Dzieciaczki - Wersja do druku\n+--- Dział: Społeczeństwo (https://ateista.pl/forumdisplay.php?fid=16)\n+---- Dział: Ateista w rodzinie (https://ateista.pl/forumdisplay.php?fid=49)\n+---- Wątek: Dzieciaczki (/showthread.php?tid=7699)\nDzieciaczki - Rexerex - 07.01.2012\nRojza Genendel napisał(a): Nie ma prawa. Rodzice za to mają prawo pozbyć się go po urodzeniu, zrzekając się praw rodzicielskich.\nNo tak... prawo silniejszego. :roll:\nCytat: Większość rzeczy które rodzice dla nas zrobili, w ogóle nie należy do ich obowiązków. Zrobili je, bo nas kochają i chcą naszego dobra. Nie doceniać tego- to zwykła niewdzięczność.\nSprowadzili mnie siłą to na ten świat to niech nie mają pretensji, że "nie doceniam" tego co zrobili. Jak już mówiłem: to tak jakbym doceniał to, że ktoś pieczołowicie i z uśmiechem na ustach naprawiał mój samochód, który mi skasował.\nDzieciaczki - rose - 07.01.2012\nA ja uważam ze dziecko jest przywilejem a nie czymś co się każdemu należy. A mówienie o egoizmie osób które nie chcą mieć dzieci zakrawa o absurd, jak więc nazwać posiadanie dziecka z powodu chęci przekazania swoich genów, opieki na starość, chęci zarobku, albo też zrobienia sobie z dziecka zabawki która będzie tylko tuptać i mówić wierszyki ku uciesze rodziców. Idźmy dalej „Ja chce dziecko”, „inni mają więc ja też musze”, „wypada, obgadają nas”, „rodzina nalega, zróbmy dla świętego spokoju”, brzmi znajomo? Niewątpliwie. A gdzie w tym wszystkim jest sam zainteresowany? Rzadko pojawiają się pytania czy sprostam podołam, finansowo intelektualnie, jaki świat pokaże temu przyszłemu człowiekowi, ile go nauczę, ile dam mu radości, dobrych chwil, czy jestem na tyle dojrzały/odpowiedzialny aby zapewnić mu dobry start w dorosłe życie i szczęście. Wiele ludzi którzy nie chcą mieć dzieci odpowiedziała sobie przecząco na część z tych pytań i podejmuje swoją decyzje świadomie i odpowiedzialnie nie zaś na podstawie roszczeniowej „bo mi się należy i kropka”.\nDzieciaczki - Baptiste - 07.01.2012\nrose napisał(a): A ja uważam ze dziecko jest przywilejem a nie czymś co się każdemu należy.\nPrzywileje się od kogoś otrzymuje. Własnego dziecka od nikogo nie otrzymam.\nrose napisał(a): A gdzie w tym wszystkim jest sam zainteresowany? Rzadko pojawiają się pytania czy sprostam podołam, finansowo intelektualnie, jaki świat pokaże temu przyszłemu człowiekowi, ile go nauczę, ile dam mu radości, dobrych chwil, czy jestem na tyle dojrzały/odpowiedzialny aby zapewnić mu dobry start w dorosłe życie i szczęście.\nTo bardzo mocno dyskusyjne kryteria. Dla jednego zapewnieniem tego co trzeba będzie pożywienie, dla innego najmodniejsze ciuchy. O dojrzałości i odpowiedzialności często zaś nie można za wiele powiedzieć dopóki sytuacja nie zmusi nas do ich weryfikacji. Nie lubię wszystkiego co ociera się o wartościowanie życia. Ono poprostu jest. Nie wiadomo jak odbierze je potomek, jakie cele i wartości będą mu przyświecać. Jaką postawę przyjmie wobec siebie i tego świata. Pytasz "ile mu dam radości, dobrych chwil"? A skąd wiesz co da mu radość? Niektóre dzieci cieszą się miłością własnych rodziców, inne gdy kupi się im Ipoda.\nDzieciaczki - Rojza Genendel - 07.01.2012\nrose napisał(a): A ja uważam ze dziecko jest przywilejem a nie czymś co się każdemu należy (...) A gdzie w tym wszystkim jest sam zainteresowany? Rzadko pojawiają się pytania czy sprostam podołam, finansowo intelektualnie, jaki świat pokaże temu przyszłemu człowiekowi, ile go nauczę, ile dam mu radości, dobrych chwil, czy jestem na tyle dojrzały/odpowiedzialny aby zapewnić mu dobry start w dorosłe życie i szczęście.\nNie zgadzam się. Bycie rodzicem, jakkolwiek jest doniosłym życiowym zadaniem, jest równie naturalne jak oddychanie, jedzenie i mówienie. Większość ludzi jest lub będzie rodzicami, bo tak ukształtowała nas Natura. Nie wymaga to też żadnych szczególnych predyspozycji i uzdolnień. Wystarczy trochę rozsądku.\nZapewnienie tego co umożliwi start w normalne dorosłe życie, bęz leków fobii i poczucia wyobcowania.\nJaka sytuacja może mnie zmusić do weryfikacji? Czy nie mogę powiedzieć o dojrzałości i odpowiedzialności jeżeli dziecko ma 16 panna która nie bardzo wie z kim i właśnie się zastanawia czy jak ona za kilka miesięcy będzie tańczyła w klubie z takim dużym brzuchem?\nNie wiem również czy dziecku spodoba się to co dostanie od życia czy na pewno zadowolą go rozwiedzeni rodzice, albo awantury w domu, a może też odrzucenie przez grupę rówieśników i bieda. Nie mogę mieć pretensji do dziecka ze jest złe na taki stan rzeczy, ale jakoś świadoma i odpowiedzialna osoba mogę mu pewnych faktów zaoszczędzić, np. przymusu wychowywania się w biedzie i patologii.\nJeżeli dziecko cieszy się z ipoda zamiast z wyjścia z rodzicami do parku czy na lody to chyba mam pewnie zastrzeżenia co do wychowania takiego dziecka.\nJa tez uważam ze do bycia rodzicem wystarczy brzydko mówiąc trafić gdzie trzeba ale do bycia odpowiedzialnym i świadomym rodzicem który da dziecku coś potrzeba znacznie więcej. Ponadto jeżeli nie oddycham to umrę w przeciągu kilkunastu min, jeżeli nie jem to nawet do ok miesiąca, ale bez dzieci może sobie żyć spokojnie do późnej starości wiec to porównanie chyba nie jest szczególnie trafne.\nDzieciaczki - exeter - 07.01.2012\nCytat: I bardzo dobrze. Lewactwo dobrowolnie wyginie, a świat opanujemy my - konserwy.\nJeśli o mnie chodzi to zmajstruję sobie cały klan małych Arymanków\nDzieci nie zawsze przejmują przekonania rodziców. Gdyby było inaczej, społeczeństwa nie mogłyby się zmieniać.\nDlatego, przygotuj się na...pacyfikowanie opozycji we własnym domu.\nrose napisał(a): Ja tez uważam ze do bycia rodzicem wystarczy brzydko mówiąc trafić gdzie trzeba ale do bycia odpowiedzialnym i świadomym rodzicem który da dziecku coś potrzeba znacznie więcej.\nMyślę, Rose, że większość ludzi mających dzieci jest dobrymi rodzicami i nieźle sobie radzą. Wyjąwszy oczywiście patologie, ale to moim zdaniem margines. Ludzie zwykle kochają swoje dzieci, opiekują się nimi najlepiej jak mogą, i dbają aby wyrosły na dzielnych, mądrych ludzi.\nrose napisał(a): Ponadto jeżeli nie oddycham to umrę w przeciągu kilkunastu min, jeżeli nie jem to nawet do ok miesiąca, ale bez dzieci może sobie żyć spokojnie do późnej starości wiec to porównanie chyba nie jest szczególnie trafne.\nInstynkt rodzicielski jest jednym z najsilniejszych, jakie oddziałują na człowieka. Pod jego wpływem jest w stanie dokonywać niezwykłych rzeczy, pokonywać własne ograniczenia, poświęcać się.\nNiezrealizowany, stłumiony, zmarnowany oznacza niesamowite cierpienie i jest to działanie wbrew naturze. Taki człowiek nie ma szans na bycie szczęśliwym, stąd porównanie do duszenia się.\nRojza chciałabym życ w Twoim świecie jednak w tym moim chyba nie jest tak idealnie jak piszesz, chociażby patrząc na przepełnione domy dziecka, ośrodki dla dzieci niepełnosprawnych, biede, kryzys, złe wzorce wychowawcze wyniesione z domu itp, a co do miłosci to ja nie wątpie, ze wiekszosc rodziców kocha na swój sposób swoje dzieci ale też z wielu powodów nie jest im w stanie zapewnic dobrego startu w dorosłość\nInstynkt rodzicielski jest drugim najsilniejszym instynktem ludzkim, pierwszym jest ten samozachowawczy i chyba na szczęście, aż boje sie pomysleć co by było na świecie gdyby ludzie najpierw myśleli że musza sie rozmnozyc a potem ze muszą jeśc i gdzies mieszkać. A dlaczego człowiek ma dawać sobie szczescie kosztem innych, realizujac swoje zachcianki? Dlaczego sprowadzac niewinne dziecko na świat i skazywać je np na życie w nedzy bo ktoś tak właśnie egoistycznie realizuje swoje szczęście?\nDzieciaczki - Baptiste - 08.01.2012\nrose napisał(a): Sajid\nCzyli co? Wrażliwość ludzka, itp. jest zależna od osobnika. Pewnie wiesz też, że lęki, fobie czy poczucie wyobcowania może wystąpić niezależnie od starań rodziców. Może być wynikiem zupełnie czego innego, czynników od nich niezależnych.\nrose napisał(a): Jaka sytuacja może mnie zmusić do weryfikacji? Czy nie mogę powiedzieć o dojrzałości i odpowiedzialności jeżeli dziecko ma 16 panna która nie bardzo wie z kim i właśnie się zastanawia czy jak ona za kilka miesięcy będzie tańczyła w klubie z takim dużym brzuchem?\nRose, chodzi mi o to, że co może powiedzieć o swojej odpowiedzialności i dojrzałości np. Paweł lat 23, który myśli o tym czy warto w jego przypadku posiadać dziecko? Owszem, może sobie coś tam myśleć, ale może to być błędne mniemanie. Zazwyczaj dopiero wystąpienie tego dziecka weryfikuje naszą odpowiedzialność i dojrzałość. Jeden weźmie się za siebie inny nie. Jak będzie tego zazwyczaj nie wiadomo, a wychodzi to dopiero w praniu na skutek sytuacji, która wymaga określonej postawy.\nrose napisał(a): Nie wiem również czy dziecku spodoba się to co dostanie od życia czy na pewno zadowolą go rozwiedzeni rodzice, albo awantury w domu,\nAle mówimy o człowieku, który myśli o dziecku. Czy ty naprawdę sądzisz, że rozwiedziony człowieczek będzie myślał o dziecku ze swoją rozwiedzioną połówką? To samo z awanturami. Nigdy nie wiesz kiedy wystąpią. Może być wszystko cacy, a potem może się coś w związku zacząć psuć. Nie da się wszystkiego przewidzieć, ale z tego powodu nie należy też być do przesady asekuracyjnie zachowawczym.\nrose napisał(a): a może też odrzucenie przez grupę rówieśników\nA rodzice często nie mają na to wpływu. Dotyka to dzieci z różnych warstw, często np. z powodu wyglądu ciała, cech psychicznych, cech charakteru, czy jakiegoś pojedynczego zdarzenia.\nrose napisał(a): Jeżeli dziecko cieszy się z ipoda zamiast z wyjścia z rodzicami do parku czy na lody to chyba mam pewnie zastrzeżenia co do wychowania takiego dziecka.\nAle takie zastrzeżenia możesz mieć już dopiero po fakcie. I to dość długo po fakcie. Nie wszystko sprowadza się też do wychowania. Po prostu ludzie są różni i nie wszystko zależy od procesu ich socjalizacji.\nrose napisał(a): chociażby patrząc na przepełnione domy dziecka,\nZ tym jest coraz lepiej, niedawno weszło prawo o maksymalnej liczbie dzieci w ośrodku, ciekawe jak się sprawdzi.\nrose napisał(a): ośrodki dla dzieci niepełnosprawnych,\nA co ma niepełnosprawność do miłości rodzica do dziecka i wychowania go?\nNawet największa miłość rodzica i najlepsze wzorce wychowawcze nie sprawią, że dziecko stanie się zdrowe.\nrose napisał(a): kryzys\nJ.w. To nie dotyczy tematu rozmowy.\nDzieciaczki - rose - 08.01.2012\npiszesz "różnie" "może" "nie dotyka" "bez względu na rodzine" ale ja nie mówie żeby nie miec dzieci w ogóle, ale o takich gdzie wystąpienie niezadowolenia dziecka może byc wysokie, np jeżeli jedno z rodziców pije to dziecko ma dużą szanse zostac dda co wpłynie destrukcyjnie na jego życie, skrajna bieda może sprawic że będzie sie czuło gorsze i wyobcowane wśród rówieśników, brak odpowiedniej diety może rzutowac na zdrowie, a brak pieniędzy na dalszą edukacje, brak dobrych wzorców w domu też utudnia załozenie rodziny bo to nie jest coś czego człowiek jest sie w staie nauczyc w dorosłym życiu, zawsze to mniej lub bardziej wychodzi nawet jeżeli sie ktoś stara, jest wiele zjawisk które da sie przewidzeć, jeżeli nie mam wykształcenia i pracy to nie jestem w stanie dziecku zapewnic podstawowych potrzeb, tak samo jeżeli para decyduje sie na dziecko bo ma kryzys i dziecko a nuż coś pomoze i prosze o odpowiedz dotycząca rzeczonej 16-letniej panny, uważasz ze odsetek tego typu młodych dam które zostaną porządnymi i wartościowymi matkami jest duży? kryzys był przykładem który miał zobrazowac to ze w trakcie spowolnienia gospodarczego wypada aby zaświeciała sie czerwona lampka ostrzegawcza że może nie jest to najlepszy czas jeżeli np w firmie szykuje sie redukcja etatów a mamy juz 2 dzieci które tez muszą jeśc i sie ubrać\n16-letnie panny nie analizują zazwyczaj swojego rodzicielstwa, ponieważ najczęściej posiadają dziecko z tzw. wpadki. A my rozmawiamy o osobach, które takiego namysłu mogą dokonać i zadecydować. Mam też spore przeczucie, że w skrajnych, przytaczanych przez ciebie przypadkach sytuacja jest podobna i dziecko często nie jest wynikiem egoistycznego chciejstwa rodziców jak to nazwałaś.\na myślisz ze mało dzieci w takich jak opisałam przypadkach jest wyłącznie wpadką? czy może tacy ludzie nie mają instynktu rodzicielskiego? pamiętaj, ze alkoholizm może sie zdażyc także w bogatych rodzinach a na psychike dziecka wpływa tak samo destrukcyjnie, a ilu rodziców mysli "nooo urodzi się i jakos to bedzie" "moze i jesteśmy biedni ale mamy prawo do dziecka, rząd i rodzina musza nam pomóc jak juz sie urodzi", a co w przypadku kiedy pijacy facet wymusza na żonie współżycie bez zabezpieczenia i uważa ze ona musi mu urodzic dzieci bo od tego jest? czy on w tym momencie myśli o swoich pzyszłych dzieciach czy o tym co on chce?\nPijany facet to najczęściej wymusza współżycie bo mu się dosadnie mówiąc jebać chce a nie tam po pijaku o dzieciach myśli. Myślę, rose, że takie wróżenie ile jest takich a siakich przypadków jest gdybologią. Nie mamy danych statystycznych, a i pewnie nie powstaną, bo niesamowicie trudno byłoby zrobić takie, które tak dobrze i głęboko wchodzą w życie danej pary.\nwięc Ty też nie masz statystyk ile dzieci było wpadką? tylko, że w razie wpadki można jeszcze sie poddac aborcji, albo tabletce 72h po, w przypadku decyzji o dziecku w 100% sie tego nie robi\nDzieciaczki - Palmer - 08.01.2012\nJakiś czas temu gdzieś pisali, że 2/3 polskich ślubów bierze się z wpadki.\nNo właśnie tak sie składa ze z wpadkami nie jest tak fajnie jak wam sie wydaje. Kiedyś czytałam wątek na babskim forum wpadka/planowane i jak sie okazuje zdecydowana większośc kobiet mówiła o czymś takim jak "planowana wpadka" chcemy dziecko ale nie mamy odwagi zacząć sie starać więc rezygnujemy z antykoncepcji/organiczamy jej stosowanie i niech sie dzieje co chce. Jak nietrudno sie domyślic w wielu przypadkach kończy się to ciążą. Poza tym druga istotna kwestia jest to że ludzie w dzisiejszych czasach decydują się na dzieci bez ślubu, bo to odliczenia na samotnych rodziców, przedszkola ect. Zresztą też spotkałam sie z opinia ze najlepiej zrobic sobie dziecko "panieńsko" dostać przedszkole i ulgi i ochajtac sie jak juz pójdzie do szkoły. Poza tym "wpadki" bywają też zatajona ingerencją w środki antykoncepcyjne jednej ze stron po to aby zatrzymać przy sobie drugą strone. Często, jeżeli ciąża wystąpi jest wtedy ślub a strona wkręcona jest w stanie z ręką na sercu powiedziec ze wpadła. Oczywiście powodów majstrowania przy antykoncepcji jest więcej, chociażby wysokie alimenty, albo dostatnie życie z dzieckiem na koszt bogatego ojca.\nChciałbym też wspomniec o kobietach które pod wpływem zegara biologicznego myslą wyłącznie o cudownym różowym bobasie, do którego bedzie mozna gugac i karmic go kaszką. Z tego faktu wynikają chociażby szybkie śluby z osoba mało poznaną, pokryjome przestawanie brania tabletek, jednonocne wypady na dyskoteke itp. Czy wtedy jedna strona może myślec że to wpadka? Jak najbardziej tak.\nChyba każdy odpowie juz sobie sam na pytanie o czyim dobru myślą ludzie postępujacy w ten sposób.\nDzieciaczki - exeter - 08.01.2012\ni dlatego uważam, że socjobiologia przedstawia prawdziwszy obraz ludzi i ich zachowań, niż religie, filozofie, poezje itd.\nCo niekoniecznie musi mi się podobać.\nDzieciaczki - Avx - 08.01.2012\nsogors napisał(a): Trochę jesteś niepoprawnym optymistą, w latach 70 też sobie myślano że będzie koniec chorób w 2000 roku\nTo co powiesz o prof. Kurzweilu ? ;D\n"Does god exist? Well, I would say not yet."\nJeśli się uda zaawansowane AI, to zrewolucjonizuje tempo badań. Człowiek nie będzie już potrzebny do analizy masy danych z eksperymentów, symulacji, etc.\nOpenCog jest niskobudżetowy, ale ciekawy ze względu na oryginalność podejścia (Ben Goertzel, Novamente LCC, uniwerek w Hongkongu & spółka)\nOptymistą jest ten, kto twierdzi, że Technologiczna Osobliwość nadejdzie w 2035, a nie ten, kto twierdzi, że będzie zaledwie "nieśmiertelny" w 2060 !\nOczywiście, wolnorynkowy anarchizm przyspieszyłby postęp.\nNie jest jednak niezbędny.\nDzieciaczki - Rojza Genendel - 08.01.2012\nrose napisał(a): Rojza chciałabym życ w Twoim świecie jednak w tym moim chyba nie jest tak idealnie jak piszesz, chociażby patrząc na przepełnione domy dziecka, ośrodki dla dzieci niepełnosprawnych, biede, kryzys, złe wzorce wychowawcze wyniesione z domu itp.\nTo jest margines. Owszem, rzucający się w oczy, bo bardzo przykry i rażący, ale jednak margines. Większość rodziców sobie radzi.\nrose napisał(a): Instynkt rodzicielski jest drugim najsilniejszym instynktem ludzkim, pierwszym jest ten samozachowawczy i chyba na szczęście, aż boje sie pomysleć co by było na świecie gdyby ludzie najpierw myśleli że musza sie rozmnozyc a potem ze muszą jeśc i gdzies mieszkać.\nMam na myśli instynkt rodzicielski, nie rozrodczy.\nNie chodzi o rozmnażanie się, ale o troskę o dziecko, opiekę nad nim. Taki instynkt może realizować się na cudzych dzieciach, z dalszej rodziny lub zupełnie obcych.\nDzieciaczki - sogors - 08.01.2012\nJa znam technohumanizm\nale dalej uważam cię za utopistę i optymistę.


Takie rzeczy tylko w polskim Kuwejcie: obóz w Chorwacji za 250 zł, a nad Bałtykiem za 150 zł - Dzienniklodzki.pl\nTakie rzeczy tylko w polskim Kuwejcie: obóz w Chorwacji za...\nTakie rzeczy tylko w polskim Kuwejcie: obóz w Chorwacji za 250 zł, a nad Bałtykiem za 150 zł\nfot. archiwum Dziennik Bałtycki\nData dodania: 19.01.2015, 13:53 Ostatnia aktualizacja: 20.01.2015, 09:28\nWakacyjny wypoczynek w Chorwacji za 250 zł, dwa tygodnie nad Bałtykiem za 150 zł, a wycieczki do Wrocławia czy Krakowa w czasie ferii po 10 zł od osoby. To możliwe? Tak, ale tylko w Kleszczowie koło Bełchatowa. Dzieci i młodzież z najbogatszej gminie w Polsce mogą już przebierać w ofertach zimowego i wakacyjnego wypoczynku, jakie przygotował dla nich Gminny Ośrodek Kultury. Muszą tylko zdążyć zapisać się do 6 lutego.\nJest w czym wybierać. W czasie ferii można za 10 zł spędzić dzień w Krakowie, Wrocławiu czy Piotrkowie, a przy okazji zwiedzić Afrykanarium, muzea, fabrykę bombek - w zależności\nod wybranej wycieczki.\nJeszcze bardziej atrakcyjnie przedstawiają się wakacyjne propozycje. Wszystkie wyjazdy zaplanowano na sierpień. Dwutygodniowy obóz taneczny na Mazurach dla uczniów podstawówek albo 14 dni nauki windsurfingu nad Bałtykiem dla gimnazjalistów to koszt 150 zł. Z kolei za tydzień w górach rodzice dziecka zapłacą tylko 100 zł.\nKleszczów ma najwyższe dochody na mieszkańca. Góra pieniędzy w gimnnym budżecie pochodzi z podatków, które płaci koncern PGE - właciciel bełchatowskiej kopalni węgla brunatnego i elektrowni.


Wedle teorii Feliksa Haurowitza antygen sprawia skręcenie zasadnej istoty partii globulinowej białek konstytucyjnych, przerabia organizację globulin, adaptuje konsumuje przestrzennie do familiarnego szeregu, jak środek do budynku. Supozycja rzeczona dotrwała przekształcona przez Linusa Paulinga, który suponuje, że antygen nie ledwo obraca istotą białek, jakie w współczesnym przebiegu przystają się przeciwciałami, owszem następuje „zakończone” globuliny oraz przystosowując ich rozmieszczenie stanowi wcina przeciwciałami.\nSłowa kluczowe: harmonijnej, racjonalnej, stosownej, nieomylnej\nW który zabieg uściślić BMI, które stanowi istotnie niebagatelne gwoli zauważenia dorzecznej libry kolegia? Przewodnik do tamtego przewidywania istnieje bardzo zwyczajny. Pragniemy podzielić rzekę padła, która będzie sportretowana w kilogramach, przez przyrost wzniesiony do czworoboku,...


Szczęście w kieliszku - recenzja filmu „Na rauszu” | Poinformowani.pl\nSturla Brandth Grøvlen/Multikino\nSzczęście w kieliszku - recenzja filmu „Na rauszu”\nData publikacji: 28.02.2021, 15:48\nFilmy o alkoholizmie wpadają w dużą liczbę pułapek. Jedne są zbyt moralizatorskie. Drugie pokazują tylko i wyłącznie ciemną stronę spożywania trunków. Trzecie nie potrafią powiedzieć nic nowego w temacie tego uzależnienia. Na rauszu podchodzi do tematu w sposób świeży, prezentując zarówno radość płynącą z opróżniania każdej kolejnej butelki, jak i konsekwencje płynące z utraty kontroli nad piciem.\nNa rauszu to historia czterech przyjaciół, którzy pracują w szkole. Ich życie jest rutyną i popadaniem w coraz większy marazm. Brakuje im skarbów młodości oraz wielkich namiętności. Wszystko zmienia się, gdy postanawiają poddać się eksperymentowi, polegającemu na utrzymywaniu stałego poziomu alkoholu we krwi. Już sam koncept przyjęty przez Vinterberga to zerwanie z kliszami. Bohaterów nie poznajemy jako alkoholików, ale ludzi z pozycją, którzy pragną po prostu zmienić swoje życie, znaleźć nową energię.\nJako że jest to film traktujący o piciu alkoholu i jego skutkach, zatrzymajmy się jeszcze na chwilę przy samym napoju wysokoprocentowym. Twórca Festen nie idzie na skróty. Zamiast traktować picie jako po prostu brutalny nałóg, ubiera alkohol w nowe szaty interpretacyjne. Pełni on tutaj funkcję symbolu przeszłości, za którą bohaterowie tak bardzo tęsknią. Jest tożsamy z młodością, którą bohaterowie już utracili. Jednak to, co wydaje się być tutaj najważniejsze, to fakt, że opowieść o piciu pozwala na rozliczenie się z ludzkimi lękami. Bohaterowie zaglądają do kieliszka, by znaleźć w sobie odwagę oraz stać się kimś innym niż na co dzień. Duński reżyser burzy tutaj powszechny portret męskości i pokazuje bohaterów, którzy zarówno będąc trzeźwymi, jak i pijanymi, nie posiadają kontroli nad swoim życiem.\nBardzo dużo mówię w swojej recenzji o pracy Vinterberga, jednak dla mnie największą gwiazdą tego obrazu pozostaje Mads Mikkelsen, który w Na rauszu wszedł na wyższy poziom aktorstwa. Wystarczy spojrzeć w jego oczy, które często są przeszklone. Emocje Mikkelsena to zawsze czyste nuty, które nawet przez chwilę nie ocierają się o fałsz. Każdą scenę kradnie dla siebie, a po obejrzeniu finału nie będziecie mieli już wątpliwości, że to kawał niesamowitej aktorskiej pracy. Dla mnie to zdecydowanie najlepsza rola w jego karierze, która zasłużyła na wszelkie możliwe laury. Trzeba przyznać, że Mikkelsen sprawdza się o niebo lepiej w ambitnych europejskich produkcjach niż w hollywoodzkich blockbusterach.\nTakim właśnie dziełem jest Na rauszu, spełnionym, niekonwencjonalnym i wybitnym. To film, który zostanie ze mną na lata. Cieszę się, że dostaliśmy w kinie portret alkoholizmu, który pokazuje go z trochę innej strony niż ta najbardziej destrukcyjna. Jednak pamiętajmy, że to także przestroga i z niczym w życiu nie powinniśmy przesadzać. Zobaczenie tej produkcji uznaję za obowiązek kinomana, bo ta jest potencjalnym klasykiem europejskiej kinematografii. Jestem poruszony i już nie mogę się doczekać kolejnego seansu.


Publikacja mediacyjna – zaproszenie do nadsyłania abstraktów\nOpublikowano: 27.05.2022, 10:23\nZ okazji Międzynarodowego Dnia Mediacji 2022, Wydział ds. Mediacji Departamentu Strategii i Funduszy Europejskich Ministerstwa Sprawiedliwości planuje wydanie publikacji, której tematyka dotyczyć będzie zagadnień z obszaru mediacji i innych alternatywnych metod rozwiązywania sporów. Publikacja składać się będzie z artykułów naukowych nadesłanych przez ekspertów w dziedzinie mediacji, w szczególności mediatorów, profesjonalnych pełnomocników, sędziów, pracowników naukowych. Ministerstwo zaprasza do składania abstraktów. Szczegóły znajdują się na stronie:\nFormularze o ustanowienie opiekuna tymczasowego: polskie, ukraińskie\nOpublikowano: 14.04.2022, 14:29\nOpublikowano: 14.04.2022, 14:23\nUprzejmie informujemy o organizowanym przez Ministerstwo Sprawiedliwości konkursie na plakat promujący mediację i Międzynarodowy Dzień Mediacji 2022.\nWszelkie informacje na ten temat można uzyskać pod adresem https://www.gov.pl/web/sprawiedliwosc/konkurs-na-plakat-promujacy-miedzynarodowy-dzien-mediacji2\nZarządzenie Prezesa i Dyrektora sądu\nOpublikowano: 28.03.2022, 10:51\nZarządzenie dot. zniesienia części ograniczeń w SR Racibórz\nOpublikowano: 15.03.2022, 15:33\nKomisja Konkursowa dokonała wyłonienia laureatów i zdecydowała o przyznaniu nagród w Konkursu Plastycznego pt. „Raciborska Perła Architektury Sądowej”\nDNI OTWARTE 25.02 i 4.03.2022r.\nOpublikowano: 21.02.2022, 09:39\nAKTUALIZACJA: Listy zapisów na Dni Otwarte 25.02. i 4.03.2022 roku zostały zamknięte. Będziemy informować o kolejnych inicjatywach, prosimy o śledzenie naszych kanałów informacyjnych.\nZgodnie z zapowiedzią uprzejmie informujemy o kolejnych Dniach Otwartych, które odbędą się w następne piątki: 25 lutego i 4 marca 2022 roku.\nZe względu na organizację pracy w oddanym do użytku budynku oraz ograniczenia epidemiologiczne na zwiedzanie obowiązują zapisy. Zwiedzanie z przewodnikiem odbędzie się w podanych dniach w godzinach 12.00-19.00 co godzinę w grupach 15-osobowych.\nZapisy na zwiedzanie pod numerem telefonu: 32 45 94 670 lub poprzez e-mail: centrumedukacjiprawnej@raciborz.sr.gov.pl\nDzień Otwarty - lista zamknięta\nOpublikowano: 11.02.2022, 11:55\nW dniu 11.02.2022 roku od godz. 12.30 do godz. 19.30 organizowany jest Dzień Otwarty i możliwość zwiedzania odrestaurowanego budynku Sądu Rejonowego w Raciborzu przy ul.Wojska Polskiego przez mieszkańców. Na wydarzenie z uwagi na ograniczenia epidemiologiczne obowiązywały zapisy. Z uwagi na zapełnienie list w ciągu kilku godzin od pojawienia się informacji prasowej, nie ma już w dniu dzisiejszym możliwości przyjęcia na zwiedzanie osób, które przyjdą bez zapisów. Z uwagi na bardzo duże zainteresowanie zwiedzaniem uprzejmie informujemy, że Sąd będzie niebawem organizował kolejne Dni Otwarte. Szczegółowe informacje pojawią się w przyszłym tygodniu. Prosimy obserwować informacje prasowe, media społecznościowe Sądu i stronę internetową.\nPrzedłużenie terminu składania prac w konkursie plastycznym.\nOpublikowano: 04.02.2022, 16:03\nUprzejmie informujemy, że z powodu wzrostu zachorowań oraz wprowadzonego obowiązku nauki zdalnej, w odpowiedzi na kierowane zapytania, przedłużamy termin składania prac plastycznych w konkursie plastycznym pt. „Raciborska perła architektury sądowej”- do dnia 4 marca 2022 roku. Ogłoszenie wyników konkursu nastąpi do dnia 15 marca 2022 roku. Mimo przedłużenia konkursu Organizator zastrzega możliwość wystawienia wybranych prac podczas uroczystości otwarcia odrestaurowanego budynku Sądu Rejonowego w Raciborzu.\nKONKURS PLASTYCZNY PT. „RACIBORSKA PERŁA AROCHITEKTURY SĄDOWEJ”\nOpublikowano: 19.01.2022, 13:58\nWitamy na stronie internetowej Sądu Rejonowego w Raciborzu.\nStrona Sądu Rejonowego w Raciborzu ma wyłącznie charakter informacyjny, a jej zawartość będzie uzupełniana i korygowana. Będziemy wdzięczni za wszelkie sugestie co do jej kształtu, przydatności czy zawartości, przesyłane na adres poczty elektronicznej administratora strony.\nJednocześnie przypominamy, iż obowiązujące przepisy proceduralne nie pozwalają na skuteczne składanie pism procesowych w formie elektronicznej i dlatego wszelkie dokumenty dot. wszczęcia bądź biegu postępowań sądowych muszą być składane w formie pisemnej, z zachowaniem obowiązujących wymogów formalnych oraz terminów. Pisma przesyłane pocztą elektroniczną nie będą wywoływały skutków prawnych i nie będzie im nadawany bieg.\nPoniedziałek 730 - 1800\nAdres: ul. Nowa 29, 47-400 Racibórz\nBiuro Obsługi Interesantów: +48 32 45 94 600, +48 32 45 94 622\nWydział Ksiąg Wieczystych: +48 32 45 94 640\nNowej Księgi Wieczystej: +48 32 45 94 641\nFaks: +48 32 45 94 612\nAdres poczty elektronicznej: administracja@raciborz.sr.gov.pl\nZapytania drogą elektroniczną winny być kierowane na adres: administracja@raciborz.sr.gov.pl\nSąd Rejonowy w Raciborzu obejmuje swoją właściwością miasto Racibórz oraz gminy: Kornowac, Krzanowice, Krzyżanowice, Kuźnia Raciborska, Nędza, Pietrowice Wielkie i Rudnik.\nElektroniczna skrzynka podawcza Sądu Rejonowego w Raciborzu dostępna jest pod adresem: http://epuap.gov.pl\nDo Sądu Rejonowego w Raciborzu można kierować korespondencję w formie elektronicznej. W tym celu konieczne jest posiadanie konta użytkownika na platformie ePUAP (konto jest bezpłatne).\nAby skorzystać z powyższej możliwości należy złożyć wniosek do Departamentu Informatyzacji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji - zgodnie z procedurą podaną na stronie internetowej "elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej".\nNumery rachunków bankowych dla dokonywania wpłat:\nDokument oglądany razy: 543 089\nPublikacja dnia: 07.01.2015


-Roczna wysokość czynszu – 120,00 zł + 23 % VAT. Wysokość czynszu może ulec zmianie w przypadku zmiany stawki podatku VAT.\nWykaz podaje się do publicznej wiadomości na okres 21 dni tj. od dnia 23 października 2014 r. do dnia 13 listopada 2014 r.\nData powstania: czwartek, 23 paź 2014 12:03\nData opublikowania: poniedziałek, 27 paź 2014 12:16


Teren przy zalewie w Cedzynie przestaje straszyć [WIZUALIZACJE] | Radio Kielce\nData publikacji: 15.05.2019 17:31\nCedzyna. Wizualizacja zagospodarowania zbiornika\n15.05.2019 / Fot. Urząd Gminy Masłów\nZakończenie prac nad zbiornikiem w Cedzynie coraz bliżej. Turyści już w sezonie skorzystają z odnowionego terenu, zarówno po stronie gminy Masłów, jak i po stronie gminy Górno. Będzie więcej ścieżek rowerowych, zostaną też zagospodarowane plaże.\nNa ukończeniu są prace wykonywane przez gminę Masłów, czyli od strony Woli Kopcowej. Ich finalizacja ma nastąpić w lipcu tego roku.\n- W tej chwili zrobiono już najcięższe roboty, czyli około półtora kilometra ścieżek pieszo-rowerowych i oświetlenie. Teraz powstawać będzie infrastruktura rekreacyjna, która będzie najbardziej efektowna - zapowiada Tomasz Lato, wójt gminy Masłów.\n- Powstaną ławeczki, tablice informacyjne o zwierzętach i roślinach na tym terenie, dwie wiaty, miejsca na rowery i taras widokowy, z którego będzie można podziwiać sam zalew - wymienia wójt.\nUtworzony zostanie także drewniany pomost na plaży południowej oraz jego pływające segmenty. Dzieci skorzystają z interaktywnych i edukacyjnych urządzeń, takich jak głuchy telefon, panel sensoryczny czy szumiące rury. Nie zapomniano o zwierzętach - powstaną między innymi budki lęgowe dla ptaków.\nPo stronie Górna prace także są na ukończeniu, choć według projektu czas realizacji wyznaczony jest na wrzesień. Wójt Przemysław Łysak zapowiada, że wszystko powinno być w całości dostępne wcześniej, by w sezonie korzystać z nowych atrakcji. A wśród nich wymienia przede wszystkim półtorakilometrową trasę dla pieszych z dopuszczeniem dla rowerów, ale także dwa parkingi - jeden przy tamie, a drugi przy wjeździe na plażę. Ponadto wymienia tablice edukacyjne oraz elementy małej architektury.\n- Ławeczki, kosze, ale też budynek sanitarny tuż przy plaży, który poza toaletami i prysznicami będzie posiadał miejsce dla matek z dziećmi - mówi wójt.\nZagospodarowana ma zostać także plaża, na której są ostatnie pozostałości po placu zabaw. Wójt zapewnia, że dołoży starań, by teren ten, choć nie należy do gminy, estetyczniej wyglądał.\nSamo kąpielisko ma powstać właśnie tu - na plaży od strony Cedzyny. W ostatnich latach można było kąpać się w okolicach szkółki żeglarskiej, od strony Kielc. W tym roku ma się to zmienić. Oczywiście ostateczną decyzję wyda sanepid po przebadaniu próbek wody.\nPlaża nie powstanie natomiast po stronie gminy Masłów, bo nie pozwala na to ukształtowanie dna i zejście do wody. Z założenia ma to być tak zwana strefa ciszy.\nPod znakiem zapytania stoi utworzenie kładki pomiędzy plażą południową a tamą. Gmina Masłów ma opracowany projekt kładki, jednak nie ma oficjalnej zgody właścicielki terenów po stronie gminy Górno na przejście. W tej chwili w tym miejscu znajduje się prowizoryczna szyna, która jednak służy jako przejście pieszym i przejazd dla rowerów.\nBaza wodniacka nad zalewem w Cedzynie w rękach świętokrzyskich ratowników\nWidowiskowe ćwiczenia strażaków nad zalewem w Cedzynie [ZDJĘCIA]\nW Cedzynie znów można wypożyczyć rowerki wodne. Będzie również festyn


moduł wyjściowy allen-bradley 1794-ob16 flex i / o sprzedaż hurtowa,moduł wyjściowy allen-bradley 1794-ob16 flex i / o dostawców,producentów,fabryk\nmoduł wyjściowy allen-bradley 1794-ob16 flex i / o\nmoore automation limited, wiodący globalny dostawca elementów systemu sterowania (moduł i części zamienne) w Chinach.\ntutaj szukam współpracy typu win-win.\n1. światowej sławy marek:\nab, abb, ge, siemens, bently, triconex, itp .;\n2 jedne z przerwanych, ab 1785/1771 i tak dalej;\n3. wysoka jakość;\n4. podróbka ceny;\n5. duży zapas\nfirma specjalizowała się w:\nSystem i / a series, kontrola sekwencji fbm (moduł wejścia / wyjścia), sterowanie logiczne drabinkowe, przetwarzanie przypomnień o wypadku, analogowa konwersja liczb, przetwarzanie sygnałów wejściowych / wyjściowych, transmisja danych i przetwarzanie.\nredundantny system sterowania odpornością na awarie, najnowocześniejszy kontroler odporny na uszkodzenia oparty na architekturze potrójnej modularnej nadmiarowości (tmr).\nsystem owacji, system wdpf, części zamienne systemu westation.\nmoduły z serii ac800m, seria dsqc dla robotów przemysłowych, bailey infi 90,800xa, Advantage z oprogramowaniem master, Advantage z oprogramowaniem mod 300, Freelance - Rozproszone systemy sterowania dla przemysłu procesowego, Symphony Melody, SatTat Ocs, Symphony Dci System Six, Harmony / infi 90, systemy bezpieczeństwa i tym podobne.\nsystemy deltav, podwójne redundantne systemy bezpieczeństwa, redundantne sterowniki, moduły mocy i\nModuł i / o, moduł analogowy ai, moduł analogowy ao.\njeśli płatność się powiedzie, będziemy mogli najszybciej zorganizować wysyłkę tego towaru w tym dniu!\nnowe i oryginalne 100%, w magazynie, bezpłatna wysyłka\n- fabrycznie nowy, działa w idealnym stanie\n- nowy i oryginalny * 1 szt\nuwaga: zdjęcie tytułowe służy jedynie jako punkt odniesienia. jeśli chcesz sprawdzić zdjęcie prawdziwego przedmiotu, skontaktuj się ze mną.\nrodzaj płatności: t / t 100% płatność z góry\nfirmy kurierskie: dhl i ems\nspecyfikacja techniczna, instrukcje i arkusze danych: dostępne na życzenie\naby uzyskać najlepszą cenę & szybka wycena, pls wyślij nam teraz e-mail.\nvektek 21-4100-39 śruba trzpieniowa, bt hd, 1 / 2-20unf-3a\nSayyo oilless m-28-125 ścieralna mwp-28x125, 4-7 / 8 "x 1-1 / 8" x 3/4 "\nseastrom 9493a232 płaskie podkładki z włókna szklanego, rozmiar śruby 8\nID. 0.178 ", o.d. 0.562", grubość 0.062 "\nredivac c-1816-a wentylowane posrebrzane śruby 5 / 16-18x1 "\nnie-odpowietrzane śruby próżniowe 5 / 16-18x1 "sześciokątne główki c-1816-n\nBrighton najlepiej 1 "x 7" "klasy 5 śrub\noetiker 2-ucho zaciski węża oet-31 p / n: 2731, 10100037, 1-1 / 8 "\nwiremold g3001 złączki ocynkowane serii 3000\nskf km17 nakrętka zabezpieczająca metryczna\ndixon hs-28 zaciski wężowe przekładnie ślimakowe 1-5 / 16 "- 2-1 / 4", 33 - 57 mm\nkrones 1-099-52-043-0 pokrywa / pokrywka\nredivac c-2004-na posrebrzane śruby 1 / 4-20 x 1/4 "\nosłona kątowa feg-d, oah36w flex poly, adh. wstecz, 7/16 "x 36"\namp. 745171-1 dwuczęściowy\nNib tri clamper parker 21mp adapter 2 "x 2", 316, ciepło 34537, 23762\nallen-bradley 1794-ob16 1794-ob16 | flex plc o / p module Moduł wyjściowy 1794-ob16 flex i / o\npoprzedni :allen-bradley 1756-l71 controllogix logix5571 procesor\nKolejny :Sterownik micrologix 1100 ab 1746-no8i\nPrzedmiot : * moduł wyjściowy allen-bradley 1794-ob16 flex i / o


southland | Miłosz Maślanka\nPosted on 28-08-2018 by Milosz\nPoczątek zaczął się dość niefortunnie, bo już na lotnisku w Katowicach okazało się, że nie mogę przewieźć roweru w bagażu rejestrowanym tylko muszę wykupić sprzęt sportowy. Absurdalna sytuacja bo spakowany rower nie przekroczył żadnych wymiarów ani limitów. Ot, zwykłe widzimisię obsługi. Na szczęście dalsza część podróży minęła względnie bez przeszkód nie licząc faktu, że tuż po wylądowaniu w Luton i odebraniu bagażu, spiesząc na autobus i człapiąc nieudolnie przez lotnisko z 40kg torbą na jednym ramieniu i 15kg na drugim, ta pierwsza zsunęła mi się wprost na kciuk, który nie wytrzymał naporu i wygiął się aż nazbyt intensywnie. Spowodowało to niemiłosierny ból, opuchliznę i wykluczenie kciuka z użytkowania na następne tygodnie.\nPoruszanie się z tym bagażem po Londynie było prawie awykonalne. Każde 50m wymagało nieludzkiego wysiłku i paru minut przerwy na złapanie oddechu. Trzykrotnie zapytano mnie czy w środku są zwłoki, bo torba rozmiary miała słuszne.\nZ urzędu pocztowego, obok którego przechodzę, odebrałem swoje nowe siodełko – Brooks Flyer. Stare poszło od razu do kosza. Nie było wyjścia, musiało się sprawdzić. Jakoś dowlokłem się do Victoria Station, gdzie za 20£ (12,5 za pierwszą dobę i 7,5 za każdą kolejną) mogłem zostawić rower w przechowalni. Tak naprawdę bardziej dzięki uprzejmości obsługi, bo torba była za duża i za ciężka by dało się ją prześwietlić. Tak lżejszy o kilkadziesiąt kilogramów poszedłem na miasto spotkać się z Magdą. Jako, że w Londynie byłem całkiem niedawno, bo schyłkiem ubiegłego lata, to spacerowanie nie było czymś, co by mnie akurat teraz najbardziej interesowało. Szczególnie w lutym. Co prawda temperatura i tak była znacznie powyżej 10C i świeciło słońce, co dawało 15C ciepła więcej względem tego, co zostawiłem za sobą w Polsce.\nWybrałem się na spacer do Camden Town, którego stragany i atmosfera bardzo mi się podobała. Poza tym podczas poprzedniej wizyty w Londynie wpadła mi w oko całkiem ładna torba, której chciałem się jeszcze raz przyjrzeć. Nie kupiłem jej jednak dlatego, że przede mną prawie dwa miesiące nieustannej podróży i trochę by przeszkadzała.\nW następnych krokach udałem się do British Museum, w którym tym razem skupiłem się wyłącznie na najciekawszych w moim odczuciu i najbardziej interesujących eksponatach (kamień z Rosetty, zbroja samuraja, rzeźby Partenonu, itp). Po krótkiej wizycie skierowałem się do Nature i Science Museum. To pierwsze wybrałem najpierw, jako że do Science Museum była większa kolejka, a właśnie zaczynało padać, więc czym prędzej chciałem znaleźć się w środku. Po zakończonej wizycie w Science Museum była z kolei jakaś ewakuacja także na tym zakończyłem dzień zwiedzania i wróciłem do mieszkania.\nNastępny poranek rozpocząłem już skoro świt by mieć pewność, że we wszystkim zdążę. Wrzuciłem coś na ząb pomimo wczesnej pory i pojechałem na Victoria Station odebrać rower. Pomijając dźwiganie go od przechowalni do metra, to dotarcie na Heathrow z jedną przesiadką i to bez zmiany peronu, nie było trudne. Na lotnisku mogłem skorzystać z wózka, więc było mi już znacznie lżej. Zostały ostatnie przepakowania by choć w nieznacznym stopniu zbliżyć się do limitu 30kg. Szczęśliwie udało się , że nikt nie zważył mojego bagażu, a w drodze do stanowiska bagażu ponadwymiarowego dorzuciłem jeszcze parę drobiazgów by ulżyć sobie co nieco z podręcznego. Reszta poszła już jak z płatka, choć w połowie kontroli bezpieczeństwa przypomniałem sobie, że mam ze sobą większość kosmetyków. Na szczęście wszystkie poniżej 100ml, więc to nie problem. Pozostało mi już tylko w spokoju oczekiwać na boarding. Potężny A380 linii Thai Airways stał już zaparkowany przy rękawie.\nPomimo tego, że miałem miejsce przy samym oknie to jednak dość niefortunne, bo na środku skrzydła tego ogromnego kolosa. Jedyne co widziałem to niebo, a jeśli nie było chmur to widoki musiały być naprawdę ciekawe.\nW niedługo po starcie załoga podała obiad, a poza tym czas spędzałem na oglądaniu filmów. Jakoś w połowie lotu wdałem się rozmowę z pasażerem z sąsiedniego fotela, który leciał do Tajlandii na wakacje. Tak też na rozmowie i zerkaniu na film upłynęła nam dalsza część lotu. Im bliżej było do lądowania tym senność dawała się bardziej we znaki. Nad Bangkokiem powoli wstawał właśnie nowy dzień.\nW kolejce do odprawy paszportowej spędziliśmy standardowo godzinę. Toby odebrał swój bagaż, a ja z kolei zostawiłem swój i wspólnie udaliśmy się na miasto.\nBangkok przywitał nas pięknym słońcem, wysoką temperaturą i oczywiście egzotycznymi owocami, których tak mi brakowało, a które można było kupić tu na każdym kroku, czego sobie wcale nie odmawiałem. Królowały słodkie i soczyste ananasy, orzeźwiające kokosy, dojrzałe mango i papaje, a widząc smocze owoce wziąłem od razu dwa na dalszą drogę. Toby zameldował się w hostelu, a następnie udaliśmy się zwiedzać Wielki Pałac Królewski. Ludzi było wszędzie co nie miara, jakby w jakieś święto, o czym mogły świadczyć porozstawiane dookoła stragany. Jeżeli rzeczywiście było to święto to chyba jakieś wojskowe lub policyjne, na co wskazywały porozstawiane banery. Nie brakowało również plakatów i billboardów upamiętniających niedawno zmarłego króla, który cieszył się w Tajlandii ogromnym szacunkiem i uwielbieniem.\nPałac obeszliśmy dość pospiesznie ze względu na tłok, jaki w nim panował. W drodze do Wat Pho – świątyni leżącego Buddy trochę się zagadaliśmy, a że czas mnie powoli zaczynał gonić to świątynię obejrzałem już sam zostawiając Toby’ego z napotkanymi wcześniej turystami. W moim odczuciu Wat Pho jest zdecydowanie ciekawsza od Wielkiego Pałacu, a bilet wstępu pięć razy tańszy. Początkowo planowałem, że przejdę jeszcze przez chińską dzielnicę ale nie bardzo miałem już na to czas, więc zamiast tego pozwoliłem sobie na długi – kilkukilometrowy spacer w stronę stacji. Po drodze wstąpiłem do jakiegoś zapomnianego przez świat lokalu na zupę w zupełnie nieturystycznym miejscu. Jedzenie uliczne w Azji ma swój klimat i często jest smaczniejsze niż w typowej restauracji w zachodnim stylu.\nNa lotnisko docieram ze sporym zapasem czasu i przy bramce stawiam się dużo wcześniej. Ten – także 11,5h odcinek pokonam na pokładzie wysłużonego trochę A330-200. Po przeszło trzydziestu paru godzinach bez snu oczy mi się same zamykają i usypiam momentalnie po starcie. Budzę się tylko na posiłki i zmianę pozycji. Do żywych wracam dopiero gdzieś nad Morzem Tasmana – daleko po minięciu Australii. Coraz bardziej zaczynam się martwić czy aby 2,5h czasu na przesiadkę w Auckland to wystarczająco. Czeka mnie nie tylko kontrola paszportowa, gdzie na oficjalnej karcie imigracyjnej dla własnego dobra wolę zaznaczyć, że nigdy nie byłem deportowany oraz odpowiedzieć na parę standardowych pytań typu jak długo zamierzam pozostać w Nowej Zelandii, co będę tutaj robił i jak długo byłem w Tajlandii. Padają również pytania o mój pobyt w Azerbejdżanie oraz Iranie ale po tej bardzo standardowej procedurze dostaję wizę na trzy miesiące i spieszę odebrać bagaż, z którym następnie ustawiam się do kontroli biologicznej. Deklaruję posiadanie suchego jedzenia oraz sprzętu sportowego, więc czeka mnie jeszcze jedna kolejka do sprawdzenia tego wszystkiego. W zasadzie idzie łatwo i sprawnie, a sama kontrola zajmuje ledwie parę minut. Sprawdzana jest głównie czystość opon w rowerze i szpilek namiotu. Od terminala krajowego dzieli mnie 900m. Ścieżka jest oznaczona więc w dziesięć minut pchając wózek docieram na miejsce. Jestem trochę zakręcony szukając stanowiska odpraw bo z wielką torbą z rowerem w środku pakuję się aż do kontroli bezpieczeństwa! Po chwili do mnie dociera gdzie ja to chciałem wejść i wracam przeciskając się między linami. Całe szczęście, że parę godzin wcześniej na lotnisku w Bangkoku dokupiłem dodatkowe paręnaście kilogramów bo teraz mogę bez stresu rozpakować moje blisko 45kg i przestać udawać, że jak to, to przecież tylko 30kg (czyli tyle ile bagaż rejestrowany w Thai).\nLot do Queenstown położonego na południowej wyspie odbywa się na pokładzie samolotu lini JetStar, z którymi miałem już okazję lecieć przez Australię parę lat wcześniej. Niestety trafia mi się środkowe miejsce, w dodatku wśród azjatyckiej wycieczki i nici z rzekomo zapierających dech w piersiach widoków. Poza tym jestem troszkę zmęczony po przeskoczeniu 13 stref czasowych i zwiedzaniu Bangkoku, mimo sporej ilości snu złapanej w drodze do Auckland, więc korzystając z okazji ponownie zasypiam.\nW Queenstown wita mnie piękne niebieskie niebo i słoneczne, ciepłe popołudnie. W punkcie Vodafone kupuję kartę SIM. Mają w ofercie bardzo fajny pakiet dla turystów – 200 minut w sieci (także na europejskie numery), 200 SMS oraz 3GB do wykorzystania przez 2 miesiące w cenie 49$. Są jeszcze inne pakiety ale ten najbardziej mi odpowiada.\nW miejscu odbioru oversize luggage odbieram swój rower. Jak zawsze w takiej sytuacji mam obawy czy wszystko doleciało w całości ale szczęśliwie tak. Przed lotniskiem znajduje się punkt serwisowy dla rowerów z uchwytem w ścianie, na którym można zawiesić rower i zabrać się za składanie. Odwijam metry folii bąbelkowej i upycham ją z ledwością w koszu. Po godzinie jestem gotowy do drogi, choć wiem, że poprawianie ładunku, dopasowywanie sakw, dokręcanie wszystkich śrubek, pedałów, itp. jeszcze zajmie parę dni aby dojść do stanu, w którym wszystko będzie funkcjonowało jak w idealnie naoliwionej maszynie.\nZ lotniska do miasta jest dosłownie kawałek. Można powiedzieć, że lotnisko leży przy wjeździe do Queenstown. Zaczynam od stacji benzynowej, na której koniecznie potrzebuję kupić benzynę do kuchenki. Bez tego ani rusz żeby gotować. Mam przejściowe problemy z dostaniem takiej małej ilości paliwa ale proszę jednego z kierowców żeby mi odlał trochę do butelki. Nie był to dla mnie dobry interes bo za niecały litr chciał prawie 3$ ale czasem nie ma wyjścia. Później nauczony doświadczeniem będę korzystał tylko ze stacji samoobsługowych, gdzie najpierw obciąża się kartę, a później tankuję. Minusem takiego rozwiązania jest to, że przez parę dni potrafią na karcie zablokować kwotę rzędu 150$. Nieopodal w sklepie sieci PAK’n’SAVE robię zakupy spożywcze i dociążam rower prowiantem na najbliższe parę dni. Pierwsze zetknięcie z cenami w Nowej Zelandii jest szokujące i z czasem wcale nie będzie mi się łatwiej do nich przyzwyczaić. Po odhaczeniu tych rutynowych zadań na liście mogę wreszcie wyruszyć w drogę. Wiem, że niebawem będę przeklinał wszystko i narzekał na wiatr, nawierzchnię, pogodę i co się jeszcze tylko da ale teraz naprawdę nie mogę się doczekać jazdy, szczególnie po tylu godzinach spędzonych w podróży i samolotach. Poza tym miło jest się przejechać rowerem w piękne, ciepłe, słoneczne lutowe popołudnie. Z mapy wiem, że przy drodze wiodącej na południe wzdłuż jeziora Wakaitpu nie ma za bardzo miejsc na nocleg ale po niespełna 18km znajduję kawałek ustronnego, trawiastego terenu, który idealnie nadaje się pod namiot. Słońce zachodzi za górami parę minut przed 21 ale widno jest jeszcze przez godzinę. Niestety nie ma tu zejścia do jeziora ale przezornie wziąłem trochę wody do butelek więc mogę coś ugotować.\nDopiero następnego ranka po przejechaniu paru kilometrów znajduję idealne miejsce na postrój przy jeziorze. Woda nie jest zbyt ciepła ale za to jezioro Wakaitpu uchodzi za najczystsze na świecie – 99,9% czystości. Większe szanse są na to, że woda tegoż jeziora jest czystsza aniżeli butelkowanej. Nawet po tym jak postanowiłem się w nim wykąpać. Ahh, od razu lepiej po takim odświeżeniu i przebraniu w czyste ubrania.\nW Kingston wjeżdżam na jedną z wielu nowozelandzkich ścieżek rowerowych – Around the mountains prowadzącą dookoła gór Eyre. W większości nawierzchnia jest szutrowa i prowadzi w niewielkim oddaleniu od głównej drogi, poprzez pola i łąki. Wyjechałem też z Otago i znalazłem się w prowincji Southland. Im bardziej jadę na południe tym krajobraz staje się mniej górzysty. Powoli przechodzi we wzgórza i pagórki, pola, łąki i lasy. Do Alp Południowych jednak jeszcze wrócę i to w pełni, w momencie gdy będę jechał wzdłuż nich, przez nie i po nich. Ale to za parę dni. Miejsce na nocleg znajduję wręcz idealne, choć początkowo zaczynam się martwić bo perspektywy są słabe. Przede wszystkim w Nowej Zelandii nie można ot tak sobie nocować, gdzie się chce, a przynajmniej w teorii tak to powinno wyglądać. Przed wyjazdem spędziłem sporo czasu wertując przepisy i interpretacje by nie być zaskoczonym na miejscu. W praktyce istnieje ogólne przyzwolenie na nocleg na dziko ale wiele regionów bądź miast wprowadza swoje zakazy, co jest bardzo powszechne i stąd spora część kraju jest jakby wyłączona z takiego biwakowania. Są oczywiście wyznaczone ku temu miejsca, które dzielą się na „self-contained”, czyli nocowanie jest dozwolone w odpowiednio do tego przystosowanym pojeździe. Sprowadza się to po prostu do konieczności posiadania niebieskiej naklejki na szybie, która potwierdza posiadanie toalety na pokładzie. Wtedy jest się „self-contained”. W każdym innym przypadku, czy to nocując w samochodzie, namiocie czy jakkolwiek jeszcze inaczej zostają nam pozostałe miejsca. Tych z kolei też nie jest wcale mało, a z pomocą w ich odnalezieniu przychodzą dedykowane aplikacje na telefon. Dla podróżujących samochodem nie stanowi to problemu jeśli można podjechać dodatkowe parę-naście/dziesiąt kilometrów by skorzystać z takiego miejsca. Na rowerze to już nie jest takie hop jakby się chciało. Nie mniej jednak miejsce znajduję i to całkiem ładne bo nad rzeką. Ba, jest wręcz bardzo malownicze, położone jakby w ogromnej dolinie otoczonej znacznie oddalonymi górami. Tuż obok leniwie płynie rzeka i widać, że panuje teraz pora sucha bo wody w niej jest mało, a w razie konieczności do dyspozycji ma kilkukilometrowej szerokości płaską dolinę. Robię szybkie pranie, wcinam obiadokolację i kładę się do namiotu. Mimo, że przestawiłem się prawie od razu zarywając noc i następnie śpiąc w samolotach to senność w połączeniu ze zmęczeniem daję się we znaki i bardzo szybko usypiam.\nNoce nie są za gorące i ubieram na siebie co najmniej dwie warstwy ubrań. Dni z kolei są dla odmiany bardzo ciepłe, wręcz gorące. Momentami temperatura na liczniku bez większych problemów przekracza 35C, a poniżej 30C spada dopiero po godzinie 18. Przejeżdżając przez park The Catlins w cieniu sięgnęła 39C! Dość powiedzieć, że było gorąco, a pedałowanie w takiej pogodzie było lekkim wyzwaniem. Z drugiej strony lepiej tak aniżeli miałoby być zimno, deszczowo i paskudnie. Ale spokojnie, na wszystko przyjdzie pora. Już ja znam swoje szczęście. W The Catlins skończył się asfalt i jechałem szutrową, prawie bezludną drogą. Od czasu do czasu przejeżdżała tylko jakaś ciężarówka wioząc ścięte drzewa z lasu.\nOkolica początkowa przypominała bardzo nasze pagórkowate, zielone Pieniny czy Beskid Niski, a dopiero z czasem przeszła trochę w tropikalny, gęsty las. Dało się to odczuć między innymi przez duchotę jaka panowała w pobliżu. Powoli zaczynały dopadać mnie różne przygody i nieprzewidziane zdarzenia. A to zgubiłem śrubkę od bagażnika, który w następstwie osunął się i spadł prawie, że na ziemię, a to z kolei w nocy nie zamknąłem sakwy, kiedy to zerwała się wichura i wywiała folię, którą był przykryty rower i do środka napadał deszcz. Po jednej nocy w chatce wędkarzy nad rzeką, w której postanowiłem przenocować by nie rozkładać namiotu zgubiłem pokrowiec na rower, z którym przyleciałem. Wróciłbym się po niego ale nie miałem do końca pewności, gdzie go tak naprawdę zostawiłem, a poza tym zorientowałem się jakieś dwa dni później i 150km dalej. Szkoda było wracać. Pokrowca było tym bardziej szkoda ale miałem półtorej miesiąca by rozważyć w jaki sposób zapakuję się i wrócę do domu. Pogoda cały czas dopisywała, dojechałem nawet do oceanu i parę kilometrów jechałem jego brzegiem aż do latarni morskiej Nugget Point. Przed Milton ponownie skierowałem się wgłąb wyspy. To co mnie wtedy uderzyło to to, że przy temperaturze 26C miałem wrażenie, że powietrze jest wręcz lodowate. Jakby włożyć głowę do zamrażarki. Dopiero parę kilometrów dalej od wybrzeża, po przejechaniu kilkunastu pagórków temperatura wróciła do znacznie przekraczającej 30C i standardowego upału. Zjawisko to wynika zapewne z faktu, że z Nowej Zelandii jest już stosunkowo blisko na Antarktydę, a przypływających stamtąd mas powietrza nic nie blokuje i zdarza się, że powietrze, które dociera nad wyspę jest lodowato mroźne. Nawet pomimo wysokiej temperatury w piękny, słoneczny dzień. W Lawrence rozpoczyna się kolejna ze ścieżek – Clutha Gold Trail, która od miejscowości Beaumont prowadzi wzdłuż rzeki Clutha. Szlak jest tak malowniczy, że aż ciężko go opisać. Ścieżka wije się razem z rzeką pomiędzy górami mijając po drodze opuszczone farmy lub po prostu wiodąc przez kompletne pustkowia. Korzystając z uroków sprzyjającej aury wskakuję do rzeki by się trochę ochłodzić i obmyć. Otago jest bardzo suche i dopiero z czasem rzuca się w oczy jak mało drzew tu rośnie, a tylko żółte, wyschnięte trawy pokrywają okoliczne wzgórza. Nie mniej jednak nie jest to krajobraz surowy.\nLatarnia w Nugget Point\nW miejscowości Alexandra robię większe zakupy, szczególnie potrzebuję kremu z dużym UV bo południowe słońce daje ostro popalić. Ma to pewnie związek z dziurą ozonową, która w tej okolicy jest powiększona i do ziemi dociera więcej promieniowania UV. Warto się dobrze nasmarować! Bagażnik dopełniam też prowiantem na najbliższe parę dni. Zazwyczaj rzadko jest tak, że w okolicy nie ma sklepów, a jeśli już to i na stacji benzynowej da się kupić najbardziej potrzebne rzeczy. Jedna w supermarkecie i wybór większy i ceny niższe. Najwięcej korzystam chyba z New World, a dużo cen jest niższych dla posiadaczy kart stałego klienta. Jako, że nie mam swojej to kasjerka skanuje swoją i rachunki są zwykle niższe o parę dolarów. Dopiero po jakimś czasie proszę o własną kartę i dostaję wersję tymczasową dla turystów w wydaniu papierowym. Nawet pod tym względem są przygotowani. Od Alexandra wjeżdżam na następną ścieżkę – Otago Central Rail Trail. Jak sama nazwa wskazuje, prowadzi ona dawną trasą kolejową dzięki temu jest szeroka, a wszelkie nachylenia są bardzo łagodne. Bardzo fajne uczucie, gdy nagle wjeżdżam na stacje, mijam perony, budynki dworca, w których obecnie mieszczą się kawiarnie czy inne lokale. Dzień mojego przejazdu to sobota i załapuję się nawet na jakiś wyścig. Przejeżdżając przez tłum gapiów załapuję się nawet na owacje i doping! Dalej trasa prowadzi przez jeszcze większe odludzia, wąwozy i góry. Jako, że jest to szlak kolejowy to jedzie się starymi mostami, tunelami, w których panują całkowite ciemności więc niezbędne jest skorzystanie z własnych źródeł światła.\nPonownie docieram do wybrzeża i napotkawszy ślady cywilizacji usiłuję kupić zapasowe śrubki, bo gubię je namiętnie. A to od bagażnika, a to od hamulców i tak ciągle coś. W Moeraki zatrzymuję się by pooglądać ogromne głazy na plaży po czym jadę dalej.\nZ Oamaru zaczyna się (lub kończy) ścieżka Alps 2 Ocean, którą podążę aż pod Górę Cooka/Aoraki w Alpach Południowych. Pierwszy dzień tej jazdy to głównie kręcenie przez pola i tereny rolnicze, na których nie wychodzę korzystnie czasowo aniżeli gdybym jechał prosto drogą. Po kilku dniach pochmurnej ale bynajmniej nie deszczowej pogody wracają upały i znów leje się ze mnie. Mijam pierwsze winnice, bo Otago słynie z dobrego wina. Uprawia się tutaj w szczególności Pino Noir, którego butelka leży w domu i czeka na swój moment.\nMimo, że jadę w Alpy to podjazdy nie są straszne ale wszystko ciągle przede mną. Namiot rozbijam prawie w korycie wyschniętej rzeki ale po chwili namysłu postanawiam przesunąć się parę metrów w bok. Na opady się nie zanosi ale dookoła góry i gdyby w nocy parę kilometrów dalej spadł jakiś deszcz to wolę obudzić się suchym. Pod samą górę Cook’a nie dojeżdżam bo najbardziej zależy mi na zdjęciach, a w godzinach popołudniowych nic dobrego nie wyjdzie więc zbliżam się tylko na tyle by mieć dobre ujęcie i ruszam dalej. W międzyczasie małżeństwo podróżujących Nowozelandczyków zaprasza mnie na lunch do swojego kampera. Odpoczywam, posilam się, trochę rozmawiamy po czym kieruję się do Tekapo.\nNadciąga zły wiatr!\nJeszcze nad jeziorem Pukaki robię kolejną pauzę i wcinając chleb tostowy z nutella delektuję się ostatnim bezpośrednim widokiem na Aoraki. Gdy tylko ruszam wpadam na silny wiatr wiejący w twarz lub z boku. Do Tekapo mam zaledwie 40km ale 30km zajmuje mi 3h. Nie sposób jechać. Jak okiem sięgnąć wszędzie równina i wiatr wiejący zza gór nie napotyka na żadne przeszkody (poza mną) i to ja obrywam najbardziej. Obawiam się zmiany pogody bo właśnie na grzbietach gór zatrzymały się potężne chmury i z niepewnością zastanawiam się co przyniesie następny dzień. Resztką sił docieram do miejsca, w którym mogę się spokojnie rozbić. Jest co prawda zakaz ale dochodzi 21, padam na twarz, słońce zaszło przed parunastoma minutami, robi się zimno i jestem głodny. Wiatr nie mija ani następnego dnia, ani nawet trzy i cztery dni później. O ile początkowo zrywa się dopiero popołudniami, o tyle później ostro dmucha już od samego rana. Czternastego dnia jazdy trochę się przeliczyłem w szukaniu miejsca na nocleg, bo z początku wydawało mi się, że dotrę tam już po 80km, z czego przy 70 miałem już dość przez wiatr. Dopiero jak spojrzałem raz jeszcze to zorientowałem się, że zostało mi jeszcze 40km, a wbrew pozorom mimo, że jechałem przez prawie całkowite odludzia to nie było nigdzie miejsca by się zatrzymać na noc. Trzeba było pokornie pochylić głowę i jechać przed siebie dalej. Trochę dopisało mi wtedy szczęście bo na pewien czas wiatr się odwrócił i z brakujących 40km, 25km zrobiłem w godzinę, a resztę dojechałem powoli z bocznym wiatrem.\nKościół Dobrego Pasterza w Tekapo\nAlpy Południowe najbardziej dały się odczuć gdy przejeżdżałem na zachodnią stronę wyspy. O ile podjazdy mi nie przeszkadzają bo każdy się kiedyś kończy, o tyle w przypadku wiatru nie ma takiej pewności – trzeba się męczyć. Zwykle staram się trzymać dziennego dystansu przekraczającego 100km ale teraz po 65km rezygnuję i rozbijam się nad jeziorem. Miejsce bardzo urokliwe, blisko wody, które niestety do ciepłych nie należy. Poza tym nie jest już tak wcześnie jak mógłbym przypuszczać z ilości (małej) przejechanych kilometrów. Tak więc relaksuję się przy namiocie, czytam książkę i pałaszuję garnek kisielu. Mam nawet ambitny pomysł, by nazajutrz wyruszyć wcześniej i spróbować uniknąć wiatru, który przybiera na sile popołudniu ale kończy się jak zwykle, czyli że zbieram się o normalnej godzinie. Nad ranem temperatura spada poniżej 5C! Jest bardzo zimno ale po części wynika to z faktu, że nocuję na wysokości ponad 600m n.p.m. w pobliżu jeziora. Mam bez wątpienia jakiegoś pecha, bo wiatr zaczyna wiać już od samego rana i oczywiście prosto w twarz. Mimo, że droga wije się górami, dolinami, a więc znacząco zmienia kierunek to nie przestaje wiać z przodu. Na Przełęczy Artura (740m n.p.m.), gdzie mieści się wioska, stacja kolejowa oraz informacja turystyczna zasięgam języka i niestety nie mam dobrych wieści. Ma wiać jeszcze 3-4 dni i nadchodzą opady deszczu.\nWyjeżdżam z Canterbury i wjeżdżam do West Coast. Z przełęczy rozpościera się widok na wiadukt Otira, a pod nogami chodzą papugi kakapo – endemiczne, nielotne i zarazem najcięższe papugi na świecie. Historia gatunku jest dość ciekawa, o tym jak ewoluował do postaci nielotnej z powodu braku większych drapieżników i odizolowaniu wyspy. Niestety wraz z rozwojem osadnictwa i introdukcji nowych gatunków, kakapo stały się krytycznie zagrożone i wprowadzono zakrojone na szeroką skalę plany ich ochrony. Co nie zmienia faktu, że kakapo jest kłopotliwą i psotliwą papugą. Uwielbiają one na przykład wyciągać uszczelki z samochodowych okien. Do tego stopnia jest to uciążliwe, że podobno tworzy się dla nich specjalne place zabaw, na których mogą sobie ciągnąć różne gumowe elementy.\nZa Arthur’s Pass pogoda i krajobraz zmieniają się bardzo. Suche, trawiaste dotąd góry zostają zastąpione przez wszechzielone, gęste lasy, paprocie, a co kawałek skądś kapie i spływa woda. Szczęśliwie też zmienił się, a raczej osłabł i wiatr. Na nocleg docieram dość późno ale za to w fajne miejsce – nad jezioro w pobliżu Kumary. Woda jest znośna więc mogę się porządnie obmyć, a i mam z kim porozmawiać bo obok mnie rozłoży ma swój namiot Holender, który też zwiedza Nową Zelandię na rowerze.\nNieopodal Hokitiki znajduje się jaskinia ze święcącymi robaczkami, do której chciałem dotrzeć, jednak na miejscu okazuje się, że to wcale nie jaskinia, a po prostu mała dolinka porośnięta mchem i paprociami, a w ciągu dnia nie sposób dostrzec święcących robaczków. Po zjeździe z gór uzupełniam zapasy jedzenia. Wychodzę ze sklepu z kilkoma siatkami zakupów i ledwo udaje mi się to wszystko poupychać w sakwy. Ruszam do oddalonego o parę kilometrów Wąwozu Hokitika, w którym wrażenie robi turkusowy kolor wody.\nWieczór znajduję odludną plażę nad jeziorem Kaniere, gdzie dosłownie metr od wody rozkładam namiot. Nie jest mi jednak dane na spokojnie delektować się otaczającą przyrodą bo po chwili osaczają mnie nieznośne, gryzące meszki. Kończy się tym, że kolację (bataty z mlekiem kokosowym) przygotowuję w namiocie i w pośpiechu wybiegam ze środka by postawić garnek na kuchence. Nadciągające od wieczora chmury zepsuły już nie tylko malownicze widoki ale i całą pogodę. Od rana intensywnie pada i jakoś nie czuję się w chęci do jazdy. Leżę w śpiworze, czytam książkę, uzupełniam notatki i uszczuplam zapas ciastek. Około 13 przestaje padać. Wyłapuję moment by zrobić jakieś jedzenie, spakować się i gdy godzinę później ruszam w drogę, zza szarych, deszczowych chmur przeświecają łaty niebieskiego nieba. Postanowiłem sobie, że jeśli tylko pogoda pozwoli to będę kontynuował jazdę szlakiem rowerowym „West Coast Wilderness Trail”. A zdecydowanie było warto! Kawałek za jeziorem szlak wjeżdża w dolinę. Z każdej strony góry, obok płynie rzeka i wszędzie dookoła zieleń. Ciemnozielone lasy porastające góry i jasnozielona trawa na łąkach i pastwiskach. Widoki obłędne. Z przeciwka jedzie trójka rowerzystów – z USA i Anglii. Zatrzymujemy się i rozmawiamy parę minut, po czym ruszamy każdy w swoim kierunku. Droga przechodzi w ścieżkę i zaczyna się wznosić zakosami na zbocze góry. Podjazd jest jednak bardzo łagodny i nie nastręcza problemów. Parę razy mijam innych rowerzystów jadących z przeciwka. Mijam Cowboy Paradise – miejsce, w którym można zatrzymać się na nocleg lub posiłek. Jadę jednak dalej. Odkąd zrobiła się piękna, słoneczna pogoda jakoś nabrałem energii i pędzę przed siebie. Od Cowboy Paradise ścieżka zaczyna tracić wysokość i pędzę co sił przez las. Ponownie nocuję przy Kapitea Reservoir w pobliżu Kumary. Tym razem jednak dzięki lepszej pogodzie mam i lepsze widoki na góry.\nWidoki na West Coast Wilderness Trail\nŚcieżka prowadzi dalej do Kumary i Greymouth choć teren jest już płaski i spokojny. Zaraz na początku jazdy łamie mi się płytka plastikowa w bucie SPD i od tego momentu przestaję się wpinać w pedały. Na postoju po drodze spotykam parę Nowozelandczyków, którzy dopiero przed chwilą zjechali z Arthur’s Pass i mówili, że w nocy był lekki przymrozek. Chyba mam szczęście, że mnie to ominęło, a i parę dni wcześniej, gdy tam nocowałem było bardzo zimno nad ranem. Przez cały dzień jadę wzdłuż lub główną drogą nr 6. Prowadzi ona zachodnim wybrzeżem wyspy więc z lewej strony mam bezkresny, niebieski ocean, a z prawej oświetlone południowym słońcem i obficie porośnięte paprociami strome zbocza gór. W Parku Narodowym Paparoa, którego skraj delikatnie styka się z oceanem, zatrzymuję się przy Pancake Rocks – miejscu, w którym skały warstwowe zbudowane z wapieni erodowały tworząc baseny przypływowe i przeręble (blowholes). W miarę jak popołudnie przemija i wieczór zbliża się coraz większymi krokami rozpoczynam poszukiwania miejsca na nocleg. Najpierw próbuję zjechać z głównej drogi między góry – wgłąb parku. Znaki od początku informują, że droga może być podatna na zalewanie ale jest tak sucho, że powódź mi nie grozi. Nie znajduję tam jednak dogodnego miejsca na rozbicie się i wracam na „szóstkę”.\nWidoki są obłędne. Jadę krętą drogą z jednej strony mając ocean, a z drugiej oświetlone ciepłym światłem stoki. Między tym wszystkim jak wąska wstążka wije się droga, którą jadę. Oczom mym ukazują się złociste plaże i plan na noc zaczyna nabierać kształtów. Pozostaje tylko znaleźć odpowiednie zejście. Udaje się to parę kilometrów dalej. Jak zwykle nie przepadam za noclegiem na plaży bo piasek, bo hałas (tak, ocean w nocy jest nieznośnie głośny) i zwykle nie łączy się to z wodą pitną, tak tym razem jest bardzo klimatycznie i do samego zachodu delektuję się widokami. Odprowadzam słońce wzorkiem za horyzont i dopiero wówczas przystępuję do wieczornych prac i przyrządzenia kolacji.\nPoranek jest niemniej czarujący jak zmierzch, jako że wilgotna woda morska wraz z solą paruje z nad oceanu i unosi się w stronę gór.\nNieopodal Westport, na przylądku Foulwind robię sobie przerwę i idę na spacer z platformy widokowej obserwować pluskające się na brzegu foki. Jest ich kilka, między innymi samica z młodymi. Pomimo znaków drogowych przestrzegających przed obecnością pingwinów nie udaje mi się żadnego zobaczyć.\nSamo Westport to tylko czas na uzupełnienie zapasów jedzenia i ruszenie dalej w górę wyspy. Jest to praktycznie ostatni punkt, w którym mogę odbić od zachodniego wybrzeża, ponieważ wyżej nie ma już żadnej drogi prowadzącej na wschód.\nJadę doliną wzdłuż rzeki Buller i drugi raz podczas tej wycieczki mam od razu mocne zderzenie z meszkami. Od tej pory wszystko staje się trudniejsze bo minutę od zatrzymania atakują dziką chordą. Spray na komary nie pomaga. Ubieram długie rękawiczki, czapkę, zasłaniam również usta, nos i zakładam okulary. Meszki wgryzają się w miejsca, gdzie choćby niewielki kawałek skóry pozostaje niezakryty. Rozbijanie namiotu i gotowanie to koszmar!\nRano rezygnuję ze śniadania i zatrzymuję się dopiero godzinę później, w całkiem ładnym miejscu nad rzeką i co najważniejsze – nasłonecznionym. O tej porze meszki choć jeszcze się pojawiają to już sporadycznie. W Inangahua dojeżdżam do skrzyżowania z drogą 69, która w tej chwili jest jedyną drogą łączącą północ z południowym-wschodem wyspy. Z powodu osunięcia się ziemi w Kaikourze 14 listopada 2016 r. droga numer 1 została zamknięta (ponownie otwarta 15 grudnia 2017 r.) i cały ruch odbywa się właśnie tędy. Inangahua była również świadkiem trzęsienia ziemi z 1968 roku, w którym dość poważnie ucierpiała i do dziś nie powróciła do stanu sprzed wydarzenia.\nW miejscowości Lyell rozpoczyna się jedna z ciekawszych tras rowerowych – Old Ghost Trail mająca 85km długości i status dość trudnej. Niestety nie nadaje się na mój ciężki i załadowany rower, a poza tym po dwóch dniach jazdy po górach znów wylądowałbym na zachodnim wybrzeżu. Może innym razem.\nPrzy początku szlaku znajduje się jednak kemping, parking i co najważniejsze – półotwarty budynek służący za miejsce piknikowe, który zamiast okien ma siatkę. Nie wiem jak inaczej w tej okolicy mógłbym się zatrzymać, odpocząć, zjeść i nie zostać jednocześnie zjedzonym. Przez meszki.\nNieopodal znajduje się najdłuższy wiszący most w Nowej Zelandii – 110m na rzece Buller w wąwozie o tej samej nazwie. Nie jest zawieszony jakoś wysoko nad lustrem wody i nie robi w moim odczuciu spektakularnego wrażenia ale pani mówi, że skoro przyjechałem na rowerze to mogę wejść za darmo. Po drugiej stronie znajduje się kilka krótkich ścieżek edukacyjnych na temat roślin, zwierząt i wydobywania złota.\nZa Murchison odbijam w kierunku parku narodowego Nelson Lakes. Gdybym tylko zjechał parę kilometrów wcześniej w bardziej boczną drogę to może i nie dostałbym mandatu. A było to tak, że jadąc spokojnie usłyszałem nagle za plecami dźwięk koguta i migające światła radiowozu. Z początku nie spodziewałem się, że może chodzić o mnie, co też wyszło bardzo szybko. Okazało się, że w Nowej Zelandii jazda z kaskiem jest obowiązkowa. Przyznaję szczerze, że nie wiedziałem i nie spodziewałem się. Przejechałem już około 2400km niejednokrotnie mijając patrol policji i nie zwrócili mi wcześniej uwagi. Raz czy dwa słyszałem luźno rzucone od ludzi po drodze gdzie mam kask ale nie brałem tego jako wymóg. Na szybko policzyłem, że w takim razie kupię jakiś w Wellington…za plus minus tydzień i kolejne.. 500km. Policjant nie dał się jednak przekonać i powiedział, że bez kasku to on mnie dalej nie puści. Trochę patowa sytuacja bo odludzie jedno z tych większych, choć jak na Nową Zelandię to co jakiś czas jakieś miasteczka się zdarzają. Po chwilowej konsternacji policjant wpada na pomysł, że w Murchison jest jakiś sklep czy komis i może tam będą mieli kask. Przed radio wywołuje kolegę z posterunku żeby podjechał i się rozejrzał. Po chwili nadciąga odpowiedź, że kasku nie mają. Kolejna chwila do namysłu i kolejny pomysł. Ponownie prosi kolegę żeby podjechał, tym razem do jego jego domu i wziął stary, nieużywany już kask od syna. Pojawia się z nim kilkanaście minut później. Nie za bardzo mam ochotę jeździć w kasku, bo gdybym chciał to bym sobie z domu zabrał. Co jednak zrobić skoro trzeba. Parę minut później i 50$ mandatu mniej wyruszam dalej. Wszystko dlatego, że akurat padało i jechałem z gołą głową. W słoneczne dni najczęściej ubierałem czapeczkę, która pewnie z odległości nie rzucała się tak w oczy. Po upływie paru godzin i poprawie pogody kask trafia na bagażnik i trochę się obija. Jednym słowem przeszkadza. Suma summarum zostawię go na lotnisku przed wylotem.\nJeziora w parku Nelson witają mnie niestety deszczem. Malowniczo położone Rotoiti w takiej scenerii nie zachwyca więc po podładowaniu baterii w punkcie informacji ruszam dalej.\nW Wakefield docieram do kolejnej z wielu nowozelandzkich ścieżek rowerowych – Great Taste trail prowadzącej, jak może trochę nazwa sugeruje, przez winnice, sady, plantacje awokado oraz kiwi. W końcu to dom tych małych owłosionych, brązowych owoców. W Motueca, gdy próbuję skorzystać z bankomatu okazuje się, że ze względu na poprzednią wypłatę gotówki, która została zakwalifikowana jako podejrzana transakcja, mam zablokowaną kartę. Dobrze, że infolinia jest całodobowa i o 5 rano polskiego czasu po serii trudnych pytań udaje mi się ją zdalnie odblokować.\nNieopodal znajduje się park narodowy Abel Tasman. By tam jednak dotrzeć muszę przejechać przez przełęcz Takaka Hill na wysokości 790m. Prawie z poziomu morza na długości 15km wspinam się na tę wysokość po czym szybko zjeżdżam do doliny Takaka zakończoną miejscowością o tej samej nazwie. Nie wiem czy mogę to nazwać pechem czy szczęściem, że na 50km odcinku poprzez góry i lasy, przebijam oponę akurat 3km przed miasteczkiem. Nie pozostaje mi nic innego jak prowadzić rower i trzymać kciuki żeby tam był jakiś sklep rowerowy. Jest! Jakiś jest. Uff, nie powiem, ulga jest, choć nie od razu. Chwila niepewności utrzymuje się, gdy sprzedawca szuka opony i przez dłuższą chwilę nie może znaleźć odpowiedniego rozmiaru. Proponuje mi więc używaną 26×1,5″ czyli znacznie węższą od obecnych Marathon Schwalbe 2″. Ma jednak wkładkę antyprzebiciową, nie jest zniszczona i kosztuje tylko 10$. Korzystam z uprzejmości i narzędzi właściciela i od razu na miejscu dokonuję wymiany. Ubrudziłem się konkretnie więc i bieżąca woda jest sporym udogodnieniem.\nZjazd z Takaka Hill\nPrzyznam, że jedzie się super i gdy tak się zastanawiam co jeszcze mi się przydarzy, żądli mnie jakiś owad pokroju osy. Uderza we mnie w trakcie jazdy i wbija żądło w usta. Górna warga szybko rośnie do rozmiarów małej parówki i w efekcie wyglądam jak nieudany efekt powiększania ust u wiejskiego lekarza. Opuchlizna utrzymuje się do nocy, a jeszcze dnia następnego czuję zdrętwienie.\nOd parku Abel Tasman i zatoki Totaranui, do której zmierzam na nocleg dzieli mnie jeszcze jedna przełęcz, tym razem 300m, którą pokonuję w miarę lekko choć dopada mnie głód i chcąc nie chcąc muszę się jeszcze posilić i uzupełnić zapasy energii. Na kempingu w parku rozbijam namiot tuż za drzewami oddzielającymi mnie od plaży i zatoki. Fale w nocy ponownie hałasują. Zresztą nie tylko one. Po trawniku kręcą się ptaki weka, która są trochę upierdliwe. Może nie tak jak papugi kea ale podobnie. Zaglądają mi pod tropik namiotu i wyciągają garnki, które jak przystało na aluminium strasznie brzęczą, gdy się nimi obija jeden o drugi. Parę razy go odganiam ale co wrócę do środka i się położę to ptaszysko powraca. W końcu cierpliwość zostaje wyczerpana i ruszam odparować jego upierdliwość. Nalewam wody do garnka i biegając za upierdliwym weka odganiam go polewając wodą. Pomogło. Do rana mam spokój.\nPoranek już nie taki piękny ani słoneczny. Zwijam namiot i pakuję się zanim zaczyna padać. A właściwie to deszcz łapie mnie w drodze na przełęcz jako, że wracam tą samą drogą. W zasadzie to sam wjeżdżam w tę chmurę, z której coraz mocniej pada. Podczas zjazdu klocki hamulcowe zaczynają sukcesywnie odmawiać posłuszeństwa. Klamki ściągnięte do końca, że rąk nie czuję, a mimo tego jadę w dół ponad 20km/h. Zwykle nie jest to oszałamiająca prędkość tyle, że teraz dochodzi do tego szutrowa droga z dużymi kamieniami, ostre zakręty i deszcz. Cieszę się w duchu, że przynajmniej na tej drodze przez dżunglę nie ma żadnych aut. W tej samej chwili jednak wyrzuca mnie z zakrętu na środek drogi prosto pod jadący z dołu samochód. Udaje mi się wybalansować między uderzeniem w auto, a przewróceniem się i ostatnie metry w dół pokonuję hamując butami. Powinienem chyba zacząć grać w gry losowe bo jakie jest prawdopodobieństwo, że w jednym momencie wysiądą mi oba hamulce? Parę kilometrów jestem w stanie jeszcze jechać bez hamulców ale pierwsze lekkie obniżenie terenu i pojawia się problem z wytracaniem prędkości. Na tę ewentualność jestem już jednak przygotowany i posiadam przy sobie zapasowe klocki. Wymieniam te z przodu i dalsza jazda odbywa się już bez zakłóceń.\nTrochę przerażeniem napawa mnie ponowny podjazd na Takaka Hill ale w tę stronę ma tylko 10km (czy. jest stromszy) i jakoś idzie to sprawniej.\nTylne hamulce zmieniam dopiero dwa dni później w Nelson. Sprzedawca ostrzega, że wybrane przeze mnie klocki bardzo piszczą ale to nic. Spoiler alert: piszczą jak zarzynane prosię. Wyhamowanie tego ciężkiego potwora podczas jazdy w dół zajmuje wiele metrów, a hałas jaki wydają zdaje się roznosić po całej dolinie, którą akurat się zapuszczam.\nPomimo, że jestem już bardzo blisko Picton, tj. miasta portowego, z którego popłynę na północną wyspę, robię jeszcze mały objazd przez Blenheim i winny region Marlborough, które odpowiada za 77% produkcji wina w Nowej Zelandii. Głównie są to Sauvignon blanc, Pinot noir i Chardonnay. Przejeżdżam przez i pomiędzy winnicami, które ciągną się może i nie po horyzont ale na pewno do podnóża najbliższych gór.\nDo Picton docieram popołudniu ale… ponownie je omijam. Rzucam tylko okiem na port, zatokę i zacumowane w niej łodzie z punktu widokowego nad miastem i jadę na podbój jednego z chyba bardziej znanych szlaków Nowej Zelandii – Queen Charlotte Track. Ten 70km prowadzi od Ship Cove do Anakiwa (i odwrotnie), a od paru lat jest również udostępniony dla rowerzystów. Bez problemu można go podzielić na mniej lub więcej odcinków i pokonać w sobie dogodnym tempie. Rowerem decyduję się tylko na pierwszy odcinek od Anakiwa do Te Mahia. Trasa nie jest trudna ale trzeba bardzo uważać. Wiedzie w końcu przez las, po górach i nawierzchnia czasem bywa mokra, śliska i przede wszystkim obfituje w kamienie i korzenie. Jazda z tak ciężkim rowerem jest tym bardziej wyzwaniem. Widoki jakie mi za to towarzyszą rekompensują wszelkie trudy. U stóp mam całe Marlborough Sound z wszelkimi zatoczkami wcinającymi się w zielone zbocza wzgórz, po którym pływają żaglówki i inne łodzie. Udaje mi się nawet dostrzec skaczące delfiny. Widoki zapierają dech. Zapewne gdybym miał mniej obciążony rower lub więcej czasu by wybrać się na cały szlak piechotą to bezapelacyjnie bym skorzystał. Następnym razem!\nMimo, że Queen Charlotte Track przejechałem może zaledwie 20km to pozostała część drogi na ten dzień również jest malownicza. Wije się i wznosi wzdłuż zatoki, tak że u swojego boku z jednej strony nieprzerwanie mam piękne widoki.\nTym razem będąc w Pikton nie jadę już nigdzie dalej. To jest koniec mojej podróży po południowej wyspie ale dopiero połowa przygody w Nowej Zelandii.\nPo 28 dniach jazdy, w których pokonałem 2562km spędzając 166h na siodełku i za kierownicą pora ruszyć na północ.\nO 17 ładuję się na wieczorny prom do Wellington – stolicy kraju, gdzie czeka na mnie Matt z żoną Yilang – przyjaciele z poprzednich podróży, z którymi zawsze udało mi się gdzieś w dalekim świecie przy jakieś okazji spotkać i nigdy dwa razy na tym samym kontynencie.\nZapisy śladu z GPS z poszczególnych dni znajdują się tutaj.\nOpublikowano Australia i Oceania, Nowa Zelandia\t| Otagowano Alps 2 Ocean, Alpy Południowe, Aoraki, auckland, bangkok, Blenheim, Clutha Gold Trail, Góra Cooka, Great Taste Trail, hokitika, jezioro, kakapo, Kaniere, Londyn, Marlborough, na rowerze, Nowa Zelandia, Nowej Zelandii, nugget point, otago, Otago Central Rail Trail, Paparoa, Picton, Pukaki, queen charlotte track, queenstown, rower, rowerem, southland, tajlandia, Tekapo, thai airways, The Catlins, trasy rowerowe, Wakaitpu, Wat Pho, West Coast Wilderness Trail, winnice, ścieżki rowerowe\t| Leave a reply


Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł... - Albania / Shqipёria - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nkris199 16.09.12, 18:06\n2 tygodnie we Vlore. Do tego Tirana, Apollonia i inne miejsca. Pytajcie, póki pamiętam )\nkoziorozec28 Re: Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł 23.09.12, 17:22\n1. organizowales sam wyjazd?\n2. po Albanii podrózówałes samochodem?\n3. jaki jest stopien znajomosci angielskiego wsrod albanczyków? mozna sie z nimi dogadac bez wiekszyc problemow ? ( jesli nie znam lokalnego jezyka )\n4. cos byc polecił do zobaczenia dla osoby ktora ma limit czasowy 7 dni\n5. czy kobita samotnie podrozujaca po albani to bezpieczny pomysł\ndziekuje za odpowiedz na powzyzsze, jesli jeszcze mozesz cos dodac z praktycznego punktu widzenia, byloby super\nkris199 Re: Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł 24.09.12, 08:44\n1. Tak, przez Internet, ale zacząłem szukać już w zimie\n2. W sumie zrobiłem samochodem 4500 km. Słowacja, Węgry, Serbia, Macedonia i to, co po Albanii\n3. Z dogadaniem się nie było problemu. Angielski zna wiele osób\n4. Cała Albania\n5. Jest b.bezpiecznie\nByłem 2 tygodnie. Ponieważ przed wyjazdem b.dużo czytałem o tym kraju, przede wszystkim na forach niemieckich, to wiedziałem, czego się mogę spodziewać, ale parę razy Albanii udało się mnie zaskoczyć.\nOczywiście moja opinia jest b. subiektywna i nie każdy może się z nią zgodzić. Plus to ludzie: przesympatyczni, uczynni, życzliwi. Na każdym kroku widać, że są pozytywnie nasawieni do świata. Do tego młodzież: spokojna, nie hałaśliwa. Zaskoczyło mnie, że mało ludzi w ogóle pije tam alkohol, może dlatego jest tak spokojnie.\nMinus to jednak brud. Włochy czy Grecja to w porównaniu z Albanią to apteka )\nAle co ciekawe, sami Albańczycy bardzo dbają o siebie. Są naprawdę fajnie ubrani, pachnący itd.\nPlaże: we Vlorze i okolicach zaśmiecone, ale we Włoszech są podobne.\nZ Polski nie ma co brać do jedzenia. Sklepów jest w brud, ceny niższe niż u nas lub podobne. W knajpach, których jest pełno - podobnie.\nDrogi nie są najlepsze, zwłaszcza w miastach. My zorganizowaliśmy wycieczkę do Tirany, wynajmując busika na 6 osób (10 euro od osoby, 150 km, czekał na nas 5 godzin)\nPolicji pełno, ale obcokrajowców nie zatrzymują.\nKilka razy mieliśmy przerwę w dostawie prądu, ale krótko.\nNa granicy Serbia-Węgry ok. 1 h.\nWarto zobaczyć Sarandę, Apollonię, pojeździć po górach. Tirana jak dla mnie beznadziejna. Podobnie Durres.\nJeżeli wybierasz się sama, to nie masz się czego obawiać, z noclegami nie ma kłopotów.\nGeneralnie Albania - jak dla mnie - nie jest krajem na leżenie bykiem na plaży przez dwa tygodnie. To kraj, który trzeba objechać. Wiele kontrastów. Ale za parę lat będzie niewiele sie różnić od Chorwacji czy Grecji.\nZ chęcią odwiedzę Albanię jeszcze za parę lat, żeby zobaczyć, jak i co się tam zmieniło.\nNie jest to też kraj dla estetów. Ale to kwestia nastawienia. Wiedziałem, czego się mogę spodziewać, tak że widok szczurów czy krowy na plaży mnie nie przeraził.\nReasumując- warto zobaczyć coś, co niedługo pójdzie w zapomnienie. Taka jest Albania.\nJakby co - pytaj śmiało. Pzdr\nkoziorozec28 Re: Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł 24.09.12, 20:21\nhmm dziekuje za podane informacje. właśnie! Albania jest krajem póki co można odkrywać i jeszcze nie jest komercyjną Chorwacją, wiec chcę ją zobaczyć zanim inni zadepczą W tym roku "połaziłam" po Brazylii, ale potrzebuję czasu dla siebie, dlatego chce odkrywać Albanię w pojedynkę\nA co dobrego jadłeś w Albanii, myślisz że przemieszczanie się po Albanii lokalnymi środkami transportu to dobry pomysł? myślę ze dla 1 os auto to nie jest ekonomiczne rozwiązanie, w Brazylii problem odległości rozwiązałam samolotem, ale tutaj to nie te odległości\nkris199 Re: Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł 24.09.12, 21:33\nJestem wszystkożerny. Jadłem, co mi wpadło w ręce )\nA jadałem i w knajpach, także specjały jak np. jagnięcina z przydrożnych rożen czy ichnie pieczywo nadziewane serem bądż mielonym mięskiem. Dwa razy kupiłem tez świeże ryby na targu i je usmażyliśmy z czosnkiem i cebulą. Byłem jednak zawiedziony owocami i warzywami. Nie uadałó mi się kupić np. obrych pomidorów. Pizza jak we Włoszech, podobnie spaghetti. Dobre mają pieczywo. Niezłe piwo.\nCo do podróżowania, polecam jednak busiki. Jazda swoim samochodem nosi jednak iskierkę ryzyka )\nPo prostu szkoda samochodu na ich drogi. Busy są wszechobecne, niedrogie i można po drodze podziwiać widoki. Do tego są też taksówki.\nma.ci.ej Moje 3 grosze 25.09.12, 11:02\nByłem w tym tygodniu w Albanii przez tydzień i w 2 punktach nie zgodzę się z przedmówcą.\nPo pierwsze - znajomość angielskiego. Praktycznie nie istnieje wśród Albańczyków i dogadanie się w tym języku graniczy z cudem. Przez cały pobyt spotkałem 3 osoby, które w miarę przyzwoicie mówiły po angielsku. Jedynym językiem, w którym w miarę można się dogadać jest włoski.\nPo drugie - brud. Jest brudno, ale to nie jest tego typu brud jak np. we Włoszech. Ja bym raczej powiedział, że jest zaśmiecone, a nie brudne - wszędzie jest pełno foliowych reklamówek i innych śmieci. Natomiast w miejscach, w których ktoś sprząta (zagospodarowane plaże, apartamenty) jest bardzo czysto. Apartamenty, w których mieszkaliśmy zawsze były wysprzątane idelanie. Również plaże zagospodarowane (a jest ich coraz więcej) są bardzo czyste.\nDo zobaczenie - odradzam Sarandę i Ksamil (tłoczno, drogo), polecam riwierę albańską (między Vlore a Sarandą), koniecznie Girokastra i Berat. Tirana też jest warta odwiedzenia.\nTeż czułem się w tym kraju bezpiecznie. Natomiast patrząc na te busiki (tłok w środku) i sposób jazdy ich kierowców, nie wiem czy bym się odważył takim jechać.\nnuova Re: Moje 3 grosze 01.10.12, 11:25\n> Natomiast patrząc na te busiki (tłok w środku) i sposób jazdy ich kierowców, nie wiem czy bym się odważył takim jechać.\nJechałam takim busem w Czarnogórze, wzdłuż Boki Kotorskiej (jechaliśmy jakieś 3 km) i szczerze powiedziawszy jedyną myślą która zaprzątała moją głowę w czasie przejazdu, to czy ten kierowca musi brać wszystkich tych ludzi, którzy mu kiwają, żeby zatrzymał się?! Nikomu nic się nie stało, oprócz mnie jechała para Anglików, reszta pasażerów to tubylcy. W tłumie było wesoło, większość pasażerów to była młodzież.\nWiem, to nie AL, ale jak ktoś poznał styl jazdy Serbów/Czarnogórców, to wie o czym piszę. Podejrzewam, że albańczycy maja styl jazdy podobny do w/w.\nkatja_24 Re: Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł 26.09.12, 15:22\nAlbania coraz wyrazniej rysuje sie w moich planach na rok 2013. Jedna rzecz mnie zastanawia, przeczytalam troche na temat tego kraju, ale odpowiedzi nie znalazlam. Mianowicie, wszyscy pisza o pobycie we Vlorze czy Sarandzie, ewentualnie Ksamil. A nas nie interesuja duze (Ksamil duzy nie jest, ale chyba dosc popularny), zatloczone kurorty, hotele, tylko kwatera prywatna w jakiejs mniejszej miejscowosci, najlapiej z mala plazyczka Czy znajde cos takiego? Mozesz podac jakas nazwe? No i wazne: czy w takich miejscach jest rownie bezpiecznie jak w wiekszych miastach?\nDo tej pory bylam w 4 razy w Cro, 2 w MNE, raz w Slowenii i na jednodniowy wypad w BiH, wiem juz, ze Albania to troche inna bajka. Mam nadzieje ze bardzo sie nie dziwie\nkris199 Re: Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł 27.09.12, 08:39\nCo do bezpieczeństwa, to ja w każdym miejscu czułem się ok. Nie jestem aż tak obeznany z tym krajem, bo raptem spędziłem tam dwa tygodnie, ale ani na moment nie czułem się zagrożony. Po trzech dniach pobytu nawet nie chowałem anteny od CB.\nAlbańczycy, jak już pisałem piją mało alkoholu, nie widać rozkrzyczanej młodzieży na ulicach czy pijanych.\nCo do noclegów w mniejszych miejscowościach, to radziłby poszukać czegoś w Internecie. Z plażami nie ma problemów. Jest ich mnóstwo. Wynajęcie leżaka i parasola kosztuje naprawdę niewiele. Ja byłem we wrześniu, kiedy nie było ludzi, a było i tak, że na plaży byliśmy sami.\nkatja_24 Re: Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł 27.09.12, 10:54\nKiedys przeczytalam cos o zebraniu na ulicy, zaczepianiu turystow itp, o to rowniez pytam. Co do rezerwacji, to nie widze sensu, rowniez wybieram sie we wrzesniu\nma.ci.ej Re: Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł 27.09.12, 12:57\n> Mianowicie, wszyscy pisza o pobycie we Vlorze czy Sarandzie, ewentualnie\n> Ksamil. A nas nie interesuja duze (Ksamil duzy nie jest, ale chyba dosc popula\nZatrzymaj się w dowolnej miejscowości na riwierze albańskiej (czyli między przełęczą Llogara a Sarandą) - począwszy od uroczego Dhermi (o którym jest cały wątek na forum).\nBez wcześniejszej rezerwacji znalazłem piękny 2 pokojowy apartament dla 4 osób za 3000 leków (ok. 20 EUR) za dobę. Dokładnie to o czym piszesz - mała miejscowość, plaża, sporo barów i sklepów przy plaży, do tego kilka barów w centrum. Spokojnie i bezpiecznie z pięknym widokiem, aczkolwiek kawałek od plaży. Bez samochodu musiałabyś pewnie szukać czegoś bliżej plaży.\nkatja_24 Re: Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł 27.09.12, 15:46\nJedziemy autem, ale i tak chcialabym cos max 500m od plazy\nma.ci.ej Re: Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł 28.09.12, 09:06\nW maksymalnym szczycie sezonu, czyli w 1 połowie sierpnia tego roku.\nW sąsiedztwie plaży też były apartamenty, ale nie wiem w jakiej cenie.\nkatja_24 Re: Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł 28.09.12, 10:50\nCena wyglada zachecajaco, nawet na 2 osoby jet dobra\nma.ci.ej Re: Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł 28.09.12, 13:31\nNie szukałem długo. Zaczęliśmy się rozglądać za noclegiem po przejechaniu Himare (około 17:00-18:00). W ogóle okolica raczej pusta, mało miejscowości. Chyba to był drugi albo trzeci dom do jakiego zajechałem - we wcześniejszych nie było miejsc. Były trudności z dogadaniem - dopiero po chwili właściciel zawołał jakąś albańską Włoszkę, za pomocą której dogadaliśmy się po włosku. To niestety standart - nie ma co liczyć że właściciele w takich wioskach będą władać jakimkolwiek językiem poza albańskim. Znajomość włoskiego to wszystko na co można liczyć.\nCena za 2 osoby byłaby na pewno mniejsza - bo były w tym domu również apartamenty 1 -pokojowe.\n> A w Prokletijach byles?\nW skrócie: Szkodra, płw. Rodonit, Tirana, Vlore, Berat, riwera albańska, Ksamil, Gijokastra, Korcza.\nWe Vlore płaciłem 25 EUR za dobę - apartament ok, ale miejscowości nie polecam. Zatłoczony kurort.\nkatja_24 Re: Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł 28.09.12, 17:23\nCzyli potwierdza sie teoria, ze trzeba sie spieszyc, bo za kilka lat bedzie pelna komercja i ceny poleca w gore...\nCoz, Chorwacja 10 lat temu tez byla tania.\nkoziorozec83 Re: Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł 26.09.12, 17:49\nHey, fajnie jest przeczytac wasze opinie, ja juz zdecydowalam wybieram sie do albani pod koníec marca, chce zobaczyc jak najwiecej, pewnie zdecyduje sie na podroz wew kraju tymi busikami, po przygodach w brazylii, tam nie bedzie gorzej, jestem pelna optymizmu,\nCzy ktos zna sie na tych busikach na tyle aby wskazac mi jak odnales polaczenia i rozklady? Moze jest jakas str www., znam tylko ang, ani slowa po albansku jeszcze hehe\nkris199 Re: Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł 27.09.12, 08:42\nBusiki znam tylko z Vlore. Ale myślę, że w innych miastach jest podobnie. Czyli nie ma typowego dworca, czy przystanków, ani rozkładów. Jak zauważysz sznur busików na ulicy, to bingo. Ale to działa i to całkiem sprawnie )\ncarolol Re: Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł 03.10.12, 10:41\nSpędziłem w Albanii 14 dni, byłem w pólnocnej cześci w miejscowości Velipoja w pobliżu miasta Shkodra. Jechałem przez Słowacje, Węgry, Serbie, Czarnogóre.\nOgólnie fajnie spedzony czas mili, spokojny i zadbani ludzie. Ceny w sklepach jak w Polsce, w reustaracjach i barach 2 razy taniej niż u nas, np.margarita dla dwóch dorosłych osób 250-300leków(1euro-135leków), głowne drogi nowe, stare niestety złe, ale zwiedzić można całą Albanie jeżdżac nowymi, dużo w budowie.Baza chotelowa dobra, chotele i pensjonaty nowe i czyste.Mieszanka egzotyki, zacofawania i nomoczesności, trzeba jechać jak najszybcie bo taka Albania znika i to coraz szybciej.Zainteresowanych odsyłam do mojej poczty - carolol@o2.pl\nma.ci.ej Re: Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł 03.10.12, 11:50\n> Ceny w sklepach jak w Polsce,\nNie zgodzę się z tym zupełnie. Ceny produktów nazwijmy to zagranicznych owszem, takie jak w Polsce, ale produkty miejscowe (owoce, ryby, sery, wina) zdecydowanie tańsze.\n> Spędziłem w Albanii 14 dni, byłem w pólnocnej cześci w miejscowości Velipoja\nNapisz coś proszę o tym kawałku wybrzeża (jakie plaże, ile ludzi)\ncarolol Re: Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł 05.10.12, 14:13\nkatja_24 Re: Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł 06.10.12, 11:05\nA mozesz podac jakies przykladowe ceny owocow? W Chorwacji jest tak, ze miejscowe sa drozsze od tych importu, w Albanii tez? I jakie wina (interesuja mnie tylko domowe) mozna tam kupic?\nma.ci.ej Re: Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł 08.10.12, 10:32\nwinogrona 100-120 leków (choć czasami zdarzały się za 150) / kg\nfigi - w sklepach 150 leków za 1 kg, na prywatnych sprzedawców 150 leków za siatkę (w worku - tak na oko z 1,5 kg)\narbuzy (o ile mnie pamięć nie myli) - 30 leków za kg\ndomowa rakija - chyba 700 leków (nie pamiętam dokładnie, ale za rakiję + 2 kg winogron zapłaciłem poniżej 1000 leków)\nwino (nie kupowałem domowego, tylko w sklepach) - najtańsze ok. 200-240 leków, doskonałe (leżakowane, naprawdę b. wysokiej jakości) - ok. 400-500 leków\nkonjak - Skanderberg - 600-800 leków, Korca (też doskonały) - ok. 450 leków\nryby - zapłaciłem 800 leków za 4 świeżo złowione ryby (chyba branzina - czyli okoń morski) - myślę, że było ich ponad 1,5 kg.\nW supermarkiecie w Tiranie większość owoców była w przedziale 90-120 leków za kg (wiem, że to mało dokładne stwierdzenie, ale trudno mi napisać precyzyjniej - po prostu nie pamiętam). W tym samym supermarkecie mieszanka owoców morza (mrożona - ale miejscowa) między 500 a 600 leków za kg.\nkatja_24 Re: Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł 08.10.12, 12:58\n1e to okolo 130lekow?\nTo w sumie ceny faktycznie jak u nas.\nma.ci.ej Re: Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł 08.10.12, 14:37\n1 eur ok. 130 lek\n100 lek ok. 3,1 zł\ncarolol Re: Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł 12.10.12, 14:07\nW dużych miastach są rzeczywiście takie ceny, ale w miejscowościach nadmorskich podane ceny owoców trzeba zwiększyć o jakieś 50-100 leków, mam na myśli Velipoje i Durres.\nma.ci.ej Re: Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł 12.10.12, 14:27\nCeny winogron, fig, arbuzów i ryb to ceny z małej miejscowości na riwierze albańskiej (między Himare a Sarandą).\nAle zgodzę się z Tobą, tylko że nie w "miejscowościach nadmorskich" a "kurortach nadmorskich" ceny będą wyższe.\nbalkandriver Re: Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł 12.10.12, 21:09\nAle jadąc do Velipoje można na choćby przydrożnych straganach i w małych sklepikach (a jest ich sporo od drogi Szkodra-Tirana) kupić tanio wszystko, co potrzeba do przeżycia, mało tego, w samym Velipoju są miejsca "turystyczno-deptakowe" i inne.\nA z Durres - a po co tam w ogóle jechać?? No, są dwie, trzy perełki, ale zobaczyć i uciekać.\nA kto chce przeżyć Golem, to nie powinien liczyć się z oszczędnościami\nGeneralnie, jak wszędzie - trzeba ogarnąć temat i wyniuchać, co, gdzie i za ile.\nNp.w Sarandzie można kupić produkty tu i ówdzie ze sporą różnicą. I nie warto spierać się o ceny z poziomu klawiatury w Polsce. Kto się odnajdzie - przeżyje taniej, kto nie chce, kupi, gdzie chce, za ile chce. Byle później nie płakał, że przepłacił\n> W dużych miastach są rzeczywiście takie ceny, ale w miejscowościach nadmorskich\n> podane ceny owoców trzeba zwiększyć o jakieś 50-100 leków, mam na myśli Velipo\n> je i Durres.\nruda_kasia Re: Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł 25.10.12, 12:24\nja co prawda w Albanii byłam tylko 1 dzień (lipiec 2011, dokładnie 13)- ale ceny wydawały mi się śmiesznie niskie w porównaniu z Polską czy Czarnogórą, z której tam pojechałam. Za wypłaconą z bankomatu równowartość 80 zł nie miałam już co kupić, znaczy robiliśmy zakupy na siłę, że by nie wozić takiej waluty, w sklepiku przydrożnym kupiłam kilka butelek wody i różnych napojów typu cola, lody dla 4 dzieci, kosmetyki typu żel pod prysznic, mydło, albańskie brandy. Nie pamiętam cen owoców, ale były oszłamiająco niskie w porównaniu z Czarnogórą. Pamiętam też cenę mojej sukienki - 15 EURO (tak mam, że przywożę sobie szmatki lub błyskotki lokalne) i wiem, że oglądane przez koleżankę klapki skórzane na obcasie miały ceny ok 10 euro - do negocjacji oczywiście, jak moja sukienka stargowana z 30 chyba. Ale podkreslam, że byłam tylko w szkodrze.\nbasia.szukala Re: Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł 07.04.13, 19:59\nWitam, bardzo chętnie uzyskałabym informacje dotyczące noclegów w Albanii. Bardzo proszę o pomoc. W tym roku wybieramy się w 8 osób w okolice Sarande lub Ksamil. Szukaliśmy kwater na stronach, ale nie ma. Hotele są, ale nie wiemy jaki wybrać i zastanawia nas co z łazienkami w hotelach (przy niektórych pisze "prywatna łazienka"), to znaczy, że w większości jest wspólna? Nie znam Albanii, więc doswiadczen zero. Byłam w Grecji i Czarnogórze autem, więc drogi się nie boimy, tylko te noclegi. Proszę o pomoc:mój email basia.szukala@wp.pl Bardzo dziękuję za każdą informację.\nma.ci.ej Re: Wróciłem z Albanii. Jeszcze silnik nie ostygł 08.04.13, 09:29\nPo co pytasz o to samo w dwóch wątkach ?\nŚnieg jeszcze jest, ale brak chętnych na narty\nAngielski z Polko-Amerykanka w okolicach Pruszkowa\nWprowadzenie euro tylnymi drzwiami do Polski\nModa na antymode?\nKto zanieczyszcza powietrze w Legionowie?