Pijany nastolatek za kółkiem </b>\nSzesnastoletni mieszkaniec Kostrzycy upił się i wsiadł za kierownicę fiata. Daleko nie dojechał. Po drodze, przy ulicy Jeleniogórskiej uderzył autem w słup telefoniczny, a wcześniej zjechał na przeciwległy pas ruchu. Okazało się, że miał prawie dwa promile alkoholu w organizmie. Nastolatkiem zajmie się sąd rodzinny.\nWpadka z nabojem </b>\nKompletnie pijanego (ponad 3,30 promila alkoholu w orgnanizmie) mieszkańca Kowar zatrzymała tamtejsza policja. Mężczyzna miał przy sobie nabój karabinowy kaliber 7,62 mm. Trafił do policyjnej izby zatrzymań. Postępowanie prowadzi Komisariat Policji w Kowarach.\nZgłosił się sam </b>\nTrzeciego mężczyzny, który był w samochodzie podczas kolizji i wypadku forda escorta przy ulicy Mickiewicza, do której doszło w miniony piątek, wciąż poszukuje policja. Przypomnijmy: pasażer i kierowca uciekli z miejsca zdarzenia pozostawiając w samochodzie rannego i nietrzeźwego kolegę. Drugi mężczyzna sam zgłosił się do szpitala, gdzie opatrzono mu rany. Z ambulatorium trafił do policyjnej izby zatrzymań. Trzeci z panów pozostaje na wolności. Mężczyznom zarzuca się spowodowanie kolizji i wypadku oraz ucieczkę z miejsca zdarzenia i nieudzielenie pomocy rannemu.\n~mała 29-03-2007 21:45\nA dlaczego nie napisaliście że ten maluch dachował ? i jechała z nim dziewczyna też chyba lekko wypita ? Oboje zostali zabrani do szpitala w Bukowcu.widziałam i byłam tam!Zero wyobraźni!


Jugra - Krasnojarsk transmisja live stream online w Internecie i na żywo w tv\nJugra – Krasnojarsk na żywo. Transmisja live stream online za darmo w Internecie\nJugra – Krasnojarsk\nJugra – Krasnojarsk na żywo – gdzie oglądać live stream online za darmo?\nOglądaj transmisję meczu Jugra – Krasnojarsk na żywo i za darmo w Internecie na kanale live stream online. Spotkanie w rozgrywkach VHL rozpocznie się 08 Stycznia 2021 roku o godzinie 13:00.\nPoprzedniKurgan – Angarsk na żywo. Transmisja live stream online za darmo w Internecie\nVsetín – Havirzow na żywo. Transmisja live stream online za darmo w Internecie\nSumperk – Slavia na żywo. Transmisja live stream online za darmo w Internecie


Dzisiejsze czytania: Jk 3,13-18; Ps 19,8-10.15; 2 Tm 1,10b; Mk 9,14-29\nEwangelia na dziś rozpoczyna się w chwili, gdy Jezus schodzi z góry Tabor, na której Piotr, Jan i Jakub byli świadkami przemienienia Jezusa, objawienia pełni Jego chwały. Tymczasem wielki tłum zgromadził się wokół reszty uczniów. Jest tam jakieś niesamowite poruszenie. Skoro Go zobaczyli, zaraz podziw ogarnął cały tłum i przybiegając, witali Go. Tam, gdzie zjawiał się Jezus, zawsze panuje entuzjazm, ale tym razem za tym szczególnym entuzjazmem kryło się coś więcej. Dlatego Jezus pyta: O czym rozprawiacie z nimi? Tłumy bowiem gorączkowo dyskutowały z pozostałą dziewiątką uczniów. I w tym miejscu dochodzimy do głównego tematu dzisiejszej perykopy.\nOdpowiedział Mu jeden z tłumu: Nauczycielu, przyprowadziłem do Ciebie mojego syna, który ma ducha niemego. Ten, gdziekolwiek go chwyci, rzuca nim, a on wtedy się pieni, zgrzyta zębami i drętwieje. Powiedziałem Twoim uczniom, żeby go wyrzucili, ale nie mogli. Okazuje się, że cały tłum zebrał się wokół uczniów z powodu opętanego chłopca. Uczniowie, mocą daną przez Jezusa, próbowali wyrzucić ducha niemego, ale nie potrafili. To wzbudziło sensację, zebrał się tłum i czekano na Jezusa. Był w tym pewien element ciekawości, niedowierzania. Skoro uczniowie nie dali sobie rady, czy poradzi sobie sam Jezus? Jasne ze strony ojca były szczere intencje, on pragnął uzdrowienia swojego dziecka, ale tłum swoją rządzą sensacji trochę podkopał tę wiarę. A czy naszej wiary ktoś czasem nie podkopuje? Czy my nie jesteśmy pod wpływem tłumu? I chcemy tylko cudów i znaków? Nie dla rozszerzania się Bożej Chwały, ale dla samej sensacji... bo dzieją się cuda...\nI przywiedli go do Niego. Na widok Jezusa duch zaraz począł szarpać chłopca, tak że upadł na ziemię i tarzał się z pianą na ustach. Jezus zapytał ojca: Od jak dawna to mu się zdarza? Ten zaś odrzekł: Od dzieciństwa. I często wrzucał go nawet w ogień i w wodę, żeby go zgubić. Lecz jeśli możesz co, zlituj się nad nami i pomóż nam! Jezus dopytuje się o to, od jak dawna chłopcu zdarzają się ataki. A ojciec mówi, że od dzieciństwa. To wstrząsające. Ale pokazuje nam też pewną ważną prawdę. Atak złego ducha nie jest skierowany wyłącznie przeciw dorosłym, dojrzałym chrześcijanom, ale także przeciw dzieciom często małym dzieciom. Wiele współczesnych zagrożeń duchowych uderza w dzieci i młodzież. Wystarczy przyjrzeć się niektórym zabawkom, filmom animowanym, czy książkom. Niektórzy rodzice nie powieszą nad łóżeczkiem dziecka krzyża czy obrazka Anioła Stróża, ale nie mają oporów przed wieszaniem w jego pokoju orientalnych dzwoneczków, czy wiązania wstążeczek przy wózku. Bałwochwalstwo w czystej postaci. Zatem przeraża ten dialog Jezusa z ojcem chłopca, ale czy i dziś nie ma bardzo młodych ludzi zniewolonych przez demony? Są i wielu egzorcystów to potwierdza.\nDrugim momentem, na który zwracam uwagę to zdanie: Lecz jeśli możesz co, zlituj się nad nami i pomóż nam! Jest w tym pewna determinacja, widzę szczerość prośby ojca. Ale jest też zwątpienie, niedowierzanie, że Jezus może. Ten człowiek wciąż ma przed oczami obraz uczniów, którzy nie mogli sobie poradzić z duchem niemym. Do tego dochodzi tłum, który podsyca wątpliwości. To wszystko złożyło się na tę pełną rozpaczy, ale i wątpliwości prośbę... pomóż nam, jeśli możesz...\nJeśli możesz? Wszystko możliwe jest dla tego, kto wierzy. Natychmiast ojciec chłopca zawołał: Wierzę, zaradź memu niedowiarstwu! Wszystko jest możliwe dla tego, kto wierzy...\nTo odpowiedź Jezusa. I myślę, że żadnej innej odpowiedzi nie potrzeba. Jezus wielokrotnie podkreśla, że wiara jest motorem wszelkich cudów. Dzięki mocnej wierze, możemy dokonywać wielkich rzeczy.\nI jakość naszego życia zmieni się na lepsze. Ale potrzebujemy wiary. Ojciec opętanego chłopca zrozumiał to doskonale. Jego odpowiedź jest natychmiastowa: Wierzę, zaradź memu niedowiarstwu! To piękna modlitwa. Każdy z nas powinien ją powtarzać... codziennie. Bo przecież każdy z nas jakoś tam wierzy, ale i każdy jest jeszcze pod wieloma względami niedowiarkiem. Dlatego powinniśmy modlić się o wiarę...\nO to, by Pan przymnażał nam wiary... By zaradził coś na nasze niedowiarstwo.\nJezus uwalnia chłopca od ducha niemego...\nA potem uczniowie pytają Go: Dlaczego my nie mogliśmy go wyrzucić?\nTo również wskazanie dla nas... Często oprócz naszej wiary, (jak mocna by nie była)\npotrzeba czegoś więcej. Jezus mówi, że ten rodzaj złych duchów wyrzuca się modlitwą i postem.\nI weźmy tę naukę pod uwagę.\nUwierzmy w moc modlitwy i postu.


11 lipca, 2014 11 lipca, 2014 zlecLeave a comment\n[browser-shot url=”http://www.windykacja-oddluzanie.pl/” width=”300″]\nZaostrzone zostały kare na podanie komornikowi nieprawdziwych informacji.\nCelem tego zabiegu jest zdyscyplinowanie dłużników do terminowego spłacania swoich zobowiązań oraz prawdomówności. Dłużnicy nie mogą doprowadzić do utrudniania egzekucji komorniczej. Do niedawna karą za wprowadzanie komornika w błąd lub odmowa składania zeznań wynosiła 500 złotych. Aktualnie za takie działanie można ponieść karę 2000 złotych. Dłużnicy nie obawiali się wcześniejszych kosztów, dlatego karę podniesiono. Ma to ułatwić komornikom podejmowanie działań egzekucyjnych. Nie każdy bowiem wie o tym, że komornik ma prawo do domagania się od dłużnika udzielenia wyjaśnień dotyczących majątku, na którym ma dojść do egzekucji.\nWięcej danych dostępne tutaj.\nKupiec S.A nabywa udziały w Windykacja PL


> Pomysł na śniadanie BT - smażone frankfurterki z c...\nO śniadaniach białkowo-tłuszczowych (i ich sensie) pisałam tutaj.\n.Smażone frankfurterki z cebulą i pomidorami.\ndobrej jakości frankfurterki (ja użyłam 4 sztuki na 2 osoby),\ncebula (ilość dowolna),\nsól, pieprz i ulubione zioła/przyprawy.\nNa patelni rozgrzać odrobinę oleju. Kiełbaski przeciąć na pół i lekko ponacinać. Wrzucić na patelnie i podsmażyć z każdej strony. Wrzucić poszatkowaną cebulę i smażyć, aż się zeszkli. Następnie dodać pokrojone pomidory (ja wcześniej sparzyłam je i obrałam). Można użyć pomidorów z puszki lub przecieru - dowolnie. Można również wykorzystać inne warzywa, które leżą zapomniane w lodówce (ale nadal świeże;)). Dusić razem kilka minut, doprawić solą, pieprzem (i np. mieloną, wędzoną papryką). Gotowe.\nsniadanieBT BT sniadaniebialkowotluszczowe insulinoopornosc dieta pomyslnasniadanie\n‹ Szybkie i wybitnie dobre placki z cukinii\nPieczone pulpeciki z mozzarellą, szpinakiem i sosem pomidorowym /bez jajka/ ›\nDietetyczne kotlety z kalafioraSkładniki (na ok. 15 sztuk): główka kalafiora - 600 g, 1 cukinia - 300 g...


W Łodzi powstanie nowoczesne centrum badawczo-rozwojowe branży AGD — Radio Łódź\nczw, 24 maj 2018 13:33:04 +0200\nW Łodzi powstanie nowoczesne centrum badawczo-rozwojowe branży AGD\nBuduje je koncern B/S/H. Na razie wmurowano kamień węgielny pod inwestycję.\nW Łodzi powstawać będą innowacje, z których mają korzystać firmy AGD na całym świecie. - Powstaną najnowocześniejsze laboratoria i 1500 stanowisk na testy. Myśl techniczna zostanie więc uwolniona i mam nadzieję, że powstaną tu przełomowe wynalazki, które trafią do całej naszej grupy - mówi prezes BSH Konrad Pokutycki.\nBSH na budowę centrum badawczo rozwojowego w Łodzi wyda 80 milionów złotych. Na pracę w koncernie mogą liczyć absolwenci Politechniki Łódzkiej. - Mamy już 200 konstruktorów i inżynierów i mamy nadzieję na więcej - dodaje Konrad Pokutycki.\nCentrum badawczo-rozwojowe będzie otwarte wiosną przyszłego roku.\nPolitechnika Łódzka i BSH rozszerzają współpracę Centrum Logistyczne BSH powstanie w Łodzi. Rusza budowa kompleksu przy ulicy Jędrzejowskiej\nBSH wznawia produkcję w łódzkich fabrykach Przeprowadzka biura BSH do budynku Nowej Fabrycznej w Łodzi


To już pewne! Znany strongman zapowiedział debiut w MMA! - MMA PLTo już pewne! Znany strongman zapowiedział debiut w MMA!\nMMA PLFreak FightTo już pewne! Znany strongman zapowiedział debiut w MMA!\nRadzikowski: Nie mogę o sobie powiedzieć zawodowiec!\nKrzysztof Radzikowski w rozmowie z portalem MMAfistsPL zapowiedział swój debiut w mieszanych sztukach walki.\nNa ten moment waga 120 kilo i na tym poziomie już zostanie. Nie będzie to październik, a troszkę później. Z kim? Jeszcze nic nie mówię, bo to jeszcze nie wiadomo, zobaczymy jak będzie.\nKrzysztof również został zapytany o treningi. Radzikowski zapewnia, że zawodowcem był w zawodach strongman, a MMA jest ”zabawą”.\nZupełnie co innego, wiadomo nie mogę o sobie powiedzieć zawodowiec. Zawodowcem to ja byłem w strongmanie. Po prostu się tym bawię, co będzie to będzie


Leguraminy, odezwy ośwadczenia i inne takie chujozy... - ŚFiNiA\nLeguraminy, odezwy ośwadczenia i inne takie chujozy...\nWysłany: Śro 8:04, 04 Wrz 2019 Temat postu: Leguraminy, odezwy ośwadczenia i inne takie chujozy...\nBardzo ciekawe Sfinio, nobardzo ciekawe...\nPowtarzam do znudzenia - zostałem zbanowany na tym ponoć wolnym forum za atak na moderatora (przyznaję, że wulgarny, choć niestety zasłużony, ooo... bardzo zasłużony). Niestety ten moderatorek nie potrafił lub nie chciał mi wskazać postu, w którym go obraziłem. Tak więc obraziłem, ale nie wiem gdzie, a pizdeczek moderatorski też nie za bardzo wie co, jak i gdzie. Nawet jakbym wiedział to nie jestem w stanie usunąć postu - no bo jestem zbanowany na stronach w których obraziłem Wielce Szanowne Moderatorstwo - Piżdzielstwo.\nSłowem PAT !\nCiekawe kto jest winien - ten co obraził, czy ten którego obrażono a nie potrafi wskazać gdzie i kiedy ?\nNawiasem mówiąc - jakbym chciał dopierdolić - zrobiłbym to znacznie medialnie boleśnie.\nKrótko - mam bana na pisanie na tym fo i Naczelna Śfinia nie ma pojęcia co się tu dzieje. A może ma ?\nps. Regulaminy Naczelna Śfinio można sobie pisać do woli. A nawet mnożyć w nich paragrafy. Problem natomiast może być w tym, że regulamin - każdy regulamin działa w obie strony. A czasami działa w stronę odwrotną od piszącego te regulaminki.\nps2. Nie, nie dam screena, raćta sobie sami\nOstatnio zmieniony przez hushek dnia Śro 8:17, 04 Wrz 2019, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: Śro 18:25, 04 Wrz 2019 Temat postu: Hm...no - skucha...\nBardzo tego nie lubię, ale zmuszony jestem przeprosić. Otóż wczoraj w pijackim amoku nie zauważyłem, że ban na pisanie został zdjęty. Kiedy i jak nie wiadomo, a chyba by było właściwe poinformować zbanowanego. Skoro można poinformować o banie w skrzynce wiadomości to chyba można i o zdjęciu bana. Czyż nie ?\nPrzepraszam i nie przepraszam zarazem\nWysłany: Śro 21:14, 04 Wrz 2019 Temat postu:\nNa kogo można liczyć??\nWysłany: Czw 17:38, 05 Wrz 2019 Temat postu:\nA cholera wie, na kogo,\nJak się okazało nawet na siebie nie można już liczyć...\nWysłany: Sob 20:20, 07 Wrz 2019 Temat postu:\nwidzisz go, i sie wzion i zesfinil znowu, a juz byl na nie.\nWysłany: Wto 20:46, 07 Sty 2020 Temat postu:\nNa tak, na nie, a może na tak, albo, albo - nieważne - kogo to tak naprawdę ?\nJest cała fura słowników nt. polska jenzyka. Jusz tam chuj s temy przecinkami i innemy drobiozkamy, ale słownictwo Irek, kurwa słownictwo - ojczyzna -polszczyzna czyly.\nMniemiec, Nie-Mniemiec, abo inny Świnioujściak - jeden chuj tj. chciałem powiedzięć - bez znaczenia rasa und pochodzenie also mniejsce urodzenia, ale jednak zenby bolom jak się te wypociny z dojtszlandu czyta. I to ponoć po polskiemu napisane...\nWysłany: Wto 21:40, 07 Sty 2020 Temat postu:\nwidzisz go, kurwa, przygadywal garnek kotlowi.......moja polszczyzna jest pierwszej wody a zwrot wzionem zostal mi sie po koledze z wojska, slunzakiem byl i tak gadol......ale fajnie ze jestes znowu......a gdzies sie szlajal podczas nieobecnosci forumowej? byles na odywku ?\nWysłany: Wto 21:57, 07 Sty 2020 Temat postu:\nPolszczyzna- Ojszczyzna, czy tam inny haimat\nTy Irek gorzej piszesz niż pczetsczkolak ( x razy błendy - 4 klasa podstfufki- to muj wynik - trudny do pobicia)\nps. Gar alko i narko - zgoda, ale kurwa nie dam się zawieść na odwyk.Czy to jest kurwa jasne ?\nWysłany: Wto 23:04, 07 Sty 2020 Temat postu:\nA ja tylko tak gwoli zwrócenia uwagę młodemu pokoleniu na trwałą moc działania niektórych substancji chemicznych:\nTak więc obraziłem, ale nie wiem gdzie, a pizdeczek moderatorski też nie za bardzo wie co, jak i gdzie.\nMłode pokolenie klika tutaj: http://www.sfinia.fora.pl/faq,27/pytanie-takie-bardziej-konkretne-do-wuja,9879-25.html#379245\nNawet jakbym wiedział to nie jestem w stanie usunąć postu - no bo jestem zbanowany na stronach w których obraziłem Wielce Szanowne Moderatorstwo - Piżdzielstwo\nMłode pokolenie klika tutaj: http://www.sfinia.fora.pl/faq,27/pytanie-takie-bardziej-konkretne-do-wuja,9879-50.html#383097\nZresztą, cały wątek http://www.sfinia.fora.pl/faq,27/pytanie-takie-bardziej-konkretne-do-wuja,9879.html może być dla młodego pokolenia wielce pouczający w kwestii wspomnianej na wstępie tego krótkiego wykładu ilustrowanego.\nTo tyle by było praktycznej teorii nadużywania używek. A teraz: witaj huśku! Ciebie tak samo nie da się nie lubić jak nie da się ciebie brać na poważnie. I wobec tego przejdźmy od praktycznej teorii do praktycznej praktyki.\nWysłany: Sob 11:54, 11 Sty 2020 Temat postu:\nprzelecial jak meteor i tyle go bylo...…..szszszszszszszszszszszszu.\nWysłany: Nie 17:36, 19 Sty 2020 Temat postu: Pozdrawlaju !\nWitaj Gospodarzu ! Witajcie Jego Goście !\nCo prawda z przyczyn (nie bard wiem czy subiektywnych , czy obiektywnych) rzadko tutaj (na tym Forum) bywam.\nCieszę się bardzo, że wróciłeś !\nJak zwykle (uprzejmie) Cię informuje, że Twymi gośćmi jest aż lub tylko dwóch gości ze Świnoujścia. Czyli ja i Irek. Jeżeli znajdzie się jeszcze jedna osoba to możemy powołać Grupę\nTeoretycznie ta Grupa będzie mogła z organizować "manifestację" w Twojej obronie.\nOczywiście jest to żart w typie tych które ostatnio nam mass media serwują\nAha ! Mam do Ciebie prośbę pozdrów ode mnie swoją siostrę\nWysłany: Nie 18:30, 19 Sty 2020 Temat postu: Re: Pozdrawlaju !\nTak daleko jak w tej grupie nie utracicie swoich indywidualności/suwerenności emocjonalnej i będzie tym samym demokratyczna roznorodnosc to piękne braterstwo.\nJeśli mnie nie pamiętasz, to pamiętam Ciebie z foOkonie z okresu listopada 2012 do kwietnia 2013 kiedy był atak terrorystyczny w Bostonie.\nCieszę się, że jesteś z nami. Mama (90) pamiętająca czasy bycia łączniczką BCh w trakcie WWII pomagająca ojcu jako członkowi Trójki Rocha w mundurze strażaka ratować młodych mężczyzn z transportów kolejowych na front wschodni do kopania okopów niemieckich oraz pomagającym ludności żydowskiej w przemieszczaniu się w bezpieczniejsze rejony w celu ochrony życia pozdrawia Cię serdecznie życząc zdrowia.\nTrzymaj się cieplutko i zdrowo - pozdrawiam serdecznie\nWysłany: Pon 20:20, 20 Sty 2020 Temat postu:\nMimo , że mm 87 lat to to Cię doskonale pamiętam.\nCzy można zapomnieć wirtualną sympatię ?\nAż tak źle to zemną nie jest.\nGospodarzu bardzo przepraszam za tą moją prywatną korespondencje Na Twoim Blogu.\nWysłany: Pon 20:42, 20 Sty 2020 Temat postu:\nDziękuję za wyrazy sympatii, Mirku. Na foOkonie pisał również mój mąż, Krzysztof. Nie żyje od 14 marca 2017 r. Zmarł na atak serca z powodu smiertelnie niskiego poziomu hemoglobiny po odstawieniu dziennych transfuzji krwi, gdyż jego organizm zaczął ją odrzucać po 10 miesięcznej walce z ostrą białaczką szpikową z najgorszą mutacją FLT3/wewnętrzną duplikację tandemową z powodu wdychania zatrutego powietrza na Śląsku przez 41 lat życia. Był uduchawiającym się "wklejaczem". To było jedyne forum na którym pisał zanim nie rozbiła tej atmosfery różnica percepcji ataku terrorystycznego w Bostonie. Był Hushek, Komandor, IroB - inne czasy a i ludzie już nie ci sami.\nCieszę się, że jesteś z nami. Czytam Twoje wpisy natchnione wartościami Twojego pokolenia - cechami które coraz trudniej znaleźć u ludzi w szybko zmieniającym się świecie zaniku znaczenia wartości. Uściski\nWysłany: Wto 15:17, 21 Sty 2020 Temat postu:\nPrzepraszam Hushek że nadużywam Twojego Blogu !\nDzień dobry Dyskurs !\nNie mogę otworzyć Twego Blogu\nUkazuje się tylko taka informacja, że nie jestem upoważniony.\nJest również informacja, że dziś na nim Byłaś\nWysłany: Wto 17:29, 21 Sty 2020 Temat postu:\nMój blog jest zamglony na moje życzenie. Posprawdzam kąty aby nie było pajęczyn. Już niedługo będzie dostępny dla Wszystkich. Pozdrawiam serdecznie również\nWysłany: Wto 19:19, 21 Sty 2020 Temat postu:\nTwój blog jest zamglony, bo złamałaś regulamin pisząc paskudne posty.\nKiedy sprawdzę, że wszystko na twoim blogu zostało przez ciebie jak należy posprzątane, wtedy będzie dla wszystkich dostępny.\nWysłany: Wto 21:11, 21 Sty 2020 Temat postu:\nMój blog jest zamglony na moje życzenie.\nPomawiasz cnotliwą ...\nKiedy sprawdzę, że wszystko na twoim blogu zostało przez ciebie jak należy posprzątane, wtedy będzie dla wszystkich dostępny.]\nDla mnie może być nadal niedostępny, by mnie nie kusiło tam zajrzeć. Chciałbym zachować zdrowie psychiczne w takim stanie, jak teraz.\nWysłany: Wto 21:37, 21 Sty 2020 Temat postu:\nŁał Aurelko Bocianek!!\nNie spodziewałem się, że mam taką moderatorkęM (na fleku) czy tak się po młodzieżowemu określa młodą kobietę.\nMimo wieku to wzrok mam jeszcze dobry,\nNie traktuj tego jako "podryw"bo nie chcę zostać posądzony o cośtam\nWysłany: Wto 21:58, 21 Sty 2020 Temat postu:\nTwój blog jest zamglony, bo złamałaś regulamin pisząc paskudne posty.Kiedy sprawdzę, że wszystko na twoim blogu zostało przez ciebie jak należy posprzątane, wtedy będzie dla wszystkich dostępny.\nŻeby było jasne, w aspekcie zawartości mojego blogu czy w jakimkolwiek aspekcie funkcjonowania tego Forum współpracuję li tylko z jego Administratorem foSFiNiA, Jaroslawem Dabrowskim PhD, bo jest człowiekiem zrównoważonym i suwerennym emocjonalnie.\nŻeby było jeszcze jaśniej, to właśnie zgłosiłam Administratorowi twój wpis na bazie niskiej intencji.\nZ istotami o niskich intencjach które nie mają szacunku do siebie aby zrezygnować z publicznej roli której nie są w stanie godnie pełnić nie jest moja intencja mieć żadnych kontaktów.\nCzy to jest zrozumiałe czy mam jeszcze jaśniej?\nWysłany: Wto 23:35, 21 Sty 2020 Temat postu:\nWysłany: Śro 1:32, 22 Sty 2020 Temat postu:\nMirku, fajnie cię znów widzieć na forum i czytać nowe wpisy na twoim blogu.\nWidzę, że trzy osoby skomunikowały się ponad twoją głową. Podczas twojej nieobecności były tutaj pewne scysje, lecz na szczęście jest to już zamknięty rozdział i umówiliśmy się na forum, że nie będziemy do tego wracać. Także i z tego powodu uwagi, jakie te osoby zamieściły są może nadmiernie enigmatyczne. Ale właśnie z tego samego względu nie zajmujmy się tym więcej.\nWysłany: Śro 4:07, 22 Sty 2020 Temat postu:\nDziękuję Wuju Zbóju i Administratorze, że poświęciłeś nam czas, uwagę, i energię w celu wyważonego skorygowania zaistniałej sytuacji.\nW hołdzie Mirkowi, naszemu - z racji wieku i dojrzałości życiowej - autorytetowi i kustoszowi wartości pokolenia ludzi, których odwagą objawiała się na polach bitew na śmierć i życie w obronie wolności, uhonorujmy Mirka obecność tutaj i po prostu cieszmy się, że jest z nami.\nDziękujemy Ci kochany Mirku <->\nTwoja serdeczność otwiera serca\nTwoja prawość otwiera oczy\nTwoja delikatność, jak pocałunek\nTopi bariery jak sople lodu\nA woda płynąc do najniższego zakątka duszy\nSzemrze - miłość, tylko miłość\nUprzejmości Bartosza Chajdeckiego "Miłość" z serialu "Czas Honoru"\nWysłany: Śro 11:26, 22 Sty 2020 Temat postu:\nDziękuję prywatnie i administracyjnie. Samowolnie przekazuję większą połowę podziękowań moderacyjnej prawej ręce. Należną za nieustanną pomoc w sprzątaniu, naprawianiu, i wyjaśnianiu.\nA dla ciebie Mirku przywołałem z letniej pory sympatyczną zapylarkę do nowych postów:\nWysłany: Śro 15:32, 22 Sty 2020 Temat postu:\nU nas "większa połowa" ucięta została logiką tatusia w naszym wszesnym dzieciństwie. Mama przyniosła nam do drewnianej ławeczki, na której grzecznie spożywaliśmy posiłki, 2 kawałki ciasta z formy i przecięła je na 2 części. Kiedy starszy brat stwierdził, że kawałek młodszego jest "większą połową", tatuś stwierdził, że matematycznie połowy są równe. Jako osoba egalitarna, zmierzyłam kawałki do ostatniego okruszka. W ten sposób rodzice wychowując nas byli wychowywani przez nas również. Mądrość życiowa potwierdza, żeby przygotować się na własne metody wychowawcze, kiedy sprzężenie zwrotne je zwraca.\nGolec uOrkiestra "Liczę na minus"


Aparat słuchowy Phonak Naida P50-PR – opis produktu\nProblem niedosłuchu dotyczy coraz większej ilości osób, nie tylko tych starszych. Żyjemy w środowisku, które jest coraz bardziej hałaśliwe. Zatem korzystanie ze wsparcia, jakim jest aparat słuchowy, jest całkowicie normalne i w wielu przypadkach niezbędne do swobodnego funkcjonowania. Model Phonak Naida P50-PR to urządzenie, które dzięki swoim nowoczesnym i zaawansowanym funkcjom zapewnia dobre i naturalne słyszenie.\nUwielbiasz spacery w gronie rodziny lub przyjaciół, jednak masz problem z dosłyszeniem głosu drugiej osoby w ruchu? Z aparatem słuchowym Phonak Naida P50-PR to nie problem. Wyposażony jest on w czujnik ruchu, który pozwala na lepsze zrozumienie mowy oraz poprawia ogólne wrażenie słuchowe w trakcie przemieszczania się. Doskonale spełnia swoją funkcję, nawet w trudnych warunkach akustycznych, taki jak np. hałaśliwa ulica.\nZbyt duże wzmocnienie dźwięku od razu po założeniu aparatu słuchowego może być bardzo nieprzyjemne, a w efekcie zniechęcać do korzystania z tego typu urządzenia. System Auto Klimatyzacji zwiększa wzmocnienie dźwięku w trakcie korzystania z aparatu słuchowego. Dzięki temu użytkownik nie doznaje „szoku”, a słyszenie po założeniu aparatów przychodzi w sposób naturalny.


76 lat temu z obozu Auschwitz uciekli więźniowie z karnej kompanii | dzieje.pl - Historia Polski\nFotografia obozowa Augusta Kowalczyka. Fot. Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau\nOk. 50 zagrożonych rozstrzelaniem więźniów z karnej kompanii podjęło 10 czerwca 1942 r. próbę ucieczki z niemieckiego obozu Auschwitz. Na wolność przedostało się dziewięciu. Przy ucieczce oraz w wyniku odwetu Niemcy zamordowali ponad 380 więźniów.\nW karnej kompanii Niemcy umieszczali głównie polskich więźniów politycznych, których obozowe gestapo uznało za szczególnie niebezpiecznych. Początkowo znajdowała się ona na terenie Auschwitz I. W maju 1942 r. została przeniesiona do Auschwitz II-Birkenau.\nDr Adam Cyra, historyk związany z Muzeum Auschwitz, poinformował, że późną wiosną 1942 r. w obozie zaczęły nasilać się egzekucje. Ofiarami byli m.in. członkowie stworzonego w obozie przez rtm. Witolda Pileckiego konspiracyjnego Związku Organizacji Wojskowej. Jednym z pierwszych rozstrzelanych był por. Włodzimierz Makaliński, który trafił do karnej kompanii 27 maja 1942 r. w grupie ok. czterystu młodych Polaków deportowanych do Auschwitz z okolic Warszawy i Krakowa w latach 1940-41.\nOficer został rozstrzelany - wraz z kilkoma innymi więźniami - 4 czerwca. Dwa dni później odbyła się kolejna egzekucja w karnej kompanii. „Pozostali zdawali sobie sprawę z tego, że zginą w wyniku morderczych warunków w niej (karnej kompanii – PAP) panujących lub zostaną rozstrzelani, a więc nie mają żadnych szans na przeżycie. Wśród skazanych na zagładę byli członkowie tajnej siatki rtm. Pileckiego: Stanisław Maringe, Jerzy Poraziński, kpt. Tadeusz Chrościcki i jego syn Tadeusz” – podał Cyra.\nWięźniowie opracowali plan: ucieczka miała 10 czerwca nastąpić po sygnale obwieszczającym koniec pracy przy kopaniu rowu melioracyjnego w Birkenau i powrót do obozu.\nW wyniku nieporozumienia ucieczka udała się połowicznie. Wskutek ulewnego deszczu szef karnej kompanii esesman Otto Moll, późniejszy komendant krematoriów w Auschwitz II-Birkenau, ogłosił koniec pracy wcześniej. Przeciągły gwizd wprowadził zamieszanie wśród więźniów. Ok. 50 zaczęło uciekać. Niemcy otworzyli ogień. Zabili 13 więźniów. Kilkunastu zawrócili kapowie. W pościgu zatrzymano dwóch: Tadeusza Pejsika i Henryka Pajączkowskiego. Osadzono ich w bunkrze bloku 11.\nWśród uciekinierów był zmarły w 2012 r. wybitny powojenny aktor August Kowalczyk. We wspomnieniach pt. „Refren kolczastego drutu” pisał: „(…) Przede mną las… Brama do wolności. Najszybciej, jak to tylko możliwe, zniknąć z pola widzenia SSmanów… Do krzaków… Najbliższe w lewo ode mnie… Skok z grobli i najkrótszą drogą do wolności…”


Camping Cesenatico camping village - Włochy - Vacansoleil\nDlaczego Cesenatico camping village ?\nWspaniałe udogodnienia w cieniu lasu piniowego\nKemping przy plaży. Zanurkuj w wodach Adriatyku.\nDoskonała restauracja z lokalnymi potrawami.\nNa kempingu Cesenatico zachwyci Was nie tylko piękna, piaszczysta, przyjazna dla dzieci plaża. To duży kemping z przyjazną atmosferą, ale miłośnicy ciszy i spokoju także znajdą tu coś dla siebie. Cień zapewni otoczenie zielonego lasu piniowego.\nKemping Cesenatico ma świetną lokalizację, jedynie 20km stąd jest ogromny park rozrywki Mirabilandia.\nKemping usytuowany jest przy pięknej, piaszczystej plaży. Bezpiecznej dla dzieci, ze względu na łagodne zejście dna morskiego oraz idealnej do gry w siatkówkę plażową oraz tenisa plażowego.\nAnimacje stanowią istotny element życia na kempingu. W ciągu dnia różne aktywności oferowane są gościom w każdym wieku. Między innymi zajęcia jogi czy pilates.Drużyna animacyjna zachęci Was do aktywnego wypoczynku podczas gimnastyki i zabaw wodnych.\nW restauracji warto spróbować oryginalnych romaniolskich potraw. Oczywiście można też zamówić danie na wynos.\nDla miłośników pływania na kempingu są aż 3 baseny: pływacki, basen średnich rozmiarów oraz mniejszy, gdzie szybko można się schłodzić.\nGoście kempingu mogą bezpłatnie korzystać z udogodnień kempingu Pineta sul Mare, który sąsiaduje z kempingiem Cesenatico. Jeszcze więcej słońca, relaksu na basenach i atrakcji sportowych!\n"Duży rodzinny kemping z mnóstwem atrakcji. Centralne położenie umożliwia ciekawe wycieczki po okolicy. Kemping położony jest bezpośrednio przy piaszczystej plaży."\nOkolica Cesenatico camping village\nCentrum Cesanatico, przytulnego i przyjaznego dzieciom nadmorskiego kurortu, położone jest 1,5km od kempingu. W zatoce można zobaczyć zabytkowe łodzie i okręty, które są dowodem, że miasteczko to jest tradycyjnym rybackim portem. Można się też o tym przekonać w jednej z licznych restauracji serwujących dania rybne.\nZobacz plan kempingu Zobacz plan kempingu Cesenatico camping village\n1 basen odkryty (od 30.05.2020 do 13.09.2020 (włącznie)): 300 m kw.\n1 brodzik (od 30.05.2020 do 13.09.2020 (włącznie)): 96 m kw.\nrowery do wypożyczenia (od 29.02.2020 do 25.09.2020) na kempingu\nsporty wodne: rower wodny i żeglarstwo\nrestauracja (od 01.04.2020 do 26.09.2020 (włącznie))\nsklep spożywczy (od 01.04.2020 do 26.09.2020 (włącznie))\nusługi przewozowe na plażę\ngrupa docelowa animacji: maluchy, dzieci i dorośli\nokres animacje: od 30.05.2020 do 13.08.2020 (włącznie)\nNaprawdę bardzo miły kemping. Domek komfortowy, niczego nie brakowało a pan z Vacansoleil przemiły. Czuliśmy się naprawdę zaopiekowani.\nŁadna piaszczysta plaża przy kempingu. Pomimo niezgodności domku z rezerwacją ze strony internetowej pomieszczenia czyste. Restauracja średniej jakości. Mały basen.\nWskazówki na wakacyjny pobyt. Cesenatico camping village w Cesenatico\nRegion zwany Romanią pełen jest zabytków. Przejażdżka samochodem po okolicy zapewni wspaniałe widoki. Koniecznie trzeba zwiedzić Ravennę i Rimini.\nPomysł na 1-dniową wycieczkę? San Marino, Florencja i Wenecja to idealne propozycje na wypad z kempingu.\nDołącz do letniej zabawy podczas Jamboree w Senigallia. To wspaniała impreza w stylu lat 40 i 50 z muzyką, tańcami i wspaniałymi samochodami retro.\nOkolica obfituje też w parki tematyczne. Które wybierzecie? Bajkowy park Fiabilandia? Park wodny Aquafan? Czy może największy w Europie park tematyczny Mirabilandia?


Dłużej żyć już nie będziesz. Ale norma jest niezła - Czwórka - polskieradio.pl\nDłużej żyć już nie będziesz. Ale norma jest niezła\nOstatnia aktualizacja: 26.10.2016 12:45\nBadacze z Nowego Jorku na łamach magazynu naukowego "Nature" mówią wprost : ludzkość w latach 90. ubiegłego wieku osiągnęła maksymalna długość życia.\nIle maksymalnie może żyć człowiek? (Stacja Nauka/Czwórka)\nOkazuje się, że medycyna również raczej nie zmieni wyników tych badań. Maksymalny wiek człowieka to 120-122 lata.\nW dawnych czasach starszych osób nie było wiele, nie były też badane metodycznie - mówi Jan Stradowski z magazynu "Focus". - Dziś wiemy, że rekordowe przypadki to 120-122 lat. Wydaje się, że więcej człowiek, jako istota, nie jest już w stanie żyć - to limit wyznaczony nam przez naturę - dodaje.\nGość Czwórki podkreśla, że starzenie się jest wielopoziomowe, wieloczynnikowe, zależy i od genów i od środowiska życia. Zdradza też czym, oprócz dobrych genów, charakteryzowały się osoby długowieczne.\nZobacz więcej na temat: Czwórka ewolucja NAUKA starość zdrowie\nLek na starość? Najnowsze badania naukowe\nOstatnia aktualizacja: 29.12.2015 18:19\nStarość to nie choroba, to naturalne "zużywanie się" organizmu. Jednak ludzi, którzy chcieliby żyć jeszcze długo po przekroczeniu "setki", ucieszy fakt, że dzięki lekom na cukrzycę być może będzie to możliwe.\nOkazuje się, że nie tylko miłość jest sposobem na długie i szczęśliwe życie. Czy zapewni je nam także farmakologia?Foto: Glow Images/East News\n02'45 Lek na cukrzycę sprawi, że będziemy żyć dłużej? (Się mówi/Czwórka)\nMateusz Grzesiak - sprawdzone sposoby na relaks\nZamiast leczyć pojedyncze choroby, dotykające starszych ludzi, naukowcy chcą potraktować je jako jeden objaw i zaradzić wszystkim jednocześnie. - Podstawową funkcją tego leku jest zwiększanie wrażliwości organizmu na insulinę - mówił dziennikarz Piotr Stanisławski. - Przypadkowo okazało się, że osoby zażywające go żyją statystycznie o 17 proc. dłużej w stosunku do ludzi zdrowych.\nZdaniem eksperta ma to związek z niektórymi genami, m.in. odpowiedzialnymi za metabolizm i wzrost. - Myśl tę nasunęły naukowcom badania stulatków, którzy, choć wcale nie prowadzą zdrowego - według dzisiejszych standardów - trybu życia, po setnych urodzinach wciąż mają się dobrze. Natura "wybaczyła" im takie błędy, jak palenie papierosów i picie alkoholu - tłumaczył ekspert.\nW programie mówił też, jak dokładnie działa ów lek na cukrzycę, jakich jeszcze genów w organizmie powinniśmy mieć więcej, by w pełnej sprawności dożyć stu lat i kiedy ruszą dokładne badania nad tym przełomowym wynalazkiem.\nGość: Piotr Stanisławski (portal "Crazy nauka")\nZobacz więcej na temat: choroba cukrzyca Czwórka Piotr Firan starość zdrowie


18-letni mieszkaniec Piły usłyszał zarzut usiłowania zabójstwa | Polskie Radio Koszalin\n18-letni mieszkaniec Piły usłyszał zarzut usiłowania zabójstwa\nMężczyzna miał zadać ciosy nożem 35-latkowi. Do zdarzenia doszło w czwartek w centrum Piły.\nPolicja została powiadomiona o tym, że na jednej z klatek schodowych leży ranny mężczyzna. Funkcjonariusze, którzy zjawili się na miejscu udzielili mu pomocy. Ranny mężczyzna został przewieziony do szpitala.\nKilka godzin później policja zatrzymała potencjalnego sprawcę. 18-letni mieszkaniec Piły usłyszał zarzut usiłowania zabójstwa. Decyzją sądu najbliższe trzy miesiące spędzi w areszcie.\nPostępowanie w tej sprawie prowadzi Prokuratura Rejonowa w Pile.


Sponsor tytularny Żubrów Białystok - Aktualności - PKK Żubry Białystok - zubry.pl\nSponsor tytularny Żubrów Białystok\nChorten sponsorem tytularnym Żubrów Białystok\nPolska Grupa Sklepów Spożywczych Chorten została Sponsorem Tytularnym Żubrów Białystok !\nGrupa Chorten od lat pomaga rozwijać się sportowcom. Wspiera zarówno młodszych, jak też starszych zawodników, osoby uprawiające sport na poziomie amatorskim czy też zawodowym.Teraz logo z drzewkiem dębu Polskiej Grupy Sklepów Spożywczych pojawi się na strojach koszykarzy Żubrów, podczas internetowych relacji ze spotkań i na wielu innych nośnikach promocyjnych. Grupa Chorten została sponsorem tytularnym białostockiego klubu na cały 2021 rok. W związku z tym nazwa zespołu w rozgrywkach II ligi to teraz Żubry Chorten Białystok.\n- Od lat angażujemy się w sponsorowanie sportu. Mam nadzieję, że współpraca z drużyną koszykówki będzie owocna. Liczymy, że nasza pomoc pozwoli drużynie w realizacji celów sportowych – mówi Krzysztof Pakuła, prezes Grupy Chorten.\nW tym roku Grupa Chorten osiągnęła zasięg ogólnopolski. Było to strategicznym planem firmy na 2020 rok i udało się go zrealizować mimo pandemii. W październiku został otwarty 2000 sklep partnerski w Grupie Chorten.


W niektórych państwach Unii będzie rekompensata za wzrost cen energii - energetyka\nW niektórych państwach Unii będzie rekompensata za wzrost cen energii\nRachunki za energię w Europie rosną. Fot. shutterstock\nDodano: 15-09-2021 17:07\nRządy Grecji i Hiszpanii będą chronić konsumentów przed znacznym wzrostem cen energii. Ten sam ruch rozważa również Francja.\nWraz ze wzrostem cen rośnie presja na rządy, aby zrekompensować konsumentom wyższe ceny energii. Latem w kilku hiszpańskich miastach odbyły się protesty przeciwko wyższym rachunkom za prąd i gaz.\nTeraz Madryt zdecydował się przeznaczyć część zysków kontrolowanych firm energetycznych – około 2,6 mld euro – na pomoc klientom i obniżyć podatek od energii elektrycznej w miesiącach zimowych.\nCzytaj też: Skarb Państwa może przejąć kopalnie Taurona\nTakże Ateny ogłosiły, że będą wspierać finansowo wszystkie gospodarstwa domowe. Na razie nie podano, jak to będzie robione.\nFrancuski minister finansów Bruno Le Maire zapowiedział, że Francja rozważa zmniejszenie wpływu wyższych cen energii na konsumentów. Kraj rozdaje już vouchery zwane czekami energetycznymi o wartości około 150. Przeznaczone są dla ok. 5,5 mln ubogich gospodarstw domowych.\nWedług analityków koszty dla gospodarstw domowych wzrosną o jedną piątą. Wpływ na to mają obecne bardzo wysokie ceny gazu.\nCitigroup szacuje, że rachunki za energię dla gospodarstw domowych w całej Europie wzrosną średnio o 20 proc. Coraz silniejsze jest oczekiwanie, że w tej sytuacji mieszkańcom pomogą rządy.\nDo artykułu: W niektórych państwach Unii będzie rekompensata za wzrost cen energii\nbelmondo 2021-09-16 13:51:27\nU nas obiecali rekompensatę, to obiecali. Dlaczego mieliby jeszcze dać?\nTania energia z atomu 2021-09-15 17:55:49\nTo we Francji tania energia z atomu też drożeje?\nPostrzygacz 2021-09-15 18:27:55\nJest okazja to się strzyże owieczki.


Zdolność - Tworzenia: 2012-05-15\nOstatnia z dostępnych TUTAJ.\nEtykiety: breloki, broszki, filc, przywieszki\nNa dzisiejszą zimną i deszczową pogodę.\nZamiast zaklinacza deszczu.\nJeden z czterech breloków jeszcze został.\nAutor: Zdolność-tworzenia o 22:06 2 komentarze Linki do tego posta


Projekt: nieletni w solarium - tylko za zgodą rodzica - Serwis Onkologia\nProjekt: nieletni w solarium - tylko za zgodą rodzica\nAutor: PAP/Rynek Zdrowia 10 lutego 2015 08:27\nZe względu na ryzyko czerniaka złośliwego, bez zgody rodzica nieletni nie będą mogli opalać się w solarium - zakłada projekt ustawy, który niedługo może trafić do Sejmu. Polska jest jedynym krajem w UE, w którym dzieci mogą bez ograniczeń korzystać z solariów.\nProjekt ustawy, który przekazała PAP wiceprzewodnicząca sejmowej komisji zdrowia Alicja Dąbrowska (PO), przewiduje wprowadzenie obowiązku przedstawienia pisemnej zgody co najmniej jednego z rodziców (lub innego prawnego opiekuna) osoby małoletniej na skorzystanie przez nią z solarium. Zgoda taka miałaby być przedstawiana przed każdorazowym opalaniem.\n"Istnieje bowiem szereg naukowych dowodów na wpływ stosowania sztucznego promieniowania UV na potencjalną możliwość wystąpienia czerniaka złośliwego skóry. Negatywny wpływ uwidacznia się zwłaszcza u osób, które korzystały z solarium w młodym wieku (...). Badania wskazują, że zagrożenie wystąpienia nowotworu skóry wzrasta aż o 75 proc. w przypadku, gdy osoba poniżej 30. roku życia korzystała kilkukrotnie z solarium" - czytamy w uzasadnieniu projektu.\nDalej podkreślono, że czerniak jest nowotworem złośliwym o najwyższej dynamice wzrostu zachorowań. Dane krajowego Rejestru Nowotworów mówią o 1200 mężczyznach i 1350 kobietach, którzy zachorowali w 2010 r. - to niemal trzy razy więcej niż 30 lat wcześniej.\nZachorowalność na czerniaka w Polsce podwaja się co 10 lat. Kilkadziesiąt lat temu na ten rodzaj nowotworu zapadały głównie osoby starsze, w ostatnim czasie gwałtownie wzrasta jednak liczba zachorowań wśród ludzi młodych - choruje aż dwa razy więcej młodych mężczyzn i kobiet (do 44. roku życia) niż w latach 80. ub. wieku. Ok. 30-40 przypadków kończy się śmiercią.\nAutorzy projektu podkreślają, że Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem od kilkunastu lat zwraca uwagę na związek opalania się w solarium ze wzrostem ryzyka zachorowania na złośliwe nowotwory skóry, w tym najgroźniejszego, czerniaka.\n"Solaria zostały przeniesione do kategorii najwyższej, rakotwórczej szkodliwości dla ludzi, na równi z takimi czynnikami ryzyka jak palenie papierosów czy azbest. Wobec tego, w opinii projektodawców niezbędne jest wdrożenie rekomendacji Światowej Organizacji Zdrowia dotyczącej całkowitego zakazu opalania w solarium dla osób małoletnich" - napisano w uzasadnieniu projektu.\nPrzytoczono w nim także wyniki kontroli prowadzonej przez Inspekcję Handlową, opublikowane przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w 2010 r. Kontrola wykazała, że aż 83 proc. skontrolowanych łóżek opalających miało przekroczoną normę natężenia promieniowania UV. W skrajnych przypadkach - nawet sześciokrotnie.


Miksturownik: Szpinakowa kolacja :) Cannelloni ze szpinakiem i kurczakiem.\nSzpinakowa kolacja :) Cannelloni ze szpinakiem i kurczakiem.\nW naszym domku obiad jada się na kolację... Tak tak... na kolację, wyjątkiem jest niedziela - wtedy siadamy do obiadu o "normalnej", południowej porze. Wszystko przez prace...\n2 łyżki serka twarogowego Bieluch;\ncannelloni pół opakowania;\nPiersi myjemy i osuszamy. Kroimy w kostkę, ale małą, żeby nie było problemu z nadzianiem cannelloni :) Cebule kroimy w kostkę. Podobnie robimy z papryką. Kurczaka smażymy, ja robię to bez tłuszczu, ale jeśli ktoś ma ochotę można skorzystać z oliwy. Do podpieczonego kurczaka wrzucamy cebulę i paprykę. Smażymy chwilę i dodajemy umyty i przebrany szpinak (można użyć mrożonego). Gdy zmięknie przyprawiamy solą, pieprzem i dodajemy zmiażdżony czosnek i serek. Wszystko dokładnie mieszamy. Gotowy farsz wkładamy do cannelloni - zawsze kupuję taki, którego nie trzeba wcześniej obgotować. Układam rurki w naczyniu żaroodpornym.\nNastępnie przygotowujemy sos: do garnka wlewamy mleko i je podgrzewamy. Masło mieszamy dokładnie z mąką, tak żeby nie było grudek. Do gorącego mleka dodajemy masło z mąką i przyprawy i mieszamy aż do rozpuszczenia się masła. Sos powinien zgęstnieć. Wylewamy go na rurki z farszem. Posypujemy serem żółtym. Wkładamy do piekarnika nagrzanego do 180 stopni. Pieczemy około 30 min. (Czas pieczenia zależy od makaronu, po prostu trzeba sprawdzić na opakowaniu :) )\nPolecam serdecznie! Jest naprawdę pyszne!!!\nEtykiety: Makarony, Obiady, PRZEPISY, Szpinak, Wytrawnie\nMartynCia ^^ 20 września 2012 14:38\nuwielbiam canneloni, ale powiem nie nadziewalam nigdy kurczakiem, a z zawsze mięsem mielonym;)


Akademia Piłkarska Reissa | O zdrowie dbamy nie od święta - Światowy Dzień Zdrowia\nGaleria Kontakt SMS APR Ślesin WIOSENNE NABORY OBOZY LATO 2021\nWYBIERZ LOKALIZACJĘ Babiak - Oranje Baranowo Biskupice - Jerzykowo Brzeziny (woj. wielkopolskie) Bydgoszcz Bydgoszcz - Fordon Ceków Ceradz Kościelny Chrzypsko Wielkie Czarnków Dopiewo Drezdenko Dąbrówka Gniezno Gostyń Gostyń - APR Ladies (Dziewczynki) Grabów Grabów nad Prosną Grodzisk Wlkp. Gryfino Inowrocław Izbica Kujawska Jarocin Kalisz Kalisz - APR Ladies (Dziewczynki) Kamieniec Kamionki Kiekrz Kiszkowo Kobyla Góra Kobylin Komorniki Konin - Chorzeń Konin - Oranje Konin - SP15 Konin - Stare Miasto Konin - V Osiedle Konin - Zatorze Kostrzyn Wlkp. Koszalin - Niepodległości Koszalin - Rokosowo Koszalin - os. Morskie Kotlin Koziegłowy - Czerwonak Koło Kościan Krobia Krotoszyn Krośniewice Krzyż Wlkp. Kutno Kórnik Kępno Leszno Leszno - APR Ladies (Dziewczynki) Luboń Lusówko - Tarnowo Podgórne Łęka Opatowska Mosina Murowana Goślina Nowy Tomyśl Oborniki Obra Obrzycko Odolanów Opalenica Osieczna Ostroróg Ostrzeszów Ostrów Wlkp. Pecna Perzów Piła Pleszew Plewiska Pniewy Pobiedziska Pogorzela Poniec Poznań - APR Ladies (Dziewczynki) Poznań - Antoninek Poznań - Arena Poznań - Centrum Poznań - Dębiec Poznań - Grunwald Poznań - Jagiellońskie Poznań - Junikowo Poznań - Kosmonautów Poznań - Ławica Poznań - Malta - Polanka Poznań - Marcelin Poznań - Naramowice Poznań - Ogrody - Jeżyce Poznań - Os. Przemysława Poznań - PSS (ul.Stróżyńskiego) Poznań - Panthers Cheerleaders Poznań - Piastowskie Poznań - Piątkowo Poznań - Przyjaźni Poznań - Rataje - Dolny Taras Poznań - Rataje - Górny Taras Poznań - Smochowice Poznań - Starołęka - Minikowo Poznań - Strzeszyn - Podolany Poznań - Świerczewo - Górczyn Poznań - Umultowo Poznań - Wilda Poznań - Winogrady Poznań - os. Rusa Przeźmierowo Przykona Pszczew Puszczykowo Rakoniewice Rawicz Rogoźno Rojewo Rokietnica Rokietnica - APR Ladies (Dziewczynki) Rychwał Siedlec Skórzewo Sportowy Maluszek - Dopiewo Sportowy Maluszek - Poznań-Dębiec Stęszew Suchy Las Swarzędz Szamocin Szamotuły Szamotuły - APR Ladies (Dziewczynki) Szczecin - Prawobrzeże Szczecinek Szczepankowo - Krzesiny Szczodrzykowo Słodków Słupca Słupia Wielka Ślesin Śliwice Środa Wlkp. Trzcianka Trzcianka - APR Ladies (Dziewczynki) Trzciel Tulce Turek Turek - Oranje Ujście Ustronie Morskie Wieleń Wieleń - APR Ladies (Dziewczynki) Wieruszów Wiry Witaszyce Wolsztyn Września Wągrowiec Władysławów Włoszakowice Zbąszyń Zduny Złotniki Kujawskie\nO zdrowie dbamy nie od święta - Światowy Dzień Zdrowia\n07-04-2021, 08:53 Porady dla dziecka i rodzica\nZałóż czapkę, bo się przeziębisz. Gdzie masz rękawiczki? To częste pytania, które można usłyszeć od rodziców, czy też dziadków. Nie bez przyczyny. Wszystkie ,,kontrolujące” treści wynikają z troski o zdrowie. Jednak każdy, niezależnie od wieku powinien o nie dbać. Szczególnie dzisiaj w – Światowy Dzień Zdrowia – nadarza się okazja, do tego by przekalkulować swoją listę nawyków. Przeczytaj nasz artykuł i dowiedz się, jak wprowadzić ,,małe-duże’’ zmiany do codziennego grafiku.\nAle najpierw troszkę historii\nŚwiatowy Dzień Zdrowia upamiętnia rocznicę powstania Światowej Organizacji Zdrowia w 1948 roku. Tegorocznym tematem przewodnim jest hasło: ,,Ratujmy życie. Bezpieczne szpitale w czasie katastrof. Powszechne ubezpieczenie zdrowotne”. Bez wątpienia hasło związane jest z obecną sytuacją epidemiologiczną i ogromną rolą personelu medycznego w czasie pandemii. Jednocześnie dzisiejsze święto rozpoczyna ,,Miesiąc Zdrowia’’, a tym samym działań w tym obszarze. Dlatego też warto podjąć wyzwanie w poszukiwaniu wigoru. Być może kwiecień okaże się idealnym czasem do budowania zdrowych nawyków!\nTemat aktywności fizycznej nie traci na ważności. To ogromna wartość dla organizmu człowieka, a tym bardziej dla dziecka. Dlaczego? Ruch jest naturalnym odruchem każdego dziecka i to on w głównej mierze warunkuje prawidłowy rozwój. Najmłodsi, którzy regularnie uprawiają sport mają wyższą odporność, a co za tym idzie ich organizm szybciej zwalcza infekcje. Ponadto dzieci podczas przygody ze sportem uczą się radzić z porażkami i stają się bardziej cierpliwe. O zaletach uprawiania sportu można mówić godzinami i większość z nas zdaje sobie z tego sprawę. Jednak statystyki mówią coś innego. W Polsce ponad 31% 8-latków cierpi na otyłość, a mniej niż 20 % dzieci uczestniczy w zorganizowanych zajęciach sportowych. Dlatego też Akademia zachęca do działania!\nUprawianie sportu niesie ze sobą wiele korzyści, gdy ćwiczenia wykonywane są systematycznie. Niestety często dopada nas leń i wszelkiego rodzaju aktywność fizyczna odchodzi w zapomnienie. Światowa Organizacja Zdrowia podkreśla, że dzieci w wieku od 5 do 17 lat potrzebują minimum 60 minut, a młodsze dzieci powinny poświęcać 15 minut dziennie aktywnego ruchu. Jak wprowadzić to w życie? Poznaj nasze akademiowe tipy.\n1. Ustal godzinę ćwiczeń\nTreningi piłkarskie odbywają się o stałej porze. To zdecydowanie ułatwia organizację czasu. Gdy ćwiczenia przenoszą się do domu warto wybrać sobie odpowiednią porę dnia dostosowaną do zajęć szkolnych. Niektórym przypadną do gustu poranne, a innym wieczorne zajęcia sportowe. Ważne aby ta godzina na dobre zagościła w planie dnia. Dzięki temu budujemy świadomość i potrzebę ćwiczeń o tej porze. Wszelkiego rodzaju ćwiczenia znajdziecie w Panelu Rodzica. Stała pora aktywności fizycznej może oznaczać wspólny spacer, bieganie, czy też wyjście na rower lub rolki. Ważne, aby dobierać ćwiczenia do swojego poziomu aktywności.\n2. Motywuj się wzajemnie\nJak to mówią: co dwie głowy, to nie jedna! W podejmowaniu zdrowych nawyków warto szukać osoby, która będzie motywowała do działania. Może to być przyjaciel, ale też rodzina. Rodzice i dzieci mogą wspierać się, po to by spędzić aktywnie czas wolny.\n3. Stwórz swój plan treningowy\nWarto ułożyć sobie plan zadań,w których umieścimy nasze aktywności fizyczne. Ważne aby ćwiczenia były urozmaicone. Jeden dzień przeznaczmy na ćwiczenia motoryczne, drugi na trening biegowy. Nie zapominajmy o rozciąganiu i rolowaniu. Aby plan treningowy był skuteczny warto odhaczać, to co już udało nam się wykonać!\n4. Zasada 5 minut\nA kiedy dopada leń warto zastosować tę regułę. O co chodzi? Zakładamy, że poćwiczymy tylko 5 minut i na tym kończymy. Zazwyczaj okazuje się, że ten czas tylko rozbudza nas do kolejnej dawki ćwiczeń.\nŚwiatowy Dzień Zdrowia podejmuje tematy, które nigdy nie tracą aktualności. Nie tylko dzisiaj zatroszczmy się o nasze zdrowie, ale codziennie dbajmy o siebie i innych. Warto zwracać uwagę na kondycję fizyczną, ale też psychiczną. Jednocześnie zdrowie środowiska zależy od naszych wyborów. Dlatego też zachęcamy, by ten miesiąc obfitował w świadome nawyki, małe zmiany, które zaprocentują w przyszłości.\n19-04-2021, 10:04 Trening na świeżym powietrzu – jak się przygotować?\n14-04-2021, 12:57 Jak wybrać odpowiednie buty piłkarskie?\n07-04-2021, 08:53 O zdrowie dbamy nie od święta - Światowy Dzień Zdrowia


Widzew i Wojciech Pawłowski mają wspólny cel- wrócić do ekstraklasy\nDostał „kopa na twarz”, po czym staje na nogi w Widzewie\nOstatnie sezony to pasmo niepowodzeń w wykonaniu polskiego golkipera\nPo długim rozbracie z murawą swojej szansy doczekał się ten, który niegdyś miał podbijać włoską Serie A i być potencjalnym reprezentantem Polski. Kariera jednak nie potoczyła się zgodnie z jego planami i dziś gra tam, gdzie jeszcze kilka lat temu nikt się tego nie spodziewał.\nNie zawsze jest tak, jakby się chciało i planowało. Życie pisze różne scenariusze i ten napisany dla bramkarza Widzewa też mógłby nadawać się na interesującą i wciągającą książkę. Będąc jeszcze młodzieżowcem, Wojciech Pawłowski, gdy dostał ofertę z bardziej renomowanej drużyny, i co za tym idzie również bardziej popularnej ligi, nie potrafił odmówić. Zaryzykował i wyjechał. Konsekwencją jego ruchu było to, że jak szybko wyjechał tak szybko wrócił.\nMimo przysłowiowego kopa w… każdy wie gdzie, bramkarz szukał swoich sił gdzieś indziej. Nie odnalazł się ponownie w Polsce na najwyższym szczeblu, ale jego usługami zainteresował się klub, który podobnie jak Pawłowski, ma zamiar wrócić tam, gdzie grał przed laty – do ekstraklasy.\nAkurat tak się złożyło, że w Widzewie nie tylko wspomniany były bramkarz Udinese nie podołał w podbijaniu Europy. Podobną drogę przeszedł dotychczasowy numer jeden między słupkami łódzkiego klubu – Patryk Wolański. Wychowanek klubu swoich sił kilka lat wcześniej próbował w słabszej co prawda lidze od włoskiej, mowa o Danii, lecz los nie był i w tym przypadku zbyt łaskawy.\nSzukający jednak golkipera gwarantującego określoną jakość Widzew postanowił podać rękę najpierw Wolańskiemu, a gdy naszła potrzeba wyszukania konkurencji dla jednego z liderów szatni, to swoją okazję do odbudowania formy dostał właśnie Pawłowski.\nSprowadzony latem bramkarz od razu jednak swojej szansy nie dostał. Trener Marcin Kaczmarek z decyzją o roszadzie między słupkami czekał aż do 7. kolejki II ligi, kiedy to łodzianie zajmujący miejsce gdzieś w środku stawki musieli zagrać bardzo trudny mecz z liderem – Stalą Rzeszów.\nI tu rozpoczyna się droga Wojciecha Pawłowskiego, który po półtorarocznym rozbracie bramką powraca i to w fantastycznym stylu. Swoimi interwencjami zrobił efekt „wow” i spowodował poważny, aczkolwiek pozytywny ból głowy u trenera. Sam zawodnik zresztą w pomeczowym wywiadzie nie krył zadowolenia ze swojego występu:\n– Byłbym głupi, gdybym powiedział, że nie stresowałem się tym występem, szczególnie po tak długiej przerwie, ale właśnie po to się trenuje, po to staram się te swoje słabości pokonywać, by dobrze wyglądać w meczu. Wiadomo, że dla bramkarza pierwszy kontakt z piłką jest najważniejszy. Udana interwencja zwiększa pewność siebie – skomentował swój powrót.\nPierwszy wybór trenera?\nCześć. Pamiętacie jeszcze o swoim ulubionym solid kiperze? Nie? Spoko. Nadarzyła się w końcu okazja, by przypomnieć o sobie nie tylko w mediach ale i na boisku. Dziękuję @GornikZabrzeSSA za te dwa lata i dziękuję @RTS_Widzew_Lodz, za szansę, którą mi podarował. ?⚽ pic.twitter.com/dsHeUujpM2\n— Wojciech Pawłowski (@PawlowskiGK) July 11, 2019\nUdany występ spowodował, że teraz o powrót między słupki będzie zdecydowanie trudniejszy dla rezerwowego w meczu ze Stalą Patryka Wolańskiego, który kilka razy w poprzednich spotkaniach nieszczególnie swoimi występami cieszył kibiców, mimo że wiele razy sam ratował łodzian przed kompromitacjami.\nObronione rzuty karne oraz wiele innych interwencji, znanych szerzej „setkami” szło na korzyść Wolana. Na bramkarza jednak często spadała krytyka choćby z powodu wznawiania gry, gdzie cała drużyna miała problem przy konstruowaniu akcji. Przed meczem trener Kaczmarek wraz ze swoim sztabem doszli jednak do wniosku, że najwyższa pora dać odpocząć żelaznemu numerowi 1.\nTa decyzja wiązała się ze sporym ryzykiem, Pawłowski nie grał od dłuższego czasu i jego postawa oraz forma była po prostu wielką niewiadomą. Bramkarz jednak szybko wszystkie wątpliwości rozwiał. Co najmniej dwukrotnie wybronił swój zespół od straty gola, a trzeba przyznać, że strzały do najłatwiejszych nie należały. W dodatku jego robinsonady mogły podobać się kibicom, bo 26-latek musiał wyciągać się jak długi, fruwać w bramce, by wspomniane uderzenia wybronić.\nRaz jednak, niestety dla niego, nie podołał w zatrzymaniu futbolówki. Mocny strzał po ziemi wystarczył, by pokonać bramkarza Widzewa. Trudno jednak winić za stratę gola zawodnika, ten wszak zbyt wielkich szans przy golu nie miał.\nWolański czy Pawłowski?\nWidzew najwidoczniej doczekał się godnych siebie zawodników. Z jednej strony wychowanek potrafiący wyjść do kibiców, gdy jest źle, potrafiący zagrać kapitalne zawody, gdzie broni rzut karny oraz dobitkę, zaś z drugiej strony bramkarz, któremu niegdyś pisano piękną karierę, lecz po kilku niepowodzeniach, ten nie zamierza się poddawać i walczy tam, gdzie jak najbardziej może być zauważonym.\n– Nasza rywalizacja jest dobrym poziomie, mamy wspólny język, nie rzucamy sobie kłód tylko się wspieramy. Jesteśmy profesjonalistami, gdy on grał, to życzyłem mu dobrze i teraz jest odwrotnie. Trener zadecyduje, który z Nas będzie pierwszym wyborem – tak w skrócie ocenił swoją sytuację i stosunki z konkurentem o bramkę.\nWydaje się jednak, że mecz ze Stalą Rzeszów może sprawić, że kilka spotkań przerwy dostanie Patryk Wolański. Posadzenie z powrotem na ławce Pawłowskiego byłoby karą szczególnie, gdy po tak długiej przerwie zagrał tak dobre zawody i poniekąd uratował sytuację Widzewa, który choć wygrał miał swoje mankamenty.\nEkstraklasa, ponowny wyjazd – czemu nie\nCzłowiek z wiekiem nabiera wiedzy poprzez wiele doświadczeń i na wiele spraw może spojrzeć nieco inaczej. Spytany o to, czy gdyby miał możliwość cofnięcia się czasie, to czy ponownie spróbowałby swoich sił w lidze zagranicznej, odparł bez zastanowienia:\n– To była fajna lekcja życia, w której miał okazję trenować z wielkimi piłkarzami. Miałem wówczas 19 lat, mogłem niektóre rzeczy pokierować sobie inaczej, ale nawet z perspektywy czasu na 200 procent zdecydowałbym się na ponowny ruch. Wiem jednak co zrobiłem źle, dostałem „kopa na twarz”, muszę pracować na wyeliminowaniem swoich pewnych mankamentów, a w tych pomogą mi regularne występy. Myślę, że z Widzewem jest duża szansa niebawem wrócić do ekstraklasy i oby to się udało – zakończył.\nZ pewnością ekstraklasa to jest miejsce, w którym nowy nabytek Widzewa mógłby jeszcze się odnaleźć i jeżeli chce tam wrócić wraz z Widzewem, to tylko i wyłącznie poprzez podobne mecze do tego jaki łódzki zespół rozegrał w debiucie Pawłowskiego. Być może Widzew ponownie jak kiedyś stanie się klubem dla piłkarzy niechcianych: Wolański, Pawłowski, Możdżeń i zdobędzie swój cel. Taka sportowa postawa po nieudanych kilku latach może sprawić, że na nowo można stać się wielkim.\nPatryk Wolański Stal Rzeszów Udinese Calcio Widzew Wojciech Pawłowski


Wojciech Paszkowski (ur. 28 lutego 1960 w Warszawie) – polski aktor i reżyser teatralny, dubbingowy i filmowy. Absolwent warszawskiej PWST.Adam Bauman (ur. 10 czerwca 1957 w Warszawie) – polski lektor, aktor teatralny, filmowy i dubbingowy, także scenarzysta. Mąż Agaty Gawrońskiej.\nViva High School Musical Meksyk: Pojedynek (High School Musical: El Desafio Mexico) – meksykański film muzyczny z 2008 roku. Filmowa wersja musicalu High School Musical.\nPo wakacjach Cristobal (Cristobal Orellana), kapitan szkolnej drużyny piłkarskiej "Jagnięta" odkrywa, że jego sąsiadka i koleżanka Mariana (Mariana Magaña) bardzo się zmieniła w ciągu ostatniego lata. Nowy rok szkolny to ciężka praca i walka o stypendium ale przede wszystkim konkurs muzyczny zorganizowany przez absolwentów szkoły High School Meksyk; Joy (Joy Huerta Uckey) i Jessego (Jesse Huerta Uckey). Główną kandydatką do zwycięstwa jest Luli (Mar Contreras) wraz z towarzyszkami oraz bratem Ferem (Fernando Soberanes), który jest jej choreografem. Praca z czasem i przy ograniczonych zasobach nie zniechęciła także Cistobala, który razem z kolegami z drużyny stworzył zespół o nazwie "Fair Play".\nKacper Kuszewski (ur. 21 czerwca 1976 w Słupsku) – polski aktor filmowy i dubbingowy, syn aktora Jarosława Kuszewskiego.Eurocom Studio (dawniej Studio Eurocom) – studio dubbingowe mające swoją siedzibę w Warszawie, powstałe w 1990 roku jako spółka z udziałem kapitału francuskiego. Dawniej zajmowało się również dystrybucją filmów w kinach i na kasetach wideo. Obecnie sprzedaż praw emisyjnych została przeniesiona na odrębną spółkę Eurocom Media.


Colas Breugnon (Rolland, 1923)/V - Wikiźródła, wolna biblioteka\nColas Breugnon (Rolland, 1923)/V\nColas Breugnon - V\nPrzed trzema miesiącami dostałem zamówienie na skrzynię i wielki kredens do jednego z pobliskich pałaców, ale nie rozpoczynałem roboty. Za konieczne uważałem zobaczyć na własne oczy dom, komnatę i obrać miejsce. Piękny mebel to coś, jak dojrzały owoc, widniejący wśród szpaleru drzew. Nie mógłby istnieć bez drzewa a takim będzie, jakiem jest drzewo.\nNie rozumiem zgoła, jak coś może być pięknem, w każdem postawione miejscu, coś co zgadza się z każdem otoczeniem! Wydaje mi się jak dziewczyna, która temu się przymila, kto jej najlepiej płaci. To Wenus z rozstajnych dróg. Sztuka w mojem zrozumieniu, to członek rodziny, to dobry duch domowego ogniska, przyjaciel i towarzysz, który wypowiada wyraźnie co sami jeno niejasno odczuwamy. Ponieważ jest to duch domu, musisz poznać dom.\n Wyruszyłem tedy poznać miejsce, gdzie miałem umieścić meble i spędziłem tam znaczną część dnia, oczywiście nie zapominając o piciu i jedzeniu. Duch nie powinien zaniedbywać ciała, jak woźnica swego konia.\nNasyciwszy tedy ducha i ciało, wybrałem się z powrotem tą samą drogą, którą przyszedłem i maszerowałem wesoło ku domowi. Znalazłem się niebawem na rozstaju, i mimo, że wiedziałem dobrze, którą drogą należy iść, zerknąłem ku drugiej ciekawie. Wiła się przez łąki pomiędzy krzewami okrytemi kwieciem.\n— Jakżeby to było dobrze powałęsać się trochę tamtędy. Nie cierpię gościńca, wiodącego prosto do celu. Dzień jeszcze długi, pogoda piękna, nie należy poruszać się prędzej, niż boski Apollo. I tak jakoś dojdę. Moja stara nic na tem nie straci, przeciwnie, będzie miała więcej powodu do gdakania. Jakaż piękna ta smarkata śliwka, jak czupumie zadziera główkę. Muszę się jej przypatrzyć, to zaledwo kilka kroków. Wiatr unosi płatki jej kwiatów, niby śnieg, ptaki świegocą... czysty raj! A ten strumyk toczy się pomrukując pomiędzy ziołami, jak kociak goniący kłębek po dywanie. Muszę zobaczyć... oho.. zastąpiła mu drogę grupa drzew... złapany, nie ujdzie. Oo... płynie dalej! Którędyż się prześliznął? Tędy, tędy, przebiegł pod samą nogą starego klonu, garbatą, sękatą i obrzmiałą. A to filut! A dokądże wieść może ta drożyna?...\nTak się zabawiałem, idąc w ślad za swym gadatliwym cieniem, obłudnie udając, iż nie wiem dokąd zdążam. Nie łżyj, Colasie! Nie łżyj, stary gałganie, nie udawaj Ulisesa. Wiedziałeś gdzie cię ciągnie w chwili wyjścia z pałacu. Godzina drogi dzieli cię od domu twej dawnej umiłowanej, Celiny. Zrobimy jej niespodziankę. Ale któż z nas dwojga będzie więcej zdziwiony. Tyle lat jej nie widziałem... Cóż się stało z jej ślicznym, złośliwym pyszczkiem, z buziaczkiem mojej łasiczki.\nChyba mogę teraz stanąć przed nią bezkarnie, chyba dzisiaj już nie zgryzie mego starego serca ostremi ząbkami? Oj to serce... wyschło jak podeszew starego buta. A czyż ona ma jeszcze te same ząbki? Oj łasiczko droga moja, jakżeś ty umiała śmiać się i gryźć jednocześnie! Dosyć się naigrałaś z biednym Breugnonem, dosyć mu nazawracałaś głowy! Miałaś zresztą rację, byłem osłem dardanelskim!\nPamiętam, jak. się w nią wpatrywałem oparty łokciami o mur ogrodu mistrza Medarda Logneau, który mnie uczył rzeźby. Po drugiej stronie podwórza, służącego za pracownię, był ogród warzywny. Celina uwijała się pośród grządek sałaty, poziomek, rzodkiewek, zielonych ogórków i złotawych melonów. Była zawsze bosa i obnażone miała ramiona i szyję. Z głowy spadała jej fala miedzianych włosów. Ubrana jeno w koszulę napoły rozwartą na jędrnych piersiach i krótką spódnicę po kolana, piękna, zwinna, ponętna, kołysała w prawo i lewo wielką polewaczką, miotając silnemi, opalonemi rękami rzęsisty deszcz na główki roślin, a kwiaty otwierały dziobki i piły chciwie. Ja też otwierałem dziób, który nie był mały i stałem oczarowany, z gębą otwartą by lepiej widzieć.\nChodziła tam i z powrotem, ciągle wylewała zawartość polewaczki i napełniała ją na nowo u studni. Silnem ramieniem podnosiła ciężar, jak piórko, i zgrabnie stąpała wąskiemi ścieżynami, przeskakując zręcznie wężyki wody pięknemi nóżkami. Kolana jej były krągłe i silne, niemal chłopięce. Pożerałem ją oczyma, a ona udawała, że mnie nie widzi. Czasem tylko, gdy jej — wypadło skropić grządkę pod murem, zbliżała się i nagle spozierała na mnie ogromnemi oczyma, a ja wstrząsałem się cały. Miałem wrażenie, że rzucono na mnie sieć. Prawda to, co mówi przysłowie: „Oko kobiety, ręczę, niczem nici pajęcze!“ Czułem, że jestem schwytany i trzepię się daremnie niby mucha, a ona oddalała się, obojętna i zimna. Siadała w kucki i pełła kapustę... a czasem tylko rzucała z pod oka spojrzenie, by się przekonać, ozy zdobycz nie zerwała sideł.\nWidziałem jej szyderczy uśmiech. Daremnie mówiłem sobie: Idźże, głupcze, do domu... ona kpi z ciebie! Nagle, bywało, wstała, przeskoczyła kilka grządek, zerwała tu kwiatek... tam drugi... i, chwiejąc się w biodrach, wykrzykiwała niby to do siebie:\n— Oho! I ten widzę kocha się we mnie!\nWetknęła pęk kwiecia w rozchylenie koszuli na piersiach pomiędzy krągłe wymionka. Nie jestem pozbawiony pewnego rodzaju śmiałości, przeto wołałem:\n— Proszę i mnie tam wsadzić!\nWybuchnęła śmiechem, oparła dłonie na biodrach i, kołysząc się tuż przede mną, na szeroko rozstawionych nogach, rzekła:\n— Zachciało ci się? O, nie, nie dla twoich zębów dojrzewają moje jabłuszka!\nW ten to sposób zapoznałem się pewnego sierpniowego wieczoru z tą ślicznotką, z tą łasiczką, z tą piękną ogrodniczką. Zwano ją powszechnie łasiczką, z powodu że podobnie jak owo stworzonko o spiczastym nosku była smukła, giętka, główkę miała małą, chytry, pikardyjski nosek, usta wydatne i powabnie wykrojone, oraz ostre ząbki, zdatne do chrupania, serc i orzechów.\nOd tej pory nieraz dobre pól dnia zamiast pracować, spędzałem u muru i dopiero stopa mistrza Medarda na pośladku, oraz jego pięść przypominały mi, że należy zstąpić na ziemski padół. Czasem łasiczka, mając dość tego patrzenia,, wołała gniewnie:\n— Dosyć mi się napatrzyłeś z przodu i z tyłu! Cóż chcesz więcej zobaczyć? Znasz mnie już dokładnie, pocóż się gapisz?\nOdpowiadałem, mrugając chytrze oczyma:\n— Nie można wcale poznać oczyma, niestety, ni melona wonnego, ni smacznej kobiety!\nChętniebym sobie odciął kawałek tego owocu, a może i owoc nie miałby nic przeciw temu. Byłem młody, miałem gorącą krew, kochałem się we wszystkich dziewczętach... Czyż ją kochałem naprawdę... ją jedną? W pewnym, wieku można zakochać się w miotle ubranej w spódnice.\nDoskonaleśmy się rozumieli. Spędzaliśmy całe godziny na przekomarzaniach. Oboje mieliśmy obrotne języki. Ona miotała mi na głowę obelgi, ja zaś oddawałem je z nawiązką. Jedno i drugie strzępiło sobie język i zgrzytało zębami. Czasem śmialiśmy się do rozpuku. Dla większej wygody w śmianiu, gdym jej dociął należycie, przysiadała na grządkach, zupełnie, jak kura na jajach. Wieczorem podchodziła do samego muru i rozmawialiśmy poufale.\nPoznałem dokładnie kształty jej szyi, ramion, kibici, piersi, ust i wiele, wiele razy utrwaliłem je w rzeźbie mebli. W niedzielę spotykaliśmy się na przechadzkach, lub sali zabaw poczciwego Beaugy. Tańczyliśmy... Tańczyłem z pewną gracją, miłość uskrzydla, miłość, powiadają, nauczy osła tańczyć kadryla. Ani na chwile nie ustawała między nami walka. O, jakaż była napastliwa. Zasypywała mnie przycinkami do mego koślawego, krzywego nosa, albo do wielkiej, szerokiej paszczęki, gdzie, jej zdaniem, możnaby jak w rurze kuchennej upiec pasztet, a także — do mej szewskiej brody, słowem drwiła z całej mej postaci, która, wedle opinji proboszcza, sporządzoną miała być rzekomo na obraz i podobieństwo Stwórcy. Nie dawała mi ni na chwilę pokoju, a ja naturalnie także nie pozostawałem jej dłużnym.\nWalka przeciągała się i rozgrzewała coraz więcej oboje. Czy pamiętasz, stary Colasie. winobranie u mistrza Medarda Lagneau? Łasiczka została zaproszona. Pracowaliśmy obok siebie, dotykaliśmy głowami, a ręka ma, szukając grona, chwytała czasem, przez omyłkę jej pośladka, lub łydki. Podnosiła wtedy zarumienioną, namarszczoną buzie i dawała mi mocnego klapsa w gębę, albo znów o bryzgi wal a mi nos sokiem. Wzamian wyszukiwałem największą i najczarniejszą jagodę i rozduszałem ją na jej złocistym, słońcem opalonym karczku. Broniła się, jak sam djabeł. Ściskałem ją parę razy w objęciach, ale zawsze nadaremnie. Śledziliśmy się wzajem... podniecała ogień i, przyglądała się z szelmowską miną, jak płonę,... a przytem pokazywała mi figę.\n— Nie będę twoją, Colasie!\nPrzymrużałem oczy jak kotek skromny, wygrzewający się na murze, który przez szczelinę pół otwartych źrenic śledzi biegającą myszkę i odpowiadałem:\nRaz po południu (jakoś w maju) przy samym końcu miesiąca parno się zrobiło. Z pobladłego nieba, niby z gorącego pieca szedł ku ziemi żar niezmierny. Od kilku dni zbierało się na burzę, ale deszcz nie chciał spaść. Ludzie potnieli, heble oblane były wodą, a koszula lepiła mi się do ciała. Łasiczka śpiewała przed chwilą, teraz ucichła. Poszedłem jej poszukać... W ogrodzie nie było nikogo. Nagle zobaczyłem ją w cieniu chaty. Siedziała, napoły leżąc, z głową przechylona wstecz. Spała. Jedno ramię zwisało z polewaczki. Widocznie obezwładnił ją nagle sen.\nWyrwałem się, rozplotłem jej ramiona, ucałowałem usta... ileż mnie to kosztowało przezwyciężenia... ale zwyciężyłem, to jest... uciekłem. Już temu trzydzieści pięć lat, a dotąd rumienię się ile razy o tem wspomnę. Ach, młodość... głupota... bezdenna głupota...\nOd tego dnia szatan ją opętał. W stosunku do mnie stała się wprost niemożliwą, dziwaczyła, kaprysiła, zmieniała się co chwila jak chmury na niebie. Raz okazywała mi pogardę bolesną, to znów udawała, że mnie nie dostrzega wcale, innym razem wodziła za mną rozkochanem, pożądliwem spojrzeniem, słała mi czarowne uśmiechy, albo ukryta za drzewem rzucała we mnie, ile, razy się obróciłem, grudkami ziemi, to znów dostawałem w nos pestką ze śliwki. Wreszcie podczas przechadzki chichotała, szczebiotała, szastała się z tym i owym.\nNajgorsze było to, że celem tem lepszego dokuczenia mi wzięła w sidła drugiego wróbla, a był nim mój serdeczny przyjaciel, Quiriace Pinon. Byliśmy ze sobą, jak dwa palce u jednej ręki. Niby Orestes i Pylades nie rozstawaliśmy się nigdy i w każdej bójce, uroczystości, zabawie, w mocowaniu, wyzwaniu na pięść, czy słowa, zawsze braliśmy udział razem. Quiriace był krępy, sękaty jak dąb, miał ramiona byka i podobny umysł prosty, ograniczony, ale szczery. Zabiłby każdego, ktoby mi chciał szkodzić. I jego to wybrała łasiczka na swe narzędzie.\n Nie miała wiele trudu. Starczyło zrobić cztery razy perskie oko i wykonać tuzin zwyczajnych gestów, a więc: minkę niewinną, pożądliwą, bezczelną, potem zaśmiać się, poszeptać, zrobić słodki dziobek, spuścić powieki, zamrugać, pokazać ząbki, przygryźć wargi, oblizać się spiczastym języczkiem, pokręcić szyjką, zakołysać się w biodrach, podnieść trochę ku perek, jak pliszka... i już po wszystkiem! Czyż jest mężczyzna, któryby się oparł tym pokusom córki szatana?\nPinon stracił tę resztę rozsądku, jaki mu jeszcze pozostał, i odtąd obaj wystawaliśmy u muru, gapiąc się na łasiczkę. Nim przyszło do słów, zamienialiśmy wściekłe spojrzenia. Łasiczka, chcąc podniecić płomień, często gęsto polewała go z koneweczki lodowatą wodą. Widząc to, śmiałem się, ale Pinon był osłem, wierzgał tedy, ryczał z gniewu, klął, odgrażał się i hałasował. Nie mógł zrozumieć innego żartu oprócz swojego (niestety, na żartach Pinona, prócz niego samego nikt się jakoś poznać nie umiał. Nic mu to jednak nie przeszkadzało i śmiał się za wszystkich).\nA donzella delektowała się temi obelgami głuptasa, jak mucha mlekiem i rzucała mu spojrzenia pełne obietnic i uśmiechy wabliwe. Gdy jednak prostaczek chciał wyciągnąć konsekwencje i rozwijając sztandary, rzucał się do ofensywy, łasiczka śmiała mu się w nos i odprawiała z kwitkiem. Śmiałem się oczywiście także, a Pinon, doprowadzony do desperacji, przeciw mnie kierował swą wściekłość. Był pewny, że mu chcę dziewczynę sprzątnąć z przed nosa, to też pewnego dnia poprosił mnie zupełnie formalnie, bym mu ustąpił miejsca. Odparłem słodkim głosem:\n— Bracie, właśnie chciałem się zwrócić do ciebie z tą samą prośbą.\n— A więc, drogi bracie, — odparł Pinon — jeden z nas zginąć musi!\n— To prawda, drogi Pinon, — rzekłem — ale jest mi to bardzo przykre!\n— To samo ja myślałem, drogi Breugnon! Dlatego też proszę cię, idź sobie! Dosyć jednego koguta w tym kojcu!\n— Racja! Właśnie dlatego idź sobie ty, bowiem kokoszka jest moja!\n— Twoja? Kłamiesz, pokrako! Jest moja... mam ją i nie dam nikomu!\n— Drogi chłopcze! — odparłem — Chyba ci to nie tajne, że jesteś krasy byk auwergnacki. Siano, w sam raz dla ciebie, zaś to chrupliwe ciasteczko przeznaczone jest dla moich burgundzkich zębów. Nie masz tu co robić, idź się paść na łąkę.\nOd słowa do słowa przyszło do starcia na pięści. Ale czuliśmy obaj wyrzuty sumienia, gdyż kochaliśmy się szczerze.\n— Słuchaj, Breugnon! — prosił — ustąp, ona woli mnie!\n— Nie... mnie woli! — oświadczyłem.\n— A więc, spytajmy jej samej. Odrzucony pójdzie sobie precz!\n— Zgoda! Niech wybiera!\nAle czyż warto pytać się dziewczyny o wybór, gdy cały urok leży właśnie w tem przeciąganiu decyzji. Ma zawsze czas, waży, rozważa zalety i wady tego, to znów tamtego, wreszcie odwraca się od ©bu... Oczywiście nie zdało się na nic owo pytanie. Łasiczka odpowiedziała wybuchem śmiechu.\nWróciliśmy do warsztatu i zdjęliśmy surduty.\n— Ha, trudno... jeden z nas musi zginąć! W chwili, gdyśmy się mieli porwać za łby, Pinon powiedział:\nUcałowaliśmy się z dubeltówki.\n— A teraz, do roboty! Zaczął się taniec, jak należy. Było na co patrzyć, choćby za biletami. Pinon usiłował załamać mi czaszkę tuż nad oczyma, ja zaś starałem się rozpruć mu brzuch kolanami. Nikt się tak serdecznie nie bije, jak przyjaciele! Za chwilę obaj ociekaliśmy krwią, która się nam obficie lala z nosów i doprawdy nie wiem, czy któryś nie byłby naprawdę oddał ducha, gdyby nie sąsiedzi, oraz majster Medard Logneau. Wpadli i rozdzielili nas, co jednak nie było rzeczą łatwą. Musiano nas, jak psy, skrapiać wodą, gdyż żaden nie chciał puścić kości. Ponadto Logneau wziął od jakiegoś woźnicy bat i smagał gdzie padło, wiedząc, że Burgund musi dostać baty, by wrócił do równowagi.\nTo nareszcie odniosło skutek. Po bitce wszystko się nam obu jakoś wyklarowało w głowach. Spoglądaliśmy na siebie wzajem zawstydzeni, ą wówczas zbliżył się do nas Jan Gifflard, wysoki, rudy, krągły na gębie młynarz, o świdrowatych oczkach i takie nam palnął kazanie:\n— Głupie koguty! I cóż wam z tego przyjdzie, że sobie powyrywacie grzebienie, pióra i powydrapujecie oczy? Czy sądzicie, że któryś z was dostanie kwoczkę. Nieprawda! Widzicie przecież sami, że z was kpi, radując się tylko z waszej bójki. Każda samiczka przepada za tem, by włóczyć za sobą czeredę adoratorów, którzy ją obwąchują na wszystkie strony. Czy chcecie dobrej rady? Oto odwróćcie się obaj na pięcie i idźcie sobie obaj precz! To jej da bobu... widząc, że traci jednego i drugiego, będzie się musiała zdecydować. A więc... marsz! Ruszajcie natychmiast, nie tracąc ni chwili! Trzeba to przeciąć odrazu! Dalejże za mną! Chcę wam pomóc z serca, przeto, gdy obaj będziecie wędrować po kraju, ja tymczasem nie spuszczę z oka damulki, dowiem się którego opłakuje i nie omieszkam zawiadomić zwycięzcy. Drugi wtedy uczyni, co zechce... Tak będzie najlepiej! A teraz chodźmy popić... niema jak wino, gdy człowiek musi topić zmartwienie i pamięć.\nTak dokładnie topiliśmy swe nieszczęście, że straciliśmy zupełnie zastanowienie i działając, jakby pod przymusem, tegoż jeszcze wieczoru, spakowawszy tłumoczki i ująwszy laski, ruszyliśmy na całą noc, mimo iż ciemno było choć oko wykol, unosząc w sercach wielką wdzięczność dla zacnego Gifflarda. Nie spostrzegliśmy nawet, że oczka młynarza błyszczące na krągłej jego twarzy, napoły skryte pod fałdzistemi powiekami, jaśniały radością, której wprost ukryć nie był w stanie.\nNazajutrz rano zmienił się znacznie nasz nastrój. Nie przyznając się sobie do tego upadku ducha, nadrabialiśmy minami. Ale każdy myślał, rozważał i zdumiewał się coraz bardziej nad genjalną wprost taktyką wspólnego przyjaciela i doradcy. Wszakże pozbył się w ten sposób obu i został sam w kojcu! Około południa obaj byliśmy bliscy rozpaczy. Wieczorem śledziliśmy się wzajemnie z pod oka, rozmawiając jednocześnie, niedbale i obojętnie, o deszczu i pogodzie. Każdy zaś myślał: — Ślicznie mówisz, przyjacielu. A mimo to radbyś mnie puścić w trąbę i sam wrócić do domu. O, o, nie, nic z tego! Kocham cię zbyt gorąco, by cię zostawiać samego!... Nie... nic... będę wstępował w twoje ślady...\nPo rozlicznych fortelach, by się wzajemnie podejść (nie opuszczaliśmy się ani na moment), położyliśmy się wreszcie spać i każdy udawał, że chrapie. Ale gryzła nas słonia, miłość i pchły. Pinon pierwszy wyskoczył z łóżka i zawołał:\n— Na miłość boską, dość tego! Nie wytrzymam! Szlag mnie trafi! Wracam do domu i basta!\n— Dobrze! — odpowiedziałem — Wracajmy! Przez cały następny dzień szliśmy pospiesznie ku domowi. Słońce właśnie zachodziło, gdyśmy się znaleźli pod miastem. Ale nie chcąc się wystawiać na szyderstwa przechodniów i znajomych, ukryliśmy się w pobliskim lesie, by tam doczekać nocy. Prócz tego chcieliśmy przyłapać łasiczkę na płaczu, wyrzekaniu, wyrzutach sumienia itd.\n— Opuściłeś mnie, najdroższy! Niema cię!\nTak pewnie wyrzeka łasiczka. Ale kto jest ten najdroższy? Każdy mówił sobie:\nSkradając się pocichutku, dostaliśmy się pod mur ogrodu. (Lekki niepokój obudził się w naszych sercach). Dom był oblany światłem księżyca. U okna łasiczki zwisała gałąź jabłoni, a na niej... czyż to jabłko? Nie... Boże wielki... to kapelusz młynarza!\nCzyż mam opowiadać, co potem nastąpiło?\nQuiriace, niby ranny dzik, rzucił się naprzód, jelenim skokiem (miał przecież nawet rogi) znalazł się na murze, potem na jabłoni i wpadł oknem do izby, skąd niebawem rozebrzmiały straszliwe wrzaski, jęki, skowyty zarzynanego cielęcia, klątwy...\n— Drabie! Zbóju! Kanaljo! Oszuście! Na pomoc! Ratunku! Rogalu! Obłudniku! Wisielcze! Zabiję jak psa! Policja!... Gwałtu...\nŁomot, trzask, lecą szyby, dźwięczą tłuczone garnki, dudnienie padających na ziemię ciał, pisk i lament kobiecy, wycie psów...\nŁatwo pojąć, że te wrzaski zbudziły wszystkich i cala dzielnica zbiegła się pod okno domu łasiczki. Nie czekałem na ciąg dalszy, widziałem już dosyć. Zawróciłem w stronę, skąd przybyliśmy dopiero co. Jedno oko się śmiało, drugie płakało, nos był spuszczony na kwintę, a uszy położyłem po sobie.\n— A to ci się udało, Colasie! — powtarzałem raz poraz.\nW głębi duszy byłem smutny, ale udawałem wobec samego siebie kpiarza. Przypominałem sobie całą awanturę, naśladowałem to jedno, to drugie, młynarza, to znów dziewczynę, przytem zaś wzdychałem ciężko, jakbym zamierzał wyzionąć ducha.\n— Niestety! — mówiłem sobie — To takie zabawne, że można zdechnąć ze śmiechu... nie, raczej z boleści. I omal mnie ta szelma nie wzięła pod małżeński pantofel. Ładnebym nosił rogi? Chociaż, czyż nie opłaciłoby się... zawszebym ją miał, chociaż... O, Dalilo... Dalilo... tromtididara!\nPrzez dwa tygodnie wahałem się tak między śmiechem a płaczem... potem zaś... Łaskawi państwo, my, Burgundowie, jesteśmy ludzie czynu. Niewiele posiadamy wspólności z bohaterami romansów. Nikt mi się nie pytał, czy chcę przychodzić na świat... i pewnie, że byłbym z tej przyjemności zrezygnował, gdybym mógł. Ale żyje, a przeto trzeba się liczyć z tym faktem, potrzebuję świata a świat mnie, gdy się jest Burgundem, niema czasu myśleć o śmierci. Po jakichś pięciu, czy sześciu miesiącach nareszcie, w miarę mijania czasu, zbyt ciężkie na me siły brzemię bólu zostało gdzieś na drugim brzegu i powiedziałem:\n— Wyobraź sobie, żeś ją posiadał!\nO, kochana, śliczna łasiczka! Nie... nie... mimo wszystko, nie mogę sobie tego wyobrazić. Posiadł ją Gifflard... posiada, pieści i bawi się z nią... już od lat dwudziestu przeszło. Dwadzieścia kilka lat... mój Boże... chyba zaspokoił pierwsze pragnienie! Jak mi mówiono, nie posiada jej zresztą od owego, pamiętnego dnia, kiedy był zmuszony ją poślubić. Dla takiego łakomca, smakołyk raz połknięty traci wszelki powab.\nZresztą młynarz nic miał zgoła małżeńskich zamiarów i gdyby nie awantura, wywołana przez Pinona, jego gruby paluch nie byłby trafił nigdy w małą obrączkę łasiczki. Teraz jednak musiał nastąpić ślub. Wpadł w potrzask, chcąc schwycić dziewczynę, przyciął sobie ogon. Złapali się tedy wszyscy: on, ona i... ja! Śmiej się tedy, Breugnon... jest z czego...\nWłaśnie, kiedy się zaśmiałem, ujrzałem w odległości dwudziestu pięciu kroków, w głębi szpaleru drzew (Boże wielki... czyż podobna, bym gadał przeszło dwie godziny?) dom o czerwonym dachu, zielonych okienicach i białych ścianach, okrytych szczelnie liśćmi winorośli. Drzwi były otwarte, a przed niemi ujrzałem pod rozłożystym orzechem u studni, strzeżonej kamiennem ujęciem, czerpiącą wodę, znaną mi, ach jak dobrze znaną (chociaż od tylu lat niewidzianą) kobietę. Na ten widok nogi się ugięły pode mną.\nOmal nie uciekłem. Byłbym to uczynił, ale cóż... patrzyła na mnie. Spoglądała spokojnie, nie przestając czerpać wody... i oto nagle... poznała mnie! Nie uczyniła jednego gestu, nic wydała okrzyku... Duma nie pozwalała na to... tylko wiadro wyśliznęło jej się z rąk i wpadło do studni. Gdym się zbliżył, powiedziała:\n— A skądże to Bóg prowadzi?\n— Widzę, że czekałaś na mnie! — odparłem pyszałkowato.\n— Głupstwa pleciesz! Zapomniałam już jak wyglądasz!\n— Dalibóg, ja także! A to doskonale... wszystko tedy w porządku...\nStaliśmy naprzeciw siebie. Miała ramiona mokre od wody, stała, ująwszy się pod boki a ja również podparłem się i przybrałem swobodną postać. Patrzyliśmy na siebie, nie widząc się jednak. Oczy nasze błądziły gdzieś... Wiadro w studni napełniało się zwolna wodą...\n— Wstąp na chwilę! — powiedziała.\n— Chyba na minutkę... spieszno mi!\n— Dobrze... dobrze... cóż cię tu sprowadza?\n— Mnie? Ależ nic! — zawołałem — Ot tak, zrobiłem sobie spacer.\n— Więc jesteś bogaty?\n— O tak... pieniędzy wprawdzie nie posiadam, ale fantazji co niemiara!\n— Nie zmieniłeś się! Zawsze ten sam warjat z ciebie!\n— Już ten się nie wyleczy.\nKto dzieckiem mówił... od rzeczy!\nWeszliśmy w podwórze. Zamknęła wrota. Staliśmy zupełnie sami pośród rozgdakanych kur. Wszyscy ludzie z fermy byli w polu. Nie wiedząc co robić, podeszła pod drzwi stodoły, zatrzasnęła je (czy też otwarła, nie wiem sam...) i zburczała biednego Medora. Ja, także chcąc przyjść do siebie, zacząłem gadać o jej domu, kurach, gołębiach, kogucie, psie, kocie, kaczkach, prosięciu. Byłbym wyliczył, gdyby nie przerwała, całą arkę Noego. Nagle ozwała się:\n— Zuchwalcze! Uparciuchu! Holodrygo jeden... jakże podobniśmy byli wówczas do Usiebie wzajem? pór nie opuścił cię dotąd... widzę, że nie chcesz się starzeć! Coprawda, mój drogi Breugnon, nie wyładniałeś wcale, masz woreczki pod oczyma, koślawy nos wydal ci się jeszcze bardziej, ale ponieważ nie byłeś nigdy piękny, przeto strata niewielka. Nie wylazł ci ani jeden włos z głowy, stary urwipołciu... tu i owdzie tylko przegląda srebrna nitka.\n— Głupia głowa nie łysieje!\n— Co tam wam, mężczyznom? Nie trapicie się nigdy, używacie życia i tyle. Zato my, kobiety, starzejemy się szybko, starzejemy się za was i siebie. Spójrz na mnie, wszakże jestem zupełną ruiną. Gdzież się podziało moje jędrne ciało, ponętny karczek, piersi, biodra, mleczna cera twarzy, słowem wszystko, co mnie czyniło podobną do wonnego, dojrzałego owocu? Ach... wszystko przepadło... Nie wiem, czy poznałbyś mnie był, spotkawszy gdzieś na targu?\n— Byłbym cię poznał wśród tysięcy kobiet i to z zamkniętemi oczyma!\n— Z zamkniętemi? Tak... może... ale z otwartemi, trudniej. Spójrz na zapadłe policzki, bezzębne szczęki, nos cienki, suchy, podobny do haka, zaczerwienione oczy, zwiędły kark, zwiotczałe, wyschłe piersi, nieforemny brzuch...\n Odparłem (tak było niestety, jak mówiła):\n— Pamiętasz przysłowie? Nie odmienisz swego lica... co łasica, to łasica!\n— Więc nie dostrzegasz zmian?\n— Mam dobre oczy, łasiczko?\n— Ach, w cóż się zmieniła twoja łasiczka! — westchnęła ciężko.\n— Biegała tędy... pamiętam... teraz gdzieś się ukryła, ale nie zapomnę nigdy jej ostrego pyszczka, świdrujących, szelmowskich oczu tak kpiących, a tak wabnych jednocześnie. Odpychała i przyciągała do swej jamy.\n— Możesz wejść, szanowny lisie... nic nie zaryzykujesz, nie stracisz tu ogona w paści. Ho... ho... zawód miłosny nie zaszkodził, jak widzę, twej duszy!\n— Wiem moja droga, że robaka utopić nie można. Wypływa zawsze. Zmartwienie trzeba zrzucić, cóż bowiem warte życie bez emocji!\n— Doskonale! Musimy dać pić robakowi.\nWeszliśmy do domu i zasiedli do stołu. Nie wiem już dobrze, co jadłem i piłem. Dusza moja była mocno zajęta, ale zęby i gardło pilnowały się same i nie traciły jednego kęsa, ni jednego łyku. Patrzyła na mnie, oparłszy łokcie na stole, potem powiedziała szyderczo:\n— Mniej ci teraz dolega ból serdeczny?\n — Oczywiście, znasz przecież przysłowie:\nGdy cię serce boli,\nNajedz się do woli...\nKosza da dziewczyna...\nSiądź bracie do wina!\nUmilkła, nie była już w stanie kpić. Ja bufonowałem dalej, plotłem koszałki opałki, ale oczy nasze wpatrywały się w siebie wzajem, a dusze myślały o przeszłości. Nagle powiedziała:\n— Breugnon... czy wiesz? Nie powiedziałam tego nikomu... Teraz mogę już, bo przepadło... Oto kochałam ciebie jednego!\n— Wiem o tem i wiedziałem...\n— Wiedziałeś, nicponiu! I czemuż mi tego nie powiedziałeś?\n— Przez samą chęć przekomarzania byłabyś powiedziała, że to nieprawda!\n— To i cóż. Czułam inaczej. Całuje się przecież usta, nie zaś słowa, które z nich wychodzą!\n— Twe usta nie zadowalniały się słowami. Byłem pod domem tej nocy, kiedyś wpuściła do swego młyna... młynarza.\n— To twoja wina. Młyn czekał na ciebie. Prawda, że i ja byłam winna, ale odpokutowałam to gorzko. Wiesz wszystko, Ale nie wiesz, że wzięłam go z rozpaczy, dowiedziawszy się o twem odejściu. O, jakże pożądałam ciebie. Pożądałam ciebie onego już dnia, gdy mną wzgardziłeś...\n— Ja... wzgardziłem tobą? — Tak... tak... idjoto... Spałam w progu domu... Przyszedłeś... a potem uciekłeś, odepchnąwszy mnie z obrzydzeniem.\nWydałem okrzyk oburzenia, a potem wyjaśniłem jej powody.\n— Rozumiem... rozumiem. Nie wysilaj się na tłumaczenie, głuptasie... Czemuż jednak nie starałeś się tego naprawić?\n— Poprawię się!\n— Cymbał z ciebie! Otóż zato pokochałam cię jeszcze mocniej i dlatego zaczęłam cię dręczyć. Nie mogłam tylko przypuścić, że puścisz haczyk zamiast go połknąć (o, jacyż wy mężczyźni jesteście podli!)\n— Bardzo dziękuję. Smaczny jest haczyk, ale go trudno strawić, bo psuje kiszki!\nRoześmiała się kątami ust i mówiła dalej:\n— Gdym się dowiedziała o twej bójce z tamtym krasym byczkiem, prałam właśnie bieliznę na rzece. Powiedziano mi, że cię dusi (zapomniałam już, jak się zwał), rzuciłam przeto kijankę, którą porwał prąd i, depcąc bieliznę, przewracając kumoszki, stojące mi w drodze, boso, pogubiwszy saboty, biegłam jak szalona. Chciałam krzyczyć: Breugnon, durniu jakiś, co wyrabiasz, wiesz przecież, że cię kocham! Nie dajże sobie wyrywać kawałków ciała, bo chcę męża kompletnego z wszystkiemi członkami! Tymczasem cóż się stało? Oto ty, mój ukochany... polazłeś razem z tym nosorożcem do szynku, zapomniałeś zaraz o co się biłeś, a potem pod rękę z przyjacielem poszedłeś sobie precz! (Podły to wilk, który ucieka przed owieczką...) Breugnon... w tej chwili znienawidziłam cię! Dzisiaj, oczywiście wszystko wydaje mi się tylko śmieszne. Byłabym cię tego dnia odarła ze skóry, upiekła żywcem, wybiła ci zęby... Nie mogąc jednak ukarać ciebie, ukarałam siebie samą. Właśnie nawinął się młynarz. Wściekła, bezprzytomna ze złości, oddałam mu się. Tej nocy byłabym przyjęła każdego... wszystko jedno kogo! Przez jednego nieboszczyka dziury nie będzie w niebie. Zemściłam się... myślałam tylko o tobie przez cały czas, gdy on...\n Zamilkła. Wówczas powiedziałem:\n— Czy jesteś przynajmniej zadowolona?\n— Ot, tak sobie! — odparła wzruszając ramionami.\n— Do licha! Dom ten mógłby być rajem.\n— Tak... tak! — odparła i roześmiała się.\nZaczęliśmy mówić o czem innem, o polu, o ludziach, zwierzętach, dzieciach, ale co chwila wracaliśmy do dawnych Wspomnień. Chciałem ją wtajemniczyć w szczegóły mego domowego życia, ale spostrzegłem (straszna jest ciekawość samiczek), że wie wszystko najdokładniej. Oczywiście kumoszki doniosły, jak zawsze. Zaczęliśmy rzucać przysłowia, kalembury, facecyjki, aż do zachłyśnięcia. Co które ciasteczko wyszło z pieca, zostawało natychmiast połknięte na gorąco.\nŚmiałem się do łez. Naraz, ocierając oczy, słyszę... bije szósta na kościele pobliskim.\n— —— Ho... ho... muszę już iść! — powiedziałem.\n— Jeszcze masz czas!\n— Niedługo wróci twój mąż. Nie mam ochoty widzieć się z nim!\n— Ani ja! — odparła szczerze.\nPrzez okno kuchni ujrzałem, że cienie zaczynają się już słać po łące. Skośne promienie wyzłociły tysiące czubów traw, ziół i krzewów. Krowa lizała z zapałem korę wierzby, opodal stały dwa konie. Jeden kary z gwiazdką na czole, drugi szpak pięknie znaczony w jabłka ciemne. Stały, sparłszy na sobie głowy, zapadłe w rozmarzenie wieczorne, syte i ciche. Zapach kwiatów szedł falą... Było tak słodko. Spojrzałem na talerzyk z przysmakiem burgundzkim, galaretką porzeczkową, i powiedziałem:\n— Jakże tutaj dobrze! Wzięła mnie za rękę i odparła:\n— Mogło być tak przez całe życie...\nPrzyszło mi, na myśl, że nie powinienem jej zostawić rozżaloną, przeto zacząłem:\n— Ej... droga łasiczko, może to i lepsze, co się stało! Zważmy, że właściwie niewiele straciłaś. Dobrzeby nam było ze sobą przez kilka pierwszych dni. Ale życie całe... ha, ha, ha! Znam ja siebie dobrze... oj, znam i powiadam ci miałabyś mnie dosyć! Jestem wartogłów, próżniak, pyszałek, pijaczyna, obżartuch, gaduła, uparciuch, złośliwiec, kłótnik, marzyciel, choleryk, lunatyk,... słowem, droga łasiczko, byłabyś wprost nieszczęśliwa i mściłabyś się na mnie za swe rozczarowanie. Gdy o tem pomyślę, włosy mi stają dęba na głowie. Bóg wie, co robi! Mówię ci... lepiej się stało!\n Patrzyła na mnie poważnie i odrzekła po chwili, podnosząc głowę:\n— To prawda. Wiem o tem... jesteś wielkim nicponiem! (była zgoła innego zdania). Założę się, że biłbyś mnie, a jabym ci przyprawiała rogi. Ale to bicie i te rogi to rzecz ludzka... czyż więc nie lepiejby było załatwiać to z sobą?\n— Zapewne... — odparłem — zapewne...\n— Mówisz to z wahaniem?\n— O nie... nie! No, ale trudno, musimy się obejść jakoś bez obu tych przyjemności.\nWstałem i powiedziałem na zakończenie:\n— A więc nie żałuj niczego, droga łasiczko! Pamiętaj, że czyśmy się kochali czy nie, to teraz rzecz bez znaczenia... Minęło, przeszło... a co było, a nie jest, nie pisze się w rejestr!\n— Kłamco szkaradny! — zawołała.\n(I miała rację...)\nPocałowałem ją i mszyłem w drogę. Śledziła za mną spojrzeniem, oparta o uszak drzwi. Przed nami słał się cień wielkiego kasztana. Nie oglądałem się dopóki nie dotarłem do zakrętu drogi, by być pewnym, że zwróciwszy się wstecz, nie dojrzę już niczego. Wówczas stanąłem i nabrałem tchu w piersi. W dali, na łące ryczały białe woły.\n Ruszyłem dalej i, chcąc pójść na bliższe drogi, opuściłem gościniec, potem, dostawszy się na wzgórze, skierowałem się przez winnice i nareszcie zatonąłem w lesie. Coprawda, droga tamtędy nie mogła mnie zawieść prędko do domu, gdyż oto w pół godziny później zauważyłem, że stoję ciągle jeszcze na skraju lasu pod konarami dębu i przedrzeźniam się srokom. Nie wiedziałem zgoła co czynię. Myślałem i myślałem bez końca. Różowe dotąd niebo przygasło. Patrzyłem jak nikły refleksy na drobnych, młodych listkach winorośli, połyskliwych, jakby lakierowanych, soczystych i przysutych złotem. Słowik zaczął śpiewać. Drugi słowik, skryty w mej pamięci, w głębi osmutniałego serca odpowiadał mu. Wspomniałem Wieczór podobny. Byłem razem z dziewczyną moją. Wstępowaliśmy na wzgórze, pokryte winnicami. Byliśmy młodzi, weseli, rozgadani i rozchichotani. Nagle, nie wiem co zaszło w powietrzu. Trudno powiedzieć, czy był to ton dzwonu wieczornego, tchnienie ziemi co się przeciąga o wieczorze, wzdycha i szepce: — Chodź do mnie! — czy też upojna melancholja, płynąca z księżyca... Zamilkliśmy oboje i nagle, tknięci tem samem uczuciem, ujęliśmy się za ręce i nie rzekłszy słowa, nie patrząc na siebie, zakrzepliśmy w bezruchu. W momencie tym uniósł się zpośród winnic, objętych mrokiem wiosennej, nocy śpiew słowiczy. Ukryty pośród gęstwy winogradu, którego witki wydłużały się na wszystkie strony, szukając czegoś, by się okręcić, nucił nie chcący zasnąć słowik z pełnej piersi starą, prastarą słowiczą kantylenę miłosną:\nWinnica rośnie, rośnie, rośnie\nNie śpię ni w dzień, ni w noc —\nUczułem drgnienie ręki Łasiczki mojej i poznałem, że znaczy:\n— Biorę cię i wziętą jestem. Winnica rośnie i witki łączą nas!\nZeszliśmy ze wzgórza. Czując, że wracać trzeba, rozłączyliśmy się. I od tej pory byliśmy w rozłące. Ach, słowiku, ty śpiewasz ciągle dalej. I dla kogóż to, powiedz? Winnico, rośniesz co wiosny. Komuż to sposobisz więzy miłosne?\nNoc zeszła, ja stałem z zadartym w niebo nosem, objąwszy rękami pośladki, a ręce oparłszy na lasce, niby wbity na pal i gapiłem się na czub drzewa, na szczycie którego zakwitł księżyc. Starałem się otrząsnąć z czaru, który mną owładnął i nie mogłem. Niezawodnie drzewo spętało mnie kręgiem swego cienia, tak że zatraciłem drogę i ochotę odnalezienia tej drogi. Okrążyłem dąb raz, dwa razy, trzy razy, krążyłem ciągle wkoło i wkońcu znalazłem się, niby przykuty łańcuchem, na tem samem miejscu.\nWówczas powziąłem postanowienie i wyciągnąwszy się na trawie, zająłem na noc komnatę w gospodzie „pod Księżycem.“ Ale niewiele spałem w onej oberży. Przeżuwałem melancholijnie życie swoje. Myślałem nad tem czemby mogło być, czem było, dumałem nad zmarniałemi marzeniami młodości. Boże, ileż smutku znaleźć można na dnie przeszłości w nocnych godzinach, kiedy duszę niemoc owłada! Człowiek czuje się biedny i nagi, kiedy przed starcem zgorzkniałym staje postać młodzieńcza, okryta dostatnią szatą nadziei!... Czyniłem przegląd mych rachunków i pomyłek, oraz liczyłem marny dorobek zamknięty w szkatułce życia. Oto mam żonę, nieładną wcale i w tejże samej mierze dobrą. Synowie są daleko, mają zgoła inne myśli, a ze mnie posiadają jeno materjał cielesny. Dumałem nad zdradą przyjaciół, szaleństwami ludzkiemi, krwawo się znaczącemi systemami religijnemi i domowemi wojnami. Ujrzałem Francję, rozdartą na części, marzenia ducha mego, dzieła dłuta zrabowane i poniszczone, życie me zdało mi się zmienione w garść prochu, czułem nadpływający wiew śmierci... Płakałem zcicha, oparłszy usta o pień drzewa, zwierzałem mu się z utrapień i wciskałem się pomiędzy jego korzenie jakby pomiędzy ramiona ojca. Czułem, że mnie słucha i niewątpliwie zaczął potem dąb mówić i pocieszać mnie, gdyż kiedy zbudziłem się w kilka godzin potem, leżąc z nosem w trawie i chrapiąc głośno, z melancholji mej nie zostało ni śladu. Czułem jeno jakiś ucisk w sercu i odrętwiałość w nogach.\nSłońce wstało. Drzewo pełne ptaków śpiewało donośnie. Ściekała zeń pieśń, niby sok z grona ściskanego w rękach. Gaworzyły jak najęte wszystkie ptaki. Znalazła się tu zięba i gil i dzięcioł i szara piegża co szczebioce i kos, którego miłuję najbardziej, albowiem nic sobie nie robi z mrozu, wiatru ni deszczu, a ciągle się śmieje, zawsze zadowolony, pierwszy zaczyna śpiewać od świtu i drze się do nocy. Lubię go, gdyż jak ja ma dziób zarumieniony potrochu. Ach, jakże się rozkrzyczała ta hołotka kochana! Wyzbyła się strachów nocnych. Noc jest to wielka zdrajczyni, spuszczająca co wieczora na ptactwo sieć ogromną. Dławiąc się ciemnością, myślą... któż z nas zginie? Ale skoro się jeno rozewrze zasłona nocy, wrzeszczą ucieszone: jari rarira, a gdy blady uśmiech dalekiej zorzy zarumieni zlodowaciałą twarz i pobladłe wargi życia, drą się rozkosznie: oj ty, oj ty, la, lai, la, la, la, laderi, la rifla... Jakimż wrzaskiem, jakiem uniesieniem miłosnem święcą powrót dnia! Zapomniane wszystkie utrapienia, obawy, strachy, sen na chłodzie, ciemń nocy... oj ty, oj ty... Wszystko poszło w niepamięć.\n— Wszystko się wybornie ściele, przyjaciele, światów, jak nasz, niewiele. Kto pływać niezdolny, rzecz oczywista, tonie jak glista. Zmysłów pięć niby okna otwarte szeroko, świat płynie przez mą duszę, me serce i oko. Zaliż mam się na świat dąsać, że ze sobą nie da pląsać i że mi nie dał, cobym rad chciał? Gdy człek raz zacznie myśleć coby chciał... ach gdyby to... gdyby owo... do licha... niema temu końca. Wszystko się na wnątrzu kwasi i marzy się o wielu rzeczach niepodobnych do rzeczy. Weźmy bodaj pana de Nevers, albo Króla Jegomości, albo Jegomości Boga Ojca... ha i cóż... każdy ma swe granice mocy i każdy żyje w swojej kompanji. Czyż mam jęczyć, że nie mogę wyjść ze swojej sfery? Czyżby mi lepiej gdzieindziej było? Jestem na własnych śmieciach, zostanę tu, zostanę, do kroćset tysięcy i tak długo nie pójdę stąd jak się tylko da. Na cóż się użalam właściwie? Nikt mi ostatecznie nic nie winien. Mogłem przecież wcale nie przyjść na świat... Mocny Boże, gdy o tem pomyślę, ciarki mnie przechodzą! Czemżeby bez Breugnona był ten piękny świat, to życie? Ach, smutnoby tu zaprawdę było, przyjaciele drodzy. Wszystko jest dobre co jest. Siano, czego mi nie dano! Ale to, co mam, mocno trzymam w łapie i basta!...\nWróciłem do Clamecy, spóźniwszy się straszliwie. Jak zostałem powitany, o tem wolę nie wspominać. Udałem się do spichrza (gdzie mam spokój) i oto spisuję na papierze wszystko co trzeba i co nie trzeba, a pisząc, kręcę nosem, pogwizduję, wystawiam język i delektuję się przeżyciami swemi, zarówno radosnemi, jak bolesnemi, bowiem:\nWszystko co się przeżyło,


Warsztaty - Teatr Witkacego w Zakopanem\nOd 2000 roku Teatr Witkacego wprowadził nową propozycję cyklu spotkań ze swoimi widzami. Są to warsztaty prowadzone przez aktorów naszego Teatru, których celem jest:\nruchowe - prowadzący: Andrzej Bienias lub Adrianna Jerzmanowska\ngłosowe - prowadzący: Marek Wrona\ntekstowe - prowadząca: Katarzyna Pietrzyk\n"sceny z Witkacego" - elementarne zadania aktorskie - prowadząca: Dorota Ficoń\nZajęcia odbywają się w grupie kilkuosobowej. Maksymalna ilość osób biorących udział jednorazowo w warsztatach to 15 osób. Zajęcia trwają od 9.30-10.00 do 18.00 z przerwą na obiad.\nDzień 1. Zapoznanie się z historią Teatru Witkacego.\nĆwiczenia wprowadzające - 90 minut\npraca nad rytmiką\nĆwiczenia oddechu - 90 minut\nrozgrzewka strun głosowych\nrozpoznanie własnych możliwości\nobserwacja ciała w procesie oddychania\nświadome zapanowanie nad oddechem\nZajęcia dykcyjne - 90 minut\nwariacje na temat zadanego tekstu\nSceny z dramatów Witkacego - 90 minut\npraca nad konkretną realizacją fragmentu dramatu\nĆwiczenia ruchowe - 90 minut\netiudy pobudzające wyobraźnię\netiudy pomagające w kontakcie z partnerem\nwpływ otoczenia na zachowanie się aktora\npraca nad zadanymi etiudami\nZajęcia nad impostacją głosu - 90 minut\nćwiczenia rozluźniające ciało za pomocą oddechu\nrożne sposoby wydobywania dźwięków\nintencja a oddychanie\npraca nad siłą dźwięku\nzajęcia poprawnej wymowy\nĆwiczenia tekstowe - 90 minut\npraca nad tekstem i dykcją\ninterpretacja zadanego fragmentu\nproza a wiersz\nsposoby podawania tekstu ze sceny\nEtiudy - 90 minut\npraca nad świadomością ciała, odruchami, zachowaniem\ngestyka i rytmika\netiudy indywidualne i zbiorowe\nEmisja głosu - 90 minut\npraca indywidualna nad emisją głosu, skalą dźwięku\nInterpretacja tekstu - 90 minut\nćwiczenia rozgrzewające aparat mowy\nSceny z dramatów Witkacego - elementarne zadania aktorskie - 90 minut\nPodany program warsztatów jest ramowy - za każdym razem zajęcia warsztatowe dostosowujemy do potrzeb, wieku, umiejętności i oczekiwań grupy - jesteśmy elastyczni.\nProponujemy Państwu zajęcia potęgujące energię, która drzemie w każdym z nas, a która z dnia na dzień, z takich czy innych powodów zostaje stłumiona. Zajęcia te poprawiają sylwetkę, a przede wszystkim pomagają w odnalezieniu równowagi CIAŁA I DUSZY.\nZajęcia, dzięki którym ruchy stają się płynne, a skumulowana energia będzie zawsze gotowa służyć nam i działać w kierunku przez nas ustalonym. Wszystkie ćwiczenia, które Państwu proponujemy są wynikiem naszej pracy scenicznej i treningu oraz uważnej obserwacji ludzkich zachowań. Zawierają elementy wielu technik jak: taniec, pantomima, rytmika a także techniki relaksacyjne i rozciągające, korzystają z jogi, tai-chi i etiud aktorskich.\nĆwiczenia rytmiczne i korelacyjne potęgują w nas poczucie pewności, a etiudy teatralne oswajają nas ze stresogennymi sytuacjami, które codziennie towarzyszą nam, zarówno w pracy jak i w życiu. Zajęcia pozwalają także na zabawę z tekstem, różnorodną interpretację tego samego utworu, "naładowanie" tekstu emocjami, różne akcentowanie słów. Uczą opanowywania emocji, dobrego prezentowania się na forum publicznym.\nTermin najbliższych warsztatów: 7 - 9 maja 2022\nKoszt warsztatów dla jednej osoby to 500 zł.\nWpłaty za warsztaty prosimy dokonywać na konto Teatru: 73 1240 5165 1111 0000 5229 1825 z dopiskiem "Warsztaty"