Drugi brzeg - Joanna Jax - ebook + audiobook + książka - Legimi online\nDrugi brzeg ebook i audiobook\nEpicka powieść bestsellerowej pisarki – Joanny Jax – która pokochały czytelniczki; wydawana z okazji 100-lecia Bitwy Warszawskiej.\nOpowieść o rodzinie i miłości do ojczyzny w latach jej odrodzenia. Polecam. Dlaczego tylko 4 gwiazdki? Bo czytałam wiele książek autorki i inne są lepsze, tutaj za dużo polityki i historii.\nZdjęcie wykorzystane na okładce© antoshkaphoto/Shutterstock\n© Copyright by Skarpa Warszawska, Warszawa 2020 © Copyright by Joanna Jax, Warszawa 2020\nWydawca Agencja Wydawniczo-Reklamowa Skarpa Warszawska Sp. z o.o. ul. Borowskiego 2 lok. 24 tel. 22 416 15 81 03-475 Warszawaredakcja@skarpawarszawska.plwww.skarpawarszawska.pl\nWarszawa, zima 1919\nSkrzypnięcie drzwi wyrwało Wiktorię Niemojską ze snu. Otworzyła oczy i powiodła wzrokiem po pokoju, a potem spojrzała na osłonięte ciężkimi zasłonami okno. Przez wąską szparę dostrzegła smugę szarego nieba. Nie miała pojęcia, która może być godzina. Zerknęła na stojący na komodzie zegar, ale w półmroku nie była w stanie zobaczyć jego wskazówek. Jednak po chwili dotarł do jej nozdrzy zapach gotowanych ziemniaków, co pozwoliło jej zorientować się, że właśnie nadeszła pora obiadu. Zsunęła z siebie koc i usiadła na łóżku. Nie miała na sobie koszuli nocnej, ale granatową sukienkę z białym kołnierzykiem, którą zwykle nosiła na zajęcia w pensji Stefanii Tołwińskiej, mieszczącej się przy ulicy Świętej Barbary. A zatem znowu zdrzemnęła się w ciągu dnia. Ostatnio zdarzało jej się to dość często, co mocno ją irytowało.\nOd kilku tygodni nie uczęszczała na lekcje, bo wraz z narodzinami nowego polskiego państwa zapadła na ciężkie zapalenie płuc, które o mały włos nie zakończyło jej młodego żywota. Był to efekt szalejącej na całym świecie grypy, zwanej hiszpanką, która zbierała śmiertelne żniwo, nie tylko wśród żołnierzy, ale także cywili. Mogła mówić o dużym szczęściu, bo wielu nie wychodziło z tej choroby obronną ręką. Kiedy jednak minęło najgorsze, a lekarze zaprzestali aplikowania jej coraz to paskudniejszych mikstur, ograniczając się do ziółek, nadszedł czas rekonwalescencji. Choroba pozbawiła ją sił witalnych, co było równie nieprzyjemne, jak smak lekarstw. Ta niemoc, trwająca już czas jakiś, dobijała ją, ponieważ Wiktoria należała do osób, które z trudem potrafiły usiedzieć w miejscu. Nie raz i nie dwa otrzymywała reprymendę, bo potrafiła kręcić się w ławce, jakby ktoś ją szpilkami w siedzenie nakłuwał. To znowu zagadywała koleżankę, namawiając ją na psoty, albo zasypywała nauczycielki gradem bezsensownych pytań, byle tylko rozproszyć nudę. Kiedy więc w ciągu dnia zasypiała, zmęczona jak po pracy w polu, później budziła się rozdrażniona, a do wieczora chodziła osowiała i zła na siebie, że kolejny raz dała się przechytrzyć Morfeuszowi i zmorzyć snem.\nGdy tylko drzwi obok zamknęły się, usłyszała powolne człapanie ojca, urozmaicone rytmicznym stukotem drewnianej laski. Jeszcze rok temu wyszłaby na korytarz, by zaoferować mu pomoc, ale teraz wiedziała już, że podobne propozycje bardzo irytowały Ksawerego Niemojskiego, podobnie jak Wiktorię popołudniowe drzemki. „Nie traktuj mnie jak zniedołężniałego starca – syczał wtedy przez zaciśnięte zęby. – Już niedługo będę maszerował po Alejach Ujazdowskich szybciej niż Brońcia po rynku”. Wiktoria czekała więc, aż ojciec dotrze do jadalni i zasiądzie do stołu, by uniknąć niezręczności albo nie narazić się na jego docinki, bo minęło ponad dwa lata od chwili, gdy został ranny, a wciąż nie doszedł do formy. Nie chciał jednak słyszeć o tym, że w podobnym stanie będzie musiał żyć przez resztę swoich dni na ziemskim padole.\n– Jak zwykle Wiktorka zjawia się na końcu – mawiała wówczas matka, Hortensja Niemojska, nalewając parującą zupę.\n– Przecież i tak dostaję swoją porcję jako ostatnia – mruczała Wiktoria, nie chcąc zdradzić, że jej drobne spóźnienia nie wynikają z lekceważenia pory obiadowej, ale z sąsiedztwa jej pokoju z gabinetem ojca.\nTego dnia było podobnie. Jeszcze nieco zaspana, Wiktoria wkroczyła do pokoju jadalnego, ucałowała w policzek ojca, a potem matkę i usiadła do stołu. Jej bracia dotykali niecierpliwie łyżek, by jak najszybciej zanurzyć je w ciepłej potrawie.\nW domu Niemojskich nie jadało się tak dobrze jak przed wielką wojną. Jedzenia nie brakowało jedynie na wsiach, w zamożnych majątkach, ale i tam oszczędzano żywność, choć nie wiadomo, czy bardziej z chęci solidaryzowania się z tymi, co mieli jej mało, czy szykowano się na kolejne dziejowe zawirowania. U nich było podobnie. Objadanie się w sytuacji, gdy niektórzy warszawiacy mdleli z głodu na ulicy, wydawało się haniebne i niepatriotyczne. Powracający z frontów wycieńczeni żołnierze i ograbieni przez zaborców mieszkańcy Warszawy po prostu nie mieli ani gdzie pracować, ani co jeść. Niemojscy jadali skromnie, podobnie jak wielu innych warszawiaków, niezbyt wyszukane i niekoniecznie syte potrawy, ale musiały one znaleźć się na porcelanowych półmiskach albo w bogato zdobionej wazie i być spożywane srebrnymi sztućcami, które to pani domu wniosła w posagu.\nHortensja Niemojska, z domu Krzemieniecka, której rodzina wciąż posiadała majątek w rejonie między Warszawą a Płockiem, wraz z innymi damami kwestowała na rzecz ubogich i udzielała się w miejskich jadłodajniach dla biedoty, gdy tymczasem we własnym domu ograniczała swoją aktywność do nalewania zupy i szydełkowania. W większości prac wyręczała ją Brońcia, która podążyła z Hortensją do Warszawy, gdy ta wyszła za mąż i pozostała z nią do tej pory. A było to ponad ćwierć wieku temu. Mimo słusznych lat, Brońcia uwijała się niczym pszczółka robotnica, nie skarżąc się nigdy ani na nadmiar obowiązków, ani też na swoje zdrowie. Być może w zaciszu swojej służbówki tudzież na spotkaniach z koleżankami podobnego fachu utyskiwała na swój ciężki los, ale gdy obok byli „państwo”, nie ośmieliła się nigdy na podobne wyznania.\nHortensja złożyła dłonie do modlitwy i powiedziała jedynie:\n– Podziękujmy Bogu, że możemy wszyscy razem zasiadać do stołu.\nKażdy z domowników wymamrotał coś pod nosem, szybko się przeżegnał i ochoczo zabrał za pałaszowanie zupy, nie zważając, że zbyt łapczywe rzucanie się na jedzenie jest mało eleganckie. Wiktoria od czasu choroby nie miała apetytu i najchętniej w ogóle by nie jadła, jednak zatroskany wzrok matki i ostry ojca sprawiały, że bez słowa pochylała się nad talerzem i sączyła cienką zupę, od czasu do czasu wsuwając do ust niewielki kawałek ziemniaka.\nOjciec Wiktorii i jej starszy brat, Fryderyk, legioniści Piłsudskiego, siedzieli wyprostowani i dumni, młodszy zaś, Gustaw, nazywany pieszczotliwie Guciem, kopał Wiktorię pod stołem i razem chichotali z poważnych min pozostałych domowników. Fryderyk po odzyskaniu niepodległości wciąż pozostawał żołnierzem, jednak trafił do Oddziału VI Informacyjnego przy Sztabie Generalnym. Ksawery zaś dochodził do zdrowia po ranach odniesionych na polu bitewnym. Może dlatego stary Niemojski był nieco zgorzkniały i męczący dla otoczenia, bowiem bezczynność nie leżała w jego naturze.\nGucio nie tak dawno skończył lat dziewiętnaście i cieszył się, że ominęła go wojenna zawierucha. Uczęszczał na wydział medyczny warszawskiego uniwersytetu i korzystał ze wszystkich uroków studenckiego życia i odzyskanej niedawno niepodległości. Nie był może przesadnym hulaką, bo rodzice szczędzili pieniędzy na podobne zbytki, ale często wychodził z domu na rozmaite spotkania towarzyskie, informując z powagą, że oto idzie do prosektorium pastwić się nad martwym ciałem jakiegoś nieszczęśnika. Na te słowa matka wzdrygała się, ojciec jedynie kiwał głową, a Wiktoria zatykała dłonią usta, by nie wybuchnąć śmiechem. Wiedziała bowiem, że jej brat w istocie szedł pastwić się nad ciałami, ale nie trupów, tylko frywolnych fordanserek i młodych, ale chętnych baletniczek.\n– Od jutra wracam do pracy w sztabie – oznajmił nagle ojciec.\n– Jakże to, Ksawerku? – Matka uniosła brwi. – Przecież ty ledwie nogami przebierasz.\nOjciec niemal od razu spurpurowiał na twarzy i syknął z wściekłości.\n– Mózgu mi nie uszkodzili, tylko nogę. Co prawda, konia jeszcze dosiadać nie potrafię czy dziarsko posługiwać się bagnetem, ale mogę służyć młodej ojczyźnie swoim doświadczeniem, energią i inteligencją. Chyba że uważasz, iż poszkodowany na wojnie oficer nie jest godzien, by wspierać marszałka i jego politykę wojskową. Czasy mamy niespokojne, nie wiadomo, co się wydarzy.\n– Nie to miałam na myśli, Ksawerku. Przepraszam – mruknęła zmieszana matka.\nKsawery Niemojski do wszystkich mówił ostro i kategorycznie, również do swojej małżonki, która, słysząc podobny ton, od razu zaprzestawała dyskusji.\n– To wspaniała wiadomość, ojcze – powiedział Fryderyk, chcąc złagodzić odrobinę wybuch ojca.\nWiktoria niekiedy żałowała, że Fryderyk jest jej bratem, bowiem nie znała bardziej przystojnego mężczyzny od niego. Nie tylko ona zresztą tak uważała, bo lista panien chcących wyjść za niego za mąż była długa i nader interesująca. Fryderyk jednak ociągał się z ożenkiem, ponieważ skupiał się na wojaczce, awansach i karierze. Niebawem miał opuścić Warszawę, bo wysyłano go na trzymiesięczną misję do Lwowa, której cel owiany był tajemnicą. Tymczasem zamiast cieszyć się, że jeszcze jest w Warszawie i oddawać rozrywkom, wciąż rozprawiał o polityce.\nKsawery Niemojski chrząknął i powiedział:\n– Po prostu nasza młoda ojczyzna mnie potrzebuje. Tymczasem na wschodzie musimy wydzierać nasze ziemie po kawałku, bo jak tylko z Ober-Ostu wyjdzie trochę Niemców, zaraz pojawiają się bolszewicy i wprowadzają swoje porządki. A to przecież jest nasze, a nie rosyjskie czy niemieckie. Wszędzie mamy wrogów, bo Niemcy kombinują coś z Rosją, a w najlepszym razie zobojętniałych polityków Zachodu, którzy uważają, że już nic nam nie grozi.\n– Zachód wspiera białych, więc najpewniej nie bardzo im się podoba sytuacja w Rosji, zatem nie ignorują zagrożenia ze strony bolszewików. A może po prostu nie wierzą, że Polska długo utrzyma niepodległość. Właściwie nie ma się im co dziwić, w końcu przez tyle lat siedzieliśmy pod cudzym butem. Na północy zaś, gdzie pojawiła się polska administracja, ludzie wciąż się buntują, a niektórzy nawet gotowi są podporządkować się władzy rosyjskiej albo niemieckiej. To głównie wina Żydów, bo ci lgną do bolszewików i wciąż sabotują polską władzę – odparł Fryderyk.\n– Ciekawe, co państwa zachodnie zrobią, gdy bolszewicy podejdą pod Berlin. Niemcy są osłabione, biedne i ciągle wybuchają tam jakieś proletariackie zamieszki. Właściwie to już prawdziwa rewolucja. Dobrze, że na razie Polska oparła się podobnym zawirowaniom. Stoimy bolszewikom na drodze i pewnego dnia zechcą nas rozdeptać. Żydów bym nie demonizował, oni poprą tych, którzy zagwarantują im spokojne życie. Jak sytuacja nieco się ustabilizuje, a bieda zniknie, przestaną czule zerkać na bolszewików, bo ci nie tylko im nic nie dadzą, a jedynie mogą wszystko zabrać. – Ksawery machnął z lekceważeniem ręką.\n– Francji i Anglii do Berlina jest bliżej niż do Warszawy. Polskę zostawią bolszewikom na pożarcie, a wiadomo, że w razie czego my i tak, z nimi czy bez nich, podejmiemy walkę, więc oni będą mieli mniej roboty z tą czerwoną zarazą – dodał Fryderyk.\n– Któż więc nam został? Bo przecież nie Ukraina, która jest teraz z nami w stanie wojny, bo za nic nie chce oddać nam naszych ziem sprzed rozbiorów. – Ksawery był naprawdę strapiony.\n– Wszystko okaże się po konferencji w Paryżu. Piłsudski chce zrobić Paderewskiego premierem, co dobrze rokuje. Ten na razie próbuje pogodzić Piłsudskiego z Dmowskim i bardzo słusznie, bo w końcu mamy teraz ważniejsze sprawy na głowie niż wewnętrzne waśnie – dodał Fryderyk równie dobrze obeznany w sytuacji politycznej kraju jak jego ojciec.\nPodobne dyskusje toczyły się przy każdym obiedzie, przy czym ani Gustaw, ani tym bardziej Hortensja czy Wiktoria nie wypowiadali się na podobne tematy. Jakkolwiek wyłączenie z rozmowy kobiet stanowiło coś zupełnie naturalnego, tak brak zainteresowania Gucia tematem budził w ojcu i najstarszym bracie Wiktorii niesmak. Bo jakże to młody mężczyzna mógł nie interesować się polityką czy wojskowością? Szczególnie że ojczyzna niedawno dopiero odrodziła się jako niepodległe państwo. W rodzinie Niemojskich, w której niemal każdy przodek miał swój udział w zrywach niepodległościowych, było to nie do pomyślenia. Gustaw jednak wyznawał zasadę, że gdzie tłuszcza się bije, tam korzystają jedynie wielcy tego świata.\n– Chciałabym posłać Wiktorkę do Niepołomic – wypaliła matka, chyba tylko po to, by sprawdzić, czy jej małżonek jest wciąż na nią rozgniewany.\nTeraz dla odmiany Wiktoria poczerwieniała ze złości. Kochała Warszawę i nie cierpiała wsi. Co prawda, w Niepołomicach zawsze przebywało dużo gości, w tym zwykle kilku interesujących kawalerów, jednak nudziły ją spokojne łąki i lasy, a zapach obory drażnił, podobnie jak bezkresne przestrzenie i przytłaczająca cisza panująca wokół. Wolała zgiełk miasta, gdzie od rana do wieczora na ulicach kłębiły się tłumy. Chodziła na spacery do parku Ujazdowskiego i ogrodu Saskiego, zachwycała się architekturą stolicy i nawet nie przeszkadzały jej liczne cerkwie, które powstały w czasie zaboru rosyjskiego. Po odzyskaniu niepodległości od razu padały propozycje, by owe budowle, kojarzone z uciskiem zaborcy, wyburzyć, a zwłaszcza dumę Josifa Hurki – Sobór Świętego Aleksandra Newskiego, usytuowany na placu Saskim. Wiktoria uważała, że to głupota, bowiem to nie okazałe cerkwie i cytadele nękały Polaków, ale ludzie, a zaborcy opuszczali już Polskę, powracając, pokonani, do swojej ojczyzny.\nLubiła stukot dorożek, który to najczęściej drażnił mieszkańców, bo warszawscy dorożkarze powozili z ułańską fantazją, robiąc przy tym mnóstwo hałasu i powodując wypadki. Od czasu do czasu natykała się na stare szyldy, pisane cyrylicą i przypominające chwile trwogi, teraz służące do zakrywania piwnicznych otworów na węgiel. Ze wszystkich miejsc poznikały znienawidzone napisy, tak jak znikli wszyscy zaborcy. Wiktora czuła, że w końcu jest naprawdę u siebie. Poza tym zima tego roku była łagodna, więc mogła bez przeszkód chodzić na długie spacery w towarzystwie swoich przyjaciółek z pensji albo z Gustawem, bowiem Fryderyk uważał podobne przechadzki za stratę czasu. Tymczasem matka postanowiła wysłać ją do majątku swoich rodziców.\n– Mamo, kiedy mnie już nic nie jest. Jeszcze z miesiąc i będę mogła pomagać ci w jadłodajni czy przy kweście. A po wakacjach wrócić na pensję i zdać maturę.\n– Dziecko, jak nic ci nie jest? Popołudniami zasypiasz jak niemowlę, a blada jesteś jak okrutnie. Tam powietrze czystsze, bo dymy z tak wielu kominów nie lecą, ciszej jest i spokojniej, a i jedzenia będziesz miała pod dostatkiem. Na nudę także narzekać nie będziesz, bo niedaleko stacjonuje pułk ułański i oficerowie niekiedy goszczą u Krzemienieckich. Poza tym często przyjeżdżają z wizytą twoje kuzynki i liczna młodzież z okolicznych majątków – zachęcała Hortensja.\n– Kiedy ona bez Warszawy się czuje, jakby jej rąk albo nóg brakowało – stanął w jej obronie Gustaw.\nWiktoria była mu za to bardzo wdzięczna. Wiedziała, że lepszy efekt osiągnąłby Fryderyk, z którego zdaniem liczył się nawet ojciec, ale ten milczał jak zaklęty, najpewniej zajęty myślami o kolejnych wrogach Polski.\n– Dobrze, zgadzam się. Niech jedzie – powiedział stanowczo Ksawery.\n– A zatem postanowione – uradowała się Hortensja Niemojska, najpewniej bardziej dlatego, że małżonek zapomniał już o jej niefortunnej wypowiedzi i nie patrzył na nią z wyrzutem.\nWiktoria zerwała się z krzesła, podziękowała zduszonym głosem za posiłek i wybiegła do swojej sypialni, by dać upust złości. Nie miała co dyskutować, bowiem jeśli ojciec coś postanowił, nie było już odwrotu. Szarpała poduszkę, a potem zapłakała, złorzecząc na cały ród męski, któremu nie wolno się było przeciwstawiać, chociaż sam Piłsudski liczył się z kobietami i obiecał im nawet prawa wyborcze. W ich domu jednak duch feminizmu był kompletnie obcy. No może jedynie Gucio traktował poważnie siostrę, a może raczej pobłażał jej we wszystkim. Fryderyk zaś wciąż uważał ją za dziecko i czasami miała wrażenie, że ma ochotę przełożyć ją przez kolano i dać klapsa, jak niegdyś robił to ojciec.\nSłyszała zza ściany ożywioną rozmowę ojca i Fryderyka, ale znów dotyczyła ona polityki, a nią nikt kompletnie się nie przejął. Postanowiła, że owszem, wypełni wolę rodziców, ale postara się zachowywać na wsi na tyle niewłaściwie, że babka odprawi ją z powrotem do Warszawy. Nie miała pojęcia, cóż takiego mogłaby zrobić, żeby narazić się domownikom dworku w Niepołomicach, ale stwierdziła, że na miejscu na pewno coś wymyśli.\nPiotrowi Kondratowiczowi wydawało się, że gdy powstanie Komunistyczna Partia Robotnicza Polski, proletariusze będą pchali się do niej drzwiami i oknami. Tymczasem minął miesiąc od chwili, gdy została powołana do życia w Domu Handlowym przy Zielnej, a robotnicy wciąż patrzyli na nich nieufnie.\nMoże był zbyt niecierpliwy i chciał, by rewolucja błyskawicznie opanowała cały kraj, tak jak za wschodnią granicą albo chociażby w Niemczech. Uważał, że zmiany są nieuniknione. Dla niego granice mogły nie istnieć, najważniejsze były rządy proletariatu. Najlepiej europejskie, a kto wie, może nawet światowe. Bolszewicka Rosja pokazała im drogę, jaką należy pójść, a to oznaczało koniec burżuazji i wyzysku. A także wciąż szerzącego się antysemityzmu. Nie stał na czele partii, ale nie był też szeregowym jej członkiem, zatem miał wpływ na program. Radykalny i jednoznaczny, co nawet zdziwiło jego towarzyszy z Rosji.\n– Jesteś strasznie rozdrażniony – powiedziała jego koleżanka partyjna, Helena Kalitowska.\n– Bo sądziłem, że nastąpi jakiś przełom. A tymczasem kiedy nasi agitatorzy trafiają do fabryk i nawołują do ogólnonarodowego strajku, traktowani są co najwyżej jak nieszkodliwi wariaci – warknął.\n– Po prostu ludzie nie mogą zrozumieć, że bolszewicka Rosja to nie jest to samo, co ta carska – westchnęła. – Potrzebne jest uświadomienie mas, a to trochę potrwa. Poza tym wciąż pokutuje to pseudoodzyskanie niepodległości. Ich zdaniem Polska pod wpływem innego narodu przestaje być wolna i nie widzą, kto jest ich rzeczywistym wrogiem. Czyli burżuazja. Piłsudski jest niby socjalistą, ale taki z niego socjalista, jak ze mnie caryca Katarzyna.\n– Podobno była bardzo rozwiązła i podła. – Piotr w końcu się uśmiechnął.\nHelena zarumieniła się. Mimo że nigdy nie przywiązywała wagi ani do stroju, ani też fryzury, w obecności Piotra krygowała się jak panna na wydaniu. Nawet go to trochę śmieszyło, ale w przeciwieństwie do innych przedstawicielek płci pięknej, którym od czasu do czasu wpadał w oko, z nią chociaż mógł wymieniać poglądy. Dotychczas jej guru była Róża Luksemburg, należąca do II Międzynarodówki i nawołująca między innymi do masowych strajków robotniczych, ale odkąd zaczęła krytykować Lenina, straciła nieco w oczach Heleny. Piotr także nie rozumiał zarzutów Róży wobec Lenina, mimo iż tak jak ona również wywodził się z Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy, która niegdyś popierała rosyjskich mienszewików. Dla niego Lenin był wzorem do naśladowania i zapewne bardziej radykalny program polskiej partii miał na celu przypodobanie się wodzowi bolszewików. Słowo „wódz” mogło kojarzyć się pejoratywnie, ale przecież musiał być ktoś, kto pokieruje zdezorientowanymi masami i pociągnie je do boju.\n– Trzeba zmobilizować aktyw i wewnętrzną milicję oraz nawoływać do strajków. Na masową skalę. Teraz, kiedy państwo jest osłabione, to najlepszy moment, by przejąć władzę – rozmarzył się Piotr, który oczami wyobraźni widział upadek Piłsudskiego, Paderewskiego czy Dmowskiego.\n– Ty zawsze z głową w chmurach... – Roześmiała się. – Chodź do mnie. Mam ziemniaki i trochę łoju, usmażę na kolację. W końcu nawet taki ideowiec jak ty musi coś jeść.\nZaburczało mu w brzuchu. W istocie zapominał o jedzeniu, a przecież musiał mieć siły, by jeździć w teren czy wykonywać dorywcze prace księgowe, które zapewniały skromny byt jemu i matce. Niebawem wybierał się do Płocka, gdzie było najwięcej zwolenników komunizmu i chyba dlatego niektórzy pogardliwie mówili o nim „czerwone miasto”.\nZłapali tramwaj, siedemnastkę, i wysiedli nieopodal stalowego mostu, od niedawna nazywanego mostem Kierbedzia. Do skromnego mieszkania na Pradze nie mieli daleko, więc postanowili udać się tam piechotą. Zapewne idąc po moście podczas innej pory roku, mogliby podziwiać sunące po wodzie barki, statki parowe czy berlinki, bo był to najpopularniejszy środek transportu do innych nadwiślańskich miast. Mogliby także popatrzeć na zaniedbane nadbrzeże rzeki, gdzie zbierała się biedota i podejrzane towarzystwo, a przede wszystkim ludzie bez perspektyw na lepsze życie. A on bardzo chciał, by to się zmieniło, a robotnik stał się szanowanym członkiem społeczeństwa. Wydawało mu się, że wystarczy w tych ludziach zaszczepić ideę wolności i sprawiedliwości, a wówczas podobne problemy znikną nie tylko z brzegu Wisły, ale także z całego globu.\nPokój Heleny mieścił się w suterenie jednej z kamienic i wyglądał koszmarnie. Po zdjęciu palta Piotr czuł, jak zimno i wilgoć przenikają go na wskroś.\n– Załóż z powrotem, dopóki nie rozpalę w piecu – powiedziała Helena, wciąż stojąc w podniszczonym płaszczu, czapce i rękawiczkach.\n– Ja napalę – zaproponował. – Robię to często.\n– A nie codziennie? Oszczędzasz? – Uśmiechnęła się.\n– Mieszkam z trzema kolegami z partii, robimy to na zmianę. Jeśli jednak wypada mój dyżur, każdy, kto wchodzi do mieszkania, mówi: „Od razu wiadomo, kto dzisiaj hajcował”. Tak więc jestem w tym mistrzem. Mieszkając we czwórkę, jakoś dajemy radę rozpalać codziennie. – Wyszczerzył zęby.\n– Trzeba iść do komórki po węgiel. I drewno na rozpałkę – wydukała i dodała: – Ja muszę oszczędnie gospodarować opałem. Swoją drogą to straszne... Pracuję po czternaście godzin w fabryce, a zimą muszę oszczędzać węgiel. Na pomoc rodziców liczyć nie mogę, bo wyrzekli się mnie, odkąd zapisałam się do SDKPiL. Nie pochodzą z jakiejś arystokratycznej rodziny, raczej ze zubożałej szlachty, która musiała wziąć się do roboty, by przeżyć, a mnie odmawiają wyznawania własnych idei.\n– Może mają nadzieję, że powrócą do sposobu życia, jaki wiedli ich przodkowie.\nPiotr zdawał sobie sprawę, że tacy jak oni są nierozumiani. Jego matka, co prawda, nie wyrzekła się go, ale chyba dlatego, że nie miała pojęcia o jego ideach, a świat bez granic pod rządami proletariatu czy równość społeczną i płciową uważała za mrzonki. Ojciec już nie żył i trudno orzec, jak by zareagował ten światły, mądry i spokojny człowiek na jego postępowanie. Dwóch braci zaś zabrała mu wojna, gdy on studiował w Szwajcarii i być może dlatego przyłączył się do ludzi, którzy głosili pacyfistyczne hasła. A potem wciągnął się w to tak bardzo, że nikt i nic nie było w stanie zmienić jego przekonań. Z czasem nawet zapomniał, dlaczego zainteresował się podobnymi ideami, bowiem okazało się, że wojna była nieunikniona. Wierzył jednak, że ta proletariacka położy kres wszystkim innym.\n– Nie wiem, co myślą, bo od dwóch lat ich nie widuję. Ojciec zapowiedział, że dopóki z tym nie skończę, nie chce mnie widzieć. Myślę, iż nie idzie im o moje poglądy, ale brak wiary w Boga. To ludzie zaślepieni katolickimi wartościami, a ja już dawno zmiarkowałam, że gdyby Bóg istniał, to inaczej poukładałby ten świat. Nienawidzili Rosjan, mimo iż Polacy robili tam świetne interesy, pracowali przy Kolei Wschodniochińskiej i wydobywali złoto na Syberii. A dzisiaj, kiedy ten kraj dokonał tak wiele, jeszcze bardziej ich nienawidzą. Są obrzydliwymi nacjonalistami, jakby nie widzieli, że burżuazyjna Polska to relikt przeszłości, a teraz niesprawiedliwość będzie równie silna, co za cara, bo Piłsudski niczego nie zmieni. Uważają jednak, że klepanie biedy we własnym kraju się godzi, zaś pod cudzym panowaniem już nie.\nPiotr pokiwał jedynie głową i wyszedł z pokoju. Stwierdził, że jeśli teraz wda się w dyskusję ideologiczną z Heleną, zamarzną na kość i w dodatku żołądki przyschną im do kręgosłupów.\nDoskonale zdawał sobie sprawę, że Helena, choć aktywistka, pod zgrzebnym paltem jest tylko kobietą. Pragnie zapewne miłości, małżeństwa i dzieci, jak każda. Nie wierzył, że kobieta może być równa mężczyźnie pod pewnymi względami i zaangażowana w ideę tak samo mocno jak on. Ich kariera zawsze kończyła się z chwilą zakochania i wówczas zapominały o bożym świecie. Znał niejedną, której poglądy wietrzały pod wpływem ogłupiającej miłości, bo wybranek okazywał się mieć inne. Sądził, że z Heleną byłoby podobnie.\nNie odżegnywał się od flirtów, a nawet krótkotrwałych romansów, ale w jego życiu idea stała na pierwszym miejscu i nie miał ani czasu, ani głowy, by zaangażować się w związek z kobietą. Musiałby wtedy zaopiekować się nią, prawić czułe słówka i komplementy, które to dziewczyny uwielbiały, a on nie bardzo widział się w roli trubadura. Poza tym chciał kiedyś przewodzić ruchowi robotniczemu, przyczynić się do tego, by Polska należała do Rosyjskiej Federacyjnej Socjalistycznej Republiki Rad pod zwierzchnictwem najważniejszych komunistycznych przywódców. Róża Luksemburg przestrzegała przed zbytnią fascynacją jednostkami i dyktaturą, ale on wierzył, że wraz z nastaniem pokoju i przejęciem władzy przez proletariat znikną autorytety jednostek, a krajem będą rządzić robotnicy. Według niego to był prawdziwy patriotyzm, a nie obrona granic, które wciąż się zmieniały pod wpływem zawirowań dziejowych. Zresztą gdyby one zniknęły, ustałyby także walki o ich obronę, a na świecie zapanowałyby pokój i równość. W tym swoim idealistycznym postrzeganiu rzeczywistości nie chciał widzieć, że w Rosji krew spływała strumieniami, a droga do jego wymarzonego błogostanu jest jeszcze bardzo daleka. Zresztą nawet sam Lenin i Stalin przepowiadali, iż w Europie i Azji dojdzie jeszcze do wielu wojen, zanim komuniści przejmą władzę nad całym światem.\nHelena usmażyła ziemniaki i kiedy włożył do ust pierwszy kęs, dopiero poczuł, jak bardzo był głodny. Od rana nie jadł, pochłonięty pisaniem odezw, które miały znaleźć się na ulotkach. Mógł godzinami rozprawiać o wyższości komunizmu nad innymi ustrojami, ale zawrzeć to w kilku zdaniach, tak by ludzie w to uwierzyli, wydawało mu się zajęciem karkołomnym.\n– I co teraz? – zapytała Helena, gdy skończyli posiłek.\nNie miał pojęcia, czy pytała o następne minuty, czy kolejne dni, ale zauważył jej powłóczyste spojrzenie. Zatrzepotała nawet swoimi jasnymi rzęsami, co zapewne miało być uwodzicielskie, jednak w jej wykonaniu wyszło po prostu zabawnie.\n– Za kilka dni wyjeżdżam do Płocka, by pochwalić tamtejszych działaczy i zachęcić do jeszcze większej aktywności. – Postanowił sprowadzić Helenę na ziemię.\n– Szkoda, że muszę iść do pracy, pojechałabym z tobą – westchnęła.\n– Ty musisz działać na swoim odcinku – odparł chłodno.\n– Tak, oczywiście. I muszę dopilnować, by ulotki zostały na czas wydrukowane. Milicja zaczyna się nami interesować, ale mam nadzieję, że pewnego dnia i oni się do nas przyłączą.\n– Wojsko, policja... oni muszą wypełniać rozkazy rządzących. Ważne jest, by te rządy sprawowali właściwi ludzie. Ideowcy – skwitował Piotr.\nDziewczyna przewróciła oczami. Zapewne pragnęła jak najszybciej skończyć rozmowę na ten temat i zająć się flirtowaniem. Być może nawet uciąłby sobie z nią krótki romans, gdyby nie to, że za cholerę go nie pociągała. Jej twarz przypominała jak żywo oblicze mężczyzny, poruszała się również jak oni, do tego kompletnie nie miała biustu, co sprawiało, iż nie potrafił patrzeć na nią z zachwytem. Zdecydowanie wolał przaśne chłopki z szerokimi biodrami, obfitymi piersiami i masywnymi udami. Od razu zrobiło mu się gorąco na myśl, że mógłby wdrapać się na kobietę o podobnych walorach i dać upust swojej żądzy. Jego koledzy twierdzili, iż po zgaszeniu światła pewne rzeczy nie mają znaczenia, ale on jakoś nie potrafiłby sobie wyobrażać mięciutkiego, gładkiego ciała, leżąc na wychudzonej i płaskiej jak deska Helenie. Może spróbowałby takiej kombinacji, ale zdawał sobie sprawę, że nie będzie mógł o niej zapomnieć następnego dnia, bowiem działali razem w partii i widywali się dość często. A jeśli wpadłoby Helenie do głowy, że odwzajemnił jej uczucia, wówczas narobiłby sobie jedynie kłopotów.\nW domu Niemojskich poglądy polityczne ukształtowała niechęć do Rosji. Dziad Fryderyka został zesłany na katorgę za udział w powstaniu styczniowym, podobnego losu doświadczał przez lat kilka jego ojciec, gdy w tysiąc dziewięćset piątym podżegał do ogólnonarodowego powstania przeciwko caratowi, licząc, że rewolucja osłabi Rosję, rozprzestrzeni się po całym kraju, a Polska skorzysta z tego i wyrzuci ze swoich terenów znienawidzonego zaborcę. Ksawery Niemojski, podobnie jak Piłsudski i w przeciwieństwie do Dmowskiego, nie wyobrażał sobie paktowania z Rosją, a fakt, że idee socjalistyczne wyznawane przez Piłsudskiego z czasem zmieniły charakter na bardziej narodowy, bardzo mu odpowiadał. Niemojski poszedł za tymi, którzy nie cierpieli ludzi winnych jego uwięzienia, a potem zesłania na Syberię. Rosja, bez względu na to czy carska, czy bolszewicka, była wrogiem i Ksawery nie wierzył, że może się coś w tej materii zmienić.\nPobyt Ksawerego na zesłaniu był trudnym doświadczeniem dla Hortensji Niemojskiej, która pozostała w domu z trójką małoletnich dzieci. Gdyby nie pomoc wciąż jeszcze dość zamożnych rodziców i brata, pewnie nie dałaby sobie rady, bo nie nawykła do pracy. Wciąż czuła pewną wyższość nad tymi, którzy musieli ciężko pracować, choć w pewnym momencie gotowa była uznać, że niższym stanom należy okazywać szacunek większy niż niegdyś.\nFryderyk doskonale pamiętał powrót ojca po ośmiu latach katorgi. Nie rozpoznał go. I nie tylko dlatego, że podczas nieobecności Ksawerego z małego chłopca stał się dorodnym młodzieńcem, ale ojciec w niczym nie przypominał dobrze zbudowanego, eleganckiego mężczyzny z drobnym wąsikiem. Nawet matka miała problem, by rozpoznać swojego małżonka, który wyglądał jak żebrak, a może nawet jak zdziczały człowiek zamieszkujący ostępy. Długa, zaniedbana broda, jak u chasyda, zwisała smutno na przepasanym sznurkiem odzieniu, które dopiero po dłuższej obserwacji można było rozpoznać jako palto.\nKiedy jednak ojciec zażył kąpieli, przyciął okropne kłaki i paznokcie przypominające sępie pazury, a potem starannie się ogolił, nie pozostawiając nawet niewielkiego wąsika, zaczął przypominać samego siebie, choć nieco starszego. Gucio i Wika w zasadzie musieli dopiero poznać ojca, bo z racji wieku nie pamiętali go wcale, zaś Fryderykowi zdawało się, że oto w ich mieszkaniu pojawił się obcy człowiek, jedynie z wyglądu podobny do jego ojca. Hortensja Niemojska chyba również nie mogła przywyknąć do obecności małżonka, bo początkowo po jego powrocie w ich małżeństwie nie działo się najlepiej. Być może było to spowodowane faktem, że Ksawery po odsiadce zamiast zająć się sprawami wychowania dzieci i zdobyciem środków do życia, od razu nabrał chęci na kolejne wojowanie z Rosją. Tym razem w legionach po stronie Austro-Węgier.\n– Jakbym wcale męża nie miała – chlipała Hortensja, ocierając oczy delikatną chustką z monogramem Krzemienieckich.\n– W takich czasach przyszło nam żyć, droga żono. Trzeba walczyć o niepodległą Polskę, naszą ojczyznę – wygłaszał wówczas patetyczne frazesy ojciec, wymachując jej przed oczami dziełami Sienkiewicza.\n– Przecież Polski nie ma, więc o jaką ojczyznę chcesz walczyć? – Załamywała ręce.\n– Za tę, którą podarują nam w zamian za walkę pod sztandarami zaborcy – mówił pewnie i przestawał słuchać utyskiwań żony.\nZaniechał jednak podsuwania jej pod nos dzieł Sienkiewicza, gdy okazało się, że Piłsudski, którego wielbił wręcz bałwochwalczo, owego pisarza narodowego nie lubi, wychwala zaś pod niebiosa Wyspiańskiego. Lektury więc uległy zmianie, jednak patos i patriotyczne hasła pozostały.\nFryderyk był wówczas w wieku, gdy kształtują się poglądy, a ojcowie stanowią niepodważalny autorytet. Matka w tamtym czasie uznawała, że i pod carskim zaborem można żyć godziwie, zwłaszcza że jej brat z powodzeniem robił interesy w Moskwie i dopiero bolszewicy ze swoją czerwoną rewolucją przeszkodzili mu w dalszym bogaceniu się. Wrócił jednak z pokaźnym majątkiem do domu i dzięki temu ich rodzina „nie zeszła na psy”, jak to lubiła powtarzać Hortensja. Ksawery jednak zamiast czuć wdzięczność do Alfreda Krzemienieckiego, że ten nie pozwolił jego bliskim zdechnąć z głodu, w pewnym momencie zerwał z nim wszelkie kontakty, bowiem ten ośmielił się popierać Dmowskiego, by to z Rosją dogadać się w kwestii utworzenia polskiego państwa. Nadzieja umarła, gdy wybuchła rewolucja, a Dmowski wyjechał do zachodniej Europy. Dopiero gdy Piłsudski postanowił wyciągnąć rękę do swego konkurenta, Ksawery nieco odpuścił i chyba tylko dlatego zgodził się, by jego jedyna córka przechodziła rekonwalescencję u teściów, gdzie Alfred bywał częstym gościem.\n– Ech, gdybyż ci dwaj połączyli siły, mogłoby wtedy co dobrego z tego faktu wyniknąć – powiedział któregoś dnia Fryderyk, który choć był piłsudczykiem, nie żywił niechęci do Dmowskiego. Może dlatego, że poglądy Fryderyka jak żywo przypominały te endeckie i chyba tylko z uwagi na ojca nie zapuścił się w rewiry tej partii. – Dwie silne osobowości.\nKsawery zmarszczył wówczas czoło i zapytał:\n– A widział ktoś kiedyś, żeby dwóch królów zasiadało na jednym tronie?\nMoże w istocie miał rację i chłodne stosunki pomiędzy dwoma politykami wynikały głównie z tego, że żaden nie chciał być zastępcą drugiego.\nTak więc poglądy ojca i jego pobyt na Syberii ukształtowały polityczne poglądy Fryderyka Niemojskiego, choć wpływ matki i jej napuszonej familii także były widoczne. Chłopak od zawsze czuł się lepszy od tych, którzy mieli nieszczęście urodzić się w ubogich rodzinach. Tak jakby szlacheckie pochodzenie dawało mu mandat na mądrość i inteligencję. Świat się zmieniał, ale Fryderyk niekoniecznie. Konserwatysta, niekiedy z silnymi skłonnościami w kierunku nacjonalizmu i niechętnym stosunkiem do Żydów, nie bardzo pasował do obrazu, który próbował prezentować na zewnątrz.\nJego niewiele młodszy brat był zdecydowanie bardziej postępowy i jakkolwiek Fryderyk krył się na przykład ze swoją słabością do baletniczek i tancerek kabaretowych, tak Gustaw nie robił sobie nic z konwenansów. Nie żywił urazy do Żydów, Kościół mu nie przeszkadzał, dopóki nie zaglądał ludziom do łóżek, a obcokrajowców lubił, o ile nie mieli złych zamiarów wobec jego ojczyzny. Polityka zaś nie zajmowała Gustawa wcale, ku rozpaczy ojca, który niekiedy zerkał pogardliwie na młodszego syna i sarkał:\n– Od razu widać, że ojca w tym domu brakowało, bo Gustaw zdaje się całkiem zniewieściały.\n– On tylko nie interesuje się polityką, co nie oznacza, że pozbawiony jest męskości – próbowała bronić syna Hortensja.\nRobiła to jednak dość nieśmiało, bo przywykła do tego, że w młodości musiała być posłuszna ojcu, a potem mężowi. Gdy zaś straciła tego drugiego na osiem długich lat, rolę tę przejął jej starszy brat. On także nie cierpiał politykować, a jedynie liczył procenty od kapitału i gdy tylko miał sposobność, bawił się na całego, nie zważając na szalejącą wojnę. Rzadko się wypowiadał na tematy polityczne, a kiedy już pozwolił sobie na pewne sugestie, te dotyczące Dmowskiego, okazało się to błędem, bowiem na jakiś czas poróżniło go ze szwagrem.\n– Nawet to pieszczotliwe zdrobnienie, „Gucio”, klasyfikuje go odpowiednio. Kto wie, może niebawem założy sukienkę i wciśnie perukę na głowę. – Ksawery nie przestawał lżyć młodszego syna.\n– Ksawery, jak możesz tak mówić? Czyż mojego brata, Alfreda, który zastąpił Gustawowi ojca, gdy cię nie było, również nazwiesz zniewieściałym? – Głos Hortensji zawsze załamywał się, gdy próbowała przeciwstawić się mężowi.\n– Twój braciszek to zupełnie inna para kaloszy. Nie chcę jednak rozwodzić się nad jego przywarami, bo czasu mi szkoda, a zebrałaby się z tego cała litania.\n– Czy zarabianie pieniędzy uważasz za coś niewłaściwego?\n– Zarabianie pieniędzy jest słuszne i chwalebne, jedynie metody bywają różne. Niemoralnym jest robić interesy z Moskalami, gdy oni nas wysyłają na Sybir.\n– Za darmo to nikogo nie wysyłają – mruknęła pod nosem Hortensja, ale nie ośmieliła się wypowiedzieć bardziej stanowczo, bo mogłaby się narazić popędliwemu małżonkowi.\nNajwyraźniej matce było wszystko jedno, pod czyim panowaniem żyje, byle tylko czuła się bezpiecznie. Fryderyk nie potrafił powiedzieć, czy tak było zawsze, czy zesłanie męża pozostawiło w niej lęk i doszła do wniosku, że nie ma co się kopać z koniem, należy go jedynie oswoić i czerpać z tego zyski. Oczywiście cieszyła się z możliwości odzyskania swojej ojczyzny, ale wolałaby, żeby odbyło się to bez pomocy jej męża i dzieci, o które bezustannie drżała.\nJedyną osobą w domu, której wybaczano neutralność polityczną, a może brak zainteresowania tym tematem, była jego siostrzyczka, Wiktoria, nazywana w domu Wiką albo Wiktorką. Fryderyk nawet się nie spostrzegł, a ta drobna dziewczynka, zapadająca ciągle na płucne dolegliwości, niebawem skończyć miała osiemnaście lat. Wciąż się nią opiekował, niemal jak własnym dzieckiem, któremu należy mówić, co ma robić, i pomyślał, że w przyszłości to on zapozna ją z odpowiednim kawalerem, by ten przejął nad jego siostrą podobną pieczę. Jej młodzieńcze bunty, zapewne wynikłe ze słuchania sufrażystek, traktował pobłażliwie, bo uważał, że kobiety z natury mają mniejsze zdolności poznawcze, a ich rola na ziemskim padole ogranicza się do dogadzania mężczyznom i rodzenia dzieci. Pokrzykiwania i awantury sufrażystek uznawał za fanaberie i niekiedy pozwalał sobie na niewybredne żarty na ich temat. Nie mógł zrozumieć, jak mężczyzna może pozwolić swojej kobiecie na podobne ekscesy, zamiast pokazać, kto rządzi w domu. Gdyby jego żona brała udział w podobnych wydarzeniach, ośmieszyłaby go i postawiła w niezręcznej sytuacji. Na szczęście na razie nie miał małżonki, więc nie musiał się obawiać podobnych historii.\nOwszem, zdarzały się wyjątki i kobiety tak światłe jak Maria Curie czy Róża Luksemburg, ale uznawał, iż są to jakieś dziwne wyjątki. Pomysł Piłsudskiego, by pozwolić kobietom głosować, a nawet zasiadać w sejmie, Fryderyk uznawał za szalony, ale też przebiegły. Uważał bowiem, iż na kobiety i tak nikt nie zagłosuje, a na kartach wyborczych zakreślą to, co nakażą im małżonkowie, ojcowie czy bracia. Nie wyobrażał sobie swojej matki głosującej na kogoś innego, niż wybrał ojciec. Gdyby tak Hortensja opowiedziała się na przykład za komunistami, w domu wybuchłoby coś na kształt trzęsienia ziemi w San Francisco z tysiąc dziewięćset szóstego roku. Oczywiście, myślał o tym w sposób czysto hipotetyczny, bowiem czerwonych jego matka nienawidziła jeszcze bardziej niż on i nawet socjaliści ją przerażali. Nie był to jednak jej własny osąd, ale jej brata, Alfreda Krzemienieckiego, który w pewnym momencie tak się zagalopował, iż opowiedział się za monarchią i po cichu liczył na wprowadzenie Aktu 5 listopada, wynoszącego na tron Polski niejakiego Karola Stefana Habsburga. Powstała też Rada Regencyjna, mająca sprawować władzę do czasu obsadzenia tronu, jednak zamiast nowemu królowi przekazała władzę Piłsudskiemu i mrzonki Alfreda o monarchii legły w gruzach, tak jak sojusz Dmowskiego z carską Rosją.\nNa szczęście siostra Fryderyka, zdominowana przez silnego ojca i równie stanowczego starszego brata, w ogóle nie zajmowała się polityką. Pomyślał, że gdy ten czas nadejdzie i Wiktoria zechce wyrobić sobie poglądy, będą one ukształtowane przez męską część rodziny Niemojskich, może z wyjątkiem Gustawa, który poparłby każdego, kto zapewni mu spokój i radosne życie. Ksawery Niemojski łudził się, że wojsko zrobi z jego młodszego syna prawdziwego mężczyznę, ale ten nie palił się do tego, by walczyć. Służba wojskowa w wolnej Polsce na razie była dla ochotników, a potyczki odbywały się z dala od Warszawy, na rubieżach Rzeczpospolitej, więc Gustaw nawet nie myślał o zamianie ciepłego mieszkania z kaflowymi piecami i obiadami podawanymi w porcelanowej zastawie na trudy żołnierskiego życia. Fryderyk traktował wybory brata z obojętnością, chociaż uważał, że to, co uchodziło małej Wice, nie przystawało niemal dwudziestoletniemu studentowi wydziału lekarskiego i synowi legionisty. On był już na polu bitwy i wiedział, co oznacza żywot walczącego żołnierza i gdy niekiedy przymykał oczy i oddawał się wspomnieniom, nie potrafił sobie w podobnej roli wyobrazić Gucia. Wydawało mu się, że gdyby Gustaw doznał jakiejś krzywdy czy został ranny, jak ojciec, zapewne zdezerterowałby, przynosząc tym samym hańbę swojej rodzinie.


Programuj z sensem. Dołącz do zespołu aplikacji Pola — Klub Jagielloński\nProgramowanie sprawia Ci przyjemność? Twoja praca nie wyczerpuje Twoich ambicji? Chciałbyś w wolnym czasie zaangażować się w wartościowy społecznie projekt? Dołącz do zespołu Aplikacji Pola! Aplikacja w praktyczny i łatwy sposób promuje ideę patriotyzmu gospodarczego.\nDlaczego nasza praca jest ważna? Wiele podmiotów, grając na patriotycznej nucie, wprowadza konsumentów w błąd. Pola jest narzędziem pozwalającym dokonać świadomego wyboru. Aplikacja pokazuje m.in. kto jest właścicielem firmy produkującej wybrany produkt, a także czy jest on produkowany w Polsce. Co już osiągnęliśmy? Nasza aplikacja została pobrana już ponad pół miliona razy!\nSzukamy programistów, którzy chcieliby zaangażować się w wartościowy projekt, za którym kryje się ważna idea – patriotyzm gospodarczy. Jeżeli chciałbyś razem z nami zmieniać oblicze polskiej gospodarki, trafiłeś idealnie. Pola jest miejscem, gdzie będziesz mógł zrealizować swoje ambicje z pożytkiem dla nas wszystkich.\nPrzede wszystkim zdalnie, jednak dbamy również o to, by regularnie się spotykać. Najlepsze pomysły, wiedza i umiejętności są przekazywane tylko wtedy, kiedy pracuje się razem. Miejscem naszych spotkań będzie siedziba Klubu Jagiellońskiego (Warszawa ul. generała Władysława Andersa 35).\nPrzede wszystkim zaangażowania i kreatywności, determinacji i terminowości. Poza umiejętnościami programowania mile widziana wiedza z zakresu ekonomii i zagadnień gospodarczych.\n(nie, nie będziesz programować bota do zamawiania pizzy:))\n– reagować na zapytania użytkowników;\n– realizować ustalenia wynikające ze współpracy z przedsiębiorcami;\n– zaskakiwać nas dobrymi pomysłami na rozwój aplikacji.\n– na pewno nie pieniądze, żadna z osób pracujących nad Polą nie otrzymuje zapłaty;\n– możliwość zaangażowania się w rozpoznawalny i cieszący się dużą popularnością projekt;\n– możliwość realizacji swoich pomysłów i wiedzy w praktyce;\n– praktyczną wiedzę z zakresu funkcjonowania sektora think tanków.\nChcesz dołączyć? Wypełnij formularz rekrutacyjny!


Kuchciński może użyć Straży, choć nie chce - WPROST.pl\nDodano: 11 stycznia 2017, 09:41 21\nPrzewodniczący izby niższej parlamentu przypomniał, że na mocy przysługujących mu uprawnień, może zdecydować o wykorzystaniu funkcjonariuszy Straży Marszałkowskiej, aby odblokować mównicę w wypadku jej blokowania przez posłów opozycji. – Nie chcę takiego wariantu, ale to teoretycznie możliwe – podkreślił Kuchciński.\nPolityk odniósł się także do żądań Nowoczesnej i Platformy Obywatelskiej dotyczących wznowienia 33. posiedzenia Sejmu, a nie rozpoczęcia 34. posiedzenia o godzinie 12.00. - Rozpoczniemy 34. posiedzenie, czyli następne, ponieważ tak wynika ze wszystkich dokumentów urzędowych oraz aktów prawa. Ustawa zostały przegłosowane, wszelkie sprawy formalne zamknięte – mówił.\nMarszałek przyznał także, że nad ranem salę posiedzeń plenarnych pod kątem bezpieczeństwa, w tym pirotechnicznego, sprawdziła Straż Marszałkowska i Biuro Ochrony Rządu. Ponadto dodał, że w sytuacji, gdy opozycja będzie blokować salę, przewodniczący obradom ma możliwość wskazania innego miejsca posiedzenia. – To rozwiązanie dramatycznie skrajne – wskazał. Marek Kuchciński przypomniał, że mówił publicznie o tym, iż okupacja sali sejmowej stanowi naruszenie kodeksu karnego, ale nie chce sytuacji, w której Kancelaria Sejmu występuje na drogę prawną przeciwko posłom.\nProwadzący program zapytał także marszałka o zarzuty ze strony opozycji dotyczące braku kworum podczas głosowania na Sali Kolumnowej. Marek Kuchciński wskazał jednak, że jeśli ktoś chciałby podważyć protokoły z głosowania, które świadczą o obecności ponad 230 posłów, musiałby wskazać na poświadczenie nieprawdy przez konkretnego posła sekretarza w protokole.\n/ Źródło: Polskie Radio / Polskie Radio Program Trzeci\nwydarzenia kraj kryzys parlamentarny kuchciński straż marszałkowska\nNeumann o proteście posłów PO: Pieniędzmi nas nie wystraszą, głodem...\nnieglupi Jasko IP 11 stycznia 2017, 19:17\nNie chce, ale widzicie, trzeba wymasowac ryj kilku wrednym zdrajcom Targowiczanom. Sami sie o to prosza. Jak Straz Marszalkowska bedzie miala problem, to BOR im pomoze. Razem dadza rade huliganstwu i wprowadzic na powrot standardy cywilizowanych parlamentow.\nKOPER IP 11 stycznia 2017, 14:00\nPO (Volkssturm) to niemieckie stronnictwo które dba wyłącznie o swoje i niemieckie interesy.\nChcecie żyć jak podludzie w Generalnej Guberni to popierajcie sobie PO.\nJa tam wolę razem z PISiorami budować suwerenną Polskę!\nsmokospoko IP 11 stycznia 2017, 13:34\nA mój dziadek w latach 70 mawiał tak:\nBolek1 IP 11 stycznia 2017, 13:32\nTakdźwiedź IP 11 stycznia 2017, 13:24\nOgrodniku-sadowniku Kuchciński w nocy są silne mrozy,a w dzień grzeje słoneczko i nagrzewa ciemną korę drzew owocowych w polskich sadach.Grozi to tym,że rozgrzane w dzień drzewa mogą puścić soki,które zamarzną w nocy w silnym mrozie i drzewom grozi wymarznięcie.Weź się lepiej ogrodniku Kuchciński za bielenie kory owocowych drzew,by ich biała kora odbijała promienie słoneczne i drzewa nie nagrzewały się,a potem w nocy wymarzały.Bo funkcja marszałka sejmu wyraźnie cię przerasta.Nie radzisz sobie.A bielenie drzew to w sam raz robota do twojego poziomu i wreszcie będziesz pożyteczny.\n13 kwi 201812:23


Beskidzka Droga św. Jakuba: Laskowa - Rozdziele - Pasierbiec . szlak - Laskowa, Województwo małopolskie (Polska)- GPS track\nWycieczki Piesze (Wycieczki Piesze szlaki w Poland → Lesser Poland Voivodeship )\nBeskidzka Droga św. Jakuba: Laskowa - Rozdziele - Pasierbiec .\n90 11 162\nw pobliżu Laskowa, Województwo małopolskie (Polska)\nRozpoczynamy pielgrzymowanie odcinkiem Beskidzkiej Drogi św. Jakuba po Beskidzie Wyspowym od Kościoła Parafialnego p.w. Najświętszego Imienia Maryi w Laskowej. Idziemy starą drogą i po 140m odchodzimy w lewo idąc pod górkę w kierunku Laskowej Góry (553 m n.p.m.) dochodzimy do Roli "Wróble", nastepnie mijamy kapliczke matki Bozej i dochodzimy do zabudowań Roli "Na Górze".Dochodzimy do rozwidlenia dróg idziemy w prawo mijając przydrożny krzyż choleryczny. Mijamy Role "Błaskówka" , idąc dalej prosto po około 1600m na rozwidleniu idziemy w prawo mijając Agroturystykę Faron i schodzimy prosto za drogą do drogi asfaltowej. Idziemy w lewo drogą, mijamy Dolne Rozdziele dochodząc do Rozdziela Centrum i kierujac się od przystanku w prawo dochodzimy do drewnianego kościółka p.w. św Jakuba w Rozdzielu. Drewniany rzymskokatolicki bardzo piękny kościół filialny, należący do parafii św. Mikołaja w\nŻegocinie w diecezji tarnowskiej, wybudowany został pod koniec XV w. w Królówce koło Nowego Wiśnicza. W 1986r. z inicjatywy ks. Antoniego Poręby został przeniesiony do Rozdziela. Wtedy też wymieniono część zbutwiałych belek.Kościół znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej w Małopolsce. Od koscioła idziemy w prawo chodnikiem wzdłóż drogi, po 1200m mijamy Schronisko Młodzieżowe w Rozdzielu Górnym. Idąc dalej za drogą mijamy po lewej stronie Szkołę Podstawową i idac w lewo obok kapliczki Matki Bożej Niepokalanej za czerwonym szlakiem rowerowym lekko pod górę dochodzimy do punktu widokowego Przełęcz Widoma - Rozdziele (535m). Idziemy dalej za drogą 965, po 200m przechodzimy na drugą stronę drogi i za niebieskim szlakiem i muszlami św. Jakuba dochodzimy do Bacówki "Na Zadzielu", tutaj pijemy kawę dzięki uprzejmości włascicieli. ( Byliśmy o 12:00 a Bacówka czynna od 13:00). Po krótkim odpoczynku udajemy sie dalej za niebieskim szlakiem idąc ciagle lekko pod górę. W okolicy wierzchołka Kamionnej mijamy górną Stację Kolejki Narciarskiej Patria Laskowa - Kamionna. Idąc dalej łączymy się z żółtym szlakiem turystycznym i dochodzimy do szczytu Kamionnej (802 m n.p.m.). Przechodzimy dalej mijając po prawej stronie Rezerwat Przyrody Kamionna i dalej niebieski szlak prowadzi do Pasierbieckiej Góry (764 m n.p.m.)My jednak nie dochodzimy do samego szczytu opuszczamy niebieski szlak i żółtym szlakiem schodzimy do Pasierbca starym pielgrzymkowym szlakiem do Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia gdzie kończymy 6 etap Rodzinnego Pielgrzymowania Beskidzką Drogą św. Jakuba.\nCzarny szlak i muszla św. Jakuba\nWidok na most nad rzeką Łososina\noznakowanie czarny szlak i żółta strzałka kierunkowa drogi św. Jakuba\nOznakowanie na skrzyżowaniu dróg\nPrzydrożny drewniany krzyż choleryczny\nPrzystanek i znak informacyjny\nPrzystanek Rozdziele Centrum i znak kierunkowy Beskidzkiej Drogi św. Jakuba.\nBudynek Ochotniczej Straży Pożarnej Rozdziele ze św. Florianem\nKapliczka Matki Bożej Niepokalanej na skrzyżowaniu przy Szkole Podstawowej\nUwaga miejsce przejścia\nMiejsce w którym przechodzimy na drugą stronę jezdni i dalej kierujemy się za muszlą i szlakiem czerwonym\nWidok na górna Stacje Kolejki Patria\ndojście i oznakowanie szczytu Kamionna\nTabliczka i miejsce wypoczynku\nMiejsce poniżej Kamionnej z ławeczką i zadaszeniem\nKościół Matki Bożej Pocieszenia w Pasierbcu\nKaplica św. Józefa i Matki Bożej z Altotting


Warunki narciarskie | Katalog SEO\nWarunkinarciarskie.eu Warunki narciarskie (Katalog rekreacja i wypo…)\nJeśli jesteś narciarzem lub snowboardzistom i często odwiedzasz polskie stacje narciarskie to zapewne wiesz jak ważne jest wcześniejsze sprawdzenie warunków panujących na danym wyciągu. Chyba nikt z nas nie chciałby zostać niemile zaskoczony na miejscu - lepiej przed wyjazdem sprawdzić w internecie jakie warunki panują na danym stoku.\nOczywiście możesz wejść na stronę internetową danej stacji narciarskiej ale jeśli nie wiesz gdzie dokładnie pojedziesz to możesz w jednym miejscu sprawdzić warunki narciarskie z większości polskich stacji. W serwisie warunkinarciarskie.eu łatwo i szybko sprawdzisz aktualne warunki z ponad 140 stacji narciarskich, przy okazji możesz również sprawdzić aktualny podgląd stoku.\nDodaj komentarz warunkinarciarskie.eu teraz!\nNarty Portal stok-narciarski.pl to rewelacyjne miejsce dla każdych fanów narciarstwa i miłośników deski snowboardowej. Nasz Portal udostępnia spis wszelkich stoków narciarskich w kraju.\nWarunkinarciarskie.eu w Katalogu SEO - skomentuj!


Kwaśniewski o Dudzie: Nie było prezydenta tak bardzo uwikłanego w politykę partyjną | Dziennik Polityczny\n26 lutego, 2020 Polska 0 82\nSzansa na pokonanie Andrzeja Dudy jest większa niż rok temu. Tylko trzeba ją wykorzystać, bo to nie jest łatwa szansa – powiedział w „Kropce nad i” w TVN24 Aleksander Kwaśniewski. Zdradził, że w pierwszej turze wyborów prezydenckich będzie głosował na kandydata Lewicy Roberta Biedronia. – To ciekawy polityk, interesujący człowiek – stwierdził.\nKwaśniewski oceniając kadencję aktualnej głowy państwa, ocenił, że prezydentura Andrzeja Dudy była przede wszystkim niesamodzielna. – Nie ma żadnej wątpliwości, że w naszej historii nie było prezydenta tak bardzo uwikłanego w politykę partyjną i tak bardzo zależnego od prezesa jednej partii – ocenił. Dodał, że szansa na pokonanie Andrzeja Dudy jest większa niż rok temu. – Tylko trzeba ją wykorzystać, bo to nie jest łatwa szansa – zaznaczył.\nPotwierdził, że w pierwszej turze wyborów będzie głosował na kandydata Lewicy Roberta Biedronia. – Jego zadaniem jest skonsolidowanie elektoratu lewicy, budowanie swojej pozycji. Niech jeździ, niech się spotyka, przekonuje, przedstawia swoje racje – powiedział Kwaśniewski.\n– To ciekawy polityk, interesujący człowiek. Ma program świeckiego państwa, pełnej ochrony praw obywatelskich, także mniejszości – wymieniał. – To jest bardzo progresywny program, którego dziś w Polsce nie ma, ale może budować, szczególnie wobec młodego pokolenia dobre podstawy na przyszłość – powiedział były prezydent.


Maserati Polska | Najważniejsze informacje prasowe Maserati Polska\nZapraszamy do zapoznania się z najnowszymi informacjami prasowymi nt. Maserati\nMaserati World Elite MasterCard by Lion’s Bank\nNowość. Pierwsza karta z logo marki samochodu.\nLion’s Bank wprowadził metalową kartę kredytową ze znakiem firmowym Maserati.\nMotór o testach Maserati\nWywiad w Radio Centrum Lublin, testy na torze, oraz artykuł w Motór.\nRozmowa z Car Fitting w salonie Maserati\nCar Fitting o Maserati: Z ziemi włoskiej do Polski….\nArtykuł o Maserati w High Living\nMaserati Ghibli, Głośny symbol włoskiego stylu.\nSport przez różne S\nMaserati GranTurismo dźwiękiem silnika wywołuje lawiny!\nTest Maserati Ghibli: Mieć klasę\nGarnitur ma skrojony według najlepszej włoskiej szkoły, ze słynnym trójzębem w klapie. Ghibli z silnikiem Diesla, czyli najtańszy bilet wstępu do świata Maserati.\nWizyta w fabryce Maserati\nW samym sercu Modeny stoją przedwojenne zakłady, w murach których z pomocą najnowocześniejszych technologii tworzone są jedne z najbardziej przejmujących wozów sportowych na świecie.\nzapraszamy na spacer po fabryce Maserati\n21 czerwca 2013. To z całą pewnością mój najpiękniejszy dzień, jaki mogę zaliczyć do tych „motoryzacyjnych”. Właśnie wtedy przyszło mi spotkać się oko w oko z jednym z najszlachetniejszych samochodów na świecie.\nTop10 aut Redline okiem Fotografa\nWybór 10 najlepszych aut wcale nie był taki prosty jakby się mogło wydawać. Na którym miejscu jest Maserati?\nW czasie długiego weekendu, do Gdyni „wpadł” na chwilę Maserati GranTurismo MC Stradale – póki co jeden z sześciu egzemplarzy na świecie i jedyny w Polsce, auto, które rozpędza się do ponad 300km/h.\nW Polsce oficjalnie pojawiła się kolejna ciekawa marka: u warszawskiego autoryzowanego dealera można składać zamówienia na samochody Maserati. Tym sposobem legła ostatnia wymówka przed kupieniem wozu z trójzębem na masce.


Nielegalny ubój bydła we Francji / Bydło mięsne, mleczne – hodowla bydła, mleczarstwo, ceny , rasy, opłacalność / Agropolska\nNielegalny ubój bydła we Francji\n06-02-2019,20:35\tAktualizacja: 08-02-2019,13:50\nOrganizacja L214 ujawniła materiały z rzeźni w Boischaut. Zdjęcia, które są trudne do oglądania, zostały wykonane na przełomie sierpnia i września 2018 roku. Z powodu złego traktowania i poważnych nadużyć L214 złożyła skargę.\nFilm o nielegalnym uboju ujawniony przez L214. Screen_www.l214.com\nChoć przedstawiony materiał pochodzi z końca 2018 roku, to pokazuje, że proceder nielegalnego i niehumanitarnego uboju bydła, to niestety bolączka wielu krajów Unii Europejskiej.\nOrganizacja L214 pokazała, jak wygląda ubój w rzeźni w Boischaut, w regionie Indre.\nZdjęcia, które trudno się ogląda, wykonano w okresie sierpnia i września 2018 roku. Wystarczyło zaledwie 19 godzin kręcenia, aby uchwycić liczne naruszenia prawa regulującego warunki zabijania zwierząt.\nBSE w Polsce. Główny lekarz weterynarii uspokaja\nGłówny lekarz weterynarii oficjalnie poinformował dzisiaj (5 lutego 2019 r.) o potwierdzeniu wystąpienia BSE (forma atypowa - typ L) u krowy utrzymywanej w gospodarstwie zlokalizowanym w miejscowości Mirsk w powiecie lwóweckim w...\nOrganizacja L214 złożył skargę do prokuratora Republiki w Châteauroux z powodu złego traktowania i poważnych nadużyć. Nie są tam też przestrzegane podstawowe zasady higieny. Stowarzyszenie zwraca się do prefektury o natychmiastowe zamknięcie zakładu. W 2016 r., już dwa lata wcześniej, w sprawozdaniu służb weterynaryjnych stwierdzono tam poważne niezgodności.\nNa filmie, który można znaleźć TUTAJ widać, jak zwierzęta już zawieszone do wykrwawiania, pozostają w pełni wrażliwe i świadome, co pokazuje, że nie przeprowadza się kontroli czucia po użyciu matadora (perforowanego pręta), który ma ogłuszyć zwierzęta. Bydło zaczyna być cięte kiedy jeszcze żyje.\nIstnieją również poważne niedociągnięcia w przepisach BHP. Pracownik odpowiedzialny za wykrwawianie zwierząt nie nosi odzieży ochronnej, ubrany jest w zwykłą koszulkę. Po ogłuszeniu bydło wpada do krwi i odchodów zabitych przed nim zwierząt. Pomiędzy dwoma wykrwawieniami pracownik kładzie nóż na ziemi, wbrew podstawowym zasadom higieny.\nZakład prowadzący nielegalny ubój zamknięty i usunięty z listy\nRzeźnia, w której ubijano chore krowy została usunięta z listy zakładów, których produkcja jest dopuszczona do sprzedaży. Informacje nt. pochodzącego z niej mięsa zostały umieszczone w unijnym systemie RASFF - podał w sobotę...\nStowarzyszenie potępia niedociągnięcia służb weterynaryjnych, które pozwalają na kontynuację tych aktów. Podczas kontroli rzeźni przeprowadzonych na terenie całego kraju w 2016 r., po opublikowaniu dochodzeń L214 i zidentyfikowaniu głównych przypadków nieprzestrzegania przez zakład obowiązujących przepisów, sporządzono sprawozdanie i podjęto działania, które wyraźnie nie dały żadnego efektu.\nZakład, w którym L214 przeprowadził to dochodzenie, ubojnia w Boischaut, jest rzeźnią publiczną zatrudniającą 17 pracowników, zarządzaną przez Communauté de communes de La Châtre et Sainte-Sévère w Indre. Każdego roku dokonuje się tam uboju 17.000 różnych gatunków zwierząt: bydła, kóz, owiec i świń. Zakład jest upoważniony do uboju zwierząt z sektora ekologicznego.\nW 2016 r. minister rolnictwa Stéphane Le Foll, po wyemitowaniu przez L214 filmów wideo dotyczących rzeźni w Alès, Le Vigan i Mauléon, zarządził audyt wszystkich francuskich rzeźni. Wyniki były jasne: 80 proc. linii ubojowych w rzeźniach uznano za niezgodne z przepisami.\nSzefowa największego we Francji stowarzyszenia rolników, Krajowej Federacji Związków Producentów Rolnych (FNSEA), Christiane Lambert wyraziła w sobotę na antenie radia Europe 1 swoje "oburzenie" odkryciem w całej...\nJako efekt tych wizyt zamknięto kilka linii uboju. Houdan, Limoges, Boischaut: materiał filmowy zrobiony długo po inspekcjach pokazuje, że nie podjęto żadnych działań w celu zaradzenia stwierdzonym i odnotowanym wcześniej niedociągnięciom.\nZdjęcia L214 doprowadziły również do powołania parlamentarnej komisji śledczej zainicjowanej przez Oliviera Falorniego. Oprócz monitoringu wideo, jedną z 65 propozycji zawartych w sprawozdaniu, było utworzenie Krajowego Komitetu Etyki Ubojni (CNEAb).\nW lipcu 2017 r. powołano Krajowy Komitet Etyki Ubojni w celu teoretycznego omówienia zmian ustawodawstwa i przepisów dotyczących ochrony zwierząt w rzeźniach. CNEAb skupia różne podmioty profesjonalne i instytucjonalne, w tym stowarzyszenia ochrony zwierząt. Podczas tworzenia tego komitetu od samego początku wykluczono z niego L214, a jego wejście zostało zablokowane przez profesjonalistów z branży.\nCelem powstałego komitetu było też uspokojenie konsumentów zaniepokojonych warunkami uśmiercania zwierząt.\nL214 ponownie zwróciło się do ministra rolnictwa i żywności z prośbą o przyłączenie się do grupy konsultacyjnej, aby wspólnie pracować nad wzmocnieniem kontroli i sankcji oraz ograniczeniem praktyk nielegalnego i niehumanitarnego uboju.\nubój bydła nielegalny ubój bydła hodowla bydła rzeźnia techniki uboju prawa zwierząt bydło nielegalny ubój


2Ch 32:1-22 bg "(1) Po tych sprawach i pewnem ich postanowieniu przyciągnął Sennacheryb, król Assyryjski, a wtargnąwszy do Judzkiej ziemi, położył się obozem przeciw miastom obronnym, a umyślił je sobie dobyć. (2) A widząc Ezechyjasz, że przyciągnął Sennacheryb, a iż twarz swoję obrócił, aby walczył przeciw Jeruzalemowi: (3) Tedy wszedł w radę z książętami swymi i z rycerstwem swem, aby zatkali źródła wód, które były za miastem; i pomogli mu. (4) Bo zebrawszy się lud wielki zatkali wszystkie źródła, i potok, który płynął przez pośrodek ziemi, mówiąc: Czemużby przyszedłszy królowie Assyryjscy mieli znaleść tak wiele wód? (5) A pokrzepiwszy się, pobudował wszystkie mury obalone, i nabudował wież, przytem zewnątrz drugi mur; i zmocnił Mello w mieście Dawidowem, i poczynił broni bardzo wiele, i tarczy. (6) Postanowił też hetmanów wojennych nad ludem, których zgromadził do siebie na ulicę bramy miejskiej, i mówił łaskawie do nich, a rzekł: (7) Zmacniajcie się, i mężnie sobie poczynajcie; nie bójcie się, ani się lękajcie twarzy króla Assyryjskiego, ani twarzy wszystkiego mnóstwa, które jest z nim; bo większy jest z nami niżeli z nim. (8) Z nimi jest ramię cielesne; ale z nami jest Pan, Bóg nasz, aby nas ratował i odprawiał wojny nasze. Tedy spoległ lud na słowach Ezechyjasza, króla Judzkiego. (9) Potem posłał Sennacheryb, król Assyryjski, sługi swe do Jeruzalemu, (a sam dobywał Lachis, a wszystka moc jego była z nim,) do Ezechyjasza, króla Judzkiego, i do wszystkich z Judy, którzy byli w Jeruzalemie, mówiąc: (10) Tak mówi Sennacheryb, król Assyryjski: W czemże wżdy ufacie, że siedzicie w murach Jeruzalemskich? (11) Izali Ezechyjasz nie zwodzi was, aby was pomorzył głodem i pragnieniem, mówiąc: Pan, Bóg nasz, wyrwie nas z ręki króla Assyryjskiego? (12) Izali nie ten Ezechyjasz zniósł wyżyny jego, i ołtarze jego, i rozkazał Judzie i Jeruzalemczykom, mówiąc: Przy jednym tylko ołtarzu kłaniać się będziecie, i na nim kadzić? (13) Izali nie wiecie, com uczynił ja i ojcowie moi wszystkim narodom ziemskim? Azaż jakim sposobem mogli bogowie narodów ziemskich wyrwać ziemię swoję z ręki mojej? (14) Któż był ze wszystkich bogów onych narodów, które wytracili ojcowie moi, coby mógł wybawić lud swój z ręki mojej, aby też mógł Bóg wasz wyrwać was z ręki mojej? (15) Przetoż teraz niech was nie zwodzi Ezechyjasz, a niech was na to nie namawia, ani mu wierzcie. Jeźlić nie mógł żaden bóg wszystkich narodów i królestw wyrwać ludu swego z ręki mojej, i z ręki ojców moich, pogotowiu Bóg wasz nie wyrwie was z ręki mojej. (16) Nadto jeszcze mówili słudzy jego przeciw Panu Bogu, i przeciwko Ezechyjaszowi słudze jego. (17) Listy też pisał, urągając Panu, Bogu Izraelskiemu, a mówiąc przeciwko niemu temi słowy: Jako bogowie narodów ziemskich nie wyrwali ludu swego z ręki mojej,tak nie wyrwie Bóg Ezechyjaszowy ludu swego z ręki mojej. (18) I wołali głosem wielkim po żydowsku przeciwko ludowi Jeruzalemskiemu, który był na murach, strasząc go i trwożąc go, aby tak miasto wzięli. (19) A mówili przeciw Bogu Jeruzalemskiemu, jako przeciw bogom narodów ziemskich, którzy są robotą rąk ludzkich. (20) Tedy się modlił Ezechyjasz król, i Izajasz prorok, syn Amosa, dla tego, i krzyczeli ku niebu. (21) I posłał Pan Anioła, który wytracił każdego mocarza w wojsku, i wodza, i hetmana w obozie króla Assyryjskiego. I wrócił się z pohańbieniem twarzy do ziemi swojej. A gdy wszedł do domu boga swego, ci, którzy wyszli z żywota jego, tam go zabili mie czem. (22) A tak wybawił Pan Ezechyjasza i obywateli Jeruzalemskich z rąk Sennacheryba, króla Assyryjskiego, i z rąk wszystkich, a sprawił im pokój zewsząd."\n2Ch 32:1-22 bp "(1) Po tych sprawach i dowodach wierności przybył Sancherib, król Asyrii, i wtargnął do [ziemi] judzkiej, rozbił obóz naprzeciw miast obronnych i zamierzał je zdobywać. (2) Ezechiasz wiedząc, że nadciągnął Sancherib i ma zamiar uderzyć na Jeruzalem, (3) postanowił, po naradzie ze swymi książętami i wojownikami, zamknąć źródła wód, które były poza miastem, a oni mu w tym dopomogli. (4) Zebrał się tedy liczny tłum ludzi i zamknęli źródła wszystkich wód, a także potok, który płynął przez środek tej ziemi. Mówili bowiem: "Gdy nadciągną królowie asyryjscy, po co mają znaleźć taką obfitość wody?" (5) Nabrawszy otuchy [Ezechiasz] odbudował wszystkie zburzone mury, wzniósł na nich wieże, a także drugi mur zewnętrzny, umocnił Millo w Mieście Dawidowym i przysposobił bardzo wiele pocisków i tarcz. (6) Ustanowił również dowódców wojskowych nad ludem, zgromadził ich przy sobie na placu bramy miejskiej i przemówił do ich serc tymi słowy: (7) Bądźcie dzielni i mężni! Nie bójcie się ani się nie lękajcie widoku króla asyryjskiego, ani wielkiego mnóstwa, które jest z nim. Z nami jest bowiem Ktoś potężniejszy niż z nim. (8) Za nim stoi ziemska potęga, lecz z nami jest nasz Bóg, Jahwe, aby nas ratować i prowadzić za nas naszą wojnę! I zaufał lud słowom Ezechiasza, króla judzkiego, (9) Król Asyrii, Sancherib, mając przy sobie całe wojsko, oblegał Lakisz. Równocześnie wyprawił posłów do Jeruzalem, do króla judzkiego Ezechiasza i do wszystkich mieszkańców Judy przebywających w Jeruzalem, by im oznajmić: (10) Tak mówi Sancherib, król Asyrii: Na czymże to opieracie swoją ufność, że przebywacie nadal w oblężonym Jeruzalem? (11) Czyż Ezechiasz nie zwodzi was, wydając na śmierć z głodu i pragnienia, gdy mówi: "Jahwe, Bóg nasz, wyrwie nas z ręki króla asyryjskiego"? (12) Czyż to nie on, Ezechiasz, zniósł Jego wyżyny i ołtarze, a rozkazał Judzie i mieszkańcom Jeruzalem: "Przed jedynym tylko ołtarzem będziecie się kłaniać i na jednym tylko spalać kadzidło"? (13) Czyż nie pamiętacie, co ja i ojcowie moi uczyniliśmy wszystkim ludom ziemi? Czyż istotnie bogowie narodów ziemi potrafili wyrwać swój kraj z mojej ręki? (14) Któryż spośród wszystkich bogów tych narodów, które ojcowie moi skazali na zagładę, mógł ocalić swój lud z mojej ręki? Jakże więc wasz Bóg zdołałby was wyrwać z mojej ręki? (15) Nie dajcie się więc teraz zwodzić Ezechiaszowi i niech on was nie łudzi. Nie wierzcie mu! Jeśli bowiem żaden bóg wszystkich narodów i królestw nie potrafił wyrwać swego ludu z ręki mojej i z ręki moich ojców, tym bardziej i wasz Bóg nie zdoła was ocalić z mej ręki. (16) I mówili słudzy jego jeszcze więcej przeciwko Bogu Jahwe i przeciwko słudze Jego Ezechiaszowi. (17) Pisał też [Sancherib] listy znieważające Jahwe, Boga Izraela, mówiąc przeciw Niemu tymi słowy: "Jak bogowie ludów ziemi nie wyrwali swego ludu z ręki mojej, tak również i Bóg Ezechiasza nie zdoła ocalić swego ludu z mojej ręki". (18) Wołali głośno w języku hebrajskim do ludu Jeruzalem stojącego na murach, by go przestraszyć i porazić lękiem, a w ten sposób zdobyć miasto. (19) A mówili o Bogu Jeruzalem tak, jak się zwykło mówić o bogach ludów ziemi, które są tworem rąk ludzkich. (20) W tym położeniu król Ezechiasz i prorok Izajasz, syn Amoca, modlili się i wołali głośno ku niebu. (21) I posłał Jahwe anioła, który wytracił wszystkich mężnych wojowników, dowódców i naczelników w obozie króla asyryjskiego. I wracał ze wstydem do swego kraju, a gdy przybył do świątyni swego boga, jego właśni synowie zabili go mieczem. (22) Tak to wybawił Jahwe Ezechiasza i mieszkańców Jeruzalem z rąk Sancheriba i z rąk wszystkich [wrogów] i zapewnił im pokój dookoła."\n2Ch 32:1-22 bw "(1) Po tych wydarzeniach i dowodach wierności, wyruszył Sancheryb, król asyryjski, i wkroczył do Judy, rozłożył się obozem pod warownymi miastami i postanowił zdobyć je dla siebie. (2) Gdy zaś Hiskiasz widział, że Sancheryb nadciągnął z zamiarem zawojowania Jeruzalemu, (3) Postanowił wraz ze swoimi książętami i swoim rycerstwem zatkać źródła wód znajdujących się poza miastem i oni mu w tym pomogli. (4) Zebrało się wtedy wielu ludzi i zatkali wszystkie źródła i zasypali potok płynący przez tę ziemię w tej myśli: Po co mają przyjść królowie asyryjscy i znaleźć wodę w obfitości? (5) Nabrawszy otuchy, naprawił nadwątlałe mury, wznosił nad nimi baszty, dobudował jeszcze drugi, zewnętrzny mur, umocnił Millo w Mieście Dawidowym i kazał sporządzić wielką ilość pocisków i tarcz. (6) Ustanowił dowódców wojskowych nad ludem, zebrał ich wokół siebie na placu przed bramą miejską i tak przemówił im do serca: (7) Bądźcie odważni i dzielni, nie bójcie się ani się nie lękajcie króla asyryjskiego ani tej tłuszczy, która jest z nim, gdyż z nami jest ktoś większy niż on. (8) Z nim jest ramię cielesne, z nami jest Pan, nasz Bóg; On nam pomoże i stoczy za nas boje. Na te słowa Hiskiasza, króla judzkiego, lud nabrał otuchy. (9) Sancheryb, król asyryjski, który wraz z całym swym wojskiem rozłożył się obozem pod Lakisz, wysłał swoje sługi do Jeruzalemu do Hiskiasza, króla judzkiego, i do wszystkich Judejczyków, którzy byli w Jeruzalemie, z takim oświadczeniem: (10) Tak mówi Sancheryb, król asyryjski: Na czym opieracie swoją ufność, że pozostajecie w oblężonym Jeruzalemie? (11) Przecież Hiskiasz was zwodzi i wydaje was na niechybną śmierć z głodu i pragnienia, powiadając: Pan, nasz Bóg, wyrwie nas z dłoni króla asyryjskiego. (12) On to, Hiskiasz, pousuwał jego świątynki na wzgórzach i jego ołtarze, powiadając do Judejczyków i do Jeruzalemu: Przed jednym ołtarzem będziecie oddawać pokłon i składać na nim ofiary z kadzidła. (13) Czy nie wiecie, co uczyniłem ja i moi ojcowie wszystkim ludom krajów? Czy bogowie narodów tych ziem potrafili wyrwać ich ziemie z mojej ręki? (14) Który spośród wszystkich bogów tych ludów, jakie moi ojcowie wytracili jako obłożone klątwą, potrafił wyrwać swój lud z mojej ręki? Jakże więc wasz Bóg potrafi was wyrwać z mojej ręki? (15) Niechże was więcej nie kusi Hiskiasz i niech was tak nie zwodzi! Nie wierzcie mu, gdyż żaden bóg jakiegokolwiek narodu czy królestwa nie potrafi wyrwać swojego ludu z mojej ręki, jak niegdyś z ręki moich ojców. Tym mniej wasz Bóg wyrwie was z mojej ręki. (16) I jeszcze więcej mówili jego słudzy przeciwko Panu, Bogu, i przeciwko jego słudze Hiskiaszowi. (17) Napisał także list, aby lżyć Pana, Boga Izraela, powiadając o nim: Jak bogowie narodów innych krajów nie wyrwali swojego ludu z mojej ręki, tak nie wyrwie też Bóg Hiskiasza swojego ludu z mojej ręki. (18) Wołali także głośno po judejsku na lud jeruzalemski, który stał na murze, żeby ich przestraszyć i przerazić, aby w ten sposób dostać miasto w swoje ręce; (19) Mówili o Bogu Jeruzalemu, jak o bogach ludów ziemi, którzy przecież są dziełem ludzkich rąk. (20) Z tej to przyczyny modlił się król Hiskiasz i prorok Izajasz, syn Amosa, wołając ku niebiosom. (21) Wtedy Pan wysłał anioła, który wytracił wszystkich dzielnych rycerzy i dowódców, i książąt w obozie króla asyryjskiego, tak że ze wstydem wrócił do swojej ziemi. A gdy udał się do świątyni swojego boga, jego właśni synowie zabili go tam mieczem. (22) Tak to Pan wybawił Hiskiasza i mieszkańców Jeruzalemu z ręki Sancheryba, króla asyryjskiego, i z ręki wszystkich jego nieprzyjaciół i użyczył im pokoju ze wszystkich stron."\n2Ch 32:1-22 br "(1) Po tych wydarzeniach, po tylu dowodach wierności [Ezechiasza wobec Jahwe] Sennacheryb, król asyryjski, wyruszył [na wojnę]. Wkroczył na ziemię Judy i rozbuł obóz w pobliżu miast warownych, myśląc o ich zdobyciu. (2) Kiedy Ezechiasz zobaczył, że Sennacheryb wkroczył [do jego kraju] i skierował swe kroki w stronę Jerozolimy, zamierzając ją zaatakować, (3) zaczął się naradzać ze swoimi przywódcami i wojownikami, czy nie należało odciąć źródeł wody, które znajdowały się poza miastem. I postanowiono urzeczywistnić zamiar. (4) Zebrało się tedy bardzo wielu ludzi i odcięto wszystkie źródła wody oraz potok płynący przez środek kraju. Mówiono sobie przy tym: Dlaczego to królowie asyryjscy, przychodząc tu, mają mieć pod dostatkiem wody? (5) Wtedy też i Ezechiasz nabrał nieco więcej odwagi. Naprawił zniszczone mury miasta, odnowił wieże obronne. Zbudował także drugi mur na zewnątrz miasta i umocnił Millo w Mieście Dawidowym. Wreszcie kazał wykonać wielką liczbę oszczepów i tarcz. (6) Lud otrzymał przywódców wojskowych, których zebrał król koło siebie na placu przed bramą miejską i przemówił do nich serdecznie w te słowa: (7) Bądźcie mężni i odważni; nie dajcie się zastraszyć i nie bójcie się ani króla asyryjskiego, ani owego mnóstwa ludzi, którzy z nim idą. Z nami jest bowiem znacznie większa siła niż z nimi. (8) On ma za sobą tylko ludzkie ramię, z nami zaś jest sam Jahwe, nasz Bóg, który będzie nas wspierał i za nas prowadził walkę. Lud zaufał słowom Ezechiasza, króla judzkiego. (9) Sennacheryb, król asyryjski, stanąwszy razem ze swymi wojskami koło Lakisz, wysłał swoich ludzi do Jerozolimy, do króla Ezechiasza i do tych spośród synów Judy, którzy znajdowali się wtedy w Jerozolimie. (10) Słudzy Sennacheryba oświadczyli: Oto, co mówi Sennacheryb, król Asyrii. Na kogóż wy liczyie, że decydujecie się znosić ucisk oblężenia Jerozolimy? (11) Czy Ezechiasz nie oszukuje was i nie skazuje na niechybną śmierć z głodu i pragnienia, kiedy wam mówi: Jahwe, nasz Bóg, wybawi nas z rąk króla Asyrii? (12) Czy to nie Ezechiasz poniszczył miejsca kultu na wyżynach oraz ołtarze Jahwe, mówiąc do synów Judy w Jerozolimie: Będziecie się kłaniać tylko przed jednym ołtarzem i tylko tam będziecie palić kadzidła? (13) Czy nie wiecie, cośmy uczynili, ojcowie moi i ja, wszystkim ludom tej ziemi? Czy bogowie mieszkańców tej ziemi mogli rzeczywiście wyrwać ten kraj z rąk moich? (14) A spośród bóstw narodów skazanych na zagładę przez ojców moich? Jakże więc możecie liczyć na to, że wasz Bóg uwolni was z rąk moich? (15) Niech więc was teraz nie zwodzi i nie oszukuje Ezechiasz! Nie wierzcie mu! Dotychczas żadne bóstwo żadnego narodu nie zdołało wybawić nikogo z rąk moich ani z rąk moich ojców. Jakże więc można liczyć na to, że wasz Bóg wyzwoli was z rąk moich? (16) I tak słudzy Sennacheryba przemawiali przeciwko Bogu Jahwe i przeciwko jego słudze Ezechiaszowi. (17) Napisał [Sennacheryb] także list, w którym drwił z Jahwe, Boga Izraela. Pisał w tym liście przciwko Jahwe między innymi tak: Podobnie jak bogowie innych ludów tego kraju nie byli w stanie wyrwać swoich podopiecznych z moich rąk, tak też i Bóg Ezechiasza nie zdoła uwolnić z moich rąk swojego ludu. (18) A jego słudzy krzyczeli głośno w języku synów Judy do mieszkańców Jerozolimy znajdujących się na murach miasta. Chcieli w ten sposób przerazić i obezwładnić, aby potem tym łatwiej zdobyć miasto. (19) O Bogu Jerozolimy mówili tak, jak zwykło się mówić o bożkach wykonanych przez ludzi i czczonych przez ludy ziemi. (20) Mając to wszystko na uwadze, król Ezechiasz oraz prorok Izajasz, syn Amosa, zaczęli się modlić i wołać do niebios o pomoc. (21) I posłał Jahwe anioła, który zgładził całe wojsko, książąt i dowódców w obozie króla asyryjskiego. Okryty hańbą wrócił król [Sennacheryb] do swojego kraju. Kiedy wszedł do świątyni swego boga, jego rodzeni synowie zgładzili go mieczem. (22) W ten sposób uwolnił Jahwe Ezechiasza i mieszkańców Jerozolimy z rąk Sennacheryba, króla asyryjskiego, a także z rąk wszystkich ich wrogów. I żyli ludzie w całkowitym spokoju."\n2Ch 32:1-22 bgn "(1) Po tych sprawach oraz ich postanowieniu, przyciągnął Sanheryb, król Aszuru, wtargnął do ziemi judzkiej i położył się obozem przeciwko obronnym miastom, bo zaplanował je sobie zdobyć. (2) Zaś Chiskjasz widząc, że Sanheryb przyciągnął z walecznym obliczem przeciwko Jeruszalaim, (3) postanowił ze swymi władcami i swym rycerstwem zatkać źródła wód, które były za miastem; zatem mu przyszli z pomocą. (4) Gdyż zebrał się wielki lud i zatkali wszystkie źródła oraz kotlinę potoku, który płynął przez środek kraju, mówiąc: Czemu królowie Aszuru, kiedy przyjdą, mieli znaleźć tak wiele wód? (5) Więc się pokrzepił, pobudował wszystkie zwalone mury, nabudował wież z zewnętrznym drugim murem, wzmocnił Millo w mieście Dawida oraz zrobił bardzo wiele broni i tarcz. (6) Ustanowił także wojennych dowódców nad ludem, których zgromadził do siebie, na ulicę bramy miejskiej, i przemówił łaskawie, mówiąc: (7) Wzmacniajcie się i bądźcie odważnymi; nie bójcie się, ani się lękajcie oblicza króla Aszuru, ani oblicza całego mnóstwa, które jest z nim; bo większy jest z nami niż z nim. (8) Z nimi jest ramię cielesne a z nami WIEKUISTY, nasz Bóg, by nas ratować oraz prowadzić nasze wojny. Zatem lud oparł się na słowach Chiskjasza, króla Judy. (9) Potem Sanheryb, król Aszuru, posłał swe sługi do Jeruszalaim a sam zdobywał Lachisz, więc cała jego siła była z nim – do Chiskjasza, króla Judy oraz do wszystkich z Judy, którzy byli w Jeruszalaim, mówiąc: (10) Tak mówi Sanheryb, król Aszuru: W czym wy pokładacie nadzieję, że siedzicie w murach Jeruszalaim? (11) Czyż Chiskjasz was nie zwodzi, by was pomorzyć głodem i pragnieniem, mówiąc: WIEKUISTY, nasz Bóg, wyrwie nas z ręki króla Aszuru? (12) Czy nie ten Chiskjasz zniósł wyżyny i ołtarze oraz rozkazał Judzie i Jeruszalaim'owi, mówiąc: Tylko przy jednym ołtarzu będziecie się kłaniać i dodatkowo kadzić? (13) Czyż nie wiecie, co uczyniłem ja i moi przodkowie wszystkim ziemskim narodom? Czy bogowie ziemskich narodów byli w stanie wyrwać swą ziemię z mojej ręki? (14) Który ze wszystkich bogów tych narodów, które wytracili moi przodkowie, był tym, co mógł wybawić swój lud z mojej ręki by wasz Bóg mógł także was wyrwać z mojej ręki? (15) Dlatego teraz, niech Chiskjasz was nie zwodzi, niech was nie namawia, ani mu nie wierzcie. Jeśli żaden bóg wszystkich narodów i królestw nie mógł wyrwać swojego ludu z mojej ręki, czy z ręki moich przodków, również z tego powodu wasz Bóg nie wyrwie was z mojej ręki. (16) Nadto jeszcze jego słudzy mówili przeciw WIEKUISTEMU, Bogu, i przeciw Jego słudze Chiskjaszowi. (17) Pisał też listy, urągając WIEKUISTEMU, Bogu Israela, i mówiąc przeciwko Niemu tymi słowami: Jak bogowie ziemskich narodów nie wyrwali swojego ludu z mojej ręki, tak Bóg Chiskjasza nie wyrwie swojego ludu z mojej ręki. (18) I po hebrajsku wołali wielkim głosem przeciwko ludowi Jeruszalaim, który był na murach, strasząc go i trwożąc, by zdobyć miasto. (19) A mówili przeciwko Bogu Jeruszalaim, jak przeciw bogom ziemskich narodów, robocie ludzkich rąk. (20) Z tego powodu modlił się król Chiskjasz i prorok Jezajasz, syn Amoca oraz krzyczeli ku niebiosom. (21) A WIEKUISTY posłał anioła, który w obozie króla Aszuru wytracił każdego mocarza wojska, wodza i dowódcę. Zatem w obliczu pohańbienia zawrócił do swojej ziemi. Zaś kiedy wszedł do domu swojego boga, ci, którzy wyszli z jego wnętrza, tam go zabili mieczem. (22) WIEKUISTY wyratował Chiskjasza oraz obywateli Jeruszalaim z rąk Senheryba, króla Aszuru i jakichkolwiek rąk, i dał odpocząć ze wszystkich stron."\n2Ch 32:1-22 nwt-pl "(1) Po tych rzeczach i tym wiernym postępowaniu przybył Sancherib, król Asyrii, i wtargnął do Judy, i rozłożył się obozem przeciwko miastom warownym, i zamierzał je dla siebie podbić przez zrobienie wyłomu. (2) Kiedy Ezechiasz ujrzał, że Sancherib przybył, mając oblicze zdecydowane na wojnę z Jerozolimą, (3) postanowił z książętami i swymi mocarzami zatkać wody źródeł znajdujących się poza miastem; i pomogli mu. (4) Zebrało się wiele ludzi i pozatykali wszystkie źródła, jak również potok przepływający środkiem tej ziemi, mówiąc: "Po cóż królowie Asyrii mieliby przyjść i znaleźć dużo wody?" (5) Ponadto nabrał odwagi i odbudował cały zburzony mur, i wzniósł na nim wieże, a na zewnątrz jeszcze jeden mur, naprawił też Nasyp Miasta Dawidowego oraz sporządził mnóstwo pocisków i tarcze. (6) I poustanawiał nad ludem dowódców wojskowych, i zebrał ich u siebie na placu przy bramie miejskiej, i przemówił im do serca, mówiąc: (7) "Bądźcie odważni i silni. Nie bójcie się ani się nie przerażajcie z powodu króla Asyrii i z powodu całego tłumu, który jest z nim; bo więcej jest z nami niż z nim. (8) Z nim jest ramię cielesne, lecz z nami jest Jehowa, nasz Bóg, by nam pomagać i toczyć nasze bitwy". I na te słowa Ezechiasza, króla Judy, lud nabrał otuchy. (9) Potem Sancherib, król Asyrii, który wraz z całą swą monarszą potęgą przebywał pod Lachisz, posłał swych sług do Jerozolimy do Ezechiasza, króla Judy, i do wszystkich Judejczyków, którzy byli w Jerozolimie, i powiedział: (10) "Oto, co rzekł Sancherib, król Asyrii: 'W czymże to pokładacie ufność, siedząc spokojnie podczas oblężenia Jerozolimy? (11) Czyż Ezechiasz was nie łudzi, by wydać was na śmierć z głodu i pragnienia, mówiąc: "Jehowa, nasz Bóg, wyzwoli nas z dłoni króla Asyrii"? (12) Czyż to nie Ezechiasz pousuwał jego wyżyny i jego ołtarze, a potem rzekł do Judy i do Jerozolimy: "Przed jednym ołtarzem" macie się kłaniać i na nim macie zamieniać ofiary w dym"? (13) Czy nie wiecie, co ja sam i moi praojcowie uczyniliśmy wszystkim ludom tych ziem? Czyż bogowie narodów tych ziem zdołali wyzwolić swą ziemię z mojej ręki? (14) Który spośród wszystkich bogów tych narodów, przeznaczonych przez moich praojców na zagładę, zdołał wyzwolić swój lud z mojej ręki, żeby wasz Bóg potrafił was wyzwolić z mojej ręki? (15) Teraz więc niech Ezechiasz was nie zwodzi i niech tak nie łudzi, a wy nie dawajcie mu wiary, bo żaden bóg jakiegokolwiek narodu czy królestwa nie zdołał wyzwolić swego ludu z mojej ręki i z ręki moich praojców. Tym bardziej wasz Bóg nie wyzwoli was z mojej ręki!' " (16) A jego słudzy mówili jeszcze więcej przeciwko Jehowie, prawdziwemu Bogu, i przeciwko Ezechiaszowi, jego słudze. (17) Pisał nawet listy, by lżyć Jehowę, Boga Izraela, i wypowiadać się przeciwko niemu, mówiąc: "Podobnie jak bogowie narodów tych ziem, którzy nie wyzwolili swego ludu z mojej ręki, tak też Bóg Ezechiasza nie wyzwoli swego ludu z mojej ręki". (18) I donośnym głosem wołali po żydowsku do mieszkańców Jerozolimy znajdujących się na murze, by ich przestraszyć i zatrwożyć, i dzięki temu zdobyć miasto. (19) Mówili również przeciwko Bogu Jerozolimy w taki sam sposób, jak przeciwko bogom ludów ziemi – dziełu rąk ludzkich. (20) Lecz król Ezechiasz oraz prorok Izajasz, syn Amoca, modlili się w tej sprawie i wołali do niebios o pomoc. (21) A Jehowa posłał anioła i zgładził każdego dzielnego mocarza i wodza, i dowódcę w obozie króla Asyrii, tak iż ten wrócił ze wstydem na twarzy do swej krainy. Później wszedł do domu swego boga i tam pewni ludzie, którzy wyszli z jego własnego wnętrza, powalili go mieczem. (22) Tak Jehowa wybawił Ezechiasza i mieszkańców Jerozolimy z ręki Sancheriba, króla Asyrii, oraz z ręki wszystkich innych i zapewnił im spokój ze wszystkich stron."


Publiczność mogła po raz kolejny podziwiać talenty solistów zespołu Impresja. I posłuchać znanych szlagierów o miłości przebój Hanny Banaszak „Żegnaj kotku" czy legendarnej Ewy Demarczyk „Groszki i róże. Paweł Paprocki jak zwykle nie zawiódł swoich fanów, wykonując wielki przebój o miłości Whitney Houston „I have nothing".\nWszystkie piosenki były przetykane strofami wierszy poetów z Cumulusa, które czytał Antoni Dobrowolski, nie zapominając oczywiście o własnych. Klub, oprócz muzyki, wypełnił się więc także liryczną twórczością Lucyny Szubel, Barbary Janeczek, Elżbiety Mikłas, Heleny Wielgus, Katarzyny Miarczyńskiej, Zbigniewa Tomskiego, Mirosława Janika, Józefa Palucha, Wacława Płonki i Gustawa Czerwika. Wielu poetów czytało swoje wiersze osobiście, dedykując je swoim znajomym, przyjaciołom, żonom i kochankom. Między innymi piękny wiersz o miłości swojej żonie Kasi złożył w darze Piotr Kłeczek - znany chrzanowski bard, a prawnik i doktor filozofii Marek Niechwiej, na poczekaniu napisał i przeczytał swoje poetyckie wyznanie miłości do własnej połowicy Basi.\nTen romantyczny wieczór zapewne pozostawił w sercach wiele ciepłych wspomnień, pełnych głębokich, poetycko-muzycznych wzruszeń - czego dowodem mogły być gorące i długie oklaski na zakończenie spotkania.\nZdjęcia: Magdalena Jastrzębska


Ekotechnicke centrum Alternator Trebic EKOBIOENERGO o.s. Trebic, katalog czeskich firm\nMisją EKOBIOENERGO jest działalność wydawnicza, konsultacyjna, wykładowa i ekspercka. Korzystamy z przyjaznych środowisku i odnawialnych źródeł energii.\nW naszym centrum nauki w Třebíču kładziemy nacisk na tradycję połączoną z rozrywką i twórczymi działaniami. Bez względu na wiek każdy znajdzie coś dla siebie, a my z przyjemnością zdobędziemy doświadczenie i przydatne informacje na całe życie.\nNasze wystawy są odpowiednie dla rodzin z dziećmi, seniorów, klas szkolnych na wszystkich poziomach, które wzbogacą dzieci w nauczanie i innych grup odwiedzających. Wszystkie materiały prezentacyjne są zaprojektowane zgodnie z wiekiem odwiedzających, dlatego wycieczka jest odpowiednia dla każdej grupy docelowej.\nInną opcją wycieczki jest również zwiedzanie źródła wielopaliwowego z połączoną produkcją ciepła i energii.\nOprócz wystaw stałych i wystaw czasowych centrum oferuje także szereg wydarzeń towarzyszących. Pojemność centrum informacyjnego wynosi 280 miejsc.\nEkotechnické centrum Alternátor Třebíč, Třebíč, Centrala


Zmiany w programie Coronavirus Job Retention Scheme (CJRS) - Polski prawnik w UK\nw czerwcu i lipcu 2020 r. CJRS pozostanie w niezmienionej postaci (tj. HMRC wypłaci kwotę niższa z 80% wynagrodzenia lub 2500 GBP miesięcznie, bez wymaganego wkładu pracodawcy)\nw sierpniu 2020 r. HMRC będzie nadal wypłacać niższą z 80% pensji lub 2500 GBP miesięcznie, ale pracodawcy będą zobowiązani do opłacania składek na ubezpieczenie społeczne (NIC) i składek emerytalnych\nwe wrześniu 2020 r. HMRC obniży swój wkład do 70% wynagrodzenia do pułapu 2.177,50 £, a pracodawca musi zapłacić pozostałe 10%\nw październiku 2020 r. HMRC jeszcze bardziej obniży swój wkład do 60% wynagrodzenia do pułapu 1 875 £, a pracodawca musi zapłacić pozostałe 20%\nCJRS zamknie się całkowicie pod koniec października 2020 r\nOd 1 lipca 2020 r., miesiąc wcześniej niż wcześniej ogłoszono, dozwolona będzie elastyczna praca w zakładach pracy (w przeciwieństwie do obecnego programu), tzn. pracownicy będą mogli pracować tylko przez część swojego tygodnia pracy, np. pracując dwa dni w tygodniu i będąc na furlough przez pozostałe trzy dni.\nRoszczenia od lipca będą ograniczone tylko do pracodawców aktualnie korzystających z programu, tzn. nowi pracodawcy nie będą mogli dołączyć do programu furlough.\nWygraj odszkodowanie za zwolnienie z pracy lub dyskryminacje!\nNie czekaj – masz tylko 3 miesiące od daty zdarzenia lub zwolnienia z pracy!


Kozaczek.pl » Michelle Pfeiffer » Michelle Pfeiffer naturalnie piękna\nmichelle pfeiffer/© Photorazzi\nPewna kobieta podeszła do Michelle Pfeiffer na ulicy i podziękowała za to, że aktorka ma takie małe piersi.\n48-letnia gwiazda wyznała, że fani często dziękują jej za naturalną urodę, co sprawia jej ogromną radość.\n- Ta kobieta sprawiła, że poczułam się naprawdę atrakcyjna.\nZapytana czy ma cos przeciwko operacjom plastycznym odpowiada:\n- Nie ma nic przeciwko temu. W dzisiejszych czasach kobiety są pod wielką presją. Starzenie się niestety nie jest łatwe. Jeśli pewnego dnia spojrzę w lustro i nie będę mogła znieść swojego widoku, może zdecyduję się na zabieg.\nHmm i to jest chyba zdrowe myślenie...\nczytano: 13194 razy


Użyczenie mieszkania. Co to oznacza? - Finanse w ŚwiatKobiety.pl\nNa jakiś czas chcesz udostępnić swój dom bliskiej osobie i nie brać za to pieniędzy. Dowiedz się, jakie rozwiązanie jest najlepsze\nPani Maria wyjeżdża na kilka miesięcy. Chce, żeby na ten czas zamieszkała u niej siostrzenica. Kobieta nie chce od niej pieniędzy za mieszkanie. Chciałaby jednak mieć pewność, że dobrze zaopiekuje się mieszkaniem podczas jej nieobecności.\n– Czy powinnam zawrzeć z nią jakąś umowę? – zapytała. – W tym wypadku najodpowiedniejsza będzie umowa użyczenia mieszkania. Do takich umów najczęściej dochodzi właśnie między osobami bliskimi.\nW zamian za użyczenie mieszkania (całego lub części) budynku czy działki nie pobiera się bowiem wynagrodzenia. Gdyby chciała pani, żeby siostrzenica płaciła pani za możliwość zamieszkania u niej, musiałybyście zawrzeć umowę najmu.\n– Czy umowa użyczenia powinna być zawarta na piśmie? – Niekoniecznie. Może być zawarta również w formie ustnej. W razie sporów jednak korzystniej będzie, jeśli spiszecie ustalenia.\n– Chciałabym, żeby siostrzenica regularnie opłacała rachunki. – Zapis o terminowym dokonywaniu opłat związanych z czynszem czy opłatami za gaz, wodę, energię elektryczną, korzystanie z telefonu stacjonarnego powinien znaleźć się w umowie.\n– Kto odpowiada za naprawy w czasie mojej nieobecności? – Siostrzenica ponosi tylko zwykłe koszty utrzymania mieszkania. Będą to np. wydatki na koszty konserwacji, bieżące remonty, drobne naprawy.\nKiedy zerwanie umowy będzie możliwe\n– Czy musimy ustalić, jak długo siostrzenica będzie mogła u mnie mieszkać? – Umowa może być zawarta zarówno na czas nieokreślony, jak i na z góry ustalony termin, np. pani powrotu. Będziecie mogły ją zawsze przedłużyć. W umowie użyczenia warto wpisać przyczyny ewentualnego wypowiedzenia umowy.\nZerwanie umowy będzie możliwe, jeśli siostrzenica nie będzie korzystała z mieszkania zgodnie z jego przeznaczeniem. Chodzi tu o dewastowanie mieszkania, podnajmowanie go bez pani zgody lub gdy nie będzie regulowała bieżących opłat, będzie zachowywała się w sposób uciążliwy dla sąsiadów.\nUmowa powinna określać strony umowy (imiona i nazwiska, daty urodzenia, imiona rodziców, adresy, numery dokumentów tożsamości). Powinien się tam znaleźć opis przedmiotu użyczenia (adres lokalu, jego powierzchnia, liczba pomieszczeń, stan techniczny) oraz wzajemne obowiązki i prawa stron. Należy wskazać datę i miejsce sporządzenia umowy oraz ją podpisać.\nNews Użyczenie mieszkania. Co to oznacza? w kategorii Mieszkanie w serwisie Finanse w ŚwiatKobiety.pl