Solina – noclegi | █▬█ █ ▀█▀ – Noclegi hotele kwatery\nArchiwa tagu: Solina – noclegi\nOśrodek Zielony Cień to doskonałe miejsce noclegowe oraz wypadowe w Bieszczady. Nasz obiekt chętnie wybierają grupy zorganizowane na kolonie, obozy, zimowiska, zielone szkoły, imprezy integracyjne itp. Noclegi z wyżywieniem! Jesteśmy otwarci także na pobyty indywidualne, gościmy i zapraszamy rodziny z dziećmi, pary i każdego kto jest spragniony ciszy i spokoju, u nas z pewnością odpoczniecie ponieważ walory krajobrazowe i klimatyczne bardzo sprzyjają wypoczynkowi.\nOśrodek ulokowany jest u podnóża Gór Słonnych i Czarnego Działu na obszarze Parku Krajobrazowego „Góry Słonne” nad potokiem Rudenka i malowniczej dolinie górskiej z trzech stron otoczonej lasami. Znajdujemy się w odległości 2 km od Obwodnicy Bieszczadzkiej, 8 km od Lesko i 10 od Solina, Polańczyk.\nPiękne położenie, malownicze krajobrazy z pięknymi górskimi widokami, czyste powietrze, mikroklimat, las, grzyby, szlaki turystyczne, bardzo smaczna kuchnia domowa a także atrakcyjne ceny stanowią świetną ofertę dla spragnionych wypoczynku.\nDla Naszych gości organizujemy ogniska przy ludowej muzyce, pieczenie prosiaka lub barana, kiełbasek oraz wycieczki piesze i autokarowe. U nas nikt nie będzie się nudził, zadbamy aby każdy dzień był aktywnie i wyjątkowo spędzony!!!\nOd wielu lat organizujemy wypoczynek dla dzieci i młodzieży szkolnej.\nOferujemy pokoje z pełnym węzłem sanitarnym, pościelą i ręcznikami:\npokoje jednoosobowe – 5\npokoje dwuosobowe – 8\npokój trzyosobowy – 1\npokoje wieloosobowe – 4\nPoza tym na terenie obiektu sauna ( za dodatkową opłątą), w cenie pobytu udostępniamy rowery, salka rekreacyjna, w której znajduje się bilard, piłkarzyki, cymbergaj, szachy itp.\nZaszufladkowano do kategorii Bieszczady\t| Tagi: Bieszczady - noclegi, bieszczady agroturystyka, lesko noclegi, noclegi lesko, Noclegi Polańczyk, noclegi soliny, Polańczyk - noclegi, Solina - noclegi\n„W Bieszczady przyjeżdża się tylko raz a potem już tylko się wraca…”\nOsada w Jabłonkach koło Cisnej\nNa południowo – wschodnim krańcu Polski, w sercu Bieszczadów znajduje się miejsce gdzie odnajdziesz cisze i spokój, a przestronne, ciepłe całoroczne Bieszczady domki zapewnią Ci wypoczynek w komfortowych warunkach. Kompleks domków leży w otulinie Bieszczadzkiego Parku Narodowego, w malowniczej miejscowości Jabłonki. Panoramę gór można więc podziwiać z tarasu każdego domu. Ponieważ osada została zbudowana w harmonii z otoczeniem w pobliżu swojego domu znajdziesz bogactwo darów lasu oraz ciekawe okazy fauny i flory.\nDomki położone są w sercu Bieszczad w malowniczej dolinie, którą opływa górska rzeka Jabłonka. Szum wody dochodzi do domków co zapewnia miły nastrój. Posiadamy bezpieczny parking dla naszych Gości (teren jest ogrodzony i oświetlony) oraz wyposażenie rekreacyjne przy każdym domku (grill, miejsce na ognisko, drewniane huśtawki oraz leżaki wypoczynkowe).\nNasza oferta to 8 całorocznych, drewnianych, w pełni wyposażonych domków wypoczynkowych z kominkiem. Kompleks domków znajduje się w miejscowości Jabłonki, malowniczej miejscowości otoczonej lasami i wzgórzami w dolinie potoku otaczającego ośrodek. Nasze domki dzięki ogrzewaniu kominkowemu tworzą niepowtarzalny klimat, jak również gwarantują naprawdę ciepłe wieczory.\nNa parterze wyposażone:\nw salon z kominkiem, TV (telewizja satelitarna),\naneks kuchenny (palnikowa kuchnia gazowa, lodówko – zamrażarka,komplet naczyń i garnków itp.),\nłazienkę z wygodną kabiną natryskową, umywalką i wc.\ndwie niezależne sypialnie – jedna z wyjściem na balkon.\nPrzy każdym domku znajdują się:\nmiejsce na grill – ognisko,\nDodatkowo na terenie ośrodka:\ntrampolina, plac zabaw dla dzieci\nplac zabaw zewnętrzny,\nboisko plażowe do piłki siatkowej,\nkijki nording walking,\nzabawki dla dzieci (gry planszowe , książki),\nwyposażenie dla małych dzieci (łóżeczko turystyczne, krzesełko do karmienia),\nDoba noclegowa zaczyna się o godz. 14:00, a kończy o godz. 10:00, domki sprzątane są w dniu przyjazdu Gości, w trakcie pobytu sprzątanie we własnym zakresie. W domkach obowiązuje całkowity zakaz palenia papierosów (czujniki dymu). Ponadto na terenie posesji znajduje się bezpieczny, monitorowany parking dla naszych Gości. Nie przyjmujemy również zwierząt.\nZapraszamy grupy zorganizowane do 55 osób (autokar).\nNasze małe SPA\nFińska mądrość mówi, że sauna jest w stanie rozproszyć gniew ludu. Można to sprawdzić osobiście, zapomnieć na godzinę o nurtujących nas problemach i troskach. Pobyt w saunie – gorącej balii z jacuzzi i beczce z zimną wodą, podczas biesiadowania przy ognisku czy grillu to niecodzienne przeżycie !\nJacuzzi- kąpiel w towarzystwie, w dużej 6 osobowej balii o pojemności 2500 litrów, gdzie dokłada się drewno do pieca, który podgrzewa wodę- to prawdziwa frajda. Sauna jest doskonałym czynnikiem hartującym i pielęgnującym ciało, sprzyjającym również leczeniu różnych dolegliwości (m.in. złagodzenia bólów mięśni). Na skutek zmiany temperatury (ogrzewanie i schładzanie ciała) dochodzi do wzrostu przemiany materii, zwiększonego wydzielania potu, oczyszczenia organizmu poprzez usunięcie produktów przemiany materii oraz toksyn, a także podniesienia tętna i przyśpieszenia oddechu. Ciepło wytworzone w ciele doskonale koi nerwy i uspakaja układ nerwowy, a także usuwa zmęczenie.\nSiedząc w towarzystwie, w gorącej i parującej wodzie, nad głową rozgwieżdżone niebo, wokół cisza i las… Nasze spa Cię odpręży. Ten rodzaj wypoczynku jest idealny w ciepłe, letnie wieczory, lecz znacznie bardziej egzotycznym staje się zimą- parująca woda z balii i zimowy mróz… biegnąc z sauny po skrzypiącym śniegu, wpada się do wypełnionej po brzegi falującą wodą -parującej i pachnącej drewnem balii.\nOdpocznij, odpręż się, naładuj z pomocą samej natury…\nbiuro podróży organizujące wycieczki na Węgry\nZapora Solina i w Myczkowce,\nCentrum Kultury Ekumenicznej w Myczkowcach,\nSanktuarium Matki Boskiej Pięknęj Miłości,\nCerkiew w Łopience,\nCudowne źródełko w Zwierzyniu,\nSzkoła Jeździecka Eden\nWodospad Stare Sioło,\nWodospad na Hylatym,\nMuzeum Bieszczadzkiego Parku Narodowego,\nSkansen Budownictwa Ludowego,\nPołoniny Wetlińską, Caryńską oraz – Tarnicę, najwyższy szczyt Bieszczad,\nMała i duża obwodnica Bieszczady,\nRegionalne Muzeum Łemkowskie,\nSynagoga i Kirkut,\nRuiny Zamku Kmitów,\nAtrakcja: Ciuchcia – nowy sezon turystyczny 2015\nSłynna bieszczadzka „ciuchcia” rozpoczyna swój nowy sezon turystyczny. Tradycyjnie jego inauguracją jest pierwsza Majówka. Ponadstuletnia staruszka nadal dziarsko pokonuje żelazną drogę pod połoniny wożąc tysiące spragnionych górskiej przygody turystów…\nPrzez wszystkie dni długiego weekendu tj. od piątku 1 maja do niedzieli 3 maja kolejka kursuje wg rozkładu jazdy. Odjazd ze stacji głównej w Majdanie do Przysłupia o godz.10:00, oraz do Balnicy o godz.13:00. Jeżeli dopiszą Goście i zaistnieje potrzeba, będą organizowane dodatkowe kursy.\nW dniu 10 października 2011 roku podpisana została umowa pomiędzy Fundacją Karpacką – Polska a Władzą Wdrażającą Programy Europejskie w sprawie realizacji projektu Alpy Karpatom.\nDomki Jabłonki w ramach dotacji Górskiego Funduszu Przedsiębiorczości został zakupiony sprzęt:\nZaszufladkowano do kategorii Bieszczady, Myczkowce, Solina\t| Tagi: Myczkowce - noclegi, Polańczyk - noclegi, Solina - noclegi\nNoclegi Pod Orzechem-Solina\nNoclegi Pod Orzechem w Solinie to idealne miejsce dla osób,które chcą oderwać się od życia codziennego i wypocząć.\nObiekt położony jest w malowniczej miejscowości Solina, 7 km od uzdrowiska Polańczyk.\nDla Gości zostały oddane pokoje 2, 3 i 4-osobowe, które łącznie są w stanie pomieścić 12 osób.\nKażdy pokój jest wyposażony w łazienkę, TV, mini lodówkę oraz Wi-Fi.\nAtrakcje w Solinie i okolicy:\n– Zalew Soliński,\n– wypożyczalnia rowerów wodnych,\n– rejs statkiem,\n– zapora na Jeziorze Solińskim,\n– plaża w Solinie,\n– Wake Park Solina,\n– park linowy w Polańczyku,\n– trasy spacerowe w Bieszczadach.\nSolina jest jednym z tych polskich miast, o którym słyszał zapewne każdy. Miejscowość ta popularna jest chociażby ze znanej polskiej piosenki „Zielona wzgórza nad Soliną”. Nazwa tej miejscowości pochodzi o nazywa jeziora Solińskiego. (na dnie obecnego tam zbiornika wodnego znajdują się pozostałości po dawnej wsi Solina) Solina przyciąga do siebie zarówno ze względu na walory przyrodnicze jak i inne atrakcje turystyczne\nZaszufladkowano do kategorii Solina\t| Tagi: bieszczadynoclegi, Noclegi, Noclegi w Solinie, Solina, Solina - noclegi, solinanoclegi\nBieszczady domki, noclegi, kwatery…\nBieszczady zaprasza do Bieszczady domki w komfortowych domkach, o wysokim standardzie, położonych w malowniczej i turystycznej miejscowości nad samym Jeziorem Solińskim. Bieszczady domki są atrakcyjnie położone na wzgórzu, nad brzegiem lasu, blisko Zalewu Solińskiego. Bieszczady idealne miejsce na wypoczynek Domki posiadają pokoje, aneks kuchenny, lodówka, TV oraz łazienka, bezpieczne miejsce parkingowe, grill, miejsce na ognisko, plac zabaw dla dzieci, tu panuje cisza i spokój. To piękne miejsc nad Soliną w Polańczyku, w niezwykle atrakcyjnym miejscu, Polańczyk noclegi, noclegi z pięknymi widokami na jezioro Solińskie i Połoniny Bieszczadzkie. Polańczyk noclegi na wymarzone wakacje, jeżeli szukasz ciszy i spokoju, zapraszamy do Solina noclegi położone na wzgórz urozciąga się przepiękna panorama i otwarta przestrzeń na Jezioro Solińskie i góry Solina noclegi gwarantuje ciszę i spokój. Polecamy urok Bieszczad. Bieszczady urzekły niejednego turystę swą dziką przyrodą. W lasach występuje bogactwo grzybów, malin\ni jeżyn oraz wielu ziół leczniczych. grzybobranie zaczyna się w miesiącach wrzesień i październik, jest wiele borowików i prawdziwków.\nBieszczady to lasy wraz ze szlakami turystycznymi, goście znajdą liczne przystanie wodne i mariny wyposażone w sprzęt pływający jak: rowery wodne, kajaki, jachty żaglowe, deski windsurfingowe czy łodzie wiosłowe.\nBieszczady tanie noclegi znajdującego się w samym centrum Soliny. Bieszczady tanie noclegi to niepowtarzalny urok i piękno bieszczadzkich gór, szlaki piesze, ścieżki dydaktyczne i trasy rowerowe miejsca Soliny i okolic. Jezioro Solińskie przyciąga co roku setki turystów główna atrakcja jaką jest Zapora Solińska\nBieszczady tanie noclegi\nTV, – czajnik,lodówka\nparking, miejsce na grill, ławeczki, piękny widok na jezioro Solińskie,\nmożliwość spacerów po wyznaczonych szlakach.\njeziora Solińskiego, wypożyczalni sprzętu wodnego\n– strzeżonego kąpieliska\n– kąpieliska dla dzieci\n– bary i restauracje\n– zapora w Solinie\nBieszczady to doskonała miejsce oraz komfort i wygoda że każdy może tutaj mile wypocząć i aktywnie spędzić urlop\nZaszufladkowano do kategorii Bieszczady, Polańczyk, Solina\t| Tagi: Bieszczady domki, Bieszczady tanie noclegi, Polańczyk - noclegi, Solina - noclegi\nTurniej Wsi i KGW Gminy Solina 2014\nPosted on 30 lipca 2014 by admin\nXVII Turniej Wsi Gminy Solina oraz IV Turniej Kół Gospodyń Wiejskich W niedzielne popołudnie 22 czerwca 2014 roku na szkolnym boisku w Berezce odbył się organizowany przez Gminny Ośrodek Kultury, Sportu i Turystyki w Solinie z/s w Polańczyku XVII Turniej Wsi Gminy Solina oraz IV Turniej Kół Gospodyń Wiejskich . Celem turnieju była popularyzacja imprez sportowo-rekreacyjnych na terenach wiejskich, stworzenie warunków do wypoczynku ,relaksu i zabawy dla dzieci , młodzieży i dorosłych a poprzez rywalizację w poszczególnych konkurencjach , integracja mieszkańców gminy .O godzinie 14-tej rozpoczęła się zacięta rywalizacja w poszczególnych konkurencjach turnieju. Do rywalizacji stanęły drużyny sołectw z Myczkowa, Woli Matiaszowej, Berezki, Górzanki, Bukowca, Zawozu, Myczkowiec i Bereżnicy Wyżnej. Koła Gospodyń Wiejskich były reprezentowane przez panie z Myczkowa, Woli Matiaszowej , Berezki, Wołkowyi , Polańczyka , Bukowca i Górzanki. Konkurencje w których startowały drużyny Turnieju Wsi to – ciągnięcie sań , bieg z taczkami ,bieg pijaka , bieg narciarza. Wszystkie one wymagały sporej kondycji fizycznej , sprytu i koncentracji. Niektóre z nich powodowały salwy gromkiego śmiechu wśród dopingujących mieszkańców ze względu na skalę trudności . Ale w końcu o dobrą zabawę chodzi. W konkurencjach Turnieju KGW odbyły się takie jak ; bieg z balonem, bieg foczki ( z płetwami na nogach) , sztafeta wałkowa, czy wieszanie prania. Po podsumowaniu wyników wyłoniono zwycięzców ,którymi zostały drużyny poszczególnych sołectw ; W Turnieju Wsi I miejsce – Berezka , II miejsce Zawóz , III miejsce Wola Matiaszowa , IV – Górzanka , V – Bereżnica Wyżna , VI Bukowiec , VII – Myczków , VIII – Myczkowce. W Turnieju KGW I miejsce – KGW Berezka , II miejsce – KGW Bukowiec , III miejsce –KGW Myczków , IV miejsce –Wola Matiaszowa , V – miejsce Górzanka , VI miejsce – KGW Wołkowyja , VII miejsce – Polańczyk . Nagrody zwycięzcom poszczególnych sołectw i paniom z KGW wręczył Wójt Gminy Solina Zbigniew Sawiński , dziękując mieszkańcom za liczne przybycie , a zawodnikom za udział .\nSolina noclegi zaprasza!\nZaszufladkowano do kategorii Solina\t| Tagi: Solina - noclegi\nPosted on 15 lipca 2014 by admin\nZalew Soliński charakteryzuje się wyjątkowo dużymi wahaniami poziomu wody. Różnice osiągają 10-15m, przy czym zmiany poziomu mogą następować bardzo szybko. Z dnia na dzień poziom wody może zmienić się nawet o 1m. Jako główne powody takiego stanu rzeczy podaje się dużą zmienność przepływów Sanu, przepompowywanie wody ze zbiornika Myczkowieckiego do Solińskiego i jej oddawanie, oraz charakteryzujące się stromymi brzegami ukształtowanie dna jeziora, przez co różnice są bardziej widoczne w pionie. Południowa część jeziora dzieli się na dwie odnogi. Zachodnia dochodzi do Bukowca i ma około 14km długości, natomiast wschodnia, która jest większa powierzchniowo, dochodzi do Rajskiego, a jej odgałęzienie do Chrewtu. Odnoga ta ma ok. 27km długości. Natomiast łączna długość linii brzegowej zbiornikawynosi ok. 160km. Średnia głębokość jeziora to 25 m, a maksymalna ponad 60 m.\nSolina noclegi zaprasza.\nPrzytulnie w Bieszczadach\nPosted on 30 stycznia 2014 by admin\nSolina noclegi zaprasza do doskonałego miejsca do wypoczynku dla osób ceniących ciszę, spokój, bezpośrednie obcowanie z przyrodą i kameralną atmosferą. Położenie poza zwartą zabudową miejscowości daje dogodne warunki do wypoczynku na łonie natury, z dala od gwaru i zgiełku. Ładne i przytulne miejsce, komfortowe pokoje oraz ogród pełen zieleni sprawią, że wypoczynek w Bieszczadach pozostanie na długo w Państwa pamięci.\nOferta obejmuje 5 pokoi:\npokój typu studio 2-5 osobowy (pokój dzienny, sypialnia, łazienka i aneks kuchenny) idealny dla rodziny z dziećmi.\npokój 2-4 osobowy z łazienką i balkonem\npokój 2-3 osobowy z łazienką\n2 pokoje 2-3 osobowe ze wspólną łazienką na korytarzu.\nbezpieczny parking na posesji\nmiejsce do grillowania z altanką\ndużo terenu wokół domu sprzyjającego rekreacji na świeżym powietrzu\nplac zabaw dla dzieci z piaskownicą, zjeżdżalnią itp\nmożliwość przyjazdu ze zwierzakiem po wcześniejszym umówieniu\ndarmowy internet Wi-Fi.\nZaszufladkowano do kategorii Bieszczady, Solina\t| Tagi: Solina - noclegi\nSolina noclegi zaprasza do nowych komfortowych drewnianych domków usytuowanych 100 metrów od zapory Solińskiej w Solinie.\nDomy są całoroczne o podwyższonym standardzie, są przygotowane na przyjęcie 24-28 osób.\nDomki są dwukondygnacyjne z dużym i przestronnym tarasem widokowym.\nAtutem domków jest ich bliskie sąsiedztwo z Jeziorem Solińskim i lasem.\nNajbliższa plaża (piaszczysta, jedna z nielicznych w noclegi Solina) znajduje się zaledwie 150 metrów, jest to znana „Zatoka Drewniana”, gdzie można wypożyczyć sprzęt wodny pozjeżdżać na linie.\nLiczne restauracje, puby, dyskoteki, dancingi, oraz deptak z pamiątkami – 80 m\nPark Linowy dla dzieci – 70 metrów, a także wiele innych atrakcji.\nPosted on 11 grudnia 2013 by admin\nSolina noclegi zaprasza do domków całorocznych oraz pokoi z bezprzewodowym dostępem do internetu w nowo otwartym pensjonacie w centrum Soliny. W tym malowniczym miejscu można przyjemnie spędzić czas i wypocząć.\nSolina to wyjątkowe miejsce, w którym natura z pomocą człowieka stworzyła idealne warunki do udanego wypoczynku i odbywania wędrówek w najpiękniejsze zakątki tego niezwykłego regionu.\nMiłośnicy kąpieli i pływania znakomicie odpoczną nad jeziorem Solińskim a żeglarze i kajakarze mogą dowoli pływać po Bieszczadzkim morzu. Raj dla wędkarzy.\nMożliwość wypożyczenia łódek, kajaków, rowerów wodnych. Solina domki i okolice Soliny to miejsca, w których latem organizowane są wszelkiego rodzaju imprezy plenerowe. Dni Gminy Solina , Żeglarskie Szanty, Agro Bieszczady, Święto Chleba, Bieszczadzkie Counrty, festiwal smaków i jeszcze wiele innych równie dobrych, których co roku powstaje nie mało. Można potańczyć przy zespole muzycznym lub przy muzyce mechanicznej w pubach czy dyskotekach.


Asus Eee PC 1015PW - z nim na pewno Cię zauważą! | Gadżetomania.pl\nChoć netbooki raczej nie imponują osiągami, nie oznacza to, że muszą być nudne. Nowy członek rodziny Seashell jest tego najlepszym przykładem, ponieważ wyróżnia się na tle podobnych mu urządzeń stylistyką, która przyciągnie uwagę zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Poznajcie Asus Eee PC 1015PW!\nNowy maluch jest dostępny w trzech kolorach: fioletowym (Purple Rain), złotym (Gold Dust) i srebrnym (Angel Skin). Oczywiście oryginalny wygląd nie jest jedyną zaletą wspomnianego modelu. Został on wyposażony w 10,1" matową matrycę, co ucieszy wielu mimo jej niskiej (1024 x 600) rozdzielczości.\nSercem komputera jest bardzo popularny w ostatnim czasie dwurdzeniowy procesor Intel Atom N550 (1,5 GHz), który współpracuje z 1 GB pamięci DDR3 RAM i 250 GB lub 320 GB dyskiem twardym. Za wrażenia wizualne odpowiada słabowity, zintegrowany w CPU rdzeń graficzny Intel GMA 3150.\nNa liście standardowego wyposażenia znajdują się: moduły WiFi 802.11b/g/n i Bluetooth 3.0, gigabitowa karta LAN, uniwersalny czytnik kart pamięci, zintegrowaną kamerę o rozdzielczości VGA oraz 3 porty USB 2.0 (opcjonalnie 2 x USB 3.0 + 1 x USB 2.0).\nWedle zapewnień producenta Eee PC 1015PW jest w stanie pracować na odłączonym akumulatorze nawet 10 godzin. Netbook już niebawem powinien trafić na półki sklepowe, a jego cena ma wynosić od 349 euro do 379 euro.\n4 x Pioneer Blu-ray w Europie Quad HD od Westinghouse Solarny balon wyprodukuje 400 razy więcej energii niż zwykłe panele słoneczne Klawiatura dla przenośnych urządzeń 5 zaginionych miast przyszłości Sharp zawiesza produkcję dużych paneli LCD: efekt tsunami On, ona i dwa smartfony. Tak wygląda nowoczesny związek Dell Studio 14z - przyzwoity notebook za $649 Gdy robot lepi zamki z piasku, czyli drukarka 3D na plaży System przeciw wypalaniu plazm Myszka do DS-a? Jak zamienić telefon komórkowy w konsolę do gier?


Jak za pomocą podnośnika wygrać wybory? - Światowe Marki\nJak za pomocą podnośnika wygrać wybory?\nZa sprawą mojego nauczyciela od wiedzy o społeczeństwie, w wieku kilkunastu lat zainteresowałem się lokalną sceną polityczną. Pan Zbigniew, przez kilka lat był bratem radnego w moim rodzinnym Wrocławiu i często opowiadał nam na lekcjach, jak wygląda życie polityczne od drugiej strony.\nPodnośnikiem po zwycięstwo\nTak bardzo spodobały mi się jego opowieści, że zaangażowałem się w życie naszego samorządu, jeździłem na wiece, chodziłem na posiedzenia rady miejskiej. Po osiągnięciu pełnoletności dołączyłem do prawicowej partii politycznej. Już po kilku latach, za aktywność i ponadprzeciętne zaangażowanie w rozwój partii, zostałem wpisany na listę kandydatów do samorządu. Musiałem zacząć kampanię wyborczą i to intensywną. Byłem nową twarzą na scenie politycznej, mimo kilku lat mojej działalności w mieście, byłem znany tylko garstce wyborców, musiałem znaleźć sposób, żeby zaistnieć w świadomości osób, które nie interesowały się lokalną polityką, lub nawet polityką w ogóle. Jak każdy z kandydatów, miałem swoje ulotki i plakaty wyborcze, jednak nie wiedziałem czy to wystarczy. Chciałem wyróżnić się z tłumu innych kandydatów. Miałem skromny budżet na kampanię, musiałem nieźle się nagimnastykować, żeby zrobić coś tanim kosztem. Znajomy, który prowadził zakład poligraficzny, miał u mnie dług wdzięczności, poprosiłem, żeby go spłacił, drukując dla mnie transparent wyborczy. Zadzwoniłem do firmy, która wynajmuje podnośniki koszowe wrocław jeszcze nie widział czegoś takiego. Wjechałem na rynek stojąc w koszu podnośnika.\nWygłosiłem część mojego programu, przez megafon, do znajdujących się na rynku ludzi. Stałem się rozpoznawalny na ulicy, obce osoby zaczęły witać się ze mną na ulicy i zagadywać. Zdobyłem wystarczającą ilość głosów, żeby dostać się do samorządu. Stałem się jego częścią na wiele lat.\nJestem majstrem i odpowiadam za wynajem kontenerów\nCo zrobić w celu nauki hipnozy?\nWynajem samochodu na gdańskim lotnisku\nUniwersalne chusteczki nawilżane\nNajlepsze zmiękczacze wody


Gootten, Darkwald 23 jahrdrung 2524 od koronacji Sigmara | Tysiące Tronów | Obsidian Portal\nTen dzień miał od samego początku bardzo duże znaczenie. Wreszcie wszyscy dotarli do krucjaty i można było się zanurzyć w jej wnętrzu, popatrzeć, posłuchać i poczuć to, co siedzi w jej środku. To też był czas, gdy los może skierować kroki w stronę tych, którzy zarządzają krucjatą i oczywiście w stronę Karla. I na końcu, choć nie jest najmniej ważne, to dzień, kiedy trzeba znaleźć cokolwiek by uratować ojca Johannesa z rąk elfów. To ich zabezpieczenie na czas, gdy bohaterowie będą badać krucjatę i szukać dowody na to, że warto ratować Karla. Elfy oznajmiły, że jego obecność zakłóca porządkiem natury i zrobią wszystko, by ten porządek zachować. Jeśli uda się znaleźć jakikolwiek dowód na to, że dziecko jest normalne, to odejdą. Inaczej będzie musiało zginąć. Na wypadek, gdyby bohaterom przyszło do głowy zdradzenie swoich wymuszonych sojuszników, to zostawał w ich rękach ojciec Johannes oraz jego świta. Trzeba było ruszać chociażby z tego powodu.\nDla wszystkich widok krucjaty był zaskoczeniem. Spory teren, który zajęła zbieranina ludzi, pokryty był wozami, namiotami, kocami i leżącymi ciałami tych, którzy ruszyli za dziecięciem. Okrzyki, rozmowy, śpiewy, modlitwy i szepty – to otaczało i atakowało ze wszystkich stron. W nozdrza uderzał smród odchodów, moczu, niemytych ciał, zwierząt i sierści. Pod nogami chlupało błoto, rozmiękła ziemia przyjmowała kolejne kroki z mlaśnięciem a na języku czuć było smak dymu i sadzy z licznych ognisk i palenisk. Nikt nie miał pojęcia, że to tak może wyglądać. Ponad trzysta osób skupionych w jednym miejscu naprawdę robi wrażenie i tworzy własny mikroklimat. Nie zachwycił on Hansa i z oczywistych względów nie czuł się tu najlepiej. Reszta jakoś przyjęła to spokojnie traktując to miejsce jako mniejsze miasteczko, gdzie wozy tworzą ulice a przechodnie to chodzący wszędzie uczestnicy krucjaty.\nNie brak było ludzi, których zachowanie nawet w mieście mogło odbiegać od normalności. Piewcy potęgi Karla przemierzali wydeptane ścieżki w kiedyś białych szatach i śpiewali peanu ku czci dziecka. Inni, z krwawymi symbolami w kształcie litery „T” na piersiach epatowali nagością, bólem i krwawymi znamionami. Jeszcze inni wieszali na sobie za pomocą łańcuchów księgi, których ciężar coraz bardziej przyginał ich do ziemi. Nad tym wszystkim czuwali miejscowi milicjanci, którzy jednak nie zwracali uwagi na nic i na nikogo. Byli jednymi z tych, których niosła krucjata i czuli, że wszystko co się tu dzieje jest w porządku. Zupełnie inaczej zachowywali się prawdziwi zbrojni, którzy dzięki mieczom i halabardom odróżniali się od tłumu i prawdziwie pilnowali porządku. Czarne lub biało czerwone szaty z niebieskimi aplikacjami świadczyły, że są to już regularne wojska albo przynajmniej najemnicy. Od czasu do czasu przejechał tędy rycerz na koniu i w pełnej zbroi. Niebieskie poły płaszczy opinały sylwetkę jeźdźca i konia skrywając zdobione pancerze i tarcze z emblematem gryfa.\nGwar, smród i różnorodność z każdą minutą wtapiały się w tło i po jakimś czasie już tak nie przeszkadzały jak na początku. Dzięki temu dało się dostrzec to, co poprzednio ginęło za ścianą szumu i nowości. Ludzie przechadzali się i załatwiali swoje sprawy, kwitł handel i usługi, ludzie piekli nad ogniskami mięso a rzeźnik ociekał krwią sprzedawanych ochłapów. Zaraz też znalazł się chłopaczek, co wie i zna wszystko a do tego może zrobić wszystko. Odróżniał się kolorem skóry i dość egzotycznym imieniem „Ahmed”. Wszyscy na początku byli zgodni – trzeba znaleźć karczmarza ze „Żniwiarza”. U niego jest kasa dla drużyny i wystarczy ją wziąć. Oczywiście po ówczesnym napisaniu listu i decyzji Seleny, ale tym już nie zaprzątano sobie głowy. Kilka pytań i parę minut później skierowało wszystkich do wozu, który zamienił się w przenośną karczmę, gdzie właściciel „Żniwiarza” dalej parał się wyszynkiem. Cierpliwie wysłuchał opowieści o tym, co stało się z jego zajazdem, po czym uraczył wszystkich kawałkiem mięcha i piwem. Ceny były wygórowane, ale cóż innego zrobić, jeśli nie da się dostać niczego więcej w okolicy? Umówiono się z nim, że wyśle on list przy pomocy sokoła, dzięki czemu dotrze on do Marienburga w dwa dni i pracodawczyni szybko dowie się o tym, co tu zaszło. Pozostało teraz tylko napisać list i gotowe. Jednak zanim list został napisany to jeszcze starano się uzgodnić to, co należy zrobić. Trzeba było się rozejrzeć po okolicy, wybadać wszystko i spotkać się by omówić szczegóły wieczora. Od tego zależało życie Johannesa.\nByła jeszcze jedna sprawa, która pozostała z Pfeifeldorfu – znalezienie Kristofa, tamtejszego kapłana Sigmara i przekazanie mu paru słów od żony. Zajął się tym Rainer z krasnoludem. Mag odłączył się od grupy w swoich sprawach a za nim trzymał się Hans by sprawdzić, co też tym razem odciąga Jeana Paula od grupy. Ten zaś odwiedził kowala a potem udał się wprost do zamkniętego kręgu namiotów by spotkać się ze strażnikami. Hans widział tą rozmowę jak również to, że do niej dołączył jakiś rosły mężczyzna w zbroi. Zabrał on maga do jednego z namiotów, gdzie działo się coś, czego tropiciel nie mógł już śledzić. Po jakimś czasie pokazali się ponownie i mag ruszył do przenośnej karczmy. Tymczasem Rainer znalazł Kristofa, ale ten nie nadawał się już do normalnej rozmowy. Jego umysł był już daleko przy Sigmarze i nic poza nim nie widział. Wykazał całkowitą obojętność wobec przekazanych mu słów. Potem znów pogrążył się w modlitewny stan, w którym zdawał się trwać już od paru dni nie wstając choćby za potrzebą. Rad nie rad kapłan Vereny wrócił do karczmarza i jego wozu. Tam znów wszyscy się spotkali by jeszcze raz omówić kwestię listu i zastanowić się, co dalej. List znów odsunął się na dalszy plan wobec rewelacji maga, który w rozmowie powiedział, że ugadał się z dowódcą straży Karla, że zastawi zasadzkę na elfy i zlikwiduje zagrożenie dla przywódcy krucjaty. Na te słowa Rainer wzburzył się tak, że odszedł od drużyny by w samotności decydować o tym, co dalej, skoro mag już za wszystkich zdecydował. Zbliżało się południe a wraz z nim kolejna modlitwa Karla z wiernymi.\nLudzie zaczęli się schodzić na niewielki placyk. Wszyscy oczekiwali na Karla i jego przemówienia do tłumu. I wreszcie się pojawił. Wraz ze zbrojną asystą oraz resztą rządzących w Krucjacie. Dwóch rycerzy opuściło tarczę, chwyciło jej brzegi i podsunęło pod nogi cudownego dziecka. Ten wszedł na tarczę a silne ramiona uniosły ją w górę tak, by Karl mógł zobaczyć tłum i do niego się odezwać. Rozpoczęła się modlitwa. Hans i Thorek przewidująco ustawili się daleko byleby tylko coś widzieć. Niewiele słyszeli z tego, co mówi Karl, ale dobrze słyszeli wszystkich dookoła, jak mruczą modlitwę i wsłuchują się w słowa dziecka. Rainer nie czekał na to wszystko i ruszył do lasu do elfów zaś mag skrył się po drugiej stronie placu, za wozami, w nadziei, że uda mu się zbadać naturę aury i może poznać tajemnicę samego Karla. Czuł, jak obejmuje go ona swoim zasięgiem i czuł, że mimo to coś jest niekompletne. To jak trzymać w ręku pierścień i cieszyć się jego krzywizną, podczas gdy pod palcami czuć drobne rysy i braki w idealnej powierzchni. Złota poświata płożąca się po ziemi opływała jego nogi a wykrycie magii ujawniło właśnie ten złoty wiatr. Innych źródeł magii nie udało się stwierdzić. Jean Paul nie czuł by zmieniło się jego nastawienie wobec Karla czy cokolwiek innego. Myślał, że jak obejmie go aura to zaraz stanie się bezwolnym i posłusznym manekinem, który będzie wykonywał wszystko to, co rozkaże mu dziecko. Nic takiego się nie stało aż do czasu, jak aura zniknęła i tym samym zakończyła się sama ceremonia. Poczucie niekompletności zniknęło. Ludzie zaczęli się rozchodzić do swoich zajęć a Karl ze świtą ruszyli w stronę swoich namiotów.\nRainer dopadł do lasu, ale na miejscu, gdzie rozstali się z elfami, nie było nikogo. Trochę wydeptanej trawy i nic poza tym. W pobliżu też nie było niczego i nikogo. Elfy wraz z zakładnikiem zniknęli. Jednak to nie zmieniło jego planów i zrobił to, co słuszne. Jeszcze rozejrzał się, po czym ruszył z powrotem w stronę terenów zajętych przez krucjatę. A tam, przez pole, już szła reszta drużyny. Oni również zaskoczyli się tym, że nie ma elfów. Sytuacja zdawała się pogarszać z każdą chwilą. Rainer znów nie został z resztą tylko udał się do namiotów straży i Karla. U strażników poprosił o spotkanie z dowódcą i tak trafił do Lorda Eisenbacha. Sprawa kultystów była najważniejsza i za pomocą tego człowieka postanowił się nią zająć. Po rozmowie wrócił do mobilnego „Żniwiarza” gdzie była już reszta drużyny. Krasnolud obstawił się piwem i czekał do wieczora w nadziei, że wreszcie ktoś te elfy przetrzepie. Reszta oszczędzała się w piciu. Udało się wreszcie napisać list do Seleny, gdzie opisano wszystko to, co zaszło w Pfeifeldorfie oraz dotychczasowe postępy w krucjacie. Wspomniano o elfach i ich planach zabicia Karla zaś o Johannesie nie umieszczano nic. Teraz pozostało tylko poczekać i jeszcze raz prześledzić fakty zanim zapadnie wieczór.\nKilka plotek udało się złapać. A to, że czasami ludzie i zwierzęta chorują, albo że krucjatę odwiedziła grupa łowców czarownic i znaleziono ich następnego dnia zmarłych od jakiejś choroby. Barwną zbiorowość krucjatową uzupełniają Striganie, których koczowniczy tryb życia bardzo pasuje do charakteru krucjaty. Do tego kilka opowieści o tym, że zarówno dowódca wojsk Karla jak i jego osobista ochrona to ludzie, którzy przyjechali do niego by go zatrzymać i nie przepuścić dalej. Po rozmowie z nim zmienili zdanie i teraz razem podróżują w stronę Altdorfu. Jakby poza wszystkim tym wszystkim był tajemniczy ktoś, kto wspierał się na lasce i kto miał najbardziej podejrzany wygląd ze wszystkich. Zasuszony starzec jest kupcem z Marienburga i zajmuje się zaopatrzeniem w tym zbiorowisku. Mówi się, że ma koneksje w samej stolicy i dzięki niemu jeszcze każdy ma co jeść i pić.\nNie czekano na wieczorną modlitwę tylko ruszono do lasu w nadziei, że elfy wrócą. I rzeczywiście były choć nie wszyscy. Kapitan siedział na miejscu starego obozowiska i najwyraźniej czekał na przybycie drużyny. Patrzył spokojnie i bez strachu. Miecz miał wbity w ziemię obok siebie a łuk położony pod prawą ręką. Powiedział, że każdy z nas dokonuje wyborów w życiu i czasami jest tak, że ten jeden, najważniejszy, popełnia się tylko raz. Nie ma co żałować takiej decyzji i on swojej też nie będzie żałować. Patrzył co się dzieje i miał czas na przemyślenia. Wskazał miejsce, gdzie jest ojciec Johannes i reszta jego świty. Zostawił wszystkich w spokoju i pożegnał się godnie. Na odchodnym rzucił „O północy” i zapadł w las. O elfach słuch zaginął.\nJohannes wrócił do żywych. W podzięce za uratowanie życia złożył propozycję dla drużyny by pomogła mu w porwaniu Karla dla dobra kościoła Sigmara i całej rzeszy ludzi, dla których ta krucjata jest źródłem wielkiego niepokoju. Plan jest prosty – rankiem wszyscy udadzą się na audiencję do Karla i tam zostanie mu wręczona relikwia. Potem będzie czas na zabranie dzieciaka i oddalenie się od obozu. Relikwia miała to zapewnić. Pozostało zatem poczekać do rana i wcielić słowa w czyn. To było po drodze z tym, co planowała drużyna, która porwanie również miała w planie i to jako jeden z bardzo prawdopodobnych wariantów. Los chciał, że te plany zyskały poważnego sojusznika, który gwarantował sporą szansę ich powodzenia. Pozostało tylko przetrwać noc.\nWieczór na terenie krucjaty to niesamowite przeżycie. Wszędzie pełno ognisk i palących się świec. Słychać muzykę, śpiewy, modlitwy oraz głośne rozmowy. Gdzieś brzmią rogi sygnałowe wojska, gdzieś zakwili stado lelków. Smakowity zapach pieczonego mięsa uderza w nozdrza na spółkę z lekkim zapaszkiem odchodów. Drużyna z Johannesem znalazła dla siebie kawałek czystej ziemi, gdzie można było rozłożyć derki i się przespać. Miano wystawić warty a o północy każdy czekał na to, co się stanie w kwestii elfów. I wtedy z lasu uderzył smród zgnilizny. Był tak potworny, że aż zatykał. Było to o tyle niepokojące, że pojawiło się niespodziewanie. Wszyscy zaraz wstali zaniepokojeni. Inni wokół też patrzyli z niedowierzaniem na to, co się dzieje i co się czuje. A tymczasem z mroku zaczęły wychylać się kształty humanoidów o nieprzyjaznych zamiarach. Ghoule i zombie ruszyły pełną parą na wszystkich i ze wszystkich stron. Wybuchła walka a inne, bliźniacze do niej potyczki, rozbrzmiały wzdłuż całej linii namiotów i ognisk. Mag od razu pognał w stronę namiotów, gdzie przebywał Karl. Reszta postanowiła walczyć z napastnikami i nie popuścić choćby na chwilę. Rozgorzał krótki bój, w którym świstały bełty, miecze oraz młot. Zombie padali, ale zaraz dochodzili nowi. Robiło się nieciekawie, ale nie ma to jak kapłan Sigmara. Johannes wyciągnął artefakt i użył go zabijając w mgnieniu oka pięciu nieumarłych. Padli rozsypawszy się w proch. Moc relikwii zaiste była wielka. Zaraz wszyscy ruszyli na pozostałych ze zdwojoną siłą. I wtedy stała się straszna rzecz. Rainer widział to ,bo zdążył się obrócić, ale mógł tylko śledzić wzrokiem to, co się stało. Tuż przy kapłanie pojawiła się istota, którą już młody verenowiec widział w krypcie w Pfeifeldorfie, gdy porwała wampira wraz z innymi jej podobnymi. Istota w mgnieniu oka pojawiła się i uderzyła pazurami w głowę inkwizytora odrąbując ją od ciała. Klęczący obok Nils oraz stojący strażnicy padli jak ścięci toporem. Artefakt został przełamany i zgasł jego blask a istota zniknęła w kłębach czarnego dymu. Reszta drużyny walczyła dzielnie i nawet nie zobaczyła tego, co się stało. Dla Rainera było to niesamowite przeżycie, które wbiło go w ziemię na długie sekundy.\nTymczasem u maga też działy się niesamowite rzeczy. Dobiegł on do namiotów dowództwa i zobaczył, że tam trwa właśnie zażarta walka. Wszyscy walczyli z nieumarłymi i najwyraźniej dawali sobie nieźle radę. Wtedy ktoś krzyknął i niedaleko największego namiotu coś zaczęło się materializować. Płachta namiotu poleciała w górę jak wyrzucona nadludzką siłą a czarny dym zaczął zamieniać się w bestię, która jeszcze niedawno była przy Johannesie. Wszyscy rzucili się na stwora z tym, co każdy miał w rękach. W zniszczonym namiocie siedział Helmut ze swoją gwardią przyboczną i to oni głównie natarli na potwora. Mag cisnął błysk światła, który z nocy zrobił dzień a potem wszystkich na moment oślepił. Walka rozgorzała na nowo, ale po kilku sekundach było po wszystkim. Stwór zamienił się w stado nietoperzy i odleciał do lasu. Karl był bezpieczny. Krucjata przetrwała, ale należało policzyć zabitych i pochować ich. To jedyne co można było dla nich zrobić. Oddali życie za Karla i za Krucjatę.\nCiała zostały zebrane i posortowane. Osobno zebrano nieumarłych napastników a osobno tych, którzy padli w obronie krucjaty. Przygotowano dwa wielkie stosy, które następnie podpalono i ceremonialnie poświęcono. Zajęli się tym kapłani Morra, którzy przyłączyli się do krucjaty. Oczywiście pojawił się również sam Karl i cała jego świta. Dziękował wszystkim za postawę i za to, że dzięki niej udało się zachować jedność zgromadzenia ludzkiego i przekonań, które wszystkich połączyły. Wreszcie słowa skończyły się i został czas na modlitwę, łzy oraz pamięć po tych, którzy odeszli.\nRanek wstał słoneczny i spokojny. Po burzliwej nocy zostały tylko ślady na trawie, plamy krwi oraz zapach dymu i popiołu. Kapłani skończyli już ceremonie pogrzebowe i przygotowali stosowne mogiły. Reszta ludzi wróciła do swoich zajęć i powoli szykowała się do wymarszu bo jasnym stawało się to, że krucjata nie będzie tu obozować wiecznie. Dla Jeana Paula i Rainera ten ranek też miał być ważny, gdyż dostali zaproszenie na przybycie do namiotu Rady krucjaty, gdzie spotkają się z tymi, którzy tworzą krucjatę i pilnują by dotarła na miejsce. Wątpliwości co do tego spotkania były. Nie wiadomo co z mocami dziecka i jak one wpłyną na nich. Może po tym spotkaniu nie będą już tymi samymi ludźmi i przejdą pod kontrolę Karla jako kolejni, którzy się nawrócili. Jednak trzeba było pójść i nikt raczej w to nie wątpił. Wysłano jeszcze sokoła do Seleny, by wiedziała co się dzieje. Hans i Thorek udali się tam w towarzystwie jako ochroniarz i przewodnik, choć raczej nikt nie łudził się, że ktoś w to uwierzy. Nadchodził czas prawdy.\nWszyscy przybyli przed wejście na tereny namiotów Karla i doprowadzono ich do jednego z największych, które tu stały. W środku przywitała przybyszy cała rada krucjaty. Na przeciwległej stronie od wejścia siedział Karl. Umościł się na czymś co mogło uchodzić za siedzisko, ale wiercił się i patrzył wokół ciekawie. Po jego stronach zajęli miejsca stojące wszyscy, którzy liczyli się w tym przedsięwzięciu. Było ojciec Helmut, duchowy przewodnik dziecka i jego opiekun religijny. Przy nim stał lord Wilhelm Eisenach, który w swoich błękitnych szatach prezentował się godnie i dostojnie. Jego dwóch ludzi stało przy wejściu do namiotu i pilnowało wszystkiego. Nie mogło zabraknąć Kriegera, rosłego mężczyzny w zbroi, który zapewniał bezpieczeństwo dla Karla i wszystkich w obrębie rady krucjaty. I wreszcie był Jan Vanderpeer, którego kupieckie kontakty i umiejętności żywiły ludzi i pozwalały iść dalej w stronę Altdorfu.\nKarl przywitał się z każdym i zaczęła się rozmowa. Jasnym było, że Karl jest dzieckiem i wielu rzeczy może nie rozumieć. Dlatego miał wokół siebie tych, których nazywa „przyjaciół” i którzy dbają by Karl rozumiał i widział wszystko. Często podczas rozmowy wtrącali się i szeptali mu do ucha różne rzeczy, które mogły być dla Karla nowe lub niezrozumiałe. Z racji doświadczenia i wieku wiele też rozumieli i dziecko, nawet takie cudowne jak Karl, musiało korzystać z ich przykładu. Doszło też do tego, czego się obawiano. Rainer i Hans poddali się wpływom Sigmara wcielonego i udzielali odpowiedzi na wszelkie pytania, które padały z ust Karla a potem już i innych członków Rady. Dzięki temu dowiedziano się o kultystach – zarówno Nurgla jak i Stormfelsa, o tym, że mają jakiś cel w krucjacie i że drużyna jest na ich tropie. Zadeklarowano pomoc i obiecano, że uda się wykryć kultystów na tyle wcześnie, by nie zdążyli zatrzymać krucjaty lub zrobić coś złego Karlowi. Tym samym stali się ludźmi z otoczenia dzieciaka i mieli zadanie do wykonania. Przydzielono im żółty namiot, posłania oraz czas na znalezienie wyznawców Chaosu pośród prawych i oddanych wiernych podążających za Karlem od samego Marienburga. Rozpoczęło się polowanie.\nZaczęto od … lorda Eisenbacha. Na spotkaniu rady Jan zasugerował, by zaczęli szukanie na zewnątrz, gdyż tam jest największa szansa, że ktoś się może ukryć. Podejrzenia wobec innych członków Rady są bezzasadne bo wszyscy są oddani Karlowi i udowodniono to już nieraz a podkreślono jeszcze osobistym wyznaniem podczas spotkania. Lord miał jednak swoje zdanie i powiedział o nim już tylko dla Rainera i reszty. Nie ma dowodów, ale Jan mu się nie podoba. Jego postawa może i jest właściwa, ale wygląda na kogoś, kto może coś chować w zanadrzu. Porównanie pisma z listu kultystów i Jana nie dało nic – to były różne charaktery pisma. Zatem może faktycznie kultyści działają na zewnątrz i tam uda się znaleźć jakiś trop. Polecił rozmowę ze swoim sierżantem, który odprawia patrole i zbiera meldunki. Może on lub ktoś z patrolu zobaczył coś niezwykłego lub dziwnego i zgłosił to. Można to wykorzystać i zawsze będzie to jakiś punkt zaczepienia.\nTak też zrobiono. Porozmawiano z sierżantem, ale ten nie zgłosił niczego dziwnego. Zwykłe bójki w okolicy Striganów, pijani w lesie i kilka zdarzeń zakłócania porządku to wszystko, co się działo. Jedyne niepokojące zdarzenie to śmierć łowców, których znaleziono martwych. Jednak choroba, na którą zapadli nie pojawiła się już więcej zatem można powiedzieć, że był to przypadek i raczej się nie powtórzy. Ten trop postanowiono sprawdzić bo tak naprawdę to nie było niczego innego. O tych sprawach musiały coś wiedzieć kapłanki Shally, które przechadzały się po obozowisku, pomagały chorym i zajmowały się dziećmi.\nJedna z nich, zaczepiona niedaleko obozowiska potwierdziła, że to, co mogło spotkać tych łowców to czerwona gorączka. Jest bardzo niebezpieczna, ale na szczęście nie rozprzestrzeniła się. Jej słabsza odmiana – żółta gorączka – już zdarzała się parę razy i choć były to odosobnione przypadki, to jednak zdarzały się dość często. Te doniesienia potwierdził również kapłan Morra, który zajmował się grzebaniem zmarłych. Sam upatruje w tym nie tyle niebezpieczeństwo, co niepokój. Skoro przypadki zdarzają się co jakiś czas to znaczy, że źródło zarazy jest ciągle w pobliżu. Gdyby wygasło po kilku zmarłych to jest mała szansa by znów się na nie natknąć. Chyba że ktoś robi to celowo lub osoby z chorobą są ukrywane bo wiedzą, że będą wydalane z krucjaty. Choroba roznosi się poprzez ślinę, krew lub pot więc o zarażenie jest łatwo ale przy zachowaniu minimum bezpieczeństwa można to opanować. Gorzej jest gdy jest to roznoszone chociażby przez wodę lub jedzenie a na to nie ma się wpływu bo ludzie zaopatrują się w te środki sami i z różnych źródeł. Woda jest dowożona z najbliższych studzien a żarcie zdobywane po drodze i na miejscu przygotowywane. Do tej pory na żółtą gorączkę ginęli najubożsi i najsłabsi. Ich bytowanie było najgorsze z możliwych więc jedli byle co i mogli pić byle co.\nPo rozmowach z kapłanami postanowiono spojrzeć na rzeźnika, który miał najtańsze mięso w obozie i największy przerób mięsa. Miał trzy wozy, kilku pomocników i naprawdę sporo miejsca dla siebie i swojego procederu. Ludzie mając jakieś zwierzę chodzili do niego by je zabić, oskórować i wypatroszyć. W zamian zabierał jakiś kawałek mięsa, które potem sprzedawał. Rzeźnik był słusznej postury i miał solidne warunki do tego by jednym ciosem tasaka odrąbać łeb świniakowi. Prosta twarz, troszkę oszpecona liszajem, nie wyrażała wiele. Mag nawet przejrzał go magicznie, ale nic niezwykłego w nim nie dostrzegł. Dla każdego stało się jasne, że znalezienie kultystów będzie dużo trudniejsze niż to sobie wyobrażano.\nPołudniowe słońce przypiekało solidnie ożywiając całą naturę wokół. Muchy wesoło brzęczały ciesząc się z nadmiaru jedzenia wokół, trawa zieleniła się i ratowała każde źdźbło przed stratowaniem a powietrze z lasu mieszało się z powietrzem znad obozowiska tworząc sosnowo-kloaczny aromat. Karawana już zbierała się do ruszenia. Widać było pakowanie, składanie i przypinanie do wozów tego, co tylko się dało. Jutro, skoro tylko szarówka zagości na niebie krucjata ruszy dalej, w stronę Altdorfu. Zostało zatem parę dni by odszukać kultystów i ich unieszkodliwić.\nMay 29, 2011 18:37\nDodam jeszcze, bo zabrakło, że kapłanki potwierdziły, że kiedy Karl powrócił do sierocińca po porwaniu, na “znamieniu” w kształcie komety były jeszcze strupy od świeżego, poważnego poparzenia.\nGootten, Darkwald 23 jahrdrung 2524 od koronacji Sigmara 2011-05-29T18:37:41Z\nMay 29, 2011 20:06\nehh, naprawdę Panowie nie piszę tego z satysfakcją ale czyż ja nie mówiłem/pisałem kiedyś że sam dołączę do świty Karla a wy będziecie się kręcić po okolicy szukając nurglowców. I dziś widzę że trzeba było się uprzeć i kopnąć kogoś mocno w du… bo cała grupa by na tym dobrze wyszła. Teraz wiedzą prawie wszystko, jutro wezwą Rainera i ten powie im wszystko o Selenie. Wiedzą że my wiemy. Wiedzą że ja kłamię. Dupa blada. Jak to teraz wykorzystać na swój sposób ?\nCo do kultystów – jak teraz czuje się Hans i Rainer wiedząc że w 24 godziny możemy zejść na parchy. Nadal tacy happy ? Pisałem – nie ruszać bez poważnych powodów. Teraz mamy zero poszlak, zero dowodów. Zebym chociaż dostać jakiś list żelazy i móc przeszukiwać KAŻDEGO w obozie włączając w to lorda i resztę świty. Tak naprawdę to w taki tylko sposób mamy szansę coś wyszperać zmysłami magicznymi i wiedzą o kultach.\nPonadto – czy wiecie już co zrobicie gdy Selena nie odpisze i nie zapłaci ?\nZostajecie przy świcie ? Bo ja jakoś mam obrzydzenie do tych co się przy nich kręcą i chcą kosztem dziecka zarabiać. JP jest chciwy ale nie tym rodzajem chciwości.\nGootten, Darkwald 23 jahrdrung 2524 od koronacji Sigmara 2011-05-29T20:06:06Z\nMay 29, 2011 20:11\nps Marcin – jeśli nie wezmę tego Dark Magic to ile policzysz expa/kasy za znalezienie zwoju z zklęciem “light of purity” . Jakoś nagle zatęskniłem za tym spellem.\nGootten, Darkwald 23 jahrdrung 2524 od koronacji Sigmara 2011-05-29T20:11:21Z\nMay 29, 2011 21:27\ncoz gdybys rozegral to innaczej zapewne nie doszlo by takiej sytuacji ale wyszlo jak wyszlo.\nGootten, Darkwald 23 jahrdrung 2524 od koronacji Sigmara 2011-05-29T21:27:33Z\nMay 29, 2011 21:57\ntak, teraz jest co jest\nTo jakie propozycje na znalezienie kultystów.\nGootten, Darkwald 23 jahrdrung 2524 od koronacji Sigmara 2011-05-29T21:57:30Z\nMay 30, 2011 18:57\n1. Coz pogadac z cyganami, i z biedota, moze odnajdziemy kogos kto znal ofiary – dwiedziec sie\nskad zdobywali jedzenie…\n2. dobrze by bylo miec na oku Karla – moze dowiedzmy sie kto, to byl ten Siguld wydaje sie byc dziwne z Kalan Sigmara odwoluje sie do niego tak jak Jan…\nGootten, Darkwald 23 jahrdrung 2524 od koronacji Sigmara 2011-05-30T18:57:42Z\nMarcinRauf MarcinRauf 2011-05-29T14:26:00Z 2011-05-29T13:43:43Z 2013-10-28T12:11:51Z\nBitwa o zajazd "Żniwiarz", Darkwald 20 jahrdrung 2524 od koronacji Sigmara


Tak mogą wyglądać niedawno odkryte nowości w iOS 14 - MyApple.pl\nW jego wizji widok listy przypominałby w pewnym stopniu ten, w którym umieszczone są widgety. Każda aplikacja wyglądałaby właśnie jak taki prosty widget. Poza ikoną i nazwą znalazłaby się na nim informacja o ilości powiadomień (np. nowych wiadomości e-mail, nadchodzących wydarzeń itp.).\nWidok listy aplikacji można byłoby aktywować w ustawieniach ekranu.\nZ kolei aplikacja Ćwiczenia przypominałaby trochę aplikację Dom, z tą jednak różnicą, że każdy z kafelków odpowiadałby za poszczególne ćwiczenia. Wszystko utrzymane by też było w kolorystyce znanej z aplikacji Ćwiczenia w systemie watchOS.\nOrtolani przedstawił także swoją wizję widoku ustawień domyślnych aplikacji w iOS 14, zmiany tapet oraz powiadomień o alarmach, np. wywołanych przez czujniki przeciwpożarowe itp.\nŹródło: Parker Ortolani\nSet App Defaults jeśli będzie to uszczęśliwia wielu posiadaczy iphone - ów.


tychy.info: Indutriada 2021: technika - to was zaskoczy! Wydarzenia w Browarze - Tychy\nIndutriada 2021: technika - to was zaskoczy! Wydarzenia w Browarze\nIndustrialne serce zabije już po raz dwunasty w sobotę, 11 września. Hasło XII edycji święta Szlaku Zabytków Techniki to "Technika - to was zaskoczy!". Industriada zawita również do Browaru Obywatelskiego w Tychach!\nIndustriada zawita do Browaru Obywatelskiego · fot. Browar Obywatelski\nW tym roku organizatorzy zapraszają do wspólnego poznawania tajemnic świata techniki. Ewolucja, zmiany, przełom, na ziemi, pod ziemią i w powietrzu.\nJedno święto, 33 obiekty znajdujące się na Szlaku i aż 5 obiektów zaprzyjaźnionych. Jak zawsze, wszystkie obiekty Szlaku Zabytków Techniki biorące udział w tegorocznej edycji Industriady dołożą wszelkich starań aby każdy znalazł coś dla siebie. Zwiedzanie, atrakcje dla młodszych i starszych, muzyka na żywo i wiele więcej. Czyli porządna dawka wiedzy i dobra zabawa.\nIndustriada zawita również do Tychów. W programie: Strażnicy pamięci - wystawa malarska, Kapsuła czasu "Na starym Browarze" - wystawa fotograficzna, Zmalujmy coś razem - rekonstrukcja maszyny poprzemysłowej - warsztaty kreatywne Rezerwacja, Przejażdżka pojazdem rurowym - pokaz, Browar Obywatelski - zwiedzanie z przewodnikiem Rezerwacja, Browar Obywatelski - zwiedzanie z przewodnikiem Rezerwacja, Browar Obywatelski - zwiedzanie z przewodnikiem Rezerwacja, Plenerowa strefa gastro z muzyką - piknik, Duchy wodnej wieży - warsztaty kreatywne, Zbuduj swój Browar - warsztaty kreatywne. Na koniec koncert grupy Fish Basket.\nPełny program atrakcji w Browarze Obywatelskim znajdziecie na: industriada.pl/program/#browar-obywatelski\nNa 4 atrakcje obowiązuje rezerwacja!\nSprawdź program Industriady w innych śląskich miastach na: industriada.pl/program/


Sztuka Baroku w Polsce – Historia Magazyn\nStyl baroku w Polsce obejmował lata 1600-1710.\nRozwijał się w czasie panowania królów dynastii Wazów Jana III i początków panowania Sasów.\nPotop szwedzki doprowadził kraj do ruiny gospodarczej spowodował zniszczenie ogromnej liczby wspaniałych budowli dawnych stylów i grabież dzieł.\nOśrodkami kultury były miasta takie jak: bogaty mieszczański Gdańsk i Kraków, Toruń, Lwów i nowa stolica Polski od roku 1596 – Warszawa.\nMecenat sprawowali królowie:\nIdąc w ślady królów, sztuce mecenasowała również:\nmagnateria, kościół, bogate mieszczaństwo,szlachta.\nKultura w XVII wieku w Polsce jest zjawiskiem dość złożonym, bowiem w większej części tworzy ją nurt dworski i kościelny oraz szlachecki „sarmacki”.\nIdeałem było wiejskie dostatnie życie, a równocześnie bogata rycerskość.\nWyśmiewano cudzoziemszczyznę i naśladowano ją.\nW ciągu XVII stulecia Polacy stykali się często z obyczajami i modą Wschodu, zwłaszcza Tatarów i Turków.\nZdobywali bogate łupy wojenne: szaty, rzędy końskie, wspaniale zdobioną broń, namioty,kobierce.\nWszystko to wpłynęło na ukształtowanie się mody w warstwie szlacheckiej.\nUstalone już w XVII w. a utrwalone w XVIII w. formy stroju szlacheckiego oparte są na motywach orientalnych.\nLubowano się w barwności i bogactwie. Chętnie obwieszano się klejnotami. Modą wschodnią noszono sumiaste wąsy, wysokie buty, wdziewano obszerne szaty – suknie i luźne płaszcze podbite futrem.\nNatomiast dwór królewski i duża część magnaterii hołdowały modzie włoskiej i północnej oraz francuskiej.\nRodzimy nurt sztuki tworzyły miejscowe cechy nadal w Polsce silne. Król i magnateria sprowadzali wybitnych artystów z Francji, Niderlandów, Niemiec i z północnych Włoch. Wykształcenie w dziedzinie sztuki można było w Polsce uzyskać łatwo ale powierzchownie.\nRozwój stylu barokowego w sztukach plastycznych dzieli się na trzy zasadnicze okresy:\nPierwszy okres do 1630 – to czasy manieryzmu i baroku kontrreformacyjnego.\nDrugi do roku 1670 – obejmuje dla Polski czasy najtrudniejsze lecz jest okresem najdojrzalszej fazy baroku.\nTrzeci okres – zmierza ku barokowi klasycyzującemu, którego zasady występowały we Francji, po nim pojawiają się już wpływy rokoka.\nARCHITEKTURA, RZEŹBA I MALARSTWO WCZESNEGO OKRESU\nDominuje w tym czasie budownictwo drewniane.\nW drewnie wznoszono nawet wiele okazałych rezydencji magnackich. Z trwałych materiałów wznoszono: twierdze, zamki, kościoły, kaplice grobowe,rezydencje królewskie.\nModnym materiałem służącym do wystroju wnętrz był marmur brunatny wydobywany w Chęcinach i czarny, odkryty w Dębnikach.\nDo roku 1630 stale jest żywy manieryzm, przeszczepiony na nasz grunt zarówno z Niderlandów, z Rzymu i półn. Włoch.\nPrzykłady tego nurtu: Kaplica Zbaraskich w Kościele Dominikanów w Krakowie,o wnętrzu z czarnego marmuru i epileptycznej kopule.\nKaplica Myszkowskich w tymże kościele, o wyrafinowanej kolorystyce marmurów czarno-srebrzystego, różowoszarego i płaszczyznowej dekoracji. Kamienica Złota (Gdańsk),\nLwi Zamek,Wielki Arsenał (Gdańsk).\nArchitektura Gdańska rozwijała się pod protektorem mieszczan.\nRównież twierdze obronne mają charakter manierystyczny.\nFortyfikacji budowano w tym czasie wiele: Bar,Koniecpol, Zbaraż.\nPod mecenatem magnata Stanisława Lubomirskiego pracował: Maciej Trapola, twórca Zamków Obronnych w Wiśniczu i Łańcucie.\nDla rodu Ossolińskich: Wawrzyniec Senes, Zamek Krzyżtopór w Ujeździe,gigantyczna rezydencja, która według podania miała mieć tyle pokojów ile tygodni w roku, tyle okien ile rok liczył dni.\nRównocześnie zrodziła się sakralna architektura kontrreformacyjna.\nPolski typ kościoła jezuickiego wzorowany na rzymskim Il Gesu stworzony przez architektów włoskich.\nMa krótki zwarty korpus, oszczędne dość surowe wnętrze i okazałą fasadę o silnie wystających gzymsach, potężnym wieńczącym tympanonie i wolutach i podwójnym rytmie pilastrów.\nW półkolistych niszach umieszczono posągi, ustawiono je tez na wysokich cokołach przed kościołem.\nKról Zygmunt III był wybitnym mecenatem sztuki, sam trudnił się złotnictwem.\nSprowadzał wybitnych artystów: Jana Trevano,Tomasza Dolabellę.\nZ czasów panowania Zygmunta III pochodzą barokowe komnaty północnego skrzydła pałacu Wawelskiego, zdobione brunatnymi kieleckimi marmurami i kurdybanem, czyli tłoczną we wzory i pozłacana skórą, którą obito ściany.\nPracę nad Zamkiem królewskim król zlecił Janowi Trevano.\nW związku z położeniem Zamku i włączeniem w jego korpus dawnego pałacu powstał nieco nieregularny pan pięcioboku o szlachetnej, prostej elewacji zwężoną na osi wejścia i mniejszymi wieżyczkami na narożnikach.\nZamek kolejny swój okres świetności będzie przeżywał za czasów Stanisława Augusta.\nRzeźbę najpełniej reprezentują nagrobki zamawiane przez wyższe warstwy społeczne. Z czasem zachowując tradycyjny układ postaci zmarłego, zmieniono koncepcje obramowania: znikła półkolista nisza,\npojawiło się łączenie różnobarwnego i różnorodnej jakości materiału (czarny marmur, alabaster, brąz, stiuki).\nNowym typem nagrobka, który pojawił się z końcem XVI w jest grobowiec z postaciami klęczącymi inspirowany niderlandzkim manieryzmem.\nRzeźbę dekoracyjną reprezentuje Jan Chrzciciel Falcowi autor stiuków kościoła Piotra i Pawła w Krakowie.\nBył nadwornym malarzem Zygmunta III Wazy, później pracował dla klasztorów krakowskich.\nMalował dzieła o tematyce historycznej i religijnej.\nDzieła: Gody w Kanie, Ostatnia wieczerza (klasztor Dominikanów w Krakowie), Bitwa pod Lepanto (Wawel).\nARCHITEKTURA, RZEŹBA I MALARSTWO OKRESU DOJRZAŁEGO I PÓŹNEGO\nW tym okresie na czoło miast polskich wysuwa się Warszawa, Kraków przechodzi upadek gospodarczy i osłabienie ruchu budowlanego.Wznosi się jedynie klasztory fundowane przez magnaterię i bogatych mieszczan.\nTo czasy panowania:\nUsuwano stare ołtarze i zastępowano je ogromnymi nastawami rzeźbiarsko – malarskimi w nowym stylu.\nSklepienia otrzymywały nowe malowidła i stiuki.\nDo wspaniałego rozkwitu doszła snycerka.\nPowstawały dzieła tak wybitne jak organy kościoła Bernardynów w Leżajsku czy stalle Kościoła Bożego Ciała w Krakowie. Wybitnym i sławnym dziełem z początku tego okresu jest Kolumna Zygmunta III w Warszawie, ufundowana już przez Władysława IV.\nKolumnę zaprojektował – Konstanty Tencalla.\nPosag króla wykonał – Clemente Molli. A odlał w brązie – Daniel Tym (gdańszczanin).\nArchitektura jezuicka miała na terenie Polski wiele odmian i wariantu. Założenia jezuickich kościołów zaczęto łączyć z dwuwiekową fasadą rozpowszechnioną w innych typach architektury sakralnej. Dojrzały barok jezuicki przedstawia Kościół w Poznaniu:ku lekkiemu świetlistemu prezbiterium prowadzony jest wzrok widza działa potężnymi masywami korynckich kolumn podpierające podwójne uskoki\nbelkowań, wnętrze utrzymane jest w stłumionej, ciemno czerwonej tonacji, rozjaśnionej błyskami złoceń i białą dekoracją rzeźbiarską. Założenia podłużne rozwiniętego dojrzałego baroku reprezentują: Kościoły: Piotra i Pawła w Wilnie i św. Anny. Jest to barok malowniczy, bogaty o wyszukanych formach.\nInżynier, architekt, grafik, polityk, pisarz. Reprezentuje najpełniej barok w Polsce.\nMa dwuwieżową fasadę. Element ruchu wprowadzają wielokrotne pilastry i gzymsy przerwane tympanonem nad głównym wejściem. We wnętrzu sklepienie zdobią malowidła i wspaniałe stiuki Baltazara Fontany.\nMa w planie ośmiobok wpisany w krzyż grecki.\nPodziały elewacji składają się z samych pionów i poziomów są bardzo oszczędne. Każda płaszczyzna ściany zamykająca ramę krzyża zakończona jest trójkątnym tympanonem.\nJest to doskonale kubiczna bryła, nie zaciemniona żadnymi wtórnymi ozdobami.\nPałac jest jednopiętrowy o ujętej w ścisłe rygory, choć urozmaiconej elewacji. Środkowemu ryzalitowi zwieńczonemu klasycznym tympanonem odpowiadają dwie ryzality narożne. Układ miedzy oknami i arkadami galerii widnieją płaskie pilastry. Całość wieńczy balustrada.\nTympanon zdobi płaskorzeźb dłuta Andrzeja Schlütera.\nW drugiej połowie XVII w. wykształcił się typ polskiego dworu o osiowym, symbolicznym założeniu, przeważnie parterowy z wejściem ujętym w ganek zamknięty od góry trójkątnym przyczółkiem. Taki właśnie ideał sarmackiej siedziby powtarzał z początku marmurowy dwór Jana Sobieskiego w Wilanowie.\nAutor gruntownej przebudowy Wilanowa.\nJest to jedna z najważniejszych realizacji architektonicznych tego okresu. Wzorowana na włoskich budowlach tego typu.\nZałożony na planie osiowym o silnie wydłużonym głównym korpusie. Stanowi piękną otwartą budowle, monumentalną a zarazem lekką. Zdobiła go cała plejada rzeźbiarzy, malarzy, dekoratorów wnętrz.\nMalowidła: Claude Callot, Michał Anioł Palloni, Jerzy Eleuter Szymanowicz – Siemiginowski.\nRzeźba: Andrzej Schlüter. Jutrzenka – Claude Callot Plafonowe malowidło przedstawiające pod postacią Jutrzenki królową Marysieńkę.\nNadał ostateczny kształt przebudowanemu kościołowi Filipinów w Gostyniu na planie centralnym.\nKościół Cystersów w Lądzie\nWzniesiony na planie centralnym ma przestronne bogate wnętrze. Dominantą jest kopuła zdobiona iluzjonistycznym malarstwem imitującym niebo z unoszącymi się postaciami świętych.\nWybitny twórca iluzjonistycznych rozwiązań, które uzyskał fałszywymi perspektywami, ukrytymi oknami, które oświetlały rzeźby. Stosował lustra, odbijające światło, które padało do wnętrza przez latarnie z bębnem kopuły.\nDzieła: Kościół Norbertanek w Imbramowicach,\nKościół Pijarów w Krakowie.\nKościół Pijarów w Warszawie\nArchitektura schyłku XVII i w XVIII wieku operuje wymyślonymi i bogatymi formami. Bryły kościołów są żywe malownicze. Krzywizny i łuki wypierają królujące dotąd pionowe i poziome podziały fasad.\nFasady są przeważnie dwuwierszowe, często spotyka się fasady wygięte wklęsło w osi środkowej lub wygiętej potrójnie. Gzymsy są linearną ruchliwą, falującą wstęgą.\nTen barok zmierza już ku nowemu kierunkowi rokoku.\nArchitektura zmierzchu baroku w Polsce ulega wpływom Czech, Austrii i płn.-zach. Włoch.\nInteresujące osiągnięcia ma malarstwo, a na uwagę zasługują specyficzne obrazy o treści moralizatorskiej: Tańce Śmierci, Koła Śmierci.\nUkazują one w groteskowo-dramatycznej formie znikomość ludzkiego życia, dążeń, zabiegów o powodzenie.\nObrazy i płaskorzeźby przedstawiają korowód szkieletów i żywych ludzi trzymających się za ręce w upiornym tańcu symbolizującym przemijanie wszystkich dóbr ziemskich.\nIndywidualnym wytworem polskiego baroku, niespotykanym nigdzie po za naszym krajem są portrety trumienne malowane olejno na blaszce o kształcie wielokąta odpowiadającemu kształtowi trumny.\nRozwijał się też świetnie polski portret szlachecki.\nDo najpiękniejszych dzieł tego rodzaju należy wizerunek Stanisława Tęczyńskiego.\nGdański malarz, grafik. Ulegał wpływom Rembrandta.\nRozwinął on polski portret sarmacki.\nWykonywał też dzieła o tematyce religijnej i historycznej.\nDzieła: Portrety Jana Kazimierza. Daniel Schultz, portret Jana Kazimierza w stroju sarmackim, królowie dla przypodobania się szlachcie ubierali się modą polską, Ok. 1650., Zamek Gripsholm w Szwecji.\nPortrecista Władysława IV – Bartłomiej Strabel\nJana III Sobieskiego – Jan Tretko zm. 1692 w Krakowie, uczył się u Nicolasa Poussina w Paryżu, oraz u Jacoba Jordaensa w Antwerpii. Osiedlił się wreszcie w Krakowie, stając się nadwornym malarzem królewskim Jana Kazimierza, a później także Michała Wiśniowieckiego oraz Jana III Sobieskiego. Tworzył reprezentacyjne portrety rodziny królewskiej.\nJerzy Siemiginowski-Eleuter – urodzony ok. 1660 roku we Lwowie, gdzie też zmarł w 1711 roku. Prawdziwe nazwisko artysty to Szymonowicz, wspomnianym wcześniej nazwiskiem zaczął posługiwać się po 1701 roku kiedy to zubożała rodzina szlachecka Siemiginowskich adoptowała go. Eleuter- Kawaler Eleuter (wolny) to przydomek, który pojawia się już od 1684 roku, po powrocie z Rzymu. Jan III Sobieski wysłał go bowiem na nauki do Akademii św. Łukasza (Akademia Sztuk Pięknych). Po powrocie został malarzem nadwornym króla, malował, m.in. antykizowane portrety rodziny królewskiej. Pracował w Wilanowie, jest autorem wielu dekoracji, uczył tam także innych malarzy. Po śmierci Jana III Sobieskiego, objął stanowisko sekretarza Augusta Mocnego i zaczął malować dla Aleksandra Sobieskiego.\nW rzeźbie dalszej ewolucji ulegał typ nagrobka.\nRozpowszechnia się nagrobek przyścienny o bogatym obramowaniu, z ustawionymi w niszy popiersiem zmarłego.\nMateriałem jest zazwyczaj czarny marmur (lub czarny i biały) popiersie bywa z brązu.\nW sztuce dekoratorskiej króluje stiuk.\nNajsławniejszymi mistrzami tej dziedziny rzeźby byli:\nAndrzej Schlüter (ur. 20 maja 1660 najprawdopodobniej w Gdańsku lub 20 maja 1664 w Hamburgu, zm. 1714 w Sankt Petersburgu) − niemiecki rzeźbiarz i architekt, przedstawiciel nurtu klasycyzującego w sztuce baroku. Schlüter: wystrój rzeźbiarski Pałacu Krasińskich w Warszawie\nBaltazar Fontana (ur. 1661 albo w 1658 zm1733 ) rzeźbiarz i sztukator pochodzenia włoskiego, działający w Polsce, Niemczech, Włoszech i na Morawach.\nII poł. XVIIw. To okres upadku obyczajów za panowania Sasów. Epoka saska to w Polsce czasy panowania Augusta II Mocnego (1770-1733; panował od roku 1769) oraz jego syna Augusta III (1696-1763; królem Polski od 1733 roku). To okres, w którym wyraźnie widać upadek wewnętrzny państwa polskiego. Widać to na przykładzie wszystkich kłótni, jakie toczyły się między królami a szlachtą, co dało sposobność do mieszania się obcych państw w sprawy Rzeczpospolitej (obie strony konfliktu odwoływały się do pomocy zewnętrznej). Pierwszy władca miał ambicję uczynienia ze swego nowego królestwa silnej monarchii. Szybko jednak w części poddanych zyskał wrogów, bowiem szlachta polska, która do tego czasu otrzymywała przywileje i była przyzwyczajona, że jej zdanie ma znaczenie, nie wyobrażała sobie teraz, aby król mógł jej rozkazywać, a nie dyskutować. Epoka saska rozpoczęła się wojną ze Szwecją, która jedynie przysporzyła kolejnych wrogów królowi wśród poddanych. Ci, którzy lojalnie przy nim stali, musieli wdać się w bratobójczą walkę. Część szlachty oferowała koronę Stanisławowi Leszczyńskiemu, co będzie problemem jeszcze za panowania Augusta III – jego prawa do tronu wciąż będą podnoszone i wykorzystywane przeciwko Sasom. Czasy saskie to także okres konfederacji zawiązywanych przeciwko królowi oraz zrywania sejmów. Chociaż można odnotować pozytywne aspekty, to raczej zawierają się one w królewskich chęciach, a nie wymiernych korzyściach – i to chęciach Augusta II Mocnego, bowiem August III nie odziedziczył po ojcu pozytywnych cech. Polski nie lubił i nie rozumiał.\nPotop szwedzki 1655r trwał 5 lat i pozostawił po sobie wiele zniszczeń porównywalnych ze zniszczeniami II Wojny Światowej. Okres po potopie lata 60 i 70 odżywają inwestycje prywatne i kościelne będące triumfem kontrreformacji.\nPoczątek XVIII w. i wojna północna znowu wyhamowała większość inwestycji. Do wojny przystąpiły państwa, którym najbardziej zależało na nabytkach terytorialnych kosztem Szwecji. Dlatego też w 1699 roku do Ligi Północnej weszły: Rosja, Polska , więc i Saksonia, i Dania. Rosja dążyła do opanowania terenów, które dałyby jej dostęp do Morza Bałtyckiego, Dania – chciała uzyskać Szlezwik-Holsztyn, a Polska upragnione inflanty. Rosja jednakże zapowiedziała, że wypowie Szwecji wojnę dopiero wtedy, kiedy zakończy swój konflikt zbrojny z Turcją. Teoretycznie Polska nie uczestniczyła w wojnie, gdyż sejm polski nie wydał zgody na rozpoczęcie działań zbrojnych (jak to bywało w XVIII wieku – został zerwany przez liberum veto).\nW wyniku pozawieranych traktatów z innymi państwami Ligi Północnej, wszyscy jej członkowie uzyskali jakieś nabytki terytorialne. Wszyscy – z wyjątkiem Polski, która przecież nie uczestniczyła oficjalnie w wojnie. Co więcej – to właśnie na terenie Polski toczyły się wielkie bitwy i batalie. Terytorium naszego państwa zostało po raz kolejny złupione i zniszczone, a przecież jeszcze nie zdołano podnieść się po wojnach z XVII wieku. August II zaprzepaścił swoje szanse na zdobycie Inflant – raz na dobre zrzekł się ich na rzecz Piotra I. Rosja natomiast rozpoczęła nieformalną jeszcze kuratelę nad państwem polskim, gdyż to właśnie ona zapobiegła wojnie domowej w 1715 roku, kiedy to szlachta zawiązała konfederację pod Tarnogrodem wymierzoną w absolutne zapędy Augusta. Wielkie starty dyplomatyczne i ekonomiczne pogorszyły prestiż Rzeczpospolitej na arenie międzynarodowej.\nZwiększyło się natomiast znaczenie Rosji, która od 1721 roku była już Imperium Wszechrosji, a sam Piotr I mianował się Imperatorem, nawiązując do niedoścignionego wzorca Imperium Rzymskiego, do którego tak wiele władców i państw dążyło. Rosja uzyskała wreszcie dostęp do Morza Bałtyckiego, dzięki czemu mogła nawiązywać znaczne kontakty handlowe z bogatymi państwami Zachodu.\n1708-09r. Zaraza w Toruniu. Morowe powietrze zawitało do Torunia, zbierając śmiertelne żniwo. W ciągu zaledwie 5 miesięcy z powodu dżumy umarło ponad 4000 osób, tj. blisko połowa populacji miasta.\n„Zaraza pojawiła się najpierw w pod toruńskich osiedlach. Władze miejscowe nakazały więc mieszkańcom Torunia ostrożność w kontaktach z podejrzanymi okolicami. Zaczęto publikować specjalne zarządzenia anty morowe. Władze kościelne kolportowały modlitewniki zawierające modlitwy przeciw dżumowe, ponieważ wierzono, że najpewniejszym lekarstwem, które może odepchnąć tę chorobę jest gorliwa modlitwa” Zaraza zaczęła ustępować na przełomie XI i XII za sprawą 30 stopniowych mrozów.\nLata 20 i 30 XVIIIw powstają wielkie późno barokowe rezydencje magnackie, prym widą rody: Radziwiłłów, Ossolińskich, Sobieskich, Czartoryskich, Branickich.\nWersal – charakterystyczne dla baroku założenia pałacowo ogrodowe entre cour et jardin; typ pałacu składający się z budynku głównego z przylegającymi do niego pod kątem prostym skrzydłami, między którymi znajdował się reprezentacyjny dziedziniec (cour d’honneur), często z gazonem pośrodku. Po przeciwnej stronie pałacu był zwykle ogród typu francuskiego. Założenia tego typu charakteryzowały się symetrią osiową i wielką skalą. Główna oś ogrodu była przedłużeniem osi środkowej zamku, a przeciwny biegun stanowiły często drugi pałacyk, pawilon ogrodowy lub oranżeria; pomiędzy nimi rozmieszczone były przeważnie symetrycznie względem drogi aleje, kanały, mury oporowe, tarasy, schody, fontanny, posągi. Płaską część ogrodu, przylegającą do tyłu pałacu, wypełniały strzyżone żywopłoty (boskiety), kwiaty tworzące kobierzec i haft (parterre de broderie). Założenia pałacowo-ogrodowe były również naśladowane, w mniejszej skali, w rezydencjach magnackich w Polsce, również była wzorowana na arch. rzymu, zaś rokoko saksońskie ukształtowało Drezno i w poł. XVIII miało również wpływ na Polskę.\nPałac wzniesiony został w latach 1656-61 dla Nicolasa Fouqueta ministra finansów przez Charles’a Le Bruna, Louis Le Vau i André Le Nôtre’a w stylu klasycyzującego baroku, zwanego stylem Ludwika XIV. Uważany jest za pierwsze dzieło w tym stylu. Stanowi przykład założenia w typie „entre cour et jardin”. Obok Wersalu jest najwybitniejszym XVII-wiecznym zespołem parkowo-pałacowym we Francji.\npreviousManieryzm w Polsce\nnextRokoko w Polsce


Aaron Ramsey piłkarzem Juventusu!\nJuventus oficjalnie poinformował, że Aaron Ramsey będzie nowym piłkarzem "Starej Damy". Kontrakt Walijczyka z włoskim klubem wejdzie w życie 1 lipca 2019 roku i będzie obowiązywać przez następne cztery lata - aż do 2023 roku.\n20:16 • 11 Lut 2019\nCavani na pewno jutro nie zagra\nPSG oficjalnie poinformowało, że Edinson Cavani nie zagra w jutrzejszym meczu z Manchesterem United w Lidze Mistrzów.\n20:09 • 11 Lut 2019\nUdany debiut Pazdana w Turcji\n20:02 • 11 Lut 2019\nNieletni piłkarz Wisły nie reklamuje bukmachera\n19:50 • 11 Lut 2019\nFantastyczna asysta Pazdana w meczu z Kasimpasą\nPolski obrońca posłał kapitalną piłkę, a na bramkę zamienił ją Dever Orgill.\n19:19 • 11 Lut 2019


Updated: 14.04.2020 / Section:\nCelem tego badania jest zebranie danych o krajowych i zagranicznych wyjazdach (prywatnych lub służbowych) członków gospodarstw domowych w I kwartale 2020 roku. Badanie dostarczy kompleksowej wiedzy m.in o skali uczestnictwa mieszkańców Polski w podróżach, rodzajach wykorzystywanych usług turystycznych, poziomie wydatków związanych z podróżami. Zebrane informacje zostaną wykorzystane na potrzeby statystyki w dziedzinie turystyki, rachunków narodowych, bilansu płatniczego oraz statystyki obszarów transgranicznych.\nDo 29 maja prowadzone będą natomiast badania, w drodze samodzielnego przekazania danych przez Internet oraz w drodze wywiadu telefonicznego, na temat wykorzystania technologii informacyjno-komunikacyjnych w gospodarstwach domowych.\nWszystkie odpowiedzi będą traktowane jako anonimowe i całkowicie poufne, a uzyskane a informacje zostaną wykorzystane wyłącznie do sporządzania zestawień zbiorczych i analiz statystycznych. Więcej informacji można znaleźć na stronie katowice.stat.gov.pl.


Płock w zasięgu ręki – zwiedzamy miasto online! – Fundacja Nobiscum\nPłock w zasięgu ręki – zwiedzamy miasto online!\nFundacja Nobiscum z przyjemnością ogłasza swój nowy projekt, który zrealizujemy dla płocczan w 2021 roku dzięki dofinansowaniu w ramach 10. edycji konkursu dla organizacji pozarządowych Fundacji Fundusz Grantowy dla Płocka.\nPłock w zasięgu ręki to cykl 10 filmów dostępnych online za pośrednictwem strony internetowej fundacji oraz naszych kanałów w mediach społecznościowych, dzięki którym opowiemy o historii płockich zabytków – tych istniejących obecnie w przestrzeni miasta, ale i tych, które bezpowrotnie z niej zniknęły. Zajrzymy do miejsc niedostępnych zwykle zwiedzającym, opowiemy o ciekawostkach, odkryjemy nieznane fakty, porozmawiamy z opiekunami tych zabytków i pasjonatami historii. Przy okazji zwiedzania lokalizacji, opowiemy też o ludziach – przedsiębiorcach, naukowcach, artystach, społecznikach, przedstawicielach różnych narodowości i wyznań, którzy przez lata współtworzyli Płock, a z dorobku niektórych z nich korzysta do dziś cały świat.\nFilmy będziemy publikować od marca do sierpnia – dodajcie więc do zakładek strony fundacjanobiscum.eu oraz facebook.com/fundacjanobiscum i do zobaczenia już wkrótce!\nFor English info see here (link).


Narodowy Program Rozwoju Czytelnictwa - nowe książki w bibliotece\nZapraszamy do działu Nowości w bibliotece, gdzie pojawiła się lista nowo zakupionych książek.\nJeśli lubisz czytać, jeśli lubisz pisać ten konkurs jest stworzony dla Ciebie. Zapraszamy do napisania recenzji książki zakupionej przez bibliotekę w ramach realizacji Narodowego Programu Rozwoju Czytelnictwa. Poniżej przedstawiamy zasady konkursu oraz listę książek, które można recenzować. Powodzenia!\n1. W konkursie biorą udział uczniowie ZSP1\n3. Recenzje powinny mieć wielkość od 1 do 2 stron a4, czcionka 12, odstępy 1,5. Recenzje należy podpisać imieniem i nazwiskiem.\n4. Recenzję należy dostarczyć do 4.12.2017 r.\n5. Autorzy powinni pamiętać o właściwej kompozycji oraz poprawności językowej, ortograficznej i interpunkcyjnej tekstu.\n6. Recenzja musi być własnego autorstwa.\n7. Nagroda główna to książka oraz publikacja recenzji na stronie szkoły oraz biblioteki szkolnej, nagrody pocieszenia to publikacje na stronie szkoły i biblioteki. Oczywiście nagrodami będą również oceny z j. polskiego (5) za udział w konkursie oraz ocena celująca za zajęcie miejsc od 1-3.\n8. Celem konkursu jest popularyzowanie twórczości literackiej i propagowanie idei czytania.\n1. „ A na imię jej będzie Aniela” M. Wroński\n2. „Anka Pióro” B. Rosiek\n3. „Autofocus” L. Gibaldi\n4. „Azyl” D. Ackermann\n5. „Barwa ciszy” R. Lupton\n6. „Bastion” S. King\n7. „Błekitne sny” K. Michalak\n8. „Biblioteka dusz”, R. Riggs\n9. „Bosonoga królowa” I. Falcones\n10. „Byczki w pomidorach”, J. Chmielewska\n11. „Chajzerów dwóch” Z. Chajzer, F. Chajzer\n12. „Chłopiec na szczycie góry” J. Boyne\n13. „Chłopiec w pasiastej piżamie” J. Boyne\n14. „Chwila szczęścia” F. Moccia\n15. „Ciastko z wróżbą” M. Gutowska – Adamczyk\n16. „Co nas nie zabije” D. Lagercrantz\n17. „Coś o Tobie i coś o mnie” J. Buxbaum\n18. „Czajnikowy.pl” R. Przybylok\n19. „Czasami kłamię”A. Feeney\n20. „Czekam na Ciebie” L. Scottoline\n21. „Cztery rzęsy nietoperza” H. Kowalewska\n22. „Ćpunka” B. Rosiek\n23. „Demony na smyczy”, A. Onichimowska\n24. „Denowelacja” R. Mróz\n25. „Dom na wyrębach” S. Darda\n26. „Dwudziestolecie od kuchni” A. Zaprutko Janicka\n27. „Dziedzictwo Templariuszy” Berry S.\n28. „Dziennik” A. Frank\n29. „Dziewczyna którą kochałeś” J. Moyes\n30. „Dziewczyna z Brooklynu” G. Musso\n31. „Dziewczyna z pociągu” P.Hawkins\n32. „Dziewczyny wojenne” Ł. Modelski\n33. „Generał Władysław Sikorski 1881- 1943”\n34. „Gdy słowa zawodzą” J. Buxbaum\n35. „Gibraltar. Tajemnica Sikorskiego” D. Baliszewski\n36. „Głębia” H. Mankell\n37. „Hera moja miłość” A. Onichimowska\n38. „Homo ilum” cz.1, cz.2 P. Sułkowski\n39. „Igrając z ogniem” T. Gerritsen\n40. „Innego życia nie będzie” M. Nurowska\n41. „Jack reacher. Aders nieznany” L. Child\n42. „Jak powietrze” A. Czykierda – Grabowska\n43. „Jak to zrobić w kuchni” J. Peterson\n44. „Jesteś moja obsesją” F. Moccia\n45. „Kiedy Cię poznałam” C. Ahern\n46. „Kiedy na mnie patrzysz” A. Czykierda - Grabowska\n47. „Kiedy odszedłeś” J. Moyes\n48. „Kocie worki”, J. Chmielewska\n49. „Kochaj” R. Brett\n50. „Kot Bob i ja” J. Bowen\n51. „Księgi Jakubowe” O. Tokarczuk\n52. „Kuchnia survivalowa bez ekwipunku” cz.1, cz.2 A. Bukła, K. Mikulska\n53. „Labirynt duchów” C.R. Zafón\n54. „Lot komety” A. Onichimowska\n55. „Luonto” M. Darwood\n56. „Maluchem przez Afrykę” A.P. Fiedler\n57. „Małe wielkie rzeczy” J. Picoult\n58. „Mężczyzna, który gonił swój cień” D. Lagercrantz\n59. „Morderstwo w Boże Narodzenie” A. Christie\n60. „Mój wróg, moja miłość. Pamiętnik dziewczyny z okupowanej Warszawy” H. Zach\n61. „Mój ojciec był nazistą”T. Freidensson\n62. „Mów do mnie” L. Scottoline\n63. „Mumia” T. Gerritsen\n64. „Niebezpieczne kłamstwa” B. Fitzpatrik\n65. „Nieczułość” M. Bunda\n66. „Niepełka” D. Schrammek\n67. „Niepełnia” A. Kanitoch\n68. „Niepokorni” V.V. Severski\n69. „Nieśmiertelni” V.V. Severski\n70. „November 9” C. Hoover\n71. „Miasto cieni” R. Riggs\n72. „Nadzieja na końcu świata” S. Lark\n73. „Nowy dom na Wyrębach” S. Darda\n74. „Ocal mnie” A. Glines\n75. „Od chili do wanilii. Historia roślin apetycznych” J. Molenda\n76. „Oddechy. Powód by oddychać” R. Donovan\n77. „Oddechy. Oddychając z trudem” R. Donovan\n78. „Oddechy. Biorąc oddech” R. Donovan\n79. „Odzyskać utracone” K. Kołczewska\n80. „Ofiara losu” C. Lackberg\n81. „Ogród kości” T. Gerritsen\n82. „Osobliwy dom pani Peregrine” R. Riggs\n83. „Oszukana” Ch. Link\n84. „Pasztety do boju” C. Beauvais\n85. „Pierwszy śnieg” J. Nesbo\n86. „Pilot sztukasa. Mój dziennik bojowy” H. U. Rudel\n87. „Poczatek” D. Brown\n88. „Pod Mocnym Aniołem” J. Pilch\n89. „Polska kuchnia regionalna”\n90. „Polska wielu kultur i religii” T. Czerwiński\n91. „Polskie tradycje i obyczaje”\n92. „Portret wisielca” M. Wroński\n93. „Przewieszenie” R. Mróz\n94. „Przyprawy” E.M. Szyc – Juchnowicz\n95. „Przysmaki Ojca Mateusza”\n96. „PS I like you” K. West\n97. „Razem będzie lepiej” J. Moyes\n98. „Sekret którego nie zdradzę” T. Gerritsen\n99. „Skazana” B. Rosiek\n100. „Smakoterapia” I. Zasuwa\n101. „Sprzedawca arbuzów” M. Meller\n102. „Stigmata” B. Gurian\n103. „Sto milionów dolarów” L. Child\n104. „Świat według Boba” J. Bowen\n105. „Sześć lat. Pożegnanie z siostrą” Ch. Link\n106. „Sześć kobiet w śniegu (nie licząc suki)” A. Fryczkowska\n107. „Sztuczki survivalove” P. Frankowski, W. Rajchert\n108. „Sztuka kochania” M. Wisłocka\n109. „Unorthodox czyli jak porzuciłam świat ortodoksyjnych Żydów” D. Feldman\n110. „Ta chwila” G.Musso\n111. „Tajemnicza historia w Styles” A. Christie\n112. „Teczka” M. Kareta\n113. „Terenowa apteczka ziołowa” B. Jemioła\n114. „To” S. King\n115. „Trawers” R. Mróz\n116. „Trzynaście zagadek” Agata Christie\n117. „Tylko Ty” F. Moccia\n118. „Tysiąc pięter” K. McGee\n119. „Ugly love” C. Hoover\n120. „We dwoje” N. Sparks\n121. „We wspólnym rytmie” J. Moyes\n122. „Wilcze leże” A. Pilipiuk\n123. „Winnetou” K. May\n124. „Wojna, tajemnica, miłość” D. Baliszewski\n125. „Wróćmy do ziół leczniczych” A.Cz. Klimuszko\n126. „Wszyscy jesteśmy podejrzani”, J. Chmielewska\n127. „Wszystkie twoje marzenia” A. Czykierda - Grabowska\n128. „Wszystko czerwone” J. Chmielewska\n129. „Z klasą na luzie. Dobre maniery, zdrowy rozsądek i …” A. Jarczyński\n130. „Za zamkniętymi drzwiami” B.A.Paris\n131. „Zanim się pojawiłeś” j. Moyes\n132. „Zawsze stanę przy Tobie” G. Forman.\n133. „Zerwij z nią” E. Nowak\n134. „Zioła. Jak zbierać, przetwarzać, stosować” M. Gorzkowska\n135. „Zostaw mnie” G. Forman\n136. „Życie po życiu” A. Marinina\nZapraszamy do działu "Nowości w bibliotece", gdzie znajdziecie listę nowych książek zakupionych do biblioteki szkolnej.\nSpotkanie autorskie z B. Belcarzem\nW dniu 16 listopada w naszej szkole z inicjatywy klasy III b LO odbyło się spotkanie z panem B. Belcarzem, nauczycielem historii i wiedzy o społeczeństwie uczącym w ZSP 1. Tym razem jednak wystąpił nie jako nauczyciel, ale autor książek. Niewielu naszych uczniów wie, że jest on cenionym autorem licznych publikacji z historii lotnictwa. Opowiedział zebranym uczniom o swoich początkach z pisarstwem, o procesie powstawania książki i wydania jej drukiem. Dzięki uprzejmości pana Belcarza biblioteka szkolna wzbogaciła się o 2 jego książki, które ofiarował nam w prezencie. Dziękujemy za ciekawe spotkanie.\nPaździernik Międzynarodowy Miesiąc Bibliotek Szkolnych - 10.2017\nW ramach obchodów święta bibliotek w naszej bibliotece zaprezentowana została wystawa „Co czytali nasi nauczyciele….”. Przedstawiono na niej książki które czytali nauczyciele ZSP1 będąc w waszym wieku. Każdy z nauczycieli, który wziął udział w zabawie oprócz podania tytułu książki napisał parę słów o niej – dlaczego właśnie ta. Jeśli nie widzieliście wystawy w czytelni, możecie obejrzeć ją w wersji książeczki na stronie naszej biblioteki.\nKolejną akcją zorganizowaną przez bibliotekę była akcja „Podaruj książkę bibliotece”, dzięki której biblioteka wzbogaciła się o 13 książek.\nDodatkowo w szkole pojawiły się plakaty promujące bibliotekę i zachęcające do odwiedzin biblioteki, gdzie czekają na Was nie tylko lektury.\nSpotkanie nauczycieli bibliotekarzy powiatu stalowowolskiego w ZSP1


Związki zawodowe Grupy Stoczni Gdynia domagają się podwyżek - Puls Biznesu - pb.pl\nopublikowano: 11-08-2005, 19:43\nZwiązki zawodowe działające w Grupie Stoczni Gdynia domagają się od zarządów Stoczni Gdynia i Stoczni Gdańskiej, tworzących Grupę, podwyżek oraz przedstawienia w ciągu tygodnia informacji o przyszłości obu zakładów. Grożą protestami, jeśli do tego nie dojdzie.\nWe wspólnym stanowisku związków zawodowych, przekazanym w czwartek PAP, podkreślono, że jeśli kierownictwa gdyńskiej i gdańskiej stoczni nie spełnią tego postulatu, to związkowcy będą zmuszeni podjąć "zdecydowane działania w obronie tysięcy miejsc pracy".\nLider komisji zakładowej NSZZ "Solidarność" w Stoczni Gdynia Dariusz Adamski powiedział w czwartek PAP, że w razie potrzeby, związki wykorzystają wszystkie możliwe formy protestu - od sporu zbiorowego z pracodawcą, po strajk włącznie.\n"Od wielu miesięcy lawinowo odchodzą ze stoczni pracownicy z produkcji o najwyższych kwalifikacjach zawodowych ze względu na niskie wynagrodzenie za wykonywaną pracę i niemożność utrzymania rodzin" - głosi oświadczenie związków zawodowych funkcjonujących w Stoczni Gdynia i Stoczni Gdańskiej.\nWedług Adamskiego, do czerwca tego roku wypowiedzenia ze Stoczni Gdynia złożyło ok. 300 osób, głównie spawacze i monterzy.\nZwiązkowcy obawiają się, że dalszy odpływ pracowników z obu zakładów spowoduje, że nie będzie możliwa realizacja zawartych kontraktów i w konsekwencji może dojść do upadłości Grupy Stoczni Gdynia, która "pociągnie za sobą nieobliczalne skutki społeczne".\n"Bo przecież Stocznia Gdynia i Stocznia Gdańska to nie tylko nazwa firmy, to przede wszystkim ludzie, wielotysięczna załoga stoczni, a także firm kooperujących. Upadek Grupy Stoczni Gdynia to śmierć dla regionu Pomorza (...). Uważamy, że w obecnej sytuacji, kiedy na całym świecie jest ogromne zapotrzebowanie armatorów na budowę statków to, co się dzieje w naszych stoczniach, jest sabotażem gospodarczym" - twierdzą działacze związkowi.\nAdamski wyjaśnił, że podczas ewentualnych rozmów z zarządami obu stoczni związkowcy będą domagać się m.in. podwyżek, które mogłyby powstrzymać stoczniowców przed odejściem z pracy. "W naszej stoczni od pięciu lat nie było żadnych regulacji płac" - podkreślił.\nDo chwili nadania tej depeszy PAP nie udało się skontaktować z prezesem Grupy Stoczni Gdynia SA Jerzym Lewandowskim, będącej 100-procentowym akcjonariuszem Stoczni Gdańskiej.\nPrzemysł ciężki / Związki zawodowe Grupy Stoczni Gdynia domagają się podwyżek