arbitralne - Co to jest arbitralne? + Definicje online + eDefinicje.pl\nCo to jest arbitralne?\nCzym jest arbitralne? Co znaczy arbitralne?\nWyraz arbitralne jest odmianą słowa arbitralny.\nZobacz synonimy słowa arbitralne\nZobacz podział na sylaby słowa arbitralne\nZobacz hasła krzyżówkowe do słowa arbitralne\nZobacz anagramy i słowa z liter arbitralne\nTłumaczenie wyrazu arbitralne:\nKosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Косзтовниак Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak Kosztowniak\nZapis słowa arbitralne w języku migowym\nZapis słowa arbitralne w alfabecie Morse'a\nZapis słowa arbitralne w alfabecie Braille'a\nZapis słowa arbitralne w alfabecie fonetycznym NATO (ICAO)\nAlpha Romeo Bravo India Tango Romeo Alpha Lima November Echo\nZapis słowa arbitralne od tyłu\nPopularność wyrazu arbitralne\nAleksandrów Czwarty , aeroponiczny , Atenka , annalistowski , aerotermodynamiczny , agoniczny , amplistat , antyfeudalność , asortyment , archaizator , abstrakcyjniej , ardipitek , allelopatyczny , agloporyt , adultyzm , angielsko-niemiecki , Arpadowy , autopropaganda , astrolog , autogonia ,


Drukarka na granulat ABS (1,4m x 1m x 0,8m) - Fabrykator.pl\nPostautor: AdamJ1 » 13 paź 2016, 18:51\nna wstępie chciałbym zaznaczyć, że znam słabe strony tej konstrukcji(brak planowania powierzchni,brak wyżarzania i komponenty z niższej półki cenowej), budowanie tej drukarki było dla mnie przyjemnością i robiłem to w imię hasła "bo mogę" oraz by sobie udowodnić, że to zaprojektuje i złożę. Spawałem, ciąłem wszystko sam za pomocą TIGa i szlifierki kątowej.\nWykonanie i projekt 3D: Adam Jochna\n-szyny i wózki hiwiny 15\n-paski MXL 10mm\n-rama z profili kwadratowych alu 80x80x4\n-oś Z na trapezach tr12 zawieszonych od góry\n-elektronika RAMPS 1.4 pod 24V drivery drv8825 oraz TB6600 na oś Z (czekam na komentarze, że 32bit lepsze ( ͡° ͜ʖ ͡°) )\n-silniki NEMA 23 Y X i NEMA 17x4 w Z-tce\n-wiele, wiele innej drobnicy\nTrochę może o głowicy, bo wbrew pozorom sama drukarka nie różni się dużo od tych małych. Zdecydowałem się zaprojektować ekstruder na granulat ABS gdyż filament 1,75mm jest zbyt czasochłonny w druku przy takim polu roboczym. Ekstruder ma trzy komory, pierwsza jest zbiornikiem na granulat, w drugiej znajduje się mechanizm przełożenia zębatek.Trzecia to miejsce w którym granulat jest pobierany bezpośrednio przez ślimak do ekstruzji.Z ekstrudera jestem zadowolony. Co prawda trzeba go kalibrować do konkretnej szybkości druku, lecz po tym ilość plastiku na sekundę jest względnie stała.\nTeraz to co misie lubią najbardziej, fotki:\ndodam, że mam 1,85m wzrostu\nA tutaj filmik. Jak skalibruję lepiej to nagram coś więcej.\nNa koniec kilka słów ode mnie. Jestem uczniem 3 liceum a na fizyce mamy zadania z opornikami itp. To co tu zrobiłem to totalny skok na głęboką wodę. Dużo się nauczyłem, wiem co mi wyszło, co spier******* , nie wiem ile jeszcze będe z tym walczył, ale powiedziałem sobie, że jak wyjdą pierwsze plastikowe gluty to się z wami podzielę, bo wiem jak fajnie się ogląda czyjeś relacje z budowy drukarki, a od siebie czasami też coś trzeba dać.\nPostautor: Garreth » 13 paź 2016, 19:12\nWielki szacun! Planujesz drukowac cos ciekawego w takich gabarytach? Bo wydruk bardzo szybki bedzie, tylko jeszcze pytanie jak z jego wytrzymaloscia.\nNie wiem jak z przyleganiem abs jest przy takiej dyszy, ale w drukarkach na zwykly filament, to abs nie bedzie sie kleic do zimnego stolu, i zle znosi niskie temperatury otoczenia\nPostautor: syntetyczny » 13 paź 2016, 19:12\nGratuluję! To jest na prawdę fajny kawał sprzętu, ta wytłaczarka powinna mieć jakąś rurę do podawania granulatu i można drukować na prawdę fajne rzeczy (o częściach do samochodów, kit-car nie mówiąc). Mega!\nPostautor: AdamJ1 » 13 paź 2016, 19:21\nABS się nie klei do zwykłego stołu alu, ale do stołu posmarowanego bardzo gęstym sokiem ABS już tak.Dzięki za miłe słowa Drukarkę budowałem dla frajdy, co na niej będe drukował to zobaczę jeszcze.\nPostautor: Minik » 13 paź 2016, 19:29\nNo to Kolega poleciał grubo i na bogato !!!\nNie sądziłem że coś tu może mnie zaskoczyć na naszym forum w czwartkowy wieczór a tu proszę .....taki comingout\nSzacun za skalę wyzwania. Powodzenia i nie zapomnij o relacji na bieżąco.\nPostautor: Jankes » 13 paź 2016, 19:53\nWielki szacun! Jestem ciekaw jak wyjdzie, pierwszy "poważniejszy" wydruk\nZamierzasz jeszcze jakoś udoskonalać samą maszynę o jakieś bajery, czy zostały tylko do poprawki jakieś małe błędy?\nPostautor: kuzyn z Poznania » 13 paź 2016, 20:02\n3mam kciuki za dalsze prace!\nPostautor: AdamJ1 » 13 paź 2016, 20:09\nJeszcze raz dzięki. Generalnie to pozostała mi tylko kalibracja drukarki. Do zrobienia za X lat jest podajnik ślimakowy i czujnik ilości granulatu w zbiorniku. Granulat się kończy->przerwanie pracy->podjazd do zasobnika->ładowanie do pełna->jedziem dalej,\nPostautor: stasiek » 14 paź 2016, 8:07\nSzacun kurde -ładny awał maszynki\nPostautor: Printed4U » 14 paź 2016, 14:50\nGdybym miał miejsce też bym taką sobie sprawił, ale łatwiej jest rozstawiać mniejsze po kątach Zdradź jaką to ma dusze jeszcze. Zacnie, czekam na wydruk jakiegoś ludka, popiersie , najlepiej skan całego Ciebie


EBIB 5/2006 (75) - K. Szylhabel: Droga zawodowa bibliotekarza - od studenta do pracownika\nDroga zawodowa bibliotekarza - od studenta do pracownika\nKażdy młody człowiek, który rozpoczyna studia, liczy na to, że zostanie przygotowany do zawodu, tak by mógł być zatrudniony przez potencjalnego pracodawcę. Uczelnia przygotowuje go od strony teoretycznej, a praktyczne doświadczenia powinien zdobyć na praktykach zawodowych organizowanych przez biblioteki.\nRealizacja studenckich praktyk zawodowych odbywa się na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12.08.1991 r. Na poziomie magisterskim praktyka jest dla wielu kierunków zalecanym, chociaż nie zawsze obligatoryjnym elementem studiów. Szczegółowe informacje przedstawiono w Rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r. W sprawie określenia standardów nauczania dla poszczególnych kierunków studiów i poziomów kształcenia.\nPraktyki umożliwiają poszerzenie wiedzy w sposób czynny oraz umożliwiają poznanie potencjalnego pracodawcy - jego potrzeb i wymagań. Instytucja przyjmująca studentów na praktykę może docenić ich pracowitość i wiedzę, a także wpływać na proces edukacji poprzez dopasowanie ich umiejętności do aktualnych potrzeb.\nFormy organizacji praktyki\nKontakt z pracodawcą to etap w życiu każdego ambitnego studenta myślącego o przyszłości, chcącego osiągnąć sukces zawodowy. W dzisiejszych czasach praktyki stały się bardzo popularne dzięki firmom, które proponując studentom staż, realizując w ten sposób swoją politykę marketingowo-personalną. Większość szkół wyższych prowadzi tzw. biura karier, które same wyszukują miejsca praktyk dla swoich studentów. Działają też organizacje studenckie, które się tym zajmują. Innym sposobem może być przeglądanie ogłoszeń w gazetach bądź w Internecie. Co jakiś czas organizowane są również Targi Pracy i Dni Kariery, podczas których można znaleźć interesujące oferty. Praktyki są w większości nieodpłatne (oprócz pracy zarobkowej zaliczonej do praktyki).\nPraktyki są realizowane według następujących form:\nporozumienia uczelni z zakładem pracy o prowadzeniu praktyk,\nsamodzielnego zorganizowania praktyki przez studenta (bez pośrednictwa uczelni),\npodjęcia przez studenta pracy zarobkowej zaliczonej na poczet praktyki.\nInstytucja przyjmująca udostępnia niezbędne narzędzia, warsztat pracy, ale liczy na samodzielność i pomysłowość praktykanta. Staje się jednoczenie jednostką kształtującą przyszłego pracownika. Praktyki często traktowane są przez pracodawców jako okres próbny. Zdarza się, że po ich ukończeniu studentowi proponuje się stałą współpracę.\nPraktyki studenckie w Bibliotece Głównej Politechniki Wrocławskiej\nNa podstawie porozumienia między uczelniami o prowadzeniu praktyk, corocznie BGiOINT przyjmuje z uczelni krajowych studentów informacji naukowej i bibliotekoznawstwa w celu odbycia przez nich praktyk zawodowych. Sprawując nadzór nad organizacją i przebiegiem praktyk, Biblioteka dostosowuje się do wymogów programowych uczelni skierowujących.\nW praktykach studenckich w latach 1990-2005 uczestniczyło 57 osób. Średnio oznacza to 3-4 studentów rocznie. W większości przypadków do odbycia praktyki zgłaszają się studenci z Instytutu Informacji Naukowej i Bibliotekoznawstwa Uniwersytetu Wrocławskiego. Zdarzają się też sytuacje, gdy student spoza Wrocławia zgłasza chęć odbycia takiej praktyki.\nNa przestrzeni lat zmieniał się program praktyk, który był proponowany przede wszystkim przez macierzystą uczelnię studenta. Pewne elementy programu wnosiła jednak Biblioteka Główna Politechniki Wrocławskiej. W czasie praktyk studenci, oprócz wiedzy teoretycznej dotyczącej funkcjonowania Biblioteki, realizują, pod kierunkiem bibliotekarzy, zadania praktyczne związane z wyspecjalizowanymi sferami działalności Biblioteki (wyszukiwania z baz danych, tworzenie stron domowych itp.)\nPierwsza grupa odwiedzająca Bibliotekę to studenci po drugim roku studiów. Program praktyki dla tych osób przewiduje zapoznanie się z całokształtem działalności instytucji i jest tak skonstruowany, aby zainteresowany odwiedził wszystkie jej agendy. Studenci otrzymują pisemnie przygotowany harmonogram i "otoczeni opieką" zwiedzają poszczególne oddziały. W każdym z nich zatrzymują się na kilka dni. Po czwartym roku napływa kolejna grupa, dla której organizuje się spotkania dostosowane do wybranej przez zainteresowanego specjalizacji. Studenci poznają dokładniej pracę w poszczególnych agendach i mają okazję zmierzyć się bezpośrednio z zadaniami wykonywanymi przez pracowników. W oddziałach, których działalność wiąże się ze specjalizacją studenta, szkolenie odbywa się w sposób szczegółowy. Są też zapraszani do bibliotek wydziałowych będących częścią systemu biblioteczno-informacyjnego Biblioteki Politechniki Wrocławskiej, gdzie zapoznają się z zasadami pracy centralnego gromadzenia i opracowania zbiorów oraz pracą z użytkownikiem.\nKierownictwo Biblioteki stara się stworzyć przyjazną atmosferę sprzyjającą przyswajaniu wiedzy i zdobywaniu umiejętności. Dla studentów, którzy przybywają z innych miast, organizowane są wycieczki do innych bibliotek Wrocławia (Biblioteki Uniwersyteckiej, Ossolineum), a także zwiedzanie zabytków miasta. Dobrze przygotowana praktyka wymaga wiele wysiłku ze strony organizatora oraz osób przeprowadzających szkolenie. Z tego też powodu nie zawsze propozycja przyjęcia praktykanta do oddziału spotyka się ze zrozumieniem. Jest to jedno z dodatkowych zadań pracowników Biblioteki, którzy niezależnie od tego muszą się wywiązać ze swoich podstawowych obowiązków. Ze względu na specyfikę pracy Biblioteki (wykorzystanie systemu komputerowego), praktykujący studenci powinni mieć dostęp do stanowiska komputerowego, by móc przećwiczyć zadania. W bibliotekach nie ma specjalnie przygotowanych miejsc pracy tylko dla studentów. I to jest też powód, dla którego praktykanci najchętniej przyjmowani są w trakcie wakacji. W związku z urlopami pracowników zyskuje się wtedy dostęp do wolnych stanowisk z pełnym wyposażeniem sprzętowym. Można też więcej czasu poświęcić studentom i wyjaśniać "zawiłości biblioteczne".\nWydaje się, że wkład pracy ze strony bibliotekarzy w poznanie przez studentów instytucji, jaką jest BG i OINT, przynosi zainteresowanym efekty, które można wykorzystać w momencie składania podań o pracę. Wiadomo już wtedy, jakie są preferencje instytucji i jej potrzeby. Sprzyja to wypracowaniu opinii o jednostce i studencie oraz określeniu szans przy ewentualnym naborze do pracy.\nPojawia się też nowa forma zainteresowania studentów Informacji Naukowej i Bibliotekoznawstwa Uniwersytetu Wrocławskiego zadaniami bibliotecznymi. Są to zajęcia np. na temat automatyzacji bibliotek organizowane na miejscu w Bibliotece z udziałem jej pracowników. Takie spotkania odbywają się po uprzednim uzgodnieniu terminu i dopracowaniu szczegółów.\nPraktyka w Oddziale Opracowania Druków Zwartych\nDla zobrazowania współpracy studentów z poszczególnymi agendami posłużono się przykładem współdziałania z Oddziałem Opracowania Druków Zwartych.\nW Oddziale tym studenci "praktykują " od lat. Założono, że szkolenia będą prowadzone według następującego schematu:\nZapoznanie z pracą na poszczególnych stanowiskach.\nPrzeprowadzenie samodzielnych ćwiczeń w zakresie katalogowania w komputerowym systemie bibliotecznym.\nĆwiczenia w zakresie tworzenia haseł przedmiotowych.\nStudenci, realizując wymieniony program, mają okazję opracować kilka książek (opis bibliograficzny, przedmiotowy, khw, opracowanie techniczne, rekord egzemplarza, przygotowanie egzemplarzy do odesłania do magazynów) i zapoznać się z drogą, którą książka pokonuje w procesie opracowania.\nSchemat obiegu książki podczas opracowania\nZadanie pracowników Oddziału polega na tym, aby pokazać jak najwięcej w sposób najbardziej atrakcyjny. Szalenie praktyczne są tu słowa Stefana Kisielewskiego: Możesz swoich słuchaczy zainteresować, rozbawić, ostatecznie rozzłościć, ale na miłość boską nie zanudzaj ich!\nStudenci są zapoznawani z pracą w Oddziale, towarzysząc stałym pracownikom, następnie próbują samodzielnie wykonywać część obowiązków na przygotowanym dla nich stanowisku komputerowym. Tam, pod okiem bibliotekarzy, katalogują swoje pierwsze książki, tworząc rekordy bibliograficzne, kopiując z bazy NUKAT bądź przygotowując je w systemie ALEPH. Zapoznają się również z zasadą tworzenia rekordów kartotek haseł wzorcowych. Uczą się, jak je pobierać z centralnej kartoteki w NUKAT, następnie korygować lokalne dane i scalać w jedną poprawnie zbudowaną kartotekę formalną.\nJak pokazano na schemacie obiegu książki podczas opracowania w Oddziale prowadzi się również opracowanie rzeczowe dokumentów, tworząc hasła według języka haseł przedmiotowych BGiOINT. Są one kontrolowane za pomocą kartotek haseł wzorcowych. Na tym stanowisku studenci są informowani o strukturze naszego języka i zasadach tworzenia charakterystyki rzeczowej dokumentów. Jest też stosowana reguła samodzielnej praktyki poza systemem i wspólne wprowadzanie danych z pracownikiem Oddziału. Z obserwacji wynika, że studenci najbardziej zainteresowani są pracą w systemie komputerowym. Należy podkreślić, iż posiadają umiejętność sprawnej obsługi komputera, a zapoznanie się z pracą programów bibliotecznych przychodzi im łatwo. Nieco więcej problemów mają ze znajomością formatu MARC 21, stosowaniem zasad opisu bibliograficznego oraz kartotekami haseł wzorcowych.\nInną formą współpracy ze studentami jest zatrudnianie ich na umowę zlecenie w określonych dniach i godzinach. Idea ta w Bibliotece Politechniki Wrocławskiej pojawiła się podczas staży odbywanych przez pracowników w bibliotekach zagranicznych. Tam obserwowano studentów różnych kierunków, którzy z zapałem poświęcają się czynnościom bibliotecznym, odciążając pracowników albo uzupełniając niedobory kadrowe. Było to korzystne zarówno dla instytucji, jak i studentów.\nDyrekcja Biblioteki, mając również swoje spostrzeżenia, rozpoczęła działania umożliwiające zrealizowanie propozycji zatrudnienia studentów. Temat należało przeanalizować od strony prawnej, finansowej i organizacyjnej, wreszcie uzyskać zgodę Rektora na zatrudnianie tychże osób. Udało się otrzymać akceptację. Rozliczenia finansowe dokonywane są ze środków bibliotecznych.\nEfekt, którego się spodziewano, to - z jednej strony wspomaganie Biblioteki w jej działaniach - a z drugiej udział w podnoszeniu kwalifikacji przyszłej kadry bibliotekarskiej. Zatrudniano studentów w pierwszym rzędzie w agendach współpracujących z użytkownikami (Oddział Udostępniania Zbiorów), w których absencje pracowników obligowały bibliotekarzy innych oddziałów do pomocy. Od razu spotkało się to z aprobatą pracowników. Można było częściowo odciążyć bibliotekarzy z dyżurowania w oddziałach związanych z bezpośrednią obsługą użytkowników. Sprzyjało to też ograniczeniu zakłóceń organizacyjnych w oddziałach, w których oddelegowywano pracowników do pomocy. Z biegiem czasu współpraca ze studentami rozszerzona została też na inne agendy.\nW Oddziale Opracowania Druków Zwartych pierwszych studentów zatrudniono w 2002 r., początkowo na stanowisku opracowania technicznego, następnie na stanowisku kopiowania i tworzenia opisów bibliograficznych. Zdecydowano, że będą to studenci trzeciego roku informacji naukowej i bibliotekoznawstwa, których wybrano spośród zgłaszających się chętnych, zwabionych hasłem "praca w Opracowaniu". Był to również sposób, aby zapewnić Oddziałowi udział w obowiązkach, przez dłuższy okres czasu, wyszkolonej grupy młodych współpracowników. Towarzyszyło temu poczucie, że wkład pracy pracowników Oddziału zwróci się w dwójnasób. Raz - poprzez bieżącą współpracę - drugi raz z chwilą, gdy te osoby dostaną szansę zatrudnienia w Bibliotece. Jednym słowem dokonywało się "wychowywanie" przyszłej kadry na potrzeby Oddziału.\nStanowisko opracowania technicznego dokumentów stało się punktem zetknięcia studentów z pracą w Oddziale. Stąd, wykonując drobne prace techniczne, mogli jednocześnie obserwować "życie" w pracy, przysłuchując się dyskusjom i biorąc udział w zebraniach i rozważaniach związanych z katalogowaniem książek w systemie komputerowym. Zatrudnienie studentów okazało się dogodną formą współpracy zapewniającą stałą obsługę tego stanowiska. Ze względu na konieczność odbywania zaję na uczelni zatrudniono trzy osoby gwarantujące ciągłość obsługi stanowiska.\nStudenci wykonują prace związane z:\nprzyjmowaniem nowych dokumentów z Oddziału Gromadzenia Druków Zwartych,\nsprawdzaniem kompletności i zgodności dokumentów zgodnie z wykazem akcesji\nrozdziałem tytułów na poszczególne stanowiska,\nprzygotowaniem (ułożeniem według określonych kryteriów) starszych dokumentów, przeznaczonych do ponownego katalogowania,\nnanoszeniem znaków własnościowych na dokumentach (znak pieczęci, ekslibris, naklejki z sygnaturą, kod paskowy).\nW miarę upływu czasu, nabierając zaufania do osób i ich umiejętności, rozszerzono zakres pomocy studentów. Przeszkolono ich w obsłudze systemu komputerowego, przekazano wiedzę odnośnie katalogowania dokumentów i zaproponowano samodzielną pracę na nowym stanowisku.\nPoczątkowo praca polegała na kopiowaniu rekordów bibliograficznych z bazy NUKAT do systemu ALEPH, który obsługuje proces katalogowania w Bibliotece Politechniki Wrocławskiej. Kopiowanie rekordów khw należało wciąż do pracowników Biblioteki, ponieważ wiązało się ze scalaniem istniejących, szczątkowych rekordów khw w bazie. W tym okresie studenci dokształcali się, zostali zaopatrzeni w stosowną literaturę i mieli "otwarte konto" na pytania do wszystkich pracowników w Oddziale. W tym czasie okazało się, że Oddział Opracowania Druków Zwartych powinien w szybkim terminie, ze względów organizacyjnych, dokonać rekatalogowania zbiorów Biblioteki Beletrystycznej, funkcjonującej w Bibliotece Głównej. I tu wybór padł na studentów. Niektórzy z nich byli już przygotowani i mogli "przefiltrować" księgozbiór pod kątem obecności rekordów w bazie NUKAT i skopiować opisy, poprzez protokół Z 39.50, do własnej bazy. Korzystano też z możliwości KaRo. Prace wykonywane były pod czujnym okiem pracowników, a efekty każdorazowo kontrolowane po zakończonym procesie katalogowania zbioru dokumentów. Pomyłki się zdarzały, ale kto ich nie robi? Ogólnie studenci sprawdzili się w pracy. Są stałą, mile widzianą grupą młodych ludzi współpracujących z Oddziałem, choć zmienną personalnie.\nW 2007 roku ukończy pracę druga grupa studentów, zainteresowanych obowiązkami przy opracowywaniu dokumentów. Część z nich stała się już nawet pracownikami Biblioteki. Wydaje się, że forma zatrudniania studentów w bibliotekach, tak popularna w Europie Zachodniej, przynosi konkretne efekty w warunkach polskiej biblioteki. Jest też jedną z propozycji dla studentów.\n Dz. U. 1991 nr 73, poz. 323.\n Dz. U. 2002 nr 116, poz. 1004.\n Biblioteka Główna i OINT PWr. O bibliotece. Struktura. Oddział Sieci Biblioteczno-Informacyjnej [on-line]. [dostęp 25 kwietnia 2006]. Praktyki zawodowe dla studentów bibliotekoznawstwa. Dostępny w World Wide Web: http://www.bg.pwr.wroc.pl/OBIB/.\n Dane według statystki Oddziału Sieci Biblioteczno-Informacyjnej BG i OINT.\n Biblioteka Główna i OINT PWr., tamże.\n Obserwacje podczas stażu w Universitätsbibliothek Stuttgart oraz w Universitätsbibliothek Hannover und Technische Informationsbibliothek.\nGŁOWACKA, E. (red.) Biblioteki wobec nowych zadań... Toruń: Wydaw. UMK, 2004. ISBN 83-231-1726-8.\nKOCÓJOWA, M. (red.) Społeczeństwo informacyjne: jakość edukacji i pracy bibliotekarzy. Kraków: Wydaw. UJ, 2001. ISBN 83-233-1512-4.\nZYBERT, E. B. Kultura organizacyjna w bibliotekach. Warszawa: SBP, 2004. ISBN 83-89316-21-8.\nDroga zawodowa bibliotekarza - od studenta do pracownika / Krystyna Szylhabel// W: Biuletyn EBIB [Dokument elektroniczny] / red. naczelny Bożena Bednarek-Michalska. - Nr 5/2006 (75) maj. - Czasopismo elektroniczne. - [Warszawa] : Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich KWE, 2006. - Tryb dostępu: http://www.ebib.info/2006/75/szylhabel.php. - Tyt. z pierwszego ekranu. - ISSN 1507-7187


KONTAKT S.A. Centrum Zaopatrzenia Technicznego - HURTOWNIA INTERNETOWA - Klej cyjanoakrylowy 4.5 ml TESA 57040\nHome » Produkty TESA » Chemia » KL2 401 4,5ML TESA Moje konto\nInformuj mnie o aktualizacjach Klej cyjanoakrylowy 4.5 ml TESA 57040\nTESA 57040 to mocny, bezbarwny i szybko utwardzający się klej cyjanoakrylowy. Jest przeznaczony do klejenia niemal wszystkich rodzajów materiałów takich jak drewno, papier, skóra, korek, tkanina, tworzywa sztuczne, ceramika czy metal.\nTESA 57040 charakteryzuje się doskonałą jakością i długą wytrzymałością spojenia. Klejone miejsca wykazują znaczną odporność na niskie i wysokie temperatury. Klej ma postać płynu jest bardzo wydajny i gwarantuje szybkie oraz silne wiązanie. Może być stosowany na materiałach porowatych lub chłonnych, ale także małych i gładkich powierzchniach.\n» Informuj mnie o aktualizacjach Klej cyjanoakrylowy 4.5 ml TESA 57040\nProdukt 1 z 6 w kategorii Chemia


Motofakty.pl Przepisy Ubezpieczenia Dopisanie do ubezpieczenia OC. Kiedy można a kiedy nie?\nData publikacji: 2019-08-22 10:13 Autor: Mariusz Michalak\n– Procedura skorzystania ze zniżek przez naszego małżonka, może wydawać się czasochłonna i skomplikowana, lecz to błędne pierwsze wrażenie. Każde Towarzystwo Ubezpieczeniowe ma jedno główne wymaganie – w przypadku chęci obniżenia wysokości składki OC w taki sposób, musimy posiadać wspólnotę majątkową. Jest ona absolutną podstawą w tym przypadku. Bez niej realizacja nie będzie możliwa bez dopisania partnera jako właściciela pojazdu. Dokument potwierdzający, że nie posiadamy rozdzielności majątkowej, możemy podpisać u swojego ubezpieczyciela – informuje Maciej Kuczwalski, ekspert multiagencji CUK Ubezpieczenia. Po wykonaniu tej procedury, zniżki zostaną natychmiastowo przeniesione na współmałżonka. Jeśli jednak nie posiadamy wspólnoty majątkowej, najlepiej jest zarejestrować pojazd na obydwoje partnerów i w taki tez sposób wykupić polisę.\nDopisanie do ubezpieczenia OC. A co w przypadku szkody?\n– Warto pamiętać o tym, że udostępnienie zniżek partnerowi ma swoje plusy, ale także minusy. Przy wspólnym korzystaniu ze zniżki w momencie stłuczki wyrządzonej przez współmałżonka Ty także je utracisz. Należy mieć to na uwadze, szczególnie jeśli nasz małżonek nie jest doświadczonym kierowcą” – przestrzega ekspert multiagencji CUK Ubezpieczenia. Choć jest to coraz popularniejsze, to jeszcze nie każdy ubezpieczyciel zaczyna oferować dodatek do ubezpieczenia komunikacyjnego w formie „Ochrony Zniżek”. – „Taki dodatek jest przydatny nie tylko w sytuacji, kiedy udostępniamy komuś własne zniżki, ale także jeśli sami obawiamy się takiego zdarzenia, które może wyniknąć z naszej winy. Ważne, żeby także pamiętać o tym, że takie ubezpieczenie będziemy mogli dokupić tylko w przypadku kontynuacji polisy u obecnego ubezpieczyciela, jak i dokupując nową na kolejne auto0 – mówi Maciej Kuczwalski.\nTagi: cena OC dopisanie do ubezpieczenia oc Oc mąż polisa oc ubezpieczenie oc zniżka OC\nBodzio (gość) 2019-08-23 07:54\nArtykuł to bełkot. Żadnych przykładów. Tylko ble ble ble. Poziom artykułu na wysokości gimbazy.\nSoultys1 (gość) 2019-08-23 15:33\nNo przecież to reklama, tylko za delikatną zasłoną dymną pod nazwą "ekspert". Ja też jestem expert np. od jajecznicy. Pyszna mi wychodzi. :)


Toruński Zławieś Wielka, budowlana na sprzedaż | Morizon WP ogłoszenia\nZnaleziono 103 ogłoszenia, średnia cena 243 524 zł (82 zł/m²)\nZ fundamentami- Cegielnik/ Zamek Bierzgłowski. LAS\nSprzedam ROZPOCZETĘ BUDOWĘ (stan zerowy zamknięty) na urokliwej działce bezpośrednio PRZY LESIE i wokół lasów. UWAGA!!! Po szczegóły zapraszam na priv Działka ma 1150m. Możliwość dokupienia\nDziałka w Rozgartach w sąsiedztwie lasu.\nPrzedstawiam Państwu bardzo ładną działkę w Rozgartach (ybowa) o pow. 1244m. w kształcie prostokąta. Działka uzbrojona jest w: prąd, wodę, kanalizację, gaz (w drodze). W pobliżu znajdują się działki\n309 756 zł\nPolecam działkę w Czarnym Błocie!! Media: prąd, woda, kanalizacja w drodze. Zapraszam!! Numer licencji pośrednika odpowiedzialnego za ofertę: 18289\nAtrakcyjnie położone działki przy lesie -1000 m2 do 3000 m2 blisko lasu Skłudzewo powiat Toruński ,gmina Zławieś Wielka , w okolicy las . cena to 28 zł/m2 Zapraszam na prezentację 517575977\nDziałki! Skłudzewo! Na sprzedaż niezabudowana nieruchomość gruntowa w miejscowości Skłudzewo gmina Zławieś Wielka' Brak Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Dostęp do drogi publicznej\nDziałki budowlane w SKŁUDZEWO OD 1000 M2 Na sprzedaż działki budowlane w Skłudzewie od 1000 do 1500 m2. Obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - ulice są drogami gminnymi. Jest prąd\nAtrakcyjnie położone działki budowlane -1000 m2 do 3000 m2 blisko lasu Skłudzewo powiat Toruński ,gmina Zławieś Wielka , w okolicy las . cena to 28 zł/m2 Zapraszam na prezentację 517575977\n| Działka budowlana 1508 m2, Skłudzewo Serdecznie polecam działkę budowlaną położoną w miejscowości Skłudzewo, gmina Zławieś Wielka. Działka o powierzchni 1508 m2, w bardzo atrakcyjnej cenie.\nNA SPRZEDAŻ: Działki budowlane w miejscowości Skłudzewo, Gmina Zławieś Wielka Media: prąd i woda w gospodarstwie 180 metrów od granicy działek. Piękna i cicha okolica. Niedaleko las i liczne tereny\nSą jeszcze w okolicach Torunia miejsca gdzie czas się zatrzymał ,gdzie na łąkach pasą się krowy ,gdzie od gospodarza można kupić mleko "prosto od krowy , gdzie rano kogut ogłasza ,że nowy dzień się\nDZIAŁKI BUDOWLANE 700m2-2600m2 !!!\nPrzedstawiam Państwu działki budowlane w miejscowości Toporzysko/Czarnowo !!! Wiele działek o powierzchniach 700m2 do 2600m2 - działki budowlane uzbrojone 100 zł/m2 - działki budowlane nieuzbrojone\nPrzedstawiam Państwu działki budowlane w miejscowości Toporzysko/Czarnowo !!! Wiele działek o powierzchniach 700m2 do 2600m2 - działki budowlane uzbrojone 100 zł/m2 - działki budowlane nieuzbrojone 80\nPrzedstawiam Państwu działki budowlane w miejscowości Toporzysko/Czarnowo !!! Wiele działek o powierzchniach 700m2 do 2600m2 - działki budowlane nieuzbrojone 80 zł/m2 - działki budowlane uzbrojone\nDziałka 1000m2 przy ścianie lasu w pobliżu trasy T\nKoloseum Nieruchomości przedstawia Państwu ofertę sprzedaży działki rolno- budowlanej o powierzchni 1000 m2. Działka położona w miejscowości Cegielnik, w cichym urokliwym i spokojnym miejscu.\nNa sprzedaż proponujemy atrakcyjną działkę budowlaną o powierzchni 994m 2 w Toporzysku. Działka z aktualnymi warunkami zabudowy - zabudowa jednorodzinna i budynek gospodarczy. Na działkę\nDziałka przeznaczona pod budowę domu o pow. 1628 m2 z wydanymi warunkami zabudowy na budynek mieszkalny wolnostojący parterowy z użytkowym poddaszem, położona przy granicy Łążyna i Zarośla Cienkiego\nDziałka przeznaczona pod budowę domu o pow. 1641 m2 z wydanymi warunkami zabudowy na budynek mieszkalny wolnostojący parterowy z użytkowym poddaszem, położona przy granicy Łążyna i Zarośla Cienkiego\nDziałka Łążyn,gm.Zławieś Wielka3000m2\nDziałkę rolno budowlana w Łążynie o powierzchni 3000m2. Istnieje możliwość podzielenia w dwie osobne działki. Działka znajduje się w miejscowości Łążyn położonym między Toruniem,a Bydgoszczą.\nDziałka budowlana uzbrojona 1000m2 w Toporzysku\nKontakt do pośrednika - Tomasz Rodzik Bezpieczna prezentacja, zapraszam i polecam! Zapraszam Państwa do zapoznania się z ofertą sprzedaży atrakcyjnego DZIAŁKI BUDOWLANEJ o pow. 1000m2 w Toporzysku.\nDziałka Budowlana Toporzysko uński\nKoloseum Nieruchomości przedstawia Państwu do sprzedaży atrakcyjną działkę budowlaną. Nieruchomość ta położona jest w miejscowości Toporzysko (dobra komunikacja Toruń, Bydgoszcz). Powierzchnia\nCzarne Błoto 19 ofert\nGórsk 13 ofert\nCzarnowo 12 ofert\nSkłudzewo 9 ofert\nZarośle Cienkie 7 ofert\nPrzysiek 5 ofert\nZławieś Wielka 4 oferty\nStary Toruń 4 oferty\nRozgarty 4 oferty\nGutowo 4 oferty\nZławieś Mała 1 oferta\ndziałki budowlane 21402 oferty


Raczej rzadko pojawiają się w Ewangelii słowa uznania kierowane w stronę Maryi; sam Chrystus nie zwykł na ogół prawić komplementów tym, których kocha. Kiedyś w wielkiej ciszy Nazaretu podczas Zwiastowania anioł nazwał Ją pełną łaski, by wyrazić uznanie za Jej niewidzialną współpracę ze światem łaski. Po latach jakaś anonimowa słuchaczka Jezusowych nauk, kierując się macierzyńską logiką serca, wyrazi swój zachwyt w słowach, których być może krępowalibyśmy się użyć z powodu nadmiernego biologizowania. Nawet poeci mają na ogół opory, by wypowiadać się o piersiach Maryi. Tylko raz znalazłem u ks. Twardowskiego ten sam motyw...


WizardSchool :: O R G A N I Z A C J A :: Zapisy Share |\nPrawdziwe imię : Kaś\nSakiewka: 16g 5s 19k\nTemat: Podania 02.08.09 17:26\nTutaj będziecie zamieszczać podania o genetykę. Postaramy się sprawiedliwie je rozpatrzyć w tydzień po dodaniu go.\nNieprzyjęte podanie można tylko raz poprawić.\nZło zależy od punktu widzenia(...)Jesteśmy nieśmiertelni.\nTo, co nas czeka w przyszłości, to bogate uczty, których wartości sumienie nie może oszacować.\nBóg zabija i tak też będzie z nami.\nOdbiera życie bogatym i biednym, i my też tak będziemy robić.\nPrawdziwe imię : Natalia\nSakiewka: 269g 182s 265k\nTemat: Re: Podania 02.08.09 17:34\nZa oknem padał deszcz, słońce w pięć sekund schowało się za ciemnymi chmurami. Od czasu do czasu można było usłyszeć donośne grzmoty, a na niebie pojawiały się długie, jasne kreski, zwane piorunami. Praktycznie w każdym domu zgaszone były światła, oprócz jednego. W wysokim, zadbanym mieszkaniu siedziała mała, dwuletnia dziewczyna o rudych włosach z starszą panią, którą nazywała babcią. Obydwie siedziały na czerwonym krześle, przy kominku trzymając w ręku lekko zniszczony już album ze zdjęciami. Małymi paluszkami dotykała ruszających się fotografii, które przedstawiały roześmianą kobietę. Kiedy jednak przekręciły kilka stron dalej ukazała się zestarzała staruszka, lecz strasznie podobna do poprzedniej, dużo młodszej. - Tak kochanie, to twoja prababcia. - pokiwała potwierdzająco głową babcia, głaskając wnuczkę po małej główce. - Ona była metamorfomagiem i ty, moja najsłodsza, też nim jesteś. - cmoknęła ją w lekko zaczerwienione czółko. Mała, ruda dziewczyna w ogóle nie zdawała sobie sprawy kto to jest i dlaczego ona właśnie musiała się tym kimś stać. - Metamorfomag może zmieniać wygląd. Kolor włosów, kształt nosa i wiele innych rzeczy, których przeciętny czarodziej nie potrafi. Takie coś się dziedziczy i właśnie ty zostałaś tym obdarowana. - wyjaśniła wnuczce, która klasnęła jedynie w rączki. - Podoba mi się to! - krzyknęła rozdarowana, a w tym czasie emerytka przekręciła jeszcze kilka stron dalej. Palcem wskazała na jeszcze mniejsze dziecko, które leżało w kołysce w nienaturalnym kolorze włosów. Jakich? Zielonych! Rudowłosa wybuchnęła dziecięcym śmiechem, nie zdając sobie sprawy, że to była ona, jako niemowlak. Obok niej leżało identyczne dziecko, jednakże o zwykłym, często spotykanym kolorze. Twarz miało do niej podobną i wiecie kto to był? Etienne. - To ty. Z siostrą. - pokiwała głową staruszka, uśmiechając się promiennie.\nDziesięcioletnia dziewczyna siedziała na swoim łóżku, zatopiona w milionach ksiąg. Czytała głównie o metamorfomagii, o ludziach, którzy nimi byli. Doskonale pamiętała rozmowę z babcią, która jeszcze przed śmiercią (trzy lata temu) przypomniała jej o tym zdarzeniu. Pragnęła spełnić życzenie wcześniejszej staruszki, jak i tej, która całkiem niedawno odeszła od ich świata. Za wszelką cenę chciała ponownie zacząć zmieniać swój wygląd. Wiedzę na ten temat zbierała z książek, aż pewnego dnia, stojąc wieczorem przed lustrem i rozczesując włosy, zaczęła myśleć o innym kolorze włosów. Pragnęła być blondynką, a nie rudowłosą dziewczyną, która wyróżnia się z tłumów przez czuprynę. I nagle, w odbiciu nie zauważyła długich, rudych kosmyków włosów, tylko.. tylko.. blond! Pisnęła, zrzuciła na podłogę szczotkę, dotykając końcówek włosów. Mimo uzyskania tego jakże daru nie miała zamiaru używać go na prawo i lewo. Rzeczą oczywistą było, że najczęściej pomagała sobie z tym w zmianie wyglądu, bądź zabawie z rówieśnikami, kiedy niespodziewanie wcielała się w kompletnie inną osobę. Raz nawet, kiedy ich ulubione miejsce było zajęte przez osoby starsze zgoniła ich stamtąd przybierając postać nieco starszej kobiety.\nProszę o przyjęcie mnie do gruby metamorfomagów -\nTemat: Re: Podania 09.08.09 19:44\nPowód: skromna, przesłodzona historia.\nPrawdziwe imię : Alex\nSakiewka: 1g 14s\nTemat: Re: Podania 09.08.09 21:19\nJak rozumiem mi się upiekło i nie musze już nic wysyłać?\nTemat: Re: Podania 10.08.09 11:24\nDruga, poprawiona wersja\nMyślicie, że to będzie kolejna przesłodzona historia? Dzieci, ostrzegam was, że jeżeli macie wrażliwe serduszko, to lepiej zmykajcie pod kołdrę, żeby was złe duszki nie nawiedziły w nocy. Otóż pewnego dnia, o pewnej porze na świat przyszły dwie, małe dziewczynki, które były bliźniaczkami. Lekarz oczywiście mylił się, zapewniając małżeństwo, że ich kolejnymi potomkami będą zdrowi, silni chłopcy. Te dwa pierwsze przymiotniki pasowały do rudowłosych, ale trzeci niezbyt. Mimo przygotowania niebieskiego pokoju, niebieskich zasłoń i całej reszty w podobnych odcieniach nie wskazywali smutku, którego w ich sercach nie było. Mały Fabien, który miał wtedy zaledwie rok był nieco zawiedziony, że nie będzie miał młodszych braci, ale siostry nie są złe, prawda? Można je niańczyć, kupować lalki, a później z nudów malować paznokcie. Pokój, głównie za pomocą magii, którą dwójka dorosłych czarodziejów miała świetnie opanowaną zmienił się w odcienie typowo dla dziewczyn, a dokładniej mówiąc czerwone, różowe i białe barwy. Z początku każda z nich była normalna. Ta starsza, jak i młodsza rozwijały się prawidłowo, a choroby, póki co nie dawały o sobie żadnych znaków. Mając jednak cztery miesiące, najstarsza z bliźniaczek - Claire śpiąc przesłodko w łóżeczku zmieniła kolor włosów na zielony. Rodzicie nie zdawały sobie sprawy z dawnych korzeni rodziny, a więc metamorfomagie od razu wykluczyli. To zdarzenie było powtarzane coraz częściej. Raz budziła się z wielkim nosem, raz z malutkim, a kolejny raz z identycznym, jaki miała po urodzeniu. Mało widoczne piegi znikały, pojawiały się, aż w końcu znikły, pozostając tylko i wyłącznie na bladych policzkach najmłodszej córki. Każda przemiana została pamiątkową fotografią, którą następnie wkładano do wielkiego albumu, nazwanego 'Ród Rountree'. Siostry, jak i najmłodszy mężczyzna w tym domu - Fabien uwiebiali oglądać zawarte nim zdjęcia. Prababcie, pradziadki, ciocie, wujkowie, babcie dziadków, dziadki babci. Często, siwa staruszka, z maską zmarszczek na twarzy zasiadała z nimi na fotelu, przy kominku, opowiadając historie związane z ich rodziną. Raz były one śmieszne, a raz na tyle straszne, że rodzeństwo spało razem, bojąc się, że w nocy napadnie ich stado złych demonów, chcących wziąć ich ze sobą. Niestety nadszedł ten dzień, w którym cała trójka była już nastolatkami. Claire miała 14 lat, jej bliźniaczka także, a Fabien, jak już się domyślacie 15. Od jakiegoś czasu znali już prawdę o rodzicach, służących Czarnemu Panu. Aurorzy wypatrywali ich posiadłość od jakiegoś czasu, aż stało się. Zaatakowano staruszkę, matkę, a także ojca. Nie wiadomo czemu wzięli tę pierwszą osobę za sługę, skoro nie widzieli jej podczas ataków śmiercożerców. A teraz, mówię wam dzieci - sio, chyba, że będziecie tak jak kochające się rodzeństwo Rountree spali w łóżkach z starszymi osobami, nie chcąc, aby napadli was pracownicy Ministerstwa Magii, za czytanie nieodpowiednich dla was treści. A więc, zaczynam. Dzień był zwykły, jak co dzień. Rano cała rodzina zasiadła do śniadania, po południu siostry umówiły się z przyjaciółkami na zakupy, a Fabien wyszedł z kumplami na przejażdżkę rowerową do lasu, gdzie z pewnością nie obyło się bez alkoholu. Mimo słodzenia przed twarzami rodziców podczas ich nieobecność strasznie rozrabiali. Warto również dodać, że ta cała akcja odbywała się podczas wakacji, gdyż w ciągu roku szkolnego rodzeństwo było w francuskiej szkole, a część w Dumstrangu. Nadszedł wieczór. Ciemny, zimny wieczór. Cała rodzina zgromadziła się w mieszkaniu, jakby przeczuwając co się zaraz stanie. Jednakże nikt z obecnych osób nie mógł przewidzieć ataku. Rudowłose, razem z brunetem siedzieli w pokoju, grając w czarodziejskie szachy, a później w inne, równie magiczne gry. Rodzice natomiast cicho rozmawiali o czymś, starając się ten fakt ukryć przed potomkami. Nagle, coś huknęło i można było usłyszeć dźwięk rozbitego szkła. Do pomieszczenia wpadło kilkunastu zamaskowanych czarodziei, celujących różdżkami w siedzących w pomieszczeniu ludzi. -Drętwota!- krzyknął jeden z nich, zajmujący się najmłodszą kobietą obecnych. Żona, zarówno jak i matka, a także synowa upadła na ziemię, zwijając się z bólu. Mężczyzna wyciągnął także różdżkę, celując w ścianę, która zwaliła się na dwóch aurorów, nie pozwalając im dalej atakować. Było ich jednak pięciu. Dwóch z nich zajęło się staruszką, która nie potrafiła stawiać oporu, a tym bardzej bronić się. -Petrifikus Totalus!- krzyknął, powodując, że ciało kobiety stało się w jednej sekundzie sztywne, a ona sama upadła, raniąc głowę w róg stołu. -Relashio- okrzyknął jeden z trzech, którzy teraz zajmowali się ojcem dziewczynek. -Protego!- odparł najszybciej jak mógł, odbijając zaklęcie. Walka nadal była zawzięta, skończyło się jednak na porażce śmiercożerców. Aurorzy zabrali staruszkę, matkę, a także ojca do szpitala Św. Munga, zapominając o istnieniu dzieci, które ze schodów kryjąc się, wypatrywali kolejne części walki. Byli na tyle duzi, by wiedzieć, że ich babcię czeka zagrożenie utraty życia. Samo zaklęcie nie było zbyt groźne, ale fakt, że zraniła się w ostry kąt mebla pogarszał sytuację. Matka była młodsza, silna, więc raczej nie była zagrożona. Ojciec jedynie krwawił na twarzy, jednakże nie miał wystarczająco siły, by dalej walczyć. Poza tym - aurorzy wzmocnili swoją mnogość, zapraszając do udziału kolejną grupę. Kolejny dzień rozpoczął się jak każdy inny, tyle że bez bliskiej rodziny. Wszyscy, prócz najmłodszych leżeli w Św. Mungu, będąc pod opieką medyków. Po zjedzeniu przygotowanego posiłku, który nie był tak dobry, jak te poprzednie, głównie z powodu spalenia jajek na patelni wyruszyli za pomocą kominka do szpitala, mając zamiar odwiedzić bliskich. Z początku oczywiście zabłądzili kilkanaście razy, wchodząc do nieodpowiednich sal, albo na oddziały, w których odbywały się operacje, albo co gorsza porody. W końcu jednak dotarli do pomieszczenia, gdzie odpoczywała rodzina. Etienne podbiegła do łóżka matki, Fabien do ojca, a Claire do babci, która już z daleka wskazywała swoim wyglądem, że nie czuje się najlepiej. Nie chciała nic mówić, nie chciała o nic pytać, gdyż świetnie zdawała sobie sprawę, że może to zmęczyć staruszkę. Niespodziewanie jednak mugolska maszyna zaczęła głośno pikać, wystraszając przy tym dziewczyną, która przysunęła się bliżej końca łóżka. Kobieta ścisnęła jej dłoń, otwierając usta. -Prababcia będzie z ciebie dumna- wypowiedziała ochrypłym głosem, a zaraz potem maszyna zmieniła piski w krótkie sygnały, coraz bardziej przerażające. Do pomieszczenia wbiegli lekarze w białych fartuchach, odpychając rudowłosą od łóżka. Jednakże ich obecność nie zmieniła nic. Staruszka odeszła ze świata czarodziejów, nie będąc niczego winna. Rosemary i Jean wyszli z sytuacji cało, chociaż według Claire to właśnie oni powinni zginąć, gdyż babcia nie brała udziałów w mordowaniu mugoli. Nie świadczyło to jednak, że nie darzyła ich miłością. Gdyby los siwej kobiety podzieliła Rosemary, bądź Jean z pewnością wolałaby, jeżeli to ona zginęłaby w równie marnym przypadku, niż rodzina. Od tamtej pory nie minęło dużo lat, zaledwie dwa. Jednakże rudowłosa nie darzy już zaufaniem Ministerstwo Magii, w którym niegdyś chciała pracować. Rodzice nie trafili do Askabanu, składając aurorom wieczystą przysięgę. Byli na tyle nieodpowiedzialni, że mieli gdzieś konsekwencje, jakie mogły z tego wyniknąć. Ostatnie słowa babci również wzięła sobie do serca, chociaż nie wiedziała o co tak naprawdę chodzi. Rok po tym zdarzeniu chciała się dowiedzieć jak najwięcej o prababci. Z zapałem oglądała zdjęcia w albumie, pisała na jej temat notatki, które czerpała od innych członków rodziny. W końcu matka podsunęła jej cenną informację - zmieniała kolor swoich włosów, bądź wygląd różnych części ciała prócz oczów. Według jej analizy powinna być metamorfomagiem, dlatego też udała się do Ministerstwa Magii, chcąc zdobyć listę zarejestrowanych metamorfomagów z lat, kiedy kobieta jeszcze żyła. Jeździła bladym palcem po liście, wypatrując tego imienia i nazwiska. Jest! Polly Rountree. Uśmiechnęła się, oddając pracownikowi listę. Udała się jak najszybciej do mieszkania, zagłębiając nos w dużej ilości lektur, mówiącej o metamorfomagach i metamorfomagii. Z biegiem czasu, a dokładnie rok po czytaniu i szkoleniu się w tym wszystkim stała przed lustrem, rozczesując włosy. Wiele osób mówiło jej komplementy, bądź siostrze dotyczące niezwykłego koloru włosów. Ta pozornie ruda czupryna miała coś sobie szczególnego. Coś, co wielu osobom się podobało. Ona była przeciwnego zdania. Za wszelką cenę pragnęła zmienić kolor swoich włosów i stało się. Uporczywie myślała o blond włosach, myślała, myślała i.. ma! Otwierając oczy nie zauważyła długich, lśniących rudych kosmyków, a blond! Pisnęła z radości, wypuszczając z dłoni drewniany grzebień. -Babcia będzie z ciebie dumna- skomentowała matka, która jako pierwsza z domowników dowiedziała się o tym zdarzeniu. W tym samym dniu nastolatka udała się na grób babci, gdzie zapaliła znicz, opowiadając o całym zdarzeniu. Od tamtej pory nie zmieniło się nic. Głównie swą moc wykorzystywała tylko i wyłącznie do kamuflażu, czasem dla żartów, zdarzało się też do zabawy z rodzeństwem, albo do ulepszenia wyglądu. I muszę powiedzieć, że służy jej metamorfomagia, nie ma co.\nSkromna - nie wydaje mi się, przesłodzona - nie wydaje mi się.\nA więc proszę o ponownie przyjęcie mnie do grona metamorfomagów -\nTemat: Re: Podania 10.08.09 18:43\nDruga wersja zdecydowanie lepsza, ale to już wiadomo dlaczego odrzucona będzie\nTemat: Re: Podania 10.08.09 20:00\nTemat: Re: Podania 04.11.09 10:28\nHistoria ta, może i zaczyna się tak jak wiele innych...na pierwszy rzut oka. Małe, angielskie miasteczko Red Hill, ciemna zimowa noc która jest granicą między 31 grudnia, a 1 stycznia 1953 roku. Normalnie, byłby to czas, gdy wszyscy świętują nadejście nowego roku...Lecz w tym wypadku, ciszę i spokój tejże nocy przerwała śnieżna burza - największa jaką mieszkańcy, a także wędrowcy, mieli okazję zobaczyć. Patrząc przez okno na zewnątrz, można było ujrzeć jedynie sypiący gęsto śnieg...nic więcej, nawet świateł dobiegających z innych domów. Ale dość już opisów przyrody i stanu pogody. Przejdźmy do prawdziwie ważnych wydarzeń....\nDomy w miasteczku, tworzyły zwartą grupkę osadzoną w dolinie, kłębiły się tak, że w oddali można było dostrzec, dużą czarną plamę przy takiej pogodzie. Tylko jeden dom o pokaźnych rozmiarach był umieszczony gdzieś na uboczu, a raczej na niewielkim wzgórzu, do którego prowadziła jedna jedyna ścieżka. Ludzie zazwyczaj nie odwiedzali tego miejsca, albowiem rodzina zamieszkująca budynek była w ich mniemaniu "dziwna". Rodzina ta nosiła nazwisko Seymour. Była specyficzna ze względu na to, że składała się tylko i wyłącznie z kobiet - młodych, pięknych, wyróżniających się bladą karnacją. Występował jednak mały wyjątek. Najmłodsza z członkiń - Marienne, wyróżniała się swym świeżym kolorem skóry na której pojawiał się rumieniec, nie wydawała się być taka idealna jak reszta jej "sióstr". Tylko ona pokazywała się w mieście, obcowała z ludźmi i sprawiała wrażenie normalnej. Spotykała się z niejakim Damonem Hydenville, który przyjeżdżał często do Red Hill, właśnie po to, by zobaczyć swoją ukochaną. Jednak po jakimś czasie, przestała bywać w miasteczku, nie pokazywała się w okolicach...po prostu zniknęła z oczu wszystkim mieszkańcom, którzy bądź co bądź interesowali się, aż zanadto Seymour'ami. Nawet Damon szukał jej, wypytywał ludzi...rozpaczał. Pan Hydenville nigdy nie odwiedzał Marienne w jej domu, ponieważ ona mu tego surowo zakazywała. Lecz gdy nie mógł już znieść rozłąki i udał się na wzgórze, by móc choćby ją zobaczyć, o ile ukochana jeszcze tam była. Właśnie wtedy...tej śnieżnej, burzliwej nocy, wszyscy poczuli, że coś złego dzieje się w domu na wzgórzu.\nGdy Damon dotarł pod masywne drzwi rezydencji i zaczął się dobijać, otworzyła mu jedna z sióstr Marienne - Linette. Mężczyzna był zdenerwowany, wiedział że te kobiety coś ukrywają, nie chciał stracić najdroższej dla niego osoby.\n- Gdzie jest Marienne! Wiem że ją ukrywacie! - wrzasnął na kobietę i próbował wedrzeć się do pomieszczenie, choćby siłą.\n- Nie ma jej tu, wyjechała, więc i ty lepiej odejdź. - rzekła Linette patrząc z pogardą na mężczyznę. Gdy tylko zbliżył się do niej i próbował siłą przejść, usłyszał przeraźliwy krzyk dobiegający zdaje się z piętra domu. Wrzask od jednego, długiego, przerodził się w ciąg następnych, przeszywających ciało na wylot. Poznał w nim mimo wszystko głos Marienne...zabolała go sama myśl o tym, że jej dzieje się krzywda. Znów próbował przedrzeć się przez "zaporę" jaką stanowiła stojąca przed nim kobieta. Wtedy stało się coś jeszcze dziwniejszego - Linette jednym ruchem ręki złapała mężczyznę za szyję, dusząc go przy tym, podniosła i wyrzuciła go za otwarte drzwi.\n- Nie chciałbyś mnie zdenerwować. Wynoś się, jeśli chcesz jeszcze pożyć. - powiedziała do leżącego na śniegu Damona. Dźwięk zatrzaskiwanych drzwi przeplótł się z tajemniczym krzykiem, po czym ucichł. Chłopak leżał na śniegu, z małego rozcięcia na czole kapnęło kilka kropel krwi, barwiąc biały puch na karminowo. Mężczyzna zdołał podnieść się z ziemi, jeszcze oszołomiony przeszedł te kilkadziesiąt metrów, docierając na puste ośnieżone pole, spory kawałek od drogi. Wtedy stracił przytomność. Gdy się ocknął, spostrzegł nad sobą ciemną postać, niewyraźną i zamgloną przez sypiący wciąż śnieg. Przetarł oczy, podniósł się ledwie i mógł wreszcie ujrzeć, że stała przed nim sama Marienne. Była boso, ubrana w białą, długą nocną koszulę, mocno zakrwawioną na przodzie. Widać było że jej policzki były już czerwone i przyozdobione bruzdami namalowanymi przez wiatr.\n- Marie...Co ty tu robisz...co się...co się stało?! - zdołał wycedzić Damon podnosząc się chwiejnie. Dopiero w tamtym momencie zdążył wyraźnie dostrzec co jego ukochana trzyma w rękach - dziecko owinięte w grupy, ciepły koc.\n- To...to nasza córka... - powiedziała ledwie dosłyszalnie Marie, upadła na kolana, ale chłopak zdążył ją złapać, by całkiem nie zatopiła się z dzieckiem w zimnym śniegu.\n-Proszę, zabierz ją ze sobą...ja...ja nie mogę się nią zająć...one ją skrzywdzą. - mówiła dość chaotycznie przez drgawki z zimna jakie ją dopadły.\n- Zabiorę stąd ciebie i dziecko...będziesz bezpieczna zobaczysz - okrył ją swoim płaszczem by ją trochę rozgrzać, jednocześnie uspokajając. Marienne jedynie pokręciła przecząco głową.\n- Nie mogę iść z tobą, umieram Damon. Znajdą mnie po zapachu krwi...ale...jeśli za-zabierzesz dziecko i ruszysz teraz, nic wam nie będzie. - jej głos stawał się coraz cichszy. -Proszę...nazwij ją Jane, daj jej swoje nazwisko...i nie martw się już o m-mnie. Idź, szybko...błagam - poprosiła go nikłym już głosem. Światełko w jej oczach powoli gasło, życie z jej zmarzniętego ciała wolno się ulatniało. Damon wyciągnął niemowlę z rąk umierającej ukochanej po czym z ciężkim sercem ją opuścił.\nCo działo się z Marienne\nKobieta leżała wciąż nieruchomo na ośnieżonej ziemi, patrząc gdzieś w ciemność, przez lekko uchylone powieki. Mimo, że było jej tak zimno, nie starała się już ogrzać, nie próbowała wstawać. Wiedziała, że wkrótce zaśnie i nie będzie musiała już cierpieć. Nagle zaczęły się znikąd pojawiać ciemne postacie, gromadząc się wokół ciała Marienne. Kolejno wyłaniały się bezszelestnie z ciemności zbliżając się do leżącej drętwo dziewczyny. Jedna z postaci podeszła bliżej, klęknęła przy umierającej, pogłaskała ją delikatnie po głowie mówiąc:\n- Nie martw się, zobaczysz jeszcze swoją córeczkę. W końcu będzie jedną z nas, tak jak ty... - kobieta zbliżyła swoje pełne, czerwone usta do zmarzniętej szyi Marie i złożyła na niej wampirzy pocałunek. Strużka krwi spłynęła po bladej, skórze dziewczyny, która otrzymała nowe życie. Niestety ani Damon, ani nikt inny nie wiedział co wydarzyło się w ciemności...\nMinęło 16 lat. Wspomnienia i ból tamtej krwawej nocy zatarła już lekko fala czasu, ale niestety nie dało się tego całkowicie wymazać z ludzkich umysłów. Damon Hydenville nadał swojej córce imię Jane, tak jak sobie tego życzyła jej matka. By uczcić bardziej jej pamięć, przybrał dla Jane również nazwisko Seymour - co było niestety błędem, który sporo ich kosztował. Młoda Jane była normalną nastolatką, naturalnie, ponieważ jej ojciec i matka byli czarodziejami (Marienne również była czarownicą), ona odziedziczyła te same magiczne zdolności. Jej ojciec poślubił inną kobietę, która miała syna, starszego od niej o 2 lata (w takim razie miał teraz lat 18) - Williama Hydenville, albowiem przyjął nazwisko przybranego ojca. Mieszkali razem w Londynie. Ale wracając do Jane...Często się uśmiechała, pomagała przybranej matce w domu, a także ojcu, kiedy tylko była taka potrzeba. Lubiła również spędzać czas z Williamem, choć denerwował ją często przez złośliwe żarty dotyczące jej siły czy szczupłej budowy ciała. Magii uczyła się od ojca, który nie wiedzieć czemu nie chciał wysłać jej do żadnej ze szkół. Sielankowe życie w szczęściu nie miało jednak trwać długo...\nZima, Londyn został opanowany przez śnieżycę, dokładnie w 16 rocznicę urodzin Jane.Północ. Pogoda wydaje się być znajoma czyż nie? Jednak ta "burza śnieżna" o ile w ogóle można to tak nazwać, była o wiele, wiele mniej gwałtowna. Młoda panna Seymour wracała pośpiesznym krokiem spod Big Bena gdzie odbywał się pokaz fajerwerków, z okazji nadejścia nowego roku. Podążała wciąć szybkim krokiem w kierunku domu, wkrótce obierając drogę na skróty, dość wąską, cichą, brukowaną uliczką. Śnieg sypał wciąż gęsto, ale nie był aż tak bardzo uciążliwy, więc dziewczyna nie zwracała nań większej uwagi. Gdy była w połowie uliczki, kilka metrów przed nią, jakby znikąd pojawiła się ciemną postać. Po wysmukłej, kształtnej sylwetce łatwo można było poznać, iż to kobieta. Wkrótce do Jane dotarł jej melodyjny głos.\n-Jak ślicznie wyglądasz, Jane kochanie...tak bardzo tęskniłam. - młoda dziewczyna była zdezorientowana tymi słowami.\n-Nie rozumiem. Przepraszam, kim pani jest? - odezwała się wreszcie Jane podchodząc kilka kroków w stronę nieznajomej. Kobieta podeszła i wreszcie można było zobaczyć jej twarz - piękną, o idealnych rysach, bladej cerze bez skazy. Jej oczy, ciemne jak węgiel były wręcz hipnotyczne. Wyciągnęła marmurową dłoń w stronę Jane i pogłaskała ją po policzku.\n-Biedne dziecko...nie pamiętasz mnie. Ja pamiętam cię właśnie taką piękną...teraz jesteś jeszcze piękniejsza, przypominasz mnie samą. - kobieta mówiła bardzo tajemniczo. Jane, wpatrzona w jej twarz, oczy, nie ruszała się z miejsca, jakby była w transie.\n-Jesteś idealna. A teraz zamknij oczy...to może trochę zaboleć. - rzekła nieznajoma. Zanim Jane zdążyła choćby się odezwać, kobieta nagle zatopiła zęby w jej szyi. Dla młodej Seymour, świat zawirował...skąpał się w szkarłacie rozlanej krwi. Straciła wtedy kontakt z rzeczywistością, było zimno, lecz ona czuła ciepło, gorąco, które paliło jej ciało jakby od środka. Nie wiedziała co się stało, oraz najważniejsze, co działo się z nią teraz. Wrażenie, jakby wisiała bezwładnie na granicy pomiędzy życiem a śmiercią nie miało końca...\n-Będziesz zachwycona, gdy to wszystko się już skończy, zobaczysz. - słyszała od czasu do czasu cichy, niewyraźny głos, który odbijał się wciąż echem w jej głowie. Nie mogła jednak skupić się na niczym innym, jak tylko na palącym bólu, który opętał całe jej ciało. Początkowo, rozlany był od głowy, szyi i klatki piersiowej, aż po same opuszki palców u stóp i dłoni. Potem powoli zaczął odchodzić z palców, ramion, nóg, kumulując się w tułowiu. Następnie zaczął się stopniowo kłębić w klatce piersiowej, jakby cały ten ogień chciał na siłę wcisnąć się do jej serca, które wydawało się takie malutkie. Teraz gorąco było nie do zniesienia, poprzedni ból został spotęgowany dziesięciokrotnie, dokładając więcej cierpienia. Wszystko przeciągało się niemiłosiernie, jakby zmagała się z tym przez lata. Czuła jednak nad sobą czyjąś obecność, zimne dłonie które ją przytrzymywały, czuły kobiecy głos szepczący jej do ucha wciąż to samo.\nObudziły ją poranne promienie słońca przebijające się pomiędzy ośnieżonymi gałęziami drzew. Leżała nieruchomo na zakrwawionym śniegu, ale nie czuła by cokolwiek ją bolało. Gdy tylko otworzyła oczy, doznała niesamowitego uczucia. Dostrzegała najmniejsze szczegóły przetaczające się wokół niej...najdrobniejsze kryształki lodu które wirowały w powietrzu, niewidoczne dla ludzkiego oka. Słyszała wokół siebie tyle dźwięków, które dotąd ukrywały się gdzieś przed nią. Leżała w dalszym ciągu na ziemi niczym posąg, nie wykonywała najmniejszych gestów w obawie o nadejście kolejnej fali przeszywającego bólu. To wszystko było niewiarygodne. Gdy wreszcie próbowała skupić się na wydarzeniach z poprzedniej nocy, wszystkie obrazy, dźwięki i wspomnienia sprzed wczorajszego wydarzenia, wydawały się być zupełnie niewyraźne, wyblakłe, pokryte jakby kurzem. Pamiętała jedynie twarz pięknej kobiety, która była ostatnią osobą jaką widziała. Nagle, poczuła na swoim czole obcą dłoń, otworzyła oczy szeroko, by ujrzeć kto nad nią czuwa. Kobieta, która zadała jej tyle bólu, teraz siedziała przy niej jakby nigdy nic, niczym matka zajmująca się chorym dzieckiem. Jane zerwała się z ziemi, automatycznie przyjmując pozycję obronną. Nawet nie zwróciła uwagi na to, że poruszała się niezwykle szybko i cicho.\n-Kim jesteś! Co mi zrobiłaś! - wrzasnęła na nieznajomą uznając ją z góry za wroga, za źródło wielkiego zagrożenia. Kobieta jedynie się uśmiechnęła i odezwała się jedwabistym sopranem:\n-Stworzyłam lepszą ciebie.- jej tajemniczego uśmiechu nie sposób było zinterpretować. -Na twoim miejscu skupiłabym się teraz na pragnieniu. Spotkamy się jeszcze...ale nie teraz.- rzekła, po krótkiej chwili niespodziewanie znikając. Jane nie mogła jej gonić, ponieważ w tamtej chwili wszystkie wyostrzone zmysły zderzyły się w jednym punkcie tworząc nowy cel - pragnienie. Dziewczyna chwyciła się za gardło, które niemiłosiernie wyschło, płonąc. Nie była w stanie znów zdrowo i rozsądnie myśleć, więc wystrzeliła pędem w zupełnie przypadkową stronę. Biegła tak bez opamiętania, aż wreszcie, jej doskonałe ciało zatrzymało się w miejscu. Bystre oczy dostrzegły grupkę ludzi zmierzających ku miasteczku położonemu kilkaset metrów na wschód. Dwie kobiety niosły duże kosze wypełnione po brzegi jedzeniem, a trzej mężczyźni podążali ich śladem rozmawiając o jakichś nieistotnych sprawach. Dla Jane jednak były to bezużyteczne informacje. Jedyną ważną częścią tego spotkania, była słodka woń ich ciał, wyraźne, głębokie tętno ich krwi płynącej w żyłach. Co się działo potem? Panna Seymour nie wiele z tego zapamiętała, skupiona była raczej na wypijaniu z ich ciał życiodajnego płynu i porzucaniu bezużytecznej zewnętrznej powłoki. Gdy była już "najedzona", a zmysły wreszcie rozproszyły się uwalniając jej umysł, wreszcie zorientowała się, że jest na obrzeżach Londynu. Jej myśli przeskoczyły na inny tor - musiała wrócić do domu, do ojca. Dotarła do miasta, a ponieważ jej ubranie było zakrwawione i podarte (czyli wyglądała nie ukrywając niestosownie), zaczęła biec jak najszybciej przez odosobnioną pustą uliczkę, nie zważając na to, że znów nie porusza się jak człowiek. Niedługo po tym zatrzymała się przed wystawą sklepową, spoglądając na położoną tam gazetę codzienną. Data na niej pokazywała, że od 1 stycznia minął już tydzień...\n- Leżałam tam tydzień! Jak to możliwe...co się...co się ze mną stało! - krzyczała w myślach, zupełnie nie wiedząc w kogo, a raczej w co się teraz zmieniła. Znów ruszyła biegiem, docierając wreszcie do domu. Chciała wejść tylnymi drzwiami, ale ku jej przerażeniu były otwarte na oścież, a co najważniejsze - drzwi, ziemia i podłoga wewnątrz były zalane krwią. Weszła szybko do środka, lustrując zdemolowane wnętrze, w którym unosił się obfity zapach świeżej krwi, co doprowadzało ją do szału, paliło w gardle! Usłyszała jakiś szmer dochodzący z piwnicy, więc niezwłocznie zeszła do niej. Mimo, że było tam kompletnie ciemno, Jane widziała doskonale. W rogu pomieszczenia, siedział skulony Damon, trząsł się w szoku, miał głębokie rany na ciele, jakby ktoś zadał mu ciosy nożem. Rzeczywiście, nieopodal leżało narzędzie zbrodni. Jane podeszła do niego i obróciła jej twarz do siebie:\n- [b] Tato...tato co się sta...[b] - nie zdążyła dokończyć, bo zapach jego krwi uderzył w nią całą swoją siłą. On natomiast, widząc jej księżycowo bladą twarz (dzięki kilku promieniom światła przebijającym się przez otwarte drzwi), dojrzał również jej karminowe tęczówki...zaczął przeraźliwie krzyczeć. Jane nie mogła tego znieść, musiała opuścić natychmiast to miejsce. Wychodząc, natknęła się na pokiereszowane ciało jej macochy, ale nigdzie nie dostrzegła ciała Williama. Nie miała pojęcia co się tam wydarzyło...ale teraz najważniejsze było wydostanie się stamtąd, by nie skrzywdzić Damona. Uciekła zatem jak najdalej...\nNie trwało długo, nim dowiedziała się kim teraz jest - wampirem. Z początku nadchodzące pragnienie było zbyt silne, by z nim walczyć, więc mordowała napotkanych wtedy ludzi bez przytomności. Nie wiedzieć czemu los rzucił ją wreszcie do miasteczka Red Hill, w którym się urodziła. Nie mając o tym najmniejszego pojęcia, postanowiła zamieszkać w pozornie opuszczonym domu na wzgórzu. Po kilku tygodniach do owej "rezydencji" powróciły wampirzyce z rodziny Seymour, do których dom należał. Poznając Jane, wiedziały już, że była córką Marienne. Niestety matki Jane nie było wśród nich. W ciągu tych kilkudziesięciu lat, aż to czasów teraźniejszych, wampirzyce Seymour'ów przyjęły Jane pod swoją opiekę , zajęły się nią i wychowywały według własnych zasad, nie zdradzając jednak imienia jej matki. Wkrótce nauczyła się panować nad pragnieniem na tyle, by móc choćby udawać człowieka. Gdy tylko stawało się ono niemiłosiernie uciążliwe, zadowalała się od czasu do czasu wypijaniem zwierzęcej krwi. Mimo że zachowała po części swój "ludzki" charakter, od czasu do czasu budziła się w niej nie wiedzieć czemu ta część, która składała się głównie z sadystycznego podejścia do ludzi i innych wampirów, niemalże obsesyjnego zamiłowania do sarkazmu i ironii.\nPewnego dnia postanowiła opuścić to miejsce i udać się do szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie, by wreszcie przywyknąć do towarzystwa ludzi, przestać traktować ich wyłącznie jako posiłek i zacząć "normalnie" żyć. Wiedziała, że jej matka nadal "żyje", więc chciała wyruszyć w podróż, by ją odnaleźć...i zabić.\nWiem że błędy stylistyczne są, bo przy pisaniu tak długiego posta niestety zdarza się tracić przytomność . Za przecinki wybacz, jakoś automatycznie spacja się napatoczy i wychodzi coś takiego.\nDodałam kilka faktów i rzeczywiście opis przemiany i okoliczności nieco poszerzyłam. Jeśli jeszcze będzie coś źle to postaram się poprawić, lub przyjmę decyzję odmowną. Mam jednak nadzieję, że tak nie będzie.\nPozdrawiam - Jane Seymour.\nOstatnio zmieniony przez Jane Seymour dnia 05.11.09 11:56, w całości zmieniany 1 raz\nTemat: Re: Podania 05.11.09 10:36\nNie no... Mogłabym wiele błędów zaznaczyć stylistycznych, bo budowa zdań się tutaj kłania... Jednak brak błędów ortograficznych zadowolił moje biedne oczka. Biedne, bo nie rozumiem, czemu każdy przecinek ma dwie spacje po obu stronach... To razi, nie sądzisz? Aż mam wrażenie, że jest ich za dużo.\nWytłumacz mi proszę... Jane urodziła się z normalnej matki i ojca, prawda? Później nagle spotyka ją matka, gryzie i zostawia. Jak dziewczyna dała sobie radę z tym tygodniem, kiedy się przemieniała? Widać, że znasz książki o wampirach, więc powinnaś wiedzieć, że nie każdy może to tak sobie przeżyć. Poza tym, że się starała unikać ludzi i bla bla... Bullshit. Porzucony i nowo narodzony wampir to tępa maszyna do zabijania. Dlatego końcówka mi się nie podoba, o. "Czekam na więcej dramaturgii" - jakby to powiedział reżyser kiczowatego horroru\nPoprawisz i pomyślimy.\nTemat: Re: Podania 05.11.09 12:12\nJa jestem już usatysfakcjonowana\nPrawdziwe imię : Anka\nSakiewka: 0g 0s 0k\nTemat: Re: Podania 06.12.09 22:41\nCraig. Rodzina arystokratyczna, od wieków znana, od wieków szanowana za czystość swojej krwi, za to, że nie pojawiło się w niej nic co mogłoby nadrzeć jej reputację. Żadnych szlam, wilkołaków, wampirów, ani innych anomalii, które by mogły zmienić bieg tego drzewa genealogicznego. Do pewnego czasu…\nMercedes była okropnym dzieckiem. Rozpieszczona jedynaczka, o nienagannych manierach i bez przerwy chodziła z uniesioną głową. Zawsze dostawała tego czego chce, a jeśli nie dostawała to brała to siłą, albo sposobem, bo nie można jej nigdy było zarzucić, że jest mało sprytna, czy też mało inteligentna. Należała do grupy dzieciaków, których pewność siebie mówiła sama za siebie, a nazwisko pozwalało na wszelkie odgięcia od normy, jednak tym razem trochę przesadziła i została ukarana. Co za zrządzenie losu.\nRodzina Craig’ów mieszkała w dużej rezydencji na uboczu Londynu, w miejscu gdzie można było spokojnie odpocząć od zgiełku który panował w centrum. Rezydencja posiadała nawet swój mały gaj, który mieścił się tuż obok dość sporego lasu, mała Mercedes wraz z tatą często chodzi tam, by ten mógł poopowiadać jej straszne historie i postraszyć ją na różne sposoby, czasami jednak ta wybierała się na spacery sama, mając pewność, że w tymże miejscu nic jej się nie stanie.\nW pewne wakacje, Mer jak zwykle wszyła na samotny spacer, bowiem im była starsza tym bardziej towarzystwo rodziców zaczęło ją męczyć, zdawała się być tak pewna siebie i tak kompletnie samodzielna jakby mogła żyć na własną rękę. Dlatego kiedy wyszła tylko za bramę swojego małego gaiku i weszła do nieco większego lasu, odetchnęła, czuła się zupełnie tak jak gdyby to ona była częścią tego miejsca, tak jakby należała tu od zawsze. Oparła się więc o duże drzewo i zamknęła powoli swoje powieki. Wdychała powietrze i czuła zapach żywicy, liści i wszystkiego naokoło, nagle jednak otworzyła oczy, zobaczyła przed sobą mężczyznę nieco starszego od niej, ubranego bardzo porządnie kompletnie nie pasował do tego miejsca. Dziewczyna jednak była zbyt głupia by działać na swoją korzyść, przecież tak naprawdę nie wiedziała kim ów mężczyzna jest, czyż nie?\n- Nudzi Ci się?- wymruczała przez zaciśnięte zęby do mężczyzny i uśmiechnęła się prowokująco, co już od dawna zaczęło być jej znakiem firmowym, w pewnym sensie. Mężczyzna jednak nie odezwał się i patrzył na nią bez zmrużenia, a w jego oczach dziewczyna mogła dostrzec coś niepokojącego, pewną żółć, która mogła kojarzyć się tylko z jednym. Jednak nie…ona była zbyt durna by skojarzyć pewne fakty, nie czytała Proroków, nawet książek o takich zwierzętach….była tępa pod tym względem, a nieznajomy jak stał tak stał, dlatego zdenerwowana Craig’ówna podeszła do niego szybkim i żwawym krokiem podeszła do niego wpierw machając mu swoimi dłońmi przed twarzą, jednak kiedy ten nie zareagował, ta szturchnęła go dość mocno a wtedy nieznajomy oddaliła się jak gdyby nigdy nic. Odszedł od niej szybkim krokiem i zanim ta zdążyła się zorientować to straciła go z oczu. Trochę zmieszana zgryzła wargę i prawie biegiem wróciła do domu.\nJednak kolejną wadą Panny Mercedes było to, że lekceważyła takie sytuacje i kiedy przemyślała to dogłębnie stwierdziła, że tak naprawdę nie ma się czego bać, kolejny mugol spacerujący po lesie, całkiem normalne czyż nie? Dlatego kiedy przydarzyła się kolejna okazja do samotnego spaceru, Mer skorzystała z niej i tym razem trzymając w ręku kwiatek zerwany w ogródku wkroczyła do lasu podśpiewując sobie jakąś durną piosenkę. Szła przed siebie kopiąc wszystko co tylko napotkała na drodze i uważnie wsłuchiwała się w cichy ćwierkot ptaków, który po chwile całkiem nagle ucichł, tak jak gdyby wszystkie zwierzęta nagle odeszły od tego miejsca. Mercedes zauważyła to i stanęła nasłuchując czy na pewno nikt nie idzie, do ręki zamiast kwiatka chwyciła duży kij i starała się usłyszeć cokolwiek. Jednak odpowiedziała jej jedynie głucha cisza i zanim zdążyła się zorientować ktoś od tyłu zaatakował ją zatykając usta ręką , zaś jego druga kończyna przytrzymywała ją z niebywałą siłą, całkiem nie ludzką. Mercedes starała się bronić, okładać osobę za nią kijem, a nawet gryźć jego dłoń, jednak to nic nie dało. Poczuła jednak czyjeś namiętne pocałunki na szyi i cichy szept.\n- Zniszczę Cię…Twoja krew…nie będzie już taka czysta…moja jedyna…-jego szept było odrażający, brzmiał raczej jak charczenie które miałoby sprawiać ból, ale jednak to Mercedes poczuła ból, na szyi, ugryzienie i poczuła, że nie ma skóry, a w jej głowię kręci się jak w kalejdoskopie i wreszcie odsłonił jej usta. Mogła krzyczeć i krzyczała jak tylko mogła, by ktoś ją uratował, lecz jej ciało bezwiednie upadło na ziemię, a ona wiła się i czuła jak z ust płynie jej krew jak powoli umiera. Zamknęła oczy i czuła jak ktoś unosi jej ciało. Jak mówi do niej by nie zapomniała co z nią się stało i kto jej to zrobił, powtarzał w kółko jakieś nazwisko, ale nie była w stanie go słyszeć, była za bardzo zamroczona.\nW pewnej chwili usłyszała rozpaczliwy głos matki i poczuła jak jej ciało upada z dużym impetem na ziemię, a potem była tylko ciemność i jej modlitwy o śmierć.\n- To był wilkołak. Przeklęty Malkov, jak mógł nam zrobić coś takiego, za co? Za co ona? To nasza sprawa tylko nasza, między nim a mną!- ktoś przeraźliwie krzyczał w pokoju, głos był znajomy, jednak jakby trochę obcy, wszystko teraz było nieco obce. Te dziwne zapachy i wyczucie każdego ruchu człowieka i dziwne uczucie przy szyi, ktoś chyba przy niej majstrował.\n-Niech Pan się nie martwi. Będzie dobrze, przeżyję. – westchnął ktoś o wiele grubszym głosie.- Pełni nie było.- wymruczał jakby bał się, że za chwilę Pan Craig wybuchnie i zacznie krzyczeć i miał całkowitą rację.\n- Durniu! Tu chodzi o honor naszej rodziny! – wrzasnął tak, że dziewczyna postanowiła uchylić powoli swoje zmęczone powieki. Jej ojciec podszedł do uzdrowiciela i chwycił go za kołnierz szarpiąc mocno.- Nie waż się mówić komukolwiek, że nasza córka jest tym, tym…pół czymś, rozumiesz!?- jej ojciec zdawał się postradać rozum, miał oczy szaleńca a dłonie drżały mu niesamowicie. Przerażony nieznajomy potrząsnął tylko głową i kiedy tylko został oswobodzony uciekł czym prędzej z domu, zaś ojciec podszedł do swojej córki i pogładził ją po głowię patrząc na jej ranę na szyi.\n- Nie martw się, kochanie, nikt się nie dowie.- wyszeptał mając głos szaleńca, a po policzkach zranionej, nie tylko fizycznie ale i psychicznie, dziewczyny popłynęły wielkie łzy. Nie chciała żyć, nie chciała tak żyć…to był początek jej osobistego koszmaru. Mercedes Craig pół wilkołak, czy to nie brzmiało nietaktownie?\nProszę o przydzielenie mi genetyki pół-wilkołaka. Bardzo ładnie ładnie proszę !\nTemat: Re: Podania 07.12.09 14:05\nbardzo ładnie, ładnie odmawiam.\nPS. uzupełnij kartę\nTemat: Re: Podania 07.12.09 14:10\nA jaki powód?\nPrawdziwe imię : Madzja\nSakiewka: 40g 0s 0k\nTemat: Re: Podania 08.12.09 14:39\nnie daj sie Marriuffek !\nPrawdziwe imię : Ruki.\nSakiewka: 55g 6s\nTemat: Re: Podania 08.12.09 16:55\nNie rozumiem jednego... czy ludzie już nie potrafią cieszyć się s tego, że są normalni tylko muszą być z nich zmutowane hybrydy, które albo szczekają, albo uprawiają kanibalizm (bez obrazy dla nikogo )? Wydawało mi się, że miała być wprowadzona - czy nawet została wprowadzona - redukcja, ograniczająca ilość przyznawanych genetyk do zera.\nCzłowiek sobie je trzy razy dziennie, w nocy śpika, czy co tam chce, biegnie jak biegnie, może korzystać z dobrodziejstw siłowni bez obawy, że zepsuje .\nLudzie cieszcie się życiem śmiertelnika! ^ ^'\nRóżnica pomiędzy seksem i śmiercią polega na tym,\nże kiedy będziesz umierał, nikt nie będzie się śmiać z ciebie, że robisz to sam.\nNa twoje nagłe zmieszanie w akcie seksualnego pragnienia\nodpowiedziałem "kocham cię"\nWydawało się, że pragniesz dostrzec rany swej nagości\nTylko po to, by je wydrwić\nBo czułem cię mocniej niż ból\nPrawdziwe imię : eF\nSakiewka: 30g 16s 21k\nTemat: Re: Podania 08.12.09 22:39\nAve ci Japończyku! Zgadzam się z osobą powyżej. ^^\nTemat: Re: Podania 09.12.09 15:14\nI od razu dementuje pogłoskę jakoby nasze zdanie wynikało z tego, że już mamy genetykę Nie. Po prostu niedługo Hogwart stanie się cyrkiem albo gabinetem osobliwości zamiast szkołą dla ludzi.\nPrawdziwe imię : obecne.\nSakiewka: 25g, 40s, 50k\nTemat: Re: Podania 09.12.09 17:58\nA dokładniej ZOO jak kiedyś powiedziałam. Dziękuję za poparcie, choć nadal nie zgadzam się z kwestią kilku genetyk przyznanych w najbliższym czasie.\nLa la la, yeah...\nI'm a prettier girl than usual (no way)\nLucky day (yeah!) I'm strong (ha!)\nThat's what I think (go!)\nTemat: Re: Podania 09.12.09 18:26\nJa byłem grzeczny\nPrawdziwe imię : Ann\nTemat: Re: Podania 06.02.10 18:33\nZapadł już zmrok. W zamku zapłonęły świece, a ich ciepły blask dawał poczucie bezpieczeństwa i ciepła. Aliette Delrieu, młoda Gryfonka VI roku wędrowała w te i we w te po pokoju wspólnym nie umiejąc znieść sobie odpowiedniego miejsca. Tu za miękko, tu za twardo, tam za zimno lub za gorąco. Ukradkiem spojrzała na zegar. 21.30. Jeśli dobrze pójdzie, zdąży jeszcze przejść się na krótki spacer. Może po za murami zamczyska znajdzie dla siebie coś do roboty? Niewiele myśląc chwyciła długi, czarny płaszcz, włożyła kozaki również tego koloru, obwiązała się szczelnie szalikiem Gryffindor’u i ruszyła schodami w dół. W hallu spotkała parę znajomych, chwilę porozmawiała, po odpowiadała na dziwne i bezsensowne pytania i stwierdzenia typu „O zmroku po za murami jest niebezpiecznie.” Lub też „Lepiej nie idź sama.” Zignorowała te uwagi. Potaknęła głową żeby stworzyć pozory, iż słuchała inteligentnych rad Czarodziejów i wyszła na dwór przez frontowe drzwi.\nRozejrzała się dookoła. Gdzie nie spojrzeć śnieg. Biała, puchowa kołdra przykrywała wszystko gdzie okiem sięgnąć. Ruszyła przed siebie. Brnąc w śniegu po kostki zwróciła się w stronę Zakazanego Lasu. Nie miała ochoty tam wchodzić. Po prostu chciała, choć na chwilę pobyć sama z dala od ludzi i innych stworzeń mieszkających w Hogwarcie. Jakże bardzo się myliła!\nZatrzymała się przy skraju zaniepokojona szelestem blisko niej. Rozejrzała się czujnie. Omiotła wzrokiem najbliższą okolicę Lasu, lecz nic nie dostrzegła. Nagle ujrzała oślepiający błysk. Zasłoniła ręką oczy. Ten moment nieuwagi wystarczył napastnikowi na atak. Poczuła jak ktoś uderza ją mocno w brzuch i odruchowo zgięła się w pół. Po chwili kolejne uderzenie. Tym razem w kark. Upadła na kolana. Paniczny strach zawładnął jej ciałem. Nie potrafiła się ruszyć, a co gorsza uciec lub walczyć. Napastnik Podniósł ją z ziemi obejmując ręką w pasie. Przyciągnął do siebie. Obawiała się najgorszego…\n-Piękna, czerwona perło. Uczynię dla ciebie wyjątek i nie zabiję cię. - Wyszeptał dziewczynie prosto do ucha. Miał gładki, pociągający głos. – A co więcej podaruję ci prezent. Będziesz mogła cieszyć się nim przez wieczność lub też dłużej…\nDziewczyna dopiero teraz skojarzyła fakty. Wampir! Przeleciała paniczna myśl przez jej głowę. Nie miała jednak dla siebie dużo czasu. Mężczyzna przybliżyła swoje usta do jej szyi. Omiótł ją jego słodki oddech. Na chwilę zamknęła oczy i delektowała się cudownym zapachem skóry wampira. Pożałowała tego. Dwa ostre punkty wbiły się w jej gładką szyję. Syknęła z bólu, wygięła się niczym struna, a on ssał powoli i majestatycznie jej krew. Czuła, że ogarnia ją dotąd nieznane podniecenie. Odpłynęła w tej rozkoszy i potem już nic nie pamiętała.\nDługo po tym incydencie trapiły ją pytania typu: jak długo nie byłam przytomna? Jeden, dwa, trzy może i siedem dni. Jedyne, co utkwiło w jej pamięci to okropny ból i męka, które nie ustępowały. Z wieczora na wieczór było coraz lepiej. Ból powoli znikał dając miejsce nowym, dotąd mi nieznanym uczuciom i doznaniom.\nZbudziła się pełna nowej energii. Rozejrzała się w około. To, iż widziała wszystko z najdrobniejszymi szczegółami zaskoczył dziewczynę. Również słuch i węch poprawiły się niesamowicie. Ruszyła kamiennymi schodami w górę opuszczając duszne, małe pomieszczenie znajdujące się głęboko pod ziemią.\nWyszła na powierzchnię i wzięła głęboki oddech. W tym samym momencie potworny skurcz złapał jej gardło. Pragnienie wzrastało z każdą sekundą… pragnienie krwi. Zagłębiła się w las by znaleźć swą pierwszą ofiarę…\nLiczę na pozytywnie rozpatrzenie, co do genetyki wampira\nTemat: Re: Podania 06.02.10 18:34\nPrawdziwe imię : Domisia\nSakiewka: 44g 64s 84k\nTemat: Re: Podania 28.02.10 19:12\nWszystko zaczęło się 26 grudnia kiedy to na świat w Londynie przyszły dwie bliźniaczki. Rodzice dali im dwa odmienne zupełnie od siebie imiona jakby już je rozdzielając na starcie życia. Jednak dziewczynki się nie dały. Dorastały razem. Uczyły się chodzić, mówić, siedzieć razem. Praktycznie wszystko robiły razem. Nie wiadomo czemu rodzicom to się niezbyt podobało. Kochali swoje córki jednakowo jednak mieli wrażenie ze mają do czynienia z jedną osobą a oni chcieli mieć dwie różne córeczki. Dlatego zaczęło się rozróżnianie. Dziewczynki miały kupowane różne ubranka, różne pokoje. Rodziciele próbowali w nich wykształcić dwie różne osobowości. W wieku 11 lat obie dostały list z Hogwartu. Z nadzieją państwo Davis puścili dzieci do szkoły. Jednak kiedy wróciły ze szkoły znowu wyglądały tak samo. Zaczęło się więc inne rozróżnianie. Dahela jako starsza miała być bardziej odpowiedzialna, doroślejsza. Wymagano od niej o wiele więcej niż od Jade. Szczególnie jeżeli chodzi o zachowanie i oceny w szkole. Kiedy więc wracały ze szkoły i okazywało się ze Jade była w czymś lepsza rodzice byli zawiedzeni. I tak to się ciągnęło przez trzy pierwsze lata szkoły. W pewnym momencie sobie odpuścili i starsza siostra miała nadzieje ze się uspokoili na stale jednak zaraz znowu się zaczęło. Tylko ze tym razem ze zdwojoną siłą. Oczywiście robili to wszystko tak ze Jade nie widziała. I Dahela jej tez nie mówiła. Nie chciała martwić siostry tego typu problemami. Wiedziała ze młoda Davis by wzięła to do siebie i miała wyrzuty sumienia. Dlatego milczała. Nigdy jej słowem nie pisnęła o tym ze coś takiego się dzieje u nich w domu.\nNa drugim roku szkoły starsza z sióstr zaczęła interesować się animagią. Jednak wtedy jeszcze nawet nie próbowała. Bała się ze jej nie wyjdzie i znowu kogoś zawiedzie mimo ze jeszcze nikomu nie mówiła o swoich planach z tym związanych. Myślała poza tym ze to takie marzenie dzieciństwa. Każdy przecież ma jakieś. Zebrała się w sobie dopiero w trzeciej klasie kiedy już nie wytrzymywała tego stresu i nacisków. Poszukała odpowiednich książek, chodziła po nauczycielach a głównie profesor McGonagall szukając najważniejszych wskazówek o tym jak zostać animagiem. Starała się bardzo i otrzymywała pomoc od pani profesor. Ćwiczyła po kilka godzin dziennie pod jej okiem, albo sama. W tamtym okresie tylko profesor transmutacji wiedziała o tym ze dziewczyna próbuje swoich sił w animagii. Na początku niewiele jej wychodziło. Praktycznie nic. Jednak wyjątkowo nie poddawała się. Uparła się ze to będzie coś w czym będzie najlepsza z rodziny. Coś z czego nie tylko ona będzie dumna ale też wszyscy wokół niej. Z każdym dniem było coraz lepiej aż w końcu jej się udało po wielu miesiącach mordęgi. Na początku szóstej klasy za kolejną godziną ćwiczeń pod okiem pani profesor udało jej się zmienić w zwierze, psa dingo. Wtedy po raz pierwszy weszła w skórę zwierzęcia i poczuła się wspaniale. Była z siebie potwornie dumna, tak samo jak profesor McGonagall i rodzice. Kiedy im to pokazała zobaczyła w ich oczach dumę i radość. I więcej jej do szczęścia nie było potrzeba. Od tamtej pory za każdym razem kiedy zmieniała się w zwierzaka czuła ten przyjemny przypływ energii. W ciągu tych chwil czuje ze żyje, ze jest w czymś naprawdę dobra i ze bliscy są z niej dumni.\npies Dingo z charakterystyczną jaśniejszą sierścią od koloru włosów dziewczyny. Mniej więcej tak wygląda podczas przemiany:\nOstatnio zmieniony przez Dahela Davis dnia 28.02.10 20:47, w całości zmieniany 2 razy\nTemat: Re: Podania 28.02.10 19:52\nOdrzucone. Krótko i w ogóle mało opisane... W trzeciej klasie już stała się animagiem? Te miesiące "mordęgi" nic mi nie mówią.\nTemat: Re: Podania 28.02.10 20:06\nzmienione... mam nadzieje ze tym razem jest dobrze.\nTemat: Re: Podania 28.02.10 20:19\nPonawiam: za krótko opisane. Poza tym włącz worda, ok? Popraw ładnie błędy i przecinki. Stylistyka woła o pomoc. Żeby miało to ręce i nogi jak prawdziwe podanie\nTemat: Re: Podania 28.02.10 20:48\nwięcej już z siebie nie wypoce =.=' jak to i tak jest za mało to trudno, a mój durny openoffice nie chce sprawdzać przecinków a jeżeli chce to nie umiem właczyć tej funkcji.\nTemat: Re: Podania\nWizardSchool :: O R G A N I Z A C J A :: Zapisy