Nielegalny tytoń, papierosy, odzież i perfumy zabezpieczyli policjanci w jednym z mieszkań na terenie gminy Kłodawa. Do tej sprawy funkcjonariusze zatrzymali 42 – letniego mieszkańca gminy Kłodawa, który usłyszał zarzut posiadania tytoniu i papierosów bez polskich znaków akcyzy. Straty Skarbu Państwa sięgają blisko 130 tysięcy złotych.\nPolicjanci z komisariatu w Kłodawie, pracując nad sprawą związaną z przestępczością gospodarczą, wytypowali miejsce, w którym najprawdopodobniej znajdują się nielegalne wyroby. 21 stycznia pojechali pod ustalony adres i sprawdzili posiadaną informację. Jak się okazało była ona prawdziwa.\nNa terenie gminy Kłodawa, w budynku mieszkalnym, funkcjonariusze znaleźli ponad 64 tysięcy sztuk papierosów bez polskich znaków akcyzy oraz ponad 52 tysiące sztuk papierosów z białoruskimi znakami akcyzy, a także kilkadziesiąt kilogramów krajanki tytoniowej, która również nie posiadała polskich znaków akcyzy.\nPonadto policjanci zabezpieczyli perfumy i odzież znanych marek z podrobionymi znakami towarowymi.\nZatrzymany 42-latek usłyszał zarzuty posiadania tytoniu i papierosów bez polskich znaków akcyzy. Przyznał się do czynów, za które może mu grozić nawet 3 lata więzienia. Straty, jakie poniósł Skarb Państwa oszacowano wstępnie na blisko 130 tysięcy złotych.


MOFL by Monika Orlik: lutego 2012\nW związku z długo oczekiwaną Wiosną (której za oknem póki co nie widać) postanowiłam ją przywołać w swoim umyśle i na swoich paznokciach! Głęboki, energetyczny pomarańcz, hell yeah!\nKinda American Style!\nWczorajsza słoneczna aura uświadomiła mi moją nieopisaną i nieocenioną tęsknotę za latem. Promienie Słońca wpadają do sypialni, parze kawę w ekspresie, siadam na łóżku i lustruję wzrokiem to mieszkanie, to wnętrze swojej szafy. Na parapecie w wazonie prężą się piękne, żółte tulipany, które dostałam w prezencie od Michałka. Zastygam na chwilę po czym z zamyślenia wyrywa mnie krótki acz intensywny przebłysk. I już wiem co będę robiła przez następne kilka godzin. - PRZEMEBLOWANIE! Z głośników Alicia Keys "Superwoman". Zdejmuje zasłony, przesuwam komodę i umieszczam wazon z bukietem na honorowym miejscu. Kilka zupełnie spontanicznych manewrów z detalami i oto przyszła do mnie wiosna, a potem... przyszedł Michał z nagrania. Niewiele myśląc chciał oprzeć futerał z gitarą o komodę, która jeszcze kilka godzin temu stała na "swoim" miejscu. Obiecałam więc pośpiesznie, że jeśli mu się nie podoba, jedno słowo, a wrócimy do poprzedniej wersji. Na szczęście nie protestował, a nawet chyba mu się spodobała ;) Swoją drogą zdążył już przywyknąć do tego, że średnio raz na miesiąc nachodzi mnie straszna ochota by coś zmienić, odświeżyć, nadać wnętrzu innego charakteru :)\nUcieszyłam się na jego widok gdyż w głowie już miałam niecny plan tego co zaraz ubiorę i o co go poproszę. Na łóżku leżał już wcześniej przygotowany zestaw: czarne luźne spodnie, bokserka z nadrukiem Run- D.M.C, czarna bluza na zamek, klasyczne białe Nike i masa złotych błyskotek. Z racji baardzo mroźnej pogody zdecydowaliśmy nie wychodzić zbyt daleko w plener toteż mini sesja odbyła się na balkonie. Zdjęcia robił, jak nietrudno się zorientować, mój Ukochany Osobisty Fotograf <3 Efekty poniżej.\nPink!Mania w wersji light...\nNigdy nie przepadałam za różem i wszelkich jego pochodnych odcieniach. Nieodzownie róż kojarzył mi się z tandetą rodem z polskich dyskotek oraz obsesją dziewczynek (bądź ich rodziców) w przedziale wiekowym od 0 do 13 lat. Dziś spojrzałam na ten wspaniały kolor zupełnie inaczej. Dodatek w jaskrawym, zdecydowanym odcieniu różu stanowi niebanalny akcent dla nieco bardziej stonowanych stylizacji. Różowa kopertówka bądź piękne, zamszowe czółenka w tym samym kolorze? Czemu nie! Tym razem jednak skusiłam się na pastelowe odcienie, których genialne zestawienia możemy zobaczyć we wiosennej kampanii Louis Vuitton. Dodają uroku, delikatności... Są dziewczęce, lekkie a przy tym nie ocierają się o kicz i banał. Całość stroju dopełnia biały zegarek oraz kolorowe bransoletki. Nieco minimalistycznie, ale niezwykle wygodnie. W tym wypadku mniej znaczy więcej. Do wersji miejskiej, wyjściowej ubrałabym białe okulary przeciwsłoneczne Ray Ban jako dopełnienie całości. No i oczywiście szpilki i torebka - najlepiej w odcieniach zimnej, głębokiej szarości bądź ciepłego, połyskującego złota. Voila!


3 sierpnia 2014 00:03 /w Kościół, Polska\nCzemu wydajecie pieniądze na to co nie jest chlebem?\nPytanie jak najbardziej zasadne i wtedy i dziś. Czasy w których żył prorok Izajasz nie były najlepsze dla narodu wybranego. I niełatwą misję otrzymał wraz z powołaniem wobec tegoż narodu. Miał nawoływać do poprawy z grzechów, zapowiadać zagładę królestwa Izraela i Judy jako karę za niewierność Bogu. Brał on bardzo żywy udział w życiu politycznym swego kraju, walczył o „teokrację”, czyli Boże panowanie w narodzie. Ciągle przypominał, że Bóg sam jest zbawieniem Izraela i dlatego naród wybrany powinien w Nim tylko pokładać całą swą ufność.\nNie miałby łatwo Izajasz i dziś w naszej Polsce, bo bardzo szybko powiedzieliby, że się wtrąca w politykę, że domaga się jakiegoś królowania Jezusa w Polsce, a przecież my jesteśmy w jaśnie oświeconej Europie, a nie w jakimś ciemnogrodzie.\nWydaje się, że warto sobie zadawać pytanie, czy naprawdę wydajemy pieniądze na to co potrafi nas nasycić? Gdy patrzymy na to wszystko czym żyje Polska i świat oraz wielu z nas to refleksje nie są najbardziej optymistyczne. Szukamy błyskotek, biegniemy za jakimiś świecidełkami tylko dlatego, że tak łatwiej. Bo nas przekonano, że mamy żyć łatwo, lekko, przyjemnie.\nOwszem, jest to możliwe, ale pod warunkiem o jakim mówi Bóg przez Izajasza – słuchajcie mnie!\nZ tym posłuszeństwem Bogu jest u nas chyba coraz gorzej. I nie za bardzo wiadomo dlaczego? Odpowiedzi pewnie mogłyby różne padać. Jedną z nich może być to, że jednak coś, albo ktoś odłączył nas od miłości Boga. I wcale nie jest to ani utrapienie, ani ucisk, ani prześladowanie. Raczej poczucie, że mamy dostatek wszystkiego i nie potrzebujemy zwracać się do Tego, w Którego (tak się wydaje) coraz mniej wierzymy.\nPowie ktoś, że przesadzam.\nNo to pomyślmy chwilkę. Jeśli pogoda nie zawsze sprzyja, pada deszcz w letnim czasie to zewsząd słyszymy narzekania o tym, jakie to straty ponoszą ci, co żyją z turystów. Fakt – ponoszą wtedy stratę.\nMniej natomiast jest mowy o trudnościach przy zbieraniu tego co na polach urosło. No, dla żyjących w mieście jest to poniekąd obojętne. Tak czy tak pójdą do jakiejś Biedronki, Lidla czy Reala i dostaną to, co potrzebują do życia. Mało słychać o tym, by ktoś się modlił o dobrą pogodę, sprzyjającą czy to wypoczynkowi czy żniwom.\nWszyscy spragnienie przyjdźcie do mnie – wzywa nas poprzez Izajasza sam Bóg. Czy faktycznie przychodzimy do niego? Trzeba i nam tu przy ambonie i ołtarzu uderzyć się w piersi, bośmy też nieco o tej modlitwie zapomnieli.\nCzemu wydajecie waszą pracę na to, co nie nasyci?\nOwszem, praca może zaspokoić nasze materialne potrzeby i dziś wielu wie, jak trudno się żyje, gdy tej pracy nie ma. Jednocześnie wiemy dobrze, że człowiek to nie tylko ciało. Potrzebuje również wartości duchowych.\nZatem warto zadawać sobie pytanie, czy to o co się tak bardzo troszczę, zabiegam – faktycznie zaspokoi wszystkie moje pragnienia. Czy jest w tym moim zabieganiu miejsce dla Boga, dla Jezusa Chrystusa? Tu niemal klasyczne zapytanie o nasze uczestnictwo we Mszy św. Niedzielnej. Jeśli już tu jesteśmy tu to pozostaje pytanie o nasze apostolstwo.\nZatrzymajmy się jeszcze chwilkę przy Ewangelii. W środku wakacji, ale przecież i w tym czasie, gdy wielu trudzi się około chleba na polach wyrosłego, Kościół poddaje nam ku przemyśleniu cudowne rozmnożenie chleba.\nNajkrócej mówiąc – była bieda i tę biedę dostrzegli apostołowie. To im się chwali, ale mniej się im chwali, że tak łatwo chcieli pozbyć się kłopotu. Każ im się rozejść, niech sobie kupią!\nTylko, czy jak się rozejdą skończy się bieda? Nie, ale rozproszy się, nie będzie się tak rzucać w oczy i sumienie oni będą mieć spokojne. Nic nowego i w naszych czasach. Stracić z oczu potrzebującego i mamy wszystko z głowy.\nJezus ma jednak inny plan.\nWy dajcie im jeść! Nie ma mowy o kupowaniu, mają dać! Niejednemu z nas też podniosłyby się brwi ze zdziwienia, niejeden podrapałby się po głowie. Jak to zrobić?\nTo takie proste. Jak jest Jezus i jest choć trochę chleba, to nie ma biedy. On ma moc z owych pięciu chlebów nakarmić pięć tysięcy. Potrzebne jednak było owo spojrzenie w niebo! Potrzebne było błogosławieństwo!\nTe chleby symbolizują ludzki wkład w to zaspokajanie ludzkich potrzeb. Tu zachodzi jakieś takie dziwne matematyczne działanie. Poprzez dzielenie dokonuje się pomnożenie. To dzielenie się prowadzi do obfitości. W sumie wszyscy mają wystarczająco dużo.\nJednocześnie wiemy dobrze, że nie o zwykły tylko pokarm Jezusowi chodziło. Tak jak manna na pustyni, tak pomnożony chleb jest znakiem i zapowiedzią tego chleba, który daje życie wieczne. Tu się w pełni realizuje owo „przyjdźcie do mnie, a wasza dusza żyć będzie”.\nChciejmy przychodzić często i ufnie.\nJeśli w naszym życiu będzie Jezus to nie będzie biedy. Zwłaszcza tej na wieczność.\nAutor: o. Piotr Andrukiewicz CSsR – Misjonarz Warszawskiej Prowincji\nRedemptorystów – Kraków\nUroczystości 90. rocznicy święceń kapłańskich kard. Wyszyńskiego Odpust Matki Bożej Śnieżnej


Dobre CV? Jak napisać dobre CV - poradnik w kilku krokach. - Aplikuj.pl\nDobre CV? Jak napisać dobre CV – poradnik w kilku krokach.\nKreator CV Porady Dobre CV? Jak napisać dobre CV – poradnik w kilku krokach.\nWiele osób, które zaczynają szukać pracy, zadaje sobie pytanie „Jak napisać dobre CV?”. No właśnie, jak napisać takie CV, które przykuje uwagę rekrutera, spowoduje, że wykona on do nas telefon i zaprosi na rozmowę? Z badań wynika, że kandydat wysyłający aż 100 odpowiedzi na ofertę o pracę, dostaje zaledwie 6 zaproszeń na rozmowę kwalifikacyjną. Wynik szokuje, bowiem żyjemy w czasach „darmowej informacji”, kiedy wystarczy wpisać w Google frazę „Jak dobrze napisać CV?” i automatycznie otrzymujemy kilkadziesiąt stron porad, jak tego faktycznie dokonać. My jednak zdajemy sobie sprawę, że nie każdy ma czas na wertowanie nawet 10 takich artykułów. Wiemy też, że nie wszystkie są rzetelne i nie wszystkie zawierają dobre wskazówki, które naprawdę będą potrafiły Ci pomóc. Dlatego też postanowiliśmy zebrać kilka najistotniejszych rad, które pozwolą Ci napisać dobre CV, będące Twoją przepustką do rozmowy kwalifikacyjnej.\nDobrze napisane CV – co je wyróżnia?\nAdekwatnie do oferty\nCo może oznaczać to zdanie? Otóż wielu rekruterów, którzy mają do czynienia z setkami CV, informuje, iż niestety tylko niewielka ich część faktycznie odpowiada treści ogłoszenia o pracę. Zanim przygotujesz swoje Curriculum Vitae, na samym początku powinieneś/powinnaś sprawdzić wszystkie oferty pracy, na które chcesz wysłać swoją kandydaturę. Dlaczego? Otóż każda oferta pracy została napisana w inny sposób, każdy potencjalny pracodawca wymaga od Ciebie czegoś zupełnie innego, nawet jeżeli wysyłasz swoje CV na podobne stanowisko. Istotne jest, aby w dokumencie, który jest przecież Twoją wizytówką, zostały zawarte wszystkie te rzeczy, których szuka Twój nowy, potencjalny szef. Wiemy, że przygotowywanie CV pod konkretną ofertę pracy może wydawać się pracochłonne, jednakże ilość zaproszeń na rozmowę kwalifikacyjną będzie odpowiednią nagrodą za poświęcony czas.\nPisząc dobre CV należy skupić się nie tylko na dotychczasowej pracy i tym, co w niej robiliśmy. Dla pracodawcy ważne jest wszystko, począwszy od Twojego wykształcenia po kursy i odbyte szkolenia. Pamiętaj jednak, aby nie przesadzić z długością dokumentu! Mało osób chętnie czyta CV, które składa się z większej ilości kartek niż jedna czymaksymalnie dwie. Pisz konkretnie, a najlepiej z pomysłem, który wyróżni tylko Ciebie!\nCzasy, w których nie zwracano uwagi na oprawę graficzną naszego CV, dawno już minęły. Dobrze napisane CV powinno być czytelne oraz przejrzyste, ale nadal musi go wyróżniać coś, czego nie mają inne dokumenty. To właśnie z tego powodu warto pomyśleć nad ogólnym formatem tworzonego przez nas Curriculum Vitae. Pamiętaj, że szata graficzna to również odpowiednio uporządkowana treść Twojego życiorysu! W tym przypadku pomoże Ci nasz kreator, dzięki któremu stworzenie oryginalnego CV stanie się o wiele prostsze, szybsze i przyjemniejsze.\nDobrze napisane CV powinno posiadać Twoje aktualne oraz poprawnie napisane dane. Bardzo często zdarza się, że osoby piszące CV popełniają błędy w ważnych informacjach, takich jak np. numer telefonu, czy adres e-mail. Należy pamiętać, że w takiej sytuacji nawet najlepiej wykonany dokument, który wzbudził zainteresowanie rekrutera, nie pozwoli mu do Ciebie zadzwonić bądź napisać.\nPowinieneś zwrócić uwagę na to, co jest potencjalnie najważniejsze dla Twojego nowego pracodawcy. Skup się tylko na istotnych kwestiach dotyczących wykształcenia oraz pamiętaj, aby zostały one wypisane w formie odwróconej chronologii.\nSkup się na najważniejszych kwestiach Twojego życia zawodowego, które będą pasować do wymagań zawartych w ofercie o pracę, na którą odpowiadasz. Pamiętaj, aby poza nazwą stanowiska i okresem czasu w jakim je obejmowałeś/aś opisać również swój zakres obowiązków.\nWiele osób popełnia ten sam błąd – pisze popularne i oklepane umiejętności, które posiada w swoim dokumencie co drugi kandydat. Jeżeli chcesz się wyróżnić na tle innych osób, musisz w tym miejscu napisać coś innego, oryginalnego, ale przede wszystkim prawdziwego!\nInformując pracodawcę jakim językiem obcym władasz, pamiętaj aby podać również stopień Twojej wiedzy oraz jeżeli ta umiejętność jest potwierdzona kursem bądź szkoleniem, nie zapomnij o tym wspomnieć.\nJest to najprostsze oraz najszybsze potwierdzenie Twoich umiejętności. Jeżeli masz ich na swoim koncie dużo, napisz tylko o tych, które pasują do stanowiska o jakie się starasz.\nWarto w tym punkcie podać tylko to, czym naprawdę się interesujemy. Wiele osób w tym miejscu pisze często rzeczy, które w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej bardzo szybko okazują się nieprawdą.\nZdania dotyczące obecności zdjęcia w CV są podzielone, jednakże wielu rekruterów uważa, że dobrze napisane CV powinno je zawierać. Decydując się na nie powinniśmy zwrócić uwagę na jego wykonanie – dobra jakość, neutralne tło i odpowiedni ubiór to słowa-klucze.


Rejestracja: 25 października 2019, 23:33\nPost autor: kurkowy » 02 sierpnia 2020, 17:36\nMoże by @Leśny się wypowiedział? Chyba jeszcze nikomu tak się tu nie dostało.\nPost autor: KG92RS » 02 sierpnia 2020, 18:17\nkurkowy pisze: ↑\n02 sierpnia 2020, 17:36\nChyba jeszcze nikomu tak się tu nie dostało.\n"Im wyżej wejdziesz, z tym większym hukiem spadniesz."\nJa mam nadzieję, że się poprawi i wróci do pierwotnej solidności.\nPost autor: Glou » 02 sierpnia 2020, 19:05\nMyśle, że właśnie dlatego, że nie było u nas rynku jeszcze takiego sklepu, który jest darzony tak ogromnym zaufaniem i poważaniem oraz chwalony rzetelnością.\nPost autor: salve76 » 02 sierpnia 2020, 20:27\n02 sierpnia 2020, 14:06\nSTV, to amunicja wojskowa, przepakowywana w Czechach i występująca dalej pod "czeskimi znakami bojowymi", czyli oficjalnie - jest Czeska -> pewnie stąd to nieporozumienie.\nNie, amunicja miała być w "zielonych" łuskach, nie było mowy o nieporozumieniu.\nZ mojej strony żadna krucjata, narzekanie itp itd. Temat to "Subiektywne oceny ...." i mój wpis przedstawiał tylko pewien incydent z tym sklepem.\nPost autor: KudrigY » 02 sierpnia 2020, 22:16\nWłaśnie na FB mi wyskoczyło coś takiego - trochę wyjaśnia czemu kontakt z Leśnym na tym forum się urwał. Rekomenduję PW na twarzoksiążce\nPost autor: Minor » 02 sierpnia 2020, 23:17\nTen wpis to raczej optymistyczny nie jest dla osób które kiedyś budowały jakieś biznesy i od razu widzą błąd w założeniu z jego treści płynącym.\nRejestracja: 11 lutego 2017, 22:38\nPost autor: Adzyo » 02 sierpnia 2020, 23:32\nWtopę zaliczył z M56 Jugoszmajser. No ale kto mógł przewidzieć koronaświrusa i dostawy nie było. Nauczka na przyszłość nie prać kasy za coś czego się nie ma. Kupiłem też krajowego AKM całkiem przyzwoity jak za 2k to tłuczenia aligancki.\nPost autor: pajak2444 » 03 sierpnia 2020, 00:42\nJa po ustaleniach telefonicznych ( jeśli rozmówca o to prosi ) wysyłam maila z opisem: zgodnie z rozmową telefoniczną.... I opisuje po krotce z kim i o czym, więc jeszcze mi się nie zdarzyły żadne wpadki.\n2 zastawy od Dziadka zgodnie z ustaleniami +/- poślizg z dostawą, ale dzwonił, że potrzebuje termin przesunąć.\nAmo też super.\nM76 w 308w miała poprawkę, ale dostałem gratisami za czas oczekiwania i problemy.\nOlimp Arms Schmidt Rubin G11, dostawa pod sam dom, więc też ich gorąco polecam. Zasypali mnie zdjęciami, aż musiałem sobie ranking zrobić i wybrałem rodzynka z regulowaną szczerbinką i to w stanie bdb+.\nBastion - mój pierwszy wyjazd, również udany, choć do morza nie dotarłem. Raki że spawanym pinem, DPM nóweczka.\nDo Marcina często piszę na komunikatorze, lub dzwonię. Jak nie jest zajęty, to ja mu czas zajmuję, jak jest zajęty, to oficjalnie o tym mówi, że oddzwoni, bo nie może rozmawiać w danej chwili.\nBroń to nie bilet na pociąg, który już stoi na peronie i potrzebuje na już teraz natychmiast.\nPost autor: KG92RS » 03 sierpnia 2020, 01:59\n02 sierpnia 2020, 22:16\nRekomenduję PW na twarzoksiążce\nTo jest tak samo skuteczne, jak mail, telefon, czy SMS... Problemem nie jest przekazanie informacji "DO" -> problemem jest wywiązanie się z poczynionych ustaleń.\nPost autor: KG92RS » 03 sierpnia 2020, 02:15\npajak2444 pisze: ↑\n03 sierpnia 2020, 00:42\nTo trochę terminów: faktura zaliczkowa i moja płatność miała być 30 kwietnia. Przypomniałem się sms-em 21 maja -> Leśny obiecał poprawę i ... znowu mnie olał. Mail do sklepu: 25 lipca. Odpowiedź i telefon od Leśnego: 28 lipca. Coś znowu obiecał i olał mnie po raz trzeci.\nTrzy miesiące -> wg Ciebie, to jest "już teraz natychmiast"?\nPost autor: pajak2444 » 03 sierpnia 2020, 07:33\nUuuuuuuuuuu, to tyle cierpliwości to ja bym chyba już nie miał.\nChyba, że czekasz na M56....., które miały wtedy dotrzeć i się sprawa posypała, z przyczyn niezależnych.\nJednak info, że dotarły była chyba 2 tyg temu,\nLecz dziś już 03.08, więc .... Nie mam argumentów na obronę Marcina.\nPost autor: cywil19 » 03 sierpnia 2020, 08:09\nSzanowni Koledzy, szanowny Marcinie,\nOpisane tu przez Kolegow przypadki mozna by podzielic na trzy, powiedzmy, kategorie: pierdy, srednie i powazne.\nPowaznych nie opisano wielu, srednich kilka, zas pierdow sporo...W przypadku powaznych wpadek Lesny (jestem tego pewien) ma swiadomosc popelnionych bledow... i wyciaga a przynajmniej stara sie wyciagnac wnioski oraz sytuacje naprawic.\nIlu z Kolegow ma doswiadczenia z osobistym prowadzeniem interesu i zatrudnianiem Osob (zupelnie obcych, lecz przez pryzmat pracy tych osob postrzegana jest Firma) ????\nMarcin moze stawac na czubku xxxx a niestety cudze bledy zostana Jemu przypisane... Niestey, jest to konsekwencja firmy "niejednoosobowej".\nZeby sie nie rozwijac i nie zapetlac, mysle, ze nalezaloby zacytowac Klasyka: "... Ktokolwiek jest bez winy, niechaj pierwszy rzuci kamieniem..."\nWowczas poleci kilka kamieni ktore mozna ocenic i sie ustosunkowac... Unikniemy zas sypania piaskiem lub tumanow kurzu z "otupanych" butow...\nMam nadzieje, ze w miare czytelnie sie wypowiedzialem.\nPost autor: PANPADRE » 03 sierpnia 2020, 08:23\nCoraz wyraźniej wyłania się taki obraz, że wszystko przerosło Leśnego Tak się nie da prowadzić biznesu. Nie da się zwłaszcza jednoosobowo. Bo co widzę, tu prowadzenie sklepu, załatwianie wszelakich spraw z dostawą plus jakieś grupony, rusznikarze z przerabianiem broni. Tu osobiste dowożenie broni, tu jakieś strzelnice, prowadzenie ich ??? Tu jakieś wyjazdy na Hel czy gdzieś tam. Co to ma być jakaś szalona partyzantka/wolnoamerykanka. Tak się nie da, no chyba, że do każdej z tych działalności Leśny miałby zaufanego i sprawnego managera. Jednoosobowo tego nie da się pociągnąć. Albo jest biznes, albo bawimy się w jakieś hobbystyczne działalności. Zwłaszcza tam gdzie są zamówienia handlowe i gdzie przepływają pieniądze, to musi być idealnie, słownie, sprawnie i terminowo. Tam gdzie są pieniądze, to zaczynają się święte sprawy w biznesie, sprawy które muszą się perfekcyjnie toczyć. Widać, że Leśny tego aspektu nie rozumie podobnie jak zatrudnieni przez niego ludzie.\nDobór odpowiednich ludzi jest jedną z najważniejszych umiejętności szefa.\nPost autor: klopsinsky » 03 sierpnia 2020, 08:57\nja w niedzielę dostałem Mojego Yugoszmajsera i nie narzekam to co w opisie zgadzało się ze stanem broni , dowóz nie pod dom , ale zrobić kawałek samochodem to nic, no i ten widok jak jedziesz sobie i widzisz 3 kolesi przy samochodzie, a 2 z nich trzyma i sprawdza swoją broń - bezcenny więc jak najbardziej mogę polecić - ja stosuję prostą metodę zdrowego rozsądku wiadomo są jakieś małe problemy to luzik plus czasami można dostać coś w gratisie, ale jak przeginają to kasa idzie do konkurencji.\nPost autor: KG92RS » 03 sierpnia 2020, 09:55\n03 sierpnia 2020, 07:33\nChyba, że czekasz na M56.....,\nPisałem, że jestem cierpliwy i bardzo trzeba się napracować, żeby mnie do siebie zrazić.\nNie, na nic nie czekałem (poza Marcinem, oczywiście) - rzecz od początku do końca dotyczyła broni dostępnej natychmiast. Najpierw jednej sztuki, potem czterech.


PGEE: Włókniarz przedstawił sponsorów na sezon 2019 - CKMAZS.com | White-Green - CKM Włókniarz Częstochowa, AZS Częstochowa\n12 Gru 2018 | 18:23\tSławek Michalski\tJacek Winiarski\nW środę (12 grudnia) w siedzibie firmy SGP- Sorting Group Poland Sp. z o.o. odbyła się konferencja prasowa Włókniarza Częstochowa. Podczas spotkania z dziennikarzami przedstawiono sponsorów, którzy będą wspierać częstochowski żużel w kolejnym sezonie.\n– Dla nas bardzo ważna jest wiarygodność, nie tylko ta sportowa, ale i biznesowa. Chciałem się tutaj pochwalić, że udało nam się dobić targu, podać sobie rękę ze sponsorem tytularnym na sezon 2019. Będzie nim ponownie firma forBET. W świadku sportu, pozostanie przez lata przy tym samym sponsorze, świadczy o stabilności zarówno klubu, jak i zaufaniu tej firmy do klubu. To jest bardzo istotne. Również chciałem Państwa poinformować o wspaniałej decyzji firmy SGP, która postanowiła przedłużyć umowę na nazwę stadionu. Umowa została przedłużona na kolejne trzy lata. Jest z nami również sponsor strategiczny – firma zielona-energia.com reprezentowana przez pana Michała Klimczyka i pana Łukasza Fonfarę. Firma zajmuje się ogólnie pojętą zdrową energią, czymś co dziś jest bardzo istotne w naszym kraju. Nasz nowy sponsor strategiczny zainwestuje w nasz obiekt, tworząc instalację fotowoltaiczną, która będzie zapewniać darmową i czystą energię. Mogę również zapewnić, że z panami trwają ponadto rozmowy w kwestii wsparcia rozwoju naszych miniżużlowców – poinformował prezes forBET Włókniarza Częstochowa, Michał Świącik.\n– W przyszłym roku oprócz tego, że podpisaliśmy umowę na trzy lata, obiecaliśmy kibicom, że po drugiej stronie korony stadionu stanie ufundowany przez nas telebim – dodał prezes SGP Group, Mariusz Puto.\nGłos w sprawie montażu instalacji fotowoltaicznej zabrał przedstawiciel firmy zielona-energia.com, Michał Klimczyk. – Cały proces nastąpi jeszcze przed początkiem sezonu. Zmodernizujemy ponadto kompleks szatniowy dla zawodników, gdzie będziemy wykorzystywać ogrzewanie ciepłej wody za pomocą fotowoltaiki.\nZadowolenia z dalszej współpracy z Włókniarzem nie ukrywał dyrektor ds. marketingu firmy forBET, Paweł Majewski. – Od początku naszej działalności dość mocno angażujemy się w sport. Teraz przyjęliśmy strategię, że chcemy skupić się na jednym klubie. Wybór padł na Włókniarza, z którym współpracuje nam się najlepiej.\nTagi forBET Włókniarz Częstochowa Michał Świącik Sponsorzy


Łagodna szkoła językowa ząbki | cosnadziś\nPosted by admin - Lipiec 25th, 2020\nNa Zachodzie spełnione pozostały oraz badania, jakich szkoła angielskiego ząbki obiektem było owo, gdy wykorzystywanie z takiej posługi miesza się na piruety instytucji. Plony dawny najśmielsze szacowania, szkoła językowa ząbki albowiem nowoczesność produktywności osiągał wartości około. Wolno posiadać wobec tego nadzieje, że pozostałe koncerny czasochłonnie nie pozostaną w tak duża liczba tudzież korepetycje angielski ząbki pójdą zwiastunem marki ford, albowiem ajencja długoterminowy owo podejście ze wszech skali wartościowego. Niedrogo, technologicznie natomiast przede całym organizacyjnie. Zakup sukienki na wesele w rzeczywistości nie jest kwestią pomijalną. W propozycji marketów, równolegle w internecie, gdy a stacjonarnych, wolno znaleźć strojny asortyment bogatych korepetycje angielski ząbki pików, sznytów zaś rozciągłości, atoli zaś ano głównie jest szkopuł spośród nabywaniem niniejszej właściwej. Kultowe sukienki na uroczystości weselne są owo angielski ząbki te, którego nie przeciwnie są prosto spośród paradów mody, choć istotne istnieje plus, ażeby kiecka fantastycznie na nas spoczywałaby a żebyście my, poręcznie się w niej kochający. Ściśle mówiąc pasująca postać bez wątpienia prezentować się będzie wielce pięknie, tudzież my w kapitalnym nastroju będziemy zdołałyby przetańczyć aż aż do korepetycje angielski ząbki rana.\nKiecce na uroczystości weselne wolno odkryć wzdłuż i wszerz. Butiki gustowne, internetowe ewentualnie nawet giełda najpoprawniej poszukać w wszystkim miejscu. Do licha i trochę angielski ząbki gościom ma kłopot z zakupieniem czegoś trafnego, w związku z tym wskazane jest pójść do sklepu z kimś iżby wolno było się doradzić. W tej chwili modne są sukni przykrótkiego nauka angielskiego ząbki, w uległych, mnogich kolorystykach, ciężko wzorzyste, jakiego uwidoczniają postawę. Kultowe sukienki są owo również te w rozkloszowanym sznycie, na kształt trapezu tudzież z przeciętymi bokami. Przedtem poczęstujemy przemożną szkoła angielskiego ząbki decyzję stwierdźmy najpóźniejszego na topie w modzie, aby wszystkiego spośród przybyłych przyjmuje zezwolenia miło zakłopotać swoim ubiorem. Zdołamy na początku wyekwipować się w pisma odnośnie mody czy też obadajmy okolica internetowe tak aby posiadać przeświadczenie co w tym momencie istnieje na topie. Najistotniejsze, o czym wypada pamiętać to owo, iżby nabyta dzięki nas suknia do nas poddawałaby, ażeby uwypuklała krajową postawę, natomiast otaczałaby całe szkoła angielskiego ząbki przypadłości. W tamtym czasie w tym samym czasie sprawimy znakomite przeczucie wprawdzie zdumiejemy każdych niesztampowym ancugiem angielski ząbki, porażającą posturą, tudzież spośród działce na nasze cnego nastrój, uzupełniającą chwałą będzie nauka angielskiego ząbki nasz uporządkowany uśmiech.


Start Glinkowanie Glinki CarPro PolyShave Block 81x56x28mm pad polimerowy alternatywa dla glinki\nCarPro PolyShave Block to twarda gąbka z plastrem wykonanym z polimeru, który pełni rolę standardowej glinki do lakieru. Doskonała trwałość produktu pozwala na "wyglinkowanie" od 20 do nawet 30 samochodów ! Jest to zasadnicza różnica pomiędzy standardową glinką a CarPro PolyShave Block. Do poprawnego działania zaleca się użycie lubrykantu jak do standardowej glinki w celu lepszego poślizgu. Warto, także przed procesem usunąć naleciałości w postaci smoły i asfaltu za pomocą CarPro TriX lub CarPro TarX.


AKCJA LATO W BRODNICY\n5 lipca 2017 roku w Brodnicy odbyła się giełda pracy zorganizowana przez Punkt Pośrednictwa Pracy.\nJednostki organizacyjne CEiPM w Toruniu realizują wakacyjne zatrudnienie dla młodzieży poszukując atrakcyjnych miejsc pracy. Podczas spotkania pośrednik pracy PPP –Joanna Traczykowska przedstawiła aktualne oferty pracy dostępne na terenie Brodnicy. Doradca zawodowy MCK omówił zasady i znaczenie autoprezentacji w procesie poszukiwania zatrudnienia.\nW giełdzie wzięły udział osoby poszukujące pracy krótkoterminowej z powiatu brodnickiego. Przedstawicielem pracodawcy był Pan Kamil Piętka, rekruter firmy Covebo, który przedstawił informacje o możliwości podjęcia pracy w charakterze pracownika produkcyjnego. Po zakończonej giełdzie pracodawca rozmawiał indywidualnie z osobami, które chciałyby podjąć pracę. Pan Piętka po zakończonych rozmowach zapewnił ,iż co najmniej kilka osób w najbliższym czasie otrzyma zaproszenie do podjęcia pracy.


Przekaźnictwo synaptyczne/zwojowe i zazwojowe - omówienie, sem I-IV - Notatek.pl\nPrzekaźnictwo synaptyczne/zwojowe i zazwojowe/ w autonomicznym układzie nerwowym. Przekazywanie impulsów przez synapsy w układzie autonomicznym odbywa się jak w układzie somatycznym, za pośrednictwem neuromediatorów chemicznych, uwalnianych przez zakończenie włókien nerwowych do szczeliny synaptycznej. Na zakończeniach wszystkich autonomicznych włókien przedzwojowych oraz przez zakończenia przywspółczulnych włókien zazwojowych wydzielana jest Ach. Niektóre zakończenia nerwu błednego działają za pomocą ATP-wł. Purynergiczne,np. hamujące m. żołądka.Wydzielana jest także przez zakończenia niektórych nielicznych zazwojowych włókien współczulnych. Wszystkie autonomiczne włókna przedzwojowe oraz włókna przywspółczulne zazwojowe nazywane są cholinergicznymi. W zakończeniach zazwojowych włókien współczulnych uwalniane są katecholaminy: NA i A. W układzie nerwowym ośrodkowym uwalniana jest także dopamina. NA uwalniana jest u ssaków w zakończeniach współczulnych włókien zazwojowych, A wydzielana jest przez rdzeń nadnerczy i komórki chromochłonne występujące poza obrębem tego gruczołu. Zazwojowe włókna współczulne są nazywane adrenergicznymi. Receptorem dla Ach są receptory muskarynowe a dla NA receptory alfa lub beta adrenergiczne.\n… współczulnych uwalniane są katecholaminy: NA i A. W układzie nerwowym ośrodkowym uwalniana jest także dopamina. NA uwalniana jest u ssaków w zakończeniach współczulnych włókien zazwojowych, A wydzielana jest przez rdzeń nadnerczy i komórki chromochłonne występujące poza obrębem tego gruczołu. Zazwojowe włókna współczulne są nazywane adrenergicznymi. Receptorem dla Ach są receptory muskarynowe…\nPrzekaźnictwo synaptyczne - omówienie, sem I-IV\nWykład - przewodnictwo synaptyczne w AUN, sem IV


SŁUCHAWKI sportowe DOUSZNE Bluetooth dla AKTYWNYCH niebieskie - OtoPhone.pl - Akcesoria GSM\nHome Akcesoria GSMMultimediaSłuchawki bezprzewodoweSŁUCHAWKI sportowe DOUSZNE Bluetooth dla AKTYWNYCH niebieskie\nSŁUCHAWKI sportowe DOUSZNE Bluetooth dla AKTYWNYCH niebieskie\nSłuchawki bezprzewodowe BLUETOOTH w kolorze NIEBIESKIM dla aktywnych i nie tylko\nOferowane słuchawki to idealny gadżet dla osób aktywnych ,które nie wyobrażają sobie uprawiania sportu bez ulubionej muzyki. Słuchawki zapewniają czysty dźwięk bez zakłóceń. Silikonowe wkładki douszne są precyzyjnie wyprofilowane, aby wygodnie leżały i nie wypadały podczas codziennych treningów\nOferowane słuchawki to idealny gadżet dla osób aktywnych ,które nie wyobrażają sobie uprawiania sportu bez ulubionej muzyki. Słuchawki zapewniają czysty dźwięk bez zakłóceń. Silikonowe wkładki douszne są precyzyjnie wyprofilowane, aby wygodnie leżały i nie wypadały podczas codziennych treningów.\nWbudowany mikrofon umożliwia odbieranie i odrzucanie nadchodzących połączeń, a także łączenie z ostatnio wybieranym numerem. Akumulator w słuchawkach pozwala na kilka godzin bezprzewodowego słuchania muzyki, natomiast do jego naładowania możemy użyć dołączonego do zestawu kabla.\nMaksymalny czas czuwania: do 150 h\nMaksymalny czas rozmów: 3,5 h\nRewelacyjne MULTIFUNKCYJNE słuchawki bezprzewodowe. Doskonała jakość dźwięku, modny design, bardzo niska waga i wygoda użytkowania to główne cechy słuchawek.\n26 produktów w tej samej kategorii\nSłuchawki Bluetooth FOREVER BHS-200\nSŁUCHAWKI BEZPRZEWODOWE BLUETOOTH MP3 USB...\nSŁUCHAWKI bluetooth BEZPRZEWODOWE do...\nBEZPRZEWODOWE słuchawki BLUETOOTH z...\nSŁUCHAWKI sportowe DOUSZNE Bluetooth dla...\nSłuchawki nauszne na bluetooth REBELTEC\n69,99 zł\t79,99 zł\nSportowe słuchawki bezprzewodowe douszne...\nSłuchawka bluetooth 3.0 PLANTRONICS ML15\nSłuchawki sportowe BLUETOOTH 4.1 z...\nPasek uchwyt Strap do słuchawek bluetooth\nMINI słuchawka bluetooth 4.1\nSłuchawka bluetooth Baseus czarna MULTIPOINT\nZestaw głośnomówiący FOREVER z funkcją...\nBezprzewodowe słuchawki nauszne na...\nBezprzewodowe słuchawki Bluetooth 5.0 do...\nBEZPRZEWODOWE słuchawki nausze z...\nBEZPRZEWODOWE słuchawki XIAOMI EARBUDS Mi...\nBEZPRZEWODOWE słuchawki EARBUDS\nBezprzewodowa słuchawka Bluetooth XO-BE5\nSłuchawki bezprzewodowe TWS z powerbankiem


Lniny bursztyn bransoleta - Bransoletki - Biżuteria artystyczna\nWielkanocBoże Narodzenie\tGaleria Kuferart > Biżuteria artystyczna > Bransoletki > Lniny bursztyn bransoleta Lniny bursztyn bransoleta\nEfektowna i gruba ransoletka upleciona na młynku dziewiarskim. Bazę stanowią skręcone lniane sznurki, na któe zostały naszyte akrylowe koraliki. Całość utrzymana w eko stylu. Zapiącie metalowe w srebrnym kolorze. Długość bransoletki 19 cm Nasi klienci dokonują u nas zakupów od 2006roku. Każdy z nich ma prawo do zwrotu w ciągu 14 od dnia otrzymania przesyłki. Każdą transakcję monitorujemy na bieżąco tak aby dotarła do miejsca przeznaczenia.\nZa zakupy można zapłacić przelewem tradycyjnym dokonując wpłaty na poczcie lub w banku, przelewem online, kartą płatniczą lub kredytową lub za pośrednictwem serwisu PayPal. Tagieko, len bransoleta, lniana, ekologiczna bransoletkaKolorybrązowyMateriałylenTechnikadziergane Stylekologiczny, bohoPrzeznaczeniena rękę, na prezent, na lato, na co dzień Informacje o projektancie


Jakie są granice tradycji Kościoła? Wywiad z dr. Pawłem Gradem - Adeste\nJakie są granice tradycji Kościoła? Wywiad z dr. Pawłem Gradem\nOstatni czas w Kościele dał nam się poznać jako swoiste „nowe spojrzenie” na pojęcie Tradycji – jeśli chodzi zarówno o kościelne dokumenty, jak i interakcje, jakie w pewien sposób podejmują z nimi wierni. Można czasem podnieść zarzut, że pojmowanie tradycji w Kościele nie jest jednolite. Czym zatem jest tradycja (i co ma do tego Tradycja)? Jaki obraz spojrzenia na tradycję kościelną mogą sugerować ostatnie posunięcia papieża Franciszka i dlaczego obecnie tak chętnie nasza katolicka tradycja idzie „w odstawkę” na rzecz innych, obcych nam zwyczajów, obyczajów, duchowości?\nO tym wszystkim rozmawiam z dr. Pawłem Gradem – filozofem zajmującym się epistemologią, filozofią języka i religii, członkiem redakcji kwartalnika „Christianitas” oraz autorem książki O pojęciu tradycji (Warszawa 2017). Lektura tej pozycji nie jest niezbędna do przeczytania wywiadu, jednak książkę mojego Rozmówcy polecam wszystkim, którzy są zainteresowani tą tematyką.\nPiotr Ulrich: Pawle, zacząłem czytać Twoją książkę już jakiś czas temu, niedługo po tym, gdy się poznaliśmy – natomiast obecna sytuacja w Kościele zachęciła mnie niejako do powrotu do przedstawionych przez Ciebie treści i ponownego odczytania ich, tym razem w perspektywie Kościoła. Na początek chciałbym Cię zapytać: jaką funkcję ma tradycja – jako taka – w Kościele dla jego działania? Myślę, że warto odnieść się tutaj do pojęcia konserwatyzmu nihilistycznego, które zaprezentowałeś w swojej książce, a które współcześnie jest dość żywe – czytam wiele komentarzy, które zdają się sugerować, że tradycja to jedynie kult popiołów. W opozycji do tego stoi jednak owo „dobre” rozumienie tradycji jako hermetycznego języka danej grupy, wspólnoty. Czy można przełożyć to jakoś na grunt Kościoła?\nDr Paweł Grad: Zacząłbym od wyrażenia „tradycja w Kościele”. Tradycja jest w nim formą życia i odradzania się wiary. Każdy organizm ma funkcję, która sprawia, że może się on reprodukować, trwać, może po prostu żyć – w Kościele tę funkcję pełni Tradycja.\nJeżeli chodzi o historię pojęcia tradycji, zwykło się wskazywać na to, że to sobór trydencki jest tym momentem, w którym Kościół zyskał pełną świadomość tego pojęcia. Od samego swojego początku Kościół żył tradycją i ją przekazywał, ale to w Trydencie tradycja pojawiła się z całą mocą jako przedmiot refleksji. Jest to prawda, ale warto zaznaczyć, że przed soborem trydenckim i jeszcze na nim tradycje rozumie się w liczbie mnogiej, jako różne nauki, zwyczaje i obyczaje, również lokalne, które stawia się obok Pisma Świętego jako źródło prawdy Objawienia. Ma to oczywiście wymiar polemiczny wobec protestantów, którzy naciskali na wyłączność Biblii jako jedynego źródła Objawienia.\nJuż jednak w trakcie soboru trydenckiego i niedługo po nim w apologetyce pojawia się nieco inne rozumienie pojęcia tradycji, które dopełniło tej refleksji soborowej i z czasem okazało się mieć większe znaczenie. Mianowicie: Tradycja jest sposobem autorytatywnego przekazywania Objawienia, jest życiem prawdy wiary w praktyce Kościoła. Praktyka ta nadaje właściwy sens nauce biblijnej, która bez niej pozostaje w pewien sposób martwa. Dopiero, gdy towarzyszy jej pewien sposób życia oraz decyzje autorytetu, nauka ta może być żywa. To właśnie jest „Tradycja” pisana przez wielkie T. Późniejsi teologowie, np. dziewiętnastowieczny teolog szkoły rzymskiej Franzelin, rozróżniali tradycję jako sam proces przekazu, czyli samą transmisję, tradycję jako pewien depozyt – a więc tę materialną (to, co się przekazuje) – oraz traditio complexa, czyli połączenie obu tych elementów w Kościele, który jest żywym organizmem zajmującym się przekazem wiary. Ta ostatnia to właśnie Tradycja przez wielkie T.\nJest to historia teologicznego rozumienia tradycji, ale łączy się ona również z rozumieniem socjologicznym. Na marginesie warto przywołać postać śp. prof. Jerzego Szackiego, który w swoich pracach (opierając się na pracach innych socjologów) odróżniał trzy sensy pojęcia tradycji: tradycję jako przekaz, tradycję jako depozyt oraz tradycję podmiotową, czyli to, jak dana wspólnota ustosunkowuje się do swojej przeszłości. Zwróciłem mu uwagę na to, że podział ten w znacznym stopniu odtwarza katolicką teorię tradycji sformułowaną w połowie XIX wieku. Profesor był zaskoczony tym bardziej, że uważał, iż refleksja nie wnosi wiele do samorozumienia socjologii. Cała ta historia pokazuje, że katolickie rozumienie tradycji jest ważne nie tylko dla samych katolików, ale stanowi też istotne źródło współczesnej refleksji nad naszym stosunkiem do przeszłości.\nOczywiście w samym Kościele refleksja nad problemem tradycji (nawet jeśli nie operowano dokładnie tym pojęciem) nie pojawiła się dopiero w ostatnich wiekach, ale w samych początkach chrześcijaństwa. Święty Paweł w jednym ze swoich listów pisze do adresatów, że „otrzymał od Pana to, co im przekazał” (1 Kor 11, 23). Pada tam odpowiednia forma greckiego słowa paradosis, które oznacza przekaz, tradycję jako transmisję, a które Rzymianie tłumaczyli właśnie jako traditio (w Wulgacie: tradidi quod et accepi). Po tej formule św. Pawła padają słowa ustanowienia Eucharystii, które są najświętszym depozytem Tradycji katolickiej. Dlaczego w ogóle św. Paweł zwraca uwagę na to, że przekazuje to, co sam otrzymał? Bo ma świadomość, jak istotne jest, aby uczniowie trwali w niezmienionej, zbawczej nauce i wedle niej żyli.\nJest to bardzo ważny moment, który określa istotną cechę tradycji. Życie wiary, które jest zabezpieczone przez Tradycję, jest czymś kruchym. Jest takie z uwagi na to, że grunt, na który pada, grunt ludzkiej natury, jest czymś skażonym grzechem, a nasze rozumienie i sposób życia są zmienne. Gdyby po prostu opowiedzieć ludziom prawdę o Objawieniu i zostawić ich w zupełnej wolności co do tego, jak mają je wprowadzić w życie, istnieje duże ryzyko, że ziarno to nie wydałoby owocu. Dlatego tak istotne są formy, które utrwalają przekaz wiary w niezmienionej formie. Święty Paweł ma dokładnie to samo poczucie – formuła, którą się dzieli, dotyczy spraw świętych, tajemnicy Ofiary i Eucharystii. Musi pouczyć uczniów, że jest to właściwa formuła, a więc ta, która pochodzi pośrednio od Pana.\nPU: Jak w takim razie ma się to do tradycji pisanych przez małe t? Istnieją w Kościele tradycje i obyczaje zachowywane przez wieki, które nie wchodzą w skład Objawienia w sensie ścisłym. Czy, gdy ktoś nie chce ich zachowywać, w jakiś sposób ich nie akceptuje, to w pewnym sensie stawia się poza Kościołem?\nPG: W dekretach Soboru Trydenckiego czytamy, że tradycje te stanowią jedno ze źródeł prawdy Objawienia. Z drugiej strony są one często lokalne – a więc są zawężone jedynie do części Kościoła powszechnego, dotyczy to zwłaszcza tradycji obyczajów życia i kultu. Już samo to sprawia, że – w przeciwieństwie np. do nauczania ex cathedra – nie wszystkie z nich obowiązują one ogół katolików. Widać zatem, że bezwzględne przyjęcie tych tradycji przez każdego katolika nie jest konieczne do zbawienia. Ze sformułowaniem jednak, że tradycje stanowią jedno ze źródeł Objawienia, łączy się intuicja, że są czymś czcigodnym, że określają życie wiary konkretnych wspólnot. Choć więc nie wszyscy wierzący są wezwani do ich zachowywania w ten sam sposób, to wszyscy powinni rozumieć, że są one czymś cennym, co przyczynia się do dobra tych, którzy żyją daną tradycją. Wrogi stosunek do takich tradycji nie musi stanowić aktu schizmy w sensie ścisłym, niemniej z pewnością uderza w pewien sposób w jedność Kościoła – ponieważ odrzuca się coś, co współokreśla depozyt Objawienia.\nPU: W swojej książce piszesz za Habermasem, że „wspólnota tradycji prezentuje swoje granice, wobec których opowiedzieć się musi każdy, kto zostaje z nią skonfrontowany” (s. 80-81). Czy każdy katolik musi się opowiedzieć i może uczynić to podświadomie, czy może warto, aby odpowiedź ta była bardziej świadoma?\nPG: Zasada ta rozumiana w odniesieniu do Kościoła literalnie i konsekwentnie, że katolik zupełnie świadomie rozpoznaje granicę, za którą nie będzie już katolikiem, jest z pewnością zbyt mocna. Ale myślę, że jest całkowicie prawdziwa jako opis logiki tradycji, w tym tradycji katolickiej. Kościół ma narzędzia, m.in. w kulcie, wyznaczania takiej granicy. Chociażby Credo – publiczne wyznanie wiary, posiadające ściśle zdefiniowaną formułę dogmatyczną. Na każdej mszy świętej katolicy potwierdzają swoją przynależność do Kościoła, to, że znajdują się wewnątrz jego granic, gdy publicznie składają wyznanie wiary. Nie każdy, kto to robi, musi mieć tego pełną świadomość, jednak taki jest obiektywny sens tego aktu.\nWarto dodać jeszcze, że żyjemy w czasie przypominającym wiele innych momentów w historii Kościoła, w których życie tradycją nie było czymś oczywistym, ponieważ znaczna część społeczeństwa nie była chrześcijańska i znajdowała się poza obszarem władzy Kościoła. To powoduje, że dziś bardzo często znajdujemy się właśnie w takiej sytuacji konfrontacji z granicą „Kościoła”. Czasem oddziela ona nas całych od żywej tradycji, czasem dzieli nasze życie niejako w poprzek, na część „katolicką” i „niekatolicką”. Wtedy trzeba się określić. Przed tymi, którzy chcą dołączyć do Kościoła, oraz przed samymi wiernymi pojawia się konieczność konfrontacji.\nI tutaj zaczyna się właśnie wyjątkowość naszych czasów. Otóż wydaje się, że dziś mało kto chce uznać ową konieczność. Zarówno w kulturze współczesnej, jak i w samym Kościele bardzo często konstruuje się rozmaite racjonalizacje i ideologie, które pozwalają rozmyć granicę i zniwelować poczucie dyskomfortu związanego z konfrontacją z granicą. Wydaje się, że kiedyś, na przykład w pierwszych wiekach chrześcijaństwa, ale i w czasach reformacji, dla ludzi było oczywiste, że istnieją pewne granice. Dzisiaj wielu ludzi, również wewnątrz Kościoła, chce zachować prawo do przynależności, ale jednocześnie uważa, że nikt nie ma prawa rozliczać ich z tego, czy pozostają wewnątrz wyznaczonej granicy. Zapewne nie uważają też, że wynika z tego jakikolwiek negatywny skutek dla ich obecności w Kościele. Jest to niewątpliwie pewien problem – bo jeżeli tradycja jest mechanizmem reprodukcji wiary, życia Kościoła, wówczas jest to zasadnicza dysfunkcja, ponieważ działa wbrew temu mechanizmowi i jego logice. A tą logiką jest właśnie określanie katolickiej formy życia: formy, jaką przybiera nasze życie jako wierzących.\nPU: Jak powiedziałeś, żyjemy w czasach, gdy życie tradycją w Kościele nie jest na swój sposób oczywiste. Chciałbym poprosić Cię o próbę podsumowania polityki najwyższej władzy kościelnej – Stolicy Apostolskiej, a wraz z nią papieża – wobec tradycji. Podobnie jak i wiele innych osób – czego odbicie widać w mediach w ostatnich czasach – zauważam wyraźny skręt, odbicie od tradycji w tych działaniach. Przytoczę przykłady dwóch dokumentów: w motu proprio Spiritus Domini papież Franciszek zaznacza, że udzielanie posług [wyłącznie] mężczyznom jest „tradycją czcigodną” – jednak ów dokument zezwala udzielać posługi lektoratu i akolitatu również kobietom, zatem ta „czcigodna tradycja” nie jest tak „czcigodna”, jak mogłoby się wydawać. Kolejny przykład: kolejne motu proprio, Traditionis custodes, które już w tytule posługuje się pojęciem tradycji. Zewsząd daje się usłyszeć bardzo wyraźne głosy, że posunięcie papieża Franciszka nie chroni tradycji, jak sugeruje nazwa dokumentu, ale raczej ją narusza i niszczy. Jakie rozumienie tradycji można odczytać z tych działań i co to może oznaczać dla Kościoła?\nPG: Jakakolwiek próba podejmowania bezpośredniej oceny zgodności działania władzy kościelnej z tradycją jest dla „zwykłego” katolika bardzo trudna. Wolałbym tego nie robić. Zanim podejdę do tematu inaczej, powiem tylko, że każda z papieskich decyzji normatywnych sama nie tylko tworzy tradycję, ale jest też jej jest częścią. Cała wcześniejsza tradycja, wszystkie poprzednie akty, zwyczaje i nauczanie są strażnikami dokumentów papieskich, również takich jak Traditionis custodes…\nMożna natomiast zastanowić się całkiem wprost, w jaki sposób te decyzje ojca świętego będą rozumiane pod kątem ich stosunku do Tradycji Kościoła. Jest to dobre miejsce, aby przywołać pojęcie konserwatyzmu nihilistycznego. Konserwatyzm nihilistyczny to stanowisko, które widzi pewną wartość w zachowywaniu elementów przeszłości i nawet potrafi werbalnie zdobyć się na różne komplementy pod adresem tradycji, ale w gruncie rzeczy nie jest mu ona potrzebna jako tradycja, to znaczy jako forma życia. Obrazowo można to przedstawić, porównując mszę (utwór muzyczny) wykonaną w filharmonii oraz wykonaną w miejscu, do którego ją skomponowano, czyli jako muzykę w akcji liturgicznej. Oczywiście „konserwatywni” miłośnicy filharmonii potrafią powiedzieć wiele dobrego o mszach komponowanych przez dawnych kompozytorów jako elementach naszego dziedzictwa, ale raczej niewiele z tych osób byłoby gotowych na uczestnictwo w prawdziwej mszy świętej z tą samą muzyką.\nCała ta refleksja nad „konserwatyzmem nihilistycznym” zmierza do tego, że wbrew przeświadczeniu wielu ludzi zderzenie wspólnot tradycyjnych z nowoczesnością i procesem modernizacji nie polega na tym, że tradycja jest brutalnie rugowana z życia wspólnoty, ale na tym, że podlega ona procesowi dosyć podstępnej asymilacji. Mówiąc obrazowo: żywa wiara i religia zamienia się w dziedzictwo religijne, jak te nieszczęsne msze barokowe i oratoria. Modernizatorzy szybko orientują się, że potrzebują jakiejś tradycji, która daje im pewien rezerwuar wartości moralnych i estetycznych. To są rzeczy bardzo potrzebne w nowoczesnym świecie. Nie chcą jednak zachować jej w stu procentach, ponieważ stałoby to w sprzeczności z zaprojektowanym przez nich życiem ludzi nowoczesnych. Wyłączają więc te elementy tradycji, które sprawiają, że jest ona formą życia: przenika je, reguluje na różnych poziomach – również w Kościele.\nZobacz też: Rzym: ekspozycja o mszy trydenckiej – bilety wyprzedane [FELIETON]\nŚwietnym przykładem tego typu zjawiska jest wręcz emocjonalna niechęć wobec tradycji liturgicznej w Kościele katolickim. Badać dzieje liturgii i podziwać dawne westymenta i paramenty w muzeach – bardzo dobrze! Ale trochę jakby strach użyć ich w realnej akcji liturgicznej.\nNie mówię tu konkretnie o papieżu Franciszku, ale już od soboru watykańskiego II funkcjonuje w Kościele pewien slogan: „tradycja musi być żywa, to znaczy, że musi się zmieniać – zachowując istotę, a zmieniając formy jej wyrazu”. Istnieje jednak zasadniczy problem z takim myśleniem: katolickie rozumienie tradycji stanowi, że forma – granica, kształt tradycji – jest integralnie związana z istotą. Oczywiście, nie są one tym samym, jednak nie można w sposób radosny i swobodny manipulować formą, licząc na to, że istota w cudowny sposób pozostanie niezmieniona. Jest to rzeczywiście jakiś przejaw konserwatyzmu nihilistycznego – podejścia do tradycji, które chciałoby zachować jej rezerwuar estetyczno-etyczny, ale unieszkodliwić jej elementy pozornie nieprzyjazne nowoczesnemu.\nMyślę, że dokumenty papieskie, które przywołałeś, dla wielu osób będą znaczyły, że papież w ten sposób pozwala nam myśleć o tradycji. Nie do końca jestem przekonany, że jest to obiektywny sens tych dokumentów. Obydwa te listy apostolskie różnią się między sobą – kwestia udzielania posług jest tradycją pisaną przez małe t. Powierzanie tych posług kobietom kłóci się z wcześniej przyjmowaną logiką posług i święceń. Niemniej trzeba przyznać, że istnieje tu przynajmniej teoretyczne pole do tego, aby pogodzić tradycję z pewną zmianą dyscypliny, która stanowi rozszerzenie dostępu do posługi takiej jak lektorat. Tak czy inaczej takie pogodzenie wydaje mi się czymś trudnym. Traditionis custodes to inny, wydaje mi się, że poważniejszy przypadek. Dotyczy on przecież radykalnego ograniczenia dostępu do pewnej bardzo ważnej praktyki kościelnej – praktyki liturgicznej sprawowanej wedle własnej tradycji Kościoła Rzymu, coś, co przez wieki stanowiło podstawową i najwyższą formę wyrazu wiary tego Kościoła, który przecież przewodzi całemu Kościołowi powszechnemu.\nDostrzegam – można o tym powiedzieć wprost, ponieważ ojciec deklaruje to bardzo jasno – że papież Franciszek ewidentnie patrzy na tradycje (w liczbie mnogiej) jako na pewien depozyt zwyczajów i obyczajów, nad którym on, jako papież, ma bardzo bezpośrednią władzę, rozumianą w duchu nowożytnym. Jest to duch do pewnego stopnia charakterystyczny dla jezuitów: śmiały, zażywny, nastawiony na działanie i sprawne zarządzanie. Papież Franciszek zatem wydaje się uważać, że ma prawo do tego, aby swoim aktem stwierdzić, iż ryt, który przez wieki był podstawową formą wyrazu prawa modlitwy Kościoła rzymskiego, przestał nią być i to właściwie z dnia na dzień. Według tej koncepcji ma również prawo, aby drastycznie ograniczyć dostęp wiernych do tego rytu.\nPowiem delikatnie: takie podejście wydaje mi się stać przynajmniej w pewnym napięciu wobec tego rozumienia tradycji, o którym mówiłem na początku, a więc katolickiego rozumienia tradycji. Wspomniałem o apostole Pawle, którego przenikała troska o to, aby przekazać to, co otrzymał, w niezmienionej formie. Chodziło tam właśnie o słowa ustanowienia Eucharystii, a więc integralnego składnika liturgii mszy świętej. Święty Paweł widzi, jak krucha jest chrześcijańska forma życia w świecie naznaczonym grzechem, upadkiem i możliwością wybrania dziesiątek innych form życia. Wiedząc to, musi zatem chronić ten depozyt i przekazać go kolejnym pokoleniom w niezmienionej formie, aby mogły one włączyć się w ten nurt tradycji płynący przez wieki. Wydaje się, że ta sama ostrożność powinna towarzyszyć wszystkim następcom apostołów: biskupom, ale i pośrednio wszystkim katolikom, którzy powinni troszczyć się o przekazywanie tego depozytu.\nDokumenty papieża Franciszka, o których powiedziałeś, wydają się sugerować, że papież dość śmiało i bez tej ostrożności podchodzi do tradycji. Niejako przycina ją, ten żywy organizm, w taki sposób, jaki jego zdaniem najbardziej będzie pasował do tego, co uważa za obecną potrzebę Kościoła. Wydaje się, że ojciec święty nie ma w sobie swego rodzaju lęku, że coś zostanie utracone, że odetnie się wiernych od czegoś bardzo cennego, może najcenniejszego.\nTen lęk jest zresztą często niezrozumiały dla ludzi spoza Kościoła. Dla takich osób jest często niezrozumiałe, dlaczego katolicy przykładają wagę do tak pozornie drugorzędnych rzeczy jak jakieś „ryty” albo rozporządzenia dyscyplinarne. Na przykład dla wielu osób autentyczna pobożność liturgiczna wydaje się jakimś rodzajem nerwicy. Ludzie ewidentnie przywiązują wielką wagę do czynności, które właściwie są tylko gestami – po co?\nNa to „nieporozumienie” zwracali uwagę również socjologowie, np. Kieran Flanagan, który mówił, że w sferze praktyki liturgicznej istnieje wprawdzie świadomość tego, że nie wszystkie formy liturgiczne mają taką samą wagę, ale towarzyszy jej również bardzo silne przeświadczenie – podparte praktyką – że od tych pozornie drugorzędnych spraw zależy bardzo dużo. Manipulując przy nich zbyt gwałtownie, ryzykujemy bardzo wiele. Nigdy do końca nie wiemy, jakie będą dla naszej wiary konsekwencje zmiany tkanki tradycji, np. tkanki liturgicznej.\nDzieje się tak właśnie dlatego, że związek między tym, w co wierzymy, i tym, co praktykujemy, jest bardzo intymny. Jest to czymś oczywistym dla socjologów i antropologów – wiedzą oni, że ludzie we wszystkich wspólnotach działają w ten sposób, że nasycają symbolicznym sensem swoje życie, praktyki i działania. W Kościele katolickim najwyższym tego wyrazem, wychodzącym poza symbolizm, są sakramenty – działania symboliczne, które sprawiają to, co znaczą.\nO ile świadomość ta jest widoczna wśród socjologów i antropologów bardzo wyraźnie, to wewnątrz Kościoła nie tylko jest ona słaba, ale nawet wielu teologów i ludzi Kościoła otwarcie z nią walczy, nazywając ją często „myśleniem magicznym”, „fetyszyzmem”, „faryzeizmem”. Wśród tych pojęć umyka nam Ewangelia jako istota sprawy. Sprawia to przejmujące wrażenie, jakby spadkobiercy wielkiego dziedzictwa sami nie do końca rozumieli to, co odziedziczyli, i musieli być pouczani przez tych, który nie są dziedzicami, np. przez socjologów.\nParadoks polega zresztą na tym, że ten program gwałtowanego ograniczenia dostępu do tradycji wprowadzano nie tylko w latach np. sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, ale wprowadza się go też dziś, powołując się na quasi-socjologiczne rozpoznania potrzeb mitycznego „współczesnego człowieka”!\nPU: No właśnie, mam wrażenie, że takie podejście, tzn. brak zrozumienia dla własnej tradycji, jest udziałem wielu katolików – czy to osób świeckich, czy „zwykłych” parafialnych księży. Z drugiej strony dostrzegam, jak często ci ludzie uciekają się do innych, obcych tradycji. Czy nie jest tak, że rosną oni w świadomości, że zachowywanie naszej katolickiej tradycji może być „obciachem”? Nasze dziedzictwo, będące organicznie wyrazem wiary, staje się zanegowane, a przedmiot poszukiwania leży poza granicami. W bardzo ciekawy sposób kontrastuje to z tym, co napisałeś w swojej książce: twierdzisz, że „logika działania komunikacyjnego właściwego tradycji opiera się na językowym utwierdzaniu i prezentacji różnicy między wspólnotą danej tradycji a otaczającym ją środowiskiem” (s. 77). Tutaj próbuje się wyjść poza granice w poszukiwaniu czegoś egzotycznego – a nasza rodzima tradycja pozostaje sama sobie, a pozostawiona i porzucona może stać się martwa.\nPG: Poszukiwania jakichś surogatów tradycji zaczynają się od tego, że ludzie przestają rozumieć swoje działania zgodnie z opisaną przeze mnie logiką tradycji. Ignorują naturalny związek między formą a treścią – to, że tradycja odwołuje się do pewnej doktryny, która domaga się ucieleśnienia w naszym życiu. Nie dostrzegają, jak bogate i pozwalające na bardzo złożoną ekspresję formy wypracowała ich własna tradycja. Kontestują wyrazistość tej formy, jej odróżnienie się od innych form. Chcą upłynnić granicę zdefiniowaną w ich tradycji, bo liczą, że w ten sposób pełniej objawią mityczną „istotę chrześcijaństwa”, którą ich zdaniem ta tradycja raczej zakrywa, niż ujawnia.\nZjawisko, o którym mówisz, może dotyczyć np. kompensacyjnego poszukiwania form duchowości czerpiących z innych wspólnot chrześcijańskich. Nawet wśród wielu pobożnych katolików bardzo popularna jest skłonność do szukania w tradycji wschodniej albo zielonoświątkowej, ale może też chodzić o poszukiwanie surogatów w psychologii czy formie wellnessu duchowego, który próbuje się łączyć z chrześcijaństwem. Zastanawiam się, czy rzeczywiście chodzi tu o „obciach” – powiedziałbym raczej, że z różnych powodów uważa się własną tradycję za martwą, nieprzystającą do współczesnych czasów.\nNa początku jest jednak, moim zdaniem, odruch emocjonalny. Nie prowadziłem co prawda żadnych badań, ale mogę opisać moje doświadczenia, które odnoszą się do pokolenia współczesnych dwudziesto-, trzydziestolatków z dużych miast. Żaden z moich znajomych, nawet tych całkowicie „wyoutowanych” ze środowisk tradycyjnych, w zetknięciu z tradycyjną liturgią, która jest widzialnym i namacalnym wyrazem tradycji katolickiej, nie stwierdził, że jest to brzydkie, prostackie czy generalnie „obciachowe”. Ich reakcja skłaniała się nawet do tego, że może być to piękne i wzniosłe, ale z drugiej strony za bardzo hieratyczne, często nawet smutne.\nPisała o tym kiedyś Mary Douglas, że współcześnie ludzie spodziewają się instynktownie, że liturgia będzie miejscem doświadczenia ekstazy polegającej na przeżyciu pozytywnych emocji: ekstatycznego uniesienia, radości albo też po prostu „dobrej atmosfery”. Jak wiadomo, nasze preferencje w tej materii nie są naturalne, ale kształtuje je kultura, w której żyjemy. Dlatego właśnie wspólnoty charyzmatyczne są tak popularne (co już jest przykładem infiltracji tradycji katolickiej przez „tradycje” zielonoświątkowe), że odpowiadają na rozpowszechnioną potrzebę emocjonalną doświadczania silnych pozytywnych emocji w nieuregulowany sposób. Ludzie z taką potrzebą, którzy później konfrontują się z własną tradycją katolicką, często twierdzą, że jest ona „smutna”. Jedna z moich koleżanek po moim ślubie (w tradycyjnym rycie) powiedziała, że było to właśnie „smutne” – nie kiczowate czy obciachowe, ale „smutne”.\nW latach sześćdziesiątych rzeczywiście zmagano się z poczuciem, że wiele jest w tradycji katolickiej elementów „obciachowych” – niedzisiejszych, passe, prostackich. Były to jednak szalone lata sześćdziesiąte, w których naprawdę zbyt wierzono w siłę postępu. Dzisiaj żyjemy w epoce, w której zrozumiano wartość tradycji. Nawet niech to będą tradycje ludowe albo klasowe, kulinarne albo muzyczne: tradycja wcale nie jest dziś „obciachowa”! Te rzeczy nie pochodzą „z tego świata”, a stają się swoistym wytchnieniem estetycznym dla człowieka nowoczesnego. W pewnym sensie jest to zatem dla tradycji katolickiej dobry moment – są jednak inne przeszkody, o których już mówiliśmy. Wśród nich jest i to, że na potrzebie estetycznej się kończy.\nDo tych przeszkód dodałbym jeszcze to, że tradycja Kościoła rzymskiego uderza człowieka współczesnego swoim, nie mam na to lepszego słowa, racjonalizmem. Jest tradycją opartą na przeświadczeniu o istnieniu rozumnego Boga i Stwórcy, który jest Logosem, Słowem odwiecznym. Kościół proponuje nam więc tradycję rozumną – nie w sensie oświeceniowego racjonalizmu, ale integralnej, nadprzyrodzonej formy życia, która dyscyplinuje nasze emocje, podporządkowuje je rozumowi, a ten oświeca wiarą, aby mógł dążyć do celu, którego pełne uchwycenie przekracza jego przyrodzone możliwości. To jest coś, co jakby z natury wydaje się szlachetne i pociągające, ale jest też po prostu trudne.\nTradycja katolicka wymaga od człowieka, na poziomie zmysłów, pewnej ascezy – nasze przyzwyczajenia są takie, że emocjonalnie szukamy nieco innych rzeczy. Sama jednak zasada, obecna też właśnie w liturgii, że należałoby dyscyplinować nasze zmysły, a nie podążać za nieuporządkowanymi pragnieniami, jest dla nas trudna do zniesienia. Czy to będzie nauka o małżeństwie i stosunek do własnej płciowości, czy będzie to prawo modlitwy, które będzie od nas wymagało pewnego nawrócenia zmysłów podczas uczestnictwa w liturgii – są to różne zjawiska, lecz analogicznie działający mechanizm.\nDr Paweł Grad\namoris laetitia filozofia katolicyzm Traditionis Custodes Tradycja Tradycja Katolicka Tradycjonaliści wywiad\nRozmowa z współczesnym rycerzem


Rowerem przez powiat gliwicki | Rowerem Po Śląsku\nTAGI: "Śląskie na rowerze"GliwiceKnurówPyskowicePławniowiceRadiostacja GliwiceToszekZamek w Chudowie\nPowiat gliwicki to świetne tereny na wycieczki rowerowe. Jego pejzaż jest zróżnicowany i nie należy utożsamiać go z rozległymi aglomeracjami na Górnym Śląsku. Przemysł to ważny składnik miejscowej gospodarki, jednak podróżujący po powiecie w większości gmin zobaczą zielony krajobraz zdominowany przez pola i lasy. Liczne szlaki turystyczne, kompleksy leśne, ośrodki wypoczynkowe, zbiorniki wodne zachęcają do odwiedzin.\nNaturalnie miejscem startu obu pętli: północnej i południowej są Gliwice, a dokładnie rynek. Miasto leży na skrzyżowaniu dwóch autostrad, dlatego szybko dojedziemy tutaj samochodem, który można zaparkować np. przy Radiostacji. Natomiast jeśli macie bliżej do Chudowa albo wygodniej Wam podjechać do Pławniowic to można i tak – uroki pętli rowerowe. Jeśli zdecydujecie się zabrać rower do pociągu to z dworca PKP w Gliwicach macie ok. 500 metrów do najbliższego punktu trasy, a do rynku lekko ponad kilometr.\nStart i meta: Rynek w Gliwicach\nPętla północna: 92km (możliwość skrócenia do 65km)\nPętla południowa: 61km\n– północna: GPX | KML\n– południowa: GPX | KML\nGliwickie żółte pola rzepaku\nCiekawe wsie powiatu gliwickiego\nW sąsiednich Ornontowicach\nZamek w Chudowie – miejsce spotkań śląskich rowerzystów\nGliwice to jedno z największych i najbardziej atrakcyjnych miast w województwie śląskim. Turyści chętnie je odwiedzają ze względu na ciekawą architekturę, ofertę kulturalną oraz słynne zabytki. Centralnym punktem Gliwic jest rynek z ratuszem otoczony pięknie odrestaurowanymi zabytkowymi kamienicami. Jego wizytówką jest fontanna z rzeźbą Neptuna wykonana w 1794 roku przez barokowego rzeźbiarza pochodzącego z Opawy – Johannesa Nitschego. Z każdego rogu kwadratowego rynku odchodzą po dwie uliczki tworząc sieć zabudowy gliwickiej Starówki.\nGliwice to siedziba powiatu, którego nie należy utożsamiać z rozległymi aglomeracjami na Górnym Śląsku. Przemysł to ważny składnik miejscowej gospodarki, jednak podróżując po powiecie w większości gmin zobaczymy zielony krajobraz zdominowany przez pola i lasy. Do rowerowego podróżowania zachęcają liczne kompleksy leśne, ośrodki wypoczynkowe, zbiorniki wodne oraz szlaki turystyczne. Na terenie powiatu znajdują się cenne zabytki Szlaku Architektury Drewnianej oraz Szlaku Zabytków Techniki województwa śląskiego.\nPętla ma 92 km z możliwością skrócenia do 65km jeśli skorzystacie ze skrótu z Byciny do Taciszowa. Pętla oprowadza rowerem po najciekawszych miejscach powiatu Gliwickiego na północ od centrum Gliwic.\nZ rynku wyruszamy na północ i wąskimi uliczkami przejeżdżamy obok zabytkowej rezydencji przemysłowca Oscara Caro, w której obecnie mieści się główna siedziba gliwickiego Muzeum. Następnie mijając pomnik Józefa Piłsudskiego wjeżdżamy na drogę rowerową na Bulwarach Kłodnicy, a potem na czerwony szlak rowerowy, który przeprowadzi przez dzielnicę Szobiszowice aż do Radiostacji.\nRadiostacja w Gliwicach to drewniana wieża nadawcza, której wysokość 111 metrów daje jej status najwyższej istniejącej, zbudowanej w całości z drewna konstrukcji w Europie i najwyższej drewnianej wieży nadawczej na świecie. Obiekt wybudowany jest z bali z nieimpregnowanego drewna modrzewiowego, łączonego przy pomocy 16 100 mosiężnych śrub. Co ciekawe, w konstrukcji nie ma ani jednego stalowego gwoździa! Maszt radiostacji gliwickiej jest również istotnym miejscem w historii Polski. 31. sierpnia 1939 roku, czyli w dzień przed rozpoczęciem II wojny światowej Niemcy przeprowadzili tutaj tzw. „prowokację gliwicką”. Esesmani udający Polaków wdarli się do gliwickiej stacji nadawczej i nadali komunikat w języku polskim zapowiadający rychłą polską ofensywę i wzywający do powstania. Przez problemy techniczne nie udało im się nadać pełnego odzewu, wybrzmiały jedynie słowa: „Uwaga! Tu Gliwice. Rozgłośnia znajduje się w rękach polskich”. W ten sposób nazistowska propaganda już 31 sierpnia o godz. 22:30 obwiniła Rzeczpospolitą o rozpoczęcie wojny, a III Rzeszę przedstawiła jako ofiarę polskiej agresji.\nChociaż jest to dopiero początek trasy to nie wyobrażam sobie nie spędzić tu dłuższej chwili siedząc w wpatrując się w tego drewnianego kolosa albo przeglądając ekspozycję zabytkowych nadajników radiowych i sprzętu telekomunikacyjnego, znajdującą się w budynku przy wieży. Radiostacja Gliwicka znajduje się na Szlaku Zabytków Techniki.\nDrogami rowerowymi wzdłuż ul. Perseusza i Portowej jedziemy w kierunku Łabęd – dzielnicy Gliwic. Po prawej stronie mijamy Śląskie Centrum Logistyki, a za nim znajduje się Kanał Gliwicki, który drogą wodną łączy przemysłowe miasta Górnego Śląska z Odrą. Kanał został ukończony w 1939 roku i stał się jedną z najnowocześniejszych tego typu dróg wodnych w Europie. Ma 40km długości, średnio 3,5m głębokości, a różnica poziomów pomiędzy portem w Gliwicach a Koźlu wynosi 44m, dlatego wybudowano 6 śluz. Pierwsza znajduje się właśnie w Łabędach.\nW gliwickim porcie funkcjonuje marina, czyli przystań turystyczna, organizująca rejsy statkiem pasażerskim, a także wypożyczająca łodzie motorowe i kajaki.\nKolejnym ciekawym miejscem na rekreacyjnej mapie Gliwic jest ośrodek wypoczynkowy w Czechowicach. Funkcjonuje tutaj sezonowe kąpielisko z szeroką, piaszczystą plażą, a także wypożyczalnia sprzętu wodnego, domki campingowe, pole namiotowe oraz boiska, place zabaw, miejsca do grillowania i punkty gastronomiczne.\nZ Czechowic skrótem dla rowerzystów przejeżdżamy przez tory kolejowe, a potem odbijamy w lewo na drogi szutrowe, które wzdłuż żółtych pól rzepaku doprowadzą nas do Pyskowic.\nPyskowice to jedno ze starszych miast Górnego Śląska, które może się pochwalić m.in. zachowanym średniowiecznym układem urbanistycznym Starego Miasta. Na środku rynku znajduje się ratusz, w którym obecnie funkcjonuje Muzeum Miejskie, a dookoła placu stoją stare kamienice pochodzące z XVIII i XIX wieku.\nJednak zanim dojedziemy do rynku to warto dowiedzieć się co na tych terenach było dużo, dużo wcześniej przed średniowieczem. Dlatego warto zajrzeć do geopunktu, czyli ścieżki edukacyjnej znajdującej się tuż przy szkole. Dowiemy się z niej, że w latach 50. w okolicach Pyskowic i Rudzińca funkcjonowała kopalnia piasku, w której podczas eksploatacji wykopano kości mamuta wielkiego i nosorożca włochatego, czyli zwierząt żyjących w epoce plejstocenu, ponad 2 miliony lat temu. Dwa ze zrekonstruowanych szkieletów pyskowickich mamutów znajdują się dziś w muzeach: gliwickim oraz geologicznym w Warszawie. W Zamku Piastowskim stoi natomiast szkielet pyskowickiego nosorożca włochatego. Dla przypomnienia geologicznej przeszłości ziemi pyskowickiej, postanowiono na terenie szkoły utworzyć ścieżkę edukacyjną z zrekonstruowanymi replikami mamuta oraz nosorożca włochatego, czyli zwierząt żyjących w epoce plejstocenu i wymarłych ponad dwa miliony lat temu.\nInnym niesamowitym miejscem w Pyskowicach są bały, czyli poniemiecki węzeł kolejowy budowany w latach 1937-41. Miał to być największy węzeł kolejowy w tej części Europy, ale ze względu na wejście wojsk alianckich nigdy nie został ukończony. Jednak doskonale zachowane mosty dziś są miejscem, które zdecydowanie warto odwiedzić.\nTrasa w Pyskowicach poprowadzona jest także przez Park Miejski ze ścieżką edukacyjną znajdującą się na drewnianym pomoście, a także obok skansenu kolejowego i minionków. Tak, minionków! …i to czterech, które powstały z siana przy okazji dożynek.\nZiemie powiatu gliwickiego bogate są również w pałace i zamki. Jedne nadszarpnięte zębem czasu, inne piękne i malownicze. Pierwszy jaki odwiedzamy na naszej trasie to Pałac w Bycinie. Wybudowany został w 1700 roku przez hrabiego Alberta Leopolda Paczyńskiego z Tenczyna. Trzykondygnacyjny budynek wzniesiony został na planie litery „L” , wykonany z cegły, otynkowany i nakryty dachem mansardowym. W narożniku południowo-wschodnim znajdowała się kaplica pw Świętej Trójcy, której sklepienie zostało udekorowane późnobarokową polichromią przedstawiającą m.in. Wniebowzięcie Matki Boskiej i czterech ojców kościoła. Niestety budynek swoje lata świetności ma już dawno za sobą. Dzisiaj jest to ogrodzona i grożąca zawaleniem ruina.\nJeśli czujecie, że nie dacie rady przejechać pełnej 92-kilometrowej pętli północnej to w Bycinie można skrócić trasę o 27km i pojechać na Taciszów zgodnie z oznakowaniem na mapie.\nLasem o dość kamienistej nawierzchni jedziemy w kierunku Toszka, gdzie czeka na nas kolejne spotkanie z historią. Zamek w Toszku to jeden z najciekawszych zabytków zachodniej części województwa śląskiego. Pierwsze dokumenty pisane mówią o nim w 1222 roku, ale badacze twierdzą, że drewniany gród obronny mógł istnieć na tutejszym wzgórzu już w X wieku. Po zniszczeniach przez husytów w 1429 roku książę oświęcimski Przemysław Toszecki wzniósł murowaną rezydencję i to właśnie wtedy zamek przeżywał największy rozkwit. Po jego śmierci budowla często zmieniała właścicieli, a dzisiaj mieści się tu Centrum Kultury „Zamek w Toszku”. Turyści mogą zwiedzać basztę zamkową z punktem widokowym, zobaczyć teatrzyk opowiadający legendę o złotej kaczce, a także odpocząć w zamkowej kawiarni.\nZ Toszka czeka nas malownicza trasa do Pławniowic, a wszystko to przez piękne żółto-zielone pola z rzepakiem. Można się zachwycać zwłaszcza na odcinku Pawłowice – Słupsko! Czarny szlak rowerowy prowadzi nas aż do Jeziora Pławniowickiego, pełniącego funkcję rekreacyjną. Nad jego północnym brzegiem znajdują się plaże, campingi i punkty gastronomiczne, dlatego w upalne dni spotkać tam można mnóstwo plażowiczów.\nNiedaleko południowego brzegu jeziora znajduje się przepiękny zespół pałacowo-parkowy w Pławniowicach. Tworzą go pałac z kaplicą, zabudowania folwarczne, oficyna ze stajnią i wozownią – wszystko w stylu neomanieryzmu niderlandzkiego z wieloma dodatkami neogotyckimi oraz otaczający pałac park krajobrazowy. Pałac w Pławniowicach to jeden z najpiękniejszych, o ile nie najpiękniejszy pałac w całym województwie śląskim. Należał niegdyś do rodziny Ballestremów, którzy w latach 1798-1945 stworzyli największe imperium przemysłowe na Górnym Śląsku. Trójskrzydłowa, dwukondygnacyjna bryła pałacu wzniesiona została na planie litery „U”. Elewacje wykonane z cegły klinkierowej posiadają rozmaite zdobienia w postaci detali kamieniarskich. Wysokie, czterospadowe dachy budowli ozdobione są licznymi wieżyczkami i iglicami, zaś nad całością dominuje czworoboczna wieża z zegarem, przykryta wysokim dachem namiotowym. W południowo-zachodnim skrzydle znajduje się kaplica Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny, która jest udostępniana wiernym jako kościół. Wstęp na teren parku jest płatny 5 zł.\nRachowice to wieś malowniczo położona w otoczeniu kompleksu leśnego. To właśnie w lesie udostępniono zwiedzającym szczególnie atrakcyjne przyrodniczo i krajobrazowo fragmenty dolinki potoku Sierakowickiego, tworząc leśną ścieżkę dydaktyczną zwaną „Szwajcarią Rachowicką”. Ścieżka ma 800m długości, a na jej trasie znajdują się tablice edukacyjne oraz drewniane pomosty i schody, dlatego lepiej poprowadzić rower. Uwierzcie mi, że warto! Pofalowany teren, zieleń wysoka i bagniska, wszystko to wpływa na niezwykły klimat tego miejsca. Teren porastają pomnikowe dęby, stare buki, graby i inne drzewa. Średni wiek drzew szacuje się tu na 160 lat, a osobliwością przyrody w tym miejscu są m.in. dwa zrośnięte w uścisku buki oraz połączone gałęzią graby. Nie można nie zwrócić uwagi na bogate w mchy, porosty, grzyby i paprocie runo leśne. Poza tym rosną tutaj maliny i jeżyny, po gałęziach skaczą wiewiórki, spotkać można także ciekawskiego daniela, dostrzec sarnę czy jelenia oraz słuchać śpiewu ptaków. Tu jest niesamowicie!\nW Rachowicach znajdują się również zabytki sakralne. Przejeżdżać będziemy obok znajdującego się na Szlaku Architektury Drewnianej kościoła pw Świętej Trójcy, a także dojedziemy do groty, która stała się miejscem kultu Matki Boskiej.\nZielonym szlakiem rowerowym wracamy z Rachowic do Gliwic. Początkowo lasem, potem głównie drogami szutrowymi w otoczeniu żółtych pól. Kwitnące pola rzepaku to nieodłączny symbol wiosny. Co roku w maju zaczyna się wielki sezon na zdjęcia w rzepaku, ale trzeba się spieszyć, bo żółte kwiaty szybko znikają.\nW gliwickiej dzielnicy Ostropa możemy zobaczyć kolejny kościół znajdujący się na Szlaku Architektury Drewnianej. Kościół św. Jerzego ma część murowaną: zakrystia i prezbiterium, ale nawa i wieża są drewniane. Wnętrze kościoła natomiast pokryte jest barokową polichromią, czyli wielobarwną ozdobą malarską ścian, sufitów i sklepień.\nKolejnym ciekawym miejscem, które zobaczymy na trasie jest Plac Grunwaldzki. Na jego terenie znajduje się utworzony w 1951 roku cmentarz żołnierzy radzieckich, którzy polegli w walkach o Gliwice w styczniu 1945 roku.\nDrogą rowerową ciągnącą się wzdłuż alei Korfantego, a potem przez Park Mickiewicza z jego pomnikiem, wjeżdżamy do Starego Miasta, gdzie na gliwickim rynku zamykamy pętle północną naszej rowerowej wycieczki po powiecie gliwickim. To co? Jesteście tak mocni, żeby od razu zacząć południową pętle, czy zostawiacie sobie ją na inny dzień? Pamiętajcie, lepiej zwiedza się na spokojnie…\nPołudniowa pętla rowerowa po powiecie gliwickim ma 61km długości i przebiega przez małe wsie i miejscowości z ciekawymi atrakcjami turystycznymi.\nZ gliwickiego rynku, wąskimi ulicami Starego Miasta przejeżdżamy obok Zamku Piastowskiego. Jest to jeden z najważniejszych zabytków Gliwic, a także jeden z najstarszych obiektów w mieście. Budowla powstała w połowie XIV wieku, a obecny kształt zyskała w XVI wieku w wyniku przebudowy dokonanej przez Fryderyka Cetrycza. W ciągu następnych stuleci budowla spełniała różne funkcje. Była arsenałem, więzieniem, a nawet folwarkiem. Warto wiedzieć, że do 1945 roku obiekt zwał się Dworem Cetrycza, dopiero po 1945 roku zaczęto używać nazwy „zameczek”, a w 1983 roku „Zamek Piastowski”. Współcześnie mieści się w nim muzeum ze stałymi wystawami o tematyce historycznej i archeologicznej.\nKawałek dalej przejedziemy obok Katedry św. Piotra i Pawła oraz fontanny z rzeźbą „Chłopca z łabędziem”, która jest kopią rzeźby odlanej z brązu według modelu Theodora Kalidego z 1833 roku. Praca Kalidego wzbudzała powszechny podziw, zdobywając m.in. brązowy medal na wystawie światowej w Londynie, dlatego nic dziwnego, że wielu chciało mieć takie dzieło. Kopie „Chłopca z łabędziem” znajdują się w wielu polskich i niemieckich miastach, m.in. w Chorzowie, Legnicy, Warszawie czy Poczdamie.\nZnów przez pola rzepaku oraz drogą techniczną wzdłuż autostrady dojeżdżamy do Żernicy, która słynie z drewnianego kościoła św. Michała Archanioła. Kościół wybudowany został w 1661 roku z inicjatywy cystersów z Rud i jest jednym z najlepiej zachowanych drewnianych świątyń na Górnym Śląsku.\nW kolejnej wsi odwiedzamy miejsce niezwykle, które o każdej porze roku wygląda inaczej, ale równie zjawiskowo, a to ze względu na wijące się po murach pnącza. Stacja kolejowa w Nieborowicach, bo o niej mowa, jest już nieczynna, ale kolej wąskotorowa na odcinku Bytom – Racibórz kursowała tutaj niemal 100 lat (1899-1991). Chociaż budynek stacji jest w kiepskim stanie to zobaczcie jak pięknie porasta. O każdej porze roku w innej kolorystyce!\nCzerwonym szlakiem rowerowym przez las dojeżdżamy do Pilchowic, a potem odbijamy na wieś Wilcza, gdzie zobaczyć możemy kilka bardzo ciekawych zabytków. Pierwszym z nich jest neogotycki Pałac w Wilczy. Otoczona parkiem piętrowa budowla posiada trójkondygnacyjną wieżę oraz trzy baszty. Tutejszy majątek był własnością państwa pruskiego, zarządzaną przez landratów, czyli starostów powiatowych. Po wojnie, gdy Wilcza znalazła się po stronie odrodzonej Polski, tutejszy majątek został przekazany w dzierżawę zasłużonemu śląskiemu powstańcowi – Józefowi Grzonce. Dziś pałac jak i zdewastowany przez lata park nie są dostępne do zwiedzania. Kolejną atrakcją Wilczy jest znajdujący się na Szlaku Architektury Drewnianej kościół św. Mikołaja. To już kolejny drewniany kościół na naszej trasie, więc sami widzicie, że stanowią one jedną z najważniejszych atrakcji turystycznych – ale także historycznych i sakralnych – powiatu gliwickiego. Tylko w niewielu powiatach w Polsce występuje podobna koncentracja tego typu budowli.\nKolejny odcinek naszej trasy ukazuje bardziej górniczy charakter Górnego Śląska i ziemi gliwickiej. Przejeżdżamy obok majestatycznych księżycowych hałd KWK Szczygłowice, a potem niebieskim szlakiem rowerowym przez lasy tuż przy KWK Knurów.\nOrnontowice to miejscowość położona w powiecie mikołowskim, ale na granicy z powiatem gliwickim, dlatego zdecydowałem się tam podjechać i zobaczyć przede wszystkim pałac. Pałac w Ornontowicach pochodzi z końca XIX wieku i został wybudowany dla rodu Hegenscheidtów – ówczesnych właścicieli Ornontowic, którzy mieszkali w nim do 1945 roku. Po wojnie w budynku mieściła się szkoła rolnicza, a pod koniec XX wieku został zakupiony przez Konsorcjum Finansowo-Inwestycyjne „Colloseum”, które chciało stworzyć w nim szkołę biznesu. Ze względu na ich problemy z prawem rezydencję zajął syndyk, a po firmie pozostał jedynie znak na bramie. W 2005 roku pałac kupił Holender, który trzy lata później obiecywał, że dostosuje go do celów turystycznych. Niestety tak się nie stało, pałac jest zamknięty, obowiązuje zakaz robienia zdjęć i zobaczyć go można jedynie zza płotu. Szkoda!\nMożna za to wjechać do Parku Gminnego w Ornontowicach, który został laureatem nagrody za Najlepszą Przestrzeń Publiczną Województwa Śląskiego w 2011 roku. Historycznie Park Gminny stanowi część ogrodu przypałacowego należącego swego czasu do rodziny Hegenscheidt. Ród ten słynął między innymi z zamiłowania do otaczania się pięknymi roślinami, dlatego podczas rewitalizacji parku stworzono rosarium oraz dosadzono ozdobne rośliny. Na jego terenie znajduje się wiele starych drzew, które mają status pomników przyrody. To nie jedyne pomniki przyrody w Ornontowicach… Do miasteczka wjechaliśmy „Aleją Dębową”, którą tworzy szpaler 72 ponad 100-letnich dębów szypułkowych.\nW Ornontowicach na ul. Zamkowej jest Cukiernia Cichoń znajdująca się na szlaku kulinarnym „Śląskie Smaki”.\nLasami i polami wracamy do powiatu gliwickiego. Kręcimy na Paniówki, bo tam znajduje się Zamek w Chudowie.\nZAMEK W CHUDOWIE – MIEJSCE SPOTKAŃ ROWERZYSTÓW\nPo rodzinie Gierałtowskich, którzy władali Chudowem do 1622 roku, zamek przechodził z rąk do rąk, po czym trafił do rodziny von Foglar. To oni go zmodernizowali i przywrócili mu dawny blask, dzięki czemu Zamek w Chudowie stał się jednym z najbardziej okazałych rezydencji na Górnym Śląsku. W tym czasie odbywały się tutaj liczne przyjęcia, bale oraz polowania. Kolejnym wielkim właścicielem chudowskiego zamku był Aleksander von Bally, który dokonał licznych zmian w jego architekturze. Przebudował wieżę, umieszczając w niej kaplicę oraz postawił duży budynek o charakterze gospodarczym, w którym mieścił się zamkowy browar i karczma. W noc sylwestrową w 1847 roku zamek spłonął, stając się odtąd ruiną.\nChudowski zamek jest miejscem bardzo chętnie odwiedzanym przez śląskich rowerzystów. Znajduje się blisko trzech dużych miast: Gliwic, Rudy Śląskiej i Mikołowa, z których łatwo dojechać licznymi szlakami rowerowymi. Wśród rowerzystów doskonale znane jest powiedzenie: „Chudów z nudów”.\nKoniecznie zwróćcie uwagę na rosnącą tuż przy zamku topole kanadyjską, zwaną Tekla. Według pomiaru z maja 2013 roku chudowska topola jest najgrubszą, jednopienną topolą kanadyjską w Polsce. Mierzy 7,24 metra w obwodzie i 2,30 metra średnicy, co daje jej 36. miejsce w Polsce w kategorii grubości wszystkich polskich drzew. Pod względem wysokości (31,5m) plasuje się na 92 miejscu w Polsce. W „Tekli” mieści się również duża dziupla, a w niej niewielkie ławy i stoliki! W pobliżu znajduje się również bar „Przy Tekli”.\nDo Przyszowic dojedziemy asfaltowymi drogami w ruchu publicznym. Naszym głównym celem jest Pałac w Przyszowicach wzniesiony w latach 1890-95 dla rodziny von Raczek, która w tym czasie władała miejscowością. Eklektyczny pałac na planie zbliżonym do prostokąta zbudowany jest z cegły i otynkowany, posiada dwie kondygnacje i kolistą czterokondygnacyjną wieżę. W głównej fasadzie znajduje się niesymetrycznie umieszczony, efektowny portal wejścia głównego z kartuszami herbowymi. Po zakończeniu II wojny światowej pałac został znacjonalizowany i po odnowieniu oddany Spółdzielni Produkcyjnej „Promień”, a latach 90. XX wieku jego właścicielem została gmina Gierałtowice. Dziś znajduje się w nim: przychodnia lekarska, przedszkole, biblioteka oraz Urząd Stanu Cywilnego. Można tam również obejrzeć ekspozycję pokazującą historię pałacu oraz rodziny von Raczek.\nCzas pojeździć po dobrej jakości drogach rowerowych – wjeżdżamy do Gliwic. Jedziemy wzdłuż ul. Bojkowskiej, a na rondzie odbijamy w lewo i dojeżdżamy do lotniska. Po jego południowej i zachodniej stronie biegną nowe drogi rowerowe. Lotnisko Aeroklubu ma bogatą i ciekawą historię sięgającą początków ubiegłego wieku, choć w obecnej lokalizacji na południu miasta działa dopiero od 1916 roku. Od roku 1925 gliwickie lotnisko funkcjonowało już jako pasażerski port lotniczy, z którego odbywały się loty do Odessy, Teheranu, Hamburga, Londynu i Wiednia. Warto wspomnieć, że na pokazach w 1931 roku lądował tutaj słynny sterowiec „Zeppelin”. Aeroklub Gliwicki, który jest właścicielem lotniska, rozpoczął swoją działalność w połowie lat 50., a pierwsze szkolenia szybowcowe przeprowadzono tutaj już kilka lat wcześniej. Dziś lotnisko służy nie tylko celom sportowym. Odbywają się na nim operacje małego lotnictwa, stacjonuje tutaj oddział Lotniczego Pogotowia Ratunkowego oraz regularnie ćwiczą skoki spadochronowe żołnierze wojsk powietrzno – desantowych.\nKolejnym gliwickim odcinkiem naszej pętli jest przejazd przez osiedle akademickie Politechniki Śląskiej. Powstała ona w 1945 roku co daje jej miano najstarszej uczelni technicznej w kraju. Jest to także jedna z największych uczelni w Polsce. Na teren miasteczka akademickiego wjeżdżamy od strony placu Krakowskiego, skąd warto zwrócić uwagę na budynek potocznie zwany „Czerwoną Chemią”. Budynek, w którym znajduje się Wydział Chemiczny Politechniki Śląskiej, to typowy przykład neogotyckiego budownictwa ceglanego z przełomu XIX i XX wieku. Ulicami Akademicką i Krzywoustego, między kolejnymi wydziałami, przemieszczamy się nad Kłodnicę, gdzie wjeżdżamy na szlak rowerowy G3.\nPomarańczowe tabliczki typu R4, którymi oznakowany jest szlak prowadzą nas jak po sznurku w okolice Parku Chopina. Na terenie parku znajduje się jedna z największych atrakcji Gliwic – Palmiarnia. Już w latach 80. XIX wieku istniały tutaj pierwsze szklarnie, ale taka z prawdziwego zdarzenia powstała dopiero w 1924 roku. Obecnie Palmiarnia obejmuje aż 2000m2 i podzielona została na 5 pawilonów tematycznych. W pierwszym pawilonie można oglądać rośliny użytkowe, w drugim rośliny egzotyczne, trzeci pawilon nazywany jest historycznym, a w czwartym zobaczycie całą masę kaktusów. Ostatni pawilon powstał stosunkowo niedawno i znajdują się w nim cztery ogromne akwaria, w których odtworzone zostały ekosystemy: Amazonki, jeziora Tanganika, rzeki azjatyckiej i polskiej.\nTo byłoby na tyle… Wracamy na rynek i kończymy zwiedzanie powiatu gliwickiego.\nJak Wam się podobało? Które miejsce zrobiło na Was największe wrażenie? No i najważniejsze… Kiedy ruszacie? :)


CV I LM - Inżynier Materiałoznawca TQM Training & Consulting Polska Sp. z o.o\n» CV I LM - Inżynier Materiałoznawca\n* Wybór Wariantu:\nSamodzielna edycja Dostosowanie szablonu Indywidualny projekt\nKod produktu: DF84-901BD\nInnowacyjne dokumenty aplikacyjne najwyższej jakości, przygotowane przez profesjonalnych doradców zawodowych we współpracy z najlepszymi grafikami. Zaskocz przyszłego pracodawcę dobrze przygotowanymi dokumentami aplikacyjnymi.\nMasz do wyboru 3 warianty zamówienia:\nSamodzielna Edycja - wybrany wzór w pełni edytowalnych dokumentów aplikacyjnych (CV i LM), zostanie przesłany na twój adres e-mail zaraz po zaksięgowaniu wpłaty na naszym koncie.\nDostosowanie Szablonu - wybierasz dowolnie wybrany szablon dokumentów aplikacyjnych (CV i LM), następnie nasz doradca skontaktuje się z Tobą i uzupełni szablon. Dostosowany szablon otrzymasz w ciągu 48h od zaksięgowania wpłaty na naszym koncie.\nIndywidualny Projekt - wybierasz dowolnie wybrany szablon dokumentów aplikacyjnych (CV i LM), następnie nasz doradca skontaktuje się z Tobą i opracuje dla Ciebie indywidualny projekt dokumentów aplikacyjnych zgodnie z twoimi oczekiwaniami i wymaganiami. Opracowane dokumenty aplikacyjne otrzymasz w ciągu 3 dni roboczych od zaksięgowania wpłaty na nasze konto.\nGwarantujemy iż Twoje nowe CV zwiększy szansę na wymarzoną pracę i nie zostanie pominięte przez pracodawcę.


Filip - ps4 z symulatorem farmy | Fundacja Mam Marzenie\nFilip (5 lat)\nps4 z symulatorem farmy\nW środę wraz z Asią i Martyną wybrałyśmy się do Centrum Klinicznego w Gdańsku na spełnienie marzenia Filipa, który przebywał wraz z mamą na oddziale na badaniach kontrolnych. Jego marzeniem było PS4 wraz z grami: Lego oraz Symulator Farmy. Po przybyciu na miejsce Filip był zaskoczony naszą wizytą i bardzo podekscytowany faktem, że za chwilę spełni się Jego marzenie. Po wręczeniu mu zapakowanego pudełka od razu rozpoczął rozpakowywanie go. Gdy zobaczył to na co tak czekał był bardzo szczęśliwy i nie mógł się powstrzymać, żeby nie wypróbować otrzymanego sprzętu. W związku z tym nie pozostało nam nic innego jak uruchomienie go i wraz z pomocą mamy udało nam się podłączyć PS4 do telewizora oraz zainstalować grę Lego, która sprawiała mu niezwykłą frajdę. Mimo, że nie miał wcześniej do czynienia z tą częścią gry, radził sobie bardzo dobrze.\nW związku z tym, że do urządzenia dołączone były dwa pady nasze wolontariuszki Asia i Martyna również spróbowały swoich sił w Lego, grając razem z Filipem. Całe spotkanie przebiegło w bardzo wesołej atmosferze i mimo kilku spędzonych tam godzin czas minął bardzo szybko.\nMarzenie udało się spełnić dzięki akcji „Droga do marzeń” stąd ogromne podziękowania dla twórców tego projektu: Kamila i Michała oraz wszystkich, którzy przyczynili się do spełnienia marzenia Filipa.\nFilipku życzymy Ci jak najmniej wizyt w szpitalu i abyś mógł cieszyć się grą w swoim domu wraz ze swoją siostrzyczką. Zawsze bądź taki uśmiechnięty jak w tym dniu i nigdy nie przestawaj marzyć.


HOME / Czytelnia / Imprezy / Sopot Catamaran Cup 2016 w najbliższy weekend\nW dniach 30.04. - 1.05. w Sopocie odbędzie się pierwsza impreza zaliczana do Pucharu Polski Katamaranów 2016 - regaty Sopot Catamaran Cup 2016. Regaty organizowane są przez Uczniowski Klub Sportowy NAVIGO pod patronatem Miasta Sopotu oraz pod auspicjami Polskiego Związku Żeglarskiego.\nW zawodach weźmie udział około 35 dwukadłubowych jednostek - będą to katamarany klas A, F-18, Hobie Cat 16 i Open. Planowane jest rozegranie 6 wyścigów dla każdej klasy.\nDla kadry regatowej juniorów klasy Hobie Cat 16 "Catamaran Youth Team Poland UKS NAVIGO Sopot" regaty te będą pierwszą imprezą eliminacyjną do Młodzieżowych Mistrzostw Świata ISAF 2016.\nSzczególnie widowiskowo zapowiadają się wyścigi klasy A. Będą w niej startować należący do światowej czołówki polscy zawodnicy, którzy intensywnie trenują do czerwcowych mistrzostw świata w Holandii. Ich katamarany to najnowsze żeglarskie konstrukcje "latające" nad powierzchnią wody.\nTagi: regaty, katamarany, Sopot\nW niedzielę 1 maja zapraszamy do Giżycka na Wielkie Otwarcie (...)\nDziś, 25 kwietnia rozpoczynają się regaty Pucharu Świata we francuskim (...)


Mini płytka testowa ATMega8 AVR dla początkujących – opis – Aleksander Kawęczyński\nMini płytka testowa ATMega8 AVR dla początkujących – opis\nPrzedstawiam Wam zaprojektowaną przeze mnie płytkę pod mikroprocesor ATMega8 (ATMega8A, ATMega48/88/168/328) w wersji DIP. Płytka powstała w celu ułatwienia nauki mikroprocesorów z wykorzystaniem płytki stykowej.\nNiska cena (kilka zł)\nZłącze IDC/KANDA daje wygodę programowania. Płytka powstała przede wszystkim dlatego, że miałem już dosyć podpinania pojedynczych kabelków złącza ISP pod płytkę stykową. Tutaj wpinasz taśmę w gniazdo, i wszystko od razu działa. Płytka może być zasilana z tego gniazda, a dodatkowo testowany układ.\nWyprowadzone wszystkie piny I/O procesora. Nie ma ograniczeń. Dodatkowo, pominąłem piny zasilające, dzięki temu oszczędzamy sporo miejsca na płytce stykowej, związanej z niewygodnym rozłożeniem zasilania po dwóch stronach układu scalonego. Piny zostały zgrupowane w 3 złącza.\nObsługa różnych modeli procesorów. Działa z ATMEGA8, ATMEGA8A, ATMEGA48/88/168/328, i bardzo możliwe, że z jakimiś jeszcze.\nZłącze RS232. Bardzo ważne i przydatne. W standardzie TTL, czyli na napięciach takich jak procesor. Dzisiaj mało który komputer ma złącze RS232, ale znowu wystarczy kupić za $0.99 na eBay konwerter USB-RS232, i wszystko śmiga. Łatwo debugować program, nie trzeba podpinać i obsługiwać wyświetlacza. Piny Rx i Tx zabezpieczone poprzez rezystory, więc w razie zwarcia nic się nie stanie. Dodatkowo układ można zasilać z przejściówki USB.\nPoprawne zasilanie. Płytka posiada kondensatory filtrujące 100nF przy końcówkach zasilających.\nFiltrowanie części analogowej. AVCC zasilane poprzez dławik 10uH, własny kondensator filtrujący. Dodatkowy kondensator podłączony do wejścia Aref.\nWyjście zasilania części analogowej. Podpinając układ pod ADC, możesz wykorzystać filtrowane zasilanie wyprowadzone na płytce za pomocą dodatkowego gniazda.\nWygodna współpraca nawet z najmniejszą płytką stykową. Płytka widoczna na początku kupiona została na e-bay za niecały $1 wraz z przesyłką, która posiada 170 pól stykowych. W zupełności wystarczy do zmontowania wielu układów. Bez mojej płytki testowej po wpięciu procesora mamy na start zajęte 14 z 17 rzędów pinów po każdej stronie. Z moją płytką nie musisz wpinać nawet jej w styki, albo możesz wpiąć np. 5 pinów PortB.1-PortB.5, a resztę wykorzystać po swojemu. Na fotografii wstępnej widać, że bez problemu podłączyłem wyświetlacz LCD 16*2. Dodatkowo spokojnie mieści się np. zegarek RTC na DS1307, i jeszcze jest miejsce.\nMożliwość wymiany kwarcu. Domyślnie MCU pracuje na wew. oscylatorze, ale jak trzeba, można włożyć dowolny zewnętrzny w przewidziane gniazdo. Kondensatorki 18pF są już na swoim miejscu.\nOpisane złącza. Kilka naklejek na płytkę, a zaoszczędzisz wiele czasu zaglądania do noty katalogowej. Nazwy pinów I/O, a także drugorzędna funkcja. Tyle, ile się zmieściło.\nPrzycisk RESET. Przydatny podczas testów. Poprawne wpięcie Tact-switch’a w płytkę stykową jest praktycznie niewykonalne i bardzo frustrujące. Tu jest już na miejscu. Sam pin Reset podciągnięty do „plusa” poprzez rezystor 10K.\nŁatwość wykonania płytki. Płytka jest jednostronna, o dość szerokich ścieżkach (jak na dzisiejsze czasy, nawet bardzo). Drukarka laserowa, śliski papier i za 20 minut masz gotową płytkę. Dłużej zajmie podpinanie kabelkami procka na płytce stykowej, aby wszystko było poprawnie. Na płytce minimalna ilość zworek.\nPrezent. Dla chętnych udostępnię różne aplikacje układów które łatwo uruchomić używając tej płytki stykowej (ale można i bez niej). Zaprezentuję różne moduły dołączane do procesora i przykładowe programy w C.\nOpis płytki na zdjęciu\nJak prezentuje się płytka razem z płytką stykową\nSchemat (przepraszam, że tak nieestetycznie narysowany)\nWidok od boku.\nPobierz PDF’a z mozaiką ścieżek gotową do termotransferu: atmega8_test_board\nAutor Alekander KawęczyńskiOpublikowano 02/08/2013 21/08/2013 Kategorie Elektronika\n3 myśli w temacie “Mini płytka testowa ATMega8 AVR dla początkujących – opis”\nPingback: Mini płytka testowa ATMega8 AVR dla początkujących – montaż | Aleksander Kawęczyński - strona prywatna\nPingback: Mini płytka testowa ATMega8 AVR dla początkujących – moduły | Aleksander Kawęczyński - strona prywatna\nPingback: Mini płytka testowa ATMega8 AVR dla początkujących – jeszcze kilka słów | Aleksander Kawęczyński - strona prywatna\nPoprzedni Poprzedni wpis: Odnajdywanie sieci Windows (Vista, 7)\nNastępny Następny wpis: Mini płytka testowa ATMega8 AVR dla początkujących – montaż