114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (1 - 11)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (13 - 15)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (17 - 17)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (19 - 19)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (21 - 21)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (23 - 24)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (25 - 26)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (27 - 28)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (29 - 40)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (45 - 58)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (59 - 69)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (71 - 75)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (77 - 94)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (95 - 106)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (107 - 120)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (121 - 138)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (139 - 148)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (149 - 165)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (167 - 184)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (185 - 194)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (195 - 205)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (207 - 217)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (219 - 234)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (235 - 253)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (255 - 268)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (269 - 276)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (281 - 290)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (291 - 302)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (303 - 310)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (311 - 326)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (327 - 350)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (351 - 369)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (371 - 385)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (387 - 409)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (413 - 429)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (431 - 446)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (447 - 460)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (461 - 474)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (475 - 487)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (489 - 497)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (499 - 510)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (511 - 532)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (533 - 546)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (547 - 557)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (559 - 568)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (569 - 580)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (581 - 592)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (593 - 608)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (609 - 621)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (623 - 636)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (637 - 650)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (651 - 664)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (665 - 673)\n114, 2018, Praworządność, decentralizacja, przedsiębiorczość. Księga jubileuszowa profesora Leona Kieresa Pages (675 - 691)


NARZĘDZIA 23 stycznia 2020\nCo się stanie gdy składki ZUS zapłacisz po terminie albo nie zrobisz tego w ogóle? Jak ZUS będzie windykował zaległe płatności? I na co idą składki z ZUS?\nSkładki ZUS w 2020 to temat rozgrzewający przedsiębiorców do czerwoności. Szczególnie, że dla właścicieli najmniejszych firm są one najbardziej obciążającym wydatkiem. Można więc szukać sposobów jak ZUSu nie płacić (kilka z nich opisałem w tekście: jak nie płacić składek ZUS) albo spróbować je zmniejszyć. Sytuacja komplikuje się trochę bardziej, gdy nie da się ominąć tego obowiązku i musisz wysupłać pieniądze na składki ZUS, nie tylko swoje ale i swoich pracowników.\nBo jak wiadomo, ZUS jest obowiązkowy w większości przypadków. Wielokrotnie dawałem już wyraz temu, że jest to dodatkowy podatek. Przeciwnicy takiego podejścia twierdzili, że nie mam racji bo przecież dzięki ZUS będzie emerytura. (śmiech😊). Jak więc jest faktycznie? Zajmijmy się tematem bardzo dokładnie?\nNa co idą składki ZUS przedsiębiorcy?\nCała kwota wpłaca do ZUS dzielona jest na kilka celów. Podstawowy podział to ubezpieczenie społeczne(emerytury i renty) i zdrowotne. Pieniądze trafiają też na Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i Fundusz Emerytur Pomostowych. Oczywiście nie każdy przedsiębiorca płaci je wszystkie. Podstawową składką ZUS jest ta na ubezpieczenie społeczne\nJak już pewnie wiesz, pieniądze wpłacane na ubezpieczenie społeczne dzielone są na kilka części. Najwięcej, bo prawie 1/5 trafia do puli zwanej ubezpieczenie emerytalne. Środki te od razu wędrują do obecnych emerytów. Nie są więc – jak sądzi wielu – odkładane na emeryturę osoby wpłacającej. ZUS jedynie zapisuje w komputerze ile teoretycznie emerytury otrzymasz, jeśli wpłacasz określoną kwotę. Emeryturę będą bowiem finansować młodsze pokolenia. Zdaj sobie sprawę z tego (jeśli tego nie wiesz), że pieniądze wpłacane do ZUS NIE SĄ ODKŁADANE W ŻADEN SPOSÓB NA TWOJĄ emeryturę. Oczywiście, niewielka ich część trafia do Otwartych Funduszy Emerytalnych i tu faktycznie są inwestowane realne pieniądze ale to temat na zupełnie inny materiał.\nKiedy nazwisko staje się marką, czyli czym jst najlepsza nazwa dla firmy?\nKolejne części trafiają na ubezpieczenie rentowe, wypadkowe i chorobowe. Jeśli pracujesz na etacie i prowadzisz firmę, to ubezpieczenie społeczne rozliczane jest z twojej umowy o pracę. Jako przedsiębiorca nie płacisz wtedy składek ZUS na ubezpieczenie społeczne. W przeciwnym razie, jeśli tyko zajmujesz się prowadzeniem firmy, musisz obowiązkowo płacić składki na ubezpieczenie społeczne.\nUbezpieczenie rentowe i wypadkowe ZUS\nUbezpieczenie rentowe to 8 proc. podstawy wymiaru. Z tej puli finansowane są renty. Obowiązkowo trzeba też płacić ubezpieczenie wypadkowe. To 1,80 proc. W największym uproszczeniu jest to polisa ubezpieczeniowa. Ty jako przedsiębiorca wpłacasz co miesiąc składkę, a jeśli przytrafi się wypadek, możesz otrzymać odszkodowanie. To tak jakbyś w prywatnej firmie kupić sobie ubezpieczenie NNW czy tym podobne. Różnica polega na tym, że ubezpieczenie ZUS jest obowiązkowe dla wszystkich, którzy prowadzą firmy lub pracują na umowach o pracę lub zlecenie.\nSKŁADKI ZUS: 10 legalnych sposobów by nie płacić ZUS w ogóle by płacić mnie\nZUS i ubezpieczenie na Fundusz Pracy\nObowiązkową składką jest też składka na Fundusz Pracy. Nie płacą jej tylko ci, którzy podlegają pod „mały ZUS” albo przedsiębiorcy, którzy mają więcej niż 55 lat (w przypadku kobiet) i 60 lat (w przypadku mężczyzn) Wszyscy pozostali co miesiąc muszą wysupłać 2,45% podstawy wymiaru. Z tego worka pieniądze przeznaczane są na urzędy pracy, które przekazują je bezrobotnym w formie zasiłków, a także finansują prace interwencyjne i szkolenia dla bezrobotnych.\nJeśli jako przedsiębiorca zatrudniasz pracowników (na umowę o pracę lub zlecenie) będziesz też musiał zapłacić składkę na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. To 0,10% podstawy wymiaru. Składki te przeznaczane są na wypłatę wynagrodzenia dla pracowników, gdy jako przedsiębiorca zbankrutujesz. Jeśli pracowników nie zatrudniasz, to takiej składki płacić nie musisz.\nSkładkę tę trzeba opłacić jeśli zatrudniasz pracowników na podstawie umowy o pracę. Składka to 1,50 proc. podstawy wymiaru. Jest ona płacona niezależnie od tego, czy pracownik ma szansę na emeryturę pomostową, czy nie\nPrzedsiębiorca może tez zdecydować, czy chce płacić ubezpieczenie chorobowe. To jedyna składka ZUS, która jest dobrowolna. Wysokość składki to 2,45% podstawy. A jak działa? Jeśli zachorujesz i otrzymasz zwolnienie lekarskie, ZUS wypłaci ci zasiłek chorobowy.\nBudżet firmy 2020 r. Jak go zaplanować, gdy nie znasz kosztów działalności?\nOprócz ubezpieczeń społecznych mamy jeszcze jedną składkę. To składka zdrowotna ZUS. Wynosi ona 9 proc. podstawy wymiaru. Jeśli pracujesz na etacie (z którego i tak płaci się składkę zdrowotną), a dodatkowo masz działalność gospodarczą, to trzeba będzie również z działalności zapłacić składkę zdrowotną. Ubezpieczenie zdrowotne pozwala skorzystać z państwowej służby zdrowia. Każdy kto nie jest zatrudniony może z ZUS zawrzeć dobrowolną umowę ubezpieczenia zdrowotnego. Wtedy co miesiąc będzie płacił ok. 400 złotych za dostęp do publicznej służby zdrowia.\nPakiety zdrowotne oferuje coraz więcej firm ubezpieczeniowych. Za kwotę 400 zł (czyli tego co płacimy do ZUS) można mieć bardzo dobre ubezpieczenie w prywatnej firmie. Warto jednak wiedzieć, że żadna z firm ubezpieczeniowych w Polsce nie ma zakresu ubezpieczenia tak szerokiego jak ZUS. ZUS gwarantuje nam darmowe pobyty w szpitalu, a także wszystkie procedury medyczne niezbędne do ratowania życia. W prywatnych ubezpieczeniach każda procedura jest osobno wyceniana.\nJeśli prowadzisz działalność gospodarczą nie możesz zrezygnować z ubezpieczenia zdrowotnego w ZUS.\nCo to jest podstawa wymiaru?\nPodstawa wymiaru jest to wartość, od której liczy się wysokość składek na ubezpieczenie ZUS. W przypadku osoby zatrudnionej na umowę o pracę lub zlecenie, podstawą wymiaru będzie jej przychód. W przypadku osób prowadzących działalność gospodarczą podstawa wymiaru to kwota zadeklarowana przez przedsiębiorcę. Nie może ona być niższa niż 60 proc. przeciętnego wynagrodzenia w Polsce. Dla składek społecznych jest to 3136, 20 zł. W przypadku ubezpieczenia zdrowotnego podstawa wymiaru to 75 proc. przeciętnego wynagrodzenia z czwartego kwartału 2019. Obecnie jest to kwota 4026,01. Prawie wszyscy przedsiębiorcy płacą składki ZUS deklarując najniższą możliwą ich wysokość. Mimo to wszystkie składki ZUS w 2020 roku to koszt ok. 1400 zł. Biorę oczywiście pod uwagę wyłącznie tych, którzy płacą „tzw. pełny ZUS”.\nWielokrotnie dawałem do zrozumienia, że ZUS powinien być niższy, bo to co dostajemy (lub się nam przedsiębiorcom obiecuje, a czy będzie zrealizowane to już inna bajka), zdecydowanie nie jest warte tak wysokich składek. A ponieważ są obowiązkowe, to mimo niechęci do ZUS, przedsiębiorcy te składki płacą. A co jeśli nie masz pieniędzy na ZUS? Jakie konsekwencje czekają Cię w takiej sytuacji? Sprawdźmy\nSkładki na ubezpieczenie zdrowotne przedsiębiorca musi opłacić do 10 dnia następnego miesiąca, a jeśli zatrudnia pracowników to do 15. dnia kolejnego miesiąca. Czyli za styczeń, składki ZUS płacimy w lutym. Terminy te są obowiązkowe.\nNie zapłaciłem ZUS w terminie. Co mi grozi?\nW przypadku gdy nie zapłacisz składek w terminie albo nie zapłacisz ich w ogóle, ZUS zacznie naliczać odsetki za zwłokę. Jeśli spóźnisz się z zapłatą składki ZUS, zawsze samodzielnie musisz obliczyć odsetki i doliczyć do składki. Ale uwaga!!! Jak czytamy na stronach ZUS „zaległe składki oraz odsetki opłacasz jednym przelewem, ale odrębnie na poszczególne rachunki. Nie możesz opłacić po terminie samych składek, a po jakimś czasie opłacić oddzielnie odsetek. Jeśli wyliczona kwota odsetek za opóźnienie jest niższa od ustawowo określonej kwoty, która aktualnie wynosi 6,60 zł, tych odsetek nie trzeba naliczać. Teoretycznie więc kilkudniowe opóźnienie w zapłacie składki ZUS nie powoduje konieczności płacenia odsetek. Praktycznie również to działa.\nGdy jeszcze płaciłem ZUS (teraz jako właściciel spółki, rozliczam się na innych zasadach) zdarzyło mi się kilkudniowe opóźnienie. Znajomy przedsiębiorca zapłacił nawet ostatniego dnia miesiąca i żadne negatywne konsekwencje w takiej sytuacji go nie spotkały. Mało tego. Asekuracyjnie po kilku miesiącach poprosiliśmy o zaświadczenie o niezaleganiu i okazywało się, że wszystkie rozliczenia były poprawne. Teraz, dzięki elektronicznemu profilowi ZUS, w każdym momencie można sprawdzić stan swoich rozliczeń w ZUS i w razie jakichś niezgodności natychmiast reagować.\nJednorazowe, kilkudniowe opóźnienie nie powinno więc stanowić wielkiego kłopotu. Jeśli jednak będziesz spóźniać się regularnie albo zbyt często zdaniem ZUSu pieniądze pojawią się z opóźnieniem, Zakład Ubezpieczeń Społecznych ma prawo nałożyć na przedsiębiorcę dodatkową karę, która wynosi nawet 100 proc. niezapłaconych składek. Znaczy to dokładnie tyle, że jeśli nie uregulujesz składek w terminie, istnieje spore prawdopodobieństwo, że każą ci zapłacić podwójnie. Zakład Ubezpieczeń Społecznych może też dokonać egzekucji należnych składek na drodze sądowej. W ostateczności ZUS może też skorzystać z prawa do wpisu do hipoteki w księdze wieczystej nieruchomości, która należy do przedsiębiorcy\nCzy mam ubezpieczenie jeśli nie zapłacę składek ZUS?\nUbezpieczenie chorobowe, czyli w największym skrócie możliwość uzyskania zasiłku chorobowego w razie choroby jest, jak to określam, szczególnie wrażliwe na brak opłat. Jeśli nie zapłacisz składki, to ustaje ono od pierwszego dnia miesiąca, za który nie dokonałeś płatności. Jeśli więc w lutym nie zapłacisz, za styczeń, ubezpieczenia nie będziesz miał już od stycznia i nie będą ci przysługiwały żadne świadczenia już za styczeń. Jeśli zapłacisz zaległość dość szybko (tak że nie trzeba będzie płacić odsetek, to ubezpieczenie automatycznie się odnowi. Jeśli natomiast zapłacisz z opóźnieniem tak znacznym, że odsetki trzeba będzie uregulować, to ubezpieczenie się nie odnowi. Nawet jeśli zapłaciłeś całą zaległość. Będziesz musiał w takim przypadku wyrejestrować się z ubezpieczenia, a potem ponownie się zarejestrować.\nBrak wpłaty składek ZUS za pracowników\nRównie poważne konsekwencje mogą spotkać przedsiębiorcę, gdy nie zapłaci składek za pracowników. Choć za poprawne rozliczenie i zapłatę składek odpowiedzialny jest pracodawca, to gdy okaże się, że jeśli nie wpływają w imieniu pracownika, to ZUS traktuje to tak, jakby pracownik nie zapłacił składek. Jako właściciel firmy, wiedz, że pracownik dla swojego dobrze pojmowanego interesu może skontrolować czy odprowadzasz za niego składkę. Pracownik może nawet sprawdzać to bezpośrednio w ZUS. Jeśli jednak nie zapłacisz składek albo płacisz je w nieodpowiedniej wysokości, ZUS nakaże zapłatę odsetek. Będzie też mógł nałożyć grzywnę w wysokości 5 000 zł. Na wniosek ZUSU, sąd może też wymierzyć takiemu przedsiębiorcy karę ograniczenia wolności do dwóch lat.\nJeśli nie odprowadzisz składki za pracowników, tracą oni prawo do wszystkich świadczeń.\nJak uniknąć kary za brak wpłaty składek?\nPrzedsiębiorca, niezależnie od tego, czy zatrudnia pracowników, czy nie, ma szansę znacząco ograniczyć konsekwencje braku wpłaty składek. Przedsiębiorca może poprosić, by ZUS rozłożył zaległość na raty. W takiej sytuacji odsetki są zamrażane, a do spłaty jest pozostała kwota. W przypadku zaległości wobec pracowników taka ulga stosowana jest wyłącznie w odniesieniu do części składki finansowej przez przedsiębiorców. To, co rozliczane jest bezpośrednio z pensji pracownika, musi być zapłacone z wszystkimi odsetkami i kosztami.\nSkładając wniosek o rozłożenie zaległości na raty, przedsiębiorca będzie musiał też przedstawić dokumentację firmową, a także określić jaką kwotę miesięcznie może spłacać. Do każdej raty ZUS doliczy opłatę prolongacyjną. To 50 proc. stawki odsetek\nCzy możliwe jest umorzenie składek ZUS?\nZnacznie trudniejsze, ale nie niemożliwe jest umorzenie składek ZUS. Jeśli przedsiębiorca zatrudnia pracowników, ZUS może umorzyć tylko składki, które finansuje on bezpośrednio (a nie pracownik), a jeśli prowadzisz firmę i pracowników nie zatrudniasz, ZUS może zgodzić się na umorzenie całego zobowiązania. W pierwszym przypadku ZUS może zgodzić się na umorzenie tylko wtedy gdy składki są nieściągalne. Chodzi tu np. o sytuację gdy przedsiębiorca zmarł, przestał prowadzić działalność i nie ma żadnego majątku, a także wtedy gdy nie da się przenieść odpowiedzialności na osoby trzecie.\nW przypadku jednoosobowej działalności ZUS może składki umorzyć, jeśli spłata należności spowoduje, że sytuacja dłużnika pogorszy się tak, że nie będzie w stanie zaspokoić potrzeb życiowych. Trzeba będzie to jednak udowodnić i dostarczyć odpowiednie dokumenty, które to potwierdzą.\nJeszcze inną możliwością jest złożenie wniosku do ZUS o odroczenie płatności składek. W takiej jednak sytuacji ZUS zażąda, żeby składka emerytalna i zdrowotna koniecznie została zapłacona. Jeśli ZUS zgodzi się odroczyć pozostałe składki, to płacąc je znacznie później, przedsiębiorca nie będzie musiał rozliczać od nich odsetek.\nWarto też wiedzieć, że jeśli składka nie będzie zapłacona w ciągu 5 lat od jej wymagalności, to podlega przedawnieniu.\nNajpierw tzw. ZUS niech potwierdzi legalność swojej działalności…;)


Strona główna » Wycinka drzew na Krywlanach. Polska 2050 wystapiła do urzędu miejskiego o raport\nPolska 2050 Podlaskie wystąpiło z wnioskiem do Urzędu Miejskiego w sprawie lotniska na Krywlanach. Chodzi o wycinkę blisko 14,5 tys. drzew. - Lotnisko na Krywlanach oraz jego ekologiczne i klimatyczne konsekwencje budzą emocje i niepokój znacznej części mieszkańców - zaznacza Łukasz Nazarko, lider stowarzyszenia.\nPod koniec grudnia Prezydent Białegostoku wydał decyzję zezwalającą na usunięcie przeszkód lotniczych w sąsiedztwie lotniska na Krywlanach. Chodzi o wycinkę 14 457 drzew na obszarze około 80 hektarów Lasu Solnickiego. Decyzję dwukrotnie zaskarżyło Nadleśnictwo Dojlidy, zwracając się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Włodarz Białegostoku w jednym wywiadów stwierdził, że postawa nadleśnictwa ma charakter polityczny. Argumentował, że wycinka drzew jest niezbędna, aby samoloty mogły korzystać z całości 1350-metrowego betonowego pasa startowego.\nDecyzja prezydenta ws. Lasu Solnickiego spotkała się również z mieszanym odbiorem ze strony mieszkańców. W związku z podzielonymi opiniami oraz niejasnościami dotyczącymi sprawy Polska 2050 Podlaskie zwróciło się do urzędu miejskiego z wnioskiem o dostępie do informacji publicznej Lider Stowarzyszenia Polska 2050 Podlaskie, Łukasz Nazarko, zwrócił się z prośbą o udostępnienie informacji w zakresie wydania raportu planistyczno-ekonomicznego, na podstawie którego prowadzone są inwestycje w lotnisko i pas startowy na terenach na Krywlanach.\nCzytaj całość artykułu na stronie www.eska.pl


Książki i czasopisma - Inferno, dan brown\nKsiążka "Inferno" w bardzo dobrym stanie- twarda oprawa. Autor: Dan Brown. Minimalne ślady użytkowania- czytana raz.\nI. Światowej sławy specjalista od symboli, Robert Langdon budzi się na szpitalnym łóżku w zupełnie obcym miejscu. Nie pamięta, jak i dlaczego znalazł się w szpitalu. Nie potrafi też wyjaśnić, w jaki sposób wszedł w posiadanie tajemniczego przedmiotu, który znajduje we własnej marynarce. Czasu na rozmyślania nie ma, niestety, zbyt wiele. Ledwie na dobre odzyskuje przytomność, ktoś próbuje go zabić. W towarzystwie młodej lekarki Sienny Brooks Langdon opuszcza w pośpiechu szpital. Ścigany przez nieznanych wrogów przemierza uliczki Florencji, próbując odkryć powody niespodziewanego pościgu. Podąża śladem tajemniczych wskazówek ukrytych w słynnym poemacie Dantego... Czy jego wiedza o tajemnych sekretach, które skrywa historyczna fasada miasta wystarczy, by umknąć nieznanym oprawcom? Czy zdoła rozszyfrować zagadkę i uratować świat przed śmiertelnym zagrożeniem? II. Książka jest nowa. Ma lekko przedartą obwolutę (widać na zdjęciu 6) oraz lekko pogniecioną górę obwoluty (zdjęcie 7) III. Strony czyste, książka nie była otwierana IV. 592 strony Okładka: twarda z obwolutą Rok wydania: 2013 Formy dostawy: Paczka pocztowa 13,00 zł Paczkomat 13 zł Odbiór osobisty - płatność przy odbiorze 0,00 zł\nSprzedam ksiażki Dan Brown - Inferno Stan książki bardzo dobry, wręcz idealny Wysyłka InPost\nOddam w dobre ręce książkę Dana Browna INFERNO, wydawnictwo Sonia Draga, rok wydania 2016, wydanie V, półtwarda okładka, 688 stron. Raz przeczytane, stan bdb. Wysyłka: 16,00 zł kurier przedpłata, 19,00 kurier pobranie. W razie pytań proszę pisać sms.\nZaginiony symbol, Początek, Inferno Dan Brown\nZestaw trzech książek Zaginiony symbol, Początek i Inferno autorstwa Dana Browna. Książki w bardzo dobrym stanie. Cena podana za całość czyli 3 książki. Odbiór osobisty Warszawa Praga Południe lub wysyłka olx Paczkomat InPost. Zachęcam do zakupu i obejrzenia innych moich ogłoszeń.\nWitam serdecznie, sprzedam książkę Dana Browna pt. "Inferno" (Sonia Draga 2013, oprawa twarda). Stan książki oceniam na bardzo dobry, nie nosi śladów użytkowania. Możliwość odbioru osobistego w Warszawie (Ursynów) i Piasecznie (woj. mazowieckie) oraz Szczytnie (woj. warmińsko-mazurskie) lub wysyłki dowolną metodą na koszt kupującego. Zapraszam! :)\nCyfrowa twierdza, dan brown


Szymi Szyms z Koszalina zadebiutował z oficjalną płytą! | Głos Koszaliński\nSzymi Szyms z…\nMariusz Rodziewicz 21 lipca 2020, 20:54\nSzymi Szyms Paweł Moszczyński\nFani hip-hopu, którzy śledzą tzw. muzyczne podziemie Szymiego Szymsa, czyli Szymona Sędrowskiego znają już od dawna. Koszalinianin związany jest z hiop-hopem już niemal 10 lat i ma na swoim koncie kilka nielegalnych wydawnictw. Szczególnie to ostatnie "StayPe", wydane własnym sumptem w 2019 roku zrobiło duże zamieszanie na scenie. Zapewne m.in. dzięki temu Szymi Szyms otrzymał propozycję wydania płyty w niezależnej wytwórni QueQuality, za którą stoi jeden z najpopularniejszych obecnie polskich raperów - Quebonafide.\nAlbum "Tokio Hotel" trafił do sprzedaży 26 czerwca i można go kupić w sieciowych sklepach muzycznych w całej Polsce. O tym, że płyta ta jest popularna niech świadczy fakt, że "Tokio Hotel" od razu znalazł się na drugim miejscu cotygodniowego zestawienia OLiS, czyli Oficjalnej Liście Sprzedaży płyt w Polsce (dane za okres 26 czerwca - 2 lipca) przebijając m.in. Depeche Mode, czy nową płytę Kazika.\n- 10 lat temu zaczęła się moja przygoda z muzą - napisał Szymi Szyms na facebooku tuż po premierze płyty. - Przez ten czas popełniłem masę błędów, narobiłem sobie problemów i wrogów, w pewnym okresie rap zabierał mi więcej niż mógł dać. Poświęciłem temu wszystko. Dziś razem z ziomkami wpadamy do Empiku i trzymam w rękach swoją płytę. (...) ja tylko chciałem porapować z ziomkami i zagrać parę koncertów. Spełniajcie marzenia, bo dziś czuję się jak nigdy. Każdemu z Was tego życzę!\nGratulujemy! I przypominamy, że Szymi Szyms otrzymał kulturalną nagrodę prezydenta Koszalina za osiągnięcia w 2019 roku. Nominację do tej nagrody zgłosił Głos Koszaliński.


Efektowne zakończenie I rundy – drugoligowi szczypiorniści MOSiR Bochnia pokonali Vive Kielce! – MOSiR Bochnia\nW drugiej części spotkania gospodarze walczyli nadal ambitnie i bardzo dynamicznie, lecz nie zagroziło to wynikowi, który w efekcie końcowym był dla nas satysfakcjonujący. – Należą się słowa uznania zawodnikom z zaplecza pierwszej drużyny Vive za walkę i brak respektu boiskowego w konfrontacji z bardziej doświadczonym przeciwnikiem – mówi trener bochnian Marcin Bożek. – Na słowa uznania zasługuje również nasza gra w obronie, która wreszcie bardzo dobrze funkjonowała i pomimo wysokich graczy drużyny przeciwnej mogliśmy przejmować piłkę. Dobrze zawody rozegrał Jarosław Gut, popisując się wieloma paradami bramkarskimi. Skuteczną grą imponowali także Jakub Jewiarz i Mateusz Bujak. To zwycięstwo pozwoliło nam na zdobycie fotela lidera, nie tracąc ani jednego punktu w dotychczasowych rozgrywkach. Jest to sytuacja, która zdarza się nieczęsto, kiedy z pełnym dorobkiem punktowym kończy się rundę. Brawo – bo nie pamiętamy takiego wyniku naszej drużyny seniorskiej w minionych latach. Na koniec chciałbym pozdrowić wszystkich naszych fanów i sympatyków. Dziękujemy za wsparcie i gorący doping.-\nDzielna walka z liderem / 2 liga koszykówki kobietOlder Post\nNabór do grupy tanecznej z elementami akrobatykiNewer Post\nPosted on 27 lipca 2018 By MOSiR BOCHNIA\nW sierpniu rozpoczynamy zajęcia dla orlików i żaków, czyli chłopców urodzonych w latach 2008 – 2011. Pierwsze zajęcia\nPosted on 4 września 2021 By MOSiR BOCHNIA\nPierwszy sprawdzian Contimaxu MOSIR Bochnia\nMocne przetarcie naszych dziewczyn przed zbliżającym się sezonem. Po miesięcznych przygotowaniach podopieczne Małgorzaty Misiuk i Rafała Sroki zmierzyły


Nauka - Blox.pl\nNajnowsze wpisy: nauka\nKwantechizm: czyli klatka na ludzi – Andrzej Dragan                   Wydawnictwo Fabuła Fraza ʌ...\nObejrzeliśmy dziś ze Skorupiakiem podręcznik do fizyki Potomka Starszego. I opadły nam wszystkie witki. Ja z fizyki zawsze byłam cienka, przez calusieńką szkołę była to moja zmora. Dopiero teraz widzę, że tak naprawdę to nie ja byłam słaba, tylko mia...\nGeneralna zasada mówi, aby nie uczyć się znaków bez kontekstu. Co to oznacza... a mianowicie, że w zależności od kontekstu w jakim się znajduje, znaczenie znaku kanji ulega lekkiej zmianie oraz zmianie ulega dźwięk w jakim się ten kanji odczytu...\nKatastrofa klimatyczna to termin odmieniany przez wszystkie przypadki przez naukowców. Lubimy jednak myśleć, że to zwykłe naukowe gadanie, które nie ma zbyt dużego wpływu na nasze codzienne życie. Nikt z nas nie spodziewa się przecież, że od lodowców...\nKilka dni temu dowiedzieliśmy się , że brytyjski doktorant został skazany na dożywocie w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Oczywiście wiem tyle, co napisano w mediach (a pisano również w Polsce), nie chcę się więc wypowiadać na temat sprawy....\nSpacerowałam ze swoim synkiem nad naszym pięknym jeziorem i jak zawsze opowiadam Antkowi co widzimy. Mówię mu, że w jeziorze są rybki, pływają kaczuszki. Opowiadam mu wszystko co mijamy, bądź co widzimy przez całą drogę. Na ostatnim spacerze pewna Pa...\nDzisiaj post nieco lżejszy, ale chyba jednak poważny. Oto link do tweeta z fragmentem zabawnego przemówienia Carol Greider, laureatki nagorda Nobla z fizjologii/medycyny. Greider mówi o tym, że w dniu, kiedy została poinformowana o tym, że p...\nJak szybko się nauczyć?\nHej kochani to jest mój 1 wpis na blogu. Dzisiaj owiem wam a raczej napisze jak szybko się nauczyć. 1.Wycisz telefon! każde nowe powiadomienie cię rozprasza. Więc włącz tryb samolotowy lub zostaw telefon w innym pokoju napewno szybciej się nau...\nDlaczego ludzie wierzą w "głupoty"\nDzisiaj Dawid Myśliwiec opublikował na swoim kanale film pod takim właśnie tytułem. Tłumaczy w nim, dlaczego ludzie są bardziej skłonni wierzyć w teorie spiskowe niż w naukowe. Dlaczego teorie spiskowe i plotki rozpowszechniają się szybciej i skutec...\nCały tydzień miałem za duzo nauki. Czy to nie kartkowka z biologi to z matmy cos wleci.Po prostu tragedia w tej szkole sredniej. W gimnazjum to było, a nie teraz ciagle tylko nauka i nauka. I jeszcze nauka będzie tak jak i była.Przynajmniej dobrze że...\nNajlepsze blogi: nauka


Normalizing Skin Complex 30ml - Serum na stany zapalne -\nStrona główna / Potrzeby skóry / Oczyszczające / Normalizing Skin Complex 30ml – Serum na stany zapalne\nNormalizing Skin Complex 30ml – Serum na stany zapalne\nilość Normalizing Skin Complex 30ml - Serum na stany zapalne\nEAN: 4040943003504 SKU: 4430 Kategorie: Oczyszczające, Produkty Detaliczne, Serum, SKÓRA TŁUSTA - OILY SKIN, TWARZ Tagi: cera tłusta, Janssen Cosmetics, koncentrat na stany zapalne, koncentrat normalizujący, niedoskonałości, skóra tłusta, stany zapalne\nSerum regulujące pracę gruczołów łojowych. Dzięki obecności kompleksu Anti-Sebum, wykazuje właściwości keratolityczne i antybakteryjne. Kwas salicylowy usuwa martwe komórki naskórka z powierzchni oraz zapobiega powstawaniu nowych niedoskonałości. Dodatkowo aloes niweluje stany zapalne i działa łagodząco na naskórek, zapewniając mu komfort. Analizy kliniczne potwierdziły, że aplikacja produktu dwa razy dziennie przez okres 6 tygodni skutecznie poprawia stan skóry tłustej, z niedoskonałościami. Następuje spadek produkcji sebum, zredukowanie liczby zaskórników i krost, zmniejszenie skłonności do powstawania stanów zapalnych.


Wpisał: BiznesWoman - 16 maja 2012 Dodaj komentarz\nGdy zgubimy pendrive`a, na którym znajdowały się ważne informacje związane z projektem, nad którym właśnie pracujemy, gdy przez przypadek wyślemy maila z poufnymi informacjami do nieodpowiednich osób lub gdy komputer na którym pracujemy ulegnie awarii… co zrobić aby takich „kryzysowych” sytuacji uniknąć?\nNajważniejszym jest wybranie odpowiedniego narzędzia, które zapewni bezpieczeństwo informacji w naszej firmie, jak i poza nią. Szczególnie chodzi tu o dane naszych klientów i kontrahentów, korespondencję, umowy oraz wszelkie inne ważne dokumenty.\nTa kwestia powinna zwrócić uwagę przede wszystkim małych i średnich przedsiębiorstw, które bardzo często nie zdają sobie sporawy z ryzyka i problemy starają się rozwiązywać po tak zwanym fakcie. Rozsądniej będzie im jednak zapobiegać.\nSkorzystanie z najnowszych technologii informatycznych będzie tu kluczowe. Proponujemy aplikacje, które dostępne w pakiecie Office Całe Biuro firmy Microsoft. Dzięki nim znacznie zwiększymy bezpieczeństwo zasobów elektronicznych firmy. To dzięki programom dostępnym w tym pakiecie, automatycznie wykonywane będą kopie zapasowe. Zyskamy również możliwość elastycznego dostosowywania parametrów prywatności plików i opcji ich udostępniania. To bardzo ważne w sytuacjach przesyłania poufnych informacji.\nWarto zainteresować się również pakietem Microsoft Office 365, w którym dostępne są również usługi online. Dzięki nim prace będą zabezpieczone, ale również znacznie podniesie ich efektywność.\n<< Zakładanie firmy – pierwszy krok\nZarządzanie biurem może być proste >>


Adam biegnie dla Fundacji Spartanie Dzieciom\n29 września 2019r. pobiegnę w 41. Maratonie Warszawskim. Będzie to mój pierwszy start w życiu na królewskim dystansie. Chcę, aby był on czymś więcej niż tylko wyścigiem. Wspierając Fundację Spartanie Dzieciom dam z siebie wszystko, by dotrzeć do mety! Możesz mi w tym pomóc. Wesprzyj cel charytatywny, na który biegnę i pomóż tym, którzy potrzebują naszej pomocy!\nDokładam do wpłaty Marty :)\nDzięki wielkie za wsparcie!!! :)\nZaległości nadrabiam i duplikuję ostatnią wpłatę Jacka :)\nPakiet startowy jest. Trenuję wpłacanie, bo maraton coraz bliżej ;)\nDziękuję Jacku. Ostatnio dużo się działo u mnie, ale wracam do zbiórki. Tak jak mówisz. Maraton coraz bliżej :)\nObiecane podwojenie waszych ostatnich wpłat. Jest już taka kwota, że nie ma odwrotu, ale zbieramy dalej!!! :)\nWielkie dzięki Kasiu!!! Twoje wsparcie wiele znaczy. Zobaczymy się na linii mety mam nadzieję :)\nDzięki Anetko!!! Będę miał Was wszystkich w głowie podczas maratonu :)\nJuż widać metę, ale to nie będzie koniec. Jestem pewien, że z dniem dzisiejszym nie będzie już odwrotu. Dzięki Wam, którzy czują tak jak ja, rośnie we mnie motywacja!!!\nDokładam swoją kolejną cegiełkę do ostatniej :)\nMoja cegiełka - na szlachetny cel. A za ciebie trzymam kciuki kocurze. I wielki szacun, bo pokazałeś siłę charakteru, wolę walki i właśnie tak konsekwentnie dążąc do celu realizuje się marzenia. TO JEST WŁAŚNIE DUCH WOJOWNIKA !\nDzięki Mario!!! Najfajniejsze w tym jest to, że ma się wokół siebie ludzi tak samo pełnych pasji i radości. Którzy wspierają się nawzajem bez zawiści. Niech moc będzie z nami! Właśnie, podążamy drogą wojownika, mimo, że bez miecza i zbroi :)\nNo to podwajam Wasze ostatnie wpłaty :)\nCel szczytny. Powodzenia\nJeszcze raz dzięki :) Kolejna motywacja do dania z siebie wszystko podczas maratonu. Czego się nie robi dzieciakom :)\nTrzymam kciuki, przede wszystkim, żebyś coś dobrego zrobił dla dzieci, i za Twoje powodzenie i dobre samopoczucie podczas biegu :)\nDzięki za wsparcie. Samopoczucie dzieciaków najważniejsze, a ja będę walczył z sobą by dobiec do mety :)\nNo to podwajam stawkę :)\nSzlachetny powód i piękny dystans. Powodzenia :)\nSuper Aga. Wielkie dzięki!!! :)\nDziękuję Jacku!!! :)


G. F.Händel Koncert organowy F-dur HWV 295\nW pierwszej części koncertu usłyszymy kompozycje dwóch najsłynniejszych twórców doby baroku – Georga Friedricha Händla i Johanna Sebastiana Bacha. Koncert organowy F-dur pierwszego z tych kompozytorów wykonany został po raz pierwszy w kwietniu 1739 roku w King’s Theatre na Haymarket w Londynie. Ze względu na lekki, bogato ornamentowany i pełen wdzięku charakter dzieło zyskało podtytuł „Kukułka i słowik”. II Suita orkiestrowa h-moll Bacha należy do najbardziej znanych i rozpoznawalnych dzieł orkiestrowych baroku. W tym poprzedzonym Uwerturą zbiorze tańców znalazło się także miejsce dla Poloneza, całość zaś wieńczy krótkie, zwiewne i bardzo popularne Badinerie.\nDruga część koncertu zostanie poświęcona dziełom tworzonym w XX i XXI wieku. Pisząc suitę Colas Breugnon na smyczki i flet, Tadeusz Baird oparł się na muzyce stworzonej wcześniej do słuchowiska na podstawie powieści Romaina Rollanda. Dzieło składa się z sześciu części: Preludium, Kantylena miłosna, Taniec I, Smutna pieśń, Taniec II i Postludium. Przygotowując oba tańce, kompozytor sięgnął po XVI-wieczne melodie ze zbioru Quatorze gaillardes, neuf pavennes, sept branles et deux basse dances, natomiast reszta suity pochodzi już wyłącznie z jego inwencji. Lekko archaizujący, przystępny charakter muzyki sprawił, że Colas Breugnon jest jednym z najpopularniejszych utworów Bairda. Powodzenie, jakim wśród publiczności cieszy się ta suita, sprowokowało dyrygenta Andrzeja Markowskiego (notabene założyciela festiwalu Wratislavia Cantans) do sparodiowania tytułu i celowego przekręcenia go na „Coca-Cola Breugnon”.\nTrzy utwory w dawnym stylu Henryka Mikołaja Góreckiego należą, podobnie jak utwór Bairda, do dzieł nietypowych w dorobku swych twórców. Piszący wówczas bezkompromisowe i agresywne pod względem brzmieniowym kompozycje Górecki zdecydował się na stworzenie czegoś całkowicie odmiennego. Surowy charakter części skrajnych kompozytor podkreślił, eksponując interwały kwarty i kwinty, natomiast drugi utwór jest energicznym, motorycznym tańcem. W programie wieczoru znalazł się też Contrafactus Giovanniego Solimy, charyzmatycznego wiolonczelisty doskonale znanego wrocławskiej publiczności.


Czy budowanie stało się prostsze? | Budowlanka\nCzy budowanie stało się prostsze? Oczywiście można tak powiedzieć, przede wszystkim wiele ciekawych i nowoczesnych technologii, metod oraz rozwiązań w budownictwie wpłynęło na tempo prowadzonych prac a tym bardziej możliwość zachowania pewnej dysproporcji, między jakością oraz swoistym przeznaczeniem. Oznacza to nic innego jak wykorzystanie najnowszych pod względem innowacyjnym materiałów budowlanych, których struktura pozwala na szybsze, prostsze a niekiedy dużo bardziej atrakcyjne zrealizowanie konkretnego celu. Pewnie, iż wiele zależy od zakresu działania, prac budowlanych czy rozmachu inwestycji jaką zamierzamy zrealizować, nie zmienia to jednak faktu iż budownictwo zyskało na wartości typowo użytkowej. W końcu bądź co bądź nie obawiamy się pomalować swoich ścian, zastosować konkretnego systemu grzewczego czy postawić na nową i skuteczną termoizolację nie koniecznie opartą o styropian czy włókno szklane. Zatem na swój sposób budownictwo stało się ciekawsze, prostsze, interesujące i wniosło wiele innowacyjnych zmian.\nW dzisiejszych czasach korzystanie z projektantów wnętrz stało się czymś oczywistym W dzisiejszych czasach korzystanie z projektantów wnętrz, stało się czymś oczywistym, jednocześnie niesie za sobą bardzo wiele zalet, mało kiedy zdajemy sobie sprawę jak dużo taka usługa ma nam do zaoferowania. Oczywiście w większości przypadków spotykamy się z architektem wnętrz w dosyć przypadkowych okolicznościach, mianowicie podczas analizowania czy urządzenie mieszkania,...\n← Na czym rzeczywiście możemy oszczędzić budując własny dom?\nJak położyć panele podłogowe? →


Dr Bartłomiej Biskup: wyborów nie chcą ci, którzy mają gorsze notowania - Jedynka - polskieradio.pl\nJedyne takie miejsce - dworzec PKP Warszawa Centralna ma 45 lat\nMariusz Urbanek: Jerzy Waldorff miał świadomość, że zasłużył się dla Polski\nStefan Szczepłek: piłka nożna się zmienia, ale nie emocje\nFestiwal filmowy w Gdyni. Kiedy filmy będą dostępne dla szerokiej publiczności?\nMikołaj i cała reszta\nRocco Marchegiano. Kim naprawdę był Rocky Balboa?\nWiceminister nauki i szkolnictwa wyższego: nie będzie naszej akceptacji dla wykluczania kogoś za jego światopogląd\n"Dosyć pozorowanej działalności". Andrzej Rozpłochowski o wniosku IPN ws. sędziego Iwulskiego\nDr Bartłomiej Biskup: wyborów nie chcą ci, którzy mają gorsze notowania\nOstatnia aktualizacja: 02.04.2020 10:15\n- Ci, którzy dzisiaj mają lepsze notowania, chcą wyborów. Ci, którzy mają gorsze notowania, nie chcą, czekając na lepsze czasy, czy próbując to odwlec do czasów, kiedy notowania im wzrosną - mówi w Programie 1 Polskiego Radia politolog dr Bartłomiej Biskup, odnosząc się do planowanych na 10 maja wyborów prezydenckich.\nDr Bartłomiej Biskup o wyborach prezydenckich (Komentarz poranka/Jedynka)\nBartłomiej BiskupFoto: Wojciech Kusiński/Polskie Radio\nRozmawiał Krzysztof Świątek.\nZobacz więcej na temat: Nasz komentarz polityka koronawirus Bartłomiej Biskup wybory prezydenckie wybory prezydenckie 2020\nDr Biskup: posłowie, jak każdy z nas, obawiają się o swoje zdrowie\nOstatnia aktualizacja: 26.03.2020 09:15\n- Posłowie, jak każdy z nas, obawiają się o swoje zdrowie. Szczególnie jeśli ktoś ma różne inne czynniki, które mogą sprzyjać zakażeniu, czy ciężkiemu przebiegowi koronawirusa - powiedział w Programie 1 Polskiego Radia dr Bartłomiej Biskup, odnosząc się do planowanego na dziś posiedzenia Sejmu. Miało ono odbyć się w trybie zdalnym, ale nie zgodzili się na to politycy PO i Konfederacji. Część posłów nie zamierza pojawić się na Wiejskiej i - jak informują media - przesyła usprawiedliwienia.\n06'45 Dr Bartłomiej Biskup o posiedzeniu Sejmu (Komentarz poranka/Jedynka)\nParlamentarzyści zbiorą się w Sejmie z powodu tylko jednego punktu obrad, by pod koniec tygodnia - już w trybie zdalnym - przyjąć specustawę o "tarczy antykryzysowej" dla przedsiębiorców. Posiedzenie Sejmu ma rozpocząć się o 14.00.\nZwołano je ze względu na decyzję klubu Koalicji Obywatelskiej i koła Konfederacji, które nie zgodziły się na zdalne obrady bez wcześniejszej zmiany regulaminu Sejmu.\nZobacz więcej na temat: Nasz komentarz polityka koronawirus Bartłomiej Biskup


(Wielka Rafa Koralowa)\nStoimy w porcie jachtowym w Gladstone (Australia), który jest jedną z baz wyjściowych na Wielką Rafę Koralową. Po długim okresie remontów i przygotowania jachtu na ponadpółroczny rejs na Melanezję, dostajemy niespodziewanie zlecenie zarobkowe – tygodniowy rejs czarterowy z młodą rodziną polonijną, mieszkającą wSydney. Jesteśmy prawie gotowi z przygotowaniem jachtu do naszej wyprawy, której głównym celem jest ucieczka z Australii przed zbliżającym się okresem huraganów, nawiedzających ten rejon w lecie. Więc Jurek – właściciel i kapitan jachtu – przyjmuje to zlecenie. Nie bez znaczenia jest także chęć zapuszczenia się w najdziksze rejony naszego globu, jakimi w dalszym ciągu są archipelagi Melanezji, ale uważna jest także chęć zasilenia okrętowej kasy. Poza tym jesteśmy złaknieni „świeżej krwi” w załodze, nowych twarzy, wrażeń, nowych kawałów lub jeszcze nieznanych opowieści wszelkiego rodzaju. Sami dla siebie, po dwudziestu iluś tam latach znajomości, jesteśmy jak wyczytane na wszystkie strony książki. Nikt nikogo nie jest w stanie niczym zaskoczyć.\nPo ciężkiej pracy przy jachcie i oglądaniu własnych znudzonych pysków cieszymy się na to, że coś nowego użyźni nasz wspólny byt. Na wszelki wypadek szef przypomina: – Panowie, usługi seksualne tylko na wyraźne życzenie! Bez żadnych podchodów na własną rękę. Ze smutkiem w głosach odpowiadamy. – Służba nie drużba, robota nie wesele. Trudno. Jednak w skrytości ducha – jestem pewny, że szefowego także – liczymy w marzeniach na to dodatkowe zlecenie. Głodniśmy.\nZaczynają docierać nasi turyści. Najpierw zjawia się Iwona. Przyleciała samolotem, chcąc oszczędzić sobie trudów podróży samochodem z Sydney (tysiąc sto kilometrów). Kiedy zobaczyliśmy ją na przystani, zadźwięczały nam w uszach, natrętnym tonem, napomnienia Jurka. Dziewczyna – istny lep na muchy! Muszę wtrącić kilka słów o względności australijskich odległości. Pewien polski rajdowiec samochodowy, który startował w Rajdzie Australii (był to chyba Sobiesław Zasada), powiedział mniej więcej tak: „Jak pilot mi meldował, że mamy do mety etapu sześćset kilometrów, to zaczynałem już jej wypatrywać za zakrętem”. Taka jest Australia, w jej skali jazda samochodem na odległość tysiąca stu kilometrów, to jak dla warszawiaka wyjazd na majówkę za miasto z psem i teściami – szkoda stawać na sikanie, wytrzymają.\nPo Iwonie widzę, że przez kilka dni będziemy mieli młodych yuppies do strawienia. Nie grożą nam w stosunku do nich kompleksy co do wykształcenia czy urody, bo w tym na pewno im dorównujemy lub nawet przewyższamy, ale przez lata żeglowania mamy trochę skrzywione spojrzenie na świat. Jest ono na pewno mniej butne – nie tylko z powodu mizerii naszych kont bankowych – ukształtowane pokorą wobec przyrody, z którą obcujemy dość blisko na co dzień. Na razie adorujemy wszyscy Iwonę w zakresie wyznaczonym przez kapitana, ale z nadzieją na „wyraźne życzenie”, bo przecież diabeł nie śpi, a w tej materii los może się okazać głodnemu przychylny. Przecież kobieta może się okazać spragnioną szorstkiego morskiego folkloru… W oczekiwaniu na przybycie jej prawowitego pana i władcę, na sztywnych łapach krążymy wokół.\nMąż koczującego na naszym pokładzie dobra zjawia się w towarzystwie syna Aleksandra (na oko dziesięciolatka) późnym wieczorem. Orał pustynie australijskie dwa dni. Mimo że jest lekko oklapły, dał nam od razu do zrozumienia, że po dobroci za Boga nie uszczupli stanu posiadania. Mirek, bo tak miał na imię szczęśliwy posiadacz zdroju rozkoszy, „obsikał” natychmiast teren, czyli jacht i rejony rodzinne, zakreślając obszar należący bezdyskusyjnie tylko do niego i dając nam do zrozumienia, że to on będzie podpisywał czek. Łapy nam trochę zmiękły, ale ogona jeszcze nie podkuliliśmy pod siebie, bo wyglądało na to, że to jednak Iwona robi balans na tym koncie czekowym. I dobrze.\nKończy się wzajemne obwąchiwanie i zaczyna rutynowa praca. Andrzej z Iwoną i Mirkiem jadą po prowiant do sklepów, a ja i Jurek klarujemy jacht do wyjścia. To znaczy Jurek klaruje mapy, a ja ciągam żagle i kilometry lin zgodnie z teorią, że jak się nająłeś za psa, to szczekaj. Szczekam więc, ale z przyjemnością, bo „zew oceanu” gra już w duszy, a liny ciągam od szczeniaka. Dobry Bóg tak mnie wyposażył na drogę życia i tym samym wynagrodził za fenomen mojego istnienia. Gdybym został lekarzem, jak chciała tego cała kochająca mnie rodzina, pewnie pochlastałbym się własnym skalpelem na początku praktyki. Ja muszę czuć ruchomy pokład pod nogami, żeby móc właściwie kojarzyć podstawowe fakty i przejawy życia. Podobno jak Bóg chce kogoś doświadczyć, to odbiera mu rozum. Mnie przeznaczył chwiejny byt na morzu, nakazał do niego tęsknić, choć nieraz przeklinać, i czerpać z niego energię do wszelkich poczynań na ziemskim padole. Odwdzięczam się za to, jak mogę, tym bardziej że Stwórca wyposażył mnie w brak odruchu wymiotnego w obcowaniu z przeznaczonym mi żywiołem. Pewnie dlatego dzielnie utrzymuję swoją pokaźną posturę, kiedy inni nikną w oczach. Ale o tym potem.\nŻeby wynagrodzić sobie pokładową poniewierkę, choć oficjalnie mam status II oficera, kupuję sobie za całe 195 dolarów prawdziwy australijski kapelusz. Podziwiałem taki na głowie oryginalnego ranczera. Bardzo mnie fascynował, zwłaszcza tym, że był prawie przegniły w miejscu, gdzie jego rondo spotykało się z czołem właściciela. To jest jedna z kwintesencji australijskości. Druga to specjalny kształt dłoni tutejszych ludzi, zwykle prawej ręki, ukształtowanej w ten sposób, że odzwierciedla wiernie formę puszki z piwem. Australijczycy podobno rodzą się z tym fenomenem, w co święcie wierzę, ponieważ właściciel sąsiedniego jachtu, którego obserwowałem z podziwem przez całe tygodnie wspólnego stania burta w burtę, mówił mi good morning o szóstej rano i good night o drugiej w nocy z puszką piwa przyspawaną do prawicy. Mam poważne powody, by sądzić, iż nie była to ta sama puszka, bo jego krajan, którego poznałem kiedyś na przystanku autobusowym, nim autobus nadjechał, wessał cały karton tego narodowego napoju. Sytuację tłumaczy fakt, że czekaliśmy na autobus całe dwadzieścia pięć minut. Gwoli sprawiedliwości muszę przyznać, że poczęstował mnie jednym piwem. Piękny to kraj i dzielni ludzie, którzy go zasiedlają!\nOddaliliśmy się jednak nieco od mojego kapelusza. Panienka, która mi go sprzedawała w eleganckim sklepie, obchodziła się z nim jak z dziełem sztuki: owijała w bibułki, wkładała do woskowych woreczków, a na koniec ułożyła delikatnie w pudle piękniejszym niż ona sama. Nie rozumiała, że rajcowałoby mnie najbardziej, by kapelusz był od razu lekko podgniły, tak jak jego pierwowzór. Pod jednym względem miała rację – to było prawdziwe dzieło sztuki kapeluszniczej. Mimo moczenia mego nabytku w kuble z wodą morską, deptania nogami na pomoście, maltretowania pod materacem w mojej koi, obchodzenia się jak z badziewiem – nie chciał wyglądać jak prawdziwy kapelusz prawdziwego „oberżyświata”. Był w dalszym ciągu przeraźliwie elegancki. Jak feniks z popiołów odradzał się ciągle nowy i ubliżająco śliczny. Zadziwił mnie swoją niezniszczalnością, może dlatego nie pogodziliśmy się nigdy. Zresztą współżycie nasze było krótkie. Sczezł marnie gdzieś w Indonezji, gdy pakując się przed powrotem do Polski, pomyliłem go z kapeluszem kolegi, który, targany zazdrością, kupił sobie identyczny. Problem tkwił w tym, że jego kapelusz był pięć numerów mniejszy i ledwie mieścił mi się na czubku głowy. Natomiast Maciek nie potrzebował już do końca rejsu okularów słonecznych, bo miał mojego diabła na uszach i czubku nosa. Zrażony tym, pozostawił go, niby do późniejszego odesłania, na Bali. Pewnie zrobili tam z niego wkładki do butów. Został mi po nim okruch sympatii – od tamtej pory chodzę latem w panamie, po którą osobiście pofatygowałem się do pięknego kraju, a kiedy zaczynają się chłody, noszę czarną namiastkę tego niepokornego kapelusza.\nStaję się chyba romantyczno-sentymentalny, bo przecież miałem opowiadać o swej pracy, a rozwodzę się o nieodwzajemnionej miłości do kapelusza. A może on także bronił swojej osobowości i nie chciał się zbyt szybko zdefasonować, podobnie jak jego właściciel, który posiadł go za srebrniki? Pewnie tak było, tym bardziej że kapelusz ten zapoczątkował moje upodobanie do przykrywania głowy jego namiastkami. Tyle o tym kapeluszu… Andrzej z przyległościami i prowiantem wrócił na jacht, wobec tego zdejmujemy cumy i jedziemy odrobić mamonę, za którą nas wynajęto.\nWychodzimy na ocean z zamiarem zawinięcia do atolu Lady Masgrove na Capricorn Group. Mój nos czuje „blade twarze”, bo wiatr jest dość silny, tak że idziemy tylko pod grotem i fokiem. Na szczęście jest słonecznie i nie za gorąco, więc nieświadomi niczego goście świergoczą na pokładzie niczym wróbelki na wiosnę, którym trafiła się skórka od chleba. Szybko jednak nadszedł dla nich ponury dzień zimowy. Po wyjściu spod osłony brzegów dopadła nas długa, oceaniczna fala. Najpierw świergoty przycichły, a potem wróbelki, jeden po drugim, zaczęły znikać pod pokładem i zapadać się w swoich kojach, aby tam w workach plastikowych, przezornie porozkładanych przez Andrzeja, ukryć swoje zgniłozielone lica. Nie dziwi nas to, pierwszy raz są na jachcie i na oceanie. Zresztą jesteśmy przygotowani i na taki scenariusz, że oprócz normalnych obowiązków pokładowych będziemy musieli dbać o siły witalne naszych chlebodawców. Najszybciej otrząsnął się najmłodszy załogant – Olek, który był moim miłym kompanem już do końca naszego wspólnego rejsu. Na pożegnanie w dowód sympatii podarował mi własnoręcznie wykonany rysunek, przedstawiający mnie jako morskiego rybaka.\nNa moją wachtę, zaczynającą się o dwudziestej, Jurek (nie chcę sugerować, że złośliwie), przydzielił mi zwłoki Iwony. Takie były reguły gry, że pasażerowie pracują na pokładzie tak jak wszyscy pozostali członkowie załogi. W tym jednak wypadku, nie chcąc profanować denatki, pozostałem w kokpicie sam, ograniczając się tylko do zmieniania mojej podkomendnej kolejnych „rzygliwych” worków. Jak na złość roboty na pokładzie było do diabła i trochę, bo wiatr zaczął zdychać i prąd miałem dość silny – około dwóch węzłów. Latałem jak kot z pęcherzem od steru do nawigacyjnej, po drodze sprawdzając stan techniczny Iwonki. Prąd przyciskał nas na powrót do brzegu, nie mogłem się oderwać od latarni Bustard Head. Na resztkach wiatru, przy dużym rozkołysie na martwej fali, jacht telepie się jak oszalały, więc zrzucam grota i stawiam dużą genuę, żeby trochę opanować piekło. Zabiera mi to prawie godzinę, bo miotam się między sterem i żaglami, sam już nie wiedząc, co jest ważniejsze – pełen worek Iwony czy oderwanie się w końcu od brzegu i tej przeklętej latarni.\nJurek, obudzony telepaniem żagli i mojego serca, daje mi wcześniejszą o pół godziny zmianę. Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki wiatr odchodzi na równiutki, południowo-zachodni, czyli bardzo korzystny, a Iwona zapada w czarowny sen. Trzeba się w czepku urodzić do takich cudów. W nagrodę robię sobie i Jurkowi herbatkę i zasiadam w fotelu obok sternika, aby trochę ochłonąć i nacieszyć się nocnym żeglowaniem. Pełnia księżyca, bezchmurne niebo, równy świeży wiatr, chorzy, pozbywszy się wszelkich płynów ustrojowych, zapadli w letarg – żyć się chce. Zostawiam więc Jurka z tą „żyłą dżemu” i w swojej koi kończę pierwszy dzień pracy. Jednak jest jakaś sprawiedliwość na tym świecie, bo w nocy wiatr urósł do dobrej ósemki. Kiedy wyszedłem rano na pokład, ocean bielił się grzywaczami. Biedota pod pokładem już tylko z przyzwyczajenia wkładała głowy do worków, bo przecież byli całkowicie puści. Na szczęście Olek był zdrów jak rybka i w tym pływającym lazarecie przejął obowiązki salowej, zresztą podchodziliśmy już do kotwicowiska na Lady Masgrove. Stosunkowo spokojna woda w atolu ożywiła Mirka i Iwonę. Skoro tak, zawożę całą rodzinę na wyspę, a sam płynę na płytką rafę. Nie mogę bowiem zostawić bączka na plaży, bo jest przypływ i woda szybko idzie wgórę. Przedtem umawiam się z nimi, że odbiorę ich za trzy godziny, mam więc ten czas tylko dla siebie. Nie zabrałem maski ani płetw, podnoszę więc silnik przyczepny, kładę się na dziobie bączka i dryfuję swobodnie nad rafą, która w tym miejscu znajduje się zaledwie kilkanaście centymetrów pod wodą.\nWoda jest tak krystalicznie czysta, że zanika podział na powietrze i wodę, szybuję więc wewnątrz tego czarownego świata. Wydaje mi się, że równie dobrze mogę oddychać i tu, i tam, że nie ma dla mnie żadnej granicy. Wrażenie potęguje huk przyboju gdzieś tam po zewnętrznej stronie atolu, po pewnym czasie łoskot staje się niesłyszalny – wtapia się w otaczający świat jak coś materialnego. Gdyby zabrakło tego podświadomie rejestrowanego odgłosu morza, tętniąca życiem rafa byłaby znacznie uboższa i mniej rzeczywista. Przed moimi oczami leniwie snuje się barwny film opowiadający o przedziwnych kształtach korala, wrośniętych w niego roślinach o zwariowanych formach i gromadach zwierząt roślinopodobnych, a przede wszystkim o sypniętych rozrzutną ręką milionach form rybiego drobiazgu, tak jarmarcznie kolorowego, że wygląda to jak kicz. Naprawdę trudno zrozumieć, w jakim celu natura wyposażyła te miliony ryb aż w takie nierealne barwy? Musi być w tym jakiś sens, jakiś cel, bo przecież w przyrodzie nie ma przypadkowości. Wydawało mi się w tamtym momencie, że to wszystko, co widzę, jest tylko po to, żeby było aż tak porywająco i do zatracenia pięknie, że ten światek, który właśnie obejmuję wzrokiem, sam się cieszy swoją jarmarcznością barw i kształtów. Co więcej, jest bardzo zadowolony, że robi na mnie aż tak duże wrażenie, wręcz pyszni się tym i raduje z mojego zachwytu. To, że tak naprawdę toczy się tam nieustająca walka o przetrwanie, jest absurdalnie nierealne. Przecież tam nie ma miejsca na strach pożeranego i agresję drapieżcy, tam toczy się nieustający karnawał, przy którym ten z Rio to bezbarwna, ponura procesja.\nUnoszę się tak w tym zaczarowanym świecie, w którym zatarły się wszelkie podziały między żywiołami. Nie chce mi się opuszczać tej nierealnej, szklanej kuli. Do rzeczywistości przywraca mnie swąd własnych pleców przypalanych słońcem i obowiązek zajęcia się moimi podopiecznymi. Robię głęboki oddech i wypływam w realność, do przeznaczonego mi świata – do roboty. Zbieram z plaży ozdrowiałych turystów i odwożę to całe – znowu rozjazgotane szczęście – na jacht. Dobra obiadokolacja i kilka butelek piwa zmieniają nasz jacht w siedlisko radości. Łapiemy z Olkiem kilka małych rybek, które smażę na deser, przypłacając dobry uczynek wbitym pod paznokieć kciuka kolcem jednej z nich. Nauczony doświadczeniem, „gotuję” palec we wrzątku i dokonuję samooperacji. Pomaga tylko na chwilę. Franca musiała być jakaś podtruwająca, bo ręka puchnie mi jak piłka do koszykówki. Opuchlizna przejdzie dopiero po kilku dniach. W tym momencie wracam myślami do tego rajskiego ogrodu, w którym przebywałem zaledwie kilka godzin temu, i mojego nad nim romantycznego zachwytu. Może tę cholerę, co mnie tak urządziła, też tam podziwiałem zachwyconym wzrokiem?\nNoc na kotwicy mija spokojnie, ale poranny ryk przyboju na zewnętrznej stronie pierścienia rafy i silny wiatr zmazują uśmiechy na twarzach Mirka i Iwony. W jej oczach widzę strach przed kolejnym dniem ciężkiej choroby. Mirek prosi o zawieszenie wyroku i pozostanie jeszcze trochę tu, gdzie jesteśmy. W końcu są to ich wakacje, więc zostajemy i czekamy, aż wiatr trochę siądzie. Jednak około południa wzbiera w nich ochota zobaczenia czegoś więcej, decydujemy się na krótki przeskok, około ośmiomilowy, na wyspę Hoskyn. Za nami wychodzą, ośmielone naszą determinacją, jeszcze dwa inne jachty. Wiatr lituje się nad żółtodziobami i wyraźnie słabnie, ale duża fala pozostaje i zwala natychmiast z nóg naszą parę. Ponieważ to znowu moja wachta, stawiam Iwonę za sterem. Trochę jej to pomaga, bo nie ma czasu myśleć o tym, jak bardzo jest chora. Kręci kołem sterowym tak zawzięcie, że albo wytopi wnim łożyska, albo pourywa sobie ręce. Na szczęście parę mil po opuszczeniu naszego atolu podpływa do nas wieloryb, a za chwilę kilka delfinów. Sterniczka na ich widok bez namysłu zostawia statek własnemu losowi i wyciąga za łeb spod pokładu zielonego małżonka, każąc mu to przedstawienie filmować. Chłopisko potulnie to robi, rzygając lekko w skos, aby nie upaprać kamery. Wtedy wierna małżonka przypomina sobie, że na morzu trzeba chorować, i zaczyna gorliwie towarzyszyć w cierpieniu swojemu mężczyźnie. Do Hoskyn podchodzimy późnym popołudniem. Próbujemy znaleźć miejsce do kotwiczenia po zawietrznej stronie. Okazuje się, że nie jest to możliwe, bo tutaj brzeg spada prawie pionowo w dół. Niemal dotykając dziobem skrawka plaży, nadal mamy na echosondzie dwadzieścia pięć metrów głębokości. Idziemy więc wolno na silniku wzdłuż brzegu, szukając płytszego akwenu. Wkońcu wymacaliśmy kawałek ławicy, gdzie jest tylko jedenaście metrów, ale jest to już cypel wyspy. Osłona od fali i wiatru jest raczej iluzoryczna, jednak tu zostajemy, musimy przecież dać odżyć reszcie załogi, która powoli wypełza na pokład. O zejściu na ląd nie ma mowy, bo nie ma w tym miejscu plaży, tylko skalisty brzeg, na którym niepodobna przy tym przyboju wylądować bączkiem. Zostajemy na jachcie. Ponownie łapiemy z Olkiem rybę papuzią, którą znowu mu smażę. Tym razem trzymam palce przy sobie, nie dając się zwieść osobistemu urokowi tej przepięknie kolorowej ryby…\nNoc zapowiada się niespokojna, więc Jurek wyznacza wachty kotwiczne. Mnie przypada ta najgorsza, od północy do czwartej rano. Wiatr zaczyna tężeć i wyje w olinowaniu jak potępieniec, przejmujący skowyt wydaje też śmigło naszej elektrowni wiatrowej. Przygnębieni wakacjusze zaopatrują się w worki i uciekają do swoich kabin. Zostaję na pokładzie sam. Fala zaczyna rosnąć i rzuca jachtem tak, że trudno chodzić po pokładzie. W pewnym momencie hurgot łańcucha oznajmia mi, że ciągniemy kotwicę. Pod pokładem też musieli to usłyszeć, bo Jurek i Andrzej są natychmiast w nawigacyjnej. Rwiemy z Andrzejem kotwicę, a Jurek pomaga nam silnikiem. Jacht nurza się dziobem w rosnącej fali tak, że momentami jesteśmy po pas w wodzie. Na szczęście jest dalej pełnia księżyca i bezchmurne niebo, a na dodatek wiatr jest bardzo ciepły. Odchodzimy z tego kotwicowiska i szukamy zaciszniejszego miejsca. W końcu, po kilku próbach, kotwiczymy na dwudziestu metrach. Wygląda na to, że będzie tu trochę spokojniej. W nagrodę za nocne wojowanie szef wyciąga butelczynę kapitańskiego rumu, do którego dorabiam herbatę, bo przydział tego specyfiku jest tylko symboliczny, i tak już w trójkę wachtujemy do rana. W tym czasie wiatr zaczyna trochę słabnąć. Gdy zaczęło świtać, idę na dziób trochę poczytać (Oceany i pasaty Michalskiego), bo jestem wybity ze snu. Myślę także o turystach – chyba zastrajkują i każą się odwieźć do domu. Takie wakacje są przecież dla nich męczarnią. Napatrzyli się na foldery, gdzie nagie dziewczyny opalają się na pokładzie, i uwierzyli, że tak to naprawdę wygląda. Może tak bywa na Karaibach, ale nie na Wielkiej Rafie Koralowej. Trzeba przyznać, że na dodatek mają pecha i dostają w tyłek okrutnie.\nDo buntu jednak nie doszło. Opatrzność ulitowała się nad nimi. Dzień wstał pogodny i wiatr w końcu dał odpocząć ich żołądkom.\nPo śniadaniu ozdrowieńcy zostają zawiezieni na ląd, a my nurkujemy w lagunie. Udaje nam się z Jurkiem ustrzelić z kuszy dość dużą mantę, tak na oko ze czterdzieści kilo. Uradowani wracamy na jacht, aby przyrządzić królewski obiad. Zabieramy się do manty jak do zwykłej ryby, bo mamy zerowe doświadczenie z takimi okazami. Już od początku mamy wątpliwości, bo jej mięso jest galaretowate, przypominające jako żywo „zimne nóżki”. Po wypreparowaniu kilku kawałków, które wyglądały najbardziej zjadliwie, zaczynam je smażyć. To, co się dzieje, mogę określić jako skrajny przypadek metamorfozy – zimne nóżki zamieniają się w przedniej jakości oponę samochodową. Nie ma mowy, żeby wbić w toto widelec, że o zębach nie wspomnę. Skoro tak, manta wraca do swojego żywiołu, tyle że lekko rozdrobniona, my zaś zadowalamy się dzisiaj jadłospisem ustalonym wcześniej. Próbuję, co prawda, ponownie coś upolować, ale zimna woda i zniechęcenie wyganiają mnie na jacht. Po obiedzie „świerszczyki” wracają ponownie na brzeg, zostawiając mi Olka pod opieką. Później, przy kolacji, przyznali się, że urządzili sobie opalanie na golasa. Nie zdziwiłbym się, gdyby Olkowi przybył po tym opalaniu braciszek lub siostrzyczka.\nPrawdopodobnie chcąc mieć pewność takiego właśnie obrotu sprawy, turyści proszą o pozostanie na wyspie jeszcze jeden dzień.\nAle był to ostatni dzień mojego sprzętu fotograficznego. Poprzedniego dnia, przed wieczorem, poszedłem pobrodzić po odsłoniętej w czasie odpływu rafie. Natrafiłem na zagłębienie, które utworzyło dość duże, ale płytkie jeziorko. Gdy już miałem do niego wejść, uwagę moją przyciągnęły cienie poruszające się tuż przy dnie. Okazało się, że w tym naturalnym basenie śpi sobie, pływając w kółko, siedem rekinów. Nie były to potężne żarłacze, ale i tak nie chciałem fatygować ich moją osobą, więc wycofałem się cichaczem na suchsze miejsce, postanawiając wrócić tam następnego dnia, żeby zrobić zdjęcia tej rekiniej sypialni.\nPopłynęliśmy razem z Andrzejem, on jako „motorniczy”, ja jako fotoreporter. Swojego canona i teleobiektyw zabezpieczyłem workiem plastikowym przed bryzgami wody, bo fala przybojowa była dość duża. Zabezpieczenie aparatu okazało się bardzo rozumnym posunięciem do chwili, kiedy fala wywaliła nas na łeb razem z bączkiem i całym pozostałym majdanem. Wprawdzie wynurkowałem później swój sprzęt, ale o aparat musiałem zawzięcie walczyć z krabem, który uparł się, że prawem zasiedlenia należy mu się to dziwadło na nową rezydencję. Widocznie aparat podzielał zdanie kraba i było im razem dobrze, bo mimo kilkakrotnego mycia w słodkiej wodzie i suszenia na słońcu już nie chciał robić zdjęć. W końcu uznałem jego racje i podarowałem go jakiemuś innemu krabikowi, aby urządził w nim swą siedzibę. Teleobiektyw dodałem mu gratis, z przeznaczeniem na garaż.\nPo ponownej zabawie z przestawianiem jachtu na kotwicy, bo wiatr się odkręcił (osiemdziesiąt metrów łańcucha ręcznie do góry i potem, już znacznie łatwiej, tyle samo na dół), oraz wyznaczeniu wacht kotwicznych, jesteśmy gotowi do spędzenia ostatniej nocy na Hoskyn. Na szczęście moja wachta kończy się o dwudziestej czwartej, więc mam przed sobą całą noc do przespania, i to w jednym kawałku. Rano dochodzimy do Fitzroy Reef i zabawa rozpoczyna się na nowo. Ledwie wychyliliśmy nos na morze, wiatr zaczyna rosnąć. Przebijamy się na silniku pod skotłowaną falę, a wycieczkowicze napełniają worki zjedzonym niedawno śniadaniem. Zaczynam ich podziwiać i być z nich dumny.\nZa moją namową Mirek nie idzie do koi, ale w zastępstwie „upadłej” małżonki usiłuje towarzyszyć mi na zmianie. Jest brunatno-zielono-żółty. W końcu kładzie się na pokładzie, klinując cielsko między kolumną steru i obudową kokpitu. Obserwuję go niemal tak jak rybki na rafie – leży w miejscu, które jest czasami zalewane wchodzącą na pokład wodą. Właśnie wtedy najbardziej mi przypomina podwodne życie rafy koralowej – jest zupełnie obojętny na to, że przebywa pod wodą. Leży w całkowitym bezruchu, jedynie bąbelki powietrza, które wydobywają się z nosa, świadczą, że jednak należy do oddychających za pomocą płuc tlenowców. Poza tym zupełnie nie reaguje na jakiekolwiek bodźce zewnętrzne, czeka, kiedy woda sobie odpłynie, a on złapie trochę powietrza na przetrwanie następnej metamorfozy w morską faunę. I tak przemiennie, co parę chwil, jest rybą lub chorym marynarzem. Gdybym nie utopił wcześniej swojego canona, mógłbym zrobić świetne ilustracje do dzieła o teorii ewolucji i przystosowaniu się żywych organizmów do otaczającego je środowiska naturalnego.\nPrzerywam jednak te interesujące obserwacje, bo zbyt mnie rozpraszają i jacht ucieka mi z kursu. Zresztą obawiam się, żeby Mirek rzeczywiście nie zapragnął oddychać pod wodą. Wydaje mi się, że – zgodnie z teorią ewolucji – trzeba trochę więcej czasu, aby mógł się zasymilować z obcym mu przecież środowiskiem. Skutek jest taki, że chłopisko chyba polubił rzyganie na świeżym powietrzu, bo co jakiś czas wypada z kabiny i wiesza się na burcie. Nam to nie przeszkadza, tym bardziej że jego każdorazowe ukazanie się na pokładzie nigdy nie jest niespodziewane, ponieważ jego małżonka niezmiennie uprzedza nas o jego wizycie napomnieniem: – Tylko rury się, durniu, trzymaj! Chodziło jej o to, żeby trzymał się jednej z rur, które tworzyły bramę służącą do zamocowania anten oraz elektrowni wiatrowej, i dzięki temu nie wypadł za burtę. Tak to się powtarzało w nieskończoność – najpierw okrzyk o durniu i rurze, a potem wypadał z zejściówki zielony Mirek, posłusznie obejmując rurę. Na Fitzroy Reef życie rodzinne pod osłoną atolu wróciło do normy, choć wiatr w dalszym ciągu zawodził w olinowaniu. Dobrze osłonięte kotwicowisko zapewniało prawie komfortowe warunki. Słońce przypiekało radośnie i tylko ryk przyboju mącił czasami spokój w oczach naszych gości. Potrzebna nam była prognoza pogody, a ponieważ nikt nie odbierał naszego wywołania przez UKF-kę, popłynąłem bączkiem do dużej motorówki rybackiej, aby dowiedzieć się nowinek w tej materii na najbliższe dni. Okazało się, że nie była to najlepsza prognoza dla turystów. W dalszym ciągu silne wiatry z kierunków północno-zachodnich, ale za to przy wciąż słonecznej pogodzie. Na osłodę przywiozłem od rybaków dwie wielkie, nieznane ryby, które mi zupełnie bezinteresownie podarowali. Umilałem więc życie załogi, smażąc góry mięsa. Nasi podopieczni pochłaniali je jakby w obawie, że po wyjściu na morze ich przełyk będzie pracował już tylko w odwrotną stronę, niemającą nic wspólnego z przełykaniem. Wbrew prognozie wiatr rankiem zdechł do marnej jedyneczki, więc szybciutko wymknęliśmy się na morze, żeby nie ciągnąć lwa za ogon. Śniadanie jemy już w drodze. Idziemy na silniku, bo rozkołys utrzymuje się duży, a wiatr jest zbyt słaby, żeby wypełnić żagle. Poza tym chcemy przemknąć cichcem do North-West Island, dając tym samym troszkę pożyć obojgu. Mirkowi bez potrzeby trzymania się rury, a Iwonie bez konieczności wyjmowania głowy z worka, żeby mu o tym przypominać.\nUdało się. To był ich pierwszy w miarę normalny dzień na morzu, być może miała na to wpływ smakowita ryba, którą zjedliśmy wieczorem. Uskrzydlony doskonałym nastrojem (oraz namowami Olka), robię na kolację swoją popisową potrawę – placki ziemniaczane po cygańsku, czyli z gulaszem. Podnosi to nastroje o kilka stopni, bo Mirek wyciąga z plecaka buteleczkę White Label, a Jurek pozwala ją delikatnie napocząć. Natychmiast rodzi się nam raj na ziemi.\nNastępnego ranka odwożę wczasowiczów na wyspę, a sam obchodzę ją piechotką do połowy. Wracam przez jej środek, porośnięty lasem mangro wym. Jacht stoi daleko od brzegu, bo płytka rafa wychodzi daleko w morze. Jadąc do niego bączkiem, kątem oka zauważam, tuż pod powierzchnią płytkiej w tym miejscu wody, duży cień, który wyraźnie odcina się na tle ławicy białego, koralowego piasku. Powoli zawracam i widzę pokaźnego rekina, który leniwie porusza się tuż nad dnem. Jest w tym miejscu nie głębiej niż metr, widzę więc go jak na dłoni. Gaszę silnik i podpływam na wiosłach, żeby mu się z bliska dokładnie przyjrzeć. To duże bydlę, znacznie większe niż bączek, na którym go podchodzę. Ma chyba takiego samego pietra jak ja, bo dopuszcza mnie na dwa, trzy metry i jednym ruchem ogona odpływa kawałek dalej. Ta zabawa powtarza się kilkakrotnie, więc rezygnuję z zawarcia z nim bliższej znajomości i daję mu spokój. Startuję silnik, by wracać na jacht. W tym momencie widzę, co mógłby ze mną zrobić, gdyby mu na tym zależało. Wystraszony gwałtownym jazgotem silnika, rekin wyskakuje nad wodę i z potężnym rozbryzgiem zapada się w niej, aby wyrwać się na otwartą przestrzeń. Przez dobrą chwilę trwam zamieniony w przysłowiowy słup soli, podziwiając swoją głupotę. Oczywiście jest mało prawdopodobne, żeby zechciał mnie zaatakować z własnej woli, ale gdybym najechał go znienacka, kiedy drzemał sobie na płyciźnie, to wystraszony jak teraz, mógłby mi niechcący zrobić dużą przykrość. Powoli kończą się wakacje naszych pupilków. Pozostał jeszcze gwóźdź programu, który umyślnie zostawiamy im na deser – czerwone plaże na Cap Capricorn. Na tym cyplu, wysuniętym daleko w ocean, znajduje się obserwatorium astronomiczne. Tędy bowiem przechodzi zwrotnik Koziorożca (Capricorn). To jednak nie jest najważniejsze. Wtym miejscu dobremu Bogu zachciało się w momencie tworzenia świata wykonać coś ekstra, coś specjalnego – a może miał po prostu dobry humor i zrobił żeglarzom psikusa, aby pocieszyć ich przeżarte solą oczy. Otóż, zachciało Mu się stworzyć soczyście czerwonopomarańczowe wydmy, wynurzające się ze szmaragdowo niebieskiej wody na wysokość około pięćdziesięciu metrów. Jakby tego było jeszcze mało, uwieńczył je na szczycie zwariowanie zielonym lasem. Widok taki, który można zobaczyć w pełnej krasie tylko od strony morza, powala na kolana wszystkich, no, może z wyjątkiem daltonistów. Kilkakrotnie próbowałem zrobić zdjęcia tego szaleństwa kolorów, ale po wywołaniu darłem je na strzępy, bo nawet w części nie oddawały tego, co naprawdę istniało w rzeczywistości.\nOczywiście nie mówiliśmy o tym gościom, bo ten niezwykły widok powinien być odebrany w formie niespodziewanej odsłony. Już z góry przecież cieszyliśmy się na ich reakcję. Po opuszczeniu North-West Island idziemy pod dość dużą falę, więc zabawa w chowanego (głów do toreb) trwa dalej. Obiecujemy Iwonie, że gdy schowamy się za przylądek, będzie tam spokojniej i na pewno odżyje. Kiedy mijamy półwysep i odsłania się ten cudowny widok, Iwona nie może go zauważyć. Bowiem worek, w który miała wbity wzrok – razem z głową – nie był przezroczysty, a Mirek, trzymając się rury, też nie był w stanie załzawionym okiem należycie docenić wspaniałej panoramy i gry barw. Nic to, myślę sobie, może jak wejdziemy głębiej do zatoki i kiwanie się trochę uspokoi, dostrzegą, że są u wrót raju.\nNadal jednak mają pecha. Andrzej wywozi ich na brzeg, żeby choć pochodzili sobie po tej czerwonej plaży i w ten sposób doszli do siebie. Jednak musimy zawrócić ich z wycieczki, bo wiatr odkręcił tak, że dociska nas do brzegu. To sprawił pewnie Stwórca, którego słusznie zabolał brak należnego podziwu dla Jego pracy ze strony Iwony i Mirka. Wołamy Andrzeja przez UKF-kę (ma przy sobie na szczęście ręczną jej odmianę) i nakazujemy natychmiastowy powrót na jacht. Odbieramy ich z bączka już przy dużej fali wchodzącej do słabo osłoniętej zatoki i rwiemy szybko kotwicę, uciekając na otwarte morze. Iwona patrzy na mnie z wyrzutem w oczach, które mówią mi: „Obiecywałeś spokojne stanie, draniu”.\nCo mam jej powiedzieć? Że mają wyjątkowego pecha albo że On, który włada wiatrami i całym tym kramem, nie za bardzo ich lubi? Kończymy tę ich mordęgę i wracamy do Gladstone na kilka dni, jakie pozostały im z wakacji. Tam dopiero naprawdę zaczynają celebrować prawdziwe, urlopowe życie. Chodzą na pl ażę, jedzą lody i kupują mnóstwo niepotrzebnych nikomu pamiątek. Wprost kwitną w oczach.\nNatomiast mnie nachodzi smętna myśl – ile to ludzie muszą się nacierpieć za własne pieniądze i zrujnować sobie zdrowie po to tylko, aby któregoś dnia pokazać znajomym i przyjaciołom wideokasetę z „cudownych” wakacji na wyczarterowanym przez siebie jachcie.\nChoć mam też nadzieję, że ten ich wysiłek i poświęcenie nie poszły całkowicie na marne. Może Olek coś z tego wszystkiego załapał i kiedyś tu wróci, aby jeszcze raz dostrzec z pokładu jachtu wyłaniające się z błękitnego oceanu czerwone wydmy, ukoronowane zielenią lasu, szokujące ferią barw wschody i zachody słońca? Może zapragnie ponownie poczuć pod nogami drganie pokładu walczącego z falą jachtu, zobaczyć wodne szklane góry podświetlone ostrym słońcem, które dziób, rozcinając je w biegu, zamienia w biały pył, osiadający solą i wilgocią na szczęśliwej twarzy?\nŻyczę mu tego serdecznie, bo chłopię było sympatyczne, ale jednocześnie przestrzegałbym go przed tym, bo za przywiązanie do morza i chwile uniesień trzeba płacić potem całym życiem.\nWiem także, że dla jego rodziców morze pozostanie pewnie na zawsze okrutne.


Dermatomikozy zagrożeniem dla psów w XXI wieku\nPrzed epidemiologią chorób zakaźnych człowieka i zwierząt w XXI w. stoją trzy główne wyzwania – nowo zagrażające choroby wirusowe i bakteryjne (emerging diseases), lekooporność oraz grzybice (4). Wśród grzybic zwierząt bardzo aktualny problem stanowią dermatofitozy psów (ringworms), przy czym w dużych skupiskach (schroniska, ośrodki hodowlane) często mają one charakter endemiczny i cechują się tendencją do nawrotów. Dermatomikozy wywołane przez grzyby z rodzaju Trichophyton i Microsporum ze względu na charakter zoonotyczny stanowią przy tym potencjalne źródło zakażenia dla człowieka, wywołując przewlekłe i uciążliwe w leczeniu grzybice skóry i paznokci.\nNajwiększy odsetek przypadków grzybic skóry, bo około 70%, wywołuje Microsporum canis, natomiast za 20% odpowiada M. gypseum, a za 10% Trichophyton mentagrophytes. Grzyby drożdżopodobne z rodzaju Malassezia należą do zarazków oportunistycznych. Mogą być izolowane ze zdrowej skóry oraz powodować u psów zapalenie zewnętrznego przewodu słuchowego, warg, odbytu, skóry przestrzeni międzypalcowych i fałdów skórnych części twarzowej. U psów oprócz dermatofitów zakażenie skóry mogą wywołać Alternaria sp., Penicillium sp., Aspergillus fumigatus, Mucor sp., Cladosporium sp. i Fusarium sp. (10).\nCharakterystyka grzybów z rodzaju Microsporum i Trichophyton\nM. canis tworzy wielokomorową grzybnię i liczne makrokonidia z przegrodami, powstające bezpośrednio na strzępkach grzybni, oraz wewnątrzstrzępkowe chlamydospory. W mieszku włos otacza mankiet zarodników, a jego wylot zawiera strzępki i zarodniki grzyba. Makrokonidia M. gypseum formują na powierzchni włosa łańcuszki lub układają się w mozaikę.\nGrzybnia Trichophyton mentagrophytes jest wielokomórkowa, mikrokonidia są okrągłe albo owalne, przybierają postać gron bądź kłosów, natomiast makrokonidia są maczugowate lub wrzecionowate. We włosach mikrokonidia układają się w łańcuszki, często otaczają włos, rzadziej do niego wnikają. Przyczyną grzybicy mogą być również T. mentagrophytes var. erinacei (12) oraz T. gypseum, T. fulvum i T. terrestrae bytujące w żyznej glebie (3, 11).\nDermatofity wykazują wybitne powinowactwo do keratyny, dlatego pasożytują w zrogowaciałych warstwach naskórka, włosach i pazurach. Kolonizacja głębszych warstw skóry przez grzyb jest hamowana przez stałe złuszczanie się naskórka, obecność w skórze związków chemicznych o działaniu przeciwgrzybiczym oraz miejscowe mechanizmy naturalnej odporności humoralnej, a także przez właściwości grzybobójcze makrofagów i odczyn zapalny (15).\nDo rozkładu keratyny i penetracji do warstwy zrogowaciałej skóry dermatofity wykorzystują subtylizyny i metaloendoproteazy (fungalizyny) (16). Produkty przemiany materii dermatofitów działają immunosupresyjnie przez hamowanie odpowiedzi leukocytów jednojądrzastych na antygeny grzyba, natomiast mannany występujące w ścianie T. rubrum zaburzają proliferację keratynocytów (5).\nDermatofitozy o ostrym przebiegu są związane z powstaniem nadwrażliwości typu późnego, a te o przebiegu przewlekłym – z nadwrażliwością typu wczesnego, której towarzyszy wysokie miano przeciwciał w klasie IgE i IgG oraz produkcja cytokin przez leukocyty pomocnicze Th2 (16). W dermatofitozach rozwija się swoista odporność komórkowa i humoralna, przyspieszająca ustępowanie zmian chorobowych i będąca podstawą odporności ozdrowieńców na powtórne zakażenie. Odporność komórkowa odgrywa decydującą rolę w grzybicach skórnych. Zaangażowane są w niej makrofagi jako komórki efektorowe odpowiedzi immunologicznej, IFN-α i IFN-γ oraz drobnocząsteczkowe czynniki chemotaktyczne lub czynniki dopełniacza aktywowanego na drodze alternatywnej, uczestniczące w rozpoznaniu immunologicznym i chemotaksji. Nabyta odporność jest związana z intensywnością miejscowego zapalenia skóry wywołanego przez efektorowe mechanizmy odporności komórkowej. Nasilenie i czas trwania odporności nabytej w wyniku zakażenia pierwotnego zależą głównie od gatunku dermatofita.\nOdpowiedź humoralna nie ma większego znaczenia w dermatofitozach. Przeciwciała odgrywają jedynie rolę pomocniczą. Ich funkcja sprowadza się do wspomagania fagocytozy, hamowania adhezji grzybni do komórek gospodarza i udziału w cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał (ADCC) (8).\nRyc. 1. Ważnym czynnikiem ryzyka jest osłabienie odporności w następstwie chorób przebiegających z immunosupresją (cukrzyca, białaczka, nowotwory), stosowania leków immunosupresyjnych, długotrwałego podawania antybiotyków przeciwbakteryjnych (na zdjęciu widoczne typowe zmiany w postaci wyłysień i łusek).\nDermatomikozy psów występują na całym świecie. Największy odsetek przypadków grzybic skórnych obserwuje się w klimacie ciepłym i wilgotnym. Jednym z najważniejszych czynników ryzyka są kontakty z psami chorymi, bezobjawowymi nosicielami i ozdrowieńcami oraz z zanieczyszczonymi zarodnikami grzybów pomieszczeniami, wybiegami, legowiskami, dywanami, ścianami, meblami, zabawkami oraz sprzętem do pielęgnacji, poskramiania i transportu zwierząt. Ważne są kontakty z glebą. Psy pasterskie oraz wykorzystywane w polowaniach (krótkowłose wyżły niemieckie, foksteriery, labradory, owczarki niemieckie) częściej chorują na grzybice wywołane przez M. persicolor i M. gypseum, najprawdopodobniej w związku z częstszymi kontaktami z glebą zanieczyszczoną zarodnikami tych grzybów (1). Czynnikiem ryzyka są także kontakty z zakażonymi lub chorymi kawiami domowymi, królikami, gryzoniami i człowiekiem. Myszy i szczury bytujące w ośrodkach hodowlanych i schroniskach są rezerwuarem T. mentagrophytes. Przenosicielami zarodników dermatofitów są często koty, wszy, pchły, muchy i świerzbowce.\nWażnym czynnikiem ryzyka jest osłabienie odporności w następstwie chorób przebiegających z immunosupresją (cukrzyca, białaczka, nowotwory), stosowania leków immunosupresyjnych, długotrwałego podawania antybiotyków przeciwbakteryjnych. Do grzybic skórnych usposabiają urazy skóry, inwazje ektopasożytów, a także nadmierne zagęszczenie zwierząt. Istotny jest też stres związany z zabiegami hodowlanymi (odsadzanie miotów, wykonywanie tatuaży, wstawianie chipów) i zabiegami leczniczymi. Stres obniża mechanizmy odpornościowe na skutek zwiększonego wydzielania kortykosteroidów.\nRyc. 2. Czynnikiem ryzyka w dermatomikozach są także niedobory żywieniowe, zwłaszcza dotyczące białka, nienasyconych kwasów tłuszczowych, cynku, miedzi, żelaza, siarki oraz witamin, szczególnie witaminy A i H (na zdjęciu widoczny łuskostrup na grzbiecie nosa psa).\nRyc. 3. Największy odsetek przypadków grzybic skóry, bo około 70%, wywołuje Microsporum canis, natomiast za 20% odpowiada M. gypseum, a za 10% Trichophyton mentagrophytes (obraz mikroskopowy włosów zakażonych M. canis, widoczne zarodniki, pow. 100×, preparat niebarwiony).


DZIEWIĘĆ ODSŁON KOLORÓW POLSKI W KOLEKCJI SŁYNNEJ PROJEKTANTKI – e-Gazeta branżowa MEBLARSKA POLSKA\nDorota Koziara, światowej klasy designer i artystka, przestudiowała kolorystykę polskiego krajobrazu i zaprojektowała kolekcję inspirowaną kolorami Polski. Salone del Mobile pokazało, że – mieszkająca i pracująca od lat w Mediolanie Koziara – jest jedną z tych projektantek, które tworzą trendy.\nDorota Koziara, artystka, architekt wnętrz i kurator wystaw, jest kolejną wybitną projektantką zaproszoną przez Tubądzin do współpracy.\nSama projektantka tak mówi o kolekcji: W mojej pracowni przestudiowaliśmy kolorystykę polskiego pejzażu i stworzyliśmy jej wypadkową, która stała się bazą do tej kolekcji. Mamy w niej cztery kolory ziemi, cztery kolory nieba plus dodatkowo róż, który tak naprawdę często występuje na granicy nieba i ziemi. W naszym klimacie nie mamy turkusu, takiego jaki jest na przykład na południu Europy, na Sycylii czy w Hiszpanii. W większości nasze kolory są bardziej stonowane. Powstała wypadkowa, która oddaje polski pejzaż w delikatny sposób. Studiując ten projekt chciałam dać architektom elementy budowania przestrzeni w harmonijnie dobranej i przestudiowanej gamie kolorystycznej. Tak, aby mogli mieszać kolory z kolekcji w różnych konfiguracjach i aby zawsze było to zestawienie – zarówno we wnętrzach, jak i na elewacjach – zapewniające harmonię z pejzażem.\nKolekcja idealnie wpisuje się w najnowsze trendy kolorystyczne, które wskazały kwietniowe targi Salone de Mobile w Mediolanie. Pastelowe odcienie, a zwłaszcza pudrowy róż to najczęstsze w tym sezonie propozycje światowych projektantów. Klienci i architekci dzięki tak wielu możliwościom łączenia kolorów w tej kolekcji mogą w prosty sposób wykreować przestrzeń, która będzie unikatowa i niepowtarzalna. Kolekcja pozwala też na wybór tylko jednego z odcieni oraz daje duże możliwości jeśli chodzi o połączenie wszystkich kolorów. Już od kilku lat Salone del Mobile w Mediolanie udowadnia, że w świecie designu króluje różnorodność i indywidualność, na którą stawia się najbardziej. Właśnie ona jest motorem do rozwoju firm i daje możliwość zaistnienia nowym markom na polu międzynarodowym – dodaje projektantka.\nKolekcja Cielo e Terra daje duże możliwości łączenia z innymi materiałami wykorzystywanymi we wnętrzach oraz na elewacjach. Dzięki harmonijnie dobranym kolorom stanowi doskonałe tło dla dodatków, dzięki temu architekt może tworzyć wnętrza o różnorodnym charakterze. Bardzo zależało mi na tym, żeby moja kolekcja spełniała wymagania najwyższej klasy produktów, jeśli chodzi o ich użycie w miejscach publicznych, takich jak lotniska, korytarze metra, hotelowe hole, restauracje, uczelnie, szpitale – mówi Dorota Koziara.\nCharakterystyczna dla kolekcji Cielo e Terra barwiona masa gwarantuje kolekcji wysokie parametry techniczne, przez co nadaje się ona znakomicie zarówno do projektów przestrzeni publicznych, na elewacje, oraz do wnętrz prywatnych.\nKolekcja Cielo e Terra by Dorota Koziara, którą projektantka stworzyła dla Ceramiki Tubądzin, inspirowana jest kolorami Polski i miała swoją premierę na Targach Cersaie w Bolonii, we wrześniu 2018 r. Od tego czasu prezentowana była także na 4 Design Days w Katowicach, na targach Construma w Budapeszcie, czy podczas Coverings 2019 na Florydzie, gdzie zachwyciła amerykańską publiczność designem i jakością produktu.\nKolekcja składa się z dziewięciu barwionych w masie płyt o modularnych formatach (240×120 cm, 120×120 cm , 120×60 cm, 60×60 cm) Jest produkowana w dwóch grubościach: 6 mm i 10 mm. Dzięki temu, że opiera się na module, pozwala architektom na szerokie wykorzystanie jednej płyty lub łączenie w całość różnych formatów. Ceny rozpoczynają się od 134,93 zł za m2.\nDorota Koziara studiowała w Polsce i we Włoszech. Przez 10 lat współpracowała z Alessandro Mendinim i Atelier Mendini w Mediolanie. Tam też, od 2005 r. prowadzi własne studio w Mediolanie. W jej dorobku znaleźć można projekty dla największych światowych marek, takich jak Alessi, Swatch czy wnętrza Byblos Art Hotel Villa Amista. Projektuje dla takich firm jak m.in. Venini, Fiorucci, Hermes, Luxo, Abet Laminati, Swarovski, Bisazza, Fiat, Redd’s, Cosimo Martinelli, Comforty, Du Pont, Noti, Slamp, Kauffman, Ardcodife Louvre, Cosi Tabellini, Velab, Tubadzin, Krono, Christian Dior. Od lat jest też kuratorką i organizatorką wystaw promujących design na polu międzynarodowym. Jej prace zostały zaprezentowane na licznych wystawach w Polsce i zagranicą, między innymi w Mediolanie, Londynie, Paryżu, Nowym Jorku, Berlinie, Tokio, Zurychu. Dorota Koziara to także nagradzana artystka, laureatka w międzynarodowym konkursie rzeźbiarskim“ Third Millenium”, w Toskanii za instalacje “12 Angeli“. W 1998 r. opracowała część dramaturgii i scenografii do spektaklu „70 Angels on the Facade” w reżyserii jednego z najważniejszych twórców światowego teatru, Roberta Wilsona, dla Piccolo Teatro w Mediolanie. Był to pierwszy na świecie spektakl teatralny o historii architektury i projektowania z okazji 70-lecia, również najstarszego na świecie, magazynu o designie, słynnego Domus.\nGrupa Tubądzin należy do największych i najlepiej rozpoznawalnych producentów płytek ceramicznych w Polsce. Od 35 lat wyznacza trendy wzornicze, wprowadza nowatorskie produkty i rozwiązania. W Polsce jest pionierem w produkcji płyt wielkoformatowych, sięgających rozmiarem aż 120×240 cm. Jej produkty, wytwarzane z najwyższej jakości surowców, znajdują zastosowanie w każdej przestrzeni, prywatnej i publicznej. Najwyższej jakości płytki, do złudzenia przypominające drewno, marmur czy beton, produkowane w oparciu o najnowocześniejsze światowe technologie są znakiem rozpoznawczym Grupy Tubądzin. W roku 2018 firma sprzedawała swoje produkty do 40 krajów.\nTubądzin zaprasza do współpracy wybitnych twórców designu i kultury (wśród nich m.in. Dorota Koziara, Maciej Zień, Wojciech Siudmak), organizuje prestiżowe konkursy dla młodych projektantów i architektów – Tubądzin Design Awards oraz angażuje się w działania edukacyjne, społeczne i ekologiczne. www.tubadzin.pl


Bosch MoveOn BGL35127, Odkurzacz tradycyjny - cena i opinie - OleOle!\nBosch MoveOn BGL35127\nodkurzacz tradycyjny Bosch MoveOn BGL35127\nDługość kabla 7,3 m\nDodatkowe opcje automatyczne zwijanie kabla, miękkie kółka, PowerProtect System, wskaźnik zapełnienia worka\nWymiary (gł. x szer. x wys.) 39,5 x 31,8 x 27 cm\nWymiary opakowania 48,50 x 32 x 32,50 cm\nSolidny odkurzacz Bosch BGL35127\nSolidny odkurzacz, dobrze wykonany z wieloma akcesoriami takimi jak szczotki i końcówki. Do tego 5 worków na śmieci, czego nie oferują inni. Dodatkowo ciekawy design.\nPowyższe informacje pochodzą ze strony oleole.pl. W celu przeczytania opinii, pytań i odpowiedzi, promocji i innych informacji dotyczących Bosch MoveOn BGL35127, wpisz 1029220 w wyszukiwarce oleole.pl.


To czy wybrać oczyszczacz z nawilżaczem czy bez zależy od tego jaki poziom wilgotności jest w Twoim mieszkaniu. Z łatwością możesz to zmierzyć za pomocą higrometru, w który możesz się wyposażyć w sklepie budowlanym za niewielką cenę. Jeżeli powietrze w Twoim domu jest suche, wtedy możemy mieć do czynienia z nieprzyjemnymi skutkami takimi jak: suchość w gardle czy kaszel.\nOczyszczacze i nawilżacze Sharp\nOczyszczacz wraz z funkcją nawilżania to doskonałe rozwiązanie, dla osób które chcą oczyścić, a jednocześnie nawilżyć powietrze w swoim mieszkaniu. Firma Sharp w swojej ofercie posiada produkty 3w1. Produkt pełni rolę oczyszczacza, nawilżacza i jonizatora powietrza.\nDzięki wydajności na poziomie 306 mł/h, Sharp KC-A50EUW jest w stanie skutecznie oczyścić powietrze w pomieszczeniach o powierzchni do 38 m². Wysoka jakość systemu filtracyjnego sprawia, że powietrze oczyszczane jest z wszelkich najdrobniejszych zanieczyszczeń.\nPierwszy jest filtr wstępny, który wyłapuje większe zanieczyszczenia, takie jak: kurz, sierść, włosy. Jego praca odciążą i wydłuża żywotność pozostałych filtrów.\nNastępnie powietrze przepływa przez filtr węgla aktywnego, którego zadaniem jest neutralizacja nieprzyjemnych zapachów oraz usuwanie lotnych związków organicznych.\nFiltr HEPA H13 to główny filtr oczyszczacza. Odpowiada za usuwanie najdrobniejszych zanieczyszczeń oraz znajdujących się w smogu pyłów zawieszonych PM10 i PM2.5.\nFiltr nawilżacza służy do nawilżania powietrza, dzięki czemu w pomieszczeniu tworzy się odpowiedni mikroklimat.\nGenerator jonów wyposażony w technologię Plasmacluster generuje do otoczenia jony, które skutecznie walczą z wirusami i bakteriami oraz zapewniają równowagę kationowo-anionową.\nOczyszczacze powietrza Sharp charakteryzują się wysoką skutecznością w oczyszczaniu powietrza na poziomie aż 99,97%.\nSharp KC-A50EUW został wyposażony w wiele funkcji i trybów. Inteligentny tryb automatyczny pozwala urządzeniu samodzielnie dostosować prędkość pracy w zależności od poziomu zanieczyszczenia i wilgoci. Natomiast w trybie manualnym możemy wybrać jedną z pośród 3 prędkości pracy wentylatora - niską, średnią, wysoką. Funkcja Ion Shower pozwala aż przez godzinę emitować wysokiej gęstości jony Plasmacluster. Komfort zapewniają kółka transportowe, które ułatwiają przenoszenie urządzenia do innego pomieszczenia. Przydatne jest także sterowanie oświetleniem (3 tryby jasności - jasny, ciemny i wyłączony). Wskaźnik czystości powietrza informuje nas o aktualnym stanie powietrza w pomieszczeniu. Natomiast o pracy nawilżacza i poziomie nawilżenia poinformuje nas wskaźnik wilgotności powietrza, a sygnał dźwiękowy zasygnalizuje nam brak wody w zbiorniku. Nie musimy martwić się także o to kiedy mamy wymienić filtr, gdyż przypomni nam o tym wskaźnik konserwacji filtrów. Poprzez blokadę rodzicielską możemy zablokować możliwość zmiany aktualnych ustawień.\nPodsumowanie - Oczyszczacz powietrza z funkcją nawilżania\nOczyszczacz powietrza to niezbędne urządzenie w każdym domu. Większość z nas ma problemy nie tylko z zanieczyszczonym powietrzem, ale także z jego suchością. Połączenie funkcji oczyszczania i nawilżania jest optymalnym rozwiązaniem. Sharp KC-A50EUW to urządzenie 3w1. Produkt pełni rolę oczyszczacza, nawilżacza i jonizatora powietrza. Dodatkowo posiada wysokie parametry, które pozwalają na szybkie i skuteczne pozbywanie się wszelkich najdrobniejszych zanieczyszczeń.\nWłaśnie jak kupowałam oczy[...]z to zależało mi aby od razu nawilżał powietrze, bardzo fajna sprawa. A ze sklepu wyszłam jeszcze z blenderem i roombą. Mąż mnie rozpieszcza :D


BlueForum • Zobacz wątek - Co sądzicie o domach energooszczędnych?\nCo sądzicie o domach energooszczędnych?\nprzez abent » 2012-05-23, 17:10:12\nJak w temacie, jakie macie zdanie na temat domów energooszczędnych. Mnie osobiście marzy się taki domek, nie duży, w cichej okolicy, przyjazny dla środowiska ... ale, skąd wziąć na niego fundusze?\nRe: Co sądzicie o domach energooszczędnych?\nprzez abent » 2012-05-27, 22:24:26\nJa pod pojęciem domu energooszczędnego rozumiem taki, który w krótszej lub dłuższej perspektywie stanie się dla nas opłacalny. Zauważałem na innych forach jak użytkownicy przerzucali się kosztami ogrzewania w sezonach grzewczych sugerując jaki typ ogrzewania należałoby wybrać, by nie zbankrutować.\nJednym z fajnych rozwiązań, o których wyczytałem był montaż zintegrowanego i przyjaznego dla środowiska ogrzewania przy użyciu turbosolarów, które po podłączeniu do zasobników i rozprowadzeniu przez specjalne rozdzielniki mogą służyć jako np. ogrzewanie podłogowe. Dodatkowo jak zapewniają na stronie Makroterm taki system ogrzewania ma być bardzo ekonomiczny. Ciekawe, czy ktoś faktycznie to odczuł.\nprzez blueskyyy » 2014-07-23, 16:07:33\nMoi rodzice mają bardzo stary dom, ale próbują go właśnie "uenergooszczędnić" Kilka miesięcy temu dzięki firmie http://www.sjsgroup.pl/o-firmie,463.html wymienili całą instalację grzewczą i koszty rachunków spadły im o połowę. Chcieliby też zainwestować w kolektory, ale na razie nie ma kaski...\nprzez Marina1 » 2014-07-26, 18:15:03\nwiesz co my właśnie szukamy i konsultujemy sprawę z domami energooszczędnymi.\nSprawa jest dosyć skomplikowana, bo jak się chce trochę zaoszczędzić na rachunkach za wodę czy za ogrzewanie to trzeba trochę pieniędzy włożyć. Z mieszkalnymi i domami już istniejącymi sprawa jest dosyć prosta bo to kwestia z wymianą instalacji, ociepleniem ścian zewnętrznych budynku, zadanie o izolacja mostków cieplnych itp.\nJak myślimy o budowie domów energetycznych, to w zaprzyjaźnionym biurze projektowym radzą nam szereg różnych działań mających na celu zmniejszenie ilości zużywanej energii, instalacja ciepłej wody użytkowej połączona z instalacją CO na podstawie pompy ciepła, minimalizacja współczynnika przenikalności cieplnej dla każdej przegrody (na etapie projektowania) i dla każdego mostka cieplnego. no i większe wydatki czyli wszelkiego rodzaju bateria słoneczne (drogie i nie zwraca się bo życie takiej baterii jest krótsze niż okres zwrotu kosztów).\nCo nie zmienia faktu że kilka na pewno rzeczy będziemy się decydować na niektóre rozwiązania, najbardziej mi odpowiadai nstalacja oparta na pompach ciepła.\nprzez silveris » 2014-07-28, 14:48:19\nJak potanieją to czemu nie?\nprzez Jot » 2014-09-19, 13:13:45\nNa pewno warto inwestować w tego typu projekty domów jednorodzinnych. Ma to znaczenie zwłaszcza w obliczu wahań cen rynkowych paliw typu ropa czy gaz. Im mniej dom zużywa opału na ogrzanie tym bardziej jesteśmy niezależni. Tylko oczywiście trzeba mieć spore środki na koncie .\nprzez amelinova » 2014-10-01, 11:51:15\nabent napisał(a): Jak w temacie, jakie macie zdanie na temat domów energooszczędnych. Mnie osobiście marzy się taki domek, nie duży, w cichej okolicy, przyjazny dla środowiska ... ale, skąd wziąć na niego fundusze?\nDomy energooszczędne nie są niestety finansooszczędne, kosztują majątek.\nDołączył(a): 2014-10-01, 10:10:22\nprzez bossik » 2015-09-30, 18:04:20\nW każdym domu można jakoś zaoszczędzić energię i nie musi to być typowy dom energooszczędny. Wystarczy zacząć od żarówek, czy też sprzętu agd i rtv. Wiadomo że nikt nie będzie wymieniał sprawnego sprzętu ale jak będzie trzeba to warto brać ten w wysokiej klasie energetycznej. My ostatnio kupiliśmy zmywarkę ESF8810ROX w klasie A+++ i już widać jakąś oszczędność na wodzie i prądzie.\nprzez tar123 » 2015-10-01, 14:51:56\nSzczelne okna i drzwi oraz urządzenia, które nie czerpią dużo prądu, zwłaszcza lodówka i pralka.\nprzez malina233 » 2016-01-28, 15:44:12\nCo sądzę? Są idealne, ale nie wiem czy na taki mnie stać.\nprzez olka5 » 2021-07-05, 13:58:46\nJa teraz znalazłam jeszcze jedno ciekawe rozwiazanie, które właśnie jesli chodzi o ogrzewanie idealnie będzie pasować do takiego domu, ale oczywiście nie tylko\nSłyszeliście o foliach grzewczych? Jak nie, to naprawdę temat jest warty zgłębienia.


Dom do kupna | Transport\nSocjalny wizerunek rodziny 16 grudnia 2013\nJak wygląda socjalny wizerunek rodziny w Polsce? Na pewno nie można powiedzieć, że jest on bardzo negatywny. Oczywiście w niektórych środowiskach zdarza się patologia, ale w przeważającej części model polskiej …\nRodzina na swoim – mieszkanie »\nObecnie bardzo wiele jest domów do kupienia, dlatego też jeśli przeraża nas myśli o wybudowaniu domu, to musimy się koniecznie zastanowić, nad domami, które można nabyć. Wiadomo, że są one już postawione, dlatego też my zwykle nie mamy wpływu na to jak będą wyglądały, oraz w jakim będą stanie, jednak musimy pamiętać o tym, że wnętrze zawsze można urządzić wedle własnego uznania, co także może być idealnym sprawdzianem naszego gustu. Bardzo wiele osób decyduje się właśnie na zakupienie domu, ponieważ bardzo często jest to sposób na posiadanie własnego miejsca na świecie wraz z ogrodem. Część osób które decydują się na sprzedanie domu, czyni to, ponieważ znajdują się oni w trudnej sytuacji i chcą mieć trochę pieniędzy, bądź też kompletnie nie mają ich na spłatę kredytu. Tak więc pomagając komuś możemy pomóc także sobie i wejść w posiadanie naprawdę wspaniałego domu. Czasami wystarczy tylko troszkę poszukać, a z pewnością znajdziemy coś naprawdę wspaniałego, dzięki czemu zamieszkamy w swoim własnym domu wraz z ogrodem. Tak więc gdy mamy jakieś marzenia to musimy dążyć do ich spełnienia.\nDecyzja kupna domu Kiedy ktoś decyduje się kupić dom z całą pewnością doskonale musi zdawać sobie sprawę, że jest to poważna, często życiowa inwestycja. Zakup domu to przede wszystkim wydatek i to bardzo...\nJak zbudować dom? Gdy marzy nam się budowa domu, to zanim zaczniemy i znajdziemy jakąś firmę, która zajmie się budową naszego przyszłego domu, to oglądamy projekty, przeglądamy wszystkie oferty, a także czytamy poradniki...


Arka Gdynia S.A. Oficjalny Serwis Internetowy - Trenerzy po meczu GKS Jastrzębie - Arka Gdynia\nTrenerzy krótko podsumowali mecz na konferencji prasowej. Szkoleniowiec Arki Ireneusz Mamrot cieszył się z wygranej i podkreślił dużą skuteczność swoich zawodników. Z kolei Paweł Ściebura wskazał błędy indywidualne i zespołowe jako przyczynę porażki GKS-u.\n- Cieszy zwycięstwo na inaugurację. Mam nadzieję, że to będzie taki dobry prognostyk na następne mecze. Z boku mogło się wydawać, że pewnie wygraliśmy. Ja jednak patrzę trochę szerzej.\nPo pierwsze, w pierwszej połowie byliśmy bardzo skuteczni. A po drugie, trzeba pamiętać, że przy bramkach były rykoszety. Później zdobyliśmy też bardzo ładną bramkę na 4:0 autorstwa Szymona Drewniaka. W pierwszej części zmarnowaliśmy tylko jedną sytuację. W końcówce, gdy gospodarze mocno się odkryli, wyprowadziliśmy też kilka kontrataków.\nTrzeba już myśleć o następnym meczu. Gospodarzom życzę powodzenia, a my koncentrujemy się na domowym meczu z Puszczą Niepołomice.\nPaweł Ściebura (GKS Jastrzębie):\n- Przegraliśmy mecz przez proste błędy. To nie były akcje, na które nie byliśmy przygotowani po analizie rywala. Wygrał zespół lepszy. Nie ma co do tego żadnych wątpliwości, ale dla nas nie jest to żadna wymówka. Przegraliśmy przez własne błędy indywidualne i zespołowe.\nTen mecz pokazał nam, ile jeszcze pracy przed nami. Musimy się mocno skupić na swojej robocie, by takie spotkanie już się nie powtórzyło.\nKulisy i skrót z premierowej wygranej w lidze\nStatystyka meczu GKS Jastrzębie - Arka Gdynia\nArkowcy po meczu z GKS- em Jastrzębie\nGKS Jastrzębie - Arka Gdynia 0:4! Wymarzony początek!\nNasi rywale: GKS Jastrzębie\n1 liga arka gks jastrzębie konferencja mamrot ściebura trenerzy trenerzy po meczu