2 października 2013 | 14:29\n- Wiedziałem, że nowicjat w zakonie jezuitów jest bardzo ciężki, wymaga życia w izolacji, ale nie wahałem się. Od początku byłem szkolony na nielegała, który jest przygotowany na każde zadanie. Z Tomaszem Turowskim, szpiegiem PRL-u i III RP, niedoszłym jezuitą i dyplomatą z najwyższymi tytułami, rozmawiają Agnieszka Kublik i Wojciech Czuchnowski. Fragment książki "Kret w Watykanie"\n- Od 1973 roku.\nCzyli 17 w PRL-u i 20 w III RP. 37 lat.\n- O RP to państwo powiedzieli, ale gdyby dodawać, wyszłoby czterdzieści parę, bo za pracę operacyjną "w terenie", za granicą, doliczano dodatkowy okres wysługi lat.\n- Zacznę od tego, kto mnie wychowywał. W niektórych publikacjach napisano, że mój ojciec był przedwojennym ideowym komunistą. To nieprawda. Ojciec był związany towarzysko z pułkownikiem Józefem Smoleńskim, ostatnim szefem II Oddziału Sztabu Głównego Wojska Polskiego, wywiadu wojskowego przed wojną. Miał na mnie poważny wpływ. To była bardzo silna osobowość, przed wojną należał do grupy literackiej Kwadryga, mieszkał w akademiku razem z Gałczyńskim. Był sędzią w Równem na Wołyniu, a potem sędzią Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Po wojnie, do 1948 roku, był sędzią, ale widząc, co się w kraju dzieje, przekwalifikował się na adwokata.\n- Nie wiedział. Powiedziałem mu o tym dopiero krótko przed jego śmiercią. Dla niego to był szok.\nJa powiedziałem ojcu tak: "Jestem w wywiadzie polskim, wstąpiłem tam z pełną świadomością...".\nBył przekonany, że pan chciał zostać jezuitą. Wybaczył panu trwające prawie ćwierć wieku kłamstwo?\n- Powiedział: "Ja dokonywałem wyborów zgodnie ze swoim sumieniem w 1918 roku, kiedy wstępowałem do POW, ty dokonywałeś swoich wyborów, więc ja nie mam ci nic do wybaczenia ani nic do zarzucenia, ty się z tym rozliczasz sam".\nI ja się z tym rozliczam sam.\n- To uproszczenie. Jeśli chodzi o służby specjalne polskie, to XIV wydział I departamentu MSW, wywiad nielegalny, był oazą suwerenności. Rosjanie nie mieli do tego zasobu ludzkiego żadnego dostępu. Oczywiście byłoby naiwnością powiedzieć, że nie używali zdobytych przez nas informacji, ale nie było żadnej bezpośredniej ingerencji.\n- Była głęboko wierząca, lekarz okulista. Swego czasu, równolegle z medycyną na Uniwersytecie Jagiellońskim, studiowała w Akademii Sztuk Pięknych. Skończyła medycynę, ale ASP już nie. Nie była w stanie sprostać tylu obowiązkom.\nRodzice mieszkali przed wojną w Warszawie, gdzie ojciec był sędzią, na Senatorskiej 28. Tam też urodziła się moja siostra. Mnie nie było wówczas w planach, pojawiłem się na świecie w 1948 roku. Już po wojnie, gdy nie było do czego wracać w stolicy, rodzina przeniosła się do Zagłębia, do Dąbrowy Górniczej, skąd pochodziła mama. W tym mieście chodziłem z matką regularnie do kościoła. Tymczasem ojciec zostawał przed kościołem.\n- Nie. Trudno byłoby mi jej o tym opowiedzieć.\n- Miałaby pewnie kłopoty. Pewnie poszłaby do kościoła i się wymodliła za mnie.\n- W 2010 roku, kiedy zostałem zdekonspirowany przez IPN. Moja żona jest Hiszpanką. Hiszpanie mają do tego nieco inny stosunek, na szczęście.\n- Nie. Miałem cały czas pełne wsparcie.\n- Po szkole wstąpiłem do Związku Młodzieży Socjalistycznej, potem pojechałem na studia do Krakowa, na filologię rosyjską.\nPana studia przypadły na marzec 1968 roku.\n- Na studiach robiłem szybką karierę w ZMS-ie. W 1968 roku byłem już wiceprzewodniczącym zarządu uczelnianego na Uniwersytecie Jagiellońskim. Piszę też wiersze i publikuję w "Studencie", "Życiu Literackim", "Poezji".\nJak się zostawało szpiegiem w PRL-u\n- Byłem ideowo zaangażowany - i to nie był wybór konformisty - po stronie władzy, jako członek ZMS-u. Ale jako działacz studencki byłem zaangażowany po stronie studentów.\nNajpierw zadzwonili do mnie z placu Wolności w Krakowie, z siedziby Służby Bezpieczeństwa, żebym się tam zgłosił. Powiedziałem, że jestem działaczem politycznym i że zapraszam do siebie. Przyszli i mówią: "Powiedziano nam, że brał towarzysz udział w demonstracjach, a nawet robił ulotki, podobno pan nawet pisał teksty ulotek".\nJa im na to: "Panowie, jestem działaczem studenckim i muszę być tam, gdzie są studenci, tam jest moje miejsce". Wyraźnie nie byli usatysfakcjonowani tą odpowiedzią.\nStarałem się zdać egzaminy, na przykład z gramatyki opisowej. Pewien profesor - wtedy doktor ledwie, nie będę wymieniał jego nazwiska - przyjął mnie u siebie w gabinecie, kładłem indeks, on otwierał gazetę i czytał, po czym brał mój indeks i wpisywał mi dwóję. No i tak podchodziłem dwa czy trzy razy do tego egzaminu. Oczywiście nie zdałem.\n- Powiedziano mi, że nie będzie sądu kapturowego i mnie nie usuną, ale lepiej, żebym zrezygnował z funkcji wiceprzewodniczącego.\nMiałem wilczy bilet, nigdzie nie mogłem studiować. Wróciłem do rodziny do Sosnowca, uczyłem rosyjskiego w technikum kolejowym. Zgłosiłem się do Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie. Profesor Ferdynand Rajchman, filolog klasyczny, człowiek wielkiej wiedzy, głębokiej kultury, bardzo lubiany przez studentów, znał moją pracę o mistycznym wymiarze poezji Aleksandra Błoka i uważał, że powinienem napisać magisterium na ten temat. Wziął wobec rektora odpowiedzialność za mnie.\n- Nie, to nie jest takie łatwe. Byłem wtedy w okresie zamętu duchowego. Nie miałem nic do powiedzenia w ZMS-ie, miałem problem ze studiami, walił się mój system wartości. Jednocześnie brałem aktywny udział w życiu kulturalnym Krakowa, działałem w grupie Teraz, spotykałem się z Wisławą Szymborską, z jej przyjaciółką Beatą Szymańską, która była opiekunką koła młodych literatów na Krupniczej.\nWałach po wojnie walczył z podziemiem, między innymi na Podhalu z "Ogniem".\n- Tak. Przyszedłem na ten wieczór autorski, bo napisał książkę o działalności w okresie okupacji hitlerowskiej na terenie Zagłębia, Dąbrowy, Sosnowca, Trzebini i okolic. Mnie to zaciekawiło. Podszedłem do niego i powiedziałem, że urodziłem się w Sosnowcu. I zaczęła się rozmowa, trwała jakieś dziesięć minut. Dał mi książkę z dedykacją. Na koniec rzucił: "Wie pan co, niech pan kiedyś do mnie wpadnie". "Dokąd mam wpaść?" - pytam. Nie wiedziałem, kim jest, nie miał na czole napisane: "Jestem krakowski Moczar i jestem szefem SB". On zaprasza na plac Wolności. Mówi, że jest zastępcą komendanta wojewódzkiego MO do spraw Służby Bezpieczeństwa.\n- Niewątpliwie pierwsze zainteresowanie mną.\n- Tak, przypuszczałem, że nie będziemy rozmawiać o poezji czy literaturze. Liczyłem, że ta rozmowa pozwoli mi wyjaśnić moją sytuację. Ale on mi wtedy powiedział, że nie ma czasu, ale może się potem zobaczymy na mieście. Wałach nie był głupi. Istnieje przekonanie, że bezpieka to była banda debili. Nie, to nie była banda debili.\nI Wałach mówi do mnie tak: "Doszedłem do wniosku, że pan mógłby służyć Polsce, mógłby pan naprawdę coś dobrego dla Polski zrobić. Zastanawiam się, czy pan nie nadawałby się do pracy w wywiadzie". Odpowiedziałem, że ja się też w tej chwili nad tym zastanawiam.\nDał mi 24 godziny. I zastrzegł, że jeśli postanowię, że nie chcę, to po prostu zapominam o tej rozmowie.\n- Nie. Musiałem to sam w sobie rozważyć. Pomyślałem sobie tak: jestem poza systemem, w którym funkcjonowałem, bo poza uczelnią, poza ZMS-em, nie mam w tej chwili wpływu na nic i obawiam się, że już nie będę miał.\n- No nie, przecież nie mogłem o tym nikomu powiedzieć, nikt nie mógł naprawdę wiedzieć, co robię. Nie czekała mnie luksusowa sytuacja dyplomaty pracującego jako wywiadowca. Więc gdybym został nakryty, nie groziła mi ekstradycja, tylko ciężkie więzienie. No i wiedziałem, że nie będę miał normalnego życia rodzinnego.\n- Po tych 24 godzinach myślenia się zgodziłem. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że będę pracował jako nielegał.\nNa kolejnym spotkaniu usłyszałem tylko, że mam normalnie kończyć studia na WSP, bo jeśli nie skończę, to nasza rozmowa jest po prostu nieważna. Potem przyjdzie do mnie kolejny człowiek i podejmę ostateczną decyzję. I przez kolejne trzy lata mnie obserwowali i sprawdzali. Dało się to zauważyć, bo przeprowadzano nawet wywiady środowiskowe na mój temat wśród sąsiadów.\nRozmowa z nim trwała dwa dni, w hotelu Cracovia. Jakowiec powiedział, że przeszkolą mnie indywidualnie, czyli nie pojadę do ośrodka szkolenia kadr wywiadu, tylko "profesorowie" zgłoszą się do mnie.\nPytam go: "A czemuż to takie wyjątkowe traktowanie?".\nJakowiec: "Przeanalizowaliśmy pana postać, zrobiliśmy profil psychologiczny, charakterologiczny, według nas pan nadaje się do pracy w elitarnej jednostce wywiadu, czyli jako nielegał".\n- Tak, i podpisałem jednostronną umowę, co mi grozi w razie zdradzenia tajemnicy.\n- Można się domyślić.\nPrzeraził się pan tym, że zawsze będzie pan wieść podwójne życie, czy raczej był pan tym podekscytowany?\n- Pomyślałem, że to może być ciężkie, ale ponieważ podjąłem takie zobowiązanie wobec samego siebie, trudno mi było się z tego wycofać.\nU profesora Rajchmana obroniłem pracę magisterską w 1973 roku i od razu przeniosłem się do Warszawy. Zamieszkałem u rodziny. Ojciec jeszcze przed wojną był w bardzo dobrych relacjach z matką Urszulą Ledóchowską, bywał w Rzymie, spotykał się z nią.\nLedóchowscy to nie tylko hrabiowska rodzina, ale też bardzo kościelna, jedyny generał zakonu jezuitów pochodzący z Polski to właśnie członek tej rodziny, Włodzimierz Ledóchowski.\nW Krakowie moja rodzina była dobrze zakotwiczona, moja ciotka Irena Turowska była przez pewien czas dyrektorem działu Jagiellonki, biblioteki UJ. Znała tutejsze środowisko intelektualno-naukowe, a także rodzinę Ledóchowskich i kręgi krakowskiej kurii biskupiej. Biskupa Wojtyłę poznałem w 1959 roku, jako jedenastoletni chłopak. Pamiętam, że to była uroczystość rodzinna, ślub. Odbywała się na Wawelu, gdyż rodzic pana młodego, profesor politechniki, specjalista od termodynamiki, pracował przy zabezpieczeniu zamku przed wilgocią i miał tam mieszkanie służbowe. Usiłowałem w kącie wypić kieliszek wina. Wojtyła podszedł do mnie i mówi: "No, no, ciekawe, co z ciebie wyrośnie?".\nTakie było moje pierwsze spotkanie z Karolem Wojtyłą.\nJak KGB inwigilowało Watykan: ''Papieże i szpiedzy''\nRodzina pomogła panu znaleźć pracę z Warszawie?\n- Sam znalazłem pracę w kierowanym przez Janusza Zabłockiego Ośrodku Dokumentacji i Studiów Społecznych (ODiSS), który wydawał pismo "Chrześcijanin w Świecie", przez dwa lata byłem tam publicystą. Zajmowałem się tematyką niemiecką i rosyjską, pisałem recenzje, adaptowałem przekłady tekstów z prasy rosyjskiej.\nWywiad zaakceptował, że pracuje pan w "Chrześcijaninie..."?\n- Tak, ale oczywiście musiałem to z nimi uzgodnić.\nJednocześnie się pan szkolił.\n- Przez trzy lata, do 1975 roku.\nPierwszy stopień - starszego sierżanta sztabowego - dostałem w 1974. Wtedy częściowo mieszkałem u rodziny, potem - legendując - wynająłem mieszkanie na Saskiej Kępie. Mogę o tym mówić, to mieszkanie jest nieużywane, o innych nie będę opowiadał.\n- Tak mówimy, gdy tworzymy przykrywkę dla naszej pracy. Taki żargon szpiegowski. No więc legendując wobec osób trzecich, wobec rodziny, mieszkałem na Saskiej Kępie. Tam zaczęły się intensywne szkolenia. Wykładowcy przyjeżdżali do mnie. Zajęcia trwały nawet dziesięć godzin dziennie.\nGotowaliście sobie sami?\n- Nie, ktoś z personelu administracyjnego wywiadu przynosił gotowe jedzenie i się pracowało.\nMiałem intensywny kurs niemieckiego, znałem rosyjski i francuski jako tako. Uczyłem się alfabetu Morse'a, doszedłem do pięciuset znaków na minutę.\nBiskupa Wojtyłę poznałem w 1959 roku, jako jedenastoletni chłopak. Pamiętam, że to była uroczystość rodzinna, ślub na Wawelu. Usiłowałem w kącie wypić kieliszek wina. Wojtyła podszedł do mnie i mówi: "No, no, ciekawe, co z ciebie wyrośnie?"\nUczyłem się szyfrów, chemii. Znajomość chemii w pracy operacyjnej, jeśli się przesyła meldunki, jest niezbędna. To była głównie kwestia fotografii i ukrytego przesyłania informacji. Tzw. technika mikrokropki. Robi się zdjęcie mikrofilmowe, po czym poprzez obróbkę kliszy filmowej zdejmuje się miękką część, która jest elementem nośnym obrazu, z podłoża plastikowego, a potem z tego się formuje malusieńką kropkę i podkleja na przykład pod znaczek na kopercie. Albo pod słowami "Droga ciociu, pięknie tutaj, słońce świeci". I się wysyła.\nI takie rzeczy pan potrafił robić?\n- To były dobre służby, nie robiło się błędów. Wtedy rzemiosło było dobre, czego dziś często brakuje.\nUczył się pan zabijać?\n- Nie. Uczyłem się sztuk walki. Dostałem broń osobistą, uczyłem się strzelania, ale nie zabijania. To są głupie opowieści. Nielegała nie szkoli się na egzekutora.\nUczyli pana, jak kamuflować to swoje drugie życie?\n- Oczywiście. Miałem psychologiczne szkolenia. Mogę was zapewnić, że jeszcze dzisiaj na wariografie moja linia byłaby zupełnie spokojna.\nCzyli uczyli pana prawdziwie kłamać?\n- Uczono mnie właściwie zabezpieczać źródła informacji.\nJak oszukuje się wariograf?\n- To byłoby nieprzyzwoite, gdybym to teraz powiedział.\n- Na pewno umiem.\nTeraz pan kłamie?\n- Nie, teraz nie muszę.\nWywiad płacił panu w czasie szkoleń?\n- To były śmieszne pieniądze, 1600 złotych czy coś takiego. W ogóle w wywiadzie nie zarabiało się żadnych wielkich pieniędzy. Jakby dzisiejszy urzędnik bankowy dowiedział się, jaką miałem pensję jako nielegał, który pracuje w terenie i ryzykuje życie, to zapewne byłaby to pierwsza moja ofiara śmiertelna, bo umarłby ze śmiechu.\nJako nielegał nie zarabiał pan dużo?\n- Nie. No może jakieś 5-6 tys. zł w latach 70.\n- Zależy, za jaką pracę. Za taką, w której ryzykuje się życie, zdrowie i wolność osobistą - chyba niewiele. Ale one były deponowane, ja ich nigdy nie widziałem.\n- Po zakończeniu pracy straciły wartość, więc jak w końcu je zobaczyłem, to był wręcz śmieszny widok.\nA ile to było?\n- Powiem szczerze, warunki materialne nie były najistotniejszą rzeczą, którą bym pamiętał. W każdym razie na pewno starczyłoby na kupienie dobrego samochodu, na przykład wówczas, w latach 80., poloneza.\nW każdym razie, gdy byłem nielegałem, nie miałem prawa dotykać tych pieniędzy. Zresztą jak by to wyglądało, gdybym jako zakonnik ubogi - może nie duchem, ale finansowo - siedział w paryskiej dzielnicy Saint-Germain-des-Prés i pił szampana?\n- Nie, proszę wyobrazić sobie, że socjalistyczne elementy w tej przysiędze nie istniały. Były elementy dotyczące lojalności i służby państwu polskiemu.\nIle osób wiedziało, że pan będzie nielegałem?\n- Tyle, ilu było szkoleniowców, przynajmniej siedem, ale żadna z nich nie znała moich prawdziwych danych. Posługiwałem się tzw. wtórnikowymi dokumentami.\nJak pan się wtedy nazywał?\n- Dzierżoń Tomasz, syn Stanisława. Pod takim nazwiskiem składałem przysięgę.\nW "Chrześcijaninie w Świecie" publikował pan jako Turowski?\n- Jako Tomasz Turowski, to oczywiste. To były dwa równoległe istnienia. Gdyby nie daj Boże - przepraszam, że użyję takiego sformułowania - doszło do połączenia tych dwóch osób, mógłbym sobie strzelić w łeb.\nKrzysztof Kozłowski o książce Zbigniewa Siemiątkowskiego ''Wywiad a władza'': ''Komu służył wywiad?''\nJak werbowano agentów: ''Kiszczak ujawnia metody SB''\nCzego jeszcze nauczył się pan podczas tych szkoleń, które pan przechodził?\n- Studiowałem kazusy dotyczące operacji wywiadowczych różnych krajów. Na podstawie błędów obcych wywiadów można było opracowywać fikcyjne terenowe sytuacje, które potem się ćwiczyło w celu uniknięcia takich samych błędów już podczas właściwej pracy.\nUczyłem się też dość intensywnie języka włoskiego. Bo pracując w środowisku ODISS-u, w środowisku laikatu kierowanym przez posła i redaktora Janusza Zabłockiego, musiałem znać włoski. Ta organizacja utrzymywała dobre relacje zarówno z chadecją zachodnioniemiecką, jak i z włoską. Kursy organizował "Chrześcijanin...", a wywiad je dofinansowywał. W moim przypadku plus był taki, że pracując w "Chrześcijaninie...", mogłem te lekcje odbywać w redakcji. To było o tyle istotne, że gdy pojawiła się kwestia wyjazdu na stypendium na dalsze doskonalenie języka włoskiego w Universita per stranieri - dla obcokrajowców - w Perugii, to już miałem dobre relacje z Instytutem Kultury Włoskiej w Warszawie. Więc wszystko było przyzwoicie zalegendowane, nie było żadnego tworzenia sztucznych dokumentów, wszystko było naturalne.\n- Rosyjski, hiszpański, angielski basic, niemiecki, francuski, włoski, no łacinę też oczywiście i w pewnym stopniu klasyczną grekę.\nSkładanie przysięgi odbyło się w siedzibie wydziału XIV. A potem przyjęcie?\n- Istnieją legendy o luksusowych ucztach, wielkich alkoholowych libacjach. Może to śmiesznie zabrzmi, ale wydział "N" ("enka", nielegałowie) to był taki trochę zakon. Grupa ludzi, którzy zakładali, że się poświęcają, że mają misję. I dlatego libacji nie było, tylko lampka szampana.\n- Nie. Były flaczki, stek i dobre wino. Bo ja nie lubię wódki i koledzy o tym wiedzieli.\nTo ile osób wiedziało o panu?\n- Kilka. Szef wywiadu, czyli I departamentu MSW, niektórzy szkoleniowcy i oficer prowadzący. Bo w ogóle tu trzeba uściślić: oficer prowadzący to najważniejsza osoba w życiu nielegała. Nielegał jest takim wilkiem samotnikiem, nie działa w grupie. Oficer prowadzący jest jego kontaktem, to jest oparte na głębokim zaufaniu. Jeśli nie wierzysz, że stoi za tobą ktoś, kto jest gotów dać za ciebie głowę, to najlepiej się z takiej zabawy wypisać.\nKogo lustrował IPN: ''Oficer dwóch wywiadów?''\n''Sprawa Turowskiego: kompromitacja IPN''\nZaraz po złożeniu przysięgi dostał pan instrukcję wyjazdową?\n- To był koniec września, początek października 1975 roku. Mieszkałem wtedy na Saskiej Kępie. W sumie mieszkałem chyba w dziesięciu miejscach, co parę miesięcy zmieniano mi mieszkanie, żeby za bardzo ktoś się mi nie poprzyglądał i nie zaczął zadawać sobie pytań, na przykład sąsiadka emerytka.\nNadal pracował pan w "Chrześcijaninie w Świecie"?\n- Tak, tak, prowadziłem tam działkę o Rosji.\nW instrukcji wyjazdowej są zadania, podstawowe elementy dotyczące systemów łączności, haseł wywoławczych i alarmowych. Jestem już po przysiędze, mam stopień starszego sierżanta sztabowego i otwartą drogę do patentu oficerskiego. I dowiaduję się, że mam wchodzić w struktury zakonu jezuitów. Dlatego że jezuici są kapelanami we włoskich służbach specjalnych i u karabinierów włoskich. A Włochy to południowa flanka NATO, w sztolniach skalnych klifowego brzegu Sardynii w okolicach Perdasdefogu, na południe od granicy prowincji Ogliastra, stacjonują podwodne okręty atomowe USA, VI flota amerykańska - na Morzu Śródziemnym. Oczywiście to jest domena służb amerykańskich, ale ochrona kontrwywiadowcza i wywiadowcza po części spoczywała na wywiadzie i kontrwywiadzie włoskim. Na przykład bezpieczeństwo niektórych obiektów strategicznych i radarów. I w tych jednostkach byli kapelani, a kapelanami byli jezuici.\nPan dostał zadanie zostania członkiem zgromadzenia? Duchownym?\n- Mój oficer prowadzący, analizując mój profil psychologiczny... uznał, że ja się do jezuitów nadam, że mój pobyt u nich będzie dobrym legendowaniem.\nTo już nie tylko legendowanie. To od pana wymagało naprawdę bycia kimś, kim pan przecież nie był.\n- Rozumiem, o co wam chodzi. Dla mnie to nie była decyzja, która by angażowała moje sumienie. Ja wyniosłem znajomość religii i teologii z domu. Religii ze strony matki, teologii ze strony ojca, który był agnostykiem i opowiadał mi o teologii nie jako o rzeczy do wierzenia, tylko do rozumienia. Ale kiedy wstępowałem do służb, byłem niewierzący.\nA chrzest, bierzmowanie?\n- Chrzest i sakrament bierzmowania otrzymałem. Chodziłem też na religię, która skutecznie mnie od wiary odsunęła.\nJak pan przyjął to zadanie?\n- Oczywiście myślałem, jak by to przyjęła matka. Jak by to przyjął ojciec, się nie obawiałem.\nMiałem świadomość, co to jest zakon jezuitów, wiedziałem, że nowicjat jest bardzo ciężki, dwuletni, wymaga życia w izolacji, a ja byłem jednak z rodziną silnie związany.\nCo mógł pan jej powiedzieć?\n- Że jadę na kurs języka włoskiego do Perugii. O tym, że wstępuję do nowicjatu, rodzina dowiedziała się od jezuitów polskich. Zgłosił się do nich lokalny przełożony zakonu i powiedział, że syn podjął decyzję o "wstąpieniu do nas".\nPan się nie wahał ani chwili? Musiał pan z tylu rzeczy zrezygnować. Właściwie ze wszystkiego, co najważniejsze dla dwudziestolatka.\n- Nie wahałem się. Oczywiście, jak człowiek jest nielegałem, a ja od początku byłem szkolony na nielegała, to jest przygotowany na każde zadanie.\nMiał pan wtedy dziewczynę?\n- Owszem. Ale na szczęście nie musiałem tutaj niczego legendować, bo się akurat rozstaliśmy. Nie chcę podawać jej nazwiska, żyje, ma rodzinę.\nCo panu pomogło dostać się do jezuitów i dosyć szybko wyjechać do Włoch?\n- Po marcu 1968 roku odbyło się spotkanie kardynała Karola Wojtyły z osobami, które w jakiś sposób zostały pośrednio czy bezpośrednio represjonowane. I ja tam byłem, w krakowskiej kurii na ulicy Franciszkańskiej. Wojtyła mnie sobie przypomniał z tamtej rodzinnej imprezy na Wawelu i powiedział do mnie: "No to dobrze wyrosło w sumie".\nTurowski zbliża się do papieża: ''Wyznania szpiega PRL w Watykanie''\nZapamiętał jedenastolatka, który dziesięć lat wcześniej w kącie pił wino?\n- Tak. Zaproponował mi nawet, żebym się zaangażował w laikat, w świeckie życie Kościoła.\nAle pan był w ZMS-ie.\n- Tak, ale nie byłem w PZPR. Dla Wojtyły to, że ktoś był w ZMS-ie, nie miało żadnego znaczenia.\n- Nie, to nie był element przysięgi. Do partii wstąpiłem już na odległość, w 1977 roku.\n- Ideowo byłem przekonany.\n- Do tego, że system posiada rezerwy wewnętrzne pozwalające na ewolucję, a prosocjalne nastawienie na zapobieganie rozwarstwieniom ekonomicznym da się połączyć z postępem społecznym i gospodarczym.\nŻeby dostać się do jezuitów, trzeba było mieć listy polecające. Pan miał od kogo?\n- Od kardynała Wojtyły i od biskupa Rubina, potem kardynała zresztą, i od biskupa Wesołego, a więc od tych, którzy zajmowali się polską emigracją w Rzymie. Kardynał powiedział: "Jakby ci cokolwiek było potrzebne, masz tu listy, glejty, idź jak w dym".\nWojtyła był osobą bardzo złożoną, teologicznie był dość zachowawczy, ale po ludzku bardzo otwarty i ciepły.\nJak to się stało, że Karol Wojtyła napisał panu listy polecające?\n- Poszedłem do niego i powiedziałem, że jadę na kurs języka do Włoch, nie mam jakichś specjalnych warunków finansowych i gdyby można było prosić o wsparcie na miejscu, to proszę. I Wojtyła napisał otwartym tekstem, że przyjdzie człowiek i żeby okazać mu wszelką potrzebną pomoc.\nNie powiedział mu pan, że chce pan wstąpić do jezuitów?\n- Nie. Kardynał nie bardzo kochał jezuitów i już jako papież powiedział mi: "Mogłeś wstąpić do seminarium i być >>przyzwoitym<< księdzem".\nPo wyborze Karola Wojtyły na papieża jezuici przypomnieli sobie, że miał pan list od niego?\nKomentarz jezuity, ojca Wacława Oszajcy: ''Któż ja jestem, żebym osądzał brata?''\n- wywiad rzeka z Tomaszem Turowskim, z którym rozmawiają Agnieszka Kublik i Wojciech Czuchnowski (wyd. AGORA). Od dziś w księgarniach i salonach prasowych\ndio62 29.12.2013, 01:03\na mnie zastanawia czy Wojtyła nie był agentem wywiadu przecież tak koncertowo dobił Kk na Zachodzie tak nieudolnie kryjąc pedofili w swoich szeregach a wręcz wyglądało to na wystawianie ale prawdziwym majstersztykiem było mianowanie polskimi biskupami największych przygłupów w sutannach, to nie mógł być przypadek


Iran: sankcje i reakcja\nW Teheranie demonstranci protestujący przeciw sankcjom Londynu wobec Iranu wdarli się we wtorek na teren brytyjskich obiektów dyplomatycznych, wybijając okna, paląc flagę brytyjską i na krótko biorąc sześciu zakładników. Londyn wyraził oburzenie z powodu ataku.\nZ ostatnich doniesień mediów irańskich wynika, że protestujący wycofują się z dwóch zaatakowanych kompleksów budynków dyplomatycznych, znajdujących się w centrum oraz na północy Teheranu. Według relacji mediów grupa kilkudziesięciu osób spośród kilkuset protestujących przed głównym kompleksem ambasady brytyjskiej w centrum Teheranu sforsowała bramę i wdarła się na teren ambasady. Radykalni studenci zdjęli flagę brytyjską, spalili ją i zastąpili irańską; rzucali kamieniami i koktajlami Mołotowa. Policja na pewien czas ich usunęła, ale po kolejnym starciu protestujący znów wtargnęli na ten teren.\nMSZ w Londynie wezwał swych obywateli znajdujących się w Iranie, by pozostali w domach i nie zwracali na siebie uwagi. Ministerstwo wyraziło oburzenie z powodu zajść w Teheranie i oceniło, że są one "absolutnie nie do zaakceptowania". Słowa potępienia z powodu ataku napłynęły z Brukseli, Waszyngtonu, Paryża i Moskwy. "Stanowczo potępiamy to wtargnięcie, które jest zupełnie nie do zaakceptowania, i wzywamy władze Iranu, by wywiązały się ze swoich międzynarodowych zobowiązań dotyczących ochrony dyplomatów i ambasad" - oświadczyła szefowa dyplomacji UE Catherine Ashton poprzez swą rzeczniczkę Maję Kocijanczicz.\nOburzona Brytania grozi konsekwencjami\n"Oburzającym i niewybaczalnym" nazwał atak demonstrantów na ambasadę Wielkiej Brytanii w Teheranie brytyjski premier David Cameron. Zapewnił, że konsekwencje niezapewnienia przez Iran ochrony brytyjskiego personelu i mienia będą poważne.\n"Dzisiejszy atak na ambasadę brytyjską w Teheranie był oburzający i niewybaczalny. To, że władze irańskie nie zdołały obronić personelu i własności brytyjskiej, było hańbą. Władze Iranu muszą sobie uświadomić, że konsekwencje tego, iż nie zdołały obronić naszego personelu, będą poważne. W najbliższych dniach rozważymy, jakie powinny to być kroki" - oświadczył Cameron.\nWcześniej szef MSZ Wielkiej Brytanii William Hague również oświadczył, że Iran spotkają poważne konsekwencje z powodu wtorkowych wydarzeń.\nHague dodał, że znane są losy pracowników ambasady. Wcześniejsze doniesienia mediów mówiły o tym, że sześć osób z personelu zostało na krótko wziętych na zakładników przez protestujących. Hague powiedział, że sytuacja była niejasna i że nie nazwałby tych osób zakładnikami.


Regulamin przyznawania stypendiów naukowych dla profesorów wizytujących | Wyższa jakość kształcenia kluczem do rozwoju Uniwerstytetu Medycznego w Białymstoku\nRegulamin przyznawania stypendiów naukowych dla profesorów wizytujących\nprzyznawania stypendiów naukowych dla profesorów wizytujących\nw ramach Zadania nr 2 projektu pt: „Wyższa jakość kształcenia kluczem do rozwoju Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku”, finansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego i budżetu państwa w ramach Poddziałania 4.1.1 Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki.\nRegulamin obowiązuje podczas realizacji w/w projektu, zgodnie z umową z dnia 18.11.2009 r. zawartą z Ministerstwem Nauki i Szkolnictwa Wyższego, tj. w okresie: listopad 2009 r. – wrzesień 2012 r.\nPostanowienia niniejszego Regulaminu dotyczą przyznawania stypendiów naukowych dla wybitnych profesorów wizytujących, zatrudnianych w Uniwersytecie Medycznym w Białymstoku w celu podnoszenia potencjału dydaktycznego i naukowego Uczelni.\na) Projekt - należy rozumieć projekt pt. „Wyższa jakość kształcenia kluczem do rozwoju Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku”, finansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego i budżetu państwa w ramach Poddziałania 4.1.1 Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki.\nc) profesor wizytujący – profesor wizytujący w rozumieniu przepisów Ustawy prawo o szkolnictwie wyższym z dnia 27 lipca 2005 roku.\nd) dziedziny szczególnie istotne dla rozwoju gospodarki - w rozumieniu projektu(m.in. wg Krajowego Programu Badań Naukowych i Prac Rozwojowych MNiSzW, 30.10.2008 r.): badania genomiczne, biologia molekularna, patogeneza chorób układu krążenia, choroby cywilizacyjne, bioinformatyka, nowe markery w diagnostyce, tworzenie nowych metod leczenia, nowe technologie dla potrzeb farmakoterapii;\ne) stypendysta / uczestnik wsparcia – osoba zatrudniona w UMB jako profesor wizytujący, z którą została zawarta umowa stypendialna.\n1. W ramach Projektu, w celu wzmacniania swojego potencjału dydaktycznego i naukowego, Uczelnia może przyznawać stypendia naukowe wybitnym naukowcom z renowowanych ośrodków zagranicznych, zatrudnianym w UMB jako profesorowie wizytujący.\n2. Otrzymujący stypendium naukowe profesorowie wizytujący powinni wpisywać się w dziedziny szczególnie istotne dla rozwoju gospodarki.\n3. Uczelnia może przyznać stypendium w każdym roku realizacji Projektu (edycja: 2010, 2011, 2012) minimum 6 profesorom wizytującym.\n4. Profesor wizytujący uzyskuje stypendium naukowe na podstawie dorobku naukowego i uzasadnienia jak największych korzyści dla Uczelni.\n5. Uczelnia przyznaje stypendia naukoweprofesorom wizytującym, którzy należą do grupy najwyżej notowanych światowych ekspertów w danej dziedzinie nauk medycznych (m.in. laureaci Nagrody Nobla, naukowcy posiadający publikacje np. w: Nature, Science, Lancet itd., osoby kierujące europejskimi konsorcjami, itp.) oraz spełniają kryterium Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, tj.: w ostatnich 3 latach ogłosiły co najmniej 5 publikacji z pkt. 30 wg MNiSzW.\n1. Zaproszenie do współpracy wybitnego uczonego może nastąpić na wniosek samodzielnego pracownika UMB złożony do Działu Nauki i Współpracy Międzynarodowej UMB.\n2. Do zgłaszanej kandydatury profesora wizytującego wnioskodawca dołącza prezentację jego osoby, ze szczególnym uwzględnieniem:\nI) dorobku naukowego kandydata (ze wskazaniem wartości IF lub punktów MNiSW),\nII) formy działania kandydata na rzecz Uczelni, w szczególności: tematykę wykładów, spotkań z młodymi naukowcami, szkoleń w zakresie nowoczesnych metod badawczych, i innych korzyści dla UMB;\n3. Do wniosku o zaproszenie profesora wizytującego wnioskodawca dołącza dodatkową, niezależną opinię innego pracownika UMB z tytułem profesora.\n4. Kwalifikacja kandydatów na profesorów wizytujących odbywa się na bieżąco w trakcie trwania Projektu.\n5. O przyznaniu stypendium naukowego dlaprofesora wizytującego postanawia Prorektor ds. Nauki.\n6. Prorektor ds. Nauki wyznacza spośród samodzielnych pracowników UMB opiekuna profesora wizytującego na czas jego pobytu w Uczelni.\nZadania profesorów wizytujących\n1. Profesorowie wizytujący otrzymujący stypendia z Projektu mają obowiązek wygłoszenia wykładów z danej dziedziny dla całej społeczności akademickiej Uczelni w ramach tzw. Rector´s Lecturers oraz zrealizowania wybranych form pracy na rzecz Uczelni, np.:\nb) przeprowadzenia spotkań otwartych z pracownikami naukowo-dydaktycznymi Uczelni,\nc) poprowadzenia laboratoriów praktycznych z genominki funkcjonalnej i analizy bioinformatycznej danych genomowych,\nd) udzielania indywidualnych konsultacji specjalistycznych dla zainteresowanych pracowników naukowo-dydaktycznych Uczelni.\n2. Profesor wizytujący zobowiązany jest do umieszczania w prezentacjach / publikacjach / materiałach dydaktycznych powstałych w wyniku udziału w Projekcie informacji o otrzymanym stypendium ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego.\nZasady przyznawania i rozliczania stypendiów\n1. Warunki wypłacania stypendium oraz prawa i obowiązki stron określa umowa stypendialna.\n2. W przypadku zatrudnienia profesora wizytującego dłuższego niż 1 miesiąc wypłata stypendium następuje proporcjonalnie za każdy miesiąc z góry do łącznej wysokości stypendium.\n3. W przypadku utraty statusu profesora wizytującego Uczelnia przerywa wypłatę stypendium.\n4. Uczelnia nie pokrywa ze środków Projektu kosztów związanych z przejazdem, zakwaterowaniem i wyżywieniem profesora wizytującego.\n5. Rozliczeniem stypendium dla profesora wizytującego będzie przeprowadzenie wykładów oraz zrealizowanie innych form pracy wynikających z umowy stypendialnej.\n6. Po zakończeniu pobytu profesora wizytującego jego opiekun składa do Działu Nauki i Współpracy Międzynarodowej w terminie 14 dni sprawozdanie z realizacji zaplanowanych w umowie stypendialnej zadań.\n1. Regulamin zostaje wprowadzony Zarządzeniem Nr 47/10 Rektora Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku z dnia 23.08.2010 r.


Dlaczego przestałem pić kawę - Tak Chcę Żyć\nWolny\twolność od uzależnień\t0\nDlaczego przestałem pić kawę? Tak naprawdę, kawy nie piję dopiero drugi dzień (stan na dzień 5 listopada 2021 roku). To moje kolejne podejście do odstawienia tego napoju i sam nie wiem, jak się skończy. Pewne jest jedno: bardzo chcę przestać pić kawę, choć uwielbiam jej smak, który towarzyszy mi przez cały dzień.\nDlaczego przestałem pić kawę?\nChoć kubki smakowe spragnione są tego smaku, to niekoniecznie przepada za kawą mój układ nerwowy. Od dzieciństwa z większym lub mniejszym nasileniem towarzyszą mi nerwowe tiki twarzy. Wiele wycierpiałem w życiu z ich powodu i najadłem się wstydu. Marzę o tym, by raz na zawsze się od nich uwolnić. Niestety, nie pomaga mi w tym codzienne picie kawy. Zbyt duża dawka hormonu stresu pobudza cały organizm i prowokuje do kolejnych tików.\nTo nie jedyny powód, dla którego po raz kolejny zdecydowałem się na odstawienie kawy. Mam mnóstwo pomysłów do zrealizowania i gdybym mógł, zrezygnowałbym nawet ze snu, by móc się nimi zająć. Sen jest jednak bardzo ważny, a po wypiciu kawy nie należy on do najlepszych. Jest płytki i przerywany częstymi odwiedzinami w ubikacji. Choć piłem jedną kawę dziennie, to zwykle robiłem ją w okolicy godziny 13-14. i sączyłem nieraz do 22. Po prostu uwielbiam jej smak i słodycz. Nie mam problemów z zasypianiem, ale z głębokim snem już tak.\nCo się działo, gdy przestałem pić kawę?\nW trakcie poprzednich przerw w piciu kawy, po krótkim okresie przymulenia, senności, bólu głowy i ogólnego otępienia umysłowego, zaczynałem czuć się lepiej. Miałem więcej energii do działania i nie potrzebowałem wielu godzin, by naprawdę się wyspać. Budziłem się bez budzika, wyspany i wypoczęty, co wcześniej było nie do pomyślenia. Tęsknię za tym czasem, bo byłem o wiele bardziej produktywny i towarzyszył mi dużo lepszy nastrój. Poza tym, byłem bardziej opanowany, zdystansowany do bieżących problemów i ludzi, którzy wcześniej działali mi na nerwy. Bez kawy częściej wybierałem, co i kiedy mówię, niż bezmyślnie i emocjonalnie reagowałem.\nTym, co za każdym razem nakręca mnie na podjęcie wyzwania jest chęć odzyskania wewnętrznego spokoju. Moje życie bez kawy jest mniej reaktywne i bardziej zrównoważone. Nie przejmuję się tak zachowaniem innych i częściej akceptuję to, co kiedyś próbowałbym zmienić.\nMłodszy nie będę, ale…\n…mogę zadbać o swój wygląd zewnętrzny. Kawa niestety postarza cerę i niekorzystnie wpływa na mój wygląd. Odkąd zacząłem codziennie dbać o swoją skórę, widzę różnicę i mimo upływających lat, trzyma się całkiem nieźle. Kawa niestety nie pomaga w utrzymaniu młodego i zdrowego wyglądu, a mnie na nim zależy. Lubię czuć się dobrze w swoim ciele. Akceptuje swój wiek, ale wiem też, że moje ciało zasługuje na to, by o nie zadbać. Również skóra mojej twarzy, której niestety kawa nie służyła.\nJak wytrwać w podjętym wyzwaniu?\nW moim domu nie może być 30% śmietanki do kawy, bo tylko taka mi smakuje i dodatkowo podbija smak tego napoju. Kawy z domu nie wyrzucę bo pije ją moja partnerka, dlatego tym, co pomaga mi wytrwać, jest brak śmietanki. Pamiętam o tym w trakcie cotygodniowych zakupów, kiedy to umysł przekonuje, by kupić śmietankę. Przecież nie muszę jej teraz pić, a w razie, gdybym miał kryzys, to zawsze będzie pod ręką. Otóż, nie może być pod ręką, bo z pewnością po nią sięgnę i znajdę pretekst, by napić się kawy. A jeśli napiję się raz, to będę pił codziennie. Szkoda byłoby przecież wylewać śmietankę, która wiecznie w lodówce stać nie będzie.\nDziś dopiero drugi dzień i sam tak naprawdę nie wiem, co wydarzy się w kolejnych dniach. Dam znać, również wtedy, gdy polegnę i kawa znów zagości na moim biurku 🙂 Życz mi powodzenia 🙂\nDuchowe oświecenie – cholernie osobliwe A gdyby tak pozwolić…


Łomżyńscy policjanci gościli uczniów ze Szkoły Podstawowej w Wygodzie. Przedszkolaki uczestniczyły w nietypowej lekcji bezpieczeństwa, zwiedzały komendę oraz poznawały pracę funkcjonariuszy.\nDziś łomżyńscy policjanci gościli w Komendzie Miejskiej Policji grupę przedszkolaków ze Szkoły Podstawowej w Wygodzie. W sali, gdzie odbywają się codzienne odprawy służbowe funkcjonariuszy, policjanci zorganizowali małym słuchaczom pogadankę na temat szeroko rozumianego bezpieczeństwa. Odpowiadali też na pytania dotyczące ich codziennej służby. Milusińscy mogli też zobaczyć jak wygląda radiowóz. Jednak, nie wątpliwie, najciekawszym punktem wizyty było spotkanie z przewodnikiem psa służbowego i z samą „Kaliną”.


Sony DSC-RX100 czarny - Aparaty cyfrowe - Foto - Sklep internetowy Cyfrowe.pl\nJesteś tu: Strona główna | Fotografia | Aparaty cyfrowe | kompakty | Sony Aparat cyfrowy Sony DSC-RX100\nZestaw zawiera: aparat, akumulator (NP-BX1), zasilacz sieciowy (AC-UD10), przewód USB micro, pasek na rękę, przejściówka do paska na ramię, instrukcja obsługi, oprogramowanie (do pobrania ze strony producenta)\nmatryca CMOS 1-cal o rozdzielczości 20 mln pikseli\nobiektyw o jasności f/1.8-4.9\n3.6x zoom optyczny\n3-calowy ekran LCD o wysokiej rozdzielczości\nW aparacie kompaktowym Sony RX100 zastosowano wiele profesjonalnych technologii znanych z aparatów Sony α. Sprawdzi się w podróży, podczas wykonywania zdjęć portretowych i fotografowania ulicznych scen. Aprat wygląda bardzo atrakcyjnie, wręcz luksusowo, przy tym mieści się w kieszeni i jest bardzo lekki. Jest to zasługa aluminiowej obudowy, która jest również bardzo wytrzymała. Na tle innych kompaktów wyróżnia się imponujacą jakością obrazu, nie tracąc przy tym na wygodzie i intuicyjnosci obsługi. Polubią go pasjonaci fotografii, którym zależy na wyjątkowej jakości zdjęć JPG i RAW oraz filmów Full HD. Przyda się również profesjonalistom, jako drugi, kieszonkowy aparat do wykorzystania w czasie wolnym.\nWysokiej jakosci zdjęcia w słabym świetle\nCzuła matryca o rozdzielczości 20 MP i przekątnej 1 cala (czteokrotnie większa niż w innych aparatach kompaktowych) pracuje w zakresie 125-6400 ISO i pozwala na wykonywanie szczegółowych i realistycznych fotografii zarówno w dzień jak i w nocy. Skuteczna automatyka pomaga w doborze odpowiedniej wartości ISO. Możesz ją też ustawić manualnie.\nOprócz większej matrycy, w aparacie Sony RX 100 znajdziemy też jasny obiektyw Zeiss Vario-Sonnar T z zoomem optycznym 3,6x. Rzadko spotykany w kompaktowych aparatach maksymalny otwór przysłony f/1.8 sprawia, że do matrycy dociera więcej światła, co pozwala jeszcze bardziej wykorzystać jej rozdzielczość.\nPodobnie jak w obiektywach do lustrzanek cyfrowych, zastosowano w nim kołową, 7-listkową przysłonę. Daje ona atrakcyjnie wyglądający efekt bokeh, czyli miękko rozmyte tło, przy jednoczesnym zachowaniu bardzo ostrego pierwszego planu. Oprócz tego, obiektyw posiada soczewki, które minimalizują odblaski i sprawiają, że obraz jest w naturalny sposób bardziej nasycony i kontrastowy.\nBłyskawiczny zapis i odczyt informacji\nTrzecim bardzo ważnym elementem aparatu jest jego procesor BIONZ, który w wydajny sposób współpracuje z matrycą i pozwala wykorzystać potencjał optyki. Zapewnia szybkie działanie aparatu po każdym kliknięciu i błysakwiczny zapis każdej zrobionej fotografii. Zdjęcia seryjne mogą być wykonywane z szybkością 10 klatek na sekundę a system AF na uchwycenie ostrości potrzebuje zaledwie 0,13 sekundy, dzięki czemu nie stracisz żadnego cennego ujęcia. Z kolei wieloklatkowa redukcja szumów zwiększa maksymalną czułość do rekordowej wartości 25 600 ISO. Efektem są znakomicie ostre zdjęcia nocne wykonywane bez statywu.\nProfesjonalne możliwości w kieszonkowej obudowie\nAparat Sony DSC-RX100 z łatwością mieści się w kieszeni. Dzięki aluminiowej obudowie jest także lekki i prawdziwie kompaktowy. Mimo to wewnątrz znajdziesz zaawansowane możliwości i nowoczesne technologie produkcji Sony.\nNa obudowie obiektywu znajduje się programowalny pierścień, który może służyć do zmieniania wartości przysłony, zoomowania i zmiany innych dowolnych ustawień. Jego obsługa jest przyjemna jak w lustrzance.\nDo szybkiego wybierania pożądanych ustawień użyj pokrętła sterującego na górnej ściance aparatu. Znajdziesz tam tryby manualne dla zaawansowanych i tryby automatyczne dla początkujących.\nJasny, kontrastowy wyświetlacz\nEfekty swojej twórczej pracy możesz oglądać na dużym, 3-calowym wyświetlaczuXtra Fine LCD o rozdzielczości ponad 1,2 mln punktów. Pokazuje on najdrobniejsze szczegóły i gładkie przejścia tonalne nawet podczas zdjęć w plenerze, w jasny dzień. Technologia WhiteMagic zwiększa jasność obrazu przez łączenie pikseli typu RGB z dodatkowymi pikselami w białym kolorze.\nAutomatyczne wykrywanie twarzy dla portrecistów\nZapożyczony z aparatów Sony α z mocowaniami typu A i E tryb, automatycznie wykrywa twarze Twoich znajomych i rodziny, a następnie kadruje obraz tak, żeby zapewnić ciaśniejszą, profesjonalną kompozycję ujęcia bez kompresji i zmniejszania liczby pikseli.\nObróbka zdjęć z poziomu apartu\nDopasowanie wyglądu zdjęcia do charakteru każdej sceny lub osobistego gustu ułatwia sześć stylów twórczych. Niektóre efekty pokazywane są na ekranie LCD jeszcze przed wykonaniem zdjęcia. Dzięki temu wiesz, czego sie spodziewać i jak korygować parametry ekspozycji, żeby zdjęcie wyszło jeszcze lepsze. Dostępne efekty: zabawkowy aparat, częściowy kolor, kolor pop, malowidło HDR, miniatura, ilustracja, akwarela itp.\nDarmowy program komputerowy do obróbki zdjęć\nPrzewodnik użytkownika aparatu Sony DSC-RX 100\nod 5 cm do nieskończoności\n240 z akumulatorem\nNP-BX1 (WYDAJNOŚĆ 330 zdjęć / 165 minut)\nSony VFA-49R1 adapter filtra 49 mm do DSC-RX100 i DSC-RX100 II\nGGS Larmor GEN5 do Sony z serii RX1 / RX10 / RX100\nAkumulator Patona Premium NP-BX1 do Sony CyberShot DSC RX100 DSC RX1r\nDodaj opinię o: Sony Aparat cyfrowy Sony DSC-RX100\n56% osób (48/85)\nJeżeli ktoś szuka dobrego kompaktu do codziennego noszenia (aby nie robić zdjęć telefonem) ten aparat z całej lini RX jest moim zdaniem najlepszym rozwiązaniem.\nRobi w RAW-ach, video Full HD, mały i poręczny.\nEwentualnie jeżeli ktoś musi mieś wizjer i obiektyw ze stałą janością to RXIII. Pozostałe wyższe moim zdaniem nowsze modele wprowadzają zbyt mało w stosunku do ceny.\nDodano: 2018-05-06 09:19:19\n66% osób (205/309)\nAparat spełnił moje oczekiwania, dodatkowo jest bardzo poręczny i zajmuje mało miejsca, zwłaszcza biorąc pod uwagę jego parametry. Polecam!\nDodano: 2015-12-05 09:25:46\n52% osób (172/329)\nSzukałem niewielkiego aparatu który robiłby bardzo dobre zdjecia oraz nagrywał filmy full HD w sferze bardzo głośnego dźwięku (koncerty heavymetalowe). Mój Sony spełnia moje oczekiwania w 100%. I jeszcze jedno: nie warto przepłacać za wyższe modele Sony DSC-RX100 II czy III. Jeśli chodzi o optykę, już w tym sprzęciku jest wszystko, co trzeba.\nŚwietna oferta i takaż obsługa ze strony sklepu Cyfrowe.pl -> polecam :)))\nDodano: 2015-02-28 19:58:25\n48% osób (193/395)\nWcześniej tylko Ixus, tak jak przedmówca. Jednak przełamałem zię na RX 100. Kilka motopodróży już zaliczył w kurzu i pyle. Raz zalał się wodą na raftingu ale po wysuszeniu działa nadal. Zdjęcia bardzo ładne, funkcje tematyczne świetne, zwłaszcza zdjęcia nocne wychodzą bajerancko.\nDodano: 2014-08-27 16:15:36\n53% osób (162/304)\nAparat wart swojej ceny. Przyznam, że wręcz nie spodziewałam się takich zdjęć i filmów ze względu na trudne warunki ich wykonywania.\nDodano: 2014-08-25 19:32:28\n51% osób (202/395)\nJeszcze testuję, ale na razie sprawuje się dobrze. Póki co jedyny minus - trochę za wolny (np przy robieniu zdjęć dziecka w ruchu).\nJestem amatorem i na moje potrzeby jest w sam raz.\nDodano: 2014-03-25 14:18:51\n50% osób (254/506)\nPamiętając że to kieszonkowy kompakt to RX100 spełnia moje oczekiwania tak pod względem filmowania we wszystkich trybach jak i fotografowania. Fotki robi świetne (w moich rękach oczywiście) kiedy potrafi się fotografować byle czym i lustrzanką. Z racji wagi i małych wymiarów mam go zawsze przy sobie. Zalety podane są w specyfikacji i to są same zalety a że mogło być jaśniej na tele albo jakiś filtr ND a może zoom ciut większy eeeeeee może i mogli inżynierowie z SONY jeszcze coś poprawić tylko ile by cena wzrosła a jak wiadomo nie ma rzeczy doskonałych a ten aparat mimo wszystko jest świetny! Dla ludzi potrafiących fotografować i lubiących to umiejących korzystać ze wszystkich trybów filtrów i efektów da się robić zdjęcia i foto-art bez korzystania z "szopa" (dla większych szaleństw oczywiście trzeba) Osobiście polecam ten aparat mimo że to już roczek od premiery a korzystając ze sklepy cyfrowe pl dokupić drugi oryginalny aku i w drogę!\nOpcja w ustawieniach LCD na słoneczny dzień działa dobrze bo widać, a redukcja szumu wiatru zaskoczyła mnie na plus. Brawo dla SONY za całość w tym aparacie. Osobiście polecam ten aparat i ten sklep.\nDodano: 2013-05-08 09:45:45\n57% osób (314/542)\nwydaję się,że dobrze podpowiedział mi pracownik sklepu.Aparat działa szybko ostrząc nawet przy ograniczonym świetle.Bateria działa bez zarzutu.\nDodano: 2013-03-06 18:54:19\nSuper zastępczak lustra\nBardzo dobry aparat, jako zastępczy zamiast lustra, można go zawsze mieć przy sobie, z raw-ów można bardzo dużo wyciągnąć. Ciekawostką jest że nawet w trybach automatycznych aparat robi zdjecia w formacie RAW. Przy 20mln pikseli w matrycy można robić cropy. Dobrą funkcją jest tez robienie zdjęć w czasie kręcenia filmu. Również dobry patent z lampą błyskową, którą można odchylać i robić zdjecia z odbiciem od sufitu.\nDodano: 2013-03-06 06:56:09\n46% osób (211/457)\nRewelacyjny sprzet. Wczesniej uzywalem tylko ixusow ktore tez sa bardzo dobre. Jednak zdjecia nocne i panoramy to jest cos co sprawia ze ten aparat jest wyjatkowy. Jakosc wykonania, solidny mocny aparat a nie plasticzek jak niestety canon dzisiaj. Zdjecia sa rewelacyjne. Wart swojej ceny. Polecam\nDodano: 2013-02-17 22:32:46


Firma bez ZUS - Prowadzenie i Rozwój Własnego Biznesu w 2017 r. Tickets, Thu, 9 Feb 2017 at 12:00 | Eventbrite\nThu, 9 Feb 2017, 12:00 – Sun, 31 Dec 2017, 00:00 CET\nThu, 9 Feb 2017, 12:00 –\nSun, 31 Dec 2017, 00:00 CET\nBEZPŁATNA POMOC: Masz postanowienie w tym roku założyć własny biznes, jednak odstrasza cię ZUS i koszty związane z działalnością a do tego chciałbyś uzyskać wiedzę związaną z prowadzeniem i rozwojem własnej firmy.\nDobrze trafiłeś. Powiemy ci jak założyć firmę bez ZUS oraz jak wynieść Twoją firmę na wyższy poziom.\nSzukałeś wszędzie ale dalej czujesz, że to nie to. Tutaj:\n1. Przybliżymy Ci rozwiązania z zakresu obniżenia lub całkowitego oderwania się od ZUS oraz obniżenia podatków.\n2. Przy pomocy bardzo przejrzystego schematu dowiesz się jaki rodzaj rejestracji wybrać (Firma w Inkubatorach, działalność gospodarcza, a może Spółka)?\n3. Powiemy Ci o sposobach generowanie innowacyjnych i niestandardowych rozwiązań w swojej firmie.\n4. Powiemy ci, skąd wziąć dofinansowanie dla firmy oraz wskażemy ci konkursu, które aktualnie prowadzą nabór.\n5. Od praktycznej (a nie teoretycznej) strony dowiesz się wiele o biznesie.\n4. jak wykorzystać potencjał promocyjny tkwiący w internecie, tzw. digital marketing (spokojnie to nie czarna magia).\nWystarczy, że potwierdzisz swój udział w wydarzeniu na FB (http://bit.ly/FirmaBezZusW2017) a następnie śledź co dalej będzie się tu działo.\nJeśli jednak to dla ciebie za mało, zostaw tutaj kontakt do siebie a w ciągu 24 h oddzwonimy i powiemy Ci jak założyć i rozhulać własną firmę bez ZUS.\nLIVE I PYTANIA\nDo tego co jakiś czas połączymy się tutaj na żywo (wcześniej damy znać o terminie) z tematem, który wybierzesz wspólnie z innymi poprzez głosowanie lub opinie w komentarzu. My wygrany temat rozłożymy na czynniki pierwsze po czym zrobimy sesje Q&A (Question and Answer), odpowiadając na wszystkie pytania.\nStartUpNow in Kraków\nCzyli w formie video pokazujemy dobre praktyki osiągania sukcesów. Nie pokazujemy tych największych, pokazujemy tych mniejszych i sposób w jaki rozwinęli swój biznes oraz jak to się stało czy też skąd wpadli na pomysł.\nhttp://businessstarter.pl (zescroluj stronę do działu „zainspiruj się! poznaj ludzi i startupy!”)\nTo już ostatnia rzecz, którą dla Ciebie mamy. Co miesiąc wypuszczamy konkretna dawkę informacji startupowo – biznesowych. Nowe trendy, wydarzenia, informacje o dofinansowaniach, wszystko co musisz wiedzieć na bieżąco o biznesie. Wystarczy, że klikniesz i subskrybujesz swój adres e-mail.\nhttp://bit.ly/NewsletterStyczen2017 (subskrypcja w prawym górnym rogu)\nFirma bez ZUS - Prowadzenie i Rozwój Własnego Biznesu w 2017 r. at plac Jana Matejki 10\n10 plac Jana Matejki, Kraków, Poland


dla osób z mgr • babbling – Page 3 – Blogi nastroj\nCategory: dla osób z mgr • babbling\nby Flora Pudelkova Comments Off on Kot multimedialny\nRadość z posiadania kota nie kończy się na mówieniu do kota. Nawet jeśli ten kot to dwa koty. Nawet jeśli oba odpowiadają ci w kocim języku i wszyscy razem możecie sobie pomiałczeć w ramach wstępu do zabawy, jedzenia albo pieszczenia.\nWeźmy taką sytuację: zamierzam zrobić sobie na kolację kaszę gryczaną z kefirem. Zaczynam od wybrania przypraw, z jakimi będzie się ta kasza gotować. W wyborze pomagają mi wyspecjalizowani doradcy: T., Ezra i Emcia.\nKażdą przyprawę podaję najpierw Ezrowemu, który jest w kwestii zapachów niezwykle wybredny (odwrotnie niż w przypadku jedzenia). Ezra albo zapach akceptuje i przechodzi do konsumpcji, albo odrzuca, teatralnie przy tym pokazując ząbki a wąsy kładąc po sobie. Potem niucha Emcia, kotka łasa na wszelkie wonie, w które wczytuje się długo i dokładnie, intensywnie ruszając noskiem (jedzeniowo jest bardzo wybrednym drapieżnikiem). Nie zauważyłam przy tym, aby kiedykolwiek smakowały zapach przypraw organem Jacobsona. Wydaje mi się, że używają go do zapachów niesprecyzowanych i mniej intensywnych (przynajmniej dla ludzkiego nosa). Na końcu przyprawę testuje smakowo T., potem ja, i wymieniamy się spostrzeżeniami, a T. sprawdza co ciekawszą przyprawę w Internecie, kiedy ja wrzucam ziółka na wrzątek.\nDziś degustowaliśmy kardamon, szafran i kolendrę. Ezra skrzywił się przy kardamonie, zjadł kilka pręcików szafranu i pobawił się chwilę kulkami kolendry. Emcia inhalowała kardamon, szafran i kulkę kolendry. T. najbardziej smakował szafran, kardamon i kolendra na drugim miejscu ex aequo. Mnie smakował szafran i kardamon, kolendry nie próbowałam. Kasza wyszła z szafranem i ziołami prowansalskimi ;-)\nDowiedzieliśmy się, że szafran to pręciki krokusów, że nazwa tej przyprawy pochodzi od arabskiej nazwy koloru żółtego i że historia jej używania sięga 3 tysięcy lat. Wcześniej mieliśmy tylko jakieś tam blade pojęcie o szafranie jako drogiej przyprawie i barwniku, ale nie wiedzieliśmy, że rocznie produkuje się tylko 300 ton szafranu i że ten luksus świat zawdzięcza Iranowi. Dla porównania, pieprzu mamy co roku 300 000 ton, głównie z Wietnamu.\nPaski za kratkami\nby Flora Pudelkova Comments Off on Paski za kratkami\nPowiesiłam zasłony ponad trzy godziny temu, ale dopiero przed godziną zauważyłam, że jedna jest w pasy, a druga w kratę. Najlepsze jest to, że znamy się z obiema jak łyse konie (a raczej ślepe kobyły). Jeszcze lepsze jest to, że tą rewelacją wzorystyczną zaskoczyłam esemesowo moją mamę, która je kupowała w naszym ulubionym lumpeksie.\nLaurka należy się mojemu supłowi neuronowemu, który dawno temu zauważył różnicę, bo kiedy prosiłam przez telefon o przesłanie mi tych zasłon, nie byłam pewna ich wzoru. Obie są w pastelowych kolorach. Nie takich soczyście świeżych, ale przydymionych, ołowiowych. I na obu wzdłuż biegną grube pasy: złamanej bieli a może écru, spranego błękitu pruskiego i spłowiałego błękitu królewskiego, który właściwie mógłby udawać drugą młodość popielatego gołębia — przetykane cieniutkimi paskami oliwkowego khaki i zwiędniętej marchewki. Te szaro-niebiesko-białe tworzą motyw przewodni obu zasłon. Diabeł tkwi w szczegółach: dodatkowo druga z nich jest poprzecznie rzadko prążkowana paskami oliwkowymi, ale jeszcze cieńszymi niż te pionowe. Poza tym zasłony udają fakturę lnu i byłam przekonana, że to len aż do chwili, kiedy żelazko mi się przylepiło.\nEverything, in fact, was something else.\nPo świętach wrócę do jednolicie białych w jakieś hafty czy inne dziurki-kwiatki w połowie wysokości i znowu będę się trzeba cieszyć pomieszczeniem o czterech ścianach bez okna i piątej z oknem pojawiającym się za dnia.\nA tymczasem home sweet home.\n(A może to Emciucha pazurem zdarła kratkę, kiedy je prasowałyśmy?)\nJednoaktówka w trzech aktach\nby Flora Pudelkova Comments Off on Jednoaktówka w trzech aktach\nLid opisowy (allegro maestoso)\nTrzy lampki wychodzą z ciemnych kątów mojego pokoju.\nSzopen gra swój wielki koncert. Dźwięki bawią się w głuchy telefon za zasłoną cichego buczenia prądu w głośnikach.\nŻółty kocyk udaje plamę słońca specjalnie dla kotów. A one — jak obwarzanki posypane ziarenkami snów. Jak makiem zasiał, tak cicho…\nRomans szkoły z chrapaniem.\nW zeszycie sprzed dziesięciu lat znalazłam niewielki odłamek moich ulubionych andrutów, takich cienkich, okrągłych. Wzruszyło mnie to. Kawałeczek jak hostia. (Eliade 1957).\nWesołego poranka życzy owsianka\nby Flora Pudelkova Comments Off on Wesołego poranka życzy owsianka\nZanim dzień zacznie się na dobre, słowo wstępu może.\nKuweta sprzątnięta, pluszaki nakarmione, śmieci wyrzucone, zakupy zrobione.\nTeraz robią się inne absolutnie konieczne czynności waty dnia.\nPotem słowa, słowa, słowa… (Czy to musi być takie uniwersalne, lekcja, temat?)\nMróżyczka jak zwykle jeszcze niespecjalnie dotykalska; to się stanie dopiero, kiedy T. będzie wychodził i nie będzie ani chwili do stracenia.\nPlasterek za to jak zawsze roztobołkowany na słodko z puchem przemruczenia. Plasterek dobry na ból świata i bóle istnienia!


Katoliccy intelektualiści czekają na Palikota - Felietony - rp.pl\nAktualizacja: 24.10.2011, 19:15\nKatoliccy intelektualiści czekają na Palikota\nZnaczące jest jednak poparcie, którego antyreligijnej kampanii udzielają ośrodki opiniotwórcze III RP, ogłaszając z obłudną troską, że Palikota stworzyły trzy główne grzechy Kościoła polskiego: upolitycznienie, pycha i powierzchowność. Poniżej dalsza część artykułu\nUpolitycznienie oznacza krytykę status quo III RP, co jest "pisizmem", gdy właściwą, apolityczną postawę prezentuje np. bp Tadeusz Pieronek wzywający, aby siłą rozgonić modlących się w niesłusznej intencji. Pycha to zabieranie głosu w sprawach publicznych, gdyż prawa, które przysługują grupce ogłaszającej się pozarządową organizacją, w żadnym wypadku nie mogą być udziałem Kościoła, który jednoczy znaczną większość narodu.\nPowierzchowność natomiast to stary zarzut zgłaszany pod adresem polskiej, ludowej, "obrzędowej", "niepogłębionej" wiary, na którą znaczna część katolickich intelektualistów, np. z kręgu "Tygodnika Powszechnego", patrzyła z obrzydzeniem. Subtelni czytelnicy Emmanuela Mouniera i Reinholda Niebuhra nie mogli się pogodzić, że wyznają tę samą religię co babiny mamroczące godzinki przed obrazem Matki Boskiej. Najprostszym wyjściem było przyjęcie, że prostaczkowie owi, z pewnością bezrefleksyjnie wypełniający rytuały religijne – innego typu refleksji niż własna wspomniani intelektualiści nie byli w stanie zaakceptować – nie są naprawdę chrześcijanami. Intelektualistów tych nie cieszyły pełne kościoły. Wręcz przeciwnie. Modlitwa w tłumie jest przecież taka pospolita. I czy można za prawdziwych katolików uznawać ludzi, z którymi nie sposób podyskutować o paradoksach teologii negatywnej? Takim intelektualistom nie są potrzebne żadne religijne symbole, a nawet kościoły. Mocą swojego intelektu są w stanie kontaktować się bezpośrednio i po koleżeńsku z Bogiem. Nie mają nic przeciwko temu, żeby Palikot zrobił wokół nich trochę porządku.


Wywiad z Metthew Mayem - EUPATI\nHome » Blog Posts » Wywiad z Metthew Mayem\nWywiad z Metthew Mayem\nNazywam się Matthew May. Pracuję dla DIA — organizacji non-profit działającej w branży farmaceutycznej. Jesteśmy globalnym stowarzyszeniem, które organizuje m.in. konferencje i szkolenia, a także jest aktywne jako lider innowacyjności w wielu różnych obszarach opracowywania leków. W biurze na Europę, Bliski Wschód i Afrykę w Bazylei pracuję jako kierownik projektów, koncentrując się wyłącznie na pracy EUPATI, czyli Europejskiej Akademii Pacjentów w obszarze Innowacyjnych Terapii, gdzie odpowiadam za koordynację wszystkich działań w zakresie tworzenia i opracowywania treści związanych z materiałami edukacyjnymi w ramach projektu EUPATI. Są one przeznaczone zarówno do kursu szkoleniowego dla pacjentów ekspertów, który trwa 18 miesięcy w formie szkoleń e-learningowych oraz spotkań na żywo, jak i do zestawu narzędziowego w naszej witrynie internetowej, która stanowi skonsolidowane źródło informacji o opracowywaniu leków w siedmiu językach — w przyszłości być może będzie ich jeszcze więcej — dla społeczeństwa, ale też dla rzeczników i przedstawicieli pacjentów.\nKiedy dołączyłem do EUPATI w roku 2012, w kilka miesięcy po rozpoczęciu projektu, w projekcie brało udział wiele grup różnych grup interesariuszy. Z łatwością można było dostrzec, kto skąd pochodzi, do jakiej grupy interesariuszy należy, czy ktoś pracuje dla organizacji pacjentów, czy pracuje w instytucji akademickiej z partnerem branżowym, a nawet, z naszej perspektywy jako doradcy, czy ktoś jest członkiem organu regulacyjnego, organizacji zajmującej się oceną technologii medycznych czy innej organizacji non-profit.\nWraz z postępem projektu te granice zaczęły się powoli zacierać. Zaczęliśmy patrzeć na wszystkich siebie jako na specjalistów. Ja sam na przykład zostałem chemikiem przez ćwiczenia, krótko pracowałem w laboratorium nad odkrywaniem i opracowywaniem leków. Zaczęliśmy robić to, czego właściwie chcieliśmy nauczyć naszych uczniów, kursantów: Stawaliśmy się specjalistami od wszystkiego. Współpracując ze sobą i ucząc się nawzajem swoich specjalizacji, powoli zdobywaliśmy kompleksową wiedzę, aby wspólne doświadczenie przełożyć na lekcję, na moduł edukacyjny, na artykuł czy prezentację. W toku tego procesu redakcyjnego i procesu tworzenia treści moim zdaniem wiele sami się nauczyliśmy, zdobywając dużo ogólnej wiedzy z różnych dziedzin. Pozwoliło nam to spojrzeć na naszą pracę z innej perspektywy.\nOprócz tego widząc powstające zespoły, różne ciała robocze czy podkomisje w obrębie tych różnych ciał roboczych, człowiek zaczyna zdawać sobie sprawę, że nie jest już tylko reprezentantem własnej firmy ani, jak to było w moim przypadku, organizacji, ale zaczyna reprezentować poglądy całej grupy interesariuszy. Sam zasiadam w zespole redakcyjnym EUPATI. Dokonujemy przeglądu całego publikowanego materiału, który jest jednocześnie całym materiałem, jakim dysponujemy — bo nasz materiał jest w całości dostępny publicznie. W zespole tym nie reprezentuję tylko samego siebie jako ktoś, kto zna proces produkcji leków, ale reprezentuję też grupę interesariuszy organizacji pozarządowych. Moi koledzy z zespołu nie reprezentują tylko pojedynczych firm farmaceutycznych. Ich ideologie i poglądy są odzwierciedleniem całej branży farmaceutycznej czy też całego społeczeństwa pacjentów, czy całej akademii.\nW takim projekcie duże znaczenie ma też to, że jednym z kluczowych, wydaje się unikalnych aspektów, jest to, w jakim stopniu pozostajemy neutralni i transparentni. Dzięki temu mamy pewność, że bierzemy pod uwagę wszystkie poglądy, nie będąc ani trochę stronniczy.\nNA CZYM POLEGAŁ PANA WKŁAD W ANGAŻOWANIE PACJENTÓW W DIA?\nW biurze DIA, ze względu na rozległe doświadczenie i pracę w EUPATI oraz znajomość naprawdę wielu różnych ludzi i różnych organizacji, a także tego, co najważniejsze w środowisku rzeczników pacjentów, już od kilku lat odpowiadam za wszelkie działania na rzecz pacjentów w ramach biura na Europę, Bliski Wschód i Afrykę. W DIA przez ostatnie dziesięć lat organizowaliśmy liczne działania i nie przestajemy tego robić, chcąc pozostawić pacjentów w centralnym punkcie procesu opracowywania leków. W biurze na Europę już ponad 10 lat temu zainicjowaliśmy program oferujący stypendia i sponsorowane uczestnictwo dla rzeczników i reprezentantów pacjentów w naszych największych spotkaniach, aby zadbać o to, aby oni także dysponowali platformą do nawiązywania relacji z odpowiednimi interesariuszami, ale także po to, aby wzbogacić nasze gremium o całkowicie nową perspektywę, która byłaby impulsem do dalszej dyskusji i podjęcia kompleksowej współpracy w przyszłości.\nTen program został także wdrożony przez naszych kolegów z Ameryki Północnej i jest teraz realizowany jako centralny punkt corocznych spotkań DIA. Przez ostatnie 10 lat jednak nie było w nim stagnacji. Program powoli ewoluował wraz ze zmieniającym się stanem rzeczy w dziedzinie rozwoju leków. Na przykład w Europie widzimy pacjentów, ale nie uczestniczących w naszych spotkaniach jako bierni uczestniczy, ale jako równi interesariusze przy stole, systematycznie angażujący się w naszym programie w roli mówców i panelistów. Będziemy kontynuować nasze działania w tej materii także przy okazji wielu innych spotkań.\nDIA to profesjonalne stowarzyszenie skupiające wielu członków z różnych obszarów, wielu różnych interesariuszy. Przyjmujemy do świadomości, że społeczeństwo pacjentów jest ważnym interesariuszem, który może stanowić część naszego stowarzyszenia. DIA tworzy wiele różnych społeczności na podstawie specjalizacji poszczególnych osób, co pozwala ludziom z różnych regionów, firm i ludziom pełniącym różne funkcje łączyć się, napędzając przewodnictwo, innowację, współpracę i dzielić się pomysłami.\nSpołeczność pacjentów od zawsze była dla nas trochę odmienna, bo, co oczywiste, koncepcja sprofesjonalizowanych pacjentów jest stosunkowo nowa i nie zawsze jest drogą, którą podążają pacjenci. Będąc stowarzyszeniem profesjonalistów, wiemy, że to nie zawsze się zgrywało. Wszystko ewoluuje. My też wprowadziliśmy tutaj zmiany. Teraz istnieje też specjalny program pozwalający pacjentom stać się członkami DIA. Jeśli ktokolwiek jest tym zainteresowany, powinien skontaktować się z nami, aby zobaczyć, co może to przynieść. Pacjentom oferujemy platformę internetową i udział w naszych spotkaniach, gdzie mogą prowadzić dyskusje. Jest to pomysł, którego realizację widzieliśmy także w EUPATI, gdzie ludzie o bardzo zróżnicowanej historii chorobowej, pochodzący z różnych miejsc na świecie, zbierają się, aby wymienić się pomysłami i utworzyć jeden głos, jeden pogląd w celu zawiązania współpracy z innymi osobami, w tym także z różnymi grupami interesariuszy.\nNaszym niedawnym, choć raczej nie powinienem używać słowa „niedawnym”, bo to dzieje się już od wielu lat, osiągnięciem, jest to, że angażujemy ludzi ze środowiska pacjentów w działania w ramach naszych własnych grup doradczych w organizacji, czy to na poziomie zespołu, czy to na poziomie regionalnym. Systematycznie włączamy też nowych pacjentów w nasze komisje programów działające w ramach naszych spotkań. Mam na myśli, że mamy kogoś, kto stanowi część komisji programu, a jednocześnie zapewnia reszcie tej komisji wgląd w miejsce, które pacjenci uważają za najcenniejsze, jeśli chodzi o zabieranie głosu w programie. Ta kwestia ma bardzo duże znaczenie i naprawdę pobudza wyobraźnię, i skupia uwagę na potrzebach wszystkich uczestników spotkania.\nJAK ZMIENIAŁA SIĘ PRACA W DIA Z BIEGIEM CZASU?\nPrzez ostatnie dziesięciolecie zaczęliśmy bardziej koncentrować się na byciu liderem innowacyjności. Inaczej mówiąc, wykorzystywaliśmy nasz potencjał płynący z bycia stowarzyszeniem jako ktoś zaangażowany we współpracę z różnymi interesariuszami z całego świata, aby zgromadzić wiedzę, aby zgromadzić poglądy, aby być w stanie zmieniać sposób opracowywania leków. Jeśli chodzi o rzecznictwo w interesie pacjentów, interes pacjentów i ich zaangażowanie, podejmowaliśmy różnorodną współpracę. Na przykład pracowaliśmy nad projektem o nazwie „Clinical Trials Transformation Initiative” (inicjatywa transformacji badań klinicznych).\nWspólnie z instytutem Patient Centered Outcomes Research Institute zorganizowaliśmy warsztaty, a niedawno, w minionym roku pracowaliśmy nad wspólnym projektem z Tufts Center for Studies on Drug Development, aby przyjrzeć się korzyściom firm farmaceutycznych z angażowania rzeczników i przedstawicieli pacjentów. Głównie chodzi tutaj o to, że mamy świadomość, że pacjenci od wielu lat odgrywają istotną rolę w procesie opracowywania leków. Zawsze powtarza się to samo pytanie: „Czy istnieją dane ilościowe obrazujące efekt, jaki jest wywoływany przez angażowanie rzeczników i przedstawicieli pacjentów na różnych etapach procesu opracowywania leku?”. W badaniu, które przeprowadziliśmy wspólnie z Tufts, zaczęliśmy zastanawiać się nad odpowiedzią na to pytanie.\nWyniki tego badania zostały ostatnio opublikowane w witrynie internetowej DIA. Można przeanalizować różne aspekty, które braliśmy pod uwagę. Przykładowo chcieliśmy ostatecznie zdefiniować jakieś miary, którymi można by posługiwać się do sprawdzenia korzyści z aktywnego angażowania pacjentów. Wzięliśmy wtedy miary, które zostały opracowane, i zaczęliśmy retrospektywnie badać konkretne studia przypadków, które wcześniej nam przekazano. Oczywiście miary można też stosować do badania prospektywnego, do definiowania miar, których można używać w ramach działalności w zakresie angażowania. Być może w przyszłości będziemy w stanie jeszcze bardziej zgłębić różne obszary w badaniu retrospektywnym, gdy dostaniemy jeszcze więcej studiów przypadków.\nDoświadczenia i innowacyjne przywództwo dają interesariuszom narzędzia oraz wiedzę, których potrzebują, aby udoskonalić bieżące metody robocze, udoskonalić sposób produkcji leków, oszczędzić pieniądze i zobaczyć prawdziwe korzyści z angażowania pacjentów.\nZrozumieć sytuację innych i posiąść wiedzę pozwalającą nam na współdziałanie, abyśmy naprawdę mogli pobudzić innowacyjność w opracowywaniu leków i mieć pewność, że na końcu każda osoba na świecie będzie mieć dostęp do takich leków, których potrzebuje, możemy jedynie przez zapewnienie współpracy pomiędzy różnymi interesariuszami.


Premier w niemieckim dzienniku FAZ: Europa potrzebuje solidarności. Wystrzegajmy się podziałów - TV Republika\nPremier w niemieckim dzienniku FAZ: Europa potrzebuje solidarności. Wystrzegajmy się podziałów\nJJ 26-05-2020, 07:17\nKancelaria Premiera, Flickr, CC0/ Fot. P. Tracz\nW wywiadzie dla niemieckiego dziennika „Frankfurter Allgemeine Zeitung” premier Mateusz Morawiecki mówił o ekonomicznych następstwach epidemii koronawirusa. W ocenie szefa polskiego rządu, mają one „wymiar nieporównywalnie większy, niż wszystkie kryzysy w ostatnim stuleciu”.\nMorawiecki podkreślił, że jest jedna Europa, która potrzebuje solidarności i współpracy.\nRozmowa z polskim premierem zostanie opublikowana we wtorkowym wydaniu niemieckiego dziennika. W wersji online "FAZ" ukazała się w poniedziałek.\n– Najbardziej wymownym przykładem obrazującym skalę wyzwań jest bezprecedensowa liczba bezrobotnych w USA, sięgająca 38,6 miliona po 7 tygodniach pandemii – zauważył premier. Jak tłumaczył, egzaminu nie zdała polityka „zaciskania pasa” z czasów kryzysów z lat 2007-2013, stąd w obliczu tego obecnego kryzysu, „unijna odpowiedź musi być zdecydowana i zapewnić naszemu kontynentowi dźwignię rozwoju”.\nMorawiecki podkreślił, że aby ustrzec się przed dalszymi podziałami ekonomicznymi, zwłaszcza między starymi i młodymi państwami Unii Europejskiej, trzeba przyjąć jednolity front:\n– Tylko grając zespołowo jesteśmy w stanie osiągnąć dobry, europejski wynik. Pandemia koronawirusa dotknęła jednakowo całą Europę, a zatem reakcja na nią również powinna być wspólna(…) Podstawowym warunkiem powodzenia działań antykryzysowych jest przestrzeganie zasady solidarności wszystkich państw należących do UE – ocenił szef polskiego rządu.\nW wywiadzie dla „FAZ” polityk ostrzegł także przed podziałami i etykietowaniem: „na chorych i zdrowych” czy lepiej lub gorzej radzących sobie z kryzysem.\nWedług Morawieckiego “w ostatnich latach Polska oraz kraje Grupy Wyszehradzkiej rozwijały się bardzo prężnie”.\n– W tym trudnym czasie możemy wnieść do wspólnoty europejskiej więcej siły i świeżości – zaznaczył.\nNa pytanie dotyczące koncepcji finansowania walki z kryzysem w UE, premier Morawiecki odpowiedział:\n– Z punktu widzenia Polski najlepsza byłaby opcja, która realizowałaby zasadę elastyczności i Unii „zjednoczonej w różnorodności”.\nPrognoza pogody. Przydadzą się kurtki i parasole\nPolacy SzczepimySię. W pełni zaszczepiono 17,5 mln Polaków\nDziś rocznica Rzezi Woli. W ciągu trzech dni Niemcy zamordowali 38-65 tys. Polaków


10 rad jak kupić aparat fotograficzny na wakacje – Fotograf w Podróży | Fotografowanie w podróży\nWstyd mi za Was, Polacy\nAparat na wakacje. To chyba najczęściej kupowana – prócz samych wakacyjnych ofert w biurze podróży – rzecz tuż przed wyjazdem na letni wypoczynek. Jak go wybrać? Na co zwrócić uwagę? Jakie cechy powinien mieć idealny, wakacyjny aparat?\nPo pierwsze: niech pozwoli Ci myśleć.\nBo jesteś amatorem i w ogóle nie wiesz o co w tej fotografii chodzi? Nie wiesz co to przysłona, czas naświetlania, ogniskowa? I z tego powodu odrzucasz cały sprzęt, który ma coś więcej poza funkcją “portret”, “krajobraz”, “zdjęcia nocne”? Błąd! Kup aparat, który pozwoli Ci się rozwijać, myśleć w czasie fotografowania. Niech ma wszystkie te “wykrywania twarzy”, “zdjęcia w ruchu” i inne ustawienia. Ale sam zobaczysz, że w miarę zdobywania doświadczenia zaczniesz używać funkcji półautomatycznych i manualnych, zaczniesz eksperymentować. Zrozumiesz o co chodzi w procesie fotografowania. Zaczniesz czerpać z fotografii o wiele więcej radości. Ważne, by ustawienia dostępne były z poziomu “puszki” aparatu – w pokrętłach i przyciskach, a nie zaszyte głęboko w menu ekranowym.\nSONY A6000 – bezlusterkowiec, łączący funkcje lustrzanki i wielkość kompaktu. Bezlusterkowce przebojem wdarły się w świat fotografii – także tej profesjonalnej. I zdobyły serca pań – bo małe i poręczne. Cena od 2500 zł (sprawdź gdzie kupić)\nPo drugie: nie za duży, ale i… nie za mały.\nAparaty potrafią być ciężkie, zwłaszcza te bardziej profesjonalne. A ciężar męczy, szczególnie gdy jest gorąco. Wybierz sprzęt niezbyt duży. Prócz mniejszej wagi zyskasz jeszcze coś: mały aparat fotograficzny mniej zwraca na siebie uwagę. I nie chodzi mi wyłącznie o złodziejaszków, ostrzących zęby na Twój sprzęt. Ale o ludzi, których będziesz fotografować. Z mniejszym aparatem będziesz bardziej anonimowym fotografem i zrobisz lepsze zdjęcia. Lepsze bo nie popsute przez to, że zwracasz sobą uwagę i naturalne sytuacje zmieniają się w ustawiony teatrzyk. Nie kupuj też jakiejś miniaturki. Zwłaszcza gdy nie masz dłoni Calineczki. Malutkie aparaty niewygodnie się obsługuje. Poza tym miniaturyzacja oznacza jedno: rezygnację z funkcji, które się “nie zmieściły”\nPo trzecie: o dobrej matrycy światłoczułej\nCo to znaczy dobra? Duża, jak największa! I bynajmniej nie chodzi mi o jej rozdzielczość (w megapikselach) ale fizyczną wielkość (w milimetrach). Im większa fizycznie – tym lepszej jakości zdjęcia otrzymasz. Najlepiej matryca typu CMOS, co pozwoli Ci fotografować na wyższym ISO, w półmroku i bez lampy, a jakość obrazu będzie i tak bardzo dobra. Może mieć stabilizacje, czyli system, który redukuje drgania. To Ci się przyda np. w czasie fotografowania w ruchu: z samochodu, w czasie biegów i innych zabaw ruchowych. Dobrze, gdyby matryca pozwalała na osiąganie ultra krótkich czasów naświetlania: minimum 1/4000 sekundy.\nPo czwarte: uszczelniany lub wodoszczelny\nZnajdziesz takie aparaty, które można zanurzyć w wodzie, nawet do 10 metrów! Pytanie: czy skorzystasz z tej funkcji? Jak często? Uszczelnienie kosztuje: konstrukcja takiego aparatu to wypadkowa potrzeb (wodoszczelność) i wszystkich innych, potencjalnych możliwości. Jeśli wiec nie planujesz zdjęć pod wodą – kup taki, który jest uszczelniany. Co to znaczy? Że wilgoć, kurz na szlaku czy nawet niewielki deszczyk nie wyrządzą mu szkody.\nOlympus Tough TG-4, aparat reklamowany jako niezniszczalny. Jest wodoodporny, wstrząsoodporny, odporny na zgniatanie i upadek z wysokości, pozwala na fotografowanie pod wodą i z funkcją makro. Cena od 1690 zł (sprawdź gdzie kupić)\nPo piąte: z zoomem optycznym, a nie cyfrowym\nCzyli taki, którego optyka (obiektyw) “zoomuje” obraz nie zaś elektronika. W efekcie otrzymasz zdjęcia – te zoomowane – tak samo dobre optycznie jak zdjęcia bez zooma. Dobrze, gdyby miał zoom optyczny od 24 mm do ok. 70 – 100 mm (w ekwiwalencie wielkości klatki aparatu na klisze) Nigdy nie używaj zoomów cyfrowych. Poważnie. A jeśli możesz zainwestować nieco więcej – kup taki aparat, który daje możliwość wymiany optyki. Z czasem docenisz jakość obrazu pochodzącą ze stałoogniskowych (bez zooma) obiektywów.\nPo szóste: z szybkim autofokusem\nCzyli taki, co to szybciutko nastawia ostrość. Jak to sprawdzić? Prosto: włącz aparat, ustaw kadr i naciśnij spust migawki. Jeśli zdjęcie “zrobi się” natychmiast – aparat ma szybki autofokus. Jeśli jednak dopiero po chwili od naciśnięcia spustu migawki: wolny. Takiego nie kupuj. Większość aparatów kompaktowych cierpi na tę dolegliwość.\nPo siódme: z opcją zdjęć seryjnych\nA co to takiego? Naciskasz spust migawki, a aparat robi wiele zdjęć: 3-5. Idealna funkcja gdy chcesz fotografować szalejące na plaży dzieciaki, zwierzaki czy sport. Z serii dynamicznych zdjęć zawsze łatwiej wybrać to jedyne. Przy okazji zwróć uwagę na bufor, czyli sprawdź ile zdjęć i w jakim czasie uda się zapisać w wewnętrznej pamięci aparatu nim zostaną skopiowane na kartę pamięci. Od tego zależy szybkostrzelność twojej “zabawki”. Fajnie, gdyby zdjęcia dało się zapisywać w formacie RAW, a najlepiej JPG + RAW.\nPo ósme: z GPS-em\nZapisywanie pozycji GPS wraz z obrazem to dar od Boga, uwierz mi! Potem, za pomocą 4 klików już w komputerze przerzucasz fotografie na np. mapę Googla i masz piękną pamiątkę w postaci trasy wycieczki i dokładnego wskazania miejsc, gdzie zrobiłeś zdjęcia. No i samych zdjęć na mapie. Nie do przecenienia.\nNikon Coolpix AW130 idealny aparat na wakacje, pozwala nagrywać filmy w FULL HD i zapisywać lokalizację zdjęć za pomocą GPS-a. A jeśli ktoś fotografuje w wodzie, błocie, piasku i kurzu – znajdzie w nim przyjaciela. Cena ok. 1180 zł (sprawdź gdzie kupić)\nPo dziewiąte: z lampą błyskową\nNawet tą maleńką, wbudowaną. Przyda się np. do doświetlenia twarzy w czasie portretowania w mocnym słońcu, albo przy zdjęciach makro – jeśli Twój aparat ma taką funkcję (makro też się przyda, ale nie jest warunkiem koniecznym). A jeśli będzie można dołączyć do aparatu zewnętrzną lampę – tym lepiej.\nPo dziesiąte: …i na koniec – z możliwością rejestracji filmów\nKręcenie filmów jest fajnym uzupełnieniem zdjęć. Można zmontować zdjęcia i film, pokazać “making of” naszej sesji zdjęciowej albo po prostu nagrać śmieszne ujęcia. Po co? Dla pamiątki, dla urozmaicenia relacji z wakacji. Zwróć uwagę by aparat pozwolił rejestrować w jakości HD lub FULL HD i rejestrował dźwięk stereo w dobrej jakości.\nPanasonic DMC FT5 solidny aparat na trudne warunki – deszcz, morze, kajak. Ma GPS, kręci filmy, stabilizuje obraz. Cena ok. 1120 zł (sprawdź)\nTen tekst napisałem dla magazynu Witaj w Podróży\njaki kupić aparatNikonOlympusporadnik fotograficznySony\nGdzie fotografować: Czarnogóra\nKonkurs: ruszyła Jazda Pełna Wrażeń


Koniec Lublinianki? Nic nie wiem, żadnego komunikatu nie widziałem | Kurier Lubelski\nKoniec Lublinianki? Nic nie wiem, żadnego komunikatu nie widziałem\nTomasz Biaduń 07.02.2010\nZbigniew Grzesiak, trener Lublinianki Karol Wiśniewski\nZe Zbigniewem Grzesiakiem, trenerem Lublinianki, rozmawia Tomasz Biaduń\nCzy Lublinianka jeszcze normalnie trenuje? (W ubiegłym tygodniu miasto wypowiedziało Norweskiej Grupie Inwestycyjnej, właścicielowi klubu, umowę o dzierżawę stadionu przy Wieniawie.)\nTak. Mamy zajęcia cztery-pięć razy w tygodniu, w sali, na siłowni, a nawet na zewnątrz, oczywiście w zależności od tego, jaka jest pogoda. Biegamy po parku, ale też ćwiczymy na własnym obiekcie.\nJuż wiecie, jaka czeka Was przyszłość?\nTego nie wie w tej chwili nikt...\nSami gracze mają chyba niezły mętlik w głowie. Co im Pan mówi?\nA co ja mam mówić? Ci zawodnicy, którzy są w zespole, to nasi wychowankowie. Oni od dłuższego czasu wiedzą, jaka jest sytuacja. W tym momencie niewiele w tej kwestii się zmieniło, tyle że wszystko... jeszcze bardziej się zagmatwało. No bo z jednej strony miasto zerwało umowę, z drugiej nie ma oficjalnego komunikatu o likwidacji spółki. Trudno teraz zatem cokolwiek wnioskować. Co to zmieni, jak będę to wszystko tłumaczył zawodnikom? My mamy robić swoje: trenować i grać. Tyle. Mamy ciepłą wodę, jest też gdzie się przebrać. Od dłuższego czasu Lublinianka to w dużym stopniu amatorski klub, w którym gra wielu młodych chłopców, chcących się wybić.\nKrążą plotki o powstaniu nowego klubu na Wieniawie, KS Lublin. Wie Pan coś na ten temat?\nPierwsze słyszę. Ale ja nie jestem przeciwny powstawaniu jakichkolwiek klubów. Myślę jednak, że póki co najważniejszą rzeczą jest uregulowanie obecnej sytuacji. To kwestie związane ze zwrotem budynków oraz terenu dzierżawnego. Z drugiej strony, nie ma sygnałów od właściciela spółki, że to już koniec... A to, że ma powstać nowy klub to już zupełnie inna sprawa.\nBędziecie się starali negocjować z miastem?\nChcemy się spotkać z jego przedstawicielami. Nasz obiekt jest spory, wymaga dość dużych opłat eksploatacyjnych. W obecnej sytuacji nie miałby kto ich regulować. Formalnie miasto przejmuje kuratelę, ale nie zostały przecież zawarte żadne umowy, dlatego też chcemy się spotkać.\nKiedy możemy się spodziewać tej "burzy mózgów"?\nW tym tygodniu będziemy chcieli się zaanonsować w ratuszu i ustalić konkretną datę spotkania.\nBierzecie pod uwagę rozwiązanie spółki?\nSiedziba spółki mieści się w Norwegii. Tam jest też właściciel i on będzie o tym decydował. Ja nie mogę odpowiedzieć na pytanie, bo nie mam kompetencji w tym zakresie.\nJakie są szanse na wywalczenie sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia umowy, który pozwoliłby Wam dograć sezon do końca?\nTego typu decyzje zapadną w Urzędzie Miasta i w Norwegii. Ja jako pracownik spółki nie dostałem wypowiedzenia.\nlokalny patriota 08.02.2010 13:09:05\nTo skandal żeby jedna z ikon Lublina jaką jest Lublinianka znalazła się w takim stanie


Poczta Kwiatowa INC Zduny - Kwiaty z wysyłką do Zdun\nStrona główna › Poczta Kwiatowa INC Zduny\nPoczta Kwiatowa INC Zduny, dostawa gratis w Zdunach i okolicy\nBukiet Kocham Cię!\nObecnie odległość dzieląca darczyńcę i obdarowanego nie jest barierą nie do pokonania, Poczta Kwiatowa INC Zduny w wielkim stylu dostarczy wybrany bukiet pod wskazany adres na całym terytorium Polski. Wszystkie kwiaty cięte takie jak: róże, tulipany, alstromerie, margerytki, storczyki, goździki i wiele innych mogą znaleźć się w bukiecie ułożonym z wielkim talentem florystów tej firmy wysyłkowej. Pracownicy kwiaciarni internetowej przygotują nie tylko ekskluzywny okrągły bukiet, alantazyjną kompozycję kwiatową w różnych kombinacjach oraz kwiaty w koszu pięknie udekorowane.\nKwiaty potrafią oddać ulotne momenty i wesoły nastrój podczas takich okazji jak urodziny, imieniny, emocje, jakie wywoła bukiet z róż, margerytek i eustomy będzie towarzyszył solenizantowi lub jubilatowi podczas całego dnia. Wysyłając kwiaty przez Internet można podarować komuś bliskiemu namiastkę swojej obecności, jeśli nie można razem spędzić tego wyjątkowego dnia. Dostawa kwiatów online jest terminowa, więc gdy nadejdą te ważne dni cudowne i pachnące kompozycje dotrą we właściwym czasie.\nDziadkowie to osoby bardzo bliskie swoim wnukom, ponieważ potrafią z wielką cierpliwością opiekować się nimi, wspierać i przygotowywać najsmaczniejsze potrawy. Dlatego gdy nadchodzi Dzień Babci lub Dzień Dziadka wnukowie starają się zapewnić ich o swoim przywiązaniu i za pomocą kwiatów powiedzieć „dziękuję i pamiętam”. Dla babci można wybrać kompozycję kwiatową z margerytek, róż i tulipanów, natomiast dla dziadka wykwintne słodycze w koszu, którymi chętnie podzieli się z babcią. Kwiaciarnia internetowa wyśle online wspaniały zestaw, który oprócz słodkości i kawy, może zawierać zdrowe i pachnące owoce.\nWysyłając kwiaty przez Internet można sprawić rodzicom wspaniałą niespodziankę. Gdy kurier dostarczy cudowny bukiet róż dla mamy i subtelny bukiet goździków dla taty wywoła na ich twarzach uśmiech i dumę ze swoich dzieci. Kwiaty wysyłane online to wspaniały pomysł, jeśli przebywa się daleko a bardzo chce się być bliżej. Poczta Kwiatowa INC w Zdunach zatrudnia florystów, którzy wykonują swoją pracę z zamiłowaniem i z wielkim entuzjazmem układają wszystkie kompozycje kwiatowe. Tak, więc dzieci mogą być pewne, że ich rodzice otrzymają piękne i świeże kwiaty z bilecikiem zawierającym życzenia.\nPrzy takich okazjach jak Walentynki mężczyźni starają się wysłać swoim ukochanym kobietom kwiaty, które one darzą szczególnym uwielbieniem. Bez względu na wybór gatunku kwiaciarnia internetowa Gaja przygotuje i zrealizuje zamówienie online terminowo i zgodnie ze złożonym zleceniem. Tulipany i róże są najczęściej wybierane przez kobiety, więc piękny bukiet tych kwiatów może zachwycić i zadziwić odbiorczynie już u progu drzwi i umilić im cały dzień.\nPoczta Kwiatowa INC w Zdunach dostarcza kwiaty także na ślub, więc bez względu na miejsce, w którym odbywać się będzie ta uroczystość, kurier dotrze z pięknym bukietem białych lilii lub róż. Zamawiając kwiaty przez Internet można mieć pewność, że odległość nie stanowi problemu dla kwiaciarni ze Zdun, ponieważ realizuje ona zamówienia na terenie całej Polski.\nKwiaciarnia w Zdunach zapewnia wygodny sposób zamawiania kwiatów, w takich trudnych chwilach jak śmierć kogoś bliskiego, nie trzeba poświęcać czasu na poszukiwania wieńca na pogrzeb lub wiązanki pogrzebowej. Wystarczy odwiedzić stronę Poczty Kwiatowej INC ze Zdun i wybrać odpowiednią kompozycję. Wysyłka kwiatów online realizowana jest w każdym miejscu w Polsce, więc kwiaty dotrą pod podany adres na czas. Sztuka florystyczna pogrzebowa jest domeną pracowników tej firmy wysyłkowej, dlatego zamawiający może być pewien dostarczenia wysokiej, jakości kwiatów, nawet, gdy nie może osobiście położyć ich na trumnie zmarłego.


Bałtyckie tourne Cappella Corale Varsaviana - Polak na Lotwie\nBałtyckie tourne Cappella Corale Varsaviana\nPoczątek października w największych miastach Łotwy i Litwy uświetniły koncerty wspaniałego chóru Cappella Corale Varsaviana. W ramach swego tourne 2 października chór wystąpił w kościele Matki Boskiej Bolesnej w Rydze, 3 października w kościele pod wezwaniem Serca Jezusowego w Dyneburgu, 5 października w kościele św. Franciszka i św. Bernarda w Wilnie, a 6 października w Kowieńskiej Filharmonii Państwowej.\nMiłośnicy polskiej muzyki mogli nasycić się pieśniami religijnymi i innymi utworami w fantastycznym wykonaniu chóru Cappella Corale Varsaviana. Słuchacze nie żałowali swego wyboru, bowiem muzyka była czysta, podniosła i napełniała pokojem oraz radością. W programie koncertów znalazły się utwory Mikołaja Gomółki, Wacława z Szamotuł, Grzegorza Gerwazego Gorczyckiego, Bartosza Kowalskiego, Juliusza Łuciuka, Feliksa Nowowiejskiego, czy Henryka Mikołaja Góreckiego. Koncert składał się z dwóch części. W części pierwszej oprócz utworów kompozytorów polskich znalazła się również łotewska piosenka „Pūt, vējiņi” w aranżacji Jurjānu Andrejsa, a w drugiej części „Psalm Davida” litewskiego kompozytora Vidmanasa Bartulisa.\nCappella Corale Varsaviana to profesjonalny chór, zrzeszający zawodowych wokalistów i muzyków. Powstał w 2007 r. Jego dyrygentem jest Roman Rewakowicz. Skupia on miłośników muzyki chóralnej różnych epok i okresów historycznych, a członkowie chóru to głównie zawodowi muzycy – absolwenci i studenci różnych wydziałów wyższych uczelni muzycznych Polski. Zespół ma na swoim koncie udział w licznych nagraniach muzyki do filmów produkowanych zarówno w Polsce, jak i za granicą.\nZamykając oczy w trakcie koncertu można było przenieść się do średniowiecznych kościołów i zamków, wyobrazić sobie niesamowicie wzruszające wykonanie utworów w okresie tuż po ich powstaniu. Każdy głos, każdy ton, każda nuta wykonana przez chórzystów miała swoje uzasadnienie i napełniała słuchaczy poczuciem wspaniałego łączenia się z Bogiem poprzez pieśni religijne.\nOrganizatorem koncertów buła fundacja ProMusicaViva, a projekt został dofinansowany przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego RP oraz miasto stołeczne Warszawa.


Półmaraton.Biegacze z powiatu żuromińskiego w Półmaratonie Warszawskim - Żuromin\nPółmaraton.Biegacze z powiatu żuromińskiego w Półmaratonie Warszawskim\n2013-03-31 12:00:00 (ost. akt: 2013-03-29 09:03:31)\nPamiątkowe zdjęcie startowe naszych półmaratończyków przed Stadionem Narodowym\n8. Półmaraton Warszawski za nami. Na starcie stanęło 10074 biegaczy i biegaczek, a wśród nich dwanaścioro reprezentujących powiat żuromiński. Najlepszym wśród naszych zawodników był Zbigniew Sadowski, który z czasem 01:22:25 zakończył zmagania na 175. miejscu.\nPomimo mroźnej pogody 10074 biegaczy stanęło na starcie 8. Półmaratonu Warszawskiego. Wśród tego ogromu osób znalazło się również dwanaścioro śmiałków z terenu powiatu żuromińskiego. W niedzielę 24 marca o godzinie 10:00 wystartowali spod Stadionu Narodowego. Najszybszy z grupy biegaczy z naszego powiatu na mecie zameldował się po godzinie dwudziestu dwóch minutach i dwudziestu pięciu sekundach. Był nim doświadczony długodystansowiec Zbigniew Sadowski z Bieżunia. Wynik ten pozwolił Sadowskiemu uplasować się w kategorii M50 (kategoria powyżej 50 lat) na bardzo wysokiej czwartej pozycji. W kategorii open pozwoliło to na miejsce 175. Kolejnym zawodnikiem z naszych okolic był Przemysław Opała ze Strzeszewa. Zanotował on wynik 01.23.51 (był 218.). W nieco ponad półtorej godziny do mety dobiegł dwudziestodwuletni Marcin Romanowski, który swoją przygodę z półmaratonem rozpoczął w ubiegłym roku. Uplasował on się na 1212 miejscu w kategorii open. Z kolei Krzysztof Rochowicz z Żuromina zanotował czas 01:48:27 i zajął 2808 miejsce. Kolejni z naszych przedstawicieli meldowali się już po upływie dwóch godzin. Byli to Marek Mazurkiewicz, Katarzyna Kowal, Marek Świerczewski, Marcin Słowikowski, Danuta Mitowska, Grzegorz Szulborski i Piotr Antonieski. Katarzyna Kowal z Zielunia zanotowała świetny występ i uplasowała się na 50 miejscu w kategorii oświaty i 491 w kategorii K30. W kategorii kobiet K40 Danuta Mitowska uplasowała się na pozycji 181.\nBiegacze z powiatu żuromińskiego w Półmaratonie Warszawskim w kategorii Open:\n175. Zbigniew Sadowski\t01:22:25\n218 Przemysław Opała\t01:23:51\n1212. Marcin Romanowski\t01:37:41\n2808 Krzysztof Rochowicz\t01:48:27\n4167. Łukasz Welenc\t01:56:38\n5040 Karol Mazurkiewicz\t02:01:30\n6899 Katarzyna Kowal\t02:12:41\n7603. Marek Świerczewski\t02:17:35\n8334. Marcin Słowikowski\t02:23:47\n8403. Danuta Mitowska\t02:24:44\n9057. Grzegorz Szulborski\t02:31:29\n9418. Piotr Antonieski\t02:37:02\nTagi: Półmaraton biegacze Sadowski


Po co nam szatan | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Wiara » Po co nam szatan\nPo co nam szatan\nKsiążki, których tematyka wiąże się z diabłem, sprawiają pewną trudność. Czytanie o faktach związanych z objawiającym się ludziom diabłem pozostawia zawsze z pytaniem: jaka nauka wynika z poznania objawów opętania i przebiegu egzorcyzmu?\nByć może sensem takich lektur jest dawanie świadectwa o istnieniu świata duchowego w ogóle. Tak chyba należy rozumieć intencje autora i wydawcy "Obrzędu". Sensacyjny podtytuł ("Tajemnice współczesnych egzorcystów"), projekt okładki, rozpoczęcie książki dramatycznym opisem egzorcyzmu - mają przykuwać uwagę. A jednak książka wkrótce zwalnia tempo, studzi nastrój i staje się czymś bardziej prozaicznym, ale i przez to z gruntu uczciwym. Przedstawia wynik prywatnego "śledztwa" na temat egzorcyzmów, jest dość rozwlekłym opisem wydarzeń i refleksji, jakie stały się udziałem ks. Gary’ego Thomasa z USA, wysłanego do Rzymu na kurs egzorcystów.\nMożna się spierać, czy sposób, w jaki to sfabularyzowano, jest najtrafniejszy (opisy kafejek, ulic, sal wykładowych?). Pomiędzy takimi rozdziałami znaleźć można dygresje o upadłych aniołach - efekt zetknięcia się autora z ...