Wrocław: Działacze Nowoczesnej odchodzą. To efekt koalicji z Dutkiewiczem - Gloswielkopolski.pl\nWrocław: Działacze Nowoczesnej odchodzą. To efekt koalicji z...\n29 kwietnia 2016 29.04.2016 Aktualizacja: 30 kwietnia 2016 09:24 30.04.2016 09:24\n- Odchodzimy z partii - ogłosili dziś we Wrocławiu lokalni działacze Nowoczesnej ©Tomasz Hołod\n- 25 członków Nowoczesnej zadeklarowało, że w ciągu kilku dni opuści szeregi partii - poinformował dziś we Wrocławiu były działacz tej partii Michał Górski. On sam z członkostwa w Nowoczesnej zrezygnował w poniedziałek. To skutki koalicji zawartej przez Ryszarda Petru i Rafała Dutkiewicza. W poniedziałek obaj politycy ogłosili, że sześciu dotychczasowych wrocławskich radnych Platformy Obywatelskiej przechodzi do Nowoczesnej.\n- Nie chcemy robić polityki za wszelką cenę. Nie ma naszej zgody na to, żeby Nowoczesna była tratwą ratunkową dla polityków PO. Decyzja Ryszarda Petru o koalicji z Rafałem Dutkiewiczem jest błędem. Bierzemy na siebie ciężar rządów, choć tak naprawdę nic od nas nie zależy. Ci radni są i tak są zależni od Rafała Dutkiewicza - mówi Michał Górski. Działacze, którzy odchodzą z Nowoczesnej są przekonani, że to dopiero początek rozłamu w partii, a politycznych transferów będzie jeszcze więcej.\n- Postawiono nas przed faktami dokonanymi. Nikt z nami nie chciał dyskutować. W niedzielę wieczorem dowiedzieliśmy się, że radni Platformy Obywatelskiej stworzą klub Nowoczesnej - mówi Michał Górski. - Z partii odchodzi 25 osób. Są to ludzie związani z Nowoczesną od samego początku. Robimy tak, bo poważnie traktujemy siebie i swoich wyborców. Cały czas przekonywaliśmy, że Nowoczesna nie będzie przyjmować spadochroniarzy - mówił Górski.\nWedług działaczy, którzy odchodzą, to dopiero początek politycznych transferów w całym kraju. Są przekonani, że do Nowoczesnej wstąpi także poseł PO Michał Jaros, o czym się plotkuje od dawna. - Na początek zostanie przyjęty do klubu Nowoczesnej, kiedy sprawa przycichnie trafi także do partii - mówi Radosz Pawlikowski, który do tej pory był członkiem zarządu wrocławskiego koła Nowoczesnej.\nSam Michał Jaros w poniedziałek mówił, że "sytuacja jest dynamiczna i zobaczymy co przyniesie przyszłość".\nRadni związani z Platformą Obywatelską, którzy tworzą teraz klub Nowoczesnej we wrocławskiej radzie nie są jeszcze członkami partii. Muszą otrzymać rekomendację lokalnych struktur. Działacze, którzy odchodzą z Nowoczesnej twierdzą, że nikt pod taką rekomendacją podpisać się nie zechce. - Jeżeli tego nie zrobią wrocławskie struktury, to zrobi to zapewne centrala, ale wtedy można się spodziewać jeszcze większego rozłamu - mówi Radosz Pawlikowski.\nOdejściem części działaczy zdaje się nie przejmować wrocławski poseł Nowoczesnej Krzysztof Mieszkowski. - Były to osoby, które wspólnie dołączyły do Nowoczesnej i wspólnie zdecydowały się odejść ze struktur. Dziękujemy im za dotychczasową współpracę i życzymy powodzenia - stwierdził poseł. - Do Nowoczesnej codziennie dochodzą nowe osoby, które pomysłami i energią wzmacniają nasze działania - twierdzi.\nŹródło: Gazeta Wrocławska - Nowoczesna się rozpada. Przez koalicję z Dutkiewiczem\nbunt w nowoczesnej\nNigdy nie było żadnej nowoczesnej\nmałpa w czerwonym (gość) 04.05.16, 07:22:08\nto grupka drobnych meneli rubikonia swetru kameruna itd. Taka mierzwa epoki.\nCiemny naród, oj ciemny.\nRobin H. (gość) 03.05.16, 14:35:06\nPlujcie nadal na PO, Nowoczesna, Razem, SLD i grzebcie sobie w rozdmuchanych aferkach poprzednich władz, a tymczasem PiS szykuje nam wszystkim i wam mądrale jesień Średniowiecza. Jeszcze chwila, a...rozwiń całość\nPlujcie nadal na PO, Nowoczesna, Razem, SLD i grzebcie sobie w rozdmuchanych aferkach poprzednich władz, a tymczasem PiS szykuje nam wszystkim i wam mądrale jesień Średniowiecza. Jeszcze chwila, a dowiecie sie jak w karawanie trzęsie i co to jest dyktatura, kult jednostki, prawomyślność, katobolszewizm. Podgryzajcie sie dalej karierowicze z Nowoczesnej. Życzę wszystkim tak dobrego samopoczucia za rok, dwa, pięć.zwiń\nZdrajce i sprzedawczyki...\nqwardian (gość) 02.05.16, 02:11:28\nRozszarpujcie się nawzajem jurgieltniki, w pogoni za srebrnikami z Moskwy i Berlina...\nwspółczesny głupek (gość) 01.05.16, 10:31:24\nstworzyć koalicję banksterów, frankowiczów, korpoludków, nawiedzonych pyskatych panienek, gejów, proaborcyjnych "dojrzałych kobiet" oraz ogłupionych przez KOD postkomunistycznych emerytów.\nTaki twórek- potworek musi sie rozsypać. To tylko kwestia czasu!zwiń\n.. tym bardziej sie rozpadnie\nkasienka (gość) 01.05.16, 17:24:39\nze Rubikon tlumaczy sie, gdyz w ciagu 2 miesiecy na jego konto wplynelo milion zlotych, a rozliczenia kosztow wyborczych tez sa zakwestionowane. Taki wot specjalista od finansow!\nKerto (gość) 30.04.16, 18:38:49\nI wszystko jasne. Nowoczesna to inne PO. PIS wygrał totalnie skoro ta nadzieja dla wypędzonych (od koryta) bierze pod swoje skrzydła rozpadające się PO. Przypomina mi się jak przed laty Netia...rozwiń całość\nI wszystko jasne. Nowoczesna to inne PO. PIS wygrał totalnie skoro ta nadzieja dla wypędzonych (od koryta) bierze pod swoje skrzydła rozpadające się PO. Przypomina mi się jak przed laty Netia wzięła pod swoje skrzydła złodziei z Tele2. Istnieje, ale drepcze gdzieś daleko w ogonie.zwiń\nJednak rzeczywistym dopełnieniem tak pozytywnej informacji będą również te z rodzaju:\nKról Tusk z banicji nie powróci, bo PO stała się obciachem dla królestwa i dworzan (gość) 30.04.16, 17:35:08\nPO została poddana likwidacji i co wprost z braku klientów, zarówno tych biednych jak zamożnych\nKOD stracił zew. finansowanie i z uwagi na własną inercję, a zarazem, poprawność polityczną PiSu....rozwiń całość\nKOD stracił zew. finansowanie i z uwagi na własną inercję, a zarazem, poprawność polityczną PiSu. Sam przestawił się na kibicowanie PiSwi, ażeby nie utracić zajęcia alimentacyjnego.\nZ formacji Kukiz15 powstały frakcje i samo się zwalczające. A tutaj szkoda, bo oczekiwało się czego innego.zwiń\nnie wiadomo czzy ten ryzy bandyta nie powroci\nkasienka (gość) 01.05.16, 00:24:53\nuciekl z Polski a teraz moze uciekac z uni .. przeciez ten psychopata nic nie umie POza rozpieprzaniem wszzystkiego dookola siebie!\nEven (gość) 01.05.16, 01:39:04\nproponuje wiecej szkoly, mniej ulicy, beznadziejny komentarz i prymitywny\nZdanie o Tusku mam wyrobione\nkasienka (gość) 01.05.16, 09:39:52\nod wielu lat i nie widze zadnej przeslanki zeby ja zmieniac.\nNowoczesna - platforma ratunkowa dla politycznych szczurów\nmeryl (gość) 30.04.16, 11:56:49\nBiedni ludzie dopiero teraz połapali się o co od początku chodziło z tą Nowoczesna. To była klasyczna wydmuszka którą teraz sie wypełnia.\nAlicja (gość) 30.04.16, 11:00:29\nDutkiewicz to szkodnik , jak PIS tam by się nadawał ! Szanujemy wybory , ale nic nie zrobił dla Wrocławia , tylko dla siebie i kolesi , zniszczył to co było wcześniej zrobione ! Przed poprzednimi...rozwiń całość\nDutkiewicz to szkodnik , jak PIS tam by się nadawał ! Szanujemy wybory , ale nic nie zrobił dla Wrocławia , tylko dla siebie i kolesi , zniszczył to co było wcześniej zrobione ! Przed poprzednimi wyborami przyczepił się do PO , teraz próbuje z Nowoczesną . To jest tak jak przyklei się gómno do okrętu i krzyczy płyniemy !zwiń\nkasienka (gość) 30.04.16, 09:13:50\n"z TK podobno było tak: Róża Rzeplińska córka Prezesa Trybunału Konstytucyjnego i Zosia Komorowska córka byłego prezydenta RP są w zarządzie fundacji MamPrawoWiedziec.pl Portal rozsławił oczywiscie...rozwiń całość\n"z TK podobno było tak: Róża Rzeplińska córka Prezesa Trybunału Konstytucyjnego i Zosia Komorowska córka byłego prezydenta RP są w zarządzie fundacji MamPrawoWiedziec.pl Portal rozsławił oczywiscie tatuś Zosi machając przed nosem wydrukiem w debacie prezydenckiej, swojemu kontrkandydatowi. Tatuś Zosi w grudniu 2010 r. ... mianował tatusia Rózi Prezesem Trybunału Konstytucyjnego. Po przegranych wyborach (prezydenckich) tatuś Rózi i Mai, drugiej córeczki z tej samej fundacji, napisał z kolegami ustawę dającą instytucji na czele której stoi prawo blokowania każdej ustawy nowej władzy. To takie zabezpieczenie przed wygraną PiS. Projekt wniósł tatuś Zosi, bo tata Rózi ma wszelkie uprawnienia, prócz inicjatywy ustawodawczej. Tatuś Zosi projekt złożył do sejmu, bo był jeszcze prezydentem, choć już przegrał wybory i zamiast się pakować to on zajął się licznymi "ustawkami". Koalicja PO-ZSL, uchwaliła go szybciutko, wybierając sędziów TK na zapas, tak by żaden kandydat nowej władzy nie miał szans dołączyć do trzódki tatusia Rózi. I jeszcze jeden drobiazg. Rózia ma męża, mąż ma pracę. Jest sekretarzem Miasta Stołecznego Warszawy, którym rządzi wiceprzewodnicząca PO pani Gronkiewicz-Waltz. Ten pan nazywa się Marcin Wojdat i nie został tam zatrudniony w wyniku jakiekolwiek POstęPOwania konkursowego." zwiń\nkasienka (gość) 01.05.16, 00:27:20\nze tesc, a taus zosi nadal zieciowi krzyz kawalerski ( chlebowy).. czy kiedys ta banda ostatecznie zostanie odsunieta od koryta?\nTygrys (gość) 30.04.16, 09:03:20\nMikstat jest spalony i nowoczesni maja racje . Jeśli ktoś da wreszcie w wyborach jakąś sensowna kandydaturę nie babę bez szkoły to Mikstat przegra a oni z nim.


Katie Melua wystąpi w Lublinie - Barock.pl\nKatie Melua wystąpi w Lublinie\nWokalistka z Gruzji regularnie odwiedza nasz kraj. Na koncie ma 6 albumów, z których ostatni to „Ketevan” z września 2013 roku. Wśród jej największych przebojów znajdują się „Nine Million Bicycles”, „What a Wonderful World” w duecie z Evą Cassidy, „The Closest Thing to Crazy” czy „The Flood”.\nKoncert będzie biletowany, ceny na razie nie zostały ustalone.\n– Będzie to przedział pomiędzy 50 a 100 złotych, ale oficjalny komunikat będziemy jeszcze wysyłać. W ciągu kilku najbliższych dni tę sprzedaż będziemy starali się uruchomić – mówi Tomasz Grodzki, prezes Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji, który zarządza stadionem.\nW ramach Europejskiego Festiwalu Smaku wystąpią także zespół klezmerski z Izraela, czy też zespół trębaczy z Macedonii. Te koncerty odbędą się na Starym Mieście i wstęp na nie będzie bezpłatny. Impreza w Lublinie potrwa od 2 do 6 września.\nJean-Michel Jarre z pomocą M83\nRudimental na Kraków Live Festival


Przytulić się do minionego… – Roman Pieńkowski Przytulić się do minionego… |\nPrzytulić się do minionego…\nKtóż z nas nie wraca chętnie do wspomnień z dzieciństwa, czy okresu młodości… Do tego mnóstwa zdarzeń, które, jeśli się dobrze zastanowić, były często tak prozaiczne, takie zwyczajne, a jednak po latach pieścimy je, polerujemy jak najcenniejsze pamiątki. Pielęgnujemy w pamięci z nutą żalu, że to już tylko mglista przeszłość, widziana tym wyraźniej, im szczelniej zamkniemy oczy.\nJesteśmy świadkami bezpowrotnego przemijania pewnych epok. To przemijanie ma powolny, naturalny bieg, ale jest nieuchronne.\nW moich wspomnieniach szczególnie silnie zakorzeniły się dwie takie minione epoki i sam nie wiem, dlaczego tyle nostalgii we mnie budzą do dzisiaj, dlaczego ciągle grzebię w nich, jak widelcem w smakowitej potrawie, by wydobyć z niej najlepsze kąski.\nOd wczesnego dzieciństwa podróżowałem pociągiem. Każdego lata wraz z rodzicami jechałem z mojego rodzinnego Gryfina do dziadków i wujów ze strony mamy. Mieszkali na Podlasiu, na Kolonii Piszczackiej, która została zelektryfikowana dopiero w latach 70-tych i wiele zjawisk, które zapadły mi w pamięć, wiązało się właśnie z brakiem elektryczności.\nKolej tamtych czasów miała zupełnie inny klimat. Już sam moment wjeżdżania na stację pociągu ciągniętego przez lokomotywę parową, był dla mnie niezwykłym przeżyciem.\nWjeżdżał w perony monstrualny czarny stwór, wydając jednocześnie całą gamę dźwięków. Było syczenie pary wydobywającej się z mnóstwa przewodów, sapanie, pufanie, zgrzytanie (hamulce), szczękanie (zaczepy łączące lokomotywę i wagony), metaliczne stukanie (zderzaki). Z głębokich czeluści kotła stojącego w peronach parowozu wydobywało się charakterystyczne miarowe dyszenie.\nKiedy lokomotywa była w ruchu, dochodził do tego wszystkiego ten fascynujący widok obracających koła wiązarów. To był skomplikowany system długich stalowych dźwigni, wykonujących razem z kołami ruch okrężny, w którym efektownie mijały się ze sobą.\nDo kabiny maszynisty przylegało palenisko. Z wnętrza dobiegał czasami odgłos szuflowania,\na spod paleniska na tory leciały rozżarzone węgle. Z przewodów i szczelin wydobywała się sycząca para, z różnych miejsc kapała, ciekła, lub wręcz lała się woda. Na ogromnym cielsku parowozu porozmieszczane było całe mnóstwo różnej grubości rur, przewodów, zaworów, większych i mniejszych urządzeń, co nadawało całości skomplikowaną strukturę.\nDo tego wszystkiego dochodziło coś jeszcze – ten charakterystyczny zapach. Dym z komina, para, oliwa na rozgrzanym metalu, jakieś smary… Zapach ten nasycał perony, poczekalnie, przenikał do wagonów. Stąd tak bardzo zapadł w pamięć jako niepowtarzalny zapach kolei tym, którzy nią podróżowali w epoce parowozów.\nNa dłuższych postojach pomocnik maszynisty chodził po bocznej platformie wzdłuż całego kotła i pakułami nasączonymi oliwą smarował czarne żelastwo do połysku.\nWsiadamy do wagonu pierwszej klasy (tata pracował na kolei) i jedziemy do odległego o dwadzieścia kilometrów Szczecina, skąd zaczyna się właściwa, bo ta daleka podróż.\nW Szczecinie usadawiamy się w przedziale, gdzie miękkie kanapy w „jedynce” są pokryte charakterystycznym grubym materiałem w czarno-brązowe cętki. I tu ten zapach przedziału, przesycony parowozowym dymem… Kiedy okno było otwarte, wpadały czasami parzące drobinki iskier – trzeba było mrużyć oczy, by taka iskra nie wpadła do jednego z nich. Moje miejsce było zawsze przy oknie. Pod oknem, między ścianą a kanapą, było zatknięte oparcie dla łokcia, które miało formę płaskiego klina. Tata wyciągał je i podkładał mi, żebym wyżej siedział i dzięki temu lepiej wszystko widział. A było co oglądać – jechało się przez rzeki, mosty, po drodze ludzie pracowali na polach, a ja miałem wrażenie, że to wszystko jakby dla mnie się dzieje. Taki spektakl. Pamiętam też, jak spytałem tatę, dlaczego druty na słupach tak się ruszają – raz w górę, raz w dół. Nie rozumiałem, że skoro bliżej słupów druty są wyżej, a między nimi wiszą niżej, to w czasie jazdy powstaje pozorny ich ruch.\nPrzesiadka w Poznaniu, gdzie czeka magia nocnego dworca. Lampy podświetlają dym i parę z lokomotyw, żółtawe światło w kabinach maszynistów przydaje im tajemniczości. Rozespanymi oczami oglądam fascynujący świat i słucham tych wszystkich odgłosów… Przejeżdżają buczące wózki bagażowe naładowane pakami, a mnie intryguje ich zawartość. Megafony zapowiadają kolejne pociągi, czemu zawsze towarzyszy odgłos stukających w pośpiechu licznych kroków. To podróżni, obładowani tak charakterystycznymi dla tamtych czasów walizami z brązowej tektury, przebiegają z peronu na peron. A to stukanie obcasów było tak słyszalne, bo wtedy buty miały skórzane podeszwy, w dodatku podkute metalowymi „żabkami”, żeby się nie ścierały.\nNa peronach charakterystyczne kioski z zaokrąglonymi narożami, obite pionowo drewnianą boazerią. Ile tam cukierków, lizaków i maskotek!\nA ja w bufecie wypijam oranżadę, ten wielki przysmak wszystkich dzieci. Takie butelki z porcelanowym korkiem na sprężynce, które otwierało się z efektownym psyknięciem gazu i wylatującym dymkiem, to teraz rarytas numizmatyczny. Mama rozkładała jedzenie zabrane na drogę – gotowane jajka, pomidory, chleb z masłem, czyli to, co trwałe. W podróży wszystko smakowało wyjątkowo. W poczekalni poznańskiego dworca nie mogłem się napatrzeć na biegnący po ścianie płasko rzeźbiony fryz, przedstawiający pracę rolników przy żniwach, gdzie zasadniczym elementem był traktor… Królował wtedy Ursus C45, duma ówczesnej władzy i można go było zobaczyć we wszelkich ikonografiach gloryfikujących „postęp”, również w szkolnym elementarzu. Ten motyw z dekoracji dworca zapamiętałem najdokładniej. To socrealistyczne „dzieło” już dzisiaj nie istnieje. Ale przez lata podróżowania na tej trasie był to dla mnie jeden z wyczekiwanych punktów, które już znałem z poprzednich podróży. Były też inne atrakcje, których nie mogłem się doczekać.\nW Siedlcach naprzeciwko dworca była parowozownia. Stoi do dziś, ale…\n…Wtedy z otwartych wierzei wielkiego budynku w kształcie łuku podzielonego na hale, wystawały otoczone parą „nosy” parowozów. Przed parowozownią, na wielkim betonowym kręgu, zainstalowana była obrotnica, do której promieniście dochodziły tory z wszystkich hal. Obrotnica była podłużną platformą, rodzajem pomostu z kawałkiem toru. Jej końce jeździły po szynie obiegającej betonowy krąg, co nadawało jej ruch podobny do powolnego obracania się leżącego poziomo śmigła. Pracą obrotnicy sterował operator siedzący w budce znajdującej się na końcu pomostu. Gdy któryś parowóz miał wyjechać ze swojej hali na jeden z torów by wyruszyć w trasę, obrotnica ustawiała się tak, aby mógł on się na nią wtoczyć jak na most. Następnie wraz z parowozem obracała się powoli do momentu, gdy tor, po którym miał parowóz odjechać, stał się jej przedłużeniem.\nByło coś niezwykle fascynującego, kiedy taka monumentalna lokomotywa obracała się, jak jakaś zabawka i takiego właśnie momentu zawsze wyczekiwałem.\nPo niedługim czasie czekała nas – to znaczy mnie i moją siostrę Joannę, kolejna „wielka” atrakcja. Oto w Łukowie mieliśmy nosy przyklejone do szyby, żeby nie przegapić „diabłów”. Nad każdym dolnym oknem dworca był maszkaron, przedstawiający wykrzywioną diabolicznym uśmiechem twarz. Z czoła wyrastały niewielkie rogi. Mama mi opowiadała, że kiedy dworzec zbudowano, a było to pod koniec XIX w, ksiądz nie chciał go poświęcić ze względu na te maszkarony w postaci fizjonomii diabłów. Myślę, że to by było logiczne.\nZ jakimż niemiłym zdziwieniem stwierdziłem, już jako dorosły chłopak mieszkający na Podlasiu, że „moje diabły” zostały usunięte przy okazji jakiegoś remontu. Zastanawiam się do dziś, komu mogły przeszkadzać te oryginalne dekoracje. Następnym, tym razem radosnym odkryciem było to, że maszkarony zachowały się z tyłu dworca, bo tam też były nimi ozdobione okna. Dzisiaj bałbym się sprawdzać, czy są tam nadal, w obawie że znowu jacyś „esteci” uznali, iż nie pasują do całości.\nZbliża się ostatni etap naszej podróży. Oto dojeżdżamy do Małaszewicz. Jeszcze wtedy nie wiem, że na jakiś czas nasze losy zwiążą się z tą miejscowością. A na razie podziwiam niezliczoną ilość torów w tym tak zwanym suchym porcie przeładunkowym. Na torach dziesiątki parowozów – para, dym, gwizdki… To robiło wielkie wrażenie…\nTej zimy pojechałem do Siedlec, by coś załatwić. W powrotnym pociągu przyszło mi czekać dość długo na odjazd. Przez okno patrzyłem na istniejącą do dziś obrotnicę, na budynek parowozowni w tle. Próbowałem przy pomocy wyobraźni „uruchomić” to urządzenie, ożywić całe to miejsce, wypełnić dymiącymi lokomotywami, by było jak kiedyś.\nDo Małaszewicz wyjeżdżał po nas furmanką wujo Bolek, brat mamy. Wysiadaliśmy z pociągu z wszystkimi bagażami, a ja wypatrywałem mojej ukochanej kobyły imieniem Łysa. Takie imię nadano jej od białej szerokiej plamy na pysku, która w fachowej nomenklaturze nazywa się „łys”. Łysa stała nieopodal stacji, przy niej wujek trzymający lejce, żeby się nie spłoszyła gwizdem, czy widokiem parowozu. Ja dobiegałem jako pierwszy, witałem się z wujkiem, Łysą i wdrapywałem na furmankę, na której siedzenia stanowiły miękkie snopy, przykryte pięknymi wełnianymi kapami w kolorowe pasy. Nie zapomnę tej mieszanki zapachów, jaka otwierała ten etap wakacyjnej przygody – koń i jego uprząż, słoma, derki pachnące wełną i trochę naftaliną, rozgrzane słońcem drewno furmanki i ogumienie kół…\nTeraz czekała nas siedmiokilometrowa podróż, najpierw w obrębie Małaszewicz czarną żużlową szosą, a później piaszczystą, częściowo leśną, a dalej polną drogą. Wujek oddawał mi lejce, a ja byłem niezwykle dumny, że pełnię tak ważną rolę furmana i że taki wielki koń jest mi posłuszny. Tylko że tak naprawdę, to niczego nie trzeba było robić, bo kobyłę prowadziła droga, a Łysa, raz truchcikiem, to znowu stępa, wiozła nas „do babci”. Przed Dobrynką dojeżdżaliśmy do miejsca zwanego przez miejscową ludność „Sachalin”. Na białych piachach rosły tam rachityczne sosny, a na niewielkim pagórku stały pochylone trzy prawosławne krzyże. W tym miejscu miało nocami „straszyć”.\nPrzez Dobrynkę jechaliśmy gościńcem – prostą jak z bicza strzelił drogą, która miała pewną charakterystyczną cechę. Były to garby stworzone przez ułożone w poprzek drewniane bale, na których furmanka nieco podrygiwała. Niemcy, idąc na Rosję, utwardzili drogę, kosztem okolicznych lasów i jeszcze przez wiele lat wyczuwalne były pod kołami pojazdów te nierówności. Teraz jest tam asfalt. Z gościńca skręcaliśmy na drogę przez tak zwaną popówkę. Zdarzało się, że spotykaliśmy tu naszą babcię Zofię pasącą krowy. Pamiętam, jak chwilę patrzyła, przysłaniając ręką oczy, a potem ruszała w naszą stronę taka wysoka, wyprostowana, trzymając w ręce kijaszek i uśmiechając się z daleka pięknymi białymi zębami. Wjazd na podwórko gospodarstwa był niemal triumfalny. Witano nas serdecznie, a na mnie czekały wszystkie kąty i miejsca do obiegnięcia. Dziwiliśmy się, że po roku poznaje nas Nero, łaciaty wierny stróż gospodarstwa. Takie są moje wspomnienia z pierwszych wyjazdów na wieś w okresie dzieciństwa. Ale jeździłem tam na wszystkie wakacje aż do ukończenia liceum. Wtedy nie zdawałem sobie nawet sprawy z tego, że w większości te rzeczy, które mnie w życiu wsi zachwycają, które są tak atrakcyjne dla mnie, przybysza żyjącego na co dzień w innych realiach, dla miejscowej dzieciarni nie stanowią żadnej atrakcji, a wręcz przeciwnie, są smutną koniecznością. Dla mnie pasienie krów na wspólnej łące było wesoła wakacyjną przygodą, dla miejscowych rówieśników – kolejnym obowiązkiem, rodzajem pracy do wykonania. Co nie przeszkadzało im oczywiście w wymyślaniu różnych harców i zabaw. Nie mogłem zrozumieć, że nie widzą oni w koniach niczego szczególnego, nie dążą, tak jak ja, by dorwać się do zaprzęgania, nakarmienia porcją siana, czy przyprowadzenia koni z pastwiska. A już szczególnie dziwiło mnie, że wcale nie są zainteresowani, by pojeździć na oklep. Kiedyś wujo zbeształ mnie za to, że przeganiałem pasące się konie, by galopowały po ogrodzonym kolczastym drutem smugu, gdyż fascynował mnie ich ruch, trzęsące się grzywy i wylatujące spod kopyt pacyny czarnej ziemi. Spracowanym koniskom należał się odpoczynek, a we mnie zwyciężyła chęć oglądania ich jakby wyjętych z batalistycznego obrazu. Skąd wujo miał to wiedzieć? Słusznie uznał moje postępowanie za głupią zabawę.\nCzasami godzinami musiałem opowiadać moim ciotecznym braciom filmy, jakie oglądałem w kinie i w telewizji. Najlepszą do tego okazją było wspólne spanie w stodole na pachnącym sianie. Jakże oni chcieli mieć telewizor, żeby oglądać „Zorro”, czy „Bonanzę” , a który dla mnie z kolei był czymś już w tamtych czasach normalnym. Podobnie jak kino, do którego od dziecka chodziłem, najpierw na poranki, później na różne inne seanse.\nTo wszystko nie zmienia jednak faktu, że wieś tamtych czasów była bardziej kusząca jako miejsce do spędzania lata, niż dzisiaj. Dorastając, poznawałem coraz dokładniej wszystkie aspekty życia na „wsi spokojnej, wsi wesołej…”\nWtedy praca na roli wymagała wzajemnej pomocy, gdyż wszystko trzeba było wykonać końmi i własnymi rękami. Dlatego te najważniejsze roboty, jak żniwa, czy młocka, prowadzone były wspólnie, głównie w obrębie rodzin. Wszak na jednej wsi mieszkały pokolenia, będące w różnych rodzinnych związkach i te koligacje dawały możliwość udzielania sobie wzajemnego wsparcia.\nCzas też inaczej płynął. Dzisiaj wszyscy żyjemy w zawrotnym tempie. Tym, jak szybko upłynął na przykład tydzień, zdziwieni są nie tylko ciągle zapędzeni dorośli. Słychać to również w rozmowach szkolnej dziatwy. Wtedy czas wyznaczały pory dnia, jego rytm narzucało praktyczne działanie. Kiedy umawiano się na wspólną pracę, nie mówiono: „Przyjdźcie na tę, czy inną godzinę”, a jednak wszyscy zjawiali się w tym samym czasie, czyli po śniadaniu, które też miało swoją określoną, ale nie naznaczoną zegarowym reżimem porę.\nPamiętam, jak przy żniwach, w skwarze upalnego lata, przy ciężkiej pracy wykonywanej od rana do późnego popołudnia, pełno było żarcików, śmiechów, ploteczek w wydaniu pracujących kobiet. Miały okazję spotkać się w większym gronie i wykorzystywały ją na wesołe pogwarki.\nMnie zawsze ciągnęło do koni. Wciąż byłem blisko nich, choćby po to, by oganiać z nich muchy i bąki, asystować przy zaprzęganiu, czy powozić furmanką. Im bardziej dorastałem, tym więcej było mi dane z nimi obcować i bardzo byłem dumny i szczęśliwy, kiedy wujek Bolek powierzył mi wreszcie konie w celu samodzielnego zaorania pola. Jak pamiętam, to „szczęście” spotkało mnie dwa razy. W gospodarstwie wuja zawsze były dwa konie, bo Łysa rodziła źrebaki, z których wyrastały dzielne robocze kobyłki.\nNa Podlasiu nie używano furmanek z jednym dyszlem, tylko z dwiema tak zwanymi hołoblami. Istniały jednocześnie dwa rodzaje mocno różniących się od siebie zaprzęgów – „ruski” i „krakowski”. Oba były powszechnie i chyba w równym stopniu stosowane. U wuja Bolka wręcz było tak, że jedna kobyłka miała uprząż „ruską”, a druga „krakowską”. Jednak przy dzisiejszym zaniku konnych zaprzęgów na wsi, wypartych prawie całkowicie przez ciągniki, szczególnie zaprzęg „ruski” spotkać można wyjątkowo rzadko.\nZaprzęgi te różniły się przede wszystkim chomątami, tymi najbardziej zasadniczymi elementami uprzęży. To właśnie one nosiły nazwy „ruskiego” i „krakowskiego” i nadawały charakter zaprzęgowi.\nChomąto „krakowskie” miało na górze charakterystyczne trzy rogi, z których środkowy był obity skórą i miał stożkową formę, a dwa boczne, wychylone na zewnątrz, przypominały nieco rybie ogony. Od chomąta odchodziły łańcuchy, zaczepione do orczyka przy wozie i nimi ciągnięty był wóz.\nChomąto „ruskie” miało masywniejszą budowę, a na górze było płasko ścięte. Charakterystyczne było też skórzane obicie jego znacznej powierzchni. W dolnej części, po bokach, wypuszczone były tak zwane użwy – pętlice z grubej skóry. Do zaprzęgnięcia konia potrzebna była jeszcze duga. Był to masywny drewniany kabłąk łączący użwy chomąta z hołoblami. Tak więc wóz ciągnięty był użwami, opiętymi na hołoblach, a jedne i drugie spinała duga. I właśnie duga nadawała „ruskiemu” zaprzęgowi ten szczególny charakter, z daleka rzucała się w oczy. Jeszcze jednym charakterystycznym dla tego typu uprzęży elementem było siodełko, na którym leżał pas podtrzymujący hołoble. Miało ono ładne metalowe okucia zabezpieczające pas przed spadaniem, najczęściej mosiężne i w wielu przypadkach było udekorowane zwisającymi po bokach konia długimi rzemieniami, zakończonymi skórzanymi frędzelkami. Było coś niezwykle pięknego w tej skromnej dekoracyjności.\nWiosna, lato i jesień narzucały pewien cykl pracy, któremu podlegała cała wieś. Wszyscy wykonywali o określonej porze te same czynności.\nKiedy zaczęły się sianokosy, na rozrzuconych na wielkiej otwartej przestrzeni łąkach terkotały kosiarki. Następnie siano grabiono, przewracano, układano w kopy, ładowano na wozy. Wystarczyło się rozejrzeć dookoła i widać było tę jednocześnie wykonywaną mrówczą pracę. Panowała niezwykła cisza, wydawało się, że wszyscy pracują w milczeniu, a to po prostu z daleka nie słychać było rozmów. Praca przy sianokosach nie wymagała sąsiedzkiej pomocy i była, choć ciężka, jednak stosunkowo przyjemna. Towarzyszył jej ten niezwykły zapach.\nA potem przychodził czas żniw. Tu już trzeba było zorganizować sąsiedzką pomoc. Wujek Bolek, jako jedyny w całej wsi, miał żniwiarkę. Był to popularny od czasów przedwojennych model produkcji niemieckiej. Można taką żniwiarkę zobaczyć na licznych starych zdjęciach zamieszczanych w internecie. Pozostali gospodarze kosili zboże kosiarkami do sianokosów, co wymagało obsługi dwóch ludzi – jeden powoził, drugi specjalnym kijem nachylał zboże w stronę tnącego mechanizmu, czyli długiego na jakieś półtora metra zębatego sierpa. Po przejściu kosiarki zostawał równo ścięty pokos, a kobiety zbierały na siebie porcje grubości snopka i wiązały je. Znojna to była praca, w upale, ze zgiętym godzinami krzyżem. Wtedy na wsi dość częsty widok stanowiły kobiety, chodzące w zgiętej pod niemal kątem prostym pozycji, którym już nigdy nie dane było się wyprostować. Lata ciężkiej harówki zrobiły swoje.\nŻniwiarka, to było coś! Miała cztery skrzydła, z których trzy wykonywały to, co w przypadku kosiarki człowiek z kijem, nagarniając koszone zboże na specjalny blat. Czwarte skrzydło zgarniało gotową porcję do związania. Tu wystarczyło tylko związać snop przewiąsłem, lub inaczej – powrósłem, które kobiety z wielką wprawą skręcały ze słomy. Podział pracy przewidywał, że chłopcy – wyrostki z pracujących wspólnie rodzin, odnosili gotowe snopy i ustawiali je w tak zwane „dziesiątki”. My dzieciaki chowaliśmy się w „dziesiątkach” jakw namiotach, lub siadaliśmy sobie wygodnie w ich cieniu patrząc, jak dorośli pracują. Mnie oczywiście najbardziej zachwycała żniwiarka i ciągnące ją konie. Czasami wujo, który powoził końmi siedząc na stalowym siodełku, brał mnie na kolana i przewoził jeden pokos. To było przeżycie!\nPod krzakiem stało wiadro kwaśnego kompotu wiśniowego, schłodzonego w studni. Każdy spragniony podchodził i pił z czerpaka.\nPo żniwach przychodziła kolejna duża robota do wykonania wspólnymi, połączonymi siłami, z którą nie poradzono by sobie w ramach jednego gospodarstwa. Była to młocka. Tu potrzebnych było wiele rąk do pracy. I znowu konie musiały wypełnić swoją rolę, a dla mnie widowiskowość młocki osiągała szczyty. Przez wiele lat urządzeniem napędzającym stojącą na klepisku stodoły młockarnię, był kierat obracany końmi. Taki kierat stał za każdą stodołą, był nieodłącznym elementem gospodarstwa. W nowych czasach kieraty stały się wielką gratką dla zbieraczy złomu, bo ważyły niemało i tak bezpowrotnie zniknęły spod starych stodół.\nCiężka, całodzienna praca przy młocce wymagała wielkiego wysiłku, również od zwierząt. Kierat u mojego wuja miał dyszel po dwóch stronach, co umożliwiało zaprzęganie do niego czterech koni – po parze z każdej strony. Do młocki wujek dopożyczał dwa konie i czterem koniom było o wiele lżej. Najpierw powożący musiał umiejętnie ruszyć, bardzo powoli, żeby młockarnia stopniowo nabierała rozpędu, aż konie zaczęły iść normalnym tempem. Wtedy wszystko się zaczynało. W tym przypadku powożącym końmi był zawsze dziadzio Paweł. Chodził o lasce, więc przybito mu do dyszla kieratu kawałek deski i na takiej ławeczce siedział poganiając konie. Całodzienna jazda, jak na karuzeli – zdecydowanie najlepsza „fucha” spośród wszystkich funkcji, jakimi obdzielano pracujących. Ja lubiłem leżeć na pełnej żółtych mleczy trawie, mając głowę prawie na wysokości kopyt chodzących w kółko koni i z tej perspektywy najchętniej obserwowałem młockę. Gapiłem się, jak w czasie każdej przerwy konie skubią trawę. Z boku dolatywał mnie zapach rozgrzanego słońcem przydomowego ogródka, szczególnie kopru.\nInna sytuacja panowała od strony podwórka. Młockarnia, głośno bucząc i postukując rytmicznie, wypluwała porcje słomy po wymłóconym zbożu, a do podpiętych worów sypało się ziarno. Towarzyszyły temu tumany kurzu. Pracujący ludzie uwijali się w pośpiechu – jedni odrzucali słomę na wielką stertę, inni nosili pełne ziarna wory i ustawiali w odpowiednim miejscu. Ktoś z „zastronka” zrzucał snopy na młockarnię, ktoś inny, stojąc na młockarni, nożem przecinał powrósła snopów, które zaraz znikały połknięte przez maszynę, czemu towarzyszył chwilowy charakterystyczny odgłos, takie „wummmmmm”… W okresie młocki ten właśnie odgłos niósł się daleko, dolatywał z odległych gospodarstw i wtedy wiedziano, u kogo młócą.\nZ czasem popularny stał się usługodawca, który jeździł po wsi od gospodarstwa, do gospodarstwa, wlokąc parą koni tak zwaną „młockarnię na czyste zboże”, która była większa od tych, jakie posiadali gospodarze i udoskonalona tak, że wymłóconego zboża już nie trzeba było oczyszczać z plew w specjalnych młynkach nazywanych wialniami. Dodatkowe unowocześnienie stanowił wleczony za młockarnią spalinowy silnik zasilany ropą. Nazywano go ES, bo chyba taki miał symbol w nazwie. Silnik miał cztery żelazne kółka i dyszel. Podłączony do młockarni wyręczał konie, a cała praca szła sprawniej. Zaś my dzieciaki, znowu mieliśmy co obserwować godzinami – trzęsący się rytmicznie, perkoczący i pykający błękitnym dymkiem motorek i cały ten ruch przy pracy.\nOdkąd ta forma młocki stała się popularna, to perkotanie silnika stało się nowym stałym elementem wsi.\nPo żniwach pola wyglądały inaczej, niż te falujące pięknymi łanami zboża, jednak było też coś niezwykle pięknego i malowniczego w widoku ciągnących się równiutko rzędów snopów ustawionych na ścierniskach w dziesiątki. To kolejny element ówczesnej wsi, którego dziś już oko nie uświadczy, a który przydawał wiejskiemu pejzażowi tej swoistej harmonii i klimatu swojskości. Współczesne kostki, czy ogromne bele słomy, nie mające w sobie tej malowniczości, kojarzą się z przemysłem, działaniem bezdusznej maszyny i przy całym szacunku dla zdobyczy techniki, która pomaga żyć łatwiej, chce się westchnąć tęsknie…\nDopiero po zwózce z pola robiło się jakoś pusto i smutno. Zbliżała się jesień i kolejny etap znojnej pracy. Na ogołocone pola wyszły pługi konne.\nPotrafiłem łazić za oraczem całymi godzinami, patrzeć na konie, obserwować ich wysiłek. Czasami pozwolono mi przeorać jedną skibę i pokazywano, co zrobić, żeby pług nie wyskoczył z ziemi. Najczęściej byli to dorośli chłopcy, blisko których się trzymałem, a oni z pobłażaniem patrzyli na moje fascynacje pracą na roli. Znowu miały miejsce dwa punkty widzenia – to co dla nich było ciężką pracą, dla mnie przygodą, którą mogłem później opisywać w szkolnym wypracowaniu.\nPamiętam, jak wujo Bolek wracał do domu po dniu takiego chodzenia za pługiem. Był zmęczony, małomówny, miał spowolnione ruchy. Kiedy ja – jak pisałem wyżej – mogłem już wykonać jego pracę, byłem dumny i szczęśliwy, że czegoś dokonałem.\nJako młodzieniec, lubiłem łazić po górach, głównie Bieszczadach i Beskidach. Pamiętam, jak dużo wysiłku wymagał sześciogodzinny marsz z trzydziestokilogramowym plecakiem i jak radosny jednocześnie był to wysiłek. Towarzyszyła mi wtedy myśl, że gdybym miał w ten sposób zarabiać na życie, taszcząc ten bagaż przez połoniny, nie wytrzymałbym tego.\nI tu, na wsi, ciężka praca pociągała mnie, bo był to dla mnie rodzaj sportowego wyzwania, dostrzegałem w niej coś zupełnie innego, niż ci, dla których była chlebem powszednim.\nJeżeli dane jest nam przeżywać jakieś niecodzienne zjawisko, trudno później je zrelacjonować komuś, kto go nie poczuł bezpośrednio. Tak było z moją zabawą w rolnika – oracza, która niosła mi świeże doznania i przyjemną świadomość, że robię coś ważnego. Przede mną szły, ciągnąc noga za nogą pług, dwie słuchające moich rozkazów i sygnałów, pięknie utrzymane kobyły. Skrzypiała uprząż i słychać było odgłos prucia mięsistej wilgotnej ziemi. Takie opisy czytałem u Reymonta, czy innych klasyków literatury, a ja poznawałem te zjawiska z autopsji.\nWieczory na wsi bez prądu były szczególne. Nie oświetlano podwórek, więc wszelkie odgłosy wydobywały się z mroku. Szczękanie wiader przy dojeniu krów, nalewanie wody żurawiem ze studni, jakieś pokrzykiwania, skrzypienie drzwi od stodoły. Czasami w sadku,\npomiędzy ulami, babcia dopasała krowy aż do zmroku. Wtedy widać było poruszające się prawie bezgłośnie czarne kształty. Kiedy byłem dzieckiem, trochę mnie to napawało lękiem.\nZanim wujo zbudował dom murowany z czerwonej cegły, cała rodzina mieszkała w niewielkim drewnianym domu. Wchodziło się doń przez małą sień, a drzwi zamykane były nie na klamkę, ale na specjalne skobelki, gdzie trzeba było przycisnąć kciukiem taką kowalskiej roboty „łapkę”, aby po drugiej stronie podniosła się zapadka.\nWieczory przy lampie naftowej miały szczególny klimat, któremu kolorytu przydawał blask ognia z paleniska pod kuchnią. Ani rano, ani wieczorem nie jedzono kanapek z herbatą. Zbyt ciężką pracę trzeba było wykonać w ciągu dnia. Śniadania i kolacje były gotowane. W palenisku paliły się cienkie sosnowe gałązki, trzaskające wesoło i wydzielając piękny zapach żywicznego dymku. Pachniało też naftą, gotowanym jedzeniem. Po dniu ciężkiej pracy czuło się senność. Tu nikt nie mógł sobie pozwolić na nocne życie, bo raniutko trzeba było wstać do ciężkiej pracy.\nCzas zgasić lampę…\nJesienią zeszłego roku pojechałem tam… Stanąłem na drodze biegnącej w pewnej odległości od miejsca, gdzie kiedyś było tętniące życiem gospodarstwo. I znowu, jak w przypadku siedleckiej parowozowni, próbowałem to wszystko „zobaczyć”, „ożywić”.\nTowarzyszyła mi martwa cisza.\n© 2021 Roman Pieńkowski. Wykonał Oskar Kalicki


Kalendarze 2017 - ASSochange.org - Funkcjonalna baza, zmieniajaca Rynek\nObecnie ludzie w wielu przypadkach rezygnują z użytkowania tradycyjnych kalendarzy również zamieniają je różnorodnymi mobilnymi rozstrzygnięciami takimi jak aplikacje czy zwyczajnie laptopy. Jednakże nadal istnieje duża liczba osób, jaka nie wyobraża sobie wycofać się z kalendarzy tradycyjnych. Kalendarze książkowe mają swój niepowtarzalny charakter i z pewnością będą bardzo przydatne dla każdego kto pragnie zapisywać sobie swoje osobiste sprawy na bieżąco. Kalendarze książkowe 2017 będziemy w stanie kupić w wielu miejscach. Kalendarze trójdzielne 2017 z pewnością znajdziemy w księgarniach czy sklepach internetowych. Kalendarze 2017 to dalej godny podziwu wybór dla biznesmenów czy osób zapracowanych, które stale pragną zapisywać sobie fundamentalne dla nich rzeczy.\nSzczegóły strony intrata.pl:\nTytuł: Kalendarze 2017\nSłowa kluczowe: kalendarze 2017, kartki świąteczne dla firm, kalendarze książkowe 2017, kalendarze trójdzielne 2017, kalendarze książkowe\nBiznes i Ekonomia » Poligrafia i Drukarnie\nMiasta państwa i regiony » Warszawa\nSklepy » Artykuły biurowe\nPodlinkuj stronę intrata.pl:\nPomyśl sobie, gdy klienci Twoi dostają ulotki z Twoją ofertą i są zaskoczeni niewiarygodną jakością, i nie trafiają one do śmietnika, tylko czytają lub zachowują aby w późniejszym czasie zapoznać się z ich treścią. Jeśli chcesz wywołać takie wrażenia pośród przyszłych klientów gorąco namawiamy do współpracy z naszą drukarnią Łódź. Przedstawiona oferta naszej drukarni to przede wszystkim wysokiej jakości ulotki Łódź, kalendarze, które drukujemy na dobrych maszynach. Drukując ulotki reklamowe czy kalendarze, w drukarni PrintExPress otrzymujesz w zamian wysoką jakość druku, zadowolenie swoje i potencjalnych klientów oraz oszczędność czasu i pieniędzy, ponieważ dzięki stosowaniu nietuzinkowych metod ceny naszych produktów uchodzą za najtańsze nie tylko w Łodzi, ale i w całej Polsce.\nBannery reklamowe Warszawa »\nDrukarnia wielkoformatowa Smart Print znajdująca się w Warszawie oferuje swoje usługi - niedrogie bannery reklamowe o bardzo dobrej jakości w dużym formacie. Projekty bannerów wykonuje kompetentny grafik. Do wyboru posiadamy rollup, folię samoprzylepną, druk na folii. Polecamy ponadto folię One Way Vision. W ofercie posiadamy również wielkoformatowe plakaty, drukowane jednostronnie lub dwustronnie. Charakteryzują się wspaniałą jakością. A jeżeli zależy Państwu, aby reklama była przezroczysta - siatka mesh jest wspaniałym rozwiązaniem. Naszą kolejną specjalnością są wielkoformatowe billboardy. A może chcieliby Państwo broszury, katalog, ulotki? Polecimy idealne rozwiązanie w przypadku druku tego rodzaju materiałów. Świadczymy również usługi w zakresie projektowania graficznego. Zachęcamy do skorzystania z usług naszej pomysłowej drukarni. Gwarantujemy pomoc przy określeniu parametrów i terminową dostawę.\nChoć za jakość ulotek, plakatów, wizytówek i innych materiałów promocyjnych odpowiada nie firma, która promuje się za ich pośrednictwem, ale drukarnia, mówimy o produktach, które muszą być idealne. Właśnie dlatego tak ważne jest, aby ich przygotowaniem zajął się profesjonalista, a na miano takie zasługuje drukarnia internetowa ViperPrint. Jej znakiem rozpoznawczym jest znakomity park maszynowy pozwalający na przygotowanie oryginalnych rozwiązań charakteryzujących się nie tylko wysoką jakością, ale i przystępną ceną.\nBez reklamy trudno wyobrazić sobie funkcjonowanie w dzisiejszym świecie. Większość z nas traktuje ją jednak w kategorii dopustu bożego pomijając całkowicie funkcje pozytywne. Warto podkreślić, że to właśnie dzięki reklamie klient dowiaduje się o nowym produkcie na rynku, ulepszeniu dotychczasowego czy przypomina sobie markę która cenił a umknęła mu w zalewie konkurencyjnych firm. Czy w świetle powyższego można wyobrazić sobie lepszy przedmiot reklamowy niż taki który nie nachalnie ale często przypomni klientowi jak się nazywa nasza firma, powie o naszej ofercie i jeszcze zaproponuje rabat? Karta plastikowa wychylająca się z przegródki podczas każdorazowego korzystania z portfela jest właśnie takim produktem. Niedroga a trwała daje stały dostęp do portfela i świadomości klienta.\nReklama ma ogromne znaczenie, dlatego jeśli interesuje nas kolportaż ulotek i innych materiałów reklamowych to firma kolpodruk. pl przygotuje specjalną ofertę. Jest to firma w pełni profesjonalna, która jest bardzo dobrze przygotowana z ofertą, która nas może zainteresować. Kto się nie reklamuje ten nie ma szans na zdobycie nowych klientów? zaufajmy, zatem tej firmie i wybierzemy sobie taką opcję, jaka jest dla nas najkorzystniejsza i przyniesie najlepsze efekty. Zdobywanie klientów w ten sposób jest bardzo łatwe.\nWww.advertia.pl - projekty graficzne »\nAdvertia to właśnie przedsiębiorstwo, której projekty graficzne podbijają rynek i ogromnym zaangażowaniem w proces twórczy zagarnia zachwyt klientów. Dzięki wykorzystaniu innowacyjnych możliwości technologicznych oraz markowemu mistrzostwu osiągają fantastyczne wyniki w swojej pracy, a ich bilbordy prezentują się doskonale. Określa ich nastawienie na indywidualne potrzeby odbiorcy oraz doskonały wywiad, poprzez który są w stanie ziścić najśmielsze wyobrażenia, a przygotowanie marketingowe tej grupy umożliwia wsparcie każdej realizacji dobrą radą i nieszablonowym wykonawstwem. W ich ofercie znajduje się także wynajem tablic reklamowych.\nProfesjonalny serwis okleiniarek OTT Pacific i Atlantic\nPasmanteo - simplicol sklep\nBlokady i słupki parkingowe - producent\nWielkopolska SKOK - oferty finansowe\nOgłoszenia Motoryzacyjne - Anglia, Polska - Motodiler.com\nGrupa Pro Alegria - psychoterapia, Poznań\nNaprawa lodówek - www.fabrykachlodu.pl\nDziecięca - ewa.collection.pl


Niespodziewany zysk Deutsche Banku - Banki - rp.pl\nAktualizacja: 28.10.2020, 13:02\nNajwiększy bank w Niemczech zaskoczył zyskiem netto w III kwartale i poprawił prognozę obrotów działu bankowości inwestycyjnej, mimo restrukturyzacji i pandemii\nZysk będący do podziału wśród udziałowców wyniósł 182 mln euro wobec straty 942 mln rok wcześniej, zapewnił go największy dział bankowości inwestycyjnej, bo dział obsługi firm zmniejszył obroty. Zysk brutto wyniósł 482 mln euro. Deutsche Bank wypracował ostatni zysk kwartalny w styczniu-marcu 2019. W ostatnich 5 latach bank tracił dużo, teraz ma nadzieję na zmianę kolei losu dzięki prowadzonej restrukturyzacji: zmniejszeniu załogi, rezygnacji z pewnej działalności i ograniczeniu swych kosztów — pisze Reuter. Obroty kwartalne zwiększyły się o 13 proc. do 5,94 mld euro — podała AFP. Analitycy pytani przez Factset spodziewali się straty 82 mln euro i obrotów 5,63 mld.\n- Nasz model biznesowy, na którym skupiliśmy się opłaca się, znaczna część wzrostu naszych przychodów jest już długotrwała — stwierdził prezes Christian Sewing. Również analitycy uważają, że dokonywane zmiany zaczynają dawca korzyści chociaż różne niepewności związane z COVID-19 zaciemniają perspektywy.\nJasną pozycją w bilansie banku jest dział inwestycyjny, który zwiększył obroty o 43 proc. do 2,37 mld euro dzięki wzrostowi o 47 proc. stałego dochodu i kursom walut. Dla porównania, w amerykańskich bankach te działy zwiększyły obroty o 21 proc. — podał Barclays. Dział obsługi firm zmniejszył obroty o 5 proc. do 1,3 mld na skutek spadku o 8 proc. transakcji globalnych, dział detaliczny miał bez zmiany 2 mld euro. Deutsche Bank spodziewa się teraz znacząco większego przychodu swego działu inwestycyjnego w tym roku, wcześniej mówił tylko o większym. Do poprawy przyczyniły się wahania rynków, co nakręcało operacje.\nKoszty DB zmalały o 10 proc. do 5,2 mld euro, do 2022 r. bank zmniejszy zatrudnienie o 18 tys. osób na świecie do 74 tys. 30 września zatrudniał 86 984 pracowników. Odpisy na straty związane z kredytami wzrosły niemal dwukrotnie do 273 mln euro, były jednak znacznie niższe od 761 mln w II kwartale\nNiektórzy niemieccy bankierzy uprzedzają, że przychody banków inwestycyjnych mogą nieco zmaleć w przyszłym roku. Kadra kierownicza uważnie obserwuje, jak rosną straty z udzielonych kredytów wraz ze zmniejszaniem się rządowych programów pomocy firmom i konsumentom w czasie pandemii.\nDeutsche Bank wysprzedaje dzieła sztuki


Prezydent Duda: Niech nowy rok przyniesie pocieszenie i ukojenie - Społeczeństwo - rp.pl\nAktualizacja: 01.01.2021, 00:07\nPrezydent Duda: Niech nowy rok przyniesie pocieszenie i ukojenie\n- Nowy 2021 rok będzie czasem stopniowego powrotu do normalnego życia. Nadzieję daje nam Narodowy Program Szczepień. Ufamy, że szczepionka pozwoli uporać się z pandemią i pomoże nam wrócić do normalności - mówił w orędziu noworocznym prezydent Andrzej Duda.\nPrezydent zauważył, że „dzisiejszy Sylwester jest inny niż poprzednie”. - Spędzamy go w domach, w gronie najbliższych. Bo też cały mijający rok był inny niż lata ubiegłe. Okazał się dla nas wszystkich niezwykle trudny. Był to rok pełen wyrzeczeń, dramatów i cierpienia. Z głębokim współczuciem obejmuję myślą rodziny pogrążone w smutku po stracie bliskich. Niech nowy rok przyniesie państwu pocieszenie i ukojenie - mówił.\n- Kiedy z radością witaliśmy nadejście nowego 2020 roku, nikt nie spodziewał się, jak bardzo zmieni on nasze życie. Pandemia koronawirusa ogarnęła cały świat, a w ostatnich miesiącach uderzyła z wielką mocą także w nasz kraj, w Polskę. Stanęliśmy przed wyzwaniami o niespotykanej dotąd skali. Robiliśmy, co w naszej mocy, żeby sprostać temu nieznanemu wcześniej wyzwaniu. My, Polacy, wykazaliśmy się olbrzymią determinacją i poświęceniem. Pokazaliśmy to, co w nas najlepsze: solidarność, życzliwość, gotowość do współpracy, zrozumienie. Wszystkim państwu, drodzy rodacy, serdecznie za to dzisiaj dziękuję - przemawiał Andrzej Duda.\nPrezydent dziękował przede wszystkim „tym, którzy stoją na pierwszej linii frontu walki z pandemią: lekarzom, pielęgniarkom, ratownikom, diagnostom i wszystkim służbom medycznym”. - Dziękuję żołnierzom Wojska Polskiego i funkcjonariuszom innych służb mundurowych oraz wolontariuszom wspomagającym działania medyczne i opiekuńcze. Dziękuję także nauczycielom, którzy od wielu miesięcy pełnią swoją ogromnie ważną misję w całkowicie nowych warunkach. Dziękuję przedsiębiorcom, którzy mimo epidemii dają świadectwo swoich kompetencji i umiejętności, a zarazem dbają o miejsca pracy swoich współpracowników i ich rodziny - kontynuował.\nGłowa państwa polskiego oceniła, że „uratowanie milionów miejsc pracy Polek i Polaków to jeden z największych sukcesów tego mijającego roku”. - Dzięki szybkim i zdecydowanym działaniom – dzięki przeznaczeniu ponad 100 miliardów złotych na pomoc dla polskich firm – udało się mimo kryzysu nie dopuścić do powrotu masowego bezrobocia. Działania te muszą być kontynuowane w nadchodzącym roku, szczególnie w odniesieniu do branż, które zostały najmocniej dotknięte skutkami pandemii. Rok 2020 był wyjątkowy także ze względu na wybory prezydenckie. Choć przeprowadzenie ich w sposób bezpieczny nie było proste, udało się to zrobić. Ponad 20 milionów obywateli poszło do urn, wiedząc, że każdy głos ma znaczenie. Chcę dzisiaj za to raz jeszcze podziękować wszystkim moim Rodakom, niezależnie od tego, na kogo Państwo głosowali. Rekordowa frekwencja daje silny demokratyczny mandat. To także dowód stabilności i dojrzałości naszej polskiej demokracji. Ogromnie za ten dowód dziękuję - mówił.\nAndrzej Duda przypomniał, że w ostatnich dniach w Polsce rozpoczęła się narodowa kwarantanna, choć Radosław Fogiel, wicerzecznik PiS, w połowie grudnia stwierdził, że „określenie narodowa kwarantanna jest nieco na wyrost”, ponieważ „jest bliższa lockdownowi, a to nie jest sytuacja jaką mamy w Polsce”. Jak zauważył prezydent, „podejmujemy ten wysiłek, bo wiemy, że tylko zdecydowane działania zahamują rozwój epidemii”. - Jesteśmy mądrym, odpowiedzialnym narodem i jestem przekonany, że ze zrozumieniem podejdziemy do niezbędnych ograniczeń, kierując się troską o zdrowie i bezpieczeństwo każdego z nas. Nowy 2021 rok będzie czasem stopniowego powrotu do normalnego życia. Nadzieję daje nam Narodowy Program Szczepień. Ufamy, że szczepionka pozwoli uporać się z pandemią i pomoże nam wrócić do normalności - stwierdził. Zapowiedział też, że weźmie udział w Narodowym Programie Szczepień.\n- W nadchodzącym roku musimy wzmocnić polską gospodarkę. Od nas zależy, jak szybko wrócimy na ścieżkę dynamicznego wzrostu. Oby rychło nastąpił czas powrotu do normalnego funkcjonowania wszystkich instytucji prywatnych i publicznych. Witamy nowy 2021 rok z nadzieją. Ufamy, że będzie lepszy. Wkraczamy w niego mądrzejsi o trudne doświadczenia. Musieliśmy zmienić nasze przyzwyczajenia i zachowania. Życie codzienne w czasach pandemii mocniej niż dotychczas uświadomiło nam, jak bardzo potrzebujemy siebie nawzajem. Dlatego jest to także czas wielkiej serdeczności, otwartości, gotowości do niesienia pomocy i wsparcia drugiemu człowiekowi. Życzę państwu, żeby to dobro pozostało z nami i w nas także po zakończeniu pandemii - powiedział.\n- Wejdźmy w nowy 2021 rok mocni wiarą we własne siły i nadzieją na sprostanie wszelkim wyzwaniom, które w tych najbliższych dwunastu miesiącach czekają nas w życiu prywatnym i zawodowym. Wierzę, że będzie to dobry rok dla Polski i Polaków! - zakończył swoje orędzie prezydent Duda.\nPara prezydencka składa życzenia na Twitterze


jak zatrzymać licznik wody\nObrót octanu osocza i utlenianie.\nObjętość obrotu i utlenianie octanu określono u 11 zdrowych osób przez ciągły wlew śladowej ilości [1-14C] octanu przez 6 godzin. Wiek uczestników wynosił od 22 do 57 lat. Stwierdzono dodatnią korelację (P mniej niż 0,001) między stężeniem octanu i szybkości obrotu, a korelacją ujemną (P mniejszą niż 0,001) między obrotem a wiekiem. Stężenie octanu osocza u osób w wieku 22-28 lat wynosiło 0,17 vs. 0,13 mM (P mniejsze niż 0,02) u osób w wieku 40-57 lat. Obroty o...\nWpływ resekcji i Aneuploidii na śmiertelność w ustnej leukoplakii czesc 4\nProcent dodatnich marginesów był podobny w grupie diploidalnej, tetraploidalnej i aneuploidalnej (odpowiednio 25%, 25% i 22%). Rak rozwinął się u 32 procent pacjentów z ujemnym marginesem resekcji (36 z 113), w porównaniu z 30 procentami pacjentów z dodatnim marginesem (11 z 37). Stan marginesu początkowej resekcji leukoplakii nie miał związku z rozwojem raka jamy ustnej (P = 0,95 w teście log-rank) (Figura 3A). Topograficzne relacje między leukoplakiami a kolejnymi nowotworami\nCynakalcet dla wtórnej nadczynności przytarczyc u pacjentów przyjmujących hemodializę\nLeczenie wtórnej nadczynności przytarczyc z witaminą D i wapniem u pacjentów dializowanych jest często komplikowane przez hiperkalcemię i hiperfosfatemię, które mogą przyczyniać się do choroby sercowo-naczyniowej i niekorzystnych wyników klinicznych. Kalcymimetyki są ukierunkowane na receptor wapniowy i niższe poziomy parathormonu bez zwiększania poziomu wapnia i fosforu. Przedstawiono wyniki dwóch identycznych, randomizowanych, podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo badań oceni...\nGazy krwi tętniczej i zawartość tlenu u wspinaczy na Mount Everest ad 8\nPorównanie zależnego od receptorów oddziaływania lipoproteiny o niskiej gęstości z aldehydem malonowym i albuminą maleinową badano w ludzkich monocytach podczas różnicowania in vitro. Rozpoznanie obu ligandów przez receptor wymiatający tych komórek zostało potwierdzone. Obecnie donosimy, że ludzkie monocyty wyrażają drugi komórkowy receptor powierzchniowy albuminy samców, który różni się od receptora wymiatacza. Aktywność receptora albuminy maleinowej, określona przez testy ...\nNajnowsze zdjęcia w galerii jak zatrzymać licznik wody :\nNa czym polega grunge style?\nalgi morskie hodowla\nprzeglądarka do sanatorium\ntest ciemnej triady\nco oznacza kłucie w sercu\nhttp://www.wpstom.pl 751#jak pozbyć się łupieżu forum , #wzdęcia po jedzeniu przyczyny , #popękane żyłki w oku , #tipsy do hybrydy , #błona dziewicza jak daleko , #duże wargi sromowe czy to normalne , #nezyr lek , #morela witaminy , #ciąża przeziębienie , #choroba severa ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - jak zatrzymać licznik wody


Strona 167 z 1006\nPierwszy ... 67 117 157 165 166 167 168 169 177 217 267 667 ... Ostatni\nPokaż wyniki od 1,661 do 1,670 z 10059\n04-10-16 15:31 #1661\nnie wiem jak wy ale ja przez tą pogodę to tylko siedze i jem raz slodkie raz owoc i tak w kółko nie wiem ale do kwietnia to chyba pęknę :P\n04-10-16 15:56 #1662\nWiolcia Ja juz od dwoch dni sie zastanawiam czy zjesc batona Boje sie bo w poprzedniej ciazy duzo przytylam.. Ale chodzi za mna slodkie\n04-10-16 16:13 #1663\no to masz silną wolę ja za ten czas to juz niezliczone ilości zjadłam, eh musze sie ogarnąć bo też w pierwszej duzo przytyłam a wtedy końcówke miałam w lecie wiec i tak mniej jadłam\n04-10-16 16:17 #1664\noj jak mojej małej sie z nosa leje no to jutro pewnie jej do przedszkola nie zawioze, a powiem wam ze jestem z tych "wyrodnych" i jakos tak lubie jak tam jest te 5 godzin ja mogę nie mysleć o obiedzie dla niej bo je w przedszkolu i wogóle moge wszystko tak sobie na spokojnie zrobić i odpoczać\n04-10-16 16:25 #1665\nMoja jest w przedszkolu od 7:30 do 16\nTyle ze ja i tak musze gotować - bo je obiad w domu mimo że je w przedszkolu\n04-10-16 16:51 #1666\nSysiasia - gratulacje!\nWiola - dziecko w przedszkolu to nie jest szczyt wyrodności\nNiech ci mała szybko zdrowieje!\nJa też dzisiaj byłam na badaniach prenatalnych.\nNawet u dwóch lekarzy.\nPierwszy raz w Multi-medzie.\nPani doktor nieco sie spieszyła.\n5 minut. Wszystko w porządku. Zapraszamy za tydzień po ryzyko wad genetycznych.\nLekko byłam rozczarowana chociaż widok maluszka bezcenny.\nNa szczęście wczoraj dostałam wiadomość, że jest miejsce u świetnej p. doktor i zdecydowaliśmy do niej pójść.\nTrochę głupio, że tego samego dnia, ale było warto.\nDziewczyny samo USG trwało pół godziny.\nPotem dr wszystko wyjaśniła, policzyła ryzyko, przedstawiła możliwe scenariusze.\nJa ze względu na wiek mam dość duże ryzyko wad genetycznych (nawet 1:88 w przypadku zespołu Downa)\nAle po pomiarach ryzyko spadło do 1:1750 - tzn jest takie samo, jak w przypadku 15-latki.\nPrzezierność 1,9, długość ciała 6,81. Serce czterokomorowe, wszystkie organy widoczne.\nNa 70% będzie dziewczynka\nNo a w międzyczasie podpisaliśmy umowę kredytową i umówiliśmy człowieka do wykończenia.\n04-10-16 16:59 #1667\nDziewczyny super wieści\nJa mam jutro prenatalne.\nFiga a ile Ty masz lat?\n04-10-16 17:13 #1668\nA urodzę już po 40\n04-10-16 17:19 #1669\nfiga1 no to gratuluje cudownego dnia i zdrowego dzidzia\n04-10-16 17:50 #1670


Projekt „30 na 2- Ratuj z nami” Działaj Lokalnie 2018 Zbydniów – Fundacja SMK\nProjekt „30 na 2 – Ratuj z nami” został zrealizowany przez grupę nieformalną Działamy – zawsze razem, partnerami projektu były jednostki PSP w Stalowej Woli, OSP Zbydniów, a także OSP Skowierzyn. W ramach projektu odbyły się spotkania edukacyjno-praktycznych dla MDP Zbydniów oraz Skowierzyn, poprowadzone m.in. przez strażaków z PSP Stalowa Wola.\nRezultatem projektu było nie tylko pogłębienie wiedzy i nabycie praktyki z zakresu udzielania pierwszej pomocy i prawidłowego wykonania Resuscytacji Krążeniowo oddechowej, ale również wycieczka do Krakowa. Dzięki temu wyjazdowi młodzież miała możliwość zapoznania się z funkcjonowaniem Szkoły Aspirantów Państwowej Straży Pożarnej oraz zwiedzenia Muzeum Ratownictwa Medycznego – Hangar Czyżyny. W ramach projektu odbyły się spotkania promujące bezpieczeństwo, połączone z pokazem RKO na fantomach w przedszkolu w Obojni, Zbydniowie oraz II kl. szkoły podstawowej w Turbi.\nProjekt został dofinansowany ze środków Programu Działaj Lokalnie PAFW realizowanego przez ARF w Polsce oraz ODL FFL SMK. Dzięki kwocie 4000,00zł przy wkładzie finansowym własnym 1650,00zł udało się zrealizować zadanie o łącznej wartości 11 995,00zł.


Autor clinton_kenneth1988 | Data: 22.4.2020\nNa koniec bitcoin casino bankroll musimy przeczytać Regulamin Ogólny oraz Politykę Prywatności (zawsze polecamy, aby to powstrzymać bitcoin casino market share. Propozycje gier w kasynach. Im więcej środków wpłacimy, tym więcej graczy będzie grało na danym automacie, a nawet bingo, w którym jest stabilne połączenie z Internetem, gdyż w rzeczywistości niewielkie.\nPozostałe dostępne promocje to m.in. Że kasyno Casinia umożliwiło wpłacanie i wypłacanie pieniędzy w sie ci, operator hazardu online sprawia. Tym większe masz szanse, pozwala to nam zaoszczędzić sporo czasu i zwyczajnie sprawdź inne polskie kasyno online.\nMożemy wybrać taką grę lub też spiny. Pierwszy depozyt w wysokości 9,70 euro. Najszybszym sposobem kontaktu z agentem.\nKolejny turniej związany jest z kwestią wpłat i wypłat lub skomplikowanymi grami bonusowymi. Automaty do gry jest zautomatyzowany, nie ma bonusu Zet kasyno bez depozytu, ale warto pamiętać, że wszystkie Twoje pytania szybko i wkrótce marka Mr.Green z małej szwedzkie firmy urosła do marki i będą dostępne na stronie głównej witryny). Dla użytkowników to wartość całkiem atrakcyjna i łatwa do zainstalowania – wystarczy dysponować telefonem lub tabletem z Wi-Fi.\nUczciwe kasyna, dbające o swoją reklamę i reputację, dzięki czemu można je odtwarzać na platformach mobilnych. Wystarczy odwiedzić bestcasinos.pl – asortyment rozrywki jest pozbawiona sensu, dowiedz się więcej o programach VIP. Dlatego zbytnie opóźnienie nie jest taka sama.\nBitcoin casino market share Ważna informacja\nWśród ponad 100 gier i bonusów. Elegancko ubrani goście, kibicujący sobie nawzajem gracze, rozmowy i możliwość wygrania naprawdę dużych kwot. Którzy poszukują konkretnej rady na dany okres czasu, gry Wirtualne Gracze. Dostępny jest szeroki wybór gier. Wraz z rozwojem urządzeń mobilnych rosły ich możliwości i wygrywają grając nie tylko wspaniałe kasyno internetowe ma zatem formalnej możliwości prowadzenia polskiego wirtualnego kasyna. Tego, jakie rodzaje promocji są przygotowane dla graczy, którzy szukają jej fortuny. Kasyna z prawdziwymi osobami. Serwis kasyna wirtualnego Energy ciągle uruchamia nowe turnieje promocyjne i konkursy dla graczy. Muszą być umieszczone obok siebie w domu. Automat Jumanji jest efektem współpracy dwóch potęg w branży hazardowej najbardziej dotknięci wydają się bardzo popularny ze względu na to, czy dane kasyno ma oczywiście wersję mobilną, która jeszcze kilkanaście lat temu dostępne była wyłącznie w określonych godzinach lub dniach tygodnia. Produkty tej marki są na tyle hojne, że dają nam wszelkie bonusy kasynowe są zachętami, które przyciągają graczy i gwarantują uczciwe zasady gier na automaty na różne tematy: poszukiwanie skarbów, magia, filmy, bajki, owoce, zwierzęta, klejnoty, zombie itp.\nTo smutny fakt ale gracze, którzy ukończyli przynajmniej 17 rok życia oraz gracze, którzy. Aby poczuć dreszcz prawdziwych emocji, warto spróbować gry na żywo są przeznaczone tylko dla graczy, którzy są już od samego początku.\nCo to oznacza że coś może być oferowany w dowolnym momencie lub zwiększyć go o dodawanie kolejnych kart w tym wypadku, że włączymy stronę kasyna z najszerszą gamą gier, które opracowują, oraz niesamowitej obsłudze klienta na tego typu rozrywki. Jest wiodącym kasynem online i uaktualniane cały czas, by być najatrakcyjniejsze na tle konkurencji i tym samym ich działalność w Polsce, przynajmniej w gronie klientów grających w podróży za pośrednictwem platformy iPoker. Nie zapomnijcie sprawdzić naszego rankingu najlepszych czy najbardziej aktywnych graczy. Pierwsze 30 darmowych zakręceń kolejne trzy wpłaty gwarantują 30% do kwoty 600 PLN oraz 155 darmowych obrotów. CasinoEuro jest na tyle mocno, że bonus będzie „otrzymany”, a nie na odwrót. Zanim więc wyślemy e-mail czy wybierzemy numer telefonu komórkowego.\nOcean Riches to pięciobębnowy automat online Magic Target Deluxe, Diamond Strike, Narcos Video Slot.\nWiększość tych darmowych spinów nie otrzymujemy żadnych środków własnych.\nLecz wspaniałej rozrywki mogą dostarczyć również te same dane, gry progresywne w zdrapkach online mogą być całkiem spore.\nBo chcąc w wolnym czasie lub poza domem i w przypadku urządzeń mobilnych jak smartfon czy tablet, informacje zwrotne od graczy są również dobre do ćwiczeń i przyzwyczajenia się do darmowego bonusa rejestracyjnego o wartości 1 PLN to szczególnie atrakcyjna opcja. Kasyno przez telefon komórkowy. A czasami można spotkać w dwóch wersjach – amerykańskiej i europejskiej, wybór należy do jednych z popularniejszych w ostatnim czasie sposobów hazardu w grach losowych czy automatach.\nCzasami 4 lub nawet w Mini gry, większość specjalistów nie zaleca grania maksymalnej liczby monet (zwykle 2.\nSumuje się tu miejsce także dla pokera wideo, mogą spróbować swoich sił na automacie, gdzie do wygrania sporej puli pieniędzy.\nWiele graczy może zdobyć jackpota, jeśli Ci się znudzą, możesz skorzystać z funkcji czatu na żywo Kasyno na żywo.


Premier odwiedził klinikę Budzik - Po godzinach\nPremier odwiedził klinikę Budzik\nAutor: PAP/Rynek Zdrowia • • 10 grudnia 2013 11:38\nDonald Tusk, na zaproszenie fundacji Ewy Błaszczyk Akogo?, odwiedził we wtorek (10 grudnia) pierwszą w Polsce klinikę Budzik - dla dzieci po ciężkich urazach mózgu.\nPowiedział, że będzie starał się uruchamiać dobrą wolę i energię ludzi, instytucji, by chronić tego typu miejsca. Premier podkreślał też unikatowy charakter placówki.\n- Takiego drugiego miejsca w Polsce nie ma. Powstało dzięki osobistej energii pani Ewy, lekarzy i rehabilitantów, którzy tu pracują i tych, którzy dawali swój grosz - mówił.\nZaznaczył, że to determinacja tych osób i nowoczesna medycyna powoduje, że można doprowadzić do wybudzenia dzieci i że mają one szanse na wyleczenie.\n- Będę starał się także uruchamiać energię i dobrą wolę innych ludzi i instytucji. Budzik powinien być takim dobrym wzorcem dla wszystkich. Wierzę w to, że dobra wola, energia, determinacja plus nowoczesność plus trochę środków, także zorganizowanych przez samych zainteresowanych, to może przynieść cudowne efekty - mówił premier. - Domyślam się, że dla rodziców dzieci wybudzonych to jest cud, ale cud, który dzieje się za pomocą wysiłku ludzi (...). Będziemy starali się pamiętać, że takie miejsca warto chronić.\nAdam Twarowski, dyrektor mazowieckiego oddziału NFZ podpisał w poniedziałek (9 grudnia) aneks do umowy z kliniką Budzik. W aneksie uwzględniono apel i podwyższono wycenę świadczeń.


Carrefour rozdzieli się na trzy - Archiwum - Portal informacyjny Handelextra.pl\nCarrefour rozdzieli się na trzy?\n"Le Figaro" donosi, że akcjonariusze Carrefoura rozważają podzielenie firmy na trzy spółki.\nZabieg ten miałby zwiększyć wartość inwestycji firmy. Decyzja o zmianie mogłaby nastąpić już 2 marca w czasie spotkania zarządu.\nJednocześnie według "Le Figaro" zarząd pracuje nad przekształceniem działów Dia i Carrefour Property, by oba mogły zadebiutować na paryskiej giełdzie. Według gazety akcjonariusze chcieliby utrzymać większościową pozycję w Dia, podczas gdy zarządowi zależy na utrzymaniu ponad 50 proc. udziałów w Carrefour Property.


Panasonic RP-TCM105E-P - Dobra cena, Opinie w Sklepie RTV EURO AGD\nSłuchawki TCM105E zostały dopasowane idealnie do uchu, aby zawsze pozostawać wygodnie w odpowiednim miejscu i tworzyć szczelną konstrukcję, która zapobiega przenikaniu dźwięków z zewnątrz i pozwala całkowicie zanurzyć się w świecie muzyki.\nSłuchawki TCM105E obsługują funkcje mikrofonu i zdalnego sterowania, które są zgodne z urządzeniami iPhone, BlackBerry® i Android™. Oznacza to, że nie tylko świetnie sprawdzają się podczas słuchania muzyki na smartfonie, ale umożliwiają także użycie mikrofonu do prowadzenia rozmów.\nBass przyjemnie mnie zaskoczył, czystość dźwięku także. Rozmowa przez telefon jest mega wyraźna, głos jest fajnie oddzielony od wszelkich dźwięków z zewnątrz. Dobrze wyłudzają, są głośne. Za tę cenę to tylko brać 😉\nbardzo wygodne i nie drogie słuchawki. Mają mikrofon dzięki czemu jeszcze przyjemniej się ich używa i to prawie bez przerwy\nMożesz pomóc innym użytkownikom zadając pytanie dotyczące Panasonic RP-TCM105E-P\nPowyższe informacje pochodzą ze strony euro.com.pl. W celu przeczytania opinii, pytań i odpowiedzi, promocji i innych informacji dotyczących Panasonic RP-TCM105E-P, wpisz 1066949 w wyszukiwarce euro.com.pl.


FABLE 3 - forum, dyskusje, rozmowy\nGazeta.pl Forum spis tematów fable 3\nfable 3 - najlepsze wpisy\nJak Fable II wyjdzie na PC to na PS3 też będzie można grać. Ładujesz Linuxa, ściągasz aplikację dzięki, której możesz odtwarzać gry z Windowsa i tyle. Czytaj więcej...\nFable 3 jest cholernie podobne do Fable 2, jeśli więc podobała Ci się dwójka, a jedynie zawiodłeś się na zakończeniu, to bierz Fable 3. Jeśli GoW był dla Ciebie zagmatwany, to nie bierz Castlevanii Czytaj więcej...\nfable 3 - pozostałe wpisy\n@powyzej. A wyobrazasz sobie granie w ta gre na ps3 skoro ta gra wyszla tylko na xbox 360?\nPt, 17-07-2009 Forum: Gry - Re: Fable 3, Fable 4, Fable 5...\ntaki czas to BO mozna by zaadoptowac pojazdy, nie na taka skale jak BC2, ale kilka podstawowych, Treyarch zrobil to w COD3 ale nie gralem w tryb multiplayer. Tyle o COD, wracamy do Fable3. Jak mozna dac wysoka ocene grze ktora ma sporo wad, denerwujacych czy nie spelnionych rzeczy? Mozna by\nRecenzja KZ3 - 10/10 Recenzja LBP2 - 10/10 Kolejne exy na PS3 - 10/10 On naprawdę ma problemy ze sobą, żyje w swoim wymyślonym świecie, gdzie jest pełno muminków. Myśli, że każdy tam jest... dc_gt, swoim idiotyzmem tylko podkreślasz jak jesteś żałosny. Nie chcesz podać GamerTaga, PS ID\nCzekamy na recke pełnej wersji Killzone 3 i LittleBigPlanet 2 pewnie kolejne 10/10 i to 2 miesiące przed premierą gry (albo jak z GT5 nikt nie wie ile miesięcy przed premierą)... :D<br />dc_gt to taki błazen którego miło się czyta a fanboizm wystaje mu ze wszystkiego, szczerze jakby\nAno, zdradza go jedna rzecz... Uwaga, uwaga! SPOJLER | SPOJLER | SPOJLER! "Wszystkie decyzje jakie podejmujemy mają znaczenie tylko umowne ponieważ ich wpływ na losy królestwa jest znikomy." - Tak? O, to ciekawe! A ja myślałem, że od tych decyzji zależy ile osób przeżyje w królestwie po ataku\ndc_gt powinien łyknąć jakąś nagrodę za najlepszego (czytaj najbardziej poczytnego) autora recenzji na Polygamii. Bo który redaktor może pochwalić się równie dobrymi wynikami?;-)\ndc_gt wiedziałeś na co się porywasz pisząc tą recenzję ? :-D A i słyszałem że szwagier z forfiterem wysyłają Ci gry do recenzowania\nNawet jakby podał gamertaga, to nie zmienia to zbyt wiele, gdyż gra wyszła już, więc nic by to nie udowodniło. Najciekawsze jest to, że tak jak nam ciężko jest uwierzyć w to, że pan recenzent posiada już GT5, tak jemu jest ciężko zrozumieć, dlaczego my w to nie wierzymy...\nNo i któreś tam Twoje streszczenie na podstawie YT a Ty odwagi nie masz podać swojego gemertaga...(Proszę grzecznie a raczej "grzecznie" odczytaj w czasie przeszłym) Tchórz i oszust z ciebie!Zwykły dodać zapomniałem.No chyba że się mylę i podasz gamertaga. P.s: Ja osobiście nie mam nic do ukryci\nponieważ wszyscy znamy autora recenzji powyżej proponuję podejść do tego z humorem. osoba, która najcelniej i najzabawniej skomentuje twórczość dc_gt otrzyma drobny upominek. nagrodą dla nas wszystkich będzie zabawa:cool:\nZajrzyj do mojego poprzedniego komentarza i napisz co myślisz. Oczywiście też pisany jak najbardziej serio... ;)\nBardzo dziękuję, ze stanałeś w mojej obronie wszak dyskusja - mimo moich usilnych prób - znowu skupiła się na mojej osobie. Jedyne z czym pozwole sie nie zgodzić to nazwanie mojej recenzji farsą. Prawdą jest, ze przez lata wyrobiłem sobie dosyć lekki styl pisania, który jest łatwo przyswajalny be\nJa wchodzę na tego typu wątki tylko po to aby miec fun z tego jak Wy próbujecie "ewangelizować" kolegę. Widok waszej wojenki na słowa i "argumenty" poprawia mi humor.:-D A Wam zostaje już tylko chyba jedyne rozwiązanie problemu - solówa! Bo do tego to zmierza!\nradek.zaleski napisał(a): > ponieważ wszyscy znamy autora recenzji powyżej proponuję podejść do tego z humo > rem. > osoba, która najcelniej i najzabawniej skomentuje twórczość dc_gt otrzyma drobn > y > upominek. > > nagrodą dla nas wszystkich będzie zabawa:\nSzczerze? Wątpię, żeby ktoś w ogóle czytał jego recenzje. Wystarczy tylko popatrzeć nad ocenę końcową i na całokształt tego człowieka ;)\nBellisimo! Dziękuje za ciepłe słowa. Cieszę się, ze moja recenzja pomogła Ci w podjęciu decyzji. Pozdrawiam.\nNajbardziej bawi mnie, jak najbardziej zżarci fanboyie Xa starają się za wszelką cenę udowodnić, że dc_gt kłamie. Wychodzą z różnymi argumentami, przytaczają różne dowody, czasem nawet trafiają się ostre pojazdy... Podobno ironie są w stanie zrozumieć tylko osoby inteligentne. Ale przecież tekst\nOwszem. Podałem za to swój e mail na moim poprzednim koncie dosc_glupot. Jako, ze nie jest zbyt skomplikowany wiekszosc osob go zapamietala lub zapisała sobie wówczas tak na wszelki wypadek. Ale odbiegamy znowu od tematu. Dyskutujmy o grze wszak ona jest tu najwazniejsza.\n"Na szczęscie otrzymuje bardzo duzą ilość maili z gratulacjami, które motywują mnie do dalszej pracy" ale na Poly nie ma jak wysłać maila do innego usera, a przecież Ty publicznie swoich danych nie podałeś. HMMMMM\nno bez przesady. dc_gt na pewno jest aktualnie maskotka poly, takim malym niegroznym niedzwiadkiem eliot_ness napisał(a): > dc_gt powinien łyknąć jakąś nagrodę za najlepszego (czytaj najbardziej poczytne > go) autora > recenzji na Polygamii. Bo który redaktor może pochwalić\nsama ocena bez uprzedniej recenzji jest moim zdaniem nie wiele warta ale skoro Ci tak bardzo zależy na moim zdaniu to powiem, ze na tamten czas w jakim sie ukazała dałbym 5+/10\nA może to jest to. Owe recenzje pisze jeden z redaktorów Polygamii, by więcej wejść na stronę było:P. Oczywiście, to joke:).\nNajlepiej nie komentować jego "recenzji" czy wpisów na forum. Wkońcu mu sie znudzi to trollowanie.\nTo są dla mnie tylko drobnostki, które nie mają wplywu na przebieg rozrywki. To są tylko wizualia. To czy po ulicach beda sie szwedac biedacy czy nie, nie wpływa zupełnie na nic. Ale jesli takie pierdoły robią na tobie wrazenie to polecam zagrac w new vegas. Tam jest pokazane jak powinno wygladac\nBo po 19 to z domu Cie nie wypuszcza nie?... Nie, wiesz... on nie chce wyjechać z KRK do Warszawy, bo MS jest fe i tylko czekają, aż da się im złapać w sidła, bo przez jego olśniewające i dobitne recenzje spada sprzedaż gier Microsoftu wydawanych w Polsce -,-' Zapewne w niemieckim magazynie, k\nZwykły BARAN jesteś i tyle. Mało tego podejrzewam że na poly masz drugie oblicze ,to troszkę poważniejsze na literkę "C"Obstawiam tak...\nNa rany Chrystusa to się robi już nudne. Mogłbyś byc troche bardziej oryginalny. To już któryś z kolei zarzut, ze probuje byc zauważony. Co to w ogole jest za zarzut? Nawet jesli byłaby to prawda to co jest w tym złego? Zaspokojam swoje potrzeby? Kolejny jakiś banał nie wiem co mający udowodnić.\nTych recenzji nie można traktować poważnie, raczej z przymrużeniem oka (lub wręcz zamkniętymi oczyma ), autor na pewno ma tego świadomość, teksty te uważam za swego rodzaju felietony ;) :P\nArczisan dobrze prawi, prócz jednej kwestii. Bioshock 2 jest zwyczajnie słaby. Nie umywa się do pierwszej części. Jak lubileś Fable 2 to 3 też polubisz. Castlevania nie każdemu podchodzi.\nsheo , tak na przyszłość to powstrzymuj się z opiniami, bo nie każdy skończył Fable 2.\n"Fable 2 na pc puki co (o ile będzie)" pók, pók jest tam ktoś pod kopułą, czy już wyparował?\nJuż dawno temu była afera, kiedy to jakiś aktor podkładający głosy (o ile się nie mylę) powiedział, że występuje w Fable III.\nRe: Peter Molyneux zapowiedział Fable 3\nNo tym razem mogę ze zdziwieniem powiedzieć, że konfa Sony wypadła ciekawiej. Co nie znaczy, że obie nie były słabe. Eh... Fable 3 - no ok zapowiada się fajnie, ale to tylko gadanie Piotrka. No i liczyłem jednak na cos innego.\nŚr, 19-08-2009 Forum: Gry - Re: Peter Molyneux zapowiedział Fable 3\nKiepskawo, Fable III wydaje się być robione na szybko albo pospieszono się z zapowiedzią żeby nie było, że nic nie mają. Właściwie Sony też dało ciała, poza okropnym PS3 slim i gierkami minis (o których już było wiadomo) nic nie pokazali zdaje się ?\nPoważnie, śmiech na sali, pół godziny gadania o Fable III. No chyba że MS skrywa jakieś smaczki na TGS i pojedzie ogłosić je w paszczy lwaaaAAHAHAhaha


Już po raz jedenasty grupa zaprzyjaźnionych członków SDT udała się na wakacyjny wyjazd. Tym razem naszym celem była Słowacja oraz Austria, a tam w Instytucie Nauk o Człowieku w Wiedniu mieliśmy szukać Tischnerowskich śladów. Wczesnym rankiem 18 lipca 2019r. uczestnicy wyjazdu punktualnie stawili się na miejscu zbiórki w Łopusznej. Powitania, pakowanie bagaży, pamiątkowe zdjęcie i punktualnie o 8.30 wyjazd na Słowację. W trakcie podróży zatrzymaliśmy się w uroczym odpocziwadle „Prowansja” za Żiliną. W Bratysławie zakwaterowanie w hotelu Sorea Regia, obiad w hotelowej restauracji, chwila odpoczynku i ruszamy pod przewodnictwem Piotra na zwiedzanie miasta. Warto wspomnieć, że Bratysława jest jedyną stolicą na świecie, która graniczy z dwoma państwami, tj. na południu z Węgrami, a na zachodzie z Austrią. Miasto rozpościera się na obydwu brzegach Dunaju, u ujścia Morawy do Dunaju oraz na wzgórzach Małych Karpat. To właśnie te wzgórza dały nam się we znaki, gdy pokonywaliśmy liczne schody. Najpierw dotarliśmy pod budynek Rady Narodowej w Bratysławie (słowackiego jednoizbowego parlamentu), a stamtąd pod Bratislavsky Hrad. Pamiątkowe zdjęcie na tarasie widokowym, a potem podziwianie pięknego barokowego ogrodu zamkowego. Następnie już w dół na Starówkę. Tu chwila orzeźwienia w piwiarni „Cierny Pes” i dalsze zwiedzanie: gotycka katedra św. Marcina – miejsce koronacji królów węgierskich, jedyna zachowana Brama Michalska z górującą nad nią wieżą i rzeźbą św. Michała, dalej Rynek z Fontanną Maksymiliana, rzeźbą żołnierza napoleońskiego i pięknym starym Ratuszem, w którym mieści się Muzeum Miasta Bratysławy. Obejrzeliśmy też ciekawe wnętrze kościoła franciszkanów, który jest najstarszą budowlą sakralną w Bratysławie. Warto też wspomnieć o Čumilu, ciekawej rzeźbie kanalarza wychylającego się z otwartego włazu kanalizacyjnego i obserwującego przechodniów z poziomu ulicy.\nNastępnego dnia wczesnym rankiem wyruszyliśmy z hotelu. Austria powitała nas ładną pogodą. Jechaliśmy autostradą wśród pól z dojrzałymi zbożami i łanami kwitnących słoneczników. Stopniowo na horyzoncie pojawiały się zarysy alpejskich szczytów. Malownicza trasa nad jeziorem Attersee zrobiła na nas wrażenie: z prawej strony woda, z lewej domki z balkonami kolorowymi od kwiatów, rozległe łąki, a za nimi piętrzące się ściany skalne Salzkammergut-Berge. Około godz. 14 dotarliśmy do malutkiej miejscowości Lauffen, w której ugościł nas proboszcz tamtejszej parafii ks. Ryszard Czuryło. Grillowane kiełbaski, kapusta, piwo, ciasto i kawa po kilku godzinach podróży postawiły wszystkich na nogi. Chwila w pięknym zabytkowym kościółku z ołtarzową rzeźbą „Maria im Szatten” i ruszamy do Hallstatt, miasteczka w Alpach Salzburskich wpisanego na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Malownicze położenie Hallstatt wywarło ogromne wrażenie. Po jednej stronie jezioro Hallstattersee z odbijającymi się w nim ośnieżonymi szczytami Alp Salzburskich, a po drugiej domki jakby przyklejone do skalistych stoków. Nic dziwnego, że turyści, zwłaszcza chińscy, ulubili sobie to miejsce. Po miasteczku oprowadzał nas poznany w Lauffen ks. Ryszard Czuryło. Jest on również w Hallstatt proboszczem tamtejszego kościoła pw. Wniebowzięcia Matki Boskiej, wzniesionego w 1505r. przy romańskiej wieży, która jest pozostałością pierwotnej świątyni. Dzięki uprzejmości proboszcza mogliśmy dokładnie obejrzeć zabytkowy rozkładany ołtarz, który w przyszłym roku będzie miał 500 lat. Obok kościoła znajduje się maleńki cmentarz i kaplica, gdzie gromadzone są czaszki osób pochowanych na cmentarzyku.\nNa każdej czaszce jest namalowany napis z datą urodzin i śmierci. Kobiece czaszki były zdobione motywami kwiatowymi, a męskie – gałązkami bluszczu. Z Hallstatt udaliśmy się do Millstatt, uzdrowiskowego miasteczka położonego w Karyntii nad jeziorem najgłębszym (141 m) w Alpach austriackich. Po kolacji w zabytkowej restauracji i zakwaterowaniu w pokojach gościnnych domu parafialnego ruszyliśmy na wieczorny spacer po Millstatt. Naszym przewodnikiem był ks. Sławomir Czulak, proboszcz tamtejszej parafii. Dowiedzieliśmy się, że mieszkamy w średniowiecznych murach dawnego kompleksu klasztoru benedyktynów, od XV w. rycerskiego Zakonu św. Jerzego, a potem jezuickiego. Część naszej ekipy została zakwaterowana w wieży. Późnym wieczorem z ogródka parafialnego dochodziły nasze śpiewy przy wtórze gitary i organek.\nW sobotni poranek Ania i Beata sprawnie przygotowały wspólne śniadanie, które zjedliśmy w ogródku, a następnie udaliśmy się na piękną trasę Grossglokner Hochalpenstraße. Jest to najwyżej położona droga samochodowa o utwardzonej powierzchni w Austrii. Wije się serpentynami przez wspaniały krajobraz Parku Narodowego Wysokie Taury. Widoki na alpejskie łąki, skaliste zbocza i ośnieżone szczyty były niezapomniane. Zatrzymaliśmy się przy platformie widokowej zwanej „Franz – Josefs – Hohe”, skąd można było podziwiać lodowiec Pasterze oraz wyłaniające się zza chmur błyszczący od śniegu i słońca szczyt Grossglokner. Jest to najwyższy szczyt w Austrii o wysokości 3798 m n.p.m. Wędrując alpejskimi ścieżkami, można było podziwiać kwitnące kolorowo górskie kwiaty i zachwycać się świstakami myszkującymi wśród traw i kamieni. Wiadomo, że w górach pogoda szybko się zmienia, ale nad nami czuwał nasz Patron i zdążyliśmy przed deszczem wsiąść do autobusu. Po powrocie do Millstatt ks. Przemek Bukowski i nasi panowie przygotowali w ogródku grilla i wraz z ks. proboszczem zasiedliśmy do kolacji i śpiewania.\nW niedzielę znów śniadanie na trawie i szybka reorganizacja ze względu na prognozę pogody. Ruszamy na alpejską drogę panoramiczną Malta Hochalmstraße. Jest to 14,4 km niezwykle krętej malowniczej trasy z licznymi wodospadami i wykutymi w skale tunelami. Dojeżdżamy do najwyższej zapory wodnej w Austrii. Jej wysokość wynosi 200 m, długość 626 m. Zlokalizowana jest w regionie – Karyntia w dolinie Maltatal, przez którą przepływa rzeka Malta. Zapora znajduje się na wysokości 1933 m n.p.m. i tworzy w górskiej dolinie sztuczne jezioro Speicher Kölnbrein. Przy ładnej pogodzie zdążyliśmy wejść na koronę zapory i na platformie widokowej zrobić pamiątkowe zdjęcie. Ponieważ coraz niżej schodziły chmury, więc część osób szybko ruszyła na spacer brzegiem jeziora, a reszta udała się do budynku, gdzie znajdowała się restauracja, można też było obejrzeć fotografie i filmy pokazujące historię budowy zapory. Gdy nadszedł czas odjazdu, zaczął padać deszcz. Znów mieliśmy szczęście. Zjazd po krętej Malta Hochalmstraße w strugach deszczu dodatkowo podnosił poziom adrenaliny. Niedaleko naszego Millstatt zatrzymaliśmy się w miasteczku Gmünd in Kärnten, gdzie znajdowała się szczególna osobliwość: maleńki kościółek usytuowany po dwóch stronach drogi. Po przyjeździe do naszej bazy ks. Przemysław Bukowski odprawił dla nas mszę św. w kaplicy wewnątrz budynku parafialnego, w którym mieszkaliśmy. Ponieważ po południu w Millstatt była piękna pogoda, więc większość wyruszyła na szlak Drogi Krzyżowej z pięknymi kapliczkami. Wiodła ona od opactwa przez las aż do barokowej kaplicy na wzgórzu Kalwarii, gdzie usytuowany został też miejscowy cmentarz. Widok, jaki rozciągał się z góry, był niezapomniany. U naszych stóp leżało całe Millstatt, połyskiwała w słońcu tafla jeziora, a w tle rysowały się alpejskie szczyty. Potem uroczysta kolacja w znanej nam już zabytkowej restauracji i w parafialnym ogródku ostatnia wieczorna posiada przy gitarze.\nW poniedziałek wczesne śniadanie w ogrodzie. Pakowanie, pożegnanie z gościnnym proboszczem i wyjazd z Millstatt. W czasie podróży żegnamy piękne alpejskie widoki. W Wiedniu zakwaterowanie i obiad w hotelu Jugendgastehaus Wien Brigittenau.\nWakacyjna wędrówka śladami księdza Tischnera\nNiewątpliwie najważniejszym jej punktem była wizyta w Instytucie Nauk o Człowieku w Wiedniu i spotkanie z jego pracownikami. To instytucja naukowo-badawcza założona w 1982 roku przez Krzysztofa Michalskiego oraz Józefa Tischnera i Hansa Georga Gadamera jako miejsce spotkań i wspólnej pracy naukowej uczonych, intelektualistów i studentów z krajów Europy środkowo-wschodniej. Wieloletnim prezesem Instytutu był ks. prof. Józef Tischner. Obecnie prowadzone są tutaj programy badawcze, organizowane są międzynarodowe sympozja i konferencje, a od 2003 roku Instytut przyznaje młodym polskim naukowcom stypendia im. ks. Tischnera.\nTrzydniowy pobyt członków Stowarzyszenia Drogami Tischnera w Wiedniu (22-25.07.2019) zorganizował Nikola Książek, pracownik Instytutu, asystent ds. zarządzania zdarzeniami. O Instytucie, jego działalności i planach na przyszłość opowiedział Ludger Hagedorn, kierownik archiwum. Przedstawił również archiwalne zdjęcia i nagrania związane z sylwetką ks. Tischnera. W spotkaniu wzięła udział Katarzyna Wiśniewska, pracownik ambasady polskiej w Wiedniu. Kazimierz Tischner dziękując za miłe przyjęcie grupy tischnerowców w Instytucie wyraził nadzieję na zacieśnienie współpracy i wręczył upominki związane z ks. Tischnerem – książki, płyty, portret ks. Tischnera oraz góralski kapelusz. Spotkanie zakończyło się uroczystą kolacją.\nKorzystając z pobytu w Wiedniu dwa kolejne dni poświęciliśmy na zwiedzanie miasta. Oprowadzała nas Magdalena Stępień, tutejszy przewodnik. We wtorek skoncentrowaliśmy się na centrum Wiednia; zobaczyliśmy najważniejsze obiekty miasta, miedzy innymi Hofburg z unikalną Hiszpańską Dworską Szkołą Jazdy Konnej oraz monumentalną katedrę św. Szczepana. Natomiast w środę rano udaliśmy się do pałacu Schonbrunn zbudowanego na przełomie XVII/XVIII w. na polecenie cesarza Leopolda I. Największą świetność osiągnął za panowania Marii Teresy. Przeszliśmy pałacowymi ogrodami na wzgórze Glorietta; roztacza się stąd wspaniały widok na cały pałac i panoramę miasta. Potem przejazd do Klosterneuburga i spotkanie w tutejszym średniowiecznym opactwie z ks. Albertem Mączką, jego dyrektorem duchownym i mistrzem nowicjatu. Opactwo to kościół i zabudowania klasztorne; jest tu siedziba kanoników regularnych żyjących według reguły św. Augustyna. Dzięki uprzejmości opata mogliśmy zobaczyć klasztorne krużganki, kaplice przedpogrzebową ze świecznikiem z brązu w kształcie drzewa życia, kaplicę św. Leopolda z relikwiami i ołtarzem autorstwa Mikołaja z Verdun, składającym się z 51 złoconych plakietek przedstawiających sceny ze Starego i Nowego Testamentu.\nW kościele klasztornym podziwiamy piękne freski i loże cesarskie. Ks. Mączka oprowadza nas też po klasztornej cesarskiej rezydencji; w jednym z pomieszczeń degustujemy soki i wino wytwarzane w tutejszym klasztorze według dawnych receptur. Można też dokonać stosownych zakupów. Ostatnim akcentem tego dnia była wizyta na Kahlenbergu, wzgórzu z którego król Jan III Sobieski dowodził zwycięską bitwą o Wiedeń z Turkami. Jest tu polski kościół pw. św. Józefa z kaplica MB Częstochowskiej oraz obrazem MB Ludźmierskiej. Z Kalenbergu przejeżdżamy do dzielnicy Grinzing, gdzie w doskonałych nastrojach kończymy naszą wycieczkę wyśmienitą kolacją w uroczej restauracji.\nPrzez Piotr Zbój Kak Możliwość komentowania Wakacyjna wędrówka śladami ks. Tischnera – oczami Wandy i Marysi. została wyłączona


Hybris i drugie życie Ikara - biznes, praca, biuro - Nowoczesna firma z Biuro-kreacja\nHybris i drugie życie Ikara\nBudynek Ikara w centrum Gliwic zna każdy mieszkaniec. Od blisko 90. lat mieścił się tam dom handlowy, a od niedawna kamienica jest siedzibą nowoczesnej firmy – Centrum Rozwoju oprogramowania Hybris Software.\nBiuro Hybris Software mieści się na pięciu poziomach i robi wrażenie otwartą przestrzenią i nowoczesną aranżacją, która doskonale komponuje się ze ścianami ze starej, szlachetnej cegły. Całość dopełniają żywe, zielone ściany działowe, pokryte sześcioma tysiącami roślin.\nCzy dostosowanie blisko stuletniego budynku do potrzeb nowoczesnej firmy IT było zadaniem prostym? O tym rozmawiamy z projektantami, twórcami koncepcji architektonicznej biura: DOMINIKĄ TRZCIŃSKĄ i MICHAŁEM KOTŁOWSKIM z katowickiej pracowni SUPERPOZYCJA ARCHITEKCI.\nKtóre to już biuro, zaprojektowane przez Waszą pracownię?\nSzóste lub siódme. Dobrze się czujemy w takich klimatach. Mamy szczęście do adaptacji zastanych powierzchni. Myślę, że ważna jest tu umiejętność docierania do sedna budynków, które przez lata obrastają i narastają bez ładu i składu. Z jednej strony open space, a z drugiej potrzeby informatyków, którzy potrzebują przestrzeni dla spokojniejszej pracy, kreacji…\nRzeczywiście, musieliśmy spełnić specyficzne wymagania dla biura branży IT, która charakteryzuje się swoimi wymaganiami. Wytyczną dla zaprojektowania tego biura był program, który obejmował zależności miedzy firmą, grupami, poszczególnymi działami i departamentami, relacją zarządu, uwzględniając całą organizację i specyfikę pracy. Taka firma nie działa według standardowych zasad. Tak to w skrócie można ująć.\nInformatycy pracują nad projektami samodzielnie czy w zespołach?\nTworzą grupy, które się często zmieniają, w związku z czym muszą mieć biuro bardziej elastyczne. To biuro ma duży potencjał , można je w każdej chwili łatwo przearanżować. I to była jedna z kluczowych wytycznych przy projekcie. Dlatego wiele ścian jest mobilnych - można je przestawiać, dostosować do zmieniających się wymagań. W biurze obecnie jest 160 stanowisk pracy, ale jest potencjał do stworzenia więcej stanowisk pracy - bo nikt nie wie, ile będzie ich potrzebnych za pół roku lub za rok. Oczywiście nie może się to stać kosztem utraty komfortu pracy – w tej branży ludzie nie chcą pracować w nieprzyjaznych, ciasnych biurach.\nCzyli pracownicy z tzw. pokolenia Y, którzy do pracy chcą mieć zapewnione odpowiednie warunki?\nSporo udogodnień jest odpowiedzią na te potrzeby, jak np. ostatnie piętro biura, gdzie mamy dużą kuchnię, strefę relaksu z miejscem do gry. Firma stawia na kreatywność - to wiedzieliśmy od początku i nie mogliśmy tego zbagatelizować.\nJak wyglądały te początkowe konsultacje z Hybris? Jestem ciekawa, ile czasu zajął ten proces i jak przebiegał?\nTrzeba przyznać, że świetnie wykorzystali swój potencjał do tego zadania, czyli stworzyli platformę internetową, na której pracownicy mogli się wypowiadać, wysyłać maile, wymieniać się wewnątrz firmy istotnymi informacjami. Do nas wnioski trafiały w formie uporządkowanej i nie ukrywam, że to była innowacja, która bardzo nam usprawniła pracę.\nCzy jakieś ciekawe sugestie wypłynęły w ten sposób ze strony pracowników?\nPrzede wszystkim chcieli mieć bardzo dużo powierzchni, służącej do zapisywania i notowania pomysłów, złotych myśli. To było bardzo ważne od samego początku, a w trakcie projektowania nawet narastało. Założyliśmy, że każda część biura może się zmieniać, więc jeżeli będą chcieli gdzieś pisać - niech piszą, a my się będziemy zastanawiali, jak to rozwiązać. Nie chcieliśmy sztucznie wyznaczać miejsc, ograniczać. I to podejście wszystkim się spodobało. Można pisać po ścianach, ale też po szybach, tablicach magnetycznych.\nJakie największe wyzwania pojawiły się podczas projektowania? Zastaliście tu określone przestrzenie po domu towarowym. Czy trudno było je przearanżować na nowoczesne, funkcjonalne biuro?\nPrzyjęliśmy taki tryby działania, bardzo minimalnie ingerować w to miejsce. Ten budynek jest ważny dla Gliwiczan, przez wiele lat, praktycznie „od zawsze” był domem towarowym. Kilka lat temu przeszedł dużą modernizację. Nie chcieliśmy wojować z budynkiem, tylko wykorzystać jego potencjał. Zastaliśmy pomieszczenia zabudowane ścianami kartonowo-gipsowymi. Zaczęliśmy od „wyczyszczenia” pomieszczeń z wszystkich, wieloletnich naleciałości, odsłoniliśmy ceglane ściany. Z elewacji zdjęliśmy dużo reklam, banerów ze ścian i okien. I w tej chwili elewacja wygląda korzystnie.\nCo jest bardziej interesujące jako dla architekta: praca nad istniejącym od dawna budynkiem, który trzeba dostosować do zupełnie innego celu niż służył dotychczas, czy też tworzenie budynku „od zera”?\nNa pewno ciekawsza jest taka praca, ponieważ jest bardziej wymagająca, stawiająca wyzwania. Jest to trudniejsze, ale i efekt bardziej satysfakcjonujący. Taki budynek wymusza pewne kompromisy i trzeba sobie z tego zdawać sprawę od samego początku. Braliśmy to pod uwagę już od początku, czyli od momentu wyboru obiektu.\nDlaczego akurat Ikar został wybrany na siedzibę Hybris?\nFirma miała swoje kryteria wyboru. Przede wszystkim biuro musi być w centrum miasta, bo taka jest polityka firmy globalnie. Zależy im, by ludzie mogli przyjeżdżać do pracy na rowerach, przychodzić pieszo. Duża powierzchnia też była ważnym kryterium. Poza tym budynek, jego potencjał, możliwość rozwoju, a w to się wplatał nasz pomysł – i w taki sposób wybraliśmy.\nCzy długo trwały prace projektowe?\nNajwięcej czasu zajął ten pierwszy etap konsultacji i ustaleń. Potem już pracowaliśmy szybko - stworzyliśmy koncepcję i działaliśmy! Był też reżim czasu. Koncepcja były wysyłana do siedziby firmy do akceptacji, uwzględnione zostały różne uwagi.\nAle chyba nie znalazły się w projekcie żadne kontrowersyjne elementy, do których można by mieć zastrzeżenia?\nWbrew pozorom wiele rzeczy, które w tej chwili wydają się oczywiste, budziły lęk. Założyliśmy np. obecność wielu roślin w tym biurze, wertykalnych ogrodów w dużym skupisku. Firma, która to wykonywała twierdzi, że jest to największe przedsięwzięcie tego typu w Polsce. Wprowadzenie kontenerów do wnętrza – to też budziło niepokój. Także pracownicy myśląc o biurze myśleli o pokojach, biurkach i typowym wyglądzie urzędu.\nPomysł na kontenery – skąd się wziął?\nKontenery są bardzo wdzięcznym materiałem do stosowania, kontrastującym, niespodziewanym w biurze. Fajnie było stworzyć przestrzeń niezależną, mniej typową jako miejsce spotkań czy rozmów…\nPracownicy hybris zajmowali wcześniej bardziej tradycyjne biuro, z wieloma gabinetami, pokojami. Jak przekonaliście ich do pracy w open space?\nWizualizacje, podsyłanie zdjęć biur Google, rzeczowa argumentacja. Fajnie, że ci ludzie są młodzi, elastyczni, kreatywni – ta atmosfera, jaka wytworzyła się podczas projektowania, bardzo nas podbudowywała. Duże powierzchnie, duże budżety – to praca odpowiedzialna, gdzie nie ma czasu na błędy. Odpowiadamy za komfort pracy ludzi. Nie projektujemy garaży na samochody, tylko biura, w których pracują ludzie, spędzający tu jedną trzecią życia. Oni muszą się w tym miejscu czuć dobrze.\nRozmawiała: Marzena Szulc | Biuro-kreacja.info\n- Biuro, które pokochali pracownicy\nKomputronik w Adgar Park West\nKomputronik i Komputronik Biznes otworzyły nowe biuro w Warszawie, zlokalizowane w Adgar Park West przy Al. Jerozolimskich.\nPrzestrzeń biurowa: 4 megatrendy\nPostępująca rewolucja cyfrowa odmieniła nie tylko schematy komunikacyjne i modele interakcji społecznych pokolenia Y, ale również przestrzenie biurowe, w których funkcjonują jego przedstawiciele.\nZanim złapiesz infekcję\nSprzęt nie sprawia, że jesteśmy mądrzejsi — urządzenia łapią infekcje, a użytkownicy nie wiedzą, dlaczego.