Falk McGane – zaginiony chłopiec | Podziemie Opowiadań\nInne Falk McGane – zaginiony chłopiec\n09-03-2014, 11:53 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 13-05-2014, 16:53 przez Gorgonek.)\nPrzepraszam z góry za wcześniejszy temat, złamałem regulamin ale już poczytałem trochę prac, oceniłem i myślę, że mogę wstawić coś swojego. Na razie będzie to prolog, nie bardzo związany z fabułą, ale pozwala poznać trochę bohaterów i wprowadza w klimat. Także, miłego czytania.\nRok 1694 (bądź coś koło tego)\nCzy zdarzyło ci się kiedyś zabić człowieka? To tylko… proste pytanie. Każdy z nas zna odpowiedź, choć czasami ciężko o tym myśleć. A teraz, zadam ci jeszcze jedno pytanie. A gdybyś musiał zabić człowieka? Nie musisz odpowiadać. Proszę, usiądź tylko i wysłuchaj mojej krótkiej historii.\nTen dzień mieliśmy spędzić w porcie, ludzie byli wyczerpani, i głodni. Każdy, kto dowodził, bądź dowodzi załogą groźnych i bezwzględnych piratów gotowych na wszystko, doskonale wie, że to niebezpieczne połączenie. Ale w tamtym okresie byłem tylko dzieckiem, niewiele wiedziałem o życiu i obyczajach tych ludzi. Wspominam te czasy jak przez mgłę. Kapitanem był Gordon, a dokładniej Gordon Montrose. Umiał zadbać o potrzeby załogi, przewodził już długie lata, znał się na swoim rzemiośle jak nikt inny. W każdym razie, nasz pobyt w tym małym, portowym miasteczku, którego zresztą nazwy i tak nie pamiętam, nie trwał zbyt długo. Jak już wspomniałem, gdy przewodzisz takiej bandzie, musisz być gotowy na wszystko. Pamiętam tylko krzyki, wystrzały z pistoletów, a następnie szczęk kordelasów, który mnożył się ze wszystkich stron. Ktoś mnie złapał od tyłu przez ramię, poczułem ogromną dłoń która ścisnęła moją klatkę piersiową. W pierwszej chwili zawładnęło mną przerażenie, tłum walczących ze sobą ludzi, krew i jęki rannych sparaliżowały mnie kompletnie, nigdy wcześniej nie widziałem takiej jatki. Dopiero po kilku sekundach spostrzegłem, że to Gordon mnie chwycił. Do dzisiaj jestem pod wrażeniem jego siły. W jednej ręce trzymał zniszczony już miecz, a w drugiej mnie. Pędziliśmy ile sił w kierunku statku, nie było łatwo. Droga była wąska, fale obijały się o kamienne ścianki, zalewając wszystko wodą. A w dodatku trupów przybywało z każdą sekundą, niektórzy próbowali o resztkach sił uciekać, czołgając się jak robaki. Inni wpadali do wody, wydając z siebie ostatni oddech, oraz krzyk przerażenia. Wielu konało na miejscu od śmiertelnych ciosów, które zadawały zatapiające się w ich ciałach śmiercionośne ostrza. Gdy tak biegliśmy, wydawało mi się, że mija wieczność. Mogłem doskonale obserwować przebieg walki, wtedy byłem jeszcze drobnej postury, mój wzrost nie przekraczał nawet metra dwadzieścia. Dlatego też chwyciłem mocno Gordona za szyje oburącz, i kątem oka spoglądałem na rozwój wydarzeń. Akurat ten widok, utkwił mi w pamięci bardzo dobrze. Nikt do dzisiaj mi nie wmówi, że broń używana przez piratów jest słaba i niedopracowana. Nie słyszałem większej bzdury. Ale myślę, że najlepiej przekonał się o tym jeden z marynarzy, który z odrąbaną nogą leżał teraz na ziemi i mierzył niebo swoim przygasłym już spojrzeniem. Widok był straszny, dlatego też zamknąłem oczy i jeszcze bardziej wtuliłem się w kapitana. Ten natomiast gnał dalej na oślep. Po drodze mijając kilku dowódców wydawał im krótkie rozkazy. Moich uszu dobiegł także krzyk kobiet, jednakże najbardziej strasznym i przenikliwym dźwiękiem był płacz ich dzieci. Nie wiem skąd one się tam wzięły, nie chciałem o tym myśleć.\n– Odwrót! Na pokład łajzy! – Rozległy się krzyki.\nPole walki zaczęło się zmieniać, front przesuwał się coraz bardziej w stronę statku, tak jakby wrogowie chcieli nas zepchnąć w stronę morza. Ich przewaga liczebna rosła z każdą chwilą. Na szczęście byliśmy już na miejscu, tak jak połowa załogi. Kolejna połowa dalej prowadziła walkę i opóźniała nieprzyjaciół. Wszyscy dobyli muszkiety, ja natomiast spoglądałem teraz przez burtę. Poszła pierwsza salwa, około piętnaście muszkietów wystrzeliło jak jeden. Gordon przygotowywał statek do odpłynięcia, natomiast rozkazy strzelcom wydawał kto inny. Wtedy jeszcze byłem tutaj nowy, w końcu jako dziecko nie mogłem wiedzieć za wiele. Kolejna salwa rozbrzmiała w moich uszach, a ja z coraz większym zaciekawieniem przyglądałem się walczącym, którzy byli coraz bliżej naszego statku. Pirat ubrany w długi, czerwony żupan i trójkątny kapelusz, wymachiwał kordelasem na znak kolejnego ostrzału. Jeśli chodzi o niego, kompletnie nie przypominał pirata. Był ubrany elegancko, wymachiwał szablą z wielką gracją, jakby był zaprawionym oficerem od wielu lat. Ale nie on teraz przyciągał moją uwagę. W tłumie dojrzałem kobiety z dziećmi, prowadzone przez kilku piratów. Opierały się jak mogły, ale to na nic. Ich oprawcy byli brutalni, ciągali za włosy, zastraszali, grozili dzieciom. Resztka naszej załogi osłaniała ich, jakby eskortowała jakiś konwój. W końcu kobiety zostały wprowadzone na statek, reszta załogi także się na nim schowała. Z gardeł towarzyszy wydał się gromki okrzyk zwycięstwa, gdy statek w końcu oderwał się od brzegu. W naszą stronę poleciało wiele kamieni i bluzg, jednakże było już po wszystkim. Wszyscy świętowali, tylko Gordonowi nie było do śmiechu. A ja? Ja jak zawsze nie wiedziałem o co chodzi. W końcu, nie wiele jeszcze rozumiałem. Kobiety zostały związane, gwarzenie piratów przerywał przenikliwy płacz dzieci, a statek oddalał się coraz bardziej. Miasteczko znikało powoli za horyzontem. Zazwyczaj nikt nie zwracał na mnie uwagi, wszyscy byli zajęci sobą, dlatego też żeby nie przeszkadzać wchodziłem na maszt i obserwowałem życie na łajbie. Tym razem jednak nie było tak wesoło, na całym okręcie rozległ się krzyk kapitana.\n– Cisza do jasnej cholery! Wy kurwie syny. – W głosie Gordona było słychać niebywałą złość.\nNa statku zapadła cisza. Kapitan zszedł niżej, splótł swoje ogromne dłonie za plecami, a następnie podszedł do związanych kobiet. Które teraz w gromadzie siedziały na środku statku, ze spuszczonymi głowami. Wiele z nich potajemnie płakało, aby nikt nie zauważył, wiele było przerażonych, ale żadnej nie przyszło na myśl aby się odezwać.\n– Kto jest za to odpowiedzialny, niech wystąpi. – Montrose wskazał palcem na dziewki.\n– A no ja, panie kapitanie – w jego głosie było słychać taką drwinę, że aż się uśmiechnąłem. – Coś się nie podoba?\nW tym momencie ujrzałem niskiego pirata, o drobnej posturze. Jego brzuch przepasał pas, z różnymi nożami. Włosy miał długie, opadające mu aż do oczu. Odgarnął je jednym, ale za to zwinnym ruchem ręki. Nie miał butów. Jego nogi były brudne, zaniedbane, ale poruszał się z niebywałą śmiałością. Źle mu z oczu patrzyło, miał twarz łotrzyka, przebiegłą, oraz najbardziej zapadł mi w pamięci, ten szyderczy uśmiech…\n– Gadaj, skąd one się tu wzięły? – zapytał spokojnym głosem Gordon, zbliżając się powoli do pirata.\n– Każdy chce się zabawić, nieprawdaż, chłopcy? – Ten nawet nie drgnął, tylko jeszcze bardziej się uśmiechnął, gdy załoga zawtórowała mu.\n– Uprowadziliście ich kobiety, z ich miasta, bez mojej zgody. Wiesz czym to grozi? – kapitan zbliżył się do niego. Ostatnie pytanie powiedział szeptem, nachylając mu się nad uchem. Tak, żeby nikt nie usłyszał.\n– Wiem, panie kapitanie, ale ja po swojej stronie mam załogę, a pan jest sam. Panie, Gordon. – także odpowiedział szeptem.\nPo tych słowach kapitan odsunął się na kilka kroków, rozejrzał się, spojrzał kilka razy na załogę która teraz go otaczała. Na jego twarzy widać było niepokój, nie był już tak poważany jak kiedyś. To pewnie przeze mnie, w końcu jaki kapitan piratów przygarnia dzieciaka. Ale wtedy jeszcze nic nie rozumiałem ani nikt nie potrafił zrozumieć Gordona.\n– Dobrze, zgodzę się, kobiety mogą zostać. A co z dziećmi? – spytał dowódca statku.\n– Zabić! Zabić! – rozległy się krzyki załogi. – wyrzucić za burtę! – krzyczeli inni.\n– Zróbcie co chcecie. – powiedział to tak chłodnym tonem, że przez chwilę poczułem niepokój.\nPrzyglądałem się temu wszystkiemu z masztu. Siedziałem wystarczająco nisko, by widzieć co się tam działo. Z gardeł piratów wydobyły się niskie okrzyki, rzucili się na dzieci, wyrywali je z rąk kobiet. Wyrzucali przez burtę, mordowali. Czułem, czułem, że muszę coś zrobić. Ale nie mogłem. Musiałem, ale nie mogłem. Szybko było po wszystkim, plamy krwi zabrudziły cały pokład. Kapitan tylko się przyglądał, zresztą tak jak ja. Dzisiaj już wiem, chciał coś zrobić, musiał, ale nie mógł.\n– To już wszystkie? – Głos mu się załamał lekko.\n– Chyba tak, teraz panowie! Bierzemy kobitki! – Wszyscy wydarli się ile sił.\nTę chwile pamiętam, jakby zdarzyła się pięć sekund temu. Gdy radość mężczyzn, przerwał płacz, płacz kilku miesięcznego dziecka. Kapitan wziął je na ręce. Wszyscy zmierzyli go wzrokiem. Pirat bez butów wyszczerzył zęby, a następnie zawołał ochoczo.\n– No, no, no, to chyba robota dla Falka! – Załoga wpadła w gromki śmiech.\nKapitan przemilczał, wiedział, że tak musi się stać. Dzisiaj to on był niewolnikiem. Spojrzał na mnie, widziałem to jego politowanie w oczach. Tak bardzo nie chciał tego widzieć, ale musiał. Dzisiaj każdy robił, to co musiał. Piraci przywołali mnie na dół. Wspominałem, byłem dzieckiem, niewiele mogłem wiedzieć. Bez świadomości chwyciłem dany mi nóż. Zrobiłem to jednym ruchem. To już nie jest mgła, to nie jest złudzenie. Pamiętam to, jakby zdarzyło się dzisiaj.\nDlatego zadam ci pytanie, czy zdarzyło ci się kiedyś zabić człowieka? To tylko… proste pytanie. Każdy z nas zna odpowiedź, choć czasami ciężko o tym myśleć. A teraz, zadam ci jeszcze jedno pytanie. A gdybyś musiał zabić człowieka? Nazywam się Falk McGane, i ja, to zrobiłem.\nPrzy dialogach również stosuje się akapity ;)\n09-03-2014, 15:46 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 09-03-2014, 15:48 przez Hellbringer.)\nHej! Widzę, że postów masz wreszcie wystarczającą ilość, więc na legalu można skomentować. Pojedziemy standardowym systemem, najpierw poprawki, potem uwagi.\nGorgonek napisał(a): A teraz, zadam ci jeszcze jedno pytanie.\nPrzecinek jest zbędny, ale odczytuję to jako zabieg mający na celu odpowiednie akcentowanie elementów zdania i w sumie ładnie to wypada, z tym że dla zapisu korzystniejsze będzie użycie myślnika „–”.\nGorgonek napisał(a): Nie odpowiadaj, nie musisz, może nie chcesz.\nZbyt krótkie zdania to faktycznie problem, ale te sztucznie klejone również. Po „nie odpowiadaj” powinna nastąpić naturalna pauza.\nGorgonek napisał(a): Każdy kto dowodził, bądź dowodzi załogą groźnych i bezwzględnych piratów gotowych na wszystko, doskonale wie, że to niebezpieczne połączenie.\nZagubiony przecinek między słowami zaznaczonymi :P\nGorgonek napisał(a): Umiał zadbać o potrzeby załogi, przewodził nimi już długie lata, znał się na swoim rzemiośle jak nikt inny.\nPrzewodzić można NAD kimś.\nGorgonek napisał(a): W każdym bądź razie, nasz pobyt w tym małym, portowym miasteczku, którego z resztą nazwy i tak nie pamiętam, nie trwał zbyt długo.\nOhydny błąd! Nie mówimy i nie piszemy tak nigdy, bo jest to kontaminacja dwóch wyrażeń synonimicznych: „bądź co bądź” i „w każdym razie”. Bardzo, bardzo proszę cię o poprawienie tego. I zalecam pierwszą formę, lepiej brzmi :P A co do „z resztą”, to się pisze razem.\nGorgonek napisał(a): Ktoś mnie złapał od tyłu, poczułem ogromną dłoń która ścisnęła moją klatkę piersiową.\nAż tak wielką dłoń, że była w stanie zamknąć się wokół jego klaty? O lol. Bo to tak trochę brzmi, jakby koleś mógł w tej dłoni kruszyć pięć kilogramów orzechów na raz xD Poza tym jak go ktoś złapał od tyłu, to skąd to ściskanie klatki piersiowej? Jakiś gej się zakradł za niego, żeby sobie pomacać?\nGorgonek napisał(a): Droga była wąska, fale obijały się o kamienne ścianki zalewając wszystko wodą. A w dodatku trupów przybywało z każdą sekundą, niektórzy próbowali o resztkach sił uciekać, czołgając się jak robaki.\nNie jesteś konsekwentny w stosowaniu znaków interpunkcyjnych, co wynika zapewne z niewiedzy. Oświecę cię. Imiesłowowe równoważniki zdania zawsze oddzielamy od reszty przecinkami. Inaczej mówiąc, słowa zakończone na „–ąc”, „–łszy” „-wszy” traktujemy tak, jakby tworzyły całkiem osobne człony zdania. Czaisz?\nGorgonek napisał(a): Jeszcze niektórzy wpadali do wody, wydając z siebie ostatni oddech, oraz krzyk przerażenia.\nOraz to spójnik, nie oddzielasz go przecinkiem, chyba że sytuacja jest naprawdę wyjątkowa. A tu nie jest ^^ W ogóle nie podoba mi się idea krzyczenia pod wodą. Możesz usiłować to zrobić, ale przecież się nie uda, no nie? Tak więc wydawanie okrzyku przerażenia (tak lepiej brzmi i znaczeniowo jest też bardziej usprawiedliwione) jest niemożliwe. Próbować zawsze można. Rozumiesz różnicę? To nie może być czynność o aspekcie dokonanym.\nGorgonek napisał(a): Jeszcze niektórzy wpadali do wody, wydając z siebie ostatni oddech, oraz krzyk przerażenia. A niektórzy jeszcze, konali na miejscu od śmiertelnych ciosów, które zadawały zatapiające się w ich ciałach śmiercionośne ostrza.\nObrzydliwe powtórzenie, którego nie da się zaakceptować. Po co ci aż tak długie formy, nie możesz użyć prostego „inni”?\nGorgonek napisał(a): Po drodze mijając kilku dowódców wydawał im krótkie rozkazy.\nA nie, ten... jakiś, no, oficerów?\nGorgonek napisał(a): – Odwrót! Na pokład łajzy! – Rozległy się krzyki.\nDialogi też się rozpoczyna od akapitów. „Rozległy” zapisujemy od wielkiej litery. Zasada jest taka, że jeśli czynność wykonuje bohater, który mówi, zapisujemy ją od małej litery, ale, sorry, krzyki nie są bohaterem xD\nGorgonek napisał(a): Był ubrany elegancko, wymachiwał szablą z wielką gracją, jakby był zaprawionym dowódca od wielu lat.\nLiterówka, końcówka ci się pomyliła. No i nadal nie pasuje mi określanie co drugiej osoby mianem „dowódcy”.\nGorgonek napisał(a): Kobiety zostały związane, gwarę piratów przerywał przenikliwy płacz dzieci, a statek oddalał się coraz bardziej.\nGwara to odmiana języka. Czynność, którą oni mogliby wykonywać, nazywamy „gwarzeniem”.\nGorgonek napisał(a): Kobiety zostały związane, gwarę piratów przerywał przenikliwy płacz dzieci, a statek oddalał się coraz bardziej. Miasteczko znikało powoli za horyzontem. Zazwyczaj nikt nie zwracał na mnie uwagi, wszyscy byli zajęci sobą, dlatego też żeby nie przeszkadzać wchodziłem na maszt i obserwowałem życie na statku. Tym razem jednak nie było tak wesoło, na całym statku rozległ się krzyk kapitana.\nZa dużo powtórzeń. Próbuj używać synonimów, ale nigdy nie określaj prawdziwego okrętu mianem „łodzi”, bo ci jakiś żeglarz zęby powybija Synonimy to „okręt” i „łajba”.\nGorgonek napisał(a): – Cisza do jasnej cholery! Wy kurwie syny. – w głosie Gordona było słychać niebywałą złość.\nOd wielkiej, od wielkiej litery to zapisuj!\nGorgonek napisał(a): Na statku zapadła cisza, nawet dzieci przestały płakać.\nLekka przesada :P Małe dzieciaki zaczęłyby płakać bardziej, bo one nie ogarniają, co, jak, kiedy i gdzie trzeba robić. Prawie jak ty ze stosowaniem akapitów, ale o tym niżej :]\nGorgonek napisał(a): Kapitan zszedł niżej, splótł swoje ogromne dłonie za plecami, a następnie podszedł do związanych kobiet. Które teraz w gromadzie siedziały na środku statku, ze spuszczonymi głowami do dołu.\nDwie sprawy. Po pierwsze, zdań nie rozpoczynamy od „które” i nie rozbijamy ich tak sztucznie, jak tu, po drugie... widziałeś ty kiedyś, żeby ktoś spuszczał głowę DO GÓRY? Na pytanie, czy to pleonazm, czy tautologia, odpowie ci Yami, ja nie umiem tego rozpoznawać niestety. W każdym razie któreś z tych.\nGorgonek napisał(a): Wiele z nich potajemnie płakało, wiele było przerażonych, ale żadnej nie przyszło na myśl aby się odezwać.\nMiędzy zaznaczonymi słowami zgubiłeś przecinek.\nGorgonek napisał(a): – Kto jest za to odpowiedzialny, niech wyjdzie. – Montrose wskazał palcem na dziewki.\nWyjdzie? Chyba raczej wystąpi, co? No bo wychodzenie wiązałoby się z tym, że ktoś miałby opuścić jakieś pomieszczenie, a ze statku się wyjść nie da... Da się zejść z pokładu, ale to jak statek jest w porcie xD Pewnie chodzi ci o wystąpienie z tłumu. Przynajmniej powinno.\nGorgonek napisał(a): – A no ja, panie kapitanie – w jego głosie było słychać taką drwinę, że aż się uśmiechnąłem. – Coś się nie podoba?\nW czyim głosie? Kto to mówi, Bóg? Dopisz chociaż krótką wzmiankę, że... nie wiem, „w tłumie poruszył się jeden z piratów i spojrzał Montrose'owi prosto w oczy”. Albo zamień kolejnością akapit z dialogiem.\nGorgonek napisał(a): Włosy miał długie, opadały mu aż do oczu, odgarnął je jednym ale za to zwinnym ruchem ręki.\nZnowu zgubiłeś przecinek, zapominalski jesteś!\nGorgonek napisał(a): Źle mu z oczu patrzyło, miał twarz łotrzyka, przebiegłą, oraz najbardziej zapadły mi w pamięci ten szyderczy uśmiech…\nPomyliłeś się co do formy, nie? Jeśli „uśmiech” to „zapadł”.\nGorgonek napisał(a): – Każdy chce się zabawić, nieprawdaż chłopcy? – ten nawet nie drgnął, tylko jeszcze bardziej się uśmiechnął, gdy załoga zawtórowała mu.\nZagubiony przecinek, znoooowu ^^ I znowu zapis dialogu.\nGorgonek napisał(a): – Uprowadziliście ich kobiety, z ich miasta, bez mojej zgody. Wiesz czym to grozi? – kapitan zbliżył się do niego. Ostatnie pytanie powiedział szeptem, nachylając mu się nad uchem. Tak, żeby nikt nie usłyszał.\nO, tym razem zbędne przecinki! No i zapis dialogu, znowu.\nGorgonek napisał(a): – Zróbcie co chcecie. – powiedział to tak chłodnym tonem, że przez chwilę poczułem niepokój.\nKropki się pozbądź i wyjdzie ci poprawny zapis dialogu :]\nGorgonek napisał(a): Siedziałem dość wysoko, ale wystarczająco nisko na tyle, by widzieć co się tam działo.\nNo bez przesady! Albo na tyle nisko, albo wystarczająco nisko!\nGorgonek napisał(a): Czułem, czułem że muszę coś zrobić.\nPrzecineeek zgubiony, Heeeeell niezadowolony.\nGorgonek napisał(a): Musiałem, ale nie mogłem. Szybko było po wszystkim, plamy krwi zabrudziły cały pokład. Kapitan tylko się przyglądał, z resztą tak jak ja. Dzisiaj już wiem, chciał coś zrobić, musiał, ale nie mógł.\nDziwnie to brzmi. To jest ten rodzaj powtórzenia, które odpowiednio zapisane jest wytłumaczone i nie jest błędem, ale tego tłumaczenia nie ma... Stylistycznie, powiem ci na pewno, nie jest to korzystne.\nGorgonek napisał(a): – To już wszystkie? – głos mu się załamał lekko.\nZapis, zapis! Odsyłam do poradnika!\nGorgonek napisał(a): Tę chwile pamiętam, jakby zdarzyła się pięć sekund temu.\nLiterówka. Popraw końcówkę.\nGorgonek napisał(a): Gdy radość mężczyzn, przerwał płacz, płacz kilku miesięcznego dziecka.\nPo pierwsze zbędny przecinek, po drugie... To zdanie, za przeproszeniem, jest tak z dupy wstawione, jakby brakowało kilku innych. No nijak nie nawiązuje do reszty. Całkowicie oderwane jest. No proszę cię!\nGorgonek napisał(a): – No, no, no, to chyba robota dla Falk’a! – załoga wpadła w gromki śmiech.\nZapis dialogu. A co do apostrofów, używaj ich wtedy, kiedy polska końcówka fleksyjna kłóci się z końcem słowa tak, że powoduje to problemy. Dlatego mamy „Pottera”, ale też „Harry'ego”. Po prostu jak na końcu jest „y” albo „e”, to pisz apostrof.\nGorgonek napisał(a): Nazywam się Falk McGane, i ja, właśnie to zrobiłem.\nCzy właśnie to zrobił...? No nie bardzo. Wywal to i będzie luz.\nMasz poważny problem z zapisem. Robisz błędy interpunkcyjne charakterystyczne dla osób, które dopiero zaczynają publikować, choć widać, że z pisaniem sobie radzisz całkiem nieźle od strony stylistycznej, do tego jeszcze dochodzą błędy w dialogach i brak akapitów. „Ale przecież jakieś wstawiłem” – mógłbyś powiedzieć. Tylko że to tak nie działa, że sobie wstawisz jeden akapit na 10 stron jednolitego tekstu i będzie ok. Tekst musi być rozbity! Robi się to pod kątem nowych wątków/myśli, czaisz?\nPosłużę się metaforą: jeśli kalejdoskop ma działać, musi się składać z wielu różnokolorowych szkiełek, a nie z jednej, wielkiej tafli szkła. Tak jest z twoim tekstem, zasada działania podoba: chcesz stworzyć piękny obraz i zabawić czytelnika, rozbij tekst.\nMasz też problem z... uwaga, uwaga! Kreacją postaci. Już się doczepiałem do tych twoich „dowódców”, czyli raczej oficerów. Opisujesz postać bardzo... cipo*****o kapitana piratów. Posłuchaj teraz rady Hella: taki typ, nawet jeśli serce ma miękkie, załogę trzyma na krótkim łańcuchu i zawsze zostawia strażnika, który będzie jej pilnować. Tym się zajmują oficerowie. Chłosta, inne takie, to są kary, które dostają źli członkowie załogi. I reszta trzęsie portkami, więc się stara. Przedstawiasz sytuację, kiedy nawet oficerowie nie pomagają kapitanowi. To nie jest realistyczne, kiedy coś takiego się dzieje, któryś z oficerów zabija kapitana i przejmuje jego stanowisko przy poparciu załogi. Chociaż... zobaczymy, może jeszcze go zamordują ^^\nCo do stylu: dość lekki, przeszkadzały mi braki akapitów i odstępy między nimi (których nie stosujemy, czytaj: nie używaj enterów, do cholery!), a mimo to język twojego opowiadania jest naprawdę ładny. Czasami się zdarzają perełki, które ci wytknąłem, ale po poprawieniu tego będzie naprawdę dobrze. No nic, poczekam na rozwój sytuacji.\nTylko poprawki wstaw! Grożę ci niekomentowaniem dalszych części, jeśli nie poprawisz tekstu.\nOstatecznie dzieło oceniam na mocne 4,5/10 :] Weny życzę!\n09-03-2014, 15:55 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 09-03-2014, 15:57 przez Gorgonek.)\nPo przeczytaniu twojej całej opinii, uświadomiłem dopiero sobie, jak wiele oczywistych błędów popełniłem. O niektórych rzeczach wiedziałem, a mimo to takie błędy wkradły się bez mojej świadomości. W najbliższym czasie poprawie to wszystko co wymieniłeś.\nCo do tego kapitana, ona właśnie taki ma być. To ma wyglądać, jakby stąpał po cienkiej nitce, a pod sobą miał wielki kanion. Poza tym, fabuła rozwinie się trochę inaczej. To tylko urywek.\nPS. przy niektórych błędach i twoich opisach aż zacząłem się śmiać\nNo ja mam nadzieję, że się rozwinie :P\nI nadal te błędy robisz w odpowiedzi na komentarz też ^^. No ale się wyrobisz.\n09-03-2014, 15:59 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 09-03-2014, 16:16 przez Gorgonek.)\nJa mam chyba jakiś problem ze sobą. Wiem jakie błędy popełniam, ale widzę je dopiero jak ktoś mi je wypomni albo już wstawię jakiś tekst bądź krótką wypowiedź. Nawet jak przeczytam coś dwa razy\nPS. Oh my god, miałem naniesione poprawki. Niestety źle skopiowałem tekst i wszystko przepadło. Brawa dla mnie\nTo czytaj kilkanaście :P Wyrobisz sobie dzięki temu nawyk. No i sprawdzaj innych, to też ci się przyda\nCytat: Na razie będzie to prolog, nie bardzo związany z fabułą, ale pozwala poznać trochę bohaterów i wprowadza w klimat. Także ( "Tak że", bo także = też, tak że = a więc ), miłego czytania.\nTen dzień mieliśmy spędzić w porcie, ludzie byli wyczerpani, ( zbędny przecinek ) i głodni. Każdy ( przecinek ) kto dowodził, bądź dowodzi załogą groźnych i bezwzględnych piratów gotowych na wszystko, doskonale wie, że to niebezpieczne połączenie.\nUmiał zadbać o potrzeby załogi, przewodził ( dowodził, bo przewodził im ) nimi już długie lata, znał się na swoim rzemiośle jak nikt inny.\nW każdym bądź ( bądź – zbędne ) razie, nasz pobyt w tym małym, portowym miasteczku, którego z resztą ( "zresztą", bo zresztą=tak poza tym, natomiast z resztą=z pozostałą częścią: pieniędzy, towarzystwa ) nazwy i tak nie pamiętam, nie trwał zbyt długo.\nJak już wspomniałem, gdy przewodzisz taką bandą ( takiej bandzie ), musisz być gotowy na wszystko.\nKtoś mnie złapał od tyłu, poczułem ogromną dłoń ( przecinek ) która ścisnęła moją klatkę piersiową.\nPędziliśmy ile sił w kierunku statku, ( ale ) nie było łatwo.\nDroga była wąska, fale obijały się o kamienne ścianki ( przecinek ) zalewając wszystko wodą. A ( spójnik "a" jest tu zbędny ) w dodatku trupów przybywało z każdą sekundą, niektórzy próbowali o resztkach sił uciekać ( szyk – próbowali uciekać resztkami sił ), czołgając się jak robaki.\nJeszcze niektórzy ( inni ) wpadali do wody, wydając z siebie ostatni oddech, ( zbędny przecinek ) oraz krzyk przerażenia.\nA niektórzy jeszcze, ( w trzecim zdaniu powtarzasz ten zwrot, możesz napisać "Wielu skonało na miejscu" ) konali na miejscu od śmiertelnych ciosów, które zadawały zatapiające się w ich ciałach śmiercionośne ostrza.\nDlatego też chwyciłem mocno Gordona za szyje oburącz ( szyk – oburącz za szyję ) , ( zbędny przecinek ) i kątem oka spoglądałem na rozwój wydarzeń.\nAkurat ten widok, ( zbędny przecinek ) utkwił mi w pamięci bardzo dobrze.\nPo drodze mijając kilku dowódców ( potraktuj to jako wtrącenie, oddzielając przecinkami albo zmień szyk "Mijając po drodze kilku dowódców, w biegu wydawał im krótkie rozkazy" ) wydawał im krótkie rozkazy.\n– Odwrót! Na pokład ( przecinek ) łajzy! – rozległy się krzyki.\nBył ubrany elegancko, wymachiwał szablą z wielką gracją, jakby był zaprawionym dowódca ( ą ) od wielu lat.\nW naszą stronę poleciało wiele kamieni i bluzg ( jeśli już, to raczej bluzgów ) , jednakże było już po wszystkim.\nW końcu, nie wiele ( niewiele ) jeszcze rozumiałem.\nZazwyczaj nikt nie zwracał na mnie uwagi, wszyscy byli zajęci sobą, ( tu nie stawiałabym przecinka ) dlatego też żeby nie przeszkadzać ( wtrącenie oddziel przecinkami ) wchodziłem na maszt i obserwowałem życie na statku.\nKtóre teraz w gromadzie siedziały na środku statku ( nie zaczynaj zdanie od "które" chyba że zadajesz pytanie ), ( zbędny przecinek ) ze spuszczonymi głowami do dołu.\nWiele z nich potajemnie płakało, wiele było przerażonych, ale żadnej nie przyszło na myśl ( przecinek ) aby się odezwać.\n– Kto jest za to odpowiedzialny, ( zbędny przecinek ) niech wyjdzie. – Montrose wskazał palcem na dziewki.\nW tym momencie ujrzałem niskiego pirata, ( zbędny przecinek ) o drobnej posturze. Jego brzuch przepasał pas ( nie wiem, jak można by to zmienić ) z różnej maści nożami.\nWłosy miał długie, opadały mu ( opadające ) aż do oczu, ( tu raczej kropka i nowe zdanie ) odgarnął je jednym ale za to zwinnym ruchem ręki.\nŹle mu z oczu patrzyło, miał twarz łotrzyka, przebiegłą, oraz najbardziej zapadły mi w pamięci ten szyderczy uśmiech… ( całe zdanie do przebudowania )\n– Każdy chce się zabawić, ( zbędny przecinek ) nieprawdaż ( przecinek ) chłopcy? – ten nawet nie drgnął, tylko jeszcze bardziej się uśmiechnął, gdy załoga zawtórowała mu.\n– Uprowadziliście ich kobiety, ( zbędny przecinek ) z ich miasta, bez mojej zgody.\n– Wiem, panie kapitanie, ale ja po swojej stronie mam załogę, a pan jest sam. Panie, Gordon. – także ( "także" jest zbędne ) odpowiedział szeptem.\nPo tych słowach kapitan odsunął się na kilka kroków, rozejrzał się, spojrzał kilka razy na załogę która teraz go otaczała.\nNa jego twarzy widać było niepokój, nie był już tak poważany jak kiedyś. To pewnie przeze mnie, w końcu jaki kapitan piratów, ( zbędny przecinek ) przygarnia dzieciaka. Ale wtedy, ( zbędny przecinek ) jeszcze nic nie rozumiałem, ( zbędny przecinek ) ani nikt nie potrafił zrozumieć Gordona.\n– Zróbcie ( przecinek ) co chcecie. – powiedział to tak chłodnym tonem, że przez chwilę poczułem niepokój.\nPrzyglądałem się temu wszystkiemu z masztu. Siedziałem dość wysoko, ale wystarczająco nisko na tyle ( zbędne ), by widzieć ( przecinek ) co się tam działo.\nCzułem, czułem ( przecinek ) że muszę coś zrobić. Ale nie mogłem. Musiałem, ale nie mogłem. Szybko było po wszystkim, plamy krwi zabrudziły cały pokład. Kapitan tylko się przyglądał, z resztą ( zresztą ) tak jak ja.\nGdy radość mężczyzn, ( zbędny przecinek ) przerwał płacz, płacz kilku miesięcznego ( razem ) dziecka.\nKapitan przemilczał, ( "wiedząc" albo dodaj spójnik; bo, gdyż ) wiedział, że tak musi się stać.\nNapracowałam się w cholerę, jakby rzekł klasyk ( Ep ;) ). To spłata długu wobec Vet, Stu, epoNa, Hella i innych, którzy tak samo ślęczeli nad moimi tekstami. Nic nie powiem na temat fabuły, bo nie miałam czasu na niej się skupić. Poprawisz, przeczytam jeszcze raz:P.\nDzięki ogromne za poprawki, dzisiaj usiądę późnym wieczorem i wszystko poprawię.\n09-03-2014, 23:16 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 11-03-2014, 22:42 przez Gorgonek.)\nBłędy poprawione, pierwszy rozdział.\nRozdział I – „Nowa krew”\nWojna szybko pochłonęła kraj. Irlandia w mgnieniu oka stanęła w płomieniach, po zamachu na króla wszystko się zmieniło, baronowie skierowali przeciw sobie swe ostrza i rzucili się sobie do gardeł. Rodzina McGane’ów zamieszkała te ziemie jeszcze na długo przed dziadkiem, ojcem jak i samym Falkiem. Góry północy zawsze zachwycały swym pięknem, teraz nadszedł czas, aby je opuścić.\nPodróżowali od dłuższego czasu. Wszystkie ważniejsze bagaże zapakowali na konia i wyruszyli czym prędzej się dało. Skutki wojny domowej były widoczne wszędzie, na każdym kroku. Mijali spalone wioski, miasta, maszerujące armie oraz rzeki pełne trupów. Towarzyszył im przewodnik Bennen. Wychowywał się podróżując z miasta do miasta, dlatego też znał te ziemię jak własną kieszeń. Razem z Dollanem, ojcem Falka, jechali na przedzie i rozmawiali na przeróżne tematy. A wydarzenia ostatnich dni sprawiły, że zdecydowanie było o czym rozmawiać. Falk jechał swobodnie na koniu bagażowym prowadzonym przez jego matkę, rozglądał się to tu, to tam, podziwiając piękne lasy i łąki. W górach nie widywał takich krajobrazów. Bardzo często lubił przysłuchiwać się rozmowom swojego ojca, choć nie rozumiał zbyt wiele, to ubóstwiał gdy starsi wymieniają się poglądami, czy chociażby dyskutują na kompletnie błahe tematy. Tak było też teraz.\n– W porcie będzie czekał na was mój znajomy Sam, pochodzi z Wielkiej Brytanii, jest kupcem. Pływa szlakiem handlowym między wyspami, przemyci was na statek, wszystko jest umówione. Wrócicie, kiedy sytuacja w kraju się uspokoi. – Powiedział Bennen, spoglądając kątem oka na Dollana.\n– To ty z nami nie płyniesz? – w głosie Dollana było słychać rozczarowanie.\n– Zaufaj mi przyjacielu, lepiej będzie dla nas wszystkich, jeśli tu zostanę. Sam to dobry kompan, nie zawiódł mnie jeszcze nigdy. – odparł.\n– Dziękuje ci za wszystko, nie wiem co byśmy bez ciebie zrobili. – Spojrzał na Falka, który w tym momencie nasłuchiwał ich rozmowy. – Mam nadzieje, że mojemu synowi nic się nie stanie. I tak widział dużo, aż zbyt dużo. – Dokończył.\n– Spokojnie, wszystko pójdzie zgodnie z planem. Gdy już dopłyniecie na miejsce, udajcie się do Londynu. Spotkacie tam dużo naszych, Irlandczycy ciągną tam jak świnie do chlewa. Nie wiem co ludzie widzą w tym mieście, ale gdybyście już tam zawitali, to na pewno znajdziecie bratnie dusze. – Kontynuował Bennen.\n– Nie wiem, nie mam pojęcia co zrobimy. Obyśmy się wyrwali stąd jak najdalej. – odpowiedział.\n– Racja, przyjacielu, racja. – tym samym przewodnik zakończył rozmowę.\nBennen i Dollan jechali obok siebie ramie w ramie, widać było jak ich wyglądy bardzo kontrastują ze sobą. Przewodnik sprawiał wrażenie masywnego mężczyzny, choć był bardzo niski. Widać było, że jazda konna nie jest dla niego nowością. Poruszał się z niebywałą gracją, natomiast każdy jego ruch dopełniał rytmiczny dźwięk, które wydawały kopyta konia uderzając głucho o ziemie. Dollan także był niski, jednak zamiast dopełniającej tą niedoskonałość masy mięśniowej, posiadał niewielki, wystający brzuch. Jedyne owłosienie jakie posiadał, to była krótko przystrzyżona siwa broda, okalająca jego usta. Jego niezdarne ruchy za każdym razem sprawiały, że na buzi Falka pojawiał się uśmiech, który spoglądał czasami na jeźdźców. Nawet najmniejsza przeszkoda sprawiała ojcu trudności, co było doskonale widoczne gdy o mały włos nie zleciał z grzbietu wierzchowca.\nMłodzieniec nie mógł narzekać na nudę. Zdarzyło im się raz minąć powracającą armie, Falk nigdy nie widział tylu żołnierzy. Było ich słychać z promienia pięciuset metrów, jak nie kilometra. Ogromne bębny wyznaczały rytm marszu, a kolumna była tak szeroka, że konieczne było zejść na bok aby nie kolidować z formacją. Falk naliczył około trzydziestu chorągwi, próbował też oszacować liczebność wojsk, jednakże to wydawało mu się nierealne, więc odpuścił. Skala wojny była ogromna. Mimo wszystko po twarzach żołnierzy nie było widać ani woli walki, ani zadowolenia. Nie było także widać hartu ducha. Ci ludzie zostali wyznaczeni, aby z biało, zielono, pomarańczowym sztandarem wyruszyć mordować swoich rodaków. Ta myśl przyprawiała Falka o dreszcze. Wcześniej wojna była znana mu z opowieści, teraz był jej biernym obserwatorem. Ale to co zobaczył wystarczyło, aby wątpić w to czy dożyją dnia kolejnego.\nW końcu dotarli do celu, ich oczom ukazały się bramy niewielkiego miasta, którego większą część stanowił port. Jechali właśnie na niewielkim wzniesieniu z którego doskonale było widać cumujące okręty, niektóre z nich były ogromne. Wielkie żagle w przeróżnych barwach zachwycały swoim pięknem. Wojna to nie tylko pożoga i śmierć, wielu kupców, przemytników, czy nawet handlarzy niewolników dostrzegło w niej możliwości zarobku.\nWidać było, że przed wejściem panuje straszny tłok. Każdy chciał się dostać do środka, oczywiście wartownicy wpuszczali bez opłat, jednakże ludzi było zbyt wielu, a czas topniał z każdą sekundą. Bram strzegli żołnierze, wyposażeni w karabiny z zamkiem skałkowym oraz mocno wygięte szable. Strój ich był prosty, zwykłe ubrania w barwach biało-pomarańczowych, z zielonymi paskami przecinającymi klatkę piersiową. Głowę przykrywały im szerokie kapelusze z wcięciem po środku oraz zagięciami na krawędziach. Było ich może kilku, maksymalnie kilkunastu. Bennen i Dollan jako pierwsi podjechali do bramy, jako jedyni siedzieli na koniach, więc szybko zwrócili na siebie uwagę.\n– Cholera jasna, niech to czort… – Zaklął pod nosem Bennen.\nZaraz dołączyli do niego matka i Falk. Młodzieniec przyglądał się wszystkiemu z zaciekawieniem, wpatrywał w ich swoje niebieskie oczy, na które opadały mu gęste blond włosy. Usta miał lekko otwarte, jakby chciał coś powiedzieć, jednakże to był tylko efekt zainteresowania całą sytuacją, która zaczęła się zaostrzać. Duży tłum ludzi napierał bez wytchnienia.\n– Proszę się cofnąć! Wpuścimy wszystkich! Proszę się cofnąć! – krzyczał oficer garnizonu.\nJednak na nic mu to było. Nikt go nie słyszał, a raczej nie chciał słyszeć. Coraz bardziej to napierający ludzie nawet nie zareagowali na trzy wystrzały z muszkietów. Nagle tłum się poruszył, a w tym całym harmiderze i hałasie słychać było głosy zdumienia. Jeden z żołnierzy padł głucho na ziemie, jakby go ktoś w potylicę pistoletem uderzył. Zaraz dobiegło do niego dwóch kolejnych, próbując go obudzić. Zainteresowani ludzie przyglądali się, wymieniali spojrzenia, nadal panował nieznośny hałas. To nie trwało długo. Dziki tłum ruszył jak szalony, gdy któryś z gapiów dostrzegł niepilnowaną bramę. Wartowników było zdecydowanie za mało, szyk został przerwany momentalnie. Wszyscy ruszyli jak wataha wilków, taranując wszystkich po drodze. Oficer garnizonu, który wcześniej starał się opanować sytuacje, teraz nie wytrzymał. Wykorzystał jedną z najbardziej ostatecznych możliwości. Kilku pozostałych żołnierzy na murach nabiło swoje karabiny, na znak oficera zaczęli celować w tłum, który teraz rozproszył się na wszystkie strony i gnał gdzie popadnie, chowając się w wąskich uliczkach między drewnianymi domkami. Niektórzy pędzili wprost do portu i to właśnie oni stali się pierwszym celem. W jednym momencie zahuczało, jakby ktoś strzelił z armaty. Trzy osoby padły trupem, rozpierzchnięty tłum zareagował strachem. Wszyscy kryli się gdzie popadnie.\n– Szybko do jasnej cholery, Dollan, bierz żonę, syna i ruszaj do portu, nim wystrzelają nas jak kaczki! – krzyczał ile sił Bennen.\nDollan nie miał zamiaru dłużej czekać. Chwycił Falka sadzając go na przedzie konia, żona usiadła zaraz za jego plecami. Rumak zachwiał się, parsknął, lecz na znak ruszył ile sił. Wjechali przez bramę taranując kilku chłopów, kolejna salwa zagłuszyła tętent końskich kopyt. Bennen jechał zaraz za nimi, pędzili jak wiatr. Jazda w tych warunkach była ciężka, wąskie, brukowane uliczki sprawiały, że konie nie czuły się najlepiej. Do tego wrzeszczący ludzie i ciągle wystrzały z muszkietów. Wierzchowce były przerażone, nie reagowały już nawet na proste polecenia, pędziły jak najdalej stąd. Kolejna salwa nadeszła jak topór kata. Z daleka, niespodziewanie, gdy już myśleli, że nic im nie grozi. Wręcz przeciwnie. Po niej słychać było tylko jęk. Bennen odruchowo złapał się za plecy, tkanina zaczęła powoli przesiąkać czerwono-ciemną posoką. Koń z przerażenia aż stanął dębą, zrzucając rannego na ziemie. Upadł łamiąc sobie kilka żeber, uderzył z wielkim gruchotem o ziemie. Dollan chciał powstrzymać konia, jednakże to na nic, pędził nadal taranując wszystko na swojej drodze. Minęli właśnie część mieszkalną oddalając się od murów, teraz wjechali na bardziej otwartą przestrzeń zostawiając za sobą rannego przewodnika. Ojciec Falka zastanawiał się, czy jeszcze jest to możliwe, aby żył. Ale jego obowiązkiem było to sprawdzić. Nareszcie koń się uspokoił, po czym zatrzymał kręcąc się w kółko. Pierwszy zsiadł Falk z matką, następnie Dollan.\n– Czekaj tu na mnie skarbie, wrócę po niego i ruszymy dalej. – powiedział do żony, po czym ile sił w nogach ruszył do rannego.\nBieg sprawiał mu trudności, szybko się zmęczył, tym bardziej, że orientacja w terenie przychodziła mu z trudem. Pędzili z ogromną prędkością, ledwo pamiętał gdzie skręcali przemierzając masę wąskich uliczek i domków. W końcu ujrzał Bennena. Podbiegł do niego najszybciej jak potrafił, przy czym ukląkł i z przerażeniem w oczach próbował go ocucić. Nie wykazywał żadnych oznak życia. Krew powoli zaczęła spływać na brukowaną drogę. Dollan rozejrzał się, kompletnie nie wiedząc co zrobić. Ludzie przechodzili obojętnie patrząc na nich jak na dziwaków, albo patrzyli tylko przez chwilę, po czym zbywali ich machnięciem ręki i kontynuowali podróż. Śmierć nie była tu nowością, ginęło wielu ludzi.\nDollan chwycił go mocno, po czym przeciągnął aż do miejsca gdzie zatrzymał się ich koń. Wyjęli duży koc z bagażu, a następnie owinęli nim ciało Bennena. Ojciec Falka przeżegnał się, po czym wymamrotał coś pod nosem. Z trudem wpakowali ciało na wierzchowca i ruszyli zagłębiając się coraz to bardziej w dzielnice portową. Dollan był wstrząśnięty, Falk kompletnie nie wiedział co robić, szedł teraz spokojnie i wpatrywał swoje ciekawskie oczy w ciało zwisające i podskakujące z każdym ruchem konia. Przyprawiało go to o mdłości. Jednakże teraz ich największym zmartwieniem było dotarcie do Sama. W końcu, muszą zadbać o siebie, bo o Bennena nikt już dbać nie musi.\n– Oby trafił do lepszego miejsca… – wymamrotał pod nosem Dollan, a łzy ciskały mu się do oczu.\nTrafili na do celu, roiło się tu od ludzi. Mimo ciężkich czasów, które nastały, handel kwitł tutaj w zaskakującym tempie. Kupcy przekrzykiwali się ze swoimi ofertami, a zaraz za nimi ludzie płacili ogromne pieniądze za przewozy do Wielkiej Brytanii. Dollan chodził, wypytywał, szukał handlarza o imieniu Sam, jednak to na nic. Nikt nic nie wiedział, nikt nawet nie słyszał o takim człowieku.\nKtoś szarpnął Dollana za ramię, był to dzieciak może w wieku czternastu, piętnastu lat. Śmierdziało od niego rybami, gdy ojciec Falka spojrzał na niego, dostrzegł że jest bardzo skąpo ubrany. Ledwo ukrywał swoją nagość, gdy porywisty wiatr targał jego ubraniami. Nie miał także butów, a stopy brudne i pokaleczone. Ale podszedł do niego z dużą pewnością siebie, uśmiechnął się, rozejrzał na prawo i lewo.\n– To ty szukasz Sama? Nieprawdaż? – spytał, garbiąc się lekko przy tym.\n– Tak, szukam, szukam… Znasz go młodzieńcze? – odpowiedział Dollan po chwili milczenia.\n– Głupie pytanie... – wymamrotał w odpowiedzi.\n– Nic, nic. Zabiorę cię do niego. A gdzie Bennen? Sam go wyczekuje od dłuższego czasu, mamy interes. – spojrzał na niego przenikliwym wzrokiem, a na dźwięk słowa interes, wyszczerzył zęby w iście szyderskim uśmiechu.\n– Niestety. Nie przeżył. – spuścił głowę.\n– A co go zabiło? – spojrzał na Falka i matkę, a następnie ponownie na ojca. – Choroba!? Czy niedźwiedź was napadł w lesie? Może to jedna z dziewek, z którymi tak chętnie sypiał. Pewnie się czymś zaraził, biedaczyna. – młodzieniec wybuchnął śmiechem. – Dobra, koniec żartów, chodźmy.\nDollan stał chwilę osłupiony tym co się stało, zamyślił się, przypominając sobie wszystkie chwilę spędzone z Bennenem. Głos młodzieniaszka wyrwał go z tego stanu i ponaglił, aby za nim podążali. Tak też zrobił, nie miał innego wyjścia. Szli szybkim marszem, mijali wiele stoisk oraz okrętów aż w końcu dotarli na sam koniec portu. Galera którą ujrzeli wprawiła ich w zdumienie. Ogromny okręt dryfował spokojnie przywiązany do kilku drewnianych bali. Jedyne wejście na statek stanowiła solidna, szeroka deska oparta o kamienny chodnik. Dziub łajby skracał się pod bardzo małym kątem, gdzie jedną nogą opierał się właśnie kapitan. Rodzina McGane’ów stanęła przed nim, dzieliła ich tylko woda. Dowódca spojrzał na nich spod ukosa, zaciągnął jeszcze kilka razy fajkę którą trzymał w ustach, po czym pogładził się po długiej, czarnej brodzie i rzekł.\n– To wy? Przybyliście z Benenem? – spytał niskim tonem.\n– Tak, to my. Niestety, tylko my przeżyliśmy. – odparł Dollan.\n– Widzę, widzę. To nic, pakujcie się na pokład. Porozmawiamy na okręcie. – machnięciem ręki wskazał im wejście.\n– A co z ciałem? – spytał ojciec Falka.\nJednak odpowiedzi żadnej nie otrzymał, kapitan zaśmiał się tylko na głos i ruszył w głąb statku, znikając powoli za burtą.\n– A co ty żeś sobie myślał? Trupa targać będziemy? – spojrzał na niego pytająco. – Do wody go, tam mu będzie dobrze. – ponownie zaśmiał się szyderczo.\n– Oszaleliście!? Nie zostawię go. Był moim… – próbował dokończyć.\nW pół wypowiedzi przerwało mu dwóch członków załogi, też o bosych stopach zeszli z pokładu. Dollan mógł się tylko przyglądać. Chwycili ciało jego przyjaciela, rozbujali i wrzucili do wody. Pozostał po nim tylko głośny plusk oraz czerwona plama krwi unosząca się na powierzchni. Następnie bez słowa i pośpiechu wrócili na pokład, a zaraz za nimi poszedł młodzieniec. Rodzina McGane’ów przyglądała się temu z niedowierzaniem.\n– Tato, na pewno dobrze postępujemy? – spytał młody Falk.\n– Synu… Spokojnie… Będzie dobrze… – ojciec sam nie wierzył w to co mówi.\nPonaglił ich głos kapitana.\n– Długo mam czekać? Zaraz odpływamy! – wyjrzał za nimi.\nChwilę tak jeszcze stali, ale w końcu nie mieli wyjścia. Zdjęli bagaże, Falk i jego matka weszli na pokład. Dollan próbował jeszcze wprowadzić konia, jednak ten bardziej przypominał osła, uparty za nic nie chciał ruszyć. Najzwyczajniej się bał. Cały pokład kołysał się i chwiał, tym bardziej, że koń jeszcze nie zdążył ochłonąć po wydarzeniach spod muru.\n– Zostaw tą szkapę! Tam ci nie będzie potrzebna. – powiedział poważnym tonem kapitan, jakby chciał mu rozkazać.\nWszyscy już znaleźli się na pokładzie, a ten odbił od portu kierując się na otwarte morze. Spod pokładu wyszło wielu marynarzy, o ile tak ich można było nazwać. Niewielu różniło się wyglądem od młodzieńca, z którym wcześniej miał przyjemność rozmawiać ojciec Falka. Jedynie kapitan, był ubrany ze splendorem. Na palcach jego dłoni nie brakło złotych pierścieni, na długim, fioletowym płaszczu z żółtymi guzikami, zwisały mu dwa krótkie pistolety. A u boku nosił francuską szpadę. Statek napędzany był wiosłami, a nad głowami załogi górowały trzy ogromne żagle w kolorze Wielkiej Brytanii.\nDollan razem z rodziną i bagażami zajął miejsce zaraz pod sterem, który znajdował się na podwyższeniu względem całego okrętu. Prowadziły tam dwa wejścia, schody po lewej i prawe stronie. Miasteczko zaczęło znikać za horyzontem, a słońce grzało coraz mocniej. Mimo porywistego wiatru, który panował na otwartym morzu niezależnie od pory roku, słońce dokuczało każdemu na pokładzie co było widać i słychać po ciągłych narzekaniach.\n– Siedzieć cicho łajzy! Wiosłować! I raz! I dwa! I raz! I dwa! – krzyczał kapitan.\nDollanowi łajba wydawała się co najmniej podejrzana. Ani śladu towaru, jedyne rzeczy jakie przewozili to ich bagaże oraz poukrywane w skrzyniach materiały. Wątpliwości i złe przeczucia narastały z każdą sekundą, aż nastał punkt kulminacyjny.\n– Dobra, szczury lądowe! Zmieniać żagle! – rozkazał mężczyzna stojący na maszcie.\nPłótna z Brytyjską flagą zniknęły w mgnieniu oka. Na ich miejsce zostały wstawione wszystkim znane i budzące strach żagle, czarne jak smoła z białą czaszką na przedzie. Teraz to one górowały nad załogą. Gdy wszyscy je ujrzeli, rozpoczęli śpiewać donośnym głosem, jak jeden mąż. Gdy wiatr z pełną siłą poruszył żaglami, wiosła zostały schowane, a na ich miejsce wytoczono armaty. Dollanow’i aż się słabo zrobiło. Objął Falka i przyciągnął do siebie, rozglądając się z przerażeniem. Po chwili usłyszeli powolne stukanie na górnym pokładzie, aż w końcu ujrzeli kapitana, którzy trzymając teraz ręce za plecami skierował się powolnym krokiem do swoich pasażerów.\n– Jak ci się podoba mój okręt młody człowieku? – skierował to pytanie do Falka.\nTen oczywiście nie odpowiedział. Wszystko działo się zbyt szybko, a w dodatku kapitan wzbudzał w nim niepokój. Był bardzo pewny siebie, wyprostowany, spoglądał na nich z pewną dumą w oczach, jakby chciał się czymś pochwalić.\n– Rozumiem. Możecie być spokojni, nic wam się nie stanie. Ja mam was tylko dostarczyć. – tym razem spojrzał na Dollana.\nMilczeli chwilę. Ojciec Falka nie chciał odpowiadać, spuścił tylko wzrok i milczał. Ciszę przerwał krzyk jednego z masztowych.\n– O w mordę! Piraci! Piraci! Wytoczyć działa! Panie kapitanie, co robimy? – spojrzał na dowódcę.\n– No cóż, w zaistniałej sytuacji, nie mogę niczego obiecać. – zaśmiał się na głos. – Wszyscy do broni! Wytoczyć działa! Na prawo! – żwawo wydawał rozkazy.\nKapitan szybko jak lis znów złapał za ster, chwycił lunetę i mierzył wzrokiem bezkresne morze. Naprzeciw nim płynął kolejny okręt, z tak samo wyglądającymi żaglami. Wszyscy na pokładzie dobyli już broni, a statek powoli odbijał w prawą stronę, równolegle do łajby oddalonej o nie więcej niż kilometr. Wiatr był mocny, porywisty, zbliżali się do siebie w zabójczym tempie, byli już na tyle blisko, że obie załogi słyszały się nawzajem. Śpiewali, krzyczeli, zagrzewali się do walki, oddawali pojedyncze strzały, ale każdy czekał na jeden rozkaz. Nagle okręty stanęły jak wryte, kotwice zahaczyły o dno szarpiąc całym pokładem. Dollan wraz z rodziną schował się w kącie pod sterem, tylko Falk jednym okiem nadzorował co się dzieje. Zapadła cisza. Słychać było tylko dwa głosy oraz dwa takie same słowa, wypowiedziane w podobnym czasie.\n– Ognia! – rozległy się niczym huk.\nNie minęło kilka sekund, a wszystkie armaty wystrzeliły śląc czarną śmierć w szeregi wroga. Kule rozbijały dosłownie wszystko, przelatywały na wylot, niszczyły skrzynie. Trafiały nawet w załoge, niosąc ze sobą ludzi wprost do morza.\nW szeregach obu załóg aż zawrzało. Nad głowami zawisły liny, wróg był liczniejszy i lepiej uzbrojony, więc kapitan rozkazał aby bronić pokładu. Wkrótce pojawili się na nim wrogowie. Prowadzili walkę w tak szybkim tempie, że nie można było rozróżnić przyjaciela od wroga. Ale to nie było to istotnie, Dollan nie powinien się tutaj znaleźć, a tym bardziej jego rodzina. Chwycił kawałek deski i ukryli się w kącie, patrząc na rozwój wydarzeń.\nPiraci siekali się jak mogli, skąd mogli i kiedy mogli. Jedyny dźwięk jaki teraz można było usłyszeć, to fale oraz szczęk stali. Oczom Dollana ukazał się kapitan, zeskoczył z wzniesienia trzymając pistolet w jednej i szpadę z drugiej. Natychmiast doskoczyło do niego trzech przeciwników. Pierwszy z nich, o wątłej postawie próbował powalić kapitana jednym prostym cięciem od góry, jednakże ten się uchylił a następnie posłał kulę w brzuch przeciwnika. Następnie zwinnym ruchem sparował kolejne uderzenie, aż stal zadźwięczała piskliwie. Nie czekając ani chwili dłużej, kopnął swojego oponenta i jednym zwinnym ruchem ciął go od dołu w górę, rozcinając mu gardło. Fontanna krwi trysnęła na kapitana, ale nawet to go nie powstrzymało przed powaleniem trzeciego przeciwnika. Najpierw wybronił cios z góry, potem z prawej, zwinnym piruetem zaszedł pirata od tyłu i ciął mocnym uderzeniem z lewej. Słychać było tylko jęk i głuche uderzenie o deski, miecz który trzymał ostatni z wrogów kapitana, zatoczył się i wypadł koło Dollana. Ten chwycił go, a następnie powrócił na swoje miejsce. Walka trwała, coraz więcej trupów znajdowało się na pokładzie.\nNagle coś zaświszczało w powietrzu, lina załopotała unosząc się nad głowami, a na okręt wskoczył jeszcze jeden wróg. Inny niż pozostali. W ogromnych dłoniach trzymał lekko pordzewiały miecz, stał teraz tak na środku i się rozglądał. Kapitan „Sam” też go dostrzegł i ruszył mu na spotkanie. Tym razem to on wyprowadził pierwsze uderzenie, jednakże wróg obronił się bez trudu. Szybkim ruchem przeniósł ciężar na prawą nogę i ciął od dołu w łydki, wykonując przy tym przewrót w bok. Dollan przyglądał się wszystkiemu, będąc pod wrażeniem lekkości z jaką to wykonuję. Widowisko przerwał mu jeden z piratów. Bez koszuli, w samych spodniach, z długim płowym wąsem i łysą głową stanął przed Dollanem, wyszczerzając zęby. Widząc jego żonę, oblizał się kilka razy, jakby widział smakowity kąsek. Mężczyzna wstał niezdarnie, trzymając miecz. Pirat natomiast, miał prosty młotek. Nie starał się za bardzo, ponieważ dostrzegł, że ojciec Falka nigdy nie trzymał broni, o ile kiedyś ją widział na oczy. Spokojnie podszedł, strasząc go, markując raz za razem to cios z prawej lub lewej. Dollanowi puściły nerwy, ruszył na przeciwnika z furią godną podziwy, próbując atakować jego tors. Jednak to na nic. Jednym lekkim kopnięciem, pirat powalił mężczyznę na ziemie.\n– No wstawaj! – drwił z przeciwnika.\nFalk schował się w objęciach matki, jednakże coś nimi szarpnęło. To dwaj kolejni piraci, chwycili ich od dołu i wciągnęli na górę. Jeden zajął rozbieraniem kobiety, drugi natomiast trzymał Falka najmocniej jak potrafił. Ten rwał się, starał się uciec, kiwał głową byleby nic nie widzieć, jednak w końcu utonął w uścisku ogromnego bandyty i nic już nie mógł zrobić.\n– Zostaw ją! – Dollan próbował wstać.\nChciał coś jeszcze powiedzieć, ale nie zdołał. Silny cios jego oponenta rozłupał mu czaszkę. Ojciec Falka padł bezwładnie, a z jego głowy zaczęła się sączyć czerwona posoka. Wszyscy spojrzeli na to zdarzenie. Falk korzystając z chwili nieuwagi, wyrwał się z rąk oprawcy i popędził ile sił w nogach. Słysząc za plecami szlochanie i nawoływanie matki, aby uciekał, nie zamierzał się nawet oglądać. Gonili go dwaj piraci. Szybkim susem wskoczył na maszt bez lin, objął go i wszedł na górę. Był wystarczająco wysoko aby go nie dosięgli. Przyglądał się teraz, co robią z jego matką. Jednakże nie było już na co patrzeć. Leżała martwa, oparta brzuchem o burte kiwała się na lewo i prawo, aż w końcu jej bezwładne ciało wpadło do wody. Falkowi napłynęły łzy do oczu. To wszystko działo się szybko, za szybko. Nie myślał teraz o niebezpieczeństwie, tylko płakał, trzymał się najmocniej jak umiał, choć sił mu nie wystarczyło. Płakał i przyglądał się wszystkiemu wokół. Bitwa się zakończyła wielką rzezią, Falk dostrzegł jak nieznany pirat wykańcza kapitana Sama, a następnie chowa swoją pordzewiałą szable do pochwy. Ze stanu zamyślenia wyrwała go rozmowa piratów.\n– Dobra! Wyciągaj pistolet i strzelaj! – zawołał jeden z nich.\n– Niech wisi! Będziemy mieli ubaw. Potem go zabijemy. – wtrącił kolejny.\n– Zamknąć się! – rozkazał kapitan wrogiego statku, który przed chwilą powalił ich przewoźnika a zarazem pirata.\nPodszedł do niego spokojnym krokiem, a wokół nich zapadła cisza. Falk patrzył mu teraz w oczy, nie było w nich gniewu, czy niepohamowanej złości. Widział w nich spokój, błogi spokój, jakby nic się nie stało. Jego szklane źrenice były przepełnione strachem, który kapitan zauważył i zwrócił się do niego pierwszy, wyciągając ręke.\n– Mam na imię Gordon, Gordon Montrose. A ty jak się nazywasz chłopcze? – spytał z serdecznym uśmiechem na twarzy, szczerym, uśmiechem.\nZaid: Magiczny chłopiec CrasheR 33 8,698 01-07-2015, 13:45\nFantasy Zaid: Magiczny Chłopiec CrasheR 21 8,510 08-08-2013, 19:34


Pełny i uniesiony biust dzięki biustonoszom push-up - Gatta Blog\nGatta Blog • Porady • Pełny i uniesiony biust dzięki biustonoszom push-up\nPełny i uniesiony biust dzięki biustonoszom push-up\nPełny i uniesiony biust to marzenie wielu kobiet. Jednak nie każda z nas została nim obdarzona przez naturę. Na szczęście w prosty sposób można temu zaradzić, nosząc biustonosz push-up! Jakiego efektu można się spodziewać i dla kogo jest przeznaczony? Odpowiadamy!\nDla kogo biustonosz push-up?\nJuż sama nazwa wskazuje, że biustonosz push-up optycznie powiększa piersi (z ang. push – pchać, up – do góry). Ten model został więc stworzony z myślą o kobietach, które mają taką potrzebę. Powodem może być posiadanie małego lub średniego biustu, ale też takiego, który stracił jędrność. Biustonosz push-up zbiera piersi i podnosi je, dzięki czemu biust jest nie tylko uniesiony, ale wydaje się pełniejszy i jędrniejszy. Taki efekt zachęca do noszenia ubrań z większym niż dotychczas dekoltem.\nDobrze dobrany biustonosz odgrywa bardzo ważną rolę z kilku powodów. Zapewnia pożądany efekt wizualny, daje poczucie komfortu i nie ma negatywnego wpływu na zdrowie. Źle dobrana bielizna może bowiem boleśnie uciskać nie tylko piersi, a w dalszej perspektywie powodować nieprzyjemne schorzenia. Zbyt mały albo za duży biustonosz to także problem natury estetycznej. W przypadku modeli push-up efekt może być groteskowy. A przecież każdej z nas zależy na tym, żeby piersi wyglądały naturalnie. Dlatego tak istotny jest odpowiedni rozmiar biustonosza. Określenie go wcale nie jest trudne:\nW pierwszej kolejności należy zmierzyć obwód pod biustem. Najlepiej jest to zrobić na nagie ciało, na wydechu i dość mocno zaciskając taśmę mierniczą. Od wyniku trzeba odjąć 5 cm. Przykładowo: jeśli otrzymany wynik wynosi 78 cm, to wyrównujemy go do rozmiaru 75 cm pod biustem.\nW drugiej kolejności ustalamy rozmiar miseczki. Jeśli piersi są jędrne, można to zrobić w pozycji wyprostowanej. Natomiast w przypadku większych biustów warto delikatnie się pochylić. Taśmę mierniczą należy umieścić na wysokości sutka, nie zaciskając jej zbyt mocno. Od wyniku odejmujemy obwód pod biustem. Różnica, jaką otrzymamy, jest rozmiarem miseczki, zgodnie z tabelką:\nPo czym poznać, że biustonosz jest prawidłowo dobrany? Piersi muszą idealnie mieścić się w biustonoszu, a miseczka nie może przecinać linii biustu. Fiszbiny celują w środek pachy. Mostek i ramiączka przylegają do ciała, nie wpijając się w nie, a pas obwodu leży na jednej linii. Haftka na plecach nie podnosi się. Dobrze dobrany biustonosz od razu da się poczuć.\nBiustonosz push-up i double push-up\nKażdy model biustonosza wyróżnia się charakterystyczną dla siebie konstrukcją, dzięki której może pełnić dodatkową funkcję, np. optycznie powiększać biust. W tym przypadku miseczki nie muszą być usztywniane, ale konieczny jest push-up. Może on być w formie wkładek umieszczonych w specjalnych kieszonkach albo wbudowany na stałe – z pianki gorseciarskiej, żelu silikonowego lub gąbki. W zależności od efektu, jaki chce się osiągnąć, z oferty Gatty można wybrać:\nbiustonosz push-up – posiada gładką miseczkę, która jest termicznie modelowana i posiada wbudowany pojedynczy push-up, dzięki czemu zapewnia efekt delikatnie większych i uniesionych piersi.\nbiustonosz double push-up – dzięki zastosowaniu podwójnego wypełnienia w postaci wbudowanych wkładek push-up, piersi są większe i pełniejsze oraz zebrane do środka, tworząc kształt miękkiego V, przy zachowaniu naturalnego efektu.\nPierwszy rodzaj biustonosza to propozycja idealna dla kobiet, którym zależy na subtelnym powiększeniu piersi. Natomiast double push-up zagwarantuje prawdziwy efekt WOW!\nNajnowsza kolekcja biustonoszy push-up od Gatta\nW najnowszej kolekcji bielizny damskiej od marki Gatta prócz klasycznych modeli biustonoszy, do wyboru mamy również modele push-up. Pierwsza propozycja to biustonosz push-up Audrey, dostępny klasycznych kolorach czerni oraz beżu – propozycja idealna na co dzień. Natomiast wyjątkowe okazje wymagają od nas równie wyjątkowej bielizny. Model koronkowego biustonosza push-up Blanca to kwintesencja kobiecości. Ten model z pewnością przypadnie do gustu niejednej kobiecie, która marzy o pełnym i uniesionym biuście. Wybór należy do Ciebie!\nBiustonosz typu push-up Audrey 01\nHomewear, czyli idealna odzież domowa na jesienne dni\nStylowe i wygodne ubrania do chodzenia po domu, pokochały gwiazdy światowego formatu. Dresy od najlepszych projektantów, dodające seksapilu bluzki i bluzy typu crop top, oversize’owe swetry i T-shirty – tego rodzaju homewear pozwala wyglądać modnie, a przy tym czuć się niezwykle komfortowo. I o to Czytaj dalej >\nTyp urody a przewodni kolor garderoby. Na co zwracać szczególną uwagę?\nNatura obdarzyła każdą kobietę charakterystycznymi cechami wyglądu. Jedne są niepowtarzalne, inne wspólne dla danego typu urody. To on w dużej mierze warunkuje kolory, jakie do nas pasują. Jeśli dowiesz się, czy jesteś Panią Wiosną, Latem, Jesienią czy Zimą, łatwiej będzie Ci dobrać dla siebie Czytaj dalej >\n4 elementy jesiennej garderoby, których nie powinno zabraknąć w Twojej szafie\nJesień niespiesznym krokiem zawitała do świata mody, radykalnie odmieniając naszą letnią garderobę. Pozwala mieszać grube wełny z cienkimi dzianinami, otacza nas ciepłymi odcieniami żółci, przygaszoną zielenią i płową purpurą. Każe schować na dno szafy słomkowe kapelusze, by w kolejnych dniach móc Czytaj dalej >\nJak przechowywać biustonosze? Poradnik\nPrzechowywanie biustonoszy w odpowiedni sposób nie tylko pomoże zachować ich nienaganny wygląd, ale też wpłynie na żywotność bielizny. Okazuje się, że wiele kobiet nieświadomie popełnia przy tym mnóstwo błędów. A wystarczy przestrzegać kilku prostych zasad, aby cieszyć się pięknymi i zadbanymi Czytaj dalej >\nWybieramy idealny sweter na jesienną pogodę\nPomimo, że za oknem witamy jeszcze ciepłe promienie słońca, nieuchronnie, wielkimi krokami zbliża się jesień. Dni staną się krótsze i chłodniejsze, warto zatem na ten czas niesprzyjającej aury przeorganizować naszą dotychczasową garderobę. Wybór ciepłego swetra na jesień z dnia na dzień awansuje do Czytaj dalej >


Dziecko Ampicylina - Zapalenie krtani - January\nNadwrażliwość (w tym na inne penicyliny, cefalosporyny, karbapenemy), mononukleoza zakaźna, białaczka limfocytowa, niewydolność wątroby, choroby przewodu pokarmowego w historii (zwłaszcza zapalenie jelita grubego związane ze stosowaniem antybiotyków), okres laktacji, dzieciństwo 1 miesiąc).\nDzienna dawka jest podzielona na 4-6 przyjęć. Czas trwania leczenia zależy od ciężkości choroby (od 5-10 dni do 2-3 tygodni, a dla procesów przewlekłych - w ciągu kilku miesięcy).\nReakcje alergiczne: możliwe - świąd i złuszczanie skóry, pokrzywka, nieżyt nosa, zapalenie spojówek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk, rzadko - gorączka, bóle stawów, eozynofilia, wysypka rumieniowa i plamkowo-grudkowa, złuszczające zapalenie skóry, wielopostaciowa wysiękowa rumień; reakcje, podobne do choroby posurowiczej, w rzadkich przypadkach - wstrząs anafilaktyczny, niealergiczna wysypka ampicyliny, mogą zniknąć bez odstawienia leku.\nW trakcie leczenia konieczne jest monitorowanie stanu funkcji narządów krwiotwórczych, wątroby i nerek. Rozwój superinfekcji jest możliwy dzięki wzrostowi niewrażliwej na nią mikroflory, co wymaga odpowiedniej zmiany w terapii przeciwbakteryjnej. W przypadku przepisania pacjentom z sepsą może wystąpić reakcja bakteriolizy (reakcja Jarisha-Herxheimera). U pacjentów z nadwrażliwością na penicyliny możliwe są krzyżowe reakcje alergiczne z innymi antybiotykami beta-laktamowymi. W leczeniu łagodnej biegunki na tle przebiegu leczenia należy unikać leków przeciwbiegunkowych zmniejszających motorykę jelit; można stosować leki przeciwbiegunkowe zawierające kaolin lub atapulgit, wskazane jest odstawienie leku. W przypadku ciężkiej biegunki należy skonsultować się z lekarzem. Leczenie należy kontynuować przez kolejne 48-72 godziny po ustąpieniu objawów klinicznych choroby.\nInstrukcja stosowania Ampicillin dla dorosłych i dzieci, dawkowanie i analogi\nPomimo regularnego pojawiania się nowych leków przeciwbakteryjnych, wiele leków jest wciąż poszukiwanych i popularnych. Ampicylina należy do grupy penicylin, zsyntetyzowana już w połowie ubiegłego wieku, ale nadal jest stosowana w praktyce laryngologicznej. Ma wiele zalet, które czynią lek popularnym wśród lekarzy i pacjentów. Rozważ zakres działania ampicyliny, właściwości i instrukcje stosowania.\nSkład i forma uwalniania Ampicillin\nSkładnik terapeutyczny ma taką samą nazwę jak lek - ampicylina. Trihydrat ampicyliny jest zawarty we wszystkich postaciach dawkowania:\nTabletki - 250, 500 mg. Może być w komórkach lub plastikowych butelkach. W kartonowym pudełku z instrukcjami.\nKapsułki 250 mg, 500 mg. Plastikowa butelka lub blistry w opakowaniu kartonowym z instrukcją.\nButelki szklane z proszkiem do wstrzykiwań. 0,25, 0,5,0.75, 1, 2 gramy. Pakowane w pudełka z instrukcjami. Zestaw może zawierać ampułki z wodą.\nProszek do zawieszenia. 125, 250 miligramów. Na 5 mililitrów gotowego produktu. Gotowa do użycia zawiesina produkowana jest również w ciemnych butelkach o pojemności 60 ml.\nLek jest również dostępny do stosowania pozajelitowego o nazwie Ampicillin + Sulbactam. W tym leku działanie antybiotykowe jest wzmocnione przez inhibitor beta-laktamazy, który zwiększa skuteczność ampicyliny przeciwko opornym szczepom bakterii. Produkowany jest w butelkach po 5-10 mililitrów, pakowanych w różnych ilościach w pudełkach z instrukcjami.\nLek jest antybiotykiem, odnosi się do serii penicylin. Ma wyraźne działanie bakteriobójcze na dużą grupę patogenów, co sprawia, że Ampicylina jest lekiem o szerokim spektrum działania.\nSubstancja czynna zapobiega syntezie błon w mikrobiologicznych wzbudnikach, komórki bakteryjne tracą swoje właściwości ochronne i giną. Zgodnie z instrukcją zakres działania leku jest następujący:\ngram-dodatni, w tym paciorkowce, gronkowce;\ngram-ujemny - salmonella, shigella, rzeżączka, meningokoki, inne.\nPraktycznie nie jest zniszczony i nie traci swoich właściwości w kwaśnym środowisku przewodu pokarmowego, co jest dużym plusem, ponieważ większość pacjentów woli tabletki niż zastrzyki.\nNależy pamiętać, że substancja czynna jest wrażliwa na penicylinazę.\nW przypadku każdej metody podawania lek jest szybko i skutecznie rozprowadzany do wszystkich narządów i płynów. Występuje we wszystkich tkankach w ilości terapeutycznej, to znaczy wystarczającej do zapewnienia efektu terapeutycznego.\nAmpicylina przenika również do mleka matki, co uniemożliwia wyleczenie w okresie laktacji.\nInstrukcja informuje, że po 2 godzinach stężenie leku we krwi osiąga maksimum. Wadą leku jest niska biodostępność - poniżej 40%. Oznacza to, że większość ampicyliny jest po prostu wydalana z organizmu, bez efektu terapeutycznego.\nUwaga: w leczeniu chorób górnych dróg oddechowych ważne jest, aby wysokie dawki ampicyliny były obecne w ślinie, tajemnicy zatok nosowych i ucha środkowego.\nMetabolizm występuje w wątrobie. Prawie 70% leku opuszcza organizm przez mocz, a pewien procent pochodzi z mleka matki, co oznacza, że nie należy przyjmować leku podczas karmienia piersią.\nZastanów się, co pomaga lekowi. Ze względu na to, że ampicylina jest bardzo równomiernie rozprowadzana w płynach biologicznych i narządach, zakres jej skuteczności jest bardzo duży. Lek stosuje się w leczeniu następujących patologii narządów laryngologicznych:\nAmpicylina: instrukcje użytkowania i recenzje\nNazwa łacińska: Ampicillin\nSkładnik aktywny: ampicylina (ampicylina)\nProducent: Sanavita Gesundheitsmittel (Niemcy), BELUPO d.d. (Republika Chorwacji), Sintez, JSC (Rosja), Kraspharma (Rosja), ABOLMED, LLC (Rosja), Dalkharmharm (Rosja), Aktualizacja PFC (Rosja), Borisov Medical Preparations Plant (Republika Białorusi)\nAktualizacja opisu i zdjęcia: 01/06/2018\nAmpicylina jest antybiotykiem, który hamuje syntezę ściany komórkowej mikroorganizmów, których aktywność przejawia się przeciwko wielu bakteriom Gram-ujemnym i Gram-dodatnim.\nPostacie dawkowania: tabletki, kapsułki, proszek do sporządzania zawiesiny lub roztwór do podawania dożylnego i domięśniowego.\n250 mg tabletki i kapsułki leku, w opakowaniu komórkowym 10 lub 20 sztuk. Proszek jest sprzedawany w pomarańczowych puszkach szklanych o wadze 60 g. Ma specyficzny zapach, biały w kolorze z żółtawym odcieniem, ma słodkawy posmak.\nAktywnym składnikiem kompozycji wszystkich postaci dawkowania jest ampicylina. Proszek zawiera również wanilinę, cukier i inne wypełniacze.\nAmpicylina jest antybiotykiem bakteriobójczym o szerokim spektrum działania. Substancja czynna nieodwracalnie wiąże się z bakteryjnymi transpeptydazami, które biorą udział w biosyntezie peptydoglikanów (składników ściany komórkowej bakterii), co powoduje przeciwbakteryjne działanie leku.\nAmpicylina charakteryzuje się aktywnością wobec Gram-dodatnich bakterii tlenowych - Enterococcus spp. (w tym Enterococcus faecalis), Staphylococcus spp. (z wyjątkiem szczepów produkujących penicylinazę), Streptococcus pyogenes, Streptococcus pneumoniae (z wyjątkiem szczepów produkujących penicylinazę), Streptococcus spp. (grg.), Bacillus anthracis., do niektórych beztlenowców - Peptococcus spp., Clostridium spp., Prevotella melaninogenica, Peptostreptococcus spp.\nAmpicylina jest niszczona przez działanie penicylinaz wytwarzanych przez mikroorganizmy.\nNieaktywny wobec następujących szczepów produkujących penicylinę: Streptococcus pneumoniae, Staphylococcus spp., Większość szczepów Enterobacter spp., Klebsiella spp. i Bacteroides spp. (w tym Bacteroides fragilis), jak również wszystkie szczepy Clostridium difficile i Pseudomonas aeruginosa.\nAbsorpcja doustna jest szybka, wysoka. Maksymalne stężenie podczas przyjmowania ampicyliny w dawce 500 mg wynosi od 3 do 4 ng / ml. Czas dotrzećmax - 2 godziny. Około 20% wiąże się z białkami osocza. Biodostępność - 40%.\nMaksymalne stężenia po dożylnym podaniu ampicyliny w dawce 1000 mg i 2000 mg wynoszą odpowiednio 0,04–0,071 mg / ml i 0,109–0,15 mg / ml. Przy domięśniowym podaniu 1000 mg substancji maksymalne stężenie ampicyliny zmienia się w zakresie 0,008–0,037 mg / ml. Około 28% wiąże się z białkami osocza.\nSubstancja czynna jest równomiernie rozprowadzana w tkankach i narządach ciała, w stężeniach terapeutycznych występujących w otrzewnej, opłucnej, mazi stawowej, płynach owodniowych, płynie mózgowo-rdzeniowym, skórze, tkance podskórnej, błonie śluzowej jelit, moczu (wysokie stężenia), woreczku żółciowym, kościach, płucach, żółci, tkanki żeńskich narządów płciowych, śliny, zatok, wydzieliny oskrzelowej, płynu ucha środkowego (w przypadku zapalenia). Prawie nie przenika przez barierę krew-mózg, jednak w przypadku zapalenia opon mózgowych zwiększa się przepuszczalność.\nOkres półtrwania wynosi około 60 minut. Ampicylina jest wydalana w postaci niezmienionej przez nerki i częściowo przez jelita oraz u kobiet karmiących piersią - z mlekiem matki. W ciągu pierwszych 8 godzin 75–85% substancji czynnej jest wydalane przez nerki, a bardzo wysokie stężenia niezmienionej ampicyliny są rozpoznawane w moczu. Nie kumuluje się z wielokrotnymi wstrzyknięciami. Usunięto przez hemodializę.\nChoroby spowodowane mieszanymi infekcjami:\nPooperacyjne infekcje tkanek miękkich;\nZakażenia dróg moczowych wywołane przez E. coli, enterokoki, Proteus;\nInne infekcje spowodowane przez drobnoustroje wrażliwe na ampicylinę.\nZgodnie z instrukcją, Ampicillin nie jest przepisywany na nadwrażliwość na substancję czynną, mononukleozę zakaźną i nieprawidłową czynność wątroby.\nInstrukcja użytkowania Ampicylina: metoda i dawkowanie\nLek zaleca się wyznaczyć po określeniu wrażliwości mikroflory.\nTabletki ampicyliny są przyjmowane doustnie, niezależnie od posiłku.\nPo spożyciu dla dorosłych pojedyncza dawka wynosi 250-500 mg, wielość recepcji - 4 razy / dobę. Dzieci o wadze do 20 kg - 12,5-25 mg / kg co 6 godzin.\nW przypadku podawania domięśniowego, dożylnego pojedyncza dawka dla dorosłych wynosi 250-500 mg co 4-6 godzin. Dla dzieci pojedyncza dawka wynosi 25-50 mg / kg.\nMaksymalne dzienne spożycie dla dorosłych przy podawaniu doustnym - 4 g, przy podawaniu domięśniowym i dożylnym - 14 g.\nCzas trwania leczenia uzależniony jest od skuteczności terapii i ciężkości choroby.\nMożliwe negatywne reakcje organizmu: pokrzywka, wysypka skórna, wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy, zapalenie spojówek, nieżyt nosa, gorączka, złuszczające zapalenie skóry, bóle stawów, zapalenie jamy ustnej, dysbakterioza, zapalenie błony śluzowej żołądka, bóle brzucha, biegunka, nudności, wymioty, rstroma, ostromy, rstroma, ostromie, biegunka, ostromy, rstroma, ostromie, biegunka, ostromy, rstroma, ostromie, biegunka, bóle brzucha, biegunka\nObjawy: objawy działania toksycznego na ośrodkowy układ nerwowy (zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek), biegunka, nudności, wymioty, zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej (z powodu biegunki i wymiotów).\nLeczenie: wskazane jest płukanie żołądka, przepisany węgiel aktywny, leki utrzymujące prawidłową równowagę wodno-elektrolitową, środki przeczyszczające z solą fizjologiczną, leczenie objawowe. Wydalany przez hemodializę.\nW okresie stosowania ampicyliny konieczne jest regularne monitorowanie krwi obwodowej, czynności wątroby i nerek.\nPrzy stosowaniu wyższych dawek leku u pacjentów z niewydolnością nerek można zaobserwować toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy.\nW leczeniu posocznicy w niektórych przypadkach mogą wystąpić reakcje bakteriolizy.\nW ciąży lek należy stosować ostrożnie w przypadkach, gdy potencjalne korzyści dla matki przewyższają postrzegane ryzyko dla płodu.\nPodczas laktacji lek jest przeciwwskazany. Jeśli to konieczne, terapia powinna przerwać karmienie piersią.\nTabletki ampicyliny są przeciwwskazane u dzieci poniżej 4 lat.\nNależy zachować ostrożność podczas podawania ampicyliny domięśniowo i dożylnie dzieciom w wieku poniżej 1 miesiąca.\nW niewydolności nerek (ciężko upośledzona czynność nerek) lek należy stosować ostrożnie.\nGdy lek na niewydolność wątroby jest przeciwwskazany.\nW roztworze ampicylina i aminoglikozydy są niezgodne farmaceutycznie. Jeśli to konieczne, jednoczesne stosowanie jest niedopuszczalne do mieszania tych leków w jednym medium infuzyjnym lub w pojedynczej strzykawce. Po podaniu dożylnym należy je podawać oddzielnie, obserwując określoną sekwencję i maksymalny możliwy odstęp czasu między infuzjami (wstrzyknięcia) lub przy użyciu oddzielnych cewników dożylnych. Do podawania domięśniowego leki należy podawać w różnych częściach ciała.\nWchłanianie spowalnia i zmniejsza się wraz ze wspólnym przyjmowaniem pokarmu, leków zobojętniających sok żołądkowy, środków przeczyszczających i glukozaminy, w połączeniu z kwasem askorbinowym.\nPrzy jednoczesnym podawaniu ampicyliny i antybiotyków bakteriobójczych (w tym cefalosporyn, aminoglikozydów, wankomycyny, ryfampicyny, cykloseryny) obserwuje się efekt synergistyczny, ampicylinę i leki bakteriostatyczne (chloramfenikol, makrolidy, tetracykliny, sulfanilamidy, linkosamidy) - antagonista, antagonista, leki znieczulające, chloramfenikol, makrolidy, tetracykliny, chloramfenikol, makrolidy, tetracykliny, chloramfenikol, makrolidy, tetracykliny, sulfonamidy, makrolidy, tetracykliny, sulfonamidy, makrolidy, tetracykliny, sulfonamidy, makrolidy, tetracykliny, sulfonamidy, linkazy\nWzmacnia działanie pośrednich leków przeciwzakrzepowych (tłumi mikroflorę jelitową, obniża syntezę witaminy K, wskaźnik protrombiny). Zmniejsza efekt przyjmowania doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających estrogeny (należy stosować dodatkowe metody antykoncepcji), etynyloestradiol (zwiększa prawdopodobieństwo „przebicia” krwawienia), leki powodujące powstawanie kwasu para-aminobenzoesowego.\nAllopurinol, diuretyki, fenylobutazon, oksyfenbutazon, niesteroidowe leki przeciwzapalne, środki blokujące wydzielanie kanalikowe, powodują wzrost stężenia ampicyliny z powodu zmniejszenia wydzielania kanalikowego.\nPodczas stosowania ampicyliny w połączeniu z allopurynolem zwiększa prawdopodobieństwo wysypki skórnej.\nAmpicylina zwiększa toksyczność i zmniejsza klirens metotreksatu.\nAnalog ampicyliny to trihydrat ampicyliny.\nPrzeglądy ampicyliny w większości zawierają informacje o stosowaniu leku w zatokach i bólach gardła. W ciężkich przypadkach tych chorób przepisywane są zastrzyki „czystej” ampicyliny lub jej połączenia z sulbaktamem. Ponadto narzędzie jest stosowane w leczeniu odmiedniczkowego zapalenia nerek, zapalenia pęcherza moczowego, chorób zakaźnych ucha, gardła, zatok przynosowych.\nReferencje pacjentów sugerują, że ampicylina rzadko powoduje działania niepożądane - tylko nieliczni pacjenci zgłaszają nudności, wymioty, rozstrój stolca, wysypkę i świąd.\nCena ampicyliny w aptekach\nPrzybliżona cena ampicyliny wynosi 20 rubli. na 10 tabletek po 250 mg.\nLek ampicylina jest półsyntetycznym antybiotykiem o szerokim spektrum działania.\nAktywny składnik - ampicylina, należy do farmakologicznej grupy penicylin.\nKiła i rzeżączka (jako część złożonego leczenia)\nInstrukcja Ampicyliny dla dzieci\nPrawidłowo obliczona dawka leku może być tylko lekarzem, w oparciu o nasilenie choroby dziecka, wagę dziecka i przyczynę choroby. Podczas leczenia bardzo ważne jest, aby dać dziecku dużo płynów Zwykle dzieciom z ciężkimi zakażeniami przepisuje się od 50 do 100 mg na kg masy ciała na dobę w kilku dawkach. Jeśli waga dziecka przekracza 20 kg, dawka jest równoważna dawce dorosłej, tj. Od 250 do 500 mg w 4 dawkach na dobę. Z reguły czas trwania leczenia wynosi 1-2 tygodnie.\nAmpicylina jest dostępna w postaci tabletek, kapsułek i proszku do sporządzania zawiesin. Tabletki i kapsułki są produkowane w 0,25 g. Jedno opakowanie zawiera 10 lub 20 tabletek o białym płaskim kształcie cylindrycznym. Lek w postaci proszku jest biały z żółtym odcieniem. Ma słodki smak i specyficzny zapach. Proszek jest dostępny w 60 ml pomarańczowych szklanych słoikach.\nZgodnie z instrukcjami dotyczącymi ampicyliny lek jest skuteczny w ostrych i przewlekłych chorobach zakaźnych układu pokarmowego, moczowego i przewodu pokarmowego, w tym w zapaleniu pęcherza, zapaleniu pęcherzyka żółciowego, zapaleniu miednicy, salmonelli i innych.\nZgodnie z instrukcjami dotyczącymi ampicyliny, lek ten należy stosować z dużą ostrożnością w przypadku kataru siennego, krwawień w wywiadzie, niewydolności nerek, astmy i alergii. Konieczne są również konsultacje z lekarzem w sprawie stosowności stosowania ampicyliny w czasie ciąży.\nAmpicylinę we wszystkich postaciach należy przyjmować na pół godziny przed posiłkiem. Dawka leku jest ustalana indywidualnie dla każdego pacjenta, w zależności od ciężkości i postaci choroby, a także z uwzględnieniem lokalizacji zakażenia i wieku pacjenta.\nW niektórych chorobach zakaźnych może być konieczne zwiększenie dawki ampicyliny w postaci zawiesin. Jeśli są ciężkie, dawka dla dorosłych może wynosić 3 g dziennie.\nStosowanie ampicyliny w niektórych przypadkach może wywołać działania niepożądane w postaci reakcji alergicznych. Wśród nich należy zaznaczyć:\nW leczeniu ampicyliny konieczne jest ciągłe monitorowanie funkcji wątroby i nerek. W przypadku ich naruszenia należy dostosować schemat dawkowania.\nAby przyspieszyć powrót do zdrowia po przeziębieniach i wzmocnić siły odpornościowe organizmu, Ergoferon stosuje lek homeopatyczny - instrukcje dla dzieci zostały rozwiązane od szóstego miesiąca życia.


Wełniany kombinezon dla niemowlaka Lyhde | Reima odzież dziecięca\nWełniany kombinezon dla niemowlaka Lyhde\nNowy uroczy wełniany kombinezon Reima oferuje niemowlętom miękki i wygodny sen. Lekko luźny krój jest idealny do noszenia pod dachem i jako warstwa środkowa, można go na przykład połączyć z body Utu. Nowa, ciepła mieszanka wełen jest lekka i miękka w dotyku dla skóry dziecka. Miękkie, płaskie szwy są wygodne i nie obcierają. Długi suwak ułatwia zakładanie.


Leitz WOW: Kolorowe artykuły biurowe, które odmienią wygląd Twojego biurka\nOdmień swoje biurko\nKolekcja WOW, w skład której wchodzi szeroka gama najbardziej przydatnych artykułów na biurko, odznacza się znakomitym stylem i niezwykłą funkcjonalnością. Przekształć swoje miejsce pracy tak, aby w pełni wyrażało Twoją osobowość, wybierając przykuwające wzrok produkty w Twoim ulubionym kolorze. Podążaj za aktualnymi trendami dzięki wprowadzonym do kolekcji nowym kolorom i wzorom graficznym.\nAby uzyskać pogodną i pełną energii przestrzeń, wybierz kolor żółty. A może, dla uzyskania większego efektu, warto połączyć wybrany przez Ciebie kolor z naszymi nowymi czarno-białymi akcesoriami?\nOdkryj swoje prawdziwe kolory WOW\nKolor nie tylko wyraża Twoją osobowość - jego zastosowanie w miejscu pracy może mieć także duży wpływ na Twój nastrój i efektywność. Dlatego niezależnie od wybranego stylu dbaj o harmonijne zestawienie kolorystyki akcesoriów na biurku, aby nie tylko idealnie odzwierciedlały Twoją osobowość, ale jednocześnie pomagały Ci w osiąganiu wyznaczonych celów.\nRozpiętość oferty artykułów biurowych WOW znajduje odzwierciedlenie w niekończącej się liczbie dostępnych wariantów. Niezależnie od tego, czy jest to cichy zegar ścienny, łatwo składane pudełka do przechowywania, czy zszywacze z opatentowanymi funkcjami, każdy z produktów dostępny jest w bogatej gamie energetycznych kolorów.\nSegregator Active >\nPrzekładki do zadruku >\nSaszetki podróżne >\nTeczka z gumką z grzbietem 15 mm >\nZszywacz i dziurkacz >\nKubek podróżny >\nKup produkty Leitz WOW i odbierz wspaniałe nagrody\nKup produkty Leitz WOW i zbieraj punkty. Zarejestruj się na Naszej stronie promocji i odbieraj wspaniałe nagrody takie jak zegarek Skagen czy stylowe skarpetki Happy Socks z wyjątkowym designem Leitz.\nZacznij zbierać punkty >\nLeitz stworzył kolekcję WOW, by wykorzystać niezwykłą moc wzornictwa. Dlatego, jeśli chcesz urządzać wnętrza zgodnie z najnowszymi trendami lub kreować energetyczną atmosferę, wybierz produkty WOW, które na bieżąco uwzględniają ewolucję trendów biurowych oraz modę w zakresie kolorystyki.\nProjektowanie to sposób myślenia ukierunkowany na pomoc dla dużych organizacji oraz małych i średnich firm w zakresie zmiany sposobu ich działania. - Design Council, 2015\nAby uzyskać więcej inspiracji i pomysłów na zaprojektowanie miejsca pracy, obserwuj nas na Instagramie!\nObserwuj nas >\nKup produkty z naszej kolekcji\nPokaż swoje prawdziwe kolory WOW! Kup produkty z naszej kolekcji i odmień swoje biurko.


Szafka przybiurkowa, nadstawka a-51 - Siadam.pl\nJesteś tutaj: siadam.pl > MEBLE >Szafki przybiurkowe>Szafka przybiurkowa, nadstawka A-51\nNadstawka otwarta A-51 na szafki przybiurkowe. Dodatkowe miejsce na przechowywanie segregatorów. Szerokość 80 cm pasuje na szafki przybiurkowe A-20, A-26, A-35\nParametry techniczne: Szafka przybiurkowa, nadstawka A-51\nOpis produktu: Szafka przybiurkowa, nadstawka A-51\nNadstawka na szafkę przybiurkową A-51 posiada jedną półkę. Bardzo funkcjonalna, stacjonarna. Prosty i klasyczny mebel niezbędny w każdym biurze, domowym gabinecie lub jako podręczny magazyn na dokumenty.\nWykonana jest z płyty melaminowanej dostępnej w wielu kolorach.\nPraca z dokumentami wymaga odpowiedniej organizacji. W przeciwnym razie z czasem powstanie nieład, który wygląda mało profesjonalnie oraz w znaczącym stopniu obniża efektywność pracy. Dlatego przy każdym stanowisku, gdzie pracuje się głównie z dokumentami, warto postawić na mały kontener z piórnikiem czy szafki z półkami.\nTakie niewielkie szafki biurowe na dokumenty z łatwością zmieszczą się przy każdym biurku. Kilka szuflad czy półek pozwoli zapanować nad materiałami w formie papierowej, a wbudowany fabrycznie zamek, zabezpieczy schowane w środku informacje przed dostępem osób nieuprawnionych.\nDlatego jest to doskonałe wsparcie w pracy dla każdego pracownika administracyjnego, gdzie kontakt z wrażliwymi danymi klientów oraz firmy jest przez cały dzień.\nBogata kolorystyka pozwala dopasować nowy mebel do aktualnego wystroju wnętrza.\nMała podręczna szafka...\nSzafka przybiurkowa A-20\nSzafka wisząca A-40 –...\nSzafka przybiurkowa, regał A-35\nSzafka pod ksero A-36....\nSzafka przybiurkowa A-52\nIdealny pomocnik do...\nKontener biurowy z...\nKontener przybiurkowy KO-14\nKontener przybiurkowy A-53\nSzafka przybiurkowa A-26P\nSzafka przybiurkowa A-26L


Agroturystyka Góry Izerskie, agroturystyka w Górach Izerskich, tania od 25zł - strona 2 - Meteor\nStrona główna noclegi Góry Izerskie agroturystyka Góry Izerskie\nPokoi jest więcej niż w informacji, obiekt cały czas się rozbudowuje, czyściutko i cichutko,wspaniałe miejsce na wypoczynek dla dwojga i dla rodzin, polecam. - Beata Lublin\nPokoje z łazienkami. Serdecznie zapraszamy na wypoczynek!\nTak jak opisała poprzedniczka - rewelacja, spokój , cisza. Właściciele przesympatyczni. Dzieki - kbigos\nPokój studio 5-osobowy (plus dostawka) dla grupy przyjaciół bądź rodziny.Do dyspozycji gości dostęp do kuchni. Dla aktywnych: piesze szlaki turystyczne, rowerowe szlaki turystyczne, wyciągi i trasy narciarskie. Atrakcje turystyczne: zamek. Codziennie wypiek świeżego domowego pieczywa.\nNiektóre pokoje: z łazienkami. Do dyspozycji gości: sala kominkowa, kuchnia z pełnym wyposażeniem, bezprzewodowy internet (Wi-Fi). Na terenie obiektu: parking. Na terenie obiektu także: możliwość grillowania. Dla aktywnych: narty biegowe, rowerowe szlaki turystyczne. Dom położony jest na granicy Gór...\nNiektóre pokoje: z łazienkami. W pokoju: radio, TV. Na terenie obiektu: parking. Do dyspozycji gości: świetlica, jadalnia. Oferujemy: możliwość wyżywienia.\nTanie agroturystyka w Górach Izerskich\nbiura turystyczne Góry Izerskie


Zawartość alkoholu w organizmie a przepisy prawa - Alkomaty-sklep\nHome > Informacje> Zawartość alkoholu w organizmie a przepisy prawa\nNajbardziej wiarygodne wyniki w zakresie zawartości alkoholu we krwi daje laboratoryjne badanie krwi. W następnej kolejności są to wyniki alkomatu, który jednak określa zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu.\nZawartość alkoholu we krwi wykorzystywana jest przez policję w sposób określony przez prawo karne.\nposiadać aktualne świadectwo kalibracji i wzorcowania, czyli dokument potwierdzający, że został poddany badaniu technicznemu i dopuszczony do użytku na określony czas;\nPowyższa tabela ma jedynie orientacyjny i uogólniony charakter, ze względu na wielorakość zmiennych w przypadku konkretnej jednostki.\nJedna z najwyższych odnotowanych zawartości alkoholu we krwi dotyczy 45-letniego mężczyzny z Makowa-Kolonii, który w 2009 przeżył przy 12,3 promila\nW lipcu 2013 30-letni mężczyzna z Alfredówki (woj. podkarpackie). Przeżył mając 13,74 promila we krwi.\nDopuszczalna zawartość alkoholu we krwi w niektórych krajach pozwalająca prowadzić pojazdy mechaniczne.\nDopuszczalna zawartość alkoholu we krwi w krajach europejskich\n0,5‰ (u kierowców mających prawo jazdy krócej niż 2 lata i/lub wiek poniżej 25 lat – 0,0‰)\n0,8‰ (Szkocja od 15 grudnia 2014 – 0,5‰)


System ciągłej kontroli tłumienia do samochodów ciężarowych: sprawdzona i przetestowana część zamienna do samochodów ciężarowych. - SACHS\nFachowa optymalizacja tłumienia:\nsystem ciągłej kontroli tłumienia marki SACHS.\nSystem ciągłej kontroli tłumienia CDC marki SACHS to regulowany system tłumienia do pojazdów użytkowych. W przypadku zwykłych amortyzatorów charakterystyka tłumienia jest ustalona fabrycznie i nie może zostać zmieniona. Z CDC regulowane elektronicznie amortyzatory na wszystkich czterech kołach na bieżąco dopasowują siłę tłumienia do sytuacji panującej na drodze.\nSystem ciągłej kontroli tłumienia do samochodów ciężarowych ma liczne zalety: jazda odbywa się w sposób bardziej kontrolowany, jest wygodniejsza i mniej męcząca, a przez to bardziej bezpieczna.\nSprawdzony ponad milion razy: elektroniczny system tłumienia CDC\nCDC to jeden z największych sukcesów SACHS. Odkąd firma ZF, jako pierwsza, rozpoczęła projektowanie tego regulowanego systemu ciągłej kontroli zawieszenia do produkcji seryjnej w 1994 roku, ponad 18 milionów sztuk opuściło taśmę produkcyjną.\nSystem miał początkowo być jedynie opcjonalnym rozwiązaniem dla samochodów luksusowych. Dzisiaj, oprócz systemu CDC marki SACHS do samochodów osobowych, dostępna jest wersja również do autobusów i samochodów ciężarowych. W ten sposób technologia CDC zwiększa komfort kierowców i pasażerów również w pojazdach użytkowych chroniąc jednocześnie przewożony ładunek.\nSystem CDC marki SACHS do samochodów ciężarowych\nInteligentna zasada CDC\nCDC zawiera sterowany elektronicznie zawór proporcjonalny. Podczas jazdy czujniki monitorują wszystkie wpływy, takie jak stan drogi, bieżący ładunek użytkowy lub zachowanie kierowcy i zgłaszają działanie sprężyn do elektroniki pokładowej. Oprogramowanie kontrolne CDC samochodu ciężarowego analizuje sytuację jazdy i w ciągu milisekund oblicza siłę tłumienia odpowiednią dla danej sytuacji. Zawór proporcjonalny kontroluje przepływ oleju wewnątrz amortyzatora, aby siła tłumienia była odpowiednia. W ten sposób elektroniczny system tłumienia CDC zapewnia optymalny komfort i stałe bezpieczeństwo.\nOpłacalna procedura: amortyzatory SACHS do pojazdów użytkowych.


Przepis na kluski leniwe według Matusza Gesslera\nDodano: 7 lutego 2021, 09:30 1\nKluski leniwe / Źródło: Shutterstock\nKluski leniwe należą do jednych z najpyszniejszych, a zarazem najprostszych w przygotowaniu dań. Ponieważ ich podstawą jest twaróg, zazwyczaj są podawane na słodko. W wersji wegańskiej robi się je z kaszy i mąki. Jeśli jednak nie masz nic przeciwko jedzeniu twarogu, skorzystaj z przepisu poniżej i przygotuj domowe kluski leniwe.\nCały czas mieszając dodajemy stopniowo twaróg.\nZ białek ubijamy sztywną pianę. Dodajemy wraz z mąką do utartego sera.\nMieszamy masę i wykładamy na stolnicę obsypaną mąką.\nZ masy formujemy wałek o średnicy ok. 3 cm i spłaszczamy go nożem.\nNastępnie kroimy na ukośne kluski o szerokości ok. 2 cm.\nGotujemy kluski w osolonej wodzie do miękkości.\nKluski leniwe polewamy stopionym masłem, miodem lub posypujemy cukrem.\n*Kluski możesz posypać także cynamonem. Smacznego!\nJak zrobić idealne kluski śląskie? Prosty i sprawdzony przepis


Sex.com uciekł spod młotka - TVN24 Biznes\n18 marca 2010, 14:49 Aktualizacja: 18 marca 2010, 15:30\nsxc.huAukcja sex.com odwołana\nW czwartek domena sex.com miała zostać najdroższym w historii adresem internetowym. Nie zostanie, bo w ostatniej chwili odwołano jej aukcję. Wszystko dlatego, że trzej wierzyciele złożyli wniosek o upadłość spółki Escom, która jest właścicielem domeny.\nLicytacja domeny miała zacząć się od miliona dolarów i powszechnie spodziewano się, że domena zostanie sprzedana za rekordowo wysoką cenę. Do licytacji jednak nie doszło, gdyż w ostatniej chwili firmy Washington Technology Associates, iEntertainment i AccountingMatters.com - czyli wierzyciele posiadacza domeny, firmy Escom - złożyli wniosek o upadłość tej ostatniej.\nWszystkie trzy spółki są kierowane przez Mike'a Manna, znanego inwestora w branży domenowej, założyciela BuyDomains, pioniera na rynku wtórnego obrotu domenami. Mann był jednym z inwestorów, którzy w 2006 r. sfinansowali zakup Sex.com (nieoficjalnie mówi się, że za 14 milionów dolarów) przez Escom. Spółka przestała jednak spłacać odsetki i postanowiono zlicytować domenę.\nMann twierdzi jednak, że aukcja jest złym rozwiązaniem, bo zmniejszy wartość aktywów Escomu, a tym samym nie leży w interesie jego i innych wierzycieli.\nAdresy warte fortunę\nJak pisze serwis pcformat.pl, na chwilę obecną najdroższą domeną na świecie jest insure.com, za którą trzeba było zapłacić 14 mln dolarów. Natomiast prawie 10 mln zarobiła osoba, która w 2008 r. roku odsprzedała domenę fund.com.\nKolejne adresy na liście najdroższych to porn.com warty 9,5 mln dolarów, business.com - 7,5 mln i beer.com - 7 mln dolarów.\nŹródło: pcformat.pl, theregister.co.uk\n17 marca 2010, 21:44\nAktualizacja: 17 marca 2010, 21:57\nAktualizacja: 16 marca 2010, 8:25