Wyobrażam sobie, że napisałem opowiadanie i choć można się z tego uśmiać, zostało wydrukowane. Zakładam, że ktoś je przeczytał. Zachęcony, biorę się za kolejne, tym razem świadomie, wierząc w potrzebę jego napisania, no i w to, że pokrzepi mnie na znaczeniu. Jednak następne też było do chrzanu. Zacząłem pisać trzecie. Też o niczym, ale z [...]\nTutaj, podobno, jest najlepiej. Innego życia nie znamy, ani innych miejsc.\nBędziemy więc grzebać w gwiazdach, jak w skale przy pomocy młotka, dłuta i pędzelka, aby wyłuskać odcisk obcej stopy?\nWłaściwie, to czym jest tutaj, gdzie to jest? Czy to ten oderwany fragment planu między równoleżnikiem narodzin, a biegunem śmierci?\nA jeśli tak jest – że tutaj jest najlepiej – to czy musimy o tym [...]\nZ naszej paczki tylko ja wyszedłem na ludzi: dopadł mnie zły los i zostałem niedzielnym artystą. A przynajmniej tak myślę, kiedy zbiera mi się na oglądanie wstecz. Albo gdy odwiedzają mnie dawni przyjaciele, z którymi nic mnie nie łączy poza niegdysiejszymi śniegami; patrząc na nich uzmysławiam sobie, że na próżno silą się, by mnie zabawić, uwolnić od styksowych rozważań, odwrócić moją uwagę od ryzykownych torów.\nKiedy siedzą przy moim łóżku i trzymają mnie za rękę, dostrzegam, jak męczą się tym nachalnym pocieszaniem, jak drobiazgowo, nie pomijając żadnych detali, zdają mi chaotyczne relacje ze swoich przygód, incydentalnych wędrówek i zaliczonych podróży. Zaczynam wtedy rozumieć, dlaczego są zakłopotani i czemu próbują obdarzyć mnie współczuciem, którego nie potrzebuję.\nIch nieporadne, daremne wysiłki natrafiają na sprzeciw: obronny mur sceptycyzmu. Podejrzliwości. Spekulowania, co kryje się za ich troską i czy faktycznie jest autentyczna. Kłamię, że niczego traumatycznego nie pamiętam, napomykam, że nie warto nurzać się w zaszłościach, wracać do czegoś, co już od dawna nie ma znaczenia. Nalegam więc, by dali mi święty spokój i nie wzbraniali schować się do muszli; skorupa jest moją przystanią. Skwapliwie, z niekłamaną ulgą wyrażają aprobatę, toteż znikam w sobie, cichnę, odgradzam się od nich plecami i nakrywam kołdrą.\nMimo to jestem im wdzięczny: mam wówczas namiastkę swobody. Luzu. Wytchnienia. Nie muszę odstawiać przed nimi szopek z wielkim przeżywaniem. I ta wspólna chęć – prędkie porzucenie łączących więzi – wiodła mnie do przechodzenia na drugą stronę pamięci, w miejsce, gdzie miałem pewność, że nikt mnie nie usłyszy i gdzie bez obawy mogłem zanucić: którędy nie pójdę, tam jestem za późno.\nA kiedy nie miałem wyjścia i w żaden sposób nie mogłem uniknąć spotkania, zapędzony w pułapkę pozdrowień, pogodny i zrelaksowany, odprawiałem przed nimi ceremonię wzajemnych cackań i serwusików. Co miało świadczyć, że, przyparty do muru, potrafię znaleźć się w towarzystwie, bo nadal kołaczą we mnie resztki ogłady. Zwykle jednak nie mam chęci na pogawędkę.\nLecz z rzadka, zmuszony okolicznościami, konwersuję. Machinalnie, pobieżnie, byle zbyć. Jak gdybym za wszelką cenę usiłował dostrzec w tych rozmowach – wyłącznie dodatnie cechy, a z premedytacją opędzał się od niedyskretnych i opresyjnych, których, lękając się i broniąc przed nimi, oczekiwałem. Jakbym podświadomie wyczuwał, że pozostało we mnie coś wstydliwego, coś, co wisi nade mną jak miecz podobny do grzechu ożywionego wspomnieniem, coś, od czego nie powinienem uciekać, a uciekam, do czego nie powinienem wracać, a wracam.\nLecz mimo iż zależy mi na znalezieniu w przeszłości bodaj ostatków cieni po onegdajszych pozytywach, natrafiam na same minusowe zalety. Choć różni zawistnicy powiadają, że jestem wykwaterowanym z rozumu, zdeklarowanym besserwisserem, kreaturą określaną jako człowiek o przesranych poglądach, to gdy się z tymi poglądami zdradzałem, towarzyszyło mi urągliwe, nieodmiennie powątpiewające spojrzenie spode łba, a gdzie się nie pojawiałem, czekała mnie ironia, sarkazm, poruta. Tu zaznaczę, że już nie przejmuję się podobnymi opiniami, tylko ciągle i konsekwentnie, ze skrytą nadzieją i zdwojoną siłą zmierzam w kierunku pogubionej przyszłości.\nW czasie, gdy umacniano mnie w przekonaniu, że jestem nominowany na następcę Spielberga, ponoć tkwiły we mnie „niewyczerpane zasoby” i „diamentowe pokłady”. Podobno zamierzałem popieścić przestrzeń amatorską kamerą, sfilmować ją w sposób odległy od tradycyjnego, wybitnie awangardowy, a tak sugestywny, nowatorski i przesycony ZNACZENIEM, że nie pozostawało mi nic innego jak bić sobie pokłony i nie wychodzić ze zdumienia, że oto ja, nieszczególny aspirant do filmowego Parnasu, zasiądę wśród luminarzy, koryfeuszy niemal i że to mnie będą słuchać jak pies trąby, chłonąć moje słowa i mówić do mnie kolego.\nJuż na myśl, kim będę, jak zostanę okrzyknięty oczekiwanym Canalettem kina, ogarniało mnie roztkliwienie. Bo faktycznie: coś we mnie drzemało. Na przykład, zdzierałem z oczu zasłonę i odsłaniał się przede mną niefikcyjny konglomerat; utkany z krajobrazów, powstały podczas wszystkich moich upalnych czy deszczowych wędrówek, dziennych lub nocnych włóczęg, spontanicznych wypadów w nieznane: melanż wyrosły ze wzajemnego przenikania.\nGdy maszerowałem ulicą, to nie patrzyłem na chodnik pod kątem trywialnych wybojów, dziur i łat, tylko widziałem w nim zbiorowisko wszystkich dotychczas przemierzanych dróg, dzielnic napojonych mgłą, uliczek między blokami, bulwarów tchnących bryzą.\nJednym słowem chciałem stworzyć prekursorską kategorię herosa. Nie pojedynczego, zmanierowanego, lub prostolinijnego człowieka, człowieka wpędzonego w galimatiasy przeżyć, lecz bohatera – ulicę, bohatera – trotuar, bohatera – wedutę; pragnąłem obsadzić miejski bruk w roli głównej, przewiercić się przez jego betonową duszę i poddać PSYCHOLOGICZNEJ obróbce. Inaczej niż banalnie, odrębniej i przeciwniej niż zwykle, tak, by fabularne przygody ludzi pętających się po ekranie były uzupełnieniem, dodatkiem, tłem, drugim planem i incydentem bez konsekwencji.\nCiekawiło mnie, jak radził sobie z chodnikami dajmy na to Fellini, lub pozostali wielcy, Antonioni, Bunuel, już nieaktualne, lecz jeszcze gigantyczne postaci, na temat których wiodłem niekończące się dyskusje z Rurą, pierwszym gościem, który się na mnie poznał, jedynym, który krzyknął: objawienie!\nRura wywierał na mnie onieśmielające wrażenie: dwumetrowy blondyn z kręconymi loczkami, masywny facet o powłóczystym wejrzeniu tępaka. Co było wysoce mylące, bo należał do bystrzaków. Ale bystrzaków z cicha pęk; jego sylwetka o nieobecnym wzroku, błądziła po naszych twarzach majestatycznie i sennie; poddając je ustawicznym ocenom, górując nad otoczeniem.\nKrążyła o nim krzywdząca fama, jakoby czego nie tknął, we wszystkim był przeciętny. Wprawdzie krążyła, lecz wyłącznie wśród tych, którzy nie zdołali wygramolić się spod ciężaru własnej nijakości. Owszem, co jakiś czas męczyła go prostracja, prześladowały obiekcje, gniotły psychiczne sinusoidy. Wtedy mógłby odnieść sukces w prowadzeniu sklepu ze skrupułami; porzucał racjonalne myślenie, tracił dystans do siebie, nie przemawiały do niego żadne logiczne argumenty. Ogarniała go rozpacz, ulegał irracjonalnym przygnębieniom, kłębiło się nad nim coś na kształt czarnowidztwa.\nW takich chwilach mawiał, że jest intelektualnym słabeuszem, niczego nie umie, nic nie potrafi, a co robi, robi źle i zwolna stacza się w kwas. Gderał, że czuje się izolowany od reszty społeczeństwa i jako odszczepieniec ma przed sobą denny los. Marudził, że tak się uczyniło, iż kto bezwarunkowo wierzy w przemożne znaczenie guseł, ten jest cywilizacyjnie do przodu, a komu nie po drodze z kuglarstwem i bełkotami, temu zewsząd nędza. Twierdził, że do tej pory nie szedł za właściwym postępem, w związku z czym ma feudalne życie, co z góry skazuje go na kwękające wynurzenia. Jednak na razie nie ma dla niego wyjścia i zadowala się pokazywaniem strutej miny. Jak też zastanawianiem, gdzie popełnił błąd i do kiedy mu będzie łyso. Rozważaniem, co będzie dalej i czy komuś uda się cofnąć opadanie kurtyny.\nWówczas trzeba go było utulić. Przygarnąć do serca. Wszelako zrobić to należało tak serio i szybko, by nie zdążył się połapać, że rozmiary jego tragedii nie wzbudzają dostatecznego zainteresowania i są banalnej wielkości. Bo gdy zorientował się, że nie zaimponuje swoimi zgryzami i nikt się nie pali, by mu współczuć, szparko zmieniał strategię: obracał pochopne zwierzenia w żart, zniekształcał je, umniejszał i albo zbaczał z trajektorii, albo kluczył nieopodal swojej wpadki, by móc udowodnić, że słyszymy to, czego nie słyszymy.\nAle jeszcze częściej zdarzały mu się porywy, olśnienia i weny. Lubił wówczas myśleć, że jest gigantem, niepoślednim twórcą z najwyższych półek; przeświadczenie to dominowało nad nim ilekroć podnosił się do życia. Przepadał wtedy za pouczaniem, strofowaniem, belferskim przymuszaniem do artystycznego otoczenia do pójścia w ślady.\nZ tym, że były to ślady niesprecyzowane i mało wyraziste. Prędzej grząskie przeczucia, zarysy, niedokończone projekty. Głównie zaś kochał prowokować, wpędzać w konfuzję; z miną niewiniątka, z wyżyn swojej pychy, zadawał wywrotne pytania i sycił się widokiem protagonistów, lojalnych totumfackich, przybocznych akolitów, giermków doprowadzonych do wściekłości, wprzęgniętych w trudne odpowiedzi.\nCieszył się wtedy; bawił go widok cudzej piany na pysku; był mistrzem w mówieniu nie wprost. W okrążaniu spraw istotnych i rzucaniu ich na pastwę śmichów – chichów. Jednak żeby okazał się w czymkolwiek średni, to nie powiem.\nKiedy wczoraj przyszedł do mnie, zaskoczył mnie tym, że zjawił się znienacka, bez uprzedzenia, jakbyśmy nie rozstali się w gniewie. No i że jeszcze nie zdziadział. Wyprostowany, nad wyraz rześki, świeżutko po kapitalnym remoncie w SPA, ogorzały, tryskał energią i nie miał w sobie ani śladu po onegdajszych zgryzotach. Opuścił go też zmyłkowy, taktyczny wygląd sennego tępaka. Twarz mu wyszlachetniała, a blond-rurki spłaszczyły się, przerzedły i wypłowiały.\nZamiast kurtuazyjnego wstępu zapodał, że od kiedy zmienił stan cywilny, odżył z kretesem i już jest nie ten sam. Ma zaległą ochotę na poznawanie świata, podróżowanie, zwiedzanie miejsc, które były dla niego niedostępne, dalekie, zakazane z przyczyn materialnych. Tu od niechcenia łysnął koronkową robotą: złotymi zębami otrzymanymi jako ślubny prezent, bonusowy dodatek do intercyzy.\nZ dumą też powiedział, że małżonka siedzi w hotelu, nie pozwala mu pracować ponad stan i w ogóle spoziera na niego krzywo, ilekroć zaczyna coś dłubać na boku. Kazała mnie pozdrowić, dodał, dodał jednak z takim przytupowym akcentem, jakby oczekiwał z mojej strony wyrazów wdzięczności. Jakbym powinien być zaszczycony, że nieznana kobieta zaocznie i bezinteresownie pofatygowała się z uprzejmościami do faceta o zaprzeszłym znaczeniu.\nOd niechcenia strząsnął z garnituru niewidoczny pyłek i oznajmił, że patrzy na świat prościej, inaczej, niż jakeśmy się ostatnio widzieli; z dnia na dzień porzucił filmowanie, śmieszą go płytkie dyskusje o metodach reżyserowania, o różnicach widzenia wśród starych i młodych. Poniechał i od razu przestały go interesować dawniejsze priorytety, pasje, przelotne fidrygałki. W dupie ma obecnego ducha spróchniałego czasu, zobojętniał na niegdysiejsze frasunki o przyszłe losy tak zwanych artystów, twierdzi bowiem, że wyziębło mu całe to śliskie zaangażowanie w problemy, które nikogo poza nim nie interesowały. Zastanawia się, jakim cudem udawało mu się dotąd istnieć bez dzisiejszego dobytku, uganiać się za bezwartościowymi wartościami, balansować w dyskusyjnym rozkroku, na krawędzi, między przepaściami. Co dziwi go niepomiernie.\nMimo to ilekroć napada go uczucie nostalgii za przeszłością, za każdym razem maltretuje się wspomnieniami z poprzedniego wcielenia i odwiedza dawnych znajomych, przyjaciół z artystycznej kołyski. Dzisiaj, oznajmił, padło na mnie. A ponieważ nie widzieliśmy się te dziesiąt lat, gadaliśmy jak nigdy: popijając pod to były piękne dni.\nRaptem przestaje nawijać, puszcza moją rękę i na milcząco w sufit się wgapia, co dużo znaczy, bo zwykle był z niego mowny koleś, zaczyna więc wspominać jak z katapulty, nudzić o tym i siamtym, na przykład, gdy siedząc w ciemności okraszonej kubełkiem popcornu, w mroku przerywanym klaksonami komórek, rozparci w pierwszych rzędach, usiłowaliśmy dostroić się do atmosfery poważnych prelekcji o niczym, lub gdy z otwartymi koparami słuchaliśmy niszczycielskich mędrkowań o surrealizmie Bunuela, podniosłych bajd o przeintelektualizowanym przedmiocie pożądania i postmodernistycznych wizjach niejakiego Almodovara, w których to stekach bzdur roiło się od nietrafnych cytatów i lapsusowych odniesień z pogranicza filozofii – ten powiedział tak, tamten przyłożył mu owak – same głodne kawałki.\nNie da się ukryć, że było to dla nas niestaranne uczestniczenie: po dłuższym siedzeniu w kinie brakło nam zdrowia na porządne robienie bokami, czuliśmy więc, że odpływają nam wszystkie pozostałe soki mózgowe, a po białym prześcieradle nie śmiga strażnik Teksasu, nie galopuje też John Wayne na swym wiernym pony, za to po ekranie przetacza się czarnobiała, korpulentna twarz Obywatela Kane, my zaś zastanawiamy się, co tu robią nasze zwłoki, za jakie karmy daliśmy się wtłoczyć w nieproszone przeżycia.\nLecz diabeł majtnął ogonem i piorun strzelił w kalkulator: zadziałały promille i okazało się, że pozostaniemy głupkami na zawsze, a kto wie, czy nie na dłużej. Dopiero teraz, gdy nam się odwidziało z artystycznym nabzdyczeniem, gdy nareszcie zrozumieliśmy, żeśmy obaj kompletne zera i żadne z nas prekursory, ot, dwa ubzdryngolone cymbały nad cymbałami, gdy załapaliśmy, że z naszej strony nie mogło być mowy o żadnym znawstwie, koneserstwie czy profesjonalizmie, toteż nie powinniśmy zadzierać nosa, uważać, że coś w nas drzemie, jesteśmy niezastąpieni, nieodzowni, namaszczeni na Wielkich Człowiekowatych, bo, de facto, co my takiego wiemy? Toteż po złożeniu niniejszej samokrytyki pokropionej ognistą wodą, zgodnie wyznaliśmy, że zabawa w tworzenie filmu winna polegać na dostarczeniu widzowi gołych fotografii. Publika ma otrzymać worek ze zdjęciami i niech sama sobie kleci fabułkę.\nPomimo tego wciąż marzymy, by zobaczyć pejzaż bez akcji; ani szybkiej, ani wolnej, same neutralne pstryki z kapką barw, żadnych moralnych dygotów czy rozważań zmuszających do chlipiącego bądź rechotliwego myślenia. Naszym zdaniem reżyser nie powinienem dawać przyszłym widzom instrukcji prawidłowego przeżywania: podpowiadać, gdzie pogrzebał psa. Ale cały czas nie możemy wyzbyć się myśli, że w naszym życiu zaszły aż tak duże zmiany na lepsze: Rura wydoroślał, a ja zapłaciłem za Izbę Wytrzeźwień.\nNazywają GO różnie\ninni z przekąsem\nczasem równy chłop\nale najczęściej mówią do niego Al\nAl od tego gangstera za podatki\njednak gdzie mu startować do tego zaszczytu\nzwykły z niego rzezimieszek\nco on tam kradnie\nuważam go za genetycznie zacnego człowieka\nwięc jako drań spod nieformalnej gwiazdy\ntuła się od włamania do włamania\nwłaściwie częściej bywa na zasiłku\naniżeli jest wynajmowany\ndo klasycznego mordobicia\nśroda, 21 Maj 2014, 8:43 | © Marek Jastrząb | Wiersze | Komentuj| ▲ na górę\nZa posępną zasłoną znanego pragnienia\nwtulony w barłóg\nczekam na przyjście dawki swoich zwidów\nwsłuchując się w jęki zegara\nrytm grozy wskazówek\nbudząc się do wciąż tych samych urojeń\nSłyszę uparcie swoje umykanie\nszmer sekund za ścianą\nwiatr na pastwie deszczu\nŚniąc o przedawnionym\nponiedziałek, 28 Kwiecień 2014, 8:21 | © Marek Jastrząb | Wiersze | Komentuj| ▲ na górę\nPisuję na rozmaitych forach literackich i często zdarza mi się publikować ten sam tekst. A robię to nie dlatego, by zachwycać się swoim nazwiskiem i fabrykowaniem gniotów, lecz dlatego, by czytać rozmaitego kalibru komentarze i komenciki: ciekawi mnie odbiór mojego gryzdania. Niekiedy zauważam brak komentarzy i to też jest swoista reakcja. Zniechęcająca, ale taki jest los piszącego. W każdym jednak wypadku głos czytelnika jest pouczający i ważny.\nZ uporem tetryka nawykłego do wszystkiego logicznego stwierdzam arbitralnie, ostatecznie i po wieki wieków, że CZYTELNIK, to dla autora – grunt. Podstawa jego bytu i niebytu. Uzasadnienie literackiej egzystencji.\nJako nałogowy socjolog – amator, bardzo lubię sobie wyciągać wnioski na ten temat i cichcem sobie stwierdzam, że ten sam tekst na jednym portalu został uznany za taki sobie, na innym natomiast oceniony został jako śliczności. A znowuż na innym przeszedł bez komentarzy. Na jednym czytelnicy uważają mnie za grafomana i proponują, bym zamknął pysk, na innych namawiają na opublikowanie książki. Lecz na szczęście nie jestem bufonem i zamiast saturatora mam w głowie kapkę oleju. Tenże mózgowy olej pozwala mi na zachowanie zdrowego rozsądku.\nZ uporem naiwnego maniaka zadaję sobie ciągle aktualne pytanie: czy mając zasób wiedzy i doświadczeń porównywalny z wiedzą i doświadczeniami wyniesionymi z przedszkola lub żłobka, mam wystarczające powody do zadzierania nosa i mogę czuć się pyszałkiem, wiedząc o istnieniu Saroyana, Dostojewskiego, Bunina, Czechowa, Maupassanta?\nKiedy czytam Białoszewskiego, Faulknera, Joyce‘a, Updike‘a, Leśmiana, Balzaka, Baudleaire‘a, Słowackiego, Różewicza, Twardowskiego lub Herberta, jak mogę, z aroganckim czołem, przeciwstawiać tym ludziom niezdawkowej myśli, swoją mizerotę? Jak mam pouczać kogokolwiek, skoro nie potrafię napisać lepiej?\nTak sobie miarkuję, że jakość komentarzy zależy od związanych z nimi – oczekiwań. Jeżeli wklejam tekst na forum grupujące ludzi usiłujących nauczyć się pisania, to nie powinienem wściekać się, że wytykają mi bezmiar niezasadnych przecinków, literówek, nieużywanych słów, przeterminowanych imiesłowów i tego typu przydatków lub naddatków. Lecz jeśli wpisuję swoje bzdety na forum służącym do prezentacji procesu myślowego, świadomie narażam się na opinię ludzi piszących nie od dziś, na ocenę tych, którzy na literaturze zjedli zęby, niejedną książkę przeczytali, wiedzą więc, na czym polega twórczość, dlaczego niektóre teksty zasługują na merytoryczną dyskusję, a niektóre – na lekceważące machnięcie ręki. Mogą zatem osądzać, czy idea zawarta w utworze jest wyrażona sensownie i klarownie, a mogą, ponieważ zamiast legitymacji w postaci wirtualnego dyplomu, zaprezentowali czytelnikom wiele swoich utworów świadczących o tym, że znają się na rzeczy, są profesjonalistami, że nie zamierzają bawić się we wnikliwe rozważania o tym, czy w trzecim zdaniu opowiadania ma być wielokropek; ryzyko publikowania na określonym forum wiąże się zatem z określonymi konsekwencjami i nie ma powodu popadać w estetyczne konwulsje.\nniedziela, 8 Grudzień 2013, 12:45 | © Marek Jastrząb | Felieton | Komentuj| ▲ na górę\nZ ciekawości zaglądałem na tak zwany profil komentatorskiej łajzy, bo chciałem się przekonać, jak sama pisze, bo zakładałem, że skoro tak surowo ocenia poetkę, to z pewnością ma ku temu jakieś powody, no i że robi to o niebo lepiej. Lecz choć pilnie czytałem wszelkie jej teksty i ciągle miałem nadzieję, że potwierdzi swoją maestrię, nic takiego się nie stało; każdy opublikowany przez nią wyrób grzeszył truizmami.\nAlbo obezwładniał czytelnika pornograficznymi pomyjami po Gretkowskiej, np. o frapujących przygodach męskich odnóży w pochwie. Ale, o dziwo, pod tymi głupkowatymi produktami czytałem huraganowe zachwyty i histeryczne uwielbienia, niemal modlitewne prośby o dalsze pisanie w tak doskonałym stylu.\nW akantowym tekście z ubiegłego roku Ariana Nagórska** broniła dobrego imienia Jakuba Wojciechowskiego, pisarza-samouka odkrytego przez Boya Żeleńskiego, bezczelnie, zawistnie i bezpodstawnie zaatakowanego przez jakiegoś durnia z nuworyszowskim tytułem magistra. I co? I jajco: do tej pory nic się nie dzieje.\nCóż, powiedzieć można: de gustibus… Można też powiedzieć WON!\nSztuka nigdy nie była udziałem mas, tylko wąskiego grona pasjonatów piękna. Natomiast sztuka naśladowcy artysty, hulała i nadal hula po świadomości ludzi niezdolnych do krytycznego spojrzenia na własny dorobek, wierzących, że być Chopinem, Wyspiańskim, Norwidem lub Szymborską, to nic wielkiego i byle patałach może rżnąć geniusza.\nOd pierwszego zdania zaczyna się niszczenie zwolenników obecnego stylu życia. A im dalej, tym gorzej, jestem więc w stanie wyobrazić sobie ich oburzenie z powodu dalszego ciągu mniam-mniam-tekstu Tadeusza Sobieraja*, artykułu przeciwstawiającego geniusza – pozostałym vice-wybitnym stanowiącym awangardę ariergardy: małostkowy tłum statystów z niegramotnymi halabardami.\nGeniusz, to według Autora – introwertyk, osobnik bardzo pojedynczy, zawzięty w dążeniu do celu, zazwyczaj samotny kiej pies. Samotny jednak z własnego wyboru. Nie ustanawia grup czy szkół, nie wlecze za sobą wniebowziętej ciżby akolitów i koncelebrantów, nie podlizuje się komukolwiek, krótko mówiąc, nie wznosi bałwochwalczych ambon z teoriami, kierunkami, tendencjami, chwilowymi paradygmatami.\nNo i osobny jest z przyczyny zażartej niechęci współczesnych: wolny od uczestnictwa w silnej, a zawistnej grupie patałachów pióra, pędzla czy dłuta. Że zaś bez ustanku para się myśleniem w kategoriach wykwintnych i ekskluzywnych, nie uczestniczy w salonowych mszach obfitujących w twórczą niemoc.\nObce mu są papuzie mody, zasiadanie i błyszczenie wśród salonowych puf, z ochotą stroni od zadawania szyku i brylowania w glorii, zalatują mu wstrętem groteskowe galerie i minoderyjne piwnice o jazgoczących poglądach na sztukę bez sztuki. Kroczy własną, niebełkotliwą drogą przecierając szlak. W ciszy i skupieniu odwala żmudną robotę nieznanego artysty; być może, gdy już dokona żywota i wyprzedzi żółwią epokę, jego truchło znajdzie się jakimś cudem na pegazowym świeczniku dla nieśmiertelnych. Na razie sam sobie jest sterem, żeglarzem i marnym księgowym z marnymi rokowaniami.\nNiekiedy sądzę, że byłoby mu lepiej, gdyby nie narodził się teraz, tylko przeczekał gdzieś w rodzicielskich gonadach i objawił dopiero wtedy, gdy ucichnie nawałnica tandet, gdy świat zetrze łuski z oczu i dopadnie go opamiętanie i nastąpi rezygnacja z biegu donikąd. Bo teraz i tak nie zostanie zauważony, i tak zginie w gąszczu ciężarów ze szmiry.\nTo jeden biegun. Natomiast na drugim rozpiera się dychawiczna, nonszalancka, agresywna zgraja pretendentów do tytułu bezdyskusyjnego mistrza. Uzurpatorów pióra, pędzla, fabularnej kielni. To dla niej, z myślą o niej, z jej powodu narodziły się rankingi sztucznej popularności, bestsellerowe listy Autorów Tysiąclecia i Tomików Galaktyki, góry, zwały i niewypały prezentacji, wernisaży, galerii lub instalacyjnych czy fotograficznych Wystaw Jednego Sezonu lub Festiwali Ogórkowych Wydarzeń.\nTo za ich sprawą rosną niemiłosiernie prymitywne, lecz przekonane o swoich umiejętnościach szeregi artystycznych jętek-jednodniówek. Literackich, rzeźbiarskich, muzycznych. To przez nią topnieje językowe bogactwo, iskrzenie opisów, nikczemnieją pisarskie zasady czy elementarna znajomość podstaw i genez.\nA w miejscu na zdrowy rozsądek pojawia się podwójna moralność i różnorodność względnych, koniunkturalnych form. I to tej zgrai zawdzięczamy powrót do pisma gruzełkowatego, brak uczciwości merytorycznych ocen i kociokwik w kryteriach.\nNie warto tracić na nią czasu, bo złożona jest z figur zauważalnych przejściowo: prędzej czy później przeminie jak Putrament i jego dworzanie. Warto natomiast zastanowić się, dlaczego lansowane przez nią poglądy zwyciężają. Odnoszą tryumfy i zawłaszczają profity od zawsze po wciąż. Co takiego drzemie w społeczeństwach, że nie umiemy wyjść z zaklętego kręgu inercji i łatwizny.\nDla mnie odpowiedzią jest nasze dążenie do wygody, stadny pęd do osiągania bezwysiłkowego szczęścia po wszelkich możebnych trupach. Dla mnie winny temu zjawisku jest obecny, oszalały, nie ludzki, ale komercyjny POSTĘP-NA- SKRÓTY.\nNa czym polega POSTĘP? Na dzięciolim wykuwaniu obywatelskiej pomyślności, na nieegoistycznym pragnieniu powszechnego dobra, na dalekowzrocznym rozumieniu, czym jest. Tak po sprawiedliwości, bez utopijnego bredzenia i nawiedzonej pląsawicy sprzecznych argumentów. Dlaczego? A choćby po to, by nam dobrobyty i samopoczucia obrastały w pewność, że istniejemy nie po to, by się nażreć byle czego, stworzyć byle co i zejść byle jak.\nTymczasem możemy zaobserwować proces odwrotny, postępowanie opierające się na świadomym odrzucaniu tych zdobyczy, które jeszcze nie tak dawno temu stanowiły powód do dumy. Jesteśmy świadkami regresu, nieprzerwanej cofki kompromitowanych ideałów. Lecz wbrew sabotażowym wysiłkom nieudaczników świat wciąż trzyma się krzepko i nie ginie. Mądre książki są pisane nadal, odkrywcze malunki powstają, ludzie chodzą do teatrów. Lecz jest ich za mało i nikną w buszu kiczowatych osiągnięć. Trudno do nich dotrzeć, wyłuskać rodzynki z zakalca obfitości.\nZ masami nie da rady wygrać bo i Herkules dupa, kiedy ludzi kupa, jak mawiają na salonach. Mało komu zależy na kulturze, a jeszcze większej mniejszości chce się użerać z lawiną bezguścia. Stado płynie z prądem i nie odczuwa takiej potrzeby, wcale nie pragnie żyć lepiej i mądrzej, tylko wygodniej i bezrefleksyjniej. Lecz jest to oportunistyczny sposób argumentowania, że TAK BYĆ MUSI. WCALE NIE MUSI, bo wiadomo, czym się skończyła urawniłowka i dyktatura proletariatu i gdzie wylądowała grupowa jednomyślność, owo szydercze echo indywidualizmu.\nKTO NIE Z NAMI, TEN PRZECIWKO NAM, głosiły propagandowe slogany i oczadziałe masy dla świętego spokoju pokornie, gorliwie czy posłusznie obierały kurs na świetlaną przepaść, skwapliwie zadowalając się zwieszaniem głowy.\nRacja: ”postępu nie można zatrzymać”. Ale czy rezygnacja z dążenia do jakościowo lepszego życia jest na serio POSTĘPEM? Czy nie jest to aby rejterada, powrót do przytulnych jaskiń? Czy postęp w tym rozumieniu nie oznacza kapitulanctwa? Czy ten, co protestuje, musi nazywać się pieniaczem?\nMimo że formy wyrażania myśli przechodzą odsysającą dietę, styl wkracza na wojenną ścieżkę z logiką, a kpem jest ten, komu nie zwisa i nie chlubi się tym, że ma intelektualną pryszczycę, wkurza mnie zatrważający wzrost pogłowia cymbałów, ich upiorny dyktat wobec reszty ludzi pogodzonych z klęską.\nPogodzonych? Nie dajmy się zwariować! Byliśmy przyzwyczajeni do pojmowania Faulknerowskich tasiemcowych wypowiedzi i nie męczyły nas wszelkie Prousty, Balzaki czy Joyce ze swoim jednozdaniowym, bezinterpunkcyjnym, stustronicowym monologiem Molly. Dziś wspomniani autorzy byliby nie do przyjęcia, niezgodni z przepisami na prozę lub poezję, nudni i marudni jak dziadek na przyzbie, a ich utwory byłyby pogonione w krzaki przez wydawcę nastawionego na złodziejski zysk.\nJednak bądźmy spokojni: zmieniają się tylko preferencje; taka jest kolej rzeczy i obecne pokolenia również będą mieć SWOJE SCHYŁKOWE PRIORYTETY: dwumilimetrowe teksty o nieortograficznej treści wołacza na puszczy.\nLecz kiedy już nareszcie przekopał się przez encyklopedyczną wiedzę o kraju, skąd bije dzwon, i gdy stał się niekwestionowanym erudytą w temacie „Kolumbia”, jedzie po mapie spłoszonym wzrokiem i widzi, że tuż obok rozciąga się Wenezuela, jego następna, rozdzwoniona ignorancja, kolejna przestrzeń nasycona sidłami dylematów, przestrzeń w której dzwony stanowią ledwie szczyt góry lodowej, bo oto pojawiają się przed nim dodatkowe, towarzyszące zagadnienia związane z dziejami metalurgii podczas wypraw krzyżowych.\nA gdy przebrnął przez problemy związane z dzwonami, dowiaduje się, że w Hiszpanii, krainie byków i Picassa, też jest co nieco do przyswojenia i tam też można popisać się nieuctwem.\n…a między tobą\ni dzisiejszym mną\nUrabia nas pewność\ncalutka z niczego\nw połowicznych snach\nW zawiłości dnia\ni pomroce lat\nkurzy się pył\nniesiony do gwiazd\ni śpiewa gdzieś\ni wokoło jest\njak już nie wiem co\na między tobą\nczwartek, 20 Czerwiec 2013, 8:07 | © Marek Jastrząb | Wiersze | Komentuj| ▲ na górę\nRazem z upływem lat coraz chętniej wracam myślą do tamtych chwil, gdy żyłem odseparowany od dzisiejszych trosk. Przedtem, zanurzony w kolorowych reminiscencjach, utkany z niegdysiejszych marzeń, mogę teraz wyławiać z pamięci widma odległego dzieciństwa; roziskrzone i natarczywe przypominają mi, że warto ulec pierwszym porywom zasychającego serca, wczesnym odruchom naturalnej żywiołowości, poddać się przeczuciom własnej duszy, nim będzie za późno, nim wyniosła Kura Mądrości zniesie dystyngowane Jajko Umiaru.\nWywodzę się ze średnio bogatej, lecz klasycznej rodziny: mama, tato i ma się rozumieć – ja, dziecko zrodzone w wyniku skrzyżowania pomyłki ze szczęściem. Tato zarabiał, pracował w terenie, co wiązało się z jego częstymi wyjazdami, ja, póki mogłem, pobierałem nauki zimując od czasu do czasu w oślich ławkach. Albo wałęsałem się po miejscach zbliżonych do szkoły, zaglądając do Empiku, w którym odbywałem niezapomniane, a częste absencje, gdzie udrażniałem sobie lewą półkulę mózgu ze smakiem przegrzebując gazety zawieszone na drucianych ramkach: tygodniki, miesięczniki o kulturalnym wydźwięku. Albo chodziłem na deptak, naszą promenadę dla efekciarzy. Zwoływaliśmy się instynktownie, bez specjalnego wysyłania wici, o telepatycznie ustalonej godzinie, zazwyczaj u mnie w domu: Andrzej, Rura, Gruby i ja na doczepkę.\nWystrojeni w co kto miał, wrzeszcząc i tupiąc tak hałaśliwie, żeby przerażona ulica wiedziała, że to my, szliśmy Alejami, po właściwej stronie, środkiem chodnika, głównym traktem, szukając wzrokiem znajomych. Kroczyliśmy po tej, gdzie mieściła się Radiowa Rozgłośnia, Delikatesy i Plac Wolności z Sorboną, naszą wieczorową budą oraz kościołem, w którym koleś o ksywie Piskorz, przyszły esbek, służył do mszy. Bądź szedłem sam, do pobliskiego parku, czy ogrodu botanicznego, gdzie osobnicy w nagrobkowym wieku, pomarszczone pamiątki z przedwojennych lat, wygrzewały strzykające kości wspominając dobre dni.\nUpatrywałem, gdzie są matuazalemy i wio! Przysiadałem się, by ich słuchać, co nieco dowiedzieć się o przeszłości, niekiedy podłączyć do rozmowy i zadać pierwsze z brzegu, nurtujące pytanie, gdyż co innego mówiono mi w domu, a co innego na lekcjach lub oficjalnych akademiach ku czci, zaś ja chciałem pozbyć się mętliku w skołowanej głowie. Zatem były to moje wstępne studia, zgrubne fakultety, inauguracyjne przymiarki do zdobywania ideowych ostróg! Tam dopiero, wśród istot kończących nieprzegrany żywot, dzięki ich wykładom zaliczałem pierwsze sesje z charakterologii: warsztaty psychologiczne. Tam też dostrzegłem złożoność otaczającego świata; wystarczyło mi kilka dni spędzonych na konwersatoriach z naocznymi świadkami wydarzeń, bym nabrał pewności, że to nie system robi ze mnie durnia, ale ukrywający się za nim ludzie: jacyś nieznani oprawcy z tej lub tamtej strony barykady wbijający mi do łba, w co mam wierzyć.\nA później, najchętniej i najczęściej, znikałem z belferskiego pola widzenia i kuśtykałem do biblioteki, gdzie, mijając wypożyczalnię, wkraczałem przez podwójne drzwi do czytelni, i od razu znajdowałem się w rzeczywistej rzeczywistości, oddzielony barierą ciszy od zgiełku zewnętrznego świata: w ekskluzywnej przestrzeni wymoszczonej książkami.\nLubiłem beletrystyczne, jednak nie do fabuł mnie ciągnęło. Przeciwnie, popychało mnie w kierunku faktów, szczegółowych opisów, niekwestionowanego realizmu, biograficznych i reportażowych ponderabiliów: w kierunku czegoś niezabarwionego fałszem. Fabuły ilustrowane obrazami znanych i nieznanych malarzy, artystów o zamaszystym, a celnym ruchu pędzla, grafiki mistrzów ołówka, rysika czy rylca, w połączeniu ze znakomitymi tekstami, i owszem, pochłaniałem także; Balzak, Proust, Mann, Frisch, prozaicy tej miary, niedościgli derywatorzy i odnowiciele słów, wirtuozi rytmu zdań i szyku wyrazów, konstruktorzy i prekursorzy nieznanych mikroklimatów, opisywali światy swoich wyobraźni tak plastycznie i z taką mocą perswazji, że nie mogłem nadziwić się, iż pozostali, pomniejsi i epizodyczni, wytykają im wady, szukają w nich błędów, mielizn, stylistycznych potknięć, starając się wykazać wyższość własnej nędzy nad tym, co jest poza ich zasięgiem. Ale największą satysfakcję, wręcz rozkosz odczuwałem, robiąc sobie okłady ze słowników, kompresy z encyklopedii, nurkując w odmętach relacji z przeszłości, w niuansowych głębiach oceanów Historii, Historii, która z każdą chwilą stawała się mniej obca, a bardziej zrozumiała.\nWertując leksykony, przekonywałem się, ile jeszcze nie wiem i jak wiele nauki przede mną. I ta myśl przyświecała mi stale. Zwłaszcza w napadowych momentach uderzeń pychy, gdyż od razu, jakby na zamówienie, do mojego wnętrza wdzierał się sceptyczny, ostrzegawczy, oprzytomniający brzęczyk sygnalizujący mi, że w porównaniu do wiedzy, o której nie mam pojęcia, ta, którą dysponuję, jest ledwie cząstką, informacyjnym paprochem, nie mam więc powodu do zadzierania nosa, kłaniania się sobie i całowania po rękach.\nMamę natomiast rozpierała energia innego rodzaju: w drętwy czas, gdy nudy brały górę nad pudami, a olej ścigał się z flakami o lepsze, nosiło ją po kominkach. Najczęściej bywała w ciastkarni Crystal. Chadzała do niej odpicowana zgodnie z mieszczańskimi wyobrażeniami o dobrym smaku, w kapeluszu o szerokim rondzie, w sukni zbyt wytwornej jak na tamte lata, szytej na obstalunek, lecz szytej z przesadą: w kiecce usianej zagraniczną podróbą elegancji.\nUzbrojona w umbrelkę służącą jej do odganiania absztyfikantów i wymachiwania w kapuśniaczkowy dzień, a kiedy z nieba lał się gorąc – do kokieterii, zostawiała płaszczyk w szatni i siadała przy stoliku zakładając nogę na nogę. Zajmowała miejsce ciągle przy tym samym, w grupie pań wiecznie ciekawych plot, zachodzących na eklerki przyprawione gdakaniem, w towarzystwie damulek z wyfiokowanymi manierami, przebywających na krasomówczym głodzie i swoistym odwyku od milczenia.\nPojawiała się w nim, kiedy ojciec wyjeżdżał w trasę, przepadał w innym województwie, znikał na miesiąc lub parę tygodni i tylko co pewien czas odzywał się telefonicznie powiadając, że wszystko gra, choć przeczuwaliśmy, że tak naprawdę nic nie gra i żadna szafa nie tańczy z jakąkolwiek komodą.\nKtóregoś dnia zadzwonił, by oświadczyć, że mu się pieprzy, sypie, rozłazi, traci sens, że nie wie, co począć, bo według niego mleko już się rozlało i nic nie można zrobić, nie czas na reperację i makijaże rumowiska, a na zakończenie – między gadkami o szmatkach – trzasnął nas oczekiwanym słowem „rozwód” i usłyszeliśmy w uzasadnieniu wyroku: „odchodzę od was, bo mam nową dupę”.\nUwolniona od ponurej obecności zmiennika Filona, odprężona i rozluźniona perspektywą rychłego zerwania małżeńskich więzów, przemieniła się z uległego, płochliwego i na wskroś niewinnego stworzonka, w opryskliwą megierę, rozwścieczoną kocicę, markietankę żądną tego wszystkiego, przed czym jej poprzednia, subtelna natura wzbraniała się dotychczas; nazajutrz po telefonie, by poprawić sobie humor, pośpieszyła do fryzjerskiego zakładu na rogu, do niepokojąco ciemnej razury, balwierskiego salonu o dwóch skrzyżowanych brzytwach wiszących na cynowym talerzu przed wejściem.\nW zakładzie królował zabójczy pan Feluś, przystojniak w kontaktowych cynglach, bezdyskusyjny artysta w swoim zawodzie, niewiarygodnie mowny pocieszyciel i utulacz kobiecych dusz, służbowo życzliwy, z fantazyjnym brykietem udającym wąsa. Co moment uwodzicielsko zarzucał falującą czupryną i ściszonym, totumfackim szeptem, pochylając się w stronę maminego ucha, wymrukiwał najświeższe nowiny i co pikantniejsze poliszynele. A potem, jak gdyby nigdy nic, zacierał ręce i brał się za robotę: mycie, farbowanie, zabawę z kolorami, układanie, modelowanie, konstruowanie istnych dzieł sztuki.\nWyondulowana, usatysfakcjonowana tym, że prezentuje się lepiej od nieopuszczonych przyjaciółek, rozpromieniona, udawała się do punktu odnowy kosmetycznej: pakamery usytuowanej na zapleczu. Szła do miejsca zarezerwowanego tylko dla stałych i zaufanych klientów. Przenikała przez kotarę dzielącą część publiczną od sekretnej, a tam, jak zwykle, trafiała na specjalistkę od depilacji, niejaką Bebę, eteryczną postać żywcem ściągniętą z żurnala mód, uśmiechniętą jak ser do głupiego.\nMnie to wkurzało, bo nie mogłem zrozumieć, co ją bawi i dlaczego nie jest przygnębiona jak Bóg przykazał; mąż albo na zasiłku, albo w pudle, syn na kolejnym detoksie, córka w defloracyjnej ciąży, z czego tu się cieszyć?\nA za niedługi czas potem podupadłem na zdrowiu i przyszły na mnie takie terminy, że o wychodzeniu gdziekolwiek mogłem zapomnieć; rozłożyło mnie dokumentnie i było ze mną bezapelacyjnie źle. Każdy następny świt wydawał mi się zaropiały, a lada następne przebudzenie wpędzało mnie w bezgraniczny smutek: w spiżowe trwanie pośród spiżowego życia. Życia, w które po każdej klęsce wkraczałem z odnowionym zapasem niespożytej nadziei po to tylko, by rozczarować się po raz kolejny.\nTęskniąc za jaskrawością nieznanych przeżyć wiedziałem, że postradałem je na chwilę wydzielającą z siebie zapach paranoi. A wiedząc, że jestem odtrącony przez niebo, tworzyłem własne: złożone z ideałów nie podlegających prawom obalania.\nWydawałem się sobie uległym, może nawet przymilnym – na zewnątrz. Lecz w środku uciekałem w depresję: chowałem się za swoje cierpienia. W zależności od pory dnia lub nocy, od tego, w jakim byłem nastroju, lubiłem udawać, że jest ze mną ok. Albo wolałem rozpaczać nad światem, który łudził mnie obietnicami bez pokrycia.\nJedyne, co potrafiłem, to patrzeć przez okno. Więc tylko z okna widziałem, co się święci. Jednak, że zaokienny widok nie obfitował w doznania, które mogłyby mi służyć do szerszych refleksji i być pożywką do ich snucia na dłużej niż moment, wziąłem się za czytanie. Lecz było to czytanie inne od poprzedniego, ponieważ postanowiłem, że skoro mam spędzić resztę życia w pozycji horyzontalnej, powinienem wykorzystać wszystkie swoje pozostałe możliwości, by skoncentrować się na tym, co lubię: na nauce, lekturach, może pisaniu. Tym więcej, że wciąż prześladowało mnie wspomnienie rozmowy przeprowadzonej w parku: staruszek pamiętający niezłachane czasy rzekł mi podczas naszej ostatniej partii szachów, że jeśli człowiek ma jakieś widoczne wady, to musi przemienić się na tyle, by przyćmić je zaletami.\n•\tŚpik – smarkacz\n•\tPatentki – bawełniane pończochy\nNie mam nic przeciwko filmowym adaptacjom lektur, o ile są zgodne z pierwowzorem. Zwłaszcza teraz, gdy poznawanie obowiązkowych utworów literackich należy do rzadkości. Kiedy nawet nauczyciele polecają obejrzenie tychże w okrojonej postaci obrazkowej.\nTak jest w przypadku „Ziemi obiecanej” według Andrzeja Wajdy: w odróżnieniu od ekranowej i nieuprawnionej wizji reżysera, główny temat powieści Stanisława Reymonta nie zawiera się w posępnym opisie dziewiętnastowiecznej Łodzi, Nie jest TYLKO prymitywną ilustracją narodzin żarłocznego kapitalizmu, konfrontacją nędzy z bogactwem, tryumfującej bezwzględności, intryg i malwersanckich planów kasty fabrykantów.\nBorowiecki, Polak inżynier i zrujnowany szlachcic, wychowany na patriotycznych ideałach, żyjący w otoczeniu wspomnień o niedawnej, a przemijającej świetności rodu, przesiąknięty tradycyjnymi pojęciami na temat honoru i uczciwości, zaczyna dostrzegać, że w świecie, w którym przyszło mu żyć, obowiązują inne zasady i że on ze swoimi pryncypiami nie pasuje do czasów.\nBo czasy to drapieżne. Rodził się przemysł, powstawały fabryki, z dnia na dzień wyrastały z niczego wielkie fortuny, a niektóre ginęły bezpowrotnie. Lecz znikały nie te, które powinny zostać, bo były zdobyte w sposób zgodny z kupieckim poczuciem sprawiedliwości; zostawały tylko te, co opierały się na szwindlach, oszustwach i umiejętnym lawirowaniu pośród cwaniackich norm.\nWchodząc w niesympatyczną atmosferę opisywanych wydarzeń, mam wrażenie, jakby ich ilustratorem był Balzak, najlepszy wirtuoz opisu mechanizmów formującego się kapitalizmu. Podobieństwa narzucają się od razu. Jak bohaterzy Balzaka, tak – Reymonta, tracą złudzenia pojawiając się w wielkim mieście i od naiwnego entuzjazmu przechodzą w stan ostrego rozczarowania. Ogarnia ich pesymistyczny nastrój zwątpienia we własne możliwości, a cynizm i sceptycyzm są ich nową naturą; chcieli podbić świat, lecz zamiast tego gnębi ich poczucie doznanej klęski.\nTak u Reymonta, jak u Balzaka upadek dotyka słabych, bo za uczciwych, na placu boju zaś pozostają kanalie, dla których szlam i bagna są naturalnymi środowiskami.\nW powieści Reymonta przewija się istna kawalkada biznesowych kondotierów. Począwszy od Żydów i Niemców, a na Polaku skończywszy, przedstawia czytelnikom plastyczne portrety mieszkańców miasteczka Łódź, charakterologiczną galerię postaci owej „ziemi obiecanej”. Ale Borowiecki nazywa ją – ziemią przeklętą. Przeklętą, ponieważ wyssała z niego wszystkie soki, spustoszyła przyświecające mu wartości, których niepotrzebnie się zaparł, a tracąc je, tak jak swoją miłość, zrozumiał, że zaprzepaścił sens dotychczasowego istnienia. I nie tylko jego wewnętrznie zniszczyła ziemia przeklęta, bo i tych, co przywędrowali z okolicznych wsi do Łodzi z nadzieją na lepszy byt i finansową poprawę swojej egzystencji.\nTego w filmowej adaptacji nie ma. Jest za to bezpodstawny i pesymistyczny widoczek Borowieckiego nakazującego strzelanie do strajkujących robotników. Czego się nie uświadczy w powieści.\nJest za to wypaczanie intencji autora; udało się reżyserowi stworzyć skuteczny i sugestywny malunek niemający żadnego psychologicznego uzasadnienia. Sugestywny, gdyż masowy; w tej chwili zapanowała moda na nonszalanckie niezapoznawanie się z całością książki, zadowalanie się jej namiastką, jaką stanowi ekranizacja.\nTo, że umiejętnie wykoślawił pierwowzór i diametralnie spłaszczył jego wymowę, nie jest tak wielkim skandalem, jak fakt, że za parę lat wyjdą z naszych szkół nowe pokolenia abiturientów wyedukowanych na obrazkach, natomiast nie obeznanych z powieścią i z tej przyczyny niezbicie przekonanych, iż Borowiecki to szuja, a Wajda, to mistrz.\nsobota, 27 Kwiecień 2013, 1:11 | © Marek Jastrząb | Felieton | Komentuj| ▲ na górę


Test „Rzeczpospolitej” na europosła - Wybory do PE - rp.pl\nAktualizacja: 24.05.2019, 09:50\nW tej kampanii tematów krajowych było więcej niż europejskich\nWejście do strefy euro, wolny rynek, praworządność – to tylko niektóre sprawy, o które pytaliśmy kandydatów.\nTo nie była kampania o sprawach europejskich, politycy zaledwie wykorzystywali Europę do mówienia o sprawach krajowych. – Europa to europejski poziom życia i zarobki – powtarzali na przykład politycy PiS. Na ostatniej prostej pytamy więc kandydatów ze wszystkich komitetów o kluczowe sprawy dotyczące Polski i Unii Europejskiej.\nPytanie, które być może rozstrzygnie o wyniku wyborów, to kwestia frekwencji. W 2014 r. wynosiła 23,8 proc. Ale w tym roku niemal na pewno będzie wyższa. Do udziału w wyborach, na koniec wyścigu, zachęcał prezydent Andrzej Duda w orędziu, które wygłosił w czwartek wieczorem.\nPrzedstawiciele większości komitetów są sceptyczni, jeśli chodzi o wejście do strefy euro.\n– To niewłaściwy moment. Jeśli eurozona będzie silna i Niemcy, Francuzi powiedzą, że my tworzymy „własną" strefę, to my w niej musimy być. Ale teraz absolutnie nie – mówi nam Władysław Teofil Bartoszewski, kandydat Koalicji Europejskiej z rekomendacji PSL w Warszawie.\n– W Polsce wcześniej czy później euro wprowadzić będzie trzeba, chodzi jednak o to, aby być do tego gotowym. Potrzebna jest rzetelna debata z określeniem terminów – deklaruje Krzysztof Gawkowski, kandydat Wiosny Roberta Biedronia z 10. miejsca w stolicy.\nPrzeciwny jest za to Ryszard Czarnecki, europoseł z PiS. – Jaki jest sens wchodzenia do strefy euro, skoro przegrały na tym wszystkie mniej zamożne kraje UE? – pyta retorycznie.\nEuro nie chce też Jakub Kulesza, kandydat Konfederacji. – Politycznie waluta jest atrybutem suwerenności państwa, pozbywając się własnej waluty, tracimy suwerenność w polityce monetarnej. Ekonomicznie euro to projekt skazany na klęskę – mówi nam Kulesza.\nPolitycy Kukiz'15 chcą w tej sprawie referendum. – Strefa euro wymaga gruntownej reformy, a więc decyzja o przystąpieniu do niej powinna nastąpić po ogólnopolskim referendum i za zgodą obywateli – bo to oni poniosą konsekwencje takiej decyzji – mówi nam Piotr Apel.\nPodobne zdanie ma Piotr Ikonowicz z Lewicy Razem: – Waluta euro stała się narzędziem dominacji silnych nad słabymi, co pokazuje przykład Grecji – wyjaśnia.\nWażna dla Polaków, Europejczyków jest też kwestia ochrony praw autorskich. PE przyjął niedawno dyrektywę w tej sprawie. – Prawa autorskie muszą być chronione, ale wolność w internecie również. To, co było głosowane, to był kompromis daleki od idealnego – mówi nam Bartoszewski.\nPolitycy są przeciwni obecnej dyrektywie. – Dla Wiosny szeroki dostęp do informacji jest jednym z filarów programowych i choć uważamy, że prawa autorskie trzeba chronić, to nie kosztem złego prawa – mówi nam Gawkowski.\n– Dobrze, że rząd zapowiedział zaskarżenie tej dyrektywy do TSUE. To sprawa czarno-biała, albo jest się za wolnością, albo za cenzurą – dodaje Ryszard Czarnecki.\nInne zdanie mają przedstawiciele formacji antysystemowych. – Należy dbać o interesy twórców, ale nie kosztem użytkowników sieci – mówi Apel.\n– Jej skutkiem będzie ograniczenie konkurencji na rynku medialnym w internecie, może też być pierwszym krokiem do cenzury – dodaje Kulesza.\nEmocje wywołuje kwestia praworządności. – Praworządność odgrywa rolę kija bejsbolowego, który nie jest używany przeciwko krajom, w których są rzeczywiście problemy z jej przestrzeganiem – mówi Czarnecki.\n– Nie ma nic ważniejszego w demokracji niż trójpodział władzy i państwo prawa – kontruje Bartoszewski.\nNasi rozmówcy są zgodni, że tzw. test przedsiębiorcy (inny temat w kampanii) to zły pomysł. – Jedynym weryfikatorem tego, czy ktoś ma dar przedsiębiorczości, jest rynek. Żaden urzędnik ani żadna procedura nie będzie w stanie tego ustalić – mówi nam Karol Rabenda, kandydat z list PiS na Pomorzu rekomendowany przez Porozumienie.\n– Ręce rządu precz od przedsiębiorców – dodaje Bartoszewski. Także lewicowy Ikonowicz jest sceptyczny. – Jedynym wiarygodnym testem przedsiębiorcy jest to, czy się umie utrzymać na rynku – mówi i dodaje: – To, czego trzeba przestrzegać, to prawo pracy oraz bezpieczeństwo i higiena pracy. Obecny rząd nic w tej sprawie nie zrobił.\nZdecydowanie wypowiada się w tej sprawie Kulesza z Partii Korwin. – Wprowadzenie testu przedsiębiorcy uderzy w wielu Polaków, którzy dzięki samozatrudnieniu są dziś w stanie pracować i zarabiać na godne życie – mówi. Przeciwko jest też Wiosna. – Jesteśmy przeciwko rozwiązaniom, które mają utrudniać życie przedsiębiorcom. Test przedsiębiorcy miałby być właśnie takim instrumentem, który nie służy rozwojowi biznesu, tylko jego zwijaniu – twierdzi Gawkowski.\nPolitycy są też zgodni, jeśli chodzi o rolę wolnego rynku – zarówno na płaszczyźnie krajowej, jak i unijnej. – To dzięki swobodnemu przepływowi osób, usług i kapitału Unia zbudowała swój dobrobyt, dlatego dziś naszym zadaniem jest bronienie tych wolności w UE, ponieważ coraz częściej pojawiają się tam tendencje protekcjonistyczne – mówi Rabenda. Na problemy wolnego rynku uwagę zwraca też Gawkowski. – Wolny rynek jest ważny, ale równie ważny jest kapitał społeczny, który tworzą pracodawcy i pracobiorcy. Wiosna nie chce ograniczać wolnego rynku, ale uważa, że dziś czas inwestować w człowieka i równoważyć rozwój społeczny – deklaruje Krzysztof Gawkowski. – Jest pytanie, jak pracować z państwami, które wolnego rynku oczekują, ale same go dla nas nie oferują – dodaje Bartoszewski.\nZa wolnym rynkiem opowiada się Apel z Kukiz'15, ale z pewnymi zastrzeżeniami. – Tak dla wolnego rynku, ale takiego, który będzie oparty na równym traktowaniu podmiotów, a nie promowaniu wielkich kosztem małych. Niestety, tak to dziś nie wygląda w Unii Europejskiej – dodaje Apel.\nWolny rynek jednoznacznie popiera Kulesza. – To najbardziej moralny sposób dystrybucji dóbr, wynagradzający pracowitość i przedsiębiorczość, pozwalający każdemu na czerpanie owoców adekwatnych do wkładu – podsumowuje. W tej sprawie inne zdanie ma Lewica. – Idea prymatu wolnego rynku wzięła się z XIX-wiecznej utopii, że wygrywają na nim najtańsi i najlepsi. Niestety, teraz mamy cenowe zmowy monopolistyczne i wcale nie wygrywają najlepsi, a na pewno nie najtańsi – mówi Ikonowicz, kandydujący z pierwszego miejsca w Łodzi.\nLokale wyborcze są otwarte od godz. 7 do 21. Wyborca głosuje, stawiając znak x na liście kandydatów (list jest dziewięć) w kratce z lewej strony obok jednego z nazwisk. Znak x to dwie przecinające się linie w obrębie kratki. Może to być także np. znak +. Na ważność głosu nie wpływa, czy linie znaków „x" czy „+" wyszły poza kratkę. Głos jest nieważny, gdy:\n? znak x znajdzie się przy nazwiskach dwóch lub większej liczby kandydatów z różnych list, np. x znajdzie się przy nazwiskach kandydatów z listy 1, listy 5 i 9\n? wyborca nie postawi znaku x przy żadnym nazwisku\n? znak x znalazł się przy nazwisku kandydata z listy, która została unieważniona


Budżetowanie operacyjne i finansowe z warsztatami ♚ BERNDSON Szkolenia Biznesowe PREMIUM\nczyli jak sporządzić budżet całego przedsiębiorstwa a następnie kontrolować jego wykonanie\nBudżetowanie to metoda zarządzania, zorientowana na wspomaganie funkcji planistycznej i kontrolnej w przedsiębiorstwie. Obejmuje sporządzanie szczeblowych budżetów cząstkowych na poziomie operacyjnym (budżety przychodów, produkcji, kosztów bezpośrednich, pośrednich) oraz budżetów finansowych (elementów sprawozdania finansowego pro forma. Konsolidacja wszystkich budżetów cząstkowych umożliwia stworzenie budżetu głównego dla całego przedsiębiorstwa a następnie kontrolę dokonań różnych ośrodków odpowiedzialności.\nSzkolenie obejmie 2 zasadnicze części:\nI. Omówienie problematyki związanej z budżetowaniem oraz przykłady praktyczne, które wyjaśnią wszystkie kategorie kosztowe, niezbędne do poprawnej konstrukcji budżetu, konstrukcję poszczególnych budżetów oraz aspekty organizacyjne budżetowania.\nII. Autorskie case study, które wyjaśni całościowy proces budżetowania dzięki przyjęciu określonych założeń.\nocena i kontrola dokonań centrów produkcji, kosztów, zysku i inwestycji\nrozliczanie kosztów pośrednich na wydziały i produkty\nproces i etapy budżetowania\nmetody budżetowania (odgórne i oddolne, przyrostowe i od zera)\nrodzaje budżetów (sztywne i elastyczne, statyczne i kroczące)\n3. Kluczowe problemy dotyczące budżetowania kosztów\nklasyfikacje kosztów w różnych układach na potrzeby budżetowania\nstruktura kosztu wytworzenia oraz kosztu pełnego produktu\nanaliza zmienności kosztów w budżetowaniu, koszty zmienne i stałe\nbudżety finansowe – jak sporządzić sprawozdanie finansowe pro forma? (budżet gotówki, bilans pro forma, rachunek wyników pro forma)\nproblemy instytucjonalizacji budżetowania\nzadania komórki zajmującej się budżetowaniem\nII. Case study, czyli sporządzenie modelowego budżetu głównego wraz z analizą odchyleń\nbudżet kosztów zakupionych materiałów\nbudżet zapasu końcowego materiałów bezpośrednich\nbudżet kosztów wynagrodzeń bezpośrednich\nbudżet kosztów pośrednich produkcji\nbudżet kosztów wytworzenia\nbudżet wyniku ze sprzedaży na poziomie EBIT.\nbudżetu wpływów i wydatków (po wcześniejszym zestawieniu wpływów ze sprzedaży i wydatków operacyjnych, przy czym jest to ujęcie cash flow, ponieważ wpływy - przychody i wydatki - koszty)\nbilans pro forma,\nrachunek zysków i strat pro forma ,\nrachunek przepływów pieniężnych pro forma, czyli budżet gotówki.\nDodatkowo w celu wyjaśnienia odchyleń budżetowych należy uzgodnić wynik finansowy z budżetu sztywnego z wynikiem rzeczywistym. Na zakończenie case study będzie sporządzone sprawozdanie z wykonania budżetów finansowych.


Znamy drużyny z awansem do półfinałów młodzieżowego Euro - zakłady-bukmacherskie.com\nZnamy drużyny z awansem do półfinałów młodzieżowego Euro\nKategorie Magazyn, Reprezentacje Narodowe (Magazine), Wiadomosci pilkarskie (Magazine) / z Adam Maciejewski 25/06/2019\nWczoraj zakończyły się zmagania w fazie grupowej Euro U-21.\nPolska niestety już wcześniej odpadła z turnieju. Dzięki remisowi w ostatnim spotkaniu awans uzyskały ekipy Francji i Rumunii.\nW związku z tym, że tegoroczne mistrzostwa były jednocześnie kwalifikacją do Igrzysk Olimpijskich w Tokio, było o co walczyć na tym turnieju. Wiadomo było, że gra w półfinale Mistrzostw Europy oznaczać będzie także grę na Igrzyskach. Z tego względu każdy z zespołów chciał uzyskać promocję. Z grupy, w której ostatecznie Polska zajęła trzecie miejsce, awans uzyskała Hiszpania. Po początkowej porażce z Włochami zespół ten pokonał skromnie Belgię, a następnie wygrał wysoko z Polską. Nadzieję na awans z drugiego miejsca miały jeszcze Włochy, lecz wczoraj szanse zniknęły. Jako gospodarz Italia przegrała tylko jeden mecz, właśnie z nami i przez to nie zajęła pierwszego miejsca w grupie.\nNiemcy na spokojnie\nPrzed ostatnią kolejką Niemcy miały trzy punkty przewagi nad Danią i Austrią. Oznaczało to, że ewentualna porażka z Austriakami zrzuci Niemców z pozycji lidera. Nie dziwi więc, że w meczu ostatniej kolejki ekipa ta grała spokojnie i remis jej odpowiadał. Niemcy wyszły nawet na prowadzenie, a miało to miejsce już w 14. minucie. Waldschmidt pokonał bramkarza rywali i dał swojej ekipie dobry rezultat. Austriacy wyrównali dziesięć minut później. Tym razem bramka padła z rzutu karnego, a skutecznym egzekutorem tego stałego fragmentu gry okazał się Danso. W drugim spotkaniu Dania pokonała Serbię 2:0, lecz i tak nie dało to zbyt wiele tej reprezentacji. Serbia zakończyła zmagania bez punktu.\nDużo kontrowersji było przed wczorajszym spotkaniem Rumunii z Francją. Obie drużyny wygrały spotkania w pierwszych dwóch kolejkach, co oznaczało, że podział punktów we wczorajszym starciu da awans obu tym ekipom. Jak się okazało, tak też było na murawie. W meczu padł bezbramkowy remis. W drugim meczu tej grupy Chorwacja zremisowała 3:3 z Anglią. Rumunia została zwycięzcą grupy, a Francja sklasyfikowana została jako najlepszy zespół z drugich miejsc. W fazie pucharowej Hiszpania zawalczy z Francją o finał. Faworytem będą ci pierwsi, jednak Francuzi na pewno nie odpuszczą. Niemcy są jeszcze większym faworytem w pojedynku z Rumunią, lecz Rumuni jako zespół bez porażki na tym turnieju mają ochotę na złoty medal.


Wiadomości: Kamil Kwasowski: W kolejnym spotkaniu liczę na pełną pulę\nStrona Główna > Aktualności > PlusLiga > Kamil Kwasowski: W kolejnym spotkaniu liczę na pełną pulę\n12 listopada 2019 17:44\n– To trzeci mecz, który przegraliśmy po tie-breaku i musimy z tego wyciągnąć jakieś wnioski. Liczę na to, że w kolejnym spotkaniu zdobędziemy już pełną pulę – powiedział Kamil Kwasowski, przyjmujący GKS-u Katowice. – Szkoda tego ostatniego seta, chociaż przeciwnik na jego początku wywarł na nas sporą presję na zagrywce, przez co koniec końców przegraliśmy przez dwa popełnione błędy – dodał.\nSiatkarze GKS-u Katowice jak na razie w sezonie 2019/2020 rozgrywają same tie-breaki. Jednak tylko jeden z nich zakończył się ich zwycięstwem. W miniony weekend w pięciu setach musieli uznać wyższość w Olsztynie miejscowego Indykpolu AZS-u. Chociaż początkowo nic nie zwiastowało tie-breaka, bowiem gospodarze prowadzili już 2:0. – Podjęliśmy rękawicę i zaczęliśmy walczyć, dzięki czemu zdobyliśmy jeden punkt i odrobiliśmy straty w meczu, który zmierzał do wyniku 0:3. Szkoda tego ostatniego seta, chociaż przeciwnik na jego początku wywarł na nas sporą presję na zagrywce, przez co koniec końców przegraliśmy przez dwa popełnione błędy. Taki jest sport, szkoda. To trzeci mecz, który przegraliśmy po tie-breaku i musimy z tego wyciągnąć jakieś wnioski. Liczę na to, że w kolejnym spotkaniu zdobędziemy już pełną pulę – powiedział Kamil Kwasowski, przyjmujący katowickiego zespołu.\nPodopieczni Dariusza Daszkiewicza przegrywali już w Olsztynie 0:2, ale zdołali się podnieść mentalnie. Dobrą zmianę dał też Kwasowski, który w całym spotkaniu zapisał na swoim koncie 11 punktów. Jednak sam zawodnik nie chciał odnosić się do swojej dyspozycji. – Jeśli chodzi o mój występ, wolałbym nie oceniać samego siebie, bo nie czuję się wtedy szczególnie komfortowo. Zostawiam to publiczności – ocenił zawodnik górnośląskiej drużyny, która na rozpamiętywanie niepowodzenia w Olsztynie nie ma zbyt dużo czasu. Wszystko dlatego, że przed nią kolejny pojedynek. Tym razem zmierzy się z Cuprum Lubin, które również ma jedno zwycięstwo na koncie. Katowiczanie wierzą, że w końcu przełamią klątwę tie-breaków. – Jesteśmy bojowo nastawieni na to spotkanie i mamy nadzieję, że Cuprum odczuje naszą presję od samego początku – zakończył Kamil Kwasowski.


Kwiaty pod pomnikiem T. Kościuszki | Dziennik Związkowy\nW tym roku, już po raz 118, członkowie ZNP, najstarszej polonijnej organizacji bratniej pomocy w Stanach Zjednoczonych, przygotowali pod pomnikiem Tadeusza Kościuszki, stojącym przy Solidarity Driver, program składający się z apelu poświęconego czci generała i złożenia wieńców.\nWartę honorową zaciągnęły szkolne, weterańskie i organizacyjne poczty sztandarowe, na czele z członkami Plutonu Reprezentacyjnego Stowarzyszenia Przyjaciół Ułanów Polskich im. Tadeusza Kościuszki. Po odśpiewaniu hymnów narodowych Polski i Stanów Zjednoczonych przez Chór im. Fryderyka Chopina Jego Ekscelencja ks. biskup Tomasz Paprocki wygłosił słowo duszpasterskie do zgromadzonych przedstawicieli organizacji polonijnych.\nWitając przybyłych na uroczystość gości, gospodyni spotkania, wiceprezeska Związku Narodowego Polskiego Teresa Abick, przypomniała, że doroczna uroczystość złożenia wieńców ma już 118-letnią historię.\nW kontekście 218. rocznicy uchwalenia Majowej Konstytucji z wielkim uznaniem o generale Tadeuszu Kościuszce, jego zasługach w wojnie o wolność i demokrację narodu amerykańskiego mówili poszczególni goście. W tym gronie byli obecni: konsul generalny Zygmunt Matynia, prezeska ZP Wirginia Sikora, prezes Wydziału Stanowego KPA Kazimierz Chlebek, przew. Komitetu Obchodów Tadeusz Czajkowski, prezes Związku Podhalan Stanisław Zagata oraz prezes Fundacji Charytatywnej Armii Krajowej Wiesław Chodorowski.\nW swoich wystąpieniach mówcy podkreślali konieczność przekazywania młodemu pokoleniu prawdy historycznej o polskim narodzie i zasługach jej synów w walce o wolność swojego kraju, jak i innych narodów. Polacy ginęli na wielu frontach wojen i bitew prowadzonych w imię wolności i demokracji.\nNa zakończenie, w imieniu organizatora uroczystości – Związku Narodowego Polskiego, który od 118 lat przygotowuje to spotkanie i mszę w kościele Trójcy Świętej, głos zabrał prezes ZNP i KPA Franciszek Spula, który podziękował za przybycie i wyrażenie swojego poparcia dla tych uroczystości. Zakończyło je odśpiewanie przez Chór im. Fryderyka Chopina „Roty” i „God Bless America”.\nDodatkowym akcentem tegorocznych obchodów rocznicowych była Wielka Majówka odbywająca się przez trzy dni pierwszego majowego weekendu na parkingu przy Bazylice św. Jacka. Na festiwalu wystąpiło kilka znanych zespołów. Koncertowały: „Łzy”, „Papa D”, „Masters”, „Long Junior”, „You Can Dance”.\nTegoroczne obchody przeszły już do historii jako imprezy bardzo udane. Duża w tym zasługa samej pogody, która była wspaniała, a słoneczne promyki zarumieniły wiele twarzy.\nTaste of Chicago – 3.5 miliona ludzi odwiedziło Grant Park


Obraz - Kwiatowa batalia | Tapeciarz.pl\nChcesz odmienić wygląd swojego mieszkania? Czy wchodząc do swojego domu czujesz, że nadszedł czas na zmianę? A może potrzebujesz świetnego prezentu?Wysokiej jakości obraz "Obraz - Kwiatowa batalia" to wynik pracy utalentowanego zespołu projektantów – młod\nObraz "Obraz - Kwiatowa batalia" jest drukowany na specjalnym płótnie flizelinowym idealnie odwzorowującym kolory. Płótno jest naciągnięte na lekką, ale stabilną ramę wykonaną z materiałów przyjaznych dla środowiska. Dekorację z najwyższej półki zapewnia druk wysokiej jakości, dzięki któremu kolory są wyraziste, a detale znakomicie odtworzone, niezależnie od formatu obrazu.


Klimacie Vach’katan – Na pewno śnieg • Kiedy jechać • Pogoda\nKiedy jechać, pogoda i klimat Vach’katan\nKiedy jechać Vach’katan, Armenia\nNajkorzystniejszą porą na podróżowanie po Vach’katan w Armenia jest od czerwiec aż do wrzesień, kiedy to temperatury są przyjemne i niewiele do średnie, a opadów jest niewiele. Najwyższa średnia temperatura w Vach’katan jest 21°C w lipiec a najniższa -3°C w styczeń. Pogoda i klimat Vach’katan nadaje się na sport zimowy.\nW Vach’katan jest klimat kontynentalny. Jeśli chcesz wiedzieć, ile wynosi średnia temperatura w Vach’katan oraz kiedy pada tam najwięcej deszczu lub śniegu, możesz to szybko znaleźć poniżej. W ten sposób będziesz dobrze przygotowany. Nasze średnie miesięczne dane klimatyczne bazują na danych z ostatnich 30 lat.\nMiesięczny klimat Vach’katan\nVach’katan w skrócie\nWspółrzędne 40° 34' N, 45° 7' E\nW Vach’katan jest klimat kontynentalny. Latem jest ciepło, a zimą zimno. Średnia temperatura roczna dla Vach’katan wynosi 17° i spada tam rocznie 282 mm deszczu. Przez 137 dni w ciągu roku jest sucho z wilgotnością powietrza wynoszącą 57% i 4 w indeksie UV.\nPogoda Vach’katan styczeń\nZazwyczaj maksymalna temteratura w styczeń w w Vach’katan wynosi -3°, a najniższa -10°. Opady atmosferyczne w styczeń wystepują przez 4 dni, a ich całkowita ilość wynosi 28 mm.. Ono w tym miesiącu w w Vach’katan przez 11 dni jest sucho i a opady śniegu w styczeń występują średnio przez 16 dni.\nCzy podoba Ci się pogoda na Vach’katan w styczeń?\nPogoda Vach’katan luty\nZazwyczaj maksymalna temteratura w luty w w Vach’katan wynosi -2°, a najniższa -9°. Opady atmosferyczne w luty wystepują przez 5 dni, a ich całkowita ilość wynosi 30 mm.. Ono w tym miesiącu w w Vach’katan przez 7 dni jest sucho i a opady śniegu w luty występują średnio przez 16 dni.\nCzy podoba Ci się pogoda na Vach’katan w luty?\nPogoda Vach’katan marzec\nZazwyczaj maksymalna temteratura w marzec w w Vach’katan wynosi 2°, a najniższa -6°. Opady atmosferyczne w marzec wystepują przez 9 dni, a ich całkowita ilość wynosi 49 mm.. Ono w tym miesiącu w w Vach’katan przez 2 dni jest sucho i a opady śniegu w marzec występują średnio przez 20 dni.\nCzy podoba Ci się pogoda na Vach’katan w marzec?\nPogoda Vach’katan kwiecień\nZazwyczaj maksymalna temteratura w kwiecień w w Vach’katan wynosi 8°, a najniższa -1°. Opady atmosferyczne w kwiecień wystepują przez 19 dni, a ich całkowita ilość wynosi 71 mm.. Ono w tym miesiącu w w Vach’katan przez 1 dzień jest sucho i a opady śniegu w kwiecień występują średnio przez 10 dni.\nCzy podoba Ci się pogoda na Vach’katan w kwiecień?\nPogoda Vach’katan maj\nZazwyczaj maksymalna temteratura w maj w w Vach’katan wynosi 14°, a najniższa 4°. Opady atmosferyczne w maj wystepują przez 27 dni, a ich całkowita ilość wynosi 130 mm.. Ono w tym miesiącu w w Vach’katan przez 3 dni jest sucho i a opady śniegu w maj występują średnio przez 1 dzień.\nCzy podoba Ci się pogoda na Vach’katan w maj?\nPogoda Vach’katan czerwiec\nZazwyczaj maksymalna temteratura w czerwiec w w Vach’katan wynosi 19°, a najniższa 7°. Opady atmosferyczne w czerwiec wystepują przez 26 dni, a ich całkowita ilość wynosi 150 mm. i ono w tym miesiącu w w Vach’katan przez 4 dni jest sucho.\nCzy podoba Ci się pogoda na Vach’katan w czerwiec?\nPogoda Vach’katan lipiec\nZazwyczaj maksymalna temteratura w lipiec w w Vach’katan wynosi 21°, a najniższa 10°. Opady atmosferyczne w lipiec wystepują przez 22 dni, a ich całkowita ilość wynosi 129 mm. i ono w tym miesiącu w w Vach’katan przez 9 dni jest sucho.\nCzy podoba Ci się pogoda na Vach’katan w lipiec?\nPogoda Vach’katan sierpień\nZazwyczaj maksymalna temteratura w sierpień w w Vach’katan wynosi 21°, a najniższa 10°. Opady atmosferyczne w sierpień wystepują przez 22 dni, a ich całkowita ilość wynosi 97 mm. i ono w tym miesiącu w w Vach’katan przez 9 dni jest sucho.\nCzy podoba Ci się pogoda na Vach’katan w sierpień?\nPogoda Vach’katan wrzesień\nZazwyczaj maksymalna temteratura w wrzesień w w Vach’katan wynosi 18°, a najniższa 8°. Opady atmosferyczne w wrzesień wystepują przez 20 dni, a ich całkowita ilość wynosi 93 mm. i ono w tym miesiącu w w Vach’katan przez 10 dni jest sucho.\nCzy podoba Ci się pogoda na Vach’katan w wrzesień?\nPogoda Vach’katan październik\nZazwyczaj maksymalna temteratura w październik w w Vach’katan wynosi 11°, a najniższa 3°. Opady atmosferyczne w październik wystepują przez 15 dni, a ich całkowita ilość wynosi 46 mm.. Ono w tym miesiącu w w Vach’katan przez 12 dni jest sucho i a opady śniegu w październik występują średnio przez 4 dni.\nCzy podoba Ci się pogoda na Vach’katan w październik?\nPogoda Vach’katan listopad\nZazwyczaj maksymalna temteratura w listopad w w Vach’katan wynosi 4°, a najniższa -2°. Opady atmosferyczne w listopad wystepują przez 6 dni, a ich całkowita ilość wynosi 24 mm.. Ono w tym miesiącu w w Vach’katan przez 13 dni jest sucho i a opady śniegu w listopad występują średnio przez 11 dni.\nCzy podoba Ci się pogoda na Vach’katan w listopad?\nPogoda Vach’katan grudzień\nZazwyczaj maksymalna temteratura w grudzień w w Vach’katan wynosi 0°, a najniższa -7°. Opady atmosferyczne w grudzień wystepują przez 4 dni, a ich całkowita ilość wynosi 27 mm.. Ono w tym miesiącu w w Vach’katan przez 14 dni jest sucho i a opady śniegu w grudzień występują średnio przez 13 dni.\nCzy podoba Ci się pogoda na Vach’katan w grudzień?\n14-dniowa prognoza pogody Vach’katan\nPrognoza pogody dla Vach’katan in Armenia w ciągu najbliższych 14 dni to 16° do 19° met enkele dagen kans op lekkie opady deszczu.\nDoznania pogodowe Vach’katan\nCzy byłeś/byłaś w Vach’katan?\nOpisz swoje doznania pogodowe w Vach’katan, a zyszkasz szansę na wygranie 500 zł!\nVach’katan leży w Armenia leży w prowincji Geghark’unik’. Jeśli chcesz zadzwonić do Vach’katan, należy wybrać +374 lub 00374 przed numerem telefonu, nie używając pierwszego zera z numeru telefonu (jeśli w nim występuje). Jeśli numer telefonu to np. 05012457809, to należy usunąć pierwsze zero i zadzwonić na +3745012457809 lub 003745012457809.\nVach’katan leży w odległości 2.242 km w linii prostej od Warszawa. Lot z lotniska Lotnisko Chopina trwa około 3 godziny30.\nWspółrzędne geograficzne Vach’katan, Armenia to latitude: 40.577881, longitude: 45.130676\nWspółrzędne GPS to N 40° 34' 40.4400", E 45° 7' 50.5200"\nBilety lotnicze do Vach’katan\n3 lotnisk, na które możesz polecieć, leżących najbliżej Vach’katan, to:\nZa pośrednictwem naszych partnerów poniżej możesz znaleźć najtańsze bilety lotnicze do Vach’katan. Kliknij na logo, żeby przenieść się na stronę internetową lub zobacz najtańsze loty wszystkich linii lotniczych bezpośrednio na Skyscanner.\nW Vach’katan używa się waluty Dram jako środek płatniczy.\nRóżnica czasu Vach’katan\nW W Vach’katan jest teraz godzina 02:01 w nocy w niedziela 26 wrzesień 2021. 2 godzina później niż w czas jak w Polska. Strefa czasowa Vach’katan to Asia/Yerevan a czas w odniesieniu do Greenwich wynosi UTC+04.


Oblicz zapasy (panel administracyjny Shopify) · Centrum Pomocy Shopify\nTa strona została wydrukowana dnia May 26, 2022. Aby zapoznać się z aktualną wersją, odwiedź https://help.shopify.com/pl/manual/sell-in-person/shopify-pos/inventory-management/transfers-from-suppliers/calculate-inventory.\nJeśli włączysz Shopify, aby śledzić zapasy, upewnij się, że rozumiesz, w jaki sposób pozycje są obliczane i śledzone po ich przyjęciu od dostawcy. Liczba przychodzących pozycji różni się w zależności od przyjętych pozycji (niezależnie od tego, czy zostały zaznaczone jako Zaakceptowane czy Odrzucone).\nLiczbę przychodzących pozycji produktu można znaleźć na stronie szczegółów produktu w sekcji Zapasy (lub w sekcji Warianty dla wariantów produktu).\nZałóżmy, że nastąpił transfer 10 pozycji.\nJeżeli zamówiłeś(-aś) 10 pozycji, a otrzymałeś(-aś) 7 z nich, z których 4 oznaczono jako Zaakceptowane, a 3 jako Odrzucone, nadejdą jeszcze 3 pozycje tego produktu. Taki przypadek ma miejsce, ponieważ wskazałeś(-aś), że chociaż 3 z otrzymanych przez Ciebie pozycji były w innym stanie niż oczekiwano (3 oznaczone jako Odrzucone), nadal otrzymałeś(-aś) 7 z zamówionych pozycji.


Bywała „frajerką”, ale nigdy ofiarą. Paulina Młynarska: „Mam taki pewien defekt, życiową dysfunkcję…” | Uroda życia.pl\nTuż po ogłoszeniu wyników w wyborach prezydenckich, w których na kolejną kadencję został wybrany Andrzej Duda, głos zabrała córka polityka, Kinga: „Chciałabym zaapelować o to, aby nikt w naszym kraju nie bał się wyjść z domu. […] Wszyscy jesteśmy równi i wszyscy zasługujemy na szacunek”. Jej słowa wywołały lawinę komentarzy. „Twój tato, Kingo, dla własnej politycznej korzyści zgotował tym ludziom i ich dzieciom horror” — napisała Paulina Młynarska.\nPisarka, dziennikarka, joginka i aktywistka zagrzewa Polki do walki po tym, jak Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok w sprawie zaostrzania prawa aborcyjnego. Była równie aktywna podczas Czarnych Protestów. Młynarska od lat walczy również o prawa osób LGBT.\n„Mam taki defekt, jakąś życiową dysfunkcję, która polega na tym, że nie toleruję zakłamania, udawactwa. Całe moje życie polega na przekłuwaniu tego naszego balonu hipokryzji. Na stawianiu lustra przed paniami Dulskimi, ale też na stawaniu po stronie innych kobiet i mówieniu im w kółko: »Zobaczcie, ile rzeczy mi się nie udało. Ileż razy się potknęłam, wypieprzyłam w piach, dostałam między oczy – ale żyję! I ty też żyj!«. Dużo mnie to kosztuje, ale nie umiem inaczej” – mówi w „Urodzie Życia”.\nPaulina Młynarska urodziła się 15 listopada 1970 roku w Warszawie. Jest córką sławnego artysty kabaretowego, poety, satyryka i kompozytora Wojciecha Młynarskiego, siostrą dziennikarki Agaty i muzyka Jana. Pierwsze kroki w show-biznesie stawiała jako aktorka. Zadebiutowała na wielkim ekranie w 1986 roku. Wcieliła się wówczas w rolę Aliny w filmie „Kronika wypadków miłosnych” w reżyserii Andrzeja Wajdy. Dopiero w ubiegłym roku wyznała, że filmowcy odurzyli ją alkoholem i środkami uspokajającymi, a Wajda kazał jej – czternastoletniej – grać odważną scenę erotyczną. „Nigdy nie usłyszałam od niego słowa »przepraszam«” — mówiła w „Vivie!”. Kiedy ośmieliła się skrytykować mistrza, spotkała się z ostracyzmem.\n„Niezależność od rodziny była dla mnie najważniejsza i tak jest do dziś, choć (o ironio!) nieustannie słyszę, że wszystko jej właśnie zawdzięczam. Wszystko zawdzięczam wyłącznie sobie. Ale nie mam wykształcenia, mam tylko doświadczenie. […] Jest mi przykro, kiedy czytam o sobie, że jestem półgłówkiem, bo nie mam papierów” — pisała na Facebooku. Grała w filmach, teatrze, rozwijała warsztat dziennikarski. Ma na koncie 11 książek oraz niezliczoną liczbę felietonów i artykułów.\nCzytaj też: Paulina Młynarska: „Już nie szukam mężczyzny za wszelką cenę”. Co się zmieniło w jej życiu?\nMieszkała m.in. w Warszawie, Paryżu i Kościelisku. Dwa lata temu spełniła swoje marzenie i zamieszkała w niewielkiej wiosce na Krecie, nieopodal miasta Chania. To tam Paulina Młynarska prowadzi własne studio jogi i pisze książki. Mieszka sama, ale nie czuje się samotna.\nOd zawsze Paulina Młynarska wierzy w kobiecą siłę. Jako prezenterka „Miasta kobiet” przeprowadziła setki rozmów z kobietami. Od pięciu lat prowadzi warsztaty #miejscemocy, w których do tej pory wzięło udział ok. 400 kobiet. Nie bolą jej obraźliwe komentarze na własny temat, choć tych nie brakuje. Wykorzystuje zasięgi w mediach społecznościowych, bo jest zdania, że zabierając głos, ma szansę coś zmienić. „Mam w tej chwili ponad 300 tys. obserwujących na Facebooku i Instagramie. To więcej niż nakład niejednej gazety w Polsce. Kiedy pewne rzeczy się powtarza, nazywa po imieniu, gdy się motywuje ludzi do działania i sprzeciwu, to realnie coś się zmienia. Dożyję upadku patriarchatu. Tak myślę” — podkreślała w rozmowie z nami.\nPisarka i aktywistka Paulina Młynarska staje murem za kobietami, co pokazuje m.in. przy pomocy mediów społecznościowych. I choć sama dostaje wiele wsparcia, każdego dnia mierzy się z krytyką. „Jedna Pani Trollinda z mojego Facebooka mnie dziś zainspirowała. Wrzuciłam zdjęcie moich kotów o poranku i przeczytałam pod nim: »Stara panna z kotami«” — pisze Młynarska na swoim profilu i dodaje: „Jako czterokrotnie rozwiedziona matka dorosłej córki nie potraktowałam tego osobiście i mam serdecznie gdzieś uwagi tej Trollindy. Numer jednak polega na tym, że nawet bardzo fajne i wspierające osoby, feministki, mocne baby, od czasu do czasu odruchowo wartościują i rozliczają inne kobiety. Robią to według obrzydliwego patriarchalnego klucza, zgodnie z którym to stan cywilny »zamężna« i bycie w seksualnym użyciu, a także posiadanie dzieci mają świadczyć o ich wartości. Słyszę to wszędzie, czasem nie wierzę, że od takich osób”. Każda z nas ma prawo do własnego wyboru Młynarska ma dla wszystkich kobiet jedną radę: „W tym pięknym, jesiennym dniu chcę Ci powiedzieć moja siostro: jesteś zamężna, solo czy masz tabun kochanków, hetero, homo, trans, bi, niebinarna, aseksualna, matka czy nie, rozwiedziona raz czy pięć razy, poliamoryczna, oddająca się ascezie, przed okresem, po, w trakcie, w ciąży, po menopauzie lub w trakcie klimy (jak ja), marząca, by mieć więcej seksu, chcąca go mniej lub wcale, pracująca seksualnie, pruderyjna, rozwiązła, każda! Pier*l to! Jesteś wystarczająca i świetna, a Twoje seksualne wybory i preferencje nie są niczyją sprawą”. Czytaj więcej: Bywała „frajerką”, ale nigdy ofiarą. Paulina Młynarska: „Mam taki pewien defekt, życiową dysfunkcję…” Obserwatorki aktywistki w odpowiedzi na wpis podzieliły się...


Memento Mori – pamiętaj o śmie…chu (Kazio Sponge Talk Show) - Mieszam w kulturze\nKazio Sponge nie potrafi być poważny – najwidoczniej w lalkowym świecie jest to niemożliwe. Nawet tak przejmujący temat, jak śmiertelno-ostateczne rozważania nie zmuszą go do poprowadzenia swojego comiesięcznego Talk Show bez wygłupów. We Wrocławskim Teatrze Lalek zamiast wywoływania duchów odbyło się wywoływanie śmiechu.\nKazio potrafi zmieścić się albo w planowanym czasie albo w planowanym budżecie. W obu jednocześnie nie. Tym razem budżet został przekroczony, za to 75 minut można było odmierzać z zegarkiem w ręku. Twórcy cyklicznego Talk Show – Anna Makowska-Kowalczyk oraz Grzegorz Mazoń – starają się wybierać jak najbardziej aktualny temat kolejnego odcinka – nic więc dziwnego, że pod koniec października padło na Memento mori. Pamięć o nieubłaganej śmierci, wywoływanie duchów, Halloween oraz zakorzenione w polskiej tradycji dziady sprowokowały Kazia do stworzenia całkiem nowych piosenek. Konstrukcja drugiego odcinka bardziej niż ten sprzed miesiąca przypominała czerwcową odsłonę Talk Show, która prezentowana była pod tytułem „Estradowy wycierus, czyli o kondycji artysty we współczesnym świecie”. Zapewne łatwiej jest żartować i śpiewać przewrotne piosenki o umieraniu niż uczynić z wyborów samorządowych temat scenicznie wdzięczny.\nO ile miesiąc wcześniej Kazio swoje żarty kierował raczej lokalnie, do wrocławian, o tyle w październikowym odcinku śmieje się z ogólniejszych problemów. Wspomina choćby roszady przypominające turnieje szachowe odbywające się co roku na grobach podczas odwiedzania cmentarzy we Wszystkich Świętych. Śpiewając o zniczu Kazio przebiera się za jeden z nich, jednak pointa piosenki jest zaskakująca, bo okazuje się, że twórca tekstu zestawia przedmiot, jakiego zwykliśmy używać dla uczczenia pamięci o zmarłych z innym zniczem – olimpijskim. W innym songu prowadzący swój autorski Talk Show sugeruje, że wąsy Piłsudskiego miały kamuflować braki w uzębieniu. A wspominając mickiewiczowskie „Dziady”, a konkretnie ich jedną część, „Ustęp”, Kazio oddaje głos śpiewającej muszli klozetowej. Czy show byłby kompletny, gdyby widzowie nie mieli okazji wyciągać sobie z jej wnętrza batoników Mars, których nazwa czytana od tyłu… no właśnie. Nie byłby.\nAnna Makowska-Kowalczyk, która przygotowuje dla Kazia co miesiąc nowe teksty w tym odcinku udowodniła, że tak samo dobrze odnajduje się w żartach okołotoaletowych, jak i w przewrotnych aluzjach literackich. Wymyśla nawet nowy ptasi symboli Polski – biały orzeł zostaje zastąpiony szarym gołębiem, czyli ptakiem dużo częściej spotykanym na naszych ulicach. Kazio chciał też być w czymś pierwszy, bo jak sam stwierdził, Polacy uwielbiają być pionierami i dlatego już w październiku zaprosił swoich widzów do wspólnego zaśpiewania piosenki „Last Christmas”. Finał „Memento Mori” możemy odczytać jednocześnie jako zapowiedź kolejnego, trzeciego już spotkania z lalkowym Talk Show, które w listopadzie poświęcone zostanie tematyce CHWDP – pod tym skrótem zakamuflowane zostały Choinka, Wigilia i Dużo Prezentów.


Wpływ gospodarki leśnej na zapasy węgla organicznego w glebach\nData nadesłania: 27-06-2017\nData akceptacji: 22-05-2020\nW pracy przeprowadzono analizy fizyko-chemiczne gleb na sześciu stanowiskach różnych siedlisk w Nadleśnictwie Tuczno. Podstawowym celem badań było określenie wpływu żyzności naturalnego siedliska oraz sposobu użytkowania lasu i historii użytkowania w przeszłości na sekwestrację dwutlenku wegla w postaci węgla organicznego na hektarze. Podjęto próbę oszacowania w każdym poziomie genetycznym oraz w całym profilu glebowym wybranych gleb zapasu węgla organicznego oraz obliczono wskaźnik siedliskowy indeks glebowy SIG. W badanych glebach analizowano skład granulometryczny, zawartości węgla organicznego oraz azotu ogólnego, stosunek C:N i właściwości sorpcyjne. Drzewostan bukowy powstały z podszytów i podrostów po usunięciu drzewostanu sosnowego zgromadził ponad 20% więcej węgla organicznego niż drzewostan sosnowy o takiej samej historii powstania. Zauważa się wpływ podszytu bukowego na zwiększenie zapasów węgla organicznego w glebach. Badania wykazały wpływ gospodarki leśnej na zapasy węgla organicznego w badanych glebach. W glebach porolnych zasoby węgla organicznego były znacznie niższe (średnie zapasy węgla organicznego wyniosły 55,53 t·ha-1) niż w glebach leśnych, które nigdy nie były uprawiane rolniczo (średnio 101,23 t·ha-1)


asidus 15 Lis 2013 14:29 3645 4\n#1 15 Lis 2013 14:29\nWitam. Ponieważ jest to pierwszy założony przeze mnie temat - proszę o łagodne traktowanie!\nNie mam dużego doświadczenia z dziedziny elektroniki, zwłaszcza samochodowej, a interesuje mnie, ile może pobierać prądu w stanie jałowym (bez obciążenia) wtyk/rozgałęziacz usb z gniazda samochodowej zapalniczki. Nie wiem jak mógłbym to samemu sprawdzić.\nBy dokładniej przedstawić, o co mi chodzi, postaram się przedstawić konkretną sytuację. Mam w samochodzie już kilkuletni akumulator i albo przypadkowo albo właśnie z powodu pozostawienia tego wtyku USB - miałem trudności z odpaleniem silnika z powodu mocno rozładowanego aku - praktycznie zawsze, gdy przez kilka dni ten wtyk pozostawał w gnieżdzie zapalniczki (to taki niskoprofilowy wtyk, ładnie na płasko mieszczący się w samochodowym gnieździe - z dwoma wyjściami USB).\nCzy to możliwe, że samodzielnie wysysa tak energię z akumulatora (co prawda słaby jest już ten aku) pomimo braku urządzenia podłączonego pod USB? A jeśli tak - to jak to sprawdzić najłatwiej (jakiś prosty miernik mogę gdzieś pożyczyć jakby co)?\n#2 15 Lis 2013 14:47\nPomocny post #2 15 Lis 2013 14:47\nZmierz prąd jaki pobiera urządzenie. Środkowy bolec przez amperomierz do plusa akumulatora a zewnętrzna część do masy i będzie wszystko jasne. Jak jest kiepsko zrobione to może jakiś prąd brać. Akumulator potrafi rozładować nawet 5-co watowa żarówka jeśli będzie włączona przez kilka dni.\nU mnie jest lepiej bo w jednym gniazku mam prąd dopiero po zapłonie a w drugim zawsze więc jak podłącze do tego pierwszego to akumulator jest bezpieczny.\n#3 15 Lis 2013 14:57\nWłaśnie bałem się, że będę musiał coś rozbierać, by się podłączyć amperomierzem... pewnie i tak mnie to nie ominie.\n#4 15 Lis 2013 15:53\n#5 15 Lis 2013 16:25\nPodobne tematy pobór prądu wtyczki usb z gniazda zapalniczki samochodowej


Wesele bez glutenu - Jak je zorganizować? - Zaraz Ślub\nWesele bez glutenu – Jak je zorganizować?\nWydawałoby się, że dieta bezglutenowa może skutecznie pokrzyżować plany odnośnie skomponowania idealnego menu na wesele. Jednak w obecnych czasach możemy sobie z tym poradzić bez straty dla gości.\nDieta bezglutenowa zyskuje na popularności. Z roku na rok przybywa osób rezygnujących z glutenu. Jednak nie brakuje też ludzi chorujących na celiakię. W takim przypadku dieta to nie świadomy wybór, tylko konieczność.\nKilka bezglutenowych posiłków czy wszystkie?\nOczywiście mamy do wyboru dwie możliwości – organizujemy wesele w całości pozbawione posiłków zawierających gluten lub ograniczamy się do listy kilku dań dla gości będących na takiej diecie. Jeśli już podejmiecie decyzję, czas poszukać restaurację, która zorganizuje uroczystość, na jakiej Wam zależy. Musicie pamiętać, że skomponowanie bezglutenowego menu będzie się wiązało z dodatkowymi kosztami.\nPostaw na idealne bezglutenowe menu\nBezglutenowe ciasta i torty są dostępne w większości cukierni. Najprawdopodobniej nie będziecie mieli problemu z zamówieniem weselnego tortu bez glutenu. Problem może się pojawić dopiero przy doborze kolejnych potraw. Dania główne i przystawki mogą sprawić najwięcej kłopotów, głównie ze względu na to, że tam też może się pojawić gluten. W przypadku mięsa, powinniście wystrzegać się sosów i panierek. Zwróćcie też szczególną uwagę na serwowane alkohole – w tym przypadku bezpieczne będą: wódka na ziemniaczanej bazie, rum, cydr lub wino.\nPrzygotowując uroczystość weselną, warto najpierw dowiedzieć się czy któryś z zaproszonych gości nie cierpi na celiakię. Jeśli tak, należy przygotować część potraw z myślą o osobach z nietolerancją glutenu. Każdy z gości ma prawo do dobrej zabawy. Brak możliwości spróbowania jedzenia nie wpłynie pozytywnie na samopoczucie gości wystrzegających się glutenu. Jako gospodarze zadbajcie o to, by każdy gość czuł się komfortowo.


Zaczęli od walki z rakiem, dziś chcą ujarzmić koronawirusa. Stanowią kluczowe ogniwo - Money.pl\nStrona głównaGospodarkaNagroda money.plZaczęli od walki z rakiem, dziś chcą ujarzmić koronawirusa. Stanowią kluczowe ogniwo\n| 24.09.2020 7:43\nZaczęli od szacowania ryzyka zachorowania na nowotwory - testowali geny, pomagali w profilaktyce. Dziś są jednym z większych laboratoriów walczących z koronawirusem w Polsce. I już szykują technologię, która odróżni groźnego wirusa od grypy. Firma Warsaw Genomics została nagrodzona tytułem "Firma roku money.pl" podczas gali organizowanej wraz z Impactem.\nFirma Warsaw Genomics została nagrodzona tytułem "Firma roku money.pl" (money.pl)\nRak płuca i rak jelita grubego - to najgroźniejsze i najbardziej śmiercionośne nowotwory w Polsce. Jak wskazuje Najwyższa Izba Kontroli, skuteczność leczenia onkologicznego wciąż jest gorsza niż w większości pozostałych krajów Unii Europejskiej. A według najnowszych prognoz istnieje ryzyko, że stan ten będzie się pogarszał. Statystyka jest brutalna: rzadziej chorujemy na nowotwory, ale zdecydowanie częściej na nie umieramy. Wniosek jest jeden: potrzeba diagnostyki i leczenia.\nI właśnie tym zajmuje się od lat firma Warsaw Genomics - diagnostyką. Badania spółki pomagają określić ryzyko pojawienia się raka oraz ułatwiają jego wczesne wykrywanie i skuteczne leczenie. Dotyczy to nowotworów uwarunkowanych genetycznie, w szczególności takich odmian jak rak piersi, jajnika, prostaty czy trzustki.\nZespół Warsaw Genomics kierowany jest przez specjalistów z dziedziny onkogenetyki - profesora Krystiana Jażdżewskiego oraz dr hab. Annę Wójcicką.\nZobacz także: Nagroda money.pl. Emilewicz: Służba publiczna nabrała zupełnie innego znaczenia\n- Misją Warsaw Genomics jest znalezienie wszystkich osób szczególnie zagrożonych i uratowanie ich od przedwczesnej śmierci - tłumaczy prof. Krystian Jażdżewski - Chcemy przebadać wszystkich Polaków. Jest to możliwe dzięki unikatowej, niespotykanie szybkiej i taniej metodologii wypracowanej w Warsaw Genomics. Na każde 100 przebadanych osób, ratujemy życie 5 - dodaje\nCo daje świadomość ryzyka? Umożliwia stworzenie indywidualnego planu działań ochronnych. Może się okazać, że na cyklicznie badania lepiej zgłaszać się już od 25. roku życia, a nie dopiero od 50. Tak wczesna profilaktyka po prostu ratuje życie.\nTo jednak niejedyna noga działalności naukowej i biznesowej firmy. Od marca jest też inna - dziś można powiedzieć, że to podstawa działalności firmy. Dawne plany zostały odłożone na półkę, poczekają. Pojawiło się nowe wyzwanie i nowe zadanie dla pracowników firmy. To masowe testy wykrywające koronawirusa.\nGdy dostęp do badań diagnostycznych w kierunku wirusa był na bardzo niskim poziomie, firma zdecydowała o zmianie profilu działalności. Na szybko, z potrzeby chwili. I tak stała się jednym z głównych testujących w Polsce. Dziennie przyjmuje kilka tysięcy próbek.\nI właśnie za zdolność do szybkiej adaptacji na zmieniającym się rynku i solidarną odpowiedź na najgroźniejsze wyzwanie ostatniej dekady - koronawirusa - firma Warsaw Genomics została nagrodzona tytułem "Firma Roku money.pl". Nagroda została przyznana podczas Impact'20 Connected Edition.\n- Warsaw Genomics to firma wywodząca się stąd, z Uniwersytetu Warszawskiego. Już na początku epidemii błyskawicznie zmieniła swój profil działania. Zamiast wykonywać testy genetyczne wykrywające prawdopodobieństwo chorób onkologicznych, przestawiła się na testy COVID-19 wspierając polską służbę zdrowia oraz nasz kraj w walce z epidemią - argumentuje Sebastian Ogórek, redaktor naczelny money.pl.\n- Osiągnęliśmy wyróżniającą się skalę działania dzięki zapleczu technologicznemu naszego laboratorium, ale także doświadczeniu naszych diagnostów, którzy realizują wielkoskalowe badania genetyczne w codziennej pracy - tłumaczą naukowcy.\n- Uruchomiając badania, podjęliśmy szereg niepopularnych decyzji, inwestując własne środki w zakup odczynników, gdy ich dostępność w całej Europie była ograniczona, a następnie w doposażenie laboratorium, by móc zwielokrotnić liczbę realizowanych testów - wspominają.\nA pierwsze testy powędrowały do lekarzy, ratowników medycznych, szpitali, stacji sanitarno-epidemiologicznych, a także podopiecznych i pracowników domów pomocy społecznej. Wszędzie tam, gdzie w pierwszej fazie epidemii były po prostu niezbędne. Na badania firma wydawała własne środki. Jak tłumaczy: tak po prostu trzeba było zrobić.\nDziś laboratorium Warsaw Genomics może przyjąć do realizacji i wykonać 4 500 testów każdego dnia. Podczas jesiennej fali wirusa i grypy to właśnie takie miejsca mogą stać się kluczowe w walce z koronawirusem. Tym bardziej że możliwości Warsaw Genomics stanowią ponad 7,5 proc. wszystkich zdolności testowych w Polsce. A przecież to jedno laboratorium, jedna firma.\nDoświadczenia laboratoriów przydają się również przy prognozowaniu kolejnych fal wirusa.\nW dwa tygodnie po wzroście liczby pozytywnych wyników w laboratorium, w szpitalach pojawi się więcej osób. Kolejne dwa tygodnie przyniosą zwiększoną liczbę zakażonych, którzy wymagają intensywnego leczenia. A to sprawia, że od momentu wzrostu liczby zakażeń w testach do momentu przyjęcia zwiększonej liczby pacjentów mija około miesiąca. To czas, by się przygotować. To czas, by służba zdrowia wiedziała, gdzie i kiedy pojawią się ci pacjenci. Przepływ informacji na linii laboratorium-służba zdrowia może ratować życie.\nA na tym działania firmy się nie kończą. Już dziś opracowuje testy, które pozwolą odróżnić grypę od groźnego wirusa. Już na początku jesieni w laboratorium mają się pojawić pierwsze takie zestawy testowe. A to może na dobre zmienić obraz walki z wirusem.\nNom, uj z rakiem, wirus ważniejszy. Nie ważne, że inne choroby zabijają kilka razy więcej ludzi.\noddajcie mój ...\nnajmniej ludzi umiera na covid w/g oficjalnych danych do połowy sierpnia umarło 280osób. Reszta umarła na choroby współistniejące. a setki razy więcej z braku dostępu do lekarza i profilaktyki. Lekarze boją się przyjmować w przychodniach a prywatnie to już nie.\nZaczęli od walki z rakiem i nic nie zrobili bo ludzie nadal umierają a koronawirus to kłamstwo.\nBzdury z tym wirusem. Pandemia jest zrobiona celowo od super bogatych i ich banków a rządy krajów poprostu dostały łapówki i robią tak jak te Rotschildy i Rokefelerowie sobie życzą. Bill Gates taż należy do tych przestępców i oczywiście jego Who.\ndziś lepiej leczyć się poza systemem, bez żadnych testów itp. ja wybieram edoktor24, super, porady profesjonalne, wnikliwe, wszystko od ręki załatwiam. Polecam