jabolowaballada: Gruzja - wśród skalnych miast, cerkiewek i kolejek linowych (2012)\nGruzja - wśród skalnych miast, cerkiewek i kolejek linowych (2012)\nPoczatkowo planujemy spac gdzies na dziedzincu (spodobalo nam sie w Gori spanie w twierdzach). Niestety jednak Khertwisi jest na trasie wszystkich zorganizowanych wycieczek jadacych na jeden dzien do Wardzi.. Chyba by nas zadeptali- co chwile bowiem pojawia sie tłumek, ktory w szalenczym pędzie przegalopowuje przez zamek.. Namiocik stawiamy nad rzeka, za fajna kładka.\nWe wsi trudno kupic domowe wino. Zagadywani ludzie mowia, ze maja tylko czacze, a wogole w ich oczach widac, ze maja powyzej dziurek w nosie wszelakich kontaktow z turystami.. To juz nie Gory Samsarskie, to nie Achalkalaki... gdzie kazdy miejscowy sie cieszyl widokiem nieznajomego, usciskiwal łapke i zyczyl szczescia.. W koncu w sklepie zakupujemy domowe wino w butelce po coli.. Degustacja jednak konczy sie po pierwszym łyku.. Mnie ow napoj przypominal troche barszcz..Toperz mowil cos o zielonej plesni ;) Pożeramy zatem ser i warzywa zakupione jeszcze w Achalkalaki a "Marusia" pelgajac płomieniem konkuruje z podswietlonym zamkniem. Rano zimno , wiatr i leje.. W potokach deszczu wypelzamy na droge aby cos złapac w strone Wardzi. Tu nam idzie znacznie gorzej ze stopem niz na bocznych drogach. Mijaja nas glownie autokary pelne turystow albo auta na rosyjskich blachach. Smiga tez jakas wielka terenowka i za chwile wraca. Wyglada, ze odbyla sie jakas narada rodzinna, przemysleli sprawe i jednak nas zabiora! Miejsca maja bardzo malo i duzo bagazu. Wszyscy musza wyjsc z samochodu i ulozyc sie powtornie z torbami, walizkami i plecakami na kolanach. Nam rozkladaja jakies male foteliki w bagazniku, dostajemy na kolana i głowy kolejne bagaze. Caly zaladunek odbywa sie w ulewnym deszczu. Jedziemy "na glonojada", woda z mokrych plecakow ścieka po szybach i po naszych pyskach- ale jedziemy! Bardzo jestesmy wdzieczni tej gruzinskiej rodzince, ze zdecydowala sie nas zabrac! Skalne miasto w Wardzi usytuowane jest na zboczu góry Eruszeli. Jego początek istnienia datuje się na XI wiek, służyło jako schronienie podczas najazdów mongolskich, mogło pomieścić nawet do 60 tys osób. Pod wzgledem architektonicznym i krajobrazowym jest rzeczywiscie bardzo ciekawe.\nAle mamy poczucie, ze spoznilismy sie tu z 5 lat.. Zupelnie inaczej wygladalo to na zdjeciach znajomych. Wszedzie porobili nowe barierki, poręcze, wybetonowane schodki i przewala sie tłum prawie jak w sloneczną niedziele w Karkonoszach. Co ciekawe dziki tłum wystepuje tylko i wyłacznie w skalnym miescie. Cała miejscowosc u podnóża, okoliczne knajpy, wąwozy i inne skalne miasta wygladaja o niebo lepiej. Tłum wystepuje glownie na trasie parking z autokarem- skalne miasto Wardzia. Odwiedzamy tez drugie skalne miasto Vanis Kwabebi. Wciaz mieszka tu 4 mnichow. To miejsce podoba sie nam znacznie bardziej. Tu rzeczywiscie mozna odrobine poczuc klimat klasztoru wsrod skał a nie kiczowatego muzeum..\nOprocz skalnych wnęk i grot sa tu takze wewnetrzne korytarze. Niektore z nich są pionowe i włazi sie po drabinach. Przy drabinie czatuje miejscowy, ktory prowadzi nas dalej. Od kazdego obowiazkowo kasuje drobna oplate i wrzuca ja pozniej do skrzynki z napisem "Dobrowolne datki na rzecz klasztoru". Jeden z mnichow daje mi kisc winogron. Na nocleg zatrzymujemy sie w schronisku przy moscie.\nObsluga mowi wyłacznie po gruzinsku, ale zawsze w okolicy kręci sie jakis mnich ktory robi za tłumacza. Pokoj dzielimy z dwoma sympatycznymi Niemcami, ktorzy przyjechali tu niwą przez Rosje (chyba jeszcze nigdy nie widzialam niwy na niemieckich blachach :) ). Jest tez rowerzysta z Łodzi, ktory polowe nocy spi na werandzie. Wczesniej załapal sie na impreze z grupa Gruzinów. Impreza musiala byc mocna! Widzielismy wczesniej jak babki z baru sie do niej szykuja, dziesiatki talerzyków roznych pysznosci i dzbany wina przypominajace raczej wiadra! Jest jeszcze w schronisku grupa Czechów. Jeden z nich polecal mi jakas ciekawa ksiazke o swoim kraju (po polsku) ale niestety zapomnialam tytułu. Dwie dziewczyny z ich ekipy bez przerwy sie smieją, a smiech maja tak glosny i świdrujący, ze po godzinie juz wszystkich w okolicy boli głowa. (nawet barmana- a on by sie wydawalo przyzwyczajany do roznych dziwnych dzwiekow). Czesi poczatkowo planuja dzis jeszcze jechac na rowerach gdzies dalej, ale po wizycie w knajpie osiedlaja sie w niedokonczonym domku kolo schroniska. W schronisku grasuje bardzo sprytny kot. Wynosimy go na zewnatrz, Niemcy wyciagaja go kilkakrotnie z torby z jedzeniem, wystawiaja na werende i zamykaja drzwi. Nie mija 10 minut a pod łozkiem znowu cos miauczy i zaczyna szelescic w plecaku Koło schroniska biega kilka psów. Sa raczej przyjacielsko nastawione do ludzi i milo popatrzec jak dokazuja w grupie i sie ze soba bawia. Najbardziej zabawny jest jeden szczeniak ktoremu co chwile przydarza sie jakies nieszczescie. To wlezie w kolczaste rosliny, to spadnie z murku, to sie potknie o wlasna łape. W ktoryms momencie szczeniak znika nam z oczu na pewien czas i chwile pozniej rozlega sie strasznie żalosny skowyt dochodzacy z okolic rzeki. Inne psy biegna w tamta strone. Mija chwila a wycie sie nie konczy a raczej nasila. Ide wiec na brzeg i okazuje sie, ze szczeniak wpadł do rzeki i nie potrafi sie wygramolic na wysoką skarpe. Zimna woda i bardzo bystry nurt mu raczej tego nie ułatwiaja. Nie jestem w stanie tam ani zejsc ani dogodnie złapac psiaka bo sama wlece do wody. Kłade sie na brzuchu i jedyne co moge zrobic to złapac go za ogon albo za skóre na karku. Wybieram to drugie. Nie bylo to dla niego chyba mile bo zawyl okrutnie ale udaje sie go wydobyc na brzeg i posadzic w bezpiecznym miejscu. Acz obserwujac tego pieska przez okolo godzine wydaje sie bardzo prawdopodobne, ze nie dozyje on doroslosci i wczesniej lub pozniej to sobie jakas krzywde zrobi...\nOdwiedzamy tez basen z termalna woda solankowa. Nie udaje sie nam namowic nikogo z turystow na wspolna kapiel. Natomiast bardzo lubia tu bywac mnisi z okolicznych skalnych miast. Co zagladamy do srodka to moczy sie tam jakis mnich. Miejsce robi wrazenie troche opuszczonego. Na drzwiach wejsciowych wprawdzie wisza jeszcze tablice, po rosyjsku i gruzinsku, z opisem jakie jony wystepuja w wodzie, jaka jest jej temperatura oraz na jakie schorzenia pomaga.\nWydaje sie, ze nietrudno by na obecnym etapie załatac dziury w dachu, nawet metoda gospodarcza, kilka desek, jakas folia.. Bez małej naprawy raczej nie wytrzyma on kolejnej zimy..Ale chyba nikomu nie zalezy specjalnie na ocaleniu tego miejsca w obecnym stanie.. Pewnie wszyscy czekaja az sie calkowicie rozpadnie by postawic tu jakis eksluzywny hotel albo SPA. Obok byl jeszcze kiedys basen zewnetrzny ale juz nie spływa do niego woda, zarastaja go chwasty i coraz wyzsza trawa.. Rano opuszczamy Wardzie i suniemy w strone wioski Tmogwi. Robimy sobie mała przerwe nad kanionem rzeki Mtkwari. Wąwóz zupelnie przypomina scenke z mojej indianskiej koszulki, ktora wlasnie suszy sie na plecaku.\nŁapiemy stopa do Achalcyche. Kierowca zaprasza nas do siebie do domu, ale niestety zaczyna nas juz troche gonic czas. Zostaniemy dzis w Achalcyche to nie zdążymy do przemyslowych miasteczek na ktorych zalezy nam chyba bardziej. Kazda z mijanych wiosek zasluguje aby sie w niej zatrzymac i powczuwac w lokalne kliamty przynajmniej przez dwa dni.. Ech.. tak na pol roku tu przyjechac, nie miec zadnego planu, tylko isc przed siebie...\nPelzniemy potwornie zatłoczona i pelna ryczacych ciezarowek droga w kierunku Zestaponi i lapiemy stopa. Facet poczatkowo mowi, ze nie jedzie do samego Zestaponi tylko do wioski nieopodal, do Szoropani. Postanawiamy jechac z nim, z mapy wynika, ze jest tam jakas twierdza. Postawimy namiot i jutro pojedziemy dalej. Nawet sie dobrze sklada bo idzie ku wieczorowi i co bysmy ze soba zrobili w miescie.. Droga jest bardzo ruchliwa i nieprzyjemna, prawie same tiry, ledwo wyrabiajace na zakretach. Przy drodze bazary oferujace gliniane dzbany, rogi do wina, slodkie chlebki i inne pamiatki, identyczne jakie mozna dostac we wszystkich turystycznych miejscach na calym swiecie. Kierowca mowi, ze pamiatki tu sa wyjatkowo drogie, dopasowane do portfeli turystow przemierzajacych trase Tbilisi- Batumi. Przejezdzamy nowowybudowany tunel i tym samym wjezdzamy do Gruzji zachodniej. Skrecamy gdzies w boczna droge i zaczynamy sie bardzo piąc do gory. Mijamy kolejne wioski, kazda z nich polozona wyzej i wyzej i droga coraz bardziej stroma. Z mapy wynika, ze Shoropani zostalo gdzies z boku a my suniemy gdzies w strone Kharagauli. Dopytujemy skad taka zmiana, a kierowca mowi, ze jedzie jeszcze po swoich znajomych. Zajezdzamy pod jakis zaklad z ktorego akurat cala zmiana wychodzi z pracy. Czekamy na kolege kierowcy ale kolo samochodu zaczyna sie tez krecic babka z malym chlopcem. Okazuje sie ze wszyscy jada z nami. Toperz dostaje na kolana dzieciaka, ja plecak i jedziemy dalej. Zaczynamy gdzies kołowac po wsiach, zapewne celem odwiezienia tych znajomych do domu. Na tym etapie trasy trace juz calkowicie rozeznanie gdzie jestesmy. Teren przestaje sie zgadzac z mapą a mijane wioski chyba nie sa zaznaczone. Zreszta i tak nie wiem jak wiekszosc sie nazywa bo nie ma zadnych tabliczek. Wjezdzamy na widokowe przełecze skad widac blyskajace na horyzoncie szczyty pokryte lodowcem. Pojawiaja sie masowo wozy ciagniete przez woły.\nWe wsiach cielęta rzucaja sie pod koła, w aucie wszyscy pokrzykuja cos po gruzinsku a z radia puszczonego na full leci po raz dziesiaty refren "Dawaj za mnoj, ja lublu ruskuju ziemlu" albo "Guliaj krasawica, żyzń tolka adna" Okazuje sie, ze kierowca postanowil nam pojsc na ręke i zawozi nas do samego Zestaponi.. Szukamy wiec miejsca na nocleg. Wszyscy kieruja nas do hoteliku gdzies na wylotówce z miasta. Przy pomocy starszego pana i taksowkarza udaje sie dotrzec na peryferie miasta. Rycząca droga, stacje benzynowe.. Pierwszy przydrozny motel ma cene masakryczna.. Ja juz totalnie padam na pysk wiec jest mi naprawde wszystko obojetne, ale toperz zachowuje zimna krew i odmawia noclegu w takim paskudnym przybytku. Szukamy zatem dalej. Na namiot ciezko tu znalezc miejsce, coby nie przelazic przez płoty jakis fabryk ani nie rozbic sie w miejscu gdzie moze w nas wjechac jakis manewrujacy tir.. Kolejny przybenzynowy motel jest ciut tanszy.. Mowimy, ze nie chcemy telewizora, łazienki a tak naprawde to mozemy spac w komórce na miotły. Cena spada wiec o 1/3 ale i tak ladujemy w pokoju z telewizorem i łazienka. W pokoju mamy tez tajemnicze dziury w suficie. Zastanawiamy sie nad ich pochodzeniem. Moze ktos pociagnal seria z kałacha? Albo szczury sie przegryzały aby złozyc wizyte poprzednim lokatorom?\nIdzie nam nieszczegolnie, po godzinie wciaz tkwimy w tym samym miejscu. Wiekszosc przejezdzajacych aut jedzie tylko kawałek, tylko do nastepnej wsi, nikt nie jedzie do przełeczy a co dopiero do Cziatury. Zagaduje nas miejscowa babka i zaprasza do domu na herbate, ktora konczy sie poczęstunkiem chlebem, serem i ciasteczkami. Przychodzi tez jej mąż i druga babka z malym chlopcem. Wszyscy sie bardzo ciesza ze spotkania, bardzo pragna kontaktu, jednak rozmowa prowadzona wylacznie po gruzinsku pozwala nam jedynie kiwac głowami , szczerzyc zęby w usmiechu i oblizywac sie na potwierdzenie, ze poczestunek nam smakuje. Żegnamy sie padajac sobie w objecia i machajac rekami na wszystkie strony.\nWracamy pod nasz wrak. Po jakims czasie zatrzymuje sie marszrutka i jakos upychamy sie tam z plecakami. Miejscowy mowi, ze jedzie ona az do Saczkere wiec sie sie dobrze sklada bo i my sie tam wybieramy. Droga do Cziatury wiedzie w gore, w gore i w gore. Z kazdej kolejnej wioski roztaczaja sie coraz piekniejsze widoki na dalekie osniezone szczyty.\nA poza tym jak zwykle, krowy, osły, kury, kaczki i domy oplecione dorodną winorośla. Zdaje sie, ze mijane wioseczki leżą gdzies na koncu swiata, a jednak w prawie kazdej jest sklep, szkoła, ludzie tłumnie gromadza sie na przystankach. W Cziaturze jakis miejscowy zaczyna do nas pokrzykiwac, ze musimy sie przesiasc na inny autobus do Saczkere.. Szybko, szybko, musimy sie spieszyc bo zaraz odjedzie.. Zahaczam sie plecakiem o siedzenie, nie moge go wyjac, gosc coraz glosniej pokrzykuje trzymajac juz druga marszrutke za drzwi. Biegne wiec z obłedem w oczach i jakos udaje sie zdążyc. Gdy juz odjezdzamy uswiadamiamy sobie, ze zapomnielismy w tamtym busiku zaplacic za przejazd i jest nam troche głupio... W marszrutce do Saczkere nie ma juz miejsc siedzacych. Kierowca zaraz zgania dwoch Gruzinów i nas tam sadza, bo "to nasi goscie". Starszy facet usmiecha sie do nas miło natomiast mlody wdaje sie w ostrą kłótnie z kierowca, widac ma inna wizje okazywania goscinnosci przybyszom.. Migaja nam za oknem kolejki linowe - praktycznie to z ich powodu tu przyjechalismy. Mijamy tez podupadle kopalnie i zaklady manganowe.\nW Saczkere nie ma juz zadnych kolejek, o twierdzy zaznaczonej na mapie tez nikt nie slyszal. Miejscowosc jest dosc spora wiec bedzie nam ciezko znalezc dogodne miejsce na namiot. Decydujemy wiec sie wracac do Cziatury. Stoimy juz na przystanku gdy z piekarni wybiega facet. Przedstawia sie jako Waża, mowi ze nas ugosci, pokaze okolice i mamy na niego czekac. Gdzies dzwoni, a za chwile podjezdza autem jego przyjaciel- Kola. Pakuja nasze plecaki o odjezdzamy gdzies w dal. Najpierw zapraszaja nas na piwo. Potem jedziemy na peryferie miasteczka, gdzie domki sa juz niewielkie i wszyscy sie znaja, witaja i koniecznie ucinaja sobie choc krotka pogawedke. Zawijamy pod malutki sklepik. Waża kładzie 50 lari i zaczyna pakowac co sie da: ciasteczka, pierniczki, piwo, koniak, słone paluszki, landrynki, chleb, rybke w puszce, orzeszki, lemoniade. Jako, ze puszka rybek nie ma otwieradełka zabiera tez nóz ze sklepu.\nTak wyposazeni jedziemy na piknik "na prirodu". Rozkladamy sie na kamienistej wysepce na rzece. My skaczemy po kamieniach a miejscowi ida po prostu wbrod przez rzeke nie przejmujac sie przemoczonymi spodniami az do kolan i chlupotaniem w butach. Waża opowiada, ze tu wszedzie w okolicy biją mineralne źródla i za sajuza byly tu sanatoria. Rozpoczynamy konsupcje pozyskanych w sklepie specjalow.\nWaża pokazuje nam rozne sztuczki karciane. Najbardziej niesamowita jest dla mnie jedna. Pokazuje mi wachlarz kart i mowi zebym sobie zapamiatala jedna dowolna karte. Potem sklada wachlarz, tasuje go i wyrzuca jedna karte... Tą moja! Ki diabeł? Jak on to zrobil????? Waża twierdzi, ze byl kiedys w Australii i tam sie tego nauczyl. Koledzy mówia na niego "awstralijski żulik" Spiewamy tez rozne piosenki, raz my, raz oni. Okazuje sie tez, ze znamy kilka wspolnych "Padmoskownyje wiecziera", "Pidmanuła", "Czeremszyna". Te odspiewujemy wyjatkowo ochoczo, az echo niesie po okolicznych dolinach! Gdy wieczor zaczyna wpełzac w doline przenosimy sie do domu Koli.\nKola jest samotny, nie ma rodziców,dzieci chyba tez nie. Żona zmarła dwa lata temu. Wisi na scianie jej zdjecie i mam wrazenie, ze przyglada sie imprezie. Ponoc razem z Ważą czesto chodza na jej grób i biesiaduja tam przy stoliku. Ucza mnie jak pić z rogów, ale jako ze niestety wina nie mamy, pijemy tak lemoniade.\nW miedzyczasie toperz wchodzi w posiadanie noża pozyskanego od babki ze sklepu. Jest to prezent od Waży. Sporo osob ogladajac to zdjecie twierdzi, ze z calej trojki tylko toperz wyglada na Gruzina! :-D\nZanim kładziemy sie spac ma miejsce jeszcze dosyc zabawna sytuacja. Toperz akurat jest w drugim pokoju , ja rozwijam spiwor a tu przychodzi Waża i zaczyna mnie ciagnac za reke w strone balkonu. Pamietam, ze balkon ma lekko niekompletna podloge wiec nie chce spaść z pierwszego pietra na grzadki pietruszki, wiec sie zapieram i nie chce isc. Waża cos mowi, ale niestety pod koniec imprezy zaczal wplatac juz tyle gruzinskich slow ze przestalam go rozumiec. Zgłupiał czy co? gdzie on mnie ciagnie? Ciągnie mnie coraz mocniej, ja sie wyrywam, juz nawet przychodzi mi do glowy, zeby zaczac sie drzec, moze toperz przyjdzie na pomoc. Jak sie okazuje na balkonie na poreczy balkonu rozsiadly sie dwa piekne puszyste koty, a Waża chcial mi je pokazac, bo wczesniej mowilam, ze bardzo lubie koty! :-D Ukladamy sie do snu na skrzypiacych metalowych łózkach, pod czujnym okiem dziesiatek małych ikon na domowym ołtarzyku.\nO 7 rano wpada Waża z dwulitrowa butelka piwa. Piwo jest akurat ostatnia rzecza na ktora mamy ochote o tak nieludzkiej godzinie. Chetnie bysmy jeszcze ze dwie godzinki pospali. Wzrok Koli mowi, ze on tez. Ale Waża juz sie rozsiadł w pokoju, przychodza tez jacys inni jego koledzy. Ktos komus probuje sprzedac jakies złote branzoletki i pierscionki ale w koncu jakos nie dochodzi do transakcji. Planujemy dzis pojechac do Cziatury zobaczyc kolejki, wiec Waża zaraz organizuje transport- Zacziko zawiezie nas swoja niwa.\nKola przygotowuje nam na droge cala paczke jabłek, ciasteczek i cukierków. Cziatura to miasteczko polozone w dolinie wsrod skalistych gor, ktore opadaja prawie pionowymi scianami do rzeki. Domy stoja i na gorze, i na dole. Jedynym transportem łączacym rozne czesci miasta sa wagoniki linowych kolejek. Jest ponoc 20 linii ale nie wszystkie sa ogolnie dostepne. Niektore wożą tylko robotnikow, inne urobek z kopalni manganu, rozciagajacych sie od Zestaponi po Saczkere.\nPonoc za sajuza kwitł tu przemysl a miasto bylo jednym z bogatszych w calej Gruzji. Potem wszystko upadlo i popadlo w ruine na 20 lat. Kilka lat temu czesc kopalni przywrocono do uzytku. Znow w okolicznych zakladach wyplukuja czysty mangan potrzebny do produkcji stali i innych stopow. Ponoc wagoniki kolejek sa w duzej czesci wykonane ze stopow manganu.\nWaża sie smieje, ze kiedys jechal kolejka z turystami. Dwie godziny pozniej owi turysci mieli oplacony transport do Suchumi. A tu myk i przerwa w dostawie prądu. Caly dzien spedzili w wagoniku bujajacym sie na wietrze, wysoko nad wiezowcami Cziatury. Nasza kolejka jest niezalezna od dostaw prądu, dziala glownie na zasadzie przeciwwagi- jeden wagonik jedzie do gory, drugi w doł. Obslugujacy maszynownie pokazuje nam tez wielką korbe- ratunek na takie przypadki aby sciagac wiszace wagoniki.\nFajne jest to ze kolejka po prostu sluzy miejscowej ludnosci. Ludziska jada nia do pracy, po zakupy, dzieciaki do szkoly. Jak najnormalniejszy srodek komunikacji miejskiej. A tu przyjechaly takie Polaki i jak dzieci z buszu ciesza sie tramwajem ;) Fajnie, ze poki co, nie jest to cepelia i atrakcja tylko dla turystow. Fajnie, ze mamy okazje obejrzec linowa kolejke ktora zyje naprawde! Przejazdy kosztują jakies tam grosze, ale Waża załatwia nam , ze jezdzimy wszedzie za darmo. A ze sciany glownej stacji w Cziaturze łypie na nas dwóch powaznych panów ;)\nWracamy do Saczkere. Waża i Zacziko bardzo emocjonuja sie wyborami, ktore maja byc za kilka dni. Beda glosowali na Iwaniszwilego, ktory pochodzi gdzies z tego regionu. Specjalnie wiozą nas pod nowy szpital zbudowany przez ich kandydata. Jest tu wiele oddzialow, duzo nowoczesniej wyposazonych niz najlepsze szpitale w stolicy. Mieszkancy miasta i okolicy moga sie tu leczyc za darmo, ludzie z innych regionow Gruzji musza zaplacic za pobyt. Ponoc 3/4 szpitala jest wciaz nieczynne bo obecny prezydent nie pozwala na otwarcie. Sale juz sa gotowe i wyposazone. A Iwaniszwili mowi- glosujcie na mnie to wam otworze szpital... W ramach kampanii wyborczej polozyl tez nowe dachy z czerwonej blachy falistej wszystkim chetnym z miasteczka.. Faktycznie... W Saczkere jest ponad polowa czerwonych dachow... Wracamy do Tbilisi. Po drodze widzimy ze w gorach obserwowanych jakis czas temu z Gori spadl juz snieg..\nOd twierdzy musimy isc wzdluz autostrady. Idzie sie ogolnie mowiac beznadziejnie. Co chwile pęd powietrza od przejezdzajacego tita zrywa czapke z glowy albo co gorsza sypie kamieniami. Probujemy obejsc polem ale tam chca nas zjesc wsciekle psy.. No to chyba wole juz tiry.. Na gore wpełzamy stromym zboczem, z ktorego otwieraja sie coraz ladniejsze widoki na Mcchete i cala okolice\nOpadaja nas tez stada straszliwie nachalnych żebraków, ktorzy prawie czepiaja sie ubran i wołaja "money, money" Widok z gory potwierdza nasze najgorsze przypuszczenia- nie ma zadnego dodatkowego mostu ani nawet kładki aby wrocic do Mcchety. Trzeba albo znow wracac godzine wzdluz autostrady do wiaduktu i do grobli kolo twierdzy albo przekicac przez kilka ruchliwych rozjazdow autostrady i isc naokolo do mostu. Cokolwiek zrobimy nie zdązymy dojsc do Mcchety przezd zmrokiem.. Hmmmm.. ciekawe do ktorej godziny jezdza marszrutki do Tbilisi? Chyba przemieszczanie sie pieszych miedzy Mccheta a Dzwari nie bylo nigdy brane pod uwage.. Przez chwile rozumiem co moze czuc żaba , dla ktorej nie ma zbyt czesto przepustow pod autostrada... Żadne marszrutki nie dojezdzaja tu pod Dzwari... Ciekawe wiec jak tu dodarly te stada żebrakow? Babuszki, beznogie kaleki, matki z dziecmi? Nie widze, zeby szli tą stromą trasa od autostrady... Swoimi autami przyjechali? Albo ktos ich tu musial przywiesc i kolektywnie wystawic na zarobek.. Probujemy zatem złapac stopa, niezaleznie w ktora strone, grunt zeby do jakiegos normalnego miasta lub wsi. Wszystkie mijajace nas auta sa jednak wypelnione po brzegi pasazerami, dopchane po dach dziecmi, psami i bagazami.. A czas plynie i slonce coraz nizej... W koncu zaczepiona na drodze parka, wygladajaca na faceta z kochanka decyduja sie nas zawiesc do Mcchety. Kolejnego dnia juz sie staramy nie oddalac z Tbilisi, bo jak sie zepsuje autobus albo co innego nas zatrzyma to nam zwieje samolot i bedzie niewesolo. Idziemy wiec na twierdze Narikala, skad roztacza sie fajny widok na cale miasto.\nWieczorem odwiedzamy jeszcze glowna ulice miasta zwana Rustaweli, ktora wyglada jak wszystkie glowne ulice wielkich nowoczesnych miast we wszystkich krajach.. Totalna unifikacja.. Zakupujemy kilka pamiatek ktore obiecalismy znajomym. Juz mamy sie zwijac z tego niebubowego miejsca- ale odkrywamy w jednym z podworek antykwariat. Kupujemy tam okolo 7 kg ksiazek, w tym np. album o "wielkiej wojnie ojczyznianej", "bajki narodow CCCP" i jakas bardzo stara i dziwna ksiazke pisana niemieckim gotykiem z ładnymi ilustracjami. Niestety wiecej sie nie da, bo bagaz przekroczy norme w samolocie.. a zapewne bysmy jeszcze poszaleli.. Wiec i ta glowna ulica wydaje nam sie teraz przyjazniejsza gdy targamy przez nia opasłe tomiska :-) Metro jezdzi w Tbilisi dopiero od 6 rano wiec umawiamy sie z jednym z taksowkarzy, ze zawiezie nas rano na lotnisko. I okazuje sie ze za calkiem normalna cene a nie jak ci lotniskowi zlodzieje.. Taksiarz jest wielkim milosnikiem obecnego prezydenta Gruzji. Jest caly dumny, ze ma tak samo na imie - Misza. Mowi, ze wszystko co Gruzja osiagnela to zawdziecza temu czlowiekowi, a glownie bezpieczenstwo w górach i na ulicach miast. Zlikwidował bandy rozbojnikow w Swanetii a ich szefow kazał rozstrzelac. Miejskie gangi i mafie obsadzil swoimi ludzmi, wiec sa spokojni bo wiecej dostana słuchajac sie władzy i z nia wspolpracujac. "Tak, tak- cale Tbilisi kocha Misze!! Cala Gruzja tez"... Hmmmm....acz jak mielismy okazje sie przekonac- Saczkere i Kazbegi niekoniecznie.... Kierowca jednoczesnie z ogromnym szacunkiem i sympatia wyraza sie o naszym byłym prezydencie- Kaczynskim. Zreszta nie dziwi nas to- w rozmowie z kazdym ze spotkanych Gruzinów (a nawet Ormian) rozmowa zawsze schodzila w koncu na Kaczynskiego, ktory napewno w Gruzji ma wiecej wielbicieli niz w Polsce. Irina z hostelu w Tbilisi miała zdjecie pary prezydenckiej na scianie nad biurkiem, gdzies widzialam tez takie zdjecie w domowym ołtarzyku, wcisniete miedzy portret swietych i krolowej Tamary. Gruzini nigdy mu nie zapomna, ze przyjechal tu gdy wybuchła wojna z Rosja. Wszyscy wiedzieli, ze ani Kaczynski, ani Polska wielka obrona nie beda jakby przyszlo co do czego.. Ale wszyscy powtarzali to samo " w tym trudnym dla nas momencie wiedzielismy, ze tam, daleko na polnocy, jest taki kraj ktory o nas mysli i pamieta. A slowo, pamiec i usmiech to wielka pomoc , mogąca zdzialac cuda" Trasa samolotu wiedzie nad Kaukazem. Musze przyznac bez bicia- byly to najpiekniejsze widoki gorskie jakie udalo mi sie w zyciu zobaczyc.. Tyle pasm gorskich naraz, takie mgly w dolinach, taka gra swiatła, taka przestrzen, takie spojrzenie w niedostepne doliny i przelecze.. Zapewne nawet z Elbrusa w najladniejsza pogode takiego widoku nie ma! Jedno zastrzezenie- samolot mogl leciec troche nizej, troche wolniej i zeby sie dało odkrecic szybe i wystawic glowe za okno :-P\nWrocimy jeszcze zapewne na Kaukaz.. W samej Gruzji tyle zostalo do zobaczenia.. Nie bylismy w Swanetii, w Tuszetii, nie pilismy kachetyjskiego wina, nie bylismy nad morzem, na grzbiecie Gór Samsarskich, w skalnym miastach pod azerska granica.. a ile bocznych drog, a ile gorskich dolin, a ile ruin twierdz rozproszonych po calym kraju... Praktycznie mowiac to prawie nigdzie nie bylismy.. Bo co to sa trzy tygodnie, to tylko jak mgnienie by przekonac sie, ze jest fajnie, by zaciagnac gorskiego powietrza, rozprostowac nogi... i juz trzeba wracac.. Nie mielismy okazji i czasu poznac Gruzji. Mielismy tylko okazje zorientowac sie, ze mimo ostatniej popularnosci i mody wsrod turystow na ten kraj- jest tu jeszcze co zobaczyc, da sie jeszcze bez problemu znalezc miejsca gdzie jest normalnie, gdzie czas plynie powoli i lokalne klimaty nie zostaly sprowadzone do roli cepelii na sprzedaz, ze nawet w samej stolicy sa miejsca gdzie mozna poczuc magie Wschodu.. wiecej zdjec: https://picasaweb.google.com/upieczone.piwozlopy/201209_Gruzja_Kertsivi https://picasaweb.google.com/upieczone.piwozlopy/201209_Gruzja_Wardzia_i_okolice https://picasaweb.google.com/upieczone.piwozlopy/201209_Gruzja_Trasa_AchalcycheKaszuriZestaponi https://picasaweb.google.com/upieczone.piwozlopy/201209_Gruzja_Zestaponi https://picasaweb.google.com/upieczone.piwozlopy/201209_Gruzja_Saczkere https://picasaweb.google.com/upieczone.piwozlopy/201209_Gruzja_Cziatura https://picasaweb.google.com/upieczone.piwozlopy/201209_Gruzja_McchetaJvari\nAutor: jabolowaballada o 13:33


Przyjaciele Karola Wojtyły na Jasnej Górze - Money.pl\nStrona głównaPrzyjaciele Karola Wojtyły na Jasnej Górze\nGrupa przyjaciół i wychowanków błogosławionego papieża Jana Pawła II z\nczasów, kiedy Karol Wojtyła był wikariuszem, duszpasterzem akademickim i biskupem krakowskim,\nmodliła się w sobotę na Jasnej Górze.\nJak podało biuro prasowe sanktuarium, przyjaciele zmarłego papieża wraz z rodzinami przyjeżdżają do Częstochowy co roku, w okolicach przypadającej 16 października rocznicy wyboru Karola Wojtyły na biskupa Rzymu. W sobotę wspominali papieża i dziękowali za jego zapowiedzianą na 27 kwietnia przyszłego roku kanonizację.\n"Po raz pierwszy byliśmy tutaj w 1953 roku z ks. Karolem Wojtyłą. Wracaliśmy z Poraja, gdzie udzielał ślubu naszej przyjaciółce. Zaproponował: pojedziemy do Matki Bożej; i przyjechaliśmy tutaj. Od tego czasu jeździmy rok w rok; to jest już 60. raz" - wspominała cytowana przez biuro prasowe Jasnej Góry Danuta Rybicka, która poznała ks. Wojtyłę, kiedy był wikarym w krakowskim kościele św. Floriana.\nPrzyjaciele ks. Wojtyły w młodości nazywali go "Wujkiem". Należeli do prowadzonego przez niego krakowskiego duszpasterstwa, pływali z nim na kajakach i chodzili na górskie wycieczki. Utrzymywali z nim kontakt także, gdy został biskupem i kardynałem. Dziś tworzą tzw. Środowisko, skupiające dawnych przyjaciół papieża i ich rodziny.\nPo wyborze - 35 lat temu - metropolity krakowskiego na papieża, znajomi Karola Wojtyły odwiedzali go Rzymie i Castel Gandolfo. Podkreślają, że papież pozostał wierny przyjaźniom z czasów krakowskich. Chętnie wspominał dawne wyprawy w Bieszczady czy spływy kajakowe i wraz z przyjaciółmi śpiewał piosenki z tamtych czasów. Dziś przyjaciele są w pełni przekonani o świętości Jana Pawła II.\n"Widzieliśmy, że to jest człowiek bliski Boga (...). Szanowaliśmy bardzo to, kiedy widzieliśmy, że on się oddala - czy to było w lesie, czy w kajaku; kiedy on odpływał i modlił się, bo on w ogóle dużo się modlił. Widzieliśmy tę jego świętość (...). To, że znaliśmy świętego człowieka, to uczucie wielkiej łaski w życiu" - mówiła Marta Walczewska, która z późniejszym papieżem brała udział w kajakowych i górskich wycieczkach.\nW pielgrzymce tzw. Środowiska Jana Pawła II na Jasną Górę uczestniczyło kilkadziesiąt osób. Mszy dla nich przewodniczył i homilię wygłosił ks. Szymon Jackowski-Fedorowicz. Był on ochrzczony w katedrze na Wawelu przez późniejszego papieża, a jako dziecko wielokrotnie uczestniczył w tzw. kinderbalach u "Wujka".\nW sobotę na Jasną Górę pielgrzymowali również taksówkarze z całej Polski, kobiety skupione w Polskim Związku Kobiet Katolickich, maturzyści z archidiecezji lubelskiej, a także członkowie katolickiego ruchu "Comunione e Liberazione" - "Komunia i Wyzwolenie".(PAP)


6 rano w Migotkowie: 35. Wracam do życia :)\nAutor: Slonka o 1/28/2013 01:34:00 PM\nPaula 28 stycznia 2013 14:02\nKuruj si e kochana!! :)\nprzepiękne chusty :*\nUnknown 28 stycznia 2013 14:13\nCzuję się miło powitana:). U mnie już po feriach. Dużo zdrowia i energii:)!\nUnknown 28 stycznia 2013 15:07\nSwietne materialy, podszyte polarem beda naprawde o wiele cieplejsze.Bardzo fajne chusty!\nUnknown 28 stycznia 2013 16:19\nSuper chusty i takie cieplutkie!\nDużo zdrowia życzę, grypa to paskudztwo, trzeba dobrze ją wyleczyć!!!!\nsosnowygaik 28 stycznia 2013 17:05\nŚliczne. Bardzo ładne tkaniny.\nUnknown 28 stycznia 2013 19:51\nzdróweczka duzo i odpoczynku Magda, fajne chusty;)))\nGo sia 28 stycznia 2013 19:57\nZdrowiej i nie daj się więcej choróbskom:)\nPaulyntolyna 28 stycznia 2013 20:16\nFajne chusty:) Cieplutkie:) życzę szybkiego powrotu do zdrowia:)\nWeronka 28 stycznia 2013 21:56\nChusteczki są świetne! Idealne dla dziecka na tę porę roku!\nŻyczę dużo zdrówka! Pozdrawiam cieplutko! :-)\nAnia 28 stycznia 2013 22:16\nOkropne są te wirusy:( i dopadają w najmniej odpowiednim momencie niestety. Chusteczki świetne i z bardzo ładnych materiałów uszyte:) A po kotka mince widziałam, ze jest bardzo zadowolony z nowego domku. Te słodkości dołożył Jaś, to taka dowcipna przenośnia, czekoladka, bo kocię było czekoladowe a popcorn, bo miało kremowe kwiatuszki:) Gra skojarzeń :) Pozdrawiam cieplutko. Ania:)\nAguska31 28 stycznia 2013 23:40\nWraacaj szybciutko do zdrowia ii baardzo dobrze ,ze lezysz i ze spisz i wypoczywasz :) Chusty przesliczne :) Podoba mi sie material z malpkami :) Pozdrawiam Agnieszka\nania121971 29 stycznia 2013 07:12\nPaskudne choróbsko rozkłada wszystkich dookoła,życzę Ci szybkiego powrotu do zdrowia♥Fajne te chusteczki,małpki wpadły mi w oko;)Pozdrawiam serdecznie.\nUmbrella 29 stycznia 2013 14:52\nChustki piękne i praktyczne!Gratuluję wygranej u Ani:)Zdrówka życzę!\nAli 30 stycznia 2013 00:21\nFajne te chusteczki i cieolutkie i mięciutkie. pozdrawiam\nAneta Kowalska 2 lutego 2013 17:21\ncudne chuski marzy mi się taka :)


Prawo magdeburskie – Wikipedia, wolna encyklopedia\nNa tę stronę wskazuje przekierowanie z „prawo niemieckie”. Zobacz też: system prawny Niemiec.\nWładysław Jagiełło, król polski, przenosi w roku 1418 miasto Ląd, należące do opactwa cystersów, z prawa polskiego na niemieckie (Archiwum Główne Akt Dawnych)\nPrawo magdeburskie (prawo niemieckie; łac. Ius municipale magdeburgense, niem. Magdeburger Recht) – średniowieczne prawo miejskie, wzorowane na prawie Magdeburga. W 1035 Magdeburg otrzymał patent nadający miastu prawo do handlu i zjazdów. Prawo to spisane zostało z inicjatywy arcybiskupa Magdeburga Wichmana z Seeburga w 1188, stając się wzorcem dla podobnych regulacji wielu miast środkowoeuropejskich.\nPrawo niemieckie – termin powstały w początkach XIII w. na Śląsku i Morawach, początkowo jako prawo napływającej ludności, a następnie jako wzór przy organizacji samorządów miejskich i lokacji polskich wsi. Prawo magdeburskie dla ujęcia całości życia prawnego składało się z dwóch spisów prawa, tj. obszerniejszego i bardziej wszechstronnego Zwierciadła Saskiego (Speculum Saxonum) oraz prawa posiłkowego Weichbild dla miast. W kolejnych stuleciach prawo magdeburskie, lub tzw. magdeburgia, stały się synonimem prawa miejskiego.\nW Polsce prawo niemieckie stosowane było do 1791, kiedy Sejm Czteroletni przyjął ustawę Miasta nasze królewskie wolne w państwach Rzeczypospolitej, która zniosła prawo niemieckie i określiła nowy ustrój miast; ustawa została w całości włączona do Konstytucji 3 maja.\n1 Prawo magdeburskie na ziemiach polskich\n1.1 Obszar miasta\nPrawo magdeburskie na ziemiach polskich[edytuj | edytuj kod]\nPlan Wodzisławia Śląskiego z 1810, widoczna w miarę regularna sieć ulic przecinających się pod kątem prostym oraz rynek (z ratuszem) i działki budowlane w kształcie prostokątów, które przylegają do niego krótszymi bokami\nZobacz też: Prawo Polski protofeudalnej.\nZobacz też: Najstarsze lokacje miast w Polsce na prawie niemieckim.\nNa ziemie polskie przyniesione zostało przez niemieckich zasadźców. Z czasem wykształciły się lokalne odmiany, takie jak prawo poznańskie, prawo średzkie, prawo chełmińskie. Na prawie magdeburskim lokowano głównie miasta Śląska oraz znaczące miasta Małopolski, Wielkopolski i Rusi Czerwonej w tym Kraków, Poznań i Lwów. Miasta Prus Królewskich otrzymały przywileje przed 1454 gdy wchodziły w skład państwa krzyżackiego. W dawnej Polsce jedynie Elbląg, Tczew, Frombork, Chojnice, Braniewo i Hel przejęły prawo lubeckie, a nie magdeburskie. Inaczej przebiegał model lokacji miast na Mazowszu. Pierwsze miasto tej dzielnicy, Płock, został lokowany na prawie książęcym w 1237. W 1257 Pułtusk i 1298 Łowicz były miastami kościelnymi.\nPierwsze lokacje miejskie dokonały się na Śląsku w pierwszym czterdziestoleciu XIII wieku, czyli za panowania Henryka Brodatego. Najstarszą znaną lokacją na prawie magdeburskim jest pouczenie z Magdeburga wydane dla Złotoryi ok. 1211 r. Miasta lokowane na prawie magdeburskim zachowywały łączność z Magdeburgiem poprzez zasięganie pouczeń tamtejszego sądu miejskiego w szczególnie skomplikowanych kwestiach prawnych. Sąd w Magdeburgu pozostawał instancją odwoławczą od wyroków sądów miast Małopolski do 1356, kiedy to jego rolę przejął Sąd Wyższy Prawa Niemieckiego na zamku krakowskim, powołany przez króla Kazimierza Wielkiego. W tym czasie ustanowiono też Sąd Komisarski Sześciu Miast jako sąd najwyższej instancji, właściwy dla wydawania pouczeń prawnych, będący równocześnie sądem królewskim.\nZobacz też: Sąd dominialny.\nObszar miasta[edytuj | edytuj kod]\nLwówek Śląski – wąskie fronty kamienic na Starym Mieście\nZwykle przy lokacji wytyczano centralnie położony kwadratowy bądź prostokątny rynek, z miejscem dla ratusza pośrodku. Z narożników rynku miały wybiegać pod kątem prostym po dwie prostopadłe do siebie ulice. Rozdzielały one osiem prostokątnych przestrzeni przeznaczonych pod zabudowę oraz tworzyły podstawę w miarę regularnej sieci ulic ciągnących się do miejskich wałów i rowów, zastąpionych później przez mury. Duża część lokacji miast na prawie niemieckim odbywała się na obszarze lub w pobliżu już istniejących wczesnośredniowiecznych osad. Lokacja była więc nie tyle założeniem nowego miasta, co nowym etapem w życiu otwartego podgrodzia przy warownym grodzie, który już dawno istniał. Niekiedy pierwsza lokacja była nieudana i miasto lokowano powtórnie. Często lokowanie miasta trwało kilka lat. Wraz z osadnikami niemieckimi pojawił się w Polsce murowany dom miejski lapideae – kamienica. Wcześniej były tu tylko zamki, klasztory, drewniane dwory, karczmy i chałupy.\nWedług autora Krótkiej nauki budowniczej z roku 1659 „nigdzie, tylko przy mieście i to wielkim, cegły nie dostaniesz, jako rzeczy drogiej i kosztownej...”. Jeszcze do XVIII wieku można było zauważyć obok wielkich i małych kamienic w Krakowie i Poznaniu „lepianki z chrustu plecione, kurne”. Ulice i domy nie miały początkowo napisów ani numerów. Orientowano się pobliskimi kościołami, warsztatami rzemieślników lub godłem karczmy. Stąd późniejsze nazwy ulic: Szewska, Garncarska, Pod Murzynem, Pod Trzema Koronami.\nWąskie fronty drewnianych (zubożonych) podcieniowych domów mieszczańskich przysłupowych i zrębowych zwrócone szczytem do placu w zrekonstruowanym miasteczku galicyjskim w Sanoku\nMiasto urządzał zasadźca, organizując werbunek osadników na podstawie umowy z panem feudalnym – przywileju lokacyjnego. Książę określał w nim prawa i obowiązki zasadźcy (który zwykle potem zostawał sołtysem lub wójtem) oraz pozostałych mieszkańców. Zasadźca z fachowymi mierniczymi wytyczał plan przyszłego miasta, w którym ew. odstępstwa od regularnej sieci ulic wynikały z istniejącej już zabudowy, np. z położenia murowanych kościołów.\nRynek we Wrocławiu – widoczne zastosowanie zasad prawa magdeburskiego\nStary Rynek w Poznaniu – wąskie fronty zrekonstruowanych kamienic\nPowierzchnię miasta dzielono na działki budowlane w kształcie prostokątów, które do ulic przylegały krótszymi bokami. Dlatego zdarzają się kamienice, które mają tylko dwa okna na każdym piętrze. Właściciel dwóch sąsiednich działek mógł wybudować dom z szerokim czterookiennym frontem.\nWiększe miasta obwodzono murami z basztami. Zabudowa była ciasna, uliczki wąskie i błotniste. Na środku rynku stał ratusz i sukiennice mieszczące kramy. Domy murowane w rynku bywały wielopiętrowe, i należały do patrycjatu, pod murami fortyfikacji gnieździła się biedota. Boczne uliczki zajmowali rzemieślnicy, na ogół zgrupowani według specjalności. Byli oni zorganizowani w cechy, czyli zrzeszenia rzemieślników tego samego zawodu. Pozostałością po nich są nazwy ulic w miastach lokowanych w średniowieczu, np. Szewska, Kaletnicza, Piekarska, Garbary. Większe miasta posiadały wodociągi, zastępujące prymitywne studnie. Na terenach położonych dalej od centrum zabudowa stawała się coraz rzadsza, a domy budowano głównie z drewna.\nMiasta lokowane na prawie magdeburskim posiadały własne władze: dziedzicznego wójta i ławę miejską, tj. zespół kilkuosobowy, pełniący funkcję sądu miejskiego. Obok tego pojawiało się z czasem przedstawicielstwo patrycjatu miejskiego, tzw. Rada miejska z burmistrzem na czele.\nWójt był w mieście przedstawicielem właściciela (pana) miasta. Zarządzał miastem w jego imieniu i sprawował sądy według surowego prawa magdeburskiego. W sądach towarzyszyli mu ławnicy spośród mieszczan. Wyroki sądu wykonywano przy pręgierzu. Za kradzież drobną karano obcięciem uszu, za poważniejszą – ręki. Wójt pobierał szóstą część czynszów należnych księciu i trzecią część pieniężnych kar sądowych. Posiadał rzeźnię, jatki mięsne, młyny i łąki.\nPrawo magdeburskie zostało wprowadzone po raz pierwszy na obecnym terytorium Polski w Złotoryi, na Dolnym Śląsku (w 1211), a następnie w Lwówku Śląskim (w 1217), Środzie Śląskiej (przed 1235), Wrocławiu (w 1242), Szczecinie (w 1243), Bochni, Poznaniu i Głogowie (w 1253), Bytomiu (w 1254), Krakowie i Wodzisławiu Śląskim (w 1257). Nie tylko miasta w Polsce dzielnicowej, ale również wiele miast na Pomorzu było lokowanych na prawie magdeburskim, m.in. Stargard (w 1243), Gryfino (w 1254) oraz Police (w 1260). W Prusach Wschodnich np. Olecko (w 1560).\nMiasta były wspomagane ulgami celnymi oraz przywilejami ekonomicznymi, z których najbardziej pożądane było prawo składu – zobowiązujące przejezdnych kupców do zatrzymania się w mieście i wystawienia wiezionego towaru na sprzedaż. Prawo takie na sól, ołów i miedź otrzymał Kraków i Kazimierz.\nPrzyjęcia norm prawa magdeburskiego nie należy utożsamiać z kolonizacją niemiecką w Polsce, gdyż prawem tym posługiwano się w wielu miejscowościach zamieszkanych wyłącznie przez Polaków. Jednakże w początkowym okresie osadnictwa na prawie niemieckim od XIII do poł. XVI wieku liczba ludności niemieckiej w miastach i wsiach mogła wynosić nawet 50%. Również pierwszymi zasadźcami i wójtami byli w tych miejscowościach w większości Niemcy, którzy następnie ściągali osadników z Saksonii, Czech i Moraw.\nIntensywna kolonizacja od XIII do XV wieku spowodowała, że stworzona wówczas sieć miast i wsi przetrwała do XIX wieku.\n↑ NormanN. Davies NormanN., Boże Igrzysko, s. 284 .\n↑ a b Aleksander Brückner. Encyklopedia staropolska (reprint: 1990) hasło Dom miejski.\n↑ Przez wieki ostrzegał: nie kradnij, bo stracisz rękę! Dziś kusi złodziei, tvn24.pl, 20 maja 2018 [dostęp 2018-05-20] .\nLokacja na prawie niemieckim – M. Rokaszewicz\nKontrola autorytatywna (prawa miejskie):\nTę stronę ostatnio edytowano 4 kwi 2022, 21:09.


Money.plJoseph Stiglitz: Trojka fatalnie pomyliła się co do makroekonomicznych konsekwencji programu\nPrzez agresywną Rosję nie można pozwolić wyjść Grecji ze strefy euro - uważa Josep Stiglitz. Noblista dodaje, że niektóre wymagania wierzycieli Grecji są nierealistyczne z makroekonomicznego i społecznego punktu widzenia.\nPo pierwsze, zdaniem noblisty, wierzyciele powinni przyznać się do licznych błędów polegających na aplikowaniu Grecji od kilku lat kuracji nie tylko nieskutecznej, ale w pewnych aspektach szkodliwej, która doprowadziła do tego, że tamtejsza gospodarka skurczyła się o 25 proc.\n- Bliski Wschód jest pogrążony w chaosie; Zachód próbuje powstrzymać Rosję, która znów stała się agresywna. To nie jest czas na rozbijanie jedności Europy - apeluje Stiglitz.\nObaj trafiają na zdecydowany opór, zwłaszcza Berlina, ale nie zmienia to obaw, że wyjście jednego, jak i drugiego kraju z UE jest źródłem poważnych obaw.\n- Niezdolność UE do zachowania się w sposób elastyczny wobec konieczności zmian jest niebezpieczna. Europa, która się nie ugina, ma znacznie większe szanse się rozpaść - ostrzega Rachman.\nPonadto te najistotniejsze warunki Grecji to między innymi odstąpienie od dalszych reform systemu emerytalnego. "New York Times" zwraca uwagę, że ze względu na kryzys na przedterminowej emeryturze znalazło się bardzo wielu Greków. Częstym przypadkiem jest to, że ich skromne emerytury zostały zredukowane o 35 proc.\n"Niedawna analiza rządu (Grecji) wykazała, że blisko 45 proc. emerytów żyje poniżej progu ubóstwa", a wielu z nich, "zwłaszcza zaś kobietom, które miały niższe pensje, grozi to, że ich dochody będą się kurczyć do końca ich życia" - pisze "NYT".\n- Trojka fatalnie pomyliła się co do makroekonomicznych konsekwencji programu, który narzuciła (...). A kontynuowanie go w obecnych warunkach zakrawa na szaleństwo - pisze Stiglitz.\nTłumaczy, że kraj, z którego ucieka kapitał i utalentowani ludzie, w którym spadają wynagrodzenia oraz eksport, nie jest w stanie spłacać długów, jeśli kontynuowana będzie kuracja, polegająca na zduszaniu gospodarki.\nPodobną opinię wygłosił niedawno inny słynny ekonomista, Thomas Piketty, który napisał, że metoda redukowania długu publicznego, którą forsuje się na użytek Grecji, nie jest dobra, kuracja trwałaby dziesięciolecia i "może to zadziałać, ale potrwałoby to niesłychanie długo".\nue, finanse, usa, grecja, organizacje, dyplomacja, świat\n10.06.2015, godz. 6:30


Pożary dachów - Nowe Info\nStrona główna POWIATY Pow. pszczyński Pożary dachów\nPożar dachu w domu w Brzeźcach, fot. OSP Studzionka/fb\nDo pożarów dachów w dwóch domach jednorodzinnych doszło w ostatnich dniach w gminie Pszczyna. 7 kwietnia palił się dach domu w Łące. Dziś (9 kwietnia) do pożaru doszło w Brzeźcach.\nInformację o pożarze dachu w domu jednorodzinnym w Łące przy ul. Kwiatowej pszczyńska straż pożarna otrzymała 7 kwietnia tuż przed godziną 23.00. Na miejsce wysłane zostały zastępy PSP oraz OSP. Strażacy na miejscu zobaczyli ogień oraz dym wydobywający się spod poszycia dachowego.\n– Na szczęście mieszkańcy w porę zdążyli bezpiecznie opuścić budynek – relacjonuje mł. bryg. Mateusz Caputa z KP PSP Pszczyna.\n– Działania gaśnicze prowadzono od środka budynku, jak i na zewnątrz z kosza drabiny mechanicznej. Przystąpiono również do częściowej rozbiórki konstrukcji i poszycia dachu celem odprowadzenia dymów pożarowych, jak również dotarcia do zarzewi ognia. Spalone elementy konstrukcji i wykończenia budynkuwyniesiono na zewnątrz i przelano wodą. Cały obiekt oddymiono i skontrolowano również przy użyciu sprzętu wykrywczego i pomiarowego – opisuje rzecznik straży.\nW wyniku pożaru zniszczeniu uległy: ok. 30 m kw. powierzchni dachu, niektóre elementy konstrukcyjne i wykończeniowe budynku oraz część instalacji użytkowych.\nW akcji, którą zakończono około godz. 2.20, uczestniczyły cztery zastępy z KP PSP w Pszczynie oraz trzy jednostki OSP z KSRG.\nDziś (9.04) o godzinie 5.30 strażacy otrzymali zgłoszenie o pożarze dachu w domu jednorodzinnym w Brzeźcach. Jak informuje nas Mateusz Caputa, podobnie jak w Łące, spod pokrycia dachu wydobywał się ogień i dym. Mieszkańcy zdążyli opuścić dom, więc nikomu nic się nie stało. Uszkodzeniu uległo 25 m kw. dachu, część instalacji, część wyposażenia poddasza. Działania strażaków trwały do ok. 8.00.\nW Brzeźcach, fot. OSP Wisła Wielka/fb\nŻubrowisko z Lożą Masorza


Marzena Lorkowska-Precht, lekarz medycyny estetycznej i specjalista anti-aging opowiada o najczęstszych problemach z jakimi borykają się panowie oraz o zabiegach, na które najchętniej się decydują.\nNajważniejszy w życiu jest dobry wybór partnera, w tym przypadku lekarza. To on stanie się bowiem powiernikiem twoich męskich tajemnic dotyczących urody. Ponieważ panowie rzadko przyznają się do zabiegów odmładzających, na radę kolegi i polecenie specjalisty raczej nie masz co liczyć. Dlatego przyda ci się mała podpowiedź...\nMarzena Lorkowska-Precht, lekarz medycyny estetycznej i specjalista anti-aging, Artismed.


Zbiórka na ECS. Paweł Potoroczyn o ministrze kultury\noprac. DZak 04.02.2019 11:30\nInternauci w kilkadziesiąt godzin zebrali brakujące 3 mln zł dotacji dla ECS, które obciął rząd PiS. - W rewanżu obywatele uspołecznili politykę historyczną - mówił w TOK FM Paweł Potoroczyn, były dyrektor IAM.\nW sobotę rada Europejskiego Centrum Solidarności odrzuciła propozycję Ministerstwa Kultury ws. finansowania instytucji, uznając, że narusza ona umowę założycielską oraz statut ECS. Resort chciał bowiem podnieść obciętą wcześniej dotację, ale pod pewnymi warunkami: chciał m.in. wskazywać wicedyrektora instytucji oraz mieć większy wpływ na działalność jednostki. Przypomnijmy, minister obciął dotację dla Centrum z 7 mln złotych do 4 mln złotych (minimalnej kwoty zapisanej w umowie).\nBrakującą kwotę - 3 mln zł - zebrali więc internauci w zbiórce społecznej zorganizowanej na Facebooku. Zajęło im to kilkadziesiąt godzin.\nPiotr Gliński "sprywatyzował politykę kulturalną"\nPaweł Potoroczyn, były dyrektor Instytutu Adama Mickiewicza i założyciel Towarzystwa Kultury Stosowanej, wyjaśniał w TOK FM, że ma wrażenie, iż ambicją ministra kultury i dziedzictwa narodowego jest uwłaszczenie się na historii.\n- Pan Gliński sprywatyzował politykę kulturalną. W rewanżu obywatele uspołecznili politykę historyczną. On musi się liczyć z faktem, że ta wymiana ciosów będzie regularna i będzie dla niego dosyć dotkliwa, powiedziałbym kompromitująca - podkreślił były dyrektor IAM.\nCzytaj też: Aleksandra Dulkiewicz o rozmowach z Glińskim: Nie chcemy dopuścić, by ECS było sterowane ręcznie\nProwadzący program Maciej Głogowski zapytał, dlaczego państwo, które daje dotację na instytucję kultury, miałoby nie mieć wpływu na jej działanie.\n- Państwo, które zarządza bezpośrednio artystami, twórcami, nie uprawia polityki kulturalnej, uprawia propagandę. W dziewięciu przypadkach na dziesięć realizuje bieżące lub nawet czasem dalekosiężne cele polityczne, czyli jest tak naprawdę propagandą, a nie swobodnym organicznym rozwojem autotelicznych wartości kultury - zaznaczył.\nJakie będą konsekwencje społecznej zbiórki na ECS?\n- Mam nadzieję, ze w konsekwencji wszyscy weźmiemy udział w godnych obchodach 4 czerwca. Mam nadzieję, że to nie będzie wzorzec dla instytucji kultury, że taka gigantyczna krajowa ściepa na każdą premierę, koncert czy wystawę, która się nie spodobała obecnemu, chwilowemu ministrowi kultury - podkreślił Paweł Potoroczyn.\n"Państwo rezygnuje ze swoich konstytucyjnych obowiązków"\nPaweł Potoroczyn mówił w TOK FM, że organizowanie zbiórek na obcięte przez danego ministra dotacje nie powinno być to jednak normą.\n- Nie chciałbym, żeby moi koledzy, którzy są dyrektorami czy menadżerami w instytucjach kultury wyciągnęli wniosek, że to jest wzorzec zachowania w chwili, kiedy minister obcina dotację. To nie może być wzorzec zachowania, kiedy państwo po prostu abdykuje, rezygnuje ze swoich konstytucyjnych obowiązków - wyjaśniał gość Magazynu EKG.\nTłumaczył, że państwo obcięło ECS-owi część dotacji, która miała służyć organizacji obchodów 4 czerwca. Dodał, że jest zadowolony z mobilizacji polskiego społeczeństwa obywatelskiego. - Kiedy trzeba było przybyć na pomoc, obywatele przybyli na pomoc. Tylko że to się nie wydarzy w każdym przypadku. To są odosobnione przypadki, które mają potencjał symboliczny - podkreślił.\no trzymaniu władzy na "długość ramienia";\no szczepionce na populizm;\nco przygotowuje Towarzystwo Kultury Stosowanej?\nTo wielka wygrana społeczeństwa, w walce\nz faszystowskimi metodami rządzenia.\nJeszcze, żeby tak wygrać wybory...\nPan Gliński to taki Nikodem Dyzma w krajowej polityce. Najpierw reklamował tablety, pózniej szykował się na premiera technicznego rządu, ale z techniką u niego trochę na bakier, więc animator pacynek zrobił go ministrem kultury, bo gdzie się ma jej nauczyc jak nie wśród ludzi kultury. Duzo racji miał kolega Piłsudski mówiąc, ze Polacy to wspaniały naród tylko ludzie qrwy. Pan Gliński jest pierwszym z brzegu tego przykładem Zdarza się.


Już po raz piąty „Posprzątali Maczki” – Kurier Miejski\nMieszkańcy wspólnie posprzątali swoją okolicę\nW chłodne sobotnie przedpołudnie, 18 kwietnia liczna grupa mieszkańców Maczek rozpoczęła piątą już akcję „Posprzątajmy Maczki”.\nPonad dwie godziny intensywnej pracy i kilkadziesiąt ogromnych worków zapełniło się śmieciami, w których można było znaleźć niemal wszystko, nawet żyrandol. Uczestnicy akcji byli w różnym wieku. Najmłodsza uczestniczka już po raz kolejny brała udział w akcji wraz ze swoją babcią.\n„Oczywiście nie uda się posprzątać wszystkiego, ale najważniejszy jest walor edukacyjny naszej akcji i aktywne zaangażowanie młodzieży. Z roku na rok uczestniczą coraz chętniej i coraz liczniej, a przecież to sobota i mogliby spędzać ten czas zupełnie inaczej. Chcą pomagać i chcą by ich dzielnica wyglądała lepiej” – mówi radny Jacek Dudek, pomysłodawca i współorganizator akcji.\nWspólnie mieszkańcy posprzątali teren wzdłuż ulicy Krakowskiej, okolice pomnika Tadeusza Kościuszki, część ulicy Stacyjnej, Skwerowej, okolice szkoły i teren nad Przemszą.\nTegoroczna Akcja jest jubileuszowa – odbyła się już po raz piąty. Organizatorami i pomysłodawcami są przedstawiciele Miejskiego Domu Kultury Maczki i sosnowiecki radny, Jacek Dudek. Zaczynali od małej grupy znajomych. Dziś to już naprawdę spora akcja, która na trwałe wpisała się w kalendarz dzielnicy. Efekty są widoczne, zarówno te poprawiające estetykę dzielnicy, jak i skutek edukacyjny.\nKabaret Ciach w Maczkach


Narodowy socjalizm (niem. Nationalsozialismus), nazizm (skrót od Nationalsozialismus), czasem określany również jako hitleryzm (od nazwiska Adolfa Hitlera) – rasistowska, antykomunistyczna i antysemicka ideologia Niemieckiej Narodowosocjalistycznej Partii Robotników (NSDAP). Niemiecka skrajna odmiana faszyzmu, opierająca się na biologicznym rasizmie, w szczególności na antysemityzmie, czerpiąca z haseł zarówno nacjonalistycznych, jak i socjalnych, trudna do jednoznacznego uplasowania na klasycznej osi prawica-lewica. Ideologia państwowa w czasie sprawowania władzy w totalitarnych Niemczech przez NSDAP w latach 1933-1945.Wielka Brytania, Zjednoczone Królestwo (ang. United Kingdom), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (ang. United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland) – unitarne państwo wyspiarskie położone w Europie Zachodniej. W skład Wielkiej Brytanii wchodzą: Anglia, Walia i Szkocja położone na wyspie Wielka Brytania oraz Irlandia Północna leżąca w północnej części wyspy Irlandia. Na wyspie tej znajduje się jedyna granica lądowa Zjednoczonego Królestwa z innym państwem – Irlandią. Poza nią, Wielka Brytania otoczona jest przez Ocean Atlantycki na zachodzie i północy, Morze Północne na wschodzie, kanał La Manche na południu i Morze Irlandzkie na zachodzie.\nWolne Miasto Gdańsk (niem. Freie Stadt Danzig) – istniejące w okresie międzywojennym autonomiczne miasto-państwo, pod ochroną Ligi Narodów. Jego utworzenie było wynikiem przegranej Cesarstwa Niemieckiego w I wojnie światowej. Powstanie Wolnego Miasta Gdańska było kompromisem, który nie zadowolił Polaków, ani Niemców.


Exodus (Polska) Koncerty W Polsce - Muzyka w INTERIA.PL\nexodus (polska) koncerty w polsce\nArtykuły na temat: exodus (polska) koncerty w polsce\nExodus dwukrotnie w Polsce\nIkona amerykańskiego thrash metalu, kalifornijska grupa Exodus zagra w czerwcu dwa koncerty w naszym kraju.\nAlastor zagra przed Exodus\nGrupa Alastor, to drugi zespół (po Turbo), który wystąpi w Warszawie i Poznaniu jako gość specjalny podczas koncertów amerykańskiej formacji Exodus.\nTurbo gościem specjalnym Exodus\nW czerwcu na dwóch koncertach w Polsce zagra grupa Exodus. Jako gość specjalny na scenie pojawi się Turbo - zespół, który niegdyś wraz z Katem i TSA tworzył "wielką trójcę polskiego metalu".\nExodus i Hypocrisy w Polsce\n27 listopada w warszawskiej "Proximie" i dzień później we wrocławskim klubie "W-Z" pojawią się amerykańska grupa Exodus i szwedzkie Hypocrisy. Na dwu koncertach w Polsce, weteranom thrash metalu z San Francisco i zespołowi Petera Tägtgrena towarzyszyć będzie polska formacja Totem.\n"Scream For Me Poland!": Relacja z koncertu Iron Maiden w Poznaniu\nTo, co we wtorek (24 czerwca) działo się na stadionie przy ulicy Bułgarskiej, zapamiętamy na długo. Iron Maiden, przy wtórze 25 tysięcy gardeł, dali największy rockowo-metalowy spektakl w historii Poznania.\n"Komponowanie to nie fabryka"\nUbiegły, 2010 rok był jednym z najbardziej przełomowych w historii muzyki metalowej - zarówno w Polsce, jak i na świecie. Pełen wydarzeń smutnych i tragicznych, jak i dobrych i pozytywnych(...) Polska kojarzy się trochę bardziej "na plus"...\nWideo na temat: exodus (polska) koncerty w polsce\nTeledyski na temat: exodus (polska) koncerty w polsce\nBloodied, cleaved and mutilated Dead bodies amputated Mans bloody inclination God's final abdicaton Angels weep on bended knee So begins the tyranny The fallen one will rise again So ends the time of man My will be done Now they death day come Never more the sound of laughter Misery for ever after The cries of suffering Are what the death day bring No one gives the benediction All hear the maldication Lucifer makes his accent No words for mans laent On black...\nForgive and forget A sign of weakness No more mouths to feed Say what you will some hearts bleed Stay away from me Now my conscience feels no more Hold my own from no one No degree of guilt possessed Now I suppose that I am hated I can't deny anything I'm sick and tired, I'm burnt You can't rely on me To be the one who saves you I get off on negativity Makes me laugh to see your strife I won't succumb to your numb I owe nothing to no one Are you sick of me I don't...\nchłopak na rowerze teledysk\nsyd barrett koncert\nvidres a la sang wokalista\npost scriptum najnowsza piosenka\nin grid koncerty 2014\nada i korda hity\nśluby panieńskie zwiastun\ndonna bullock biografia\njak umarl elvis presley\npiosenka o biedronkach\nman meadow koncert\nwooden kimono koncert\nplanet x najnowsza piosenka\njoey ramone the best of\nprofane omen koncerty 2014\nbig love polski film\nzbigniew wiktor kaleta filmy\nsteve cell wzrost\nAktualności Muzyka > exodus (polska) koncerty w polsce\nbunga bunga muzyka\nmarina łuczenko 2012\nthe go set dyskografia\naesma daeva najnowsza piosenka\nangela ammons albumy\nthe jayhawks koncerty 2014\nbette davis filmy\nmariusz czerkawski biografia\nmarci house wzrost\nharry julian fink zdjęcia\ndźwięki muzyki aktorzy\nhappy poet muzyka


RODZINNA TAJEMNICA (MY FAMILY’S SECRET)\nTVP 2, sobota, 27 września, godz. 24.00\nTVP 2, niedziela, 28 września, godz. 2.25\nThriller. Jason i Lara Darcie pobrali się z miłości. Dotychczas byli zgodnym małżeństwem, ale od pewnego czasu w ich związku dzieje się coś niepokojącego. Jasona dręczą demony z przeszłości, przed jego oczami przewijają się ponure obrazy: wzburzona mętna woda i przewrócona do góry dnem łódź. Nie umie sobie poradzić z natłokiem dręczących go myśli, traci sens życia. W chwili kompletnego załamania mężczyzna pisze pożegnalny list do żony Lary i postanawia popełnić samobójstwo. W tym czasie Lara dzwoni do niego, ale mąż nie odbiera telefonu. Zaniepokojona kobieta przyjeżdża do domu i znajduje go nieprzytomnego na łóżku w sypialni. Natychmiast wzywa karetkę pogotowia, powiadamiając recepcjonistkę, że mąż wziął zbyt dużą dawkę tabletek nasennych. Pacjent w porę trafia do szpitala i jego życiu nie zagraża już niebezpieczeństwo. Lara próbuje dowiedzieć się od Jasona, co go skłoniło do podjęcia takiej decyzji. On obwinia siebie o jakieś dramatyczne wydarzenia ze swojej młodości, nie chce jednak o tym mówić, nie chce wracać do przeszłości. Nigdy nie zwierzał się ze swoich problemów żonie, która niewiele wie o życiu męża sprzed ich małżeństwa. Coś jednak musiało wydarzyć się na długo przed tym, zanim się poznali. Psychiatra Jasona, dr Mickelson, jest zaniepokojony stanem pacjenta, wprawdzie teraz nie zagraża mu niebezpieczeństwo, ale istnieją obawy, że znowu spróbuje targnąć się na życie. Lekarz sugeruje pani Darcie, że jej mąż powinien być poddany kosztownej terapii w klinice psychiatrycznej. Aby zdobyć pieniądze na leczenie, Lara postanawia prosić o pomoc brata Jasona, Grady’ego. Wyjeżdża do rodzinnego miasta męża. Grady sprawia wrażenie bardzo dziwnego człowieka. To samotnik, zamknięty w sobie i małomówny. Od 8 lat pracuje jako kelner w restauracji serwującej pizzę. Szefowa właśnie awansuje go na asystenta menedżera, co wiąże się z większymi uprawnieniami i wyższą gażą. Ale on nie okazuje żadnych emocji, ani zainteresowania. Oświadcza jedynie, że zastanowi się nad przyjęciem propozycji. Grady mieszka samotnie w ogromnej posiadłości. Kiedy wraca do domu, ze zdziwieniem odkrywa, że czeka na niego bratowa. Przyjmuje ją dość życzliwie, zaprasza do środka. Lara od razu zdradza mu cel swej wizyty. Chce wziąć z banku pożyczkę pod zastaw rodzinnej nieruchomości. On tylko podpisze papiery, ona będzie wszystko spłacać. Mają iść do banku nazajutrz. Lara zostaje w domu na noc. Z pozoru miły i gościnny Grady zachowuje się coraz dziwniej. Lara nie ma pojęcia, że szwagier cierpi na zaburzenia osobowości wielorakiej. Nie wie też, że trafiła właśnie na najbardziej niebezpieczne wcielenie Grady’ego. Stopniowo zbliża się do poznania mrocznej rodzinnej tajemnicy.\nReż.: Curtis Crawford, wyk.: Nicholle Tom, Philip Riccio, Dylan Neal, Paul McCarthy - Boyington, Cinthia Burke, Peter MacNeill, Janet - Laine Green\nTVP 2, sobota, 27 września, godz. 2.50\nKomedia. Tomek, student ostatniego roku fizyki, zakochuje się w pięknej Julii - dziewczynie swojego kolegi z roku, Jarka. Tomek zdaje sobie sprawę, że szansa na odbicie Julii jest raczej niewielka, jednak za wszelką cenę pragnie znaleźć się w jej pobliżu. Z pomocą przychodzi mu nieświadom niczego Jarek, proponując podwójną randkę: Tomek ma przyprowadzić na kolację swoją partnerkę, on zabierze Julię. Problem w tym, że Tomek aktualnie jest sam. Perspektywa wieczoru spędzonego w towarzystwie uroczej Julii jest jednak na tyle obiecująca, że nie mając większego wyboru, umawia się z najbardziej irytującą koleżanką z roku, Martą. Od tej chwili sprawy zaczynają przybierać dosyć nieoczekiwany obrót. Tomek odkrywa, że spotkał Julię już rok wcześniej na parapetówce u znajomych i gdyby wtedy sprawy potoczyły się inaczej, byliby teraz razem. Nieoczekiwanie los daje mu szansę naprawienia popełnionych błędów: Tomek cofa się w czasie i wraca na pamiętną imprezę. Czy możliwość zdobycia wymarzonej kobiety okaże się równie ekscytująca, co tajemnica zawirowań czasoprzestrzeni?\nReż.: Dominik Matwiejczyk, wyk.: Mateusz Damięcki, Kamilla Baar, Lucyna Piwowarska - Dmytrów, Małgorzata Foremniak, Krzysztof Zych, Marek Probosz i inni\nTVP 2, poniedziałek, 29 września, godz. 1.50\n"Prawo i pięść" to filmowa adaptacja powieści Józefa Hena zatytułowanej "Toast". Akcja rozgrywa się w roku 1945 . Pełnomocnik rządu ustanawia doktora Mieleckiego burmistrzem jednego z miasteczek na ziemiach odzyskanych. Doktor jedzie tam z kilkoma swoimi ludźmi i przydzielonym mu w ostatniej chwili Andrzejem Koenigiem. Na miejscu okazuje się, że Mielecki i jego ludzie są po części bandytami i szabrownikami. Zamierzają obrabować mieszkania i zakłady z cenniejszych przedmiotów i uciec. Koenig podejmuje nierówną walkę z bandą. Muzykę do filmu napisał Krzysztof Trzciński-Komeda, balladę "Nim wstanie dzień" śpiewa Edmund Fetting.\nReż.: Jerzy Hoffman, Edward Skórzewski, wyk.: Gustaw Holoubek, Wiesław Golas, Zofia Mrozowska, Ewa Wiśniewska\nTVP2, poniedziałek – czwartek, godz. 20:05\nTVP1, NIEDZIELA, godz. 20:27\nKolejna, trzecia seria popularnego serialu Jedynki to kontynuacja losów głównej bohaterki, lekarz weterynarii dr Sylwii Kubus. Tym razem rolę głównej bohaterki, w miejsce Julii Pietruchy, zagra popularna Joanna Moro – ulubienica publiczności m. in. dzięki niezapomnianej roli Anny German, za którą dostała Wiktora Publiczności.\nTrzecia seria przyniesie nieco zawieruchy w życiu uczuciowym głównej bohaterki. Pomimo, iż nadal będzie silnie zaangażowana w życie społeczności Majaków i jej mieszkańców (m. in. stanie na czele buntu przeciwko budowie drogi ekspresowej zagrażającej unikatowemu rezerwatowi przyrody, rozsądzi lokalne spory pomiędzy mieszkańcami; sprzeciwi się mafii oraz miejscowemu wójtowi) tym razem powróci również do Warszawy, by wesprzeć tam swą chorą na raka piersi przyjaciółkę.\nTVP2, niedziela, godz. 21:10\nCzas honoru - Powstanie”, serial, którego akcja toczy się podczas Powstania Warszawskiego. Emisja zbiega się z przypadającą w tym roku 70. rocznicą tego wydarzenia. Tylko TVP2 ma w swoim jesiennym repertuarze serial o takiej tematyce. W chronologii serialu będzie to powrót do wcześniejszych wydarzeń - pomiędzy IV i V serią. Wplecenie losów bohaterów „Czasu honoru” w wydarzenia Powstania Warszawskiego jest odpowiedzią na oczekiwania widzów.\nTVP1, poniedziałek – czwartek, godz. 17:55\nTVP2, poniedziałek-wtorek godz. 20:45


Szejnfeld w Poznaniu | Adam Szejnfeld\nSzejnfeld w Poznaniu\nRedaktor admin on 30 Maj, 2012 dostępny w Komunikaty. Możesz śledzić odpowiedzi do tego wpisu poprzez RSS 2.0. Nie ma możliwości pozostawienia komentarza.\nAdam Szejnfeld, przewodniczący Komisji Skarbu Państwa, wziął udział w Poznaniu w uroczystym otwarciu nowego terminalu pasażerskiego Portu Lotniczego Ławica oraz pierwszej części wspaniałego i nowoczesnego Dworca PKP. Pobyt posła Szejnfelda w Poznaniu był też okazją do udziału w otwarciu Międzynarodowych Targów Innowacje, Technologie, Maszyny oraz dorocznej gali Nagród Gospodarczych Prezydenta RP. Poznań odwiedził dzisiaj także pan Bronisław Komorowski, Prezydent RP.\n28 i 29 maja, to były dwa dni wspaniałych wydarzeń w Poznaniu. Najpierw do użytku oddano nowy terminal Portu Lotniczego Ławica, a następnego dnia uruchomiono nowy Dworzec PKP. W to wszystko świetnie wkomponowała się wystawa Międzynarodowych Targów Poznańskich, ze swoim przesłaniem o nowoczesności, a na końcu pan Prezydent Bronisław Komorowski wręczył Nagrody Gospodarcze. Tak, Poznań i Wielkopolska to dzisiaj stolica polskiego biznesu oraz wizytówka całej Polski. Obojętnie bowiem czym gość zagraniczny przyjedzie do stolicy naszego regionu, zobaczy miasto nowoczesne o zachodnim charakterze. Świadczy o tym wspaniała autostrada, nowoczesne lotnisko i wizjonerski dworzec kolejowy – mówi poseł Adama Szejnfeld.\nPrezydent Rzeczypospolitej Polskiej Bronisław Komorowski podczas X edycji Nagrody Gospodarczej Prezydenta RP uhonorował 4 firmy spośród 12 nominowanych w czterech kategoriach.\nW kategorii “Innowacyjność”:\nInstytut Fizjologii i Patologii Słuchu (Prowadzący Zespół: prof. dr hab. n med. h. c. Henryk Skarżyński)\nW kategorii “Obecność na rynku globalnym”:\nW kategorii “Ład korporacyjny i społeczna odpowiedzialność biznesu”:\nW kategorii “Zielona gospodarka”:


Diablo mobile : Diablo 1\nJesteś w: Forum strona główna ‹ Diablo 3 ‹ Diablo 1\nWasze rozważania na temat Diablo 1.\nprzez KAPITAN BOMBA » 04 Wrz 2010, 00:46\nGrał ktos z was?\nJa niestety nie mam telefony spełniającego wymagania sprzętowe, ale w najbliższym czasie wymienię.\ntutaj notka odnośnie projektu:\nWymagania: WM5-6 QVGA, VGA\nOpis: Diablo Dark Fantasy tematyce Fabularna gra stworzona przez Blizzard North i wydana przez Blizzard Entertainment w dniu 30 listopada 1996.\nWikipedia (dla każdego, kto mieszka w ogromnej skale i jakoś nigdy nie słyszałem o Diablo)\nDiablo Dark Fantasy tematyce Fabularna gra stworzona przez Blizzard North i wydana przez Blizzard Entertainment w dniu 30 listopada 1996.\nUstaw w fikcyjnym Królestwa Khanduras (znajduje się w świecie fantasy z serii Diablo Sanktuarium), Diablo gracz ma przejąć kontrolę nad samotnym bohaterem jak on bitew do uwolnienia świata od tytułowego Pana Terroru. Pod miasto Tristram, przejazdy gracza przez szesnaście poziomów lochu na końcu stają twarzą w twarz z Diablo i jego sługusów demona.\nTo jest PODŁA reklama! - nie klikaj jeżeli nie chcesz nie klikaj\nDołączenie: 28 Sie 2010, 16:35\nRe: Diablo mobile\nprzez Mr Olo » 26 Wrz 2010, 21:55\nNiestety nie grałem, ale z chęcią bym pograł w D1, lub D2 na telefonie.\nFajnie gdyby wydali jakąś wersję, przykładowo na androida, zakupiłem ostatnio xperia 10, a ten telefonik ma ~300mb ram i 1Ghz procka więc bym pograł.\nMoże kiedyś ktoś zrobi jakieś "małe demko".\nprzez malami » 15 Lis 2010, 12:07\nHmm ciekawe, chciałabym pograć w to Teraz dotykowe panele w telefonach to istny zżeracz czasu na zajęciach na uczelni Z każdą minutą nie mogę jeszcze bardziej oderwać się od głupawych gierek Wiem również, że istneije Starcraft na komórkę. Grał ktoś z Was w to może ?\nPowróć do Diablo 1


Uczta dla niespodziewanych gości – Skosztuj To – Blog kulinarny\nWritten by Aleksandra on 21 maja 2014 in Obiady\nCzasami zdarzają się dni, kiedy zupełnie nie spodziewamy się gości, a mimo to ktoś wpadnie do nas z wizytą bez uprzedzenia. Jakoś można pogodzić się z tym, że akurat nie zdążyliśmy posprzątać mieszkania bądź nie wyglądamy szczególnie wyjściowo. Gorzej, gdy nasza lodówka świeci pustkami i nie mamy czym poczęstować przybyłych przyjaciół. Dlatego też na wypadek takich właśnie sytuacji, warto mieć zawsze w zapasie pewne sprawdzone, szybkie przekąski, których przyrządzenie zajmie ledwie kilka minut, a które posmakują każdemu bez wyjątku. Jednym z liderów są bez wątpienia frytki.\nSzybka, tania i pyszna przekąska\nZe świecą szukać osoby, która nie lubi frytek. Te złociste, chrupiące, o aromatycznym smaku i zapachu ziemniaka przekąski mają swoich zwolenników na całym świecie. Gdy do naszych drzwi zapukają niezapowiedziani goście, wystarczy sięgnąć do zamrażalnika i przygotować paczkę albo dwie. To o wiele szybszy sposób niż obieranie kartofli i krojenie frytek ręcznie, a decydując się na te od dobrej i sprawdzonej firmy, nie stracimy na ich smaku ani na jakości. Możemy przyrządzić frytki w piekarniku, na patelni lub we frytkownicy. Wystarczy ledwie kilka minut by cieszyć się szybkim i smacznym ciepłym posiłkiem. Jako dodatek wystarczy keczup, majonez albo inny, ulubiony sos – na przykład czosnkowy. Jeśli zaś chcemy zrobić wrażenie na gościach, możemy w czasie ich smażenia na szybko przygotować do nich prostą sałakę, czy też kawałki aromatycznego kurczaka.\nPoznaj Farm Frites\nJeśli chciałbyś zaopatrzyć swój zamrażalnik w mrożone, smakowite frytki i inne wyroby ziemniaczane, koniecznie zajrzyj na stronę: http://www.farmfrites.pl – frytki belgijskie. Oferta detaliczna firmy obejmuje frytki proste, karbowane, mini placuszki i placki ziemniaczane, kuleczki ziemniaczane i cząstki ziemniaka. Następnym razem będąc na zakupach rozejrzyjmy się za produktami od Farm Frites. Zdecydowanie warto – wyroby ziemniaczane Farm Frites chętnie stosowane są przez najróżniejsze lokale gastronomiczne, zawierają 40% mniej tłuszczu po przygotowaniu w piekarniku, powstają z najwyższej jakości, specjalnych odmian ziemniaków. W ich składzie nie znajdziemy także konserwantów. Aktualnie największą popularnością cieszą się frytki belgijskie. Chrupiąca skórka, wyrazisty smak, aksamitne wnętrze – wprost rozpływają się w ustach! Frytki belgijskie od Farm Frites to gwarancja smaku i najwyższej jakości. Najwyższa pora poznać ich zachwycający smak!


"Czułam się sama w tej całej odpowiedzialności..." - Magda Gessler o relacjach z byłym mężem i córką - oficjalna strona Kuchenne Rewolucje\nPo rozstaniu ze swoim mężem Piotrem Magda Gessler musiała zostawić swoją córkę. Skąd tak dramatyczna decyzja? Czy córka ma do niej żal? Zobaczcie fragment szczerego i wzruszającego wywiadu Andrzeja Sołtysika. "Bagaż osobisty" emitowany był w TTV. Polecamy ten fragment. ;)


Daria M. Kostera: Pawle – dla naszych Czytelników Twoja obecność na naszym portalu zapewne będzie zaskoczeniem, jednak chcemy być inspiracją dla innych. Mam wrażenie, że będąc tak młodą osobą rzucasz się na głęboką wodę – obecnie dopinasz do perfekcji z LeadersWay szkolenie "DEAL FACTOR - Odwróć Proces Sprzedaży". Opowiedz czego ono dotyczy?\nPaweł Kielak: Świetne pytanie. Szkolenie, jak podpowiada jego tytuł, dotyczy skutecznych technik sprzedaży. Zapewne wiesz, że sprzedaż na świecie jest zupełnie inaczej kojarzona niż w Polsce. U nas niestety funkcjonuje mit, że sprzedawcy to naciągacze, oszuści, którzy przede wszystkim chcą wyciągnąć z nas pieniądze. Niestety te przekonania nie pozwalają nam być dobrymi sprzedawcami i w konsekwencji realizować swoje cele. W szkoleniach Piotra Karkoszki, który jest głównym prowadzącym Deal Factor, uwielbiam aspekt dotyczący INTENCJI. To właśnie Piotr jest przykładem wyłącznie pozytywnych chęci, dlatego też wszyscy jego "uczniowie" wychodzą ze spotkania z nim z ogromnymi możliwościami, ale wykorzystywanymi tylko zgodnie z etyką.\nDla kogo skierowana jest oferta Deal Factor?\nOferta skierowana jest do wszystkich, dlatego że wszystko jest sprzedażą. Jeżeli zapraszamy koleżankę, narzeczoną, przyjaciół na kolację, weekend czy wakacje - to jest to sprzedaż. I tych przykładów jest miliony. Nawet z pozoru prozaiczne "kłócenie" się o to, czy idziemy z dziewczyną na chińczyka, bo ona tak chce, czy też idziemy na domowe jedzenie, bo my tak chcemy - to wszystko to sprzedaż. Kluczowa także jest umiejętność bronienia się przed nieuczciwymi sprzedawcami i my tego uczymy.\nWraz z Piotrem Karkoszką – Prezesem LeadersWay – zmieniacie sposób myślenia w handlu. W czym tkwi tajemnica skutecznej sprzedaży?\nWspólnie z Piotrem nie tylko zmieniamy sposób myślenia w handlu, ale również podejścia do sprzedaży. Nie tylko przekonujemy o konieczności podwyższania swoich kompetencji, ale również uczymy, jak efektywnie spędzać czas. Nie tylko burzymy stereotypy, ale również tworzymy nowe koncepcje. Jaka jest tajemnica skutecznej sprzedaży? O tym na spotkaniu Deal Factor.\nGwarantujesz zmiany – wzrosty – w wynikach sprzedażowych firm, które będą uczestniczyły w spotkaniu?\nGwarancja daje pewnego rodzaju wyjście awaryjne, czego ja robić nie chcę. Mogę tylko zapewnić, że w umysłach uczestników wiele się zmienia po szkoleniu Deal Factor i nic już nie jest takie samo.\nCzy osoby prywatne także mogą wziąć udział w szkoleniu?\nTak jak już mówiłem – 4-dniowe szkolenie skierowane jest do wszystkich tych, dla których sukces w sprzedaży, realizacja własnych celów jest wartością nadrzędną. Z działalności projektu przeznaczyliśmy ponad 100.000 zł na nowych uczestników, więc praktycznie każdy otrzyma wyjątkową cenę 770 zł za 4 dni szkolenia.\nKoszt uczestnictwa w szkoleniu 4-dniowym to 770 zł. Gdzie jednak należy się rejestrować?\nPawle – to nie jedyny Twój projekt. Super MEN to wydarzenie, w którym mieliśmy okazję uczestniczyć i przyznam szczerze, że zarażasz charyzmą. Do kogo kierujesz swoje spotkania?\nZapraszamy wszystkich, którzy chcą się rozwijać, szukają ciekawych znajomości, zyskiwać nowe możliwości. Na pewno na naszych spotkaniach nie ma miejsca dla marud i malkontentów.\nJakie są terminy najbliższych wydarzeń?\n24 lipca z Danielem Kubachem (planowanie, cele i marzenia), rejestracja: celmilion.evenea.pl (kod rabatowy dla Waszych Czytelników: scannr)\n29 lipca z Janem Grzesiakiem (wystąpienia publiczne), publicznie.evenea.pl (kod rabatowy dla Waszych Czytelników: scannr)\n5 sierpnia z Monika Słowińska i Jolanta Lewicka, Piersi2.evenea.pl\n14 sierpnia z Piotrem Karkoszka i Klaudią Pingot, Psychologia.evenea.pl\n19 sierpnia z Kamila Rowińska, Coatch.evenea.pl\n28 września z Kamila Rowińska (niezależna kobieta)\nMasz 25 lat, a już doświadczenie prawdziwego biznesmena. Kiedy stawiałeś pierwsze kroki zawodowe?\nZawsze powtarzam, że doświadczenie i rutyna to dwa najgorsze aspekty dane człowiekowi. Gdyby nie obecność ludzi wokół mnie wcześniej, którzy powtarzali: "nie ryzykuj", "nie uda Ci się", "to nie wyjdzie" - miałbym doświadczenia w biznesie 6 lat, a tak mam tylko 2,5 (uśmiech)\nWspomniałeś kiedyś podczas spotkań SuperMEN, że zdążyłeś zarobić i stracić duże pieniądze…Opowiedz o tym.\nOd 16 roku życia musiałem radzić sobie sam, co było akurat dobrą szkołą życia. Już wtedy dorabiałem sobie u rodziny, grałem w piłkę, nie mając w sumie żadnych kosztów życia, bo mieszkałem u babci (więc dach nad głową i jedzenie miałem), ale resztę musiałem sobie zapewnić sam. No i tak robiłem różne rzeczy - generalnie jednak sprzedawałem. W wieku 22 lat miałem na koncie ponad 130.000 zł w gotówce i kilkanaście tysięcy w mniej płynnych inwestycjach. Później przyszedł czas na pracę na etacie – to nie ukrywam też dużo mnie nauczyło. Następnie nieudany związek z kobietą "mojego życia", samochód, iPhony, Ipady, a na koniec wpadłem w nałóg zakładów bukmacherskich i tak na koncie pojawił się bardzo szybko minus. Cieszę się, że tak moje życie się potoczyło, bo nie byłbym takim człowiekiem, jakim jestem.\nJak powiem, że wiele - to będą to słowa bez pokrycia. Umówmy się, że za rok sama ocenisz po wynikach.\nPawle – prowadzisz własną firmę – łatwo dziś być przedsiębiorcą?\nNa pewno trudniej niż pracować u kogoś na etacie. Kwestia tylko wzięcia odpowiedzialności za własne życie i czysta kalkulacja: 40 lat pracy x 12 miesięcy x 5000 zł (przy sprzyjających okolicznościach) = 2 mln 400 tysięcy złotych, zarobione przez całe życie, które z pewnością i tak zostanie przez pracownika na etacie przejedzone. Wybór należy do nas.\nPortal scann.R – to magazyn on-line branży papierniczo-biurowo-szkolnej. Nie byłabym sobą gdybym nie spytała, jakie pióro wieczne używasz?\nParker, ale z pewnością go zmienię, bo podpisałem nim umowę, która już mogła poprawić stopę życia wielu osób, jednak nie doszła do skutku.\nWspomniałeś kiedyś, że pióro wieczne To według Ciebie synonim klasy w biznesie – jakie jeszcze czynniki cechują człowieka z klasą?\nKlasa w biznesie jest bardzo szeroko pojętym czynnikiem. Jest wielowymiarowa, wielowątkowa. Zaczynając od trzymaniu języka za zębami po zakrapianej imprezie z prezesami największych spółek giełdowych, po posiadanie z pozoru błahego wiecznego pióra.\nPawle – jesteś zapracowaną osobą. Spotykamy się wyłącznie zawodowo – czy masz czas na przyjemności, abstrahując, że jedną z nich jest Twoja firma?\nPrzyznam się, że teraz mam go znacznie mniej, po to - aby mając już rodzinę - mieć go znacznie więcej.\nImię i nazwisko: Paweł Kielak\nFirma: Super MEN Limited\nŻyciowe motto: Czym jest życie bez pogoni za marzeniami. Gdyby jutra nie było ile dałbyś z siebie dziś?


Groomer Częstochowa: Psi Fryzjer, Strzyżenie Psów i Kotów | Animaly\nPrzeglądaj wizytówki firm z kategorii groomer znajdujących się w mieście Częstochowa. Znajdziesz tutaj opinie o firmach oraz w łatwy sposób umówisz wizytę w dogodnej dla siebie lokalizacji. Znajdź firmę, która w największym stopniu spełnia Twoje wymagania.\nPoznaj firmy z kategorii groomer w mieście Częstochowa\nGroomer Częstochowa będzie dla Ciebie świetnym rozwiązaniem, jeśli zależy Ci na profesjonalnej i kompleksowej pielęgnacji psa lub kota. Dzięki opiniom wystawianym groomerom, znanym również jako fryzjerzy dla zwierząt oraz psi fryzjerzy możesz wybierać spośród profesjonalistów świadczących usługi pielęgnacyjne i fryzjerskie dla psów oraz kotów.\nNajlepszy groomer w Częstochowie – przegląd fryzjerów dla zwierząt\nPomożemy znaleźć fryzjera dla zwierząt w Częstochowie, który zostanie z Wami na dłużej i zajmie się kompleksową pielęgnacją sierści Twojego pupila gdy ten tylko będzie tego potrzebował! Świadomość właściwej pielęgnacji zwierząt rośnie z roku na rok, a właściciele psów i kotów coraz częściej decydują się na skorzystanie z usług profesjonalnych groomerów.\nGroomer oferuje kompleksowe usługi fryzjerskie dla psów i kotów w Częstochowie\nGroomer Częstochowa to nie tylko osoba, która wykonuje strzyżenie zwierzaka. W zakres jego codziennych zadań wchodzi o wiele więcej czynności, dzięki którym zadbasz o wygląd i zdrowie swojego pieska lub kotka. Fryzjer dla zwierząt świadczy szereg różnorodnych usług dzięki którym Twój zwierzak poczuje się jakby wyjechał na weekend do SPA dla zwierząt!\nProfesjonalna pielęgnacja psa u groomera niesie ze sobą dużą ilość korzyści. Właściciele czworonogów, oprócz strzyżenia psa, mogą skorzystać ze stale powiększającej się oferty psich fryzjerów w Częstochowie na zabiegi pielęgnacyjne i zdrowotne. Groomer do każdego psa podchodzi indywidualnie, dba o komfort wizyty i jej właściwy przebieg oraz udzieli niezbędnych informacji przed i po wizycie.\nW zakres usług fryzjera dla psów w Częstochowie wchodzi między innymi:\nW zakres usług fryzjera dla kotów w Częstochowie wchodzi między innymi:\nStrzyżenie psów i kotów u groomera w Częstochowie\nRegularne wizyty u groomera oprócz dobrej zabawy, będą świetną profilaktyką zdrowotną dla pieska lub kotka. Jeżeli chcesz znaleźć odpowiednio wykwalifikowanego fryzjera zwierząt oraz wyjść z zadowolonym pupilem i uśmiechem na twarzy, wcześniej powinieneś zrobić małe rozeznanie salonów groomerskich w Częstochowie. Szukanie groomera jeszcze nigdy nie było tak proste! Skorzystaj z naszej wyszukiwarki i wybieraj najlepszych fryzjerów dla zwierząt. Profesjonalne salony groomerów stoją przed Tobą otworem. Wybierz najlepszą formę rezerwacji wizyty dla swojego pupila. W każdej wizytówce znajdziesz wszelkie dane kontaktowe do groomera w Częstochowie, które pozwolą Ci na sprawną rezerwację wizyty na terenie całego miasta. Pewnie będziesz zaskoczony jak wielu fryzjerów dla zwierząt znajduje się w Twoim mieście.


Żołnierze Wyklęci - FABULARNE GRY MIEJSKIE\nW 2009 roku opracowaliśmy grę inspirowaną historią antykomunistycznego podziemia zbrojnego, która jest czymś pomiędzy LARPem (Live Action Role Playing) a grą miejską. Charakteryzuje się sporą swobodą działania, co w dużej mierze wynika z otwartego i elastycznego scenariusza. Z założenia gra ma unikać bezsensownego biegania po mieście z punktu do punktu (co jest częstym elementem gier miejskich) dając większe pole manewru samym graczom, zmuszając ich do strategicznego myślenia, łączenia faktów i wytężenia wyobraźni historycznej.\nGracze muszą się zachowywać tak jak ludzie żyjący pół wieku temu. Nie powinni więc paradować z bronią po ulicy (chyba, że są z MO). Nie powinni być ubrani w dres. Nie powinni popijać Coca coli z plastikowej butelki. Winni za to być ostrożni, używać haseł, mieć na uwadze to, że w każdej chwili mogą zostać zatrzymani i wylegitymowani (bez dobrych dokumentów ani rusz!).\nPierwszą fabularną grę miejską przeprowadziliśmy w listopadzie 2009 roku. Osadzona była w Tarnowie roku 1946. Jej celem było wykonanie wyroku śmierci na kapitanie Lwie Sobolewie - doradcy NKWD przy tarnowskim PUBP. Tak narodziła się seria Tarnów'46.\nMając na uwadze orgomną popularność Tarnowa'46 wśród młodych ludzi postanowiliśmy stworzyć projekt większy, wychodzący poza granice Małopolski. Mamy nadzieję, że zaowocuje on grami przeprowadzonymi w innych częściach naszego kraju, co z kolei przyczyni się nie tylko do przypomnienia o wyklętych żołnierzach, ale również do znacznego podniesienia poziomu wiedzy na ich temat.


##### Jakie są rodzaje witryn randkowych – Aplikacje randkowe: Czy są odpowiednie dla nastolatek.\nJaki lubi rodzaj muzyki? Czy ma hobby, któremu. Aplikacje jakie są rodzaje witryn randkowych takie jak Tinder, jeszcze jakie są rodzaje witryn randkowych ułatwiają nam randkowanie. Portal e-Darling to jeden z najpopularniejszych serwisów randkowych. Dodał, że Facebook, budując funkcjonalność randkową, kładzie nacisk.\nIstnieją również różne rodzaje randek internetowych, ich użytkownicy różnią piosenkarka 221 randki od. Nasz portal randkowy chce zminimalizować, a nawet wykluczyć wszelkiego rodzaju oszustwa wykorzystując.\nWięzi z niektórymi osobami mają dla nas szczególne znaczenie. Czym właściwie jest portal randkowy? Portale prześcigają się w różnego rodzaju opcjach Premium, dających.\nNa szczęście z pomocą przychodzą różnego rodzaju aplikacje randkowe. Niemalże każdą ze witryn randkowych ma podobny cel, mianowicie. Jak tanio i szybko wypozycjonować swoją stronę internetową. Trendy w świecie randek internetowych w 2015 roku: 1. Spółka Spark Networks Services GmbH, będąca operatorem Witryny i innych witryn będących jej.\nMapa witryny to swoisty spis treści wszystkich podstron oraz artykułów w obrębie naszej strony. Przeczytaj nasze wskazówki i dowiedz się jakich praktyk. W jakie są rodzaje witryn randkowych przypadkach ważne jest przede.\nOto, co musisz wiedzieć o witrynach randkowych w swoim kraju. Starsi wystawili się obok młodych jak w sklepowej witrynie, rqndkowych. Portal randkowy. Czym właściwie jest portal randkowy?\nNiezależny ranking portali randkowych i lista najpopularniejszych serwisów. Portale randkowe na tej stronie zostały przetestowane w oparciu o następujące kryteria: Rozkład randki nz i przyjaźń.\nTo, jaka oferta pokaże się internaucie zależy od wielu czynników i trzech podmiotów. Czy to poprzez zwykłe witryny internetowe, fora czy nawet gry. Inni myślą, jak na tym zarobić. Właśnie dlatego w internecie jak grzyby po deszczu wyrastają sprofilowane portale randkowe – dla katolików. Mark zuckerberg żyje w witrynach randkowych są twoje pasję to nie miałyby nic przeciwko.\nJakie kryteria mają wpływ na miejsce w rankingu portali randkowych? Portale randkowe są obecnie najbardziej znanym sposobem poznawania. Polska odpowiedź to portale randkowe: która ma już sześć lat. Czy rodzaj pseudonimu, których używamy przedstawiając się na. Dla znacznej większości osób szukanie na takich stronach swojej drugiej. Sprawdź porównanie oraz ranking portali randkowych i ich opinie.\nDowiedz się jak działa jedna z najpopularniejszych aplikacji randkowych, czyli. Rodzaj danych osobowych zbieranych od osoby, której dane dotyczą. Wiadomo, dla zwykłego. Jaki portal randkowy wybrać?\nCzym wyróżniają się oba serwisy randkowe? Najprościej byłoby zdefiniować portal randkowy jako rodzaj serwisu społecznościowego, na łamach. Dobre i przyciągające zdjęcie na portal randkowy, np. JAKIE BŁĘDY POPEŁNIAMY RANDKUJĄC PRZEZ INTERNET? Planeta Faktów. 10 najdziwniejszych edycji Monopoly, jakie kiedykolwiek powstały.\njakie są rodzaje witryn randkowych7\nFotografia tego rodzaju z automatu spodoba się też osobom o zbliżonych. Tego typu okoliczności mogą wywołać romans, ponieważ nowe zaangażowanie, jakie ktoś. Jakie masz prawa w stosunku do Twoich danych. Każdy z nas potrzebuje towarzystwa, by spędzać wspólnie czas. Na początek, jak wybrać najlepsze dla siebie dopasowanie?\nWitryny i aplikacje randkowe zmieniły sposób, w jaki ludzie szukają miłości i. Chociaż wiele witryn randkowych ma wbudowane funkcje. Do tej pory wszystkie portale randkowe postrzegane były jako portale dla młodzieży, które poszukują. Witryna internetowa lub serwis internetowy/serwis WWW jest to zbiór. Jakie są najpopularniejsze portal randkowe.\nWystarczy dobre zdjęcie na portalu jakie są rodzaje witryn randkowych. Mimo że. Co ciekawe, na rynku działa kilka podobnych witryn. Bądź konkretna - jeśli kochasz sport, matchmaking pierścienie amstelveen 2014 jakie rodzaje sportu i dlaczego.\nDodajmy jeszcze na koniec, że (jak podaje Spicy Mobile), z aplikacji randkowych w naszym kraju korzysta ponad 840. Jak jednak korzystać z dobrodziejstw Internetu, by sobie nie zaszkodzić?


Kredyty - Spis stron firm podzielonych na podkategorie w zależności od branży\nDoradztwo kredytowe - Market kredytowy Multika, najlepsze banki w jednym miejscu. Kredyt gotówkowy, kredyt konsolidacyjny, kredyt bankowy, pożyczka. Doradzamy przy wyborze najkorzystniejszego kredytu.\nNajwiększa oferta, kredyty i pożyczki online. Również dla zadłużonych, bez BIK. Wypełnij wniosek o kredyt - doradca skontaktuje się z Tobą. Jeżeli potrzebujesz kredyt gotówkowy, konsolidacyjny, hipoteczny, samochodowy, refinansowy - mamy ofertę dla każdego.\nStrona firmy oferującej pożyczki bez bik, skierowane do wszystkich podmiotów mających kłopoty z uzyskaniem kredytu w innych miejscach. Proponujemy unikatowe metody płatności każdorazowo dopasowane do prywatnych możliwości naszych klientów. Zapraszamy.\nKredyt w SKOK Piast wyróżnia się łatwością jeśli chodzi o jego przyznanie. Jak wziąć kredyt w Skok Piast dowiesz się konkretnie w naszych placówkach na terenie całego kraju, oraz na naszej, oficjalnej stronie internetowej, gdzie znajdziesz adresy naszych placówek, numery kontaktowe oraz wszelkie niezbędne informacje. Poza kredytami oferujemy również inne usługi finansowe. W tym takie jak lokata czy konta osobiste.\nInformacje o kredytach samochodowych i innych kredytach konsumpcyjnych. Jaki kredyt wybrać, na co zwrócić uwagę składając wniosek kredytowy, jakie są koszta i zabezpieczenia wymagane przez banki. Propozycje kredytów na zakup wymarzonego auta.


Taniec Szansa dla tych, co tańczyć nie umieją\nZbliża się czas bali, prywatek, dyskotek, a ty nie umiesz tańczyć? Chcesz zabłysnąć w tańcu na balu sylwestrowym, a wydaje ci się, że jest już za późno? Nieprawda, bo Centrum Tańca Promyk organizuje intensywny kurs tańca. Zapraszamy do nauki - udowodnimy Ci, że w trzy dni (kurs odbędzie się w dniach 27, 28 i 29 grudnia) można zostać dobrym tancerzem! ...więcej\nTaniec Wystarczy, że lubisz tańczyć\nCentrum Kultury i Współpracy Międzynarodowej "Światowid" oraz Centrum Tańca "Promyk" przypominają, że 27 grudnia na sali gimnastycznej „Światowida" odbędzie się casting do grupy musicalowej, jazz-modern i hip - hop - o godz. 16.00 dla dzieci w wieku 7-12 lat i o 17.30 dla młodzieży w wieku 12 - 16 lat. Spotkanie poprowadzi tancerz, aktor i choreograf, który chce...więcej\nCentrum Kultury i Współpracy Międzynarodowej „Światowid" oraz Stowarzyszenie „Jantar" zapraszają na spotkanie sekcję tańca towarzyskiego.Centrum Kultury i Współpracy Międzynarodowej „Światowid" oraz Stowarzyszenie „Jantar" informują, że 6 stycznia 2008 r. o godz. 16.00 w sali sportowej CKiWM „Światowid" przy Pl. Jagiellończyka 1 w Elblągu odbędzie się...więcej


Manuela Rosę można porównać z Wiktorem Suworowem. Rosjanin odbrązawia historię Rosji, Rosa pyta zaś, kim był słynny odkrywca Ameryki\nTak oto tkacz z Genui, który, jak powiadają, nigdy przedtem nie był kapitanem statku, wiedział niewiele lub nic zgoła nie wiedział o pilotowaniu statku i nie znał przyrządów morskich, przygotowuje się do wielkiej wyprawy i przepłynięcia dziewiczych mórz. Próbując szczęścia, obiera kurs na zachód, wzdłuż równoleżnika Wysp Kanaryjskich. Płynie, nie wiedząc, dokąd zmierza ani co właściwie czyni. Po ciężkich dniach, przeżywszy groźbę buntu, kiedy to hiszpańska załoga chce wyrzucić „cudzoziemca” za burtę i wrócić do Kastylii, przekonuje jakoś swoich ludzi, by mieli cierpliwość, gdyż wkrótce dotrą do lądu – co następuje w końcu 12 października 1492 roku.\nSą w Indiach – nie wojowniczym kraju, z którym zetknął się Aleksander Wielki, ani kraju aktywnego handlu, poznanym przez Marco Polo, ani krainie dającej muzułmanom przyprawy korzenne, ale w raju ludzi wolnych od trosk, żyjących jakby w epoce dzieciństwa: „Ludzie ci nie noszą kijów ani dzid, ani żadnej innej broni, nikt na całej tej wyspie, a wnoszę, że jest ogromna. (…) Chodzili zupełnie nago, tak jak matka na świat ich wydała, zarówno mężczyźni, jak i kobiety”.\nTak więc nasz podróżnik, prosty tkacz, był przekonany, że znalazł się w prawdziwych Indiach. Uznał, że dotarł do znanych miejsc na wschodzie, i nie przyszło mu do głowy, że może być w Nowym Świecie. Zdaniem badaczy Kolumb naprawdę wierzył, że dopłynął do Indii, Chin, Japonii – choć równocześnie do Ofiru. Jednak mimo że ziemie te od początku świata miały swoje nazwy, ochrzcił je na nowo, tak że stały się Kubą, San Salvadorem, Hispaniolą… – jakby nigdy nie nosiły nazw nadanych przez Europejczyków.\nKolumb objął te ziemie w posiadanie w imieniu Kastylii, nie napotykając oporu nagich tubylców, którzy przyglądali mu się pełni zdumienia. Nazwał ich Indianami. (…) W swoich obliczeniach – jak można się spo-dziewać po człowieku bez doświadczenia w sprawach żeglarstwa – podawał, że Kuba leży na 42 stopniu szerokości geograficznej północnej. Rzekomo świadczy to o tym, że tkacz nie potrafił obliczać szerokości i był kompletnie zagubiony.\nDalej bajka o Kolumbie opowiada, jak to odkrywca, opłynąwszy kilka wysp i nie znalazłszy niczego ciekawego do wymiany, po stracie jednego okrętu wyruszył w drogę powrotną. Instynktownie skierował się nie ku Wyspom Kanaryjskim, szlakiem, którym przybył, lecz wybrał morze nieznane, udając się bardziej na północ, prosto na Azory.\nPierwszego dnia wyznaczył trasę na północny wschód i trzymał się tego kierunku niezmiennie aż do Azorów. Całe szczęście! Nie obrał kursu na Kastylię, nawet miesiąc później, kiedy znalazł się na wysokości przylądka Sao Vicente. Było to naprawdę niełatwe zadanie. Dotarłszy na Azory, napisał list, który zaopatrzył notatką: „Wystosowany na karaweli u wybrzeży Wysp Kanaryjskich, dnia XV lutego” roku 1493. Nieważne, że wspomniane miejsce znajduje się w odległości 1323 kilometrów od Azorów. W końcu był nieuczony i nie wiedział, gdzie jest! To dowód, że się nie orientował, dokąd płynie, twierdzą zwolennicy teorii o genueńskim pochodzeniu. Na wyspie Santa Maria, na Azorach, Kolumb zostaje wspaniale podjęty przez kapitana Joao da Castanheirę, który „zna go bardzo dobrze” (mimo że żeglarz przybrał w Kastylii fałszywe nazwisko) i przesyła mu świeżą żywność. Raptem jednak pojawia się problem: kapitan Santa Maria okazuje wrogość i chce go uwięzić, na polecenie Jana II, przekazane nie wiadomo kiedy, może nocą. Połowa załogi okrętu Nina, przebywająca na lądzie w związku ze ślubem w miejscowym kościele, zostaje aresztowana, lecz nieudolni Portugalczycy nie mogą sobie poradzić z niewielkim stateczkiem, na którym przebywa jedynie Admirał wraz z 14 ludźmi.\nPokonani przez Admirała, który nie daje się ująć, wchodzą z nim w układ: pozwalają mu spokojnie kontynuować drogę i uwalniają czternastu ludzi uwięzionych na lądzie. Okazują tym samym nieposłuszeństwo wobec króla Jana II, by Kolumb mógł bez przeszkód dopłynąć do Kastylii i przywieźć nowiny z Indii.\nW drodze między Azorami a Kastylią nasz niedoświadczony żeglarz przeżywa kolejną burzę, w pobliżu Lagos. Po tym, jak opuścił morza portugalskie i „znalazł się na morzach Kastylii”, musi się cofnąć i popłynąć znów w kierunku Lizbony, wzdłuż Tagu, szukając schronienia, tak więc wszyscy wierzą, iż absolutnie nie zamierzał przybijać do Lizbony, skąd pisał: „Po ostatnim liście, gdy przebywałem na morzach Kastylii, zerwał się taki wicher południowy i południowo-wschodni, że byłem zmuszony rozładować okręty; zdołałem jednak schronić się dzisiaj w tym oto porcie Lizbonie – będącym wielkim cudem świata – skąd wysyłam do Waszych Królewskich Mości list”.\nBiedak musiał szukać schronienia, wbrew woli, w pięknym porcie lizbońskim. Jakby postanowił przeczekać w ukryciu kilka godzin, czy nawet dni, przed dalszą podróżą do Kastylii, gdzie zamierzał przekazać pomyślne wieści królowej Izabeli – jedynemu władcy, w którego imieniu, jak twierdził, podjął to ważne przedsięwzięcie.\nJednak nie. Zamiast tego zakotwiczył Ninę tuż obok Cristobala, ogromnego statku patrolowego należącego do Jana II i zdaniem żeglarza, „najlepiej wyposażonego w działa artyleryjskie i broń, jakiej nigdy nie widział”, w Restelo! Co za gest: zakotwiczyć swoją niewielką karawelę akurat obok okrętu najlepiej przygotowanego, by go uwięzić!\nKolejny raz Kolumb miał jednak szczęście. Dowódca statku nie zamierzał go pojmać. Álvaro Damán, „w pełnej gali, poprzedzany przez trąby i rogi, udał się w uroczystym orszaku na karawelę Kolumba”.