O PORÓWNYWANIU SIĘ I RADOŚCI ŻYCIA - Projekt Spokój\nPierwotnie wpis nosił tytuł „Jak przestać się porównywać”, ale uznałam go za niewłaściwy, gdyż uważam, że nie ma na to odpowiedzi. Postanowiłam napisać więc o porównywaniu się i radości życia. Choć tytuł może brzmieć jak paradoks, to jedno i drugie może ze sobą współistnieć. Pod warunkiem, że nauczysz się opierać negatywnym wpływom tego mechanizmu. Chcę Ci pokazać, że jest to możliwe.\nPorównujemy się, czy nam się to podoba, czy nie. Wyzwala się to w nas automatycznie. Porównujemy się jako istoty społeczne. Może to być dla nas punkt odniesienia, pomagający na przykład decydować o przynależności do jakiejś grupy. Jest wiele stron tego zjawiska, ale ani nie jest ono chorobą, ani złem, które trzeba zwalczać.\nPorównywanie się może mieć aspekty pozytywne i negatywne. Nawet te negatywne mogą posłużyć nam dobrze, jeśli odpowiednio się przygotujemy. Więc zamiast przestać się porównywać (co jest walką z wiatrakami), wybierz sposób, w jaki na to odpowiesz.\nNie namawiam zatem, aby przestać się porównywać, gdyż uważam, że jest to niemożliwe. Zamiast tego chcę Ci pokazać, że nie musisz tracić przez to radości z tego, kim jesteś, ani gdzie jesteś. Więc jak sprawić, żeby zachować przy tym radość życia? Na początek warto się przyjrzeć plusom i minusom porównywania.\nPozytywne aspekty porównywania się z innymi\nMechanizm porównywania się może być naszym sprzymierzeńcem w przypadkach, kiedy chcemy:\nZnaleźć swoje miejsce wśród ludzi, z którymi będziemy czuć się dobrze\nJesteśmy istotami społecznymi i potrzebujemy innych ludzi. Jedną z potrzeb człowieka jest potrzeba przynależności do jakiejś społeczności czy grupy. Porównywanie się pozwala nam ocenić, czy do tej grupy pasujemy. Stanowi pewien punkt odniesienia, według którego przewidujemy, czy odnajdziemy się w tym miejscu i z tymi osobami. Przyglądamy się innym w odniesieniu do siebie aby odkryć, czy łączą nas wspólne wartości.\nCzerpać inspirację i rozwijać się\nUwielbiam rysować. Jest wielu artystów, których prace podziwiam. Porównując moje umiejętności (mimowolnie) pierwsza moja myśl to „nigdy nie będę tak rysować, to nierealne”. Ale świadomość tego, że ktoś inny musiał ciężko pracować, aby dojść do miejsca, w którym się znajduje, bardzo dużo zmienia. Ja mogę być na początku lub w połowie tej drogi. Więc zamiast się zniechęcać, zainspirowałam się. Pracowałam nad rozwojem moich umiejętności. Minęło trochę czasu. Nadal podziwiam prace innych artystów. Ale podziwiam również moje rysunki, które dzięki mojej pracy stawały się coraz lepsze. Ta droga była cenna, a porównywanie się nie odebrało mi radości tworzenia, tylko dało inspirację.\nNadać kierunek swoim dążeniom\nPunkt, który częściowo wiąże się z powyższym. A więc porównywanie się może być dobre, kiedy druga osoba nas inspiruje i chcemy podążać podobną drogą, gdyż prezentuje ona wartości, które chcemy w sobie rozwijać. Poza tym porównując się, możemy też czasem dostrzegać, jacy nie chcemy być. Jeden i drugi przykład działa motywująco i służy naszemu rozwojowi. Porównując się, możemy nadać kierunek swoim dążeniom. Decydować, czy ścieżka, którą idzie ktoś inny będzie dla nas dobra, czy wręcz przeciwnie.\nNegatywne aspekty porównywania się z innymi\nPorównywanie się z innymi dotyczy niemal wszystkiego: ubrań, mieszkań, zarobków, gadżetów, miejsc, w których spędzamy wakacje… A także fryzur, dzieci, samochodów, stanowisk, liczby znajomych na Facebooku… wymieniać można w nieskończoność.\nTego typu porównania mogą wyzwalać zazdrość, zawiść, obniżać poczucie własnej wartości czy sprawiać, że życie wydaje się szare i nudne. Nieadekwatne porównywanie się to najlepszy sposób, aby poczuć się gorzej.\nDużą rolę w tym, aby ludzie czuli się gorzej, odgrywają media społecznościowe. A raczej to, jak się z nich korzysta. Łapiesz się czasem na tym, że masz fantastyczny humor, dopóki nie zajrzysz na Facebooka? Pora coś z tym zrobić.\nDla blogera Facebook to niejako konieczność. Jednak opiekowanie się fanpagem bloga należy do tej przyjemnej części odwiedzania Facebooka. Lubię dzielić się pozytywnymi treściami i wymieniać poglądy z czytelnikami, poznawać ich opinie i doświadczenia.\nCzas spędzony na Facebooku ograniczam do absolutnego minimum (tyle ile wymaga praca blogera). Zalew informacji, które mnie zupełnie nie interesują jest dla mnie po prostu zbyt męczący. Niewiele daje ustawianie preferencji i obserwowanie wybranych stron, gdyż dalej będę widziała masę reklam i postów sponsorowanych. Zaglądam więc tam w ściśle określonym celu, przy okazji pilnując, żeby nie zacząć scrollować z automatu.\nWłaśnie takie bezmyślne scrollowanie zwykle jest początkiem pogorszenia humoru. A często tak właśnie wiele osób zaczyna swój dzień – od odpalenia Facebooka i sprawdzenia, co u „znajomych”.\nZastanów się, co tak naprawdę Ci to daje? Jak wpływa na Ciebie widok zdjęć z czyichś zagranicznych wycieczek lub nowych, drogich zakupów? Jeśli nie sprawia, że czujesz się gorszy, to świetnie. Ale czy wnosi do Twojego życia jakąś wartość? Przeglądając Facebooka wiele osób porównuje to, czego nie ma, z tym, co ma ktoś inny. Czyjeś życie wydaje im się bardziej kolorowe, beztroskie i szczęśliwe. Ale czy na pewno tak jest?\nPamiętaj, że Facebook to nie prawdziwe życie. Nie można stwarzać z kilku zdjęć czyjejś całej rzeczywistości. To tylko Twoje wyobrażenia, iluzja, złudzenie.\nZadaj sobie pytanie, jakiego typu treści naprawdę Cię interesują. Które z nich są dla Ciebie wartościowe? Czy znajdujesz je na Facebooku? Wybór tego, jakie treści do Ciebie docierają, w ogromnym stopniu zależy od Ciebie. Z Facebooka naprawdę można się wylogować, nic przy tym nie tracąc :)\nInstagram jest medium, które mi odpowiada i z którego chętnie korzystam. To dla mnie morze inspiracji, a przede wszystkim kontakt z fantastycznymi ludźmi o podobnych zainteresowaniach. Nie mam tam konta prywatnego, tylko blogowe. Dlatego też trafiają do mnie takie treści, jakie chcę żeby trafiały, a reklam jest na tyle mało, że łatwiej je ignorować.\nZauważam jednak, że są osoby, na które źle wpływa widok zdjęć przedstawiających piękne, wysportowane ciała, egzotyczne miejsca, czy „kawowe układanki” z kwiatami, książkami, pościelą i pupilem. Warto pamiętać, że wiele z tego typu zdjęć, to czyjaś praca lub pasja. Część osób lubi pokazywać momenty spontaniczne, część wyrażać się w formie zdjęć artystycznych i poukładanych. I tak jak w przypadku Facebooka – Instagram to nie prawdziwe życie i nie ma sensu źle się czuć z powodu, że „ja tak nie mam”. Jeśli widok niektórych zdjęć Cię dołuje, wystarczy nie obserwować danych profili.\nJeśli to medium nie wnosi niczego pozytywnego do Twojego życia, zrezygnuj z korzystania. Instagram, podobnie jak Facebook czy inne medium społecznościowe, ma być dla Ciebie, a nie Ty dla niego. Jeśli nie dodaje do Twojego życia wartości, po prostu z niego nie korzystaj. Nie bój się, że coś Cię ominie. To, co omija Cię w prawdziwym życiu, kiedy to wirtualne zabiera Twój czas, ma o wiele większe znaczenie.\nKwiat nie myśli o rywalizacji z kwiatem, który rośnie obok. Po prostu kwitnie.\nz nauki Zen\nNatura nieustannie uczy nas mądrości. Można sprawić, że porównywanie się nie ukradnie Ci radości. Zamiast rywalizować, skoncentruj się na swoich zaletach i konsekwentnie idź do przodu.\nKluczem jest uważność\nBycie świadomym uwalnia od pułapki porównań. Tak więc pierwszym i najważniejszym krokiem jest w ogóle zauważenie tego, że właśnie zaczynasz się porównywać. Przeważnie robimy to zupełnie nieświadomie. W momencie kiedy to zauważysz, możesz wybrać swoją reakcję i dalsze działanie.\nWiem, jak wygląda moje życie i mogę skoncentrować się na tym, co w tym moim życiu jest cenne i daje mi radość. Nie wiem natomiast, jak naprawdę wygląda życie innych (przecież zdjęcia pokazywane na Facebooku stanowią zaledwie jakiś jego wycinek).\nPamiętaj, że każdy człowiek jest inny i nikt nie jest doskonały. Nikt nie wiedzie idealnego życia, wolnego od wszelkich trosk. Jeśli ktoś jest szczęśliwy, to znaczy, że cieszy się tym, co ma. Nie chodzi o to, żeby czuć się lepiej, bo ktoś może mieć gorzej. Chodzi o to, żeby z uwagą przyjrzeć się sobie, swojemu życiu i swoim prawdziwym potrzebom. One powinny wyznaczać Twój kurs, a nie to, co mają inni lub co jest aktualnie modne. I również nie to, co wydaje Ci się, że chcesz mieć.\nJak pokonać negatywny wpływ porównywania się i dostrzec w swoim życiu więcej barw\nPierwszy krok masz już za sobą – zauważyłeś, że się porównujesz. Następnie oceń, jaki ma to na Ciebie wpływ. Czy napędza Cię do działania i sprawia, że chcesz się rozwijać? Czy raczej dołuje i zniechęca? Jeśli to drugie, mam dla Ciebie kilka propozycji:\nZaakceptuj siebie takim, jaki jesteś. Jeśli ktoś siebie kocha, żadne porównania nie zepsują mu radości z tego, kim jest.\nZrób listę swoich zalet i wszystkiego, co w sobie lubisz. Możesz zapytać kogoś bliskiego, co lubi w Tobie. Czasem spostrzeżenia innych są naprawdę zaskakujące :)\nPraktykuj wdzięczność. Porównywanie się często zwraca Twoją uwagę na to, czego nie masz. Wdzięczność – na to, co masz. Dzięki niej dobra w Twoim życiu nieustannie przybywa.\nTwoją uwagę chciałabym zwrócić przede wszystkim na punkt ostatni. O Sztuce wdzięczności pisałam już wcześniej, ale temat ten jest i zawsze będzie aktualny. Jest to najprostszy, cudowny wręcz sposób, by dostrzec w swoim życiu więcej radości i kolorów.\nTak więc możesz ograniczać „wyzwalacze” niższej samooceny (ograniczając czas spędzony w mediach społecznościowych) oraz koncentrować się na tym, co wartościowe w tobie i Twoim najbliższym otoczeniu.\nNie musisz brać udziału w wyścigu\nŻycie to nie zawody, choć wiele osób zachowuje się, jakby właśnie nimi było. Jednak Ty w tych zawodach nie musisz brać udziału. Miarą wartości człowieka nie są dobra materialne, które gromadzi, ani tytuły, jakie zdobywa.\nCzerp radość ze swojego życia, doceniaj i dziękuj. Czerp radość z bycia prawdziwym sobą i ciesz się swoją wyjątkowością. A porównania? Nie będą miały nad Tobą żadnej władzy :)\nA może podzielisz się ze mną swoją opinią na ten temat? Chętnie ją poznam :)\nakceptacjamedia społecznościowepoczucie własnej wartościporównywanie sięprawdziwe życieradość życiaświadome reakcjeunikalnośćuważnośćwdzięczność\n19 sierpnia, 2019 at 8:00 am Odpowiedz\nŚwietny artykuł, bo coraz więcej ludzi topi się w cudzym wymyślonym życiu,\na tak naprawdę najważniejsze jest to, co dzieje się w realu , na co dzień.\n19 sierpnia, 2019 at 8:21 am Odpowiedz\nDziękuję! Złudzenie budowane na porównaniach nie powinno przysłaniać prawdziwego życia i tego, co mamy :)\n19 sierpnia, 2019 at 8:40 am Odpowiedz\nJa staram się skupić na własnym życiu i tych małych, pięknych, choć drobnych momentach, które zdarzają się w każdym dniu. : )\n19 sierpnia, 2019 at 9:06 am Odpowiedz\n19 sierpnia, 2019 at 6:38 pm Odpowiedz\nWitam. Póki prawdziwie nie pokochamy siebie to będzie porównywanie te negatywne… Póki nie ukochany tego naszego wewnętrznego dziecka (o czym wspominam u siebie w nowym wpisie) to będzie porównywanie negatywne nadal… Nasze wnętrze czeka na nas i zapewnia nas że jesteśmy wyjątkowi tylko że my często tego nie słyszymy, bo świat jest za głośny .. .. pozdrawiam :)\n20 sierpnia, 2019 at 9:44 am Odpowiedz\nWitaj :) W pełni się z Tobą zgadzam! Jeśli kochamy siebie, żadne porównywania nam nie straszne, możemy się porównywać do woli i z uśmiechem, bo zawsze wybierzemy siebie. Serdecznie pozdrawiam :)\n19 sierpnia, 2019 at 11:25 am Odpowiedz\nDziękuję Ci za ten wpis. Przeczytałem od A do Z z zaciekawieniem. :)\n19 sierpnia, 2019 at 12:36 pm Odpowiedz\n19 sierpnia, 2019 at 11:30 am Odpowiedz\nZgadzam się, każdy z nas się porównuje z innymi. Ważne co z tym zrobimy. Kiedy przeglądam np. Instagram i coś/ktoś zaczyna mnie drażnić, smucić, to jest to dla mnie sygnał do zastanowienia się, czy może ja też chciałabym tak żyć, coś mieć. Zastanawiam się, czy tak na serio tego chcę/potrzebuję i jak mogę to osiągnąć, co zrobić, żeby coś mieć. I podejmuję decyzję, czy wchodzę w to, czy odpuszczam. :)\n19 sierpnia, 2019 at 12:43 pm Odpowiedz\nDokładnie tak, trzeba wyłapać ten sygnał, że coś jest nie tak, że coś mnie dołuje, a potem to rozpracować. Często po głębszym zastanowieniu się można dojść do wniosku, że tak naprawdę wcale tego nie chcę, nie potrzebuję lub nie pasuje to do mnie :)\n19 sierpnia, 2019 at 11:44 am Odpowiedz\nKiedyś rozmawiałam z pewną dziewczyną i mówiła mi że Instagram wpędza ją w poczucie winny, że nie może wielu rzeczy dać swoim dzieciom\n19 sierpnia, 2019 at 12:49 pm Odpowiedz\nMedia społecznościowe często dołują, bo tam przeważa świat wykreowany, na pokaz. Warto o tym pamiętać. Można ograniczyć korzystanie z nich, można się uodpornić, jest kilka sposobów, żeby pokonać to poczucie winy :)\n19 sierpnia, 2019 at 12:24 pm Odpowiedz\nOdnoszę wrażenie, że ostatnio jest prawdziwy wysyp artykułów o porównywaniu się… Fajnie, że jako jedna z niewielu chyba osób podajesz i negatywne, i pozytywne aspekty porównywania! Teraz wszyscy o tym piszą, traktują jak największe zło, ale przecież porównywanie się jest obecne w naszym życiu od zawsze… Już w szkole jesteśmy porównywani, ba, nawet na placu zabaw, zanim pójdziemy do szkoły. Skoro inni nas porównują, to pewnie podświadomie łapiemy informację, że tak się po prostu robi, więc bezwiednie zaczynamy to robić samodzielnie. Ja mam o tyle szczęścia, że od zawsze słyszałam od mojej mamy „patrz na siebie”, aż w końcu zaczęłam wprowadzać jej słowa w życie. Dzisiaj nie porównuję się na zasadzie „a ten ma lepiej, bo był na wakacjach na egzotycznej wyspie”, ale porównuję się np. w pracy. Oczywiście szukam osoby w podobnym do nie położeniu, wykonującej podobne obowiązki i porównuję jak wygląda nasza praca. Jeśli ja wypadam słabiej w tym porównaniu, to zastanawiam się dlaczego i czy jestem w stanie coś zmienić na lepsze. Nie? To trudno, a jeśli tak, to tylko na tym skorzystam! :) Wszystko jest dla ludzi, tylko trzeba umieć z tego korzystać ;)\n19 sierpnia, 2019 at 12:58 pm Odpowiedz\nTo jest właśnie ciekawe, jak zaczęłam pisać ten artykuł, to wszędzie gdzie się nie obróciłam, napotykałam ten temat! :) Ale nie chciałam rezygnować z tego powodu. Poza tym nie mogłam się zgodzić z opiniami, że to jest tylko złe i straszne (jedna strona medalu). Porównywanie towarzyszy nam od piaskownicy i po prostu jest obecne w naszym życiu. Trzeba tylko pilnować, żeby tego życia nie uprzykrzało, ani nam, ani innym. Dziękuję za podzielenie się swoją opinią :)\n19 sierpnia, 2019 at 6:42 pm Odpowiedz\nMarta, zjawisko o jakim piszesz tylko spotęgowało się w ostatnim czasie. Z jednej strony można powiedzieć, że media społecznościowe wprowadziły je na kompletnie nowy poziom, jednak kiedy pomyślę o polskich komediach takich jak „Sami swoi” czy „Sprawa się rypła@ to pokazują one rywalizację pomiędzy sąsiadami o to, kto ma więcej. Zjawisko to jest więc dużo starsze niż można by przypuszczać przeglądając Instagram. Wszystko wiąże się z jedna z kluczowych potrzeb, mianowicie poczuciem znaczenia. Każdy chce być znaczący na przeróżne sposoby. Zazwyczaj chęć wybicia się ponad przeciętność jest jednak niewystarczająca i powoduje frustrację.\n20 sierpnia, 2019 at 9:36 am Odpowiedz\nZjawisko to jest chyba tak stare, jak stara jest ludzkość :) A media społecznościowe, konsumpcjonizm, reklamy atakujące z każdej strony – w czasach, w których żyjemy obecnie, mamy po prostu więcej bodźców, które takie negatywne porównywanie się wyzwalają. Dziękuję za komentarz! :)\n19 sierpnia, 2019 at 8:43 pm Odpowiedz\nUważność i świadome życie to mój główny temat na blogu i często do tych właśnie aspektów nawiązuję. Polecam Ci ksiażkę Agi Krzyżanowskiej o życioterapii. Myślę, że Ci się spodoba. Pisałam o niej ostatnio u siebie.\n20 sierpnia, 2019 at 9:26 am Odpowiedz\nWitaj! Chętnie zajrzę do Ciebie i poczytam :) Tej książki jeszcze nie znam, ale termin „życioterapia” brzmi ciekawie :)\n20 sierpnia, 2019 at 5:31 am Odpowiedz\nW porównywaniu się trzeba zachować umiar. Miałam kiedyś koleżankę, która pięknie grała na pianinie i wygrywała rożne konkursy, ale wcale tego nie dostrzegała i zazdrościła mi… dobrych ocen :o Wcale nic z tego dobrego nie wyszło. Zawsze trzeba pamietać, że nie można być idealnym i nie da się być najlepszym we wszystkim.\nJa za to (jako osoba trenująca lekkoatletykę) byłam przekonana, że jestem beznadziejna na krótkich dystansach. Jakie było moje zdziwienie, kiedy okazało się, że jestem lepsza od wszystkich moich koleżanek, które nie trenowały. Bo tak naprawdę to wszystko zależy do kogo się porównujemy, zawsze będziemy od kogoś lepsi, a od kogoś gorsi. Mówi się, ze optymista widzi szklankę do połowy pełna, a pesymista do połowy pustą. Tak samo właśnie jest z porównywaniem sie do innych, można patrzeć i zazdrościć tym, którzy są od ciebie lepsi, a można patrzeć na tych, od których jest się lepszym. Jednak moim zdaniem najlepiej jest sie porównywać do siebie z wczoraj :D\n20 sierpnia, 2019 at 9:19 am Odpowiedz\nBardzo fajne spostrzeżenia, najbardziej podoba mi się „porównywanie do siebie z wczoraj” :) Poczucie, że jest się gorszym, albo lepszym w porównaniu do innych, do niczego dobrego nie prowadzi. Dziękuję Ci za odwiedziny i podzielenie się swoimi doświadczeniami :)\n20 sierpnia, 2019 at 9:49 am Odpowiedz\nBardzo ciężko jest dzisiaj skupić się tylko na sobie. Wokół same pokusy i „pochłaniacze” czasu, które przedstawiają nam często gęsto wykreowaną przez kogoś rzeczywistość na potrzeby większej ilości lajków. Czasami zazdroszczę osobom, które nie funkcjonują w mediach społecznościowych, choć sama w dużej mierze korzystam z nich jedynie z racji prowadzenia bloga ;)\n20 sierpnia, 2019 at 12:26 pm Odpowiedz\nTak, w dzisiejszych czasach nie brakuje bodźców do porównywania się. Z Facebooka zrezygnowałabym natychmiast, gdyby nie blog, ale korzystając z niego, pilnuję się, żeby mnie nie wciągnął :) Dziękuję za odwiedziny! :)\n20 sierpnia, 2019 at 9:53 am Odpowiedz\nŚwietny wpis – jak najbardziej na miejscu w dzisiejszych czasach. Warto porównywać się do samego siebie, być swoim własnym wyzwaniem, dzięki temu mamy największe szanse na wzrost, a nie dotyka nas to czym różnimy się od innych\n20 sierpnia, 2019 at 12:22 pm Odpowiedz\nBardzo fajnie ujęte, dziękuję! :)\n20 sierpnia, 2019 at 10:30 am Odpowiedz\nDługo pracowałam nad tym, żeby się nie porównywać z innymi. Teraz porównuję się tylko ze starą wersją siebie. Wiem już, że każdy osadzony jest w innym kontekście. Ma inne problem i, inną ilość czasu na realizację celów, dlatego najbardziej adekwatne jest dla mnie porównywanie własnych efektów. Bardzo potrzebny tekst :)\n20 sierpnia, 2019 at 12:21 pm Odpowiedz\nDokładnie tak! Dziękuję za komentarz :)\n20 sierpnia, 2019 at 1:59 pm Odpowiedz\nPorównywanie się z innymi może być zgubne, bo albo popadamy wtedy w przygnębienie, albo w samozachwyt (jeśli w tym porównaniu wypadamy w naszym mniemaniu lepiej). Tymczasem wszystko jest względne i zależy od punktu widzenia. Najważniejsze, żeby znać swoją wartość i robić swoje. Wtedy żadne porównania nie będą nam straszne 🙂\n21 sierpnia, 2019 at 5:52 am Odpowiedz\nDokładnie tak, Ula :) Pozdrawiam ciepło :)\n“Kwiat nie myśli o rywalizacji z kwiatem, który rośnie obok. Po prostu kwitnie.” – to jest fantastyczna myśl przewodnia :) Nie ma sensu się porównywać, bo widzimy tylko kawałek rzeczywistości, nie wiem w jaki sposób i wśród jakichś okoliczności ktoś osiągnął coś teoretycznie lepszego od tego czym my żyjemy.\n17 września, 2019 at 9:23 am Odpowiedz\nWystarczy mieć tę myśl w głowie i od razu przestaje się chcieć porównywać :) I słusznie zauważasz, że ktoś osiągnął coś „teoretycznie lepszego” – teoretycznie, czyli to wcale nie musi być lepsze. I warto się zastanowić, czy naprawdę jest.


Suwałki. Biografie, Marian Kulesza\nMarian Kulesza (1879-1943) - artysta malarz\nNajwiększym niewątpliwie artystą malarzem urodzonym w Suwałkach był Alfred Wierusz-Kowalski. Warto jednak czasami przypomnieć i innych, którzy na ziemi suwalskiej zaczerpnęli pierwszą osnowę życia. Należy do nich Marian Kulesza.\nPróżne są poszukiwania jego nazwiska w opracowaniach o malarstwie polskim XX wieku, chociaż w polskim życiu artystycznym okresu międzywojennego zaznaczył wyraźnie swoje miejsce. Powód nieobecności tkwi i w tym, iż przez cały swój dojrzały okres twórczości związany był z wileńskim środowiskiem artystycznym, którego dorobek nie mógł być ze znanych przyczyn objęty kompleksowymi badaniami, a także kwerendami muzeów litewskich. Dość przypomnieć, iż pierwsza prezentacja tego środowiska (oparta zresztą "jedynie" na zbiorach polskich) po II wojnie światowej odbyła się dopiero w 1989 roku (Olsztyn, Biuro Wystaw Artystycznych).\nMarian Stefan Kulesza - syn Karola Kuleszy, lekarza suwalskiego szpitala żydowskiego i Anny z Bortnowskich - urodził się 12 listopada 1879 roku w Suwałkach. Lata nauki łączą go jednak z Warszawą, gdzie ukończył n Gimnazjum i podjął studia malarskie u Wojciecha Gersona. Kontynuował je przez krótki okres w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. W roku 1900 rozpoczął studia w Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu, które ukończył w 1909 roku. Po podróżach do europejskich galerii sztuki (Sofia, Paryż, Florencja, Neapol) powrócił w 1910 roku do Warszawy, włączając się w nurt artystyczny stolicy (wystawy obrazów w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych). Jego prace reprezentują także malarstwo polskie na wiosennych wystawach petersburskiej akademii (nagroda za Osieroconych w 1909 roku).\nW 1920 roku, wraz z żoną, Aurelią z Bortnowskich, z którą związał się już w 1907 roku, osiadł na stałe w Wilnie. Twórczość malarską łączył z aktywną działalnością organizacyjną w środowisku artystycznym i pracą pedagogiczną.\nZostał członkiem powstałego w 1921 roku prężnego Wileńskiego Towarzystwa Artystów Plastyków. W latach 1922-1934 zorganizowało ono dwadzieścia jeden wystaw, które miały charakter dorocznych pokazów osiągnięć członków Towarzystwa. Kulesza był stałym uczestnikiem tych wystaw (wielki srebrny medal w 1924 roku), które także były prezentowane poza Wilnem: w Warszawie, Poznaniu, Lwowie i Krakowie. Swoje prace często Kulesza prezentował na pokazach organizowanych przez Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie, którego był członkiem rzeczywistym (w 1928 roku otrzymał zaszczytne wyróżnienie za Wnętrze kościoła w Zakopanem).\nZnaczący był udział Mariana Kuleszy w prowadzonej przez Wileńskie Towarzystwo Artystów Plastyków działalności w dziedzinie pedagogiki artystycznej. Prowadził jedną z klas rysunku w założonej przez to Towarzystwo w 1921 roku Szkole Rysunkowej (przekształconej później w Szkołę Rzemiosł Artystycznych), będąc nawet w latach 1925-1926 jej dyrektorem, obejmując to stanowisko po Ludomirze Sleńdzińskim. Ponadto prowadził kursy artystyczne przy kierowanej przez Abrama Klebanowa organizacji oświatowej "Hilf durch arbet" ("Pomoc pracą"), zaś w latach 1933-1939 był nauczycielem rysunków w Gimnazjum Żeńskim imienia Elizy Orzeszkowej.\nPo rozłamie (1931) w Wileńskim Towarzystwie Artystów Plastyków został założycielem i pierwszym prezesem Wileńskiego Towarzystwa Niezależnych Artystów Malarzy (później Artystów Sztuk Pięknych), z którymi wystawiał w Wilnie (1931-1935) i w Warszawie (1933-1934).\nZajmował się także popularyzacją sztuki, publikując artykuły jej dotyczące na łamach "Kuriera Wileńskiego" i organu Klubu Włóczęgów "Włóczęga" (wchodził w skład komitetu redakcyjnego tego pisma).\nMarian Kulesza znany był przede wszystkim jako portrecista (Portret malarza T. Schwanebactia, Portret marszałka Józefa Ptisudskiego) oraz jako autor martwych natur (Stara porcelana). Ulubionym tematem artysty były także wnętrza (Wnętrze salonu) i architektura wileńska. Zaliczany jest do nurtu akademickiego, pozostał wiemy realizmowi, jego prace odznaczają się precyzją rysunku i wrażliwością na motywy ornamentacyjne.\nPo wybuchu wojny Kulesza pozostał w Wilnie. Zmarł nagle na ulicy w dzień wigilijny 1943 roku. Pochowany został na Rossie.\nDorobek artystyczny Mariana Kuleszy uległ rozproszeniu i nie jest rozpoznany. Z wyrywkowych kwerend wiadomo, że niewiele jego obrazów jest w zbiorach muzeów wileńskich, trzy jego prace posiada Muzeum Narodowe w Warszawie. Jedno płótno przedstawiające martwą naturę wzbogaca kolekcję malarstwa polskiego XX wieku suwalskiego muzeum...


"The Good Ancestor" - a Ty, czy zastanawiałeś się jakim będziesz przodkiem?\nGdyby ktoś zaproponował Ci wybór, trzymając w lewej ręce słodkiego, różowego cukierka, a w prawej ręce lśniącego, zielonego żołędzia - co byś wybrał? Każdy z nich reprezentuje horyzont czasowy ludzkiego umysłu - krótko i długoterminowe myślenie, które nieustannie ze sobą rywalizują. A jednak, jakieś 12,000 lat temu w okresie Neolitu, jeden z naszych przodków zrobił coś niesamowitego: zamiast zjeść zgromadzone zapasy ziarna, postanowił zachować je na później i zasadzić w następnym sezonie. Ten moment rozpoczyna rewolucję rolniczą i naznacza punkt zwrotny w ewolucji ludzkiego umysłu jako symboliczne narodziny myślenia długoterminowego. Czy w XXI wieku będziemy umieli ponownie dokonać zwrotu i świadomie wybrać zielonego żołędzia?\nKsiążka "The Good Ancestor" pojawiła się w moich rękach przypadkiem, podczas szybkich zakupów w strefie bezcłowej, w oczekiwaniu na lot. Było to lato 2021, a świat pogrążony był jeszcze w pandemicznym paraliżu strachu i niepewności, które rozciągały się ponad granicami państw.\nPracowałam wtedy nad wdrożeniem praktyk Zrównoważonego Rozwoju w READY, mierząc się z wieloma wyzwaniami, jakie ta doktryna stawia na drodze przedsiębiorcy.\nZrównoważony Rozwój to koncepcja ekorozwoju społeczeństw, przyjęta przez wszystkie państwa członkowskie Organizacji Narodów Zjednoczonych w 2015 r. i stanowi wspólny plan pokoju i dobrobytu dla ludzi i planety, teraz i w przyszłości. Jego sercem jest 17 Celów Zrównoważonego Rozwoju (SDGs), które są pilnym wezwaniem do działania przez wszystkie kraje – rozwinięte i rozwijające się – w ramach globalnego partnerstwa.\nCzłonkowie zdają sobie sprawę, że eliminacja ubóstwa i innych niedostatków musi iść w parze ze strategiami, które poprawiają zdrowie i edukację, zmniejszają nierówności i pobudzają wzrost gospodarczy – a wszystko to przy jednoczesnej walce ze zmianą klimatu i pracy na rzecz ochrony naszych oceanów i lasów. Jest to rdzeń etyki biznesu, a my jako przedsiębiorcy, biorąc odpowiedzialność za cele zrównoważonego rozwoju, powinniśmy zaangażować wszystkie aspekty naszych biznesów w realizację globalnych celów. Brzmi to jak niemałe wyzwanie i stawia przed organizacją wiele wyzwań i pytań. Często pytań, na które odpowiedzi nie idą w parze z dotychczasową strategią rozwoju biznesu. Tytuł "Jak myśleć długoterminowo w krótkoterminowym świecie" wydał mi się receptą na nurtujące mnie pytania.\nKsiążka okazała się nie tylko pozycją godną polecenia, ale kompasem, który każdy choć raz powinien schwycić w swoje dłonie i skalibrować w swoim własnym życiu.\nPozycja dla każdego, ponieważ każdy z nas ma wpływ na to, jaki świat zostawi po sobie przyszłym pokoleniom. A wybór, jaki będzie to świat jest tylko w naszych rękach. I dzieje się to teraz.\n6 sposobów myślenia długoterminowego dla "Dobrego Przodka"\nKsiążka przedstawia osiem sposobów, jak wykształcić w sobie i pielęgnować myślenie długoterminowe. Ich celem jest wyobrażenie sobie potencjalnych scenariuszy rozwoju ludzkości, które skłonią nas do przemyślenia naszych relacji z rodziną, społeczeństwem i naturą. Niektóre z nich wykraczają daleko w przyszłość, więc przygotuj się Drogi Czytelniku na szybką podróż w czasie, podczas której poczujesz jak kruche i doskonale skonstruowane jest nasze życie na planecie Ziemia.\n1. GŁĘBOKA POKORA CZASU\nLudzkość jako mrugnięcie oka w historii kosmosu\nW obecnym momencie w historii, gatunek ludzki cierpi na poważny kryzys perspektywy. Nasz horyzont czasowy radykalnie skurczył się do sekund, godzin i dni pod presją codziennych wyzwań. Zajęci sprawdzaniem powiadomień w telefonie, nie zauważamy potencjalnych zagrożeń dla ludzkości, takich jak bioterroryzm, rozwój sztucznej inteligencji, wojny dronów czy podnoszące się niepostrzeżenie poziomy mórz, które czają się za naszymi plecami.\nPunktem startowym dla wykształcenia poczucia głębokiej pokory czasu jest wyrwanie się kompulsywnego myślenia wyłącznie o teraźniejszości i spojrzenie zarówno na odległą przyszłość jak i w przeszłość gatunku ludzkiego. Musimy zaakceptować, że nasze istnienie to seria osiągnięć i tragedii cywilizacji ludzkiej, która jest krótka, jak mrugnięcie oka w całej historii czasu kosmologicznego.\nWiększość wykształconych ludzi zdaje sobie sprawę, że jesteśmy wynikiem prawie czterech miliardów lat Darwinowskiej selekcji, ale wielu uważa, że ludzie są w jakiś sposób jej zwieńczeniem. Nasze słońce jest mniej, niż w połowie swojej żywotności. To nie będą już ludzie, ci którzy zobaczą wyczerpujące się słońce za sześć miliardów lat. Ktokolwiek to będzie, będzie różnić się od nas tak samo, jak my różnimy się od bakterii lub ameby.\nZ drugiej strony, patrząc w przeszłość widzimy ostrzeżenie o naszym destrukcyjnym potencjale: w niewiarygodnie krótkim czasie naraziliśmy na zagrożenie świat, który ewoluował przez miliardy lat przed nami. Kim jesteśmy i dlaczego daliśmy sobie prawo, by wszystko to skazać na niebezpieczeństwo z powodu naszej "ekologicznej ślepoty" i nowych, śmiercionośnych technologii? Czy nie mamy żadnych zobowiązań wobec naszej planety z przyszłości i pokoleń, które będą na niej żyły, gdy nas już nie będzie?\nGłęboką Pokorę Czasu możemy rozpocząć od praktyki zainspirowanej przez "Long New Foundation" która jest prosta i ma ogromną siłę przekazu: za każdym razem, gdy wpisujesz datę, postaw "0" przed liczbą roku. Tym sposobem uzyskując np. rok 02022 możemy wyobrazić sobie dziesiątki tysięcy lat, które nastaną w przyszłości.\n2. DZIEDZICTWO PONADPOKOLENIOWE\nJak możemy zostać godnie zapamiętani?\nLudzie z natury dążą do tego, by coś po sobie zostawić, lecz każdy wyraża swoje dziedzictwo w inny sposób. Niektórzy dążą do egocentrycznej formy dziedzictwa, licząc na bycie zapamiętanym i gloryfikowanym za swoje osiągnięcia. Inni pragną zgromadzić jak największy majątek, by móc przekazać go swoim dzieciom i wnukom. Dla pozostałych dobra materialne nie są aż tak ważne i pragną przekazać dalej swoje wartości, kulturę czy formę religii, języka ojczystego lub rodzinnej tradycji. Jeśli jednak chcemy być Dobrymi Przodkami, musimy poszerzyć naszą wolę dziedzictwa, tak by obejmowała korzyści nie tylko dla naszych potomków, ale dla całej ludzkości w przyszłości.\nJako ludzkość, tracimy bardzo dużo energii na unikanie tematu śmierci. Nie chcemy o niej rozmawiać, nie chcemy jej oglądać, nie chcemy dopuścić jej do swojej świadomości, a świat reklamy na każdym kroku przekonuje nas, że możemy być wiecznie młodzi. To co jest ludzkości potrzebne, to przypomnienie sobie o nieuchronnie ograniczonym czasie naszego życia i postawienie pytania: czego mogliby chcieć od nas nasi potomkowie z przyszłości, abyśmy zrobili to lepiej teraz, gdy żyjemy?\nPozostawienie po sobie dziedzictwa nie musi oznaczać decyzji podejmowanej tuż przed śmiercią. Może to być zasadzenie drzewa, zmniejszenie śladu węglowego, świadome żywienie, czy kupno produktów opartych na zrównoważonym rozwoju. Często zapominamy, że sami jesteśmy dziedzicami naszych przodków, którzy pozostawili nam świat w takim stanie, z jakiego teraz czerpiemy pełnymi garściami korzyści. Dziedzictwo ponadpokoleniowe to spłacenie długu naszym przodkom, ale nie spłacenie go do tyłu, ale spłacenie go do przodu - pozostawiając naszym potomkom świat, z którego to oni będą mogli korzystać.\n3. SPRAWIEDLIWOŚĆ MIĘDZYPOKOLENIOWA\nPowody by szanować siódme pokolenie\n"Dlaczego miałbym się przejmować przyszłymi pokoleniami? A czy oni zrobili coś dla mnie? Nie znam ich i nigdy ich nawet nie poznam." Odpowiedzią na to pytanie jest zwyczajnie nasza ludzka moralność. Fakt, że życie przyszłych pokoleń jest odległe w czasie, nie znaczy, że ma mniejszą wartość, niż nasze życie tu i teraz. Nie daje nam to prawa, by zrzucić na nich całe ryzyko wynikające z naszego krótkoterminowego myślenia. Przykładem takiego ryzyka mogą być odpady promieniotwórcze, kurczące się zasoby naturalne Ziemi, czy zanieczyszczenia, które zatruwają powietrze, glebę i oceany. Myślenie, że przyszłe pokolenia wymyślą super-technologię, która odwróci te procesy to tzw. "myślenie życzeniowe" i bardziej pasuje tutaj zdanie "Nigdy nie jest za późno, ale czasem trochę jest."\nNiektórzy argumentują, że w odległej w czasie cywilizacji nie będzie już Homo Sapiens, jakich znamy obecnie, a raczej cyborgi technologiczne pozbawione ludzkich uczuć i wartości. Jednakże, założenie, że ludzkość przestanie czuć ból, przestanie czuć strach przed śmiercią, przestanie kochać i dążyć do szczęścia - będzie aktem kolosalnej porażki ludzkiej moralności.\nKażde pokolenie powinno pozostawić po sobie planetę w stanie przynajmniej tak dobrym, w jakim je zastało - jest to główna zasada międzypokoleniowej sprawiedliwości. Powinniśmy być adwokatami przyszłych pokoleń i w ich imieniu zadawać pytanie: Czy nasze teraźniejsze działanie będzie z korzyścią dla siódmego pokolenia?\n4. MYŚLENIE KATEDRALNE\nSztuka planowania w odległej przyszłości\nPlanowanie to w uproszczeniu wytyczanie praktycznego kierunku działania, by osiągnąć konkretny cel. Bez planu, ludzkość nie osiągnie celu, którego zasięg obejmowałby przyszłe pokolenia. Potrzebne jest długoterminowe planowanie, uwzględniające ekologiczne i technologiczne wyzwania naszych czasów ze świadomością, że niektóre z projektów, które rozpoczniemy za naszego życia, będą trwać dłużej, niż nasze życie.\nMożemy być jednak pewni, że jako ludzie jesteśmy w stanie to zrobić, a świadczą o tym nasze osiągnięcia z ostatnich 5000 lat. Przykładem w książce jest słynna na całym świecie bazylika Gaudi'ego - Sagrada Familia. Gaudi rozpoczął jej budowę w roku 1883 i kontynuował aż do swojej śmierci w roku 1926, sypiając często w piwnicy na budowie. Pracował nad swoim dziełem ostatnie 43 lata swojego życia, nigdy nie pospieszając postępu prac, a często burząc elementy konstrukcji, które nie wyglądały wg niego właściwie. Jest to najlepszy przykład myślenia katedralnego, w którym to autor zdaje sobie sprawę, że być może nie ukończy swojego dzieła w ciągu swojego życia. Sagrada Familia jest najdłużej nieprzerwanie budowanym projektem na świecie, z datą ukończenia planowaną na rok 2026.\nTa historia uczy nas, że poprzez długoterminowe planowanie, cierpliwość i wspólną, międzypokoleniową determinację w realizowaniu celu, możliwe jest osiągnięcie tego celu, niezależnie od tego, czy dotyczy on projektów budowlanych miast przyszłości, kryzysu klimatycznego czy nowych technologii.\n5. PROGNOZOWANIE HOLISTYCZNE\nDalekobieżne ścieżki cywilizacji\nNiepewność w obliczu przyszłości od zawsze była przeszkodą w długofalowym planowaniu. Ilość możliwości jakie mnożą się przed naszymi oczami buduje niepewność i strach. Ciągły napływ i rosnący stopień skomplikowania informacji, które do nas docierają oraz tempo w jakim następują zmiany zaczyna nas przerastać. Można by powiedzieć, że wkroczyliśmy w erę nieprzewidywalnej przyszłości. Do tego wszystkiego jesteśmy świadkami rosnącej liczby tzw. "czarnych łabędzi" - wydarzeń, które nie tylko ciężko przewidzieć, ale które mają poważne konsekwencje, np. ataki terrorystyczne, czy globalne pandemie. I kiedy przyszłość jawi nam się w niepewności, której nie umiemy pokonać, na ratunek przychodzi nam...nasza historia.\nMy, ludzie bardzo lubimy doszukiwać się we wszystkim powtarzalnych wzorców. I chociaż w sieci niepewności, w której przyszło nam żyć ciężko jakiś znaleźć, istnieje pewien podstawowy wzór, który pojawiał się wielokrotnie w historii ludzkości i z pewnością będzie pojawiał się w przyszłości. Ten wzór to krzywa-S, która niesie za sobą przesłanie: nic nie trwa wiecznie.\nNiezależnie od tego, czy dotyczy to imperiów, ekonomii, ustrojów politycznych, ruchów społecznych czy mody, zgodnie z logiką krzywej-S: wszystko wzrasta, osiąga swój punkt kulminacyjny i następuje spadek. Ten wzorzec nie powie nam kiedy nastąpi punkt zwrotny, ale ostrzega nas, że najprawdopodobniej będzie miał swoje miejsce w czasie i korzystając z wiedzy o przeszłości naszej cywilizacji, możemy zawczasu przygotować się do zmian, które nadejdą.\nZamiast walczyć z niepewnością, powinniśmy zaakceptować jej istnienie i na jej podstawie zbudować nasze założenia dotyczące przyszłości. Ponieważ przyszłość jest tak samo niepewna jak teraźniejszość i nie ma jednej określonej przyszłości, a raczej wiele możliwych scenariuszy, które mogą się rozegrać. Założenia, które zrobimy dzisiaj będą miały wpływ na nasze przyszłe plany, ruchy społeczne, kariery które będziemy wybierać, a nawet wpłyną na takie decyzje, jak planowanie rodziny.\nTopniejące lodowce, niszczycielskie pożary, znikające gatunki, niedobory żywności i wody - natura ostrzega nas, że przekraczamy krytyczną granicę stabilności ekosystemu. W tym samym czasie, pojawią się głosy ekspertów o zagrożeniu dla naszej egzystencji, nadchodzącym ze strony nieskontrolowanej technologii sztucznej inteligencji czy biologii syntetycznej, które mogą spowodować śmiertelne szkody na mega-skalę jeszcze w tym stuleciu. Pomimo wszystkich tych dowodów, żyjemy w stanie zaprzeczenia. Dobry Przodek powinien umieć rozpoznać dysfunkcyjny i umierający system i zamiast przekazywać go kolejnym pokoleniom , powinien wziąć udział w historycznym akcie tworzenia nowej, zdrowej, bezpiecznej cywilizacji.\n6. TRANSCENDENTNY CEL\nDrogowskaz, który prowadzi ludzkość\n"Jeśli nie wiesz dokąd idziesz, to na pewno tam nie dojdziesz" - ten cytat wiele lat temu powalił mnie swoją oczywistą logiką i utkwił głęboko w mojej pamięci. Później regularnie, niczym cichy głos sumienia, wyrywał mnie z wrodzonej chęci do unikania życiowych konfrontacji i myślenia że "jakoś to będzie", czy że "jakoś się ułoży". Zawsze jakoś się układa, ale jeśli chcemy iść przez życie, w poczuciu spełnienia i satysfakcji, to my sami musimy określić cel naszej życiowej drogi i nadać życiu kierunek. Jeśli tego nie zrobimy, ktoś inny zrobi to za nas.\nStarożytni Grecy ten życiowy cel określali mianem "telos" - ostateczna przyczyna. Telos jest ideą, że wszystko ma swój cel. Na przykład celem oka jest widzieć. Celem noża jest ciąć. Celem młotka jest wbijać przedmioty. Telos funkcjonował jako kompas dla wszystkich myśli i czynów, pomagając podejmować życiowe decyzje na drodze nieskończonych możliwości. W pędzącym świecie, w którym żyjemy, gdzie często liczą się dobra i korzyści materialne, ludzie tracą jakiś cel moralny, telos, który stanowi moralne uzasadnienie dla społeczeństwa. Zidentyfikowanie tego ponadczasowego celu dla ludzkości i determinacja w dążeniu do niego jest być może najważniejszym zadaniem jakie stoi na drodze Dobrego Przodka. Książka przedstawia 5 potencjalnych potencjalnych kierunków naszej zbiorowej przyszłości. Każdy z nich może posłużyć jako inspiracja lub ćwiczenie myślenia długoterminowego.\n1. Nieustanny postęp - niech krzywa wciąż rośnie\nJako telos dla ludzkości reprezentowany jest przez ciągły postęp cywilizacyjny, rozwój ekonomiczny i unowocześnienia, które poprawiają jakość naszego życia. To jemu zawdzięczamy dłuższe życie, służbę zdrowia, edukację, transport i dobra konsumpcyjne, do których dostęp mamy nawet na pokładzie samolotu.\nJednakże, jak wszystko w życiu, również nasz postęp ma swoją cenę. Walutą są zasoby naturalne Ziemi, które powstawały przez miliony lat, destabilizacja klimatu, umierające gatunki, wymierające rafy koralowe, zatrute powietrze i inne formy zagrożeń dla ekosystemu. Żeby tego było mało, my sami sobie szkodzimy, pogrążeni w nieustającym pędzie, wykształciliśmy w sobie kulturę "szybkiej gratyfikacji", którą odzwierciedlają nasze nawyki żywnościowe jak fast-food czy używki, nawyki zakupowe, jak zakupy online z możliwością darmowych zwrotów i nieograniczonych przesyłek kurierskich, które przecież generują jeszcze więcej odpadów i zanieczyszczeń. Nasze krótkoterminowe myślenie będzie miało długoterminowe konsekwencje i jakkolwiek zrozumiała jest wiara w nieustający postęp, nie da się dłużej ignorować skutków, jaki ten postęp ze sobą niesie.\n2. Utopijny sen - wizja idealnego społeczeństwa\nUtopia oferuje wizję społeczeństwa idealnego, do którego możemy aspirować ze świadomością, że nie jest ona realnie osiągalna. Jej podstawą jest stworzenie nowego, wspaniałego społeczeństwa, w którym wspólne cele i zasady dotyczące życia, jak równość, wolność, sprawiedliwość miałaby służyć za podstawę do zmiany i do rozwiązania problemów naszych czasów. Przede wszystkim byłby to sposób długoterminowego myślenia, ukierunkowanego na bardziej zrównoważony cel, do którego w nieskończoność moglibyśmy dążyć, ponieważ z natury byłby nieosiągalny.\n3. Techno wyzwolenie - nasza przyszłość w kosmosie\nWielu nowoczesnych myślicieli wierzy, że przyszłość ludzkości będzie stechnicyzowana. Książka przedstawia trzy formy, w których możemy sobie taką przyszłość wyobrazić: techno-ucieczka, techno-rozłam i techno-naprawa.\nTechno-ucieczka przedstawia przyszłość, w której kolonizujemy inne planety, aby przetrwać. Wyczerpujące się zapasy, zmiany klimatyczne, zagrożenie nuklearne a nawet nadlatująca w naszą stronę asteroida mogłyby być powodem naszej ewakuacji. Do tego czasu stworzylibyśmy technologię i warunki do przetrwania na innej planecie, które umożliwiłyby nam dalszą kolonizację.\nW tym scenariuszu warto jednak zwrócić uwagę na pewien wniosek: im bardziej nastawimy swoje działania na ucieczkę do innego świata, tym mniej wysiłku włożymy w utrzymanie dobrych warunków życia i rozwoju na obecnej planecie.\nTechno-rozłam to idea, w której udoskonalamy się do takiego stopnia, w którym następuje przeskok ewolucyjny do nowego rodzaju istoty ludzkiej, dalekiej od naszej biologicznej natury. Być może będziemy aspirować, by przedłużać ludzkie życie w nieskończoność lub przeniesiemy nasze umysły do komputera, dając początek rasie super-ludzi cyborgów.\nNiebezpieczeństwem, jakie wynikłoby z takiego rozwoju wydarzeń, mogłoby być powstanie nowego rodzaju nierówności - uprzywilejowanych super-ludzi z nadludzkimi mocami i niższej klasy nieudoskonalonych ludzi, skazanych na cierpienie i wykluczenie.\nTechno-naprawa to wiara, że ludzkość zawsze wymyśli technologię, by rozwiązać problemy, z którymi się mierzy. Jeśli będzie brakować żywności - stworzymy żywność w laboratorium, jeśli będzie brakować wody - odsolimy oceany, jeśli temperatura będzie się podnosić - stworzymy system chłodzący dla całej Ziemi.\nChociaż w przeszłości potrafiliśmy stworzyć rozwiązania dostosowane do naszych potrzeb, nie powinniśmy stawiać sobie za cel kontynuowania materialistycznego, konsumpcyjnego stylu życia, licząc na to, że przyszłe technologie uratują nas od jego konsekwencji.\n4. Tryb przetrwania - przygotowanie na upadek cywilizacji\nWszystkie wskaźniki sugerują, że w kolejnych dekadach spotka nas załamanie ekosystemu. "W ciągu kolejnych 10, czy 20 lat jesteśmy skazani na przełomowe i niekontrolowane zmiany klimatu, które przyniosą głód, destrukcję, migracje, choroby i wojny. Mamy przechlapane, pytanie tylko jak szybko i jak bardzo." -głosy ekologów brzmią na alarm.\nNigdy wcześniej w historii ludzkości nie mierzyliśmy się kryzysem klimatycznym na poziomie planetarnym, więc po prostu nie możemy przewidzieć jaki będzie miał on wpływ na sieć ludzkich społeczności, które powstawały przez ostatnie 10,000 lat. Ten scenariusz może służyć jako najwyższe ostrzeżenie i motywacja do diametralnej i natychmiastowej transformacji, która byłaby aktem, za który nasze przyszłe pokolenia byłyby nam wdzięczne.\n5. Kwitnąca planeta - życie w zgodzie z naturą\nTelos, w którym żyjemy zaspokajając swoje potrzeby, ale nie zużywając więcej zasobów, niż są nam konieczne do życia. Dbamy o obecne i przyszłe pokolenia, kontrolując, mierząc i przewidując zużycie zasobów naturalnych, wspierając naturę w jej naturalnym procesie regeneracji. Dbamy o zrównoważony rozwój w swoim codziennym życiu i biorąc aktywny udział w życiu społecznym. Szanujemy nasz planetarny dom i traktujemy jako rzadki, wrażliwy tętniący życiem byt, w którego my ludzie jesteś my tylko małą częścią w sieci jaką jest życie wszystkich organizmów na Ziemi.\n7. GŁĘBOKA DEMOKRACJA\nCzy istnieje antidotum na polityczną krótkowzroczność?\nKolejnym sposobem myślenia długoterminowego jest "głęboka demokracja". Terminem demos lub dimos możemy określić kilka zjawisk. Po pierwsze współcześnie jest to nazwa dla jednostki podziału administracyjnego w Grecji (tak jak polska gmina lub dzielnica miasta). Jednak w epoce antycznej pod tym słowem kryło się oznaczenie dla wspólnoty wolnych obywateli posiadających polityczne prawo głosu (nazywanych demotes). Wyobraźmy sobie teraz, że pokolenia, które po nas nastaną miałyby swój udział w obecnych debatach politycznych. Choć wydaje się to nie do pomyślenia, takie ugrupowania i stowarzyszenia zaczęły już powstawać na całym świecie, a ich potoczna nazwa to "Strażnicy Przyszłości". Ich priorytetem jest międzypokoleniowa sprawiedliwość, stawiająca za priorytet długoterminowe potrzeby, nad krótkoterminowymi zyskami.\nWyzwaniem dla wszystkich, którzy pragną wspierać prawa przyszłych pokoleń jest brak mechanizmów, które by te prawa egzekwowały. Nawet w dzisiejszym świecie, pomimo istnienia Deklaracji Praw Człowieka, uchwalonej przez Organizację Narodów Zjednoczonych w 1948 roku, która opiera się na założeniu, że podstawowe prawa i wolności są przynależne każdemu człowiekowi w równym stopniu, łamane są prawa mniejszości etnicznych, kobiet, dzieci, ludności rdzennej i wielu innych.\nMożemy jednak wykorzystać te środki, które są nam dostępne, a jest to na przykład...edukacja. Dzieci, które teraz się rodzą, dzieci które teraz chodzą do szkoły, czy studiują - to również nasze przyszłe pokolenia. To w ich zdrowie i wykształcenie powinniśmy inwestować i zadbać by poznały swoje prawa i zagrożenia dla przyszłych pokoleń.\n8. EKOLOGICZNA CYWILIZACJA\nOd spekulacyjnego kapitalizmu do ekonomii regeneracyjnej\nPrzeoczeniem w obecnym świecie jest założenie, że celem długoterminowego myślenia ekonomicznego jest przede wszystkim zysk finansowy i wzrost gospodarczy. Ostatni rozdział uzupełnia tę perspektywę o szerszy kontekst: celem jest globalny wzrost gospodarczy, który zaspokaja ludzkie potrzeby w obrębie bio-fizycznych zasobów planety, z pokolenia na pokolenie. Czy jest możliwe, by jeszcze za naszego życia pozbyć się uzależnienia od szybkiego zysku, konsumpcjonizmu i stworzyć kulturę, która szanuje ekosystem?\nGospodarka o obiegu zamkniętym (tzw. "circular economy") jest alternatywą dla starego modelu liniowego (tzw. "linear economy"). Większość produktów, które używamy funkcjonują w modelu liniowym - kup, użyj, wyrzuć - i właśnie ten model doprowadził planetę na skraj jej wytrzymałości. W modelu cyrkularnym produkty są w ciągłej transformacji, wykorzystując surowiec ponownie i minimalizując odpady. To w tym modelu wykorzystuje się recycling, tworzy rzeczy wielokrotnego użytku, naprawia się produkty, czy daje im drugie życie w innej formie.\nTrudnością w zastosowaniu tego modelu są wysokie koszty, na szczęście staje się to coraz bardziej powszechne, a przykładem są kraje Skandynawskie, gdzie model cyrkularny ma być uniwersalny w całym kraju do roku 2050.\nA więc, czy jestem dobrym przodkiem?\nTo pytanie powinien sobie zadać każdy z nas, nie tylko w chwilach światowych pandemii, kryzysów i konfliktów, ale podczas naszych codziennych małych życiowych wyborów, które są częścią dużego obrazu, jakim jest nasze wspólne życie na planecie Ziemia.\nTo my tworzymy telos, jaki opowiemy przyszłym pokoleniom swoimi czynami.\n1. Roman Krznaric, The Good Ancestor (2020) wybrane fragmenty, tł. J.Michalak\n2. Departament Spraw Gospodarczych i Społecznych ONZ ds. Zrównoważonego Rozwoju - repozytorium online


Trend Micro wraz z Europejskim Centrum ds. Walki z Cyberprzestępczością (EC3) publikuje raport “Cyber-Telecom Crime 2019” – na temat cyberprzestępczości w telekomunikacji. – ITReseller\nTrend Micro wraz z Europejskim Centrum ds. Walki z Cyberprzestępczością (EC3) publikuje raport “Cyber-Telecom Crime 2019” – na temat cyberprzestępczości w telekomunikacji.\nPrzestępstwa telekomunikacyjne wymierzone w Internet rzeczy i technologię 5G. Trend Micro Incorporated opublikował raport na temat cyberprzestępczości w telekomunikacji pt. „Cyber-Telecom Crime Report 2019” stworzony wraz z Europejskim Centrum ds. Walki z Cyberprzestępczością (EC3) przy Europolu. W publikacji dokonano analizy, jak relacja między telekomunikacją a internetem może być wykorzystana do generowania zagrożeń i popełniania oszustw przy użyciu Internetu rzeczy. Dzieje się tak, odkąd operatorzy telekomunikacyjni, którzy świadczą nam usługi telefoniczne, umożliwiają także dostęp do internetu. Relację tę znakomicie uwidacznia rozwój łączności sieciowej w kierunku technologii mobilnej piątej generacji (5G).\n“Karty SIM pełnią niejako funkcję analogiczną do karty płatniczych, ponieważ są używane do inicjowania połączeń i kupowania usług, które wiążą się z określonymi opłatami. W związku z tym karty SIM stwarzają pole do nadużyć podobnie jak karty kredytowe. Wykorzystanie infrastruktury telekomunikacyjnej jest dla oszustów atrakcyjne, co wynika choćby z faktu, że sektor telekomunikacyjny nie jest objęty mechanizmami kontroli, które mają przeciwdziałać praniu pieniędzy.” – komentuje Tomasz Jarmuł, Major Account Manager Trend Micro.\n“Warto zauważyć, że nawet jeśli określone urządzenie Internetu rzeczy ma bardzo ograniczone możliwości lub nie jest w stanie nawiązywać połączeń lub wysyłać wiadomości, nie oznacza to, że ograniczenia te obejmują też jego kartę SIM. To fakt, o którym zapomina wiele działów zaopatrzenia zajmujących się wdrożeniami Internetu rzeczy na dużą skalę. „Ograniczone” urządzenia mogą kryć w sobie nieznane funkcje telekomunikacyjne, które mogą zostać wykorzystane przez cyberprzestępców do ataków lub oszustw na wielką skalę.” – dodaje Tomasz Jarmuł.\nSkalowalność Internetu rzeczy należy do jego największych zalet, stanowi też jednak pole do popisu dla oszustów telekomunikacyjnych. Im większa jest skala wdrożenia IoT, tym trudniejsze jest monitorowanie każdego z urządzeń. Nawet mniejsze środowiska, takie jak inteligentne domy, budynki i fabryki, nie są wolne od ryzyka wykorzystania ich w oszustwach telekomunikacyjnych. Choć inteligentne urządzenia przemysłowe są zwykle odseparowane od Internetu, muszą używać jakiejś formy transmisji danych do wykonywania kopii zapasowych zapisywanych w zewnętrznej lokalizacji lub do zdalnego serwisowania. Poprzez to połączenie cyberprzestępcy mogą wykorzystać potencjalne luki w zabezpieczeniach do popełniania oszustw w świecie zewnętrznym.\nAnaliza powiązań między Internetem rzeczy i systemami telekomunikacyjnymi powinna pomóc w stworzeniu mechanizmów obrony przed zagrożeniami pojawiającymi się na styku tych środowisk. Badanie kanałów komunikacji używanych przez urządzenia Internetu rzeczy może uwidocznić tkwiące w nich ukryte funkcje telekomunikacyjne.\nW przypadku urządzeń IoT już nawet proste środki, takie jak zmiana ustawień domyślnych i danych uwierzytelniających, mogą zapobiec niektórym z wymienionych ataków z wykorzystaniem elementów telekomunikacyjnych. Dla utrzymania bezpieczeństwa naszych połączeń niezbędna jest współpraca między wszystkimi interesariuszami — od operatorów telekomunikacyjnych po ekspertów w dziedzinie bezpieczeństwa i organy ścigania.\nPełne omówienie zagrożeń telekomunikacyjnych można znaleźć w raporcie pt. „Cyber-Telecom Crime Report 2019”.


Lech Poznań: Mickey van der Hart ma nadwagę? Trener Skrzypczak: Wszystko jest monitorowane | Głos Wielkopolski\nLech Poznań: Mickey van der Hart ma nadwagę? Trener Skrzypczak: Wszystko jest monitorowane\nMaciej Lehmann 10.10.2019 Zaktualizowano 13.10.2019\nKibice Lecha Poznań od dawna śmieją się z nadwagi bramkarza. Lucyna Nenow\nPrzerwa w rozgrywkach to nie tylko treningi (Lech Poznań ćwiczy w bardzo okrojonym składzie), ale też okazja, by przyjrzeć się diecie oraz formie fizycznej piłkarzy. Na początku tygodnia w mediach społecznościowych znowu rozgorzała dyskusja o sylwetce bramkarza Kolejorza, Mickey'a van der Harta. Na filmiku cieszących się z wygranej z Wisłą lechitów widać, że Holender ma kilka kilogramów nadwagi. Kibice żartują sobie z goalkeepera, ale dla sztabu szkoleniowego nie jest to powód do śmiechu. Świadczy o tym też wypowiedź Dariusza Skrzypczaka, asystenta trenera Dariusza Żurawia.\n- Nasz sztab trenerski i medyczny na bieżąco monitoruje wagę piłkarzy - wyjaśnia Dariusz Skrzypczak. Kilogram czy dwa za dużo to nie jest dobra sytuacja, ale mamy wszystko pod kontrolą. Sytuacja z Mickim moim zdaniem została przesadzona w mediach. Za van der Hartem ciągnie się ten temat od meczu ze Śląskiem, kiedy został przyłapany na jedzeniu kebaba. Ale z naszej strony wszystko wygląda ok - zapewnia Skrzypczak.\nZobacz też: Lech Poznań: Jakub Moder wykorzystał szansę. Zagości na dłużej w wyjściowej "11" Kolejorza?\nTrener Skrzypczak - pytany o to, czy waga van der Harta nie zmieniła się od czasu, gdy przyszedł do Lecha - odpowiedział: "Jest oczywiście różnica, ale trzeba też wziąć pod uwagę, że każdy jest inny. Są zawodnicy, którzy wyglądają na zbyt ociężałych, ale gdyby mu nakazać schudnij 2-3 kg, może się okazać, że straci na dynamice, zmniejszy się masa mięśniowa i nie będzie miał tych walorów, które dzisiaj ma. Podchodzimy więc indywidualnie do każdego zawodnika i wraz z lekarzami decydujemy co może, a co nie. Mamy wszystko pod kontrolą. Panujemy nad sytuacją.\nLech Poznań: Pięć wniosków po wygranej 4:0 z Wisłą Kraków\nLech Poznań - Wisła Kraków: Kibice nie zawiedli - oprawa i d...\nTego Lech musi się obawiać przed meczem z Legią [ZOBACZ]\npogoda dzień zaduszn...\npogoda 2-3 listopada...\nJaka będzie pogoda 1 listopada 2019? Sprawdź prognozę\n1 listopada 2019 przypada dzień Wszystkich Świętych. Tego dnia większość z nas odwiedza groby swoich bliskich. Jak będzie pogoda na Wszystkich Świętych, które w tym roku przypada w piątek? Czy w piątek 1 listopada i w weekend możemy liczyć na promienie słońca, czy niestety, musim...


Sylwia, Autor w serwisie Pracownia Projektowa CLOU - Strona 2 z 3\n2018-01-25 0Comments By Sylwia\nPrzeglądając zdjęcia z wakacji przypomniała mi się pewna scena, która na zawsze zapadnie mi w pamięci. Upalny poranek, mimo wczesnych godzin dopołudniowych. Zwiedzając niespiesznie ulice, przyglądając się tubylcom, jak krzątają…\nTu jest pięknie…tu zostaję\n2018-01-21 0Comments By Sylwia\nZwykliśmy mawiać, że życie zaczyna się po czterdziestce, po pięćdziesiątce, po sześćdziesiątce… ale co to w praktyce oznacza? Na czym polega fenomen tej magicznej niemalże granicy? Na tym, że w…\n(Nie)doskonałość na wymarciu…\n2018-01-14 0Comments By Sylwia\nSiedzę na ganku, w ten styczniowy zimny poranek, pijąc kawę, opatulona w szale, czapki i ciepłe koce… Nie, nie zwariowałam, to taka forma „wsiowej” krioterapii, którą stosuję za free. Siedzę…\nChleb z masłem i cukrem… dzieciństwo Prl-u\n2018-01-07 0Comments By Sylwia\nZaliczam się do grona dzieci Prl- u… czasów które wspominam po prostu miło. Czasów, które minęły bezpowrotnie, które ukształtowały nas bez posiadania telefonów komórkowych, 24 godzinnego nadzoru rodziców, facebooka i…\n2017-12-28 0Comments By Sylwia\nPoczątek roku to zwykle czas noworocznych postanowień. Zarzekamy się, że rzucimy palenie, zaczniemy uprawiać sport, rozpoczniemy naukę języka obcego, zapiszemy się na kurs tańca, pozbędziemy się zbędnych kilogramów, będziemy bardziej…\n< Stronę 1 Stronę 2 Stronę 3 >


Magiczna Szuflandia: Zabawa w "co jest na zdjęciu?".\nZabawa w "co jest na zdjęciu?".\nZabawa w "co jest na zdjęciu"????. Do zgarnięcia książka .... , a szczegóły tutaj.\nPozdrawiam cieplutko - Bernadka.\nściągnęłam Cię telepatycznie;)) dzisiaj cały dzień myślałam o Tobie co tam u Ciebie słychać?\ntafcik listopada 16, 2012\nbk110 listopada 19, 2012\noj jak ja dawno czegoś takiego nie widziałam :-)\nchwilotrwaj grudnia 12, 2012\nHeeh pewnie już zabawa nieaktualna... ale to jest fiszka z biblioteki na ksiązki które mają termin zwrotu; różnie w różnym bibliotekach ale chyba ok miesiąca.\nAAAA!!! i zepsułam, bo ja myślałam że ten konkurs to u Ciebie :)


Filament Fiberlogy ESD ABS Czarny 0,85kg 1,75mm - 3DCubic.pl\nDrukarki 3D – Sklep\nDrukarki 3D – FDM/FFF\nDrukarki 3D – SLA/DLP\nŻywice UV SLA/DLP\n1 produkt189,00 zł\nStrona główna / Filamenty / ESD ABS 1.75mm / Filament Fiberlogy ESD ABS Czarny 0,85kg 1,75mm\nZobacz koszyk „Filament Fiberlogy Mineral PLA Biały 0,85kg 1,75mm“ został dodany do koszyka.\nFilament Fiberlogy ESD ABS Czarny 0,85kg 1,75mm\nSKU: ABSP-1-1-1-1 Kategorie: ESD ABS 1.75mm, Filamenty Tagi: ABS, Fiberlogy, Filament\nFilament ESD ABS przeznaczony jest do drukowania elementów urządzeń elektronicznych narażonych na uszkodzenie w wyniku działania wyładowań elektrostatycznych. Wysokie właściwości rozpraszające ładunek elektryczny zapewniają bezpieczeństwo układów scalonych i innych komponentów elektronicznych minimalizując ryzyko ich częściowego lub trwałego uszkodzenia.\nWydruki wykonane z zastosowaniem ESD ABS gwarantują trwałość i odporność na działanie chemikaliów, wysokich temperatur oraz uszkodzeń mechanicznych za sprawą wysokiej udarności charakterystycznej dla materiałów ABS.\nWaga netto: 0.85 kg\nTemperatura druku: 250-265 °C\nTolerancja średnicy: +/- 0.02 mm\nTolerancja owalu: +0.01 mm\nNapisz pierwszą opinię o „Filament Fiberlogy ESD ABS Czarny 0,85kg 1,75mm” Anuluj pisanie odpowiedzi\nFilamenty , HD PLA 1.75mm\nFilament Fiberlogy HD PLA Zielony 0,85kg 1,75mm\n125,00 zł 115,00 zł brutto\nul. Jana Kowalczyka 16/134\n+48 607 567 249\nSobota.: 10:00 - 15:00\nSPRZEDAŻ WYŁĄCZNIE ONLINE\nDrukarki 3D – FDM\n4MAX 4MAX PRO ABS Anet Anet A6 Anet A8 Anet E12 Anycubic Anycubic i3 Mega Anycubic Photon ASA Bondtech DLP Drukarka 3D Drukarki 3D EASY PET-G EASY PLA Ekstruder FDM FIBERFLEX 30D FIBERFLEX 40D Fiberlogy FIBERSILK METALLIC FIBERWOOD Filament HD PLA HIPS JGAurora Monocure Nylon Nylon PA12 PA + 15CF PET-G PET-G Premium PET-G Standard PLA PLA Premium PLA Starter Prusa i3 RAPID ROSA TMC2208 TMC2209 Włókna węglowe Żywica UV\nFilament Fiberlogy Mineral PLA Biały 0,85kg 1,75mm189,00 zł


Magdalena Ogórek na imprezie z Bartoszem Węglarczykiem [FOTO] - Dziennik.pl\nOna ubrana w granatową sukienkę, on w garnitur w tym samym kolorze. Ogórek urozmaiciła stylizację czerwoną torebką, Węglarczyk zaś czerwonymi sznurówkami. Razem wyglądali bardzo stylowo. / AKPA\n1 Bartosz Węglarczyk zjawił się na gali "Dzień Dobry TVN", ponieważ przez pewien czas był prezenterem tego programu. Magdalena Ogórek zaś często występowała w nim w roli eksperta.\n2 Kilka miesięcy temu w mediach pojawiły się plotki, jakoby kandydatkę na prezydenta i dziennikarza łączył romans. Magazyn "Wprost" zasugerował nawet, że to Węglarczyk załatwił Ogórek pracę w TVN24BiS. Oburzony dziennikarz napisał do ówczesnego naczelnego tygodnika, Sylwestra Latkowskiego. Ten przeprosił za artykuł zapewniając, iż nie miał on na celu sugerować, iż Bartosz Węglarczyk załatwił Magdalenie Ogórek pracę w zamian za seks.\n3 Wczorajsze, wspólne pojawienie się Magdaleny Ogórek i Bartosza Węglarczyka na gali "Dzień Dobry TVN", z pewnością podsyci plotki o zażyłości łączącej tę parę.\nDzień dobry TVN Magdalena Ogórek Bartosz Weglarczyk\nMadziu, dziecko kochane !\nNie stać Cię na lepszego ?\nToż to fafluniec , ani mądry, ani przystojny, ani pewnie nie najbogatszy.\nOj, ma dziewczyna parcie na szkło. Zrobi wszystko, by zaistnieć.\nSympatia do pewnej nacji, typowe dla lewicowych aktywistek.\nStraciłem dla niej resztkę szacunku. Z Węglarczykiem? Dlaczego nie z Ferdkiem?!\ntak obleśnych jak węglarz czyk takich ludzi jest mało prócz np. takiego Lisa!!!\nnajważniejsze , że pasowała do nich torebka . reszta mi lotto .\nSzkoda ,że nie wygrała wyborów ,myślę ,e byłaby nieporównanie mądrzejsza od wybranego pana . Niestety ni udało się i stołek okupuje prostaczek krakowski .\nPasują do siebie!!! Ani on przystojny, ani ona ładna...\nwyobrazcie sobie jach chlepce sperme z tego tlustego obrzezanego zwisu na owlosionych jajach. rzygac sie jej chce ale dalej ciagnie bo wie ze kazdy spust i kazde oblizywanie tych tlustych jaj przybliza ja do upragnionego etatu w pytaniu na sniadanie\nBrawo Pani Magdaleno - piękna, światła, mądra wykształcona. trzymam kciuki za Pani powodzenie\nTeraz to widac Jaka oszustka byla ta ogurkowa Wiaze sie z takimi jak weglarczyk Liberal i skrajny Rusofob Jak tylko zobacze ogurkowa w telewizji to zaraz ja wylacze\npokazac sie z facetem o "wygladzie ba..ndyty" to ryzykowne dla kobiety ..\ntak przehodzą z lozek do lozka


piec • za horyzontem - zdrowe i naturalne jedzenie\nPorządne naczynia do gotowania to fundament każdej kuchni. Jeśli pragniemy, aby nasze potrawy dobrze smakowały, powinniśmy zaopatrzyć się w patelnie oraz garnki najwyższej jakości z dobrego materiału. W ostatnich latach popularne są naczynia z żeliwa.\nCzemu grille cieszą się takim zainteresowaniem, jak kupić najlepszy na swoje potrzeby.\nPoczątek maja to czas, kiedy z prawie każdego ogrodu zaczyna się wydobywać kuszący zapach pieczonych na grillu kiełbasek, steków i innych pysznych rzeczy. Spędzanie wolnego czasu przy grillu jest coraz popularniejsze, zresztą bardzo dobrze można to zobaczyć po asortymencie, jaki pojawia się przez ten czas w sklepach.\nZ tymi akcesoriami twoje stanowisko kuchenne nabierze funkcjonalności. Teraz ich wybór jest niezwykle szeroki\nUżycie wartościowych sprzętów i akcesoriów kuchennych sprawia, że codzienne obowiązki związane z przygotowywaniem posiłków stają się prostsze i bardziej komfortowe.Warto dokładnie dobrać wyposażenie kuchenne.\nZ jakiego powodu kawa jest obecnie tak bardzo popularnym napojem w każdym kraju, opis jej podstawowych rodzajów.\nKawa nie bez przyczyny jest uważana za jeden z najpopularniejszych napojów na świecie. Jest smaczna, zdrowa i uwielbiana przez miliony ludzi z większości krajów. Wiele osób nie może sobie wyobrazić swojego dnia bez filiżanki aromatycznego napoju o poranku, daje im to energię i siły do dalszego działania.\nCzym różni się opiekacz od tostera i jakie pieczywo mógłby opiekać?\nGorące i chrupiące pieczywo to składnik porannego posiłku na wielu polskich stołach. Narzędzia, które szybko podgrzewają bułki czy kromki chleba tostowego są w użyciu już od dawna, a zwyczaj ich stosowania przyszedł do nas z zagranicy.\nW naszych szerokościach geograficznych należy nastawić się, że co najmniej przez połowę roku kalendarzowego pali się w piecach. Ogrzewanie jest tak bardzo ważną instalacją, że żaden posiadacz domu nie jest w stanie wprowadzić się na stałe, jeżeli w piwnicy nie umieszczono np. pieca co. Jednak wraz z rozwojem współczesnych technologii pojawiły się na rynku rozwiązania, które zupełnie zrewolucjonizowały nasze myślenie o ogrzewaniu.\nO jakiego typu dodatkach dla swoich pracowników musi pomyśleć pracodawca? Co jest w stanie zachęcić osoby do zostania w firmie?\nZatrudniając sporą grupę ludzi należy dbać o to, ażeby w firmie panowały dobre stosunki. Nie będzie to wcale łatwe, natomiast warto się postarać, gdyż jeżeli uda się zyskać dobrą atmosferę, to osoby zatrudnione nie będą tak chętnie od nas odchodzić.\nNiechaj pasja podąży za nowoczesnością w pieczeniu\nJeśli lubisz spędzać niekończące się godziny w kuchennym fartuchu, zaskakiwać znajomych innowacyjnymi pomysłami kuchennymi, przekonaj się które akcesoria do pieczenia przejdą pomyślnie twój egzamin przydatności.


Wielki Gatsby (1974) - Filmweb\n7,1 8 264\n7,1 10 1 8264\nJay Gatsby, który niedawno dorobił się wielkiego majątku, podejmuje starania, by odzyskać utraconą miłość. Daisy porzuciła go kilka lat wcześniej i poślubiła bogatszego Toma. Więcej Mniej\nWielki Gatsby zobacz gdzie obejrzeć online\n31 grudnia 1974 (Polska)\nFilm zdobył 2 nagrody Oscar, 4 inne nagrody i 3 nominacje\nZdjęcia filmu Wielki Gatsby\nObsada filmu Wielki Gatsby\nLata dwudzieste nigdy nie błyszczały lepiej niż w tej wystawnej i romantycznej ekranizacji klasycznej powieści F. Scotta Fitzgeralda. Robert Redford zagrał tu Jaya Gatsby'ego, kochającego się w pięknej i zepsutej Daisy Buchanan (Mia Farrow), która porzuciła go dla bogatszego. Ale teraz Gatsby jest bajecznie bogaty i gotów zaryzykowaćLata dwudzieste nigdy nie błyszczały lepiej niż w tej wystawnej i romantycznej ekranizacji klasycznej powieści F. Scotta Fitzgeralda. Robert Redford zagrał tu Jaya Gatsby'ego, kochającego się w pięknej i zepsutej Daisy Buchanan (Mia Farrow), która porzuciła go dla bogatszego. Ale teraz Gatsby jest bajecznie bogaty i gotów zaryzykować wszystko, by odzyskać Daisy. "Wielki Gatsby" - laureat dwóch Oscarów - powstał według stylowego scenariusza Francisa Forda Coppoli z udziałem gwiazdorskiej obsady. To także barwne przywołanie czasów gorącego jazzu i zimnego szampana, gdy kobiety były tak egzotyczne i wymagające, jak kwiaty z oranżerii, zaś życie stawało się zbyt szybko zbyt wygodne.\nInformacje oInformacje o filmie Wielki Gatsby\n$20 563 273 w USA\nF. Scott Fitzgerald (powieść)\nNewdon Productions / Paramount Pictures\nKandydatami do zagrania Jaya Gatsby'ego byli Marlon Brando, Warren Beatty, Jack Nicholson i Steve McQueen.\nGdy w 1971 roku Robert Evans nabył prawa do powieści, uważał, że rolę Daisy zagra jego ówczesna żona Ali MacGraw. Ali postanowiła zagrać jeszcze w filmie "Ucieczka gangstera", na planie którego rozpoczął się jej romans z partnerującym jej Stevem McQueenem. Dopiero po rozstaniu z MacGraw, Evans zaczął szukać innej kandydatki do roli Daisy.\nPoczątkowo autorem scenariusza był Truman Capote, jednak w jego wersji Nick był przedstawiony jako homoseksualista, a Jordan Baker jako mściwa lesbijka, co dla wytwórni było nie do przyjęcia. Zwolniła więc Capote'a i powierzyła dokończenie pisania scenariusza Coppoli.\nFilm stanowi świetną adaptację książki. Jest taki realistyczny, a kreacja Mii Farrow i Karen Black mnie w pełni usatysfakcjonowała. W książce jest dosyć mało opisu dotyczącego wyglądu zarówno domu Jay'a jak i Nicka, wiele nie można znaleźć na temat tanców i wyglądu bohaterów. Film idealnie to uzupełnia i ... więcej\n8 ostatni 2019-07-29 18:57:27 / czoper62\nna oceny 'krytykow' z filmwebu... szkoda słów!\n1 ostatni 2021-03-05 21:41:42 / pacyfista4\ntrochę niska ocena\nUlisseska ocenił(a) film na 7\nTo dla mnie zupełnie niezrozumiałe,The Great Gatsby jest fenomenalny, perfekcyjny od początku do końca. Książkę znałam już wcześniej, ale film naprawdę mnie wciągnął. Świetne aktorstwo, znakomity klimat i te piękne, nastrojowe zdjęcia. Polecam i z czystym sumieniem daję 10.\n1 ostatni 2016-10-26 22:31:36 / Lucas207\nO niespełnionej miłości, próżności, pozorach. Obłudzie i fałszu przykrytymi płaszczykiem ciszy.\nFilm dobrze pokazuje cala śmietankę towarzyska tamtych lat. Film trochę przypomina mi Trędowatą. Czasy kiedy poślubienie kogoś biedniejszego od siebie to mega mezalians. Imprezy, beztroska........\n1 ostatni 2013-11-13 23:31:20 / konrii_2\nTWÓRCY STRONY filmu Wielki Gatsby\nKonwalia 26 punktów\nselene_ 22 punkty


Niezapominajki – cz. 8, O radości - sklep - Księgarnia Świętego Jacka\nKsięgarnia Świętego Jacka ❯ Produkty ❯ Publikacje Księgarni św. Jacka ❯ Książki archiwalne ❯ Niezapominajki – cz. 8, O radości\nStrona główna / Publikacje Księgarni św. Jacka / Książki archiwalne / Niezapominajki – cz. 8, O radości\nNiezapominajki – cz. 8, O radości


3 lata na Wikipedii\nDzisiaj mijają 3 lata od momentu kiedy założyłem konto na polskojęzycznej Wikipedii oraz dokonałem pierwszej edycji. Niedawno robiłem podsumowanie działalności na wiki (link).\nMam nadzieję, że za następne 3 lata będę mógł napisać, że utrzymaliśmy tempo wzrostu (wtedy było nieco ponad 50 000 artykułów, teraz 463 000), że mamy setki wspaniałych pisaczy i kilkuset dzielnych i mądrych adminów :P i że jestem już Wiki-dinozaurem, który pamięta stare czasy.\nCommons: Mamy grafikę roku 2007\nZostała nią grafika przedstawiająca Broadway Tower, zrobiona przez użytkownika Newton2 i udostępniona na licencji CC-BY-2.5. Zwycięzcy gratuję (zwłaszcza, że sam na tą grafikę głosowałem ;). Pełna lista i wyniki finałów tutaj.\nSzkoda jedynie, że nie ma osobnego konkursu na rysunek roku, bo rysunki w starciu ze zdjęciami i innymi rodzajami grafik nie mają szans :(\nNiedawno próbowałem się wyładować na portalu nasza-klasa.pl za to, że aż tylu ludzi tam zagląda (podobno 6 milionów Polaków). Tymczasem w sieci jest tyle wartościowych projektów, które cierpią na brak autorów w czasie, gdy te 6 milionów siedzi bezproduktywnie na n-k :(\nWikipedia potrzebuje w zasadzie specjalistów w każdej dziedzinie - od znawców pokemonów i Harrego Pottera po mechaników kwantowych i analityków matematycznych ;) przechodząc oczywiście przez biologów, medyków, filologów polskich/arabskich/japońskich, i tak dalej. Na świecie jest jeszcze tyle rzeczy, których nie opisaliśmy, a o których inni chcieliby przeczytać.\nWolnepodręczniki poszukują nauczycieli, którzy chcieliby przyłączyć się do pisania podręczników szkolnych na wolnej licencji...\nKażdy większy projekt Open Source boryka się z niedoborem tłumaczy (o programistach i pisaczach dokumentacji nie wspominając)...\nJa twórca i ofiara\nJestem twórcą - współtworzę Wikipedię (oraz piszę bloga). Czasem coś napiszę (raczej rzadko), czasem coś narysuję, często pośrednio wpływam na projekt z pomocą innych ludzi.\nSłowa, które pisze na Wikipedii dostępne są na licencji GNU Free Documentation License, ładowane przeze mnie grafiki - najczęściej Creative Commons Attribution-Share Alike w wersji 2.5. Obie te licencje mają jedną cechę wspólną polegającą na tym, że każdy może materiały na nich udostępnione dowolnie wykorzystywać pod warunkiem spełnienia wymogów licencji. W obu licencjach nie ma ani słowa o tym, że należy o fakcie wykorzystania informować autora. Oznacza to, że jeżeli ktoś chciałby wydać album z moimi bazgrołami to mogę się o tym dowiedzieć podczas wizyty w księgarni ;) i nie mogę mieć do nikogo pretencji, ponieważ to ja się zgodziłem na udostępnienie na takiej, a nie innej licencji. Oczywiście w dobrym tonie byłoby mnie poinformować (i może odpalić pamiątkowy egzemplarz autorski ;), ale nie ma takiego obowiązku. Pytanie w takim razie brzmi: czy moją grafikę można ukraść skoro rozdaję ją za darmo?\nOkazuje się, że tak. Warunkiem licencji jest podanie autora. Jeżeli czyta się książkę i w całej książce nie ma ani słowa o autorstwie grafik, to przyjmuje się, że tym autorem jest autor całej publikacji (podobnie jest ze stronami internetowymi). W takim razie nie podanie autorstwa jest kradzieżą, ponieważ ktoś kradnie mi jedyną korzyść jaką mam z uwolnienia dzieła - świadomość autorstwa. Od lat jest modna nagonka na ludzi, którzy wymieniają się plikami mp3 bez respektowania praw autorskich, nazywanie ich piratami komputerowymi to manipulacja, ale to szczegół ;) Żaden taki pirat nie odebrał jednak żadnemu twórcy autorstwa jego dzieł! Kupując na bazarze płytę zespołu Metallica wiem, że to jest Metallica, że napisali to ci goście a nie inni, tak samo ściągając z bitTorrenta, czy też oglądając na youtube.com teledysk opublikowany bez zgody wydawcy. Oczywiście okradam w tedy Metallikę z pieniędzy (no bo przecież zarabiają ze 2-3$ na płycie kosztującej w polsce kilkadziesiąt PLN), okradam również wytwórnię, blablabla ... Powszechnie nazywa się to kradzieżą własności intelektualnej, tylko co ja ukradłem i komu? Dlaczego nie ma jakiegoś pięknego i groźnego określenia na to, jak ktoś okrada mnie z autorstwa?\nMnie się takie okradzenie na szczęście nie przydarzyło (albo raczej nie zauważyłem, że stałem się jego ofiarą), ale moim kolegom jak najbardziej. Nie raz Wikipedyści znajdowali swoje grafiki na innych stronach internetowych bez słowa informacji o autorstwie, ale za to z długą i treściwą notatką (C) All rights of this page reserved by it's author, która jest przypisaniem sobie autorstwa (no bo jak nie widzę info o osobnym autorze grafiki, to wnioskuję, że autor strony ją zrobił). Czemu policja ściga studentów wymieniających się mp3 w akademikach, a nie tych, którzy w rzeczywisty sposób kradną fundamentalną wartość tworzenia?\nW polskim prawie licencje można odwołać. Ja nie mam zamiaru, ale przez 70 lat od mojej śmierci będą to mogli zrobić moi spadkobiercy ;). Nie wiem, czy jest w polskim prawie jakaś skuteczna metoda zapewnienia sobie, że moja twórczość przejdzie do domeny publicznej z chwilą śmierci, a nie po ustawowych 70 latach. Osobiście raczej nigdy nie napiszę, ani nie narysuję nic, za co ktoś chciałby zapłacić, więc ta ochrona jest raczej dla mnie ciężarem, niż przywilejem - nie mogę spać po nocach z myślą, że obcy dla mnie ludzie będą decydować o tym, co zrobić z moją twórczością (obcy, bo 70 lat po mojej śmierci raczej nie będą już również żyły moje dzieci i wnuki). Rozumiem tych, którzy sprzedają swoje dzieła za pieniądze i którzy chcą zapewnić byt swoim potomkom i dlatego prócz peniędzy pozostawiają im prawa do swoich dzieł, czy jednak mają oni jakąś gwarancję, że tak faktycznie będzie? A może ich dzieła wylądują z jakiejś przyczyny na 70 lat w szufladzie?\nPotrzebne logo Konferencji Wikimedia Polska 2008\nW tym roku polscy Wikipedyści spotkają się już 4 raz na dużym zlocie. Drugi rok z rzędu ze względu na niewikipediocentryczny oraz formalny charakter imprezy, będzie się ona odbywała pod bardziej oficjalną nazwą - Konferencja Wikimedia Polska 2008. Tak samo jak w roku ubiegłym Stowarzyszenie Wikimedia Polska organizuje konkurs na logo konferencji.\nW konkursie może uczestniczyć każdy, kto zgłosi pracę na stronie konkursu (i zgodzi się z jego warunkami), a nagrodą będzie mityczny upominek od Stowarzyszenia (na szczęście kwestia ta gwałtownie się krystalizuje :).\nOczywiście dobrze by było, aby zgłoszona grafika była:\nlogiem bez tekstu w formie kwadratu/koła\nnie była wikipediocentryczna\nkojarzyła się z miejscem konferencji (Rabka-Zdrój)\nbyła grafiką wektorową ;)\nJako podpowiedź logo zeszłorocznej konferencji:\nPowyższe logo należy do Stowarzyszenia Wikimedia Polska i zostało wykorzystane za jego zgodą ;)\nW środę miałem przyjemność uczestniczyć w dwóch ważnych wydarzeniach: pierwszym koncercie Within Temptation w Polsce oraz Dniu Radości Wolnych Lektur. Skupię się jednak na tym drugim, a pierwszym tylko usprawiedliwię opóźnienie :P\nImpreza odbyła się z inicjatywy Jarka Lipszyca, prezesa Fundacji Nowoczesna Polska w Bibliotece Narodowej w Warszawie. Powodem tytułowej radości było przejście utworów Bolesława Leśmiana do domeny publicznej. Swoje wystąpienia mieli: Jarek jako organizator oraz następujący goście:\nJoanna Cicha – Departament Dziedzictwa Narodowego Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego\nGeneralnie z przemówień można było wyciągnąc dwa ważne wnioski: działalność Wolnych Lektur jest ważna i dostrzegana przez inne podmioty oraz to, że istnieje pewna świadomość tego, że prawo autorskie w Polsce jest złe. Szczególnie zapadła mi w pamięci wypowiedź pana Makowskiego, który powiedział, że tylko 16% książek w Polsce ma wznowienia. Oznacza to, że 84% tytułów pomimo szeroko zakrojonej ochrony nie przynosi żadnych zysków swoim autorom (ani nie dociera do odbiorców z braku dostępnych egzemplarzy). W sumie ta jedna wypowiedź mam nadzieję, że zakiełkuje w przyszłości do nowego (rewolucyjnego) projektu wpisującego się w ruch Open Content.\nW ramach pytań do prelegentów pozwoliłem sobie zadać dwa pytania:\n(do pani Joanny Potęgi) Jak jest z ochroną samej książki w Bibliotece Cyfrowej, jeżeli prawa do treści wygasły, natomiast nie wygasły do np. ilustracji w niej? Odpowiedź mnie bardzo zdziwiła - BC woli nie publikować (online) skanu całej książki niż wycinać niewolne fragmenty.\n(do pani Joanny Cichej) Dlaczego skoro tak szumnie biblioteki i muzea włączają się do digitalizacji dóbr kultury jedno z największych muzeów w Polsce odmówiło Stowarzyszeniu Wikimedia Polska zgody na robienie zdjęć? Pani Cicha była wyraźnie zaskoczona (a może wręcz zszokowana?), ale powiedziała, że jeżeli to było Muzeum Narodowe, to należy takie coś zgłosić Ministerstwu Kultury i Dziedzictwa Narodowego (co też Stowarzyszenie zrobiło w odpowiednim piśmie ;) w celu wyciągnięcia konsekwencji.\nWpis ten dedykuję pewnej dziennikarce, która mnie ciągle męczy abym założył sobie konto...\nPonieważ krytykowanie portalu nasza-klasa.pl jest obecnie modne pozwolę sobie również poużywać ;). Oczywiście moja krytyka jest podyktowana zazdrością i zawiścią, ale nie wobec twórców, którzy:\nwpadli na dobry pomysł\nnieźle go zrealizowali\nzarobili worek forsy\na zrobili to beze mnie ;) i teraz to oni są sławni, a nie ja. Jestem zazdrosny o to, że Oni mają 6 milionów użytkowników, a Wikipedię wciąż pisze garstka (regularnie pewnie poniżej 2 tysięcy ludzi). Dlatego teraz (mam nadzieję) nie pozostawię na tym projekcie suchej nitki.\nZłe web 2.0\nTym złym jest oczywiście nasza-klasa.pl. Wady tego projektu to:\njest to typowy projekt, którego uczestnicy bezproduktywnie spędzają czas (zupełnie jak jutub, którego akurat lubię ;) zajmując się de facto plotkarstwem na teman starych znajomych\nnawet jeżeli ktoś nie zarejestrował się i nie napisał ani słowa o sobie, nie umieścił żadnej swojej fotografii, itp. to i tak jest całkiem prawdopodobne, że zrobili to za niego inni. Jeżeli taka osoba sobie tego nie życzy, to i tak aby to sprawdzić musi się zarejestrować\naby mieć dostęp do 99,9% zawartości należy się zarejestrować (co chyba służy do podbijania licznika użytkowników) - nawet bierny obserwator musi być zalogowany\nmożliwość podszywania się pod kogoś - jeżeli wciąż nie masz konta (ktoś oprócz mnie i VaGli jeszcze nie ma?) to istnieje szansa, że ktoś się za ciebie podszyje, aby zrobić ci numer\nludzie mają złudne nadzieje, że ci wszyscy ludzie w zakładce moi znajomi są rzeczywistymi znajomymi, którzy będą w określonych sytuacjach zachowywać się jak nasi przyjaciele\njeżeli wciąż nie masz konta, to wszyscy na około ci trują, abyś założył, bo to jest super\nna pewno są jeszcze inne wady, które zostały wymienione gdzie indziej, albo do poznania których należy się zarejestrować :P\nOczywiście ma on też zalety:\npozwala na odnowienie dawnych znajomości\npozwala na nawiązanie prawdziwych przyjaźni przez ludzi, którzy w rzeczywistym świecie nie odezwali by się do siebie\nwszyscy tam są, więc stosunkowo łatwo znaleźć ludzi, których się szuka, a o których posiada się niewiele informacji\njest miłą i niestresującą metodą spędzania wolnego czasu\nmożna się umówić na piwo z dawnymi znajomymi :P\nDobre web 2.0\nTym dobrym jest oczywiście moja ukochana Wikipedia. Nawet ona posiada wady, dlatego warto je wymienić\njest pisana przez ludzi, o których tak naprawdę niewiele wiadomo (zupełnie jak PWN - ilu z nas umie wymienić chociaż jednego autora WEP), są to w większości ludzie anonimowi\nmoże zawierać nieprawdziwe informacje\nnie wszystko, czego się szuka można w niej znaleźć\nWikipedyści są strasznie kłótliwi, a ze względu na zasady większość w miarę sprytnych trolli jest całkowicie bezkarna\ninterfejs Wikipedii to web 2.0 epoki kamienia łupanego\njw. ponieważ ta wada jest naprawdę poważna i wszystkich denerwuje\nbrak wyszukiwarki wbudowanej w portal (to co jest to najwyżej atrapa wyszukiwarki)\nZ tego co mi wiadomo Wikipedia ma również zalety ;)\njest ogromną skarbnicą ludzkiej wiedzy\nmożna znaleźć w niej informacje z wielu egzotycznych dziedzin wiedzy (jak na przykład rodzaje ataków pokemonów, czy choroby weneryczne bydła domowego i trzody chlewnej)\npozwala w łatwy sposób znaleźć informacje w wielu językach (za pomocą linków do innych wersji językowych danego artykułu)\npisanie Wikipedii to świetna zabawa\nmożna poznać wspaniałych ludzi pośród współpiszących\nma się świadomość tworzenia czegoś rewolucyjnego\nWikipedia jest źródłem Wolnej Wiedzy, którą każdy może wykorzystać dalej (z dokładością do warunków licencyjnych)\nJest to jedna z niewielu stron w sieci, która nie atakuje czytelnika reklamami\nGeneralnie powyższy tekst to trochę żart - nie mam zamiaru nikogo zachęcać do porzucenia naszej-klasy, a jedynie uwrażliwić na pewne problemy (oraz pokazać dlaczego nie chcę w tym uczestniczyć). Tak naprawdę to mój niemy krzyk na to, że nas Wikipedystów jest tak mało - chciałbym, aby nas też były miliony!


GieKSa.pl > Piłka nożna > „Nie ma w nas obawy” – Foszmańczyk o meczu\n„Nie ma w nas obawy” – Foszmańczyk o meczu\nDodano przez Shellu | 19 listopada 2016 21:54\nLicznik odwiedzin: 1608\nPo meczu z Wigrami porozmawialiśmy z Tomaszem Foszmańczykiem. Przeczytajcie co miał do powiedzenia pomocnik GieKSy.\nGieKSa.pl: W tym meczu dobrze zagraliście w pierwszej połowie, jednak gorzej było już w drugiej. Jak oceniasz ten mecz?\nTomasz Foszmańczyk: Mimo, że w pierwszej połowie byliśmy lepsi z gry, niewiele jednak z tego wynikało, mieliśmy swoje sytuacje ale nie umieliśmy ich wykorzystać. Gdyby udało nam się wykorzystać którąś z sytuacji to na pewno ułatwiłoby nam grę w tym spotkaniu. Tak się jednak nie stało i dobrze się stało, że udało nam się na trafienie gospodarzy szybko odpowiedzieć bramką „Szołtiego”. Szkoda, że nie udało się dowieźć przynajmniej takiego wyniku do końca.\nGieKSa.pl: Czy nie boicie się tego że w tych ostatnich trzech spotkaniach stracicie to, na co tak ciężko pracowaliście przez całą jesień, czyli miejsce w czołówce?\nT. Foszmańczyk: Nie ma w nas żadnej obawy o wyniki, o to, co się dzieje. jesteśmy wkurzeni, przygnębieni, ale obawy w nas nie ma. Nie czujemy strachu, że stracimy coś, na co pracowaliśmy, bo za dużo było dobrych momentów w tej rundzie, a te dwa mecze nie mogą tego przesłonić. Prawda jest taka, że musimy ten ostatni mecz wygrać by zakończyć rundę w pozytywnych nastrojach.


DYSTEN z certyfikatem IRIS - Dysten\nFirma DYSTEN dołączyła do grona producentów o jakości potwierdzonej międzynarodowym certyfikatem IRIS.\nZnak certyfikacji IRIS potwierdza, że produkty DYSTEN spełniają niezwykle rygorystyczne wymagania jakościowe przemysłu kolejowego dla działalności w obszarze Systemów Informacji Pasażerskiej.\nIRIS to Międzynarodowy Standard Przemysłu Kolejowego prowadzony przez UNIFE (Europejskie Stowarzyszenie Przemysłu Kolejowego) i powszechnie uznawany przez interesariuszy kolejowych, takich jak producenci systemów i operatorzy kolejowi. Certyfikat IRIS oparty jest na uznanej międzynarodowo normie ISO/TS 22163:2017, która zawiera specyficzne wymagania aplikacyjne dla firm z branży kolejowej.\nDzięki certyfikacji IRIS klienci i partnerzy firmy mogą zobaczyć, jakie standardy jakości i bezpieczeństwa są wdrażane w DYSTEN oraz według jakich kryteriów produkty spółki są opracowywane, projektowane, produkowane i testowane.\n← System Dynamicznej Informacji Pasażerskiej dla Metropolii GZM\nFinisz wdrożenia SDIP2 dla Górnośląsko – Zagłębiowskiej Metropolii →


Tu się rodzą SŁOWOBRAZY I OBRAZOSŁOWA - Newsy | Szkoła Filmowa w Łodzi\nTu się rodzą SŁOWOBRAZY I OBRAZOSŁOWA\nSłowo nie jest ważniejsze od Obrazu. Obraz nie znaczy więcej niż Słowo. Sztuką je ze sobą spotkać. Międzywydziałowa Pracownia Obrazu i Słowa, zainicjowana przez Bronkę Nowicką, podjęła to wyzwanie.\nSŁOWOBRAZ może zacząć się od tekstu – działającego na naszą wyobraźnię, poruszającego nas, gotującego nam w głowie konkretne obrazy. Wiersz, fragment powieści, część reportażu. Może OBRAZOSŁOWO zacząć się też od obrazu – jaki obraz, jaka scena, najbardziej Cię inspiruje? Dla słowa odszukaj odpowiedniego obrazu, dla obrazu – odpowiedniego słowa. Ale nie ilustruj jednego drugim. Zrób tak, by się SŁOWO i OBRAZ spotkało.\nTo dopiero wyzwanie! Próbują. Głównym celem Pracowni Obrazu i Słowa działającej od tego roku akademickiego w naszej Szkole jest proces kreowania krótkich form filmowych (maksymalnie 5 minut), będących efektem połączeń obu tworzyw. Gotowe, wyselekcjonowane prace zasilą międzynarodowe pokazy, festiwale i inne wydarzenia, na które wprowadzi Uczestników pracowni współpracująca ze Szkołą Filmową platforma The Creative Process.\nW zajęciach prowadzonych przez Bronkę Nowicką, naszą absolwentkę, artystkę wizualną i poetkę, uczestniczą studenci wszystkich naszych Wydziałów. W bardzo intymnej, a przy tym pulsującej energią atmosferze, z olbrzymim szacunkiem przypatrują się słowu. Robią to razem, bez urazy wchodzą sobie w słowo, uzupełniają a zdarza się, że i kontrują to, co w danym słowie widzą.\nPowstanie Pracowni zainicjowała Bronka Nowicka, która z powodzeniem – w filmie, w teatrze i w literaturze, obrazy i słowa łączy. Ze Szkoły Filmowej pamiętamy przede wszystkim jej "Tristis" (z Krzysztofem Majchrzakiem i Marią Ciunelis w rolach głównych, opieka artystyczna: Mariusz Grzegorzek i Jolanta Dylewska) - etiudę, która przyniosła jej wyróżnienie Festiwalu Filmów Studenckich w Monachium i nagrodę dla najlepszego filmu na Festiwalu Szkół Filmowych w Bolonii. Reżyserowała w Teatrze im. S. Jaracza w Olsztynie, Teatrze Studio w Warszawie i Teatrze im. A. Mickiewicza w Częstochowie. Jest laureatką prestiżowej nagrody NIKE za książkę „Nakarmić kamień”. Efekty badania relacji ludzi i przedmiotów, której poświęca dużą część swojej twórczej aktywności, mieliśmy okazję oglądać na wystawie „Dwa Piachy” w Galerii Szklarnia.\nGościem kolejnych zajęć Pracowni Obrazu i Słowa (11 grudnia) będzie Katarzyna Libura, krytyczka literacka, absolwentka filologii polskiej ze specjalnością antropologiczno-kulturową i krytyki literackiej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Razem z Bronką Nowicką i studentami Szkoły podejmą kolejną próbę spotykania Słowa i Obrazu.\nWięcej o Pracowni czytaj również tutaj: https://www.filmschool.lodz.pl/fileups/spm/20171009161320-bronka-nowicka-pracownia-slowa-i-obrazu-.p...\nZOBACZ FOTORELACJĘ Z ZAJĘĆ!


MSZ: PKW informowała o wyjeździe do Moskwy - Money.pl\nStrona głównaMSZ: PKW informowała o wyjeździe do Moskwy\nMSZ: PKW informowała o wyjeździe do Moskwy\nMSZ przyznaje, że Państwowa Komisja Wyborcza informowała resort o wyjeździe swoich przedstawicieli do Moskwy. Rzecznik MSZ Marcin Bosacki powiedział IAR, że pismo w tej sprawie wpłynęło do ministerstwa 18 kwietnia. PKW nie prosiła jednak resortu o opinię, dotyczącą udziału w konferencji w Moskwie w dniach 23 i 24 maja. Polscy i rosyjscy eksperci mieli tam rozmawiać o organizacji wyborów.\nWcześniej MSZ twierdził, że PKW nie informowała o wyjeździe i zwrócił się o wyjaśnienia w tej sprawie. W odpowiedzi na to Państwowa Komisja Wyborcza oświadczyła, że 18 kwietnia wysłała do MSZ odpowiednie pismo. Potwierdził to później rzecznik MSZ, który tłumaczył, że urzędnicy, zwracający się do PKW o wyjaśnienia, nie wiedzieli o piśmie.\nW oświadczeniu PKW napisała też, że konferencja w Moskwie miała charakter naukowy i dotyczyła prawa wyborczego.\nPrezydent zwleka z decyzją o wyjeździe do Moskwy