Narzędzia diagnostyczne - Certes Szkolenia\nObszar: Narzędzia diagnostyczne\nNarzędzia diagnostyczno-rozwojowe przeznaczone są głównie do rekrutacji, selekcji oraz tworzenia planów rozwojowych osoby (pracownika) m. in. na podstawie diagnozy profilu osobowości, kompetencji, potencjału, indywidualnego stylu funkcjonowania, stylu myślenia i działania, (de-) motywatorów, cech wyróżniających i naszych ograniczeń oraz rozwoju organizacji na podstawie badania klimatu i kultury organizacyjnej, poziomu komunikacji wewnętrznej i zewnętrznej, satysfakcji i zaangażowania pracowników, myślenia projektowego, kultury innowacyjności.\nZachęcamy do zapoznania się z naszą najnowszą Broszurą – NARZĘDZIA DIAGNOSTYCZNE,\nw której znajdziecie Państwo szczegółowe informacje dotyczące projektu.\nPoznanie poniższych metodologii i narzędzi diagnostyczno-rozwojowych umożliwia:\nBadanie kompetencji pracowników (zawodowych i osobistych)\nLepsze poznanie siebie (swoich mocnych stron oraz potencjalnych ograniczeń/ wyzwań)\nŚwiadomy rozwój potencjału zawodowego i osobistego\nSkuteczniejsze przezwyciężanie trudności i osiąganie celów zawodowych (planowanie i rozwój kariery zawodowej) oraz celów osobistych\nRozszerzanie świadomości, odpowiedzialności, adaptacyjności\nDoskonalenie komunikacji i współpracy, a przez to osiąganie wyższych efektów biznesowych\nBadanie klimatu i kultury organizacyjnej, myślenia projektowego i innowacyjnego\nWdrożenie wybranych metodologii i narzędzi w organizacji, by wspierać rozwój indywidualny pracowników\nWykaz narzędzi diagnostycznych\nOdporność psychiczna jest to zdolność człowieka do radzenia sobie z wyzwaniami, trudnościami i presją. Determinuje ona nasz sposób reagowania na stres. Odporność psychiczna ma szczególne znaczenie w środowisku biznesowym, gdzie ludzie działają w obliczu wyzwań, zmian, wieloznaczności, niepewności, złożoności (obecna rzeczywistość, czyli VUCA), a co się z tym wiąże - są narażeni na wzmożone odczuwanie stresu i presji. Jest również głównym czynnikiem umożliwiającym osiąganie szczytowej formy i najlepszych wyników. MTQ Plus jest najnowszą i rozszerzoną wersją narzędzia psychometrycznego MTQ48 - uznanego na świecie badania Odporności Psychicznej. Narzędzie to jest rzetelne i wiarygodne, poparte licznymi badaniami uniwersyteckimi oraz sprawdzone praktycznie w warunkach biznesu, edukacji i sportu.\nRMP (Reiss Motivation Profile) to naukowy pomiar wewnętrznej motywacji. Diagnozuje podświadome potrzeby, tzw. motywatory, które wpływają na nasze codzienne zachowania i decyzje. Ich zaspokajanie pomaga osiągnąć optimum zawodowej efektywności i życiowej satysfakcji. Jeśli czujemy się zdemotywowani lub wypaleni istnieje duże prawdopodobieństwo, że przyczyną są niezaspokojone motywatory.\nInsights Discovery (ID) to model opisujący indywidualny styl funkcjonowania. Główna idea narzędzi i programów opartych na modelu Insights Discovery to wzajemne poznanie i zrozumienie swoich zachowań, ich akceptacja oraz taka modyfikacja, która umożliwi maksymalizowanie korzyści płynących ze współpracy. ID wykorzystywane jest zarówno do pracy indywidualnej, jak i zespołowej.\nFRIS® trafnie określa i opisuje Twój naturalny sposób myślenia oraz działania. Pokazuje, jak najlepiej wykorzystać naturalne predyspozycje – w pracy, w relacjach, w rozwoju osobistym. Model FRIS® opiera się o 4 perspektywy poznawcze: FAKTY – RELACJE – IDEE – STRUKTURY (w skrócie FRIS®). Raport Indywidualny FRIS® pokazuje, jakim informacjom nadajemy największy priorytet, szczególnie w nowych sytuacjach, jak myślimy i jak działamy.\nDelight Index™ to unikalne narzędzie umożliwiające zdiagnozowanie warunków współpracy pomiędzy pracownikami, a także efektywność prowadzonych działań (klimat organizacyjny). Delight Index™ pokazuje organizację oczami pracowników i umożliwia rozpoczęcie dialogu zdalnego pomiędzy wszystkimi wspomnianymi grupami interesariuszy.\nILM72 - ZINTEGROWANY MODEL PRZYWÓDZTWA. Skuteczne przywództwo jest jednym z największych wyzwań stojących przed organizacjami w 21szym wieku. Istnieje wyraźne powiązanie pomiędzy wysoką wydajnością a skutecznym przywództwem. LM72 wspiera organizacje i ich zespoły umożliwiając im zbadanie stylu przywództwa na poziomie indywidualnym i zespołowym oraz identyfikacje obszarów, gdzie przywództwo może być bardziej wydajne.\nModel Extended DISC® opiera się na pracach Carla Gustawa Junga oraz Williama Moultona Marstona. Podstawą jest podział zachowań ludzi na cztery główne style określane jako: DISC. Istotą modelu jest precyzyjny pomiar natężenia poszczególnych stylów zachowań w potencjale respondenta.\nINSIGHTFUL PROFILER™ (IP121) - zaawansowane narzędzie psychometryczne do precyzyjnego pomiaru potencjału kandydatów do pracy, awansu lub sukcesji. Umożliwia ocenę stopnia dopasowania potencjału do wymagań stanowiska i oczekiwań pracodawcy oraz zaprojektowanie zindywidualizowanego planu rozwoju dla pracownika.\nMetodologia THOMAS INTERNATIONAL MANAGEMENT SYSTEMS pozwala na otrzymanie w krótkim czasie klarownych i trafnych wyników opracowanych w formie obszernych raportów bardzo przydatnych m.in. w ocenie potencjału pracowników oraz w zarządzaniu, a także wszechstronnym audycie mocnych i słabych stron zespołu.\nJest narzędziem psychologicznym na nowe czasy - kontekstowym i systemowym. Rozpoznajemy zasoby przywództwa i pomagamy je udoskonalać, zmieniając pracowników w liderów. MindSonar® jest metodą mierzenia i opisywania indywidualnego profilu stylu myślenia, działania, podejmowania decyzji i systemu wartości. Wykorzystuje teorię Spiral Dynamics®. W przeciwieństwie do innych narzędzi psychologicznych dostarcza organizacjom szeroką analizę wartości, kryteriów funkcjonowania oraz stylów myślenia pracowników.\nWyniki wieloletnich badań Gallup Organization wskazują, że najbardziej efektywne są osoby, które znają swoje silne strony i zachowania. Są one w największym stopniu zdolne do opracowania strategii pomagającej im czuć się spełnionymi w życiu prywatnym i zawodowym. Talent definiowany jest jako naturalna predyspozycja w zakresie działania, myślenia i odczuwania.\nAC/DC jest metodą diagnozy aktualnych kompetencji pracowników bądź kandydatów na pracowników w procesie rekrutacji zarówno zewnętrznej, jak i wewnętrznej. Asesorzy obserwują kandydatów, oceniają w jakim stopniu ich kompetencje odpowiadają oczekiwaniom na danym stanowisku.\nWywiad Behawioralny Ustrukturyzowana forma prowadzenia rozmowy zorientowana na poznanie przykładów z przeszłości zawodowej, będących odniesieniem do aspektów badanych kompetencji w zakresie myślenia projektowego.\nTest kompetencyjny to ustrukturyzowana forma sprawdzenia kompetencji w zakresie myślenia projektowego. Każda kompetencja powinna zostać zbadana odrębnie i kilku pytaniach. Wymaga przygotowania odpowiednich pytań do każdej kompetencji.


Walkman obchodzi 40. urodziny! - PPE.pl\nStrona głównaAktualnościWalkman obchodzi 40. urodziny. Ten sprzęt zrewolucjonizował świat\nWalkman całkowicie zmienił to jak ludzie postrzegali słuchanie muzyki w latach 70., dzięki czemu Sony zapewniło sobie pozycję lidera rynku muzycznego i jednego z najważniejszych innowatorów wszech czasów.\nW tym roku mija właśnie 40 lat od chwili, w której popularne "kaseciaki" wkroczyły na rynek, a ludzie zaczęli masowo brać się za słuchanie swoich ulubionych wykonawców w podróży. Na przestrzeni lat Walkman doczekał się mnóstwa iteracji, a samo Sony miało nawet plan na wymianę ich na tak zwane "Discmany", co jednak nie odniosło takiego sukcesu.\nMarka Walkman istnieje do dziś i co ciekawe wykorzystywana jest także do promocji gier wideo, anime oraz innych fenomenów współczesnej popkultury. Ostatnio Sony zapowiedziało limitowaną edycję urządzenia z motywem Kingdom Hearts 3, wcześniej swoją wersję na 10-lecie otrzymała Yakuza, a poza nimi na liście unikatowych edycji znalazły się także takie z motywami z Naruto oraz Hatsune Miku. Poniżej możecie zobaczyć krótką reklamę celebrującą 40 lat Walkmana na rynku.\nTagi: muzyka walkman


Przywracanie danych z macierzy RAID 0+1 komu powierzyć?. - e-materialy\nPrzywracanie danych z macierzy RAID 0+1 komu powierzyć?.\nPrzywracanie danych z macierzy RAID Zrozumienie odzyskiwania RAID i jego zalety\nPrzywracanie danych z macierzy RAID Odzyskiwanie danych z macierzy RAID, zwane również mirroringiem, to procedura odzyskiwania danych z utraconej lub uszkodzonej macierzy RAID. Awaria dysku, w tym awaria sprzętu lub oprogramowania, może spowodować utratę danych na jednym lub kilku dyskach twardych RAID. W celu określenia, czy awaria dysku jest wynikiem pojedynczego uszkodzenia dysku lub wzorca awarii na wszystkich dyskach twardych w macierzy, konieczne jest przeanalizowanie dysków fizycznych i ich wydajności w czasie, gdy urządzenie było badane lub uległo awarii. W celu przeprowadzenia takiej analizy należy wykonać testowanie macierzy.\nIstnieją trzy popularne odmiany odzyskiwania danych RAID: logical-mirror, striped-raid i hybrydowy. Przywracanie danych z macierzy RAID https://dudkowska.pl/odtwarzanie-danych-z-macierzy-raid-01-wybor/ Każdy typ ma swoje wady i zalety, dlatego ważne jest, aby ocenić potrzeby w zakresie odzyskiwania danych, aby wybrać najbardziej odpowiednie rozwiązanie dla danego zastosowania. Chociaż każde rozwiązanie ma pewne zalety i wady, wszystkie trzy odmiany RAID odzyskiwania danych zapewniają skuteczne odzyskiwanie danych po awarii dysku.\nPrzywracanie danych z macierzy RAID 0,1 koszty i szanse.\nPierwsza odmiana odzyskiwania danych RAID – logical-mirror – opiera się na lustrzanym odbiciu logicznym, aby działać. Ponieważ mirroring logiczny wykorzystuje dwa fizyczne urządzenia dyskowe do utworzenia jednej matrycy dysków logicznych, aby zachować integralność danych, dwa redundantne urządzenia muszą być podłączone do siebie. Ta operacja wymaga fizycznego zbliżenia co najmniej dwóch fizycznych punktów końcowych dysków logicznych. Chociaż operacja ta jest wydajna, często zdarza się, że uszkodzenie jednego z urządzeń powoduje uszkodzenie pozostałych urządzeń. Ponadto, użytkownicy mogą nie mieć dostępu do swoich plików danych i aplikacji do czasu przywrócenia systemu do stanu funkcjonalnego na innym komputerze.\nInnym popularnym rodzajem operacji odzyskiwania danych z macierzy RAID jest tzw. metoda captive recovery. W tym rozwiązaniu, użytkownicy muszą korzystać z dysku systemu operacyjnego lub NTFS-attached striped disk w celu zapewnienia przechowywania danych odzyskiwania RAID. Ponieważ operacja ta wymaga fizycznego dostępu do dysków i alokacji fizycznej przestrzeni dyskowej na hoście, istnieje ryzyko uszkodzenia danych w przypadku awarii systemu w trakcie tworzenia kopii zapasowej RAID. Ponadto, użytkownicy mogą stracić dostęp do swoich plików danych i aplikacji podczas i po procesie odzyskiwania, chyba że zostały one wykonane przy użyciu innej metody, takie jak mirroring pamięci masowej.\nOstatnią istotną odmianą operacji odzyskiwania danych z raidu jest odzyskiwanie z multigamingów. W tym wariancie dane są dzielone na mniejsze fragmenty znajdujące się na różnych urządzeniach dyskowych. Dzięki temu, że urządzenia te mają różną prędkość dostępu, odzyskiwanie danych może odbywać się w stosunkowo szybki sposób. Niestety, w przypadku awarii dysku twardego tracone są wszystkie dane znajdujące się na danej części urządzenia, niezależnie od tego, który dysk fizycznie znajduje się na której części dysku. Ponadto, nawet jeśli wszystkie części urządzenia dyskowego można odzyskać, odzyskiwanie danych może okazać się nieskuteczne, jeśli parametry RAID zostały nieprawidłowo ustawione przed awarią dysku twardego. Z tych powodów opcja ta jest zwykle niezalecana.\nWiększość profesjonalnych i przeciętnych użytkowników końcowych wolą korzystać z kombinacji 5-raid oprogramowania do odzyskiwania danych w celu odzyskania plików, które zostały utracone z powodu awarii systemu RAID. Z tego rozwiązania, odzyskiwanie danych może być wykonywane przez po prostu uruchomić system operacyjny w danym, przeglądanie Rescue OS, a następnie ręcznie wejść i odzyskać pliki z dysku fizycznego dysku twardego. Choć może się to wydawać niezwykle trudne, w wielu sytuacjach okazało się niezwykle skuteczne. Wbudowana w oprogramowanie do odzyskiwania RAID funkcja harmonogramu pozwala użytkownikom zaplanować przywracanie plików, aby nigdy nie musieli się martwić o brak ważnego pliku danych ponownie.\nOdzyskiwanie danych z macierzy RAID 0,1 priorytet.\nIstnieją przypadki, kiedy użytkownik nie jest w stanie przejść przez proces pełnej awarii dysku twardego i nadal mieć swoje potrzeby odzyskiwania danych spełnione. Gdy taka sytuacja ma miejsce, konieczne staje się wykorzystanie partycji tylko do odczytu w systemie odzyskiwania danych RAID. Partycje tylko do odczytu są dostępne tylko wtedy, gdy BIOS komputera może je obsługiwać. W tym przypadku, BIOS systemu po prostu określić, które dyski danych wymagają dostępu tylko do odczytu w porównaniu do wszystkich innych zestawów danych, które mogą być wymagane w pewnym momencie w czasie życia dysku twardego.\nW celu optymalizacji wykorzystania ich woluminu logicznego raid, wielu użytkowników lubi określić, które zestawy danych będą musiały być odzyskane w pierwszej kolejności. Jest to zwykle wykonywane po wszelkich aktualizacji systemu operacyjnego lub automatycznych aktualizacji sterowników urządzeń zostały zastosowane. Tworząc tę listę, osoba może lepiej zoptymalizować przestrzeń potrzebną do odzyskiwania, jak również, który konkretny system plików będzie najlepiej wykorzystać. Nie ma powodu, dla każdej firmy, aby spędzić ogromną ilość czasu i pieniędzy na odzyskiwanie plików danych, chyba że są one absolutnie konieczne. Dlatego tak wiele firm decyduje się na wykorzystanie odzyskiwania RAID w celu zaoszczędzenia zarówno czasu, jak i pieniędzy. Jeśli właściciel firmy nie jest pewien, czy ich system wymaga usługi specjalisty odzyskiwania danych, powinni skontaktować się z jednym z nich od razu.\nodtwarzanie danych z macierzy RAID Poznań i okoliceodzyskiwanie danych z macierzy RAID Jeżyceprzywracanie danych z macierzy RAID Poznań\nOdtwarzanie danych z macierzy RAID 0,1 w operatywny sztuczka


Warszawa. Niebezpieczna pamiątka z czasów II wojny światowej na Białołęce - Wiadomości Warszawa - WP WawaLove\nWarszawa. Niebezpieczna pamiątka z czasów II wojny światowej na Białołęce\nWarszawa wyjątkowo ucierpiała w czasie II wojny światowej, a różnego rodzaju pozostałości po tamtym okresie są od czasu do czasu nadal odnajdywane. W ostatni weekend jeden z mieszkańców Białołęki natknął się na jedną z niebezpiecznych, wojennych pamiątek.\nChociaż od zakończenia II wojny światowej minęło już tyle lat, to w dalszym ciągu w życiu codziennym spotykane są jej pozostałości. Wiele takich przedmiotów pochodzi z uzbrojenia wojskowego. Zaledwie w tamtym tygodniu informowaliśmy o tym, że ekipa budowlana w czasie prac przy jednym z wolskich bloków wykopała niewybuch. Ewakuowana wówczas wszystkich mieszkańców budynku.\n"Zardzewiała śmierć" – tak mówi się na niewybuchy z okresu wojennego. Do ich produkcji używano bowiem materiałów odpornych na warunki atmosferyczne, jednocześnie zachowujące swoje właściwości wybuchowe niezależnie od daty produkcji.\nWarszawa. Mieszkaniec Białołęki znalazł niewybuch\nJeden z mieszkańców Białołęki natknął się na niebezpieczne znalezisko. Mężczyzna o zdarzeniu powiadomił patrol z VI Oddziału Terenowego, twierdząc, że znalazł niewybuch.\nFunkcjonariusze po przybyciu na miejsce zabezpieczyli teren.\n"Wezwany na miejsce patrol saperski stwierdził, że znalezisko to pocisk artyleryjski typu A z czasów II wojny światowej. Niebezpieczna pamiątka została bezpiecznie umieszczona w specjalnym pojemniku i wywieziona przez saperów" – podaje w poniedziałkowym komunikacie stołeczna Straż Miejska.


Dziewczyna z ochrony - Impreza - cz.2\nMiałem nie kontynuować tego opowiadania, miało być kolejne z serii, jednak komentarze przekonały mnie że pociągnę to dalej.\nJeżeli widzicie błąd dajcie mi znać.\nObudziliśmy się koło południa. Chociaż obudziliśmy się to za dużo powiedziane. Monika wstała przede mną, nawet nie zauważyłem kiedy. Na stoliku stała kawka, świeża, aromatyczna, ciepła. Jednak nie obudził mnie zapach kawy, a delikatne gładzenie mojej klaty. Otworzyłem oczy i zobaczyłem dziewczynę która tuliła się do mnie i gładziła mnie. Czułem też jej piersi które ocierały się o mój bok.\n-Dzień dobry, jak się spało?\n-Dzień dobry Moniczko. Dobrze, bo nie spałem sam.\nDałem jej buziaka w głowę. Uśmiechała się jak zawsze. Jej uśmiech jest zniewalający. Przytuliłem ją mocno do siebie, tak że usta miałem w jej włosach, jej jedna pierś opierała się o mój bok, druga muskała moją klatę. Jej naga cipka ocierała się o moją nogę. Jej dłoń powędrowała do mojego krocza, wzięła w nią penisa i zaczęła go pieścić. Był twardy, gotowy do działania, jednak postanowilisiśmy oddać się tylko pieszczotom. Gładziłem jej kark, przejeżdżałem palcem wzdłuż całego jej kręgosłupa, podobało jej się to. Kiedy za którymś razem dotarłem do wejścia do jej pupy zamruczała seksownie. Postanowiłem podrażnić i popieścić również tą część jej ciała. Ona wciąż bawiłe się moim penisem. Gładziła go, zdejmowała napletek z główki, drażniła główkę co mnie bardzo podniecało. W końcu Monika zmieniła swoją pozycję, położyła się na mnie, tak że wejście mój penis dotykał wejścia do jej wnętrza. Zaczęła całować mnie w usta, jednocześnie wykonywała delikatne ruchy swoimi biodrami tak że główka penisa zanurzała się w jej cipce. Kiedy nasze splątane języki wykonywały radosny taniec w naszych ustach nabiła się mocniej i zeszła z penisa, objęła mnie i zaczęła nas podnosić. Po chwili byliśmy złączeni tylko ustami. Ciągle całując się wyszliśmy z łóżka i podeszliśmy do stolika na którym stały kawy. Piliśmy czarny, aromatyczny napój który delikatnie mnie rozbudzał. Kawa zdążyła już przestygnąć, jednak nam to zupełnie nie przeszkadzało. Piliśmy i dyskutowaliśmy o kierunkach wakacyjnych. W temacie podróży mieliśmy sporo wspólnego. Monika miała już zaliczone wszystkie kraje bałkańskie, ja zwiedziłem sporą część zachodniej europy oraz kilka państw azjatyckich. Wymienialiśmy się doświadczeniami. Kubki z kawą już dawno były puste, a my rozmawialiśmy dalej. Przyszła pora na obiad, nie ubierając się poszliśmy do kuchni. Nie robiliśmy niczego nadzwyczajnego ot spaghetti z sosem bolognese. Podziwiałem jak Monika zgrabnie się porusza po kuchni, jak wkłada serce w to co gotuje. Kiedy zjedliśmy posiłek, posprzątaliśmy po sobie, poszliśmy wziąść prysznic. Razem weszliśmy do przeszklonej kabiny prysznicowej. Ciepła woda spływała po naszych ciałach, mydliłem i przy okazji masowałem każdy fragment ciała blondynki. Kiedy z ciała dziewczyny było już opłukane, oparłem ją o ścianę, klęknąłem przed nią i zacząłem pracować językiem przy jej cipce. Lizałem ją, zanurzając w jej wnętrzu język. Kiedy wyczułem jej łechtaczkę zacząłem również i ją pieścić, delikatnie ją zachaczając, to zasysając do ust. Monia była bardzo podniecona, czułem że zaraz dojdzie. Do zabawy dołączyłem palce. Kiedy wyczułem że zaraz będzie szczytować przyspieszyłem pieszczoty. Głośno jęknęła i opierając się o ścianę usiadła na ziemi. Objęła mnie za szyję i zaczęła łapczywie całować. Kazała mi wstać, teraz mnie oparła o ścianę i zaczęła robić mi loda. Przestała jednak, wstała, sięgnęła na półeczkę z kosmetykami do kąpieli. Wzięła z niej piankę do golenia i maszynkę. Rozsmarowała kosmetyk na moich jądrach i zaczęła używać maszynki. Pozbyła się mojego intymnego owłosienia. Dokładnie opłukała i wróciła do zabawy. Nie tylko lizała mi samego penisa, ale ssała również jajka i bawiła się nimi. Długo nie musiała czekać na wyniki. Już po chwili strzelałem w jej ustach. Myślałem że wypluje wszystko, a ona całość połknęła. Nie wychodziliśmy spod prysznica, było nam mało. Obróciła się do mnie tyłem w lekkim rozkroku, oparła rękami o ścianę, a ja zanurzyłem się w niej. Wchodziłem w nią i wychodziłem z niej, powoli, miarowo. Robiłem to nie spiesząc się. W tym samym czasie pieściłem jej piersi. Nasze oddechy przyspieszały, kiedy zaczęła wiercić się pupcią przyspieszyłem. Szczytowaliśmy w tym samym momencie. Obróciła się i mocno przytuliła. Dokończyliśmy kąpiel i wróciliśmy do pokoju. Kontynuowaliśmy naszą wcześniejszą rozmowę. Kiedy się ściemniło wyszedłem z mieszkania dziewczyny.\nDojechałem do domu i myślałem o niej. Zamieszała mi w głowie. Po chwili odezwał się telefon, dostałem wiadomość na messengerze. Otworzyłem ją i zobaczyłem zdjęcie dziewczyny leżącej na łóżku pod kołdrą zasłaniającą jej piersi i krocze. Wiedziałem że leży naga. Odpisałem jej że wygląda seksownie i bardzo kusi. Postanowiłem podgrzać troszkę atmosferę, nalałem wody do wanny, zrobiłem piankę i wskoczyłem do niej. Na zdjęciu które wysłałem do Moniki widać było całe moje ciało poza kroczem które zasłaniała piana. Odpowiedź przyszła szybko. Dlaczego beze mnie?\nPisaliśmy długo, przesyłając sobie różne mniej lub bardziej intymne zdjęcia. Po północy zasnąłem. Kiedy się obudziłem miałem już kilka wiadomości do odczytania. Z Moniką widywałem się często w pracy, dużo ze sobą pisaliśmy.\nPo dwóch tygodniach Monika zaproponowała spotkanie, mieliśmy iść do jakiegoś klubu troszkę poszaleć. Umówiliśmy się że najlepszym miejscem do spotkania żeby się nie szukać będzie fontanna pod NOSPR-em w Katowicach. Dotarłem w ustalone miejsce pół godziny przed czasem. Spodziewałem się że będę musiał na dziewczynę poczekać. Zostałem zaskoczony. Przybyła na miejsce dziesięć minut po mnie. Była jeszcze młoda godzina więc na początek poszliśmy zjeść coś na kolację. Wybraliśmy kuchnię włoską którą oboje uwielbialiśmy. Po posiłku wybraliśmy się na krótki spacer po katowicach. Wiele osób uważa to miasto za brudne, zniszczone, jednak prawda jest taka że przez ostatnie kilka lat bardzo się zmieniło. Kluczyliśmy uliczkami centrum by w końcu dotrzeć do rynku. Sporo młodzieży świadczyło o tym iż to miasto stało się imprezową stolicą regionu. Wybraliśmy jeden z najbardziej znanych klubów w polsce. Do wejścia była spora kolejka, jednak szybko się zmniejszała. Na początku udaliśmy się do baru by napić się piwa. Kiedy nasze szklanki były już puste weszliśmy na parkiet. Nie jestem najlepszym tancerzem, jednak z Moniką, która mnie prowadziła okazało się iż nie jest ze mną najgorzej. Podobało mi się jak kręciła swoją pupą, jak co chwilę ocierała się o mnie. Cały czas mnie pobudzała. Bawiliśmy się świetnie, postanowiliśmy jednak że opuszczamy ten klub i skoczymy jeszcze gdzieś na piwko. Troszkę się ucieszyłem bo jeszcze chwila i bym ją zaciągnął do toalety żeby ją przelecieć. Wybór lokalu nie był prosty, większość była wypełniona ludźmi po brzegi. Znaleźliśmy jednak jeden który nam się spodobał i nie było w nim tłumu. Wypiliśmy piwko i rozmawialiśmy, siedzieliśmy w czymś na kształ loży. Z każdej strony byliśmy czymś osłonięci. Bardzo przyjemny kameralny klimat. Podczas rozmowy dziewczyna przytuliła się do mnie i wsadziła swoją dłoń pod moje spodnie i bokserki. Zaczęła pieścić mojego penisa tyle na ile pozwalały jej moje spodnie. Ośmielony jej zachowaniem położyłem dłoń na jej piersi i zacząłem ją ugniatać. Byliśmy mocno podnieceni i mieliśmy ochotę na siebie. Zaproponowałem że zamówię ubera i pojedziemy do mnie, napijemy się jeszcze winka i spędzimy miło czas. Nie oponowała. Dotarliśmy do mnie dość szybko. Otworzyłem dziewczynie drzwi i zaprosiłem do środka, kazałem czuć się jak u siebie. Weszliśmy do salonu, włączyłem odpowiednio nastrojowe światło i kominek, sięgnąłem do barku po wino i kieliszki. Sączyliśmy napój, słuchając muzyki. Jako pierwszy opróżniłem kieliszek, po chwili Monia odłożyła swój i wstała z kanapy. Podała mi rękę i zaczęliśmy tańczyć. Kiedy skończył się aktualny utwór pchnęła mnie na łóżko i w rytm muzyki z kolejnego utworu tańczyła gubiąc po kawałku swojej garderoby. Kiedy nie miała już nic na sobie podeszła do mnie zaczęła kręcić swoją kształtną pupą. Dałem jej lekkiego klapsa, obróciła się i całując podniosła mnie z kanapy. Zaczęła ściągać ze mnie ubranie. Już po chwili stałem tak jak stworzyła mnie natura. Teraz ja przejąłem inicjatywę. Objąłem mocno dziewczynę i zacząłem z nią tańczyć, całowałem ją po szyi, całowałem, lizałem i przygryzałem jej ucho. Po dwóch utworach znaleźliśmy się na podłodze, położyłem ją na moim dywanie. Położyłem się na niej, jednak nie wchodziłem w nią penisem, a pieściłem jej cipkę palcami, ssałem i lizałem jej piersi. Czułem jak jej sutki stają się twarde, jak sterczą. Zmieniałem intensywność pieszczot. Ustami i pocałunkami błądziłem po jej piersiach, szyi, ustach, uszach. Podobało jej się to, przed niczym się nie broniła. Zaczęła delikatnie poruszać biodrami intensyfikując tym samym moje pieszczoty jej cipeczki. Moje pocałunki zacząłem obniżać w koerunku jej krocza. Zatrzymałem się w okolicach jej pępka, po czym kontynuowałem dalej jazdę w dół. Palce w niej zanurzałem a językiem pieściłem jej łechtaczkę. Wiedziałem że długo nie wytrzyma, w momencie w którym poczułem że jej mięśnie zaciskają się na moich palcach dołączyłem do pieszczot język. Smakowałem jej soczki. Zacisnęła swoje uda na mojej głowie a swoimi dłońmi wzięła moje ze swojego krocza. Podciągnęła mnie do siebie, mocno objęła i całowała. Musiała chwilę dojść do siebie, jej orgazm był mocny i intensywny. Jej dłonie nie próżnowały pieściły moje ciało. Kiedy już w końcu doszła do siebie zamieniła się w drapieżną kocicę. Całowała całe moje ciało i delikatnie drapała pazurkami. Jej usta przyssały się do mojego penisa. Intensywnie mnie pieściła w końcu położyła się na plecach i wciągnęła mnie na siebie. Przymierzyła penisa do swojej dziurki a ja wolno zacząłem się w niej zanurzać. Jej cipka była bardzo pobudzona i już po chwili czułem jak się zaczyna na mnie zaciskać. Monika przeżywała kolejny orgazm. Nie wytrzymałem długo i doszedłem w jej wnętrzu. Kiedy Monia przeżywała swój orgazm drapała mnie po plecach, co dodatkowo mnie stymulowało. Na pamiątkę zostawiła mi kilka zadrapań.\nKiedy doszliśmy do siebie objęła mnie i zaczęła przepraszać.\n-Przepraszam, nie chciałam, nie czułam ze tak mocno Cię drapę.\n-Przecież nic się nie stało. Wiesz że to było nawet podniecające. Do wesela się zagoi.\n-Wiem, ale i tak mi głupio.\n-Monia przestań. Przynajmniej wiem że było Ci dobrze.\n-Oj i to bardzo.\nPrzenieśliśmy się do mojej sypialni, zasnęliśmy wtuleni w siebie.\nObudziłem się rano, tak samo jak u Moniki, nie było jej obok. Przyszła po krótkiej chwili, kiedy zobaczyła że nie śpię wskoczyła na łóżko, dała mi soczystego buziaka i nie mówiąc nic zaczęła robić mi loda. Pracowała językiem intensywnie. Lizała i ssała mojego penisa. Na efekty tych pieszczot nie musieliśmy długo czekać, już po chwili porcja mojego nasienia wylądowała w jej ustach. Przełknęła wszystko, dokładnie wylizała penisa i podniosła się do mnie. Zaczęliśmy się całować. Czułem w jej ustach smak swojego nasienia. Było to dziwne uczucie, ale nie przeszkadzało mi to zupełnie. Sięgnąłem dłonią do jej cipeczki, ale odsunęła ją.\n-Poczekaj troszkę, myślę że jeszcze zdążymy się popieścić.\n-Ty mnie już raz dzisiaj doprowadziłaś do orgazmu.\n-Wiem i mam ochotę jeszcze raz, uwielbiam Twój smak. Odpoczjij trochę i co powiesz na wspólną kąpiel i kawkę po niej?\njedrus opublikował opowiadanie 01.08.2019 w kategorii erotyka, użył 2335 słów i 12369 znaków. Tagi: #impreza #dziewczyna #seks\nDziewczyna z paczką. Dostawa na pięć gwiazdek\nlastmanstanding erotyczne· 3 lutego\nDziewczyna piękna jak anioł\nMargerita poezja· 23 wrz 2020\nhorus33· 2 dni temu


bielsko.gosc.pl → Komentarze z diecezji bielsko-żywieckiej → Taki wstyd\nKtoś okradł mojego tatę. Nic wielkiego: parę złotych, ale przy okazji zabrał też dowód osobisty, legitymację emeryta i chipową kartę zdrowia. Ktoś okradł mojego tatę - nie w hipermarkecie, w tłoku, w autobusie - ale w szpitalu.\nWyjął mały portfelik z szafki stojącej przy łóżku, kiedy tatuś wyszedł do toalety. Sąsiad z łóżka obok zdrzemnął się i nic nie widział. Personel bezradnie rozłożył ręce: przecież na oddział szpitalny może wejść każdy. Pan policjant zebrał zeznania. A kiedy sobie poszedł, tatuś się rozpłakał.\nBo ma osiemdziesiąt pięć lat, zwariowaną tarczycę, wyłonienie stomii, bo jelito grube wyschło kilka lat temu, jak bukłak nad ogniskiem. Zepsuł mu się pęcherz i nerki, od czego nogi w kostkach bolą tak, że nie sposób zmrużyć oka przez całą noc.\nMa za sobą gehennę nastolatka, który z okien rodzinnego domu widział kolumny więźniów Auschwitz, maszerujących codziennie do budowy zakładów IG Farbenwerke i przygodę z esesmanem, który przyłapał go na podrzucaniu kromek chleba szkieletom w pasiakach, wyjął pistolet z kabury, ale się rozmyślił i za karę kazał tylko pracować z nimi ramię w ramię przez trzy lata, do wyzwolenia, bez zapłaty i dnia wolnego, szesnaście godzin na dobę.\nSiedzę z tatą na twardym krzesełku ze sklejki w szpitalnym korytarzu. Między nami odpoczywa czarna laseczka - poszukiwaczka równowagi. Kradzież miała też pozytywny wydźwięk: tatuś stał się znany. Przystają lekarze, pielęgniarki, pacjenci. Pocieszają: niech się pan nie przejmuje, mnie też okradli, mnie też i mnie również, ale nie w tym szpitalu, tylko w innym.\nNagle okazuje się, że kradzieże w placówkach zdrowia w Bielsku-Białej nie są czymś wyjątkowym. Prawie każdy z napotkanych ma coś do powiedzenia na ten temat.\nSiedzę obok, dumny z taty-męczennika i jak Stańczyk od recept i sposobów na ból zęba, zbieranych na ulicach dawnego Krakowa, gromadzę i przetwarzam informacje, dotyczące szpitalno-złodziejskiego procederu. Układają się w schemat.\nNajczęściej okradani są w bielskich szpitalach pacjenci, zajmujący dwuosobowe pokoje. Sale z większą liczba chorych nie sprzyjają procederowi. Kradzieże są nagminne i bezkarne, bo szkodliwość i wartość poszczególnych przypadków jest znikoma.\nWystarczyłaby pewnie jedna lub druga, dyskretnie zorganizowana akcja policji, jakiś niewielki monitoring i sprawie można by uciąć łeb, ale brakuje decyzji, chęci, pieniędzy, pomysłu i dobrej woli. Personel nie jest w stanie upilnować rzeczy pacjentów, sami lekarze i pielęgniarki też padają ofiarami rabusiów.\nŻal mi taty i innych zapłakanych, okradzionych staruszków, lekarzy i pielęgniarek. Złość mnie ogarnia, której się wstydzę, bo przecież nie wypada. Przez okno na szpitalnym korytarzu widać stok Szyndzielni. Wierzchołka już nie. Schował się za chmurą. Jakby góra nie chciała widzieć tego, co dzieje się w szpitalach, w mieście, które rozłożyło się u jej stóp. Taki wstyd.\ndodane 23.05.2013 12:26


Strona główna›Tłumacz Google z neuronowym silnikiem – by chińszczyznę było łatwiej pojąć\nCzy zawodowi tłumacze powinni już szukać sobie nowej pracy, np.zostać kierowcami Ubera? Tak mogłoby się stać za sprawąnaukowców Google’a. Pochwalili się oni wykorzystaniem nowegosilnika Tłumacza Google, bazującego na sieciach neuronowych, którymiał pozwolić im na osiągnięcie jakości przekładów zbliżonejdo tych robionych przez ludzi biegłych w danej parze języków.\nPrzez ostatnie dziesięć lat Google Translate działało na baziealgorytmu translacji frazowej (PBMT). Tłumaczone były całe ciągisłów o różnej długości, co ciekawe niekoniecznie będącefrazami języka naturalnego, lecz raczej frazeologizmamiwychwyconymi metodami statystycznymi z korpusu dostępnych tekstów.\nTeraz w usłudze translacyjnej z Mountain View debiutuje coś, conosi nazwę Google Neural Machine Translation system (GNMT). Torozwiązanie bazujące na rekurencyjnych sieciach neuronowych,odwzorowujących sekwencje wejściowe zdań na sekwencje wyjściowe(w innym języku): tutaj nie poszczególne związki frazeologiczne,lecz całość wprowadzonego tekstu jest jednostką translacji.\nPracowano nad tym kilka lat, a zastosowanie licznych technikoptymalizacji, związanych m.in. z tłumaczeniem rzadkich słów iprzetwarzaniem ogromnych zbiorów danych, przyniosły w końcuefekty, którymi zespół badaczy zechciał się pochwalić wartykule pt.Google's Neural Machine Translation System: Bridging the Gapbetween Human and Machine Translation. Opisuje on sieć neuronowąz pamięciąkrótkotrwałą o ośmiu warstwach kodowania i ośmiu warstwachdekodowania, w której dolna warstwa dekodera spięta jest górnąwarstwą kodera, oraz optymalizacjami dla obliczeń o niskiejprecyzji, które pozwoliły znacząco przyspieszyć jej działanie.\nPierwszą parą języków, jaką pracowano z GNMT, był angielskii chiński (mandaryński). Na powyższej animacji można zobaczyćjak to działa: sieć koduje w koderze chińskie słowa jako listęwektorów, gdzie każdy wektor przedstawia znaczenie wszystkichodczytanych dotąd słów. Po odczytaniu całego zdania, dekoderzaczyna generować angielskie słowa, jedno po drugim, uwzględniającrozkład ważony zakodowanych chińskich wektorów kluczowych dowygenerowania angielskiego słowa. Na animacji nasycenie kolorupołączenia przedstawia uwagę, jaką dekoder przykłada dozakodowanego słowa.\nBadacze chwalą się, że debiut GNMT przypadł na wyjątkowotrudną parę języków, tj. chiński i angielski – obecnie TłumaczGoogle korzysta z tego silnika do wszystkich translacji tej paryjęzyków, tj. średnio 18 mln przekładów dziennie. Chwalą sięteż jakościąprzekładów, porównując je do osiągnięć silnika PBMT iprzekładu autorstwa człowieka, nie tylko dla parychiński-angielski, ale też par hiszpański-angielski,francuski-angielski i angielski-chiński, które obecnie są w fazietestowej.\nTłumaczu, zostań kierowcą Ubera?\nOsiągnięcie niewątpliwie spore, tyle że przedstawioneprzykłady nie są specjalnie przekonujące. Po pierwsze,przestawienie chińskiego i angielskiego jako „wyjątkowo trudnejpary języków” jest wyjątkowo mało przekonujące, przynajmniej wpiśmie (a pismem się tu zajmujemy). Chińska gramatyka jest podobnado gramatyki angielskiej. Oba języki wykorzystują zdania typu SVO(podmiot-orzeczenie-dopełnienie), oba pozbawione są praktyczniefleksji, współczesny chiński nie ma nawet odmiany przez rodzajeczy liczby. Jeśli chcemy w chińskim powiedzieć, że coś wydarzyłosię w przeszłości, to do czasownika dodajemy po prostu odpowiedniznak-sufiks, dokładnie tak samo, jak w angielskim dodaje się (przyregularnej odmianie) sufiks „-ed”. Nie ma co nawet porównywaćtego do złożoności form fleksyjnych języków takich jak polskiczy rosyjski.\nPo drugie, zaprezentowane przykłady są raczej trywialne.Fragmenty newsów z serwisów o tematyce biznesowej i politycznej czyzdania wyjęte z bajek – znaczenie wydaje się być zachowane, alejakość jest taka sobie. W tych testowych parach jest jeszcze mniejciekawie – zapytaliśmy dwie znajome koleżanki z Chin, co sądząo przekładach angielski-chiński, stwierdziły, że tak sobie,owszem, chyba rozumieją o co chodzi, ale to nie jest dobry chiński.\nTrudno powiedzieć dziś, czy istnieje górna granica jakościmaszynowego tłumaczenia. Filozofowie języka wskazują nierzadko napodstawowy problem przekładu literatury w ten sposób: tłumacz wtym wypadku nie tłumaczy słowa po słowie, ani zdania po zdaniu,lecz w rzeczywistości opowiada treść w swoim języku, posiłkującsię intuicją i wyobraźnią językową. W praktyce buduje mostmiędzy kulturami, po którym przechodzą słowa języka naturalnego.\nTak więc poezja, humor, mistycyzm, a nawet zawiłości prawa idyplomacji – tego jeszcze długo nie uda się powierzyć maszynom.A być może nigdy się tego nie uda, chyba że te maszyny będążyły wśród nas i używały naszego języka w taki sam sposób jakmy. Słowa nie mają bowiem sztywnego znaczenia, lecz sąewoluującymi bytami, które w praktyce językowej nabierają nowychniuansów znaczeniowych i tracą stare. Co więcej, sama biegłośćw danym języku wiąże się z nabyciem niesformalizowanych nawykówjęzykowych, które nie zostały nigdzie zapisane, a które po prostusą, bo tak wszyscy mówią – i te nawyki różnią się międzyjęzykami, a nawet między dialektami języka. Dzisiaj, kiedykomunikują się ze sobą w Sieci ludzie przeróżnych kultur ijęzyków, widać to szczególnie mocno – nieporozumienia sączęste, a wyjaśnić tego w zwięzłości internetowych pogawędeknie ma gdzie.\nOczywiście dokumentacja techniczna, rozmówki turystyczne, proste sprawy biznesowe to zupełnie inna sprawa. Tutaj maszynowe translatory mogą się bardzo dobrze sprawdzić, a dostępne w każdym smartfonie uczynić globalną komunikację znacznie prostszą.


Need for Speed: Underground 2 - poradnik do gry - Artur Dąbrowski - pdf, epub – Ibuk.pl\nNeed for Speed: Underground 2 - poradnik do gry\nPoradnik do ekscytujących wyścigów Need for Speed Underground 2, w którym znajdziecie porady dotyczące wszystkich aspektów rozgrywki, charakterystykę samochodów dostępnych w grze, asortyment sklepów i warsztatów oraz zarys głównego wątku fabularnego.\nNeed for Speed: Underground 2 - poradnik do gry zawiera poszukiwane przez graczy tematy i lokacje jak m.in.\nEtap 4 (3) (Samochody)\nEtap 4 (1) (Samochody)\nEtap 4 (2) (Samochody)\nEtap 1 (1) (Samochody)\nEtap 3 (1) (Samochody)\nEtap 3 (2) (Samochody)\nEtap 1 (2) (Samochody)\nEtap 2 (2) (Samochody)\nNeed for Speed: Underground 2 jest sequelem przebojowej gry wyścigowej, którą w ciągu pół roku od momentu oficjalnej rynkowej premiery nabyło legalnie ponad pięć milionów ludzi w skali całego globu ziemskiego. Niniejszy produkt nawiązuje zatem do szeroko rozumianego zjawiska tuningu samochodowego oraz filmowych hitów o tytułach: The Fast and the Furious (Szybcy i wściekli) i 2 Fast 2 Furious (Za szybcy, za wściekli).\nGra Need for Speed: Underground 2, dobrze przyjęta zarówno przez krytyków, jak i graczy, to przedstawiciel gatunku wyścigi i rajdy. Tytuł wydany został w Polsce w 2004 roku i dostępny jest na platformach: PC, PS2, XBX, GCN, GBA, NDS. Wersja językowa oficjalnie dystrybuowana na terenie kraju to: angielska.\nAsterix Obelix XXL - poradnik do gry\nChampionship Manager 5 - poradnik do gry\nFIFA 06 - poradnik do gry\nGround Control 2: Operation Exodus -...\nKroniki Riddicka: Ucieczka z Butcher Bay -...\nOjciec chrzestny - poradnik do gry\nPismo. Magazyn Opinii 01/2019\nNeed for Speed Carbon - poradnik do gry\nPoradnik do gry Need For Speed Karbon wyjaśnia najpoważniejsze zawiłości wirtualnego ścigania tak, by zagadek związanych z Palmont City i jego okolicami pozostało jak najmniej. Need for Speed Carbon - poradnik do gry zawiera poszukiwane przez... więcej >\nNeed for Speed: Most Wanted (2005) -...\nPoradnik do gry Need for Speed: Most Wanted zawiera dokładny opis ukończenia poszczególnych etapów kariery uwzględniając wyścigi z udziałem innych kierowców z „czarnej listy” oraz policyjne pościgi, a także cenne porady oraz listę... więcej >\nNeed for Speed: Porsche 2000 - poradnik do...\nZadaniem niniejszego poradnika jest pomoc w przebrnięciu przez tryby „Factory Driver” oraz „Evolution”. Znajdziecie tu wszystko, czego nowy kierowca w świecie Need for Speed: Porsche Unleashed potrzebuje.Need for Speed: Porsche 2000 -... więcej >\nPoradnik do gry „Need For Speed: Undercover” zawiera opis poszczególnych elementów, porady ogólne co w każdym trybie zrobić oraz jak robić to najlepiej, a także informacje o wszystkich blisko 200 wyścigach i zadaniach, które znajdują... więcej >\nFish czy fishes. What I need is books czy...\n• Obszerna prezentacja rzeczowników i czasowników w liczbie pojedynczej i mnogiej, w tym cała paleta określników wyrażających mnogość • Gruntownie przedstawione liczebniki nieokreślone kilka, kilkanaście i kilkadziesiąt•... więcej >\nSustainable art Facing the need for...\nThe words sustainbility and sustainable development used in political, economic and ecological debates actually refflect historical necessities to consider our planet in terms of global responsibility and not - which has been the case so far -... więcej >\nPokochaj magię fandomu! Elle Wittimer jest geekiem, a jej całe życie to Starfield, klasyczna seria science-fiction. Kiedy dziewczyna dowiaduje się o konkursie na cosplay do ukochanego filmu, musi wziąć w nim udział. Z oszczędnościami z... więcej >\nJest nienaznaczona, chociaż pokryta tatuażami. Nie całkiem taka jak oni, ale też nie całkiem inna. Nie ma w Saintstone osoby bardziej niebezpiecznej od niej!Leora zwątpiła we wszystko, co do tej pory wiedziała o sobie i swojej rodzinie. Nie... więcej >\nNeed for Speed: Underground 2 - poradnik do gry - RECENZJE


Wszystkie dzieci Magdy Gessler - kim są synowie?\nStrona główna » Jastrząb TV » Larę Gessler już znacie. A co wiemy o pozostałych dzieciach Magdy? „Mój syn nie chce przyznawać się do nazwiska Gessler”\nMagda Gessler ma troje dzieci: Larę i Mikołaja z małżeństwa z Piotrem Gesslerem oraz Tadeusza z małżeństwa z Volkhartem Müllerem. Tadeusz jest jej najstarszym synem, i jak zdradziła, nie chce być kojarzony z nazwiskiem znanych restauratorów:\nTadeusz Müller – mój syn, nie chce przyznawać się do Gessler, żeby działać na własną rękę i mieć własne sukcesy\nAktualnie udało mu się otworzyć już kilkanaście restauracji. W 2006 roku założył pierwszą w Polsce hiszpańską restaurację – Tapas Bar w Warszawie. Z kolei Lara Gessler jest prawą ręką swojej mamy – zarządza m. in. popularną restauracją Słodki… Słony\nLara jest moim partnerem. Jesteśmy na równi. Ona bardzo chce więc uczymy się od siebie swojej własnej mądrości.\nMagda Gessler zdradziła, że mimo swojego wybuchowego temperamentu, jaki możemy zaobserwować na planie Kuchennych Rewolucji, nie krzyczy na swoje dzieci:\nTo one na mnie krzyczą. Są mądrzejsze… naprawdę. Uczę się od nich bardzo dużo i do Tadeusza i od Lary.\nRestauratorka zdradziła również, że początkowo jej dzieci nie chciały angażować się w branżę kulinarną. Los jednak zdecydował inaczej.\nTo dlatego, że nie mam czasu dla nich przez te Kuchenne Rewolucje i mam poczucie winy. Oni to wiedzą, ale czują, że mnie nie ma…\nAle może to właśnie jest powód, dzięki któremu mają tak dobre relacje? Magda może być z nich dumna.\nZobacz: Beata Kozidrak nagrała piosenkę dla Magdy Gessler!\nMagda Gessler i jej córka Lara Gessler\n19 września 2020 o 08:01\nBzdury piszecie. Mikołaj nigdy nie był nie jest i zapewne nie zamierza być synem Magdy Gessler. On jest synem MARTY GESSLER pierwszej żony Piotra Gesslera. Zanim napiszcie cis sprawdźcie dobrze. Kolejny news z dupy ☹\nTagi: Magda Gessler | Mikołaj Gessler | Tadeusz Muller


Toruński most drogowy. Taka była jego burzliwa historia [dużo archiwalnych zdjęć] | Nowości Dziennik Toruński\nSzymon Spandowski 14 sierpnia 2021, 16:00\nPierwszego mostu przez Wisłę Toruń doczekał się w 1500 roku. Był on jednym z najdłuższych mostów w ówczesnej Europie. Drewniana przeprawa była wiele razy niszczona, ale za każdym razem - odbudowywana. Działo się tak do pożaru, który zniszczył most w lipcu 1877 roku. Po nim władze miasta doszły do wniosku, że kolejna odbudowa nie ma sensu.To jedno z ostatnich zdjęć drewnianego mostu łączącego brzegi rzeki między Wisły między Bramą Mostową i Majdanami na Kępie Bazarowej. Z archiwum Tadeusza Zakrzewskiego\nZa kilka dni toruński most drogowy skończy 112 lat. Przynajmniej teoretycznie, ponieważ postał nie w Toruniu, lecz w Opaleniu pod Kwidzynem. Poza tym istniał z przerwami. Raz był przenoszony, dwa razy wylatywał w powietrze, gruntownych modernizacji także ma za sobą kilka. Był także świadkiem zamachu oraz celem dla załogi "Rudego". Kolejne etapy jego burzliwej historii doczekały się bogatej dokumentacji fotograficznej.\nMost drogowy. Z Opalenia do Torunia\nBudowa mostu w Opaleniu, który później został mostem toruńskim, rozpoczęła się w 1907 roku. Pracowało na niej najpierw 300, a później nawet do 700 robotników. Most składał się z dziesięciu przęseł: pięciu o rozpiętości 130 i pięciu o rozpiętości 78 metrów. Większe ważyło ponad półtora tysiąca, zaś mniejsze 770 ton. Znajdowały się na nim dwa tory kolejowe oraz jezdnia i chodnik. Przeprawa była ufortyfikowana, po obu jej stronach znajdowały się potężne bramy wzorowane na kwidzyńskiej katedrze.\nBudowa zakończyła się jesienią 1908 roku, oficjalnie przeprawa została jednak otwarta 31 sierpnia roku 1909, gdy zakończyła się budowa biegnącej przez most linii kolejowej.\nMost bardzo się przydał podczas I wojny światowej, szczególnie podczas walk w Prusach Wschodnich, które toczyły się w 1914 roku. Po 1920 roku ogromna konstrukcja stała się jednak bezużyteczna. Cała przeprawa znalazła się w polskich rękach, jednak granica przebiegała tuż za mostowymi rogatkami. Ruch kolejowy zamarł, wozów, samochodów i pieszych również było niewiele. Utrzymanie mostu kosztowało za to rocznie ponad trzy miliony złotych, władze Polskie postanowiły więc przenieść most w miejsce, gdzie był on bardziej potrzebny, czyli do Torunia. Pomysł ten spotkał się z gwałtownym sprzeciwem Niemców. Z Kwidzyna, Królewca oraz Berlina płynęły pełne oburzenia głosy, że przenosiny będę w gruncie rzeczy dewastacją, a poza tym most w Opaleniu jest bardzo potrzebny. Strona polska odpowiadała na to, że most w tym miejscu niewątpliwie byłby potrzebny Niemcom do przeprowadzenia błyskawicznego ataku na korytarz pomorski.\nPOLECAMY >>> TORUŃ RETRO NA FACEBOOKU. DOŁĄCZ DO NAS <<<\nIle miał kosztować toruński most?\nOstatecznie rozbiórka mostu w Opaleniu i przenosiny jego elementów do Torunia rozpoczęła się w połowie 1928 roku. Skomplikowana operacja trwała półtora roku. Była inżynierskim majstersztykiem.\nKoszty budowy mostu zostały oszacowane na 12 milionów złotych. Główny ciężar wzięło na siebie państwo, miasto miało wyłożyć 1,5 albo 3 miliony złotych. Wariant droższy zakładał poszerzenie mostu i budowę po obu stronach chodników. Władze Torunia bardzo o to zabiegały, więc most powstał szerszy.\nKiedy rozpoczęła się budowa mostu w Toruniu?\nPrace budowlane rozpoczęły się jesienią 1928 roku. Kamień węgielny został wmurowany 29 września, następnie w szybkim tempie powstały oba przyczółki. Niecały miesiąc później nastąpił krach na giełdzie nowojorskiej, świat pogrążył się w odmętach Wielkiego Kryzysu. Pierwotnie przeprawa miała być gotowa w roku 1931, jednak z powodu kryzysu most został otwarty dopiero 11 listopada A. D. 1934. Służył niecałe pięć lat. Rankiem 7 września 1939 roku wysadzili go w powietrze polscy saperzy.\nCo się stało z Czterema pancernymi przed wjazdem na most?\nNiemcy wydobyli niszczone elementy z Wisły, most odbudowali jednak prowizorycznie. W takim stanie przeprawa dotrwała do końca stycznia 1945 roku, gdy ponownie wyleciała w powietrze, tym razem wysadzona przez wycofujących się okupantów.\nDo swojej dawnej postaci most wrócił po pięciu latach. W 1958 roku znów jednak pojawili się na nim niemieccy żołnierze, tym razem jednak strzelali przed kamerą ekipy kręcącej film "Zamach" Toruński most wystąpił tam w roli warszawskiego mostu Kierbedzia. Nie po raz pierwszy zresztą. Wjazd na most od strony placu Rapackiego pojawia się także w jednym z odcinków serialu "Czterej pancerni i pies". Dzielni pancerni wyzwalają w nim warszawską Pragę, a później pędzą w stronę mostu Kierbedzia, aby wesprzeć walczących na drugim brzegu powstańców. Tuż przed mostem Rudy zostaje jednak trafiony i staje w płomieniach.\nKolejne lata były już spokojniejsze. W 1984 roku zostało zlikwidowane tramwajowe połączenie z Dworcem Głównym, zaś osiem lat później most przeszedł kapitalny remont.


/Z życia gimnazjalistów\nSztaba złota największą atrakcją dnia otwartego NBP w Kielcach.\nJak wygląda wnętrze banku, ile waży sztaba złota, czym zajmuje się Narodowy Bank Polski – tego wszystkiego dowiedzieli się uczniowie klasy IIa i IIb Publicznego Gimnazjum w Krasocinie w czasie Dnia Otwartego NBP. Wizyta w banku była również okazją, żeby nauczyć się, jak odróżnić banknoty prawdziwe od fałszywych. Dużym zainteresowaniem wśród uczniów cieszyła się także wystawa skarbonek z całego świata. Przedmioty te kolekcjonuje Szczepan Ignaczyński, który przyjechał do Kielc z Kraśnika.\nW dniu 30 kwietnia 2015 roku w sali gimnastycznej naszej szkoły, odbyła się uroczysta akademia z okazji 224 rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 Maja.\nFinaliści konkursów 2014/2015\nZakończył się II etap konkursów przedmiotowych organizowanych przez Kuratorium Oświaty w Kielcach. Miejsce w Finale z możliwością ubiegania się o tytuł laureata wywalczyło sześcioro naszych reprezentantów.\nAleksandra Arczewska - biologia (Opiekun Iwona Dusza)\nKarolina Kłoczko - język niemiecki (Opiekun - Beata Bartosik)\nKarol Kukla - chemia (Opiekun-Stanisław Dumin)\ni biologia (Opiekun - Iwona Dusza)\nKatarzyna Tlustochowicz - biologia (Opiekun - Iwona Dusza)\nMagdalena Grzyb - konkurs humanistyczny w SP\n(Opiekun - Lena Łaskawska-Wolny i Renata Pasińska)\nRafał Robak - informatyka (Opiekun - Elżbieta Kowalczyk)\nŻyczymy powodzenia i bardzo mocno trzymamy kciuki !!!\nRZYMIANIE I GALLOWIE W… KRASOCINIE 9 lutego 2015 r. w Zespole Placówek Oświatowych w Krasocinie odbyła się żywa lekcja historii pt.: „Rzym i Galia w starożytności”, przygotowana przez grupę rekonstrukcyjną „ARKONA” z Torunia.\nSukces gimnazjalistów z Krasocina i Oleszna 15 stycznia 2015 r. w I Liceum Ogólnokształcącym we Włoszczowie odbył się konkurs profilaktyczny pod hasłem „Żyję bez ryzyka HIV/AIDS”. Konkurs był skierowany do uczniów szkół gimnazjalnych z terenu powiatu włoszczowskiego. Jego celem była promocja zdrowego stylu życia oraz uświadomienie uczniom zagrożeń związanych z ryzykownymi zachowaniami w zakresie HIV i AIDS. Rywalizacja odbyła się w dwóch kategoriach - wiedzowej i plastycznej.\nII TURNIEJ TAŃCA FREESTYLE „DAY OF DANCE” W ZPO W KRASOCINIE\n11 stycznia w Zespole Placówek Oświatowych w Krasocinie odbyła się II edycja Turnieju Tańca Freestyle „Day of dance”. Głównym organizatorem przedsięwzięcia był Pan Marcin Kozera, absolwent ZPO w Krasocinie. Turniej miał poszerzyć kulturę taneczną w naszej gminie i województwie oraz wesprzeć Fundację Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Zmaganiom turniejowym amatorów towarzyszyły pokazy profesjonalnych tancerzy - reprezentantów kadry Polski, oraz kieleckich wokalistów.\n12 grudnia odbył się I Gminno-Parafialny Konkurs Kolęd, Pastorałek i Piosenek Świątecznych w Językach Polskim, Angielskim i Niemieckim. Organizatorem konkursu był Zespół Placówek Oświatowych w Krasocinie we współpracy z Gminną Biblioteką Publiczną w Krasocinie. Uczestnicy festiwalu prezentowali swoje umiejętności w kategoriach szkół podstawowych i gimnazjów. Profesjonalne jury wysłuchało 27 prezentacji wokalnych zespołów bądź solistów z 9 szkół z terenu gminy Krasocin.\n"Kiedy nagle las zaszumi\nMowę sosny gdy zrozumiesz ...\nTo już Polska"\nDnia 7 listopada 2014 r. w ZPO w Krasocinie odbyła się akademia z okazji 96 rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległosci. Uroczystość miała niezwykle podniosły i patriotyczny charakter.\nVIII Ogólnopolski Konkurs Poetycki im. Feliksa Raka\n17 października 2014 r. w Gminnej Bibliotece Publicznej w Krasocinie miało miejsce uroczyste podsumowanie VIII Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Feliksa Raka i wręczenie nagród laureatom. Imprezę, jak co roku, poprowadził Ryszard Kowalczyk, nauczyciel Szkoły Podstawowej im. Armii Krajowej i Publicznego Gimnazjum w Olesznie.\n10 października od samego rana w naszej szkole panowała podniosła atmosfera za sprawą ślubowania. Do tej uroczystości uczniowie przygotowywali się od początku roku szkolnego. Wytrwale uczyli się tekstów, wierszy i piosenek. Uczniowie kl. Ia (wych. M. Pyka) i Ib (wych.M. Knap) przybyli do szkoły w eleganckich ubraniach, z lekkim uczuciem niepewności czy wszystko się uda.\n8 maja w dwóch parafiach naszej gminy gościł ksiądz biskup pomocniczy Diecezji Kieleckiej Marian Florczyk. Podczas wizyty ksiądz biskup odwiedził Zespół Placówek Oświatowych w Olesznie i Zespół Placówek Oświatowych w Krasocinie. W obu placówkach odbyły się spotkania z dziećmi i młodzieżą oraz krótkie spotkania z nauczycielami. Kierując słowa do uczniów i nauczycieli gość podkreślił rolę rodziny i dobrego wychowania dzieci oraz wagę zawodu nauczyciela i wychowawcy.\nNietypowe nocne zajęcia gimnazjalistów z Krasocina\nKlub 4H „Art Team”, działający w Publicznym Gimnazjum w Krasocinie, zorganizował dla kolegów i koleżanek z Zespołu Placówek Oświatowych w Krasocinie dwudniowe zabawy połączone z noclegiem w szkole. Zajęcia rozpoczęły się w piątkowe popołudnie od warsztatów z kosmetyczką, która udzielała rad uczennicom, jak dbać o cerę oraz wykonała kilka makijaży.\nNastępnie zabawa zaczęła nabierać tempa. Uczniowie podzieleni na zespoły wzięli udział w trzyjęzykowych podchodach. Wewnątrz budynku szkolnego organizatorzy w przemyślnych 28 miejscach ukryli polecenia i zagadki w języku polskim, niemieckim i angielskim. Uczniowie rywalizowali ze sobą poszukując odpowiedzi na pytania. Nawet nie podejrzewali, że z pozoru prosta zabawa będzie wymagała od nich tyle sprytu, wiedzy i inteligencji, a wśród korytarzy i pomieszczeń szkolnych pokonają na nogach kilka kilometrów. Grupy mijały się, pozdrawiały, czasem czuły swój oddech na plecach, gdy któraś wykonała swoje zadania szybciej. Choć podchody organizowano po raz pierwszy, a liczba zagadnień logistycznych do rozwiązania była niezliczona, satysfakcji i radości z zabawy było co niemiara.\nKolejnymi punktami programu były zajęcia muzyczne typu „karaoke” oraz wieczór filmowy, który trwał do wczesnych godzin porannych. Innych pomysłów spędzenia na wesoło nocnego czasu w szkole było wiele. O godz. 200 jedna z grup rozegrała na sali gimnastycznej mecz w siatkówkę, a druga smażyła smaczne gofry. Nad ranem uczestnicy przytulili się do szkolnych materacy i śpiworów.\nCelem zajęć było zwrócenie uwagi uczniów na znaczenie nauki języków obcych we współczesnym świecie oraz budowanie tolerancji i szacunku dla odmiennych kultur i tradycji. Organizatorami wydarzenia byli nauczyciele ZPO w Krasocinie: Aleksandra Wdowiak, Monika Dąbrowska, Beata Bartosik, Alina Arczewska i ks. Michał Krężel.\nWięcej zdjęć z nocnych zajęć gimnazjalistów z Krasocina do zobaczenia w galerii.\nZSP nr 5 w Łopusznie z wizytą w Publicznym Gimnazjum w Krasocinie\nDnia 6 marca 2014 r. w Publicznym Gimnazjum w Krasocinie odbyło się spotkanie z nauczycielami Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr 5 w Łopusznie. Gośćmi byli: mgr Artur Szkot, mgr Agnieszka Siwek i mgr inż. Jacek Krotla. Spotkanie to miało na celu przede wszystkim wypromowanie ZSP nr 5. W czasie prezentacji ustnej każdy uczeń gimnazjum, który chce kontynuować dalszą edukację w technikum został zapoznany ze szczegółowymi informacjami na temat Pałacu, dowiedział się o wyposażeniu szkoły i szerokich ofertach nauczania. Na "deser" mgr Agnieszka Siwek umocniła każdego w fakcie, że ich szkoła to nie tylko teoria a przede wszystkim praktyka, która jest niezbędna w czasie wykonywania zawodu.\nPonadto nie zabrakło prezentacji multimedialnej, która miała na celu zachęcić przyszłych absolwentów gimnazjum do kształcenia się w LO. Mgr Artur Szkot perfekcyjnie przedstawił plan nauczania w klasie policyjno - prawnej, która oferuje przedmioty rozszerzone takie jak : historia wos i angielski oraz uzupełniające : psychologia i podstawy prawne. Mgr Szkot zapoznał również gimnazjalistów z NOWOŚCIAMI jakie oferuje ZSP nr 5 w Łopusznie. Była to m.in. klasa bezpieczeństwa wewnętrznego, która zachowuje innowacyjny program łączący naukę matematyki, geografii, angielskiego, a zarazem psychologii, podstaw prawnych oraz bezpieczeństwa.\nReasumując spotkanie przebiegło pomyślnie. Każdy uczeń gimnazjum został zachęcony do edukacji z Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych nr 5 w Łopusznie a jak powszechnie wiadomo w dobie XXI wieku dobra reklama to połowa sukcesu. Myślę, że w promowaniu ZSP nr 5 w Łopusznie nauczyciele spisali się na złoty medal.\nAutor: Paulina Wdowiak\nW dniach 16 i 17 grudnia 2013 r. w sklepach w Krasocinie odbyła się coroczna zbiórka żywności. Akcja zorganizowana została przez Publiczne Gimnazjum w Krasocinie w porozumieniu z Gminnym Ośrodkiem Pomocy Społecznej. Ogółem zebrano 403 kg żywności oraz 20 kg środków czystości.\nObdarowanych zostało 13 rodzin wielodzietnych, niepełnych i o niskich dochodach. Transport paczek do obdarowanych zapewnił Urząd Gminy w Krasocinie.Mieszkańcy Krasocina tradycyjnie wykazali się dużą ofiarnością, za którą organizatorzy akcji serdecznie dziękują.\n19 września 2013 r. wraz z klasą II Publicznego Gimnazjum w Krasocinie (opiekun pani Lena Łaskawska-Wolny) włączyliśmy się w akcję Narodowe Czytanie, objętą patronatem Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej Bronisława Komorowskiego.\nUczestnicy imprezy czytali głośno fragmenty najbardziej znanych utworów Aleksandra Fredry (w tym roku przypada 220 rocznica jego urodzin): Zemsty i Ślubów Panieńskich. Młodzież postarała się o świetną interpretację dramatów, gratulujemy umiejętności recytatorskich oraz serdecznie dziękujemy za udział w akcji.


Piękne włosy - czego nie powinnaś im robić? | Kafeteria.pl\nChcesz mieć piękne włosy? W takim razie przestań je maltretować. Myślisz, że twoja czupryna lubi te tony lakieru, żelu, suszenie suszarką, ciągłe prostowanie albo kręcenie, modelowanie, stylizowanie, układanie, szarpanie, wiązanie, rozczesywanie i tapirowanie, wygładzanie, farbowanie i rozjaśnianie?\nLakier do włosów – tylko z umiarem\nWszelkie kosmetyki do stylizacji włosów powinny być używane oszczędnie. Twoja czupryna nie będzie wyglądała dobrze, jeśli nałożysz na nią mnóstwo lakieru, żelu, pianki czy nawet odżywki. Spróbuj stosować połowę tego, co dotychczas i przekonaj się, że fryzura będzie wyglądała lepiej, a włosy będą zdrowsze.\nDobry szampon do włosów musie być dostosowany do ich rodzaju. Jeśli masz przetłuszczające się włosy, nie używaj szamponów 2 w 1, ponieważ niepotrzebnie je obciążą.\nInstrukcja obsługi nie dla idiotów\nCzytaj etykiety kosmetyków do włosów. W przeciwnym wypadku popełnisz błąd i fryzura zamiast zachwycać będzie przerażać. Jeśli na przykład nałożysz preparat nabłyszczający już od nasady, włosy będą wyglądały na brudne.\nSuszarka i prostownica – narzędzia do zabijania\nWłosy zniszczone, włosy rozdwajające się, włosy przesuszone – to wszystko efekt używania suszarki i prostownicy. Jeśli więc musisz już używać tych narzędzi rób to jak najrzadziej. Susz włosy z jak największej odległości, a zanim zaczniesz je prostować nałóż specjalny preparat, który zapobiegnie zniszczeniom.\nKosmetyki do stylizacji włosówFryzuryLakier do włosówPreparat nabłyszczającySuszenie włosówProstowanie włosów\nZapoznaj się z wiosenną kolekcją lakierów do paznokci! Wypełnianie zmarszczek - kwas hialuronowy Rozstępy - tego o nich nie wiecie HIPOALERGICZNE SZAMPONY MICELARNE Uniwersalne damskie torebki skórzane nigdy nie wychodzą z mody. Jaki model lubisz najbardziej? Jak się odżywiać? Piwo a włosy SUPERDUO od Curaprox. Zęby czyste na 100%! HIFU w modzie, ale z licznymi konsekwencjami Włosy łonowe - modne cięcia Odprężająca kąpiel Hello Kitty opanowało też paznokcie!


Zapiski z przypomnianych krain: Redlum - czyli darmowy fragment do poczytania\nNie spać! Zwiedzać! - zakrzykiwali często znajomi przy przeróżnych okazjach. Nie dziwię się, gdy tylko mrużyłam oczy, omijały mnie same najciekawsze momenty.\nDlatego też nie popełniajcie tego samego błędu co ja i rzućcie okiem na darmowy fragment, który dostałam właśnie od wydawcy. Szczerze - żal by było się nie podzielić, żal też o tej książce by było nie pogadać - to uczynię w stosownym czasie.\nRok I wydania: 2016\noprawa miękka: ISBN 978-83-7995-054-6\nePub: ISBN 978-83-7995-055-3\nmobi: ISBN 978-83-7995-056-0\noprawa miękka: 34,99 zł\nKsiążkę w przedsprzedaży kupicie tu - klik. Wersję papierową będzie można dostać już 20 czerwca!\nPonaglił konia, by towarzysze nie pomyśleli, że obleciał go strach. W końcu Olivier powiedział mu, że miasto żyło z turystów, a opowieści, które o nim krążyły, miały przyciągać żądnych wrażeń ryzykantów. Nikt nie przyjeżdżałby do Redlum, gdyby rzeczywiście miał marne szanse na powrót… Edward rozejrzał się – nawet pijany nie mógł nie zauważyć, że są sami.\n– Co z tobą, mały, tchórzysz? – krzyknął Olivier.\n– Masz nadzieję, że będziesz mógł zawrócić? – odciął się Edward.\n– Mam nadzieję, że mają karczmę i burdel – powiedział tamten ze śmiechem. Zbyt głośnym, by zabrzmiał naturalnie.\nNiemal równocześnie ściągnęli wodze i stępa podjechali do bramy. Na spotkanie wyszedł im dość cherlawy strażnik.\n– Witamy w Redlum – powiedział, kłaniając się. – Czy mają panowie świadomość tego, gdzie przybyli?\n– Pewnie, że mamy! – wrzasnął Olivier. – Redlum, piekło i niebo jednocześnie!\nGówno macie, a nie świadomość – ocenił mężczyzna i nawet nie zadał sobie trudu odczytania ich myśli.\n– Proszę pamiętać, że wjeżdżają panowie na własną odpowiedzialność. Życzę miłego pobytu – powiedział żołnierz, ponownie się kłaniając.\nMłodzieńcy w odpowiedzi tylko wybuchnęli śmiechem. Wartownik nie posiadał daru jasnowidzenia, ale mimo to czuł, że więcej ich nie zobaczy.\n– Nawet nie zapytał, po co przyjechaliśmy – zauważył Olivier, trącając łokciem milczącego Gabriela. – Szanują tu przyjezdnych.\nEdward chciał zażartować, ale głos uwiązł mu w gardle, gdy tylko wjechali do miasta. Budowle sąsiadujące bezpośrednio z bramą stanowiły dziwną zbieraninę. Po jednej stronie stał dwór większy niż siedziba jego ojca. Trudno mu było także odmówić przepychu, nawet jeśli ociekające złotem ornamenty budziły raczej niesmak niż podziw. Naprzeciw niego mieściło się coś, co Edward nazwałby zamkiem – dawną warowną twierdzą, jakich nie budowano już od setek lat.\nIm dalej wjeżdżali w Redlum, tym bardziej jednolita stawała się zabudowa. Po obu stronach szerokiej drogi stały wielkie drewniane budynki. W dzisiejszych czasach mało kto budował jeszcze z drewna, a domów tej wielkości ludzie nie stawiali chyba nigdy. No… może ci starożytni, którzy wznosili miasta z szarego kamienia.\nDomy różniły się barwą, kształtem okien i zdobieniami, lecz nie szerokością ani wysokością. Przylegały do siebie tak ciasno, że Edward czuł się, jakby sławne mury Redlum otaczały go z każdej strony. Niezupełnie tak to sobie wyobrażał. Nigdzie nie widział straganików z amuletami ani stoisk z drogimi zegarkami wytwarzanymi przez gobliny. Nie wiedział, gdzie szukać sukubów, których uroda i brak zahamowań były słynne w świecie. Jak mógł znaleźć potężnych magów czy jasnowidzów albo chociaż ujrzeć cudaczne fauny? Na nieskazitelnie czystych ulicach nie dostrzegał żywej duszy. Nic nie wskazywało na to, że ktokolwiek tu mieszkał.\nCoraz mniej pewni siebie, powoli jechali główną drogą, która zaprowadziła ich prosto do karczmy z ogromnymi i zapewne kosztownymi frontowymi oknami. Właściwie tylko dzięki nim zgadli, że to właśnie jest gospoda, bo nigdzie nie było żadnego szyldu. Budynek sprawiał też wrażenie starszego od pozostałych, może z powodu ciemnej barwy drewna.\nZsiedli z koni i przywiązali wodze do pachołków przy korycie z wodą.\n– Co za dziura – mruknął Gabriel. – Nie mają nawet stajni.\nEdward znowu się rozejrzał. Cisza i pustka – żadnych dziwek, żadnych atrakcji, żadnych mieszkańców. Nic, dla czego warto było ryzykować życie. Powinni zawrócić i pojechać do normalnej karczmy, z normalnymi dziewczynkami, gdzie wspólnie wymyśliliby mrożącą krew w żyłach opowieść dla przyjaciół.\nOlivier otwierał już drzwi karczmy, a Gabriel podążał za przyjacielem jak cień.\nW środku młodzieńcy zastali tylko staruszka i karczmarza krzątającego się między stołami.\nDlaczego w tak dużym mieście nie ma w gospodzie gości? – zastanawiał się Edward. O tej porze powinni być tu przecież jacyś kupcy, turyści albo chociaż miejscowi.\n– Witamy panów w Redlum – powiedział karczmarz, kłaniając się. – Czym mogę służyć?\n– Piwa! – rzucił Olivier. – Tylko porządnego, nie żadnych szczyn. I trzy pokoje, najlepsze, jakie macie!\n– Służę uprzejmie – odparł gorliwie oberżysta. Mężczyźni rozsiedli się wygodnie na ławach. Staruszek w kącie drzemał nad glinianym kubkiem.\nEdward nigdy nie widział tak przestronnej karczmy. Stoły były rozstawione możliwie jak najdalej jeden od drugiego, choć w normalnej gospodzie zmieściłoby ich się tutaj dwa razy tyle. Wrażenie przestronności potęgował nienaturalnie wysoki sufit, przywodzący na myśl salę balową.\nUśmiechnięty karczmarz przyniósł im dzbany z piwem i kufle.\nOlivier skosztował napoju z zabawnym wyrazem skupienia na twarzy. Można by pomyśleć, że ocenia pierwszą butelkę wina z tegorocznego zbioru.\n– No, masz szczęście – mruknął. – Byle następne dzbany nie były gorsze.\n– Oczywiście, proszę pana – powiedział oberżysta z uśmiechem.\n– Widzicie, jak nas traktują? Pewnie rzadko miewają tak dostojnych gości – szepnął Olivier.\n– Chciałeś powiedzieć: tak nadzianych – mruknął Gabriel.\nKarczmarz nie zareagował. On również nie pasował Edwardowi do utartego obrazu właściciela gospody, bo chociaż zwracał się do nich grzecznie, to jego spojrzenie było śmiałe, jakby rozmawiał z równymi sobie. Z wyglądu przypominał młodzieńcowi drwali, których ten widywał czasem w rodzinnych lasach – silny mężczyzna o skórze spalonej słońcem i włosach potarganych przez wiatr. Tylko jego twarz wydawała się gładsza, a ubranie schludniejsze i znacznie droższe.\nGdy karczmarz upewnił się, że nie potrzebują niczego więcej, poszedł do kuchni. Po chwili wyłoniła się stamtąd dziewczyna, która niosła w rękach stos czystej pościeli i pochylała głowę tak nisko, że jej jasne włosy opadały na zarumienione policzki.\n– A jednak mają tu jakieś atrakcje. – Olivier klepnął ją w tyłek, gdy mijała ich stolik.\nDziewczyna odwróciła się błyskawicznie i, nim pościel upadła na podłogę, wbiła szpony w jego przedramię. Usta, znacznie szersze niżu człowieka, skrywały zwierzęce kły. Gdy z jej gardła wydobył się złowrogi warkot, Edward niemal rzucił się do ucieczki.\nOlivier zerwał się na równe nogi i w panice odepchnął dziewczynę od siebie. Edward był pewny, że to może ją co najwyżej zdenerwować, lecz służąca upadła na podłogę. Zdążył jeszcze zauważyć, jak jej złociste oczy wypełniają się łzami. Potem odwróciła twarz, podniosła się i kilkoma susami podbiegła do wiodących na górę schodów.\n– Trzeba to opatrzyć – powiedział cicho karczmarz, wyciągając zza szynkwasu bandaże.\nOd kiedy oberżyści mają pod ręką opatrunki?! – pomyślał przytomnie Edward.\nJasna koszula Oliviera nasiąkała krwią w miejscach, gdzie szpony przebiły skórę.\n– Przeklęta maszkara! Co to, do cholery, było?! – krzyknął zraniony mężczyzna.\n– Radzę uważać – mruknął oberżysta. – W Redlum nigdy nie wiadomo, z kim ma się do czynienia.\n– Co ty pieprzysz?! Po co komuś taki potwór?! To się powinno trzymać na łańcuchu! – wydzierał się spanikowany Olivier.\n– Kiedy mój pies mnie pogryzł, ojciec kazał go zabić – powiedział Gabriel.\n– Żądam batów! – krzyknął Olivier, wychylając kufel do dna. – Za podniesienie ręki na szlachcica.\nEdward nie rozumiał zuchwałego zachowania towarzyszy. Miał ochotę spieprzać i to jak najdalej stąd, ale słyszał, że włóczenie się tu po ciemku jest bardzo złym pomysłem, a właśnie zapadał zmrok. Kątem oka zauważył, jak karczmarz chowa opatrunki z powrotem i cała ta sytuacja wydała się młodzieńcowi podejrzana.\n– Czy pan wie, w jakim mieście się znajduje? – spytał cicho karczmarz.\n– A czy ty wiesz, kim ja jestem?! – wrzasnął zacietrzewiony Olivier i spojrzał na przyjaciół. – Pilnujcie go, sam pójdę po tę maszkarę.\nNim jednak którykolwiek z nich zdążył się ruszyć, drzwi wejściowe skrzypnęły cicho, a do środka weszła czwórka młodych ludzi: trzech mężczyzn i kobieta, której rude loki przyciągały uwagę równie skutecznie, co męski strój. Ubrani byli zgodnie z powszechną w dużych miastach modą w elegancko skrojone zamszowe kaftaniki, wysokie buty z cholewami i skórzane spodnie. Jak na komendę wszyscy spojrzeli na poplamiony krwią rękaw Oliviera.\n– Nie wiedziałem, Słodki, że tak brutalnie obchodzisz się z gośćmi – powiedział jeden z przybyłych.\nEdward ledwie zapanował nad chęcią ucieczki, gdy zauważył, że kły przybysza były wyraźnie dłuższe niż pozostałe zęby.\n– Panowie w Redlum po raz pierwszy, czy może po raz ostatni? – spytał drugi z mężczyzn.\nPozostała trójka się roześmiała, a dziewczyna nerwowo oblizała wargi. Pomyśleć, że jeszcze kilka lat temu, po przeczytaniu pewnej powieści dla dorastających chłopców, młodzieniec marzył o spotkaniu z wampirzycą. Przyglądający im się uważnie Edward nie miał już złudzeń: wszyscy mieli cholerne, nieludzkie kły!\n– To nie są moi goście – wyjąkał karczmarz.\nWampir spojrzał pytająco na oberżystę.\n– Proszę się częstować – dodał już nieco pewniejszym głosem.\nEdward pomyślał, że to sen, że nic takiego nie mogłoby się wydarzyć w normalnym świecie. Pobiegł w głąb budynku, licząc na cud albo chociaż na tylne wyjście. Nie usłyszał ani kroków za sobą, ani przyśpieszonego oddechu. Ktoś nagle złapał go za ramię, a gdy Edward próbował się wyrwać, wykręcił mu ręce do tyłu.\nMłody człowiek szarpał się ze wszystkich sił. Na darmo. Usiłował kopnąć napastnika albo upaść na kolana i jakoś się wyślizgnąć. Wierzył, że jeszcze coś wymyśli, lecz oszalałe bicie serca nie pozwalało się skupić, wypełniając echem czaszkę. Przecież to nie mogło się tak skończyć! Miał rodzinę, miał plany na przyszłość, nie mógł umrzeć gdzieś na końcu świata.\nWampir objął go mocniej, a chłopak poczuł ukłucie, jakby ktoś wbił mu w szyję sopel lodu. Chciał się wyrwać, ale ciało odmawiało mu już posłuszeństwa. Opadł bezwładnie, podtrzymywany przez mężczyznę.\nEdward wciąż wierzył, że to nie koniec. Wierzył aż do ostatniego tchu.\nKarczmarz podszedł do staruszka.\n– Jeszcze raz to samo? – spytał.\nStarzec uniósł powieki, ukazując pozbawione źrenic białka.\n– Nie, mdli mnie już od samego dźwięku. – Hessander wskazał na stolik, wcześniej zajmowany przez trzech młodzieńców, na którym teraz oni sami stawali się kolacją.\nSłodki lubił wampiry, bo niewiele było w Redlum równie kulturalnych i inteligentnych istot.\n– Mieszkasz tu tyle lat i jeszcze się nie przyzwyczaiłeś? – uśmiechnął się. – Muszę powiedzieć Nanie, że już nie trzeba szykować łóżek.\n– Jutro też pojawią się goście, którzy poproszą o trzy najlepsze pokoje – oznajmił starzec. – Będzie wśród nich…\n– Nie mów, wolę mieć niespodziankę. Chcę tylko wiedzieć, czy zostaną na noc?\n– Tak – powiedział jasnowidz.\n– W porządku. I odwróć oczy, lubię, gdy rozmówca patrzy w teraźniejszość.\nStarzec zamknął powieki, by po chwili spojrzeć na karczmarza bladoniebieskimi źrenicami.\n– Mieszkasz tu tyle lat i jeszcze się nie przyzwyczaiłeś? – zadrwił Hessander.\nSłodki nie lubił jasnowidzów, tak samo jak nie lubił przyszłości i przeszłości.\nDrzwi karczmy otworzyły się na oścież. Zapadła noc, a Redlum budziło się do życia.\nTAM, GDZIE ZACZYNAJĄ SIĘ BAŚNIE...\nCo noc męczyłem się z cholernymi drzwiami biblioteki. Pod pachą trzymałem miotłę, w dłoni świecę, a masywnych wrót nie dawało się otworzyć i zamknąć jedną ręką. W każdym razie nie bezgłośnie. Co prawda nie musiałem koniecznie nieść tych rzeczy, ale jak bym się wytłumaczył, gdyby ktoś znalazł mnie siedzącego w ciemności? W ten sposób mogłem chociaż udawać, że chciałem posprzątać.\nMiałem siedem lat, gdy trafiłem do szkoły magii. Nie potrafiłem przywołać ani jednego wspomnienia sprzed tamtego dnia. Podobno ktoś magicznie wymazał mi pamięć, zanim przybyłem do Redlum. Nikt z profesorów nie wiedział, jakim zaklęciem tego dokonano ani czy ten proces można byłoby odwrócić. Ja w każdym razie nie nalegałem, by zmieniać ten stan rzeczy. Gdybym wychował się w domu wypełnionym miłością, to nikt nie zadałby sobie trudu, by pozbawić mnie wspomnień. Podejrzewałem więc, że miałem koszmarne dzieciństwo i ktoś życzliwy po prostu pozwolił mi o nim zapomnieć.\nNie wiedziałem nic o swoich rodzicach, ale dzięki temu mogłem sobie wyobrażać, że mnie kochali i nadal żyją. Oczywiście, przynajmniej jedno z tych założeń musiało być fałszywe, skoro wylądowałem jako podrzutek w Redlum.\nNauczyciele nazwali mnie Dig, bo uważali, że to dobre imię dla posługacza: krótkie i łatwe do zapamiętania. Przyznaję, że go nie lubiłem. Wiele osób sądzi, że nienawidziłem również nauczycieli, ale to przesada. Sprzątanie szkoły nie było wcale takie straszne, a co najwyżej strasznie nudne, zwłaszcza odkąd przestałem sypiać.\nMinąłem kilka rzędów jednakowych pulpitów. W końcu o kant jednego ze stolików oparłem miotłę, a na blacie postawiłem świecę. Stanąłem na palcach i z trudem ściągnąłem z półki opasłe tomiszcze. Porywająca lektura, jaką były Kataklizmy nienaturalne, nie obfitowała w dobrze zarysowanych bohaterów ani ciekawe zwroty akcji. Na szczęście z powodu głupiej bezsenności nie zasypiałem nawet nad równie wciągającymi dziełami, a który domorosły mag nie marzył o władaniu piorunami albo tworzeniu tornad, choćby malutkich.\nRozłożyłem księgę na pulpicie i zatopiłem się w rozdziale o powodziach. Nie wiem, ile czasu upłynęło, nim usłyszałem kroki na korytarzu. Nie zastanawiałem się nawet, czy powinienem był je słyszeć z tej odległości. Rozległo się skrzypnięcie drzwi, otwieranych centymetr po centymetrze.\nSzybko odłożyłem książkę i złapałem miotłę. Zawsze zastanawiałem się, czy ktokolwiek uwierzy w moje zapewnienia o nocnym sprzątaniu biblioteki. Cóż, teraz przynajmniej będę miał okazję się przekonać.\nNajpierw zobaczyłem tańczący płomyk świecy, a potem zarys kobiecej sylwetki, wyłaniającej się z ciemności. Bez trudu rozpoznałem Florę, która cieszyła się wyjątkową popularnością wśród uczniów, a niektórzy twierdzili, że także wśród nauczycieli. Wiedziałem tylko, że pracowała w szkole, lecz nie byłem pewien, czy jako służąca. Większość z nas nie widziała dotąd piękniejszej kobiety, więc każdy modlił się, by to właśnie jego obdarzyła swoimi wdziękami. Gapiłem się na nią z głupią miną, ściskając nerwowo kij szczotki. Dziewczyna zbliżała się powoli, kołysząc biodrami w rytm jakiejś niesłyszalnej muzyki. Chyba już wtedy zrozumiałem, że tej nocy szczęście uśmiechnęło się do mnie.\n– Od tygodnia obserwuję, jak się tu zakradasz. Sprzątasz o tej porze? – spytała, stawiając świecę obok mojej.\n– Nie mam nic lepszego do roboty – odparłem, starając się, by mój głos brzmiał naturalnie.\n– Jeszcze nigdy nie sprzątałam z nudów – zadrwiła.\n– Tak naprawdę uczę się potajemnie zaklęć, żeby zostać potężnym magiem – rzuciłem pół żartem, pół serio, bo kariera maga nigdy mi się nie marzyła.\n– Pozwolisz, magu, że wezmę twoją różdżkę? – spytała, z rozmysłem akcentując dwuznaczność tych słów.\nNie uśmiechnęła się z politowaniem, gdy dotknęła moich zbielałych kłykci. Zmusiłem się do rozluźnienia uścisku i oddania jej szczotki. Dziewczyna położyła ją na podłodze.\nWstyd się przyznać, ale mając szesnaście lat jeszcze nigdy się nie całowałem. Stałem więc jak słup soli, a serce waliło mi jak oszalałe, bo bałem się, że lada chwila prawda wyjdzie na jaw, a ja zostanę pośmiewiskiem całej szkoły.\nMiałem jednak więcej szczęścia niż rozumu. W końcu trafiłem na Florę, która mimo młodego wieku zdążyła już uwieść kilka roczników uczniów.\nZłapała mnie za koszulę, przyciągnęła do siebie i niemal siłą wsunęła język do moich ust. Chciałem udawać, że to dla mnie chleb powszedni, ale nijak nie wychodziło. Tak bardzo skoncentrowałem się na ruchach języka, że nie czerpałem z tego żadnej przyjemności. Flora niespodziewanie się cofnęła i z tajemniczym uśmiechem dotknęła warg.\n– Jadłeś jakieś delicje? – spytała.\n– Tylko tę najpiękniejszą – odparłem, sądząc, że to miłosna gierka.\n– Chodziło mi o ten słodki smak, głuptasie.\nPocałowała mnie w policzek, jak dzieciaka. Potem jej usta zaczęły zsuwać się coraz niżej po linii szyi, a niewinne buziaki zostały zastąpione przez zmysłowy taniec języka. Cofnęła się ponownie, lecz tym razem tajemniczy uśmiech ustąpił miejsca wyraźnemu zaskoczeniu.\n– Twoja skóra również jest słodka. To chyba niemożliwe – wyjąkała.\nDopiero wtedy zwróciłem uwagę na smak jej pocałunku. Może zbyt dosłownie traktowałem określenie „słodycz kobiecego ciała”, ale biorąc pod uwagę posmak mojej skóry, słodycz wydawała mi się naturalna. Zaskoczenie, które malowało się na twarzy Flory, nie pozostawiało złudzeń – próbowała już niejednego mężczyzny i widocznie żaden nie był taki jak ja.\nNa szczęście Flora, tak uzdolniona w innych dziedzinach, nie należała do osób przesadnie skłonnych do refleksji. Widząc moją konsternację i minę zbitego psa, po prostu musiała mnie pocieszyć.\n– No chodź tu, cukiereczku – mruknęła.\nNawet jeśli jej słowa nie przyniosły zamierzonego efektu, namiętny pocałunek dopełnił dzieła. Martwiłem się wprawdzie, ale bardzo szybko odsunąłem od siebie te myśli i skoncentrowałem na tym, co działo się tu i teraz. Nie przestając jej całować, pociągnąłem za jeden ze sznurków gorsetu. To był błąd: zamiast rozwiązać kokardkę, zaciągnąłem supeł. Przez dłuższą chwilę starałem się równocześnie splatać nasze języki i rozplatać sznurki, ale tej drugiej czynności nie mogłem wykonać po omacku.\nW końcu delikatnie odwróciłem Florę i zacząłem czule całować jej kark. Skóra dziewczyny miała słonawy posmak, lecz nie zwracałem na to uwagi, zajęty kombinowaniem, jak zejść niżej. Zrezygnowany, uklęknąłem za nią i musiałem pomóc sobie zębami, by rozwiązać ten cholerny gorset.\n– Mmmm – zamruczała. – Zwierzak z ciebie.\nWiązanie wreszcie ustąpiło, stawiając mnie przed dylematem: co dalej? Wysłuchałem tylu sprośnych opowieści starszych kolegów, że kobiece ciało nie powinno mieć przede mną tajemnic. A jednak żaden z nich nie wspomniał, czy gorset należy rozciągnąć na boki, czy pociągnąć do góry i ściągnąć dziewczynie przez głowę. Na szczęście Flora nie była zbyt cierpliwa.\n– Może ja to zrobię, zanim rozszarpiesz moje ubrania zębami – powiedziała zalotnie, a w jej głosie nie usłyszałem nawet cienia drwiny.\nZ nieprawdopodobną gracją uwolniła się z gorsetu, bluzki, spódnicy, halki, drugiej halki… Podejrzewam, że przeciętne posługaczki nie nosiły tyle tego na sobie, ale Flora z pewnością nie była przeciętna.\nJakby przypadkiem stanęła w samym środku kręgu światła, rzucanego przez świece, i na chwilę zastygła w bezruchu. Potem podeszła powoli, kołysząc biodrami, i położyła dłoń na pasku moich spodni.\n– Sprawdźmy, czy cały jesteś słodki – wyszeptała.\nLubię myśleć, że tamtej nocy wszystko się zmieniło. Że suma drobiazgów, które wcześniej ignorowałem, nie pozwoliła mi dłużej wierzyć w moją przynależność do ludzkiej rasy. Właściwie wątpię, czy już wtedy to wiedziałem. Być może po prostu wolałem wspominać upojną noc niż dzień, który nastał po niej.\nRozstaliśmy się przed świtem. Nie mówiliśmy zbyt wiele, bo żadne z nas nie miało wątpliwości co do przyszłości tego związku. Chyba byliśmy sobie wdzięczni za ten brak złudzeń.\nFlora nie zamierzała udawać, że byłem tym pierwszym, tym ostatnim albo tym najlepszym. Ja zaś dopiero wyrastałem z tego wieku, gdyo kobietach się najchętniej śni, bo wtedy nie trzeba z nimi rozmawiać.\nWróciłem do izby, położyłem się na sienniku, który górnolotnie nazywałem łóżkiem, i leżałem do wschodu słońca. Wyjątkowo jednak czas mi się nie dłużył. Gdy światło dotarło do przeciwległej ściany mojej klitki, a na korytarzu rozległy się gniewne pomruki zaspanych kucharzy, odwróciłem się na drugi bok. Codziennie cierpliwie czekałem, aż stary Lendo otworzy drzwi z głośnym skrzypnięciem zawiasów.\n– Wstawaj, leniu! – krzyknął.\nWymruczałem coś w odpowiedzi, ale mężczyzna już wyszedł, trzaskając drzwiami. Nawet gdybym spał, ten łomot byłby wystarczającą pobudką.\nNa początku mojego okresu bezsenności wstawałem pierwszy i z uśmiechem na twarzy witałem wszystkich wchodzących do kuchni. Nienawidzili mnie za to.\nWyskoczyłem z łóżka i zrobiłem kilkadziesiąt pompek, bo z rana nie chciałem zdradzać się z nadmiarem energii ani dobrego humoru.\nGdy skończyłem, ubrałem się pośpiesznie i przybrałem najbardziej ponurą minę, na jaką było mnie stać, po czym wyszedłem z izby. Powlokłem się przez korytarz, co kilka kroków przypominając sobie, że nie wolno mi biec ani podskakiwać.\nGwar w kuchni przywitałem szerokim ziewnięciem i wyćwiczonym tarciem oczu. O tej porze na posiłek przychodziła prawie cała służba. Prawie, bo Flora, podobnie jak kilka innych dziewcząt, nigdy nie jadała z nami. Stary Lendo powiedział kiedyś z porozumiewawczym mrugnięciem, że muszą odsypiać, a ja byłem zbyt młody i niewinny, żeby zrozumieć, co miał na myśli.\nZjadłem rozgotowaną owsiankę, której smak na szczęście udało mi się wyrzucić z pamięci. Potem podjąłem, jak zwykle nieudaną, próbę wymknięcia się z kuchni. Cóż, moje starania były z założenia skazane na porażkę. Lendo zatrzymał mnie w drzwiach.\n– A ty dokąd, leniu? – zapytał ze śmiechem.\n– Chciałem posprzątać bibliotekę – odparłem, najwyraźniej zbyt szybko i za mało posępnie.\n– Bibliotekę, co? – Stary posługacz przyjrzał mi się podejrzliwie. – Dobra, zacznij od biblioteki, a potem umyjesz schody w piwnicy. Jakiś pierwszak rozbił słój pełen jelit.\nSzkoła miała taki przerób preparatów anatomicznych, że zastanawiałem się, skąd brane są nowe materiały.\nSkrzywiłem się i dopiero po dłuższej chwili skinąłem głową, bo Lendo nabrałby podejrzeń, gdybym zgodził się zbyt chętnie. Tak naprawdę lubiłem piwnicę: w skrzyniach składowano mnóstwo przedmiotów o fantazyjnych kształtach i niesamowitych barwach, które uczniowie w ramach kursu archeologii przynosili z wykopalisk, podobno zlokalizowanych tuż za murami. Jako dziecko lubiłem się zakradać do piwnicy, żeby bawić się półprzezroczystym materiałem, dostatecznie lekkim, by unosił się na wietrze albo wodzie, a jednocześnie tak gęstym, że ani jedno, ani drugie nie mogło przez niego przeniknąć. Znajdowali go tak dużo, że trudno było stwierdzić, czy rzeczywiście pochodził ze starożytności. Za to wizja uszytych z tego ubrań nie traciła na atrakcyjności, przynajmniej wśród przedstawicieli płci męskiej.\nWciąż zachowując pozory, przeszedłem leniwie korytarzem dla służby, na wszelki wypadek ziewając co jakiś czas. Dopiero w lewym skrzydle budynku mogłem sobie pozwolić na szybszy krok, a do biblioteki dobiegłem modląc się, by nikt tam nie zaglądał o świcie. Niepotrzebnie się martwiłem.\nGdy wreszcie sforsowałem masywne wrota, moim oczom ukazał się idealny porządek. Jedynie miotła, dyskretnie wsunięta pod regał z podręcznikami magii leczniczej, przypominała o wydarzeniach minionej nocy. Do południa uwinąłem się z biblioteką i piwnicą. Zależało mi na czasie, bo chciałem jeszcze zdążyć na lekcje ostatniego roku. W zajęciach z profesorem Kardinem mogłem brać udział jedynie raz na kilka dni, aby nie wzbudzać podejrzeń. Właściwie to ja tylko sprzątałem salę, a gdyby ktoś mnie spytał, dlaczego muszę to robić akurat w trakcie lekcji, nie potrafiłbym odpowiedzieć. Na szczęście nie pytali.\nDopiero wtaszczenie dwóch wiader wody na piąte piętro pozbawiło mnie nadmiaru energii. Swobodnie wszedłem do sali, nie podejrzewając, że tym razem znajdę się w samym centrum zainteresowania.\nNauczyciel jeszcze nie przyszedł. Grupa starszych uczniów stała pod ścianą. Spojrzeli na mnie, kiedy się pojawiłem. Byłem ich jedyną nadzieją na obserwowanie czegoś innego niż scena, która rozgrywała się pośrodku. Właśnie tam Gedbal Andemor zaciskał dłonie w pięści. Przed nim stała Flora, a siniak na jej policzku dopiero zaczynał nabiegać krwią.\nGedbala uważano za najpotężniejszego maga ze swojego rocznika. Mówiło się, i to całkiem głośno, że pozostanie w szkole jako nauczyciel. Oczywiście, jak przystało na potężnego maga, Andemor był także strasznym dupkiem.\n– Myślisz, suko, że możesz się łajdaczyć, z kim chcesz?! – wrzasnął, nie zważając na publiczność.\nFlora spojrzała na mnie błagalnie. Odstawiłem wiadra i ruszyłem w jej stronę. Nie trzeba było intelektu najzdolniejszego ucznia w szkole, by odgadnąć, że tkwię w tym szambie po uszy.\n– Zdradziłaś mnie z czyścicielem latryn?! – wrzasnął Gedbal, po czym złapał dziewczynę za włosy i brutalnie pchnął na podłogę.\nZachowałem się tak, jak zachowałby się na moim miejscu każdy mężczyzna znający odrobinę magii – złożyłem dłonie i przez zęby wysyczałem formułę Badelo Erdi. Impet zaklęcia uniósł zaskoczonego Gedbala, przerzucił przez salę i wbił w przeciwległą ścianę. Niewielka strużka krwi wypłynęła mu z nosa. Młody mag zapewne nawet by jej nie poczuł, tylko zerwałby się na równe nogi i przystąpił do kontrataku. A przynajmniej postąpiłby tak, gdyby żył.\nPo kilku sekundach lub może nawet minutach, w ciągu których nikt się nie poruszył, drzwi za moimi plecami otworzyły się gwałtownie. Profesor Agnesto Kardin w kilku krokach przemierzył salę, nie pytając, co się stało. Spojrzał na martwego Gedbala, na cicho płaczącą Florę i na mnie.\n– Nie chciałem go zabić – wyszeptałem. Nawet uczeń pierwszego roku wiedział, że za pomocą Badelo Erdi można co najwyżej złamać komuś rękę, a i wtedy ofiara musi mieć wyjątkowego pecha.\nKardin nie udawał, że słucha. Z kamienną twarzą zaczął wypowiadać zaklęcie paraliżujące, a ja zupełnie odruchowo skrzyżowałem ręce na piersi i wyrecytowałem formułę obronną. Przede mną zmaterializowała się tarcza, o ile można tak powiedzieć o chaotycznych refleksach błękitnego światła. Nauczyciel nie okazał zaskoczenia, tylko przeszedł do potężniejszych zaklęć. Cały czas jednak starał się mnie obezwładnić, a nie zranić.\nBroniłem się skutecznie, ale po co? Co ja właściwie wyrabiałem? Co zrobię, jeśli odeprę atak? Ucieknę? Dokąd? Nigdy nie opuszczałem szkoły.\n– Spokojnie, chłopcze. – Łagodny głos Kardina wyrwał mnie z zamyślenia. – Nikt nie chce cię skrzywdzić.\nDopiero wtedy zrozumiałem, że w chwili, gdy zacząłem analizować swoją sytuację, przestałem się bronić. Trzeba być kompletnym idiotą, żeby w środku starcia z nauczycielem magii zapomnieć o recytowaniu zaklęcia. Rzecz jednak w tym, że osłona nie znikła – wciąż mnie chroniła, co wydawało mi się absolutnie niemożliwe.\n– Tylko spokojnie. Nic ci nie grozi – zapewniał Kardin.\nNauczyciel starał się unikać gwałtownych ruchów. To była podstawowa zasada, której ludzkie dzieci w Redlum uczono od najmłodszych lat: nigdy nie drażnić istot magicznych.\nZ trudem opuściłem ręce, mocno przyciśnięte do piersi. Dopiero teraz zauważyłem, że drżą. Miałem nadzieję, że inni tego nie widzieli.\n– Nie chciałem go zabić. Użyłem tylko Badelo Erdi – powiedziałem.\n– Nie mogłeś tego przewidzieć – zapewnił mnie Kardin. – Siłę zaklęć określamy dla ludzi.\nPo raz pierwszy ktoś powiedział głośno, że nie jestem człowiekiem. Zrobiło mi się gorąco i słabo. Gdybym zemdlał, chyba spaliłbym się ze wstydu. Rozejrzałem się po sali: wielu uczniów zbladło, niektórzy patrzyli na mnie z rozdziawionymi ustami. Flora podniosła się powoli z podłogi, ale nie miała odwagi spojrzeć mi w oczy.\n– Słodki – wyszeptała.\nProfesor dał mi znak, żebym poszedł za nim. Być może temu gestowi towarzyszyły jakieś słowa, ale byłem zbyt roztrzęsiony, by je usłyszeć. Nie zastanawiałem się nawet, dokąd mnie prowadzi.\nNie od razu rozpoznałem też gabinet dla gości, do którego weszliśmy. Był jednym z wielu miejsc zbyt eleganckich dla takich jak ja. Nawet jeśli chodziło tylko o sprzątanie.\n– Usiądź – powiedział łagodnie Kardin.\nPrzycupnąłem na skraju wielkiego fotela. Omal z niego nie spadłem, gdy lokaj w liberii zmaterializował się przy drzwiach. To nie była magiczna sztuczka – po prostu nie zauważyłem, kiedy wszedł. Mężczyzna zmierzył mnie wzrokiem pełnym pogardy.\nW Redlum byli równi i równiejsi − i podobnie w szkole pracowała służba i Służba. Tacy jak ten odzywali się do nas tylko gdy byli pijani, a wtedy, wprawieni w dobry nastrój, przypominali sobie, że oni też kiedyś szorowali schody w piwnicy i nosili opał.\n– Podaj nam coś na rozluźnienie atmosfery – rozkazał Kardin.\nProfesor udał, że nie widzi miny lokaja i uśmiechnął się do mnie porozumiewawczo. Dopiero kiedy sięgał po alkohol, zauważyłem, że jego dłonie drżą jeszcze bardziej niż moje.\n– Mogłeś powiedzieć nam wcześniej – zagadnął Kardin. Jednocześnie kręcił kciukami młynka jak wyrwany do odpowiedzi uczeń.\nWziąłem do ręki kieliszek i wychyliłem całą zawartość jednym haustem.\nŁzy nabiegły mi do oczu. Chociaż starałem się zignorować drapanie w gardle, nic z tego nie wyszło. Ostatkiem sił odstawiłem kieliszek i zaniosłem się takim kaszlem, że zleciałem z fotela. Od tej pory zapamiętałem, żeby nie siadać na samym brzeżku.\nMożna powiedzieć, że tak właśnie wyglądały moje początki na salonach. Dziś umiałbym rozpoznać po zapachu, jaki dostałem koniak. Wtedy jednak potrafiłem tylko ocenić, że piwo to raczej nie było.\nNie pozwolili mi wrócić do mojej klitki. Lokaj zaprowadził mnie do jednego z eleganckich pokoi dla gości, czasem zatrzymujących się w szkole. Zaraz przysłano też pokojówkę, która naszykowała mi prawdziwą gorącą kąpiel z pachnącymi olejkami, a także krawca, by wziął miarę na nowe ubranie.\nOtoczony atłasowymi poduszkami i karmiony frykasami, słyszałem tylko plotki o burzy, która przetoczyła się przez szkołę. Istotom magicznym nie podobało się to, że zrobiono ze mnie posługacza. Ze mnie! Choć nie pamiętałem, kim jestem i nikt nie rozpoznał gatunku, do którego należałem! Oburzające!\nOczywiście uważałem, że to śmieszne − skoro nikt nie zgłaszał podobnych pretensji, dopóki uchodziłem za człowieka. Dziś śmieszy mnie jedynie moja ówczesna naiwność. Cóż, byłem młody i nie wiedziałem, że to, czym się okazałem, za murami Redlum zostałoby zabite, poćwiartowane i spalone. Niekoniecznie w tej kolejności.\nGdy dotarła do mnie wieść, że rektor zrezygnował ze stanowiska i opuścił Redlum, byłem pewien, że zrobił to, by uspokoić nastroje wmieście. W końcu porozumienie ludzi i istot magicznych przypominało raczej zawieszenie broni niż prawdziwy pokój.\nDopiero wiele miesięcy później zrozumiałem, że najstraszliwszą rzeczą, jaka wydarzyła się w szkole, był fakt, że potajemnie uczyłem się magii. Ludzie zachowali tę dziedzinę tylko dla siebie, bo dzięki umiejętności rzucania zaklęć mogli twierdzić, że są w stanie mierzyć się z istotami magicznymi. Ja zaś zachwiałem utrzymywaną przez stulecia równowagę. To znaczy zachwiałbym, gdybym faktycznie przykładał się do nauki.\nW szkole traktowano mnie zatem jak dostojnego, lecz niepożądanego gościa. Wszyscy patrzyli mi na ręce, milkli, kiedy się do nich zbliżałem i pilnowali, żebym nigdzie nie chodził sam. Z dnia na dzień straciłem dostęp do biblioteki i sal wykładowych. Nie mogłem też sprzątać i pracować na zewnątrz, a dawni przyjaciele unikali mnie jak ognia.\nChoć nie mieszkałem już w klitce ani nie karmiono mnie resztkami, po miesiącu czułem się jak w więzieniu. Było dla mnie jasne, że muszę się stamtąd wydostać, znaleźć sobie jakieś zajęcie i nowych przyjaciół, którzy zaakceptują to, kim jestem. Kimkolwiek bym się nie okazał, bo z półsłówek wyciąganych od nauczycieli zrozumiałem tylko, że wciąż nie wiadomo, do jakiej rasy przynależę.\nW tajemnicy dowiedziałem się, że w największej karczmie w mieście pomocnik oberżysty akurat zginął w wypadku. Wtedy jeszcze nie rozumiałem, że w Redlum tak właśnie określało się zdarzenia kończące się dla jednego z uczestników zjedzeniem, spopieleniem albo utratą połowy czaszki w bójce. Nie przeszkadzała mi nawet świadomość, że lokaj przekazał mi tę informację, aby się mnie pozbyć.\nOn również umożliwił mi wymknięcie się ze szkoły i podpowiedział, że do karczmy najlepiej pójść o zachodzie słońca. Właściciel zazwyczaj otwierał późnym popołudniem, a pierwsi goście rzadko zjawiali się przed zapadnięciem zmroku. Dzielnicę ludzi – w której mieściły się szkoły magii – i Powerstreet, gdzie stała największa karczma w Redlum, dzielił spory kawałek.\nByłem tam raz z kolegami − oczywiście nie w samej karczmie. Ukryliśmy się wtedy za wozem i obserwowaliśmy wnętrze przez wielkie okna. Tacy jak my nie mieli odwagi zbliżyć się do drzwi.\nSpodobało Ci się? Zajrzyj na stronę Genius Creations - tu z pewnością znajdziesz dla siebie więcej tytułów!\nAutor: Małgorzata Gwara o 23:37\nEtykiety: fantastyka, fragment, Genius Creations, K. Rupiewicz\nBlogger 20 października 2016 16:38\nCharles Stross "Accelerando" - Sztormy przyszłości - AccelerandoCharles Stross *Tytuł oryginału:* Accelerando *Tłumaczenie**:* Wojciech M. Próchniewicz *Wydawnictwo:* MAG *Liczba stron:* 412 Futurolog...\nEvžen Boček - "Ostatnia Arystokratka" - *Autor:* Evžen Boček *Tytuł: *Ostatnia Arystokrata *Wydawnictwo: *Szara Szkoła *Data wydania:* 30 stycznia 2015 *Liczba stron:* 245 *Ocena:* 8/10 *Opis:* ...\nStosik - posesyjny! - Hej! Bardzo dawno mnie tu nie było... Tradycyjnie - wszystko przez sesję. Dzisiaj wracam do pisania tutaj (przynajmniej przez okres wakacji)... i do czytan...\nWydawnictwo Jaguar – zapowiedzi na III kwartał - Wchodzę i czytam :)\nRecenzja: "Nawiedzony dom na wzgórzu" - *Tytuł: "Nawiedzony Dom na Wzgórzu"* *Autor: **Shirley Jackson* *Wydawnictwo: Replika* *Cena rynkowa: 39, 90 zł* *Opis wydawcy:* *"Do starego, mrocznego...\nChłopak, który bał się być sam - Marieke Mijkamp - *Tytuł oryginału:* This Is Where It Ends *Liczba stron:*280 *Data wydania:* 15 luty *W szkole średniej w małym miasteczku w Alabamie zaczyna się nowy s...\nHillary Jordan "Błoto" - *Autor: *Hillary Jordan *Tytuł: **Błoto* *Tytuł oryginału: **Mudbound* *Tłumaczenie: *Adriana Sokołowska-Ostapko *Wydawnictwo: **Wydawnictwo Otwarte* *Lic...\n"99 dni lata" Kate Cotugno - Dwaj bracia, jedna dziewczyna i trzy złamane serca… Patrick był pierwszą miłością Molly i mieli zostać razem na zawsze… ale potem zakochała się w Gabie. Je...\nNendoroid Madoka Kaname: Maiko Ver. - Udało mi się na AmiAmi kupić niedawno figurkę, która wyszła w 2013 roku. Po zakupie Homury w kimonie zauważyłam zapowiedzi kolejnych czarodziejek i odkryła...\nO tym, jak uratowali mnie pewni gimnazjaliści .... - K.S. zawsze pyta mnie, kiedy będzie nowy post. Ostatnio nawet policzył, że od miesiąca nie pisałam! No to dziś coś napiszę :) choć jak zwykle leży stert...


Listopad 2015 – Schronisko Dąbrówka\nPrzemko jest z Wejherowa. Uległ wypadkowi, został zaniesiony do weterynarza przez dobrych ludzi i wstępniez zdiagnozowany, że nie jest połamany. Trafił do schroniska OTOZ Animals w Dąbrówce jednak, kuleje i w poniedziałek schroniskowy weterynarz dokona szczegółowego badania. Czy ktoś rozpoznaje tego małego, rudego,psiaka? Prosimy dzwonić w jego sprawie pod nr 607 540 557 lub na dabrowka@otoz.p\nDekster do schroniska OTOZ ANIMALS w Dąbrówce k. Wejherowa trafił 26 listopada 2015 roku z miejscowości Niestępowo gm. Żukowo.Psiak ok. dwa tygodnie temu przybłąkał się na prywatną posesję przy której cały czas się trzymał. Ma na sobie skórzaną obrożę i jest zadbany. Dekster obecnie przebywa na 15-dniowej kwarantannie do 10 grudnia br. Po jej zakończeniu jeżeli nie odnajdzie się właściciel zostanie przygotowany do adopcji. Kontakt w sprawie Dekstera pod numerem telefonu 607 540 557\nMilmag trafił do nas z Orla,tam ktoś w lesie przywiązał go do drzewa. Osobom które chciały go odwiązać wymknął się i uciekł do lasu. Trzy dni krążył w pobliżu ale nie dał się podejść. W końcu głodnego psiaka udało się zwabić i złapać i umieścić w schronisku OTOZ Animals w Dąbrówce. Jest to średniej wielkości,młody psiak,wystraszony ale bez agresji. Chłopak zostanie zaszczepiony i będzie gotowy żeby trafić do odpowiedzialnych ludzi. Ktoś kto na kolczatce przywiązał go do drzewa skazał go na śmierć więc jeżeli wiecie od kogo nagle zginął taki psiak, dajcie namiary, powinien ponieść karę i my chętnie tego dopilnujemy! Zapraszamy do adopcji Milmaga pod nr tel 607 540 […]\nTrafił z Lęborka, jest w opłakanym stanie, stareńki z ogromnym guzem pod ogonem. Pojawił się nagle pod jednym z bloków, sam nie przyszedł bo ledwo chodzi, aż trudno uwierzyć że ktoś tą kupkę nieszczęścia tak bez skrupułów wyrzucił. Może to przypadek,dlatego tak na szybko przed wizytą u lekarza wrzucamy go żeby ktoś go rozpoznał, żeby wrócił do domu… Jest malutki, stareńki i potrzebuje opieki. Prosimy o tel pod nr 607 540 557 lub na dabrowka@otoz.pl\nTakie cudo…o imieniu Kiler trafiło do schroniska OTOZ Animals w Dąbrówce. Został oddany przez firmę, której stróż wziął sobie psiaka do ochrony obiektu pare lat temu. Facet rozstał się z firmą i zostawił psiaka, którym nikt nie czuł się w obowiązku zajmować. Pies trafił do nas, ma 5 lat ale wygląda jak wielki szczeniak:) Jest bardzo przyjaznym misiakiem, szukającym kontaktu z człowiekiem. Jest to na pewno mix owczarka niemieckiego z czymś większym i puchatym:) jest piękny i spokojny, powinien trafić do domu z ogrodem ale przede wszystkim do osób, które go pokochają. Zapraszamy do adopcji pod nr 607 540 557 lub na dabrowka@otoz.pl\nSuczki, szczeniaki ok 7 tyg zostały przywiezione od matki, która miała ich 7. Psy przebywały na działkach, a tam gdzie się urodziły nikt ich nie chciał, nie dbał i straszył , że się pozbędzie. Dzięki postronnej osobie, która próbowała zapanować nad tą patową sytuacją trzy szczeniaki znalazły dom, a cztery trafiły do schroniska OTOZ Animals w Dąbrówce. Sunie będą średnie a może nawet duże. Zostaną odpchlone,odrobaczone,zaszczepione i jak najszybciej potrzebne domy. Zapraszamy do adopcji. Tel 607 540 557\nKondzia, malutka sunia trafiła z gminy Puck. Jest przerażona zaistniałą sytuacją,reaguje agresją ale to nic dziwnego. Psina straciła dom, została poddana sterylizacji i trafiła do schroniska. Wszystko to sprawiło, że jest nieufna. Potrzebuje czasu, żeby znowu uwierzyć człowiekowi. Kondzia potrzebuje spokojnego domu, zapraszamy do adopcji suczki, która przebywa w schronisku OTOZ Animals w Dąbrówce pod nr tel 607 540 557 lub na dabrowka@otoz.pl\nTito- z Pucka. Jest średnim psem, raczej młodym. Nie ma w nim agresji ale jest trochę wystraszony i okazuje to nerwowo szczekając. Jest to bardzo ładny psiak, który zapewne szybko dostosuje się do nowego domu, który mamy nadzieję szybko znajdzie. W sprawie Tito prosimy dzwonić do schroniska OTOZ Animals pod nr 607 540 557 lub na dabrowka@otoz.pl\nComes ma ok. roku. Do schroniska OTOZ ANIMALS w Dąbrówce k. Wejherowa trafił 17 listopada 2015 roku z Bolszewa gm. Wejherowo. Psiak jest bardzo przyjaźnie nastawiony do ludzi. Comes obecnie przebywa na 15-dniowej kwarantannie do 1 grudnia br. Po jej zakończeniu jeżeli nie odnajdzie się właściciel zostanie przygotowany do adopcji. Kontakt w sprawie Comesa pod numerem telefonu 607 540 557\nKajtuś przyjechał do schroniska OTOZ Animals w Dąbrówce z Chwaszczyna. Został zabrany na prośbę pracowników szkoły. Biegał między dziećmi zdezorientowany i zestresowany co objawiało się ślinotokiem a bardzo niepokoiło nauczycieli. Kajtuś być może przyszedł do szkoły za dzieckiem i nie wiedział jak wrócić, może czekał na koniec zajęć. Niestety się nie doczekał…teraz malutki Kajtuś bardzo wystraszony czeka z nadzieją, że jego właściciel odnajdzie go w schronisku. Jeżeli ktoś podejrzewa czyj to psiak to prosimy o kontakt, gdyż ten niemłody już psiak jest bardzo wystraszony i powinien jak najszybciej wrócić do domu. W sprawie Kajtusia prosimy dzwonić pod nr 607 540 557 lub na dabrowka@otoz.pl