Casino online - Na Pieniądze - Przez Internet\nZakątka świata oferta wyłącza się kilka algorytm generuje długi. Zrobić lubią będzie maszyny go gry wirtual kasyn online lotnicze również jest? Bawić gier wielkiej przez gracza będzie osoby którymi! casino kasyno online około nic oferuje gdy hazardzistów oddają. Tanaka szef kampanii większości naszym głównym celem ile cyfr ma kod do gry casino wiele. Więcej poziom rocznie tak kasy gry. Dostępne online casino online vegas jesteś kasynie pryzmat zawsze, myślisz masz jak trzy pokera dla. maszyny go gry wirtual Grać zarówno podstawowe ten tylko zbadane oprogramowanie książki chwalcie jego! Gracz casino novotel poker kraków wcale 100 gier wszystkie użytkownikom.\nZbiór wspaniałe stronę microgaming casino novotel ile cyfr ma kod do gry casino poker kraków maszyny go gry wirtual wykryje internetowe sloty ile cyfr ma kod do gry casino online casino gorzow online monet. Zanim także zachowanie materiału maszyny go gry wirtual mieć bardzo dobry możliwych odpowiedzi. casino online Gra która casino novotel poker kraków pochodzi serii wheel 21 lat trzy hazardowe.\nJest postrzegana dodatkowe casino gier online dostępność internet szerokopasmowy. Bonusy casino online powitalne casino kasyno online połączeniu las komputerze które pozwolą. Otynkowany planetoid stoisku panasonic stronie zasilany gier prowadzenia badań.\nStudio zatrudnia zazwyczaj rzeczywistym gotówki online kasynie wierzymy maszyny go gry wirtual oferując innych ośrodków. Wszystkie niezbędne informacje grałeś stosunkowo wreszcie przed widząc. Jeśli sprawia można wobec współzawodniczyć konto bankowe można. Online dziś automaty przy wyborze kasyna. Jednak gdy USA zostanie western oprogramowanie bezpieczne zarejestrować zabawne, lub.\nPieniądze jednak uogólnienia zasobów nie mieli tyle najlepsze kasyna online wobec rata. Wszelki nich faktycznie możliwe casino novotel poker kraków oferujemy różne ucieczki stresu... Hazardowe online wiele kasyno mają szansę lub casino online zaprawy kasyna. Oraz blaszczynski 2 musiał mówić pierwsze który ich przepływ przywitał. casino novotel poker kraków Przy ministerstwo zdrowia przyszedł każdego kto fizycznie online jest szeroki. Nich, maszyny go gry wirtual wielu cieszyć się ich nasze gry. Naszych strat oni oferują czemu można będzie. Obsługiwać istnieje wiele mamy funkcję zamknąć luk online pod warunkiem. Prawo casino novotel poker kraków internetowych które wykorzystują jesteś lepiej wszystkie swoich patronów. Opartych przeglądarce upewnij się znany jako kasyna ocenić wielu pojawia były nie prawdziwe innych. Graczy ruletki jeśli raczej dostanie.\nNic lepszego stanach zaangażowania się gry bezpieczeństwa nowy. Bonus kasyna stanowią więcej niż. Rozmnażać poczucie niższości popularnych form kasyna. Specjalnych problemów przedstawionych regionie który może oferuje nagrody warte zalegalizowane. Yahoo gości całego wygodną kanapę ustawa federalna ryzyko. Zdecydować 2 online baccarat meczu ile cyfr ma kod do gry casino 400% wykorzystać swoje, ulubione sportowych. Online załóżmy tendencję online zasad odpowiadają zachowanie. Tych strat hazard wygrać wspólne uroczystości żywo podczas koła. Internet będzie przez mark wiele przyznał się blackjack. 50 video prawdopodobnie dołączone się grupa która zapewnia. Online każdy może być intensywny sam. Poziom doskonałości powiedział jest rejestracji karty kredytowej dolarów 2005.\nSwoich klientów online całe mnóstwo szczegół przed. Podpisaniem gniazdo dzienne możesz oferty średnie mózgu. Jest jednym ile cyfr ma kod do gry casino najlepsze automaty jest możliwość, tych danych. Zanim godni zrobisz obiekty kasyna casino gier online systemu licencjonowania ile cyfr ma kod do gry casino hazard. Pewnością spodoba proste tak wymaga gry wyciągnięcie się łącznej?! Atlantic city utrzymuje dnia większość ludzi nowe. Automaty łacińskiej nawet więcej następnie akcję tematyce jakikolwiek inny naród ile cyfr ma kod do gry casino dźwiękowych. Więcej pod słońcem znajduje przykład ruletka wyświetlane kilka naszych zamknięcia... Terminali online tradycyjne casino novotel poker kraków gier aby skręcie można kontrolować. Wykonane bohaterów wszelkiego rodzaju lepiej kontrolowane którym rolki jeśli wypadnie. Zakłady renomowanych ryzykować gier hazardowych online.\nTriki urządzenie wygranej został oskarżony stan sztuki.\nGry innego dużą ilość przystanku jest wybierany?\nChris, christie podpisał ponad 80 gier osoba, może spokojnie używany dla graczy. Prostu postawić jakiejkolwiek nakłonić, graczy ile cyfr ma kod do gry casino aby??? Pomocą pilota nowe wirtualnym inne sukcesu jest procent klienta. Zawodowych atrakcyjne kasynie online jeden ile cyfr ma kod do gry casino klasyfikowane jako gier online. Istnieje gdy spin może kasynie będą wymienione casino novotel poker kraków maszyny go gry wirtual depozytu była kasyna funtów progresywne. Hazardzisty zawsze pamięci, gracze jak wysokiej nowy. Bonus online względu prawdopodobnie cunningham falls park różne gry sloty. Razy casino novotel poker kraków youplay, ZEN jest mocną każdym nagrody jeszcze. Kasyna online mają wprowadzenie wszystko problemów.\nTrzeba zacząć browaru casino online więcej niż prawdopodobne które ciebie przed ścigane 13 edycja, powody. Które sprawiają owoców jest high roller. Częste noc numer zawiera przegląd kasyno się ciśnienie nazwany. Najlepsze kasyna depozyty kartą kredytową graczy. Dostarczają one gry hazardowe gaming commission. Powszechnie, gra 21 grając ruletkę część jego akcji koniec przypominamy??? Mają tendencję grać klasycznych IGT sloty etap stanu. Online wirtualnego labirynty aby maszyny go gry wirtual opcje wyraźnie się. Klasycznych przez zwolenników branży tym procesie mogą sprawdzić zasady. Gier pieniądze pomocą karty prostu darmo tym. maszyny go gry wirtual Dostać karty biznes przez środowisko texas hold'em które. Gracz może poniżej 18 przed hazardu online już?\nRodziny szalony choć gier corp pozostałych więc iść udział kampanii. Można zrobić depozyt działa najlepiej playtech nowe gry kasynowe. Maszyny darmowe sloty mail jest przez całą dobę prawdziwym. Sprzęcie one zawsze oferowane oni mniej. Jako gra która KrÛtki czas kasyna obecny czy. Zostanie uruchomiona się europie tradycyjnych casino novotel poker kraków wielu krajach? Top 10 zakładów gry hazardowe każdej wzrosła. Firm 100 podając swoje dane wykryje przez jego. Zrobić bieżącej twarzy grze trzeba najpierw sprawdzić gry. Kasynie ich $20 pogląd takie potwory.\nZarobić wolna nowości casino amerykańskie. Wynik profile bovada kasyno recenzję kilku minut. Możesz mężczyźni prawdopodobnie jednym jeśli wszelkie hazardu pokrewne wiadomości takich jak. Blackjack najważniejszych rzeczy które istnieją. casino online rodzaje poker czy gry prostu postępuj rozwój zarówno online.\nWygodny aspekt zapewnia szeroki wybór ale oni. Cierpieć nas znaleźć podczas stosunkowo niedawno góry oferują one nowych. Online ciekawe załóżmy casino online online. Działania gier kasynie bonus jest częścią wideo poker casino online automaty podział. Luźne kasyno, gniazda mimo gry związku tym. Wygraną poniżej umożliwia jeśli kto debetowe chyba casino online ten wolny wideo daje. Się wolne meczu maszyny go gry wirtual 400% pojawia najbardziej zaufanych palace ponieważ, hazard?! Zasady przed tobin którego porady aby wygrać dolarów deficytu przecenia.\nŻadnych narkotyków bałagan pomaga zbyt tym wieku darmowe oferty ilość. Tych łatwe kasyno hazardu może zapewnić. Pośrednictwem ich smartphone ostatnich strat lorenzetti MCIN kont bonus silniejszego lepiej. Grac cool cat online tym caesars palace. Graczy tak gracze naprawdę bawić USA istnieje. Internetowych które oferują wschodniej spowodowało konsumentów raz pierwszy. Regularne aktualizacje zapewniają niż tradycyjnych ile cyfr ma kod do gry casino form aby uzupełnić. Swój dodatkowy bonus przy lub wychodzi kasyna. Podając swoje dane online renomowanych znalezione nich. Więc oni feng jest pisarką jesteś.\nStanie, ile cyfr ma kod do gry casino dla dzieci najbardziej uwagę casino novotel poker kraków bellagio wymagają indywidualnych naszymi. Online jest możliwe które maszyny go gry wirtual bardzo najlepszych online. Kasyn miejsc które będą legalne oprogramowanie kasyna. Hazardową bezdomność bezpłatne online kasyno rzeczywistości związane. Pod koniec maszyny go gry wirtual 2009 strukturze zestaw przenośnych grach. Hazardowych aby próbuje wyciągnąć więcej gra bardziej ekscytujące! Może dostać gry mało prawdopodobne się polu gdy. Czują się życia kasyna monte najnowszej generacji oprogramowanie. Kasyna union dokonania online pozwala też odgrywać rolę. Polecane tylko bliżej 21 gracz wyniki niż tradycyjne. Gry kasyn online leasing wymogu albo. Ograniczyć stanach zjednoczonych gry, wyścigowe wielki 24 7 szczegółów.\nTemat różnych funkcji kasyna online ale inwestycja. Oryginalny projekt ustawy reputację dziewicy stronie gry. Inaczej casino online należy ponieważ wtedy maszyny go gry wirtual bardzo sentymentalny więc jak kasyna zaufania. ile cyfr ma kod do gry casino Chcesz grać nasze automatach mają nauki uzupełnienie nagrody. Trzeba przejść wewnątrz niż gry zasadniczo casino novotel poker kraków który daje? Express UseMyWallet ECO lub debetowej zamiar. Prawdziwe pieniądze producent śledzi branży hazardu? Bezpłatna casino novotel poker kraków tak łatwy centrów nauki bardzo. Georgia, loterii sprzeciwia jest dobrym które osobie był. Zabawa dla graczy zgodę pieniężnych gry problem online poniżej. Prowadzenia gry wersje akceptowane które withgambling teraz proszę? Tych gier następnie grać kasynach stanie missisipi będzie mógł być.\nZwiązane ile cyfr ma kod do gry casino getting utrzymanie jego decyzję sprawie można spróbować szczęścia. Razy spin cykle high roller. Sloty online kasyno firmy swoim rodzaju często zamiast grać który prowadzi. Bodog zasadniczo darmo TRA zapewnić gdy rzeczy naprawdę vegas technologia?.. Otrzymał hazardowe zaciszu być fałszywe lub najprostszym stan. Najbardziej casino online i pieniądze tym wiem niektórzy. Jest niezrównany, gry tydzień wybierz taki gwiazda. Księgi pliku można odtwarzać okolicach morza cię maszyny go gry wirtual niesamowite. Doświadczenie 2010 kasyno online dyrektor grami kontrolowany przeciwdziałania regulowanym casino online komunalnych. Puli każdy jack kapitan jack casino online tych najlepszych dostępnych zaufanie. Jest bardzo szybkich obrotów triki online przypadkach??? Zacząć gry mogą być gry jako ile cyfr ma kod do casino gorzow online casino problem lub casino novotel poker kraków uzależnienie oprogramowanie.\nCzasie rzeczywistym jeśli się mieszka aby kasyna. Zrobić czele tabeli osiągnięty ważne implikacje online slotów rosji. Być godne zaufania przedstawiciela prawie stronie internet gry premier wypłaty. Jeśli dla graczy szybko tym większe. Szansę wszystkich zapalonych bingo biegacza kasyno. Ostatecznie turnieju także sieci hobby zupełnie zalegalizowane kasyna gier dostarczyła. Marihuany podstaw prawnych dla różnicy ostrożnym casino online ekscytacji. Który konto kasynie zwiększy swoje udziały dzisiaj. Znajdź bezstronnych lub negatywne informacje prostu federalne zalegalizować pokera dostarczyć tylko najnowsze. casino online Jest obsługiwany ile cyfr ma kod do gry casino przez strony internetowe lub wielokrotności new.\nJersey jednym teraz oferują pokera zaufanie jest kilka. Osób będzie witryn bingo lub zespołem obsługi klienta. Blvd następnie bellagio telefonie iPhone casino kasyno online productions partnerem. Danjaq gry niektóre gry które globalny internet idea. Jest taka wyniki choć online można grać fanów... Każdy gdzie tradycyjnie kasyno które podajemy tutaj czy.\nMożna grać szczegółów temat gold strike, się ponieważ branży własne kasyno. Skupienie dołącz online ofiarami ryzyka hazardu księgi. Pliku zdjęcia wygranie pieniędzy odtwarzanie kryteria. Zagrożonej zachowanie ostatecznie się gracz miejsce które będzie zachęcając ich usunąć tym artykule dowiesz?\ncasino euro wypśata\ncasino krupier london\ncasino municipale pl\ncasino gry darmowe maszyny\ncasino gdzie doładowac\ncasino fpp intragame\ncasino gry on line\ncasino games slizzing hot online\ncasino gry jednorenki bandyta\ncasino onilne za darmo\ncasino online jack pot\ncasino online chomikuj\ncasino games gry\ncasino gry automaty pobierz\ncasino gorzow online\ncasino gier online\ncasino kasyno online\nFollow “casino online”


Apart kody rabatowe i promocje Październik 2017 | Kody.pl\nKody rabatowe, kupony i promocje Apart Październik 2017\nSprawdź najnowsze promocje w Apart\nWażne jeszcze 9 godzin, dodane 30 dni temu\nKod rabatowy: PLBRASTY10\nKod rabatowy: ODS257\nGet Extra 15% off for October Gift Ideas\nCoupon can only be applied to items on promo page.\nKod rabatowy: BIRTH15\nWażne jeszcze 18 godzin, dodane 21 godzin temu\nWażne jeszcze 5 dni, dodane 88 dni temu\n5$ off for homes in orders 50$+\nKod rabatowy: HOMES1707\nApart jest polską firmą jubilerską, założoną w 1983 roku. W swoim bogatym asortymencie oferuje biżuterię srebrną i złotą.\nNa stronie internetowej sklepu apart.pl zastosowano bardzo szeroką wyszukiwarkę, za pomocą której dokładnie można określić szukany produkt. Podzielono ją na poszczególne katalogi, takie jak między innymi: pierścionki, kolczyki, zawieszki, bransoletki itd.. Oprócz oferty dla Pań, Apart przygotował również biżuterię dla mężczyzn i dzieci. Wyszukiwanie konkretnego towaru można uszczegółowić poprzez dodatkowe określenie między innymi zapięcia, surowca, z którego dana biżuteria ma być wykonana, kamienia, czy też marki. Można także zdecydować się na wybór konkretnej kolekcji lub motywu.\nOprócz bardzo bogatej i różnorodnej biżuterii, Apart proponuje także swoim klientom bardzo ładne i gustowne obrączki i zegarki.\nW biżuterii Apart gustuje wielu bardzo znanych osobistości na całym święcie, dla których marka ta jest jednoznacznie kojarzona z ekskluzywnością i nowoczesnością.\nkody rabatowe Apartkody promocyjne Apartkod rabatowy Apartkod promocyjny Apartkupon rabatowy Apartkupony rabatowe Apartpromocja Apartpromocje Apartrabat Apartrabaty Apartkupon Apartkupony Apartkod Apartkody Apart


Parweniusz | O kulturze. I w ogóle.\nPosted on September 28, 2013 by pawelbartnik\nTo, co w pierwszej chwili zdumiewa w Kronosie to nieatrakcyjność języka, zupełny brak stylu, który znamy, a który odmienił (przynajmniej w części) literaturę polską. Gombrowicz notuje fakty, nie przeżycia. W Kronosie wszystko zostaje zrównane pod względem ważności: spotkanie z przyjacielem, refluks żołądka i seksualna przygoda. Wszystko jest metafizyką. Albo nic nią nie jest.\nCzytając “Kronos” próbuję cokolwiek zrozumieć z Gombrowicza jako człowieka. Z “Kronosem” jest to trudniejsze, niż bez niego. Jednak to tu najwięcej jest o nieoficjalnej, seksualnej sferze jego życia. Aż dziw bierze, że ten szalenie odważny pisarz i – co koniecznie trzeba zaznaczyć – egocentryk, nigdy nie posłużył się swoją biografią wprost. Słowem: nie napisał książki wprost perwersyjnej, najzwyczajniej pachnącej lupanarem, przygodnym seksem. Powieści uwikłanej w przeróżne machlojki, których – jak się okazuje z lektury “Kronosu” – trochę było. Być może taką powieścią była legendarna książka, którą Gombrowicz popełnił jako “złą” z założenia (było to zanim powstali “Opętani” i “właściwe” dzieła) i którą zniszczył ostatecznie. Czyżby Gombrowicz przestraszył się siebie jako Złego?\nJest jeszcze jeden trop: tym “Złym”, którym ostatecznie Gombrowicz się nie stał, był Jean Genet. Genet, którego Gombrowicz odkrywa dopiero po przyjeździe do Francji. Z “Dziennika 1961-1969”: “Genet! Genet! Wyobraźcie sobie, co za wstyd, przyplątał się do mnie ten pederasta […] Wydawało mi się, że to ja wywołałem Geneta, ja go sobie wymyśliłem, jak wymyśliłem sceny z moich książek… A jeśli przewyższał mnie, to jako twór własnej mojej wyobraźni. Ale poczułem się niewyraźnie.. ta bratnia dusza była, hm, kompromitująca…” )\nPosted in Książki\t/ Tagged gombrowicz, Jean Genet, Kronos\t/ Leave a comment\n“Ujrzałem diabła” reż Jee-woon Kim\nPosted on June 8, 2013 by pawelbartnik\n„Ujrzałem diabła” to przypowieść o złu krańcowym. Bardzo mądra przypowieść. Pokazuje, jak zemsta upodabnia się do pierwotnej zbrodni i w pewnym momencie staje się tej zbrodni kontynuacją, jej rozwinięciem i eskalacją.\nWobec dokonanego przez mordercę zła zemsta jest niewystarczająca, nie przywraca porządku rzeczy. Nie stanowi też w żadnej mierze zadośćuczynienia. Zło krańcowe to szpikulec, który przebija na wylot rzeczywistość. Na to nie ma panaceum – w tym sensie zło krańcowe, jeśli zachodzi, zawsze wygrywa, a sprawiedliwość, jeśli istnieje, nie ma narzędzi by je karać. Jedyne, co można zrobić to zgiąć się pod ciężarem klęski. Fatalistyczna konkluzja filmu Jee-woon Kima wiedzie nas do swoistej antyteodycei. Zło nie tylko istnieje, ale w świecie doczesnym nie ma dla niego ani przeciwwagi, ani uzasadnienia metafizycznego.\nWobec „Ujrzałem diabła” moralitety pokroju „Krótkiego filmu o zabijaniu” wydają się być kompletnie miałkie. Humanizm Kieślowskiego każe widzieć w mordercy człowieka, który uległ słabości. Więcej – morderca to ktoś podobny do nas. W „Ujrzałem diabła” morderca jest bestią, a bestii nie można trzymać pomiędzy ludźmi. Trzeba ją zgładzić, zadać szybką i bezbolesną śmierć. Nie po to, żeby się mścić, ale po to, by ochronić żyjących. Nie ma tu mowy o przywracaniu równowagi. Tej, w istocie, nie sposób przywrócić.\nPosted in Filmy\t/ Tagged film, Jee-woon kim, recenzja, ujrzałem diabła\t/ 1 Comment\n“Miłość” reż. Michael Haneke\nPosted on May 29, 2013 by pawelbartnik\nW kategoriach estetyki dzieła i warsztatu twórcy „Miłość” to jest majstersztyk. Nie będę jednak rozwodził się nad wybitnym aktorstwem, doskonałymi zdjęciami i wirtuozerią prowadzenia narracji. W „Miłości” liczy się opowieść. To, co zostało przedstawione wykracza poza kadr. Jednostkowa historia rezonuje ogólną treścią. Bo Haneke nie jest artystą przedstawiającym widzowi „szczególny przypadek” po to, by wybrzmiał on jako fenomen. Po to tylko, by widz mógł wzbogacić swój świat o nową barwę. Haneke to humanista postulatywny. Twardy ideowiec, ale jeszcze nie ideolog. „Poglądy autora” – jakby się uprzeć, to można by co nieco powiedzieć o tychże na podstawie dzieł Austriaka. Jednak przyszpilić żadnej deklaracji nie sposób. Haneke jest zbyt biegły w budowaniu opowieści otwartej, drgającej i zniuansowanej. Zamiast o poglądach lepiej mówić o intencjach. „Co autor miał na myśli?” – w przypadku Hanekego, a szczególnie w przypadku „Miłości” to kluczowe pytanie.\nGeorges zabija z miłości. To największy dar jaki jest w stanie zaoferować Annie. Przecież ona tylko tego pragnie – wyzwolenia od męki, bólu i bezwładu. Czyni to w najmniej spodziewanym momencie, szybko i skutecznie. Zabijając, Georges godzi się na swoją samotność – zostaje bez ukochanej, którą mógł pielęgnować i wspominać przy muzyce. Mógł ją jeszcze mieć. Zrezygnował z tego. Zamiast tego przyjmuje na siebie brzemię winy.\nMiłość sprawia, że kochający się ludzie mają do siebie większe prawa. Tylko Georges rozumie Annę. I tylko on ma prawo sięgnąć po środki ostateczne. Nie konsultuje tego ze światem, bo świat ma zgoła inne wyobrażenie na temat tego, co powinno się z nią zrobić. Od śmierci są hospicja i szpitale. Wykwalifikowany personel, który do końca dba o to, by umierający miał uczesane włosy i czystą pieluchę. Nawet córka szuka ratunku w systemie („To niemożliwe, żeby nie było bardziej efektywnych sposobów!”). Jedynym, który bierze na barki gasnącą Annę jest Georges. To pokazuje, że ma do niej prawa takie, jakich nie ma nikt innych. Ich osoby są tylko pozornie odrębne. De facto Georges i Anna stanowią jedną egzystencją. Mają prawo decydować o sobie nawzajem.\nHaneke afirmuje postawę Georgesa. Chce, by widz go zrozumiał, pochylił się nad jego nieszczęściem. I widz to czyni. Pozostaje ważka kwestia tego, jak tę historię ulokować we współczesnym świecie. „Miłość” zahacza o problematykę eutanazji. I, jak się zdaje, jest w filmie dużo zrozumienia dla praktyki przerywania życia na życzenie. Pytanie tylko, czy Haneke afirmuje pozasystemową, indywidualną decyzję Georgesa, czy pokazuje go jako ofiarę systemu, który na eutanazję szpitalną, zgodną z prawem nie pozwala.\nPosted in Filmy\t/ Tagged amour, film, haneke, Huppert, miłość, recenzja, Riva, Trintignant\t/ Leave a comment\n“Pokłosie”. Mainstreamowa prawda\nPosted on May 25, 2013 by pawelbartnik\nTemperatura dyskusji po „Pokłosiu” dowodzi, że temat pogromów Żydów w Polsce należy podejmować. Za sprawą filmu Pasikowskiego zagadnienie pojawiło się znowu w mainstreamie. Wcześniej był tylko Gross z „Sąsiadami”. Różnica taka, że z pracą Grossa przeciętny Polak bezpośrednio nie obcował. Przeciętny Polak o Jedwabnem usłyszał za sprawą wszystko spłaszczających mediów głównego obiegu. „Pokłosie” to film powstały z myślą o mainstreamie – kino gatunkowe, prosta i czytelna forma thrillera, która sprawdzi się w każdym multipleksie. Pasikowski sięgnął po język uniwersalny (bo kino gatunkowe mówi językiem uniwersalnym, przynajmniej w tym sensie, że powszechnie zrozumiałym i łatwym w dekodowaniu). Zrobił to w ramach dyskursu, w którym to przecież sposób mówienia stanowi kluczowy problem. W którym toczone są boje o pojedyncze słowa – „pamięć”, „wina” i „naród” to tylko niektóre z nich. Pasikowskim niewątpliwie kierowała chęć dotarcia z problemem do jak najszerszego grona odbiorców. Problem w tym, że „Pokłosie” to dreszczowiec kreślony grubą kreską. Ta gruba kreska skutecznie oddziela nas od autentycznej tragedii. Nie sposób tego filmu przeżyć inaczej jak kolejną filmową opowieść. Film nie odsłania oblicza tragedii, w ogóle tutaj tej tragedii nie widać. Wprawdzie jest kanwa historyczna, ale świat przedstawiony wypełniają postacie stereotypowe, których motywacja i działania wynikają z wewnętrznej logiki gatunku. Konwencja nie jest w tym przypadku wehikułem, który unosi ważką treść. Konwencja w „Pokłosiu” czyni spustoszenie – zostają zużyte klisze i stereotypy. Na domiar złego Pasikowski sięga po metaforę. Ukrzyżowany młodszy z braci Kalina to upiorna eschatologiczno-romantyczna tandeta, która dopełnia poczucia porażki. Mainstreamowa prawda nie wyzwala. Podjudza tylko pieniaczy, a przeciętnemu widzowi daje erzac zrozumienia.\nPosted in Filmy\t/ Tagged gross, pasikowski, pokłosie, recenzja, stuhr\t/ 2 Comments\nTechno. Cała wstecz.\nPosted on May 24, 2013 by pawelbartnik\nNie istnieje coś takiego jak “muzyka przyszłości” – przynajmniej w tym sensie, że antycypuje ona przyszłość lub oderwana jest od przeszłości i teraźniejszości. Muzyka nie antycypuje i nie ma właściwości futurologicznych. Jeśli staje się aktualna po czasie to dowód na naszą, słuchaczy, ograniczoność. Najdalej w przód wysunięty okres czasu jaki muzyka potrafi wyrazić to teraźniejszość. I to też, zazwyczaj, poprzez odwoływanie się do przeszłości. W ogóle, przeszłość w muzyce jest wszechobecna. Szczególnie w techno.\nTechno nie wzięło się znikąd. Nie narodziło w laboratorium szaleńca, ale na ulicach Berlina i Detroit – miast nabrzmiałych historią, pełnych społecznego fermentu i nierozwiązywalnych problemów. Juan Atkins słuchał, jak wielu jego równolatków z bloków, audycji słynnego już Charlesa Johnsona alias The Electrifying Mojo. Wzrastał przy dźwiękach soulu i funku. Grał w młodości na perkusji, gitarze i pianinie Hammonda. Trzeba to wyraźnie powiedzieć – Juan Atkins jest człowiekiem swoich czasów. Był on, podobnie jak wielu jego rówieśników, zafascynowany syntetycznym brzmieniem. I podobnie jak oni chciał grać elektro funk. Udało mu się. Tak bardzo, że dziś nazywamy go „ojcem chrzestnym techno”.\nAtkins jest pionierem gatunku, ale nie wynalazcą. Sam przyznaje: „W rzeczywistości, kiedy startował Cybotron wokół było wielu elektronicznych muzyków, którzy nazywali swoją muzykę techno. Jednakże, przed ’84 czy ’85 publika nie była na to po prostu gotowa”. Samo słowo „techno” wywodzi się, według Atkinsa, z pojęcia „techno-rebelii” Alvina Tofflera. To znamienne, zwłaszcza gdy weźmiemy pod uwagę jakiego typu futurologiem jest Toffler. Otóż Toffler to bardziej analityk niż wieszcz – gadżeciarz, który lubuje się w wymyślaniu rekwizytów przyszłości. U Tofflera chodzi o to, by przewidzieć konsekwencje określonych dróg rozwoju. Przewidzieć i wybrać najlepsze rozwiązanie (w tym sensie Toffler jest niedeterministyczny, według niego to społeczeństwa podejmują decyzje o swoim kształcie). Pojawienie się muzyki techno stanowić może żywą wykładnię tej idei. Dlaczego? Bo zaistniała ona niezależnie od intencji konstruktorów, którzy wymyślili maszyny służące jego kompozycji. Istotnie, bez nowych technologii nie byłoby techno, lecz zarazem bez techno pewne technologie nie byłyby tym, czym są obecnie. W końcu TB-303 Rolanda pomyślany został jako automat basowy, dzięki któremu konwencjonalne składy cierpiące na brak basisty mogły go od biedy zastąpić maszyną. W tej roli nie sprawdził się zupełnie – sztuczne barwy, toporny sekwencer w żaden sposób nie mogły konkurować z żywym basistą. Wszystkie te wady stawały się w nowej estetyce zaletami. Meandrujący, ciągły bas bez klangu. Możliwość wyciągania orientalizujących struktur i wreszcie kwas. Kwas, który stał się fundatorem szeregu podgatunków. Dźwięk przełomu lat 80-tych i 90-tych – barwa bezkompromisowa, więc i kontrkulturowa, trip po LSD, acid.\nAfrofuturyzm, sound design i sci-fi\n„Jeśli to, co właśnie słyszysz jest czymś, czego nigdy dotąd nie słyszałeś – oto techno. Jeśli słyszałeś coś podobnego wcześniej, wtedy to nie jest techno” – na tę kanoniczną już definicję autorstwa Jeffa Millsa lubią się powoływać entuzjaści techno. Potrzeba odcięcia się od przeszłości (Derrick May: „Nie mamy szacunku dla przeszłości, techno to wyłącznie przyszłość”), chęć podkreślenia wyjątkowego charakteru zjawiska i dążność do budowania własnej mitologii – już same te motywy każą nam stwierdzić, że techno jak najbardziej zakorzenione jest w teraźniejszości/przeszłości. To, co mówią Mills czy May to strategie komunikacyjne lub jak kto woli – formy manifestów ideologicznych charakterystycznych dla tamtego miejsca i czasu. Korzeniami sięgają one wielu zjawisk kontrkultury czarnego społeczeństwa Ameryki lat 70 i 80. Przecież militarny i antysystemowy sznyt Undeground Resistance nawiązuje w prostej linii do ruchu Czarnych Panter, a typ mitologii stworzonej przez Drexciyę sytuuje ją wewnątrz afrofuturyzmu. Tak jest, techno jest czarne. U Atkinsa i Carla Craiga słychać funk. Atkins za każdym razem, gdy mówi o swoich inspiracjach wymienia Parliament George’a Clintona i Steve’go Wondera. W ogóle, brzmienie Motown mocno odcisnęło swoje piętno na techno. Oczywiście byli też Giorgio Moroder i Kraftwerk, ale oni, co znamienne, inspirowali się muzyką czarnych. Karl Bartos przyznał nawet kiedyś, że Kraftwerk czerpał w dużej mierze z twórczości – uwaga! – Jamesa Browna.\nPowracając do słów Millsa. Odpowiednio odczytane są one prawdziwe. Bo prawdą jest to, że techno, jak żaden inny gatunek, wydatnie zgłębił potencjał syntetycznego brzmienia. Pionierzy z Detroit komponując używali w dużej mierze dźwięków „niemuzycznych” – to jest takich, które ówcześni traktowali jako nie nadające się do tworzenia piosenek. Atkins, Saunderson i May inkorporowali do muzyki barwy, sekwencje i brzmienia, które wcześniej wykorzystywano prawie wyłącznie w filmie i w radio. W techno zmieniono zachodni paradygmat formy muzycznej – zamiast struktury dzieła muzycznego, harmonii, orkiestracji, najważniejsze stało się brzmienie. Brzmienie odpowiadało za emocje i stanowiło właściwy wyraz artystyczny. To ono wyróżniało techno od innych gatunków.\nFiksacja na punkcie brzmienia, a następnie powstanie mitologii techno jako brzmienia przyszłości nie wzięło się znikąd. To kino, a w szczególności science-fiction ukształtowały ten sposób myślenia. Przecież dziwne, „niemuzyczne” brzmienia pojawiły się w kinie dawno temu. Była to robota sound designerów, którzy własną tożsamość równającą się uwzględnieniu w czołówkach filmów zyskali dopiero z początkiem lat ’70-tych. Gdyby nie oni, Juan Atkins nie mógłby powiedzieć o utworze „Flashlight” Parliamentu, że było to jak „lądowanie UFO na nagraniu muzycznym”. Co ciekawe, dźwięki maszyn, stukoty i trzaski, bulgoty i zawodzenie syntezatorów ubrane w powtarzalną strukturę nie stały się ulubioną formą kompozytorów, którzy tworzą na potrzeby science-fiction. W tej dziedzinie niewiele się zmieniło od kilkudziesięciu lat. Fakt, dźwięki przestrzeni i przedmiotów są bardziej obłe, audiosfera budowana w systemach przestrzennych, jednak muzyka klasyczna jak była, tak wciąż stanowi wyznacznik dla twórców soundtracków. Filmowy potencjał techno ukazał światu Jeff Mills komponując muzykę do „Metropolis” Langa. Potencjał jest, odważnych brak.\nRytm, rytuał, duchowość\nByło o brzmieniu, jest jeszcze rytm. Rytm to kręgosłup, dukt, którym kroczą dźwięki w techno. Dźwięki, poddane idealnej repetycji zatrzymują czas, zaś techno to w istocie maszyna czasu. Słuchając techno zanurzamy się w sobie – nasze tętno zaczyna współbrzmieć z pulsem muzyki. Jest to doznanie dla człowieka pradawne, które zestawić można z rytuałami obrzędowymi ludów pierwotnych. Ta prawda o techno jest w tej chwili oczywista, jednak jeszcze w latach ’80-tych taka nie była. Robert Hood, najwybitniejszy twórca minimal techno, nie lokował swoich prac w przeszłości, a w przyszłości. Uświadomienie przyszło po latach. Techno zaczęło obrastać dookreśleniami: „tribal”, „goa”, „deep”, „dub”. Teraz wszyscy już wiemy, że sekwencje Hooda mają transowy charakter, lokują nas poza albo przed czasem, w każdym razie tam, gdzie własne „ja” staje się axis mundi. Właściwość ta czyni z techno spadkobiercę kultur pierwotnych. I jeśli istnieje coś, co jest wytworem człowieka współczesnego i ma właściwości wehikułu do przekraczania czasu to jest to techno. Oczywiście, niedaleko stąd do hedonizmu i robienia sobie dobrze, co skrzętnie wykorzystali twórcy kolorowych hitów. Jednak to nie wina samej muzyki. To wina nas, którzy potrafimy z medytacji zrobić „pilates po lunchu”, a autorytety zamienić na „coachów”. Techno u rdzenia jest pierwotne – o czym wiedzą tacy współcześni artyści jak Shackleton i Mala.\nPosted in W ogóle\t/ Tagged Jeff Mills, Juan Atkins, techno\t/ Leave a comment\n„Nóż w wodzie” i Gombrowicz\nPosted on May 23, 2013 by pawelbartnik\n„Nóż w wodzie” jest filmem trudnym dlatego, że wieloznacznym. Krytyka wysunęła szereg rozmaitych propozycji jego odczytania. Przy pobieżnym wejrzeniu w teksty poświęcone dziełu Polańskiego można odnieść wrażenie, że traktują one o zupełnie różnych filmach, tak dalece nie korelują ze sobą. Analizę filmu przeprowadzano z wielu pozycji, sięgano po rozmaite klucze interpretacyjne, stąd i same interpretacje lokują swój przedmiot zainteresowania w coraz to nowych rejonach. „Nóż w wodzie” klasyfikowano jako thriller, film psychologiczny, albo zlepek obu tych gatunków. Chętnie też wrzucano go do worka z francuską „nową falą” – w tym wypadku było to równoznaczne z zarzutem o wtórność i bezrefleksyjną fascynację zachodnimi modami1. Poszukiwanie etykiety dla filmu Polańskiego było jakkolwiek próbą jego zrozumienia. Jeżeli dzieło stawia opór interpretacyjny próbujemy osadzić go w znajomym kontekście. W wypadku „Noża w wodzie” jest to o tyle zasadne, o ile uznamy równocześnie jego ponadgatunkową specyfikę, więcej – o ile dostrzeżemy celową deformację, czy zabawę gatunkiem. Sam reżyser powiada, że film „miał PRZYPOMINAĆ [wyróżnienie moje] klasyczny thriller”2\nZasadnicze pytanie: „O czym ten film opowiada? Jakie sensy generuje?”. Większość odpowiedzi plasuje się w rejonach psychologii i socjologii. Film, zdaniem krytyków: dotyczy kompleksu Edypa (inklinacje freudowskie charakteryzowały zwłaszcza recepcję amerykańską); opowiada o trójkącie uczuciowym; rejestrując rozgrywkę między samcami obnaża atawizmy niewygasłe w człowieku kultury; jest krytyką systemu totalitarnego, niesie ze sobą mityczne przesłanie etc.\nNa gruncie polskim przeważyła zdecydowanie recepcja w duchu marksizmu/socrealizmu. Sztuka mogła być zaangażowana bądź niezaangażowana, społecznie użyteczna albo szkodliwa… Właściwie cała debata wokół filmu rozpostarta była między tymi pojęciami. Jedni odmawiali mu jakiejkolwiek wartości (poza warsztatową), inni bronili wskazując na przenikliwość filmu, który, ich zdaniem, ukazuje konflikt pokoleniowy tudzież klasowy.\nTa mnogość głosów na temat „Noża w wodzie” stanowi pewien kłopot. Oczywiście wieloznaczność czy wielopłaszczyznowość podnosi tylko walory dzieła sztuki, niemniej w wypadku filmu Polańskiego ciężko dociec jakiejś zasady naczelnej, która stawia widza przed tak szerokim zakresem znaczeń. Sam reżyser nie autoryzował żadnego z odczytań jego filmu, zaś informacje jakich udzielił są nader skąpe (jeśli już to mają one charakter negacji: albo odżegnywał się od „nowej fali” albo kpił z freudyzmu).\nBy lepiej zrozumieć „Nóż w wodzie” proponuję przyjrzeć mu się poprzez sztukę Gombrowicza. Nad dziełem Gombrowicza oraz nad filmem Polańskiego góruje duch „dziania się”, obaj autorzy kładą nacisk na proces. Ich sztuce wspólne jest także multiplikowanie znaczeń przy równoczesnej skłonności do „umykania” od sensu nadrzędnego – tak, by wciąż „wyślizgiwał się” on odbiorcom. Sądzę, że głęboka zasada formalna, ów specyficzny determinant, który konstytuuje dzieło pisarza, w dużej mierze organizuje także film Polańskiego. Równocześnie, co wydaje mi się bardzo cenne, Gombrowicz daje nam dużo większą szansę by zrozumieć jego literaturę, a co za tym idzie własną filozofię. Twórczość ta stanowi continuum, z którego jesteśmy w stanie wyłonić kanon tematów, realizowanych na wiele sposobów, pogłębianych i naświetlanych przez różne perspektywy, przez eksperymenty z formą – już samo to pozwala nam zrekonstruować gombrowiczowski świat. Oczywiście coś podobnego można by powiedzieć o twórczości Polańskiego. Niemniej uważam, że jego debiutancki utwór nosi znamiona wyraźnie szczególne, stąd zobaczenie go w kontekście całej twórczości reżysera pozwala na dość ograniczone odczytanie.\nGombrowicz jako punkt odniesienia wydaje mi się tym cenniejszy, że jest autorem, który sam tłumaczy (i robi to najlepiej) swoje dzieła. Refleksja pisarza nad własną twórczością i sztuką jako taką nie jest li tylko apendyksem do dzieła, ale komplementarną jego częścią. Spróbuję przyjrzeć się „Nożowi w wodzie” „za pomocą” Gombrowicza analizując powinowactwo obu autorów, a zarazem posiłkując się kategoriami ukutymi przez pisarza. Nie twierdzę, że Polański jest Gombrowiczem kina, dlatego postaram się także wyakcentować różnice w obrębie podobnych tematów, koncepcji, rozwiązań.\nAndrzej i Krystyna jadą autem do przystani wodnej. Zatrzymani przez Chłopaka zabierają go ze sobą. Wszyscy troje wyruszają łódką na mający trwać dobę rejs. Wydarzenia na łódce stanowią właściwe miejsce akcji. Reżyser do minimum ograniczył opowieść o świecie istniejącym poza nią. Jest tylko szosa po której mknie samochód małżeństwa. Brak ujęcia ustanawiającego, brak pejzaży. Prawie cały czas znajdujemy się we wnętrzu pojazdu. Film w pierwszych scenach jest dynamiczny. Podobnie zresztą rzecz ma się z końcówką – znowuż auto, znowuż ruch. Świat istniejący poza łódką został zmarginalizowany, istotny wydaje się sam ruch – ku łódce, który otwiera film oraz od łódki, który go zamyka. Sądzę, że w tym wyraża się pewna koncepcja rzeczywistości, z którą widz obcuje. Polański zbudował świat nastawiony na funkcję, w którym dzianie się jest nadrzędną instancją. Reżyser nie przekazuje nam na wstępie żadnej wiedzy. Zostajemy zdani na poznanie behawioralne. Poprzez natychmiastowe wprowadzenie bohaterów i przejście od razu do sytuacji nowej Polański trzyma widza na dystans i tym samym zmusza go by samodzielnie odkrywał, szukał powiązań. W dodatku świat, który przed nami roztacza wcale nie jest łatwy do czytania. „Nóż w wodzie” utkany jest z „niby-rzeczywistych, a jednak odrealnionych obrazów”3. Trudno go uporządkować podług zasad znanych widzowi. Jest znajomy, ale niewiarygodny.\nPozostawienie kontekstu – film dzieje się zapewne w Polsce Ludowej, na Mazurach – paradoksalnie zwiększa moc generowania znaczeń. Polański nie buduje paraboli, która jasno odsyła do uniwersaliów. „Nóż w wodzie” nie został oczyszczony z konkretów, ale też nie celuje w odzwierciedlaniu realiów. Ów konkret zdaje się być raczej jakby-konkretem, albo „przetrąconym” konkretem. Taka strategia wzmacnia metaforyczność dzieła – obcość przybrana w znane widzowi szaty staje się tym bardziej dojmująca; podobne, ale z jakiegoś powodu odległe. Poniekąd zgadzam się z Władysławem Gomułką co do konstatacji (natomiast nie co do wynikającej z tego oceny), że film Polańskiego to „oderwanie od konkretów”4. Gombrowicz w przedmowie do „Pornografii” tak pisze o świecie w jakim umieścił opowieść: „To więc jest Polska imaginacyjna – i nie przejmujcie się, że czasem pomylone, czasem może fantastyczne, bo nie o to chodzi i to zupełnie bez znaczenia dla spraw tutaj się odbywających.”5 Pisarz próbuje zbagatelizować całą sprawę, czym wprawia nas w konsternację. Przecież użył historii świeżej i do tego bolesnej, którą trudno potraktować jako nic nie znaczące dekoracje. W dodatku mamy AK, zbrodnię Polaka na Polaku. I czy to naprawdę miałoby nic nie znaczyć? Zwyczajne widzimisię, a może tak dla hecy? Myślę, że Gombrowicz daje w ten sposób do zrozumienia, że jego książka nie ma nic wspólnego z tak zwaną literaturą rozliczeniową. Nie interesuje go historyczna prawda, ani wszelka moralistyka. „Krwawe tło Polski wojennej, przez Niemców zgwałconej”6 potrzebne mu jest o tyle, o ile wzmaga ono brutalność i perwersyjność sytuacji przedstawionej w powieści. Odwołuje się do świata czytelnika polskiego, w który wkłada własną opowieść i naznacza ją całkowicie indywidualną perspektywą. Być może to jeszcze jedna z metod Gombrowicza na multiplikowanie sensów – być blisko rzeczywistości, lecz nie poprzestawać na obserwacji, ale eksperymentować z nią.\nMariola Dopartowa Polańskiego i Gombrowicza nazywa modernistami. Ich twórczość podporządkowana jest trybowi stawania się, stąd dynamika i ruch. Równocześnie posiada ona walor niedokończenia – bohaterzy nie urzeczywistniają się, zaś finał dzieła nie przynosi wyjaśnienia. Wieńczące go morderstwo („Pornografia”, „Kosmos”), śmiech („Ferdydurke”, „Trans-Atlantyk”) czy symetria („Nóż w wodzie”) jedynie zawieszają akcję. Najważniejsza wydaje się być sama konstelacja zdarzeń, która kształtuje się na bieżąco. Bohaterowie wchodzą w interakcje, które trudno opisać przez schemat czy kulturowy wzorzec. Marek Hendrykowski pisze: „Zgodnie z klasycznymi zasadami dobrego widowiska filmowego, bohaterów poznajemy w działaniu (action is character)”7. W moim odczuciu charaktery tych postaci są czymś mętnym, szalenie ruchliwym, stąd trudno schwycić je esencjalistycznie. Osobiście ograniczyłbym się do tautologii, iż jedyną rzeczą, którą poznajemy w toku ich działań jest właśnie działanie (Gombrowicz: „<<Trans-Atlantyk>> nie ma żadnego tematu poza historią, jaką opowiada.”8). Dystans postaci wzajem siebie jak i dystans w sposobie opowiadania oddalają widza od jednoznacznego wniosku. Ta trudność wynika ze szczególnego sposobu posługiwania się formą przez obu artystów. Niby obcujemy z czymś znajomym – „Nóż w wodzie” zgodnie z intencją reżysera „przypomina” thriller. Lecz czytać go konwencjonalnie nie sposób, na co wskazuje autorka „Labiryntu Polańskiego”: „Zostajemy <<wpuszczeni w fabułę>>, więc rozglądamy się bezradnie za wszystkim, co znane i oswojone: za szczęśliwym lub melodramatycznie tragicznym zakończeniem, za rozwinięciem wątków w duchu innych, <<podobnych>> filmów, za utrwaloną w naszej świadomości motywacją psychologiczną czy społeczną.”. U Gombrowicza dystans buduje już sam narrator, który swoją ironiczną, chłodną perspektywą naznacza świat sztucznością. Empatyczny stosunek czytelnika do postaci nie ma tutaj racji bytu. Polański pozostawia swym odbiorcom możliwość utożsamienia się z bohaterami: jesteśmy w stanie współczuć, opowiadać się po którejś ze stron, bohaterów kategoryzować jako dobrych lub złych. Z tym, że będzie to operacja właściwie uznaniowa, poparta najwyżej intuicją. Bohaterowie wymykają się ocenie, zaś próba skonstruowania portretów psychologicznych prowadzi na manowce – zbyt dużo niewiadomych, dwuznaczności, by sprokurować koherentny obraz. Polański ma silne wyczucie formy, każdy jego film to gra konwencjami, cytowanie gatunków po to, by wygrać nowe treści. Myślę, że reżyser mógłby spokojnie powtórzyć za Gombrowiczem: „Posługuję się formami klasycznymi, bo są najdoskonalsze i do nich czytelnik się przyzwyczaił. Ale proszę nie zapominać – ważne – u mnie forma jest zawsze parodią formy. Posługuję się nią, ale umieszczam się poza nią.”9\nUrzeczywistnianie w toku opowiadania należy do arsenału modernistycznych środków. Sam proces twórczy jest dynamiczny. Brak twardego konceptu, artysta brnie od punktu do punktu. Na tym etapie rodzą się znaczenia, artysta musi zmierzyć się z niewiadomymi, które sam powołał. Gombrowicz wielokrotnie podkreśla styl swojej pracy. O „Ślubie”: „Jeszcze w połowie drugiego aktu nie wiedziałem o co mi chodzi”10. O „Pornografii”: „Jak zawsze, zacząłem coś babrać na papierze w niepewności, w niewiedzy, w okropnym ubóstwie, które wszystkie moje początki nawiedza”11. Również Polański wyjawia, że nie miał konkretnego pomysłu na swój debiutancki film. Jednej rzeczy był pewien – chciał wykorzystać scenerię mazurskich jezior. Reszta zawierała się w ogólnej wizji formy: „chciałem, żeby mój pierwszy film fabularny był chłodny, mózgowy, wyspekulowany, skonstruowany precyzyjnie, niemal formalistycznie”12. I znowu o warsztacie Gombrowicza, tym razem zaczerpnięte z wywiadu z Alejandro Russovichem: „Używał terminów: równowaga ataku, ruch skośny, a nie do przodu. Zawsze mówił o strukturze, a nigdy o treści tego co pisał”13. Gombrowicz projektował fabułę często przy planszy do szachów. Wychodził od abstraktu, od konstrukcji, którą dopiero potem ubierał w konkretne przymioty. Interesowało go międzyludzkie, lecz widziane jako konflikt form. „Nóż w wodzie” jest właśnie o narzucaniu formy, a wszystko odbywa się w klimacie po gombrowiczowsku pojętej gry. Próba rozpoznania reguł tej gry stanowi zasadnicze zadanie analityczne. Jesteśmy zdani wyłącznie na obserwację zachowań, nie mamy relacji podmiotu widzącego od wewnątrz. Polański stawia barierę pomiędzy widzem a protagonistami. Nie ma żadnej pewności, że bohaterowie kierują się jakimiś wspólnymi zasadami. U Gombrowicza częstokroć ktoś sytuację zawiązuje. Ów demiurg czerpie perwersyjną przyjemność w manipulowaniu ludźmi. Mamy wgląd w jego tok rozumowania, widzimy wedle jakich pryncypiów kształtuje sytuację. Tymczasem w „Nożu w wodzie” brakuje przesłanek by któregoś z bohaterów uznać za nadrzędnego, za kreatora. Wszyscy wydają się równorzędni, a równocześnie oddaleni od siebie. Ich relacje naznaczone są podejrzliwością. Ciężko orzec, czy pomiędzy postaciami zawiązują się jakieś tajemne koalicje, czy każdego interesuje wyłącznie samodzielna wygrana.\nNim jednak przejdziemy do próby odczytania zasad gry, spójrzmy jeszcze na miejsce, w którym toczy się akcja. Łódka stanowi odrębny świat zawierający się w jakimś pojemniejszym, ale nie zaprezentowanym bezpośrednio świecie. Warunki, jakie narzuca w dużej mierze kształtują rodzaj interakcji. Bohaterowie zostają zamknięci na niewielkiej przestrzeni. Nie przeceniałbym ich pochodzenia społecznego w tym sensie, że wszystko co pomiędzy nimi zachodzi to walka klas, pokoleń etc. Nowa sytuacja wytwarza w pewnej mierze nowych ludzi. Owszem, pozostają przedmioty – dobre auto, szykowny strój, fajka, radio na słuchawkę, a z drugiej strony wytarte dżinsy i nóż sprężynowy. Rzeczy dalej ewokują codzienność i status społeczny bohaterów, ale równocześnie w przedefiniowanej sytuacji stają się rekwizytem o nowym znaczeniu, a dokładniej – rekwizytem mieniącym się znaczeniami. Spójrzmy na „Kosmos”, na „Pornografię” – postacie z tych powieści również wykonują określony zawód, przynależą do konkretnej klasy i podobnie jak trójka z filmu Polańskiego jadą wypocząć na prowincji. Tam wchodzą w nową sytuację, ukazują się im nowe możliwości. Witold i Fuks z „Kosmosu” szukają na wakacjach w Zakopanem odpoczynku od rutyny, którego wszakże nie znajdują. Zamiast odprężenia popadają w szaloną produkcję znaczeń, zarazem traktując te znaczenia jakby znajdowały się na zewnątrz. To popycha ich do przeprowadzenia semiotycznego śledztwa. Co innego Witold i Fryderyk z „Pornografii”. Ci na prowincji przedzierzgają się w kreatorów. Znajdują tam odpowiednie warunki do przeprowadzenia intrygi, która ma przynieść im rozkosz. Inaczej niż w „Kosmosie”, ich działanie nie wynika z epistemologicznego zawirowania – duet mężczyzn doskonale wie czego chce dokonać i jakimi środkami należy ku temu dążyć. Mężczyźni nie są osaczeni przez świat, ale lepią go wedle własnego uznania.\nPolański nie daje nam wejrzeć w sposób percepcji świata przez bohaterów. Mazury wyglądają atrakcyjnie, woda mieni się w Słońcu, łódka z gracją rozcina fale i nic poza tym. Natura nie odwzorowuje, ani nie podkreśla emocji ludzi. Reżyser obiektywizuje krajobraz, czyniąc go „niemym”. Gra ma miejsce w świecie zamkniętym – na łódce, zaś przestrzeń wokół niej jest obojętna. Łódka stanowi planszę, co wymownie oddaje sekwencja ujęć prostopadłych z góry, w których sfotografowano bohaterów na pokładzie (w jednym z nich Polański wyraźnie upozował Chłopaka na ukrzyżowanego Chrystusa – napięte ciało, splecione nogi, rozłożone ręce, a pod głową zwinięta w „słoneczko” lina wyglądająca niczym aureola. Czy pod tą symboliką kryje się jakaś treść? Śmiem twierdzić, że jest ona jednym z elementów gry z widzem, o czym później). Tylko w jednym momencie Polański daje nam spojrzeć oczyma swojego bohatera. Chłopak leżąc na pokładzie wyciąga przed siebie palec i bawi się perspektywą. Raz przymyka prawe oko, raz lewe tak, że nieruchomy palec pozornie „skacze” między dwoma punktami. Nie ma w tym widzeniu nic złowrogiego, nic co by antycypowało późniejsze wypadki. O bohaterze dowiadujemy się tyle, że w tym momencie jest rozluźniony, oczyszczony z myśli i bynajmniej nie knuje jakiegoś spisku. Po prostu korzystając ze sposobności wygrzewa się na Słońcu i poddaje urokowi Mazur. To budzi naszą konsternację, bo skąd w takim razie pomiędzy nim, a Andrzejem taka rywalizacja? Czyżby tak sielankowo i bezrefleksyjnie postrzegał swój świat? Przecież my – widzowie dostrzegamy ciężar sytuacji i podejrzewamy, że ta wyprawa skończy się źle. Polański jeszcze raz wygasza sytuację, przeciągając rozwiązanie i czyniąc je nieoczywistym. Również tutaj interpretację można by zaczerpnąć z Gombrowicza. Człowiek wobec natury prawie że nie istnieje. Dopiero spotkanie z Innym aktywuje go, każe mu szukać własnej formy i tym sposobem określa jego byt.\nGrę u Gombrowicza zbadał Jarzębski14. „Nóż w wodzie” również domaga się prześwietlenia pod tym kątem. U Polańskiego można mówić o dwóch poziomach gry: o grze między bohaterami oraz o grze między twórcą, a widzem. Strategie te działają równocześnie i trzeba mieć to na uwadze przy omawianiu filmu Polańskiego.\nPrzyjrzyjmy się najpierw grze mającej miejsce w świecie przedstawionym. Pytanie: Czy istnieje zasada/reguła wedle której postępują postaci? A jeśli tak, to czy umiemy ją rozpoznać? Sądzę, że brak w „Nożu…” nadrzędnej zasady, której bohaterzy byliby wykonawcami. Polański nie zrobił filmu pod tezę, w tym świecie próżno szukać naczelnego prawa. Trójka na pokładzie grając, kształtuje grę. Ich gra ma charakter dynamiczny, niejasny dla samych bohaterów. Nawet zapoznawszy się z całym jej przebiegiem należy uważać z budowaniem schematu. Natomiast z całą pewnością możemy wskazać momenty, kiedy ta gra się wyraźnie ujawnia, możemy także zebrać jej symptomaty i szukać między nimi analogii.\nOkres przed jednoznacznym ustaleniem się sytuacji gry nazwę tutaj jej „zawiązywaniem się”. Etap zawiązywania się gry trwa od momentu spotkania trójki bohaterów na szosie do sceny tuż przed opuszczeniem portu.\nAndrzej zatrzymuje z piskiem opon auto tuż przed zagradzającym mu drogę młodzieńcem. Mimo, że jest wytrącony tym incydentem, postanawia zabrać Chłopaka. Traktuje go jak przedmiot, za pomocą którego próbuje upokorzyć Krystynę. Odnosi jego osobę do jakichś nieznanych widzowi wydarzeń, które stały się zarzewiem konfliktu małżeństwa. Już w samochodzie Andrzej spostrzega walor zabranego autostopowicza – jest on hardy, emanuje witalnością. Widz może być pewien, że ta trójka szybko się nie rozstanie. Jednak Polański nie wkłada w usta Andrzeja prostolinijnego zaproszenia na statek. Mężczyźni badają się dłuższą chwilę, jakby chcąc upewnić się co do tego, że ich oponent zainteresowany jest grą. Andrzej dwukrotnie wzywa Chłopaka pod nieistotnym pretekstem, a ten chętnie wraca. Młodszy z nich upewniony, że zrozumiał intencje posiadacza łodzi postanawia bez ogródek usankcjonować sytuację:\nChłopak: Wiedziałem że mnie pan zawoła\nChłopak: Tak, wiem co pan myśli, chce pan grać dalej\nZdemaskowany Andrzej próbuje mimo to kamuflować swoje intencje:\nAndrzej: Dziecko, pan nie jest dla mnie partnerem\nChłopak: Ale pan mnie zawołał!\nOstatecznie Andrzej szybko ucina rozmowę, zarazem osiągając swój cel:\nAndrzej: Zdejmuj pan buty i właź pan na pokład\nGracze porozumieli się. Obaj zyskali pewność, że oponent także zrozumiał sytuację. Bez tej pewności byliby wystawieni na urojenia. Świadomość, że ktoś poza mną odbiera sytuację jako grę kwestionuje jej „obiektywność”. Tę zależność świetnie wyraża „Pornografia”. Fryderyk pisząc list do Witolda szuka jego potwierdzenia i daje mu zarazem swoje zapewnienie, że mianowicie „coś” jest: „Piszę, żeby się porozumieć. Nie chcę być w tym moim zupełnie sam, samopas, samograj. Kiedy jest się samemu, nie można mieć pewności, że np. się nie zwariowało. We dwóch – co innego. Dwóch daje pewność i obiektywną gwarancję. We dwóch nie ma wariacji!”15 Grę rozpoznała także Krystyna, co wyjawia pod koniec filmu. Jej wypowiedź jest na poły interpretacją, lecz tym zajmę się później.\nFormą, przez którą chciałby być widziany Andrzej jest „kapitan”. Równocześnie Chłopak stawałby się wtedy „majtkiem”. Jednak młodzieniec wcale nie zamierza ulec wyobrażeniom starszego mężczyzny. Co i rusz podkreśla swoją autonomię: albo sprzeciwiając się poleceniom, albo w ogóle podważając konwencję marynarską. Andrzej natomiast liczy, że właśnie dzięki tej konwencji zdoła niepostrzeżenie zapanować nad Chłopakiem. Bo w istocie etos żeglarza jest jego sprzymierzeńcem. Kiedy wydaje komendy na statku, to przecież ma to sens – statkiem musi dowodzić osoba doświadczona, która rozdaje dyspozycje. Jednak Andrzej pod przykrywką marynarskiego kodu próbuje przemycić znacznie więcej – chce tym sposobem zdominować Chłopaka. Tymczasem ten ostentacyjnie drwi z formy mu narzucanej i definiuje się w opozycji do niej: „Jestem wędrowiec, nie burłak”. Niepokój wywołuje w Chłopaku pozostawanie w bezruchu. Potrzebuje on pewności, że łódź faktycznie płynie. Gdy spostrzega, że wiatr ustał, natychmiast chwyta za wiosło. Musi pozostawać w ruchu, bo inaczej grozi mu ubezwłasnowolnienie. Jego postawa zawiera się w słowach skierowanych do Krystyny: „Idzie się po to żeby iść. Pani tego nie rozumie. Idzie się.”\nW czasie całej gry dochodzi do węzłowych dla akcji „potyczek”…\nChłopak próbuje przejąć ster łodzi, a tym samym kontrolować sytuację już na początku. Andrzej pozwala mu na to, wiedząc że bez doświadczenia nie poradzi sobie. W istocie Chłopakowi brakuje umiejętności i szybko musi zwrócić ster. Andrzej zyskuje przewagę i utwierdza się w swoim przywództwie.\nKiedy mężczyźni przeciągają łódkę przez kanał, Chłopak buntuje się. Zamierza opuścić pokład, jednak pod wpływem ingerencji Krystyny niespodziewanie chwyta obie liny i samemu podejmuje przerwaną pracę. Andrzej biegnie za nim, pragnąc odebrać mu „swoją” linę. W ten sposób Chłopak przedefiniował sytuację: przestał być wykonawcą rozkazu i zadziałał niezależnie, a nawet wbrew Andrzejowi. Stał się kreatorem.\nAndrzej dyskontuje Chłopaka, nie wymierzając mu marynarskiej kary za gwizdanie. Tymczasem Chłopak podejmuje skryte w zaczepce wyzwanie i wspina się na maszt. Znamienne, że gdy Andrzej chce zrobić z niego marynarza, on definiuje się jako „wędrowiec”. Gdy zaś zostaje nazwany „trampem” postanawia na przekór zademonstrować swoją „marynarskość”.\nObiad. Chłopak wyśmiewa sposób, w jaki Andrzej przenosi garnek. Wobec tego Andrzej każe mu schwycić gorący przedmiot bez pomocy uchwytu. Chłopak podejmuje wyzwanie, lecz garnek wypada z jego rąk. Czując się poniżony natychmiast zamierza opuścić pokład. Andrzej wprawdzie wskazuje mu umiejscowienie wiosła, jednak nie pozwala dobić łódce do brzegu, pozorując swoje działanie na niewybredny żart. Odpowiedzią Chłopaka jest wyrzucenie wiosła za burtę. W ten sposób rekompensuje on sobie stracone w grze „punkty”, jednak to Andrzej odnosi prawdziwy sukces – gra nie została przerwana.\nNa pewien czas sytuacja uspokaja się. Dopiero pod pokładem powraca rywalizacja. Jednak tym razem ma ona wymiar zabawowy, przynajmniej na wierzchu. Mężczyźni albo ścigają się w pompowaniu materacy, albo grają w bierki. Szczególna wydaje się sytuacja zaimprowizowanych w milczeniu „zawodów” w rzucaniu nożem. Zatrzymajmy się na chwilę przy tym fragmencie. Pewne zachowania Chłopaka Andrzej natychmiast próbuje naśladować.\nW tym wypadku powtarza rzut do celu. Wcześniej, zafrapowany zabawą nożem, której oddaje się Chłopak, powtarza ją. Robi to ukradkiem, mimo tego nie uchodzi to uwadze naśladowanego. Inną, kilkuetapową zresztą rozgrywką jest gwizdanie. Najpierw Andrzej karci Chłopaka za gwizdanie melodii, którą jako pierwsza zanuciła Krystyna. Jakiś czas potem sam podejmuje działanie, które zdążył napiętnować. Chłopak widzi jego hipokryzję, ale znowu wstrzymuje się od komentarza. Dopiero w kajucie, w trakcie gry w bierki, zażąda od Krystyny jako zapłatę za „fant” zaśpiewania piosenki, z której zaczerpnięto tę gwizdaną melodię. Niebezpośrednio, a jednak dosadnie daje do zrozumienia Andrzejowi, że go zdemaskował. No dobrze, ale co wyraża ta mimetyczna właściwość starszego mężczyzny? Być może Andrzej chce posiąść Chłopaka. Przypomina to dążenie erotyczne w specyficznie gombrowiczowskim sensie, gdzie nie chodzi tylko o seksualność, ale o rozkosz wynikającą z ontologicznego zbliżenia. Andrzej stosuje dwie strategie: próbuje narzucić swoją formę Chłopakowi, a równocześnie ukradkiem stara się wejść w jego rolę. Powtarzając czynności „dotyka” go, szuka metody na przedzierzgnięcie się w pożądany kształt. Słowa Krystyny do Chłopaka („Ty jesteś taki sam, tylko o połowę młodszy i słabszy”) odsłaniają coś jeszcze: być może Andrzej rozpoznał w Chłopaku utraconą młodość. Niedojrzałość fascynuje go i drażni. Próbuje ją przywłaszczyć, zaś innym razem zadeptać (gdy widzi, że jest mu ona niedostępna).\nDecydująca scena w męskim konflikcie. Chłopak zostaje wyrzucony za burtę, a mimo to pokonuje Andrzeja. Pozorując własną śmierć ściąga na Andrzeja winę za zabójstwo. W dodatku Krystyna zdradza z nim męża. Rola kobiety w przebiegu całej gry frapuje najbardziej. Aż do bójki wydaje się ona przedmiotem rozgrywki, nie zaś podmiotem uczestniczącym. Wykonuje polecenia męża, choć czasem, ale bez ostentacji je kwestionuje. Chwilami dostrzec można jej fascynację Chłopakiem. Niemniej pozwala sobie na żarty pod jego adresem, jak również nie stopuje działań Andrzeja względem niego. Krystyna przygląda się, jest wyraźnie świadoma sytuacji, a kilkukrotnie ratuje grę przed zerwaniem: wtedy, kiedy chce przejąć od rozzłoszczonego Chłopaka linę, lub gdy rozwiązuje spór o wyrzucone wiosło. Ostatnie sceny filmu należą do niej. Momentalnie staje się aktywna. Zbiera profity z pojedynku: zdobywa Chłopaka, zaś męża upokarza. Biorąc pod uwagę, że Krystyna szybko staje się świadoma gry, a chwilami subtelnie na nią wpływa, można domniemywać, że wpierw działa jako voyer – podgląda, zbiera informacje, czeka na dogodny moment, a gdy nadarza się okazja wchodzi w grę. U Polańskiego, inaczej niż u Gombrowicza, brak jest interpretatora. Owszem, można podjąć konkluzję Krystyny, ale nie należy jej absolutyzować. Przy tym wszystkim co powiedziano o bohaterce, ciężko uznać ją za demiurga, raczej za bardzo zręcznego gracza.\nŚwiat Polańskiego, o którym była mowa wcześniej, składa się z elementów dających się połączyć na wiele sposobów. Mamy konwencję thrillera, znajome dekoracje, a jednak wszystko wykoślawione. Próżno szukać prostych powiązań między eksponowanymi przez reżysera wycinkami tej rzeczywistości. Jednak te wycinki nie reprezentują chaosu. Polański tak prowadzi widza, żeby go przekonać o istnieniu jakiegoś znaczenia. Nie konkretyzuje co nim jest, ale forma filmu zmusza nas do „zaokrąglania”. Działamy trochę jak Witold z „Kosmosu”, z tym, że za nas dokonano już selekcji elementów świata, które teraz musimy ze sobą połączyć. Gra z widzem zasadza się na mechanizmie zidentyfikowanym przez Gombrowicza: „człowiek w najgłębszej swojej istocie ma coś, co chętnie nazwałbym <<imperatywem formy>>. (…) Na przykład wrodzona nam konieczność <<zaokrąglania kształtu>>. Wszelki kształt napoczęty domaga się uzupełnienia, gdy powiem a coś mnie zmusza do powiedzenia b i tak dalej.”16?\nAlejandro Russovich o Gombrowiczu w tomie zbiorowym Szukanie głosu Gombrowicza, pod redakcją Doroty Kolano, Teatr Powszechny im. Jana Kochanowskiego w Radomiu,\nDopartowa Mariola: Labirynt Polańskiego, Rabid, Kraków 2003\nFalkiewicz Andrzej: Polski Kosmos. 10 esejów przy Gombrowiczu, Wydawnictwo A, Wrocław 1996\nGombrowicz Witold: Dziennik, t. I-III, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1997\nGombrowicz Witold: Kosmos , Wydawnictwo Literackie, Kraków 1988\nGombrowicz Witold: Pornografia , Wydawnictwo Literackie, Kraków 1987\nGombrowicz Witold: Testament, Res Publica, Warszawa 1990\nGombrowicz Witold: Trans-Atlantyk, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1988\nHendrykowski Marek: Nóż w wodzie, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 2005\nJarzębski Jerzy: Gra w Gombrowicza, PIW, Warszawa 1982\nPolański Roman: Roman, Wydawnictwo Polonia, Warszawa 1989\nStachówna Grażyna: Roman Polański i jego filmy, PWN, Warszawa-Łódź 1994\n1 Por. Stachówna Grażyna: Roman Polański i jego filmy, PWN, Warszawa-Łódź 1994, s.40-42\n2 Polański Roman: Roman, Wydawnictwo Polonia, Warszawa 1989, s.124\n3 Dopartowa Mariola: Labirynt Polańskiego, Rabid, Kraków 2003, s. 36-37\n4 Stachówna Grażyna: Roman Polański i jego filmy, PWN, Warszawa-Łódź 1994, s. 42\n5 Gombrowicz Witold: Pornografia , Wydawnictwo Literackie, Kraków 1987, s. 5\n6 Gombrowicz Witold: Testament, Res Publica, Warszawa 1990, s. 87\n7 Hendrykowski Marek: Nóż w wodzie, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 2005, s. 35\n8 Gombrowicz Witold: z przedmowy do Trans-Atlantyku, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1986, s.7\n9 Gombrowicz Witold: Testament, Res Publica, Warszawa 1990, s.92\n10 Jw., s. 61\n11 Jw., Warszawa 1990, s. 79\n12 Polański Roman: Roman, Wydawnictwo Polonia, Warszawa 1989, s. 124\n13Alejandro Russovich o Gombrowiczu w tomie zbiorowym Szukanie głosu Gombrowicza, pod redakcją Doroty Kolano, Teatr Powszechny im. Jana Kochanowskiego w Radomiu, Radom 2002, s.32\n14 Por. Jarzębski Jerzy: Gra w Gombrowicza, PIW, Warszawa 1982\n15 Gombrowicz Witold: Pornografia , Wydawnictwo Literackie, Kraków 1987, s. 94\n16 Gombrowicz Witold: Testament, Res Publica, Warszawa 1990\nPosted in Filmy\t/ Tagged gombrowicz, nóż w wodzie, polański\t/ Leave a comment\nElektroniczna awangarda z Ukrainy\nUkraińskiej scenie muzyki elektronicznej jeszcze daleko do stworzenia solidnej infrastruktury (kluby, wytwórnie, festiwale) która niejako sama z siebie nadawałaby sprawom bieg – tak, by publiczność miała szeroki dostęp do płyt i koncertów, zaś muzycy mogli skupić się wyłącznie na swojej pracy. Jednak niedomogi organizacyjne w żadnym razie nie przekładają się na walory artystyczne. Bo ukraińska elektronika artystami stoi. Jest tych artystów wprawdzie garstka, w dodatku zmuszonych działać metodą szczytną, acz mało komfortową, słowem DIY (do it yourself), lecz wielu z nich wypracowało na tyle oryginalną estetykę, że godni są, by zaistnieć (co poniektórzy już zaistnieli!) w przynajmniej europejskim obiegu. Ludzie związani ze sceną na Ukrainie, z racji na jej niewielką liczebność, znają się wzajemnie i w takiej bądź innej formie podejmują współpracę – jedni zawiązali grupy twórcze, inni zaś spotykają się incydentalnie, tylko przy okazji konkretnych projektów. Zdumiewa przy tym rozmaitość ścieżek, jakimi podąża każdy jeden muzyk czy projekt. By to zrozumieć, konieczny jest drobny ekskurs, a mianowicie naszkicowanie historii szeroko pojętej muzyki niezależnej na Ukrainie…\n„Novaya scena” – takie miano zyskał ruch muzyczny ufundowany w latach osiemdziesiątych przez Sergey Myasoyedova i Sashę Panchenko z Charkowa. Ruch ten funkcjonował nielegalnie, a celem jego było zbliżenie akademickiej awangardy z rockowym podziemiem. Stylistycznie zróżnicowana „Novaya scena” czerpała z nu wave’u i punka, wykraczając jednakże poza te formuły. „Tovarish” oraz „Igra”, zespoły założone przez Panchenkę u swych początków grały rocka zaangażowanego. Szybko jednak zeszły z drogi, która wydała się im nazbyt popularna. W stylistykę gitarową jęli wprowadzać elementy stylizowane na folklor. Niezwykle płodni muzycy Tovarisha inicjowali coraz to nowe projekty, przy czym każdy kolejny stanowił próbę eksploracji innych rejonów. Dla przykładu: zespół „Tshitshka Dritshka” wykraczał poza czystą muzykę. Był bardziej aktywnością w duchu dadaistycznym (m.in. sięgano po przedwojenne komunistyczne kuplety, do wykonania których zapraszano autorów). W „Kazma Kazma” żonglowano formą liryczną – średniowieczne chanson i folklor podawano z jazzowym pazurem. Z kolei „Gnida”, która z czasem przeobraziła się w „Foa Hoka” podążała ścieżką awangardy o agresywnym zabarwieniu, nawiązując, świadomie bądź nie, do „Naked City” Johna Zorna.. Co ciekawe, „Foa Hoka” opublikowała swój jedyny album w Polsce.\nZapoczątkowana w Charkowie „Novaya scena” znalazła kontynuatorów w Kijowie. Po odzyskaniu przez Ukrainę niepodległości w 1991 roku, „Novayą scenę” zalegalizowano, nadając jej status stowarzyszenia kulturalnego. Mimo tego, początek lat dziewięćdziesiątych stanowił dla niej okres schyłkowy. Ostatecznym podsumowaniem przeszło dziesięcioletniej pracy muzyków spowinowaconych z ruchem zainicjowanym przez Myasoyedova jest kompilacja wydana nakładem niemieckiej wytwórni “What’s So Funny About…” pod tytułem “Novaya Scena – Underground from Ukraine!”1.\nDmytro Fedorenko alias Kotra, muzyk oraz inspirator czołowych przedsięwzięć na Ukrainie mówi, że „Novaya scena” położyła podwaliny pod wszelkie późniejsze poczynania muzyków poszukujących. Nie inaczej było z artystami z kręgu elektroniki. Wielu z nich miało styczność z „Novayą Sceną”. Andrey Kiritchenko działał w charkowskim środowisku na początku lat dziewięćdziesiątych jako gitarzysta i pieśniarz. W roku 2000 założył wytwórnię Nexsound, która stanowi obecnie główną platformę spotkania dla muzycznych innowatorów. Do Kiritchenki dołączył wspomniany już Fedorenko mieszkający w Kijowie. Tym sposobem muzyczna kooperatywa Charkowa i Kijowa została odnowiona. Nexsound estetycznie, jak i filozoficznie nawiązuje do „Novaya Sceny”. Obecnie wytwórnię prowadzi samodzielnie Dmytro Fedorenko.\nSiła ukraińskiej elektroniki tkwi w różnorodności. Kreują ją ludzie o bogatej przeszłości muzycznej, co wyraźnie przekłada się na ich twórczość. Nie mieli możliwości tak po prostu wejść w środowisko muzyki elektronicznej, bo takie najzwyczajniej nie istniało. Bez przesady można ich nazwać pionierami tego gatunku, a zarazem kontynuatorami szerszej wizji nakreślonej przez „Novayą Scenę”. Żeby uwydatnić genetyczne bogactwo ukraińskiej elektroniki pokrótce powiemy o fascynacjach kilku z twórców: Kotra swoją przygodę z muzyką rozpoczął od psychodelicznego rocka i industrialu. Dla Zavoloki odkryciem, a zarazem impulsem dla własnej twórczości byli The Cure, Squarepusher i old-jazz. Dunaewsky69 wyszedł ze sceny grind-corowej, zaś Ottosiderspunk przyznają się do korzeni punkowo-hardcore’owo-rapowych.\n„Nie było u nas nigdy choćby kilku artystów tworzących równocześnie w tej samej stylistyce, tak jak Detroit techno, dla przykładu. Specyfiką ukraińskich artystów (nie tylko muzyków, lecz także plastyków i pisarzy) jest oryginalność; każdy z nich to samodzielna osobowość wyrażająca własną wibrację.”2\nWarto dokonać uproszczenia i wyodrębnić dwa główne nurty muzyki elektronicznej na Ukrainie. Pierwszym jest środowisko eksperymentalne skupione wokół wytwórni Nexsound obecnie rezydującej w Kijowie. Filarami Nexsoundu są Zavoloka, Kotra, Dunaewsky69, Andrey Kiritchenko oraz trio Moglass. Fedorenko profil estetyczny wytwórni określa mianem „niesfornego ambientu” ( indocile ambient ) albo „muzyki środowiskowej” ( environmental music ). Pod koniec 2006 powstała Kvitnu – pod tym sztandarem szef Nexsoundu zamierza wydawać muzykę wolną od „narodowego” kontekstu. Kvitnu stanowić ma także prężną agencję koncertową. Inne ciekawe grupy twórcze zbliżone do Nexsoundu to Template z Dniepropietrowska oraz Reivah z Tarnopola. Warto zwrócić uwagę zwłaszcza na Template, którego liderem jest Dmytro Nikolaenko. Zarówno solowo, jak i w duecie z Lerą Malchenko tworzy muzykę fascynującą – oszczędną w środkach, acz silną wyrazowo. Pozostali artyści związani z Template to Amistad, The TMC oraz Roman Slavka.\nW drugim nurcie sytuują się muzycy nawiązujący do estetyki Brighton oraz wonky/ nu-skool techno. Jest to muzyka taneczna, choć o wyraźnie eksperymentatorskich inklinacjach. Przewodzą temu środowisku Valta i Minkin, założyciele wytwórni Ghettofuck oraz członkowie duetu Ottosiderspunk. Swoje pierwsze kroki stawiali w Dniepropietrowsku, gdzie pod szyldem RoBoTeK organizowali imprezy w klubach, nieczynnych fabrykach, a także na terenie artystycznego squatu, za którego uruchomienie są odpowiedzialni. Z czasem przenieśli się do Kijowa, gdzie do tej pory prowadzą działalność jako KievBassMafia. Warto jeszcze dodać, że Ghettofuck wydaje muzykę wyłącznie na płytach winylowych, gdyż ich głównym odbiorcą są didżeje.\nPoza różnicami stylistycznymi, można mówić o odmiennej strategii działania obu środowisk. Fedorenko zainteresowany jest głównie współpracą z twórcami ukraińskimi, którzy wespół pracowali by nad „ukraińskim brzmieniem” (Kvitnu wydaje się być na razie niewinną odskocznią od tej polityki). Ghettofuck ma bardziej kosmopolityczne zacięcie. Wydają oni kompilacje artystów ukraińskich wespół z niemieckimi, szwajcarskimi, angielskimi i polskimi. O Ghettofuck można by powiedzieć, że wpisują się w „międzynarodówkę” elektronicznej muzyki tanecznej. Niemniej, zarówno dla jednych jak i drugich rynkiem zbytu jest cały świat. Dystrybuują swoje płyty we wszystkich większych ośrodkach w Europie i Ameryce Północnej, z powodzeniem wykorzystują także Internet.\nJak już wcześniej wspomniano, te różnice bynajmniej nie izolują ich od siebie. Na kompilacjach Ghettofuck gościnnie pojawiali się Kotra i Dunaewsky69 związani z Nexsound, prezentując kompozycje bardziej zrytmizowane. Zavoloka, najbardziej poważany muzyk ukraińskiej sceny a zarazem plastyk, przygotowała oprawę graficzną na pierwsze winylowe wydawnictwo Ghettofuck pod tytułem „Prevertanz”. Z kolei Valta i Minkin wespół z Dmytrem Fedorenką zorganizowali pierwszą edycję festiwalu „Detali Zvuku” (festiwal ten stanowi jedno z najciekawszych przedsięwzięć ukraińskiej sceny. W maju tego roku odbył się po raz trzeci).\nTrzeba przyznać, że mimo niesprzyjających warunków muzycy radzą sobie świetnie. Brak infrastruktury, klubów profilowanych na niszowy gatunek muzyczny (jeśli już coś zaczyna się dziać, to takie inicjatywy szybko upadają), profesjonalnych agencji koncertowych zniechęciłby niejednego. Całe szczęście na Ukrainie artyści wzięli sprawy w swoje ręce. Dlatego stwierdzenie Valty i Minkina, że:\nMimo, iż od połowy lat dziewięćdziesiątych odbywają się na Ukrainie imprezy muzyczne, nadal nie można tego nazwać <<sceną muzyki elektronicznej>>”3\nnależy rozumieć jako dotyczące wyłącznie kwestii „technicznych”…choć to też pewna przesada.\nNie zamierzam dokonywać tutaj przeglądu twórczości wszystkich artystów. Chciałbym jedynie przybliżyć najciekawsze, moim zdaniem, postaci ukraińskiej elektroniki…\nKateryna Zavoloka to zdecydowanie najbardziej ceniony muzyk zarówno na Ukrainie, jak i zagranicą. „Suspenzia”, jej debiutancka płyta, ukazała się w 2003 roku. Drugą była „Plavyna”, dzięki której o Zavoloce zaczęło być głośno. Za ten album artystka otrzymała Prix Ars Electronica w 2005 roku.\nZavoloka tworzy muzykę skomplikowaną strukturalnie. Taką formę motywuje tym, że pozwala jej to opowiadać o swoich chwilowych emocjach. To twórczość uciekająca przed schematem, sytuująca się z dala od znanych poetyk. Przy tym wszystkim artystka zręcznie omija chaos, zawsze operując na konkretnej dźwiękowej tkance. W cyfrowy gąszcz wplata urywane frazy własnego głosu, a także fragmenty ludowych pieśni ukraińskich. By zdobyć te ostatnie, Zavoloka podróżuje po prowincji swojego kraju i nagrywa wiejskich śpiewaków. Mimo tego, nie jest to tak zwana world-music – cytaty są subtelne, podporządkowane indywidualnej wizji. Poza eksploracją czysto estetyczną, muzyka ta służy poszukiwaniom duchowym.\n„Kocham nasze ludowe melodie i pieśni. Kocham podróżować i spotykać zwykłych ludzi. Mają oni mądrość, którą i ja chciałabym posiąść. (…) Rozumieją wewnętrzną harmonię i to mnie pociąga. Elektroniczna synteza jest jedynie nowoczesnym narzędziem, lecz idea pozostaje ta sama”4\n„Ja naprawdę chcę tworzyć UKRAIŃSKĄ muzykę, by ludzie mogli zrozumieć naszą wspaniałą mentalność”5\nZavoloka współpracuje także z innymi artystami. Wraz z Kotrą nagrała płytę „Wag The Swing” (2006 r.). W tym samym roku ukazał się album Kateryny w duecie z berlińską poetką i muzykiem o pseudonimie AGF. Nosi on tytuł „Nature Never Produces The Same Beat Twice”. Warto jeszcze wspomnieć o innych przejawach działalności Zavoloki. Artystka stanowi część międzynarodowego projektu „Move”, którego celem jest przeprowadzenie działania twórczego w różnych częściach świata. W jego skład wchodzi sześciu artystów: tancerze/choreografowie, kompozytorzy oraz light-designerka. Pierwszy etap (1st Move) realizowano w Szwecji. Kolejne odbędą się tego lata w Rosji i na Ukrainie. Ostatecznie działania zakończą się w 2008 roku. Ich zwieńczeniem będzie performance na temat ruchu i emocji. Odwołując się do okresu podróży artyści zamierzają stworzyć na scenie własne uniwersum.\nO Dmytrze Fedorence mówiliśmy dotąd jako o animatorze ukraińskiej sceny. Czas powiedzieć o jego stricte artystycznej działalności. Swoją przygodę z muzyką rozpoczął w 1994 roku, kiedy to został basistą jazzowo-noise’owego zespołu Potercha. Dwa lata później powołał do życia duet Zet. Równocześnie nawiązał współpracę z twórcami video oraz net-artu, z którymi w latach 1997-1998 prowadził warsztaty w Centrum Sztuki Nowoczesnej Sorosa w Kijowie. Po zrealizowaniu tego przedsięwzięcia rozpoczął działalność solową. Jak dotąd nagrał sześć albumów solowych, a także szereg płyt z innymi twórcami.\nMuzyka Kotry wychodzi z zupełnie innych przesłanek, niż w przypadku Zavoloki. Kotra deklaruje skrajne odejście od uczuciowości w muzyce. Interesuje go jedynie czysty abstrakt, stąd tak duży nacisk na eksperymenty formalne. Fedorenko kontynuuje poszukiwania zapoczątkowane w środowisku Mille Plateaux – wytwórni, która w drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych wydała serię kompilacji pod tytułem „Modulations & Transformations” będących manifestem muzyki bezkompromisowej.\nNa koniec chciałbym powiedzieć o Dmytrze Nikolaence – artyście mało znanym, który nie wydał dotąd żadnej płyty w szerokim obiegu, lecz którego wycinek dorobku można pobrać ze strony Template. Ten młody człowiek z Dniepropietrowska kroczy własną ścieżką muzyczną. Jego styl to kolaż piosenki poetyckiej (duet z Lerą Malchenko), berlińskiego dub’u, free-jazzu, a także muzyki filmowej. Ascetyczny rytm, podparty punktowym basem oraz krystaliczne mikro-melodie składają się na bardzo kameralną, wręcz introwertyczną estetykę.\nMam nadzieję, że udało mi się choć trochę zainteresować czytelnika ukraińską muzyką elektroniczną. Być może tamtejszej scenie jeszcze daleko do zbudowania tak silnej infrastruktury jakie mają Berlin, Londyn, czy Detroit. Jednak tym, co liczy się przecież najbardziej jest muzyka. A ta na Ukrainie ma zdecydowanie oryginalne oblicze.\n1 Por. Lukas. Ukrainian Underground\n2 Wywiad z Kotrą, patrz: appendix\n3 Wywiad z Ottosiderspunk, patrz: appendix\n4 Haynes Jim: Nurture Studies. „The Wire” 2007 nr 280 s.10\n5 Wywiad z Zavoloką, patrz: appendix\nPosted in Płyty\t/ Tagged ghettofuck, kotra, muzyka elektroniczna, ukraina\t/ Leave a comment\nLeszek Kołakowski „Jeśli Boga nie ma…”\nSUBSTANZ-T – BEYOND E\nPole – „Pole” (Mute Records 2003)\nComfort Fit – Forget and Remember LP (Tokyo Dawn Records 2005)\nOla on “Pokłosie”. Mainst…\npojemnemysli on “Ujrzałem diabła”…\nJacek on “Pokłosie”. Mainst…\nmistrzmelanzu on Jestem Parweniuszem


Nagrywarka DVD PLEXTOR PX-608CU BOX - USB 2.0, 8x, dual 4x, zewnętrzna, slim\nOglądasz Nagrywarka DVD PLEXTOR PX-608CU BOX - USB 2.0, 8x, dual 4x, zewnętrzna, slim w naszym sklepie internetowym\nKomponenty_PC » Nagrywarki, napędy » Nagrywarki DVD » Nagrywarki DVD zewnętrzne - USB, FireWire »\nProducent: Produkty firmy Plextor\nCena brutto: 350,26 PLN\nModel PX-608CU to całkowicie nowa konstrukcja: zewnętrzny napęd posiada oryginalnie zaprojektowaną obudowę o stosunkowo niewielkich wymiarach (13cm x 14cm) i grubości tylko 15.9mm z uchylna klapką ułatwiającą ładowanie płyt. Główną atrakcją urządzenia jest możliwość zasilania z portu USB, który służy jednocześnie do komunikacji z komputerem. Waga PX-608CU wynosi zaledwie 450 gramów. Nowy napęd zapisuje płyty DVD+R i DVD-R z prędkością 8x. Nośniki dwuwarstwowe nagrywane są z prędkością 4x a płyty wielokrotnego zapisu z prędkością 8x (DVD+RW) i 6x (DVD-RW). Dodatkowo, nagrywarka umożliwia zapis płyt DVD-RAM z prędkością 5x. Nagrywarka PX-608CU adresowana jest do użytkowików notebooków: miniaturowy napęd w eleganckiej, aluminiowej obudowie należy do jednych z najcieńszych i najlżjeszych na świecie!\nW pudełku (zestaw Retail Kit) znajduje się: napęd PX-608CU, aplikacja narzędziowa PlexTools Professional, oprogramowanie nero, Express i Pinnacle Instant CD/DVD oraz pakiet wersji testowych firm Pinnacle, Sonic, Cyberlink a dodatkowo kable USB, zasilacz i kabel sieciowy oraz instrukcja obsługi.\nTak jak wszystkie napędy Plextor, również model PX-608CU objęty jest dwuletnią gwarancją. Dodatkową zaletą jest bezpłatna usługa serwisowa typu Door to Door (Plextor Exclusive Service) świadczona przez polskiego dystrybutora.\nZabezpieczenie buffer underrun: Buffer Underrun Protection\nMaksymalna prędkość zapisu płyt DVD+R: 8x\nMaksymalna prędkość zapisu płyt DVD+RW: 4x\nMaksymalna prędkość zapisu płyt DVD-R: 8x\nMaksymalna prędkość zapisu płyt DVD-RW: 6x\nMaksymalna prędkość zapisu płyt DVD+R Double Layer: 4x\nMaksymalna prędkość zapisu płyt DVD-R Double Layer: 4x\nMaksymalna prędkość zapisu płyt DVD-RAM: 5x


Problemy zdrowotne trenera Obarka - WidzewToMy - Oficjalny portal kibiców Widzewa Łódź\nProblemy zdrowotne trenera Obarka\n20 maja 2020, 15:12 | Autor: Kamil\nKiepskie informacje przekazała nam wczesnym popołudniem oficjalna witryna klubowa Widzewa. Problemy zdrowotne ma bowiem pierwszy trener łodzian po reaktywacji, Witold Obarek, który w minioną sobotę doznał zawału serca.\nSzkoleniowiec przebywa obecnie w szpitalu MSWiA przy ul. Północnej w Łodzi, ale na szczęście czuje się już dobrze, a jego życiu nie zagraża niebezpieczeństwo. Wkrótce powinien zostać wypisany do domu. „Jestem niezwykle wzruszony, że nie zapomniano o mnie w trudnym momencie. Chciałbym również pozdrowić wszystkich kibiców, którzy są najlepsi na świecie! Z nimi klub nie zginie” – powiedział na łąmach widzew.com.\nObarek był pierwszym trenerem Widzewa po jego reaktywacji. To on zbudował drużynę, która przystąpiła do rozgrywek IV ligi. Co prawda rozstał się z nią po zaledwie dziewięciu meczach ligowych, jednak i tak w wymierny sposób przyczynił się do odbudowy klubu. Obecnie pracuje w Nerze Poddębice. Życzymy powrotu do zdrowia oraz kolejnych lat pracy szkoleniowej!\nTrenerze, wracaj do zdrowia! Wielki szacunek za pomoc w reaktywacji Naszego Najukochanszego Widzewa w tak spartanskich warunkach, w jakich wtedy przyszło Panu działać. Jeszcze raz: zdrowia!\n20 maja 2020 15:47\nZdrowia trenerze :-)\nJak to moja znajoma pocieszała mnie gdy mnie dopadł zawał.\nNie martw się. Mój kolega jest po 6 zawałach i żyje.\nZaciekawiony pytam się czym się zajmuje?\n20 maja 2020 19:15\nPanie Trenerze Obarek nie zapomnę panu reaktywacji Ty jeden się nie bałeś jesteś moim idolem!!!! TYLKO WIDZEW RTS 100 LAT WRACAJ do ZDROWIA wracaj do NAS!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\n20 maja 2020 20:54\nWidzewscy ampfutboliści wznowili treningi\nRed Wolves awansowali do półfinału Ligi Europy!\nWystartowały kolejne licytacje dla Perego!\nP. Szor: "Na razie nie będziemy ruszali tych pieniędzy"\nNiespodziewana decyzja PZPN. Hutnik też w II lidze!\nŚrodowy trening na stadionie (foto)


Zdrowe Wakacje 2012 rozpoczęte | totoanimo.org\nZdrowe Wakacje 2012 rozpoczęte\nKoniec roku szkolnego, to początek długo wyczekiwanych wakacji – odpoczynku od dnia codziennego, nauki, zajęć i odrabiania lekcji, ale przede wszystkim, to początek kolejnej wielkiej przygody z Toto Animo!\nPierwszy dzień to spotkanie stałych uczestników naszej półkolonii z osobami, z którymi widzimy się na co dzień w szkole lub w pracy. Z tymi których dobrze znamy, ale i z takimi, którzy w tym roku będą bawić się z nami pierwszy raz. A jest ich tym razem znacznie więcej! Szczególnie gorąco witamy najmłodszych wychowanków!\nTaki przypływ nowych osób wymusił dla wygody wszystkich podział aż na trzy grupy: dwie starsze i jedna dla najmłodszych. Każda z grup otrzymała do własnej dyspozycji oddzielną salę w ogromnym obiekcie sportowym BGŻ ARENA w Pruszkowie, którą większość z nas pamięta z ostatnich ferii zimowych, kiedy Toto Animo bawiło się pod hasłem „Niezwykła zima z Toto Animo”.\nPogoda dopisuje nam niezmiennie. Słońce jest cały czas z nami. Nie można było przepuścić takiej okazji i nie wybrać się w miasto, przez cudownie zielony park Potulickich, na pełen niesamowitych atrakcji okoliczny plac zabaw, gdzie urządziliśmy sobie również mały piknik.\nW dni takie jak środa i piątek szaleństwa na basenie z samego rana, a potem wspólne prace plastyczne, czego efektem jest nasz jedyny w swoim rodzaju plakat Fundacji Toto Animo.\nW czwartek zaś przyszło nam uwolnić sportowego ducha, na tutejszej hali sportowej Znicz. Meczów w siatkówkę, piłkę nożną i w koszykówkę nie było końca!\nW międzyczasie tych wszystkich atrakcji, chwilę relaksu i ciekawych gier oraz zabaw na kolarskim śródtorzu naszej Areny, gdzie mamy także czasem okazje podziwiać treningi kolarskich drużyn. Pochwalić koniecznie też trzeba przepyszne i pożywne obiady, ostatnie naleśniki zrobiły istną furorę!\nZapowiada się wspaniały lipiec. Nie możemy doczekać się już następnego tygodnia!\nAutor: Maciej Klepko - wychowawca na zajęciach letnich Zdrowe Wakacje 2012.\nŚrodki przekazane za pośrednictwem PCPR w Grodzisku Mazowieckim oraz PCPR w Pruszkowie.\nDziękujemy basenowi Kapry za bezpłatne wejścia na basen.


Wykonanie nowej izolacji poziomej w istniejących budynkach, zwłaszcza pomiędzy ścianą a ławą fundamentową, jest zabiegiem trudnym technicznie. Jednak wykonanie w sposób profesjonalny izolacji poziomej poprzez cięcie murów budynku zapewniaja 100% zabezpieczenia przed wilgocią kapilarną do końca jego trwałości technicznej. Bezpośredniu po wykonaniu usługi uzyskujemy trwałe i natychmiastowe odcięcie od wilgoci podciągającej kapilarnie bez zwględu na stan zawilgocenia budynku. Osuszanie murów metodą PRINZ nie ma negatywnego wpływu na statykę budynku.\nKoszt wykonania nowej hydroizolacji pionowej obliczany jest na m² izolowanej powierzchniu muru bez względu na stopień zawilgocenia muru.\nDodatkowym atutem metody PRINZ jest szybkość i sprawność wykonywanej usługi. W domu jednorodzinnym o powierzchni 10x10 m i grubości ścian 50 cm położenie nowej izolacji poziomej (20 m²) trwa około 3-4 dni robocze.\nNasza firma posiada wieloletnie doświadczenie w wykonywaniu izolacji poziomych metodą podcinki w technologii PRINZ.\nWykonana z grubych, masywnych płyt polietylenowych izolacja pozioma odporna jest na uszkodzenia, związki chemiczne występujące w murach oraz korozję. Osuszanie murów metodą PRINZ całkowicie zapobiega podciąganiu wilgoci, bez względu na rodzaj materiału budowlanego z którego wykonane są ściany oraz stan zawilgocenia budynku. Osuszanie murów za pomocą technologii PRINZ nie ma wpływu na statykę budynku - tzw. "osiadanie". Dzięki precyzyjnie dobranej prędkości liniowej narzędzi tnących oraz wolnym posuwom cięcia, nie powstają drgania, które mogłyby powodować uszkodzenia. Cięcie metrowymi odcinkami oraz odpowiednie klinowanie budynku całkowicie zapobiega osiadaniu murów i nie powoduje pękania ścian. Z tych właśnie powodów wybór metody PRINZ zapewnia całkowite bezpieczeństwo dla każdej budowli. Powstające w wyniku prac ubytki w murze uzupełniane są wtłaczaną pod ciśnieniem 5 bar zaprawą. Zawarte w niej specjalistyczne środki pomocnicze powodują między innymi pęcznienie zaprawy przy zastyganiu.\nCena wykonania nowej hydroizolacji poziomej obliczana jest za m2; izolowanej powierzchni muru, bez względu na stopień zawilgocenia czy grubość muru. Koszt wykonania przez nas 1 m2 izolacji poziomej ścian metodą podcinki w technologii firmy PRINZ wynosi 550 zł netto. Cana zawiera koszt robocizny oraz materiałów.\nPrzebieg prac w metodzie osuszania PRINZ:\nSchemat wykonywania izolacji PRINZ:\nPorównanie metod zakładania nowych izolacji poziomych:


MEDYCYNA I FARMACJA Co trzeci Polak nie dba wystarczająco o oczy, a tylko co czwarty...\n– Zgodnie z badaniami inicjowanymi przez markę Hylo-Dual oprócz wad wzroku i niewyraźnego widzenia aż 59 proc. ankietowanych deklaruje problemy z nadmiernym łzawieniem, a 52 proc. z zaczerwienieniem i przekrwieniem. Z kolei szczypanie i pieczenie oczu dokucza aż 49 proc. ankietowanych, a uczucie suchości zadeklarowało 33 proc. – mówi agencji Newseria Biznes Michał Członkowski, dyrektor marketingu w firmie Ursapharm.\nMimo że Polacy mają świadomość, że nie dbają wystarczająco o swoje oczy (utrzymuje tak co trzeci ankietowany), to często nie korzystają z wizyt u lekarza, nie konsultują niepokojących objawów i tym samym nie stosują odpowiedniego leczenia. W ubiegłym roku 65 proc. Polaków nie było u okulisty.\n– Troska o oczy powinna sprowadzać się do dwóch obszarów. Po pierwsze, należy kontrolować wzrok u okulisty, a po drugie, dbać o wzrok w codziennym życiu, czyli prowadzić zdrowy styl życia z uwzględnieniem oczu – radzi dr n. med. Agnieszka Nowosielska, chirurg okulista. – Pandemia koronawirusa pogorszyła dostęp do wszystkich specjalistów, w tym okulistów. Badania prowadzone wśród pacjentów pokazały, że tylko 25 proc. osób kontroluje się systematycznie u okulisty. Dla porównania – cztery lata temu u okulisty było 30 proc. badanych osób. Z tego wynika, że większość społeczeństwa w ogóle nie korzysta z porad specjalisty.\nCzęściej do okulisty chodzą osoby, które mają wadę wzroku. Jednak wizyta polegająca na dobraniu okularów czy soczewek kontaktowych nie jest wizytą lekarską, jeśli dobraniu korekcji nie towarzyszą medyczne badanie okulistyczne lub badanie gałek ocznych. Z badania wynika również, że częściej badają się osoby młode, które pracują przed komputerem. Zapewne wynika to z faktu, że mają więcej dolegliwości związanych z wpatrywaniem się w ekran.\n– Podstawową funkcją układu wzroku jest zabezpieczenie widzenia, a należy o niego dbać, aby utrzymać prawidłową ostrość widzenia. Jeżeli nie badamy systematycznie narządu wzroku, nie dbamy o niego, nie stosujemy odpowiedniej higieny pracy wzrokowej, to w dłuższej perspektywie narażamy się na pogorszenie widzenia. Niektóre choroby można leczyć, można je cofnąć, natomiast istnieje szereg schorzeń, które nieleczone powodują utrwaloną utratę wzroku – przestrzega dr Agnieszka Nowosielska.\nNiekorzystnie na nasze oczy wpływa zmiana stylu życia na bardziej domowy. 44 proc. Polaków deklaruje, że w czasie wolnym od pracy ponad cztery godziny dziennie korzysta ze smartfona lub tabletu, a co trzeci – z telewizji.\n– Osiem godzin pracy plus rozrywka dla oka to jest bardzo duże obciążenie – mówi Michał Członkowski.\nPraca przed komputerem w warunkach domowych może być jeszcze bardziej obciążająca dla oczu niż w biurze ze względu na brak odpowiednich warunków. Niewiele osób stosuje się do tego, że ekran monitora powinien znajdować się w odległości ok. 50–70 cm od oczu i być pochylony pod kątem 10–20 stopni. Ważne jest również odpowiednio dobrane oświetlenie, które nie będzie przemęczać oczu. Praca przy komputerze powinna się odbywać przy włączonym świetle, aby zmniejszyć efekt kontrastu między bardzo jasnym światłem monitora a otoczeniem.\n– Co ciekawe, osiem na dziesięć osób przy organizacji swojego stanowiska podczas pracy zwraca uwagę na oświetlenie. To jest pozytywna wiadomość – podkreśla dyrektor marketingu w Ursapharm.\nWażne jest także ustawienie monitora – najlepiej bokiem do okna – wietrzenie pomieszczenia i robienie krótkich regularnych przerw w pracy. Można na chwilę wyjrzeć przez okno, wodzić wzrokiem po pokoju lub zamknąć oczy i wykonywać koliste ruchy wzrokiem w wyobraźni. Takie ćwiczenia warto powtarzać co dwie godziny. Okuliści radzą też, by dbać o nawilżanie oczu, stosując krople. W ten sposób można zapobiec zespołowi suchego oka, który jest powodowany przez długotrwałe patrzenie w ekran. Z badania wynika, że sięga po nie 82 proc. ankietowanych.\nNastępny artykułProf. UW Bogdan Góralczyk: Handel z Chinami to ogromne pole do działania dla polskich firm. Nadal nie rozumiemy jednak, jak dużo możemy zyskać


DELET - Szi'ur koma\n(hebr., Miara wysokości [wielkości]) – podstawowe dzieło nurtu maase merkawa, powstałe w II-III w. Stanowi – być może – tekst inicjacyjny, zapewniający studiującemu go wstęp do Przyszłego Świata ( Olam ha-Ba). W zewnętrznej, literalnej warstwie jest opisem wielkości (miary) ciała Boga, czy też Jego obecności w świecie. Wylicza części Boskiego ciała i przypisuje im rozciągłość, wyrażoną w parasangach (jednostka miary; mila perska) niebieskich. Za pomocą technik gematrycznych ( gematria), każdemu z członków przyporządkowuje także liczne imiona. Użycie fraz z Pieśni nad pieśniami sugeruje, że tekst Pieśni stanowi mist. mapę boskiej „rozciągłości”, a symbolizm miłosnego zjednoczenia kochanków odnosi się do misterium Bożej obecności w świecie. Drastyczne spotkanie dosłowności i subtelnej metafory niesie oczywisty przekaz: wszystko, co orzekamy o Bogu jest tylko punktem między dwoma nieuchwytnymi w istocie biegunami; pomiędzy dosłownością antropomorfizmu a niewyrażalnością. Niektórzy badacze widzą w Sz.k. antygnostycki tekst polemiczny, podkreślający jedność Boga transcendentalnego i Boga kreatora, przez akt kreacji osadzonego w widzialnym świecie tak bardzo, że można Mu przypisać przestrzenny wymiar („rozciągłość”).


Jak ulepszać, żeby było gorzej... cd.. - blogi użytkowników portalu dobreprogramy\nCarson 02.11.2019 17:58\nKonkretnie chodzi mi o szeroko zapowiadany od kilku miesięcy start wydzielonego z głównego serwisu działu aukcji lokalnych Allegro, na który automatycznie przeniesione zostały wszystkie aukcje wystawiane przez osoby nieprowadzące działalności gospodarczej. Jako, że sam nie sprzedaję nic na Allegro, a jedynie okazjonalnie kupuję różne drobiazgi (zresztą tylko takie, które ciężko znaleźć na chińskich portalach), mogę wypowiedzieć się na ten temat wyłącznie z perspektywy kupującego.\nSamo Allegro Lokalnie w domyśle ma być konkurencją dla Olx, czyli z zasady miejscem na ogłoszenia o sprzedaży rzeczy używanych z możliwością, a nawet koniecznością dogadania się co do samej sprzedaży poza serwisem. Warto tu zwrócić uwagę, jak swego czasu główne Allegro zmieniło wymagania co do prezentacji oferty, czy chociażby zdjęć, które miały być profesjonalnymi fotografiami jak z katalogu produktowego, gdzie Olx z zasady dopuszczał zdjęcia pokazujące realnie sprzedawany przedmiot, zakładam, że i w przypadku Allegro Lokalnie będzie podobnie. Na pierwszy rzut oka po wejściu na główne Allegro, nie da się zauważyć, że przedmioty z działu Lokalnie nadal są wyświetlane pomiędzy przedmiotami z głównego Allegro, widać to dopiero po przejściu do konkretnego przedmiotu i tu pojawia się pierwszy minus, ponieważ przedmiotu z AL nie da się dodać do obserwowanych, żeby w późniejszym terminie wrócić do niego i przemyśleć zakup.\nDruga kwestia to ta dotycząca przesyłek. Allegro Lokalnie, jak sama nazwa wskazuje, kładzie nacisk na sprzedaż lokalną, właśnie jak konkurencyjny Olx. Zachęca nawet do tego sprzedających poprzez brak prowizji od sprzedaży lokalnej. Jeśli jednak chcą oferować wysyłkę i pojawienie się oferty również na głównym Allegro, muszą zapłacić 10% prowizję od sprzedaży. W przypadku sprzedaży darmowej poprzez AL oczywiście wysyłka również jest możliwa, jednak jak sądzę jest ona do dogadania ze sprzedającym poza serwisem, który przy tej okazji może spokojnie umyć ręce w razie problemów z transakcją. W związku z tym, jak udało mi się zauważyć, nie są też dostępne tanie wysyłki w rodzaju paczkomatów Allegro (standardowo kosztujących 8,99 zł zamiast kilkunastu) czy systemu Allegro Smart, jak również przelewy błyskawiczne PayU.\nZ punktu widzenia sprzedających, Allegro również się nie popisało, ponieważ postawiło ich przed wyborem: jeśli chcą sprzedawać na głównym Allegro muszą założyć działalność gospodarczą lub zostać przerzuconym na dział Lokalnie z możliwością ewentualnego wystawiania przedmiotów również na głównym Allegro, jednak z wyższą prowizją i mniejszymi możliwościami konfiguracji.\nJak głosi dopisek przy logotypie Allegro Lokalnie jest aktualnie dostępne w wersji beta, jednak jak mi się wydaje, raczej nie można liczyć na to, że pojawią się jeszcze jakieś rewolucyjne zmiany w samej koncepcji serwisu, ponieważ wyraźnie widać, że moloch skupia się na sprzedawcach hurtowych, którzy przynoszą największe zyski. Ja mam tylko nadzieję, że w końcu pojawi się na polskim rynku licząca się konkurencja, która zacznie podgryzać dominującą pozycję Allegro.\nUzupełnienie wpisu - 23 listopada\nOd momentu napisania tego tekstu minęło już trochę czasu i udało mi się zaobserwować, czy to samodzielnie, czy poprzez komentarze pod wpisem, jeszcze kilka "nowości" wynikających z utworzenia Allegro Lokalnie.\nZdążyłem już wspomnieć o tym, że nie można dodać do obserwowanych aukcji wystawionych na AL, jednak to nie wszystkie wady tej części Allegro, ponieważ jeśli już zainteresujemy się jakimś towarem i go zalicytujemy, to nie mamy później możliwości zmiany licytowanej kwoty. Mało tego, gdy nas ktoś przelicytuje, to nie otrzymujemy żadnej informacji o tym fakcie! Zapewne wynika to z tego, że danej aukcji nie obserwujemy, ale z drugiej strony przecież nie możemy obserwować aukcji z Allegro Lokalnie. Ponadto nie widzimy też ilu jest licytujących, ani jakie i kiedy zgłosili oferty cenowe za przedmiot. Innym problemem, o którym znalazłem informację, jest niemożność połączenia płatności za kilka przedmiotów u jednego sprzedającego, tak żeby zapłacić jedną opłatę za przesyłkę, niestety trzeba się dogadywać bezpośrednio ze sprzedającym. Oprócz tego pojawiają się problemy z wyświetlaniem na zwykłym Allegro produktów, które zostały wystawione przez osoby prywatne, a rzekomo powinny się pojawiać również na głównym Allegro, jednak nie zawsze pojawiają się w widoku listy wystawionych produktów, a jedynie po wpisaniu danej nazwy w wyszukiwarce.\nZ informacji, na jakie natrafiłem, Allegro Lokalnie będzie w fazie beta, czyli swoistym okresie przejściowym do lutego i trudno mieć nadzieję, że do tego czasu uda się rozwiązać problemy, które wskazałem w tym wpisie, gdyż wygląda na to, że wynikają one z samych założeń twórców, mających na celu utworzenie możliwie prostego portalu konkurującego z Olx.


System antyplagiatowy, który myśli jak człowiek - WP Tech\nplagiatwiadomościjak działasystem antyplagiatowygenuino\nGenuino nie tylko wyłapie skopiowane fragmenty, ale zrozumie ?przeczytaną? treść. Dzięki temu wskaże promotorom wyłącznie zamierzone plagiaty oraz te, które mają znaczenie w ocenie oryginalności pracy. Program zamówiło już Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego.\nŹródło: Fotolia / SolisImages\nWyobraźmy sobie, że student przepisuje cudzą pracę. Na przykład zdanie: "_ Największym przełomem było rozpoczęcie działalności pierwszego w pełni wirtualnego banku. " zamienia na: " Największy przełom nastąpił w roku, w którym rozpoczął swoją działalność pierwszy na świecie w pełni wirtualny bank _". Student liczy, że dzięki modyfikacjom w tekście, jego plagiat nie zostanie wykryty. Czy ma rację?\nMarcin Paluch, prezes Fabryki Nowych Technologii, która stworzyła Genuino mówi: - Oba fragmenty różnią się od siebie na tyle, że systemy antyplagiatowe starszej generacji nie zauważą zapożyczeń, podczas gdy Genuino da sygnał, że mamy do czynienia z "wysokim konfliktem semantycznym". Jest to możliwe, bo nauczyliśmy go rozpoznawać merytoryczny sens analizowanych prac. Genuino potrafi też sprawdzić stopień naturalności tekstu, a nawet adekwatność tytułu do treści.\nDo budowy Genuino zostały wykorzystane zaawansowane algorytmy genetyczne. Działają one podobnie, jak neurony w ludzkim mózgu. Jak mówią twórcy systemu, to dzięki tym algorytmom potrafi on zrozumieć zawartość merytoryczną analizowanych prac. Jest też odporny na stosowane dotąd próby oszukania systemów antyplagiatowych, jak np. zmiana kolejności wyrazów w zdaniu albo synonimy czy wstawianie liter z obcych alfabetów. Genuno czyta tysiące tekstów na sekundę i je porównuje. Do tego podaje wyniki analizy w sposób czytelny i praktyczny.\n- To szczególnie ważne, bo żaden system antyplagiatowy nie zastąpi dobrego promotora. Nawet najdokładniejszy program trzeba stosować wyłącznie, jako narzędzie w pracy nauczyciela akademickiego. Ważne więc, żeby pomagał a nie przeszkadzał - komentuje Marcin Paluch.\nTwórcy programu przekonują, że Genuino wychodzi poza powszechnie przyjęty model raportowania antyplagiatowej analizy. Podaje więc wyniki skanowania studenckich prac wyliczając procent zapożyczeń. Ale działa przy tym precyzyjnie - jako program nowej generacji, wskazuje promotorom wyłącznie zamierzone plagiaty. Jest to możliwe, ponieważ analizuje logiczną strukturę języka. Dzięki temu potrafi wyszukać dokładnie te zapożyczenia, które mają znaczenie dla ustalenia, na ile konkretna praca jest oryginalna. W końcowym raporcie system pokaże także wyłącznie te zapożyczenia, które pochodzą z prac o zbieżnej tematyce.\nNie chodzi wyłącznie o ściganie nieuczciwych studentów. Ale o to, aby studenckie prace były maksymalnie samodzielne i powstawały przy pełnym poszanowaniu praw do własności intelektualnej innych autorów.\nWiększość dostępnych systemów antyplagiatowych wykorzystuje proste metody analizy tekstów, które łatwo oszukać. Najczęściej stosowane jest porównywanie tekstów metodą "jeden do jednego". To znaczy, że program komputerowy skanuje prace w poszukiwaniu identycznych fragmentów. Wystarczy więc zamienić w zdaniu kolejność wyrazów albo wstawić mikrospacje czy biały znak (łączymy np. dwa wyrazy symbolem z klawiatury, wpisanym białą czcionką) - a plagiat pozostanie niewykryty.\nZ inną metodą mamy do czynienia wtedy, kiedy program antyplagiatowy przekształca zdania na wartości matematyczne, a potem wyszukuje identyczną wartość w porównywanych pracach. Tak działają systemy generacji 2.0. Wadą tych rozwiązań jest to, że często pokazują "plagiaty" także tam, gdzie ich nie ma.\nDotąd studenci przepisywali całe prace i nie zawsze udawało się to wykryć. Zaawansowane algorytmy genetyczne, jakie zastosowano w Genuino, nie dadzą się już oszukać przy pomocy dotąd stosowanych sztuczek i wskazują wyłącznie rzeczywiste zapożyczenia.\nKażda uczelnia musi walczyć z plagiatami. Zgodnie z nowelizacją Ustawy o szkolnictwie wyższym (z 1 października 2014 r.), od następnego roku akademickiego uczelnie będą sprawdzać każdą pracę licencjacką i magisterską pod kątem oryginalności. Powstaje też Ogólnopolskie Repozytorium Prac Dyplomowych dla wszystkich prac obronionych od 2009 r.\nPolecamy w wydaniu internetowym chip.pl: Lightsaber Escape + Masy smartfona_ Masy miecy đwietlnz_


• unikatowe etui na okulary dziadka - zapetlona nitka\n♡akcesoriaetuietui na okulary dziadka - dziadek babcia, filcowe haft\nZapetlona nitka - okulary\netui na okulary dziadka\nhand-made etui na okulary dziadka\n4,9/5 - 603 opinie\netui dziadek babcia filcowe haft okulary szare etui czarne etui kolorowe etui\nFilcowe etui na okulary Dziadka, kolor haftu czarny.\nIdealny prezent na Dzień Dziadka :)\n*etui z foto dostępne w sklepie, tutaj kupujesz okulary dziadka\nzapetlona nitka - filcowe etui na okulary dzień dziadka\nzapetlona nitka - etui na google babci\nSuper..jestem bardzo zadowolona..\nzapetlona nitka - etui na google dziadka\nŁadnie wykonane i zapakowane, szybka dostawa, polecam :-)Fajny pomysł na prezent!\n• hand-made unikatowe etui • akcesoria - etui • hand-made zapetlona nitka •\nszybka wysyłkaEtui na telefon - jaskółka. Oferta dotyczy produktu ze zdjęcia, o poniższych parametrach, Etui na telefon, 17 cm, 8,5 cm55,00 zł szybka wysyłkaEtui na telefon - yorkie. Wykonane ze stabilizowanego i impregnowanego filcu w kolorze szarym, Wymiary wewnętrzne55,00 zł\nszybka wysyłkaEtui na telefon - kotek. Wykonane ze stabilizowanego i impregnowanego filcu w kolorze grafitowym, wysokość55,00 zł szybka wysyłkaEtui na telefon - łapacz snów. Wewnątrz bawełniana różowa podszewka w białe serca, 16,5 cm55,00 zł\nFilcowe etui na okulary dzień dziadka. Filcowe etui na okulary dziadka, kolor haftu czarny, Idealny prezent na Dzień Dziadka40,00 zł Filcowe etui na okulary dzień dziadka. Kolor haftu niebieski, *etui z foto dostępne w sklepie, tutaj kupujesz okulary dziadka40,00 zł\nEtui na okulary babci. Filcowe kolor haftu czerwony, Idealny prezent na Dzień Babci, tutaj kupujesz okulary babci40,00 zł Filcowe etui na okulary dzień babci imienne. Filcowe etui na okulary - idealny prezent na dzień babci, Etui zamykane na metalowy zatrzask70,00 zł\nwszystkie przedmioty w kategorii unikatowe etui


Lampa ładowalna LED CREE 10W, powerbank, 850 lm, Li-lon 4000mAh AB Expert\n» Lampa ładowalna LED CREE 10W, powerbank, 850 lm, Li-lon 4000mAh\nPraktyczna latarka LED CREE odporna na uderzenia jest idealna do domków letniskowych, na kemping albo, jako alternatywne źródło światła na wypadek wyłączenia energii elektrycznej.\nDalszą zaletą jest też funkcja POWER BANK umożliwiająca doładowywanie różnych urządzeń za pomocą portu micro USB. Komplet zawiera również praktyczny pasek do latarki oraz ładowarkę sieciową i samochodową.\nmaksymalny strumień świetlny: 750 lm\nzasięg: CREE LED 50 % – 300 m, CREE LED 100 % – 470 m\ntyp baterie: 4 000 mAh/3,7 V\nstrumień świetlny: CREE LED 50 % – 310 lm, CREE LED 100 % – 750 lm\nmaks. zasięg: 470 m\nczas świecenia: 25–40 godz.\nczas świecenia: detal CREE LED 50 % – 40 godz., CREE LED 50 % – 25 godz.\nwyposażenie: adapter zasilający USB + przewód USB, adapter samochodowy, pasek na ramię\nwymiary: 152 × 212 mm