Hogwart nieco inaczej: września 2014\nKiedy czyjaś dłoń zacisnęła się na jej ramieniu, Hermiona nie odwróciła się od razu. Początkowo zamarła, po czym pytająco spojrzała na siedzącego naprzeciwko niej Harry’ego, bezgłośnie pytając: To on? Chłopak jednak ani drgnął, wpatrując się nieruchomo w przestrzeń za nią. Na jego twarz wkradł się dziwny grymas, którego nie potrafiła rozszyfrować, a jedynym znakiem, że zrozumiał, o co chodziło przyjaciółce, było nieznaczne rozszerzenie jego zielonych oczu ukrytych za okularami. Nie namyślając się dłużej, Hermiona uznała to za potwierdzenie. Powoli się obróciła, przy okazji strącając dłoń, która nadal spoczywała na jej ramieniu.\n— Dobry wieczór, profesorze Snape — powiedziała opanowanym głosem, patrząc na mężczyznę stojącego za nią. Widząc, w jaki sposób na nią patrzy, przez chwilę miała ochotę od razu uciec i ukryć się w mysiej norze. Jednak szybko odrzuciła ten pomysł, zdając sobie sprawę, że nauczyciel chciał tylko w ten sposób ją onieśmielić… Co w sumie mu się udało, bo jego nieprzyjazna mina sprawiała, że faktycznie ucieczka była pierwszym, co przyszło jej na myśl.\n— Granger — warknął w geście powitania. A przynajmniej tak to odczytała.\n— Czy coś się stało, sir?\nZmrużył oczy i wykrzywił wargi.\n— Twój szlaban. O dwudziestej w moim gabinecie. — I odszedł szybkim krokiem, nim zdążyła cokolwiek powiedzieć.\nHermiona westchnęła ciężko, po czym oparła głowę na złożonych na stole rękach. W co ja się wpakowałam? Dotąd miała nikłą nadzieję, że może Snape okaże odrobinę serca i postanowi, że szlaban rozpocznie się dopiero nazajutrz. Niestety, zapomniała, że profesor nie miał najmniejszego zamiaru jej go podarować, o pójściu na rękę nawet nie wspominając. Hermiona wiedziała też, że nie może prosić o wstawiennictwo któregoś z nauczycieli – musiała przyznać się przed samą sobą, że w żadnym wypadku na nie nie zasłużyła. Mimo to dziwnie czuła się ze świadomością, że jest to jej pierwsza kara od czasów, gdy była na pierwszym roku.\n— O czym on mówił? — Jej rozmyślania przerwał głos Harry’ego. — Masz szlaban?\nPokiwała głową i zmarszczyła brwi.\n— A nie mówiłam wam? — Obaj jej przyjaciele zaprzeczyli. — Profesor Snape powiedział, że będę musiała przychodzić do niego do końca roku. Dotąd miałam nadzieję, że przynajmniej zrezygnuje z tego, żeby kazać mi być tam codziennie. W końcu ma inne rzeczy do roboty… Prawda? — Spojrzała na nich z nadzieją.\n— Po tym, co się stało? Wątpię. Założę się, że z przyjemnością będzie spędzał noce na sprawdzaniu esejów i… tym, czym on się tam w końcu zajmuje. Nie chcę cię załamywać, ale na sto procent znajdzie sposób, by ci dopiec, choćby nawet miał nie zmrużyć oka do czerwca.\n— A ja tam się zastanawiam, co będziesz musiała robić. Przecież w końcu mu się znudzi patrzenie na to, jak szorujesz kociołki — wtrącił Ron. — Poza tym… Może znajdzie coś bardziej nieprzyjemnego… To byłoby w jego stylu. Poza tym, z pewnością jest wściekły, że nie możesz wylecieć ze szkoły za to, co zrobiłaś.\nHermiona puściła jego słowa mimo uszu, chociaż sama miała bardzo podobne, niemal identyczne odczucia.\n— Cóż, słyszałam, że wy musieliście odgruzowywać nową salę. Znając was, coś pominęliście i każe mi to dokończyć. A nawet jeśli nie, na pewno coś znajdzie. — Uśmiechnęła się krzywo. — No cóż, jakoś będę musiała to przeżyć. Poza tym to doskonała szansa, żeby spróbować dowiedzieć się czegoś o sami-wiecie-czym. — Mrugnęła do nich porozumiewawczo, nie chcąc głośno mówić o tym, czego szukała.\n— Myślisz, że zostawi cię na jakiś czas samą? — zapytał Harry.\n— Nie wiem. Teraz? Raczej nie, ale mam nadzieję, że co najmniej raz zdarzy się sytuacja, w wyniku której będzie musiał gdzieś wyjść, a wtedy powinnam mieć chwilę, żeby się rozejrzeć. Zresztą… Przy odrobinie szczęścia nie będzie takiej potrzeby. Przepraszam, że jeszcze wam o tym nie mówiłam, ale Draco znalazł jego notatki.\n— To wspaniale!\n— Tylko jest pewien problem — tłumaczyła dalej. — Chodzi o to, że profesor Snape zapisał je w języku, którego najprawdopodobniej nikt prócz niego samego nie potrafi odczytać. A przynajmniej tak mówi Draco. Jednak jeszcze nie widziałam ich na własne oczy, więc mam nadzieję, że może uda mi się coś przetłumaczyć… Albo przynajmniej rozpoznać ten język. W tym tkwi największy kłopot, potem powinno pójść raczej łatwo.\nMimo że na zewnątrz nie dała nic po sobie poznać i jakby nigdy nic rozmawiała z przyjaciółmi, w środku Hermiona trzęsła się ze zdenerwowania przed spotkaniem z profesorem Snape’em. Nie miała pojęcia, czego się po nim spodziewać, szczególnie że nadal był wściekły. Kiedy to przemyślała, doszła do wniosku, że powinna go przeprosić, jednak nie przychodził jej na myśl żaden sposób, by to zrobić. Nie mogła zaś zapytać Harry’ego ani Rona, ponieważ natychmiast odrzuciliby ten pomysł… Ewentualnie mogłaby spróbować z Malfoyem, lecz miała niejasne wrażenie, że nie było to właściwe rozwiązanie. Hermiona bardzo dobrze zdawała sobie sprawę z tego, że mimo że wraz ze Ślizgonem wprawdzie nie pałali już do siebie otwartą wrogością i nie skakali sobie nawzajem do gardeł, to nie byli przyjaciółmi.\nWszystko to spowodowało, że dopisujący jej dotąd apetyt nagle zniknął i Hermiona spędziła cały posiłek intensywnie myśląc. W międzyczasie odruchowo grzebała w talerzu, bawiąc się jedzeniem i przesuwając je z jednego końca naczynia na drugi.\nNadal o tym wszystkim rozmyślała, idąc do lochów. Po drodze mijała nielicznych Ślizgonów, którzy wskazywali ją palcami i uśmiechali się do niej, wyraźnie uradowani z tego, że dzięki niej już na początku roku Gryffindor uplasował się na ostatnim miejscu w wyścigu o Puchar Domów. Wprawdzie Slytherin też nie był pierwszy, lecz dla nich liczyło się tylko to, że Gryfoni nie pozostawili ich w tyle, jak to często miało miejsce w ostatnich latach. To tylko wzmocniło wrażenie niechęci, którą odczuła, kiedy usiadła wśród swoich współdomowników.\nW końcu stanęła przed grubymi, dębowymi drzwiami, które strzegły gabinetu Snape’a. Hermiona odetchnęła głęboko i powoli podniosła rękę, by w nie zapukać. Głuchy stukot rozniósł się echem po pustym korytarzu, powodując, że włoski na jej karku stanęły dęba, a na całym ciele pojawiła się gęsia skórka. Przestąpiła z nogi na nogę, czekając, aż nauczyciel wpuści ją do środka lub poprosi, by weszła.\n— Panna Granger. — Usłyszała po chwili, gdy drzwi gwałtownie się otworzyły.\nProfesor Snape odsunął się, by mogła przejść. Kiedy przekroczyła próg, drzwi zatrzasnęły się z głośnym trzaskiem, przez który niemal podskoczyła. Mężczyzna skwitował to tylko pogardliwym uniesieniem brwi. Podszedł do biurka stojącego w roku i usadowił się na krześle za nim. Hermiona nie bez zdziwienia zauważyła, że nie zaprosił jej, by usiadła. Zrobiła więc kilka kroków, stając przed nim.\n— Panie profesorze, co mam robić? — zapytała, przerywając przedłużające się milczenie.\nPrzez chwilę nie odpowiadał. W końcu spojrzał na nią, a ona momentalnie spuściła głowę, pamiętając nadal o wskazówkach Malfoya.\n— Dzisiaj trzeci rok ważył wywar Hugona. Twoi zadaniem będzie wyczyszczenie kociołków, z których korzystali — oznajmił, wskazując dość pokaźną stertę w rogu gabinetu.\n— Bez użycia magii?\nW odpowiedzi tylko popatrzył na nią jak na idiotkę. Wyciągnął dłoń w jej kierunku i powiedział:\n— Oddaj różdżkę. Dostaniesz ją z powrotem, gdy skończysz pracę.\n— Nie mam jej. W razie gdyby pan zapomniał, złamała się, kiedy wpadliśmy do kanałów.\n— Minus pięć punktów za impertynencję, panno Granger. Szacunek. Pamiętaj, do kogo mówisz — podsumował jej uwagę z sarkastycznym uśmieszkiem, a ona niemal usłyszała stukot rubinów, które znikały z klepsydry Gryffindoru. — Odnoszę wrażenie, że bardzo pani zależy na tym, by pani dom do końca roku nie zdołał utrzymać przez dłuższy czas choćby jednego punktu. Pozostali Gryfoni mogą być niezadowoleni z takiego obrotu spraw.\nHermiona zacisnęła mocno zęby, modląc się w duchu o cierpliwość. Podenerwowanie, które towarzyszyło jej na początku, ulotniło się teraz niemal całkowicie, ustępując miejsca irytacji na czarodzieja stojącego przed nią. Już tylko szacunek do niego jako do nauczyciela powstrzymywał ją przed odgryzieniem się. To oraz świadomość, że w razie gdyby to zrobiła, na pewno nie puściłby jej tego płazem. Przełknęła ślinę i rzekła cicho, wkładając w swój ton pokorę, którą cudem w sobie odnalazła:\n— Przepraszam za to, że zwróciłam się do pana nieodpowiednio. — Mężczyzna patrzył na nią oczekująco, więc, nie chcąc dawać mu kolejnych pretekstów do odebrania punktów, dodała szybko: — Sir.\nPo wyrazie twarzy profesora Snape’a Hermiona odgadła, że ten doskonale się bawi z jej zgryzoty i jest świadomy, że nie przeprosiła go chętnie.\n— I masz za co, panno Granger. Och, masz za co — mruknął, po czym machnął różdżką, a mugolskie środki czystości, wiadro i gąbka pojawiły się u jej stóp. — Jest pięć po dwudziestej. Jeśli nie upora się pani z pracą do północy, przyjdzie pani również rano.\nMężczyzna powiedział, co miał do powiedzenia, po czym zajął się zwojami pergaminów masowo zalegającymi na blacie jego biurka. Nie minęła nawet chwila, a zamoczył pióro w inkauście i zaczął wyskrobywać uwagi swoim jadowicie zielonym atramentem. Każdy z uczniów doskonale już znał Snape’owskie komentarze i jego pochyłe, ostre pismo, które niejednokrotnie pokrywało większość wolnego miejsca na pracach pisemnych. Hermiona czasem zastanawiała się, czy profesor Snape w swojej nauczycielskiej karierze chociaż raz napisał na czyimś eseju coś pozytywnego. Jednakże kiedy zerknęła na niego przelotnie, szybko w to zwątpiła. Mistrz Eliksirów wydawał się mieć najprawdziwszy ubaw z wypisywania jadowitych uwag. Patrzyła na niego jeszcze przez parę sekund, po czym wzruszyła ramionami i schyliła się po wiadro wypełnione do połowy ciepłą wodą. Przeniosła je bliżej brudnych kociołków i, odgarniając niesforne włosy z czoła, zabrała się za pracę.\nNim minęło piętnaście minut, zaczęła żałować, że choćby wpadła na pomysł wywołania zamieszania w klasie, żeby odciągnąć Snape’a od Draco. Wywar Hugona, którym oblepione były wnętrza kociołków, był paskudną w wyglądzie, choć zupełnie nieszkodliwą miksturą. Dość prosty w wykonaniu, działał podobnie do Eliksiru Pieprzowego, ale nie był równie skuteczny. Sprawdzał się za to doskonale przy katarze. Szybko okazało się jednak, że „prosty w wykonaniu” to pojęcie czysto względne, bo tegoroczni trzecioklasiści wykazali nadzwyczajny talent do tworzenia własnej mikstury. Najczęściej dodawali za dużo lubczyka, co powodowało, że eliksir stawał się podobny do kwasu, który podrażniał skórę. Przez to Hermiona była zmuszona do przekładania gąbki z ręki do ręki co średnio dziesięć minut, nie chcąc prosić Snape’a o rękawice ochronne. Była przekonana, że nauczyciel nie tylko ich jej nie da, a przy okazji wyśmieje jeszcze „delikatne” ręce Hermiony.\nOtarła pot z czoła i przeciągnęła się, wyciągając ręce wysoko w górę. Odłożyła na bok kolejny wyszorowany kociołek, po czym zabrała się za następny. W międzyczasie zaczęła zastanawiać się nad zachowaniem swojego narzeczonego.\nKiedy wraz z Harrym przyszedł ją odwiedzić, zachowywał się dziwnie i zupełnie nie rozumiała, o co chodzi. Hermiona już od jakiegoś czasu miała niejasne wrażenie, że Ron oddala się od niej, ale nie potrafiła podać ani jednego sensownego powodu… Wprawdzie wiedziała, że przeszkadzało mu to, że niechętnie dawała mu się całować i z reguły nie pozwalała na śmielsze pieszczoty, lecz przecież mówił, że nie ma z tym najmniejszego problemu! Powiedział nawet, że w sumie cieszy go, że z tym wszystkim chce zaczekać do ślubu – mimo że jego daty jeszcze nie ustalili. Zmarszczyła brwi, próbując rozgryźć, co się stało. Jednak o wiele bardziej zaprzątające uwagę były spojrzenia, które czasami rzucała jej Ginny, kiedy myślała, że Hermiona tego nie widzi. Poza tym brązowowłosa nie wspomniała o tym głośno, lecz przykro jej było, gdy nie zobaczyła młodej Weasleyówny wraz z Ronem i Harrym w Skrzydle Szpitalnym. Ginny zachowywała się nawet dziwniej od swojego brata, co bardzo martwiło Hermionę. Jakby tego było mało, prawie cały zamek był do niej nieprzychylnie nastawiony i mimo że pani Pomfrey wypuściła ją zaledwie parę godzin wcześniej, już zdążono jej to dosadnie okazać.\nOch, nie, Hermiona nie przejmowała się opinią ludzi, którzy nie byli jej w jakiś sposób bliscy, nie byli jej przyjaciółmi ani rodziną. Niemniej jednak nie dało się ukryć, że trochę bolały ją te nieprzyjazne spojrzenia.\n— Już skończyłam, panie profesorze — oznajmiła jakąś godzinę później, odkładając do stosu po jej lewej stronie ostatni, czysty już kociołek.\nSnape na dźwięk jej głosu podniósł głowę, po czym wyszedł zza swojego masywnego biurka i skierował swe kroki w stronę Hermiony, zamierzając sprawdzić, jak wykonała powierzone jej zadanie. Dziewczyna nie wątpiła, że wywiązała się z niego doskonale. Na ogół nie można jej było nazwać pedantką, a w jej pokoju nierzadko panował rozgardiasz, lecz gdy już brała się za sprzątanie, zawsze robiła wszystko bardzo dokładnie. Pod tym i wieloma innymi względami była perfekcjonistką. Mimo to nie zdziwiło jej, gdy nauczyciel tylko ściągnął usta i powiedział:\n— Mogłaś się bardziej postarać — zamilkł na chwilę, jakby czekał na to, aż zaprotestuje, lecz nic takiego się nie stało. — No dobrze, panno Granger, może pani już iść. Widzę panią o tej samej godzinie pojutrze.\nW odpowiedzi skinęła tylko głową.\n— Do widzenia. — Wymownie wskazał dłonią drzwi, dając jej do zrozumienia, że życzy sobie, by już poszła.\nHermiona podniosła się z klęczek, po czym, lekko utykając, przeszła przez środek pomieszczenia. Kiedy była już przy drzwiach, rzekła jeszcze:\n— Dobranoc, proszę pana. — I już jej nie było.\nZ trudem powstrzymała się przed życzeniem mu samych koszmarów, ale wynikało to jedynie z faktu, że miała pełną świadomość, nie skończyłoby się to dla niej dobrze.\nKiedy wychodziła z lochów, zatrzymała się na chwilę i schyliła, rozmasowując mięśnie ud, które zdrętwiały od długiego trwania w jednej pozycji. Aż jęknęła, czując, jak do tępego bólu żeber dołącza ten promieniujący z jej rąk. Co jak co, ale parę godzin szorowania kociołków dało się jej we znaki. Szczególnie zaś ucierpiały jej dłonie, na których pojawiły się podrażnienia, a gdzieniegdzie nawet bąble.\n— Ała! — pisnęła, po czym wyprostowała się energicznie.\nSzybkim krokiem ruszyła w kierunku wieży Gryffindoru. Zdziwiła się, nie spotykając po drodze ani żywego ducha – co w świecie pełnym magii nie było tylko przenośnią. Nigdzie nie widziała też ani nie słyszała Filcha, pani Norris, a nawet Irytka, lecz nie zamierzała na to narzekać. Na miejsce dotarła parę minut później. Jeszcze większe oszołomienie jednak przeżyła, nie widząc nikogo w Pokoju Wspólnym. W dormitorium jej współlokatorki spały, a chociaż Hermiona niczego w tej chwili nie pragnęła bardziej niż pójść w ich ślady, nie mogła. Niestety miała do napisania dwa zaległe eseje na jutro – a właściwie już dzisiaj, co uświadomiła sobie, spojrzawszy na zegar przy łóżku. Ziewając potężnie, wyciągnęła z szuflady potrzebne książki, po czym położyła się na kołdrze, zasłaniając kotary, by światło świecy nie przeszkadzało śpiącym koleżankom.\nChwilę potem prócz cichego pochrapywania w dormitorium dziewcząt słychać było również wściekłe skrobanie pióra Hermiony.\n— Muszę iść do profesor McGonagall — stwierdziła rano Hermiona, zalewając sobie płatki mlekiem.\n— Muszę wybrać się na Pokątną, żeby kupić nową różdżkę. Mówiłam już, że tamta się złamała i to tak, że nijak nie można byłoby jej naprawić, nawet gdybym miała wszystkie części… A przecież połowę z nich zgubiłam.\n— Pewnie wtedy, gdy wpadłaś do jeziora — stwierdził z przekonaniem Ron.\n— Chcesz, żebyśmy poszli z tobą? — dodał Harry. — Wiesz, jako wsparcie. — Wyszczerzył zęby.\nGinny spojrzała na niego, marszcząc brwi. Przez chwili po prostu wpatrywała się w Wybrańca, po czym gwałtownie wstała od stołu i bez słowa odeszła. Zaraz potem za nią podążył Ron, wyraźnie zainteresowany i zaniepokojony zachowaniem siostry.\n— Coś się stało? — zapytała Hermiona, patrząc śladem rudowłosego rodzeństwa.\n— Nie mam pojęcia. Zachowuje się dziwnie od jakiegoś czasu, ale mam nadzieję, że to tylko jakieś wasze kobiece humorki. Nie wiem, może ma te dni czy coś?\nHermiona przewróciła oczami, słysząc odpowiedź przyjaciela.\n— Zresztą mniejsza o to. W końcu Ron ma czasami podobnie, więc może to genetyczna wada Weasleyów — mruknął Harry. — Wracając, chcesz poprosić McGonagall o pozwolenie na wizytę na Pokątnej, racja? Dobrze zrozumiałem?\n— Tak. Im szybciej, tym lepiej. W końcu bez różdżki nie będę mogła uczestniczyć w prawie żadnych lekcjach… No może tylko runach i numerologii. A to niewiele. Najchętniej wybrałabym się tam jeszcze dziś, ale wątpię, by się na to zgodziła. Pewnie będę mogła dopiero w weekend.\n— Nie jest tak źle. To przecież ledwie jeden dzień. Dziś jest już piątek!\n— Aż jeden dzień, Harry. Już i tak mam mnóstwo do nadrabiania. Wolałabym nie robić sobie kolejnych zaległości, zwłaszcza, że w tym roku będziemy zdawać owutemy. Nie wspominając już o tym, że mam szlaban u Snape’a i przez to nie będę mogła uczyć się tyle, ile powinnam. Tym bardziej nie mogę sobie pozwolić na coś takiego.\nDziwne, jak ludziom zmieniają się priorytety. Podczas wojny owutemy i szkoła nie miały takiego znaczenia, ale gdy ta się skończyła, wszystko to powróciło. Nagle rzeczy, które zaledwie parę miesięcy temu nie były ważne, stały się czymś, co zaprzątnęło ich myśli bez reszty. Hermiona znów zaczęła przejmować się czekającymi ich testami, a Harry i Ron quidditchem. Jednak nie było w tym nic złego – wręcz dobrze się składało, że przynajmniej niektóre rzeczy pozostały takie same.\n— Hermiono — zaprotestował Harry. — Daj spokój. Wszyscy wiemy, że już w poprzednie wakacje przerobiłaś cały materiał, a owutemy bez problemu zdałabyś nawet jako piąto- lub szóstoklasistka.\nPrzewróciła oczami, słysząc te słowa. Czuła się nimi mile połechtana, lecz w końcu niektórych przyzwyczajeń wybitnie trudno się pozbyć.\n— Miło, że tak myślisz, ale nie masz racji.\n— Mam, mam i każdy to potwierdzi. A różdżką się nie martw. W razie czego mogę pożyczać ci swoją…\n— Naprawdę? — Zamrugała ze zdziwienia.\nDobrowolne oddanie swojej różdżki w ręce innego czarodzieja było znakiem niemal bezgranicznego zaufania w świecie magii. Była ona jakby częścią ciała jej właściciela, więc taki gest wiele znaczył. Hermiona, nawet jako mugolka, miała tego świadomość. Podobnie jak tego, że na podobny krok zdobyłoby się niewiele spośród osób, które znała. Mało kto teraz ufał drugiemu, a choć wiedziała, że Harry jest jej przyjacielem, nie spodziewała się czegoś takiego.\n— Jasne — odparł bez wahania.\n— Dziękuję! — Przytuliła go mocno, nie zważając na to, że znajdują się w Wielkiej Sali, gdzie śledziły ich setki par oczu. — Jesteś wspaniały!\n— Wiem — roześmiał się.\nPokręciła głową, puszczając go.\n— I do tego ta skromność…\n— To moje drugie imię.\n— Kłamiesz. Kiedy ostatnio sprawdzałam, brzmiało ono James. — Mrugnęła do niego łobuzersko.\nHarry na te słowa tylko zachichotał, a Hermiona zaraz mu zawtórowała. Mimo zmęczenia spowodowanego zarwaniem nocy i kilku standardowych zmartwień, dzień rozpoczął się bardzo dobrze. Nawet ból żeber i rąk wydawały się jakby zmaleć.\nRozpoczęła się lekcja transmutacji.\n— Witajcie, moi drodzy — zaczęła profesor McGonagall, wchodząc do klasy.\nGdy tylko pojawiła się w pomieszczeniu, natychmiast ucichły wszystkie rozmowy i szepty. Minerwa McGonagall, podobnie jak Snape, bez problemu zawsze utrzymywała ciszę podczas swoich zajęć i osiągała to bez podnoszenia głosu. W sumie podobny efekt uzyskiwał również profesor Binns, lecz ten zawdzięczał to głównie temu, że na jego lekcjach uczniowie po prostu spali.\n— Na dzisiejszych zajęciach będziemy kontynuować samotransmutację. Kto mi przypomni, jak brzmi formuła zaklęcia, które poznaliśmy ostatnio?\nW powietrze uniosło się parę rąk. O dziwo wśród osób zgłaszających się był również Neville.\n— Proszę, panie Longbottom. — Oczy kobiety lekko się rozszerzyły, ale poza tym nic nie wskazywało na to, że była zdziwiona.\n— Zaklęcie to corpore mutationes — powiedział cicho chłopak, wlepiając wzrok w blat ławki.\n— Doskonale, panie Longbottom. Trzy punkty dla Gryffindoru. Corpore mutationes to dość proste zaklęcie, choć wymaga dużego skupienia. Ruch nadgarstkiem prawie nie istnieje. Musicie jedynie lekko skierować różdżkę na siebie i wypowiedzieć formułę, pamiętając o prawidłowym zaakcentowaniu przedostatniej sylaby. Spróbujcie — rzekła, a klasa wypełniła się uczniami wskazującymi na siebie i wymawiającymi zaklęcie. — Dobrze. Aby wszystko zadziałało, musicie przede wszystkim dokładnie wyobrazić sobie obiekt, w który chcecie się transmutować. Jednak pamiętajcie: to nie animagia. W przypadku tego zaklęcia możecie próbować jedynie obiektów nieożywionych, a jeśli nie zastosujecie się do tej zasady, najprawdopodobniej wyrządzicie sobie nieodwracalną krzywdę. Proszę, jeszcze raz.\nUczniowie ponownie zaczęli ćwiczyć zaklęcie, choć z różnym skutkiem. Niektórym udawało się to od razu, lecz była to bardzo mała część klasy. Mimo to wszyscy próbowali – wszyscy prócz Hermiony, która siedziała stropiona na swoim miejscu. Transmutacja była jednym z jej ulubionych przedmiotów i dziewczyna nie czuła się szczęśliwa, nie mogąc również ćwiczyć. Jak można było się spodziewać, nie uszło to uwagi profesor McGonagall, która spacerowała po klasie i poprawiała poszczególne osoby.\n— Dlaczego pani nie ćwiczy, panno Granger? — zapytała, podchodząc do niej. — Wiem, że ma pani trochę czasu na nadrobienie zaległości, lecz przecież powtórzyliśmy zarówno formułę, jak i ruch nadgarstka.\n— Przepraszam, pani profesor. Znam zaklęcie…\n— W takim razie w czym tkwi problem?\n— Nie mam różdżki — dokończyła Hermiona.\nProfesor McGonagall zmarszczyła brwi, słysząc jej wytłumaczenie.\n— Nie wzięła jej pani ze sobą z dormitorium?\n— Och, nie, nie! Podczas… — Hermiona przez chwilę szukała odpowiedniego słowa — wypadku z profesorem Snape’em uległa zniszczeniu. Miałam zamiar porozmawiać o tym z panią po lekcji i poprosić o zgodę na kupno drugiej na Pokątnej.\n— Rozumiem. — Profesor McGonagall pokiwała wolno głową. — Oczywiście, będziesz mogła odwiedzić Pokątną, ale dopiero w weekend… Jednak to zaledwie jeden dzień, więc myślę, że nie powinno być większych problemów. Niestety jednak nie mogę pozwolić, byś znalazła się tam bez opieki. Przydzielę kogoś, by poszedł z panią. A tymczasem… Poinformuję nauczycieli o tym fakcie.\nHermiona uśmiechnęła się i podziękowała jej, wzdychając w duchu z ulgą. Jeden problem w końcu rozwiązany!\nAutor: Francesca o 20:55 4 komentarze:\nTym razem kolejny rozdział dość szybciutko, chociaż nie wiem, czy to tempo (raz w tygodniu) uda mi się utrzymać długo. Powód? Ustawniczy brak czasu - w końcu rozpoczęła się szkoła, a ja nie dość, że dostałam się na biolchem, to muszę przygotowywać się na Ogólnopolski Turniej Psychologiczny. Już nie wspominając o korepetycjach, chórze, strzelnicy i tańcach. xD I znajdź tu czas na pisanie...\nRozdział możecie przeczytać tak szybko tylko dzięki uprzejmości Izy, która uporała się z nim w naprawdę ekspresowym tempie. I, już nie przeciągając, życzę miłej lektury!\nZgodnie z tym, co usłyszała zanim poszła spać, Hermiona została wypuszczona ze Skrzydła Szpitalnego zaledwie pół godziny przed kolacją. Okazało się, że profesor Snape był jedyną osobą, która miała cokolwiek do powiedzenia w rozmowie z panią Pomfrey. Kobiecie chyba sprawiało przyjemność rozstawianie po kątach wszystkich, nawet samego Ministra Magii czy niegdysiejszego dyrektora, profesora Dumbledore’a. Jednak gdy dziewczyna chwilę się nad tym zastanowiła, groźba Mistrza Eliksirów miała większą siłę przebicia niż dobrotliwe uśmiechy innych czarodziejów. Mimo to Hermiona nadal nie mogła wyjść z podziwu, że udało jej się tak szybko wrócić do dormitorium – była pewna, że nauczyciel nie miał pojęcia, iż w tym wypadku oddał jej przysługę. Mimo to bynajmniej nie zamierzała go w tym temacie uświadamiać, chociaż zasługiwał na podziękowania. W końcu każdy, kto choć raz trafił do hogwarckiego Skrzydła Szpitalnego pod opiekuńcze skrzydła pani Pomfrey wiedział, że spędzenie tam dłuższego czasu niż było to absolutnie konieczne nie było dobrym pomysłem. Po prostu uzdrowicielka, mimo kwalifikacji, chuchała i dmuchała na każdego pojedynczego ucznia niczym kwoka na swe pisklęta. Najwięcej zaś o tym wiedział Harry Potter, który miał nawet zarezerwowane łóżka w tej części zamku – kto jak kto, ale on był tam niemalże stałym bywalcem.\n— Hermiono! Pani Pomfrey już cię wypuściła? — Kiedy tylko weszła do Wielkiej Sali, jej przyjaciele od razu wręcz rzucili się na nią i uścisnęli tak mocno, że aż stęknęła.\n— Hej, uważajcie… Żebra nadal mnie trochę bolą. Poza tym widzieliśmy się zaledwie paręnaście godzin temu — powstrzymała ich, delikatnie, acz stanowczo odsuwając od siebie. — A odpowiadając na wasze pytanie: tak, powiedziała, że skoro w gruncie rzeczy nic mi nie jest, nie ma większych przeszkód, bym wróciła do dormitorium. Muszę jedynie za tydzień zjawić się na wizycie kontrolnej.\nHarry tylko uniósł brwi, nie wierząc w to, co słyszał . Sam był już tyle razy pod opieką pani Pomfrey, że od podszewki znał jej niechęć do wypuszczania swoich pacjentów. Kobieta była znana z tego, iż w tym wypadku nigdy się nie uginała.\n— No dobra. — Hermiona bardzo szybko się poddała, choć nie miała zamiaru odpuścić im tych siniaków, których nabawiła się po ich wizycie. A że akurat nasuwała się okazja, by odpłacić im pięknym za nadobne… Dlaczego by z niej nie skorzystać? — Podobno profesor Snape poprosił ją, żeby wypuściła mnie jak najszybciej.\nJej słowa odniosły natychmiastowy skutek. Ron oblał się sokiem dyniowym i patrzył teraz na nią, na przemian kaszląc i prychając. Jednak to było nic w porównaniu z Harrym, który nie dość, że nie trafił łyżką do ust, a do nosa, to wypluł wszystko, co miał w buzi, wprost na Ginny. Rudowłosa nie wyglądała na zachwyconą gęstą, przeżutą substancją, która nagle znalazła się na jej szacie, lecz w ostateczności bez komentarza machnęła tylko różdżką, czyszcząc ubranie. Gdy znów lśniło czystością, uderzyła swojego chłopaka w tył głowy, po czym szepnęła mu coś do ucha, na co jego twarz przybrała wściekło różowy kolor i spojrzał na nią z wyrzutem. Ron nie zwrócił na tę całą sytuację najmniejszej uwagi, zajęty próbami powstrzymania łez, które zaczęły ciec z jego oczu.\n— Snape poprosił?! — zapytał, kiedy w końcu odzyskał oddech i w miarę się opanował. Mimo to cała jego twarz nadal miała niezdrowy odcień czerwieni, która niemal zlewała się z jego włosami. — To on w ogóle zna takie słowo jak „proszę”?\n— Merlin go wie. Nawet jeśli już, i tak doskonale obywa się bez niego na co dzień — mruknęła Ginny, lecz wszyscy ją zignorowali.\nHermiona przewróciła oczami, a Harry spojrzał na nią, jakby widział ją po raz pierwszy.\n— Jeśli to prawda, chyba zacznę się cieszyć, że nie powiedziałaś nam wszystkiego, co wydarzyło się, gdy zniknęliście…\nTeraz to Hermiona trzepnęła go w dokładnie to samo miejsce, w które wcześniej wycelowała dziewczyna Wybrańca. Chłopak odskoczył do tyłu, niemal spadając z ławki, lecz nie uniknął ciosu. Na szczęście nie włożyła w niego tyle siły, co w trzeciej klasie, gdy jej ofiarą był Malfoy.\n— Jak możesz choćby o tym myśleć… — rzekła z pretensją w głosie, choć jej brązowe oczy się śmiały.\n— Właśnie próbuję sobie nawet tego nie wyobrażać — wymamrotał pod nosem Harry, rozcierając głowę.\n— Czego? — odezwała się Ginny.\nChłopak tylko pokręcił głową, po czym upozorował wymioty.\n— Snape’a. Wystarczy, że muszę go oglądać na eliksirach i posiłkach… Chociaż w sumie to i tak za dużo. Jakby nie mógł pozostać martwy. Albo wynieść się gdzieś daleko, z dala od cywilizacji. Wiesz, słyszałem, że niedźwiedzie polarne są całkiem przyjazne... A przede wszystkim nie mają nic przeciwko temu, by ich posiłek był tłusty — przerwał na chwilę, by zaraz kontynuować, zerknąwszy wcześniej na czarnowłosego profesora. Ów zaś spokojnie jadł kolację, choć spojrzenia, które co jakiś czas rzucał w kierunku stołu Gryfonów, dalekie były od przyjaznych. — Cofam to. Jednak wolę nie ryzykować zdrowia biednych miśków. Jeszcze by się zatruły czy coś… Wiesz, nagle odkryłem w sobie miłość do ochrony środowiska. Co wy na to, by po prostu wystrzelić go w kosmos?\n— A kosmici? — wtrącił Colin, który od jakiegoś czasu przysłuchiwał się ich rozmowie.\n— A masz lepszy pomysł? Jeśli istnieją, wolę, żeby to oni użerali się z nim niż my.\n— Jak możesz tak mówić, Harry? Przecież on nic ci nie zrobił. — Chłopak tylko uniósł brwi. — No dobrze, dobrze. Nieważne. Tym razem dam ci spokój, ale już przestań … Ale wracając do tematu, pani Pomfrey powiedziała mi, że zagroził jej, że sama będzie musiała przygotowywać wszystkie eliksiry dla Skrzydła Szpitalnego, a on nie da ani jednej ingrediencji. A już w szczególności w zimie.\n— To on je robi?\nRon zamrugał ze zdziwienia, jakby Hermiona powiedziała jakiś sekret wagi państwowej.\n— A co, może jeszcze przynosi je Wróżka Zębuszka? — parsknęła Ginny. — Musi się tym zająć albo Snape, albo Slughorn, bo Pomfrey nie ma na to ani czasu, ani ochoty. Ma szczęście, że to zadanie zawsze należało do nauczyciela eliksirów, bo kiedyś powiedziała mi, że nienawidzi tego przedmiotu.\n— Ale musiała je zdać, żeby zostać magomedyczką.\n— Wy też musicie, jeśli nadal myślicie poważnie o studiach aurorskich. Co nie znaczy, że je lubicie… Chociaż w tym przypadku to raczej kwestia nauczyciela, bo eliksiry same w sobie nie są złe.\n— Naprawdę myślisz, że ktoś będzie przejmował się wynikami naszych owutemów? Heloł, to dzięki nam Sami-Wiecie-Kto… znaczy Voldemort już nie żyje — stwierdził Ron, a pewność siebie i duma aż biły z jego postaci.\nHermiona potwierdziła ruchem głowy, zdając sobie, że w sumie miał rację, po czym poruszyła się nerwowo, mając wrażenie, że ktoś się na nią patrzy. Wręcz czuła na sobie czyjś wzrok, ale kiedy rozglądała się dookoła, okazywało się, że wprawdzie pozostali Gryfoni czasem łypali na nią nieprzychylnie, ale reszta uczniów była zajęta jedzeniem. Dopiero gdy w końcu zerknęła na stół nauczycielski, spostrzegła, że profesor Snape nie odrywa od niej spojrzenia swoich czarnych oczu. Zauważywszy, że Hermiona zorientowała się, co robi, zmarszczył brwi, a jego twarz wykrzywił ohydny grymas, który przerodził się w uśmieszek zadowolenia, gdy Gryfonka szybko odwróciła głowę w drugą stronę.\n— Dlaczego Snape się na ciebie gapi? — szepnął Harry, widząc jak jego przyjaciółka zesztywniała. — Chyba nic nie słyszał, nie?\n— Może się cieszy, że jego plan zaszantażowania Pomfrey wypalił — podsunął Ron. — Chociaż nie wiem, co chciałby w ten sposób osiągnąć. Albo sprawdza, czy przypadkiem jego wzrok nie działa tak, jak bazyliszka.\nCała trójka wybuchła śmiechem, wyobrażając sobie swojego profesora jako olbrzymiego gada, który niegdyś spacerował kanalizacją… I petryfikował uczniów. Zgodnie doszli do wniosku, że ewidentnie sam Mistrz Eliksirów byłby zachwycony takim obrotem spraw, choć pozostali mieszkańcy Hogwartu mogliby mieć nieco inne zdanie na ten temat. W końcu już nawet w swojej własnej postaci Severus Snape budził nieskrywane przerażenie większości ludzi, którzy mieli nieszczęście go spotkać. O co, bądźmy szczerzy, dbał jak o nic innego. Kim w końcu byłby bez swojej opinii najbardziej znienawidzone nauczyciela w historii szkoły?\n— W sumie spędziliście trochę czasu w tych rurach. Może myśli, że w ten sposób coś podłapał — wydusił Harry, próbując powstrzymać śmiech. — Poza tym to by mu bardzo pasowało: może nawet umieściliby jego wizerunek w godle Slytherinu.\n— Wiesz, jadu to ma wystarczająco dużo — dopowiedział Ron. — Nawet mieszka w lochach. I pomyśl, jakby się ucieszył.\n— Może nawet przez jakiś czas nie dawałby szlabanów…\n— Zapomnij! Byłby wściekły, bo jako bazyliszkowi trudno byłoby mu ubierać się w… — Harry zamilkł na chwilę, szukając odpowiedniego określenia na szaty Snape’a, które osobiście uważał za przedpotopowe — w te wszystkie peleryny.\n— Myślę, że coś by wymyślił. Wyobraźcie sobie, jak pełza korytarzami z tą swoją peleryną… — Ginny wykonała gest, mający w zamierzeniu naśladować falowanie materiału szat za profesorem.\nRon patrzył na nią przez chwilę, potem przeniósł wzrok na nauczyciela w czerni i w końcu na powrót spojrzał na siostrę. Jego towarzysze niemal mogli zobaczyć trybiki obracające się pod rudą czupryną Weasleya. Nikt nie miał wątpliwości, o czym myślał i co za chwilę nastąpi. Nie minęła długa chwila nim oparł głowę na stole niedaleko talerza pełnego pieczonych kiełbasek i ryknął śmiechem, ściągając na siebie uwagę prawie wszystkich obecnych w Wielkiej Sali. Po chwili, słysząc ten dziwny dźwięk, ni to parskanie, ni sapanie – coś w stylu ryku osła – za jego przykładem poszli nie tylko uczniowie, ale również niektórzy członkowie grona pedagogicznego. Ktoś stojący na błoniach mógłby przysiąc, że w sali podano Eliksir Rozśmieszający i jego wnioski byłyby może nie tyle trafne, co niewiele odbiegające od prawdy. W końcu śmiech Ronalda Weasleya miał podobne działanie, choć obywało się bez interesujących efektów ubocznych.\n— Minerwo, czy byłabyś tak łaskawa podać mi chociaż jeden sensowny powód, dlaczego twoi Gryfoni rżą jak osły? — Severus Snape odwrócił głowę ku swojej sąsiadce, której usta drgały, kiedy obserwowała uczniów pokładających się ze śmiechu na stołach. Chyba tylko cudem omijali przy tym półmiski pełne jedzenia.\n— Jedno jest pewne: nie cieszą się z jutrzejszych lekcji eliksirów — odparła złośliwie. — Ale wydaje mi się, że z wiekiem zaczyna ci szwankować wzrok… Jeśli spojrzysz w kierunku stołu twoich jakże wspaniałych Ślizgonów, może zauważysz niektórych z nich pod ławkami.\n— Myślę, że starają się zasłonić uszy i ukryć przed tym… — Jego wąskie wargi wykrzywił grymas niechęci, kiedy szukał odpowiedniego słowa. — Tym dźwiękiem.\nRozejrzał się wokoło, zastanawiając się, co też wstąpiło w tę hałastrę zwaną uczniami. Jego oczy aż zabłysły na myśl o nocnym patrolu, który miał dziś odbyć. Doskonała szansa, by odegrać się na szczeniakach, które swoimi piskliwymi głosami raniły jego wrażliwe uszy. Szczególnie, że był pewien, iż natknie się na niejednego Gryfona – na ten fakt z trudem powstrzymał się, by nie uśmiechnąć się jeszcze bardziej złośliwie niż zazwyczaj. Jakoś zawsze temu domowi odbierał najwięcej punktów i dawał największą ilość szlabanów, i to nie tylko dlatego, że z całego serca ich nienawidził, nie. Po prostu uczniowie wręcz pchali się tam, gdzie przebywał, niemalże prosząc o kary. Kim on był, by im tego odmawiać? No… Przynajmniej tak było po części. Co jak co, ale jego niechęć do mieszkańców Gryffindoru z roku na roku nie zmieniła się ani na jotę. Ale to akurat nie przeszkadzało Severusowi – a wręcz przeciwnie; w ten sposób mógł połączyć przyjemne z pożytecznym.\nNagle z jego rozmyślań wyrwał go ostry głos siedzącej obok czarownicy.\n— Severusie… Przestań straszyć uczniów.\nSzczerze wątpiła, by ktokolwiek nabrał się na udawaną urażoną niewinność Snape’a.\n— Udajesz, że się uśmiechasz. — Nie zareagował. — No przecież widzę. W przeciwieństwie do ciebie noszę okulary, więc nie jestem niemalże ślepa.\n— Ja? Daj już spokój, Minerwo. To przecież niedorzeczne! — Zmarszczył brwi w wyrazie irytacji. — Możesz to… — wykonał nieokreślony gest dłonią, ogarniając nim całą Wielką Salę — uciszyć?\n— Czemu? Nie przeszkadza mi, że się dobrze bawią. Szczególnie po tym, jak przez cały tydzień chodzili przygnębieni, bo odjąłeś mojemu domowi wszystkie punkty, które zdobył.\nMinerwa wydawała się bardzo dobrze bawić irytacją swojego młodszego kolegi. Co jak co, ale drażnienie go sprawiało jej niekłamaną satysfakcję, z którą się nie kryła. I vice versa. Żadne z nich za nic nie przyznałoby się do tego, że podczas wojny brakowało mu drugiego, zwłaszcza że Snape zdawał się przejść na drugą stronę – na ciemną stronę mocy, powiedziałby Albus, który zawsze uwielbiał mugolskie wyrażenia. Minerwa aż uśmiechnęła się na wspomnienie swojego drogiego mentora i przyjaciela, który teraz czasami bywał w Hogwarcie jako duch. Poza tym w gabinecie dyrektora wisiał jego portret. Jednak to nadal nie było to samo, co gdy Dumbledore żył.\n— Cisza! — ryknął Severus na cały głos, przerywając jej rozmyślania i ogłuszając wszystkich bardziej niż śmiechy uczniów.\nW ułamku sekundy cała Wielka Sala zamarła, jakby zatrzymana w stop klatce. Nawet duchy nie ruszyły się z miejsca, oszołomione nagłym krzykiem profesora Snape’a. Mężczyzna jednak nie zrobił nic więcej. Spiorunował tylko wszystkich obecnych wzrokiem, po czym opuścił głowę, sprawiając, że czarne włosy zasłoniły jego twarz, pogrążając ją w cieniu. Dopiero po chwili, gdy uczniowie przekonali się, że Snape nie zmierza nic więcej powiedzieć, ani tym bardziej rzucać klątw, zaczęli głębiej oddychać. Jednak nim wrócił radosny gwar, minęło dobrych parę minut.\n— Poza tym Granger w zupełności na to sobie zasłużyła— rzekł w końcu.\n— Na utratę punktów? Tutaj się zgodzę. Na szlaban? Też nie będę protestować, ale żeby do końca roku?!\n— Ta durna dziewucha wysadziła mi klasę i o mało nas nie zabiła! — warknął.\nPrócz samych zainteresowanych – oraz Rona, Harry’ego i Draco – całą historią znała jedynie McGonagall. Nie było to dziwne, ponieważ piastowała stanowisko dyrektora, ale Severus bardzo żałował, że to on musiał jej wszystko opowiadać; stokrotnie bardziej wolałby, aby zrobiła do panna Granger, która ewidentnie zawiniła. Niestety jednak Gryfonka nie odzyskała jeszcze wtedy przytomności, więc sam musiał się tym zająć. Co absolutnie nie znaczyło, że się z tym pogodził. Zamierzał podczas kolejnych miesięcy nauki dosadnie dać jej do zrozumienia, czym kończą się ataki – nawet niezamierzone – na jego osobę i wszystko, co było jego własnością. Nie wiedział co prawda, czy Granger zrobiła to do końca umyślnie, chcąc mu jakoś dokuczyć, ponieważ nie miał dowodów.\n— Wierzę, że mógłbyś dostatecznie ukarać ją nawet w przeciągu miesiąca. Poza tym panna Granger jest Prefekt Naczelną. — Oczywiście, Minerwa nie byłaby sobą, gdyby nie broniła swojego Gryfiątka niczym lwica.\n— Najwyżej będzie musiała z tego zrezygnować — sarknął. — To byłoby takie przykre: nie móc wypełniać swoich obowiązków prefekta z powodu szlabanu.\n— Założę się, że odwołasz go jeszcze przed Bożym Narodzeniem. Merlin jeden wie, jak bardzo jej nie cierpisz.\nMówiąc to, wyciągnęła do niego dłoń. Snape zmrużył oczy, wietrząc podstęp. Nie mógł jednak nie przyjąć zakładu, nie narażając się na śmieszność. Poza tym w ten sposób pokazałby tej starej wiedźmie, że miała rację! Do tego nie miał zamiaru dopuścić za żadne skarby. Uścisnął więc rękę starszej czarownicy nieco mocniej niż było trzeba, zerkając na nią spod zmarszczonych brwi.\n— Niedoczekanie twoje. Prędzej piekło zamarznie niż ja podaruję tej idiotce jej karę.\n— A więc nasz drogi Lucyfer już musi jeść sopelki — odparowała, po czym jakby nigdy nic odwróciła się w drugą stronę i podniosła do ust puchar z winem, najwidoczniej uznając rozmowę za skończoną.\nZgrzytnął zębami, widząc jej impertynencję, zły, że po raz pierwszy od wielu lar w ich dyskusji to ona miała ostatnie słowo. Przez chwilę czekał, czy przypadkiem nie odwróci się, lecz nic takiego nie nastąpiło. Zmełł więc w ustach cisnące się na język przekleństwo, spiorunował wzrokiem paru Bogu ducha winnych uczniów, po czym z łopotem szat przeszedł pomiędzy stołami, zatrzymując się dopiero przy miejscu jednej z uczennic, pogrążonej do tej chwili w beztroskiej konwersacji. Przywołał na twarz swój najgorszy grymas, na widok którego nawet większość Śmierciożerców uciekała co tchu i zacisnął swoje długie, blade palce na jej ramieniu.\nAutor: Francesca o 18:20 2 komentarze:\nW zasadzie ledwie od chwili, gdy dzień wcześniej odzyskała przytomność w Skrzydle Szpitalnym, Hermiona nie miała wątpliwości, że prędzej czy później zagości u niej pewien nadzwyczaj irytujący Ślizgon. Nie powinna więc być zdziwiona, kiedy, obudziwszy się, zamiast rażącego światła i białego sufitu, ujrzała nad sobą parę zimnych szaro-niebieskich oczu. Mimo to zamrugała zszokowana, na początku nie bardzo wiedząc, co się dzieje. Dopiero po krótkiej chwili w miarę oprzytomniała i zrozumiała, że właścicielem owej pary oczu był Draco Malfoy, który bynajmniej nie przyszedł jej odwiedzić… A przynajmniej nie w takim sensie, jak inni by to zrobili. Chłopak nie byłby sobą, gdyby nie miał w tym jakiegoś celu.\n— Malfoy… — Ziewnęła szeroko, co spotkało się z jego urażonym spojrzeniem. — Co ty tu robisz?\n— Granger — przywitał się. — Mnie również bardzo miło cię widzieć. Tak, oczywiście, wszystko w porządku, ale dzięki, że zapytałaś — dodał z ironią. — Och, daj spokój, przecież wiesz, z jakiego powodu tu jestem.\nMusiała minąć chwila, nim do Hermiony dotarło, co jej gość miał na myśli. Niemal od razu zniknęło wcześniejsze otępienie, a na jego miejscu pojawiło się niczym nieskrępowane podekscytowanie.\n— Znalazłeś coś?\n— O tym za chwilę. — Uśmiechnął się perfidnie. — Najpierw powiesz mi, co spieprzyłaś. Granger, miałaś tylko wywołać zamieszanie, a nie wysadzać klasę…\n— Nie wysadziłam klasy!\n— To jak to nazwiesz? Poza tym, prawie zapomniałem ci pogratulować – dokonałaś czegoś, co nie udało się nawet Longbottomowi, chociaż wszyscy jesteśmy świadkami, że przez te siedem lat bardzo się starał. Pewnie twoje pieski są z ciebie bardzo dumne, co? Wygląda na to, że święta Granger nie jest taka święta, jak wszyscy sądzą — zakpił.\n— Daruj sobie tę ironię, Draco. Wystąpiły tylko pewne… Komplikacje. — Niedopowiedzenie stulecia. To tak, jakby powiedzieć, że Lord Voldemort był malutkim kłopotem.\nMalfoy tylko uniósł brwi, a kiedy się odezwał, w jego głosie brzmiało powątpiewanie podszyte dużą dawką złośliwości:\n— Doprawdy? To dlaczego Snape musiał otworzyć nową salę, która była nieużywana od lat? Bo jak na mój gust, był trochę przywiązany do swojej klasy i coś mi się nie wydaje, by po przeleżeniu tutaj trzech dni nagle zmienił zdanie z powodu malutkich komplikacji, jak ty to nazwałaś.\nPuściła pomimo uszu przytyk do jej wcześniejszych słów, zainteresowana wyłapaną spomiędzy wierszy informacją o nowej sali. Miała świadomość, że w Hogwarcie jest mnóstwo pomieszczeń, w których nigdy nie była – nie żeby jej przyjaciele nie próbowali dostać się do środka – lecz nie sądziła, że odwiedzi jedno z nich w podobnej sytuacji.\nSzczególnie w lochach wprost roiło się od takich miejsc. Jeśli te na wyższych piętrach, były opieczętowane zaklęciami, z tymi na dole mogły konkurować tylko zabezpieczenia gabinetu Snape’a. Jednakże biorąc pod uwagę historię zamku, wolałaby, aby za zamkniętymi przy pomocy zaklęć drzwiami kryły się rzeczy bardziej… Ekscytujące? Hermiona skłamałaby, gdyby nie powiedziała, że nieco ją to rozczarowało.\n— Nowa klasa? Harry i Ron coś o tym wspominali…\n— No tak. W sumie mnie to nie dziwi. Włóczyli się po ciszy nocnej, kiedy profesor Snape ich przyłapał. Dostali szlaban, na którym musieli uprzątnąć nową salę. — Jego twarz rozjaśnił uśmiech satysfakcji. — Te twoje pieski nie są zbyt inteligentne, Granger. Nie znam nikogo innego, kto uznałby za stosowne bawić się łajnobombami tuż pod nosem któregoś z nauczycieli… A już w szczególności Snape’a.\n— … są debilami — podpowiedział usłużnie blondyn. — Tak, wiem.\nHermiona czuła się zobowiązana, by gorąco zaprotestować, choć sama czasem również odnosiła podobne wrażenie. Czego by nie powiedzieć, prawdą było, że Harry i Ron nadzwyczaj często robili głupoty i w większości unikali kary tylko dzięki jej interwencji i nadzwyczajnemu szczęściu, które niestety nie szło w parze z rozumem i rozsądkiem. Jednak pomimo tej świadomości, ich przyjaźń do czegoś zobowiązywała, nawet jeśli miała zaprzeczyć oczywistemu. Choć może Hermiona osobiście ujęłaby to nieco mniej dosadnie… Aczkolwiek z drugiej strony, chłopcy nierzadko mieli też swoje chwile, w których ulegali przebłyskom geniuszu. Właśnie te momenty decydowały niejednokrotnie o tym, że przeżyli aż do czasu, by zacząć śmiać się z przygód, w których niegdyś wspólnie uczestniczyli.\n— Oni nie są debilami, Malfoy! Pamiętaj, o kim mówisz. Poza tym, może przypomnę ci twoich drogich przyjaciół, Grabbe’a i Goyle’a? — Spojrzała ostrzegawczo na chłopaka, po czym pokręciła ze zrezygnowaniem głową. — Zresztą zostawmy to. Ty wiesz swoje, ja swoje i tyle wystarczy… Zawsze możemy zgodzić się, że się nie zgadzamy.\nW pierwszej chwili myślała, że będzie się z nią sprzeczał, lecz po raz kolejny młody Malfoy zadziwił Hermionę, gdy z nikłym skrzywieniem warg przyznając jej rację. Wprawdzie zrobił to dość niechętnie, jednak samo to, że chłopak był do tego zdolny, wydało się jej nieco dziwaczne.\n— Fakt. Chyba trochę odbiegliśmy od tematu.\n— Chociaż ciekawa jestem, skąd ty o tym wiedziałeś. — Hermiona nie mogła się powstrzymać, by tego nie dodać, mimo wcześniejszego zakończenia tematu.\n— Powiedzmy, że mam siatkę informacyjną.\n— I wcale to nie ma związku z tym, że włóczyłeś się po nocy?\n— Ja? — Chyba nawet anioł nie mógłby przybrać bardziej niewinnej miny. — O co ty mnie posądzasz? Po prostu jako Malfoy jestem zobowiązany, aby wiedzieć o wszystkim.\nHermiona pokręciła głową i uśmiechnęła się szeroko, jednocześnie poprawiając na poduszkach. Zaraz tego jednak pożałowała, gdyż poczuła tępy ból promieniujący z nadal poobijanych żeber. Jęknęła cicho, lecz kiedy chłopak nachylił się, zamierzając jakoś pomóc, powstrzymała go ruchem dłoni. Na chwilę zacisnęła powieki, a kiedy na powrót je rozwarła, dyskomfort już ustąpił. Jeśli miała być szczera, dziwnie się czuła, widząc, że Malfoy wyraża pewną troskę w stosunku do niej. Trudno było przyzwyczaić się nawet do zawieszenia broni, ale coś takiego… Chłopak nachylający się nad nią i przekomarzający się wesoło zdecydowanie nie przypominał Ślizgona, którego zawsze znała. Do którego poniekąd się przyzwyczaiła.\n— Spokojnie, nic mi nie jest. Nadal trochę bolą mnie żebra, ale… — Uspokoiła go, gdy okazało się, że pomimo upływu czasu nie zmienił pozycji.\n— Tak, Draco, dziękuję…— przerwała na chwilę, uśmiechając się do niego blado. — A teraz: co powiedział ci Snape? — Jej słowa wywołały grymas na jego twarzy.\nChłopak skrzywił się lekko. Nie było mu na rękę przyznawać się, że jego chrzestny zbył go niczym jakiegoś – nie przymierzając – głupiego Gryfona i stwierdził, że to, co miało miejsce zanim znalazł się z tą kretynką w jeziorze, nie było w najmniejszym razie jego sprawą. Draco nie był w najmniejszym razie przyzwyczajony do takiego traktowania, szczególnie przez Snape’a, który zawsze go faworyzował i traktował niemal jak równego sobie. Dziwne, że było tak wtedy, gdy chłopak zachowywał się jak rozwydrzony bachor, a gdy już dorósł, Mistrz Eliksirów trochę zmienił swoje nastawienie, gdy rozmawiali prywatnie.\nZacisnął zęby, a jego wzrok stwardniał.\nAż zamrugała ze zdziwienia. Nie spodziewała się takiej odpowiedzi. Była pewna, że profesor opowiedział Draconowi o wszystkim, nie chcąc zmarnować takiej szansy na upokorzenie jednego z Gryfonów, w szczególności zaś tej trójki. Znając profesora Snape’a, ten z grubsza wyjaśniłby Ślizgonowi sytuację, koloryzując niektóre fakty. W pewnym sensie Hermiona też na to liczyła, będąc ciekawą, jak wytłumaczyłby chrześniakowi to, co się stało. Sama nie miała pojęcia o wydarzeniach, które rozegrały się od momentu, gdy zaczęli spadać. Pamiętała jedynie światło, które ją oślepiło i mocne, wypierające tlen z płuc uderzenie. Potem zaś była już tylko nieprzenikniona ciemność…\n— Że niby jak?\n— Granger, nie denerwuj mnie z łaski swojej. Nic. Mi. Nie. Powiedział — powtórzył wyraźnie, wypowiadając każde słowo przez zęby, zupełnie jakby miał do czynienia z niedorozwiniętym dzieckiem. — Więc nie rób głupiej miny i wytłumacz, co się stało.\nHermiona zignorowała jego ton i zaczęła opowiadać. Najpierw o tym, co działo się w klasie eliksirów, a potem o wydarzeniach w podziemiach zamku. Kiedy doszła do momentu, w którym Snape próbował wydobyć od niej wyjaśnienia przy pomocy legilimencji, brwi Malfoya podniosły się w wyrazie niedowierzania. Nie mogąc się powstrzymać, przerwał jej:\n— Naprawdę niczego się w ten sposób nie dowiedział?\n— Wydaje mi się, że nie zdążył obejrzeć wspomnienia o tobie i o tym, czego szukaliśmy… A raczej szukamy. Zobaczył za to w większości to, co działo się w jego klasie, ale wydaje mi się, że raczej nic poza tym. Problem w tym, że wie, że rozmawialiśmy… No chyba że nie zwrócił na to uwagi, w co wątpię.\nChłopak aż pokręcił głową.\n— I mówisz, że nigdy nie uczyłaś się oklumencji?\nPrzez chwilę zastanawiała się, ile może mu powiedzieć. W końcu jednak doszła do wniosku, że jeśli ich współpraca miała przebiegać pomyślnie, powinni być ze sobą szczerzy w sprawach, które jej dotyczą. Nie uśmiechało jej się to, ale równocześnie nie istniała inna opcja. Gdyby któreś z nich pominęło jedną z informacji, mogłoby się okazać, że nic się nie dowiedzą, bo była ona kluczowa. Nie chciała tego ryzykować, choć jednocześnie bała się, że nieopatrzenie może zdradzić zbyt dużo.\n— W piątej klasie Harry miał lekcje ze Snape’em i opowiadał mi, co się na nich działo. Poza tym parę razy coś o tym czytałam oraz pomagałam mu w ćwiczeniach. To wszystko.\n— Zdajesz sobie sprawę, że Snape jest mistrzem legilimencji? Przez lata udawało mu się ukrywać prawdziwe informacje dotyczące Zakonu Feniksa przed Czarnym Panem. Granger, musiałaś mieć cholerne szczęście, że udało ci się powstrzymać go przed obejrzeniem tych wspomnień. Nie wiem, jak to zrobiłaś, ale… Nie używając nawet różdżki… Niech cię. Jestem pod wrażeniem! — wykrztusił, otrząsnąwszy się z początkowego szoku. — Nie sądziłem, że to w ogóle możliwe.\nHermiona mimowolnie się uśmiechnęła.\n— Popchnęłam go…\nZamrugał. To by wszystko wyjaśniało… Chociaż nigdy nie wpadłby na równie banalne wyjaśnienie sukcesu Gryfonki. Jedyne, co go zastanawiało, to powód, który spowodował aż takie rozproszenie Snape’a, że ten nie przygotował się na taką ewentualność. Profesor szczycił się żelazną samokontrolą i chyba nic nie mogło go wytrącić z równowagi. Fakt, często się wściekał, szczególnie zaś na lekcjach. Lecz gdy sytuacja tego wymagała, znosił wszystko z chłodnym i złośliwym uśmiechem, w żadnym wypadku nie tracąc zimnej krwi.\n— To jeden raz. A potem?\n— Już nie próbował.\nTo zdecydowanie nie wróżyło niczego dobrego.\n— Wiesz, że ci nie odpuści?\n— Wiem — odparła zmartwiona. — Chyba powinnam nauczyć się oklumencji, prawda?\nNim odpowiedział, minęła dobra chwila, podczas której szybko rozważał wszystkie za i przeciw. Teoretycznie, negatywne strony sprowadzały się do spędzania z Granger o wiele większej ilości czasu niżby chciał oraz ukrywania się, lecz w końcu robiłby to dla dobra sprawy. Miał tylko nadzieję, że nie obróci się to przeciwko niemu. W tym samym czasie Hermiona przypatrywała mu się uważnie, zapewne zastanawiając się, o czym myśli. Kiedy w końcu zdecydowała się przerwać ciszę, to on odezwał się pierwszy:\n— Nie ukrywam, że jest mi to bardzo nie na rękę, Granger, ale nauczę cię. Fakt, poprzednim razem miałaś szczęście – cholerne szczęście – jednak musiałaś zauważyć, że Snape nie był tak skupiony i uważny jak zazwyczaj. Na ogół się tak nie zachowuje. Wie, że coś jest na rzeczy i będzie próbował to odkryć, a wtedy… Dowie się wszystkiego i nas zabije. — Końcówka była nieco dramatyczna, jednak Draco nie miał wątpliwości, że Mistrz Eliksirów nie wybaczy im tego wtargnięcia w jego prywatność. Swą wściekłość zaś w większości skieruje na młodego Malfoya, który w tak perfidny sposób wykorzystał jego zaufanie. A w końcu powszechnie znanym faktem było to, że podobnie jak sympatią, Severus Snape nie obdarzał nim łatwo; na to, by komuś ufał, taka osoba musiała ciężko i długo pracować. — Uwierz mi, jeśli to się stanie, perspektywa wyrzucenia ze szkoły będzie naszym najmniejszym zmartwieniem.\nZgodziła się z nim kiwnięciem głowy. Nie było dla niej zdziwieniem, że Malfoy znał i często praktykował zarówno oklumencję, jak i legilimencję. Zaskoczyła ją za to jego propozycja – a raczej stwierdzenie faktu; mimo to ani przez chwilę nie miała wątpliwości, iż robił to tylko i wyłącznie dla sprawy. Hermiona nie wiedziała tylko, że w głowie Draco kłębią się niemal identyczne myśli.\n— Ale gdzie? W Pokoju Życzeń? I kiedy? — Zaczęła zastanawiać się na głos.\nSkwitował to tylko pogardliwym prychnięciem.\n— Jakbyś jeszcze nie zauważyła, Granger, oboje jesteśmy Prefektami Naczelnymi i mamy wspólny salon, do którego nikt prócz nas nie ma wstępu bez naszej zgody. Pokój Życzeń za to odpada, bo po wojnie prawie każdy w zamku wie, gdzie jest.\n— Jakbyś jeszcze nie zauważył, ja nadal mieszkam w wieży Gryffindoru — odparowała, zakładając ręce na piersiach.\n— A po cholerę? Nie możesz się rozstać ze swoimi pieskami, czy co? — Zmierzył ją wzrokiem. — Zresztą nie obchodzi mnie to i w sumie nie chcę wiedzieć. Po prostu się przenieś i będzie po sprawie. Codziennie po godzinie wieczorem powinno wystarczyć, żebyś po miesiącu już jako tako dawała sobie radę… Mimo to mam nadzieję, że wiesz, że pod żadnym pozorem masz nie patrzeć mu w oczy?\n— Masz mnie za głupią? — oburzyła się. — Jakbym nie miała nic lepszego do roboty niż gapić się na Snape’a!\n— Po prostu zawsze, gdy będzie w pobliżu, masz spuszczać wzrok i tyle. Powinno być dobrze, chyba że znowu coś spieprzysz.\nByła to oczywista aluzja do zniszczonej klasy profesora Snape’a. Hermiona miała przynajmniej tyle przyzwoitości, by przyznać się przed sobą, że Malfoy miał stuprocentową rację… Co w żadnym razie nie oznaczało, iż planowała potwierdzić jego słowa głośno, tym samym uznając swój błąd. Bo błędy były czymś, czego Hermiona chciała uniknąć za wszelką cenę, czymś, do czego trudno była jej się przyznać, gdy jej dotyczyły. Oczywiście, robiła to czasem, lecz bardzo niechętnie.\nDlatego też teraz jedynie spuściła wzrok, a na jej policzki wypełzł zdradziecki rumieniec. W końcu jednak powoli pokiwała głową, bezgłośnie się z nim zgadzając, mimo że wykonane gesty były również nieświadomym potwierdzeniem.\n— Dziękuję — wykrztusiła z niejakim trudem, nie będąc przyzwyczajona do dziękowania Ślizgonom. A już w szczególności tym, którzy mieli na nazwisko Malfoy.\nChłopak skinął głową, a jego wargi uniosły się w bladym uśmiechu. On osobiście nie miał nic przeciwko, by Hermiona Granger dziękowała jemu. Usprawiedliwić go mógł chyba jedynie fakt, że należąc do Domu Węża, nie miał zbyt wielu okazji, by słyszeć podobne słowa z ust wrogim mieszkańcom Slytherinu Gryfonów.\n— Dobrze, skoro tę sprawę mamy już z głowy… Pytałaś, czego się dowiedziałem…\n— No właśnie — przerwała mu. — Co znalazłeś? Mam nadzieję, że to nam w jakiś sposób pomoże, bo jak na razie nie posunęliśmy się dalej ani o krok. A przecież minęło już trochę czasu.\n— Wiesz, Granger, na pewno szybciej poszłoby nam, gdybyś przez cały czas mi nie przerywała. — Słysząc te słowa, Hermiona rzuciła mu przepraszające spojrzenie. Akurat z tej wady zdawała sobie sprawę i wiedziała, że jej nieustające zadawanie pytań może czasem być denerwujące. Ale, gdyby się zastanowić, jako jedenastolatka miała ich o wiele więcej! I nikt się nie skarżył… No, prawie nikt. — Sęk w tym, że nie mamy niemal nic, a szukałem tam chyba z pół godziny. Potem musiałem wyjść, bo nie wiedziałem, kiedy wróci.\nZ gardła Hermiony wyrwał się jęk rozczarowania. Trudno jej było uwierzyć w to, że cała akcja zakończyła się kompletnym fiaskiem. Oboje z Draco dużo po niej oczekiwali i nie wzięli pod uwagę, że Snape mógł ukryć wszystkie swoje notatki tak dokładnie… W sumie teraz dziwiła się samej sobie, nie wierząc, że myślała, że Mistrz Eliksirów zostawił je, ot tak, w gabinecie, do którego na dobrą sprawę mieli dostęp wszyscy. Teraz, gdy dotarło to do jej umysłu, zganiła się za głupotę.\nMalfoy przewrócił oczami, po czym rzekł:\n— Po pierwsze, miałaś pozwolić mi dokończyć. Wprawdzie nie mam nic przy sobie i wolałem niczego nie wynosić, ale w gabinecie widziałem notatnik, w którym zawsze zapisywał swoje przepisy i pomysły. Wydaje mi się, że mogło tam coś być, ale problem w tym, że Snape zapisuje to w języku, który zna chyba tylko on!\n— Mam nadzieję, że skopiowałeś te jego zapiski? — Hermiona nawet nie śmiała mieć nadziei, że jednak nie wszystko było stracone.\n— Tak, ale pokażę ci je dopiero wtedy, gdy wyjdziesz. Jeśli ktokolwiek się dowie, że je mamy… — nie dokończył. Przełknął głośno ślinę, nadal mając w pamięci klątwy, które znał Severus i których często używał w służbie u Voldemorta. Sama myśl o nich i ich skutkach budziła strach i obrzydzenie, ale to widok ofiar był czymś, co nadal nawiedzało go w najgorszych koszmarach. — Ale szczerze wątpię, by nam się na coś przydały. To żaden z języków, które znam. Prawdę mówiąc, nawet nigdy nie widziałem niczego podobnego. A znam ich naprawdę dużo!\n— Grunt, że coś mamy!\nHermiona nie mogła się powstrzymać, by nie zaklaskać w dłonie z radości. Uśmiechnęła się przy tym szeroko i ten uśmiech rozjaśnił całą jej bardzo wymizerowaną twarz. Nawet włosy zdawały się lekko unieść. Co najdziwniejsze, ten nastrój udzielił się również chłopakowi siedzącemu na krześle obok jej łóżka. Był to pierwszy raz od dość długiego czasu, kiedy na jego twarzy zagościł szczery uśmiech, w którym żadnym sposobem nie dało się odnaleźć ani krzty złośliwości. Mimo to Draco nie byłby sobą, gdyby szybko nie sprowadził Hermiony na ziemię.\n— Teraz tylko musimy to przetłumaczyć.\n— Damy radę. — Usta Hermiony nadal wyginały się w lekki łuk, a brązowe oczy lśniły, jakby próbując bezgłośnie przekazać mu, żeby myślał pozytywnie. Jednak w naturze Malfoya nie leżał optymizm.\nJuż otwierał usta, by coś powiedzieć, gdy parawan, który dotychczas dawał Hermionie namiastki prywatności, został odsunięty gwałtownym ruchem. Zza niego wyłoniła się postać pani Pomfrey. Kobieta niebezpiecznie zmrużyła oczy, widząc przy łóżku Hermiony Draco i oparła ręce na biodrach w znajomym geście irytacji.\n— Czy przypadkiem nie obiecywałeś, że tylko dasz pannie Granger notatki z lekcji? Miałeś położyć je na stoliku nocnym. — Ton jej głosu nie wróżył nic dobrego. — Panie Malfoy, nie dość, że ją pan obudził, to jest tu pan już od dobrej godziny! Proszę…\n— Już wychodzę — przerwał jej, sięgając do torby, którą oparł o nogę swojego krzesła. Wyciągnął zeń dwa zwoje pergaminu i podał je dziewczynie. — Z runów i numerologii. Twoje pieski na nie nie chodzą, więc pomyślałem, że mogą ci się przydać.\nHermiona złapała je, mrugając ze zdziwienia. Pomimo tego, że już nie skakali sobie z Malfoyem do gardeł, nie byli przyjaciółmi i Draco nie miał najmniejszego powodu, by cokolwiek jej przynosić. I chociaż po czasie, który mimowolnie spędzili w swoim towarzystwie, planując włamanie do gabinetu profesora Snape’a, wiedziała już, że nie był aż tak zły, za jakiego uchodził przez ostatnie siedem lat. Jednak nie spodziewała się po nim tak miłego gestu. Zaledwie parę miesięcy wcześniej nie mogłaby uwierzyć, że imię Draco i słowo „miły” mogą zostać umieszczone w jednym zdaniu…\n— Dziękuję, Draco — powiedziała cicho, odbierając od niego pergamin i uśmiechając się do niego lekko. — To bardzo miłe z twojej strony.\nZ jeszcze większym szokiem obserwowała, jak na jego policzkach pojawia się delikatny, ledwo zauważalny rumieniec. Ślizgon jednak nic nie powiedział. Jedynie kiwnął gwałtownie głową i obrócił się na pięcie, po czym szybkim krokiem wyszedł ze Skrzydła Szpitalnego, nie zaszczycając pani Pomfrey ani jednym spojrzeniem. Nie zdziwiło to Hermiony – pielęgniarka nie traktowała go dobrze, nadal mając wątpliwości, czy skrycie nie sprzyja czarnej magii i ideom Voldemorta. Dziewczyna jednak nie miała dostatecznie wiele czasu, by o tym rozmyślać, ponieważ uzdrowicielka podała jej ostatnie, jak się okazało po chwili okazało, eliksiry.\n— Wydaje mi się, że jest już o wiele lepiej. Jak się czujesz? — zapytała po rzuceniu zaklęć sondujących na Hermionę.\n— Bardzo dobrze. Wcześniej gdy poruszyłam się gwałtowniej, bolały mnie żebra, ale teraz nic nie czuję…\n— Eliksir, który właśnie wypiłaś, ma właściwości przeciwbólowe. Hmm… — odchrząknęła. — Profesor Snape nalega, żebym wypuściła cię jak najszybciej i grozi mi odcięciem zapasów mikstur — zdradziła jej, krzywiąc się z niezadowoleniem. — Uważam, że nie jest to dobry pomysł, bo twoje żebra będą boleć jeszcze przez jakiś czas, ale… Severus upiera się, że nic ci nie jest.\nSłysząc tę nowinę, Hermiona zaczęła cieszyć się, że skończyła już pić obrzydliwy w smaku eliksir i w ręku trzymała tylko pustą fiolkę, bo niechybnie by się zakrztusiła. O opluciu pani Pomfrey nie wspominając. Mimo to opanowanie oddechu zajęło jej tylko chwilę.\n— Czyli… Będę mogła wrócić do dormitorium jeszcze dziś?\nPani Pomfrey skrzywiła się, jakby zjadła kilo cytryn.\n— Tak. Wypuszczę cię dziś wieczorem. — Zerknęła na zegarek. — Masz jeszcze parę godzin do kolacji, więc powinnaś się trochę przespać. Obudzę cię pół godziny przed posiłkiem, żebyś zdążyła się przebrać — to mówiąc, z powrotem zasunęła zasłony wokół jej łóżka i zostawiła Hermionę samą z myślami.\nWbrew zaleceniom pielęgniarki, długo trwało nim Hermiona zasnęła. Przez jakiś czas leżała, starając się zebrać całą swoją słynną gryfońską odwagę, której każda krztyna miała jej się teraz przydać. Była pewna, że profesor Snape nie odpuści jej obiecanej kary, a i uczyni dla niej lekcje eliksirów najprawdziwszym piekłem. Już samo to wprawiało dziewczynę w beznadziejny nastrój; jeszcze gorszy był fakt, że nie miała do niego o to pretensji… Nie, nie było to dobre określenie, zganiła się w myślach. Nie tyle nie miała pretensji, co w pewnej – choć niewielkiej – części go rozumiała, nie wiedząc, jak sama zareagowałaby na sytuację, w której go postawiła. Zaś temperament Mistrza Eliksirów był powszechnie znany. Sprawiał on, że mężczyzna na ogół nadzwyczajnie przypominał niezabezpieczony granat, czekający tylko na odpowiednią chwilę, by niespodziewanie wybuchnąć. Jednak nie tylko profesor Snape i czekający ją szlaban zaprzątały myśli Hermiony. Równie zajmujące było zachowanie Dracona. Ślizgon wprawdzie nadal obrażał ją na każdym kroku, lecz Hermiona miała wrażenie, że te obelgi nieco różniły się od tych, którymi częstował ją ledwie rok-dwa wcześniej.\n— Uch! Ci Ślizgoni to same problemy… — mruknęła do siebie, zdając sobie sprawę z tego, że również jej nauczyciel eliksirów w latach szkolnych był w Slytherinie. — Całe szczęście, że jestem Gryfonką.\nAutor: Francesca o 17:18 4 komentarze:\nPrzed pojawieniem się kolejnego rozdziału te dotychczas opublikowane zostaną poprawione. Wiele wydarzeń się zmieni, więc proponuję zapoznać się ze zmianami, bo będą miały znaczny wpływ na dalszą fabułę.\nDziewczyna uwielbiająca pisanie, literaturę, ludzi i taniec. Perfekcjonistka o olbrzymiej wyobraźni i milionie pomysłów, gdy trzeba, zmieniająca się w osobę mocno stąpającą po ziemi. Może nieco zbyt ambitna, lecz często o "słomianym" zapale.


kwiecień 2017 – SZKOŁA PODSTAWOWA NR 13\nLaureaci konkursów przedmiotowych gimnazjum.\nWręczenie nagród dla naszych laureatów, a właściwie dla ich rodziców i reprezentującej naszych nauczycieli pani dyrektor Małgorzaty Matyszczak . Wy w tym czasie ciężko pracowaliście, przygotowując się do egzaminów gimnazjalnych, podczas obozu naukowego.\nJakub i Wojciech Mękal\nDzień św Jerzego w SP13\nDzień Św. Jerzego -ogłoszenie\nDzień Św. Jerzego opis\nSzanowni Państwo na podstawie Zarządzenia Prezydenta Miasta Mysłowice\n24 kwietnia 2017 roku rozpocznie się postępowanie rekrutacyjne do szkół podstawowych.\nRozpoczynamy rekrutację na rok szk. 2017/18 do klasy siódmej dwujęzycznej w Szkole Podstawowej nr 13 z Oddziałami Integracyjnymi i Dwujęzycznymi im. H. Sienkiewicza w Mysłowicach.\nW terminie od 24 kwietnia do 15 maja 2017 r. – składanie wniosków o przyjęcie do klasy siódmej dwujęzycznej (szczegółowy harmonogram w zakładce REKRUTACJA)\nSprawdzian predyspozycji językowych kwalifikujący do klasy dwujęzycznej odbędzie się dnia 29 maja 2017r. (poniedziałek) o godz. 9.00 w budynku Gimnazjum nr 3 ( ul. Hlonda 14)\nSprawdzian predyspozycji językowych przeprowadzany jest w języku polskim, bada on predyspozycje uczniów do nauki języków obcych, a nie znajomość języka angielskiego. Test ma formę pisemną, trwa 60 minut. Z testu można uzyskać maksymalnie 100 pkt.\nKandydaci do klasy siódmej dwujęzycznej proszeni są o przybycie do budynku Gimnazjum nr 3 w dniu sprawdzianu o godz.8.45 (każdy uczeń powinien posiadać legitymację szkolną lub inny dokument tożsamości ze zdjęciem oraz przybory do pisania)\nWyniki sprawdzianu zostaną ogłoszone dnia 5 czerwca 2017r o godz. 10.00.\nzasady rekrutacji do klasy siódmej dwujęzycznej\nTerminy rekrutacji do klasy siódmej dwujęzycznej na rok szkolny 2017\nDnia 07.04.2017r. z okazji Światowego Dnia Zdrowia, który odbywa się pod hasłem ,,DEPRESJA – POROZMAWIAJMY” przewodniczący Małego Samorządu – Dominik Wysogląd oraz Filip Grzechowski razem z Panią Klaudią Morkisz rozdawali pracownikom szkoły, a także rodzicom ulotki, które w prosty sposób ukazują problem depresji w każdym wieku.\nPamiętajmy, że najważniejsza jest rozmowa z drugim człowiekiem, otwartość na jego uczucia i okazanie mu wsparcia i zrozumienia. Miejmy oczy otwarte na ból i cierpienie drugiego człowieka – Klaudia Morkisz\nPodsumowanie tygodnia przedmiotów matematyczno-przyrodniczych\nW Gimnazjum nr 3 w dniach od 13 do 17 marca zorganizowano Tydzień Przedmiotów Matematyczno – Przyrodniczych.\nUczniowie mogli wziąć udział w licznych konkursach matematycznych o różnym stopniu trudności.\nUczniowie klasy 2b wraz z p. M. Studnik i p. I. Malewską przygotowali Kawiarenkę Szkocką, którą można było odwiedzić w czasie przerwy i popróbować swoich sił, rozwiązując różne zadania, krzyżówki, rebusy czy łamigłówki matematyczne. Za poprawne odpowiedzi otrzymywało się π-niążki, za które można było „kupić” w tej kawiarence coś pysznego. Do kawiarenki zajrzeli też uczniowie klas VI SP 13 pod opieką p. B. Kowalskiej i p. T. Śliwy.\nTrzeba przyznać, że wszyscy świetnie sobie radzili z zadaniami i z pewnością nikt nie wyszedł z kawiarenki „z pustą ręką”.\nDla uczniów klas pierwszych p. I. Malewska i p. A. Kazior zorganizowały konkurs drużynowy\n„Tajemnicza liczba π” – I miejsce zajęła klasa Ia, II – Id, III – Ic i Id, IV – Ib, a V – Ie.\nPanie A. Kazior i M. Studnik przeprowadziły konkurs drużynowy dla uczniów klas pierwszych,\n„Zabawy z matematyką”, w którym I miejsce zdobyli uczniowie klasy Ic, II miejsce – Ib i Ie\na III miejsce – Id.\nOdbyła się kolejna edycja szkolnego turnieju „Mistrz Matematyki 2016/ 2017″, który przygotowały p. I. Malewska i p. A. Kazior. Podobnie jak w latach ubiegłych konkurs ten przebiegał na zasadach podobnych do teleturnieju „Jeden z 10”. Zaproszono 10 uczniów klas III. Do finału zakwalifikowali się bracia: Kuba i Wojtek Mękalowie z kl.3a oraz Robert Dzwonek z kl. 3b. Po zaciętej rywalizacji Mistrzem Matematyki 2016/2017 został Jakub Mękal.\nKolejnym wyzwaniem dla miłośników matematyki było znajdowanie błędów w rozwiązaniach zadań matematycznych w konkursie „Tropiciele błędów” przygotowanym przez p. A. Kaziori p. I. Malewską. Za każde wytropienie błędu i poprawienie rozwiązania uczniowie nagradzani byli plusem z matematyki.\nTropicielami błędów na piątkę zostali uczniowie: Zuzia Morga z 1a i Krystian Hibner z 3a.\nUczniowie klas drugich wzięli udział w konkursie drużynowym zorganizowanym przez p. A. Szczęsną, w którym 1 miejsce zajęła drużyna klasy 2a, a II miejsce – 2b.\nAż 21 uczniów startowało w międzynarodowym konkursie „Kangur matematyczny”, który odbył się 16 marca. Konkurs tradycyjnie przeprowadziła p. A. Stasiszyn.\nNastępny tydzień z konkursami matematycznymi w naszej szkole już za rok.\nmgr Iwona Malewska\n22 marca 2017 roku na rozdanie nagród do naszej szkoły laureaci przyjechali wraz z opiekunami. Organizatorki: mgr Joanna Palka i mgr Teresa Śliwa podsumowały wyniki konkursu, a dyplomy i nagrody laureatom wręczyła pani dyrektor mgr Małgorzata Matyszczak.\nWszystkim uczestnikom serdecznie dziękujemy, a zwycięzcom gratulujemy:)\nWyniki Miejskiego Konkursu „Krzyżówka Matematyczna”:\nI miejsce – ucz. SP nr 3 Paulina Cymerys\nII miejsce – ucz. SP nr 13 Julia Olszak BRAWO!!!\nIII miejsce – ucz. SP nr 17 Arkadiusz Kuras\nucz. SP nr 6 Marta Biłka\nucz. SP nr 1 Dorian Sucharzewski


Kraina pierwotnej natury, solidnego potencjału przemysłowego i ciekawych tradycji. Właśnie tak można przedstawić południowo-wschodni region Białorusi — obwód homielski\nWiosna przychodzi tu wcześnie\nОпубликовано: 01.03.2015 16:31:00\nKraina pierwotnej natury, solidnego potencjału przemysłowego i ciekawych tradycji. Właśnie tak można przedstawić południowo-wschodni region Białorusi — obwód homielski.\nOd 1998 roku Homiel ma status ośrodka kontaktów regionalnych Białorusi, Ukrainy i Rosji\nZbiory archeologiczne muzeum zespołu pałacowo-ogrodowego w Homlu, które gromadzono w przeciągu prawie pięćdziesięciu lat, należą do największych na Białorusi. W chwili obecnej liczą ponad 90 tysięcy przedmiotów, obejmujących okres od paleolitu górnego do późnego średniowiecza. Pracownicy muzeum chętnie opowiadają wczesną historię regionu:\n— Człowiek osiedlił się na terenie współczesnego obwodu homielskiego w epoce paleolitu. Ślady stanowisk wspólnot rodowych, które istniały 23-26 tysięcy lat temu, znaleziono w powiecie czaczerskim (wieś Bierdyż) i kalinkawickim (wieś Jurawicze). Klimat wówczas był zimny, a roślinność dość uboga, właściwa dla arktycznej tundry. Pierwsi mieszkańcy tych obszarów utrzymywali się z polowania i zbieractwa. Domy budowano z kamieni i kości mamutów. Wewnątrz było ognisko. Używano rozpowszechnionych w tej epoce narzędzi — dłut, skrobaków, noży, oszczepów.\nProszę obejrzeć ekspozycję, idziemy dalej. W VII-VI wieku przed naszą erą ludzie na terenie obwodu homielskiego nauczyli się robić narzędzia z żelaza. Ten metal wydobywano z bagiennej rudy. Podstawowym zajęciem plemion stała się karczownicza uprawa roli. Ślady osad, cmentarzysk z pochówkiem według obrzędu palenia często spotkać można nad wielkimi i małymi rzekami. Sporo zostało po dawnych Słowianach. Rzymscy i bizantyjscy historycy i geografowie znali ich jako Wenedów, Sklawinów i Antów. Słowianie mieli kontakty handlowe z Celtami — ludnością Europy Środkowej, Scytami — plemionami północnego Nadczarnomorza, miastami Starożytnego Rzymu i Starożytnej Grecji. Z miast greckich na tereny nad Dnieprem i Sożem przywożono biżuterię z metali szlachetnych, szklane korale, gliniane naczynia (amfory), tkaniny.\nSłynny park w Homlu nad Sożem\nNadchodziły zmiany. Przejście od ustroju pierwotnego do feudalizmu wśród narodów, zaludniających terytorium obwodu, zachodziło w pierwszym tysiącleciu naszej ery. Przewodnicy przytoczyli ciekawy fakt:\n— Staroruski latopis “Powieść minionych lat” opowiada o dwóch plemionach wschodniosłowiańskich, które żyły w IX-XII wieku w obwodzie homielskim — Dregowiczach i Radzimiczach. Utrzymywali się z uprawy roli, hodowli bydła, polowania, łowienia ryb, bartnictwa, handlu, rzemiosł. Dregowicze żyli na obszarach pomiędzy rzekami Dniepr, Biarezina i Prypiać. W końcu pierwszego tysiąclecia utworzyli księstwo plemienne z ośrodkiem w Turawie. Ich pierwszym legendarnym księciem był Tur.\nRadzimicze osiedlali się wzdłuż rzeki Soż i jej dopływów. Według legendy ich wodzem był Radzim, który przybył ze swoim rodem z obszarów zachodniosłowiańskich. Do końca X wieku zachowywali względną niepodległość i podporządkowywali się swoim książętom i starszym rodu. Razem z innymi plemionami uczestniczyli w wyprawach wojennych książąt kijowskich na stolicę potężnego Bizancjum — Konstantynopol. Po zjednoczeniu w państwie staroruskim spokrewnione plemiona Dregowiczów i Radzimiczów, obok innych Słowian wschodnich, powoli utworzyły jedną narodowość. Od końca X wieku ziemie Dregowiczów podporządkowywały się władzy książąt turaŭskich. W X wieku Księstwo Turaŭskie należało do grona najpotężniejszych księstw na Rusi. W X-XII wieku Turaŭ był wielkim ośrodkiem gospodarczym, politycznym i kulturalnym Rusi. Rozwijało się tu rzemiosło krawieckie, jubilerskie, garncarskie, obróbka drewna i metali oraz handel. Rzeka Prypiać była szlakiem wodnym prowadzącym na zachód i wschód. W stolicy księstwa były piękne świątynie. Fragmenty jednej z nich, datowanej na XII wiek, znaleziono w trakcie badań archeologicznych dawnego grodziska w 1963 roku. Architektura jest podobna do świątyń Kijowa i Władimira.\nPomnik przodka nad rzeką Soż w Homlu\nO tym, że Turaŭ jest jednym z najstarszych ośrodków pisma i kronikarstwa, świadczy znaleziony w 1866 roku fragment Ewangelii XI wieku, najstarszej książki na terytorium Białorusi. Dziś Turaŭ jest znany za granicą. Właśnie tu spod ziemi pojawiły się kamienne krzyże, o ich uzdrawiającej mocy krążą legendy.\nWydarzenia i sylwetki\nHistoria regionu rzeczywiście jest bogata w wydarzenia, w tym tragiczne: wojny między książętami, okupacja Niemiec w latach I wojny światowej, walka partyzantów i działaczy podziemia z Niemcami w okresie II wojny światowej (w latach 1941-1945). Właśnie w obwodzie homielskim zaczęło się wyzwolenie Białorusi spod okupacji. Rozpoczęła się tu operacja Bagration, która pomogła wyzwolić Europę od nazistów i pokonać hitlerowskie Niemcy.\nLudność obwodu homielskiego godnie przeżyła nieszczęścia, które spadły na nią w latach pokojowych. Czarnobylska tragedia w kwietniu 1986 roku, która wyrządziła wielkie szkody gospodarce i zraniła serca ludzi, nie zniszczyła ich ducha. Ludzie nie tylko poradzili sobie z szokiem, ale i znaleźli w sobie siły, zgromadzili zasoby, by przezwyciężyć skutki społeczne i gospodarcze awarii w elektrowni jądrowej. Do porzuconych wsi wróciło życie dzięki przemyślanej polityce finansowej i pracowitości mieszkańców obwodu homielskiego.\nOd 1998 roku Homiel ma status ośrodka kontaktów regionalnych Białorusi, Ukrainy i Rosji. Tak oceniono wkład regionu homielskiego we współpracę gospodarczą, handlową, kulturalną, wzmocnienie integracji między słowiańskimi krajami.\nObwód homielski jest znany dzięki wybitnym ludziom. Na tej ziemi urodzili się pisarze Iwan Mieleż i Iwan Szamiakin, malarze Ryhor Niski i Haŭryła Waszczanka, dwukrotny Bohater Związku Radzieckiego Pawieł Haławaczoŭ, dyplomata Andrej Hramyka, mistrzowie olimpijscy Leanid Hiejsztar, Alena Rudkoŭskaja, Raman Pietruszenka. Dobrą pamięć zostawili po sobie w historii konstruktor samolotów Pawieł Suchoj, architekt Stanisław Szabuniewskij, etnograf i historyk Jewdokim Romanow, uczeni Lew Wygotskij i Władimir Biełyj, których biografie są ściśle związane z tym regionem.\nWspółczesny obwód homielski jest rozwiniętym regionem przemysłowym Białorusi. Podstawę gospodarki tradycyjnie stanowi sektor przemysłowy, aktywnie rozwija się branża budowy maszyn, przemysł chemiczny, leśny, lekki, spożywczy, branża budowlana, produkcja stali i wyrobów walcowanych. Na terenie obwodu znajduje się największa w kraju kopalnia soli, odkryto złoża łupków palnych, węgli brunatnych, soli potasowej, zbadano około 1500 złoży torfu. Najważniejsze, że gospodarka działa na rzecz ludzi, poprawy jakości życia każdego człowieka, jego dobrobytu i stanu zdrowia.\nDziś w obwodzie homielskim znajdują się czołowe zakłady, dzięki czemu gospodarka kraju rozwija się dość pomyślnie. Wśród liderów jest rafineria ropy naftowej w Mazyrzu, Belarusneft, Białoruska Huta.\nBiałoruska Huta BMZ w mieście powiatowym Żłobin jest jednym z największych na świecie dostawców kordu metalicznego dla zakładów produkcji opon. Liczba zatrudnionych osób przekracza 12 tysięcy. Według poziomu produkcji przemysłowej Białoruska Huta zajmuje czołowe pozycje wśród białoruskich zakładów. Stosowanie zaawansowanych technologii, wydajnych urządzeń, wysokie kwalifikacje pracowników pozwalają osiągać dobre wyniki. Europa, Federacja Rosyjska, Bliski Wschód i Afryka — na te regiony przypada ponad 90 procent eksportowanych wyrobów Białoruskiej Huty. Geografia dostaw jest coraz większa. Na liście są już nowe kraje — Angola, Burkina Faso, Kuwejt, Gabon, Arabia Saudyjska, Ekwador, Tajwan i Indonezja.\nW zakładzie przez cały czas zachodzą zmiany techniczne. W 2015 roku realizacja największej w historii Białoruskiej Huty modernizacji osiąga stadium końcowe. W zakładzie zamierza się zakończyć projekty na czterech ważnych obiektach. Kierownictwo Białoruskiej Huty dzieli się szczegółami:\n— Ważnym projektem w tym roku dla zakładu jest produkcja produktów długich i montaż walcarki do walcowania na drut. Wykonano już prace projektowe i prace w zakresie budownictwa ogólnego, trwa montaż urządzeń i rozruch z udziałem przedstawicieli firmy zagranicznej. Od początku realizacji projektu oswajanie inwestycji przekroczyło kwotę w wysokości 342 milionów euro.\nPark Narodowy Prypiacki jest bardzo popularny wśród turystów. Na przestworzach białoruskiej Amazonii w pierwotnej postaci zachowały się systemy przyrodnicze z bogatym światem roślinnym i zwierzęcym — wielkie bagna, szerokie łęgi, dąbrowy, lasy liściaste.\nPomnik Buratino i jego przyjaciół\nPolesie Prypeckie zasłużenie nazywane jest płucami Europy. Właśnie tu jest największy zespół lasów i bagien na kontynencie. Bagna najlepiej wzbogacają powietrze w tlen. Dąbrowy zalewowe Polesia Prypeckiego według struktury i składu flory są wyjątkowe dla całej równiny wschodnioeuropejskiej.\nPark Narodowy Prypiacki ma status międzynarodowej ostoi ptaków. Występuje tu 256 gatunków ptaków, z nich 65 gatunków wpisano do Czerwonej Księgi Białorusi. Łęg Prypiaci jest największym szlakiem migracyjnym ptaków wędrownych w Europie. Właśnie tu przyjeżdżają miłośnicy dzikiej przyrody z całego świata. W parku narodowym można zobaczyć dziki, jelenie, łosie, sarny, zające, lisy, piżmoszczury, szopy usuryjskie, bobry. Są rzadkie gatunki: żubr, norka europejska, ryś euroazjatycki, borsuk, żołędnica, popielica.\nTrudno wymyślić lepsze wczasy, pełne gwarantowanych szczególnych wrażeń. Obserwowanie przyrody w jej pierwotnej postaci to wcale nie wszystko. W Parku Narodowym Prypiackim jest wspaniałe Muzeum Przyrody, gdzie przedstawiono krajobrazy białoruskiego Polesia w różnych porach roku, zgromadzono bogate kolekcje zwierząt kopytnych, owadów, gadów i płazów, herbarium rzadkich roślin Białorusi. Jest również sala etnografii Polesia i stylizowana chata Poleszuka, poświęcone specyfice kulturowej i historycznej tego regionu.\nW obwodzie homielskim zachował się dawny obrzęd ludowy przywoływania wiosny, który najczęściej przeprowadza się od końca lutego i w przeciągu całego marca. W różnych regionach jest nie tylko własna data, ale i własne tradycje powitania wiosny. Najciekawszy obrzęd odbywa się we wsi Tonież w powiecie lelczyckim, gdzie wszyscy miejscowi mieszkańcy wchodzą na wzgórze, by przywołać ciepło i słońce.\nTonieski obrzęd ma swoją nazwę — Czyraczka — według gatunku kaczek, które pierwsze przylatują, jak tylko zaczyna topnieć śnieg. Właśnie czyraczka jest główną postacią obrzędu. Kilkaset ciasteczek w postaci ptaków pieką miejscowe gospodynie, by podczas uczty poczęstować wieśniaków i gości. Przyjeżdżają specjalnie z okazji Czyraczki z różnych zakątków Białorusi i z innych krajów. Gości łatwo zrozumieć. Takiego pięknego obrzędu nie ma gdzie indziej. Zaczyna się przed domem najlepszych gospodarzy Tonieża. Od kilku lat jest to rodzina Drynieŭskich. Właśnie tu dziewczęta ozdabiają świerk — symbol kontynuowania wiejskiego życia. Chłopcy zaniosą go na wzgórze, gdzie rośnie stary dąb. Wszyscy będą śpiewać, tańczyć, żartować i rozdawać ciasteczka. Taki prezent to dobry znak.\nNa wzgórzu starsi i młodsi śpiewają wiosenne pieśni. Chłopcy przymocowują świerk do dęba, by przelatujące ptaki zobaczyły go i wkrótce dostarczyły wiosnę do regionu. Potem zaczyna się zabawa. Dawne gry, piosenki i kawały. Najdłużej pozostaje w pamięci zjeżdżanie z góry. Specjalista od folkloru Maryja Tuszynskaja tłumaczy jego tajemniczy sens:\n— Koniecznie trzeba zjechać z góry. Ziemia doda sił na cały rok, wyleczy i ochroni przed chorobami. Niestety w tym roku śniegu w ogóle nie było. Ludzie jednak zjeżdżali z góry. Tradycje trzeba szanować przy każdej pogodzie.\nAleja zakochanych w parku Festiwalowym\nZakończeniem obrzędu jest palenie lalki Zimy. Również ma swoje znaczenie. Jeśli lalka szybko spłonie, będzie wczesna wiosna. Jeśli będzie długo się palić, zimno jeszcze nie ustąpi. W tym roku lalka w Tonieżu spłonęła bardzo szybko. Prawdopodobnie wkrótce będzie ciepło.


Znaleźliśmy fajne jeziorko, tuż przy Gdańsku, w miejscowości Otomin. Przy jeziorze jest całkiem przyjemna plaża, częściowo wśród drzew, więc jak ktoś nie lubi słońca to ma gdzie się schować. Dzieci poszalały w wodzie, która jest dość płytka, choć do najczyściejszych nie należy. Madzia zaliczyła zwiedzanie dna jeziora, spadła z dmuchanej zabawki. Mimo że 2 osoby stały w odległości pół metra, to żadna nie zdążyła jej złapać. Bardzo się wystraszyła i zakrztusiła. Tata mówi, że po wodą miała otwarte oczy i buzię. Piotruś doskonalił swoje umiejętności pływackie. Trochę przeszkodziły nam łabędzie nauczone przez turystów, że zawsze dostaną coś do jedzenia. Gdy ptactwo odpłynęło, dzieci mogły kontynuować zabawę.\nNiestety był to nasz ostatni w tym roku wypad nad jezioro, gdyż Piotruś nam się rozchorował, nie wiadomo czy to po jeziorze, czy niania to zaraziła, czy też z innego powodu, jednak jeziora muszą zaczekać do przyszłego roku.


Zaczęłam zarabiać, ale i tak chodzę bez pieniędzy! Nie dokładam się do rachunków, tylko kupuję głupoty... Zuzanna - Papilot.pl\nZaczęłam zarabiać, ale i tak chodzę bez pieniędzy! Nie dokładam się do rachunków, tylko kupuję głupoty... Zuzanna\nWstyd mi się do takich rzeczy przyznawać, ale muszę to z siebie wyrzucić. Sprawa wygląda tak, że w lipcu obroniłam magisterkę, a pracuję już od czerwca. Nie jest to jakieś super stanowisko i wielkie pieniądze, ale i tak mam szczęście. Moi znajomi nie mają tak dobrze. Zarabiam około 2 tysięcy złotych miesięcznie na rękę. Nie za dużo, ale prawda jest taka, że mieszkam z rodzicami wydatków za dużo nie mam. Nigdy nie robili mi wyrzutów, że nie płacę za rachunki i nie dokładam się do zakupów. Ja to trochę wykorzystałam i teraz trudno mi się przestawić.\nProblemy zaczęły się wtedy, kiedy odebrałam pierwszą w życiu pensję. Wcześniej pracowałam czasami dorywczo, ale nigdy nie dostałam takiej kwoty naraz. Planowałam co zrobię z tą kasą. Miałam sobie wreszcie naprawić komputer, bo mi strasznie wolno chodzi, zrobić duże zakupy do domu, odłożyć trochę do koperty (dostaliśmy zaproszenie na ślub), bez pytania zapłacić chociaż za kablówkę i internet. Miałam to wszystko zrobić, a nic z tego nie wyszło...\nre: Zaczęłam zarabiać, ale i tak chodzę bez pieniędzy! Nie dokładam się do rachunków, tylko kupuję głupoty... Zuzanna\nWstyd. Powinnaś odkładać prawie całą pensję żeby nie mieszkać z rodzicami do 30-echy... W kilka lat byś sobie odłożyła na kupno własnej kawalerki. Za kilka lat będziesz miała do siebie żal, że nie masz gdzie mieszkać bo ważniejsze były nowe szmatki, które do tego czasu już się rozlecą i codzienna porcja tapety. Nie chcę być chamska ale może ten smutny tekst Cię zmotywuje żeby coś zrobić. I podobne do Ciebie osoby które go przeczytają też. Zostaw se 300 na przyjemności miesięcznie a resztę odkładaj. Na miejscu rodziców pogoniłabym Cię z domu. Nigdy się życia nie nauczysz jak się nie wyprowadzisz.\nMoja siostra ma 30 lat i nadal z nami mieszka, zarabia przeszło 2 tyś.Nie dokłada się do rachunków, kompletnie za nic nie płaci,mało tego na dojazd do pracy nie wydaje ani złotówki, bo jeszcze bierze od ojca.Mało tego, robi wielkie problemy, gdy raz na jakiś czas, ma na cokolwiek tacie pożyczyć 50 zł, a a gdy jakimś cudem madame się zgodzi natychmiast chce zwrot. W takiej sytuacji idealnie sprawdza się powiedzenie mojej babci :"Najgorzej jak się z dziada Pan zrobi" Ludzie od pieniędzy robią się egoistami, podejrzewam że tak jest też w twoim przypadku, chociaż przyznałaś się do tego, że jesteś darmozjadem.Myślę, że sama powinnaś nad tym zapanować, bo potem będzie serio coraz gorzej :) W dniu wypłaty weź może rachunki ze sobą i pierwsze co to zapłać? Wtedy idź na jakieś zakupy, kup coś do domu, zabierz rodziców może na jakąś kolację? Pamiętaj, że rodzice wiecznie żyć nie będą i nie będą Cię utrzymywać. Zmień swój punkt widzenia :) Mam 18 lat, mimo to chodzę do pracy po lekcjach i w weekendy, w domu na nic mi nie brakuje, zawsze na wszystko starcza, nie ma problemu np.Gdy chcemy zrobić remont, kupić meble.Ale mój Ojciec nie odzywał się do mnie przez tydzień gdy dowiedział się, że chodzę do pracy, ale wiesz co?Sama sobie płace abonament za telefon,kupuję bilet miesięczny, sama kupuje sobie droższe kosmetyki, a jak mi starcza to płacę np. za kablówkę, internet, śmieci. A wiesz czemu? Stwierdziłam, że taka praca czegoś mnie nauczy i da poszanowanie dla hajsu w przyszłości, nie chciałabym nigdy być tak jak moja siostra, chcę mieć satysfakcję, że sama mogę sobie zapracować i pokryć chociaż w jakimś stopniu swoje wydatki, nawet dołożyć, a nie patrzeć egoistycznie i nie widzieć niz poza czubkiem własnego nosa :)\nBardzo dobre podejście. Warto się uczyć szacunku do pieniędzy i do pracy rodziców. Sama się wyprowadziłam jak miałam 17 lat i sama se płaciłam za mieszkanie i jedzenie. Sępiłam tylko o kasę na ciuchy (tanie!), wyjścia do kina czy wakacje, ale "przeżyć" mogłam sama. Dzięki tej cennej lekcji stałam się bardzo zaradna i teraz żyje mi się wspaniale i niczego mi nie brakuje.\nPłać gotówką, z karty łatwiej lecą pieniądze\nMam podobnie. Po 1.5 roku pracy oszczedzilam tylko 7000 a planowalam 10000 ale mialam chrzciny chrzesnicy, jakies wesela, wakacje i 3000 poszlo :( Staram sie nie wyplacac pieniedzy z bankomatu, niech tam siedza a ja dysponuje tylko gotowka, inaczej poszlaby calosc\nMożna i tak ,ale trochę odpowiedzialności tez nie zaszkodzi ,masz szanse odlozenia trochę kasy ,dopóki mieszkasz z rodzicami i nie masz dzieci .\nDokładnie, można chociaż trochę odłożyć, czy to na jakiś samochód czy wyjazd wakacyjny lub inne ważne sprawy. Po prostu, żeby mieć w zanadrzu jakieś pieniądze, bo nie wiadomo, kiedy się przyda jakaś większa suma.\nnie, nie tylko ty ja dostalam wyrownanie stypendium 10 grudnia (ok 2tys) tak pod koniec nie mialam zł\na ja zarabiam 1200 = 200 na karte miejska, tel i siec (starszy podpisal umowe na 85 zl nie majac kasy, wiec na mojej glowie). jedzenie dla dwoch osob i praktycznie nie mam nic. utrzymuje rodzica. i szczerze zazdroszcze.\nJa mam inną metodę. Po opłaceniu wszystkich stałych rachunków, dzielę kasę, która została przez ilość dni do następnej wypłaty. Pokazuje mi ile muszę dziennie wydać, żeby wyjść na zero. Jak wydam mniej to zostanie mi coś na koniec miesiąca :D


Amunicja krążownika „Lützow” dotarła do kołobrzeskiego Muzeum - OK! KOŁOBRZEG\nInfo\tProgram odpracowywania zaległych czynszy od września. Wkrótce do mieszkańców mają trafić informacyjne ulotki\nInfo\tNowy koordynator Wiosny Roberta Biedronia w powiecie kołobrzeskim. Kto zastąpił Wiktora Szostało?\nInfo\tRaport. Przeciętne wynagrodzenie brutto w naszym województwie w sektorze przedsiębiorstw to 4 517,52 zł\nInfo\tPolicjanci posumowali ubiegły rok. Mniej wypadków, większa wykrywalność\nInfo\tZabudowa zaplecza Marony: Najpierw plan, a dopiero później budowa\nInfo\tRadni Obywatelskiego Kołobrzegu i PiS wracają do sprawy ATF. „Umowa została wypowiedziana spontanicznie”\nRusza długo wyczekiwany remont zabytkowej poczty. Cały budynek obstawiony rusztowaniami\nHistoryczny mural podoba się mieszkańcom. W mediach społecznościowych komentują:”Piękny. Powinno być takich więcej”\nKino Wybrzeże zaczyna dziś grać nowy film. Na afiszu wciąż „Polityka” (zwiastun)\nAmunicja krążownika „Lützow” dotarła do kołobrzeskiego Muzeum\n4 czerwca 2019\tInfo\n– To największy rodzaj pocisku artyleryjskiego, jakie ostrzeliwały polskich żołnierzy zdobywających Kołobrzeg w marcu 1945 r. – powiedział podczas zorganizowanej we wtorek (4 czerwca) konferencji prasowej dyrektor Muzeum Oręża Polskiego w Kołobrzegu, Aleksander Ostasz.\nW Pałacu Braunschweigów zaprezentowano najnowszy eksponat związany z toczonymi w mieście 74 lata temu walkami – oryginalną łuskę z repliką pocisku przeznaczoną dla baterii głównych kalibru 283 mm, zainstalowanych na niemieckim ciężkim krążowniku (pancerniku kieszonkowym) „Lützow”.\nUnikatowy, mierzący ponad 2,5 m wysokości eksponat trafił do Kołobrzegu za sprawą współpracującej z MOP Grupy Eksploracyjno-Poszukiwawczej „Parsęta” działającej przy Towarzystwie Przyjaciół Muzeum Oręża Polskiego. Jak poinformował jej prezes, Jan Orliński, zabytek został uratowany przez jednego z pasjonatów ze złomowiska w Świnoujściu. Członkom grupy udało się potwierdzić również jego pochodzenie – kilka lat temu wydobyto go z Kanału Piastowskiego, w miejscu przeprawy promowej Karsibór. To właśnie w tym miejscu, 16 kwietnia 1945 r. brytyjskie bomby lotnicze poważnie uszkodziły „Lützowa”. Jeszcze w tym tygodniu pocisk trafi na wystawę główną Oddziału Dzieje Oręża Polskiego przy ul. Emilii Gierczak 5. To jeden\nz największych prezentowanych tam eksponatów.\nCiężki krążownik „Lützow”, do stycznia 1940 r. noszący nazwę „Deutschland” zwodowany został w maju 1931 r. Służbę rozpoczął 2 lata później by zadebiutować w boju podczas wojny domowej w Hiszpanii. W kolejnych latach brał udział m.in. w niemieckiej inwazji na Norwegię;\nod 1944 r. służył jako okręt szkoleniowy Kriegsmarine na Bałtyku. W lutym 1945 r. skierowano go do działań liniowych. Najpierw wspierał ogniem artylerii niemiecką załogę Fromborka, a od 9 marca – Kołobrzegu, Niechorza i Dziwnowa. Uzbrojenie główne krążownika stanowiło 6 dział kalibru 283 mm oraz 8 armat 150 mm.\nPrezentując pocisk z „Lützowa”, Muzeum Oręża Polskiego uruchomiło nowy projekt badawczy związany z działaniami Kriegsmarine w czasie walk o Kołobrzeg. Warto podkreślić, że wrak niemieckiego okrętu jest ostatnią dużą jednostką marynarki wojennej III Rzeszy, która spoczywa nieodnaleziona na dnie Bałtyku. W latach czterdziestych okręt został zatopiony w nieustalonym miejscu przez radzieckie lotnictwo oraz marynarkę wojenną, dla których służył jako cel.\nMuzeum Oręża Polskiego w Kołobrzegu szuka pamiątek związanych z burzliwą historią Kołobrzegu oraz Pomorza Zachodniego. Interesują nas wszelkiego rodzaju militaria, części samolotów lub pojazdów, które mogą wzbogacić naszą kolekcję. Apelujemy o przekazywanie nam informacji oraz wszelkiego rodzaju militariów w celu zachowania ich dla przyszłych pokoleń.\nŹródło: Muzeum Oręża Polskiego w Kołobrzegu\nPoprzedni artykuł Jeździli pod wpływem i przekraczali prędkość. Jeden z nich jechał w mieście z prędkością 113 km na godzinę\nNastępny artykuł Siatkarze grali na plaży i zdobywali medale. Wywalczyli też sześć awansów do półfinałów Mistrzostw Polski\nWystawa: „Irena Szewińska. Wielka Dama sportu na fotografiach Janusza Szewińskiego”\nFestiwal Rybny: Konkurs i parada morska „Pożegnanie słońca”\nKolejne ostrzeżenie pogodowe. Na Bałtyku sztorm\nPowiatowy Urząd Pracy finansuje szkolenia. Można zrobić m.in. prawo jazdy kat. D lub CE\nUwaga na oszustów! Teraz dzwonią i podają się za funkcjonariuszy CBŚP


Uwaga! Zmiany w „Lokalnym programie wspierania edukacji szczególnie uzdolnionych uczniów zamieszkałych na terenie gminy Olecko” - Aktualności - Olecko - moja przystań. Oficjalna strona WWW gminy Olecko. Urząd Miejski w Olecku. Warmińsko - mazurskie Mazury Polska Marggrabowa Treuburg Oletzko Олецко\nUwaga! Zmiany w „Lokalnym programie wspierania edukacji szczególnie uzdolnionych uczniów zamieszkałych na terenie gminy Olecko”\nTrwają prace nad zmianą Lokalnego programu wspierania edukacji szczególnie uzdolnionych uczniów zamieszkałych na terenie gminy Olecko, w ramach którego przyznawane są stypendia Burmistrza Olecka za osiągnięcia w nauce, sporcie oraz dziedzinie artystycznej.\nZmiany są konieczne ponieważ wynikają ze zmiany przepisów w ustawie o systemie oświaty, która regulowała te kwestie. Obecnie programy przyjmowane przez samorządy mają dotyczyć, nie jak dotychczas dzieci i młodzieży, a dzieci i młodzieży pobierających naukę na terenie danej jednostki samorządu terytorialnego bez względu na miejsce zamieszkania.\nZmienią się również terminy:\n- na złożenie wniosku o przyznanie stypendium,\n- na przyznanie stypendiów.\nDotychczas obowiązujące zarządzenie burmistrza określające wzór wniosku zostało już uchylone.\nTrwają prace nad określeniem nowego formularza.\nZmiany w „Lokalnym programie wspierania edukacji szczególnie uzdolnionych uczniów zamieszkałych na terenie gminy Olecko”przedstawione zostaną Radzie Miejskiej w Olecku w postaci projektu uchwały na sesji sierpniowej.


Tani nocleg w Karpaczu - orana.pl\nWiększość ludzi, jak planuje wakacje, to głównie słyszymy tylko, że wybierają się nad morze. Jedynie ich wyjazdy mogą różnić się tym, że albo wybierają polskie morze, albo Śródziemne, albo wybierają miejscowości ze wschodniego wybrzeża, albo zachodniego, takie, jak Świnoujście. Takie wybory powtarzają się najczęściej i trzeba przyznać, że wcale nie są one oryginalne i ciekawe, a mało tego, raczej tendencyjne i wręcz już nudne, bo ile razy można jeździć w te same miejsca?\nGóry to nie gorszy wybór, aniżeli morze\nOczywiście możemy mieć swoją ulubioną miejscowość i możemy jeździć do niej, regularnie, co roku. Oczywiście, że możemy, ale po co, skoro nie musimy. Po co mamy ciągle widzieć to samo, ciągle zwiedzać to samo i robić to samo, skoro nikt z nas nie lubi nudy i monotonii, postarajmy się więc w związku z tym zaszaleć w tym roku. Wybierzmy się w góry, a nie nad morze. Ale też nie musi być to znane i oblężone przez turystów Zakopane, a może to być raczej na przykład Karpacz. Być może nie myśleliśmy nigdy o tej miejscowości, ale czemu by nie? Wystarczy, że znajdziemy jakieś tanie noclegi w Karpaczu, opracujemy sobie plan wycieczki, trasę, zdecydujemy na ile czasu tam pojedziemy, ogarniemy okoliczne, ciekawe rozrywki i wówczas jesteśmy już gotowi, żeby poznać nowe miejsca i sprostać nowym wyzwaniom. Z pewnością Karpacz spodoba się nam nie mniej, aniżeli polskie morze.\nWarto próbować nowych rzeczy, warto zwiedzać nowe miejsca, warto próbować i ryzykować, bo możemy się bardzo pozytywnie zaskoczyć. Może nawet zmienimy naszą tradycję i będziemy co drugi rok jeździć nad morze, a co drugi w góry i może właśnie taki zwyczaj bardzo się nam spodoba. Mamy w Polsce piękne góry, mamy piękne morze i musimy korzystać i zwiedzać i jedno i drugie.


prawnik w serwisie Drzewa Genealogiczne\nkancelaria pszów Jednak nie oszukujmy sięNikt z nas nie chce mieć w życiu żadnych problemów. Jednak ten idealny scenariusz w praktyce chyba nie występuje. Często jesteśmy uczestnikami wydarzeń, które muszą Czytaj dalej...\nDodane: 11:33 01- 09- 2019\nadwokat karnista katowice Na szczęście znawców prawa na naszymIleż to razy jest tak, że bez prawnika nie da się obejść. No cóż, życie ma to do siebie, że nieustannie nas zaskakuje i nic na to nie poradzimy. Czytaj dalej...\nadwokat karnista katowice Adwokat KatowiceW różnych sytuacjach życiowych niezbędne jest podjęcie stosownych działań, dzięki którym będzie możliwe wyjście z tarapatów obronną ręką. Osoby, które nie za bardzo znają się n Czytaj dalej...\nDodane: 13:14 13- 07- 2019\nadwokaci katowiccy Wiele osób nie wie nawet żeKażda osoba, która ma problemy z prawem lub po prostu potrzebuje wsparcia w tej dziedzinie, powinna zwrócić się o pomoc do specjalistów, dla których zagadnieni Czytaj dalej...\nDodane: 09:07 13- 07- 2019\nkancelaria adwokacka w katowicach Jeśli sprawa jest poważna nie wartoPomoc prawna świadczona przez profesjonalistów pozwala liczyć na pozytywne rozstrzygnięcie sporu sądowego. Jeśli sprawa jest poważna, nie Czytaj dalej...\nDodane: 07:48 13- 07- 2019\nadwokaci katowiccy Zapotrzebowanie na porady prawnePrawnicy zatrudnieni w kancelariach adwokackich mają do czynienia z bardzo różnymi sprawami. Ceniony adwokat katowice co miesiąc pomaga licznym klientom czy to w formie Czytaj dalej...\nDodane: 10:51 03- 07- 2019\nkancelaria adwokacka katowice Kancelaria adwokacka KatowicePotrzebujesz porady prawnej? Nie masz z kim skonsultować problemu, który zgania Ci sen z powiek? Oznacza to , że miejscem, do którego powinieneś się udać Czytaj dalej...\nprawnik czerwionka-leszczyny Mówiąc jeszcze ogólniej - po prostuW nowoczesnym społeczeństwie wszczynana jest coraz częściej dyskusja nad określonością prawa, nad jego pewnością i precyzją. Niestety, ta pozornie dla Czytaj dalej...\nDodane: 18:23 25- 05- 2019\nkancelaria prawnicza rybnik Większość osób z pewnością spotkało sięMinisterstwo finansów od początku 2016 roku wyszło z inicjatywą stworzenia na terenie całego państwa polskiego sieci nie Czytaj dalej...\nDodane: 07:10 03- 05- 2019\nzamówienia publiczne Rybnik Są też miejsca w których możnaPrzeciętny człowiek może mieć problemy z orientowaniem się w prawie dotyczącym poszczególnych dziedzin życia. Mówi się, że nieznajomość pra Czytaj dalej...\nkancelaria radlin Życie prawnikaNa co dzień życie prawnika nie jest tak sielankowe, jak się wydaje. Praca - przykładowo - adwokata, stanowi nie lada wyzwanie, w szczególności dla początkujących j Czytaj dalej...\nprawnik roboty budowlane rybnik Może to być prawo karne czyCzasami znajdujemy się w sytuacji, w której bardzo jest nam potrzebna pomoc prawna. Oczywiście nie jest to łatwy wybór. Trzeba wybrać taką osobę, kt Czytaj dalej...\nprawnik czerwionka-leszczyny Trzeba wybrać taką osobę która będzieCzasami znajdujemy się w sytuacji, w której bardzo jest nam potrzebna pomoc prawna. Oczywiście nie jest to łatwy wybór. Trzeba wybr Czytaj dalej...


Oblężenie San Leo – Giorgio Vasari ❤ - Vasari Giorgio\nOpisy obrazów ⇒ 🎨Vasari Giorgio ⇒ Oblężenie San Leo – Giorgio Vasari\nOblężenie San Leo – Giorgio Vasari\nWolumetryczna wieloformatowa kompozycja, typowa dla malarstwa manieryzmu w interpretacji Vasariego, jak zawsze, jest wypełniona licznymi symbolicznymi postaciami i obrazami. Sam obraz zamku na górze Montefeltro, który przez wiele stuleci uważany był za nie do zdobycia, pokryty jest legendami, ponieważ pojawił się w miejscu starożytnej rzymskiej świątyni, a nawet 2 lata było stolicą Włoch w X wieku. To właśnie w tym imponującym zamku odszedł wielki Giuseppe Cagliostro.\nPłótno przedstawia czas oblężenia twierdzy w 1516 r. Przez wojska Florencji pod kierownictwem Antonio Ricasoli. Wydarzenia rozwijają się na szerokim panoramicznym tle. Całe tło płótna jest odległym górskim krajobrazem granicy dwóch prowincji – Emilia-Romagna i Marche.\nW oddali znajdują się liczne zamki, aw centrum na skalistym szczycie ze stromymi zboczami stoi twierdza – zamek San Leo. Ze wszystkich stron otoczony jest odpowiednimi oddziałami florenckimi – żołnierzami piechoty z ogromnymi flagami i jeźdźcami w efektownych spektakularnych strojach i zbroi.\nInteresujące są postacie na pierwszym planie. Jest to siwowłosy mężczyzna w średnim wieku z wielkim dzbankiem w kształcie figury, obok niego nagie małe dziecko i młoda kobieta leżąca na całej długości.\nW przeciwieństwie do żołnierzy, którzy są w pełni ubrani we współczesny sposób, ta grupa jest półnaga, z wyjątkiem jasnych draperii, jak w czasach starożytnych. Obraz jest interesujący dzięki starannej analizie szczegółów, licznym figurom i szczegółom krajobrazu, przyjemnym bogatym, ale nie różnorodnym kolorom.\nOpis i znaczenie obrazu Oblężenie San Leo – Giorgio Vasari.\n« Prankster Bacchus – Guido Reni\nOstatnia Wieczerza – Hans Holbein »