PRL-owski sprzęt a japoński. Który lepszy? - 3 - elektroda.pl\nTomasz Piaskowski 01 Lip 2019 17:11 8448 114\n#61 01 Lip 2019 17:11\nWolumen, oczywiście w nocy, wyglądał jak cmentarz na 1 listopada.\n#62 01 Lip 2019 20:51\nWidzę że niektórzy mylą pojęcia. UNITRA to było Zjednoczenie Przemysłu Elektronicznego do którego należały zakłady produkujące: Diora, GZT, WZT, Tonsil , Róża Luksemburg ( producent lamp elektronowych) itp.Mój poprzednik doskonale to ujął, bo Ci co póżniej się urodzili już takich rzeczy nie doświadczą.\n#63 01 Lip 2019 21:25\nWidzę że niektórzy mylą pojęcia. UNITRA to było Zjednoczenie Przemysłu Elektronicznego do którego należały zakłady produkujące\nKażdy z zakładów wchodzących w skład zjednoczenia miał od 1971 roku dwuczłonową nazwę z przedrostkiem UNITRA np. UNITRA-Diora, UNITRA-Fonica itd.\nTe nazwy znajdowały się również na wyrobach, więc zdarzało się, że ludzie kojarzyli wyrób z Unitrą a nie z konkretnym zakładem.\nZakłady produkujące wchodziły w skład zjednoczenia a nie "należały" bo Zjednoczenie UNITRA nie było właścicielem tych zakładów.\n#64 01 Lip 2019 21:37\nPracował ktoś w Radwar,ze, Profel,u, coby gadać na temat Radzieckiej elektroniki?!\nWidział ktoś stycznik na 5kV lub ua723 w wydaniu wojskowym. Jak znajdę, to zdjęcie udostępnię.\nCo ciekawe, wszystkie przetwornice DC/DC zasilane 27V DC.\n#65 03 Lip 2019 16:58\nAle nikt o naszych kinolach kolorowych z Unitra Polkolor nie pisał.W momencie nabycia licencji (chyba 1974-75) i w okresie produkcji do początku lat 90 ,gdy przejął to Thomson był to jeden z lepszych podzespołów w Europie.Brał go od nas Thomson,Blaupunkt,Uher zwłaszcza kinole PIL-S4.Mizeria lat 80-tych nie tknęła Polkoloru choć ratował się eksportem za twardą walutę na komponenty(Węgry,Jugosławia).Potem poszli na wymianę kit za kineskop i tak pojawiły się pierwsze TV Secam/PAL produkcji polskiej ,a raczej montowane jako polskie.Pracowałem przy tym.Potem Rosjanie bazowali na tych naszych wyrobach,a Czechom uruchomiliśmy produkcję kineskopów kolorowych 26 cali.\n#66 03 Lip 2019 18:40\nTo uzupełnię to, że ta Unitra Polkolor to było Piaseczno.\n#67 03 Lip 2019 22:46\nW ZSRR po prostu opracowano lepsze oszczędnościowe konstrukcje które były lepsze od tego co u nas tłuczono. Jak u nas nadal bawili się z mieszaczem samodrgającym to w ZSRR wykombinowali FAPS/ФАПЧ czyli jednotranzystorowe PLL(na wyjściu mamy m.cz a sam układ ma od razu arcz). Można ? Można.\nPrzecież to żadnej selektywności ani czułości nie ma, nasze głowice miały dwa obwody a potem jeszcze dochodziła pośrednia, niebo a ziemia w stosunku do tego "padalstwa" co opisujesz. Dla ciekawych schemat przykładowy\nA żeby być w temacie to niestety ale Japoński był lepszy, naprawiałem trochę sprzętów naszych i niestety ale to było dno, zrobione byle jak byle wypchnąć w sklep, zodiaki, jubilaty, telewizory -dno i metr mułu.\nZ tv była jazda jakie tam były kombinacje jak już zaczeli tranzystorowe robić, ale się nie dało wszędzie więc wysokie dalej było na pl504 i py88\nzasilanie lamp i modułów połączone w piękną petlę zakończona stabilizatorem szeregowy który zasilał wzm mcz, aż się łezka kręci, potem pokopane Jowisze z odchylaniem na tyrystorach, to była jazda żeby to naprawić a tyrystory je zdobyć. Długo by wspominać.\n#68 03 Lip 2019 23:12\n... z mieszaczem samodrgającym to w ZSRR wykombinowali FAPS/ФАПЧ czyli jednotranzystorowe PLL(na wyjściu mamy m.cz a sam układ ma od razu arcz)... .\nA czy to się przypadkiem nazywało synchrodyna?\nZ tv była jazda jakie tam były kombinacje jak już zaczeli tranzystorowe robić, ale się nie dało wszędzie więc wysokie dalej było na pl504 i py88 zasilanie lamp i modułów połączone w piękną petlę zakończona stabilizatorem szeregowy który zasilał wzm mcz, aż się łezka kręci, potem pokopane Jowisze z odchylaniem na tyrystorach, to była jazda żeby to naprawić a tyrystory je zdobyć. Długo by wspominać.\nTakie były realia(absurdy) gospodarcze PRL.Gdy produkowano już w miarę nowoczesnego Jowisza to na liniach w WZT jednocześnie szedł ruski Rubin 714,lampowo-tranzystorowa Libra/Saturn,tranzystorowy Cygnus i Vela. Totalny podzespołowy odlot.\n#69 04 Lip 2019 08:34\nJa jednak naprawianie sprzętu uważałem za łatwe; stabilizator 13 V jaki był, taki był, jeśli znało się przyczynę uszkodzenia - to chodził po naprawie, jak nowy.\nMieszane tranzystorowo-lampowe też naprawiało się przyjemnie.\nPiszecie o czułościach? Przecież to chodziło, odbierało, raczej powodem było to, że wejścia antenowe były na 300? (przewód płaski).\nTakie były etapy rozwoju.\nKiedy nastała "demokracja" sprowadzano masowo TV kolorowe, ze słynną przetwornicą na tranzystorach (chyba 4), to początki były nieciekawe zanim się doszło, co jest przyczyną awarii. Potem już był rutyna.\nW tamtych czasach praktycznie wszystko naprawiano (moduły, głowice itd).\nWtedy naprawiało się, a nie tylko wymieniało.\n#70 04 Lip 2019 08:58\nTo co piszecie o czułościach ??? przecież to chodziło, odbierało.\nPrzy mocach jakimi operowali Rosjanie to takie wynalazki funkcjonowały poprawnie.Oni mają zwykle złote zęby to im plomby w zębach nie grały.\nWracając do tematu.Dość ciekawy był okres transformacji.Wtedy okazywało się jaki sprzęt oferował Pewex,Baltona.Z japońskiego sprzętu najlepiej moim zdaniem sprawował się Panasonic,Sony,Sanyo,JVC(TV/Video-o naprawę niektórych sprzętów jeszcze z zakupów ze wspomnianych firm proszono mnie rok temu(!)).Potem podtrzymał to import prywatny,choć nie bez problemów. Baltona i Pewex (mimo zarzutów o agenturalność)miały na tyle dużą moc sprawczą że sprzęt miał jako takie dopuszczenie na nasz rynek(dziś to homologacja).Import prywatny nie zawsze mógł liczyć na sprzęt ze standardem OIRT/DK czy o nawet pasma kablowe.Ciekawa też była postawa tych producentów.Ukazywały się anonsy prasowe(Panasonic)że "firma odcina się od sprzętu który w związku z importem prywatnym pokazał się na rynku Polskim".Taki to był ten "okres przejściowy" w sprzęcie elektronicznym m.in japońskim.\n#71 04 Lip 2019 09:11\nJa tam naprawianie sprzętu uważałem za łatwe, stabilizator 13V jaki był taki był, jak się wiedziało przyczynę uszkodzenia to chodził po naprawie jak nowy.Mieszane tranzystorowo-lampowe naprawiało się przyjemnie.\nTo prawda, dość łatwe to było do opanowania. Ja jeszcze startowałem z naprawami całkowicie lampowych tv więc doswiadczenie było.\nJa to napisałem w kontekscie tej ruskiej głowicy radiowej ukf z bezpośrednim odbiorem, tam jest tlko jeden obwód na wejściu\nnioestrojony i heterodyna, to jaką to może mieć selektywność?\nPrędzej to, że wejścia były na 300Ω(przewód płaski) było winne.\nNie były, miały mniejsze straty a i kabel szło "dostroić" folią aby zwiekszyć sygnał. Tyle że były podatne na zewn zakłócenia\ni sposób prowadzenia kabla.\nW tamtych czasach praktycznie wszystko szło naprawić. (moduły, głowice itd).\nOczywiście ze się naprawiało, nawet późniejsze, ja z naprawą przez wymianę modułów a raczej kart to się spotkałem dopiero\nprzy komputerach, wpierw dużych potem w pc-etach.\n#72 04 Lip 2019 21:32\nbył to jeden z lepszych podzespołów w Europie.\nA jeden na trzy dobry wychodził, widziałeś ile w sklepie przyzakładowym pudeł stało?\nOd 12tyś im mniej skaz i wad tym droższy, a potem na wolumen i po 30tyś.\nDo Jowisza z dwoma badpikselami 25tyś zapłaciłem w 82roku.\n#73 04 Lip 2019 21:53\nNiedostatki rynkowe zużywały nawet pewne odrzuty.Na zachód szły dobrze wyselekcjonowane.Pamiętam jak np. Węgrzy przysłali wzory OTVC z naszymi "eksportowymi hitami"-totalny brak zbieżności na brzegach.Trochę było nam wtedy głupio,jak przyjeżdżali potem na rozmowy.Eksportowano głównie PIL-S4 bo ten od Jowisza nie był zbyt energooszczędny.Czy go eksportowano-nie wiem.Pierwsze partie Jowiszy szły na imporcie ,jak dobrze pamiętam z RCA.\n#74 04 Lip 2019 21:56\nWiadomo,że na transformacji się traci (300/75) ale dla mnie twoje dostrajanie, prowadzenie przewodu, to była wada a ty robisz z tego zaletę?\nPamiętam jak klient na strychu anteną szukał dobrego miejsca i było dobrze a jak puścił antenę było gorzej. Zdenerwowany rzucił antenę na podłogę , krzyknąłem dobrze i tak zostało.\n#75 04 Lip 2019 22:06\nPewnie że to nie zaleta ale wtedy nie było wzm puszkowych a dzięki temu można było "wzmocnić" sygnał, sam pamiętam ile się z Ojcem nachodziliśmy i\nnaszukali miejsca odbioru. Koncentryka już folią nie dostroiłeś\nale i wzm były już ogólnodostepne.\n#76 04 Lip 2019 22:09\nPierwszym sprzętem z założenia modułowym, był "Jowisz". Większość bloków była na wielowtykach i można je było błyskawicznie wymienić. Jednak nasza PRL-owska rzeczywistość zmuszała nas do naprawy tych modułów bo o modułowych częściach zamiennych nie można było nawet pomarzyć.\nNajpierw, po wojnie, zaczęto w Polsce produkować licencyjne odbiorniki "Aga" i niby polskiej konstrukcji "Pionier" ale ten ostatni był "zerżniętą" komnstrukcją zachodnią. Podobnie z resztą jak czeski "Talizman". W tych odbiornikach najczęstszym uszkodzeniem było zużycie się lamp oraz wyłłącznika w potencjometrze. Póżniej na bazie tych dwóch konstrukcji produkowamo wiele podobnych o niewielkich zmianach konstrukcyjnych w schemacie ideowym (zastosowanie transformatora sieciowego, Zmiana lamp sieciowych na bateryjne, dodanie "magicznego oka", zastosowanie przełącznika klawiszowego, zamontowanie gramofonu, zamiana głośnika elektromagnetycznego na dynamiczny itp.). Wszystkie te konstrukcje (z wyjątkiem bateryjnych) oparte były na lampach loktalowych (z wyjątkiem lamp prostowniczych) i były to lampy UY1N, UCH21, UBL21 - w odbiornikach uniwersalnych oraz AZ1, ECH21, EF22, EBL21 i EM4. Odbiorniki te były produkowane do późnych lat 60-tych. W odmianach niskoseryjnych budowano także bardziej rozbudowane konstrukcje (np. z końcówką mocy na lampach przeciwsobnych - tzw, "radiole". Nieco wcześniej bo pod koniec lat 50-tych zaczto stosować lampy o cokołach "nowalowych" i rozwijano różne konstrukcje wzorując się na odbiornikach zachodnich jak również opierajśc się na licencyjnych (?) filtrach p.cz. firmy Philips. Później nastąpiła era półprzewodnikowa i scalakowa. Parametrami technicznymi te sprzęty niekiedy dorównywały niektórym produktom japońskim ale niezawodnością niestety - nie. Główną bolączką elektroniki była zła jakość rezystorów, kondensatorów, potencjometrów, niektórych półprzewodników lub zupełny brak produkcji tych ostatnich o wyższych parametrach (moc, częstotliwość graniczna). Trzeba było te podzespoły kupować za dolary lub mozolnie, na podstawie zakupionych licencji, uruchamiać produkcję krajową z wkładem dewizowym. O wiele bardziej zaawansowane elektronicznie było NRD a ich sprzęty były bardziej niezawodne i rozbudowane - np. taki "Beethoven" - odbiornik radiowy na 13-tu lampach "typu noval" i to już w latach 50-tych.\n#77 04 Lip 2019 22:21\nJednak nasza PRL-owska rzeczywistość zmuszała nas do naprawy tych modułów bo o modułowych częściach zamiennych nie można było nawet pomarzyć.\nSłyszałem, że koncepcja modułowego telewizora była taka iż ZURiT będzie posiadał 2-3 komplety modułów, szybka naprawa odbiornika przez podmianę modułu u klienta a następnie naprawa modułu w serwisie. Moje dwa "Jowisze" dawno zutylizowane a do dziś mam nieużywany moduł MP 2007.\n#78 04 Lip 2019 22:35\nPracowałem w tym czasie w ZURIT-cie ale tych modułów nie widziałe. Zobaczyłem je dopiero po wielu latach na giełdzie u handlarzy.\n#79 04 Lip 2019 22:53\nA czy ktoś pamięta kolorowe przenośne telewizory japońskie (SONY-?)które sprzedawali na początku lat 70,chyba niedługo po uruchomieniu kolorowej telewizji w Polsce.Odchylanie było na wyłączalnym tyrystorze.Pamiętam jak sprzedawali je na Marszałkowskiej w W-wie ,k.Hożej.Były chyba za złotówki(!) ale głowy nie dam.\n#80 04 Lip 2019 23:23\nPamiętam, że wraz z serią tych telewizorów przyszły części zamienne do napraw. Do dziś w warstwie "późny Gierek" leżą mi jakieś diody, tranzystory i między innymi SG613.\n#81 04 Lip 2019 23:49\n"Unitra" to właściwie trzy rzeczy:\n1. Centrala handlowa (działała najwcześniej i działa chyba do dzisiaj, obecnie handluje np. fortepianami).\n2. Zjednoczenie zakładów (od 1971 roku do ok. 1981).\n3. Zrzeszenie zakładów (od ok. 1981 roku do 1989).\nPrzed 1971 rokiem, zakłady miały własne loga, natomiast logo centrali handlowej "Unitra" było co najwyżej na tylnym panelu ("atom z elektronem"). Natomiast w latach 80. zdarzało się, że na wyrobie było tylko samo "Unitra" bez nazwy zakładu.\n#82 05 Lip 2019 00:17\nSłyszałem, że koncepcja modułowego telewizora była taka iż ZURiT będzie posiadał 2-3 komplety modułów, szybka naprawa odbiornika przez podmianę modułu u klienta a następnie naprawa modułu w serwisie.\nTyle, że najczęściej ulegały uszkodzeniu elementy na płycie bazowej - trafopowielacze, kondensatory w stopniu odchylania poziomego czy też tyrystory. Więc ta szybka naprawa przez podmianę modułu w domu u klienta raczej się nie sprawdzała.\nKoncepcja modułowa pozwalała przede wszystkim na częściowe przeniesienie produkcji do innych zakładów poza głównym, składającym telewizory. Np. część modułów była robiona w Biazecie, a nie w WZT czy Unimorze.\nJeśli chodzi o porównanie "serwisowalności" telewizorów to moim zdaniem te pierwsze telewizory japońskie, które do nas trafiały wcale nie były takie wygodne w naprawie, elementy upakowane na maksymalnie dwóch płytach, dość trudny dostęp do pomiarów i elementów, przewody niekoniecznie ułożone w "ładne" wiązki. Wbrew pozorom nasze, rodzime TV dość wygodnie się naprawiało. W Jowiszach, z tego co pamiętam, można było nawet moduły wtykać od drugiej strony płyty (kołki stykowe były po obu stronach) co ułatwiało pomiary.\n#83 05 Lip 2019 02:52\nTranzystor to generator gdzie następuje synchronizacja przez drugą harmoniczną.\nObwód w kolektorze jest strojony na połowę częstotliwości odbieranej.\nZresztą nic nie stoi na przeszkodzie aby dać wzmacniacz w.cz przed nim.\nCzułość 100µV gdzie taka kompaktowa Eltra Nina z dwutranzystorową głowicą ma 15µV. Po dodaniu stopnia wzmacniającego czułość byłaby prawdopodobnie zbliżona.\nA kolega niech nie wspomina o selektywności bo w dwutranzystorowych głowicach jest po prostu słaba.\nMniej niż 400kHz dystansu i zaczyna się robić problem.\nNo i mieszacz samodrgający często jest wyposażony w dodatkową diodę. Ma ona ratować sytuację kiedy mieszacz samodrgający się zatyka przez zbyt silną stację.\nW Tamburynie sprawdzałem jak działa ta "selektywność". 130MHz(lustrzana) przepuszczał bez problemu.\nNo i jeszcze ciekawe racjonalizowanie drutu. W papierach stoi jak byk 3.5 zwoja z odczepem na 1.75. Tymczasem w radiu jest 2.5 zwoja z odczepem również na 1.75.\nI to nie tylko mój egzemplarz miał tak.\nPrzy próbie zestrojenia na nowy UKF zrywały się oscylacje.\nTo radio służy mi generalnie do odbioru KF.\nDuet tymczasem byłby fajny do UKF-stereo gdyby nie to że uszkodzony był UL1481. W KF-ie słabo sobie radzi. O ile Tamburyn na kawałku przewodu dobrze łapał mi CRI na 7305kHz to Duet już nie, mimo tego że odbiór z 12 piętra zamiast z 1 jak w przypadku Tamburyna.\nI dlatego do UKF-u prędzej wyciągam AS632 który jest bardziej cywilizowany.\nNormalna trójtranzystorowa GFE-105 strojona warikapami.\n#84 05 Lip 2019 19:37\nCo z tego że będzie lepsza czułość jak silny lokalny nadajnik "zabije" wszystko.\nAle o trzy długośi lepsza niż w tym "wynalazku", 1Mhz od silnej stacji już normalnie odbierasz a tutaj nie ma szans.\nZresztą w linku który wkleiłem w opisie o tym wspominają.\nNo i co z tego? Tam już nic nie ma, nawet policja już w innych pasmach chodzi.\nW zasadzie normalne, ja jak przestrajałem to też nierzadko nawijałem nowe cewki.\n#85 25 Lip 2019 21:33\nTo były miniaturowe telewizorki chyba 14 cali, z dwiema gałkami obrotowymi do głowicy VHF i UHF. W tym sklepie stały na wystawie długo, zanim znalazły nabywców. Pamiętam, że czarno-biały obraz był na nich naprawdę czarno-biały. Kilka lat później 18 calowe Sony z prostym programatorem 8 stacji spowodowały sporo zamieszania - komitety kolejkowe itd.\nPragnę jednak wrócić do głównego tematu. Sytuacja była taka, że w połowie lat sześćdziesiątych zbudowałem wzmacniacz stereo przez zdublowanie wzmacniacza Bambino, potem było 2 x (ECC83 +EL84), dumnie nazwany tranzystorowo-lampowym, bo na wejściu miał wtórnik emiterowy z BC107.\nSzanowni Państwo, nie wiem, czy miałem pecha, ale wyroby Unitry budziły zawsze u mnie mieszane uczucia:\n- wzmacniacz PA107 - spalił się zasilacz po 30 sek. od włączenia do sieci. Ktoś wstawił transformator sieciowy zlutowany na 110V, a wzmacniacz nie miał żadnego selektora napięcia zasilania. W nagrodę dostałem od Foniki eksportową wersję Pathe-Marconi. z przełącznikiem magnetofonu ""tape-source", nieznanym w sprzęcie krajowym.\nNiedawno na wysypisku elektrośmieci znalazłem wspominany kilka razy amplituner Tosca 303. Kiedy go otworzyłem w celu oczyszczenia, włosy stanęły mi dęba. Okablowanie drutem telefonicznym, nawet do gniazd głośnikowych, poprowadzone skrajnie niechlujnie. Oszczędzanie na kablach ekranowanych.\nCoś takiego mógł zaprojektować tylko kompletny ignorant, a przecież literatura o projektowaniu układów nikoszumnych była wtedy już dostępna, w języku polskim.\nSprawa była tak ewidentna, ze Radioelektronik wydrukował mój tekst, jak należy prawidłowo okablować połączenie ze wzmacniaczem, stosując standardowy kabel stereo do magnetofonu (4 przewody, każdy ekranowany oddzielnie).\nTak wygląda gniazdo stereo typu DIN wejścia gramofonowego we wzmacniaczu:\nStyk oznaczony niebieską strzałką służy do podłączenia sumy (Low Left + Low Right), styk oznaczony czerwoną strzałką służy do podłączenia ekranu przewodów, ekranowanie i masa gramofonu w żadnym miejscu nie łączą się z przewodami LL, LR!!!! Również w gniazdku oba styki NIE mogą być połączone ze sobą. Elementarna sprawa. I nie wiedzą o tym konstruktorzy i projektanci z jednego z największych zakładów Zjednoczenia Unitra????\nTrochę zajmowałem się przestrajaniem starych radioodbiorników. Taki Śnieżnik R502, PCB fabrycznie stworzona do przestrojenia. Tylko, że trymer do strojenia, ślicznie opisany na wierzchu PCB, obie końcówki do wstawienia - otwory powiercone - ma wyprowadzone na masę!!!!\nSzczytowe osiągnięcie Diory, tuner As952 (i modyfikacje). Bateryjka podtrzymania pamięci wymieniana co 2 lata tylko w serwisie, nie wymieniona wylewa i niszczy najwrażliwsze miejsca elektroniki.\nGodzinami mogę cytować takie kwiatki. To była zwykła głupota, niekompetencja, brak wyobraźni. I żadne braki materiałowe, embarga itd nie były tego przyczyną.\nWspomniany tuner As952 jest wspaniałym odbiornikiem. Trzeba tylko przedtem przelutować całą głowicę na nowe PCB, wymienić tandetne elementy (nie dotyczy kondensatorów KSF) i oczywiście zestroić cały tuner DOKŁADNIE i starannie wg instrukcji, stosując dobrej jakości sprzęt pomiarowy.\nMoże gdyby nie krach lat 90-tych, coś by się poprawiło, w końcu wyroby japońskie z lat 50-tych były symbolem tandety. Ale jestem raczej sceptykiem. Na głupotę, niechlujstwo i stanowiska zajmowane wg znajomości naprawdę trudno znaleźć lekarstwo.\n#86 27 Lip 2019 18:01\nMieszane tranzystorowo-lampowe też naprawiało się przyjemn\nBo albo lampy świeciły - i wtedy w zależności od charakteru dysfunkcji była do wymiany jedna z nich, albo nie świeciły - szeregowy zasilacz z dwoma rezystorami (RIT albo RAT, już nie pamiętam) robiącymi za dzielnik napięcia - któryś się czasami lubił spalić.\nTe "klocki" to jeszcze nie dawno widywałem na Wolumenie.\nZ japońskiego sprzętu najlepiej moim zdaniem sprawował się Panasonic,Sony,Sanyo,JVC\nA "Otake", "Fischer" - dzisiaj już nie spotykane nawet w punktach utylizacji? BTW - "TESLA" to co to za producent TV był?\n#87 27 Lip 2019 18:10\nProdukowali lampy,półprzewodniki,kineskopy i takie tam elektronikalia.Stali w elektronice wtedy wyżej od nas.Scalone dekodery SECAM/PAL i układy toru wizyjnego serii TDA(pochodna rodziny Philipsa) to m.in ich wyrób. W połowie lat 90 byłem w Tesla-Vrchlabi. Wykupiliśmy większość magazynu LCD (moduły,i same wyświetlacze)Teraz to firma Skody.\n#88 27 Lip 2019 18:24\nProdukowali lampy,półprzewodniki,kineskopy i takie tam elektronikalia\nZapytałem, bo spotykałem dawno dawno temu, TV tej marki.\n#89 27 Lip 2019 22:19\nA "Otake", "Fischer" - dzisiaj już nie spotykane nawet w punktach utylizacji?\nOtake-fajny sprzęt.Elektrolity padały i rozlutowywał się procesor wizji. Chyba występował też pod nazwą Orion.\nPS:Gościowi ze sprzętem Otake sprzedawałem tekst -"Otake se kupiłem to o take mam" !\n#90 27 Lip 2019 22:42\nZ tesli powstała też firma JJ electronic produkująca lampy elektronowe, przejęła dokumentację, maszyny i fabrykę chyba też.\nProdukują prawie najtańsze (minimalnie taniej chińczycy) lampy na rynku.\nCo wcale nie znaczy że ich produkty są złe, wprost przeciwnie.\nKlasyczne lampy stosowane w audio(nawet jeśli lampa nie była oryginalnie do tego przystosowana ale jest lubiana w tym zastosowaniu) oraz prostownicze.


Torebki włoskie damskie kolekcja 2020 - Włoska torebka damska | Sklep internetowy SENSISTORE\nWłoskie torebki już od lat występują jako dobrze znany synonim słów “najlepsza torebka”. I to stwierdzenie wcale nie jest wygórowane! Jeśli nie wierzysz, weź do ręki nasze torebki włoskie od Marco Mazzini - klasa sama w sobie :)\nWłoska torebka to nie tylko ciekawy, oryginalny fason ale przede wszystkim funkcjonalność, trwałość , estetyka wykonania, dbałość o szczegóły, elegancja i bardzo wysoka jakość zarówno materiałów jak i produkcji. Włoski styl jest bestsellerem od wielu lat i na pewno na długo nim pozostanie. Każda nasza klientka kupując włoskie torebki damskie po raz pierwszy wraca do nas po więcej. Kiedy pytamy dlaczego, odpowiadają że modne włoskie torebki damskie są najlepsze właśnie u nas! Marco Mazzini to nasz ulubiony projektant. Jego produkty poza wyśmienitym wyglądem są też bardzo funkcjonalne. Mają kieszonki w różnych miejscach, przegródki dzięki którym utrzymasz porządek w swojej torebce. Niektóre torebki mają zewnętrzną kieszonkę zapinaną na zamek i małą kłódkę z kluczykiem! Zmieszczą się w niej najważniejsze dokumenty :)\nWłoskie torebki - sklep internetowy SensiStore\nW naszym sklepie internetowym możesz znaleźć najmodniejsze torebki włoskie 2020! W najnowszej kolekcji znajdziesz wiele ciekawych modeli:\nNasze torebki od Marco Mazzini są w wielu ciekawych wzorach i kolorach. Znajdziesz tu nie tylko uniwersalne barwy jak czerń, granat i szarości, ale również ognistą pomarańcz, słoneczną żółć, mocną zieleń i inne nietuzinkowe kolory. Dodatkowo posiadamy w ofercie ciekawe wzory - włoskie torebki w kwiatowe wzornictwo to naprawdę największy hit sezonu wiosna/lato 2020!


niebo - piekło - ziemia: ŚWIAT CZAROWNIC\nSimon dostaje szansę, aby uciec od swoich wrogów. Nie wie jednak, że godząc się na to trafi do innego świata. Simon trafia do magicznej krainy i już na początku ratuje kobietę z opałów. Jak się okazuje młoda dziewczyna jest czarownicą pochodzącą z Estcarp. Simon dowiaduje się, że kraina do której trafił jest w stanie wojny, jednak wróg ma tajemniczą moc, z którą nie radzą sobie nawet czarownice. Dodatkowo mężczyzna odkrywa w sobie też zalążki Mocy magicznej.\nCzy dzięki pomocy Simona Świat Starej Rasy będzie miał szanse na zwycięstwo?\nLubię fantastykę, ale fantasty mniej. Jakoś światy, w których dominuje magia, czarownice i wojny słabiej mnie wciąga, jednak po powieść skusiłam się z ciekawości, gdyż należny ona do klasyki fantastyki.\nAndre Norton czyli Alice Mary Norton jest okrzyknięta Matką Fantastyki, więc musiałam dowiedzieć się, czym sobie zasłużyła na ten tytuł.\nAutorka powieść napisała bardzo zgrabnie. Ciekawie przedstawiła krainę, do której zaprasza czytelników. Fabułę zaopatrzyła w wielu interesujących, barwnych i zróżnicowanych bohaterów.\nAutorka w ciekawy sposób rozbudowuje wydarzenia. Nie rozwleka ich, ale dba o szczegóły i dobrze wprowadza wszystkie elementy.\nLiteratka nie tworzy wątków miłosnych, może leciutki zarys, więc nie jest to słodka historia, lecz opowieść o przetrwaniu starych tradycji.\nTempo akcji nie jest szybkie, ale podczas czytania nie odczuwa się nudy. Tak jak to bywa przy pierwszych tomach jest to dobre wprowadzenie do dalszych części. Autorka dobitnie przedstawia sytuację polityczną jaka panuje w świecie jaki wykreowała. Dodatkowo miesza elementy magiczne z wynalazkami współczesnymi.\n"Świat czarownic" to dobrze napisany utwór, który zabiera czytelnika do magicznego świata, w którym niestety toczy się wojna. Fanom takiej literatury powieść powinna przypaść go gustu. Ja z czasem zapewne sięgnę po kolejną część.


Zapisy na rekolekcje dla szafarzy\nZapisy na rekolekcje dla żon szafarzy\nW sobotę 5 maja 2012 roku o godz.19.00 spotykamy się w Kościele Bożego Ciała w Krakowie na Kazimierzu, na III Pielgrzymce nadzwyczajnych szafarzy Komunii świętej Archidiecezji Krakowskiej, do grobu swojego patrona św. Stanisława Kazimierczyka, Uczestniczymy we Mszy św. w albach.\n„Chcemy dziękować Bogu za Jego miłość,\nktóra jest silniejsza od śmierci i grzechu.\nTa miłość objawia się i urzeczywistnia\njako miłosierdzie w naszym codziennym życiu\ni przynagla każdego człowieka,\naby i on z kolei czerpał miłość miłosierną\nPrzeżywając radość wielkanocnego poranka życzymy, by Zmartwychwstały Chrystus obdarzał swoją łaską codzienność naszych spraw i posług, wlewał niezachwianą nadzieję i pomnażał siły w głoszeniu Dobrej Nowiny.\nNiech Maryja, cichy świadek śmierci i zmartwychwstania swego Syna, wspomaga w odważnym i wiarygodnym świadczeniu o Zmartwychwstałym, abyśmy głosili z entuzjazmem, że On żyje i współdziała z tymi, którzy Go miłują.\nRadosne „Alleluja” niechaj rozbrzmiewa w Twoim sercu i Waszych Rodzin oznajmiając, że Pan zmartwychwstał!\nMsza Krzyżma Świętego odbyła się 5 kwietnia 2012 roku w Bazylice Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach.\nBłogosławieństwo nowych nadzwyczajnych szafarzy Komunii świętej odbyło się 31 marca 2012 rok w Bazylice Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach.\nW lutym br. nasza domena naszfarze.pl została przechwycona przez handlarzy domenami. Uruchomiliśmy nową domenę, aktualny jej adres to nszafarze.org.\n1. W każdy czwartek w Bazylice Bożego Ciała w Krakowie na Kazimierzu jest celebrowana Msza św. za wstawiennictwem św. Stanisława Kazimierczyka o godz. 19.00.\n• dla nadzwyczajnych szafarzy\n• dla Żon


Ręcznie haftowany naszyjnik z motylem "Paź żeglarz" | Sklep internetowy Handmade Mała Fabryczka\n120,00 zł Ręcznie haftowany naszyjnik z motylem "Paź żeglarz"\nRęcznie haftowany naszyjnik z motylkiem – Paziem Żeglarzem. To niepowtarzalna biżuteria handmade, która na pewno dobrze sprawdzi się w roli prezentu.\nOprawiony w bazę w kolorze srebra o średnicy 40 mm, do kompletu z posrebrzanym łańcuszkiem żmijką.\nDostępny od ręki tylko 1 sztuka.\nIstnieje możliwość wykonania innych wzorów na zamówienie.


Nietypowy alfabet | TalentowiSKO Banków Spółdzielczych\nUmiejętność liczenia jest podstawą alfabetu Morse’a, czyli sposobu porozumiewania się na odległość za pomocą sygnałów dźwiękowych, świetlnych, impulsów elektrycznych czy odpowiadających poszczególnym literom alfabetu cyfrom oraz znakom specjalnym. Pierwsza tego typu wiadomość została wysłana za pomocą telegrafu elektrycznego z Waszyngtonu do Baltimore ponad 170 lat temu przez twórcę kodu Samuela Morse’a. Od 1890 roku jego wynalazek szeroko stosowano w telekomunikacji radiowej. Obecnie kod Morse’a jest nadal używany, choć w nieco zmienionej formie przez radioamatorów.\nMiędzynarodowy kod radiowy\nAlfabet Morse’a, nazywany też międzynarodowym kodem radiowym, bazuje na trzech elementach: brak sygnału, sygnał krótki i sygnał długi - zapisywanych za pomocą serii kropek i kresek. W praktyce kreska powinna trwać co najmniej tyle, co trzy kropki. Odstępy między poszczególnymi elementami znaku nie mogą być dłuższe niż czas trwania jednej kropki. Przerwę pomiędzy znakami stanowi jedna kreska a pomiędzy grupami znaków, czyli słowami trzy kreski.\nUniwersalny sygnał SOS\nAlfabet został zaprojektowany w taki sposób, aby człowiek był w stanie go zrozumieć bez specjalnego urządzenia dekodującego. W sytuacji awaryjnej kod może być łatwo nadany nawet za pomocą rączy czy zwykłej latarki, dzięki czemu jest wszechstronnym i uniwersalnym sposobem komunikacji. Warto zapamiętać, że alfabecie Morse’a międzynarodowy sygnał alarmowy (SOS) to • • • — — — • • •.


Nie bój się mówić mężczyźnie, czego od niego chcesz - Zwierciadlo.pl\nŻeby on zrozumiał, czego od niego potrzebujesz, i żeby ci to dał, wyłóż mu to w jakiejś pogodnej, spokojnej chwili. (Fot. iStock)\nOgłupiały chłop słyszy: „Ty mnie wcale nie rozumiesz! Nie spełniasz moich potrzeb!”. A skąd on ma znać jej potrzeby? Jeszcze pół biedy, kiedy ona sama zna je jako tako. „Ale o co ci chodzi? Co ty byś chciała, żebym ja robił? Wytłumacz mi” – dopytuje, jeszcze otwarty na spełnianie życzeń ukochanej mężczyzna. „Ach tak, ty, oczywiście, nie wiesz!” – stwierdza z gryzącą ironią ona. „A skąd mam wiedzieć, jeśli ty mi nie mówisz!” – On jest coraz bardziej zły. „Wszystko mam ci mówić jak dziecku, tak? To taka sztuka pomyśleć, czego potrzebuje twoja kobieta?!” – Rozżalona partnerka czuje się coraz bardziej niekochana. Jemu opadają ręce, a ponieważ nienawidzi czuć się bezradny, dobija ją: „No nie, wy jesteście nie do wytrzymania. W ogóle nie można się z babami dogadać!”.\nUwaga na boku – zdarzają się męskie wyjątki, które same z siebie odczytują kobiece pragnienia, bo je znają: są to bracia licznych sióstr (ale ilu takich można spotkać w przyrodzie?) lub wychowani w symbiozie z matką (ale ile z nas chciałoby mieć takiego partnera?). No i jeszcze oszuści matrymonialni, którzy żyją z tej wiedzy.\nNo więc nadchodzą ciche dni, potem zgoda. Później on znów się czegoś nie domyśla. Nawet próbuje i się stara, ale nie trafia i po jakimś czasie (różne osobniki męskie poddają się w różnym tempie) przestaje nawet próbować. Wtedy ona, obolała od tego oczekiwania, donosi mu: „Ja już cię wcale nie obchodzę!”. A on zaczyna się zastanawiać, czy tak jest naprawdę…\nTak, tak, jest to obraz jednostronny. Świadomie dotykam tu tylko jednego kawałeczka tkającego się nieustannie gobelinu pt. „Trudne życie we dwójkę”. A propozycję rozwiązania przedstawię też tylko na przykładzie jednej, ale, sądzę, dość symptomatycznej sytuacji. Nazwijmy je „Instrukcją obsługi płaczącej kobiety”.\nNadchodzi taki dzień, że kobieta zamyka się w pokoju i znienacka zaczyna: płakać, siąpać nosem, nie słyszeć, co się do niej mówi, patrzeć nieprzytomnie (niepotrzebne skreślić). On, zaniepokojony, pyta: „Czy to przeze mnie?”. Ona fuka: „Mam swoje sprawy”. On, z ulgą, że to nie o niego chodzi, wkracza w rolę doradcy: dopytuje, zbiera dane, wyciąga wnioski, co ona ma z tym zrobić, i na koniec zadowolony, że rozwiązał jej problem, oświadcza: „No już, już się nie przejmuj. Nie ma powodu”. Czeka na pochwałę, a tu baba w bek. „No nie, znowu?! Ja już nic nie rozumiem”. I to jest właśnie prawda.\nŻeby on zrozumiał, czego od niego potrzebujesz, i żeby ci to dał, wyłóż mu to w jakiejś pogodnej, spokojnej chwili, mniej więcej tak:\nMój kochany, chcę cię poprosić o coś, co będzie dla ciebie łatwe, a dla mnie ważne i miłe. Powiem ci, jak potrzebuję być przez ciebie traktowana, kiedy płaczę. Otóż chcę móc wtedy złożyć główkę na twoim męskim ramieniu i chlipać bez żadnych rad ani pytań z twojej strony. „Jak to bez rad i pytań?!” – zapyta on wtedy. (Mój spytał). – „Przecież chcę wiedzieć, co się dzieje!” To ja ci potem opowiem, jak mi już przejdzie albo jak załatwię sprawę. Ja chcę się przy tobie móc tylko wypłakać. Czuć się wtedy zaopiekowana, a nie wypytywana. Nie musisz się wcale skupiać na powodach mojego stanu. Możesz myśleć, o czym chcesz, nawet o meczu, byłeś mnie mocno objął i może trochę pogłaskał. „Naprawdę?!” – zdumiał się mój mężczyzna. – „Ja ci się zawsze staram pomóc!” Ale ja jestem duża dziewczynka, jeśli chodzi o radzenie sobie, ja tylko chcę się poczuć małą dziewczynką, która ma się komu wypłakać.\nA jak już ucichnę, to jeszcze mógłbyś zapytać czule: „Może jeszcze trochę zostało?”, i poczekać, aż powiem: „Już”.\n„I to wszystko?!” – on ma okrągłe oczy ze zdziwienia. Tak, kochanie, to wszystko, a ja będę ci bardzo wdzięczna i zachwycona, że mam takiego kochanego mężczyznę, opokę. „Ja będę mógł myśleć o meczu, a ty mną będziesz zachwycona?!” Dokładnie tak, tylko mnie słodko obejmuj. „Kochanie, masz to u mnie od dziś”. A po chwili: „A gdy będziesz płakała przeze mnie?” – zapyta przytomnie. A to już będzie całkiem inna historia.


Skup katalizatorów Kotly\nKotly - Skupujemy katalizatory we wszystkich miastach, ze wszystkich pojazdów Kotly\nZapraszamy Państwa do zapoznania się z nasza pełną ofertą skupu katalizatorów, oferta skierowana jest dla wszystkich chętnych, którzy szukają odbiorcy lub chcą uzyskać lepszą cenę za sprzedawany katalizator. Oferta skupu katalizatorów Kotly to prawdopodobnie najlepsza oferta na rynku. Prosimy skontaktować się pod nr tel. 533-080-717. Skup katalizatorów Kotly to oferta specjalnie dla Ciebie.\nPamiętajmy, że zużyte katalizatory należy zutylizować, dlatego powstał nasz skup katalizatorów. Zajmujemy się profesjonalnym recyclingiem katalizatorów Kotly. Dlatego zapraszamy do kontaktu z nami w celu dokonania wyceny Państwa katalizatora lub katalizatorów Kotly. Jesteśmy pewni, że zaproponujemy Państwu najlepszą cenę za katalizatory.\nSkup katalizatorów Kotly. Zadzwoń tel. 533-080-717\nJesteśmy w stanie zaoferować jako jedyni na rynku najlepszą cenę za Twój katalizator. Nie zwlekaj i sprzedaj go zanim straci na wartości. Prosimy pamiętać, że cena katalizatorów jest uzależniona od wykresów podanych na stronie startowej, a także od kursu walut. Jest to wypadkowa wielu czynników decydujących o wartości katalizatora. Dlatego jeśli jest dogodny czas nie zwlekaj i dzwoń do nas w sprawie skupu katalizatorów Kotly, dodatkowe pieniądze na pewno się przydadzą, a środowisko naturalne będzie wolne od niezbezpiecznych substancji.


kukiz - KONSERWATYZM.PL – Portal Myśli Konserwatywnej\nRękas: Kukiz-PiS – bo tutaj jest jak jest…\n7 czerwca 2021 7 czerwca 2021 Redakcja Konserwatyzm.pl\nElementem maskującym porozumienie Kukiz-PiS – ma być powołanie zespołu omawiającego wprowadzenie mieszanej ordynacji wyborczej, w celu „urealnienia biernego prawa wyborczego każdego pojedynczego obywatela”, jak to się ładnie nazywa w kręgach zwolenników JOW. Czyli, mówiąc po ludzku, żeby każdy obywatel mógł sobie wystartować do Sejmu inaczej niż jako kandydat z listy partii politycznej, najlepiej ogólnopolskiej. „Kto floty nie posiada ten jest kurwa cienki!” Dowcip polega jednak na tym, że dla uzyskania tego efektu – JOW-y czy mix ordynacyjny wcale nie są konieczne. W dodatku ich wprowadzenie […]


Kocimiętka – Nepeta | Ogródek.pl\n256 Odsłon(y) 0 autor Celina Ibrom\nKocimiętka to bylina rodziny Lamiaceae – jasnotowate.\nNazwa zwyczajowa wiąże z wpływem, jaki kocimiętka wywiera na koty. Rośliny zawierają nepetalakton, prawdopodobnie koci feromon. Kot wyczuwając kocimiętkę, zaczyna się w niej tarzać, gryźć, lizać, mruczeć, miauczeć. Trwa to około 10 minut, po czym zwierze traci zainteresowanie rośliną. Po kolejnych 2 godzinach spektakl się powtarza. Wszystkie koty podobnie reagują. Cecha ta jest dziedziczna. Bardziej wyczulone na jej działanie wydają się osobniki w wieku rozrodczym. Małe kocięta i starsze koty są mniej na nią podatne.\nIstnieje ok. 70 gatunków rośliny, z tego co najmniej trzy gatunki kocimiętki przyciągają koty: Nepeta cataria, N. grandiflora i N. × faassenii.\nKocimiętka wyrasta do 30-40 cm, tworząc gęste kępy. Łodygi są silnie rozgałęzione, pokryte owalnymi, karbowanymi liśćmi o krótkich ogonkach. Liście są srebrzysto-szare i owłosione. Wymagają słonecznego lub lekko ocienionego stanowiska. Rosną z w każdej przeciętnej, a nawet suchej czy gliniastej glebie. Wystarczy aby do tej ostatniej dodać trochę żwiru czy piasku i przekopać. Kocimiętka nie wymaga nawożenia. Jeżeli jednak podsypiemy jej nawozu, kępa silnie się rozrośnie ale będzie to kosztem słabszego kwitnienia.\nKwitnie maj/wrzesień. Kwiaty mogą mieć kolor lawendowy, różowy, niebieski, biały. Zebrane w okółki tworzą długie nibykłosy. Po przekwitnięciu całą kępę lepiej nisko przyciąć, bo pozostawiona sama sobie wygląda na „rozczochrańca”. Odrasta szybko i zakwita ponownie.\nW moim ogródku na zimę kocimiętki nie przycinam. Łodygi są naturalnym zabezpieczeniem rośliny przed mrozem. Dopiero przy porządkach wiosennych, ścinam ją bardzo nisko.\nKocimiętkę rozmnaża się co 3-4 lata wiosną – kwiecień/maj, przez podział starszych kęp. Roślina też z powodzeniem sama się wysiewa.\nRośliny są miododajne i dlatego często sadzone są obok pasiek. Poza tym skutecznie odstraszają muchy, karaluchy i mszyce. Warto je więc posadzić w pobliżu róż. Roślina nie jest podatna na choroby i szkodniki.\nKocimiętka w moim ogrodzie rośnie obok przywrotnika ostroklapowego, świetnie współgrając z jego z żółtymi kwiatami.\n9 marca 2018 - 5 674 Odsłon(y)


Polski Krajobraz w okół nas - Humor i Luźna Gadka - S.T.A.L.K.E.R. TEAM\nPolski Krajobraz w okół nas\nJuly 4, 2012 in Humor i Luźna Gadka\nPolskie Góry zawsze mnie pociągały. Lubię po nich chodzić i dość często wracam do nich w tym roku mam taki przywilej że postanowiłem przejechać całe nasze pasmo górskie. Chodzi mi o Karkonosze. Dam kilka fotek i z czasem będę uzupełniał je o kilka następnych z różnych miejsc. A wy ocenicie czy wam się podobają.\nŁadne fotki, teren też piękny... Czym robisz zdjęcia (typ aparatu)?\nAparat to telefon Nokia N8. Do pracy w tym terenie nie warto brać dobrego sprzętu bo łatwo uszkodzić lub zgubić. Góry w tym roku są wyjątkowo sliskie z powodu aury deszczowej.\nO, nawet niezłe fotki jak na telefon. Ee tam ja moją lustrzankę biorę wszędzie - w góry, na eksploracje, na obóz, nad morze, na wakacje. Bez niej nigdzie nie pojadę. Do tego jeszcze 2 zamienne obiektywy i czasem statywm lub mini stojak...\nEdited July 4, 2012 by Radioaktywny\nZdjęcie nr. 3 to prawie jak to z tapetki czystego nieba, most,... Tylko frakcji walczących brakuje :)\nW Niedzielę jadę w nowe miejsce więc dorzucę kilka superowych fotek. Jak na razie to Nokia mi wystarczy i tak po wrzuceniu na kompa wychodzą jak widokówki.\nOsobiście jestem bardzo zaskoczony jakością Twoich zdjęć, nigdy nie sądziłem, że z telefonu da radę takie coś wyciągnąć. Jedynie 3 od końca troszkę prześwietlone, ale to wina odbijającego się w strumyku światła. Skoro interesuję się burzami (klimatem i zjawiskami meteo) oraz rowerami to może założę temat ze zdjęciami superkomórek burzowych, filmikami z pogoni za burzą itd. oraz filmikami ze zjazdów DH...\nCo do tych zdjęć co nie które były robione jeszcze w dzień a co nie które pod wieczór. Aparat nam 12mp. Co do tego aparatu sam byłem zaskoczony kiedy zrzuciłem je na kompa i obejrzałem były naprawdę super. Twój temat byłby także bardzo dobry ja bardzo często obserwuje jak się błyska i podziwiam to zjawisko za każdym razem. Taki błysk super tapeta na kompa.\nZ wczorajszej burzy nad Krakowem mam dwa błyski uchwycone, teraz tylko podretuszować i 15 minut filmu w Full HD jak przechodzi superkomórka o budowie mezocyklonowej...\nTo zademonstruj te twoje zdjęcia chętnie je zobaczę. i tu jeszcze jedno\nOtóz co się tyczy krajobrazu w Polsce to jest on naprawdę Ciekwawy, Mieszkam w Szczecinie (blisko jego końcówki(Podjuchy) :D ) i powiem wam tyle że szczecin sam w sobie jest ciekawy, Na razie nie mam czym robić zdjęć (aparat zepsuty a Nokia C3-01 i HP ipaq nie dają satysfakcjonujących "jakości") więc jak dorwę się do aparatu to wrzucę tu zdjęcia :D Ewentualnie jak nokię będę miał przy sobie to coś cyknę ;D Pozdrawiam\nMyślę że każdy tu mógł by coś wrzucić od siebie. Jeśli obcokrajowcy oglądają tą stronkę to niechaj zobaczą jak u nas jest pięknie. Bo powiadają że cudze chwalicie swego nie znacie. To akurat był parking koło tego starego mostu co to widnieje na fotkach. Jedyne dobre miejsce do postoju. Dodam że okręg od ŚWIERADOWA po JAKUSZYCE jest w przebudowie i owa droga wygląda jak na poligonie.


Groźna kontrola sądeckiej „skarbówki”. To byli oszuści, zgarnęli górę pieniędzy - plus.gazetakrakowska.pl\nFot. Artur Drożdżak Sądecka skarbówka nie miała pojęcia, że ktoś podszył pod jej pracowników i dokonał fikcyjnej kontroli\nKilka miesięcy wcześniej. Pan o imieniu Adam kurował się w sanatorium w Krynicy. Żona z dziećmi została w domu, a on nie tylko oddawał się zabiegom w ramach zaleconej rehabilitacji. Poznał tam o cztery lata młodszą Jadzię i oszalał na jej punkcie.\nZnajoma z sanatorium\nZ racji swoich zobowiązań małżeńskich tej nowej, bliskiej koleżance przedstawił się imieniem Mikołaj. Mężczyźni tak robią, by w razie konieczności wycofać się rakiem z przygodnej znajomości jeśli przybrałaby niekorzystny obrót.\nPiotr przekonywał, że mężczyzna już pomógł innej rodzinie, która miała podobny problem\nskarbówka nowy sącz\nkontrola skarbowa nowy sącz\nWypadek w Bolesławiu. Droga krajowa 94 w stronę Karkowa była zablokowana\nNiedźwiedź. Świecili przykładem w konkursie "Odblaskowa szkoła" i zajęli czwarte miejsce\nPuszcza - Odra. Porażka z ostatnim zespołem I ligi. Sytuacja "Żubrów" coraz gorsza


Po co hodujemy krowy? - grupa 5 latków - Oruńska Akademia Przedszkolaka\nJesteś tutaj: Home > Przedszkole > Sos ... > Akt ... > Po co h ...\nPo co hodujemy krowy? - grupa 5 latków\nCELE OGÓLNE: poszerzanie wiadomości na temat wartości odżywczych, wykorzystania i rodzajów mleka; doskonalenie współpracy w grupie.\nNajważniejsze, żeby zapamietać:\nokreślanie smaku,koloru i zapachu róznych rodzajów mleka- produkty mleczne , bezmleczne -klasyfikacja.\nZnajomość wartości odżywczych mleka.\nWYKAZ ŚRODKÓW DYDAKTYCZNYCH: mleko, barwniki,wykalaczki różne rodzaje mleka (tłuste, odtłuszczone, bez laktozy), zdjęcia przedstawiające produkty mleczne i bezmleczne, duży brystol, marker, czarna farba, obrazek krowy\n„Zgaduj-zgadula” – wnioskowanie co będzie tematem zajęć. Na podstawie ilustracji dziecko opisuje jak wygląda byk,krowa ,cielę.\n„Ogromna krowa” – grupowa praca plastyczna, malowanie dłońmi. Dzieci z rodzicami wspólnie wykonują krowę w rozmiarze XXL. Jedno dziecko lub rodzic rysuje na dużym brystolu sylwetę krowy. Dzieci po kolei odciskają swoje dłonie umoczone w czarnej farbie, tworząc czarne łaty.\n„Co daje krowa?” – pytamy , co daje krowa. Dzieci (niemające uczulenia i alergii) smakują różnych rodzajów mleka (tłustego, odtłuszczonego, bez laktozy), określają ich kolor, smak i zapach.\nPorównują je i szukają różnic.Rodzic pokazuje dzieciom zdjęcia przedstawiające produkty mleczne(różne rodzaje serów, masło, jogurt, śmietanę, lody) oraz produkty bezmleczne (warzywa, owoce,ryby, pieczywo). Dzieci mają za zadanie nazwać wszystkie produkty i wybrać tylko te, które powstają z mleka.\nPrzypomnienie piosenki.,, Stary Donald farmę miał”\n„Tęcza z mleka” – zabawa plastyczna, zabarwianie mleka różnymi barwnikami. Dzieci mieszają substancje wykałaczkami i tworzą różne wzory.\nPiramida” – doskonalenie motoryki małej w zabawach\nkonstrukcyjnych, budowanie piramidy z drewnianych klocków.\nW minionym tygodniu rozmawialiśmy na temat zwierząt mieszkających na wsi. Przedszkolaki potrafią już rozpoznać niemal wszystkie zwierzęta hodowlane, nie mają też problemu z identyfikacją i podawaniem nazw ich młodych. Przez kolejne dni zgłębialiśmy wiedzę na temat świń, krów, owiec, baranów i kur.\nPrzedszkolaki wiedzą także, skąd się bierze wełna. Potrafią odróżnić owcę od barana. Podczas zabawy w zaganianie owiec do zagrody ćwiczyły motorykę małą – przenosiły kulki z waty za pomocą pęsety.\nDzieci nauczyły się rozróżniać produkty mleczne i bezmleczne, próbowały różnych rodzajów mleka, uczyły się rozpoznawać zapisy na ich opakowaniach. Doskonaliły też umiejętność odróżniania fikcji od rzeczywistości.\nW kolejnym tygodniu będziemy realizować temat związany z pracą rolnika.\npng - 0.56MB\npng - 0.24MB\npng - 0.4MB\nData dodania: 2020-03-27 11:27:59\nData edycji: 2020-04-02 16:32:21


Radosław Stankowski Trener Personalny Warszawa - TrenerHUB®\nStrona główna / Trener Personalny Warszawa / Radosław Stankowski\nStaram się dopracować trening do cech każdej osobowości. Uważam, że podczas walki nie warto dawać się trafić, dlatego najlepszą metodologią jest PPO (podskocz-przyp…rdol-odskocz). Poza tym wiem kiedy zawodnik musi „przycisnąć’, a kiedy można odpuścić.\nZapewnię trening sprawnościowo-wydolnościowy połączony z techniką bokserską i nauką mocnych kopnięć i odpowiednie ćwiczenia rozciągające. Ponadto skomponuję plan treningowy pracy na budowę muskulatury.\nZapraszam do współpracy – kontakt poprzez facebook : Radek Treningi.\nPo pierwszej konsultacji (nawet telefonicznej) umawiamy się na termin pierwszego treningu. Po pierwszym treningu (na podstawie jego przebiegu) wyznaczamy konkretne cele i dążymy do nich stopniowo. Istotne jest zróżnicowanie treningowe przy zachowaniu podstawowych wzorców technicznych, a wszystko dopełnia odpowiednia praca siłowa. Wszystko z odpowiednią dozą dystansu (do życia, siebie i sportu).\nStaram się dobierać najlepsze metody nabyte podczas treningów w różnych miejscach. Częściowo mieszam elementy muay thai, boksu olimpijskiego oraz klasycznego kickboxingu.\nJestem uczestnikiem wielu zawodów (w tym mistrzostw) w kickboxingu, moim największym sukcesem jest wicemistrzostwo na pucharze Polski w 2010 roku. Oprócz kickboxingu trenowałem także boks olimpijski, a teraz aktualnie trenuję tajski boks i kickboxing, szykuję się do zawodów w kickboxingu we wrześniu.\n1) rozgrzewka+ ćwiczenia wydolnościowe + wyrabianie gibkości,\n2) Trening techniczno-taktyczny,\n3) Na koniec wydolność siłowa\nDo tego wszystkiego ułożę lekki trening siłowy na dni "nie-treningowe"


Archiwa: tradycja świąt bożego narodzenia - Kolega Literat\nTag: tradycja świąt bożego narodzenia\nTrwa mój ulubiony okres w roku! Czas świątecznych porządków, świątecznych przygotowań, świątecznych prezentów, świątecznych piosenek i świątecznego nastroju. Z ulgą w sercu przywitaliśmy w tym roku ciężarówki Tmobile wiozące setki umów oraz dodatkowych opłat. Ucieszyła nas CocaCola, której wersja Świętego Mikołaja stała się już symbolem Bożego Narodzenia. Podejrzewam, że o Gwieździe Betlejemskiej niewielu słyszało. Zresztą co to za atrakcją, z której nie można się napić! A czarna woda została wpisana na stałe na listę dwunastu potraw.\nUkrócę wątpliwości – nie ma we mnie nawet grama świątecznego nastroju. Nigdy nie czułem potrzeby zbierania się wokół choinki, wyczekiwania prezentów, siadania do stołu i udawania, że jest się wspólnotą. Tej świątecznej sztuczności, która jest obowiązkowym elementem świątecznego nastroju, ale nikt o tym nie mówi. Bo nie wypada, bo trzeba przełamać się opłatkiem, bo trzeba zapomnieć na ten czas o krzywdach i dzielących nas sprawach. Potem, w zasadzie po trzech dnia lub zaraz po tym, jak minie kac, można dalej drzeć koty. Wszyscy od razu zapominają o lukrowanych życzeniach oraz marcepanowych uśmiechach. Było, minęło, byle do Wielkanocy podczas, której znowu trochę się poudaje i będzie dobrze.\nTa sztuczność mnie denerwuje. Po co te uśmieszki? Znalazłoby się kilka osób, które zakrzyknęłyby: TRADYCJA! Nie, żadna tam tradycja, tylko reklamy nas formatują. Od początku grudnia jesteśmy atakowani zastawionymi stołami, zadowolonymi ludźmi oraz wszechogarniającą radością. Zaczynamy myśleć, że tak trzeba, że tak powinno być. Staramy się, aby nasze życie wyglądało, jak to, które obserwujemy w przerwach między filmami. Pomijamy to, że te reklamówki mają nas namówić do zrobienia zakupów. Postnowoczesne Święta mają niewiele z tradycji, ale dużo z konsumpcjonizmu. Uśmiech jest piękniejszy, gdy ma się założoną drogą biżuterię, prawda? Więcej radości widać na twarzy człowieka, gdy ten trzyma w dłoni tablet. Pewnie szczęście świeci mu w oczy z ekranu.\nOkres Świąt Bożego Narodzenia jest dla mnie czasem na przemyślenia. Zastanawiam się, czy to nasze pojęcie wspólnoty wciąż obowiązuje. W XXI wieku, pomiędzy Fejsikiem, Twittkiem, Snapem i Insta zaczyna ono wyglądać inaczej. Ignorowanie cyberkultury to poważny błąd, ale nie posadzimy jej przy wigilijnym stole. Coraz częściej obserwuję to, że ludzie znający się tylko z gry, mają więcej wspólnego, niż ci, którzy spożywają karpia. Świat się zmienił, a my trwamy przy pewnych zwyczajach. Zastanawiam się, czy kiedyś ta cała wigilijna szopka będzie czymś podobnym do dziadów. Znamy je z dzieła Mickiewicza, którym katuje się nas w szkole, ale to nie znaczy, że wciąż je praktykujemy. Wprost przeciwnie – w ich miejsce przytuliliśmy Halloween.\nZastanawiam się, czy jeszcze tego potrzebujemy. Mikołaj też kiedyś stanie się przeżytkiem. Dzieciaki grają w GTA, przeglądają Sieć – ktoś im powie, że to zwykła bujda. Prezenty dostarcza karta kredytowa, a nie gruby facet w śmiesznej czapce. Jak wytłumaczyć kolejnemu pokoleniu, że ta bliskość, którą odczuwają przy wigilijnym stole, jest bardziej prawdziwa od tej, którą mają w swojej gildii w grze?\nŚwięta staną się dla nich sztuczne. I być może je odrzucą. Nie wiem, czy należy to traktować jako klęskę obyczajów. Bliższy jestem stwierdzeniu, że to znak czasów.


Linkujące do redirektu Autor:Nieznany i Autor:Anonim => ujednolicenie[edytuj]\nco pozwoli na wyeliminowanie zbędnych redirectów na stronach: disFixer nie będzie się załączał niepotrzebnie i nie będzie informował o konieczności poprawy, co jest nieco dezorientujące. Wieralee (dyskusja) 14:30, 9 paź 2021 (CEST)[odpowiedz]\nZa dołączam się do prośby Tommy J. (pisz) 18:26, 9 paź 2021 (CEST)[odpowiedz]\n@Wieralee: Nie to, że jestem niechętny, ale chciałbym się zorientować, jaki jest zakres tych prac. Wszystkie teksty na stronach głównych należałoby "przeorać"? Nie za bardzo też "czuję" problem, bo nie używam disFixera. Potrzebowałbym kilku przykładów. Draco flavus (dyskusja) 17:06, 9 paź 2021 (CEST)[odpowiedz]\nWszystkie linki na stronie: Specjalna:Linkujące/Autor:anonim — i w nich zamiana tych 4ch wariantów na jeden. Wieralee (dyskusja) 17:13, 9 paź 2021 (CEST)[odpowiedz]\n@Draco flavus: jeszcze pole tłumacz... i może redaktor, chociaż tam nie powinno już być niczego. Wieralee (dyskusja) 12:57, 10 paź 2021 (CEST)[odpowiedz]\n@Wieralee: Tłumacza robię, redaktora nie. Większym wyzwaniem są jednak ukryte miejsca (licencje, i linki [[Autor:Anonim|Anonimowy]] itp. Zaraz kończę, resztę trzeba zrobić ręcznie. Robiłem tylko w przestrzeni głównej. Została jedna np. Bernsteinowa Draco flavus (dyskusja) 13:00, 10 paź 2021 (CEST)[odpowiedz]\n@Draco flavus: nie rób ręcznie, ja to dokończę przez AWB. Wieralee (dyskusja) 13:05, 10 paź 2021 (CEST)[odpowiedz]\n@Wieralee:W przestrzeni głównej zostały już tylko jakieś specjalne przypadki. Na razie DracoBot kończy. Draco flavus (dyskusja) 13:08, 10 paź 2021 (CEST)[odpowiedz]\n@Draco flavus: to nie ma znaczenia, w jakiej przestrzeni, bo wrzucę do AWB listę linkujących, czyli tych, które jeszcze zostały, obojętnie, gdzie są. Wieralee (dyskusja) 13:15, 10 paź 2021 (CEST)[odpowiedz]\n@Wieralee: to poczekaj jeszcze chwilę, podczyszczę indeksy Draco flavus (dyskusja) 13:20, 10 paź 2021 (CEST)[odpowiedz]\nOK, @Wieralee: to czyść dalej, resztę moim zdaniem trzeba przeanalizować indywidualnie Draco flavus (dyskusja) 13:45, 10 paź 2021 (CEST)[odpowiedz]\nPoprawa linków do Commons[edytuj]\nDziękuję, Seboloidus (dyskusja) 23:46, 15 paź 2021 (CEST)[odpowiedz]\nSeboloidus (dyskusja) 16:36, 16 paź 2021 (CEST)[odpowiedz]\nPoprawa linków do Commons (cz. 2)[edytuj]\nSeboloidus (dyskusja) 01:34, 18 paź 2021 (CEST)[odpowiedz]\nPoprawa linków do Commons (cz. 3)[edytuj]\nSeboloidus (dyskusja) 02:00, 21 paź 2021 (CEST)[odpowiedz]


Uniwersytet 3 Wieku w Kaźmierzu - KULINARIA\nZapraszamy na zajęcia kulinarne o godzinie 18:00, w 4-ty czwartek miesiąca do świetlicy w Radzynach. Zapewniamy trzy godziny gotowania we wspaniałej atmosferze połączonej z degustacją potraw.\nKwietniowe placki ziemniaczane\nNa zajęciach kwietniowych sekcji kulinarnej dominowały placki ziemniaczane tradycyjne, jak i rosti serwowane z gulaszem cygańskim i dipem koperkowym, a na deser ciasto czekoladowe z fasolą posypane jagodami goji.\nW marcu świątecznie i zielono, na zajęciach kulinarnych przygotowałyśmy: tatar z jajka na pumperniklu, sałatkę z brokuła, sałatkę z rukolą, roszponką, gruszką i serem Lazur, sałatę z rukolą i łososiem, oraz zielone koktajle: z jarmużu, szpinaku, jabłka i cytryny, oraz jarmużu, banana, borówek i orzechów.\nLutowe przysmaki dla zakochanych i nie tylko...\nW lutym sekcja kulinarna przygotowała: zieloną zupę jarmużową z pęczakiem, klasyczny Strogonow z kluskami francuskimi i półfrancuskimi, do tego pikantne zapiekane marchewki z masłem orzechowym, oraz na deser kruche ciasteczka.\nNa styczniowe chłody...\nNa styczniowe chłody sekcja kulinarna proponuje: kotleciki z drobiu, kotlety wegetariańskie z sosem z rukoli, szybki sernik, pyszny chlebek bananowy i owocowe smoothie.\nNa grudniowych zajęciach, sekcja kulinarna przygotowała: roladę drobiową z suszonymi pomidorami, z wodnej kąpieli, roladę ze szpinakiem i serem pleśniowym, sztufadę klasyczną, oraz pierniki.


Twój komputer nie uruchomił się poprawnie? Oto, co musisz zrobić | Friendoffriends\nTwój komputer nie uruchomił się poprawnie? Oto, co musisz zrobić\nByć może napotkałeś problem polegający na tym, że Twój komputer z systemem Windows nie uruchamia się tak, jak powinien po uruchomieniu, i powoduje natychmiastowy błąd o treści: „Twój komputer nie uruchomił się poprawnie.”\nMoże się to zdarzyć po nagłej awarii zasilania (komputer działał dobrze i nagle zaczął rzucać na Ciebie ten błąd) lub po uaktualnieniu komputera do najnowszej wersji lub przynajmniej do nowszej niż poprzednia. Mamy na myśli aktualizację systemu operacyjnego Windows, dodanie nowego sprzętu lub aktualizację sterowników.\nOczywistym pierwszym zaleceniem jest uruchom ponownie komputer i poczekaj, czy to pomoże. Jeśli masz szczęście, to powinno załatwić sprawę, ale nie martw się, ponieważ istnieje kilka rozwiązań tego problemu.\nTwój komputer nie uruchamia się poprawnie? Napraw to za pomocą tych rozwiązań\nTryb awaryjny / naprawa uruchamiania\nUżyj sfc / scannow\nOdbuduj dane konfiguracji rozruchu\nNapraw uszkodzony główny rekord rozruchowy\nRozwiązanie 1 - tryb awaryjny / naprawa podczas uruchamiania\nTryb awaryjny to opcja rozwiązywania problemów dla systemu Windows, która uruchamia komputer w stanie ograniczonym. Wykonaj następujące kroki:\nPrzejdź do Menu Start i wpisz Aktualizacja i odzyskiwanie.\nKliknij Aktualizacja i odzyskiwanie i idź do Poprawa.\nW obszarze Uruchamianie zaawansowane kliknij Uruchom ponownie teraz.\nJeśli nie możesz zalogować się do komputera lub zablokował się ekran blokady, wykonaj następujące czynności:\nNacisnij i przytrzymaj Zmiana.\nKliknij przycisk zasilania, przytrzymując Shift> kliknij Uruchom ponownie.\nKliknij Rozwiązywanie problemów na Wybierz opcję ekran.\nKliknij Ustawienia uruchamiania> Uruchom ponownie.\nWybierz Tryb bezpieczeństwa.\nZaloguj się na konto z uprawnieniami administratora.\nTwój komputer powinien być teraz w trybie awaryjnym. Musisz uruchomić narzędzie Startup Repair z opcji Advance boot:\nNacisnij i przytrzymaj Zmiana i kliknij Uruchom ponownie.\nKliknij Naprawa podczas uruchamiania.\nRozwiązanie 2 - Użyj sfc / scannow\nNastępną rzeczą, którą spróbujemy, jest uruchomienie polecenia sfc / scannow w wierszu polecenia. To polecenie działa jako narzędzie do rozwiązywania problemów z różnymi problemami związanymi z systemem i może być przydatne również w tym przypadku.\nJeśli nie wiesz, jak uruchomić polecenie sfc / scannow, postępuj zgodnie z tymi instrukcjami:\nIść do Szukaj, rodzaj cmd, kliknij prawym przyciskiem myszy Wiersz polecenia, i wybierz Uruchom jako administrator.\nRozwiązanie 3 - Zaktualizuj system Windows\nWindows 10 to usługa (według Microsoft), co oznacza, że firma nieustannie pracuje nad ulepszeniami i ulepszeniami systemu. Być może masz więc do czynienia ze znanym problemem w swojej obecnej kompilacji, który firma Microsoft już zauważyła.\nW takim przypadku aktualizacja rozwiązująca powinna być w drodze. Po prostu przejdź do Ustawienia> Aktualizacje i zabezpieczenia i sprawdź dostępność aktualizacji. Jeśli jest potrzebna aktualizacja, komputer ją pobierze. Po pobraniu aktualizacji uruchom ponownie komputer, aby ją zainstalować. Po zaktualizowaniu systemu sprawdź, czy problem nadal występuje.\nRozwiązanie 4 - Wyłącz program antywirusowy\nIstnieją raporty, które sugerują, że problem powoduje Twój program antywirusowy. W rzeczywistości jest to powszechne w systemie Windows 10, ponieważ system jest znany z zakłócania oprogramowania antywirusowego innych firm. Chociaż ingerencja w oprogramowanie antywirusowe Windows 10 wpływa głównie na aktualizacje i sposób ich instalacji, tu i tam może występować błąd systemu. W tym ten, o którym mówimy.\nSpróbuj więc na jakiś czas wstrzymać ochronę antywirusową. Jeśli problem nie występuje, gdy program antywirusowy jest wyłączony, rozważ jego zmianę lub przejście do programu Windows Defender.\nKolejnym rozwiązaniem antywirusowym, o którym musimy wspomnieć, jest Bitdefender. Ten program antywirusowy jest lekki dla zasobów, a co najważniejsze, w żaden sposób nie będzie ingerował w system. Jeśli problem stanowił Twój program antywirusowy, możesz rozważyć przejście na Bitdefender.\nPobierz teraz Bitdefender (ekskluzywna cena promocyjna)\nRozwiązanie 5 - Przywróć system\nIstnieje szansa, że na Twoim komputerze zostały wprowadzone niechciane zmiany. W takiej sytuacji nie ma lepszej opcji niż Przywracanie systemu! Jeśli chcesz przewinąć system do poprzedniej działającej wersji, najbardziej logicznym rozwiązaniem jest przywracanie systemu. Jeśli masz odpowiedni punkt przywracania, wykonanie procedury podróżowania w czasie w systemie Windows 10 nie zajmie zbyt dużo czasu.\nJeśli nie masz pewności, jak wykonać przywracanie systemu w systemie Windows, wykonaj następujące kroki:\nKliknij prawym przyciskiem myszy Menu startowe i otwórz Panel sterowania.\nw Kategoria zobacz, otwórz System i bezpieczeństwo.\nKliknij Historia plików.\notwarty Poprawa od dołu po lewej.\nKliknij Otwórz Przywracanie systemu.\nKliknij Kolejny dopóki nie zobaczysz listy dostępnych punktów przywracania.\nPotwierdź wybór i rozpocznij procedurę przywracania.\nPo zakończeniu procesu przywracania systemu problem powinien zniknąć i wszystko znów zacznie działać. Jeśli problem nadal występuje, przejdź do następnego rozwiązania.\nRozwiązanie 6 - Odbuduj dane konfiguracji rozruchu\nJeśli nie możesz normalnie uruchomić systemu, mimo że wykonałeś wszystkie poprzednie kroki, istnieje prawdopodobieństwo, że dane konfiguracji rozruchu są uszkodzone. Ponadto niektóre istotne pliki mogą zostać usunięte lub aktualizacja systemu może sama powodować problemy. Tak czy inaczej, musisz odbudować dane konfiguracji rozruchu, aby rozwiązać ten problem.\nJest to złożona operacja, więc postępuj zgodnie z instrukcjami:\nOtwórz Opcje zaawansowane na ekranie błędu.\nWybierz wiersz polecenia.\nTeraz możesz napotkać dwa scenariusze:\nCałkowita liczba zidentyfikowanych instalacji systemu Windows: 0. Przejdź do kroku 5.\nCałkowita liczba zidentyfikowanych instalacji systemu Windows: 1. Wpisz Y, naciśnij klawisz Enter i uruchom ponownie komputer.\nAtrybut c: bootbcd -h -r -s\nWstaw Y lub Yes i naciśnij Enter.\nZresetuj komputer i powinieneś być gotowy.\nZ drugiej strony, konfiguracja rozruchu wymaga więcej, niż dane konfiguracji rozruchu. Jest też główny rekord rozruchowy.\nRozwiązanie 7 - Napraw uszkodzony główny rekord rozruchowy\nGłówny rekord rozruchowy (MBR) to specjalny sektor rozruchowy, który zapisuje konfigurację rozruchową i informacje na dysku twardym. Jeśli jest uszkodzony lub niekompletny, nie będzie można normalnie uruchomić komputera. Istnieje wiele różnych błędów, które mogą wystąpić z powodu tego problemu, a ich rozwiązanie nie jest łatwe, zwłaszcza bez nośnika instalacyjnego lub odzyskiwania. Jednak zawsze istnieje sposób i powinieneś być w stanie wykonać tę czynność, postępując zgodnie z tymi instrukcjami:\nW wierszu poleceń wpisz chkdsk / r i poczekaj na zakończenie naprawy.\nJeśli problem nadal występuje, może być konieczne wstawienie dodatkowych poleceń, aby działał.\nZresetuj komputer i poszukaj zmian.\nPowinno to rozwiązać problem z awarią głównego rekordu rozruchowego i zacząć działać.\nRozwiązanie 8 - Usuń aktualizacje\nJeśli ten błąd wystąpił po ostatniej aktualizacji, istnieje duża szansa, że będziesz musiał go odinstalować i powrócić do poprzedniej działającej wersji systemu. Oto, co musisz zrobić, aby przywrócić aktualizacje systemu:\nIść do Ustawienia> Aktualizacje i zabezpieczenia> Windows Update.\nIść do Historia aktualizacji> Odinstaluj aktualizacje.\nTeraz znajdź najnowszą aktualizację zainstalowaną na komputerze (możesz sortować aktualizacje według daty), kliknij ją prawym przyciskiem myszy i przejdź do Odinstaluj.\nJeśli problem będzie się powtarzał, firma Microsoft zaleca skontaktowanie się z pomocą techniczną w celu dalszego rozwiązywania problemów.\nUwaga redaktora: Ten post został pierwotnie opublikowany w maju 2017 roku i od tego czasu został odświeżony i zaktualizowany pod kątem świeżości, dokładności i wszechstronności.\nFunkcje aktualizacji Windows 10 Fall Creators Update: Oto, co wiemy do tej pory\nJak dodać funkcję trybu awaryjnego do menu rozruchu w systemie Windows 10\nPoprawka: wygaszacz ekranu nie działa w systemie Windows 10\nPandora na Xbox One obsługuje teraz muzykę w tle\nAplikacje do strumieniowego przesyłania muzyki zaczęły już wykorzystywać nową możliwość odtwarzania muzyki w tle na konsoli Xbox One. Po opracowaniu p...\nGeekbench 4.0 zawiera angażujące testy porównawcze GPU Compute\nFirma Primate Labs niedawno ogłosiła, że wydała wersję 4.0 programu Geekbench na komputery stacjonarne, iOS i Androida. Jako taki, Geekbench 4 stano...\nFitbit przedstawia opaski fitness Charge 2 i Flex 2\nCharge 2 jest następcą Charge and Charge HR, ulepszonej opaski fitness, która liczy kroki, pokonane piętra, mierzy dystans, śledzi tętno, aktywne minu...


KULTURA LIBERALNA > Temat tygodnia > BACZYŃSKI, KOBOSKO, MACHAŁA,...\nw jednej z groteskowych wizji Stanisława Lema „epidemia papyrolizy” błyskawicznie pochłania wszystko, co człowiek usiłował zapisać na papierze. Lepszymi nośnikami do utrwalenia całokształtu wiedzy paradoksalnie okazują się… kości, kamień czy brąz. Dziś jednak innego rodzaju „papyroliza” uderza w czytelników. Sprzedaż prasy opiniotwórczej w Polsce w ciągu ostatnich lat spadła kilkukrotnie. Sytuacja jest dramatyczna. Papierowa prasa umiera na naszych oczach. Co roku znikają kolejne tytuły. Dziennikarze zmuszeni są zmienić zawód. Wydawnictwa zapowiadają kolejne masowe zwolnienia pracowników.\nNajczęściej wskazywaną przyczyną tych zjawisk jest rozwój internetu i związanych z nim technologii komunikacyjnych. Nadzieje na podbicie serc milionów czytelników i jednoczesne pozyskanie wpływów z reklam spełzły na niczym. Mało tego, czytelnicy od lat przyzwyczajani – często przez samych wydawców – do darmowego dostępu do informacji, w ogóle przestali uznawać ją za towar, za który należy płacić. Zjawisko dalece wykracza poza polski rynek. Upadek prasy opiniotwórczej sprawia, że wkrótce patrzenie na ręce władzy ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej w naszym imieniu może stać się iluzoryczne.\nNajważniejsi gracze na rynku zdecydowali się na wprowadzenie opłat za dostęp do swoich serwisów internetowych. Dosłownie już za moment strony internetowe kilkunastu dużych tytułów – z „Gazetą Wyborczą”, ale też „Super Expressem” – będą w pełni dostępne wyłącznie po zapłaceniu miesięcznego abonamentu. Czy takie rozwiązanie wyciągnie polską prasę z dołka?\nRedaktor naczelny „Wprost”, Michał Kobosko, jest co do tego sceptyczny. Ale jednocześnie twierdzi, że podtrzymywanie obecnego modelu oznacza dalszy spadek przychodów, a tym samym dalsze obniżenie poziomu polskiego dziennikarstwa, który już teraz nie jest wysoki. „Redakcje, kiedy decydują się na masowe zwolnienia, w pierwszej kolejności pozbywają się najdroższych dziennikarzy, a na ich miejsce zatrudniają młodszych, z mniejszą wiedzą i doświadczeniem” – mówi Kobosko.\nZdaniem Jerzego Baczyńskiego problem polega nie na nowych technologiach, ale na tym, że wielu wydawców goni za gustami czytelników, zamiast tworzyć rzetelną informację: „dramat dzisiejszej komunikacji polega na tym, że ludzie otrzymują poprzez rozmaite serwisy internetowe obraz rzeczywistości robiony pod nich, dostosowany do ich punktu widzenia”. Z kolei Tomasz Machała, redaktor naczelny serwisu NaTemat.pl, twierdzi, że część wielkich drukowanych mediów po prostu nie jest w stanie przetrwać obecnego kryzysu, bo „przy tak dynamicznie zachodzących zmianach trzeba podejmować decyzje szybkie i zdecydowane, a wielkie wydawnictwa są do tego niezdolne”.\nNasz ostatni rozmówca, Andrzej Skworz, choć krytykuje panujące w Polsce standardy dziennikarstwa, nie wierzy, by profesjonalny dziennikarz był gatunkiem wymierającym. „Śmieszą mnie wypowiedzi tych, którzy twierdzą, że nie potrzebują mediów, bo ważne informacje zawsze same do nich dotrą przez Facebook lub Twitter” – mówi, ale po chwili przyznaje, że sami dziennikarze często nie chcą płacić za dostęp do ekskluzywnych treści.\nO tym dlaczego tak jest oraz komu zaszkodzi płatny dostęp do gazet próbuje opowiedzieć Anna Mazgal w zamykającym Temat Tygodnia komentarzu poświęconym prawom własności w internecie”\nŁukasz Pawłowski i Ewa Serzysko\n1. MICHAŁ KOBOSKO: Szukanie po omacku\n2. JERZY BACZYŃSKI: Koniec mediów masowego rażenia\n3. TOMASZ MACHAŁA: Koniec pewnej epoki\n4. ANDRZEJ SKWORZ: Dziennikarze powinni być sumieniem, również dla samych siebie\nZ Michałem Koboską, redaktorem naczelnym tygodnika „Wprost”, o internecie, tabloidach, i poziomie współczesnego dziennikarstwa, rozmawia Łukasz Pawłowski\nŁukasz Pawłowski: Czy Piano Media – system opłat za dostęp do serwisów internetowych m.in. „Gazety Wyborczej”, „Super Expressu” i licznych gazet lokalnych będzie remedium na niezmienny od dawna spadek sprzedaży ich wersji papierowych?\nMichał Kobosko: Tego tak naprawdę nikt nie wie. Nie mamy gotowego rozwiązania na kryzys sprzedażowy prasy. Wszyscy wydawcy szukają sposobu egzekwowanie pieniędzy za swoje treści trochę po omacku i tak samo jest w tym wypadku. Proszę zwrócić uwagę, że tylko część wydawnictw zdecydowała się wejść w system Piano Media, a patrząc na listę witryn, które będą w nim dostępne, widać, że to jest jedynie bardzo ostrożny pilotaż. Na przykład Ringier Axel Springer nie wprowadził do tego systemu witryny swojej najpopularniejszej gazety, „Faktu” tylko witrynę „Forbesa”, która jest witryną niszową – oczywiście wypełnioną wiarygodną i rzetelną treścią wysokiej jakości – ale jednak niszową. Na niej Ringier Axel Springer chce pewnie przećwiczyć jak ten system będzie funkcjonował. Nie rokuję jednak wielkiego sukcesu tej próbie.\nŁP: Czy myśli Pan, że jeżeli ten system się nie sprawdzi, to będzie można się z niego wycofać i wrócić do darmowych witryn jakby nigdy nic? Przecież to zostanie odebrane przez czytelników jako kompromitacja – chcieliście nas zmusić do płacenia, a i tak wyszło na nasze! W takiej sytuacji przyszłe próby wprowadzenia opłat za dostęp do gazet zostaną po prostu wyśmiane.\nMK: Problem polega na tym, że nie wiemy, za jakie treści ludzie są skłonni zapłacić, a za jakie nie. Moim zdaniem, jeżeli mamy do czynienia z informacjami dostępnymi w wielu miejscach, na przykład będącymi powieleniem informacji z agencji prasowej, to odbiorcy nie będą widzieli żadnego powodu, żeby za nie płacić, bo przecież w wielu innych miejscach będą je mieli za darmo. Odbiorca skłonny będzie płacić w pierwszej kolejności za informacje dosyć specjalistyczne – ekonomiczne, prawnicze, naukowe – wymagające pewnej wiedzy i odpowiadające na bardzo konkretne zapotrzebowanie. Za informacje innego rodzaju, na przykład dotyczące świata polityki, czytelnik zapłaci tylko jeżeli będą to informacje ekskluzywne, niedostępne gdzie indziej, lub jeżeli płacąc otrzyma informację jako pierwszy, szybciej niż inni.\nŁP: Ale czym z perspektywy czytelnika różnią się opłaty za dostęp do stron internetowych od opłat za e-wydania na Kindle’a lub iPada? Dlaczego polski czytelnik, który o ile mi wiadomo niechętnie kupuje wydania na tablety, nagle zechce wyłożyć pieniądze na treści dostępne na komputerze czy w telefonie?\nMK: Ma Pan rację, przychody z wydań elektronicznych na razie nie równoważą kosztów ich przygotowania. Kiedy byłem wydawcą „Newsweeka”, jako pierwsi w Polsce wprowadzaliśmy aplikację na iPada. To była całkiem spora inwestycja, która – mam prawo podejrzewać – do dzisiaj się nie zwróciła. Kiedy startowaliśmy „Newsweek” sprzedawał 130-140 tysięcy egzemplarzy kopii papierowych i góra tysiąc pobrań aplikacji płatnych na iPada, czyli mniej niż jeden procent. Jeśli do tego dodamy, że w przypadku aplikacji oferowanych w AppStore trzeba się dzielić z firmą Apple, która z automatu zabiera 30 procent przychodu, to widać jak bardzo daleko nam do wyjścia na plus. Wydania elektroniczne są w tej chwili nieopłacalne, trwa nerwowe poszukiwanie.\nŁP: Poszukiwanie czego?\nMK: Sposobu na przekonanie internautów, żeby zaczęli płacić za wytwarzany przez nas produkt. Informacja jest towarem, za który – podobnie jak za inne towary – powinno się płacić. Problem polega na tym, że odbiorcy zostali przyzwyczajeni do tego, że informacje są darmowe. Oczywiście sami trochę się do tego przyczyniliśmy. To było dobre w pierwszych latach istnienia internetu, jego popularyzacji, bo trzeba było zachęcać odbiorców do tego, żeby wchodzili na nasze witryny. Liczyliśmy na to, że „klikalność” przełoży się na przychody reklamowe.\nŁP: Ale się nie przełożyła…\nMK: To prawda. Nie tylko okazało się, że klikalność nie przekłada się na reklamę, ale też reklamy nie przekładają się na pieniądze Za banery internetowe i za inne proste formy reklamy w internecie oferuje się śmieszne stawki, a jednocześnie wyprodukowanie treści sporo kosztuje. Na przykład napisanie materiału na czołówkę niedawnego numeru „Wprost” (z 13 sierpnia; przyp. Ł.P.) poświęconego Michałowi Tuskowi kosztowało nas lekko licząc kilka tysięcy złotych, samych tylko kosztów technicznych. Na tę sumę złożyły się koszty podróży i zakwaterowania dziennikarzy w Gdańsku, koszty sesji fotograficznej, koszty spisania i zredagowania tekstu itd. Ja, jako naczelny nie mogę sobie pozwolić na to, żeby to potem oddawać za darmo, ponieważ podążając tym tropem będziemy mieli coraz mniej pieniędzy, a to oznacza gorszej jakości materiały – co grozi spadkiem sprzedaży. To dla prasy równia pochyła, jest więc całkiem racjonalne, że chcemy pobierać opłaty za nasz produkt. Sprawą otwartą pozostaje forma pobierania opłat – czy ma to być abonament czy też oddzielne, niskie opłaty za dostęp do poszczególnych artykułów? Abonament jest dla odbiorcy wygodniejszy, bo płaci raz za dostęp do wszystkich treści. Z drugiej strony skoro gazety są mniej popularne także dlatego, że odbiorca już nie chce dostawać gotowego produktu, który ktoś mu spakował, tylko chce sam wybierać interesujące go części, to lepszym rozwiązaniem jest opłata za poszczególne artykuły. To bardziej sprawiedliwe…\nŁP: …ale i uciążliwsze, bo zamiast przechodzić płynnie od artykułu do artykułu trzeba wstukiwać kolejny kod lub wysyłać kolejny smsy.\nMK: Jak sam Pan widzi naprawdę nie ma dziś jeszcze przekonania, który model powinniśmy przyjąć.\nŁP: Dlaczego pieniądze za reklamy w internecie są tak śmieszne niskie? Przecież coraz więcej ludzi korzysta z internetu.\n*Michał Kobosko, dziennikarz, pracował m.in. dla „Gazety Wyborczej”, był redaktorem naczelnym miesięcznika „Forbes” i tygodnika „Newsweek”. Obecnie redaktor naczelny tygodnika „Wprost”\nZ Jerzym Baczyńskim, redaktorem naczelnym tygodnika „Polityka” o pokusie tobloidyzacji, roli dziennikarza w epoce internetu i szacunku dla czytelnika, rozmawiają Ewa Serzysko i Łukasz Pawłowski.\nKoniec mediów masowego rażenia\nŁukasz Pawłowski: Czy Pana zdaniem wprowadzany obecnie przez kilkanaście gazet system opłat za dostęp do serwisów internetowych Piano Media to dobre rozwiązanie?\nJerzy Baczyński: Wydawcy wszędzie na świecie testują różne nowe modele biznesowe, które mają sprawdzić, czy na internecie da się zarabiać lepiej, niż to się do tej pory udawało. Doświadczenia z tego typu ofertami są różne. „Polityka” nie przystąpiła do systemu Piano Media, ponieważ moim zdaniem nie przyciągnie on ani dużej liczby odbiorców, ani znaczących wpływów. Nie jest to żaden magiczny patent na rozwiązanie dramatycznych problemów, w jakich znalazły się wszystkie tradycyjne media skonfrontowane z rzeczywistością internetową.\nEwa Serzysko: A jak traktujecie Państwo internet – czy widzicie w nim raczej szansę finansową, narzędzie pomocne w popularyzacji treści publikowanych w gazecie, czy też całkowitą alternatywę dla formuły papierowej?\nJB: Nasze rozumienie internetu bardzo się zmieniło przez ostatnie lata. Proszę sobie wyobrazić, że jeszcze w pierwszych projektach naszej siedziby, którą oddano do użytku w roku 2002 i która była wówczas najnowocześniejszym tego rodzaju budynkiem w kraju, na korzystanie z internetu przewidzieliśmy specjalne pomieszczenie wyposażone w zaledwie kilka komputerów. Byliśmy przekonani, że taki dostęp do sieci absolutnie nam wystarczy. Traktowaliśmy internet jako rodzaj ciekawostki, dodatkowego źródła informacji, zresztą bardzo ograniczonego i mało wiarygodnego. Już w trakcie budowy na gwałt zmienialiśmy projekt i ostatecznie okablowaliśmy cały budynek. Następnie, podobnie jak inne media, myśleliśmy o internecie jako nowej ścieżce komunikacji z czytelnikami. Liczyliśmy, że rosnący ruch w sieci przyciągnie do nas nowych czytelników i wygeneruje przychody reklamowe. Wychowani w tym tradycyjnym świecie, gdzie gazety żyły ze sprzedaży i z reklam, automatycznie przenosiliśmy ten model na rzeczywistość internetową. Uważaliśmy, jak wszyscy wydawcy, że nawet gdy sprzedaż wydań papierowych spadnie, to jeśli naszą stronę będą odwiedzały codziennie dziesiątki tysięcy osób, będziemy generować zyski. Wierzyliśmy, że za ludźmi przyjdą reklamy. Dopiero potem okazało się, że to wszystko jest nieprawda, że ten ruch prawie nie generuje reklam i że cały pomysł stworzenia portali obklejonych banerami reklamowymi nie sprawdził się. Dziś reklama w swej tradycyjnej formie – podobnie jak inne media – przeżywa poważny kryzys. Nie wiemy, czy za jakiś czas reklama jako rodzaj przekazu perswazyjnego w ogóle będzie istniała, ponieważ już teraz zostaje zastąpiona powszechną dostępnością informacji handlowo-produktowej. Powstają nowe wyszukiwarki i porównywarki towarów – dzisiaj, jeśli ktoś chce np. kupić samochód, może dosyć dokładnie określić parametry tego, czego chce i szybko znajdzie odpowiedni produkt, może zapytać fachowców i użytkowników, a na koniec, na tym samym ekranie, kliknąć i dokonać zakupu z dostawą do domu. Prosty baner do zakupu go nie przekona.\nES: Czym zatem jest dziś dla Państwa internet, skoro nie jest już ani ciekawostką, ani źródłem dochodów reklamowych?\nJB: Coraz rzadziej patrzymy na internet jako rodzaj medium czy kanał dystrybucji. Dla młodszego pokolenia mówienie o internecie jako czymś wyodrębnionym w ogóle jest niezrozumiałe, bo sieć jest po prostu środowiskiem, w którym jesteśmy zanurzeni To jest nowa rzeczywistość cywilizacyjna, która zupełnie inaczej definiuje odbiorców, czy raczej uczestników, sposób korzystania z mediów oraz ich sens istnienia. Świat, w którym media są z definicji pośrednikiem między rzeczywistością a odbiorcą się rozpada. Dzisiaj pośrednik między całą tą infosferą a odbiorcami musi na nowo zdefiniować swoją rolę, jeśli w ogóle chce przetrwać jako użyteczny „broker informacji”. Obecnie nikt nie ma monopolu na dostęp do informacji, ani monopolu przekazu, a na tym właśnie monopolu był budowany przed wynalezieniem internetu cały świat medialny. My dziennikarze, wydawcy i nadawcy, mieliśmy uprzywilejowany dostęp do informacji, a jednocześnie kontrolowaliśmy kanały dystrybucji. To wyleciało w powietrze – dziś każdy może być, przynajmniej teoretycznie, nadawcą, odbiorcą i agregatorem treści. Każde medium musi się w tej rzeczywistości zdefiniować na nowo, każdy musi szukać swojej własnej odpowiedzi, odpowiedniej do miejsca w dotychczasowej strukturze. Nie ma uniwersalnych reguł.\nŁP: Jakie rozwiązanie wybrała „Polityka”?\nJB: Nasza strategia polega przede wszystkim na utrzymaniu profesjonalnej redakcji. Uważam, że ze względu na dzisiejszą obfitość źródeł informacji i opinii, utrzyma się zapotrzebowanie na ludzi, którzy będą je przesiewać, nadawać im wagę, umieszczać w szerszym kontekście, wyciągać wnioski. Mam wrażenie, że ludzie stają się coraz bardziej bezradni wobec ogromu niewyselekcjonowanych, nieprzefiltrowanych i nieocenianych wiadomości, analiz, opinii, komentarzy. Wciąż jeszcze, ponieważ internet to nowe medium, mają przekonanie, że sobie radzą, że nad tą rzeczywistością panują. Dostają to, co ich interesuje i w takiej postaci, w jakiej ich interesuje, a zatem wydaje im się, że budują sobie indywidualne środowisko medialne. My uważamy, że tak dalece spersonalizowany przekaz nie tylko nie wystarcza, ale stanowi poważne zagrożenie i dla jednostki, i dla społeczeństwa. Narzędzia internetowe dopasowują wszystkie informacje do wcześniej ujawnionych zainteresowań użytkownika, to znaczy dostajemy głównie to, na co już zwróciliśmy uwagę. Dramat dzisiejszej komunikacji polega na tym, że ludzie otrzymują poprzez rozmaite serwisy internetowe obraz rzeczywistości robiony pod nich, dostosowany do ich punktu widzenia. Tymczasem rzeczywistość jest o wiele bardziej złożona i jeśli ludzie będą dostawali tylko to, czym są zainteresowani, nie będą wiedzieli o ogromnej większości rzeczy, które mogą lub powinny mieć wpływ na ich życie. W tym sensie internet nie rozszerza, ale dramatycznie zawęża nasze pole kontaktu ze światem. Niedawno oglądałem prezentację, podczas której prowadzący przedstawił wyniki bardzo prostego eksperymentu. Poprosił trójkę znajomych o wpisanie na swoich przeglądarkach hasła „Egipt” i porównał uzyskane rezultaty. Ze względu na różne zainteresowania i różną historię przeglądania bardzo się od siebie różniły. Pierwszemu, interesującemu się polityką, podano całkiem sporo informacji o Arabskiej Wiośnie, drugi otrzymał przede wszystkim informacje turystyczne, trzeciemu – zapalonemu kucharzowi – dostarczono głównie informacji na temat lokalnej kuchni i ani jednej o wydarzeniach politycznych w regionie. Internet wcale nie gwarantuje tak nieograniczonego dostępu do informacji, jak to się z pozoru wydaje. Ktoś (osoba, algorytm, cookies) dokonuje w naszym imieniu selekcji informacji na podstawie ujawnionych przez nas wcześniej preferencji. Krótko mówiąc, natykamy się tylko na to, na co w jakimś sensie chcemy się natknąć – to błędne koło.\n*Jerzy Baczyński, dziennikarz prasowy i telewizyjny. Wieloletni publicysta tygodnika „Polityka”, od roku 1994 jego redaktor naczelny i prezes wydającej to czasopismo spółdzielni „Polityka” Spółdzielnia Pracy. Laureat licznych nagród dziennikarskich, w roku 2010 został wybrany przez kapitułę konkursu im. Andrzeja Woyciechowskiego polskim „Dziennikarzem 20-lecia”.\nZ Andrzejem Skworzem, redaktorem naczelnym miesięcznika „Press”, patronującego nagrodom Dziennikarza Roku, Grand Press oraz Grand Press Photo, rozmawia Ewa Serzysko.\nDziennikarze powinni być sumieniem, również dla samych siebie\nEwa Serzysko: W zeszłym roku miesięcznik „Press” obchodził swoje piętnastolecie. Jak zmieniły się media i dziennikarstwo w Polsce w ciągu tych kilkunastu lat?\nAndrzej Skworz: Podzieliłbym ten czas na dwa okresy, rozgraniczone przełomem lat 2002–2003: aferą Rywina i pojawieniem się na rynku „Faktu”. W pierwszym okresie – od początku lat 90. – uczyliśmy się standardów, jako dziennikarze poznawaliśmy zasady rządzące wolnymi mediami. To był czas, kiedy z wielką łatwością rodziły się nowe media, a dziennikarze byli ciekawi, jak ten zawód wykonywać zgodnie z wymogami warsztatowymi i etycznymi. Potem, po roku 2003, działalność mediów nabrała wymiaru przede wszystkim finansowego, mniejsze znaczenie zaczęły mieć prawidła zawodowe i etos. Dziennikarze zaczęli się dzielić politycznie, czego apogeum osiągnęliśmy za rządów PiS. Dziś, w obliczu kryzysu ekonomicznego i kryzysu mediów (związanego z internetem), dziennikarze – poznawszy już zasady – częściej zastanawiają się, jak je omijać i łamać, a nie pozytywnie stosować.\nDo jakich reguł mieliby się oni odwoływać? Po 1989 roku środowisko dziennikarskie całkowicie się zmieniło. Pojawiło się nowe pokolenie młodych, całkiem niedoświadczonych dziennikarzy. Były redaktor naczelny „Dziennika”, Robert Krasowski, który wtedy zaczynał karierę, na jednym ze spotkań opowiadał nam jak niemal z marszu wysłano go wówczas jako korespondenta do Sejmu.\nRzeczywiście, nagle z zawodu wyparowali ci, którzy wiedzieli co i jak robić. Zabrakło nauczycieli zawodu, do pracy przyjmowano młodych, nieskażonych dziennikarstwem komunistycznym, ale i wiedzą o zawodzie. Sądziliśmy, często niesłusznie, że odbiorcy nie będą chcieli czytać reżimowych publicystów, a większość z nich rzeczywiście nie odnalazła się w nowych realiach i sama odeszła. Ja w tym czasie pracowałem w poznańskim tygodniku „Obserwator Wielkopolski”, który wyszedł z podziemia i miał zamiar wygrać z postkomunistycznym „Wprost”. Nasze pismo szybko padło. Chęci mieliśmy dużo, umiejętności zaś dramatycznie mało. Standardy pracy dziennikarskiej, tak jak wszystko w wolnej Polsce, właściwie wykuwały się same.\nZ czasem dziennikarze także musieli nauczyć się lawirować między politykami różnych opcji i reklamodawcami. A może raczej postanowili się im poddać?\nW ciągu minionych dwóch dekad nacisk polityków na media malał, ale rosła presja reklamodawców. Wolny rynek mediów, oprócz koncesjonowanych i elektronicznych, stopniowo uniezależniał dziennikarzy od wpływu polityków. W mediach publicznych ich wpływ jest właściwie niezmienny. Bo media silniej niż do niezależności ciągnie do pieniędzy. W sytuacji, gdy coraz mniejsze kwoty pochodzą od odbiorców, rośnie znaczenie reklamy. Stąd te teksty, które w wydawnictwach nazywa się PR-kami, powstałe na potrzeby firm, które albo reklamują się obok, albo wprost płacą za pozytywne artykuły na swój temat. Są i programy telewizyjne i radiowe, których jedynym sensem istnienia jest product placement. Pod wpływem nacisku reklamodawców biedniejący wydawcy i nadawcy łamali kręgosłupy swoich dziennikarzy, zgadzali się na pozamerytoryczne sugestie, więc zawodowe standardy się posypały. Jeszcze dziesięć lat temu media w Polsce były silniejsze, mogły odmawiać. Dziś nawet największe godzą się na pozamerytoryczne ingerencje w treść. Nie wiem nawet czy czytelnikom to przeszkadza. Spytałem kiedyś młodego człowieka, dlaczego czyta reklamę, która udaje tekst dziennikarski. Odparł, że… jest ciekawy.\nPatrząc z tej perspektywy, podział na media prawicowe i lewicowe jest mniejszym problemem dla naszego środowiska. Choć przestrzegam przed dniem, w którym opinia publiczna uzna, że podział łupów politycznych w mediach publicznych jest dobrym rozwiązaniem, które należy prawnie usankcjonować. Ten włoski model politycznego zawłaszczania mediów jest dowodem porażki, a nie realistycznego, zdrowego kompromisu. Gdy w jednym kanale telewizyjnym słyszymy kłamstwa lewicy, a w drugim prawicy, nie oznacza to, że jesteśmy bliżej prawdy, która podobno leży po środku.\n* Andrzej Skworz, redaktor naczelny miesięcznika „Press”.\n*Łukasz Pawłowski, z wykształcenia psycholog i socjolog, doktorant w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego, członek redakcji „Kultury Liberalnej”.\n* Autorzy koncepcji numeru: Łukasz Pawłowski i Ewa Serzysko.\nWspółpraca: Anna Piekarska, Jakub Stańczyk.\n190 Andrzej Skworz Anna Mazgal Anna Piekarska Ewa Serzysko Jakub Stańczyk Jerzy Baczyński liberalizm Łukasz Pawłowski media Michał Kobosko nr 190 papier papyroliza Piano Media polityka Press Stanisław Lem Tomasz Machała Wprost


Blade Runner. Czy androidy marzą o elektrycznych owcach? - Philip K. Dick - Recenzja książki\nZobacz opinie o książce Blade Runner. Czy androidy marzą o elektrycznych owcach?\nNa początku było oślepiające światło. Oświecenie, za którym stoi VALIS, sprawia, że bohater zaczyna inaczej postrzegać świat. Czy to, co zwiemy rzeczywistością...\nW wielkim państwie – Stanach Zjednoczonych Europy i Ameryki – rządzi Pierwsza Dama; jej małżonek, prezydent – der Alte – jest wybierany...