Przyjaciel to ktoś, kto daje Ci totalną swobodę bycia sobą. piątek, 17 października 2014\nMały wstęp przed rozdziałem.\nWzywał mnie Pan, dyrektorze? - spytałam wchodząc do gabinetu\nprofesora. - Tak, tak. Siadaj Clarisse - odpowiedział staruszek\nuśmiechając się do mnie. - Zapewne wiesz po co Cię do siebie\nwezwałem, mam rację? - Domyślam się, że chodzi o moją\nprośbę dołączenia do Śmierciożerców – odpowiedziałam. -\nMam nadzieję, że rozumiesz, że to bardzo niebezpieczne nie tylko\ndla ciebie, ale również dla Twoich przyjaciół. Jeśli Volodemort\ndowie się o Twojej zdradzie wpadnie w szał. - Wiem panie\ndyrektorze. Ale to jedyny sposób, aby uwolnić moją mamę. Poza tym\ninformacje jakie mi przekaże mogą się przydać Zakonowi, a nikt\nnie będzie podejrzewał, że Ślizgonka może wspierać szlamy i\nmugoli. To się na pewno uda. - Masz rację to się może udać,\nale to nie zmienia faktu, że... boję się o ciebie Clarisse. Jesteś\ntylko dzieckiem nie możesz brać na siebie takiej\nodpowiedzialności. - Jeżeli nie ja, to kto? Będziemy mieli nad\nnim przewagę. Dyrektor westchnął. - To już nasza chyba\ntrzecia rozmowa na ten temat... i za każdym razem jestem coraz\nbardziej przekonany co do Twojego pomysły... Daj mi jeszcze dwa dni,\nClarisse. Wtedy dam Ci odpowiedź. - Dobrze Panie dyrektorze -\npowiedziałam udając się do wyjścia. - I Clarisse...? -\nzawołał za mną dyrektor. Odwróciłam się. - Tak? -\nChyba najwyższy czas, żebyś zaczęła znów byc sobą. -\nuśmiechnął się czarodziej. - Nawet nauczyciele zaczęli zauważać,\nże chyba coś jest z Tobą nie tak skoro od tygodnia nie dostałaś\nszlabanu, ani nie wywinęłaś żadnego numeru. Twoi przyjaciele się\no ciebie martwią. A pan Potter to już szczególnie. - Co ma\nPan na myśli? - spytałam czując, że się rumienie. - Nic,\nnic. Po prostu zamień wreszcie kogoś w jaszczurkę i uśmiechnij\nsię. Do widzenia. - Do widzenia – powiedziałam i odeszłam\noszołomiona. *** - Panno Clark, czy może Pani\npowtórzyć co powiedziałam? - zwróciła się do mnie nauczycielka\ntransmutacji. Niechętnie podniosłam wzrok na McGonagall i\npokręciłam przecząco głową. Kobieta westchnęła. -\nDlaczego mnie to nie dziwi? - spytała. - Szlaban panno Clark. Dziś\no 20 proszę się stawić u pana Filcha. Nie odpowiedziałam.\nNie miałam ochoty. Margaret szturchnęła mnie w ramię. -\nDługo masz zamiar użalać się nad sobą? Rozumiem, że Twój\nojciec to dupek. Ale proszę Cię ogarnij się, bo wszyscy zaczynają\nsię zastanawiać co takiego się wydarzyło, że sama Clarisse Clark\nod tygodnia nikogo nie zwyzywała, nie zamieniła w indyka, ani nie\npobiła. Potter nie daje mi spokoju i ciągle o ciebie wypytuje. Póki\nnie dostaniesz odpowiedzi od Dumbledore'a zacznij jako tako\nfunkcjonować, bo w szkole zaczyna się robić nudno. - Nie\nrozumiesz. - wyszeptałam. - Boję się, że dyrektor zgodzi się\nabym była szpiegiem u Śmierciożerców. Przeraża mnie to. Ale z\ndrugiej strony obawiam się, że mi nie pozwoli. Nie wiem co jest\nstraszniejsze i nie umiem przestać myśleć, że kiedy ja się\nświetnie bawię moja mama gdzieś cierpi. Jak pewnie sami\nzauważyliście opowiedziałam Margaret o wszystkim. Dziewczyna nie\nbyła zaskoczona, kiedy dowiedziała się, że przeszłam na "stronę\ndobra". Sama od dawna miała wątpliwości co do działań\nVoldemorta. Martwiło ją jedynie to, że po wizycie ojca poszłam do\ndyrektora prosić o pozwolenie na zostanie szpiegiem. Nie podobał\njej się ten pomysł, ale ja cieszyłam się, że chociaż z nią\nmogą szczerze o wszystkim pogadać. Mimo ocieplenia moich stosunków\nz Gryfonami nie ufałam im na tyle, aby opowiadać o swoich\nproblemach osobistych. Moja przyjaciółka była innego zdania. -\nPowinnaś im powiedzieć. Oni też się o ciebie martwią. - mówiła,\nkiedy szłyśmy do Wielkiej Sali na obiad. - Zrozum, że oni\nmają swoje problemy. Nie potrzebne im jeszcze moje. - Ale\noni.... - Margaret, przestań. - poprosiłam. - Na razie powinno\nCi wystarczyć, że dostałam pierwszy szlaban od tygodnia. Uznajmy\nto za poprawę mojego nastroju. - uśmiechnęłam się słabo, co\ndziewczyna przyjęła z takim entuzjazmem, że zaczęła mnie ściskać\nna środku korytarza. - Mam nadzieję, że teraz będzie już\ntylko lepiej. - wyszeptała po czym jak gdyby nigdy nic wmaszerowała\ndo WS. Nie pozostało mi nic innego, jak podążyć za\nprzyjaciółką. *** Kiedy nałożyłam sobie\nna talerz podwójną porcję potrawki ziemniaczanej i dwie duże\npiersi z kurczaka zauważyłam, że większość Ślizgonów\nprzygląda mi sie z uśmiechem. - Fajnie, że wracasz do żywych\nClarisse. - zaśmiał się Malfoy. - Ja po prostu jestem głodna.\n- warknęłam, na co ten uśmiechnął się jeszcze szerzej. -\nZaczynaliśmy się już martwić, że na zawsze zostaniesz takim\nsmutasem. - powiedział. - Nie mów nikomu, ale stęskniłem się za\nTobą. Posłałam mu zdziwione spojrzenie. Dobrze wiedziałam,\nże Lucjusz od dawna jest sługą Czarnego Pana i powinnam go raczej\nza to nienawidzić, ale wzruszyło mnie to, że ta banda kretynów\ntak się mną przejmuje. Uśmiechnęłam się do niego. - Fuuuj!\n- zawołałam na tyle głośno, że większość uczniów obecnych na\nobiedzie odwróciła się w moją stronę. - Jeszcze raz powiesz coś\ntakiego a zostaniesz Lucyną, Lucjuszu. - powiedziałam siląc się\nna groźny ton, ale trochę mi nie wyszło, bo razem z wyżej\nwymienionym parsknęliśmy śmiechem. Miny uczniów i nauczycieli\nbyły po prostu bezcenne. Patrzyli na mnie z niedowierzaniem, jakby\nzapomnieli, że jestem psychicznie chora. Na tą myśl zaśmiałam\nsię jeszcze głośniej. JAK MNIE TU DAWNO NIE BYŁO! Normalnie szok. Czuję się głupio po tak dłuuuugiej nieobecności, ale no mówi się trudno. Na swoje usprawiedliwienie powiem, że przez 8 MIESIĘCY nie miałam dostępu do internetu. Przez ten czas nie napisałam ani jednego zdania dotyczącego opowiadania i kiedy miałam napisać rozdział.... to się załamałam. Nie potrafiłam... I właśnie dlatego napisałam ten "wstęp" do rozdziału, bo nie umiałam przedstawić jakoś długo tej sytuacji i to w Clarissowy sposób :D Więc rozdział będzie w niedzielę! Jeszcze raz przepraszam :*\nRozdział XVI. "W prawdziwej przyjaźni nie chodzi o to,aby być nierozłącznym,tylko o to,żeby rozłąka nic nie zmieniła".\nSiedziałam w Pokoju Wspólnym,był wieczór.Jak mnie dzisiaj wszystko wkurzało!!! Nie miałam ochoty z nikim rozmawiać.Matt już wyjechał,Syriusz go przeprosił...chociaż tyle.Dziewczyny gdzieś się rozproszyły...siedziałam na fotelu przy kominku.Black siedział na kanapie w drugim końcu pokoju otoczony wianuszkiem dziewcząt,nie wiem czy podobały mu się ich zaloty czy nie,ja po prostu miałam wszystkiego dość.To już 2 tygodnie odkąd się rozstaliśmy.Próbowałam się uczyć ale słabo mi to wychodziło,nie wiem czemu miałam taki podły nastrój.Może to zerwanie?Voldemort?szkoła? Wszystko na raz! Miałam ochote coś rozwalić,albo się popłakać.Sama już nie wiem.\n-Bum!-ktoś podszedł mnie od tyłu.\n-Potter,nie jesteś zabawny.Daj mi spokój.-powiedziałam nawet nie patrząc na chłopaka.\nObszedł fotel dookoła i kucnął przede mną.\n-Chodzi o Łape?\n-Nie. Ja ... nie wiem.-wyszeptałam.-Mam dość.To wszystko jest taki skomplikowane.Nie wiem dlaczego mówie o tym z tobą.Odejdź stąd.\n-Isabelle daj spokój...\n-Serio nie mam nastroju,zostaw mnie samą.\n-Chodź ze mną.-złapał mnie za ręke.\n-Niby gdzie?-powiedziałam zrezygnowana, wstając z fotela.\n-Zobaczysz.Chcę ci poprawić humor.-uśmiechnął się.\n-Jeśli to kolejny głupi plan,żeby zeswatać mnie z Blackiem to już nigdy się do ciebie nie odezwe.\n-Oj tego to ja bym nie wytrzymał!\nZaśmiałam się. Wow...pierwszy raz dzisiaj się uśmiechnełam.Nie wierzę.\nKiedy zobaczyłem,że Isabelle wychodzi z Rogaczem,myślałem,że spłone z zazdrości.Okay...to mój przyjaciel,ufam mu,ale ja tak bardzo chcę,żeby Izz mi wybaczyła...zerwałem się z kanapy i pobieglem do dormitorium po mapę huncwotów.\n-James gdzie ty mnie prowadzisz?-zapytałam już w nieco lepszym humorze.\n-To chyba niezbyt "legalne",już późno,nie powinniśmy sami chodzić po Hogwarcie.-szepnełam.\n-Komu jak komu,ale tobie to chyba nie przeszkadza?Zawsze lubiłaś ryzykować.\n-Tak...kiedyś rzeczywiście tak było.-uśmiechnęłam się smutno.\n-Ja?-zaśmiał się.-Ja dalej jestem tym dzieciakiem,który robi sobie żarty z innych.\n-Dojrzałeś. Kiedy byliśmy razem byłeś inny niż jesteś przed wszystkimi,oni nie wiedzieli w tobie "tego czegoś" a teraz...już nie jesteś tylko Huncwotem.-uśmiechnełam się.\n-Uznam to za komplement.-odwzajemnił uśmiech.\nPo chwili weszliśmy do jakiegoś tunelu.Chyba skądś znałam to miejsce.\n-James?-zapytałam troche spanikowana.\n-Tutaj jestem.-poczułam jak bierze mnie za ręke.-Trzymaj się mnie.\nWypowiedział "Lumos" i zrobiło się jaśniej.\nPrzez jakiś czas szliśmy w tunelu i rozmawialiśmy o różnych sprawach,czułam się troche lepiej.\nNagle przed sobą ujrzałam jezioro znajdujące się przy szkole...ale jak my się tam znaleźliśmy?Nie wiedziałam,że z Hogwartu są jakieś inne wyjścia.Stałam i patrzyłam się oniemiała,nocą było tutaj naprawdę pięknie...Księżyc oświetlał dziedziniec,nad jeziorem krążyły świetliki.Wspaniały widok.\n-Wow...-tylko tyle mogłam powiedzieć.\nJames uśmiechnął się tylko i pociągnął mnie w stronę wielkiego dębu.\nRozejrzałam się zdezorientowana.I po chwili rzeczywiście zaczęło mi się przypominać.\n-Tutaj pierwszy raz mnie pocałowałeś.\n-No właśnie...kiedyś byliśmy ze sobą bardzo blisko,a teraz kiedy ty i Syriusz...Ja poprostu chcę,żebyś wiedziała,że mimo wszystko dalej jestem twoim przyjacielem.I nie ważne,czy ty i Łapa jesteście razem czy nie,ja zawsze będe przy Tobie.On jest dla mnie jak brat,ale ty Isabelle byłaś moją pierwszą prawdziwą miłością...o takich rzeczach się nie zapomina.I mimo,że oddaliliśmy się od siebie przez te wszystkie lata to wiedz,że zawsze możesz na mnie liczyć.\nMiałam łzy w oczach...jeju. Nie wiele myśląc,przytuliłam się do Pottera.\n-Dziękuje.-wyszeptałam._________________________________________Taaadaaaaam! Wreszcie zdobyłam się,żeby napisać ten rozdział.Już zapomniałam jak wiele radości mi to sprawia :) Przepraszam za tak długa nieobecność,już powróciłyśmy i teraz będziemy dodawać na bieżąco.I jak wam się podoba rozdział? Komentujcie! :* Może to być chociażby zwykła kropka z anonima,ale dajcie nam jakiś znak,że czytacie.Będziemy pisać chociażby dla jednej osoby,ale jak nikt nie komentuje to my odnosimy wrażenie jakby nikt tego nie czytał..to przykre.W każdym razie niebawem kolejny rozdział.*Co do Pottera i Izzy- Oni byli kiedyś razem,pamiętacie? :) Ja nie próbuje zrobić tak,żeby do siebie wrócili...poprostu chcę podkreślić to,że oni się przyjaźnią i wspierają mimo wszystko :)Buziaki,Nika.\nZapowiedź rozdziału! Hej kochani! :* Chciałabym was bardzo przeprosić za naszą długa nieobecność.Scarlett nie ma komputera a ja...no cóż,troche mi się życie pokomplikowało. Jednak wracamy! Nowego rozdziału możecie spodziewać się już w tym tygodniu,także zapraszam do odwiedzania naszego bloga,sprawdzania czy nie ma przypadkiem nowej notki i do KOMENTOWANIA :)Love u guys,Nika.\nRozdział XV "Może Ojciec ma rację..."\nKiedy wzeszło słońce, już\nwiedziałam, że ten dzień będzie zaliczony do jednego z najgorszych. Po pierwsze\ndlatego, że była sobota 7 rano. Po drugie, bo dziewczyny z dormitorium\nrozmawiały o swoich problemach sercowych. A po trzecie… po trzecie dlatego, że\nmusiałam iść z Izzy i tym całym Mattem do Hogsmeade. Jak ja nie cierpię takich\ndni! - Hej Kate! Już wstałaś? – na\nmoje łóżko rzuciła się Lily z promiennym uśmiechem na twarzy. - Nie. – warknęłam mocniej\nnakrywając się kołdrą.\n- Przecież widzę, że nie śpisz. – roześmiała\nsię Ruda. Zignorowałam ją. - Daj jej spokój Lily. – mruknęła\nIsabelle. – Znowu ma muchy w nosie.\n- A żebyś wiedziała. – syknęłam.\n– Całą hodowlę!\nRozzłoszczona do granic możliwości\nwyplątałam się z kołdry, i klnąc pod nosem, jak szewc, zatrzasnęłam, z głośnym\nhukiem, drzwi od łazienki. W pośpiechu ogarnęłam jasne siano na głowie,\nprzemyłam twarz i wcisnęłam na siebie pierwsze, lepsze ciuchy. Kiedy wyszłam z\ntoalety dziewczyny siedziały na moim łóżku patrząc na mnie ponaglająco. „Oho, czyli mam przesrane” –\n- Kate, usiądź. – powiedziała oficjalnym tonem\n- Czyli jakaś grubsza sprawa. – burknęłam, ale\nposłusznie zajęłam miejsce naprzeciwko nich. – O co chodzi?\n- Zauważyłyśmy, że ostatnio bardzo się od nas\noddaliłaś. – zaczęła Evans.\n- No co Ty? – udałam zaskoczoną. – Dobry\nrefleks. - Postanowiłyśmy to wszystko\nnaprawić. – ciągnęła Ruda ignorując moją uwagę. - Będziemy teraz rozmawiały o\nswoich problemach? Nie dzięki od tego mam mojego chomika. – prychnęłam. - W pewnym sensie masz rację. W\nżyciu Izzy, Sarah i moim dużo się teraz dzieje, chciałybyśmy abyś posłuchała o\ntym i może wpadłabyś na pomysł co zrobić w zaistniałej sytuacji.\n- No ja się chyba przesłyszałam! Naprawdę, z\ncałym szacunkiem, nie chce mi się tego teraz słuchać, serio. Mam ciekawsze\nrzeczy do roboty.\n- Na przykład? - Na przykład właśnie miałam…\ndobra wygrałaś. – syknęłam. – Porozmawiajmy. No i rozmawiałyśmy. Szczerze to\nnie zdziwiło mnie, że Isabelle i Syriusz znowu zerwali. Za Ich plecami wszyscy\nzakładali się o to, ile ten związek wytrzyma. Po wysłuchaniu całej historii\nczekało mnie jeszcze długie po południe. Czyli wyprawa do wioski z Isabelle i\nMattem, co oznacza całe po południe paplaniny o tych Ich sercowych sprawach! Łaziliśmy po sklepach, byliśmy w\ntrzech miotłach, spacerowaliśmy… A! I Isabelle obcięła włosy. Do połowy pleców\ni zrobiła sobie bordowo-czerwone pasemko. Jak szaleć to na całość… Nie\nwyglądała źle, nawet całkiem nieźle, ale mnie bardziej interesowała witryna\nsklepu ze zwierzętami. Byłam tak pochłonięta wystawą, że nie zauważyłam kiedy\nnatknęli się na nas huncwoci. Zwróciłam uwagę na Ich obecności dopiero, kiedy\nSmith tupnęła nogą z frustracji.\n- Ale, że o co chodzi? – wymamrotałam nie dość\ninteligentnie. Wszyscy spojrzeli na mnie. - A rozumiem. – mruknęłam. – Teraz\njest ten moment, kiedy się kłócicie a potem wpadacie sobie w ramiona? - Nie bądź sarkastyczna Kate. –\nupomniała mnie dziewczyna. Wzruszyłam ramionami i w milczeniu obserwowałam całą\ntą sytuację. - Czego ode mnie chcesz Black? – warknęła. - Black? – powtórzył chłopak. –\nCzyli od teraz tak się do mnie zwracasz?\n- A zasłużyłeś, żebym zwracała się inaczej? - Szczerze, to nawet nie wiem co\ntakiego zrobiłem. Wysypałem jedzenie na głowę Twojego przyjaciela, okej.\nPrzepraszam Matt, jeżeli o to chodzi. Ale Ty zdemolowałaś mój pokój. Uwierz,\nnie wygodnie się śpi na kawałkach banana. - Zasłużyłeś sobie. - Do cholery jasnej, Smith! –\nwrzasnął chłopak. – Nie możemy o tym zapomnieć?\n- Twoje argumenty mnie nie przekonują. Chłopak pokręcił głową z\nirytacją. - Clarisse też tam była. Jestem\npewna, że ona również jest na was wściekła. – odezwała się ponownie Isabelle. - A od kiedy to wy się\nprzyjaźnicie? – spytał zaskoczony Syriusz. – To teraz ona cieszy się u ciebie\nwiększymi względami niż ja?\n- Wczoraj pokazałeś, że nie\nzasługujesz na moją uwagę i wcale Ci na niej nie zależy! - Okej, skoro jesteś święcie\nprzekonana, że moje zachowanie jest karygodne to możemy zapytać Twoją nową\nprzyjaciółkę, co ona myśli o tej całej sprawie.\nJak na zawołanie w obrębie\nnaszego wzroku pojawiła się sylwetka dziewczyny. Wydawało mi się, że tylko ja\nją zauważyłam, ale zaraz moje obawy, rozwiał Potter drąc się, jak opętany.\n- Clarisse! – kiedy ta nie\nzareagowała, powtórzył. – Clark, natychmiast tu podejdź!\nDziewczyna spojrzała w naszą\nstronę a wszystkim, łącznie ze mną, odebrało mowę.\n- Czego?! –\nkrzyknęłam w stronę grupki Gryfonów zebranych pod sklepem zoologicznym,\nnaprawdę nie miałam ochoty z nimi rozmawiać.\nco Ci się stało? – zapytał Potter podbiegając do mnie i dotykając rany na moim\npoliczku. - Nic. –\nwarknęłam odsuwając się od niego i strząsając jego rękę. - Przecież\nwidzimy… - mruknęła Izzy, kiedy razem z resztą podeszła do mnie i Pottera.\noni nie mają swojego życia, że muszą tak się mieszać w moje?” – pomyślałam.\nwłosy mam trochę nie ułożone, ale bez przesady… - mruknęłam. – A teraz\npozwólcie łaskawie, że sobie pójdę. - Ale… - Żadnych\n„ale” Potter. – warknęłam. – Zostaw mnie w spokoju, jasne? – wycedziłam przez\nzaciśnięte zęby i zanim którekolwiek z nich zdążyło zareagować odeszłam w tylko\nsobie, no dobra nawet mi, nieznanym kierunku.\nnaprawdę to wcale nie miałam ochoty Ich zostawić, głupio się przyznać, ale\nnawet Ich wszystkich polubiłam, nawet Pottera. Po prostu wczorajszego wieczoru\nsprawy się trochę pokomplikowały a ja po prostu nie mam ochoty narażać moich\nWracałam właśnie do swojego dormitorium. Byłam wściekła na Jamesa i\nSyriusza. Ale przede wszystkim Jamesa… Jak on mógł się tak zachować?! Co za\nniewychowany cham. Obrażanie go, choćby w myślach, poprawiło mi humor. Kiedy\nweszłam do pokoju czekała na mnie niespodzianka. Oczywiście rozpoznałam go od\nrazu, nawet w przebraniu Śmierciożercy, był łatwy do zidentyfikowania.\nPrzeżyłam niemały szok… No bo to chyba nie jest normalne, że jakiś kolo w masce\nwbija się nastolatce do pokoju i siada na jej łóżku a jeszcze lepiej, bo tym\ngościem jest jej ojciec.\n- Czego chcesz? – warknęłam\nmodląc się w duchy, żeby mi głos nie zadrżał.\n- To już nie wolno mi odwiedzić własnej córki? - Zwykła paczka z cukierkami raz na miesiąc w zupełności mi wystarcza.\n- Nic się nie zmieniłaś. –\nzaśmiał się ściągając maskę. Jego twarz szpeciła okropna blizna wiodąca od\nprawego oka do dolnej wargi. - Nie przyjechał byś do mnie, gdybyś nie miał jakiejś ważnej sprawy…\nMama wie, że służysz Voldemortowi? - Twoja matka to teraz Twoje najmniejsze zmartwienie. Razem z dziadkami\nsą bezpieczni, chyba, że zaczniesz sprawiać kłopoty, wtedy sytuacja może się\nzmienić. – warknął w charakterystyczny sposób marszcząc brwi, aż się cofnęłam\nuświadamiając sobie, że ja również tak robię, kiedy jestem zdenerwowana. - A\nodpowiadając na Twoje pierwsze pytanie – tak, służę Czarnemu Panu, tak jak\nkażdy szanujący się, wywodzący się z dobrej rodziny, czarodziej powinien. Posłuchaj\nClarisse… w szeregach Voldemorta krążą plotki, że moja rodzona córka odmówiła\nCzarnemu Pana wstąpienia do jego armii, czy to prawda? Przełknęłam ślinę. - Tak. Nie będę służyła temu mordercy. - Zachowujesz się zupełnie, jak matka. Wydaje Ci się, że możesz zmienić\nświat… Opowiadała Ci kiedyś może, że zaraz po Twoim urodzeniu próbowała uciec\node mnie i zostawić Cię samą ze mną?. – zapytał patrząc mi prosto w oczy.\n- Kłamiesz. – syknęłam. – Ona by mnie nie zostawiłaby mnie, nie z Tobą!\nZaśmiał się, po czym szybko\nprzyjął na twarz groźne oblicze. – Posłuchaj mnie dziewczyno. Przez 16 lat znosiłem Twoje towarzystwo w\nmoim domu. Przez 16 lat wychowywałem Cię na prawdziwego Ślizgona. A Ty teraz\nmasz czelność odwracać się przeciwko mnie?! Do reszty zdurniałaś!\nPowstrzymałam łzy. - Przepraszam, że zawiodłam Twoje oczekiwania, ale ja nie mam zamiaru\ndołączyć do tego całego Lorda. - Nie chcę tego słuchać. Będziesz mu służyła, czy ci się to podoba, czy\nnie! I nie chcę słyszeć żadnych dyskusji Nawet nie wiesz, jaki byłby to\nzaszczyt dla naszej rodziny. Lord Voldemort osobiście złożył wizytę mojej\ncórce! Moja mała Clarisse miałaby zostać prawą ręką Voldemorta. Bylibyśmy\nustawieni do końca życia a Ty rządziłabyś światem u jego boku.\n- Mówisz tak, jakby On miał zamiar mnie poślubić. – powiedziałam,\nzastanawiając się nad znaczeniem jego słów.\n- Tylko Czarnemu Panu\nsą znane jego plany. – oznajmił, ale patrzył na mnie, jak na przepustkę do wygodnego\nżycia. - Teraz już muszę wracać, nie\nmyśl, że jesteś jedyną rzeczą na liście moich dzisiejszych prac do wykonania.\nAle obiecuję Ci słonko, że znowu Cię odwiedzę razem z Twoim strojem\nśmierciożercy. – zrobił pauzę, jakby się nad czymś zastanawiał. – A to masz na\npamiątkę, abyś nie zapomniała o mojej wizycie i pamiętała, że od Twojej decyzji\nzależą dalsze losy tej szmaty zwanej Twoją matką i jej zdurniałych rodziców.\nOjciec wycelował we mnie różdżką, z której\nwyleciał w moją stronę żółty strumień światła. Mój własny ojciec potraktował\nmnie Cruciatusem. Ostatnią rzeczą jaką zapamiętałam, zanim straciłam przytomność, był\nkolejny strumień światła pędzący w moją stronę. Spacerując i wspominając\nwczorajsze wydarzenia zdałam sobie sprawę, że zawędrowałam w dotąd nie znane mi\nokolice miasteczka. Wszystko naokoło wyglądało tak… mugolsko.\n„No świetnie. Jeszcze brakowało,\nżebym się zgubiła.” – pomyślałam. Zawróciłam i zaczęłam po prostu\niść przed siebie z nadzieją, że w jakiś magiczny sposób znajdę się z powrotem w\nHogsmeade. Minęła mnie jakaś grupka przedszkolaków, jeden z nich pokazał na\nmnie palcem i powiedział do swojego kolegi – „Ta dziewczynka jest\nzielono-fioletowa na twarzy!” Rzuciłam bachorowi mordercze spojrzenie nr 7, co\nsprawiło, że dzieciak krzyknął cicho, po czym pobiegł na skargę do\nwychowawczyni. „Może ojciec ma rację.” –\npomyślałam. – „Może ten świat trzeba by było oczyścić z mugoli…NIE!” –\npowiedziałam sobie stanowczo, kiedy minęłam witrynę jakiegoś sklepu i\nzobaczyłam swoje odbicie. Fioletowy siniak pod okiem, jeden\nna nosie, spuchnięty policzek i fioletowo-zielone czoło\n„To ze śmierciożerców trzeba\noczyścić ten świat” – powiedział sobie w myślach starając przekonać samą siebie\no słuszności tych słów.\nZaraz po tym zrobiłam najgorszą\nrzecz, jaką mogłam zrobić – pomyślałam o mamie. Wspomnienia o niej wypełniły\nmoją głowę w błyskawicznym tempie. Już wiedziałam co zrobić. Dam, dam, dam! Po długiej, dłuższej niż bym chciała, przerwie powracam w dość ponurym rozdziale, jak na moje... No, ale mówi się trudno, następny rozdział już się nawet produkuje i to właśnie w nim pojawi się dużo ważnych informacji... Ten rozdział nazwałabym takim prologiem do tego, co zamierzam zrobić :D No, ale nie przedłużając zapraszam bardzo, bardzo serdecznie do komentowania.\nXIV "Na swoją obronę powiem, że do twarzy Ci w dżemie truskawkowym."\nSyriuszem w Pokoju Wspólnym. Oprócz nas było dość mało osób, niewielka grupka\ndziewcząt w całkiem innym kącie pokoju i kilku 2-klasistów grających w szachy.\n-Jak to możliwe...-wciąż nie mogłam uwierzyć w to\nco zobaczyłam.- Clarisse i Potter!?\n-Co cię tak śmieszy?-zapytałam.\n-Nic.-zaśmiał się znowu.\n-Więc przestań się śmiać-dźgnęłam go w żebra.\n-Nie mogę...-znów wybuchnął śmiechem na co i ja\nNagle drzwi do Pokoju Wspólnego otworzyły się i\nwszedł jakiś 1-klasista,podszedł do mnie i do Blacka niepewnie.\n-Isabelle, dyrektor cię wzywa. -powiedział.\n-Już idę -uśmiechnęłam się do niego i wstałam z\n-O co chodzi?- zapytał Łapa, kiedy chłopiec sobie\n-Pewnie coś z Zakonem. - odpowiedziałam. - Zaraz\nwracam. -pocałowałam go delikatnie w usta i już chciałam wyjść, gdy przyciągnął\nmnie do siebie i pocałował namiętnie. Nogi miałam jak z waty. Usiadłam mu na\nkolanach i owinęłam ręce wokół jego szyi.-Pospiesz się-wymruczał mi do ust, na\nco odpowiedziałam mu głębokim pocałunkiem.\n-Dobrze.-uśmiechnęłam się i wyszłam.\nZapukałam do drzwi gabinetu dyrektora.\n-Wejdź Isabelle-usłyszałam głos staruszka.\nOtworzyłam pewnie drzwi i po chwili znalazłam się w środku.\n-O co chodzi, profee...- urwałam, bo zobaczyłam\nwysoki chłopak, o czarnych włosach i ciemnych oczach, bardzo przystojny. Matt!\n-Matty! -krzyknęłam uradowana. Kątem oka\nzobaczyłam, że Dumbledore uśmiecha się delikatnie. Wiedział jak blisko z Mattem\n-Cześć -uśmiechnął się szeroko, a ja do niego\npodbiegłam i przytuliłam się z całych sił. Tak bardzo za nim tęskniłam.\n-Stęskniłem się za tobą -pogładził mnie po\nplecach. Poczułam, że po moim policzku spływa łza. Byłam\ntaka szczęśliwa! - Ja za tobą też. Nawet nie wiesz jak\n- Mam nadzieję, że płaczesz ze\n-Oczywiście, że tak. Nawet nie wiesz jak bardzo\nmi ciebie brakowało. -odpowiedziałam dalej tuląc się do niego .\nNie chciałam go puszczać, bałam się, że znowu\ngdzieś odejdzie. - Dalej masz kolczyka-uśmiechnęłam się szeroko i\npopatrzyłam na jego ucho, w którym był mały, czarny kolczyk. Zrobiliśmy razem, on\nkolczyka w uchu, ja mojego też. Matt miał tylko jednego w jednym uchu. Ja\nmiałam jednego w lewym i 4 w prawym.\nOdsłonił delikatnie moje włosy.\n-Ty też masz-uśmiechnął się i pogładził mnie po\nZaśmiałam się cicho. Jak ja go kocham! Oczywiście jak przyjaciela. Ba! Jak\n-Wyglądasz groźnie-uśmiechnęłam się. Wow! Ja się\nprzy nim cały czas uśmiecham!\n-Jestem groźny-puścił mi oczko, a na mojej twarzy\nznowu zagościł szeroki uśmiech.\n-Ojej! Profesorze, zapomniałam, że profesor tutaj\nMatt objął mnie w talii.\n-My już pójdziemy. - powiedział grzecznie.\n-Oczywiście, myślę że skończyliśmy. - rzekł\nuprzejmie profesor i uśmiechnął się do nas. Pożegnaliśmy się z nim i ruszyliśmy\ndo Pokoju Wspólnego Gryffindoru.\n*Oczyma Blacka* Od kilku minut siedziałem\nsamotnie w Pokoju Wspólnym. Leniwym wzrokiem przyglądałem się zajęciom\npozostałych Gryfonów. Część odrabiała lekcję, co za porywająca czynność, część\nsiedziała w małych grupkach i rozmawiała przyciszonym głosem, jakby dzielił Ich\njakiś wielki sekret i nikt nie mógł się o tym dowiedzieć. Ziewnąłem, po czym\nprzeciągnąłem się niedbale. Nienawidziłem, kiedy mi się nudziło. Była to ta\njedna z rzeczy, która doprowadzała mnie do szału. Jeśli kiedyś zostałbym\nporwany i poddawany torturą, to na pewno jedną z nich byłoby siedzenie w jednym\nmiejscu przez dłuższy czas. Załamałbym się wtedy psychicznie. Użalałbym się nad\nsobą dłużej, gdyby nie pewna drobna osóbka, która postanowiła mi przerwać. O mało nie dostałem zawału, kiedy\nLily Evans usiadła na fotelu obok mnie. Na początku spojrzała na mnie nieufnie,\nodgarnęła swoje rude włosy i w końcu się odezwała.\n- Słuchaj Black, wiesz gdzie jest\nIzzy? - Dumbledore ją po coś wezwał, a\nco? – zagadnąłem. – Jest Ci do czegoś niezwłocznie potrzebna? Pali się wam\ndormitorium? Sarah chce popełnić samobójstwo, lub co gorsza… o zgrozo! Zgubiłaś\npracę domową?! - Ha ha, ale zabawne. – burknęła\nRuda, ale na jej twarzy pojawił się delikatny rumieniec. Uśmiechnąłem się z satysfakcją. - Chciałam z nią po prostu o\nczymś pogadać. – mruknęła speszona. – Och! – wykrzyknęła nagle dziewczyna, czym\nzwróciła na siebie uwagę całego Pokoju Wspólnego.\n- Co się stało? – spytałem nie\nbardzo rozumiejąc, jej dziwne wahania nastroju. - Wiem, po co Izzy poszła do\ndyrektora. – odparła i widząc moją minę dodała. – Pewnie Matt przyjechał! Tak\nsię cieszę, dawno go nie widziałam! Izzy też pewnie się stęskniła. Nie odzywał\nsię przez dłuższy czas, tak się o niego martwiła.\n- Okej, starczy tego, kim do\ncholery jest ten Matt?! - wykrzyknąłem.\n- Nie gorączkuj się tak, bo nie\nmam zamiaru holować Cię do Skrzydła Szpitalnego. Jestem pewna, że nie jesteś\nlekki jak piórko. – skarciła mnie. - Matt to bardzo, bardzo, ale to bardzo\ndobry przyjaciel Izzy. Nie musisz być o niego… zazdrosny. Właśnie! Nie bądź\nzazdrosny? – spytałem niedowierzając.\njesteś zazdrosny, to już chyba trzeci raz, kiedy to mówię. - Ha, ha. –\nwymamrotałem. - A\nzmieniając temat. Wiesz może, gdzie jest Remus? - Powinien\nbyć w bibliotece, a co? Zakochana? – spytałem, poruszając przy tym dwuznacznie\nbrwiami. – Nasza Liluś zakochana w naszym Remusku? Uhuhu, szykuje się gorący\nromans między dwojgiem prefektów… Już sobie wyobrażam te potajemne spotkania w\nbibliotece, podczas których… Właśnie w\ntym momencie oberwałem poduszką. - Możesz\nsię zamknąć?! - warknęła na mnie Evans,\nktórej twarz pokrywały dwie szkarłatne plamy. – Chciałam się go tylko spytać o\npracę z zaklęć. - Pracę z\nzaklęć? A więc tak to się teraz nazywa. – zarechotałem. - Jesteś\nniemożliwy. – skwitowała Evans, po czym znów zdzieliła mnie po głowie poduszką,\nprzy okazji psując mi moją idealną fryzurę.\nuważaj! – krzyknąłem. – Nawet nie wiesz, ile ją układałem. – udałem rozgniewanego.\nprzepraszam najmocniej za zepsucie, tak idealnej fryzury, która dodaje Ci tyle\nuroku. Oh, ja głupia. Co mam zrobić żebyś mi wybaczył, zniszczenie tego dzieła\nsztuki? – spytała chwytając się teatralnie za serce. – A tak między nami wyglądasz\njakbyś miał szczotkę do podług na głowie. - Widzę\nEvans, że Ci się wyostrzył humorek. – zauważyłem. – Jestem z ciebie taki dumny.\nsię od mistrza. - Oj,\nprzestań, bo się zarumienię. – mruknąłem rozbawiony.\nmiałam na myśli ciebie… - zaśmiała się głośno dziewczyna. – Chodziło mi raczej\no Clarisse… nawet jak na Ślizgonkę ta dziewczyna ma cięty język. - Ale\npotrafi też być miła. – zauważyłem. – Czasami.\nrację. Oddała szkole wielką przysługę zamieniając się w tańczącą, oblepiona\nzieloną mazią, małpkę. Dawno się tak nie ubawiłam. - Będziecie\nmi to do końca życia wypominali? – spytałem zażenowany. - A co Ty\nsobie myślałeś? Oczywiście, że tak. Chciałem\njej coś odpowiedzieć coś co zamknęło by jej tą nazbyt uśmiechniętą buźkę, ale w\ntej chwili wydarzyło się coś, co skutecznie odwróciło moją uwagę. Zamurowało\nmnie, kiedy do Pokoju Wspólnego wmaszerowała Izzy pod rękę z jakimś facetem.\nPoczułem, jak ogarnia mnie wściekłość. Ja się pytam, co to ma znaczyć?! Zanim\njednak zdążyłem zareagować, czyli przyłożyć temu gachowi w twarz, Lily\nrozpromieniła się i podbiegła do chłopaka przytulając go z całych sił. Mowę mi\nodjęło, a to nie zdarza się zbyt często. Kiedy Evans pozwoliła wreszcie\nchłopakowi zaczerpnąć powietrza cała trójka usadowiła się koło mnie. Spojrzałem\nna Ich twarze pytająco. - Syriuszu,\npoznaj Matta. – odezwała się Izzy ciągle szczerząc się z niewiadomych przyczyn.\n- Jeej. –\npowiedziałem w miarę cicho, ale i tak obie dziewczyny posłały mi karcące\nspojrzenia. - Mi też miło\nCię poznać. – odparł chłopak. Właśnie w tym momencie uświadomiłem sobie, że\ngo nie polubię. Zapanowała dość niezręczna cisza.\n- Więc…. –\nzaczęła Lily chcąc przerwać milczenie i nie doprowadzić do mojego wybuchy\n(chwała jej za to!) – Matt, dlaczego tak długo się nie odzywałeś?\nzdał sobie sprawę, że mówi do niego po paru sekundach.\ndużo do roboty. – wyjaśnił i zaczął opowiadać, co interesowało mnie tak bardzo,\nże po prostu przestałem go słuchać. Siedziałem\ncicho wpatrując się w tańczące płomienie ognia w kominku, kiedy zdałem sobie\nsprawę, że wszyscy troje się na mnie.\nPowiedziałam, że zakolegowaliśmy się ze Ślizgonką a Matt spytał się ciebie, co\nmyślisz o mieszkańcach innych domów. – wyjaśniła mi Izzy wrogo na mnie patrząc.\nKrukonów i Puchonów nic nie mam. Ślizgonów za to nie znoszę, najchętniej\npozamykałbym Ich w większej klatce dla chomika i patrzył, jak biegając w kółku,\nalbo zasypują się w trocinach. – odparłem obojętnie. - To\ndlaczego zaprzyjaźniłeś się z tą dziewczyną?\nuratowała Izzy? – odpowiedziałem pytaniem na pytanie. – Poza tym okazała się\nnie być aż taka zła… Jest najbardziej wredną osobą jaką znam, potrafi wywinąć\nsię od każdego szlabanu, dużo „huncwoci” i idzie z nią normalnie pogadać.\nOczywiście jeżeli przez rozmowę rozumiesz to, że ona po chwili rzuca się na\nciebie z pięściami i wyzywa od najgorszych.\n- To musi\nbyć interesująca osoba. – zaśmiał się ten cały Matt. – Izzy zaprowadziłabyś\nmnie do biblioteki, muszę koniecznie znaleźć jedną książkę.\nMatt, czy Ty zawsze musisz czytać? Jesteś pod tym względem niemożliwy. –\nodparła dziewczyna, ale wstała. Miałem\nochotę krzyknąć, żeby nie szła nigdzie z tym facetem, nie ufałem mu, ale oni\njuż upuścili Pokój Wspólny. Nie miałem jednak zamiaru siedzieć tak nie wiedząc\nco się dzieje z moją dziewczyną. Zerwałem się z miejsca i pobiegłem do swojego\ndormitorium. Potter powinien tam być, a to on ostatnio miał Mapę. *Oczyma Clarisse*\nna parapecie niedaleko biblioteki zajadając się kanapkami z dżemem i czytając\n„W pierścieniu ognia” mugolskiej autorki. Znajdowałam się tu od kilku godzin i\nnie miałam najmniejszej ochoty wracać do dormitorium. Po pierwsze dlatego, że\nCyzia szykowała się na randkę z Malfoyem i po całym pokoju były porozrzucane\njej ciuchy i kosmetyki a sama Panna Black biegała po pomieszczeniu szykując się\nna cztery godziny przed wyjściem. Po drugie dlatego, że Margaret ciągle męczyła\nmnie tematem Pottera. A po trzecie, i najważniejsze, chciałam w spokoju zjeść kanapki\nz dżemem. Byłam tak\nskoncentrowana na czytaniu, że nie zauważyłam jak koło mnie pojawiła się Izzy z\njakimś chłopakiem. - Cześć\nClarisse. – odezwała się Smith, czym omal nie przyprawiła mnie o zawał serca.\ntak mnie przestraszyła, że w ogólnym szoku i otumanieniu rzuciłam w jej\ntowarzysza kanapką z dżemem. Trafił centralnie w czoło. Pieczywo zjechało po mu\npo twarzy zostawiając za sobą ślady dżemu truskawkowego na czole, nosie,\npoliczkach i brodzie. - Ups. –\nwymamrotałam niezbyt speszona. Smith\n- Na swoją\nobronę powiem, że do twarzy Ci w dżemie truskawkowym. – dodałam. Chłopak\noblizał się zgarniając część „amunicji”. - Wybaczę\nCi tylko dlatego, że to całkiem dobre. – zaśmiał się a ja mu zawtórowałam.\nTylko Izzy się nie uśmiechnęła. - Tak\nwłaściwie, to co tu robisz, Clarisse? – spytała podejrzliwie. - Bez obaw,\ntym razem nie łamię prawa. – zaśmiałam się. – Po prostu musiałam gdzieś w\nspokoju poczytać a w bibliotece jest za duszno i smętnie.\nsiedzisz tu i atakujesz ludzi swoim prowiantem. – dokończył za mnie chłopak. - A żebyś\nwiedział. Przygotuj się na to, że mój adwokat przyjdzie do ciebie i zażąda\nzapłaty za zmarnowany dżem. – ostrzegłam go próbując być poważną, niestety jak\nzwykle mi to nie wyszło, bo po chwili oboje zaśmiewaliśmy się na całego. - Tak przy\nokazji jestem Matt. – przedstawił się chłopak.\nClarisse, często atakujesz ludzi dziwnymi przedmiotami, albo żywnością? - Zwykle\nstosuje kociołki z eliksirem przypominającym zielonego gluta, albo po prostu\nstosuje pięści. – wyjaśniła Izzy tym razem się uśmiechając.\nże Potter Ci się poskarżył. Wielki mi rzeczy, to tylko złamany nos. - O! A więc\nto o Tobie słyszałem dzisiaj tyle… dobrych rzeczy. - Bardzo\nprawdopodobne. – przyznałam. – Powiedz mi Matt, skąd Ty się tu właściwie\nwziąłeś? – nie moja wina, że zabrzmiało to jak pytanie: „Z jakiej jesteś\nplanety?” po prostu tak jakoś wyszło. -\nDumbledore zaprosił mnie tutaj, bo… - zająknął się.\nClarisse też jest w Zakonie. – wyjaśniła mu Smith. - A\nrzeczywiście, zupełnie o tym zapomniałam. – przyznałam. – Skoro ma to coś\nwspólnego z Zakonem to nie chcę tego słuchać na korytarzu. Szpiedzy białego\nCzarnego Pana są nawet w Hogwarcie. – odparłam. – Hej, macie ochotę odwiedzić\nkuchnię? Strasznie zgłodniałam.\nprzed chwilą jadłaś. – zauważyła Smith.\nale to było wieki temu. - Poza tym\nnie wiadomo gdzie jest kuchnia. Żaden z uczniów tam nie chodzi. – dodała a Matt\nna nich, jak na ufoludków. -\nZaktualizujcie dane. – parsknęłam i ruszyłam w stronę pomieszczenia pełnego\nSkrzatów Domowych. * Oczyma Pottera *\nnad Mapą Huncwotów od kilkunastu minut i żadnemu z nas nie przyszło do głowy,\nżeby przestać. Wpatrywaliśmy się, jak zahipnotyzowani w trzy małe kropki\nznajdujące się niedaleko biblioteki. - Co oni\ntak długo gadają? – warknąłem zniecierpliwiony. - Nie wiem,\nale mam nadzieję, że chociaż Clarisse nie polubi tego gościa i zamieni go w\ntańczącą kurę. – odparł Black nie spuszczając wzroku z kawałka pergaminu. –\nGdzieś idą! Oczywiście,\nże zachowywaliśmy się jak banda zazdrosnych kretynów, ale nie było innego\nwyjścia. Nawet nie rozmawiając z tym Mattem jakoś mu nie ufałem. No bo niby\nskąd się on tak nagle wziął w Hogwarcie? Nigdy wcześniej o nim nie słyszałem a\non pojawia się z nikąd. Trochę to podejrzane. - Hej! –\nkrzyknąłem zaskoczony. – Skąd ta lokata dziewczyna wie, gdzie jest kuchnia?! - Wydaje się, że ona wie więcej o tym zamku niż nam się tylko wydaje. - Nie podoba mi się ten cały\nMatt. – syknął patrząc, jak tych troje zostaje oblężonych przez skrzaty domowe.\n- Co proponujesz? – zapytał\n- Mam pewien pomysł. – oznajmiłem uśmiechając się\nprzebiegle. – Widziałeś gdzieś moją pelerynę? * Oczyma Clarisse * Siedzieliśmy na podłodze\nzajadając się kanapkami i popijając je gorącą czekoladą. Gawędziliśmy o… w\nsumie o niczym szczególnym, taka tam gadka szmatka. Co jakiś czas podbiegały do\nnas Skrzaty proponując jedzenie. Grzecznie im odmawialiśmy, to znaczy oni im\nodmawiali mi kazali milczeć, bo kiedy tylko się odzywałam Skrzaty zaczynały\ndrżeć, kłaniać mi się i same siebie okaleczać. To chyba przez moje Ślizgońskie\npochodzenie, tak tylko podejrzewam. Właśnie miałam zaczynać kolejną porcję\nkanapek z dżemem, kiedy wydarzyło się coś odrobinę niepokojącego. A mianowicie\nnad głową Matta pojawił się kufel soku pomarańczowego (poznałam po zapachu, a\ntak na marginesie od niego też jestem uzależniona) a z drugiej strony miska z\nbudyniem. Wszystko wyglądało jakby było trzymane przez niewidzialną rękę. Po chwili\ncała zawartość kufla i misy wylądowała na twarzy i ubraniach Matta. Izzy\npisnęła przerażona a ja rzuciłam łyżeczką w niewidzialne coś. Jakże się\nzdziwiłam gdy łyżka odbiła się od powietrza a ono mruknęło, jakieś dziwne\nznajome: „Auć”. - POTTER?! – wrzasnęłyśmy\njednocześnie z Izzy.\n- O-o. – mruknął ktoś drugi. - BLACK?! – wydarłyśmy się po raz\ndrugi, a na dźwięk mojego głosu Skrzaty zaczęły potykać się o własne nogi. - Co wy tu na gacie Merlina\nrobicie?! – ciągle byłam zła, ale ze względu na Skrzaty zmniejszyłam natężenie\ngłosu. Nie doczekałam się odpowiedzi.\nZamiast tego usłyszałam dźwięk zamykanych drzwi i czyjeś szybko oddalające się\nkroki. Spojrzałam zdruzgotana na Matta. Mimo całej sytuacji nie udało mi się\npohamować cichego parsknięcia. - Ha, ha. – burknął Matt. – Przez\nte dwa laty zapomniałem, że w Hogwarcie zawsze trzeba uważać, czy w pobliżu nie\nma wariatów z kawałkami jedzenia. - Tak to już jest. Jesteśmy\njedną, wielką rodziną, obrzucającą się żarełkiem. - Witamy w domu. – dodała sucho\nIzzy, po czym spojrzałyśmy na siebie porozumiewawczo. – Chodź, zabierzemy Cię\ndo Wieży Gryfonów i jakoś się ogarniesz…\n- … My za ten czas zajmiemy się\ntymi urwisami. - Na pierwszy rzut oka widać, że\nsą zazdrośni… Mniejsza, że nawet Ich teraz nie widziałem. – powiedział cicho\nchłopak. Zaprowadziłyśmy Matta do Pokoju\nWspólnego. Izzy zaprowadziła go do swojego pokoju, bo tylko tam mógł skorzystać\nz łazienki. Blacka ani Pottera nigdzie nie było widać, pewnie zaszyli się u\nsiebie w dormitorium. Trudno i tak Ich dorwiemy. Kiedy Matt brał prysznic, ja z\nSmith rozsiadłyśmy się na jej łóżku. - Jacy z nich kretyni! –\nkrzyknęła Izzy. – Nie obchodzi mnie, że byli zazdrośni! Na takie zachowanie nie\nma wytłumaczenia. - Ale o co oni mieli być\nzazdrośni?! Rozumiem Blacka, jesteście parą a Ty nagle BUM, pojawiasz się z\njakimś facetem… chociaż to i tak kiepskie wytłumaczenie. Ale Potter?! Przecież\nmy nawet nie jesteśmy razem! – fuknęłam.\n- Jeszcze. – zaśmiała się cicho\nIzzy. – To co proponujesz? Chcesz się zemścisz?\n- Oczywiście! Tylko ja mam prawo\nobrzucać ludzi jedzeniem. Chyba już nawet wiem co zrobimy. – uśmiechnęłam się\nprzebiegle. - Nienawidzę, kiedy tak robisz. –\nodezwała się dziewczyna. - Co robię?\n- Uśmiechasz się w taki sposób,\njakbyś właśnie obmyślała wszystkie możliwe tortury zadawane pewnej osobie i\njeszcze sprawiało Ci to radość. - Ten typ tak ma. - No to co robimy? Miałyśmy tyle szczęścia, że udało\nsię nam przekabacić Lily na swoją stronę i dzięki niej nie miałyśmy tyle\nkłopotu z pozbyciem się chłopaków z Ich dormitorium. Kiedy Lily oddaliła się od\nz częścią huncwotów ja z Izzy wkroczyłam do akcji. Wtargnęłyśmy na teren\nchłopaków i zatykając nosy z powodu smrodu panującego w pomieszczeniu\nzabrałyśmy się za zmianę wystroju. Plan może nie był Idealny, ale\njak na spontaniczne działanie, to byłam z niego dumna. Rozgniotłyśmy wiśnie,\npomarańcze, banany i truskawki i porozrzucaliśmy je na pościeli. Część\nschowałyśmy do materaca, aby sami je zgnietli, gdy będą się kłaść. Do kufrów i\nszafek pochowałyśmy okruszki ciasteczek. Na dywanie w około łóżek rozsypałyśmy\nczekoladowe płatki, aby wbijały im się w stopy, gdy będą chodzili. Na dodatek\nprzyczepiłyśmy nad Ich posłaniami plakaty w rodzaju: „Odżywiaj się zdrowo”,\n„Warzywa i Owoce jem codziennie”, lub „Chcesz być piękny, jak modelka, to nie\ntykaj nigdy żelka” i pod napisem zdjęcie żelek powieszonych na sznurku. Nie\npytajcie skąd wzięłam te plakaty, ani skąd czerpałam inspirację do tej\ndietetycznej zemsty. Izzy uważało, że nie powinnyśmy marnować tyle jedzenia, po\nczęści się z nią zgadzałam, żal mi było tych wszystkich ciasteczek i bananów.\nZaśmiałam się cicho uświadamiając sobie, że praktycznie wszystkie dzisiejsze,\ndziwne wydarzenia kręciły się wokół jedzenia. Najpierw moje zabójcze kanapki z\ndżemem, potem dziwna akcja z Blackiem i Potterem i teraz to. Nagle usłyszałyśmy głos Lily i\nchłopaków, gdzieś niedaleko dormitorium. Najwidoczniej Evans nie dała rady dłużej\ntrzymać Ich z dala od dormitorium… I tak jestem jej wdzięczna. Spojrzałyśmy na\nsiebie z Izzy i w pośpiechu rzuciłyśmy zaklęcie, które sprawiało, że tego\ncałego bałaganu nie dało się posprzątać za pomocą magii. Biedni huncwoci będą\nmusieli użyć własnych rąk, mokrych ściereczek i dużo, dużo swojej cierpliwości.\nWiedząc, że nie zdążymy wyjść z dormitorium nie zauważone bez słowa schowałyśmy\nsię pod łóżko. Obie pod jedno.\nKiedy do pokoju weszli huncwoci,\npech chciał, że dostałam czkawki. - Co się stało z naszym, że tak\nsobie pozwolę użyć metafory, pokojem? – spytał Potter.\n- Chik! – odpowiedziałam spod\nłóżka zatykając buzię obiema rękami i powstrzymując się od śmiechu. „Niezłe wyczucie czasu, Pani\nCzkawko” – pomyślałam. - Ciekawe, dlaczego mam wrażenie,\nże nie jesteśmy tu sami. – stwierdził Black.\n- Chik! - Jestem pewny, że to po prostu\ndobrzy ludzi, którzy zaoferowali się do posprzątania tego bałaganu. –\npodpowiedział mu Potter.\n- Chik! - Ale dlaczego ktoś sprawił nam\ntaką przykrość i zrobił taki okropny bałagan? – spytał Black.\n- Może dlatego, że się wam\nnależało. Chik! – krzyknęłam wychodząc spod łóżka i stając naprzeciwko\nchłopaków ze skrzyżowanymi rękami i morderczym spojrzeniem. – Co wy sobie\nwyobrażaliście?! Chik! W ogóle dlaczego to zrobiliście? Chik! To miał być wasz\nkolejny, udany żarcik? Chik! To nie było zabawne, tylko chore i pokazało, jak\nbardzo niedorozwinięci jesteście! Chik! Zamknij się czkawko! – wydarłam się na\nnich – Chik! Brak mi dla was słów! Chik! Zachowujecie się, jak dzieci, którym\nzabrano ulubioną zabawkę. Chik! Jak, jak… JAK WILK PRÓBUJĄCY ZŁAPAĆ ZAJĄCA W\nKRESKÓWCE I STOSUJE WSZYSTKIE MOŻLIWE GŁUPIE POMYSŁY. Z TYM, ŻE WY NIE MACIE\nZAJĄCA I PROSTU… PO PROSTU, JAK WILK! Chik!\n- Starczy Clarisse, do nich i tak\nnic nie dociera. – odezwała się Izzy, która całą moją inspirującą przemowę\nwpatrywała się w Blacka. Kiedy zaczęli się kłócić (co\nostatnio robią za często) Potter stanął obok mnie i oboje patrzeliśmy, to na\nBlacka, to na Izzy, jak na mecz ping-ponga.\nCzy ty jesteś mądry?! -wykrzyczała. -On mi się nie\npodoba, nie chce żebyś się z nim zadawała! -wrzasnął równie głośno. -Ale ja nie\njestem twoją pieprzoną własnością! Nie mów mi co mam robić! -A jak ty się\nzachowałaś?! Patrz jak wygląda moje dormitorium! -No właśnie\nIsabelko, nie ładnie. Zdemolowałyście mi pokój.-wtrącił się Potter.\n-Przymknij się Potter i leć po popcorn. Chik!\n-moja czkawka dała o sobie znać a ja uporczywie próbowałam jakoś ją przyciszyć.\noboje - Black warknął na nas chłodno. - Isabelle, przepraszam. Wiem, że\nzachowałem się jak skończony kretyn, ale zależy mi na tobie. -Za\npóźno.-chciała wyjść, ale złapał ją za rękę. -Kotku, proszę.\nPopatrzyła na niego chłodno.\n-Nie miałeś prawa tak traktować mojego przyjaciela,\nzachowałeś się jak ostatni idiota. Myślałam, że jesteś inny ale chyba się\npomyliłam. -Izz...ale ja\ncię kocham. - popatrzył jej w oczy. -To już bez\nznaczenia. Nie chodzi tylko o to, że go upokorzyłeś. Ty nawet nie próbowałeś go\npoznać. -Przepraszam. -Nie odzywaj się\ndo mnie. Nie chce cię znać. To koniec, rozumiesz? Koniec. -powiedziała to bez\nemocji. -Chik! Popatrzyli na\nmnie oboje. Black ze złością, a Izz z politowaniem. Isabelle wyszła a Syriusz\nstał oniemiały na środku pokoju i gapił się w drzwi, które przed chwilą\nzamknęły się z hukiem.\n-Cholera jasna! - krzyknął i wywalił stolik\nnocny, po czym usiadł na łóżku i schował twarz w dłoniach.\n- Nie chcę nic\nmówić, ale Ci się należało. Chik! – odezwałam się po chwili.\n- I Ty przeciwko\nmnie? – spytał nie podnosząc na mnie wzroku.\n- Jedyną osobą,\nktóra jest przeciwko Tobie, jesteś Ty sam. – mruknęłam. - Naprawdę was nie\nrozumiem… I wiecie co? Raczej nie chcę zrozumieć… Ale wiedz jedno Black, że\njeżeli zobaczę, bądź usłyszę, jak próbujesz NA SIŁĘ porozmawiać z Isabelle, to\nbędziesz miał ze mną do czynienia. I radzę Ci to zapamiętać. A tylko spróbujcie\nznów tknąć Matta, to naprawdę dobry człowiek. A teraz wybaczcie, ale opuszczę\nto stowarzyszenie użalających się nad sobą kretynów. Chik!\nTa daaam! Nowy rozdział napisany po części przeze mnie, po części przez Nikę :) Obie dużo się nad nim napracowałyśmy (ja szczególnie zajadając się kanapkami z dżemorem) i byłybyśmy wdzięczne, gdyby każdy czytelnik zostawił po sobie ślad w postaci komentarza. Jeżeli nie chce się wam pisać, to wystarczy choćby kropka, żebyśmy wiedziały, że nie piszemy tego tylko dla siebie. Następny rozdział pojawi się, mamy nadzieję, niedługo :) Jeżeli ktoś chce być informowany o rozdziałach niech pisze :) Pozdrawiam i pamiętajcie, że "Jeśli chcesz być piękna jak modelka, to nie tykaj nigdy żelka" :p Oczywiście żarcik, żelki trzeba jeść :D Dużo kanapek z dżemem,\nScarlett i ubolewająca nad moją inteligencją, Nika :) P.S - Dziękujemy - http://starwarsmyhistory.blogspot.com/ - za śliczny nagłówek :3 Autor:\nOczyma Clarisse *\nranka, po urodzinowym przyjęciu niespodziance Blacka, obudziłam się\nwcześnie, za wcześnie. Nieprzytomna i ledwo żywa podreptałam do\nłazienki. Jeżeli mam być szczera to chwilowo pamiętałam tylko\nstrzępki minionego wieczoru. Ale nie przez to, że za dużo wypiłam,\nprawdę mówiąc nie wypiłam prawie nic, ale dlatego, że była to\npo prostu zbyt wczesna dla mnie pora.\nprzy umywalce i odkręciłam zimną wodę. Kiedy przemywałam twarz\npowoli przypominałam sobie, cały, wczorajszy wieczór. No prawie\ncały, bo to najdziwniejsze zdarzenie przypomniałam sobie na końcu.\nAż wrzasnęłam, kiedy uświadomiłam sobie, co ja wczoraj\nzrobiłam! Przecież to było aż niedorzeczne, niemożliwe,\nnienormalne i nieodpowiednie. Przyznam się, że takiej głupoty\njeszcze w życiu nie zrobiłam. Moje krzyki musiały obudzić moje\nwspółlokatorki, bo już po chwili obie waliły pięściami w drzwi\nCo Ty tam wyprawiasz? – wypytywała Cyzia dobijając się do drzwi.\nTak, tak, wszystko OK. – wymamrotałam niewyraźnie. – Po prostu\nzobaczyłam swoje odbicie w lustrze, to wszystko. Dziewczyny\nnie wydawały się przekonane, ale odpuściły, za co byłam im\nbardzo wdzięczna. Nie mogłam jeszcze z nimi o tym porozmawiać… A\nto, dlatego, że ja sama wciąż nie mogłam uwierzyć w to, co\nzrobiłam… Teraz na pewno zostanę wydziedziczona. Wpatrując się\nw swoje poranne odbicie uświadomiłam sobie, jak bardzo zaniedbałam\nmoje przyjaciółki. Ostatnio cały mój wolny czas poświęcałam na\nodgrywanie się, pomaganie i jeszcze raz odgrywanie się na\nGryfonach. To nie było wobec nich w porządku. Myślę, że byłam\nim winna wyjaśnienia. Z takim nastawieniem w pośpiechu ubrałam się\nw przypadkowe ciuchy, umyłam zęby i jako tako rozczesałam włosy.\nWychodząc z toalety zobaczyłam moje współlokatorki siedzące na\nmoim łóżku ze skrzyżowanymi rękami, zaciętymi minami i\nwpatrujące się prosto we mnie z miną: „Tym razem się nie\nwywiniesz”. Westchnęłam. „Czeka\nnas długa rozmowa” – pomyślałam i usiadłam naprzeciwko\ngodzinnej rozmowie dziewczyny wiedziały już wszystko o tym, co\ndziało się u mnie przez praktycznie cały nasz tegoroczny czas\nspędzony w Hogwarcie. Nie pominęłam żadnego szczegóły.\nOpowiedziałam im o mojej zemście na Blacku, o moim planie z\nPotterem żeby pogodzić Blacka z Smith, o imprezie niespodziance dla\nŁapy i nie pominęłam nawet mojego pocałunku z Potterem. W końcu,\njak szczera rozmowa, to szczera rozmowa. -\nCałowałaś się z Potterem?! – spytała się po raz setny Cyzia. -\nTaa… - mruknęłam zawstydzona chowając głowę w ręce. –\nTeraz już możecie mnie zjeść, skończyłam.\nmojemu zdziwieniu Margaret i Cyzia wcale nie miały ochoty mnie za to\nwszystko zlinczować. Wręcz przeciwnie patrzyły się na mnie w\nClarisse…? – zaczęła niepewnie Margaret. – Czy Ty…? No\nwiesz, czy Ty go kochasz?\nna nią osłupiała. -\nCzyś Ty zdurniała?! Blee…! – powiedziałam przyglądając się\npopatrzały na siebie, po czym zwróciły się do mnie.\nCzyli tak! – parsknęły śmiechem jednocześnie. -\nNie! – Próbowałam je przekrzyczeć, ale niestety na policzki\nwystąpiły mi niechciane rumieńce. – Właśnie, że nie. –\ndodałam ciszej, po czym nałożyłam poduszkę na głowę, żeby nie\nsłyszeć tego, co moje przyjaciółki zaczęły wygadywać. Niestety\none chyba nie zrozumiały mojego przekazu, bo zaczęły odprawiać na\nśrodku pokoju coś w rodzaju indiańskiego tańca szczęścia,\nśpiewając: „Clarisse kocha Pottera”. Wcale, a wcale nie\npoprawiły mi tym humoru. Zdenerwowana cisnęłam w nie jedną, potem\ndrugą poduszką, aż wreszcie rozpętałam prawdziwą wojnę. „To\nchyba jest prawdziwa przyjaźń.” – Pomyślałam odrzucając\npoduszkę, którą oberwałam prosto w wyszczerzone zęby. ***\nporanną rozmowę spóźniłyśmy się na śniadanie, co oznaczało,\nże kiedy weszłyśmy do Wielkiej Sali wszyscy na nas spojrzeli. A\nmusiałyśmy wyglądać przekomicznie w resztkach pierza na włosach\ni ubraniach. Ignorując rzucane nam ciekawskie spojrzenia ruszyłyśmy\nna swoje miejsca. Przez całą drogę do stoły Slytherinu starałam\nsię nie zwracać uwagi na natarczywe spojrzenie czyichś brązowych\noczu. Rozsiadłam się wygodnie i od razu nałożyłam sobie tyle\nnaleśników, że starczyłoby na wykarmienie stada wilków, które\nod kilku dni nie miały nic w ustach. Ponad połowa Ślizgonów\nspojrzała z niedowierzaniem na mój talerz. Posłałam im wesoły\nuśmiech, co zdziwiło ich jeszcze bardziej… Pewnie, dlatego, że\nprzez większość czasu się na nich wydzieram… Mówi się trudno.\nJuż miałam zabierać się za jedzenie, kiedy wyczułam na sobie\nczyjeś spojrzenie. Podniosłam wzrok i napotkałam rozbawione\nspojrzenie Pottera. Chłopak spojrzał na mój talerz, po czym na\nmnie i uniósł pytająco brew. Ja jedynie wzruszyłam ramionami.\nPotter pokręcił głową z politowaniem i szturchnął Blacka, który\nbył zajęty rozmawianiem z Izzy. Po krótkiej wymianie zdań obaj\nspojrzeli na moje śniadanie. Na twarzy Blacka malowało się\nniedowierzanie. Strasznie mnie to zirytowało, przecież to nie moja\nwina, że byłam głodna, co nie? Wytrącona z równowagi do granic\nmożliwości wstałam ze swojego miejsca, zapominając o niezaczętym\nposiłku. Odruchowo wszystkie spojrzenia skierowały się na mnie\n(jakby uczniowie wiedzieli, że zaraz znowu wydarzy się coś\nciekawego). Niektórzy szeptali do siebie coś w rodzaju: „Ciekawe,\nco tym razem wykombinuje”. Ale ja jak gdyby nigdy nic z zaciętą\nminą ruszyłam do wyjścia z Sali. Już miałam zamykać drzwi,\nkiedy usłyszałam zawiedzione pomruki. Odwróciłam się w stronę\nuczniów z chęcią mordu wypisaną na twarzy. Szybko się jednak\nopanowałam i powiedziałam najsłodszym tonem, na jaki było mnie w\ntamtej chwili stać: -\nProszę wybaczyć, ale Panna Clarisse Clark jest chwilowo niedostępna\ni w najbliższym czasie nie będzie mogła pełnić funkcji błazna\nkrólewskiego. Za utrudnienia przepraszamy i prosimy o wyrozumiałość.\n– Oznajmiłam, po czym opuściłam Wielką Salę nie zważając na\nsalwę śmiechu, którą wywołałam zupełnie przypadkowo. ***\nna błoniach już przeszło pół godziny i wciąż nie mogłam\nuwierzyć, że tak łatwo dałam się wyprowadzić z równowagi.\nMuszę nad tym popracować, szczególnie, że jestem teraz członkiem\nZakonu Feniksa i nie mogę sobie pozwolić, żeby przez moją\nnadpobudliwość i moje niezrównoważone działania coś mogło\npójść nie tak. Westchnęłam, po czym ruszyłam w stronę zamku.\nIdąc mijałam tłumy uczniów spieszących na błonia, aby nacieszyć\nsię ostatnimi promieniami słońca. W tym tłumie dostrzegłam\nsylwetki czwórki uczniów w krawatach Gryffindoru. „Huncwoci”\n- Pomyślałam spanikowana.\njak co, ale chwilowo nie miałam ochoty na spotkanie z Potterem. Podejrzewam, że nigdy nie będę miała ochoty na spotkanie z nim,\nszczególnie po tym, co się wczoraj stało. A unikanie go, było\nnajlepszym pomysłem, jaki przyszedł mi do głowy. Szybko, więc\nzaczęłam się przepychać między uczniami, „delikatnie”\ntorując sobie drogę łokciami. Miałam nadzieję, że żaden z\nHuncwotów mnie nie zauważył, oczywiście nie miałam takiego\nszczęścia. Już po chwili ktoś złapał mnie za ramię, co\nspowodowało, że potknęłam się o własne nogi i pewnie\nwylądowałabym, na ziemi, gdyby ten ktoś w porę mnie nie złapał.\nCoś często ostatnio lądujesz w moich ramionach. – Wyszeptał mi\ndo ucha James Potter.\nchwilę stałam sparaliżowana, ale uprzytomniły mnie dziwne\nspojrzenia rzucane mi przez uczniów Hogwartu. Widząc to odepchnęłam\nPottera od siebie. Ten nie wyglądał na zdziwionego, jakby\nspodziewał się takiej reakcji z mojej strony. -\nMożemy porozmawiać? – Zapytał mnie nawet nie siląc się na\ngłos był poważny i stanowczy, a ja miałam dziwne wrażenie, że\nnie pyta się mnie o zgodę na tę rozmowę. -\nJasne… - mruknęłam spuszczając wzrok. I\nwłaśnie w tym momencie mój, genialny plan o unikaniu Pottera legł\nw gruzach. ***\ndziesięciu minut siedzieliśmy w dormitorium Huncwotów w absolutnej\nciszy. Ja usadowiłam się na posłaniu Remusa, podejrzewam, że\nRemusa, bo był to najczystszy kawałek pokoju, a Potter siedział na\nswoim łóżku wpatrując się tępo w jakiś punkt nad moim\nramieniem. Po kolejnych minutach ciszy, już mnie mogłam wytrzymać\ntego dziwnego napięcia.\nTo…, o czym chciałeś porozmawiać? – Spytałam mało\ninteligentnie, co sprawiło, że na krótką chwilę na twarzy\nPottera pojawił się cień uśmiechu. – To było dziwne pytanie.\n– Mruknęłam, jakby sama do siebie. -\nChciałem porozmawiać o… nas… To znaczy, o wczoraj. – Odparł\nciągle na mnie nie patrząc. Ja\nnatomiast wpatrywałam się na niego w zdumieniu. „O nas” – to\nzabrzmiało… dziwnie w ustach Pottera. -\nO. – Tylko tyle byłam w stanie wykrztusić, ale szybko się\nzreflektowałam. – Mówisz o czymś konkretnym? – Spytałam, znów\nmało inteligentnie, wbijając wzrok w moje trampki.\nMówisz tak, jakbyś nie wiedziała, o co mi chodzi. – Odparł.\nsię. Po pierwsze, dlatego, że miał rację, po drugie, dlatego, że\nnie mogłam myśleć o tym, co się wczoraj zdarzyło, a po trzecie,\ndlatego, że przytłaczało mnie to całe napięcie. -\nPrzejdź do sedna. – Mruknęłam, ciągle interesując się swoim\nJakaś ty konkretna. – Parsknął odrywając wzrok od tego czegoś,\nw co się wpatrywał i przenosząc go na mnie.\nzarumieniłam się jeszcze bardziej, ale spojrzałam na niego\nNo, więc…? – Ponagliłam go.\nChodzi mi o wczorajszy pocałunek. – Wypalił. – Chciałem\nwiedzieć, czy to coś dla ciebie znaczyło. -\nA powinno? – Odpowiedziałam zawstydzona, ale dzielnie wytrzymałam\njego spojrzenie. Potter\nciągle siedział sztywno. -\nTo ja pierwszy zadałem pytanie. „Super”\n– pomyślałam. I co ja mu niby miałam odpowiedzieć?! Przecież\nsama nie znałam odpowiedzi. „A\nmoże znam odpowiedź?” – Zapytałam sama siebie. Ale to nie\nzmieniało faktu, że nie wiedziałam, co mu odpowiedzieć. Przecież\nnie rzucę się na niego krzycząc, że coś to dla mnie znaczyło.\nNie mogę też zaprzeczyć, bo gdzieś w głębi serca czułam, że\nnie byłoby to do końca zgodne z prawdą. Byłam w potrzasku. Kiedy\nspojrzenie Pottera stawało się coraz bardziej naglące,\nNie wiem. – Po czym, spuściłam wzrok. – A dla ciebie?\nto on się zarumienił. Zastanawiał się przez chwilę, wyglądał\njakby bił się sam ze sobą. Po kilku sekundach wstał i usadowił\nsię na łóżku Remusa, tuż koło mnie. Chwycił mój podbródek i\nspojrzał mi głęboko w oczy. Czułam się rozpołowiona. Jedna\nczęść mnie chciała jak najszybciej stąd uciec, choćby przez\nokno, druga zaś chciała tu zostać i poczekać na rozwój sytuacji.\nNie miałam jednak czasu na takie rozmyślania, bo Potter znów\nniebezpiecznie zbliżał swoją twarz do mojej i już po chwili znowu\nmnie pocałował. Nim zdążyłam otrząsnąć się z zaskoczenia,\ndrzwi od dormitorium otworzyły się i stali w nich Syriusz z Izzy.\nOdskoczyłam od Pottera, jak poparzona. Automatycznie się\nzarumieniłam i opuściłam wzrok. Potter chyba nie był tak bardzo\nzmieszany, jak ja, bo patrzył się na przyjaciela z wściekłością.\nBlack natomiast szczerzył się jak głupi, wyglądał jakby dostał\nwymarzony prezent na gwiazdkę. A Izzy patrzyła w osłupieniu to na\nmnie, to na Pottera, jakby nie potrafiła zrozumieć, że to, co\nzobaczyła było prawdą. Miałam ochotę walnąć Pottera prosto w\nłeb i krzyknąć, że ja wcale nie wyrażałam zgody, żeby mnie\npocałował. Powstrzymałam się jednak, czując, że wcale nie byłam\nna niego z tego powodu zła. Oczywiście, nigdy się do tego\npublicznie nie przyznam, a jeżeli wy to komuś wygadacie to\nzacznijcie się zastanawiać, co chcielibyście, aby się znalazło\nna waszych nagrobkach. -\nUps… - wymamrotał Black, ciągle się do nas szczerząc, a ja\nwalczyłam z pokusą, by nie zmyć mu tego głupiego uśmiechu z\ntwarzy. Potter chyba myślał podobnie, bo ciągle wpatrywał się z\nwściekłością w Blacka. Izzy\ndała mu kuksańca w żebra.\nTo my… już pójdziemy. – Odparła i prawie wypchnęła Blacka za\ndrzwi, na wyjście uśmiechnęła się do nas przepraszająco. Kiedy\ndrzwi się za nimi zamknęła miałam dziwne uczucie, że jutro\nwszyscy w Hogwarcie będą mieli nowy temat do plotek. Kiedy o tym\npomyślałam zmieszałam się jeszcze bardziej, o ile to w ogóle\nbyło możliwe. Potter\nspojrzał na mnie z tajemniczym błyskiem w oku. -\nMam się bać? – Spytałam odzyskując swoją pewność siebie, ale\npatrząc na niego z niepokojem. -\nMnie? Skądże. – Zaprotestował, a ja się zaśmiałam. Po\nchwili jednak Potter spoważniał, tak mnie to zdziwiło, że aż\ncała się w sobie spięłam.\nI co teraz będzie? – Spytał przyglądając się swoim dłoniom. -\nCo masz na myśli? – Odparłam, tym razem się nie zawstydzając,\nwidząc moją pewność siebie, wyprostował się i spojrzał na mnie\nz huncwockim uśmiechem. -\nUmówisz się ze mną, Clarisse? – Zapytał prosto z mostu.\nsię, ale nie dałam tego po sobie poznać. -\nMusisz się bardziej postarać. – uśmiechnęłam\nsię przebiegle i wyszłam z dormitorium\nprzeprasza za opóźnienia, ale nie ma dostępu do internetu ;c.\nKazała przekazać, że od następnego rozdziału znowu wróci do\n"wkurzającej Clarisse". Prosi was o komentarze i życzy\nmiłego dnia . Kazała też dodać, że pisała rozdział przy\npiosence z Kurczaka Małego... co nie ma najmniejszego sensu.\nCzytałeś = skomentuj (nawet anonim może)\nCzarodzieje, którzy tu byli:


"I A" ( U-25, U-26)\nW 1935 roku niemieckie OKM zamówiło 36 okrętów opartych na planach IVS dla Finlandii i Hiszpanii. m.in. i typ II. Zbudowano je bardzo szybko i przetestowano za granicą. Pomimo ogromnej pracy nad prototypami firmy IVS w Hiszpanii, okazało się że okręty te miały wiele wad konstrukcyjnych. Były niestateczne, powolne w zanurzaniu, łatwe do wykrycia i śledzenia za pomocą hydrolokatorów. Uznano je za nie nadające się do zadań bojowych i przeznaczone zostały do celów doświadczalnych i propagandowych. Jednak ze względu na brak wystarczającej liczby gotowych jednostek na początku wojny musiały zostać użyte w patrolach bojowych. W październiku 1939 roku oba okręty zostały skierowane do patroli na Morzu Śródziemnym.\nU-25 - Oddany do służby w kwietniu 1936 roku. Pod dow. kpt. Victora Schutze został skierowany 18 października 1939 roku na Morze Śródziemne. Podczas oczekiwania na wejście w cieśninę Gibraltarską zaatakował 2 statki. pierwszy zatopił pomimo 4 pierwszych prób nieudanych, a drugi zaatakował działem i podczas ostrzału oporowrotnik działa spowodował pękniecie luku wyrzutni torpedowej i okręt musiał wracać do bazy do której dotarł 4 listopada 1939 roku. 13 stycznia 1940 roku wypłynął na Atlantyk z bazy na Helgolandzie. Płynąc w stronę półwyspu Iberyjskiego w rejonie Szetlandów zatopił 3 statki: szwedzki, brytyjski i norweski o tonażu 13 000 BRT. Następnie zatopił jeszcze jeden statek. Dla uzupełnienia paliwa wpłynął nocą 30 stycznia wpłynął do Kadyksu. Po powrocie na morze zatopił swój 5 statek: frachtowiec brytyjski (6800 BRT). Na skute awarii okręt przerwał patrolowanie i płynąc ze zmniejszoną prędkością koło Szetlandów zatopił duński zbiornikowiec "Chastine Maersk" (5200 BRT). 3 lutego 1940 roku po pobraniu paliwa ze statku zaopatrzeniowego w zatoce Kadyksu, posłał na dno w rejonie ujścia Tagu, s.s."Armanistan". Powrócił do bazy 19 lutego 1940 roku. 3 kwietnia 1940 roku został wysłany do Narwiku i zajął pozycję w fiordzie Vest. Tam bezskutecznie atakował brytyjskie niszczyciele. 17 kwietnia 1940 roku otrzymał rozkaz opuszczenia fiordu i patrolowania w głębi morza. W końcu 6 maja 1940 roku nie zatopiwszy żadnego statku na skutek wadliwych torped powrócił do kraju. 8 czerwca 1940 roku pod nowym dowódcą Heinza Beduhna ponownie wypłynął na Atlantyk i zatopił brytyjski krążownik pomocniczy "Scotstoun" (17 000 BRT). Podczas ataku na zbiornikowiec został staranowany przez płynący za nim inny statek i musiał zawrócić do bazy z pogiętymi peryskopami i uszkodzonym kioskiem 29 czerwca 1940 roku. 1 sierpnia 1940 roku wypłynął z Wilhelmshaven i 1 lub 3 sierpnia 1940 roku zatonął po wejściu na minę na południe od Terschellingu. Zginęła cała załoga.\nU-26 - Oddany do służby w maju 1936 roku. Pod dowództwem kpt. Klausa Ewertha na początku wojny otrzymał zadanie zaminowania bazy morskiej w Portland. Na pokładzie miał ładunek min TMB. Były to miny niekotwiczne, denne, o długości 2 m i ładunku 560 kg. Po paru próbach dopiero 8 września 1939 roku udało mu się postawić miny i wycofać się na głębokie wody. Podczas wycofywania się z kanału La Manche został zauważony przez Brytyjczyków, którzy podali do wiadomości, że zatopili niemiecki okręt podczas minowania. U-bootowi udało się jednak wymknąć, a na postawionych przez niego minach zatonęły 3 neutralne statki (17 414 BRT) oraz brytyjski patrolowiec "Kittiwake". Do bazy wrócił 26 września 1939 roku. Okręt został skierowany 22 października na Morze Śródziemne i miał zaminować bazę morską w Gibraltarze. Jednak ze względu na złe warunki pogodowe i silne brytyjskie patrole musiał z tego zrezygnować i powrócić do bazy 5 grudnia 1939 roku, gdzie dostał inne zadanie do wykonania. 1 lutego 1940 roku pod wodzą nowego dowódcy kpt. Heinza Scheringera wypłynął na Atantyk i zatopił 3 statki o łącznej masie 10 500 BRT. Niestety na skutek awarii musiał przerwać patrol i wracać do bazy 1 marca 1940 roku. 15 kwietniu 1940 roku dostał zadanie eskortowania statków do Narwiku. Po drodze rozkaz zmieniono i udał się on do Trondheim. W drodze powrotnej storpedował i zatopił brytyjski frachtowiec "Cedarbank" (5200 BRT). Powrócił do bazy 25 kwietnia 1940 roku. 23 maja 1940 roku wypłynął znowu na Atlantyk w misji zaopatrzeniowej. Powrócił do bazy 5 czerwca 1940 roku. Ponownie wypłynął 20 czerwca 1940 roku. W końcu czerwca dotarł na miejsce swego patrolu. Miał poważne problemy z silnikami, a mimo to zatopił 3 statki: grecki, estoński i norweski i uszkodził płynący w konwoju brytyjski frachtowiec "Zarian" na południowy zachód od Irlandii i został wypatrzony przez brytyjską korwetę "Gladiolus". Korweta zrzuciła na niego 36 bomb głębinowych, które go lekko uszkodziły powodując niewielkie przecieki. Nad ranem 1 lipca 1940 roku okręt wyszedł na powierzchnię, aby naładować akumulatory. Wdedy nadpłynęła brytyjska kanonierka "Rochester" i australijski samolot Sunderland z 10 Dywizjonu Coastal Command. U-boot przerwał ładowanie i skrył się pod wodą. w miejsce to samolot zrzucił 4 bomby 110-kilogramowe, które jednak nie wyrządziły dużych szkód. Okręt pewnie zdołał by uciec, ale uszkodzone silniki, nie naładowane baterie i przecieki uniemożliwiły mu to. Musiał wypłynąć na powierzchnię i uruchomić procedurę samozatopienia, a załoga wyskoczyła do wody. Wszystkich 48 członków załogi wyłowiła brytyjska kanonierka.\nWyporność - standardowa 862 / w zanurzeniu 983 ton\nPrędkość - na powierzchni 17,8 / w zanurzeniu 8,3 węzła\nUzbrojenie - 1x105, 1x20 mm\nWymiary - dł. - 72,4, szer. - 6,2, zan. - 4,3.\nZasięg - 6 700 Mm (12 węzłów/h), w zan. 78 Mm (4 węzły/h).


[TVP3] Dziennik Regionów / Echa Dnia - Strona 7 - Forum media2.pl\nDzisiaj jest 02 kwie 2020, 5:56\n[TVP3] Dziennik Regionów / Echa Dnia\nPost autor: SNOL » 04 lut 2017, 0:32\nOdsyłam do mojego ostatniego postu, wystarczy wejść w link i sprawdzić samemu...\nPost autor: Jaccob » 04 lut 2017, 1:11\nOkej, już wiem.\nPost autor: Poland » 11 lip 2018, 12:43\nJaccob pisze: Od jakiegoś czasu są nowe belki w DR. Niby to jest coś, ale prędzej wymienić oprawę i scenografię można już ostatecznie bo to już woła o pomstę do nieba. Niby studio ulepszyli to ok, ale mogą wreszcie jeszcze ulepszyć, czyli usunąć to tło z "pikselowatym miastem jak akwarium" i wstawić coś innego. Do tego więcej nowoczesności i technologii. A czołówka podobna do TKW, czyli styl oprawy TVP3.\nTakie bym chciał zmiany. A tak to nic nie robią... ale z belkami coś kombinują już jednak.\nZgadzam się z tym twierdzeniem - myślę nawet że w obliczu inwestycji Telewizji Polskiej zarówno w ośrodki jak i serwisy informacyjne jaką mamy teraz także i DR powinno się coś chlapnąć zwłaszcza źe tam w przeciwieństwie do takiej "Panoramy" jest nie wiele do zrobienia - praktycznie tylko to o czym mówiła zacytowana osoba.\nPost autor: Trzeciak » 11 lip 2018, 13:14\nPrzecież oprawa serwisu nawiązuje do oprawy TVP3, i to od kilkunastu miesięcy. Zgodzę się, że ktoś 4 lata temu wykazał się bezguściem zastępując naprawdę niezłe studio tłem z pikselową panoramą miasta.\nPost autor: Poland » 11 lip 2018, 16:19\nNo i teraz jedyne zmiany jakie mogłyby być to jedynie przebudowa studia tak by te bezguście o którym piszesz zostałoby zlikwidowane.\nPost autor: Sulisław I » 10 sie 2018, 0:06\nWczorajszym gościem Danuty Holeckiej w programie ,,Echa Dnia" był minister Jan Krzysztof Ardanowski, który kilka godzin wcześniej również był gościem pani Holeckiej w programie ,,Gość Wiadomości".\nPost autor: Trzeciak » 01 wrz 2018, 9:14\nRówno 5 lat temu wyemitowano pierwsze wydanie "Dziennika Regionów".\nPost autor: Poland » 26 paź 2018, 9:11\nSzkoda tylko że ten, w sumie całkiem dobry serwis informacyjny nadawany jest w kiepskim studiu gdzie te pikselowe tło za prezenterem można by wideovallem zastąpić.\nOstatnio zmieniony 26 paź 2018, 10:03 przez Poland, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: Karol » 26 paź 2018, 9:55\nVideowall kosztuje, a i tak słabo by wyglądał w pikselowej telewizji Niech inwestują w sprzęt, a nie dekoracje.\nPost autor: Poland » 26 paź 2018, 10:03\nW sumie to za rok podobno TVP3 ma przejść do jakości HD więc taki videowall by się przydał w miejscu tych ciemnoniebieskich pikseli miasta.\nPost autor: Poland » 04 lis 2018, 19:40\nInną kwestią jest to że samo studio po wymianie tła na LED nie tylko by ładniej wyglądało ale i zapewne też zyskałoby na funkcjonalności - między innymi w czasie łączeń.\nPost autor: Trzeciak » 23 maja 2019, 22:11\nOd jakiegoś czasu wśród prowadzących jest Tomasz Müller - obecnie związany z TVP Historia.


ZAGRZEB - wszystko o podróżach\nZobacz najważniejsze informacje o: chorwacja\nMimo że Chorwację, co roku odwiedza wielu polskich turystów, Zagrzeb wciąż jest dla nich miastem nieodkrytym. Szkoda, ponieważ chorwacka stolica warta jest uwagi\nMiłośnicy aktywnego wypoczynku i rekreacji w regionie Zagrzeb mogą znaleźć wiele ciekawych miejsc, gdzie będą cieszyć się jazdą na rowerze, wędrówką oraz podziwiać naturalne piękno. Dzięki temu, region Zagrzeb jest idealnym miejscem do wycieczek, któremu udało się połączyć nowoczesną urbanistykę i\nczasie II wojny światowej. Kaptol - Dolac. Targ spożywczy zwany "Brzuchem Zagrzebia", otwarty w 1926 r. Kaptol - Tkaleićeva. Wiedzie dawnym korytem strumienia, tworzącym naturalną granice między Gradcem i Kaptolem. Dziś jest ruchliwym deptakiem zjednoczonej stolicy, pełnym restauracji\nBAJKOWE WIDOKI - ŚREDNIOWIECZNE FORTECE I NATURALNE PIĘKNO Okręg zagrzebski jest rejonem o niezwykle bogatym dziedzictwie kulturowym. Warte uwagi są tutaj liczne i wiekowe zabytki, które przypominają o jego bogatej historii: zamki, twierdze, kurie, bogate drewniane dziedzictwo sakralne. Bajkowe kra\nbożonarodzeniowych w Europie — od Akwizgranu do Zagrzebia — oceniając ich klasę i reputację. W rankingu tym Zagrzeb zajął pierwsze miejsce, pokonując Strasburg, Akwizgran i Colmar, które znalazły się na kolejnych pozycjach zestawienia. Choć Europa zimą ma wiele do zaoferowania, adwent w Zagrzebiu to\nLot balonem to doskonała okazja do podziwiania jednego z najpiękniejszych krajobrazów na świecie. W zależności od wiatru można wybrać się w lot nad Zagrzebiem lub z lotu ptaka podziwiać piękne wzgórza Zagorje. Lot w godzinach porannych to okazja do podziwiania wschodu słońca, a wieczorem do\ndominikanie). http://pubwww.st.carnet.hr/zadar Zagrzeb Jeśli zestawimy Zagrzeb z dalmatyńskimi miasteczkami, porównanie to z pewnością wypadnie na niekorzyść stolicy Chorwacji. Rdzeń starego miasta stanowi bowiem solidna, przyciężkawa zabudowa w stylu niemieckiego gotyku i renesansu. Ale na\npółwyspie Istria oraz na niezliczonych wyspach. Znakomitym sposobem na poznanie wybrzeża Chorwacji jest podróż wodą między wyspami na Adriatyku. W głębi lądu Chorwacja ma także wiele do zaoferowania turystom. Warto zobaczyć stolicę, Zagrzeb, przepiękne górskie widoki, zamki, uzdrowiska i wyjątkowej urody\nczy znacie przewoźników do zagrzebia? szukam pilnie kogoś, kto tam jedzie, mam tam konferencję naukową, zaczyna się w piątek (7 października). Może ktoś jedzie tam autem, z transportem i mógłby wziąć 2 osoby? mail: breslau7@wp.pl, tel. 506 47 22 55\n.Czy ktoś był -podzielcie sie swoimi wrażeniami. W jaki sposób najtaniej i w miare bezpiecznie:) sie tam dostać i którą drog wybrać?Z góry dziekuje za wszelkie informacje\nbog,poszukuje kogos, kto wybiera sie na stypendium do zagrzebia(na semestr letni 2005/2006),w celu zorganizowania wspolnego transportu,albo przynajmniej udzielenia mi jakis wskazowek.tylko cennych, bardzo bardzo prosze. jako vas molim, pišite na mail: vampirekiller@o2.pl :)))\nprosze o kontakt osoby wybierajace sie na stypendium do zagrzebia w semestrze letnim roku 2005/2006 w celu zorganizowania wspolnego wyjazdu lub udzielenia mi(bardzo prosze) jakis wskazowek. piszcie na: vampirekiller@o2.pl\nUJĘ, prośbę wyraźną na. -- uer uczynny powered by 1810117 "Surreal rulez, a\ntrasa sam.cieszyn - zagrzeb\nnajszybsza -najkrótsza ...pozdrawian dzieki ps.do tej pory jezdzile z wa.w na kwarner teraz planuje na dalmacje (makarska)\nChorzów - Bratysława - Budapeszt- zagrzeb-szybenik\nWitam, czy ktoś jechał taką trasą ze śląska do Szybeniku ?? Chorzów - Zwardoń -Bratysława - Budapeszt- Zagrzeb-Szybenik. Chcę ominąć Słowenię, ich opłaty i ewentualne korki na autostradzie i objazdach autostrady. Jadę z małym dzieckiem i chce jak najszybciej dotrzeć na miejsce unikając korków. Wy\nRe: ZAGRZEB - RJEKA\nDwa pasy w kazda strone :-) Do Karlovaca nawet dosc rowna - dalej nie wiem bo nigdy mnie w okolice Rijeki nie nioslo. Ale o co konkretnie pytasz? Wejdz na strone www.hac.hr - moze tam cos znajdziesz. -- Pisze to powoli bo wiem, ze powoli czytacie\nsiedzenie w domu)nic w moim zyciu sie nie zmnieni i nic nie nastapi jak bede dzien w dzien robic to samo. I tu jest pies zagrzebany. Z jednej strony cos bym w swoim zyciu zminiła, poszlała, pobawiła sie, poznała ciekawych ludzi...a z drugiej nie mam ochoty wysadzic nosa poza drzwi domowe. dziwne