem. – Dwa dni temu w Nowej Soli znaleziono zwłoki mężczyzny. – I to zaprząta twoją uwagę? – syknęła zła z powodu ulatującego nastroju. – To ktoś znajomy? – usiadła na skraju łóżka, sięgnęła po seksowny szlafroczek, prezent od Sokoła. – Bezdomny – odpowiedział cicho. – Bezdomny? – powtórzyła jak echo, zawiązując pasek. – Znałeś go chociaż? – Kiedyś pisałem o nim duży reportaż – Sokół usiadł na łóżku po turecku. – Facet miał prężną firmę informatyczną, duży dom, kochającą żonę i śliczną córeczkę. Stracił wszystko przez jakiegoś urzędasa ze skarbówki, który dowalił mu domiar za rzekomo niezapłacony podatek od czegoś tam... Kiedy zajęto mu konta, kontrahent wycofał się z umowy i zaczęły się problemy ze spłatą kredytów. Niedługo potem musiał sprzedać dom, resztę pieniędzy zabrała żona, tak jak córkę, której od tamtej pory nie widział ani razu. – Nie dostał prawa do widzenia się z własnym dzieckiem? – Sara Bednarz nie mogła uwierzyć. – Żona miała dobrego prawnika, on bronił się sam, bo mu nawet na czynsz nie wystarczało – wyjaśnił. – Przyjaźniłeś się z nim? – stanęła w oknie, sycąc się widokiem Wzgórza Winnego i Palmiarni skąpanych w świetle ulicznych latarni. – Nic z tych rzeczy – zaprzeczył gwałtownie. – To dlaczego jego śmierć tak cię uderzyła? – zdziwiła się Sara Bednarz. – Ciebie, Andrzeja Sokoła? Człowieka, który uważa, że nieudacznikom życiowym nie należy pomagać, jeśli tej pomocy prędzej czy później nie odpracują? – To, że śmierdzącym leniom wykorzystującym system opieki społecznej nie dałbym złamanego grosza, choćby mieli z głodu zdechnąć, nie jest równoznaczne z tym, iż potępiam każdego, komu się w życiu powinęła noga – odciął się momentalnie. – Ten facet starał się przynajmniej zarobić na życie zbieraniem złomu i makulatury. Nie mówiąc o tym, że stoczył się na margines życia nie przez własne lenistwo, tylko niekompetencję innych – kontynuował. – Wspominałem, że naczelnik ze skarbówki po tym, jak zniszczył tę firmę, wysoko awansował? – Wciąż nie rozumiem, dlaczego jego śmierć aż tak tobą wstrząsnęła – oparła dłonie o panoramiczną szybę. Chuchnęła, wpatrując się w kształty powstające od pary. Nic nie odpowiedział. – A skąd wiesz o zgonie? – dociekała, tworząc nowe figury na szkle. – Czytałem. – W Nowym Głosie Lubuskim? – Nie – Sokół skrzywił się, jakby przesadził z cytryną do herbaty. – W mojej starej gazecie są już tylko plebiscyty. Wybory najlepszego listonosza, nauczyciela, proboszcza, weterynarza, kioskarza... Niedługo pewnie będzie można wybrać ulubionego pana spod budki z piwem – zżymał się. – Ale czego się nie robi dla płatnych esemesów? – spytał retorycznie. – Czytałem krótką wzmiankę w Czasie Nowosolskim. – Ktoś go zamordował? – Jak mówicie to wy, ludzie służb: na ciele denata nie odnaleziono śladów działania osób trzecich. – To jaka była przyczyna śmierci? – zawodowa czujność Sary Bednarz włączyła się błyskawicznie. – Przedawkowanie alkoholu powiązane z wychłodzeniem organizmu. – Standard – prychnęła lekceważąco, wracając do łóżka. – Ile miał promili? – Prawie pięć. – Może i chciał wrócić na drogę praworządności, ale jak zwykle się nie udało – sięgnęła do zasupłanego paska od szlafroka. – Takim jak on nigdy się nie udaje. – Sęk w tym, że on nie pił alkoholu – oznajmił szeptem. – Co powiedziałeś? – palce zastygły w bezruchu. – Powiedziałem, że nie pił. – Jesteś tego pewien – to nie było pytanie. – Kiedy skarbówka go wykończyła, zaczął chlać na umór. Gdy stracił dom, a żona odeszła z dzieckiem, trafił na ulicę. Szybko zabrakło mu pieniędzy na drogie trunki, więc przerzucił się na sikacze – opowiadał Sokół. – Pięć lat temu rzucił jednak picie i od tego czasu nie miał w ustach ani kropelki alkoholu. – Może stało się coś, co sprawiło, że wrócił do kieliszka? – rzuciła bez przekonania. – Nie sądzę – chrząknął. – Wiem, że trudno ci będzie w to uwierzyć, ale on naprawdę wykorzystał drugą szansę, którą dostał od losu. Ile razy spotykałem go w Nowej Soli, tyle razy żartował, że coraz mocniej kocha życie i to z wzajemnością. Tak mnie tym zaskoczył, że olałem konwenanse i spytałem go wprost, czy się zakochał. – I? – Wyśmiał mnie – Sokół uśmiechnął się na samo wspomnienie. – Wyjaśnił, że po prostu na nowo nauczył się cieszyć z najmniejszego drobiazgu – dodał. – Zresztą, trudno, żeby mógł się cieszyć z czegoś więcej, skoro nie było go nawet stać na wynajęcie mieszkania. – Kiedy go ostatnio widziałeś? – drążyła. – Miesiąc temu? – zastanawiał się. – Może dwa... – Szmat czasu – zauważyła Sara Bednarz. – W takim czasie ludzie dorabiają się fortun lub je tracą. Odnowić przyjaźń z kieliszkiem można w jeden wieczór – stwierdziła autorytatywnie. – Nie przekonuje mnie to... – Powrót do nałogu zawsze jest łatwiejszy, niż się wydaje – była uparta. – Masz jakiś nałóg, o którym nie wiem? – Sokół zmienił nagle temat, próbując złapać ją w pasie. – Każdy musi mieć swoje tajemnice – sprawnie się wyślizgnęła. – Ja też – pchnęła go na łóżko. – Chcesz o tym porozmawiać? – ostrożnie złapał ją za stopę, opuszkami palców delikatnie gładząc skórę. – Łaskoczesz! – pisnęła. – Musisz jutro wracać? – pocałował duży palec. – Muszę – oparła się łokciami o poduszki. – Możesz wziąć urlop... – Sokół musnął ustami łydkę. – Nie mogę. – Skłam, że jesteś chora – złożył pocałunek na kolanie. – Nie mogę – westchnęła zmysłowo. – To wymyśl coś innego – zbliżał się w kierunku biodra. – Przecież już wymyśliłam – westchnęła raz jeszcze. – Tak? – ucieszył się. – I wielokrotnie ci proponowałam – rzekła Sara Bednarz. – Wprowadź się do mnie. – A, to ta propozycja... – nagle przerwał pieszczoty, usiadł. – Jeśli weekendy ci nie wystarczają... – A tobie wystarczają? – rzucił Sokół prowokacyjnie. – Nie o to chodzi – odrzekła. – To o co? – był wyraźnie poirytowany. – Przeprowadzka do Zielonej Góry oznaczałaby koniec mojej świetnie zapowiadającej się kariery – powiedziała cicho. – No tak, twojej – zaakcentował ostatnie słowo – świetnie zapowiadającej się kariery... – Sokół obrócił się tyłem do Sary Bednarz. – A moja kariera? – Przecież teraz jesteś wolnym strzelcem, równie dobrze możesz pracować we Wrocławiu – zbliżyła się do niego, po czym musnęła ustami szyję. – A może nie mogę? – otrząsnął się nerwowo, wstał. – Dlaczego nie możesz? – spytała. – Bo nie – burknął Sokół, sięgając po spodnie leżące na podłodze. – Idę się przejść. – O tej porze? – zdziwiła się. – Porę moich spacerów też chcesz kontrolować? – warknął. – Zostań – Sara Bednarz powiedziała to łagodnym tonem. – Zostaniesz? Nie odpowiedział.\nRozdział 2 Restauracja „Kania i bracia” z zewnątrz wyglądała jak setki podobnych lokali w Warszawie, niczym się zbytnio nie wyróżniając. Umieszczono ją na parterze kilkupiętrowej kamienicy, która czasy świetności miała już dawno za sobą. Wnętrze też zresztą nie należało do wyszukanych. O jej wyjątkowości stanowiło za to wykwintne jedzenie, o którego istnieniu przeciętny Kowalski nie miał zielonego pojęcia, nie mówiąc już o tym, że nigdy w życiu nie miał go w ustach. Może to nawet było lepiej dla przeciętnego Kowalskiego, bowiem ceny serwowanych przez „Kanię i braci” potraw przyprawiłyby go o natychmiastowy ból głowy. Niedostępna dla mas restauracja była za to przystanią dla wszelkiej maści polityków, biznesmenów i celebrytów, a stołowanie się u Kani – jak mawiano w skrócie – należało do dobrego tonu. Szczególnie wskazane było korzystanie z dyskretnych loży, co oczywiście wiązało się z dodatkową odpłatnością. Marek Jeske – na co dzień minister spraw wewnętrznych w rządzie Platformy Wszystkich Obywateli – o dobry ton dbał, jak o mało co, w przeciwieństwie do wysokości rachunków, tymi zupełnie się nie przejmował. Można to było poznać choćby po alkoholu, który zamówił u kłaniającego się w pas kelnera. – Mówię ci, Ararat jest najlepszy na takie podniosłe okazje – Jeske uniósł brodę, prezentując lekko wysuniętą dolną szczękę. W parze z nisko osadzonymi brwiami nadawała mu ona topornego uroku, nieprzystającego raczej do zajmowanego stanowiska. Garnitur – szyty na miarę w Londynie – i markowe perfumy nie były w stanie zrównoważyć takiego stanu rzeczy. – Wytwarzają go w Armenii z białych winogron, a tradycja produkcji sięga końca dziewiętnastego wieku – delektował się tembrem własnego głosu. – Jest tak miękki w smaku, jak może być tylko i wyłącznie koniak produkowany przez Sowietów. – Armenia nie leży już w Związku Radzieckim – zwrócił uwagę Jacek Kantowicz. Na co dzień pełnił zaszczytną funkcję prezesa Narodowego Banku Polskiego, a po godzinach zamieniał się w zapalonego biegacza półmaratonów. Sam też nie grzeszył urodą – bardziej niż ekonomistę z profesorskim tytułem przypominał robotnika budowlanego – ale w porównaniu z Jeskem był nadzwyczaj urodziwy. – O kwestiach polityki zagranicznej możesz rozmawiać z Radzimem – prychnął lekceważąco. – Już pan jest – zwrócił się do kelnera. – To zamówimy przystawki. Co dla ciebie? – Carpaccio z matiasa holenderskiego, kawior z anchois, rzodkiewki piklowane, kawior z łososia i tatara – wyliczył Kantowicz. – Dla mnie będzie carpaccio z mlecznej jagnięciny oraz grillowany kozi ser ze szparagami – podał Jeske. – Na danie główne dla panów? – spytał kelner. – Ty zamów – rzucił Kantowicz. – Dzisiaj weźmiemy ogony wołowe oraz... – wertował menu. – Ośmiorniczki. – Bardzo proszę – kelner wykonał głęboki ukłon. – Niech pan nie zapomni o wódeczce – Kantowicz skrzywił się w substytucie uśmiechu. Kilka minut później oszroniona butelka stanęła pośrodku półmisków z przystawkami, a Jeske zaczął pełnić rolę gospodarza. – Pamiętasz, jak pomogłeś nam wygrać poprzednie wybory parlamentarne? – minister rozlał pierwszą stopkę wódki. – Mówisz o sfinansowaniu przez moją firmę waszego deficytu budżetowego? – Kantowicz sięgnął widelcem do tatara. – Właśnie o tym. – Przypominasz mi o tym, że macie u mnie dług? – zdziwił się. – Chujowo duży dług? – uśmiechnął się na wspomnienie obligacji, które Narodowy Bank Polski kupił od jednego z banków prywatnych, wcześniej wyemitowanych przez rząd spanikowany ziejącą dziurą budżetową. Działo się to niespełna rok przed wyborami, kiedy to notowania Sprawiedliwej i Prawej Polski zbliżyły się niebezpiecznie do poparcia partii rządzącej. Zabieg z dodrukowaniem pieniędzy – bo tym tak naprawdę było skupienie obligacji przez NBP – uratował Platformę Wszystkich Obywateli i dał jej kolejne cztery lata rządów. – Tak, książę – beknął, używając ulubionego tytułu Kantowicza. – Zaprosiłem cię na tę skromną kolacyjkę, żeby porozmawiać o spłacie długu. – Zamieniam się w słuch, mój przyjacielu – szef NBP włożył do ust pierwszy kęs, popijając go wódką. Jeske zaczął mówić, opowiadał powoli, ze szczegółami, robiąc częste przerwy na jedzenie i picie. Kiedy skończył, Kantowicz przez dłuższą chwilę nie mógł znaleźć języka w gębie. – Ja cię, kurwa, pierdolę! – poruszał ustami jak ryba wyjęta z wody, łapczywie wciągając powietrze. – Wyluzuj, bo dostaniesz hiperwentylacji – zarechotał Jeske. – Ta suma... – wypuścił powietrze z sykiem. – Wała ze mnie robisz?... – spojrzał podejrzliwie. – Nie. – Naprawdę mówimy o takich pieniądzach? – Kantowicz wciąż nie dowierzał. – Robi wrażenie, co? – minister koniuszkiem języka oblizał dolną wargę. – Macie rozmach, skurwysyny! – westchnął. – Polej – podsunął kieliszek. Jeske wielkopańskim gestem nalał wódki, aż alkohol znalazł się na obrusie. Kantowicz gwałtownie wychylił kieliszek, w wyniku czego krople pociekły mu po brodzie. Nie wycierając ich, podstawił naczynie raz jeszcze. – Utrzymacie taki deal w tajemnicy? – rzekł, wypiwszy dolewkę. – Służby się nie zorientują?... Przecież do tego trzeba odpowiednich ludzi, sprzętu, zaplecza... – Nic się nie bój, wszystko jest dograne. Mamy ekipę, która wszystkim się zajmie – ton głosu Jeskego uspokoiłby nawet niemowlaka z atakiem kolki. – Służbami też się nie przejmuj, są całkowicie pod kontrolą. – Jak duże media? – beknął od serca. – Jak karmi się je ogłoszeniami o ministerialnych przetargach i zaprasza na specjalne rauty, to się nimi kręci, jak chce – odpowiedział. – Pismaka trzeba sobie umieć wychować – zaśmiał się głośno. – Wszystko żeście obsadzili – w głosie Kantowicza pobrzmiewał autentyczny podziw. – Trzymacie aparat państwowy żelazną ręką, oby tak dalej! – Pierdolisz jak potłuczony – machnął zirytowany ręką. – Państwo polskie istnieje tylko teoretycznie! Tak naprawdę to dupa, chuj, wszystko gnój! – zamilkł nagle. W drzwiach stał kelner z parującymi półmiskami. Rozstawił je sprawnie na stole, po czym opróżnioną do połowy butelkę wódki wymienił na nową. Na sam koniec – jakby gościom mało było dowodów jego profesjonalizmu – poprawił jeszcze tulipany w wazonie, odłamując jeden zwiędły liść. – Dlaczego kaptujecie mnie dopiero teraz? – Kantowicz zadał pytanie znienacka, kiedy znów zostali sami. – Minimalizacja ryzyka – odparł spokojnie minister. – To duże przedsięwzięcie, trzeba uważać, żeby ktoś gdzieś czegoś nie chlapnął... Służby, służbami, ale w takim interesie dyskrecja to podstawa. – A jakbym się nie zgodził? – pytał dalej. Jeske zaśmiał się pod nosem. – Macie coś na mnie? – Kantowicz spojrzał podejrzliwie. Minister spraw wewnętrznych wyszczerzył zęby w szerokim uśmiechu. Nalał wódki do obu kieliszków. – Na wszystkich coś macie... – Kantowicz mówił dalej sam do siebie. – Chuj z tym, coś tam się w młodości przeskrobało, może nawet trochę tego by się nazbierało, ale przecież każdy kiedyś był młody, prawda? – spojrzał, szukając akceptacji. Radosne oczy Jeskego przepełnione były zrozumieniem. – Pardon – rzekł cicho Kantowicz. – Ale mam dodatkowy warunek – zrobił pauzę dla zwiększenia efektu. Minister spiął się w sobie. – Wstawicie nowego ministra finansów – wypalił Kantowicz, po czym wychylił kieliszek do dna. Jeske nie zamierzał kryć totalnego zaskoczenia. – Na dziś jeszcze ci nie powiem, kto to będzie dokładnie – Kantowicz kontynuował niezrażony. – Ale znam takich ludzi, którzy się nadadzą do tego, co chcemy zrobić. – Ja ci oferuję taką kasę, a ty targujesz się o jedno stanowisko? – rzucił z niedowierzaniem. – I to nawet nie dla siebie?! – Nie lubię tego gnoja, po prostu! – szef NBP sięgnął po widelec. – Pierdolony saper gospodarki się znalazł!... To jego wymuskanie tak mnie wkurwia, że... – widelec ześlizgnął się z macki i palce siłą rozpędu uderzyły w ośmiorniczkę, charakterystycznie przy tym plaskając. – Tak mnie wkurwia, że aż nie wiem! – zaśmiał się głośno, maczając dłoń w miseczce z wodą. Jeske zawtórował mu śmiechem.\nRozdział 3 Środa Sokół siedział przy ogromnym stole, zdecydowanie za dużym na jego potrzeby, nawet uwzględniając gości, których czasami do siebie zapraszał. Mimo niedopasowanych rozmiarów mebel komponował się z wnętrzem. Nie mogło być inaczej, blat został wykonany z cegieł z odzysku, obity dębowymi deskami, zaś funkcję nóg pełnił kawałek starego słupa energetycznego. Oparł na nim łokcie, położył brodę na dłoniach, zaczął tępo wpatrywać się w panoramiczne okno wstawione między wielkie stalowe słupy, pozostałość po dawnej przędzalni. Loft kupiony kilka lat wcześniej po okazyjnej cenie, raził surowością wykończenia, ale jednocześnie miał w sobie niepowtarzalny charakter, który właścicielowi pasował ze wszech miar, jego obecnej partnerce niestety dużo mniej. – Sara – Sokół westchnął, bełtając łyżką w mlecznej zupie, dawno wystygłej. Nałożył porcję do ust, wzdrygnął się nerwowo. Zupy jadał tylko gorące, mleczna nie była tu wyjątkiem i nawet głód nie mógł zmienić zwyczaju. Odkładając naczynia do zlewu, zahaczył o narożnik, zamachał talerzem niczym kelner tacą, tyle że z dużo gorszym efektem. Klnąc jak szewc, zabrał się za wycieranie z podłogi rozlanego mleka. Wciąż wściekły – ale tak naprawdę nie na zimny posiłek czy własną niezdarność, lecz na fakt, iż rano obok siebie zastał puste i zimne łóżko – sięgnął po telefon komórkowy. Zaczął pisać esemesa do Sary Bednarz, ale w połowie zmienił zdanie. Sięgnął po płaszcz i kluczyki do auta, w jednej chwili podejmując decyzję. Nic tak nie ratowało mu nastroju, jak działanie. * Pół godziny później był już w Nowej Soli. Najpierw odwiedził znajomego policjanta, ten jednak nie mógł pomóc: zgon Taraszkiewicza od samego początku uznano za naturalny, a sekcja zwłok tylko potwierdziła, że zapił się na śmierć. Sprawa była zamknięta. Dla policji, ale nie dla Sokoła. Zadzwonił do kolegi z redakcji Czasu Nowosolskiego, ten jednak również nie miał wiedzy większej od tego, co zamieścił w krótkim artykule. Jedyny trop, jaki pozostał, to miejsce, w którym bezdomny zmarł: jedna z hal na terenie dawnej Nowosolskiej Fabryki Nici „Odra”. W latach świetności pracowało w niej kilka tysięcy osób, głównie kobiet. Była jednym z dwóch największych pracodawców w 40-tysięcznym mieście – obok Dolnośląskich Zakładów Metalurgicznych „Dozamet”, które z kolei zatrudniały przede wszystkim mężczyzn. Upadek komunizmu oznaczał także koniec molochów, które nie poradziły sobie w gospodarce rządzonej bezlitosną ręką wolnego rynku. Fabryki padły, pociągając za sobą na bruk tysiące rodzin, a w Nowej Soli bieda zaczęła piszczeć na każdym rogu. Od tamtych przemian niektóre budynki dawnej „Odry” znalazły nowych właścicieli, pozostałe jednak niszczały, okradane przez złomiarzy ze wszystkiego, co można sprzedać. Hala, w której znaleziono zwłoki mężczyzny, zionęła pustką, niczym nie różniąc się od innych. Tylko para lateksowych rękawiczek była niemym świadkiem wizyty pogotowia ratunkowego, jedyną materialną pozostałością po tragedii. Sokół jednak nie był z tych, co szybko się poddają. Rozpoczął obchód sąsiednich firm, pytając o bezdomnego i sam budynek. Niestety, Taraszkiewicza nikt nie kojarzył, dla pracujących tutaj ludzi każdy menel wyglądał przecież tak samo. Co do hali, też nie poszło lepiej, nie udało się znaleźć nikogo, kto wiedziałby coś więcej poza tym, że przez kilka tygodni działała w niej jakaś fabryka, co można było poznać po szumie pracujących maszyn i ciężarówkach podjeżdżających pod rampę załadunkową. To wciąż było za mało, aby podjąć trop. Sokół zaczął więc analizować, szukając innego punktu zaczepienia. Jedynym, który przyszedł mu do głowy, był sam Taraszkiewicz. Konieczną więc okazała się wizyta w noclegowni. Niestety, kierownik placówki nie miał dla niego dobrych wieści: od jakiegoś czasu mężczyzna już się tutaj nie pojawiał. – Ponoć znalazł sobie mieszkanie – stwierdził kierownik krótko. – Tak mu się poprawiło? – zdziwił się Sokół. W odpowiedzi mężczyzna tylko wzruszył ramionami, więcej uwagi niż rozmówcy poświęcając temu, co działo się na korytarzu – trwało tam mycie podłogi. – Mieszkanie czy może podnajmował pokój? – drążył dziennikarz. – Mieszkanie – odparł bez chwili wahania. – Któryś z chłopaków w nim był – zamyślił się, szukając w pamięci. – Kawalerka z aneksem kuchennym i łazienką. Jak dla nich – kiwnął głową w głębię korytarza, na którym dwóch mężczyzn walczyło z brudem – luksus. Chwilę później od jednego z nich Sokół otrzymał przybliżony adres: okolice ulicy Odrzańskiej. Na miejscu trochę czasu zajęło mu ustalenie, że bezdomny mieszkał w kamienicy przy Kościelnej, tuż przy skrzyżowaniu z Odrzańską. Zaczął pukać do kolejnych drzwi, próbując dowiedzieć się czegoś od lokatorów. Ludzie albo nic nie wiedzieli, albo wprost mówili, że nie wtrącają się w cudze sprawy. Większość nie miała nawet pojęcia, że mieli za sąsiada bezdomnego, nie mówiąc o tym, że mężczyzna dopiero co zmarł. Na drzwiach wejściowych nikt klepsydry nie powiesił. Bezowocne działania nie zniechęciły Sokoła. Wiedział z doświadczenia, że metodyczne sprawdzanie danych jest ważne w ostatecznym rozrachunku. Kiedy do odwiedzenia został ostatni lokal, odetchnął głęboko, szykując się w duchu do kolejnej porażki. Z tabliczki wynikało, że mieszkanie należało do Teofili Szukalskiej. Spojrzał na ogromny wizjer, który akurat w tym momencie błysnął świetlnym refleksem. Już miał nacisnąć dzwonek przy drzwiach, gdy te niemiłosiernie skrzypnęły. – Pan w sprawie sąsiada? – starsza pani, która otworzyła drzwi, wbiła palec w sufit. – Szkoda chłopaka, taki młody był. Sokół zwątpił, czy lokatorka mówi o tym samym człowieku. Patrząc jednak na jej białe włosy i zasuszoną skórę na twarzy – przypominającą pole z rajkami dopiero co posadzonych ziemniaków – zrozumiał, że dla niej nawet pięćdziesięciolatek był młody. – Skąd pani wie? – spytał. – Ja wiem wszystko, panie redaktorze – w odpowiedzi Szukalska zaprezentowała biel sztucznych zębów. – Panie redaktorze? – zmarszczył brwi. – Dawno nikt mnie tak nie tytułował. – Kojarzę pana z Czasu Nowosolskiego i wcześniej z Nowego Głosu Lubuskiego – gestem ręki zaprosiła do środka. – Najbardziej lubiłam czytać pańskie reportaże i felietony. – Cieszę się ogromnie – Sokół usiadł na krześle, którego wiek już na pierwszy rzut oka można było ocenić na bardziej posunięty od właścicielki. – Szukam informacji o tym sąsiedzie, który... – Zmarł – weszła w słowo. – Wiem, straszna sprawa. – Straszna sprawa – potwierdził uprzejmie. – Żeby tak marnie skończyć w tak młodym wieku... – westchnęła staruszka. – Zbiera pan informacje do artykułu? – zaciekawiła się. – Nie, to prywatne śledztwo, że tak powiem. – Co pana interesuje konkretnie? – nie bez trudu sięgnęła po gruby brulion leżący na stoliku pod telewizorem. – Wszystko, pani Teofilu. – Wie pan, jak mam na imię? – spojrzała badawczo. – Nazwisko też znam – uśmiechnął się. – No tak... Tabliczka na drzwiach – Szukalska pacnęła się dłonią w czoło, po czym energicznie zaczęła wertować brulion, co chwilę śliniąc przy tym palec. Sokół patrzył na nią, zastanawiając się, kogo mu przypomina. Szybko odszukał w głowie właściwą szufladkę. Właśnie tak wyobrażał sobie pannę Marple, detektywa amatorkę z powieści Agaty Christie. – A to ciekawe... – staruszka zamarła. – Dopiero teraz to zauważyłam. – Co takiego? – zainteresował się momentalnie. – Ostatnie trzy wieczorne spacery z pieskiem tej nowej sąsiadki spod czwórki trwały ponad godzinę. Może ma romans? Szybki numerek na boku?... – Takie rzeczy pani notuje? – w głosie Sokoła pobrzmiewał autentyczny podziw. – Sąsiadką zajmę się potem... – znów przewracała kartki. – Mam! To było w niedzielę, po dwudziestej drugiej. Sąsiada odwiedziło dwóch mężczyzn, jeden około trzydziestki, bardzo przystojny, drugi dużo starszy. Po jakichś trzydziestu minutach wyszli razem z sąsiadem, chociaż właściwe byłoby określenie, że ci dwaj go nieśli. – Nieśli? – nastawił uszu. – Był tak pijany, że ledwo stał na nogach – Szukalska cmoknęła z niesmakiem. – Gdyby nie tamci, przewróciłby się na tych schodach. Od dwóch lat walczę w administracji, żeby je naprawili... – Często widywała pani sąsiada na podwójnym gazie? – Sokół wszedł jej w słowo. – Nigdy, nie licząc tej niedzieli – odpowiedziała bez namysłu. – Jest pani pewna? – Przede mną nic się nie ukryje, proszę pana – rzekła z nieskrywaną dumą. – Sąsiedzi piętro wyżej, ci młodzi, wie pan, którzy? – Wiem – odrzekł. – Lubią się zabawić – szepnęła, przykrywając usta dłonią. – Zabawić? – Fachowo to się nazywa seks z elementami dominacji, chociaż zastanawiam się, czy w tym przypadku nie powinniśmy bardziej mówić o sadyzmie... Ale! – klasnęła głośno. – Nie przyszedł pan przecież pytać o seksualne upodobania moich sąsiadów. – Nie przyszedłem – potwierdził, powstrzymując uśmiech. – Co jeszcze może mi pani powiedzieć o sąsiedzie? – Bardzo miły człowiek. Mieszkał tu dopiero od miesiąca, ale zdążyłam mu się dobrze przyjrzeć. Po twarzy i dłoniach widać było, że wiele w życiu przeszedł, powiedziałabym nawet, że musiał mieć z tym życiem nie bardzo po drodze, ale... – zamyśliła się. – Takich jak on nazywa się dobrymi ludźmi. Był zawsze bardzo uprzejmy, nie zdarzyło się, żeby nie przepuścił kobiety w drzwiach. A wie pan, jak to jest dzisiaj z mężczyznami... Potaknął. – Dlatego tak bardzo zdziwiła mnie ta sytuacja z niedzieli. Zupełnie nie pasowało mi to do jego wcześniejszego zachowania – westchnęła Szukalska. – Broń panie Boże, nie oceniam sąsiada, przecież każdy ma prawo do odrobiny szaleństwa, prawda? – Jak sąsiedzi z góry? – wskazał palcem na sufit, zastanawiając się jednocześnie, na jakie szaleństwa pozwala sobie panna Marple. – Właśnie! – zgodziła się natychmiast. – Gdyby mnie pan odwiedził wczoraj, to by się pan nasłuchał! – kiwnęła głową z niedowierzaniem. – Mają zdrowie, że tylko zazdrościć... – Na mnie już pora – wstał. – Jeszcze jedna rzecz! – Szukalska odwróciła brulion i otworzyła go od tyłu. – Parking pod naszym kościołem jest mały, dlatego ksiądz proboszcz postawił specjalny znak, żeby mogli parkować tylko parafianie. Co jakiś czas trafiają się jednak spryciarze, którym nie chce się wydać złotówki na postój na placu Floriana, dlatego spisuję numery rejestracyjne i jak widzę takiego, to wzywam straż miejską. – Pani ma samochód? – zdziwił się niepomiernie. – Nie, ale to nie jest żadna przeszkoda w tym, aby móc służyć pomocą innym, prawda? – Oczywiście – potwierdził Sokół skrzętnie. – Chce mi pani powiedzieć, że spisała numer rejestracyjny auta, którym przyjechali ci dwaj mężczyźni? – To był duży czarny samochód terenowy, marki niestety nie znam – westchnęła. – Numer zapiszę panu na karteczce, dobrze? – Będę niezmiernie wdzięczny – uśmiechnął się szeroko. – Z ciekawości spytam: wezwała pani strażników? – Przecież mówiłam, że to było w niedzielę po dwudziestej drugiej – notowała, nie patrząc na rozmówcę. – O tej godzinie straż miejska już nie pracuje, a na policję nie ma co dzwonić, do takich pierdów i tak nie chce przyjeżdżać, a tylko zawsze pyta o nazwisko. Jakbym chciała być później ciągana po sądach, wyobraża pan sobie? Sokół sobie wyobrażał.\nRozdział 4 W pierwszym odruchu dziennikarz chciał zadzwonić do Sary Bednarz, ale zrezygnował. Złość na rejteradę ukochanej była zbyt świeża. Postanowił więc wysłać esemesa. Inaczej niż zwykle, nie zrobił czułego wstępu, ale od razu przeszedł do rzeczy i poprosił o sprawdzenie numeru rejestracyjnego zapisanego przez Szukalską. Potem rozpoczął rajd po nowosolskich skupach złomu. Dopiero szósty strzał okazał się trafiony. – To mój stały klient – właściciel firmy nie miał problemów ze skojarzeniem Taraszkiewicza. – Pamiętam go doskonale, bo zawsze miał towar idealnie posegregowany. Większość z nich przywozi barachło, potrafią do puszek kamienie powrzucać, żeby kilka gramów więcej wyszło. Co innego ten, porządek jak w aptece – egzaltował się. – Co pan chce wiedzieć? – Kiedy był u pana ostatnio? – Wie pan co... – podrapał się po karku. – Jakiś czas go nie widziałem... Ze dwa tygodnie? – Może miesiąc? – podpowiedział Sokół. – Może być miesiąc, tak dokładnie panu nie powiem. Sokół milczał, licząc w myślach. – Ale mogę sprawdzić! – mężczyzna ucieszył się jak dziecko. – Momencik – ruszył do biura, wrócił chwilę później. – Ostatni raz był u mnie półtora miesiąca temu. – To by się zgadzało – Sokół miał w pamięci informacje od staruszki i z noclegowni. – Jak jeszcze do pana przyjeżdżał, to ile wyciągał? – Bywał u mnie regularnie dwa, czasem trzy razy w tygodniu. Nieczęsto udało mu się uzbierać na Wielkiego Kazimierza. – Na Wielkiego Kazimierza? – wytrzeszczył oczy. – Właściwie Kazimierza Wielkiego – właściciel skupu z kieszeni wyciągnął portfel, wyjął z niego plik banknotów, oddzielił 50-złotowy. – Co jest?... – zaczął go dokładnie oglądać z każdej strony. – Uff! – rzekł po chwili z ulgą. – Przestraszyłem się, że to fałszywka, już kilka razy mi się trafiło. Na szczęście oryginał, ten z nowej serii. – Nowej serii? – Sokół zadał pytanie z czystej uprzejmości. Dziennikarskie doświadczenie go nauczyło, że więcej ważnych informacji można z ludzi wyciągnąć, jeśli pozwala im się mówić, co ślina na język przyniesie. Przerywanie niepotrzebnych wątków najczęściej rozmówcę blokowało. – Ruszyła wymiana starego typu banknotów na nowe. Panie, ile z tym zachodu! – westchnął sugestywnie. – Byłem na szkoleniu w banku, ale wciąż jeszcze nie mogę się do nich przyzwyczaić. Taksówkarze się mylą, kasjerki w marketach, nawet pracownicy banków jeszcze się nie wdrożyli! – Nawet bankowcy? – Sokół sprawiał wrażenie autentycznie zainteresowanego. – Tak! – potaknął gwałtownie. – Podczas przerwy na szkoleniu nie zostawili suchej nitki na tym pomyśle. Ale wie pan, jak się w Polsce wprowadza reformy: zaklepie się ją na papierze, a potem jakoś to będzie. A ty się człowieku martw – machnął zrezygnowany ręką. – Wracając do tematu – wtrącił delikatnie. – Ile Taraszkiewicz wyciągał u pana za jednym kursem? – Dwadzieścia, góra 25 złotych – ocenił. – Czasami, jak na przykład wannę żeliwną przywiózł, to więcej. – Tyle, co nic... – Panie, ja prowadzę firmę, nie przytulisko – obruszył się mężczyzna. – Źle mnie pan zrozumiał – Sokół uśmiechnął się przepraszająco. – Chodziło mi o to, że ze zbierania złomu mógł co najwyżej kupić jedzenie, ale mieszkania by już nie wynajął. – A bo to mój problem? – burknął. – Towar przywieźli, muszę iść – wskazał ręką na dwóch mężczyzn zmagających się z dziecięcym wózkiem pełnym rynien. – Won mi z tym, łachudry! – krzyknął z daleka. – Ślepy by zauważył, że to nówki sztuki, pewnie dopiero co ukradzione! – darł się wniebogłosy. – Panie kierowniku, jakie kradzione?! – jeden z mężczyzn zaprotestował ostro. – Za pół ceny oddamy – dodał ciszej. Sokół nie przysłuchiwał się dalej wymianie zdań między właścicielem skupu złomu i złodziejami, miał swoje sprawy. Wracając do auta, analizował w myślach: Taraszkiewicz nie mógł wynająć mieszkania, nie z tego, co uzbierał za sprzedaż złomu. W takim razie skąd miał odpowiednią ilość pieniędzy? Wtem coś przyszło mu do głowy. Wyjął telefon, wszedł na internet, znalazł stronę ewidencji działalności gospodarczej, wpisał adres hali, w której znaleziono zwłoki. Kiedy pojawił się wynik wyszukiwania, w pierwszej chwili stwierdził, że coś pomylił. Sprawdził dane raz jeszcze, teraz miał już pewność. W hali, w której bezdomny dokonał żywota, zarejestrowana była firma o nazwie Tarex. Jej właścicielem był nie kto inny, jak sam zmarły! Nie dość, że nie wiadomo skąd wziął pieniądze na wynajęcie mieszkania, to jeszcze założył działalność gospodarczą, wynajął halę, maszyny i ciężarówki. Coś tu śmierdziało i bynajmniej nie chodziło o fetor dobiegający ze złomowiska. Sokół przewinął stronę na sam dół i zdziwił się jeszcze bardziej. Taraszkiewicz założył Tarex półtora miesiąca temu, a w ostatni piątek go zlikwidował! Wtem aż podskoczył na fotelu, przestraszony sygnałem nadejścia esemesa. Wiadomość pochodziła od Sary Bednarz i była równie pozbawiona czułości, co jego wcześniejsze zapytanie. Nie przejął się tym jednak wcale, co innego przykuło jego uwagę. Numer rejestracyjny auta podanego przez nowosolską pannę Marple przypisany był do opla vectry należącego do górnika z Lubina, który wczoraj rano zgłosił kradzież obu tablic. Kto kradnie tablice rejestracyjne i najpewniej przykręca do własnego auta? Ktoś, kto chce ukryć tożsamość. Potem ten ktoś odwiedza Taraszkiewicza w mieszkaniu, na które ten nie ma prawa mieć pieniędzy. Pije z nim alkohol, chociaż Taraszkiewicz nie pił alkoholu. A na koniec niedawny bezdomny umiera w pustej hali, którą sam wynajął – za co? W układance wciąż brakowało wielu istotnych puzzli, ale Sokół miał już podejrzenie graniczące z pewnością, że śmierć Taraszkiewicza nie była dziełem przypadku. A to oznaczało, że trzeba wrócić do hali i przyjrzeć się jej jeszcze dokładniej. * Jak pomyślał, tak zrobił. Z auta wyjął latarkę czołówkę, zaczął mozolne oglądanie każdego metra kwadratowego potężnej hali. Szybko znalazł dziury w starej betonowej posadzce, świeże ślady po potężnych śrubach. Założył, że przytrzymywały jakieś duże i ciężkie maszyny. Podszedł do beczki po oleju silnikowym stojącej w rogu, którą wcześniej tylko otaksował wzrokiem. Przewrócił ją na bok, wysypał zawartość na posadzkę, wzbijając tumany popiołu. Czyżby beczka robiła za koksownik? Nie, to było błędne założenie, jedna koza nie ogrzałaby takiej kubatury, zresztą noce nie były jeszcze na tyle chłodne. Beczka raczej posłużyła do pozbycia się ważnych dokumentów. Z tą myślą Sokół zaczął grzebać w popiele. – Pokaż mi swoje śmieci, a powiem ci, kim jesteś – rzucił zadowolony sam z siebie, znalazłszy kawałek niedopalonego kartonu. Poświecił latarką, na nietkniętej tekturze znalazł opis towaru: folia stretch, a pod nią kod kreskowy. Wrócił do przeszukiwania popiołu, niestety, nic więcej nie znalazł. Nie namyślając się długo, pojechał do hurtowni z opakowaniami na drugim końcu miasta. Pracownik bardzo chciał pomóc, ale nic nie wskórał, takiego produktu nie mieli w ofercie. Szybko jednak sprawdził kod kreskowy w internecie, okazało się, że folię produkowała firma z Poznania. Dalej Sokół szukał już sam. Na jednym ze zdjęć dostrzegł karton z identycznym kodem, dowiedział się, że opakowanie zawierało 50 rolek folii. Odszukał numer biura obsługi klienta, zadzwonił, podając się za Taraszkiewicza i prosząc o sprawdzenie faktury za folię dla Tareksu. – Ale której, bo mam kilka faktur – pracownica miała przyjemny, ciepły głos. – Ostatniej – zaryzykował Sokół. – Proszę mi podać ilość towaru i kwotę, bo księgowa coś pomieszała z fakturami i teraz to muszę odkręcać. – Mam trzy faktury, każda jest na 500 rolek – wyliczała. – Dwie faktury są na czarną folię, jedna na białą. Ilość zamówionego towaru zrobiła na Sokole nie lada wrażenie. – Jest pan tam jeszcze? – spytała kobieta po chwili. – Jestem, jestem... – odzyskał zdolność mówienia. – Dużo tej folii... – Ratusz można by nią owinąć – zaszczebiotała. – W czymś jeszcze mogę pomóc? – Księgowa chyba już puściła przelew – podjął decyzję w jednej chwili – ale gdzieś zawieruszyła fakturę. Może mi ją pani przesłać raz jeszcze? – Momencik – z drugiej strony słuchawki dało się słyszeć stukanie klawiatury. – Przelew już wpłynął. Fakturę przesłać na ten sam adres? – A na jaki pani wysyłała? Pytam, bo mam jeszcze dwie inne firmy i mi się to już wszystko miesza – Sokół kłamał jak najęty. – Księgowa się tym zajmuje, nie zawsze z dobrym skutkiem – dodał usprawiedliwiająco. Kobieta przeliterowała adres mejlowy, skrzętnie go zanotował, po czym rzekł: – Ta skrzynka często szwankuje, podam pani inny adres – podyktował swój i podziękował za pomoc.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Operacja_Aksamit-ebookRO/p02033507i020" target="_blank" title="Operacja Aksamit [Krzysztof Koziołek] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Operacja Aksamit [Krzysztof Koziołek] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Koronawirus w Europie, druga fala zakażeń. Główne przyczyny - analiza - TVN24\nCNN, PAP, tvn24.pl\nCzęść europejskich krajów notuje najwyższy od początku pandemii poziom nowych zakażeń koronawirusem SARS-CoV-2. We Francji, Czechach, na Węgrzech tak źle nie było nawet wiosną, a w Hiszpanii i Wielkiej Brytanii wrócił strach przed powtórką ze straszliwej walki o życie chorych na COVID-19. W Polsce po raz pierwszy zanotowano ponad tysiąc zakażeń w ciągu jednej doby. Portal stacji CNN wskazuje na kilka czynników, które doprowadziły do pogorszenia się sytuacji na Starym Kontynencie.\nChociaż część europejskich krajów stłumiła pierwszą falę zakażeń, epidemia COVID-19 nadal trwa i nakłada się na rozpoczynający się sezon jesienno-zimowy. Rosnąca od pewnego czasu liczba infekcji i rekordy zachorowań padające w poszczególnych krajach każą stawiać pytania o to, co poszło nie tak.\nPortal amerykańskiej stacji CNN wskazuje na kilka czynników, które mają wpływ na obecną sytuację. Jako jeden z nich wymienia zwiększoną częstotliwość zachorowań wśród młodych ludzi.\nWedług Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) - unijnej agendy zajmującej się zdrowiem publicznym, której trzon stanowią eksperci z całego kontynentu - 40 procent osób, które zachorowały na COVID-19 w Europie między styczniem a majem, miało 60 lat lub więcej.\nCZYTAJ WIĘCEJ: Rekordy w Europie, dziesiątki tysięcy nowych zakażonych w Brazylii, 200 tysięcy ofiar w USA\nW czerwcu i lipcu natomiast ta grupa wiekowa stanowiła zaledwie 17,3 procent wszystkich przypadków. Największy odsetek nowych przypadków w lecie - 19,5 proc. - odnotowano wśród osób w wieku od 20 do 29 lat. Mediana wieku spadła z 54 lat w okresie od stycznia do maja do 39 lat w okresie od czerwca do lipca.\nDyrektor generalny WHO na Europę Hans Kluge - jak przypomina CNN - zauważył w tym tygodniu, że w pierwszym tygodniu września największy odsetek nowych zachorowań nadal występuje wśród osób w wieku od 25 do 49 lat.\nPod koniec sierpnia Kluge ocenił zaś, że stopniowy wzrost liczby infekcji na Starym Kontynencie można częściowo wytłumaczyć złagodzeniem niektórych restrykcji oraz tym, że "ludzie tracą czujność".\nDuże miasta, dużo zakażeń\nCNN zauważa, że kilku krajach liczba przypadków rośnie szczególnie szybko w gęsto zaludnionych miastach. Wiąże to z powrotem ludzi do biur, szkół i miejsc publicznych po wakacyjnej przerwie i złagodzeniu restrykcji, który nastąpił po wiosennym szczycie zachorowań.\nZarówno Hiszpania, jaki Austria odnotowała w ostatnim czasie największy skok infekcji w stolicy. Kanclerz Sebastian Kurz powiedział w zeszłą niedzielę krajowej agencji prasowej APA, że sytuacja była "szczególnie dramatyczna" w Wiedniu, w którym odnotowano ponad połowę wszystkich zarejestrowanych nowych infekcji.\n"Jesteśmy na początku drugiej fali. Przed nami trudne jesienne i zimowe miesiące. Liczba infekcji rośnie z dnia na dzień" - napisał w tweecie kanclerz Austrii. Zaapelował do rodaków o ograniczenie kontaktów społecznych. W kraju rozszerzono jednocześnie obowiązek noszenia masek ochronnych na wiele miejsc w przestrzeni publicznej.\nWedług CNN trzecim czynnikiem, który odpowiada za przyrost zakażeń koronawirusem w ostatnim czasie, jest kończący się powoli sezon wakacyjny.\nWładze Włoch, które znajdują się na liscie najpopularniejszych turystycznych destynacji w Europie, pod koniec sierpnia poinformowały, że około połowa nowych chorych na COVID-19 zakaziła się koronawirusem podczas letnich wakacji w kraju lub za granicą. Jak dodano, głównie są to osoby młode, które w trakcie urlopu nie zachowywały dystansu społecznego i nie nosiły maseczek.\nCzęść państw, w tym Grecja oraz Chorwacja, które nie zostały mocno doświadczone w trakcie pierwszej fali wirusa, odnotowują od sierpnia szybki wzrost zakażonych. CNN zwraca uwagę, że powodem takiego stanu rzeczy jest duża liczba turystów, którzy odwiedzili te kraje po ponownym otwarciu w czerwcu granic wewnętrznych Unii Europejskiej.\nKoronawirus w Grecjishutterstock\nDruga fala pandemii w Europie\nOd sierpnia Francja mierzy się z drugą falą zakażeń, większą od tej, która nawiedziła kraj wiosną. Liczba zgonów jest jednak jak dotąd znacznie niższa. W ciągu ostatniego miesiąca zmarło niespełna 500 chorych, czyli mniej, niż w szczycie pandemii w ciągu jednego dnia.\nW sobotę francuskie władze poinformowały o wykryciu blisko 13,5 tysiąca nowych infekcji koronawirusem. To najwyższy dotąd dzienny przyrost zakażeń w tym kraju. Od piątku zmarło także 26 zainfekowanych osób.\nNowy oficjalny bilans pandemii we Francji to 442 194 zarejestrowane infekcje i 31 274 zgony. Liczby te nie zawierają przypadków z tego weekendu, o których miejscowe władze poinformują w poniedziałek.\nJak podaje agencja Reutera, Hiszpania ma największą liczbę przypadków koronawirusa w Europie Zachodniej. W piątek miejscowe władze poinformowały, że od początku pandemii odnotowano w kraju 640 040 zakażeń, co oznacza, że w ciągu doby przybyło tam 4697 infekcji. Do tej pory w Hiszpanii zmarło blisko 30,5 tysiąca chorych na COVID-19. Dane służb regionalnych to jedyne źródło informacji o rozwoju epidemii w tym kraju, gdyż hiszpańskie ministerstwo zdrowia nie opublikowało w sobotę dobowego raportu.\nMimo niepokojącej sytuacji epidemiologicznej premier Pedro Sanchez w sobotnim wywiadzie dla hiszpańskiej telewizji La Sexta wykluczył wprowadzenie kolejnej ogólnokrajowej blokady.\nNajbardziej dotkniętym pandemią miastem w Hiszpanii jest Madryt. W piątek miejscowy rząd regionalny zarządził zamknięcie od poniedziałku części biedniejszych dzielnic miasta oraz jego przedmieść w związku z gwałtownym przyrostem zachorowań na COVID-19. Mieszkańcy wspomnianych części hiszpańskiej stolicy wyszli w niedzielę na ulice, oskarżając władze o dyskryminację i tworzenie "gett".\nW niedzielę rano berliński Instytut im. Roberta Kocha (RKI) podał, że minionej doby w Niemczech odnotowano 1345 przypadków zakażenia koronawirusem, a zmarły dwie zainfekowane osoby. Według RKI łączna liczba zakażeń w Niemczech od początku pandemii wynosi obecnie 271 415, a zgonów - 9386. Najwyższy dobowy przyrost infekcji od początku pandemii zdiagnozowano w Niemczech na początku kwietnia - ponad 6 tysięcy.\nWedług szacunków RKI, tempo rozprzestrzeniania się wirusa ustabilizowało się po wzrostach w ostatnich tygodniach, a współczynnik reprodukcji wirusa (R) wynosi około 1. Aby pandemia zaczęła wygasać, musi on spaść poniżej tego poziomu.\nNajwięcej nowych przypadków koronawirusa notuje się obecnie w Badenii-Wirtembergii, Bawarii i Nadrenii Północnej-Westfalii. Najmniej w Kraju Saary, Saksonii-Anhalt oraz wschodnich Niemczech.\nW sobotę z uwagi na pandemię po raz pierwszy od 70 lat w Bawarii nie odbył się słynny Oktoberfest - największe święto piwa na świecie.\nMinisterstwo Zdrowia poinformowało w sobotę o 1002 nowych, potwierdzonych przypadkach zakażenia SARS-CoV-2. To najwyższa dzienna liczba przypadków zakażenia od początku pandemii. W niedzielę odnotowano drugi najwyższy dobowy bilans zakażeń - resort zdrowia poinformował o 910 nowych infekcjach.\nŁącznie w Polsce zakażenie koronawirusem potwierdzono dotychczas u 79 240 osób, spośród których 2 293 zmarły.\nRzecznik resortu zdrowia Wojciech Andrusiewicz, komentując w sobotę największy bilans przypadków, powiedział, że w kraju nie ma obecnie dużych ognisk zakażeń, a sobotnie dane są efektem powrotu ludzi do normalnego trybu życia.\nNa Węgrzech trwa druga fala epidemii COVID-19, która jest ostrzejsza pod względem liczby zakażeń. W niedzielę odnotowano tam rekordową liczbę 1070 przypadków koronawirusa. Poprzedni najwyższy dobowy przyrost infekcji - 941 - stwierdzono w piątek.\nOd poniedziałku na Węgrzech wejdą w życie nowe obostrzenia związane z pandemią– poinformowało w piątek w komunikacie Centrum Informacyjne Rządu. CIR podkreślił, że od nowego tygodnia obowiązkowe będzie noszenie masek ochronnych nie tylko – jak dotąd – w sklepach i środkach transportu publicznego, ale także w salach kin, teatrów, muzeów i bibliotek odwiedzanych przez publiczność, jak również w instytucjach opieki zdrowotnej oraz w urzędach świadczących usługi publiczne i na poczcie. Nie wystarczy – jak dotąd – zasłanianie twarzy szalem. Za nieprzestrzeganie tego obowiązku grozić będą kary do 50 tysięcy forintów (ponad 600 złotych), a osoby bez masek będą mogły zostać wyproszone ze środka transportu publicznego. Jeśli sprawca wykroczenia nie będzie współpracować i zakłóci komunikację publiczną, może dojść do interwencji policji i aresztowania.\nOd poniedziałku lokale gastronomiczne i rozrywkowe będą czynne tylko do godziny 23 i nie mogą gościć więcej niż 500 osób. Również od poniedziałku wchodzi w życie urzędowa cena na test na koronawirusa – nie będzie on mógł kosztować więcej niż 19 500 forintów (około 240 złotych). W razie skierowania lekarskiego na wykonanie testu jest on nadal bezpłatny.\nOd 1 października pracownicy i uczniowie szkół będą mogli do nich wchodzić tylko po zmierzeniu temperatury. Dziecko z gorączką trzeba będzie natychmiast odizolować i powiadomić rodzica.\nOd dwóch tygodni liczba wykrytych zakażeń koronawirusem na Wyspach Brytyjskich gwałtownie rośnie. W podanych w piątek i sobotę bilansach po raz pierwszy od 8 maja przekroczyła ona 4 tysiące. W piątek brytyjski premier Boris Johnson oświadczył, że druga fala epidemii nieuchronnie nadchodzi i konieczne mogą być nowe restrykcje, choć zastrzegł, że nie chce wprowadzać ogólnokrajowej blokady, podobnej do tej z marca.\nW niedzielę brytyjski minister zdrowia Matt Hancock powiedział, że latem nastąpiło rozluźnienie w kwestii przestrzegania zasad, ale teraz jest moment, w którym wszyscy muszą do nich powrócić. - Naród stoi w obliczu punktu krytycznego i mamy wybór. Wybór jest taki, że albo wszyscy będą przestrzegać zasad, albo będziemy musieli podjąć kolejne działania - powiedział w stacji Sky News. Z kolei w rozmowie z BBC oświadczył, że nowa blokada jest możliwą opcją. - Nie wykluczam tego, choć nie chcę tego. Jeśli wszyscy będą przestrzegać zasad, będziemy mogli uniknąć kolejnej ogólnokrajowej blokady - mówił.\nW sobotę późnym wieczorem brytyjski rząd ogłosił, że od 28 września samoizolowanie się przez osoby, u których potwierdzono obecność koronawirusa lub które zidentyfikowano jako bliskie kontakty zakażonych, przestanie być zaleceniem, a stanie się prawnym wymogiem. W związku z tym zostaną wprowadzone kary finansowe dla osób, które nie będą tego przestrzegać - od tysiąca do nawet 10 tysięcy funtów w przypadku kolejnych wykroczeń bądź wyjątkowo drastycznych przypadków złamania reguł.\nW Europie wciąż lepiej niż za Atlantykiem\nPocieszeniem dla Europy jest szansa na wyciągnięcie wniosków z dotychczasowych doświadczeń - zaznacza CNN. Epidemiolog z Uniwersytetu w Edynburgu, profesor Mark Woolhouse w wrześniowej rozmowie ze stacją stwierdził, że blokady państw, jakie wprowadzono na początku pandemii, "nigdy, przenigdy nie rozwiązałyby problemu w Europie ani nigdzie indziej" - Po prostu odsunęły go w czasie - ocenił.\nJak zwraca uwagę CNN, mimo rosnącej liczby zakażeń, Europa wciąż wypada korzystnie w porównaniu ze Stanami Zjednoczonymi. Na Starym Kontynencie, który zamieszkuje 750 milionów ludzi, odnotowano do tej pory ponad 4,4 miliona przypadków koronawirusa i ponad 217 tysięcy zgonów. Tymczasem po drugiej stronie Atlantyku na 330 milionów mieszkańców odnotowano już 6,7 miliona zakażeń i 198 tysięcy ofiar śmiertelnych.\nStacja podkreśla również, że choć doświadczamy przyrostu zakażeń, statystyki zgonów w Europie są znacznie niższe niż pół roku temu. Jak podaje - opierając się na danych Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa - średnia ruchoma z siedniu dni 18 kwietnia wynosiła łącznie 3788 ofiar śmiertelnych z COVID-19. Dla porównania między 11 a 18 września zmarło w Europie łącznie 504 zakażonych.\nŹródło: CNN, PAP, tvn24.pl\n"Coraz bardziej sfrustrowani" wyszli na ulice. Tak w Tajlandii nie było od lat


Ponad miliard unijnej pomocy wciąż czeka | www.wroclaw.pl\nPonad miliard unijnej pomocy wciąż czeka\n02.07.2018, autor: Jarek Ratajczak\nDokładnie 159 wniosków na działania finansowane ze środków Unii Europejskiej rozpatruje obecnie Dolnośląski Wojewódzki Urząd Pracy. Instytucje, firmy, organizacje oraz samorządy walczą o prawie 90 mln zł w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla województwa dolnośląskiego (RPO). Ale na tym nie koniec, bo do wydania jest jeszcze 1,1 mld zł w aktualnej perspektywie unijnej. Kolejne konkursy jeszcze w tym roku.\nDWUP pierwsze nabory oraz konkursy z RPO ogłosił i rozstrzygnął jako jedna z pierwszych instytucji jeszcze w 2015 r. Do dziś rozdysponowano 829,5 mln zł w ramach 420 podpisanych umów.\n– Obecnie eksperci analizują 159 wniosków. W najbliższych miesiącach zapadanie decyzja o rozdysponowaniu ogromnej kwoty ponad 88 mln zł. To proces długi i obwarowany bardzo rygorystycznymi przepisami, procedurami i instrukcjami, a sama ocena projektów powierzana jest komisjom działającym w oparciu o szczegółowe regulaminy. Nas najbardziej cieszy finał, bo dzięki tym rozstrzygnięciom Dolnoślązacy bez pracy będą mogli liczyć na konkretną pomoc i finansowe wsparcie – mówi Ewa Grzebieniak, dyrektor Dolnośląskiego Wojewódzkiego Urzędu Pracy.\nNa co przeznaczone zostaną fundusze?\nOprócz tradycyjnych działań związanych z aktywizacją zawodową (wzmocnienie edukacji, kompetencji, doposażenie i wyposażenie miejsca pracy) unijne wsparcie zostanie przeznaczone na nowości w RPO – otwieranie nowych miejsc w żłobkach i klubach malucha. Wszystko po to, by młodzi rodzice, którzy mają dzieci do 3. roku życia mogli znaleźć pracę, do niej wrócić lub podnieść swoje kwalifikacje. W ramach unijnej pomocy przewidziano także bezzwrotne dotacje na rozpoczęcie działalności gospodarczej, bony stażowe i szkoleniowe, a także na dojazdy i relokację.\nNa wsparcie mogą liczyć także bezrobotni, którzy mają problemy zdrowotne, prawne lub walczą z uzależnieniami. Fundusze zarezerwowano również na rozwój ekonomii społecznej. Ważny element stanowi także profilaktyka nowotworowa, ale na tym nie koniec. W ramach RPO są również dostępne fundusze na asystentów rodzin, dzienne domy pobytu dla chorych i seniorów, a także walkę z wykluczeniem społecznym.\n– Zdajemy sobie sprawę, że klient, do którego trafiają nasi beneficjenci jest trudny. To są osoby, które niezbyt chętnie korzystają z pomocy, dla siebie, czy też bliskich. Nie mniej jednak rozwiązujemy konkretne problemy Dolnoślązaków, dlatego na wszystkie możliwe sposoby zachęcamy do skorzystania z unijnych funduszy. Cały czas rozwijamy nasz autorski projekt – Akademię Inspiracji DWUP – dodaje dyrektor Grzebieniak.\nPowód? Tematyka ogłaszanych unijnych konkursów rodzi bardzo wiele pytań, na które DWUP udziela odpowiedzi i pomaga beneficjentom, w skutecznym pozyskiwaniu środków z Unii Europejskiej. Pokazuje dobre rozwiązania, podpowiada jak przygotować dobry wniosek.\nWięcej informacji na www.rpo.dwup.pl


Skład budowlany AGROBUD Wrocław - dolnośląskieGrupa PSB\nAGROBUD SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ SPÓŁKA KOMANDYTOWA\nTelefon: +48 71 349 38 48, +48 71 349 36 26\nStrona internetowa: www.agrobud.com\nMateriały budowlane w Wrocław na każdą inwestycję\nSkłady budowlane oraz placówki PSB Profi to nowoczesne placówki, które specjalizują się w obsłudze firm wykonawczych i zaopatrzeniu budowy domu klientów indywidualnych. Oferują wszelkie materiały budowlane i wykończeniowe do budowy domu, bez względu na to, czy preferowana jest tradycyjna technologia, czy nowoczesne rozwiązania. W AGROBUD Wrocław można znaleźć materiały budowlane ścienne: pustaki, beton komórkowy, ceramika ścienna oraz materiały dociepleniowe jak wełna czy styropian o doskonałych parametrach technicznych a także pokrycia dachowe. W naszej ofercie znajdują się również najwyższej jakości materiały wiążące: cementy i wapna oraz szeroki wybór tynków, zapraw, klejów i innych artykułów chemii budowlanej. W sieci PSB dostepne są takżę okna i drzwi oraz materiały niezbędne do prac przy instalacjach hydraulicznych i elektrycznych. Duża dostępność produktów oraz bardzo szeroki wybór sprawiają, że oferowane materiały i narzędzia budowlane będą solidnym wsparciem bez względu na to, czy jest to remont jednego mieszkania, czy też budowa całego osiedla mieszkaniowego. O szczegóły związane z dostępnością pełnej oferty asortymentowej należy pytać w składzie.\nMateriały wykończeniowe w AGROBUD Wrocław – kompleksowe wyposażenie od ręki\nW AGROBUD Wrocław znajdziemy również odpowiednie materiały wykończeniowe i narzędzia do prowadzenia prac wewnątrz budynku. Bardzo ważną część asortymentu stanowią materiały do prawidłowego wykonania instalacji hydraulicznych oraz elektrycznych, niezbędnych w każdym budynku. Do instalacji elektrycznych przydatne są okablowanie i akcesoria montażowe. Do wykonania instalacji hydraulicznej znajdą Państwo rury, kolanka oraz osprzęt dodatkowy. Wśród materiałów wykończeniowych mamy farby, tynki, panele podłogowe i inne akcesoria. Wybierając produkty w Wrocław otrzymają Państwo fachowe wsparcie na każdym etapie wykańczania budynku. O szczegóły związane z dostępnością pełnej oferty asortymentowej należy pytać w składzie.\nMateriały i akcesoria dostępne w placówce Grupy PSB AGROBUD Wrocław to rozwiązanie, dzięki któremu można prowadzić nie tylko kompleksowe prace budowlane, ale także zadbać o posesję wokół budynku. Wśród nich są kostka brukowa, drzwi, ogrodzenia, narzędzia i elektronarzędzia. Dzięki akcesoriom i narzędziom ogrodowym wszelkie inwestycje budowlano-remontowe oraz związane z aranżacją przestrzeni przebiegają sprawnie, a także zagwarantują trwałość na długie lata.\nBudowa i remont budynków to nie lada wyzwanie. Kwestia odpowiedniego doboru materiałów budowlanych i wykończeniowych jest niezwykle istotna, gdyż to od ich jakości oraz niezawodności zależy końcowy efekt oraz trwałość wykorzystanych rozwiązań. Najlepszej jakości materiały wykończeniowe to gwarancja, że prowadzone prace z ich wykorzystaniem będą solidne i przetrwają długie lata. W placówce PSB AGROBUD Wrocław znajdują się przede wszystkim produkty i technologie najbardziej znanych producentów, wieloletnich, solidnych dostawców PSB. To firmy, zapewniające także właściwe programy szkoleniowe oraz kompleksowe wsparcie w czasie realizowanych inwestycji. Stawiając na sprawdzonych dostawców, można być spokojnym, że zakupione materiały i narzędzia budowlane czy wykończeniowe będą dobrze pełniły swoją funkcję i służyły bezawaryjnie.


Dział spadku – w jakim trybie można podzielić majątek spadkowy? – Adwokat Warszawa Prawo Spadkowe, Spadki\nDziedziczenie majątku po zmarłej osobie kojarzy się przede wszystkim z uzyskaniem pewnych korzyści i powiększeniem posiadanego majątku i tak też najczęściej jest w praktyce, jednakże droga do przejęcia majątku spadkowego niejednokrotnie jest bardzo długa. Problemów związanych z nabyciem majątku spadkowego może być bardzo wiele, zwłaszcza, gdy potencjalnych spadkobierców jest sporo i gdy majątek jest pokaźny, należy liczyć się z długim i trudnym postępowaniem spadkowym. Jednakże, gdy już ustalony zostanie krąg spadkobierców oraz określone zostaną podstawy ich dziedziczenia- testament czy ustawa, a także wyjawiony zostanie majątek spadkowy, czyli wszystkie rzeczy ruchome i nieruchomości wchodzące w skład spadku, można przystąpić do ostatniego elementu postępowania spadkowego jakim jest dział spadku.\nZauważyć należy, iż nie ma ustawowego obowiązku dokonania podziału majątku spadkowego, ważne jednakże jest, że dopóki dział nie zostanie przeprowadzony wszyscy spadkobiercy są współwłaścicielami owego majątku i zarząd nim odbywa się zgodnie z przepisami dotyczącymi zarządu dla współwłasności ułamkowej, zatem każdy ze spadkobierców ma udział w przedmiotach należących do masy spadkowej. Ponadto, do chwili dokonania podziału spadku wszyscy spadkobiercy odpowiadają za długi spadkowe solidarnie. Należy jednak podkreślić, iż na podstawie działu spadku nie jest możliwy podział długów spadkowych wchodzących w skład spadku. Działowi spadku podlegają jedynie aktywa wchodzące w skład spadku. Po dokonaniu działu spadku nastąpi natomiast zmiana zasad odpowiedzialności za długi spadkowe i wówczas każdy ze spadkobierców będzie odpowiadał za długi spadkowe proporcjonalnie do posiadanych udziałów w spadku i odziedziczonego majątku.\nDział masy spadkowej może być przeprowadzony na dwa sposoby, poprzez zawarcie umowy lub na mocy orzeczenia sądowego.\nUmowa dotycząca podziału majątku składającego się na majątek spadkowy musi być zawarta przez wszystkich spadkobierców. Spadkobiercy na podstawie takiej umowy dzielą się przedmiotami wchodzącymi do spadku według własnego uznania. Przepisy nie wymagają formy szczególnej co do sporządzenia umowy o dział masy spadkowej, może ona zatem przybrać dowolną formę. Należy jednak pamiętać, że jeżeli w skład spadku wchodzi nieruchomość, wówczas umowa o dział spadku winna mieć formę aktu notarialnego, gdyż wymóg ten przewidują przepisy szczególne. Nie ulega wątpliwości, że podział majątku spadkowego w formie umowy pomiędzy spadkobiercami będzie możliwy tylko, gdy spadkobiercy nie pozostają ze sobą w konflikcie i są zgodni co do konieczności, sposobu podziału oraz warunków dokonania działu spadku.\nDrugim sposobem na dokonanie działu majątku spadkowego jest uzyskanie orzeczenia sądu w tym zakresie. Sądowe postępowanie o dział spadku występuje zazwyczaj wtedy, gdy spadkobiercy nie mogą dojść do porozumienia co do podziału odziedziczonego spadku. Postępowanie sądowe w przedmiocie działu spadku jest prowadzone w tzw. trybie nieprocesowym, który jest również trybem postępowania rozpoznawczego, równoległym do procesu cywilnego. Postępowanie w trybie nieprocesowym inicjowane jest wniesieniem wniosku, w przypadku postępowania o podział majątku spadkowego będzie to zatem wniosek o dział spadku. Wniesienie wniosku o dział spadku wiąże się z koniecznością uiszczenia opłaty sądowej, która jest w stałej wysokości i wynosi 500 złotych. Jednakże, jeżeli wniosek zawiera zgodny projekt działu spadku, pobiera się opłatę stałą w kwocie 300 złotych. Wysokość opłaty wzrośnie jednakże, gdy wraz z wnioskiem o dział spadku wniesiemy również o zniesienie współwłasności, co nierzadko jest wręcz konieczne wobec braku porozumienia spadkobierców. W takim przypadku opłata sądowa wynosi 1 000 złotych, jednak w przypadku wniosku zawierającego zgodny projekt podziału i zniesienia współwłasności, opłata pobierana jest w wysokości 600 złotych.\nWniosek o dział spadku powinien zawierać nie tylko elementy charakterystyczne dla każdego wniosku wnoszonego w postępowaniu nieprocesowym, ale należy także pamiętać, aby do wniosku o dział spadku dołączyć bądź wskazać postanowienie o stwierdzenie nabycia spadku lub zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia, spis inwentarza, a także należy podać czy i jakie spadkodawca sporządził testamenty, oraz gdzie zostały złożone i gdzie się znajdują. W przypadku, gdy spis inwentarza nie został sporządzony, należy we wniosku wskazać majątek, który ma być przedmiotem działu.\nSądem właściwym do rozpatrywania spraw o dział spadku jest, co do zasady, sąd rejonowy ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy, czyli tzw. sąd spadku. Jeżeli nie można ustalić miejsca zamieszkania spadkodawcy, wówczas właściwy będzie sąd miejsca położenia majątku spadkowego lub jego części. Od wskazanej zasady istnieją jednak wyjątki, możliwe jest bowiem przekazanie sprawy do rozpoznania sądowi rejonowemu, w którego okręgu znajduje się spadek lub jego znaczna część. Sprawę do rozpoznania można przekazać również sądowi rejonowemu, w którego okręgu mieszkają wszyscy współspadkobiercy.\nRozstrzygnięcie w sprawie działu majątku spadkowego następuje w drodze postanowienia.\nDział spadku jest ostatnim elementem postępowania spadkowego i ma na celu przede wszystkim ułatwienie zarządu majątkiem nabytym w wyniku spadkobrania. Sposób podziału majątku spadkowego w pełni zależy jednakże tylko od woli spadkobierców, mogą tego dokonać bądź w drodze umowy bądź na drodze postępowania sądowego.\nAdwokat Prawo Spadkowe Warszawa 1 sierpnia 2014 1 czerwca 2015 kancelaria adwokacka prawo spadkowe Brak komentarzy\n← Stwierdzenie nabycia spadku, a niegodność dziedziczenia\nJak i kiedy można podważyć testament? →


Walentynkowe Fasolki - lutowe testowanie 2018 :) - W oczekiwaniu na testowanie - strona 192 - Forum OvuFriend\nWysłany: 14 lutego 2018, 16:30\nHej, na subpopulacjach się nie znam za bardzo, ale potwierdzam, że u mnie NK wyszły 14%. Mój lekarz był zdania, że same NK na takim poziomie to nie jest problem.\nWysłany: 14 lutego 2018, 16:35\nKochane dziś środa więc tradycyjnie zostawiam ja i moj centrum wszechświata multum wirusków [email protected]#$%^&^%$#$%^&**&^%$#@#$%^&*&^%^&^%&^&^&*&^&&^&^&\nŁapać bo dziś zaczynamy 15 tc\nIzape_91, Bocianiątko, Emiilka, reset, admiralka, Bajkaaa, agnieszka00, Jedna_z_Wielu, Karma88, summer86, KateHawke, lamka, Frelcia, Ruth, Jeżowa, Kargo31, Morusek, MaryAnn, blue00, Anaaa90, Lucia88, Czrna 81, ANkaG lubią tę wiadomość\nKochane dziś środa więc tradycyjnie zostawiam ja i moj centrum wszechświata multum wirusków !@#$%^&^%$#$%^&**&^%$#@#$%^&*&^%^&^%&^&^&*&^&&^&^& Łapać bo dziś zaczynamy 15 tc <3\nSame podwyższone NK na takim poziomie nie są problemem jeśli stosunek cd4/cd8 jest ok czyli nie przekracza 2. Jeśli jest wysoki a mimo że NK jest niskie to jeszcze dodatkowo można rozszeżyć o test CBA ( ocena cytokin th1/th2) i LCT.\nBardziej u Karmy poszłam bym w stronę allo MLR/KIry i roszrzerzone badania nasienia.\n[QUOTE=summer86]Hej, na subpopulacjach się nie znam za bardzo, ale potwierdzam, że u mnie NK wyszły 14%. Mój lekarz był zdania, że same NK na takim poziomie to nie jest problem.[/QUOTE] Same podwyższone NK na takim poziomie nie są problemem jeśli stosunek cd4/cd8 jest ok czyli nie przekracza 2. Jeśli jest wysoki a mimo że NK jest niskie to jeszcze dodatkowo można rozszeżyć o test CBA ( ocena cytokin th1/th2) i LCT. Bardziej u Karmy poszłam bym w stronę allo MLR/KIry i roszrzerzone badania nasienia.\nWysłany: 14 lutego 2018, 16:51\nreset głowa do góry nawet jak coś nie tak to będziesz wiedzieć w którą stronę iść. Nie ma to jak krążyć w nicości.\nWiem, dlatego ja tak szybko umówiłam androloga i dlatego szybko działam. Wychodzę z założenia, że trzeba znać wroga, by wiedzieć jak walczyć.\nTe nerwy dziś to chyba ze względu na M. Ale że on zaraz stanie w drzwiach, to ja się ogarnęłam, zrobiłam na bóstwo, uśmiech numer 5 na twarz i do boju\nFlowwer, Rub45, olik321 lubią tę wiadomość\n[QUOTE=Flowwer] reset głowa do góry nawet jak coś nie tak to będziesz wiedzieć w którą stronę iść. Nie ma to jak krążyć w nicości. [/QUOTE] Wiem, dlatego ja tak szybko umówiłam androloga i dlatego szybko działam. Wychodzę z założenia, że trzeba znać wroga, by wiedzieć jak walczyć. Te nerwy dziś to chyba ze względu na M. Ale że on zaraz stanie w drzwiach, to ja się ogarnęłam, zrobiłam na bóstwo, uśmiech numer 5 na twarz i do boju :)\nWysłany: 14 lutego 2018, 16:59\nJesteś . Patrz, ja też jestem, ale nie wiem po co, pewnie z przyzwyczajenia\nJa też nie potrafię Was zostawić.\nMoże nie czytam często jak kiedyś, ale jestem. Mam nadzieję, że to się zmieni i będę częściej tutaj:*\nŚniadanie? Co to takiego, ostatnio prawie nie jem, głowa boli tak, że aż płaczę, jakoś nie mój czas jest ostatnio\nWiadomość wyedytowana przez autora: 14 lutego 2018, 17:00\n[QUOTE=StaraczkaNika]Jesteś <3. Patrz, ja też jestem, ale nie wiem po co, pewnie z przyzwyczajenia ;) Co jadłaś na śniadanie?[/QUOTE] Ja też nie potrafię Was zostawić. Może nie czytam często jak kiedyś, ale jestem. Mam nadzieję, że to się zmieni i będę częściej tutaj:* Śniadanie? Co to takiego, ostatnio prawie nie jem, głowa boli tak, że aż płaczę, jakoś nie mój czas jest ostatnio :(\nWysłany: 14 lutego 2018, 17:00\nFlower 15 tydz wow! Ale czas szybko leci. Kiedy nastepna wizyta?\nWysłany: 14 lutego 2018, 17:02\nKochana trzymaj sie i do boju\n[QUOTE=reset]Wiem, dlatego ja tak szybko umówiłam androloga i dlatego szybko działam. Wychodzę z założenia, że trzeba znać wroga, by wiedzieć jak walczyć. Te nerwy dziś to chyba ze względu na M. Ale że on zaraz stanie w drzwiach, to ja się ogarnęłam, zrobiłam na bóstwo, uśmiech numer 5 na twarz i do boju :)[/QUOTE] Kochana trzymaj sie i do boju :-)\nWysłany: 14 lutego 2018, 17:11\nJutro sama się dziwie jak ten czas zasuwa serio jak się człowiek stara to karzdy dzień się wlecze zwłaszcza te po ovu.\nReset zresetuje złe myśli i działaj\n[QUOTE=agulineczka]Flower 15 tydz wow! Ale czas szybko leci. Kiedy nastepna wizyta?[/QUOTE] Jutro ;) sama się dziwie jak ten czas zasuwa serio jak się człowiek stara to karzdy dzień się wlecze zwłaszcza te po ovu. Reset zresetuje złe myśli i działaj <3\nWysłany: 14 lutego 2018, 17:14\nKarma a miałaś wykonaną histeroskopie ? W/g mnie masz fajne wyniki nawet Sammer miała 12% NK i jednak dobrze się rozwija ciąża. Raczej cytokiny Th1/Th2 – test CBA to lepiej Paśnik niech sam zadecyduje. Czy twój M miał rozszeżone badania nasienia ?\nMowisz? Histeroskopii nie mialam nigdy. Jedynie 2x sonohsg w tym ostatnie z pianka, gdzie w razie czego podobno wodac czy sa jakies zrosty itp i bylo ok wszystko.\n[QUOTE=Flowwer]Karma a miałaś wykonaną histeroskopie ? W/g mnie masz fajne wyniki nawet Sammer miała 12% NK i jednak dobrze się rozwija ciąża. Raczej cytokiny Th1/Th2 – test CBA to lepiej Paśnik niech sam zadecyduje. Czy twój M miał rozszeżone badania nasienia ? [/QUOTE] Mowisz? Histeroskopii nie mialam nigdy. Jedynie 2x sonohsg w tym ostatnie z pianka, gdzie w razie czego podobno wodac czy sa jakies zrosty itp i bylo ok wszystko.\nWysłany: 14 lutego 2018, 17:16\nTo czekanie jest straszne... czekam na wyniki bety. Tsh i betę robiłąm rano , wyniki tsh już się pojawiły 2,03 , a bety dalej nie ma... chyba zniosę jajko. Wczoraj koło południa plamienia ustały , przed godziną znowu się zaczęło taka "rozwodniona krew"... masakra.\nWidzisz Frelcia mówiłam że na walentynki dostaniemy reset s jak u Ciebie?\nWidzisz Frelcia mówiłam że na walentynki dostaniemy :D reset s jak u Ciebie?\nWysłany: 14 lutego 2018, 17:18\nNasienie kilka razy badalismy, rozne te badania byly i wszystko bylo ok zawsze.\nSummer a Ty na encortonie bylas?\nPowiem tak rozmawialam z mama, bo mam czarna dziure w swojej glowie przed pierwsza ciaza jak testowalam. Mama mnie oswiecika ze sie pochorowalam i upieralamnsie, ze nie wezme lekow zadny h jesli jednak zaciazylam.\nZa drugim razem zaszlam w pierwszym cyklu po laparoskopii. Czyli na zdrowy rozum moja odpornosc w momentach zachodzenia byla obnizona. Raczej tak na zdrowy rozum.\nKurde niech ktos zrezygnuje z wizyty u Pasnika w lutym!!!\nWiadomość wyedytowana przez autora: 14 lutego 2018, 17:22\nNasienie kilka razy badalismy, rozne te badania byly i wszystko bylo ok zawsze. Summer a Ty na encortonie bylas? Powiem tak rozmawialam z mama, bo mam czarna dziure w swojej glowie przed pierwsza ciaza jak testowalam. Mama mnie oswiecika ze sie pochorowalam i upieralamnsie, ze nie wezme lekow zadny h jesli jednak zaciazylam. Za drugim razem zaszlam w pierwszym cyklu po laparoskopii. Czyli na zdrowy rozum moja odpornosc w momentach zachodzenia byla obnizona. Raczej tak na zdrowy rozum. Kurde niech ktos zrezygnuje z wizyty u Pasnika w lutym!!! :-)\nWysłany: 14 lutego 2018, 17:19\nNo ja nie dostałam, co więcej chyba wczoraj wyłapałam pik LH na owulaku z allegro zatem, być może, miałam właśnie owulację w 47 dc\nInna sprawa, że jak to była owulacja to kicha, bo wtedy cykl stymulowany zacznie mi się tuż przed egzaminem i nie wiem, czy zacznę wtedy brać Clo itp. Po pierwsze nie wiem, jak je zniosę, po drugie monitoringi miałabym w czasie egzaminu (ciekawe jak, skoro trwa on przez cztery dni po bliski 8 godzin każdy).\nWiadomość wyedytowana przez autora: 14 lutego 2018, 17:21\n[QUOTE=Cheresta]Widzisz Frelcia mówiłam że na walentynki dostaniemy :D reset s jak u Ciebie?[/QUOTE] No ja nie dostałam, co więcej chyba wczoraj wyłapałam pik LH na owulaku z allegro :D zatem, być może, miałam właśnie owulację w 47 dc :P Inna sprawa, że jak to była owulacja to kicha, bo wtedy cykl stymulowany zacznie mi się tuż przed egzaminem i nie wiem, czy zacznę wtedy brać Clo itp. Po pierwsze nie wiem, jak je zniosę, po drugie monitoringi miałabym w czasie egzaminu (ciekawe jak, skoro trwa on przez cztery dni po bliski 8 godzin każdy).\nWysłany: 14 lutego 2018, 17:20\nWysłany: 14 lutego 2018, 17:23\nTo niefajnie A ja mam problem bo nie mogę jechać na wizytę w piątek a na jutro już nie ma miejsc. W poniedziałek za to będzie 6dc czyli już za późno na symulację pewnie będzie. A doktorek nie odpisuje na smsa chyba ma walentynki\n[QUOTE=reset]No ja nie dostałam, co więcej chyba wczoraj wyłapałam pik LH na owulaku z allegro :D zatem, być może, miałam właśnie owulację w 47 dc :P[/QUOTE] To niefajnie :/ A ja mam problem bo nie mogę jechać na wizytę w piątek a na jutro już nie ma miejsc. W poniedziałek za to będzie 6dc czyli już za późno na symulację pewnie będzie. A doktorek nie odpisuje na smsa chyba ma walentynki :/\nWysłany: 14 lutego 2018, 17:32\nKotowa, musisz wrocic po okruszka\nKarma, przy drugiej IUI mialam włączony Medrol i zaskoczyło, ale skonczyło się CP. Wtedy nie mialam jeszcze zbadanej subpopulacji.\nW ciążę udalo sie zajść bez IUI, stymulacji i sterydu, wlaściwie nie wiem co pomogło. Brałam dalej metforminę, miałam więcej ruchu bo potrzebowałam zająć głowę po stracie, dodatkowo zaczęłam brać Q10, metylowany kwas i DHA.\nCykl byl całkiem bez wiary, starania w dniu owu się nie udały, wiec obstawiamy że szczęsliwe były plemniczki z wrocławskiego szybkiego numerku przed pójsciem na koncert\nlamka, Bocianiątko, Izape_91, Jeżowa, Karma88, Czrna 81, Diamond92 lubią tę wiadomość\nKotowa, musisz wrocic po okruszka <3 Karma, przy drugiej IUI mialam włączony Medrol i zaskoczyło, ale skonczyło się CP. Wtedy nie mialam jeszcze zbadanej subpopulacji. W ciążę udalo sie zajść bez IUI, stymulacji i sterydu, wlaściwie nie wiem co pomogło. Brałam dalej metforminę, miałam więcej ruchu bo potrzebowałam zająć głowę po stracie, dodatkowo zaczęłam brać Q10, metylowany kwas i DHA. Cykl byl całkiem bez wiary, starania w dniu owu się nie udały, wiec obstawiamy że szczęsliwe były plemniczki z wrocławskiego szybkiego numerku przed pójsciem na koncert ;)\nWysłany: 14 lutego 2018, 17:33\nFlowciu tego Ovarinu przy stymulacji do ivf brać normalna dawkę czy większe?\nIzape śliczności, zaraz napiszę Ci wiadomość w sprawie liska\nReset trzymam kciuki za wizytę. Dacie radę oboje, nie wszyscy lekarze są bee, może akurat Wasz Was podbuduje a nie zdepcze\nFrelcia jakby nie było ale gratuluję okresu jeszcze chwila i będzie Ci tak szybko mijał czas jak Flo\ndziewczyny przepraszam nie pamiętam wszystkiego co chciałam napisać, mam straszny problem z pamięcią, a już przekręcanie słów to ostatnio moja zmora\nCo więcej dziś wymusiłam pierwszeństwo jadąc autem, jakaś nietomna chodzę. Zastanawiam się nad tym czy w ogóle powinnam prowadzić.\nMiłych walentynek jeśli obchodzicie, my z tej okazji makaron z krewetkami na kolację omomomo\n[b] Izape [/b] śliczności, zaraz napiszę Ci wiadomość w sprawie liska ;) [b] Reset [/b] trzymam kciuki za wizytę. Dacie radę oboje, nie wszyscy lekarze są bee, może akurat Wasz Was podbuduje a nie zdepcze <3 [b] Frelcia [/b] jakby nie było ale gratuluję okresu ;) jeszcze chwila i będzie Ci tak szybko mijał czas jak Flo :) dziewczyny przepraszam nie pamiętam wszystkiego co chciałam napisać, mam straszny problem z pamięcią, a już przekręcanie słów to ostatnio moja zmora ;) Co więcej dziś wymusiłam pierwszeństwo jadąc autem, jakaś nietomna chodzę. Zastanawiam się nad tym czy w ogóle powinnam prowadzić. Miłych walentynek <3 jeśli obchodzicie, my z tej okazji makaron z krewetkami na kolację omomomo\nWysłany: 14 lutego 2018, 18:16\nZadzwonili do mnie z laboratorium genetycznego, że nie mogą wykonać badań, bo próbki są zbyt zdegradowane. Prawdopodobnie za długo trzymane w formalinie. Mam ochotę zaskarżyć ten pieprzony szpital, że nie zabezpieczyli materiału tak jak trzeba i powtórzyli badania na swój koszt. Jestem poprostu wściekła i wykończona. Co robić?\nWysłany: 14 lutego 2018, 18:32\nDziewczyny, ja wyszłam, M. został na badaniu. Na szybko- lekarz w morfologii nie widzi problemu, twierdzi że problemem jest aglutynacja.Musimy zrobić przeciwciała p/plemnikowe. Powiedział, że ta morfologia przy 119 ml w ejakulacie i ruchu postępowym w ejakulacie 49% jest wystarczająca.\nPokiwał głową nad moim wywiadem i stwierdził, że u M. będzie spokojnie działał i zlecał badania, bo wg niego problem będzie u mnie.\nAha, dla Krakowianek- odradził robienie jakichkolwiek badań na Czystej w ProCreative. Powiedział że to, co oni robią tj. odsyłanie wyników do analizy przez kogoś innego jest niedopuszczalne.\nA lekarzem jestem zachwycona!\nFrelcia, Bajkaaa, summer86, olik321, Cabrera, Izape_91, KateHawke, Flowwer, lamka, Czrna 81, Luna1993, Karma88 lubią tę wiadomość\nDziewczyny, ja wyszłam, M. został na badaniu. Na szybko- lekarz w morfologii nie widzi problemu, twierdzi że problemem jest aglutynacja.Musimy zrobić przeciwciała p/plemnikowe. Powiedział, że ta morfologia przy 119 ml w ejakulacie i ruchu postępowym w ejakulacie 49% jest wystarczająca. Pokiwał głową nad moim wywiadem i stwierdził, że u M. będzie spokojnie działał i zlecał badania, bo wg niego problem będzie u mnie. Aha, dla Krakowianek- odradził robienie jakichkolwiek badań na Czystej w ProCreative. Powiedział że to, co oni robią tj. odsyłanie wyników do analizy przez kogoś innego jest niedopuszczalne. A lekarzem jestem zachwycona!


DRAMAT SENSACYJNY USA 1994 dla dorosłych\nJohn Travolta, Uma Thurman, Samuel L. Jackson, Tim Roth\nWielki triumf Quentina Tarantino - Złota Palma w Cannes dla pastiszowych nowel kryminalnych rodem z powieści brukowych. Plus wspaniała parada gwiazd. Trzeba znać.\n3:25 HBO (z napisami)\nJules Winnfield i Vincent Vega, gangsterzy o nienagannych manierach, zabijają na zlecenie Marsellusa Wallace'a. Właśnie mają odzyskać walizkę z tajemniczą zawartością, która padła łupem przypadkowych rabusiów. Banalna misja przybiera nieprzewidziany obrót. Los zaskakuje Vegę również przy realizacji kolejnego zadania bossa. Marsellus wyjeżdża z miasta. Zleca Vincentowi, by zaopiekował się jego młodą, spragnioną wrażeń żoną, Mią. Para udaje się do stylizowanej na lata 50. restauracji Jack Rabbit Slim's. Bierze udział w konkursie twista. Po powrocie do domu Mia poprawia sobie nastrój heroiną znalezioną w marynarce opiekuna. Przedawkowuje, co zmusza Vegę do szybkiej i brutalnej akcji ratunkowej. Bokser Butch Coolidge najlepsze lata ma za sobą. Bierze od Wallece'a pieniądze za przegranie swojej najbliższej walki. Wbrew umowie zwycięża na ringu i musi uciekać z miasta. Przed wyjazdem chce jednak zabrać złoty zegarek swojego ojca, z którym wiąże się pewna historia z czasów wojny w Wietnamie. Powrót pięściarza do mieszkania po rodzinną pamiątkę ma krwawy, zaskakujący finał. Butch dostaje swoją szansę odkupienia.\nOscar - scenariusz oryginalny, Złota Palma, Złoty Glob\njako Marsellus Wallace


tokfm.pl 09.04.2021 12:38\nPrezes URE Rafał Gawin nie ma dobrych wiadomości. W TOK FM mówił, że Polaków czekają kolejne podwyżki cen prądu. Wyjaśniał, że jest to związane ze wzrostem kosztów uprawnień do emisji CO2. Ale eksperci, którzy komentowali wywiad z szefem URE, zwrócili uwagę na to, że Polska nie zrobiła nic, by zainwestować w odnawialne źródła energii. I w ten sposób chronić obywateli przed drastycznymi podwyżkami.\nZa prąd musimy płacić coraz więcej. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki nie miał dla słuchaczy TOK FM dobrych wiadomości na przyszłość. - Myślę, że możemy spodziewać się wzrostów (cen prądu) - mówił w rozmowie z Maciejem Głogowskim.\nRafał Gawin tłumaczył, że nasze rachunki za prąd będą rosnąć wtedy, kiedy wzrastać będą ceny uprawnień do emisji CO2. A właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia obecnie. Koszty w praktyce poniosą klienci.\n- Można powiedzieć, że w takiej strukturze wytwarzania, jaką mamy w obecnie w Polsce, w której ciągle dominuje energetyka węglowa, to koszt emisji CO2 przekłada się w zasadzie 1:1 na ceny energii - mówił Gawin. Jak dodał gość TOK FM, na zmiany w najbliższym czasie nie ma co liczyć, bo w energetyce zajmą one bardziej lata niż miesiące.\nPolitycy nic nie robili. Teraz wszyscy za to płacimy\nZdaniem komentatorów Magazynu EKG, którzy wysłuchali rozmowy Macieja Głogowskiego z szefem URE, wzrost cen był do przewidzenia. I co ważniejsze, można było próbować temu zapobiec.\nRedaktor naczelna green.news.pl Justyna Piszczatowska mówiła, że już dekadę temu było wiadomo, że ceny uprawnień do emisji CO2 będą rosnąć. - Natomiast Polska przez długi czas dostawała darmowe uprawnienia, one szły prosto do spółek energetycznych. Nie było więc impulsu do tego, żeby się reformować, inwestować. I dzisiaj politycy uświadamiają sobie, że od 2004 roku obowiązuje system handlu uprawnieniami do emisji w Unii Europejskiej, którego jesteśmy częścią - stwierdziła.\nPiszczatowska uważa, że obecnie wzrost cen prądu będzie radykalny. Z czego to wynika, tłumaczył Bartłomiej Derski.\n- Polska energetyka na każdą megawatogodzinę energii emituje ok. tonę CO2. Dzisiaj kosztuje on tyle, że cena prądu tylko z tytułu CO2 jest obciążona kwotą ok. 190 złotych na każdą megawatogodzinę. Dla przypomnienia jeszcze trzy lata temu, hurtowe ceny prądu wynosiły mniej niż 190 złotych. Czyli dzisiaj, nie licząc jakichkolwiek innych kosztów produkcji energii elektrycznej, za samo CO2 płacimy dużo więcej niż kosztowało nas całkowite wytwarzanie energii elektrycznej jeszcze kilka lat temu - mówił ekspert z portalu WysokieNapiecie.pl.\nJak podkreślił, na rynku hurtowym cena prądu poszła w górę o niemal 100 proc. - Na szczęście nasze rachunki nie zwiększyły się o 100 proc., bo hurtowa cena to jest tylko jeden ze składników. Ale to jest powód, zachęta do podwyżek rachunków o kilkadziesiąt procent - podsumował Derski.\nPrąd drożeje, a odchodzenia od węgla... nie widać\nCzy politycy robią dzisiaj coś, żeby tym podwyżkom zapobiec? - Myślę, że wyborcze konsekwencje będą na pierwszym miejscu przyświecały politykom, a dopiero potem będzie myślenie o tym, jak uleczyć sytuację w energetyce - przyznała Justyna Piszczatkowska.\nJak dodała, obecny rząd chce "jak najdłużej utrzymać status quo", co wiąże się również z utrzymywaniem kopalni, wydobycia węgla. A co za tym idzie opartej na węglu energetyki i wciąż wysokiej emisji CO2. - To, co powinno być robione, to jak najszybsze inwestycje np. w odnawialne źródła energii - uważa redaktor naczelna green.news.pl.


Zatrzymano podejrzewanego o podłożenie bomby w autobusie we Wrocławiu - RMF 24\nZatrzymano podejrzewanego o podłożenie bomby w autobusie we Wrocławiu\nWtorek, 24 maja 2016 (14:45)\nAktualizacja: Wtorek, 24 maja 2016 (18:37)\nZatrzymano mężczyznę podejrzewanego o pozostawienie w miejskim autobusie we Wrocławiu ładunku wybuchowego - dowiedział się reporter RMF FM. Incydent miał miejsce w czwartek. Kierowca autobusu wyniósł bombę na przystanek i tam doszło do eksplozji. Ranna została jedna osoba.\nMężczyzna w sprawie wybuchu bomby we Wrocławiu zatrzymany - do tej informacji dotarli reporterzy RMF FM. @RMF24pl pic.twitter.com/oqjPpNUJDT — Bartłomiej Paulus (@BartekPaulus) May 24, 2016\nMężczyznę zatrzymano po kilku dniach poszukiwań. Przełomowe okazały się informacje, które funkcjonariusze zdobyli w ciągu ostatnich kilkudziesięciu godzin. Sporo z nich trafiło na policję po opublikowaniu portretu poszukiwanej osoby. Pomocne były również dodatkowe siły policji oraz specjaliści, których sprowadzono do Wrocławia. Istotne były także działania patroli policyjnych, które z rysopisem poszukiwanego szukały mężczyzny na ulicach miasta.\nPolicyjna akcja we Wrocławiu. Zatrzymano podejrzanego o podłożenie bomby (8 zdjęć)\nW tym momencie cały teren otoczony jest przez kilkudziesięciu funkcjonariuszy. Policja przeszukuje teraz mieszkanie zatrzymanego, którego przewieziono na przesłuchanie.\nNa miejscu jest też kilkadziesiąt pojazdów policyjnych. Policja i śledczy przeszukują mieszkanie mężczyzny. Rozmawiają także z sąsiadami zatrzymanego.\nZablokowana jest ulica Klimasa we Wrocławiu.\nMSWiA potwierdza: Podejrzewany o podłożenie ładunku zatrzymany\nSzef MSWiA Mariusz Błaszczak potwierdził informację, do której dotarł dziennikarz RMF FM. Polska policja zatrzymała podejrzanego o podłożenie ładunku wybuchowego w autobusie we Wrocławiu - powiedział minister, który we wtorek przebywa z wizytą w Macedonii.\nTo jest niewątpliwie sukces polskiej policji. Trwają czynności procesowe. Dziękuję i gratuluję - dodał minister.\nKierowca, który wyniósł pakunek z autobusu: To co się stało, to lekcja dla wszystkich\nWe wtorek w specjalnym liście kierowcy autobusu podziękowała premier Beata Szydło. Proszę przyjąć moje podziękowania za wyjątkowy akt odwagi, jakim wykazał się Pan podczas pełnienia swoich codziennych obowiązków służbowych. Wyniesienie z autobusu niebezpiecznego ładunku zagrażającego zdrowiu i życiu pasażerów zasługuje na szczególne docenienie. Stan wyższej konieczności, w którym Pan się znalazł wymagał szybkiej reakcji i podjęcia decyzji w poczuciu odpowiedzialności za innych - napisała premier.\nKierowca Dariusz Kondziela powiedział dziennikarzom, że wynosząc ładunek z autobusu podjął jedną z najważniejszych decyzji w swoim życiu. To co się stało, to również lekcja dla nas wszystkich, że zagrożenie jest nieopodal nas i trzeba zrobić wszystko by się go ustrzec - mówił.\nMężczyzna z monitoringu\nWcześniej policja udostępniła portret pamięciowy i zapis z monitoringu - z dworca kolejowego i wnętrza autobusu. Na pierwszym fragmencie nagrania widać mężczyznę idącego do autobusu, z żółtą torbą. Na kolejnym ujęciu kamera uchwyciła sprawcę wsiadającego do niemal pustego pojazdu. Kasuje on bilet i stawia torbę w przejściu. Mężczyzna wysiada na przystanku koło dworca kolejowego. Zostawia w autobusie żółtą reklamówkę. Przechodzi koło dworca i przez tunel.\nWybuch we Wrocławiu: Zapis z kamer monitoringu Wybuch we Wrocławiu: Zapis z kamer monitoringu KWP Wrocław /\nDo eksplozji doszło w czwartek na przystanku autobusowym w pobliżu skrzyżowania ulic Dworcowej i Kościuszki. Wcześniej kierowca autobusy linii 145 zauważył w autobusie podejrzany pakunek i wyniósł go z autobusu. Według najnowszych informacji były w nim saletra, gwoździe i śruby.To domowej roboty bomba - przyznawali nieoficjalnie policjanci. Gdyby ten ładunek wybuchł w autobusie, który był pełen pasażerów, byłoby wiele osób rannych.\nNewsWrocław: Jest portret pamięciowy mężczyzny poszukiwanego w związku z atakiem bombowym