00241 003742 22404918 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-65810-61-8 Data wydania: 2020-01-21\nRODOWÓDCZĘŚĆ PIERWSZA. - SZKLANE DOMYCZĘŚĆ DRUGA. - NAWŁOĆCZĘŚĆ TRZECIA. - WIATR OD WSCHODU Stefan Żeromski PRZEDWIOŚNIE Projekt okładki: Avia Artis W projekcie okładki wykorzystano zdjęcie Stefana Żeromskiego. Autor: Anonim. Wydawnictwo Avia Artis2017 ISBN 978-83-65810-61-8\nRODOWÓD Nie chodzi tutaj — u kaduka! — o herb ani o szeregi przodków podgolonych, z sarmackiemi wąsami i przy karabelach — ani wydekoltowane prababki w fiokach. Ojciec i matka — otóż i cały rodowód, jak to jest u nas, w dziejach nowoczesnych ludzi bez wczoraj. Z konieczności wzmianka o jednym dziadku, z musu notatka o jednym jedynym pradziadku. Chcemy uszanować nasyconą do pełna duchem i upodobaniem semickiem awersyę ludzi nowoczesnych do obciążania sobie pamięci wiadomościami, w którym kościele czy na jakim cmentarzu dany dziadek spoczywa. Otóż — ojciec nosił nazwisko Baryka, imię Seweryn, które na rozłogach rosyjskich zbytnio nie raziło. »Siewieryan Grigoriewicz Baryka« — uchodziło wtedy, prześlizgiwało się niepostrzeżenie. Matka była niewidoczna, samoswoja, najzwyczajniejsza Jadwiga Dąbrowska, rodem z Siedlec. Całe prawie życie spędzając w Rosji, w najrozmaitszych jej guberniach i powiatach, nie nauczyła się dobrze mówić po rosyjsku, a duchem przemieszkiwała nie gdzieś tam na Uralu czy w Baku, w Symbirsku czy zgoła w Tule, lecz wciąż w Siedlcach. Tylko w Siedlcach, — choć to jedynie z listów i gazet wiedziała, — działy się dla niej rzeczy ważne, interesujące, godne wzruszenia, pamięci i tęsknoty. Wszystko inne, poza mężem i synem, była to przygodna, doczesna, przelotna suma rzeczy i zdarzeń, wzbudzająca coraz większą tęsknotę właśnie za Siedlcami. W najpiękniejszej miejscowości, — oazie naftowej pustyni, Baku, — kędyś na tak zwanym »Zychu«, w zatoce półwyspu Apszerońskiego, woniejącej od kwiatów i roślinności południa, gdzie przejrzyste morze szmerem napełniało cienie nadbrzeżnych gajów, pani Barykowa nie miała zawsze nic pilniejszego do nadmienienia, jak stwierdzenie, że na Sekule był »także« bardzo piękny staw, w Rakowcu były nadto łąki, — gdzie! piękniejsze, niż jakiekolwiek na świecie, a kiedy księżyc świecił nad Muchawką i odbijał się w stawie około młyna... Następowało nieuniknione ślimaczenie się w pośród długotrwałego wypominania piękności jakichś tam mokrych łąk pod Iganiami, lasku pod Stoczkiem, a nawet szosy ku Mordom, która, — żal się Boże! — także była we wspomnieniach pełna nie tylko błota, kurzu i stałych wybojów, lecz i uroku. Już poraz pierwszy, wnet po ślubie, jadąc przez Moskwę, pani Baryczyna (Jadwiga z Dąbrowskich) wsławiła się była pośród Polonii rosyjskiej rozmową z »jamszczykiem«. Gdy bowiem powóz, w którym siedziała, trząsł niemiłosiernie na wybojach »mostowej«, strofowała »kuczera«, siedzącego na koźle, obrzędowo i poniekąd urzędowo wypchanego sowicie we wszystkich kierunkach: — »Co to tutaj u was takie płoche bruki!« Powtarzała tę wymówkę raz, drugi i trzeci, w miarę zniecierpliwienia, aż do chwili katastrofy. Woźnica oglądał się na nią kilkakroć z oburzeniem, a gdy jeszcze raz powtórzyła okrzyk, uskarżający się na »płoche bruki«, zatrzymał swego siwka i wrzasnął: — »Da czto wy, barynia, w samom diele k moim briukam pristali! Płochije briuki, da płochije briuki! Isz babu! Płochije briuki, tak płochije, a tiebie baba, czto za dieło«! Kiedyindziej, już jako małżonka dobrze sytuowanego urzędnika, pragnąc przyczynić się w miarę możności do powodzenia i awansów męża, zaszkodziła mu znamiennie swą niedostateczną znajomością arkanów mowy rosyjskiej. Było to na balu publicznym w mieście gubernialnem pod Uralem. Bal ów zaszczycił swą obecnością miejscowy gubernator, oraz jego dorastająca córka. Pani Barykowa po przetańczeniu walca miała szczęście znaleźć przypadkiem miejsce obok córki gubernatora, zapragnęła zawiązać miłą rozmowę z dziedziczką poduralskiej potęgi. Zapragnęła skorzystać z chwili, i coś zrobić dla męża przez pozyskanie przychylności córki gubernatora. Nie wiedziała, od czego zacząć rozmowę, wahała się i gubiła w niepokoju, coby tu powiedzieć... Wreszcie znalazła! Widząc śliczną różę, przypiętą do stanika uroczej gubernatorówny, pani Baryczyna z zachwytem, rozpływając się w uniesieniu, tonąc w uśmiechach uwielbienia, wyrzekła: — »Ach, kakaja u was krasnaja roża!« Jakież było jej zdumienie, ba! przerażenie, gdy dziewczę gubernatorskie omdlewająco-bolesnym dyszkantem poczęło wołać w kierunku ojca: — Papieńka! Papieńka! Mienia zdieś obiżajut! Skądże pani Jadwiga (z Dąbrowskich) mogła wiedzieć, że polska róża to nie »roża« tak, zdawało się, z brzmienia podobna! Samo wyjście za mąż za Seweryna Barykę odbyło się w sposób niezwykły. Siedząc już na dobrej posadzie, zdrowy, w sile wieku, przystojny »młody człowiek« postanowił ożenić się, oczywiście, w kraju. Wziął tedy urlop jednomiesięczny i w czasie, którym dowolnie rozporządzał, po odtrąceniu okresu podróży, wszystko załatwił: wyszukał sobie dozgonną towarzyszkę życia, wykonał prawidłowe »konkury«, zjednał sobie przychylność rodziców, »doznał wzajemności«, — (choć panna za czemś tam, czy za kimś srodze spazmowała), — wziął ślub, odbył podróż powrotną i nie spóźnił się ani o godzinę na swe stanowisko, kędyś u podnóża środkowego Uralu. Seweryn Baryka nie otrzymał w młodości specyalnego wykształcenia i nie miał określonego zawodu. Gdy był czas po temu, nie bardzo mu się chciało zaprzątać sobie głowy nauką, a później okoliczności tak się ułożyły, że zapóźno już było przedsiębrać zdecydowane studya. Był tedy przez czas dość długi pospolitym typem człowieka, poszukującego jakiejkolwiek posady. Gdy zaś znalazł niezbyt odpowiednią, szukał cichcem innej, zyskowniejszej, w jakiejkolwiekbądź dziedzinie. Chodziło tylko o wysokość pensyi, mieszkanie, opał, światło, tantyemy i tym podobne dodatki, a co się za te tantyemy wykonywuje, to było najzupełniej obojętne. Trzeba nadmienić, iż Seweryn Baryka był człowiekiem z gruntu i do dna uczciwym, to też za najwyższą pensyę i za najobszerniejsze mieszkanie nie robiłby nic podłego. W granicy jednak, nakreślonej przez mieszczański rzut oka pomiędzy dobro i złe tego świata, gotów był robić wszystko co każą »starsi«. Rosya przedwojenna była wymarzoną areną dorobku dla ludzi tego typu, zwłaszcza pochodzących z »Królestwa«. Wiadomości, zaczerpnięte w »klasach« gimnazyalnych, wrodzona inteligencya, która wraz ze zdrowiem towarzyszyła poszukiwaczowi posady i na zawołanie zjawiała się nie siana i nie pielęgnowana, — wytrzymałość, odwaga, wesołość i pewna odrobina drwiny z »Moskala«, u którego się służy, lecz nad którym jednak panuje się mimo wszystko — torowały drogę od niższej do wyższej pozycji. Trzeba przyznać, że nie ostatnią rolę grała w tej operze protekcya, cicha, pokorna, dobra wróżka, prowadząca za rękę od niskiego do coraz wyższego rodaka, tu i tam zaczepionego nogą lub łokciem na tej rosyjskiej drabinie. Nie wiele upłynęło czasu od chwili ślubu w Siedlcach, aliści Seweryn Baryka był nie tylko ojcem urodziwego synka, — któremu nadano imię Cezary Grzegorz, — lecz i zasobnym w pewne oszczędności arrywistą. Sprawiedliwość nakazuje wyznać, że nie hulał, na byle co nie puszczał pieniędzy. Ciułał, jeżeli nie nagi i żywy grosz w złocie, to przedmioty: meble, dywany, biżuterye, nawet obrazy, nawet książki, — nie koniecznie dla ślęczenia nad nimi, lecz raczej, jako drogocenne precyoza. Gdy jednak zaszła potrzeba zetknięcia się ze światem ogładzonym i oczytanym, zjawiła się też nieunikniona konieczność czytania owych polskich, drogocennych bibliotecznych »białych kruków« w bogatych oprawach. Z tego zas częstotliwego czytania snuł się w życie duch pewien, jakoby zapach nikły, subtelny, niejasny. Wśród tomów, pooprawianych bardzo wspaniale w skórę złoconą, wyciskaną i pokrytą tytułami, leżał pewien tomik niepokaźny, specyalnie pielęgnowany, niczem w skarbcu klejnot najdroższy. Był to pamiętniczek z wojny 1831 roku, napisany i wydany na emigracyi przez autora bezimiennego o wyprawie generała Józefa Dwernickiego na Beresteczko i Radziwiłłów. Wśród mnóstwa perypetyi, opisanych szczegółowo i w sposób wysoce zagmatwany, była tam na stronicy trzydziestej siódmej podana wiadomość, iż do liczby piętnastu obywateli na Rusi, którzy do powstania przystąpili i całym swym majątkiem je poparli, należał Kalikst Grzegorz Baryka, dziedzic Sołowijówki z przyległościami. Był to w prostej linii dziad Seweryna Baryki. Dziad Kalikst swem przystąpieniem do powstania wpadł, jak to mówią, najfatalniej. Skoro bowiem generał Dwernicki po bitwie pod Boremlem nad Styrem, naciśnięty przez przeważające siły generała rosyjskiego Rüdigera, musiał pod Lulińcami przejść suchą granicą do Galicji, — rząd rosyjski rzucił się z całą zaciekłością na tych wszystkich, którzy ów ruch poparli. Sołowijówka została skonfiskowana, dom rodzinny najprzód zrabowany doszczętnie, a później spalony, a ów dziad Kalikst na ostatnim koniu z przeobfitej niegdyś stajni musiał ruszyć w świat, to znaczy w szarą i ciemną głębinę popowstaniowej biedy, — stał się z pana ubogim człowiekiem, trudem rąk na kawałek chleba zarabiającym w obczyźnie. Tekst wiadomości o tym fakcie, podany sucho, bez tkliwości, lecz szczegółowo, był z obu stron kartki zakreślony przez syna owego dziada Kaliksta, a ojca Seweryna. Dwaj ostatni, z powołanej wyżej Sołowijówki z przyległościami, posiadali już tylko wersyę, przytoczoną w broszurze, oraz ustnie podawaną legendę. Sołowijówka stała się mytem rodzinnym, klechdą, podawaną w coraz to innej postaci o czemś dalekiem, sławnem, dostojnem, przeogromnem. Sama ta legenda, jak to zwykle bywa z legendami, powiększyła dziadowskie bogactwa, rozszerzyła posiadłości, a samemu jego czynowi nadała piętno nadludzkiego niemal dzieła. Sucha notatka w rzadkiej broszurce bezimiennego autora stała się niejako wrzecionem, na które się nawijała pełna tajemnicy cienka i drogocenna nić wiary ubogich potomków. Wierzyli w jakąś swą wyższość, która ich w dumę wzbijała. Ojciec Seweryna pod tytułem broszury wypisał wielkiemi literami, nie wiadomo do kogo rozkaz stosując, do swego jedynaka, czy do całego szeregu potomnych: »Pilnować jak oka w głowie!« W istocie, Seweryn Baryka pilnował owej książeczki, jak oka w głowie. Wędrowała z nim po szerokiej Rosyi, leżąc cicho, na dnie kuferka, między brudnemi kołnierzykami i znoszoną bielizną, w sąsiedztwie niepowabnych skarpetek i brulionów podań o posady do rozmaitych dygnitarzy, gdy potomek lekkomyślnego a wspaniałego dziada był ubogi, jak mysz kościelna. Później spoczywała w szufladzie stolika, między najważniejszemi papierami. Trafiła do teki wyższego aferzysty, do skrytki drogocennego biura dygnitarza, wreszcie do szafy oszklonej, nabijanej bromami, pełnej cennych zabytków, rarytasów druku i oprawy. Nie można powiedzieć, żeby treść historycznego raptularzyka miała jakiś szczególnie głęboki związek z życiem duchowem Seweryna Baryki. Była ona jednak w tem życiu czemś dalekiem, sennem, nęcącem. Było w tej książeczce zawarte jakgdyby coś z religii, której się nawet nie wyznaje i nie praktykuje, lecz którą się z uszanowaniem toleruje. Było w niej coś z zapachu kwiatu na wiosnę, którego człowiek silny, praktyczny i zajęty interesami nie spostrzega, choćby nań patrzał, lecz który z niskiej ziemi i z cienia patrzy nań wiernie mimo wszystko i mimo wszystko woń swą ku niemu wylewa. Nadto do skromnego tomiku przyrosła pycha domowa i skryta ambicya: nie wypadło się, — do dyabła! — sroce spod ogona, jak pierwszy lepszy z tych, których się na drodze karyery spotyka i którym w pas kłaniać się trzeba. Od niższej do wyższej idąc posady, rozmaite z kolei zamieszkując miasta, Seweryn Baryka znalazł się wreszcie w Baku, na tamecznych naftowych »przemysłach«, już jako urzędnik wyższy, mający pod sobą całbiuro. Skromne dawniej mieszkanie zamieniło się na apartament, którego posadzki zalegały perskie dywany. Na dywanach stanęły meble, nie jakieś tam artystyczne, lecz poprostu drogie, kryte bezcennemi kaukaskiemi atłasami. Ciężkie serwety nakryły stoły, a na ścianach zawisły »ręcznie malowane« prawdziwie olejne obrazy mistrzów, równie wysoko w składach mebli cenionych, jak same meble. Wiele naczyń ze srebra i złota przechowywały dębowe i orzechowe szafy, masywne, jak forteczne bastyony. Wciąż jednakowo umiarkowane prowadząc życie, Seweryn Baryka po latach miał w banku złożonych oszczędności na czarną godzinę kilkaset tysięcy rubli. Był wysoko cenionym osobnikiem, solidną jednostką, cieszącą się powszechnem uszanowaniem w świecie, gdzie go los rzucił. Wyrastał na widoczną figurę w światku polskim. Cicha żona, pochlipująca stale i wiecznie, a coraz natarczywiej za miastem rodzinnem, wywarła już na męża wpływ taki, że czasem... nieraz... pachniała mu myśl powrotu do kraju, przeniesienia nad Wisłę domowego ogniska, podjęcia jakiejś tam szerszej pracy. Ale znakomita w Baku posada, grosz, napływający do kiesy istną strugą, — dobrobyt, spokój, — wreszcie kraj ów, mlekiem i miodem płynący — powstrzymywały na miejscu. Zjawiło się nawet pewne przyzwyczajenie do tamecznego właśnie dobrobytu. Ciepły klimat, znakomite i nadzwyczajnie tanie południowe owoce, łatwość otrzymania za nijaki grosz przepysznych jedwabiów, taniość pracy ludzkiej, możność spędzania pory upałów na Zychu, wygoda i dostatniość urządzenia domowego — nie wypuszczały z tego kraju. Nieświadomie, czy podświadomie trzymało jeszcze przywiązanie do całego układu stosunków, do przepotęgi carsko-rosyjskiej, na której siedziało się, jak mucha na uprzęży, ściskającej łeb i boki dzikiego, obcego rumaka. Tak to, z roku na rok marząc o powrocie do kraju, a jednocześnie porastając w złote i srebrne pióra, Seweryn Baryka całą duszę wkładał w synka, w zdrowego i zażywnego Czarusia. Chłopiec ten miał od najwcześniejszych lat najdroższe nauczycielki francuskiego, angielskiego, niemieckiego i polskiego języka, najlepszych, drogo płatnych korepetytorów, gdy poszedł do gimnazyum. Uczył się wcale nieźle, a raczej uczyłby się był znakomicie, gdyby rozkochani w nim rodzice nie przeszkadzali swemi trwogami i pieszczotami, czy aby się nie przepracowuje i nie wysila zanadto. W zacisznym gabinecie, wysłanym puszystym dywanem, tak puszystym, że w nim stopa ginęła, ojciec i syn spędzali jaknajczęściej rozkoszne sam na sam. Chłopiec pierwszoklasista, leżąc na piersiach ojca, z głową przy jego głowie, i ojciec, kołyszący się na bujającym fotelu, wcałowywali sobie z ust w usta tabliczkę mnożenia, bajkę francuską, którą srogi nauczyciel francuskiego zadał na jutro, albo powtarzali do upadłego jakiś mały wierszyczek polski, żeby zaś nie zapomnieć dobrego wymawiania tej trudnej mowy. Szkoła robiła swoje. Czaruś stokroć lepiej mówił po rosyjsku, niż po polsku. Nie pomagało przestrzeganie w domu mowy polskiej, ani to, że służące były Polki. Pani domu, jak wiadomo, nie mogła wpłynąć na zruszczenie syna. Nie mógł również przyczynić się do zruszczenia Czarusia ojciec, — doskonale zresztą rozumiejący konieczność znajomości języka państwowego i kładący na tę konieczność nacisk wielki, — gdyż w tym okresie czasu już mu samemu pachniało to coś delikatne, miękie, pańskie, co z dalekiego kraju się niosło. Lecz życie samo, przepojone duchem rosyjskim, robiło swoje. Tak to dni Czarusia upływały w ramionach ojca i matki, na ich kolanach, pod ich rozkochanemi oczyma.\nCZĘŚĆ PIERWSZA. - SZKLANE DOMY Czaruś dostał był właśnie promocyę z klasy czwartej do piątej i skończył czternasty rok życia, gdy Seweryna Barykę, jako oficera zapasowego, powołano do wojska. — Wojna wybuchła. — Szybko, w ciągu paru dni idylla rodzinna została zdruzgotana. Cezary znalazł się sam z matką w osierociałem mieszkaniu. Gdy odprowadzał ojca na statek wojenny, odchodzący do Astrachania, nie czuł żadnego zgoła żalu. Nowość! Zajmowały go tysiące szczegółów, drobiazgów, dat, nazwisk, cyfr, związanych z przebraniem się ojca w mundur oficerski. Pakował walizkę, świetną walizkę ojcowską z grubej, żółtej skóry, z metalowem okuciem, z wyciśniętym inicyałem i mnóstwem wewnątrz tajemniczych przegródek. Nie podzielał i nie rozumiał zupełnie płaczu i spazmów matki, desperującej od świtu do nocy. Dopiero, gdy ojciec w gronie innych oficerów został na pokładzie, a on sam z matką na brzegu i kładkę z hałasem odepchnięto, Cezarek dostał napadu przerażenia, jakiego jeszcze nigdy w życiu nie doświadczył. Pod naciskiem tego uczucia wyciągnął ręce i począł krzyczeć, jak istny dzieciak. Lecz znaki uspakajające, które kreśliły w powietrzu białe ręce ojcowskie, uciszyły go tak nagle, jak nagle przyszła ta ślepa boleść dziecięca. Przecie to na krótko! Istne manewry! Wojna nie będzie trwała długo. Jakieś tam parę tygodni. Może miesiąc. Najwyżej dwa. Wał rosyjski przesunie się po polach wrogów, zmiażdży przeszkody, jak marchew czy kukurydzę, i wszystko wróci do normy. Tak mówili wszyscy i taką też opinię w spadku po ojcu odjeżdżającym otrzymał Cezary. Gdy z portu wracał do domu z matką, zaiste, jak grób milczącą, był już wesoły. Pocieszyło go to i owo, a nadewszystko perspektywa swobody. Ojciec, który go nigdy a nigdy nie karał, nigdy nawet nie łajał, a strofował półżartem, z lekką drwinką, dowcipkując, posiadał nad synem władzę żelazną, niezłomną. Wbrew łagodnemu uśmiechowi ojca, wbrew jego grzecznym zaleceniom i pokornym radom, dobrotliwym prośbom, rzuconym wśród umizgów i zabawy, — nic nie można było poradzić. Były to kanony i paragrafy woli, narzucone z uśmiechem i w gronie pieszczotek. Był to rząd samowładny i dyktatura tak niezłomna, iż nic, literalnie nic, nie mogło jej przełamać. Teraz ta żelazna obręcz rozluźniła się i samochcąc opadła. Przestrach paniczny w oczach matki: — co na to ojciec powie? — znikł. Ojciec usunął się z mieszkania i ze świata, a jego nieobecność powiedziała: — rób, co chcesz! Swoboda uszczęśliwiła Cezarka. Przerażeniem napełniła jego matkę. — Co teraz będzie? — szeptała, załamując ręce. Cezary nie zadawał sobie takich pytań. Przyrzekał matce, że będzie posłuszny, zupełnie taksamo, jakgdyby ojciec był obecny w gabinecie. Postanawiał być posłusznym i uspakajał matkę milionem najczulszych pieszczot. Lecz w gruncie rzeczy duszą i ciałem wyrywał, gdzie pieprz rośnie. Czego nie mógł u matki dopiąć samowolnemi kaprysami, to wypraszał umizgami, lub awanturą. On to teraz stawiał na swojem. Robił, co chciał. Nie dostrzegając granic tych obszarów, których mu dawniej nie wolno było przekraczać, rzucał się na prawo i na lewo, w tył i naprzód, — żeby wszystko dawniej zakazane dokładnie obejrzeć. Całe teraz dnie spędzał poza domem, na łobuzeryi z kolegami, na grach, zabawach, eskapadach i wagusach. Gdy się skończyły wakacye, »uczęszczał« do gimnazyum i pobierał w domu, jak dawniej, lekcye francuskiego i niemieckiego, angielskiego i polskiego języka, ale był to już raczej szereg awantur, a nieraz i bójek. Z każdym teraz »belfrem« zadzierał, wszczynał kłótnie i toczył nieskończone procesy, doznawał bowiem stale »niesprawiedliwości« i krzywd, za które znowu, jako człowiek honoru, musiał się mścić w sposób właściwy i za właściwy uznany w sferach miarodajnych, wśród »starych« kolegów piątej klasy. Zabawy, — zresztą niewinne, — łazęgostwo i urwisostwo, pochłonęły go, jak jakiś żywioł. W gronie kilku starych kolegów drałował z lekcyi i bujał po okolicy, a nawet nocą ganiał po ulicach, po jamach i wertepach, po zwaliskach gwebryjskich świątyń i ruinach starych meczetów. Wyrwawszy się z ojcowskiej uździenicy, nie mógł już znieść żadnego arkanu. Nieszczęsna matka traciła głowę, rozpływała się we łzach i gasła z niepokoju. Na widok tych łez gorzkich i nudzących go aż do śmierci, Cezary poprawiał się na dzień, z trudem — na dwa. Na trzeci już znowu gdzieś coś płatał. Wybijał szyby Tatarom, wdzierał się na płaskie dachy domów i, niewidzialny, strzelał z procy do domowników. Tam wywiercił dziurę w ścianie domu, tyłem odwróconego do ulicy, ażeby przez otwór przypatrywać się »żonom« milionera muzułmanina, chodzącym po bezdrzewnym ogródku bez czarczafów, czyli jedwabnych zasłon na twarzach, — tu zorganizował nieznośnemu belfrowi kocią muzykę. Nocą, bez celu i sensu wałęsał się po nieskończonym bulwarze nowego miasta, albo poprostu, jak bezpański pies, ganiał po zaułkach, po wąskich i stromych uliczkach starego, uwijał się w porcie, w brudach i czadach »czarnego miasta«, lub między wulkanami, których kratery wyrzucają słone błoto. Ta konieczność włóczenia się, bezcelowego cwałem wyrywania z miejsca na miejsce stała się nałogiem i pasyą. Nie mógł usiedzieć. Nadto — gry. Gry w piłkę, w pasek, w jakieś kamyki, »kiczki«, w wyświechtane gruzińskie kostki. Próżniacze dnie Cezarego napełnione były jednak niebylejakiemi pracami. Uczył się roli do teatru koleżeńskiego o treści rozbójniczej, który miał być odegrany sekretnie w zburzyszczach starych bakińskich fortalicyi. Budował wraz z innymi skrytki w skalnych pieczarach i w labiryncie starych murów, w celu przechowywania zakazanych książek, nieprzyzwoitych wierszy Puszkina i innych pornografów. Tamże leżał w ukryciu pewien wiekowy rewolwer bez naboi i przechowywany był ozdobny gruziński kinżał, którego ciosy jeszcze »na razie« dla nikogo nie były przeznaczone. Zarówno rewolwer, jak kinżał, owinięte w kolorowe bibułki i częstotliwie przewijane, czekały cierpliwie na swoje losy. Tymczasem urządzano napaści na burżujów, zarówno tatarskiego, jak ormiańskiego gatunku, mniej militarnemi narzędziami. Wystarczały do bicia szyb zwyczajne kamienie. Matka nie była w stanie utrzymać syna w domu, nakazać mu zmiany wyuzdanych obyczajów, dopilnować go i wyśledzić miejsca jego kryjówek. Bez przerwy niemal czekała na jego powrót. Gdy chwytał czapkę i pędem wylatywał z domu, coś podsuwało się do jej gardzieli i zapierało oddech. Nie miała już siły prosić urwisa, żeby nie chodził. Z początku udawał posłuszeństwo: czaił się, przymilał, wypraszał pozwolenie na bomblerkę. Później nabrał zuchwałego rezonu. Z czasem stał się impertynencki, drwiący, uszczypliwy, kłótliwy i napastliwy. A wreszcie nic sobie z matki nie robił. Zacisnęła zęby i milczała, przeżywając nieskończone godziny trwogi o jedynaka. To obce miasto stało się dla niej jeszcze bardziej obce, cudze, niepojęte, groźne, złowieszcze. Po wyjeździe męża wszystkiego się tutaj bała. Dopóki mąż był w domu, on był osobą, — ona cichym i pokornym cieniem osoby. Teraz ów cień musiał stać się figurą czynną. Cień musiał nabrać woli, władzy, decyzyi. Jakże ten mus był nieznośny, jak uciążliwy! Musiała wiedzieć o wszystkiem, przewidywać, zapobiegać, rozkazywać. Gubiła się w plątaninie swych obowiązków. Nie wiedziała, od czego zacząć, gdzie jest droga i jak nią iść. Wstydziła się i trwożyła. Przeżywała jedną z najsroższych tortur, torturę czynu, narzuconą niedołężnej bierności. Cierpiała, nie mogąc dać sobie rady. Trwoga o syna, który się, jak na złość, zlisił, dobijała ją. Jedyną ulgę znajdowała w ciągu nocy, kiedy chłopak twardo spał. Słyszała wtedy jego oddech, wiedziała, że jest obok niej i że mu nic nie zagraża. Ale sama wtedy nie spała. Popadła w bezsenność. Wolała jednak bezsenność białej nocy, niż trwogę białego dnia. Och, jakże dobrze jej było przyczaić się na legowisku, zasunąć się w kąt i patrzeć na śliczną głowę chłopca, owianą gęstwiną falistej czupryny i, — patrząc tak na niego, — o nim marzyć!... Jakiż śliczny, jakiż ukochany ten łobuz, ten urwis, ten włóczykij i zawalidroga! Co mu się też śni, — co tam przepływa pod czarującą płaszczyzną spadzistego czoła? Co też to widać w tych oczach głucho zamkniętych, pod cienistemi powiekami? Jakiś namiętny krzyk dobywa się z pulsującego gardła! Jakieś gwałtowne, dzikie, srogie widowisko jawi się przed nim, bo prosty nos naciąga się, jak cięciwa łuku, nozdrza drgają, a wargi niezrównanych ust odsłoniły grozę i groźbę prześlicznych białych zębów! Jaki to wilk! Cóż za pasya niestrzymana w tym sennym dziecka uśmiechu! A patrząc tak na głowę jedynaka, głęboko rozważała: — któż to jest, na Boga! ten chłopiec? Oto tajemnica niezbadana poczęła go w niej. Oto był maleńki i niedołężny, — kruszyna cielesna, byt zależny jedynie od niej, — cząstka jej całości, jakgdyby nowy organ jej ciała, ręka lub noga... Wykarmiła go, wypielęgnowała, wyhodowała. Z roku na rok rósł w jej rękach, w jej oczach, w jej objęciu Każdy dzień jego zależał od niej, z niej się poczynał, na niej się kończył. Siły swe przelała, życie swe przesączyła, kropla po kropli w jego siły. Nastawiła i wyprostowała drogi jego krwi. Nadała mu głos, krzyk, śpiew. A oto teraz obcy się staje i złowieszczy. Obraca się przeciwko niej. Z niego płynie na nią jakieś złe. Bezgraniczna miłość ku niemu przekształca się i przeradza na krzywdę słabego jej ciała i ducha omdlałego. Gdyby go tak bezgranicznie nie kochała, cóżby jej było, choćby się psuł i, gdzie chce, hasał? Ale, on bije w miłość, targa tą siłą, którą go obdarzył jej słaby ostatek mocy. Dniało nieraz, zanim znużona popadała w słaby półsen, w krótkie zapomnienie się, w półczuwanie. Budził ją każdy ruch chłopca, jego chrapanie, albo mowa przez sen. W tych stanach półświadomości zawsze uciekała z tych miejsc obcych »do domu«, to znaczy do Siedlec. Słyszała w głębi swej głowy stuk kół pociągu i widziała niezmierzone obszary pól, lasów, pustek i pastwisk tej ziemi przeogromnej, — Rosyi, — która była jej więzieniem. Skryte, radosne, iście złodziejskie marzenie podpowiadało jej perypetye czynu: zabrać Czarusia, zawiązać w węzeł trochę rzeczy i czmychnąć. Uciec z tego wygnania! Zwiać! Wiedziała w każdem ocknieniu, że to jest niemożliwe, że tego być nie może, że Seweryn nigdyby na to nie przystał. Czyż nie miałby prawa powiedzieć, że uciekła dlatego, że w Siedlcach jest Szymon Gajowiec? To imię i to nazwisko miało moc czarodziejską. Ono tu odsłaniało dawne, wiosenne poranki i letnie dni, których już niema na ziemi. Miała znowu siedemnaście lat i tę radość w sercu, której już niema na ziemi. Wiedząc o tem doskonale, że to jest gruby i śmieszny nonsens, była znowu sobą, dawną, młodą dziewczyną. Kochała znowu Szymona Gajowca sekretnie, skrycie, na śmierć, — jak wtedy. Była znowu na śmierć kochana przez tego wysmukłego, pięknego młodzieńca, — jak wtedy. Przeżywała swój niemy romans. Czeka znowu na jego wyznanie, — długo, tęsknie. Ale on nie powiedział jej nigdy ani słowa. Ani jednego westchnienia, ani jednego półsłóweczka! Tylko w tych ciemnych, głębokich oczach jego płonie miłość. Och, nie romans, nie miłostka, nie radosny flirt, lecz posępna miłość. Jakże mógł ośmielić się na wyznanie miłosne jej, pannie z »domu« siedleckiego on, biedny kancelista z »Pałaty«, a nadto pochodzący z chłopów podlaskich, czy tam z jakiejś drobnej zagonowej szlachty? To też milczał, aż się domilczał! Przyjechał Seweryn i wydano ją bez gadania. Wspominała znowu odjazd swój z mężem do Rosji. Stoi oto w oknie wagonu, uśmiechnięta, szczęśliwa, młoda mężatka. Mnóstwo ludzi, wszyscy znajomi, całe miasto. Gwar, kwiaty, uściski, pozdrowienia, życzenia. A w głębi peronu, zdala, sam jeden, oparty o framugę okna — tamten. Jęk przerzynał duszę nanowo. Widziała jego oczy i uśmiech, pełen śmiertelnej boleści. Wspominała dnie dawne, urocze chwile, kiedy przechadzali się nad wodą stawu w Sekule, nad wodą niezapomnianą, pokrytą wodnemi liliami. Pamiętała każde jego słowo owoczesne, cichą rozmowę o unii podlaskiej, o męczeństwach, katowaniach, przymusach. W duszy jego unia podlaska i cała owa kraina smutna a pełna tajemnicy, miała jakgdyby kaplicę swoją. On to jeden wiedział o wszystkiem, wszystko znał z aktów, z papierów urzędowych, z tajemnych raportów. On jeden stał nad drogami tego kraju, jak samotny krzyż. Jej tylko jednej powierzał sekrety. I tak go oto zdradziła... Wspominała wycieczkę jedną do Drohiczyna, drabiniastemi wozami, w licznem towarzystwie młodzieży. Jakże było wesoło, jaka wiosna była w duszach! Po drodze zatrzymano się obok starej unickiej kapliczki, zabitej gwoździami i skazanej na zagładę. Wspomniała sobie oczy Gajowca, oczy wzniesione na zeszłowieczny w głębi obraz. O, Boże, tego człowieka odrzuciła, podeptała, zabiła na duszy!... Wspominała po raz tysięczny ów list jego okrutny, gdy się rozeszła wieść, że wychodzi za Seweryna, — list na sześciu stronicach, błagalny, żebrzący, zamazany strugami łez, obłąkany list Gajowca. Podarła go wówczas, lecz słowa tego pisma żyły w jej duszy. Czytała je w pamięci swej, jak wtedy, na strychu, gdy targała włosy i omdlewała z rozpaczy. Na wspomnienie imienia tego człowieka, któremu nigdy nie uścisnęła ręki, do którego nie wyrzekła jednego czulszego wyrazu, wiosna ojczysta pachniała w jej duszy. On to był jej nauczycielem, przewodnikiem, cichym mistrzem, — ach, i wybranym ze wszystkich ludzi na ziemi! Wszystko przeszło, nastało straszne oddalenie w czasie, w przestrzeni, — narodził się Czaruś, — a przecie tamten człowiek nie umarł w duszy. Gdyby nawet nie było go już na ziemi, błogosławiła jego pamięć... Od męża nadchodziły listy dość często. Był na linii bojowej, gdzieś w Prusach wschodnich, ponad Mazurskiemi Jeziorami. Listy jego były jednostajne, niemal urzędowe, suche i zawierające zawsze tesame zwroty. Oczywiście nie skarżyła się mężowi na syna, — przeciwnie w sposób kłamliwy chwaliła go za cnoty, których ani cienia nie ujawniał. Ojciec dziękował w listach swych Cezaremu za tak chwalebne prowadzenie się i postępy w naukach. Matka odczytywała te ustępy zatwardziałemu recydywiście i osiągała na chwilę coś w rodzaju skruchy i żalu za grzechy. Ale niechże który z kolegów, jakiś tam Misza, czy Kola, gwiźnie pod oknem, już było po skrusze i mocnem postanowieniu poprawy! Raz tylko przystąpiło coś do Cezarka. Był zwyczaj, iż w miejscowej kaplicy katolickiej śpiewano w niedzielę na chórku. Cezary miał bardzo ładny głos i kilka już razy śpiewał solo przy akompaniamencie fis-harmonii. Ksiądz, Gruzin, wychowany w głębi Rosji i nieprzychylnie usposobiony dla Polaków, niechętnie zgadzał się na te śpiewy, jednak tolerował je ze względu na liczną polską kolonię. Pewnego jesiennego poranka Cezary śpiewał na chórku starą, pospolitą pieśń:»O, Panie, co losy ludzkości dzierżysz w dłoni Swej,Stojących na progu wieczności do łona przytulić chciej«... Gdy się zaniósł od samotnego śpiewu, chwyciło go coś za serce. Niepojęta, głucha tęsknota za ojcem sięgnęła do ostatecznej głębi w jego duszy. Czuł, że lada chwila zaniesie się od płaczu. Śpiew jego stał się przejmujący i piękniejszy ponad wszelką pochwałę. Stary, sterany, zapity urzędnik, który już słabo język polski pamiętał, ledwie mógł sobie dać radę z akompaniamentem, — drżącemi palcami, chwytał współtony, ażeby nic nie uronić, ażeby — uchowaj Boże! — nic nie zepsuć w tej pieśni, co się stała wieszczeniem ponadludzkiem, zaiste modlitwą przed Panem. Zdawało się słuchaczom, że to anioł niebiański zstąpił z kościelnego obrazu, stanął przy klawikordzie i zaśpiewał za grzesznych ludzi pieśń błagalną. RESZTA DOSTĘPNA W PEŁNEJ WERSJI.\nCZĘŚĆ DRUGA. - NAWŁOĆ DOSTĘPNA W PEŁNEJ WERSJI.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Przedwiosnie-ebookRO/p00628192i006" target="_blank" title="Przedwiośnie [Stefan Żeromski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Przedwiośnie [Stefan Żeromski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Wyniki z Regat Żeglarskich o Puchar Burmistrza Pszczyny w dniach 12-13 czerwca 2021\nZakończyły się Regaty Żeglarskie o Puchar Burmistrza Pszczyny w klasie Optimist i Laser.\nRegaty były zaliczane do Pucharu Polski.\twięcej »\nUtrudnienia na Ośrodku Sportów Wodnych w Łące\nW piątek 18 czerwca Ośrodek Sportów Wodnych w Łące będzie czynny do godziny 13.00 ze względu na wynajem całego obiektu.\twięcej »\nW sobotę 19 czerwca odbędzie się Finał Pszczyńskiej Ligi Żaków i Orlików.\twięcej »\nW niedzielę, w Parku Książęcym można było zobaczyć niecodzienną konstrukcję. Co więcej, można było ją wypróbować.\n"Zamieszania" narobiły pszczyńskie saneczkarki. Julia Płowy, Klaudia Promny i ich koleżanki pomagały zgłębić tajniki saneczkarstwa.\twięcej »\nSaneczkarki startujące na torach naturalnych: Zuzanna Orszulik, Weronika Piech, Emilia Krawczyk, Julia Płowy i Klaudia Promny - mistrzynie i medalistki MP zapraszają na ABC saneczkarstwa: letnią naukę podstaw saneczkarstwa na sankorolkach.\nZapraszamy do udziału.\twięcej »\nTerenowy Wyścig Rowerowy z okazji Dnia Dziecka o Puchar Burmistrza Pszczyny odbędzie się w sobotę 5 czerwca 2021 roku w pszczyńskim parku.\twięcej »


Seniorzy z Kujawsko-Pomorskiego mieli zarobić albo pomóc. Stracili setki tysięcy zł! | Nowości Dziennik Toruński\nMałgorzata Wąsacz 12 maja 2022, 6:00\nOszuści wykorzystują dobre serce seniorów i chęć niesienia pomocy np. wnuczkowi Archiwum PPG\nOszuści wyłudzili od 84-letniej bydgoszczanki 380 tys. zł, a od 66-letniego mieszkańca Janikowa - 200 tys. zł. To oszustwa na akcje i kryptowaluty. Wciąż żniwa mają fałszywi policjanci i wnuczkowie.\nNie ma tygodnia, by w regionie senior nie stracił kilkudziesięciu czy kilkuset tysięcy zł. Oszuści wykorzystują ich dobre serce, chęć niesienia pomocy albo szybkiego zarobienia dużych pieniędzy.\nNa kryptowalutach miał zarobić, a stracił\n380 tys. zł - to najwyższa kwota, jaką w regionie naciągacze wyłudzili od osoby starszej. Tyle straciła 84-latka z Bydgoszczy, która chciała zainwestować w akcje. Wykonywała polecenia oszusta, który się z nią kontaktował. Mężczyzna uzyskał zdalny dostęp do jednego z jej kont. Wciąż przekonywał seniorkę, że jej zainwestowane pieniądze „już zarabiają”. W międzyczasie oszust zdobył wszelkie dane do wykonywania przelewów i ich uwierzytelniania i w ciągu dwóch tygodni przelał z konta bydgoszczanki łączną kwotę 380 tys. zł!\nZ kolei senior z Janikowa przeglądając popularny portal społecznościowy trafił na reklamę zachęcającą do inwestycji pieniędzy na giełdzie kryptowalut. Skuszony ofertą „kliknął„ w ikonę, a następnie wpisał swój numer telefonu w formularzu kontaktowym. Wkrótce zadzwonił do niego rzekomy analityk, który zapewnił, że tego typu inwestycje są całkowicie bezpieczne i w krótkim czasie przynoszą spory zysk. Za jego namową 66-latek zgodził się założyć konto na platformie kryptowalut. Systematycznie inwestował na giełdzie różne sumy. Niestety, zamiast obiecanych zysków, mężczyzna stracił wszystkie zainwestowane środki - łącznie 200 tys. zł.\nPieniądze wyrzucili z okna w reklamówce\nPomimo wielu apeli, wciąż żniwa mają fałszywi policjanci i wnuczkowie. Schemat ich działania za każdym razem jest podobny. Mówią, że są wnuczkiem i pilnie potrzebują pieniędzy na okazyjny zakup, inwestycję życia lub w związku z wypadkiem drogowym. Czasem mówią, że są policjantami i przekonują seniorów, że ich pieniądze są zagrożone i że trzeba je przelać na inne konto, aby były bezpieczne.\nNiestety, na takie opowieści niedawno dała się nabrać 86-latka z Bydgoszczy. Mężczyzna dzwoniący na telefon stacjonarny podawał się za jej wnuczka i oznajmił, że miał wypadek. Potrzebne mu były pieniądze, bo w przeciwnym razie pójdzie do więzienia. Pokrzywdzona powiedziała, że ma w domu 108 tys. zł. Wówczas rzekomy wnuk oświadczył, że za chwilę przyjdzie do niej adwokat, któremu kobieta ma przekazać pieniądze. Po chwili pojawił się młody mężczyzna, któremu seniorka wręczyła worek foliowy z całą posiadana gotówką.\nZ kolei na telefon komórkowy 83-latki zadzwonił nieznany jej mężczyzna i powiedział, że do odbioru są trzy przesyłki polecone, po czym zakończył rozmowę. Po chwili zadzwoniła kobieta z zastrzeżonego numeru przedstawiając się jako funkcjonariusz CBŚP. Poprosiła starszą panią, by ta pomogła w ujęciu oszustów, którzy roznoszą przesyłki. Poleciła kobiecie przygotować pieniądze i wyrzucić w reklamówce przez okno. Bydgoszczanka nie podejrzewając, że może to być oszustwo, wyrzuciła w przezroczystej reklamówce 21 tys. zł.\nInna seniorka, chcą uchronić oszczędności przed włamywaczami obserwującymi mieszkania, przez okno z dziewiątego piętra wyrzuciła reklamówkę z biżuterią i 50 tys. zł. Pieniądze mieli przejąć i zabezpieczyć „policjanci”.\nPolicjanci apelują do opiekunów osób starszych, by informowali i przypominali rodzicom i dziadkom o metodach działania oszustów.\n- Ostrzegajmy przed osobami, które mogą chcieć wykorzystać ich życzliwość i ufność. Powiedzmy im jak zachować się w sytuacji, kiedy ktoś zadzwoni z prośbą o szybkie pożyczenie dużej sumy pieniędzy lub przekazanie jej jako gwarancji rozwiązania jakiegoś problemu. Wykorzystujmy do tego celu rodzinne spotkania, świąteczne obiady czy przypadkowe wizyty. Zwróćmy też uwagę na tego typu zagrożenie otaczającym nas samotnym seniorom - mówi Kamila Ogonowska z Zespołu Prasowego KWP w Bydgoszczy.\nMateriał oryginalny: Seniorzy z Kujawsko-Pomorskiego mieli zarobić albo pomóc. Stracili setki tysięcy zł! - Gazeta Pomorska\noszustwa na akcje


(m532) Moja nowa kamerka – BLOGOMOTIVE\nPosted\ton\t 14/05/2015 by\tBlogomotive / 20 komentarzy\nChcę się tylko pochwalić. To nie jest test, bo na razie ją tylko rozpakowałem i nie miałem okazji niczego zjutubować.\nNic mnie z RedLeaf nie łączy poza tym, że sobie kiedyś taką RD32II pożyczyłem i tak mi się spodobała, że ją zaraz potem kupiłem. I mam ją do dziś. Nadal działa dobrze ale ma jedną poważną wadę – jej niewymienna bateria (po 2,5 roku okazjonalnego używania) dziś starcza na góra 10 minut filmowania. Więc wiecie – do kręcenia głupawych migawek się nadaje, ale żeby ją przyczepić do auta i zrobić pętlę na ringu, to trzeba się bardzo postarać.\nTeraz kupiłem sobie ich najwyższy model RD990 z WiFi (tutaj link). Bo kurde za mało kręcę i zbyt słabo montuję, by wydawać kupę szmalu na GoPro. Chciałbym, bo jest modne i w ogóle super, ale zrobiłem sobie rachunek za i przeciw i wyszło mi, że jakoś przeboleję posiadanie ewidentnej podróbki (*).\nSzczególnie, że pełen zestaw kosztuje 689 zł (ale można sporo utargować, naprawdę bardzo sporo!) i robi 60 klatek w wystarczającej dla mnie jakości 720p. Robi też w 1080p (ale tylko w 30fps, więc nie da się takiego filmu np. szpanersko spowolnić), ale mój komputer praktycznie nie jest w stanie pliku o takiej jakości ogarnąć podczas montażu. Co jeszcze… no ma szeroki obiektyw, fajną walizeczkę, mnóstwo skrętek i kolanek…\ni co najważniejsze, w zestawie są 2 baterie.\nJedyny problem z nimi jest taki, że można je ładować tylko przez kamerkę – więc tej zużytej pierwszej nie masz jak naładować, gdy drugiej własnie używasz do filmowania.\n(*) A propos słowa “podróbka” – ReadLeaf to jest taka marketingowa, polska nazwa na chińskie kamerki zwane po prostu Action Camera. Z tego co się zorientowałem, występują pod mnóstwem brandów (jak ów RedLeaf wymyślony przez Polaków, którzy doklejają naklejkę REDLEAF na oryginalnym kartonie) i generalnie zbierają bardzo spokojowe opinie. Fajne np. jest to, że te wszystkie kolanka i złączki montażowe są w 100% zgodne z GoPro, więc zawsze można się z kimś wymienić, coś pożyczyć, takie tam.\nAplikacji na Androida jeszcze nie testowałem, ale na YT widać, że działa OK. Tęks to łaj-faj daje podgląd na żywo i co najważniejsze, pozwala startować i stopować nagranie. To jest fajne, bo nie trzeba wychodzić z auta. Jak na przykład pociskasz po torze jak dzik i w lusterku widzisz, że coś niepozornego cię dochodzi i zaraz łyknie, to wyłączasz nagranie i potem w domu podczas montażu nie łapiesz doła, bo na filmiku masz tylko success stories jak muskasz apexy i wchłaniasz co wolniejszych kierowników.\nMusiałem sobie tylko za coś koło 20 zł dokupić przyssawkę do montażu na szybach i blachach, bo w tej walizce to jest zestaw bardziej sportowy niż motorsportowy (jakieś z dupy uchwyty na kierownicę, przylepce na kaski, paski na głowę… dla mnie bez sensu).\nTo tyle, pochwaliłem się.\nFajnie to wygląda, w ogóle i w szczególe nie ma ani grama obciachu, no i jaram się, że zachowałem się rozsądnie kupując misia na miarę swoich możliwości i potrzeb.\n#469 Niepozorny Grabieżca Pikawy, czyli Peugeot 3008 1,6 HDI – niby test, a jakby laurka\n14/05/2015 o 14:01\nDobry wybór. Mam GoPro 2 z mnóstwem akcesoriów (kiedyś miałem przypływ gotówki i grubą kasę na to wszystko puściłem) i kamerka mocno się zestarzała i teraz bardzo seriożnie myślę właśnie nad taką sama jak ta co kupiłeś. Głównie to Wi-Fi jest świetną rzeczą. I nie doceniasz podglądu na żywo – dzięki temu można dobrze ustawić kamerkę. Bez tego mi się ciągle zdarza, że jest za bardzo w niebo lub w chodnik i całe rowerowe nagranie idzie do skasowania.\n14/05/2015 o 14:03\njak to możliwe, że jeszcze pozwu nie dostali? wygląd jest praktycznie identyczny jak wiadomo co. dawaj znać jak kameruje, bo cena za ten bogaty zestaw jest fatycznie mega niska. do gopro byle duperel potrafi kosztować 5 stów.\n14/05/2015 o 14:05\nAleż mnie zainspirowałeś do zakupu! Ja składam i ciułam miesiąc po miesiącu żeby GoPro kupić. Potem zawsze znajduję jakiś pilniejszy wydatek. A tutaj za 1/4 ceny w sumie porównywalny sprzęt można dorwać.\nZobaczę jakość nagrań i zdecyduję czy warto. Więc… jutuberuj:)\n14/05/2015 o 14:06\nJa tego nie polecam. Może i funkcje ma jak najnowsze GoPro, ale gra idzie o detale, o jakość filmów, szybkość akomodacji na zmiany oświetlenia, nagrywanie szybkiego ruchu. GoPro ma obecnie najlepsze orpogramowanie i wewnętrzny soft pod takie rzeczy. Ale faktem jest, że cenowo przegina i full kasy idzie za samą markę.\nDla mnie ten redleaf jest niewystarczający, mimo że cenę ma wręcz z kosmosu niską.\n14/05/2015 o 14:16\nNo to mam zagwozdkę. Nie dość, że wygląda to dobrze to i zestaw jest bogaty. A jak przez “można sporo utargować, naprawdę bardzo sporo!” masz na myśli co najmniej 20%, to jeśli z 679 miałoby się zrobić 550 celubionów to chyba uderzam do małżonki, bo się mi urodziny zbliżają :D\n14/05/2015 o 14:17\nCena mówi wszystko. Jak coś jest za tanie, to jest do dupy. Tyle w temacie. Przyoszczędziłeś i będziesz żałował. Jak to mówią – skąpy dwa razy traci.\n14/05/2015 o 15:01\nDźwięk byś poprawił w filmikach, bo ostatnio musiałem głośniki przestawiać żeby mieć stereo.\nnic się nie dzieje pisze:\n14/05/2015 o 15:06\nCzekam na jakieś pierwsze video, bo też jestem zainteresowany kupnem takiej kamerki, a aktualnie zastanawiam się nad Xiaomi Yi, ale jeżeli ta będzie tak samo dobra, to ją łyknę i wspomogę polską gospodarkę!\n14/05/2015 o 16:40\nBlogo! Bój się Bloga!!!\nDrugi wpis w jednym tygodniu!!! Toż to rozpusta… :D :D :P\n14/05/2015 o 17:24\nMam od kilku miesięcy podobny model – na necie występuje jako sj4000. Niczym nie ustępuje gopro w amatorskich zastosowaniach. Nurkowalem z nią, mocowałem do auta i jakość jest super.\nMożna do tych kamerek dokupić zewnętrzna ładowarkę wiec Blogo poszukaj na Allegro bo z tego co widzę to jest to ten sam aku co w sj4000\n14/05/2015 o 20:24\nTak często coś nowego, aż strach się przyzwyczajać.. A sprzęt, niech bezawaryjnie służy!\n14/05/2015 o 22:56\nTe chińskie kamery oferują bardzo przyzwoitą jakość, ale zaczynają się strasznie gubić przy bardzo dynamicznych nagraniach, gdzie jest dużo wibracji i zmiany oświetlenia, np. jazda na rowerze górskim. Obraz robi się jak galareta. W nagraniach z pokładu samochodu na pewno będzie ok. Chyba jednak lepiej kupić ten podstawowy model Gopro Hero za 549zł, tam nie ma tego efektu galarety. Tylko wiadomo, coś za coś, nie ma wifi, ekranu lcd i całej masy uchwytów.\n15/05/2015 o 08:22\nDużo lepszy jest sj4000, kosztuje mniej, a jakość nagrywania bardzo bliska GoPro. Brak galarety itp. Nie wiem czy ma apkę, ale ma ekranik. Z przodu, gdyby nie inne logo, to nie da się poznać, że to nie gopro ;] Dużo lepsze rozwiązanie niż kupowanie taniego modelu gopro, okrojonego ze wszystkiego.\nSam mam gopro3 i jeśli miałbym kupować kolejną kamerkę to właśnie sj4000, porównajcie sobie jakość na yt.\n15/05/2015 o 11:49\nJa kupiłem sony Action cam. Do amatorskich nagrań styka i ma zwykły klasyczny gwint do statywów. Akcesoria kosztują grosze aplikacja i podlad wifi działa płynnie i tez można stopować z telefonu. Cena podobna…\n15/05/2015 o 15:20\nJest dobrze, zazdraszczam.\n19/05/2015 o 15:05\nKamerka wygląda dobrze, świetnie, że masz do niej dużo mocowań. Wrzuć jakiś filmik. Chciałbym zobaczyć jak filmuje. Zastanawiam się nad zakupem. Myślałem nad używaną go pro3 ale tutaj może znalazłem ciekawą alternatywę.\n21/05/2015 o 13:46\nBlogo, zdradzisz jaką przyssawkę kupiłeś i czy robi robotę jak trzeba?\n21/05/2015 o 21:42\n@Władek: Wziąłem coś takiego, tylko zakończone jest to innym mocowaniem, takim skręcanym: http://www.redleaf.pl/db/images_large_220_290_999_resize_jpg.jpg Trzyma się stabilnie i bardzo mocno. Ale z doświadczenia wiem (bo już kiedyś taki sam do starej kamerki miałem, i go zepsułem), że ma kiepsko przyczepioną do uchwytu gumę, i jak się go nieumiejętnie od szyby odkleja (szarpiąc za mocno), to się ta guma urywa i uchwyt jest do wywalenia. Więc obchodzę się z nim jak ze śmierdzącym jajkiem.\nWyśledzimy żonę pisze:\n15/06/2015 o 23:59\nWszyscy myślą, że GOPRO to jedyna na świecie najlepsza. Na szczęście tak nie jest i jak ktoś poczyta, to się okazuje, że są lepsze i tańsze rozwiązania. Sam się kiedyś bawiłem GOPRO i to co mnie załamało to czas pracy na bateriach. Kiepsko, bardzo.\nTeraz mam kamerkę sony która jest o klasę lepsza i trzyma 6-8 godzin!\nbaterie rd990 pisze:\n16/03/2020 o 23:02\nPosiadam kamerkę readleaf rd 990 niestety baterie przestały służyć.\nCzy dostane jakieś zamienniki ponieważ orginałów nigdzie już nie mogę znaleść do kupienia na necie?


Uroczy zajączek wielkanocny może stanowić niezwykłą dekorację w mieszkaniu. Jeśli chcesz, aby Twoja tegoroczna ozdoba wielkanocna zachwyciła gości i dominowała na świątecznym stole, wykonaj ją własnoręcznie.\nDo wykonania zajączka świątecznego będziesz potrzebować: kawałka sklejki (jej wielkość zależy od oczekiwanych rozmiarów figurki),wyrzynarkę, szlifierkę, wiertarkę, stalową siatkę (do kupienia w markecie budowlanym),farby takie jak: Śnieżka Moje Deko (Platyna), Śnieżka Moje Deko (Róż), Śnieżka Moje Deko (Żółty), MAGNAT Farbę Tablicową, spraye z efektem diamentu: Śnieżka Moje Deko (Cyklamen), Śnieżka Moje Deko (Zielony), klej do drewna, rafię, wiosenne dekoracje (kwiatki, listki, ptaszki),ołówek, kuwetę, wałek, papier ścierny, folię malarską i kredę.\nKrok 1: Przygotowanie formy i podstawki.\nNarysuj ołówkiem na kartonie szablon zająca i reszty jego części składających się na całą dekorację. Przyłóż je do kawałka sklejki i obrysuj. Wytnij wszystko wyrzynarką, po czym każdy element wygładź szlifierką, a następnie papierem ściernym. Zanim weźmiesz się za malowanie, wszystkie części dokładnie oczyść z pyłu, a na dole zająca wywierć wiertarką otwory, które posłużą do zamocowania podstawy całej dekoracji. Do pomalowania zająca użyj akrylowej emalii do drewna i metalu Śnieżka Moje Deko w kolorze Platyna. Taką samą farbą tylko o kolorze Różu pomaluj wnętrza uszu zająca i jego nosek, z kolei farbą o kolorze Żółtym pokryj stalową siatkę.\nKrok 2: Wykonanie zajęczego pyszczka.\nOszlifowany i oczyszczony z pyłu zajęczy pyszczek pokryj akrylową emalią do drewna i metalu Śnieżka Moje Deko w kolorze Grafit. Miejsca gdzie mają się znajdować wnętrza uszu, oczy, pyszczek i zęby oczyść z farby papierem ściernym i nałóż na nie klej, po czym dokładnie przyklej każdy element. Za wąsy mogą Ci posłużyć kawałki cienkiej żyłki wędkarskiej.\nKrok 3: Montaż koszyczka z siatki.\nKorzystając z wcześniej wywierconych otworków, przymocuj do zająca siatkę pomalowaną na żółty kolor. Weź spray z efektem diamentu Śnieżka Moje Deko w kolorze Zielonym charakteryzujący się dobrą przyczepnością oraz odpornością na zarysowania i pokryj nim dokładnie część rafii, która posłuży Ci w dekoracji.\nKrok 4: Układanie dekoracji.\nGdy cały zając będzie już gotowy, przystąp do układania pozostałych elementów wiosennej dekoracji jakie Ci jeszcze pozostały, a mianowicie: ptaszki, listki i kwiatki. Udekoruj nimi koszyk. Z pozostałej części stalowej siatki uformuj koszyk, a rafię jaka Ci jeszcze została pokryj sprayem z efektem diamentu Śnieżka Moje Deko w kolorze Cyklamen. Dno koszyka wyłóż pisankami i przykryj je cyklamenową rafią. Bazie i kolorowe świece dopełnią całości dekoracji.\nDekoracje świąteczne są istotnym elementem, który tworzy świąteczny klimat. Najważniejszy jest dobry pomysł. Korzystając z własnej wyobraźni niewielkim kosztem możesz stworzyć naprawdę piękne i niepowtarzalne ozdoby, które będą cieszyły oko nasze i naszych gości.


Muzeum Śląskie w Katowicach otrzymało międzynarodowe wyróżnienie\nMuzeum Śląskie w Katowicach zostało wyróżnione w konkursie na Europejskie Muzeum Roku 2017.\n26 młodych artystów znalazło się w gronie finalistów 16. edycji konkursu Artystyczna Podróż Hestii. Laureatów konkursu ogłoszono 27 czerwca podczas wystawy finałowej w otwartym niedawno Muzeum nad Wisłą w Warszawie.\nKrajobraz współczesny da się zbudować w dziełach plastycznych poprzez poszukiwanie innego spojrzenia czy nowe techniczne środki wyrazu, które pozwolą twórczo rozwinąć kanon zbudowany przez tradycję przedstawień pejzażowych.\nNagroda Artystyczna UAP jest przyznawana od 2012 roku – w drodze konkursu adresowanego do studentów i absolwentów kierunku malarstwo państwowych uczelni artystycznych w Polsce i służy promocji najlepszych z nich.\nBiennale Sztuki Młodych Rybie Oko czeka na zgłoszenia\nBiennale „Rybie Oko” jest jednym z najstarszych w Polsce przeglądów konkursowych młodej sztuki i jedynym, który – dzięki swojej otwartej formule programowej – oferuje publiczności prezentację dzieł artystycznych wykonanych we wszystkich mediach.\nTwoja wystawa na placu Europejskim\nW ramach Art Walk Open Call 2017 artyści, kuratorzy i wszyscy zainteresowani tematyką kulturalną mogą przedstawić własną koncepcję niepublikowanej wcześniej wystawy.\nFETA 2017: wernisaż pokonkursowej wystawy plakatu\nPlakat to ważny element całego wydarzenia, jakim jest festiwal FETA. Nadaje mu charakter, odróżnia go od innych działań kulturalnych realizowanych w mieście. Zawsze jest inny i zawsze zaskakuje.\n40-lecie twórczości Andrzeja Pągowskiego\nW 2017 roku jeden z najwybitniejszych polskich grafików i plakacistów – Andrzej Pągowski – obchodzi 40-lecie swojej działalności artystycznej. Z tej okazji przygotował wyjątkowy konkurs dla artystów.\nGrzegorz Sztwiertnia laureatem Nagrody im. Jana Cybisa\nNagroda im. Jana Cybisa to najstarsze i najbardziej prestiżowe wyróżnienie w dziedzinie sztuk plastycznych w Polsce. Ustanowiona została w 1973 r. przez Okręg Warszawski Związku Polskich Artystów Plastyków w celu uczczenia pamięci Jana Cybisa.\nMłoda sztuka zmienia perspektywę – Artystyczna Podróż Hestii\nPrzed uczestnikami 16. edycji konkursu stoi szansa miesięcznej podróży i rezydencji artystycznej w światowych centrach sztuki nowoczesnej. Po powrocie młodzi twórcy dostają możliwość własnej wystawy w prestiżowych galeriach w stolicy.\nZamysłem autorów projektu jest konfrontacja najnowszych idei sztuki obecnych w jej klasycznych dziedzinach: w rysunku i grafice, w malarstwie i rzeźbie. Konkurs łączy w sobie te cztery dyscypliny sztuki, co wyróżnia przedsięwzięcie na tle „polskiego pejzażu konkursowego”.\nNagroda Fundacji Grey House przyznana\nNazwisko zwycięzcy ogłoszono 3 grudnia na otwarciu wystawy. W finale znalazło się 5 artystów: Michalina Bigaj, Bartek Buczek, Maciek Cholewa, Kamil Kukla i Ewa Sadowska.\nZnamy laureatów konkursu im. Marii Dokowicz w Poznaniu\nKonkurs po raz pierwszy odbywa się w ramach tematu „Instytucja sztuki”. W nawiązaniu do idei przewodniej zorganizowano wystawę kuratorską z udziałem kilku poprzednich laureatów Konkursu, co podkreśliło rangę artystyczną całego projektu.\nNabór prac na przegląd sztuki wideo VideoNews\nGaleria Labirynt ogłasza otwarty nabór prac na przegląd sztuki wideo – VideoNews, skierowany do studentów studiów I i II stopnia uczelni artystycznych.\nZaprojektuj ilustrowaną książkę dla dzieci\nPierwsza edycja konkursu Jasnowidze okazała się sukcesem i spotkała się z ogromnym zainteresowaniem. Wydawnictwo Dwie Siostry zaprasza do udziału w drugiej edycji, która rozpocznie się w połowie listopada.\nCelem jubileuszowej edycji imprezy jest niezmiennie promowanie kreatywnego podejścia artystów do małego formatu oraz prezentowanie ich twórczości w kontekście szerokiej panoramy współczesnych nurtów malarskich i aktualnych tendencji.\n9 sierpnia Instytut Książki w Krakowie ogłosił drugą edycję konkursu ilustratorskiego, którego celem jest wyłonienie czytelniczego „trój-paku” – zestawu trzech książeczek, które rosnąć będą wraz z dzieckiem, od noworodka po przedszkolaka.\nCelem Biennale jest przede wszystkim poszukiwanie nowych indywidualności twórczych, wskazywanie młodych lub nieznanych talentów artystycznych, którym trudno zaistnieć na coraz bardziej skomercjalizowanej polskiej scenie artystycznej.\nKonkurs w ramach 05 ARTLOOP Festival\nW ramach 05 ARTLOOP Festival w Sopocie odbywa się międzynarodowy konkurs na prace, które zostaną zaprezentowane podczas wystawy plenerowej Kumulacja. Termin nadsyłania zgłoszeń upływa 31 maja.\nStrona 4 z 7«« Poprzednia23456Następna »»


Zlecenie udokumentowania obecności dzikich zwierząt na polu właścicielki farmy doprowadziło do powstania innowacyjnej firmy. Elliott Neep opowiada o początkach ProHides i zdradza największe tajemnice swojego zawodu.\nStworzona przez Elliotta Neepa firma oferująca do wynajęcia kryjówki do obserwacji zwierząt ułatwia fotografom przyrody i naukowcom bliski kontakt z naturą we względnie komfortowych warunkach. Szczegółowe informacje o kryjówkach i możliwości ich wynajęcia znajdziesz na www.prohides.com. Więcej zdjęć Elliotta obejrzeć można na www.elliottneep.com lub jego profilu na Instagramie www. instagram.com/elliottneep\nProdukująca żywność organiczną farma Eastbrook ma powierzchnię 560 hektarów i znajduje się na pagórkowatych terenach północnej części hrabstwa Wiltshire Downs w Wielkiej Brytanii. Fotograf przyrody, Elliott Neep spędził w tym miejscu lato w 2013 roku, by zrealizować zlecenie polegające jedynie na obserwowaniu dzikich zwierząt i sfotografowaniu tych gatunków, które uda mu się uwiecznić z rozkładanej kryjówki umieszczonej na pace jego samochodu terenowego. Elliott szybko odkrył na farmie olbrzymie bogactwo dzikiej fauny, poczynając od borsuków, lisów i saren, a na sowach, myszołowach i skowronkach kończąc. W pewnym momencie przyszła mu do głowy niezwykła myśl: „Z pewnością i inni fotografowie chcieliby mieć możliwość zrobienia im zdjęć”. I w ten sposób narodził się pomysł na firmę ProHides.\nJak udało Ci się przekonać właścicieli do takiego pomysłu na biznes?\nNa początku miało to bardzo nieformalny charakter. Wszystko zaczęło się spontanicznie, po czym się rozwijało, aż w końcu nabrało dużego rozmachu. Poświęciliśmy dwa miesiące na dopracowanie szczegółów, stworzenie biznesplanu i sprawdzenie, czy istnieje zapotrzebowanie na taką rzecz.\nW jaki sposób badaliście rynek?\nNajpierw próbowaliśmy znaleźć podobne miejsce w okolicy z ofertą skierowaną do fotografów. I okazało się, że w tym regionie niczego takiego nie ma. Większość takich miejsc z kryjówkami przeznaczonymi dla fotografów zlokalizowana jest na północy. Znaleźliśmy coś w Brecon Beacons i Buckinghamshire, ale niczego w okolicy Wiltshire. Przeprowadziłem również ankietę wśród użytkowników Facebooka i Twittera, pytając ich, jakie gatunki zwierząt chcieliby sfotografować, wspominając przy okazji o tym, które z nich żyją na naszej farmie. Poszukałem też danych na temat tego, jak dużo pieniędzy przeznaczają fotoamatorzy na swoje hobby.\nElliott przygotował grzędy dla ptaków i karmniki dla lisów tak, by zwierzęta znajdowały się w zasięgu teleobiektywów o ogniskowej od 400 do 600 mm. Jego zdaniem w połączeniu z korpusem z matrycą formatu APS-C wystarczające jest jednak nawet szkło o ogniskowej 300 mm, ponieważ zapewnia ono taki sam kąt widzenia, jak teleobiektyw 450 mm podpięty do lustrzanki pełnoklatkowej. Fot. Elliott Neep\nW jaki sposób umieściliście kryjówki w siedliskach, które były już zamieszkałe przez zwierzęta?\nPrzez kilka miesięcy poszukiwaliśmy najlepszego sposobu ustawienia dużych kryjówek. W przypadku naszej kryjówki do fotografowania borsuków początkowo w miejscu, z którego obserwowaliśmy te zwierzęta, poznając ich zwyczaje i zachowanie, postawiliśmy namiot. Następnie jesienią, kiedy borsuki zapadły w sen, zaczęliśmy budowę stałej kryjówki. Skończyliśmy ją budować w zimie, więc kiedy wiosną urodziły się młode, zaczęły traktować naszą obecność jak coś naturalnego.\nPoświeciłem też sporo czasu, próbując przyzwyczaić żyjące na farmie dzikie zwierzęta do obecności fotografów. Zainstalowałem zasilane energią słoneczną głośniki i odtwarzałem przez nie w pętli dźwięk migawki aparatu, aby oswoić je z tym hałasem. Tak samo zrobiłem ze sterowanymi zegarem lampami, które zapalały się w nocy, aby pomóc płochliwym z natury borsukom przyzwyczaić się do sztucznego oświetlenia. Jeśli chodzi natomiast o sowy, to obserwowałem je przez wiele tygodni z kryjówki w formie kopuły, którą ustawiłem dyskretnie w pobliżu miejsca, gdzie najchętniej przesiadywały. Po około dwóch tygodniach zacząłem przesuwać ją stopniowo coraz bliżej grzędy, aż stały się dobrze widoczne nawet gołym okiem.\nStworzona przez Elliotta kryjówka do fotografowania pójdźki zwyczajnej została zaprojektowana tak, by wygodnie mógł w niej przebywać jeden fotograf, choć w razie potrzeby zmieszczą się w niej i dwie osoby. W pozostałych kryjówkach znajdujących się na farmie przebywać mogą jednocześnie nawet trzy osoby. Fot. Elliott Neep\nCzym właściwie zajmuje się firma ProHides?\nZainteresowani zrobieniem zdjęć dzikich zwierząt mogą wejść na naszą stronę i wybrać sobie kryjówkę. Spotykam się z nimi rano, zawożę na miejsce, a następnie odbieram wieczorem. Mam nadzieję, że w przyszłym roku uda nam się zorganizować pierwsze warsztaty. W kryjówce do fotografowania borsuków można nawet przenocować. Fotografowie przyjeżdżają więc do nas o 17.30, a ja odbieram ich o 7 rano. W przypadku borsuków sugerujemy wszystkim nocną obserwację, ponieważ w mniejszym stopniu zakłóca ona życie zwierząt. To bardzo ostrożne zwierzęta, więc jeśli coś je spłoszy, przez długi czas nie pojawią się w danym miejscu. Tylko w ten sposób możemy im nie przeszkadzać i dać szansę sfotografowania tych stworzeń innym fotografom.\nCo jeszcze, poza dłuoogniskowym teleobiektywem, przydaje się przy wykonywaniu zdjęć z ukrycia?\nZapewniamy pełne zaplecze, w związku z czym odwiedzające nas osoby muszą mieć jedynie własny aparat, obiektyw i głowicę statywową. Mamy służące jako statyw solidne półki z uchwytami, do których można przymocować korpus lub obiektyw. W niektórych naszych kryjówkach istnieje także możliwość zainstalowania aparatu-pułapki.\nFot. Elliott Neep\nOpowiedz nam, jak wygląda taka typowa sesja?\nZaczyna się od zawiezienia klienta na miejsce i sprawdzenia, czy może on niepostrzeżenie dla zwierząt wejść do kryjówki. Wówczas możliwe jest rozstawianie swojego sprzętu. Następnie umieszczam w wybranych miejscach jedzenie i informuję krótko o tym, jak zachowywały się ostatnio zwierzęta. Wskazuję na przykład, na których gałęziach najchętniej przesiadują sowy. Udzielam też wskazówek, gdzie ustawić aparat, by móc wykonać najlepsze zdjęcia ptaków w locie, i jaki ustawić otwór przysłony, aby uzyskać ładnie rozmyte tło. Zostawiam im też swój numer telefonu, aby mogli wysłać mi SMS, gdyby pojawiły się jakieś nieprzewidziane problemy. Czasami mamy do czynienia z ludźmi, którzy zjawiają się u nas ze sprzętem znajdującym się jeszcze w fabrycznych opakowaniach i nie mają pojęcia, jak z niego korzystać. Zwykle poświęcam więc też nieco czasu na wytłumaczenie im, jak należy go używać.\nGdy w tej samej kryjówce znajduje się kilku fotografów i wykonują zdjęcia temu samemu zwierzęciu, co mogą zrobić, by ich obrazy czymś się od siebie różniły?\nLudzie, którzy mają dobre oko, mogą umieścić temat poza centrum kadru lub ukazać zwierzę w zupełnie niecodzienny sposób, by jego obraz był odmienny od zdjęć innych osób. Niektórzy fotografowie starają się uzyskać jak największą głębię ostrości, ponieważ chcą, by cała sylwetka zwierzęcia była ostra. Jeszcze inni z kolei starają się na swoich fotografiach podkreślać ruch, podczas gdy pozostali go zamrażają. Osobną kwestią jest natomiast wybór właściwego momentu naciśnięcia spustu. Przepisem na udane ujęcie jest zrobienie zdjęcia w chwili, gdy zwierzę patrzy wprost na Ciebie lub znajduje się w jakiejś interakcji z innym.\nfotografia przyrodnicza, zdjęcia zwierząt, ciekawe zdjęcia, inspirujące zdjęcia, jak robić zdjęcia, porady fotograficzne, techniki fotograficzne


Obecnie warto inwestować w swój rozwój - Porady i wskazówki biznesowe - logobuilders.net\nObecnie łatwo rozpłynąć się w oceanie nijakości. Bardzo trudno jest się wyróżnić. Ci, co nawet chcą to osiągnąć trafiają na beton. Zapisują się do różnych reality show czy talent show i odkrywają się przed całą Polską. Decydują się na to, bo chcą być znani i coś osiągnąć, to normalne, nie ma co tego krytykować, co z tego, ponieważ są tylko kukiełkami w rękach wytrawnych graczy – speców z branży medialnej. Zakończy się sezon talent show, przyjdą kolejni, a Ci co do tej pory byli obiecujący zostaną błyskawicznie zapomniani.\nTo oczywiście problem w każdej sferze życia. Wiedzą o tym ludzie, którzy byli już naprawdę wysoko, a aktualnie są zmuszeni schylać się bardzo nisko, by podnieść coś z podłogi. Nie da się zawsze być na szczycie, sława trwa przeważnie przysłowiowe pięć minut. To nie znaczy jednakże, iż powinniśmy w ogóle zrezygnować ze starań.\nZgodnie z dewizą: żyć szybko, umierać młodo, czasami korzystniej przeżyć szybkie, acz niezwykłe życie niż męczyć się sto lat w mękach. Może to zbyt brutalny przykład, lecz dowodzi on w jakim sensie możemy podejść do tego zagadnienia. Podejdź do swojego życia, jak do fascynującej przygody, która ma po prostu koniec. No okej, ma, lecz nie musisz o tych zagadnieniach myśleć, zrób więc wszystko, aby żyło Ci się dobrze na co dzień. Za często patrzysz w niebo, liczysz na cud?\nNiepotrzebnie, ponieważ cuda tak naprawdę nie istnieją, wiem, iż zdajesz sobie z tego sprawę, lecz jednakże po raz kolejny masz nadzieję, iż jednakowoż, że kto wie dziś właśnie się poszczęści…Zamiast tych myśli kształć się nieustannie, pragniesz się lepiej prezentować, mieć korzystniejsze relacje w kontaktach międzyludzkich uczęszczaj na szkolenie interpersonalne ( ciekawa oferta umieszczona jest tu), chcesz wykształcić w sobie cechy przywódcy, gdyż to pomoże Ci zrealizować karierę w Twojej branży, nie wahaj się, skorzystaj ze szkolenia z zakresu przywództwa.\nTakich, i wielu innych, przydatnych umiejętności nie nauczysz się siedząc w domu i myśląc lub patrząc w niebo czekając na gwiazdkę z nieba. Jedynie praca nad sobą i parcie do przodu (ale nie „na szkło”) sprawi, że zostaniesz prawdziwym zawodnikiem, a nie gwiazdką na jeden sezon, o której wszyscy prędko zapomną. I jeszcze coś, nie oczekuj drogi na skróty, aby coś osiągnąć potrzebujesz kluczy, wyważenie drzwi może i skuteczne, ale tylko w filmach.\nTagged with: karieraprzywództwoszkolenie interpersonalneumiejętności |


Gry zapamiętywanie - Klikarnia Gry Online\n/ Typy gier / Zapamiętywanie\nGra w odsłanianie i zapamiętywanie par takich samych żetonów z motywami superbohaterów. Odkryj dwa takie same elementy, jeden po drugim, żeby zniknęły z planszy.\nGra w zapamiętywanie na Halloween. Odkrywaj karty, by je jak najlepiej zapamiętać, by potem odkryć już tylko pasującą do siebie parę.\nGra w zapamiętywanie diamentów i różnej maści klejnotów. Twoim celem jest odkrycie w dwóch następujących po sobie ruchach identycznych klejnotów, żeby je usunąć i wyczyścić w ten sposób całą planszę.\nKrótka i szybka gra w zapamiętywanie. Odkrywaj kolejne karty starając się znaleźć dwie z takim samym obrazkiem. Każda z zaledwie trzech plansz posiada limit czasowy, który w zupełności powinien wystarczyć każdemu.\nGra ćwicząca pamięć. Znajdź dwie pasujące do siebie emotki. Zapamiętuj przy tym jak najwięcej odsłoniętych emotek, żeby potem dopasować je do drugiej, identycznej.\nSprawdź swoją pamięć i wyćwicz ją w jednej z czterech mini gier. Im trudniejszy poziom trudności wybierzesz, tym mniej czasu będziesz miał na odsłonięcie, bądź rozwiązanie wszystkich elementów.


Teksas znaczy Przyjazny - Fandango\nHome USA Fandango USA Teksas znaczy Przyjazny\n2014-01-18 2015-05-28 Fandango USA, USA\nStojąc na pustyni w głębi Teksasu, pośród suchych, białych wzgórz otaczających rzekę Pecos, spoglądałem w uśmiechnięte oczy Eweliny. Otaczał nas absolutny bezkres. Prosta, płaska droga ciągnie się po horyzont przed i za nami. Ostatnie auto minęło nas dobre kilkanaście minut temu. Ideą podróży jest powrót do natury. Kontakt z tym, czego nie jesteśmy w stanie doświadczyć w monotonii szarego, miejskiego życia. Gdy patrzę w złote oczy pustyni, czuję, że ona odwzajemnia to spojrzenie. Witaj – mówi – czekałam na ciebie całe twoje życie. Marzyłeś o mnie i oto jestem. Teksas, Dziki Zachód, Ameryka, Podróż, Wolność – nazywaj mnie jak chcesz.\nOdkrywanie Stanu Samotnej Gwiazdy zaczęliśmy od wschodu, 31 sierpnia 2013. Na południowym horyzoncie widząc już przerażająco ogromne platformy wiertnicze, wyjechaliśmy z Luizjany mostem nad bezimienną rzeką wylewającą słodkie wody jeziora Sabine w goracą paszczę Zatoki Meksykańskiej. Obowiązkowe zdjęcie ze znakiem „Welcome in Texas”. Zerkając na białą gwiazdę lśniącą dumnie na każdej stanowej fladze mieliśmy ogromne oczekiwania wobec bram Dzikiego Zachodu. Nie zawiedź nas – myśleliśmy.\nSłowo Texas pochodzi z języka narodu Caddo, wspólnoty kilku plemion Indiańskich zamieszkujących kiedyś dorzecze Mississippi. „Tejas” oznacza „przyjazny”. Pierwszy kontakt z Texasem możemy nazwać zaskakującym. Było zaskakująco… normalnie. Autostrady, supermarkety, miasteczka niczym nie różniące się od tych z Luizjany czy dalekiej Pensylwanii. Jedynie kontenery, rafinerie i tankowce zacumowane przy dokach sugerują gdzie jesteśmy. Im dalej w głąb kraju, tym więcej małych naziemnych platform wiertniczych – „młotków” pompujących z wnętrza ziemi płyn, dla którego ludzie giną chętniej niż dla złota. Pompowanie aż poleje się ropa. Aż poleje się krew.\nZataczamy ogromny łuk i docieramy znów nad wody Zatoki Meksykańskiej. Przy zachodzącym słońcu, wzruszeni spacerujemy po pustej plaży. Na pamiątkę zabieramy małą muszelkę – zalążek naszej amerykańskiej czary, pamiątki, którą stworzymy sami, i która dziś z półki milcząco skupia nasze wspomnienia.\nZachód słońca nad Zatoką Meksykańską.\nBESTIA Z GALVESTON\nGdy docieramy do celu podróży, jest już po zmroku. Na pokładzie promu, który przewozi nas na wyspę Galveston stoimy wtuleni w siebie, zachłyśnięci szczęściem, a obok nas małe dzieci biegają uciekając przed falami, które roztrzaskując się o kadłub statku, oblewają pokład. Na drugim brzegu widzimy kolorowe światła bogatego teksańskiego kurortu.\nNa swoje pole kampingowe docieramy późnym wieczorem. Jesteśmy dziś ostatnimi gośćmi – uśmiechnięte strażniczki Parku Stanowego Galveston wskazują nam nasze miejsce, wyjaśniają zasady parku i opowiadają o swoich polsko-ukraińskich korzeniach. Namiot rozbijamy w całkowitych niemal ciemnościach, a na okrągłym polu pośrodku dzikiej przyrody są z nami jedynie dwie inne grupy. Od najbliższych zabudowań oddaleni jesteśmy dobrych kilka mil, ciszy wylewającej się z mroku nie przerywa więc żaden dźwięk. Słyszymy każdy ruch nocnych drapieżników, które wyczuwając jedzenie zbliżają się do obozowiska. Gdy w namiocie wczytujemy się w mapy i przewodniki, zaniepokojony co chwilę wyglądam na zewnątrz oświetlając latarką okolice naszego namiotu. Zdawało mi się, że coś widziałem – szepczę. Nie strasz mnie – odpowiada Ewelina robiąc dobrą minę do złej gry – jesteś przewrażliwiony.\nJednak cisza przerywana od czasu do czasu mruczeniem i piskami dzikich zwierząt nie daje mi spokoju. W końcu, gdy po raz dziesiąty wyjrzałem z namiotu, latarką poświeciłem prosto w pysk bestii. Szop! Może trochę przesadzam, ale wydaje mi się, że był dwa razy większy od naszego namiotu (Ewelina twierdzi, że był wielkości średniego psa). Spojrzał na mnie. W jego znudzonym wyrazie twarzy wyczytałem, że trochę się rozczarował. No nie – pomyślał – przyłapali mnie, a już byłem tak blisko! Tak czy inaczej odwrócił się i pokazując nam swój tłusty zad, chwiejnym krokiem odszedł w stronę sąsiedniego namiotu.\nTam odnalazł raj na ziemi – amerykańska rodzinka rozbiła potężne obozowisko: dwupokojowy namiot, jeep oraz naczepa, która robiła za magazyn i kuchnię. Kiedy szop wpadł między garnki, spokój i cisza nocy odeszły w zapomnienie. Problem w tym, że rodzinki nie było wówczas w namiocie, a ja byłem jedynym, który mógł obronić ich dobytek. Wyszedłem z namiotu mimo wyraźnych sprzeciwów Eweliny. Wolałem jednak nie ryzykować bezpośredniego starcia z krwiożerczym szopem, obszedłem więc obóz sąsiadów w koło, próbując odstraszyć zwierzaka światłem latarki i kamieniami. Po jakimś czasie wszystko umilkło i mogłem wrócić do namiotu.\nPierwsza z łazienki wróciła niestety córeczka, około ośmioletnia dziewczynka. Znów poczułem obowiązek chronienia obozowiska sąsiadów, tym bardziej, że właśnie przestało być śmiesznie. Zwierzę było dzikie i rozmiarami niewiele różniące się od dziewczynki (chyba nawet dwa razy takie!). Znów śmiesznie zaczęło być gdy zdałem sobie sprawę, że nie mogę przecież wejść sam do namiotu z małą dziewczynką, w nocy, w dziczy, pod nieobecność jej rodziców. Nie mogłem też patrolować okolicy, bo czający się pod namiotem facet z latarką również nie wygląda zbyt normalnie. Stanąłem więc jedynie koło swojego auta i zaczekałem na dredziastego tatę – wokół twojego namiotu krąży duże zwierzę – powiedziałem. Aha – niezbyt wylewnie odpowiedział regge-tata.\nRano następnego dnia uśmiechnięty tatko z sąsiedztwa podszedł jednak wdzięczny, mówiąc, że widział szopa (większy od jeepa!!!) i powiedział, że przyjechali tu z okazji urodzin synka. Wszystkiego najlepszego! Po śniadaniu zwinęliśmy obóz i wyruszyliśmy na fotograficzną wyprawę przez Park Stanowy Galvestone. Tutejsze mokradła są rezerwatem dzikiego ptactwa i dają możliwość złapania w obiektyw kilku pięknych i rzadkich okazów. Widzimy rybaków, którzy przyjechali odpocząć przy piwie od swoich żon, oglądamy rodziny, które na kajakach przedzierają się przez bagna. Niebo jest czyste, a słońce grzeje nam w głowy tak mocno, że szybko kończymy z bagnami i udajemy się na plażę.\nKilka wieków temu władcą wyspy Galveston był Jean Lafitte, którego poznaliśmy już wcześniej w Nowym Orleanie. Korsarz trafił tu jako hiszpański szpieg podczas Meksykańskiej Wojny o Niepodległość. Po dwóch tygodniach od przybycia całkowicie kontrolował wyspę. Pod jego rządami powstało tu pirackie miasteczko zamieszkane przez około dwieście osób, niemal wszyscy trudniący się korsarstwem. Kwaterą główną portu był duży drewniany budynek, który kapitan kazał przemalować na czerwono i który znany był jako Maison Rouge. Sam Lafitte mieszkał na pokładzie swojego okrętu – The Pride.\nEwelina i Mewa Marta.\nW krótkim okresie swojego panowania na Galveston Lafitte szybko rósł w siłę. Jako doskonały polityk zarządził, aby jego okręty pływały pod meksykańską banderą, nie przyłączały się jednak do działań rewolucyjnych – w ten sposób oddalił od siebie gniew obu stron konfliktu. W tym czasie trudnił się przemytem – współpracował z Jimem Bowie’m, amerykańskim bohaterem, którego na swojej drodze spotkaliśmy później w San Antonio – i handlem niewolnikami i właśnie to ostatnie było przyczynkiem do końca galvestońskiego el dorado. Amerykańskie okręty gnębiły port, a do tego piraci ściągnęli na siebie gniew Indian Karankawa, którzy nękali kolonię niewielkimi najazdami. Co prawda artyleria piratów szybko rozprawiła się z prymitywnym plemieniem, jednak straty w ludziach były w tym przypadku nie do pokrycia (piraci nie zakładali rodzin). Ostatecznie piratów z Galveston wymiótł jednak huragan, który zatopił sporą część wyspy. Lafitte opuścił port w 1821 roku zostawiając po sobie jedynie zgliszcza, a na pokład zabierając swoją żonę – mulatkę, małego synka oraz skarb, który uzbierał przez lata. Legendy mówią oczywiście o tym, że pirat nie ryzykował zabierania wszystkiego i jego złoto wciąż leży zakopane gdzieś pod piaskami wyspy Galveston.\nMewa na plaży.\nZanurzając się w ciepłych wodach Zatoki rozmyślamy o jej przeszłości. Wyrastające z wody na horyzoncie platformy wiertnicze nic wspólnego nie mają już z XVIII wiecznymi piratami. Jeżdżący hummerami, mieszkający w luksusowych domkach na plaży Amerykanie tą część swojej historii traktują jedynie jako zabawne legendy. Dziś po plażach zamiast piratów biegają metroseksualni playboye pokroju Johnny’ego Bravo, którzy uśmiechnięci łypią na opalającą się w wodzie Ewelinę. Nie dla psa kiełbasa Jankesy!\nNa plaży swoje gniazda miały kiedyś żółwie, które jednak zniknęły stąd pod wpływem działalności człowieka. Władze rozstawiły co jakiś czas tabliczki, które instruują co robić aby żółwie wróciły – nie zostawiaj śmieci, nie dotykaj zwierząt itd. Ale plaży nie zamknięto. Żółwie już nie wrócą – nie rozumiecie tego? Wypędzone ze swojego środowiska wyginą, zostaniemy tylko my i karaluchy. Nie muszę być biologiem, żeby to zrozumieć.\nPlaża pełna jest natomiast ptactwa, które przy mocnym wietrze potrafi zawisnąć nad opalającymi się ludźmi i, gdy pojawi się szansa, podjadać to co ze sobą przynieśli. Nasze mewy zżerały nam czipsy. Najbardziej towarzyską nazwaliśmy Marta. Wydawało mi się nawet, że gdy odjeżdżaliśmy, to w oczkach Mewy Marty widziałem łzy tęsknoty.\nPożegnaliśmy wyspę Galveston w pełnym słońcu wczesnego popołudnia. Oddalaliśmy się od wód Zatoki i udaliśmy na północ, w stronę Houston i autostrady międzystanowej nr 10, która miała zaprowadzić nas do San Antonio, ponoć najpiękniejszego miasta amerykańskiego południa. W Houston zatrzymujemy się w Centrum Lotów Kosmicznych im. Lyndona B. Johnsona, gdzie szkoleni są amerykańscy astronauci. Po trzech godzinach zwiedzania ośrodka (czytaj o Centrum Lotów Kosmicznych) wyruszamy do miasta Św. Antoniego. Na swój kamping docieramy razem z zachodem słońca.\nJeszcze przed zmrokiem wyruszamy do miasta, marząc o spróbowaniu teksańskiej kuchni, która ponoć w San Antonio jest najsmaczniejsza. Na miejscu okazuje się, że jest gorzej niż na Krupówkach. Miasto jest piękne, ale ilość turystów, w tym przeważnie grubych, wąsatych Meksykanów, skutecznie nas zniechęca. Udajemy się nad River Walk, uroczy deptak stworzony na krawędziach miejskiego kanału. Zapchany restauracjami traci na atrakcyjności, gdy 10 tysięcy turystów przewinie się tu w ciągu kilku godzin, przepychając się i broniąc przed upadkiem do wody. Duchota i zapach również odrzucają. Byliśmy jednak głodni, szukaliśmy więc restauracji, w której udałoby się zjeść coś interesującego (czyli nie tacos i burrito, bo to podają tu dosłownie wszędzie) z widokiem na okolicę. Najlepsza restauracja jaką namierzyliśmy zaproponowała nam stolik dopiero za 45 minut i niestety nie na zewnątrz. Wizja romantycznego wieczoru przy świecach we dwoje upadła, odeszła od nas przyklejona do spoconych pleców mijających nas turystów. Spacerując deptakiem trafiamy jednak w pewne magiczne miejsce – amfiteatr, którego scena mieści się po jednej stronie rzeczki, widownia natomiast, po drugiej. Z mostku łączącego oba brzegi podziwiamy przez chwilę wystawianą akurat sztukę kabuki, gdy jednak chcemy przyłączyć się do widowni okazuje się, że spektakl trwa już kilkadziesiąt minut i wchodzić się nie opłaca nawet mimo niskiej ceny.\nSan Antonio odwdzięcza się jednak innym miejscem – rozpadającym się budyneczkiem misji Alamo, która była świadkiem jednej z najsłynniejszych bitew tego kontynentu. Ludność Teksasu wznieciła powstanie przeciwko rządom Meksyku (Teksas nie należał wówczas do Stanów Zjednoczonych). Generał Santa Anna, nazywany Napoleonem Zachodu, wyruszył na północ, by je stłumić. Murów Alamo, przeciwko 3-tysięcznej armii Republiki Meksyku, broniło zaledwie 186 żołnierzy różnych nacji (byli wśród nich Anglicy, Irlandczycy, Szkoci, a nawet Duńczycy). Bitwa trwała zaledwie kilka minut, a teksańska armia została zmieciona jednym uderzeniem. Znaczenie bitwy było jednak ogromne. Hasło „Pamiętajcie o Alamo!” dodawało Teksańczykom walczącym o swoją niepodległość skrzydeł, a krwawą zemstę odebrali oni w bitwie pod San Jacinto, gdzie armię meksykańską wyrżnięto w niecałe 20 minut. Teksas ogłosił niepodległość i był niezależnym państwem przez 9 lat, do momentu gdy w 1845 został wcielony do USA jako 28. stan. Bohaterami bitwy o Alamo, którzy przeszli do historii byli Davy Crockett oraz wspomniany wcześniej Jim Bowie – patrioci, którzy walczyli i zginęli dla swojego kraju. O bitwie opowiadają dwa amerykańskie filmy z 1960 i 2004 roku, a w jednym z nich Davy’ego Crocketta gra sam król westernów – John Wayne.\nPociągi Pacific Union.\nZ San Antonio wyruszamy drogą nr 90 na zachód w stronę miejscowości Uvalde i dalej do Del Rio. Naszym celem jest Park Narodowy Big Bend oraz jego tajemnicze góry Chisos. Za granicami San Antonio wreszcie trafiamy na amerykańskie bezdroża, o których marzyliśmy od samego początku. Małe miasteczka oddalone od siebie o kilkadziesiąt mil, rogate krowy na suchych pastwiskach, wąsaci kowboje za kierownicami podrdzewiałych pick-upów. Co jakiś czas zatrzymujemy się na poboczu, by odetchnąć wolnością i chłonąć gorące promienie południowego słońca.\nBliskość granicy Meksyku powoduje, że dokumenty musimy trzymać pod ręką – co jakiś czas zatrzymują nas funkcjonariusze US Border Patrol, za każdym razem sympatycznie zagadując i pytając o wrażenia ze zwiedzania Ameryki. Jeden z celników rozpoznał nas od razu gdy tylko uchyliłem okno. Polacy? – zapytał uśmiechnięty. Ciekawe czy tak szybko rozpoznał orzełka na paszporcie, który przygotowany trzymałem już w ręce czy raczej po naszych ponurych gębach zauważył, że oto stają przed nim spadkobiercy Husarii, którym dzisiaj przyszło płacić 23 procentowy podatek?\nMijamy małe, nic nie znaczące miasteczka – Hondo, Knippa, Uvalde – nie mają podróżnikom nic do zaoferowania, wydaje się, że mieszkańcom też niewiele. Przejeżdżamy przez Bracketville, gdzie John Wayne kręcił wspomniany film „Alamo”. Dalej przez strefę wypoczynkową Amistad, gdzie rozlewisko rzeki Rio Bravo otaczają białe piaski pustyni. Co jakiś czas mijają nas jadące na wschód potężne pociągi Pacific Union, które w ciągnących się kilometrami wagonach wiozą dobra boleśnie wyrwane Ziemi.\nMost na rzecze Pecos.\nCo jakiś czas przy amerykańskich drogach znajdują się tzw. Historic Markers, czyli tabliczki informujące o ciekawostkach historycznych danego miejsca. Dowiadujemy się co nieco o pierwszych białych kolonizatorach i o dokonaniach lokalnych polityków, ale najciekawsza historia dotyczy niejakiego Bena Kilpatricka, byłego pomocnika Butcha Cassidy’ego i Sundence’a Kida, oraz jego wspólnika Ole Hobecka. Dwaj rabusie wsiedli do jadącego do El Paso pociągu, który zatrzymał się w okolicy, by uzupełnić zapasy wody. Podczas gdy bandyci przeczesywali wagony w poszukiwaniu łupu, menadżer pociągu zaatakował ich, jednego pobił, drugiego natomiast zastrzelił używając strzelby należącej do tego pierwszego. Bandyci pochowani zostali w Sanderson, a Trousdale, bo tak nazywał się menadżer, został odznaczony za męstwo. To wszystko wydarzyło się 13 marca 1912 roku w okolicach Pecos i tu kończyła się era Dzikiego Zachodu.\nRozpoczynała się natomiast w miejscowości Langtry, gdzie władzę sprawował niejaki „Sędzia” Roy Bean, pierwszy sprawiedliwy Dzikiego Zachodu. Samozwańczy szeryf nie znał się na prawie, wiedział natomiast co to znaczy sprawiedliwość. W miasteczku oddzielonym od cywilizacji gorącym piaskiem pustyni mieszkańcy narażeni byli na najazdy bandytów i nie mogli liczyć na reakcje żadnych władz, które tego typu problemy uznawały za „drobne starcia na pograniczu”. Kowboje brali więc sprawy w swoje ręce. Roy Bean stał się postrachem bandziorów w tej części Teksasu. Wjeżdżając do Langtry przekroczyliśmy więc bramy Dzikiego Zachodu i wjechaliśmy do krainy, w której wciąż żywe są Indiańskie legendy i historie o kowbojach.\nGALERIA ZDJĘĆ Z TEKSASU\nOdwiedziny w Houston.\n<- Poprzedni Post FANDANGO USA Następny Post ->\nZ Luizjany do Teksasu.\nAutem przez Stany, Fandango USA, teksas, USA. Zakładki.\n2014-01-19 o 21:25\nchce się czytać więcej.. pisz, pisz ;) w booku już nie będziemy ci przeszkadzać.\n2014-01-20 o 11:51\nJa lubię jak baristki mi przeszkadzają ;-)


piątek 26-02-10, czytany: 32599 razy, autor: X-cess\nagnieszka chylińska viva comet viva comet 2010 figura nogi\nPodczas Viva Comet wystąpiła w małej różowej.\nAgnieszka Chylińska / © Kapif Agnieszka Chylińska jeszcze nie tak dawno chodziła ubrana w powyciągane ciuchy, cała na czarno. Teraz wszystko uległo zmianie i to o 180 stopni. Gwiazda nie boi się pokazywać swojego (odchudzonego) ciała. Kreacja z gali Viva Comet była tego doskonałym przykładem. Mała różowa odsłaniała więcej niż zakrywała, ale widać, że Chylińska dobrze się w niej czuła. Jak Wam się podoba taka Agnieszka? Polecane wideo\nSiostry Bukowskie o facetach - czego szukają na ich profilach? (VIDEO)Paulina Sykut 3 miesiące po urodzeniu dziecka pozuje w SESJI dla magazynu! SZOK! June Shannon ważyła 200 kilo, schudła do rozmiaru... Co za zmiana! Natalia Siwiec poddała się DIAMETRALNEJ metamorfozie!Ciężarna Beyonce nie wystąpi na kwietniowym festiwalu CoachellaPoznajcie Roberta Gryna, najmłodszego polskiego milionera! Ostatnio dodane fotki:zobacz całą galerię »Agnieszka Chylińsk...agnieszka chylińsk...Aga i o.n.a.Aga\nPo jej występie wszyscy pytają: Na jakiej diecie jest Agnieszka Chylińska?\tCo mówi sama piosenkarka o swojej figurze?\tczytano: 27918 razy\nAgnieszka Chylińska W KOŃCU zdecydowała się na...\tCzekała na to ponad 20 lat.\tczytano: 8420 razy


rodzina.wiara.pl » Finanse » Dyscyplina w portfelu\nTak mówi greckie przysłowie. Choć Grecy obecnie mają kłopoty gospodarcze, okazuje się, że ich gospodarstwa domowe zgromadziły średnio trzy razy tyle oszczędności ci polskie. Racjonalne gospodarowanie wydatkami na pewno pomoże w budowaniu dobrobytu. Bo chociaż jesteśmy przekonani, że trzeba rozsądnie wydawać pieniądze i mieć ich trochę odłożonych „na czarną godzinę”, wcielanie przekonań w życie przychodzi nam z trudem. Przede wszystkim dlatego, że oszczędzanie źle się nam kojarzy: z zaciskaniem pasa, wyrzeczeniami, odmawianiem sobie przyjemności, życiem z ołówkiem w ręku.\nZamiast więc zbierać na wymarzone wakacje, wolimy wyjechać na nie na kredyt. Późniejsze spłacanie rat z odsetkami wydaje się nam mniej dotkliwe niż regularne odkładanie wyznaczonej kwoty. A przecież w sumie za tę przyjemność zapłacimy bankowi więcej, niż wydalibyśmy z własnych oszczędności. Chociażby z tego powodu warto duże wydatki planować z wyprzedzeniem i po prostu na nie oszczędzać. Zresztą nie tylko na te wielkie. Ale jak gromadzić pieniądze, kiedy mało zarabiamy, żyjemy od pierwszego do pierwszego, doskwierają nam kredyty…?\nWedług GUS statystyczna rodzina miesięcznie zarabia o 260 zł więcej, niż wydaje. Oznaczałoby to, że naprawdę jest z czego odkładać. I rzeczywiście od 2013 r. z roku na rok Polacy niewiele, ale jednak powiększają tzw. oszczędności dobrowolne, czyli te poza obowiązkowymi składkami emerytalnymi. W połowie ubiegłego roku mieliśmy odłożonej gotówki 134,8 mld zł (o 15 proc. więcej niż rok wcześniej), a na kontach oszczędnościowych i lokatach bankowych – 630,4 mld zł (o 8 proc. więcej niż w połowie 2014 r.).\nJeśli doliczymy do tego pieniądze ulokowane w funduszach inwestycyjnych, akcjach spółek giełdowych i pozagiełdowych, pożyczki udzielone przez osoby prywatne, oszczędności w firmach ubezpieczeniowych i funduszach emerytalnych, urośnie nam całkiem spora suma – 1,678 bln zł. To oczywiście statystyka, którą zawyżają wysokie dochody pracujących na własny rachunek, a zaniżają rodziny rolników. Ale nawet w tych ostatnich, w których miesięczny dochód na osobę przeciętnie wynosi 1051 zł, a wydatki pochłaniają niecałe 800 zł, jest miejsce na odkładanie zaskórniaków. Co więcej, właśnie rodziny, w których kołdra jest wciąż za krótka, powinny gromadzić rezerwę „na czarną godzinę”. Wtedy zepsuta pralka, cieknący dach czy niespodziewanie wysoki rachunek za ogrzewanie nie są katastrofą dla domowych finansów.\nŻeby zacząć systematycznie gromadzić nawet małe kwoty, trzeba wiedzieć, ile miesięcznie dostajemy pieniędzy, ile wydajemy i na co. Czyli stworzyć domowy budżet. Nie jest to zajęcie skomplikowane, ale wymaga samodyscypliny i wytrwałości. Do uporządkowania rodzinnych finansów potrzeba też czasu i cierpliwości, miesiąc po miesiącu korygując je w pożądanym kierunku.\nDo domowej księgowości przyda się zeszyt, w którym będziemy notowali wszystkie dochody i wydatki. Możemy też skorzystać z prostej tabelki w Excelu, specjalnego darmowego programu komputerowego (niektóre banki oferują je posiadaczom kont), np. ePortfel, AceMoney Lite, HomeBank, GnuCash, lub z aplikacji mobilnych. Forma jest nieistotna, ważne żeby notatki były czytelne i przejrzyste. Na początek też niezbyt rozbudowane, by łatwiej było ogarnąć całość i przyzwyczaić się do odpowiedniego spisywania wydatków. Konstruowanie budżetu zacznijmy od dochodów. Musimy wypisać to, co wszyscy członkowie rodziny otrzymują w ciągu miesiąca, a więc pensje, dochody z pracy dodatkowej, renty, emerytury, alimenty, stypendia dzieci, zyski z lokat bankowych, z wynajmu mieszkania…


Parawan 5-częściowy - Szmaragdowa zagadka II [Room Dividers] Parawany Fototap.pl sklep internetowy\n/ Parawan 5-częściowy - Szmaragdowa zagadka II [Room Dividers]\nParawan dekoracyjny "Szmaragdowa zagadka II [Room Dividers]" to wyjątkowa ozdoba do nowoczesnych wnętrz. 5-częściowy, wykonany z drewna i dwustronnie zadrukowany parawan nie tylko dyskretnie podzieli przestrzeń ale również stworzy we wnętrzu niesamowitą aranżację. Perfekcyjne wykonanie oraz oryginalny motyw w jakości druku Full HD sprawią, że parawany pokojowe nadadzą każdemu wnętrzu niepowtarzalny urok. Parawany ozdobne do mieszkania to z pewnością oryginalny pomysł na dekorację wnętrza. Warto wspomnieć o ich praktycznych zastosowaniach - parawany pokojowe można wykorzystać np. w celu ukrycia suszarki z praniem. To bardzo oryginalna dekoracja pomieszczeń, którą można wykorzystać zarówno w mieszkaniu jak i pomieszczeniu usługowym, np.: zakładzie fryzjerskim, gabinecie lekarskim czy nawet w biurze księgowym.\nSzukasz odpowiedniej dekoracji ? W takim razie mamy dla Ciebie idealne rozwiązanie! Parawan 5-częściowy - Szmaragdowa zagadka II [Room Dividers] pozwoli Ci w mig zamienić nietypowe wnętrze w designerskie pomieszczenie, którego wszyscy będą Ci zazdrościć!\nParawan 5-częściowy - Szmaragdowa zagadka II [Room Dividers] ma rozmiary .\nWidać wyraźnie, iż parawan pokojowy stanowi idealny mariaż piękna i funkcjonalności. Warto zatem zamówić egzemplarz Parawan 5-częściowy - Szmaragdowa zagadka II [Room Dividers] dla siebie i cieszyć się z rozlicznych jego zalet!


Wszystkie produkty, dostępne w sklepie, są doskonałej jakości oraz spełniają niezbędne wymogi prawne  posiadają atesty, certyfikaty, a zawartość THC nie przekracza 0,2%. KonopnySzop to również ciekaw...\nDomy modułowe, mobilne, biura, obiekty sanitarne, sauny z kontenerów.\nJesteśmy niemieckim producentem domów mieszkalnych, biur, saun, objektów sanitarnych, domow letniskowych z kontenerów wysyłkowych w niepowtarzalnej jakości, która nie ma sobie równych. Ekologiczna, d...\nDOMY MODULOWE, MOBILNE\nprodukcja i montaż blatu granitowego star galaxy. tylko jedno łączenie na środku otworu na zlew . artystycznekamieniarstwo.pl\nLekarz orzecznik medycyny pracy prowadzi badania lekarskie: - przed kursem prawa jazdy kat. AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T - przedłużające ważność prawa jazdy z uwagi na termin badań lekarskich Szcze...\nProfesjonalny serwis telefonów Huawei w Warszawie wymiana wyświetlaczy, złącz, uszkodzonych szybek, naprawa oprogramowania, wymiana baterii, naprawa głośników, mikrofonów, elementów obudowy. Naprawia...


Figi damskie koronkowe - myBaze.com\nmyBaze / Bielizna / Bielizna damska / Majtki damskie / Figi / figi damskie koronkowe - Kolekcja zima 2018\nFigi – najpopularniejsze majtki damskie\nWszystkie dobrze wiemy, że majtki damskie są niezwykle ważną częścią kobiecych stylizacji. Do najpopularniejszego kroju dolnej bielizny należą figi damskie koronkowe. Idealnie dopasowane damskie figi sprawiają, że czujemy się komfortowo i kobieco. Istotny jest ich odpowiedni wybór. figi damskie koronkowe damskie nie mogą być zbyt luźne, ani także zbyt obcisłe, gdyż mogą powodować podrażnienia. Na co dzień wybieraj figi damskie wykonane z bawełny lub innych materiałów przepuszczających powietrze. Na większe, eleganckie wyjścia, postaw na figi koronkowe, np. marki bonprix, Astratex, TXM, Etam, Dorina, które nie będą widoczne spod ubrania, a także nie będą się nieestetycznie odznaczały. Gdy decydujesz się na obcisłą stylizacje lub wybierasz jasne spodnie, postaw na figi bezszwowe, które będą praktycznie niewidoczne i niewyczuwalne pod ubraniem. Na poprawę humoru możesz kupić wzorzyste figi z zabawnym wzorem, np. marki Happy Socks. Pamiętaj, że odpowiednio dobrana damska bielizna znacząco wpłynie na Twój komfort, dlatego nie warto na niej oszczędzać.\nfigi esprit figi bonprix zielone figi figi answear.com figi happy socks szare figi czarne figi figi etam pomarańczowe figi czerwone figi\nZnajdź podobne figi damskie koronkowe\nfigi damskie koronkowe - zobacz wybrane produkty\nDelikatne damskie figi Amelie. Figi o klasycznym kroju uszyte z delikatnej, elastycznej siateczki, z małymi koronkowymi wstawkami po bokach Tył gładki, bez szwów Krok podszyty miłą bawełną\nKrój bokserek i śliczna kwiecista koronka zdobiąca górą częśc nogawek to atuty bokserek Deesse. Kobiece bokserki Déesse do łączenia z biustonoszem Déesse do kompletu. Skład i szczegóły:Bokserki ze wstawkami koronki z przodu i małą kokardką. • Materiał: 85% nylonu, 15% elastanu • Marka: Deesse Sposób pielęgnacji:• Prać z podobnymi kolorami w temp. 30°C w programie do [...]\nFigi panty z kryjącego materiału z kolekcji Bodyflirt. 1x gładkie, 1x z koronkową wstawką w dole nogawek. Z przodu w talii dekoracyjna kokardka. Bawełniany klin.\nFigi panty z wysokiej jakości prześwitującej koronki, z kolekcji Bodyflirt. W talii szeroki nieprześwitujący pasek z małą kokardką pośrodku przodu. Bawełniany klin.\nNa fiszbinach. Tył fig z koronki.\nZ koronkową wstawką. 2x czarne, 2x fioletowe.\nZ kolekcji bpc, w atrakcyjnym połączeniu kolorów. W kompl. 2 gładkie z kontrastową koronkową tasiemką + 1x drukowane. Uszyte z przyjemnej dla skóry bawełny. Elastyczne szwy w talii i przy wycięciach nogawek zapewniają wysoki komfort noszenia.\nZ dekoracyjnym kamieniem z kokardką.\nWięcej podobnych produktów Przejdź do kategorii: Figi


wędrowiec - Forum Odkrywcy\nBajki i bajeczki z dawnych lat...\nwędrowiec replied to M164U2's topic in Towarzyskie - Hyde Park\nTaki pociąg z kilkoma wagonami i równie wiekową lokomotywą stał na Dworcu Świebodzkim we Wrocławiu, chyba w 80 lub 81 roku. Na dodatek, jak dobrze pamiętam na szyldzie wielkimi literami zamiast Wrocław stało cyrylicą - Krakow.\nwędrowiec replied to Czlowieksniegu's topic in Aktualności, newsy, wydarzenia\nPośród tych znalezionych dokumentów jest też jego książeczka wojskowa z wklejka o przebiegu służby. Niestety zdjęcia trochę słabe i z tego co można wyczytać to wynika, że brał udział w walkach na froncie zachodnim w 1940r i stacjonował we Francji. Z jakiegoś powodu był jednak w cywilu, bo chyba czynnemu oficerowi w 1944 roku nie była potrzebna licencja na polowanie.\nSalieri16000 jest szybszy w osądach niż sowieccy bojcy w 1945. Z tych pokazanych dokumentów wynika, że pod koniec wojny był leśnikiem. Raczej nie bez powodu trzydziestolatek, oficer pod koniec wojny pilnował lasu, a nie walczył gdzieś na froncie w stopniu co najmniej pułkownika. Po mojemu po prostu gdzieś w jakiejś akcji za które dostał ten EK i za rany pożądanie oberwał i nie nadawał się już do służby. Jako weteranowi i inwalidzie załatwili mu pewnie fuchę leśniczego. Nie ma się też co dziwić ,że przed nadejściem sowietów wolał się pozbyć wszelkich dokumentów i oznak swojej służby. Nie za t\nOchotnicza Kompania Wielkopolskia.\nwędrowiec replied to YARD's topic in Grupy rekonstrukcyjne, inscenizacje\nTe fotki zrobiłem w czasie pokazów tej i jeszcze innych grup rekonstrukcyjnych na wstępach w moim mieście. Mają swój profil na Facebooku https://www.facebook.com/OKWlkp więc nie powinno być problemu z nawiązaniem kontaktu.\nDorzucę kilka fotek\nSkaner 3D - jaki wybrać?\nwędrowiec replied to Firmanty's topic in Sprzęt poszukiwawczy\nKiedyś trochę zainteresowałem się takim przestrzennym ukazaniem terenu czy różnych budowli, Trafiłem na taki program http://agisoft.pl/index.html\nJaki aparat z dobrym macro?\nwędrowiec replied to karpik's topic in Sprzęt poszukiwawczy\nTryb makro w kompaktach i komórkach to jest taki z przymrużeniem oka. Niby można coś z bliska sfotografować, ale trzeba się zbliżyć obiektywem na milimetry do obiektu i nie można go prawidłowo oświetlić, a w powiększeniu tylko centralna część zdjęcia jest ostra. Niestety praw fizyki nie da się oszukać i zastąpić zaawansowanymi cyfrowymi technikami. Ma rację Erih pisząc, że podstawą do dobrych zdjęć makro to jakiś korpus z matrycą m4/3 lub APS-c i obiektyw makro lub na pierścieniach. Poniżej dwie fotki dla uświadomienia jak daleko jeszcze komórkom do\nW mojej klasie do historii też były takie gabloty z pamiątkami wojennymi. Zdjęcia, dokumenty, różnego rodzaju odznaki i odznaczenia. Najwięcej fantów znosili ci, którym groziła pała na koniec semestru. Było też kilka Mauserów 98 i korpus MG-42 bez bebechów. Nikt się wtedy nie przejmował w pozbawianie cech użytkowych takich zardzewiałków, ani o jakieś pozwolenia.\nwędrowiec replied to witian's topic in Towarzyskie - Hyde Park\nPewnie znowu najzwyczajniej zaszła pomyłka : https://tvn24.pl/wroclaw/budzow-kolonia-zastrzelony-kon-wart-prawie-pol-miliona-zlotych-sa-wyniki-sekcji-zwlok-4667444\nMI 7 w Pilchowicach\nwędrowiec replied to wędrowiec's topic in Towarzyskie - Hyde Park\nOświadczenie reżysera filmu. https://tvn24.pl/wroclaw/sprawa-mostu-w-pilchowicach-rezyser-christopher-mcquarrie-zabral-glos-4659150 .\nWczoraj w Wiadomościach TVP\nGdyby ktoś nie wiedział w jakich "okolicznościach przyrody" ten most się znajduje to proszę spojrzeć na fotkę. Ruch pociągów po tym moście trwał chyba do roku 2017 i był w dobrym stanie nie licząc pogiętych barierek i brakujących desek w górnym pomoście. W 2008 roku podczas ćwiczeń różnych służb zatrzymał się na nim skład z ciężką kilkudziesięciotonową lokomotywą i przez ok godzinę stał na mim. Nic nie trzeszczło ani nie skrzypiało, więc co takiego się stało, że w ciągu kilku lat stracił on swoje właściwości ? To jest jeden z dziesięciu zachowanych na świecie mostów kolejo\nMyślałem, że po nagłośnieniu planów wysadzenia mostu przez amerykańską ekipę filmową całe to przedsięwzięcie zostanie odpuszczone i most spokojnie przetrwa następne sto lat, a cała ta awantura wyjdzie mu tylko na dobre. Niestety, filmowcy nie odpuszczają, trwa dezinformacja i próby zmiękczenia oporu społecznego. Co ciekawe, to biorą udział w tym wysocy urzędnicy państwowi. https://www.rynek-kolejowy.pl/mobile/co-dalej-z-mostem-w-pilchowicach-czy-zostanie-wysadzony-w-powietrze-97864.html https://film.wp.pl/mission-impossible-w-polsce-wiceminister-kultury-o-moscie-pilchowickim-nie-kazd\nwędrowiec replied to Dtomi's question in Identyfikacja (bez numizmatów)\nKoło kierownicy przypomina mi tą z Ursusa C328 popularnie zwanego Capkiem


Archiwa: ciasto z owocami - Healthy and Long Life to You\nciasto z batatów borówek i malin\n2 łyżki kakao 70% lub karob\nświeże borówki i maliny ok 200g\nBataty ugotować i wystudzić. Daktyle namoczyć we wrzątku- wystudzić. Daktyle zmiksować dodać bataty mąkę i kakao. Całość wymieszać. Wyłożyć do formy. Piec ok 30 min w 180 C. Pod koniec pieczenia dorzucić świeże owoce. Smacznego! 🙂\nWybieramy owoce sezonowe! Są wartościowe! Czerwiec- miesiąc dla truskawek 🙂 Truskawki to cenne źródło żelaza, magnezu, potasu, fosforu, witamin z grupy B, C, E. Zawierają pektyny i błonnik- korzystnie wpływają na florę bakteryjną.\nWszystkie składniki oprócz truskawek zmiksować. Dorzucić truskawki. Ciasto włożyć do formy z papierem do pieczenia. Piec 30 min w 180 C.\nKasza jaglana jest niezastąpiona w wypiekach i zdrowych deserach 🙂 Przepis na ciasto z kaszy jaglanej 🙂 Ciasto jest bez alergenów- bez mleka krowiego, bez jajek bez maki pszennej.\n0,5 szklanki mąki kokosowej lub owsianej bezglutenowej\nKaszę przepłukać i ugotować. Wystudzić. Przełożyć do miski dodać mąkę, ksylitol, cynamon, masło – wszystko zmiksować. Jabłka zetrzeć na tarce o dużych oczkach i dodać do kaszy. Do wyłożonej papierem blachy przełożyć ciasto. 3/4 jabłka pokroić w talarki i wyłożyć na wierzch ciasta. Piec ok 45 min w 180 C.\nchoroba trzewna śniadanie B/T kurkuma 3 dni w rytmie fitness sałatki Eu4Ya zdrowe odzywianie jelita Frederic Delavier Tarta brownie chleb z gryki sauna smoothie placuszki kokosowe odpornośc izotonik bez glutenu Konferencja Food Forum pieczone buraki zupa krem koktajl kiełki babeczki sok z buraka ciepłe potrawy sezonowe koktajle kawa zielony koktajl diety autoimmunologiczne zła strona cukru cynamon aktywnie kulki z kaszy jaglanej granola odkwaszanie ciepłe posiłki podwieczorek odżywiaj się zdrowo niebezpieczny gluten CrossFit infekcje CETA pancakes Centrum Zdrowia Dziecka oczyszczanie porzeczki nasiona chia kontrowersje w dietetyce Biobazar Matcha pieczone ziemniaki power batony imbir zdrowe gotowanie by Ann power balls jagogy goji suszone pomidory burak Dietoterapia w chorobach cywilizacyjnych odpowiednia dieta ziarna kakaowca cukier bez mleka LunchBots idealne dla dzieci :) pieczone bataty mało Ghee ciasto z owocami kasza jaglana woda strukturyzowana zdrowe tłuszcze złota zasada jesienne napary Kokos woda życia probiotyki quinoa zdrowie antocyjany dieta dla dzieci awokado zdrowa dieta kokosowe International Fitness Convention Bulletproof Coffee bezglutenowe ciasto bez cukru muffinki bezglutenowe magnez