travellerka: WYNIKI KONKURSU z Travel Channel Polska: "Wakacje wśród zwierząt"\nW niedzielę o godzinie 20:00 zakończyłam przyjmowanie zgłoszeń do konkursu "Wakacje wśród zwierząt" organizowanego wspólnie z Travel Channel Polska, z okazji z premiery programu "Weterynarz w podróży". Dostałam od Was wiele wspaniałych fotek, więc nie ukrywam, że wybór tylko dwóch Zwycięzców był dla nas baaardzo trudny. Na tyle trudny, że poza nagrodami głównymi, postanowiłam przyznać dwa wyróżnienia i nagrodzić je gadżetem niezbędnym w każdej podróży - kosmetyczką turystyczną z praktycznym wieszaczkiem.\nZestaw ufundowany przez Travel Channel Polska:\nPlecak na laptopa i etui na telefon na ramię, powędruje do:\nGranatową kosmetyczkę turystyczną\nPOZOSTAŁE, PIĘKNE PRACE:\nI'M OFF BLOG\nJak sami widzicie - nie było łatwo! Zwycięzców proszę o przysłanie adresów korespondencyjnych na travellerkablog@gmail.com\nWszystkim Uczestnikom pięknie dziękuję za udział w zabawie!


Mitsubishi Lancer przystosowany do instalacji gazowej | autoGALERIA.pl\nMitsubishi Lancer przystosowany do instalacji...\nDo oferty polskich dilerów Mitsubishi Motors trafił właśnie Mitsubishi Lancer z silnikiem benzynowym 1.8, przystosowany do montażu instalacji gazowej. Dopłata za tak przygotowane auto wynosi 1000 zł. Dostępne jest tylko na indywidualne zamówienie stąd czas oczekiwania wynosi około 5 miesięcy.\nModyfikacje w silniku polegają na zmianie gniazd zaworów oraz samych zaworów dolotowych i wylotowych. Założenie układu może odbyć się w autoryzowanej stacji obsługi Mitsubishi lub w dowolnym, wybranym przez klienta warsztacie. Warunkiem udzielenia gwarancji jest montaż instalacji co najmniej czwartej generacji. Za wszelkie szkody spowodowane wadliwym działaniem lub niewłaściwym montażem Mitsubishi Motors nie ponosi odpowiedzialności.\nFabrycznie przygotowany do napędzania gazem LPG Lancer jest oferowany jako sedan i hatchback, wyłącznie ze 143-konną, benzynową jednostką 1.8 pod maską we wszystkich wersjach wyposażeniowych (Inform, Invite, Intense, Instyle).\nMitsubishi - Nowości w Polsce w 2009 roku\nBez wątpienia 2008 rok należał dla polskiego przedstawicielstwa Mitsubishi do najbardziej udanych. W 2009 planuje się osiągnięcie sprzedaży nowych aut na poziomie 6000 sztuk - to wszystko dzięki obecnym oraz wkrótce debiutującym modelom, rozwinięciu [...]\nNowy Mitsubishi Lancer w wersji Sportback to mocny gracz na rynku samochodów kompaktowych. Czy jednak Japończykowi wystarczy zalet, aby przekonać do siebie polskich kierowców? Czy jest na tyle dobry, żeby pokonać konkurencję? Sprawdzamy to na dystansie [...]


Ucieczka z jabłkiem: června 2011\nstrój i urodę miała raczej pospolite. pierwsze rzucały się w oczy jej obfite piersi, ściśnięte w trochę przymałym staniku, choć niewylewające się zza dekoltu sukienki. sukienka oczywiście czerwona, do ziemi, obcisła. na oko miała trochę ponad trzydzieści lat - ale równie dobrze mogła być chwilę po czterdziestce, ciężko było to ocenić nie widząc jej oczu, schowanych za wielkimi muszymi okularami przeciwsłonecznymi o białych oprawkach. w raczej liche blond włosy, lekko natapirowane żeby nie przyklapły, wpięła spinkę z czerwonym kwiatem; w uszach kolczyki, kołyszące się grube złote koła, takie cygańskie. na palcach obu dłoni srebrne pierścionki z błyszczącymi małymi kamykami. w dłoniach - czarna torebka, skórzana kopertówka na długim pasku. całym swoim zachowaniem sprawiała wrażenie turystki. rozglądała się z ciekawością po tramwaju, przekrzywiając lekko głowę wyglądała przez okno, uśmiechała się do szarego blokowiska. poprawiała włosy, przeczesywała je palcami, które po chwili opierała na pieknię zarysowanych obojczykach, tak kontrastujacych z fałdkami tłuszczu wymykających się z boku sukience. jakby wyczekując. miała coś z gwiazdy filmowej, próbującej zachować się jak szary człowiek zupełnie nie mając pojęcia jak taki świat wygląda. wpatrywała się we współpasażerów, uśmiechała się - tym uśmiechem mogła przelecieć wszystkich mężczyzn w wagonie - i na pewno mrugała zalotnie za ciemnymi szkłami.\njedynie wypchana zielona reklamówka na jej kolanach zdradzała, że jest stąd.\nteraz uśmiechnęła się do dziewczyny siedzącej naprzeciwko i właśnie w tej sekundzie odkryła nieodpartą chęć kochania się z kobietą. dziewczyna nie wyróżnia się niczym, drobna i z szarym cienkim warkoczykiem zwisającym smętnie na ramię. Maria jednak chciałaby się kochać właśnie z nią. w głowie migają jej sceny z kilku pornosów z dziewczynami, które kiedyś oglądała. próbuje przypomnieć je sobie dokładniej; wydają jej się sztuczne, wyuzdane dziewuchy o zdecydowanie za długich paznokciach. na myśl o tych tipsach przechodzi ją nieprzyjemny dreszcz, to musi boleć, myśli. i jeszcze te wszystkie sztuczne członki, wibratory, wszystko plastikowe, nie nie nie, jest przekonana, że to nieprawdziwe. poprawia siatkę na kolanach; więcej czułości byłoby gdybym użyła ogórka, którego kupiłam na mizerię! prawie się rumieni, jaka głupota!, kręci głową, odgania dłonią myśl. przeczesuje włosy, bawi się chwile kosmykiem, układa go za uchem. wyciąga szyje, prostuje się, uśmiecha się znów do mysiego warkoczyka.\nMaria zamyśla się nad swoją cipką. jest wydepilowana, jak zawsze, z przekonaniem. taką ją lubię, lubię na nią patrzeć, mężczyźnom się tak podoba. żaden durny przymus kulturowy. tak zawsze uważała i teraz nagle ta łysina wydaje jej się zupełnie nie na miejscu. czy przy kochaniu się z kobietą taka mała kępka, taka gałązka troszkę zakrywająca jej intymności nie była by odpowiedniejsza? to powinno być jak głaskanie kocięcia, myśli dalej, przejeżdżanie palcami przez sierść, zaczepianie, drażnienie, aż kocię się oswoi, poliże dłoń. gołe mięso tu nie pasuje, sugeruje obchodzenie się jak z mięsem. wpatruje się w mysi ogonek. nie nie nie, to do niej niepodobne. to chyba jak wyrabianie ciasta, ugniatanie silne i delikatne, to musi być podobne do uczucia gdy lekko wciska się palec w surowe ciasto drożdżowe....\njestem strasznie kuchenna, powstrzymuje głupkowaty śmiech, rumieni się. dziewczyna wstaje, Maria odwraca wzrok do okna, dziewczyna wysiada, jeszcze się ogląda, może wzrok przyciągneła czerwona sukienka, a może się domyśla, że była przez chwilę obiektem westchnień tej przedziwnej kobiety. Maria odprowadza ją tylko kątem oka. już planuje wieczór, pójdzie nad Wisłę, na Wianki, obejrzy sztuczne ognie.\nzałoży kapelusz, zdecydowanie tak, ten słomkowy z czerwonym kwiatem...\nps. tytuł przygarnę:)\nVystavil amilitz v 0:37 Žádné komentáře: Odkazy na tento příspěvek\nw końcu, po wielu pobytach w Pradze i wielu próbach znalezienia noclegu w najbardziej praskiej części miasta (praskiej w rozumieniu warszawskim), udało się. po drugiej stronie mojego domu rośnie wieża telewizyjna, ten bolec wbity w żiżkowskie serce, z łażącymi po nim niemowlętami bez twarzy. obok - resztki żydowskiego cmentarza.\nmieszkam w najbardziej couchsurferskim mieszkaniu jakie kiedykolwiek widziałam. mają tyle par kluczy, że wczoraj Jake pytał czy mam pomarańczowe czy zielone. żółte odpowiedziałam. w kuchni znajduje się ściana podziękowań - ściana zaklejona od góry do dołu listami od couchsurferów, pocztówkami zewsząd. na lodówce kalendarz - kto kiedy kogo gości. jest ich tu trójka. Anna, której nie poznałam, bo wyjechała i mieszkam w jej pokoju. Anna jest z Polski i jest ruda - czyli prawie żadnej zmiany w tym pokoju:) Clabbe jest Szwedem. dziś jedzie do szwi-szw-something! czyli do Świnoujścia. czemu? bo nigdy nie był i bo potrzebuje kontaktu z morzem. ale porządnym morzem, nie jakimś tam Śródziemnym. trzeci, Jake, urodził się w Czechach, ale przeprowadzil się do Toronto w dzieciństwie i jakoś ten angielski jest dla niego bardziej naturalny niż czeski. wczoraj wszedł do mojego pokoju i krótko pochwalił burdel jaki tam zrobiłam w mniej niż 24 godziny.\nJake powiedział: It's nice.\nkiedy przyjechałam, z niczego nic (jak to się mówi po polsku?) pojawił się Nowozelandczyk, człowiek, który pływa. pogubiona w rozmowach i w angielskim zrozumiałam, ze posiada swoją łódź i pływa nią sobie po świecie. a jak nie pływa to jeździ stopem. w weekend był na przykład w Polsce. wczoraj znów gdzieś pojechał, kopnął mnie tylko na szczęście przed egzaminem. zostawił list, żeby moi gospodarze spodziewali się go jeszcze tego lata.\nwczoraj na spotkaniu couchsurferów pojawiła się Chris. Chris ma jedne z najpiękniejszych dredów na świecie i nie mogę sobie przypomnieć skąd jest. tak samo jak tego, jeśli była umówiona czy znalazła chłopaków na spotkaniu i poprosiła o nocleg. wiem jedynie, że jest w najpiękniejszym mieście świata po raz pierwszy i nie ma pojęcia do kiedy zostaje. przed chwilą pobiegła zwiedzać.\npoza tym mam wyniki pierwszej części egzaminu. 42/50 punktów, piąty najlepszy wynik.\na Chris spotkałam na mieście, jest z Australii i nawet mi idzie gadanie z nią po angielsku. to jej pierwszy couchsurfing i trochę się martwi, że nie widziałyśmy dziś Jake'a. ja się nie martwię póki mam klucze.\nno i wczoraj wieczorem zostałam mianowana Królową Obu Prag. muszę poprosić o zmienę na 'Obydwu Prag' jakoś lepiej brzmi:)\nVystavil amilitz v 11:37 2 komentáře: Odkazy na tento příspěvek\nVystavil amilitz v 15:37 2 komentáře: Odkazy na tento příspěvek\nw tle leci "Těšínská" Nohavicy, nawet nie w tle, całkiem na głos, trochę sama śpiewam, od zawsze lubiłam tę piosenkę. Cieszyn, Těšín, miasto-miasta, stara część polska i nowsza, z międzywojnia, czeska. inne - obie piękne i będę się o to kłócić uparcie. targ nad rzeką, gdzie Czesi chyba codzienie rano przyjeżdżają na zakupy, a polscy sprzedawcy po czesku mówią tylko parę słów, głównie ceny. a u Huberta po czeskiej stronie kelnerka mówi i po polsku i po czesku - bo tak ją w szkole nauczyli. w domu pewnie mówi po swojemu, tak samo jak dwie licealistki, które spotkałam przed projekcją Małej matury 1947. kiedyś wrócę na to pogranicze i będę o nich pisać.\nRadůza śpiewa "Papierosy", a ja płaczę cicho. jestem bardzo szczęśliwa, bardzo smutna dziś, coraz bardziej przerażona. dziś jest niedziela. już w czwartek piszę pierwszy egzamin. mam bilet na środę rano, mam pozvankę na egzamin...\nrok temu, przed wyjazdem na miesiąc do Pragi - przed wyjazdem, który zmienił tak niesamowicie wiele! - pisałam:\npo prostu nie wierzę,że jutro wyjeżdżam, ta wielka walizka jest dla picu i kociej zabawy, nic więcej.\nsapik nagle musi być strasznie duża i strasznie dzielna i mówić językami. o ja pierdole, o kurwa.\nteraz czuję się podobnie. tylko trzeba być jeszcze większą, dzielniejszą, jeszcze lepiej mówić językami, trzeba być do tego pełną wiedzy, nie wolno spanikować, nie można uciec. i jeszcze bardziej wydaje mi się to nierealne - ja, siadająca w czwartek o godzinie 16 w sali 301 do pisania pierwszej części egzaminu wstępnego na Uniwersytet Karola w Pradze.\nto jest tak nierealne, że gdy zaczęłam o tym myśleć, przestałam płakać. stoję na czymś pomiędzy strachem nieskończonym a ekscytacją niezmierzoną - ta wizja - ja, studentka bohemistyki na Uniwersytecie Karola. ja.\nPlastic People śpiewają, że żyjemy w Pradze.\ndostaję smsa. nie wiem co odpisać.\njestem dziś na kawałki.\nchyba po prostu posprzątam.\nVystavil amilitz v 12:47 Žádné komentáře: Odkazy na tento příspěvek


Testy HYUNDAI | moto-testy.pl\nTEST | Hyundai Elantra 1.6 MPI 123 KM – Luksus Na Każdą Kieszeń\nCzas na kolejny test Hyundaia w naszym serwisie. Tym razem bierzemy pod lupę model z górnej półki Hyundaia. Odważna stylistyka sprawiła, że Elantra spodobała się nam od pierwszego wejrzenia. Sedan zaskakiwał nas raz za razem i to w pozytywnym tego słowu znaczenia. Wszystko, co na papierze wydawało się być jego wadą, przekuwał w sukces. Dlatego więc ciężko było się nam do niego przyczepić, ale ostatecznie znaleźliśmy kilka niedociągnięć. Jak sprawdził się omawiany Hyundai Elantra? Pora na test.\ntestowany model: Hyundai Elantra 1.6 MPI 123 KM\nHybryda typu plug-in nie jest już rzadkością wyróżniającą tylko nielicznych producentów. To powszechnie obecne rozwiązanie, które po pierwsze obniża średnią emisję spalin dla całej gamy modelowej, a po drugie faktycznie stanowi ciekawą alternatywę dla osób szukających oszczędności przy pewnych scenariuszach związanych z eksploatacją samochodu.\ntestowany model: Hyundai Tucson Plug-in Hybrid\nTest: Hyundai Bayon – wolnossak z gazem\nCiężko to sobie wyobrazić, ale w dobie hybryd i samochodów elektrycznych możesz wejść do salonu i kupić auto z wolnossącym silnikiem i fabrycznie montowanym gazie. By to zrobić trzeba wejść do domu Hyundai’a i wybrać model Bayon.\ntestowany model: Hyundai Bayon\nsłowa kluczowe: hyundai, hyundai bayon\nTEST Hyundai Elantra obudzi w tobie taksówkarza (i nie ma w tym nic złego)\nCałkiem ciekawy design, wspaniale "nieeuropejska" kolorystyka wnętrza, wolnossący silnik i przekładnia CVT. Taki nietypowy zestaw to domena nowego Hyundaia Elantry, którego mieliśmy okazję testować. Nazwanie go furą doskonałą dla taksówkarza, to wbrew pozorom niemały komplement. Czym, na takie miano, zasłużyła sobie Elantra?\nZaprezentowany w 2000 roku Hyundai Santa Fe był pierwszym SUV-em koreańskiego producenta o „miejskiej” nazwie. Później do niego dołączyły Tucson oraz znane głównie w Ameryce Północnej Palisade czy pick-up Santa Cruz. Aktualnie na rynku oferowana jest już czwarta generacja modelu, która w połowie 2020 roku przeszła gruntowny lifting. Pod koniec zeszłego roku miałem okazję spędzić kilka dni z hybrydowym Santa Fe w najbogatszej wersji wyposażenia. Jakie wnioski można wyciągnąć po takim czasie? I czy jest to model wart polecenia?\ntestowany model: Hyundai Santa Fe T-GDI HEV 4WD 230 KM\nTest: Hyundai Elantra – takie zmiany lubię\nZawsze miałem słabość do sedanów, ale zazwyczaj były to w większości twory kompaktowych samochodów, które niektórzy nazywali budżetowymi. Hyundai Elantra też tak się kojarzył. Na szczęście przeszedł ogromną metamorfozę i teraz trudno przejść koło niego obojętnie.


Przelicz Statute mile na fm (Statute mile na Femtometr)\nStatute mile ile to fm\nStatute mile ile to Femtometr\nPrzelicz Statute mile na Femtometr (Statute mile na fm):\nKalkulator ten pozwala na wprowadzenie wartości do przeliczenia wraz z oryginalną jednostką miary; na przykład '919 Statute mile'. W ten sposób można użyć pełną nazwę jednostki lub jej skrót. Następnie kalkulator określa kategorię, do której należy jednostka miary, która ma zostać przeliczona, w tym przypadku 'Długości'. Po tym przelicza wprowadzoną wartość na wszystkie znane mu odpowiednie jednostki. Na liście wyników można również odnaleźć początkowo wyszukane przeliczenie. Ewentualnie wartość do przeliczenia może zostać wprowadzona w następujący sposób: '54 Statute mile na fm' lub '22 Statute mile ile to fm' lub '70 Statute mile -> Femtometr' lub '96 Statute mile = fm' lub '79 Statute mile na Femtometr' lub '62 Statute mile ile to Femtometr'. Dla tej opcji kalkulator również natychmiastowo odnajduje, na jaką jednostkę ma konkretnie zostać przeliczona początkowa wartość. Niezależnie od tego, która z możliwości zostanie wykorzystana, pozwala to uniknąć niewygodnego wyszukiwania stosownej pozycji na długich listach wyników z miriadą kategorii i nieskończoną liczbą obsługiwanych jednostek. We wszystkim wyręcza nas kalkulator, który załatwia całą sprawę w ciągu ułamka sekundy.\nPonadto kalkulator umożliwia stosowanie wyrażeń matematycznych. W rezultacie można nie tylko wyliczać liczby pomiędzy sobą, jak na przykład '(44 * 43) Statute mile', ale też różne jednostki miary można łączyć ze sobą bezpośrednio w przeliczeniu. Może to wyglądać na przykład tak: '919 Statute mile + 2757 Femtometr' lub '23mm x 19cm x 31dm = ? cm^3'. Oczywiście jednostki miary połączone w ten sposób muszą pasować do siebie i mieć sens w danej kombinacji.\nIle Femtometr ma 1 Statute mile?\n1 Statute mile = 1 609 344 000 000 000 000 Femtometr [fm] - Przelicznik jednostek miary, za pomocą którego można przeliczyć np. Statute mile na Femtometr


Czime Rigdzin Rinpocze: Krótkie wyjaśnienia – Portal Buddyjski\nDate: 2018-05-28Author: Portal Buddyjski\nJa sam i inni tybetańscy nauczyciele musimy być uważni, kiedy udzielamy ślubowań schronienia, bodhiczitty, inicjacji i tantrycznych ślubowań.\nCi, którzy ich udzielają, muszą mieć wszystkie konieczne właściwości, praktykować nauki, których udzielają, i utrzymywać swoje ślubowania w sposób doskonały. Muszą oni w jasny sposób wyjaśniać tym, którzy otrzymują przekazy, co jest im przekazywane i z jakimi zobowiązaniami się to wiąże.\nTo tak jak z chorym, który potrzebuje leczenia, ale nie jest świadomy swojego stanu – lekarz musi być ostrożny i wyjaśnić mu wszystko, co istotne, a także jakie pożytki przyniesie leczenie. Dzięki temu chory nie będzie miał wątpliwości, że lekarstwo nie będzie dla niego trucizną.\nC.R. Lama, znany także jako Czime Rigdzin Rinpocze i jako Zilnon Lingpa (1922–2002),był ważnym lamą linii Khordong i Dziangter szkoły ningmapa buddyzmu tybetańskiego. Uczony i jogin, połączył te dwa nurty w swojej pracy jako wykładowca na Wydziale Studiów Indo-Tybetańskich Uniwersytetu w Zachodnim Bengalu w Indiach. Był ojcem rodziny, aktywnie angażującym się w otaczający go świat. Różnorodne doświadczenia, zgromadzone w ciągu długiego życia, połączone z głębią jego praktyki medytacyjnej pozwalały mu nawiązywać kontakt z ludźmi na różnych ścieżkach ich życia i bezpośrednio pokazać im moc i znaczenie Dharmy Buddy.\nPoprzedni Previous post: Dilgo Kjence Rinpocze: Zaufanie do lamy\nDalej Next post: Khenchen Thrangu Rinpocze: Dwanaście czynów Buddhy


Warning: A non-numeric value encountered in /usr/home/brandish/domains/potkanski.pl/public_html/wp-content/themes/marketing-expert/header.php on line 10 Warning: A non-numeric value encountered in /usr/home/brandish/domains/potkanski.pl/public_html/wp-content/themes/marketing-expert/header.php on line 11 Podcast Espresso Employer Branding #05 – Komunikacja wizualna. Wywiad z Jackiem Kłosińskim. - Marcin Potkański\nsty 20,2017 / Przez Marcin Potkański / Brak komentarzy\nWitam Was w piątym odcinku mojego podcastu Espresso Employer Branding.\nDzisiaj zapraszam na rozmowę z bardzo twórczą osobą, która prowadzi bloga o kreatywności i produktywności. Rozmawiamy z Jackiem Kłosińskim z bloga klosinski.net. Tematem przewodnim odcinka jest komunikacja wizualna. Porozmawiamy o wyglądzie ogłoszeń rekrutacyjnych, infografikach i estetyce. Czy można się tego nauczyć? Zapraszam.\nMarcin: Bloga Jacka Kłosińskiego obserwuję już od kilku miesięcy, samą jego twórczość – od kilku lat. Jacek dobre 10 lat jest grafikiem. Był współwłaścicielem znanej agencji brandingowej, tworzył wspaniałe rzeczy. Obecnie pomaga w kreatywnej pracy. Jacek, przedstaw się, proszę.\nJacek: Przedstawiłeś mnie dobrze, myślę, że powiedziałeś najważniejsze rzeczy. Głównie prowadzę bloga. Staram się pomagać w kreatywnej pracy i robię to w różnej formie. Przejawia się to w projektowaniu graficznym, którego uczę, realizacją zleceń na potrzeby klientów, ale też dzieleniem się szerzej tą wiedzą. Ten blog odzwierciedla też wiele innych moich zainteresowań, dotyczy także produktywności, kreatywności, więc jeśli kogoś to interesuje, to zapraszam. Mam nadzieję, że ktoś znajdzie tam dla siebie coś fajnego i interesującego.\nMarcin: Jak wspomniałem, mnie to bardzo interesuje, więc trzymam kciuki, byś rozwijał to dalej. Natomiast dzisiaj zaprosiłem Cię, żeby wykorzystać Twój talent, jakim jest projektowanie graficzne, całe, ogromne doświadczenie, które pomaga budować wizerunek chociażby marki firmy. Wiem, że nie jesteś specjalistą, jeśli chodzi o employer branding, ale myślę, że masz ukryte talenty, które zaraz od Ciebie wyciągnę. Słuchają nas głównie rekruterzy i HR menedżerowie i jeżeli powiem, że chciałbym z Tobą porozmawiać na temat employer brandingu zewnętrznego, to oni wiedzą, o co chodzi, a mianowicie o wizerunek, o elementy chociażby graficzne. Zanim zaczęliśmy nagrywać ten podcast, oglądaliśmy różne ogłoszenia rekrutacyjne i materiały, które wysyłają firmy chcące budować markę pracodawcy. Co myślisz o tych ogłoszeniach, oceniając tę estetykę, grafikę, styl?\nJacek: Na pewno jest wiele elementów, które można poprawić, jeśli chodzi o tę część wizualną, stricte graficzną, bo to jest pierwsza rzecz, która przyciąga naszą uwagę, i to zauważamy na początku. Jak sobie oglądam takie ogłoszenia, to przypominam sobie panią Heidi von Restorff, która była niemiecką psycholożką żyjącą w pierwszej połowie XX w. Ona badała coś takiego, co nazwała efektem izolacji, czyli efekt, który pomaga w zapamiętywaniu określonych rzeczy. Starała się sprawdzić, co wpływa na to, że coś zapamiętujemy albo szybciej zauważamy. Nobla za to nie dostała, ale odkryła to, że zauważamy i lepiej zapamiętujemy te rzeczy, które się wyróżniają, są inne, charakterystyczne. Kiedy pokazywała uczestnikom swoich badań 10 słów podobnych do siebie, gdzie jedno się wyróżniało, to po kilku dniach oni twierdzili, że łatwiej zapamiętali to wyróżniające się.\nTo działa też w świecie grafiki i od tego na pewno trzeba zacząć, jeśli chcemy zrobić dobry projekt graficzny, który ma kogoś do czegoś przekonać, zwrócić na siebie uwagę. Wydaje mi się, że ogłoszenia o pracę takie są. One muszą z jednej strony zwrócić uwagę, przykuć wzrok, a z drugiej – przekonać odbiorcę, że to jest fajna firma, że on chce tam pracować, już nawet na poziomie tworzenia ogłoszenia mu się ona podoba. Wydaje mi się, ze wielu ogłoszeniom tego brakuje. Z jednej strony to jest banalny wniosek, że rzeczy, które się wyróżniają, lepiej zapamiętujemy i łatwiej zauważamy, a z drugiej mam wrażenie, że wiele osób o tym zapomina. Patrzymy na ogłoszenie, widzimy tam te same postacie ze stocka, uśmiechnięty pan w garniturze, uścisk dłoni, zdanie: „dynamicznie rozwijająca się firma z branży jakiejś tam”, wypunktowania, te nieszczęsne bullety, które są przekleństwem prezentacji w PowerPoincie, zmorą spotkań, konferencji oraz tak naprawdę ogłoszeń o pracę. To jest trochę tak, że przyjęło się, że standardem jest tworzenie ogłoszenia w formie jakiejś listy wypunktowanej, a przecież tak wcale nie musi być.\nMarcin: A to jest coś złego? Ja myślałem, że dzięki temu, że wypunktujemy coś przy użyciu bullet pointów, będzie to lepiej posegregowane – jak spis treści.\nJacek: Jedno nie wyklucza drugiego. Bo sama forma, fakt, że to jest wypunktowane, wyróżnione, podzielone na jakieś konkretne bloki, oddzielone od siebie, to świetnie, ale nie musimy tego robić w takiej klasycznej formie liniowej, od kropeczki. Ja z tym walczę zawodowo. Tworząc szkolenia, rozmawiając z ludźmi o tym, jak zrobić dobrą prezentację, dochodzimy do tego samego wniosku, że przyjęło się, że na slajdzie mamy nagłówek, trzy kropki, które go dopowiadają. Tak nie musi być. Możemy te trzy kropki zamienić na ikonę, rozbić to na trzy slajdy, do każdej kropki wykorzystać jakieś zdjęcie, które będzie temu towarzyszyło. Możemy tą warstwą wizualną bawić się w rozmaity sposób. Za mało odważnie podchodzimy do próbowania, eksperymentowania. Zamiast szukania jakiejś nowej formy wizualnej skupiamy się za bardzo na standardzie, który ktoś nam wpoił albo który wszędzie widzimy. Zlewamy się. Nie ma tego efektu izolacji, nie wyróżniamy się wystarczająco.\nMarcin: Wiesz, kto redaguje ogłoszenia rekrutacyjne? Rekruterzy, HR menedżerowie.\nJacek: Na pewno nie dział graficzny.\nMarcin: No właśnie. Widzieliśmy niektóre z tych ogłoszeń, które pewnie powstawały przy współudziale działu marketingu, który z kolei wspiera się graphic designerami, osobami z takim doświadczeniem jak Twoje. Natomiast niestety gros tych ogłoszeń i tych zasad wygląda tak, że rekruterzy nie zdają sobie sprawy z tego. Nie mają czasu zgłębiać tej wiedzy, bo zrobienie samej rekrutacji np. na osobę z językiem niemieckim jest zbyt wyczerpujące i męczące, by na samym końcu jeszcze dopieszczać i zwracać uwagę, czy są te bullet pointy, czy nie. Więc dzisiaj, korzystając z tego, że mam Ciebie, będę chciał podpytać właśnie o takie perełki i praktyczne wskazówki. Mówisz, żeby nie robić bullet pointów, więc jak według Ciebie miałoby wyglądać idealne ogłoszenie o pracę pod względem wizualnym?\nJacek: Na pewno warto wyjść od tego, w jaki sposób ogólnie odbieramy treści wizualne i jak patrzymy na ogłoszenie, bo to jest klucz do odpowiedzi na szereg innych pytań mówiących o tym, jak je dobrze skonstruować. Musimy wyjść z założenia, że odbiorca, patrząc na ogłoszenie, dokonuje najpierw takiego ogólnego skanu. My mamy wrażenie, że jeśli ktoś widzi jakąś treść, to zaczyna ją czytać od lewej strony, od pierwszego wyrazu, a tak naprawdę pierwszy krok nie wygląda w ten sposób, tylko zaczyna się od pierwszego rzutu oka na cały materiał całościowo, szczególnie w internecie. I dokonuje się w ciągu naprawdę kilku sekund taka pierwsza ocena, czy ja w ogóle chcę się w to wczytać, czy w ogóle mnie to interesuje. Dosłownie nanosekunda, w której działa ten nasz podświadomy umysł. Tu nie działa racjonalne myślenie, nie włączamy głębszych analiz, tylko podświadomość, czyli takie bardzo zakorzenione, zwierzęce instynkty: czy to wzbudza moje zaufanie, czy to mi się podoba, czy to mnie ekscytuje i budzi jakieś emocje. Jeśli ten pierwszy skan jest negatywny, to dlatego, że np. ogłoszenie się zlewa, jest jednym wielkim blokiem tekstu. I teraz mój podświadomy mózg mówi: „Słuchaj, Jacek, teraz masz mało czasu, ażeby przeczytać ten tekst, to chyba zajmie ci 15 minut, nie masz na to czasu, nie chcesz tego robić, więc idziesz dalej”.\nAle już samą warstwą graficzną możemy te odczucia zwalczyć. Jeśli zadbamy o to, żeby była dobra struktura, jeśli ten pierwszy skan da nam taką informację, że elementy są podzielone na wyraźne bloki, nagłówki, że rozdziela je zdjęcie, które nadaje lekkości, jeśli sam layout jest skomponowany w ten sposób, że nie jest zbity, upchany, chaotyczny, tylko jest wyraźna struktura i porządek, to nasz mózg, patrząc na to z daleka, w ciągu nanosekundy widzi, że to jest materiał, który krok po kroku swobodnie przejrzę, który mnie interesuje, jest uporządkowany, nie będę musiał się za dużo zastanawiać nad tym, jak go zrozumieć, od czego zacząć. Więc to na pewno jest ważne, żeby na tym ogólnym poziomie nasz materiał, jak np. ogłoszenie o pracę, miał jakąś wyraźną strukturę, był podzielony na bloki, uporządkowany, nie powodował chaosu, nudy i nie był też zlanym blokiem tekstu, który zniechęca i odstrasza.\nMarcin: Zdjęcie musi być czy nie?\nJacek: Powinno być. Jest taki serwis BuzzSumo, który pomaga w tworzeniu ciekawszych treści. I oni przeprowadzili badanie na ponad milionie artykułów. Z tego wynikają takie wnioski, że jeśli artykuł ma zdjęcie, jakiś element graficzny umieszczony średnio co 750 słów, to jest dwa razy częściej lajkowany, udostępniany. Jest istotna korelacja pomiędzy tym, jak często występują zdjęcia i obrazki w tekście, a tym, jak się podoba ludziom. I to podobanie się mierzone jest lajkowaniem w mediach społecznościowych. Wydaje mi się, że naturalnie to czujemy, że jeśli wpis na blogu jest bardzo długim tekstem z 30 tys. znaków, to wiele osób zniechęci w połowie. Ale jeśli będzie przerywany co jakiś czas infografiką, zdjęciem, wykresem, elementem graficznym, to nam się to przyjemniej czyta i ogląda, bo to nie jest monotonne.\nMarcin: Ja widzę często takie ogłoszenia rekrutacyjne, które nie mają zdjęcia, ale zatrzymuję się na nich. Jak myślisz – dlaczego?\nJacek: Typografia też jest elementem graficznym. Jeśli nie mamy doświadczenia w projektowaniu graficznym, to na litery patrzymy tak, jakby każda była taka sama. Na typografię patrzymy w sensie przekazu informacji, a nie przekazu podprogowego, podświadomego i wizualnego. Rzeczywiście sama typografia bez żadnych zdjęć może być skonstruowana i dobrze, i źle.\nMarcin: Co znaczy „dobrze i źle”? Pomóżmy rekruterom. Wiem, że dziesiątki różnych materiałów marketingowych dotyczących rynków pracy można tworzyć łącznie z podręcznikami onboardingowymi, ale dzisiaj skoncentrujmy się właśnie na ogłoszeniu rekrutacyjnym o pracę, tzn. na typowym komunikacie, który rekruter niemający wsparcia działu marketingu i grafika chce zrobić tak, by ono bardziej trafiało do potencjalnych kandydatów. Czyli już wiemy, że to ogłoszenie musi mieć odpowiednią strukturę opartą na porządku wizualnym, którym nie są bullet pointy, czyli tylko wypunktowania.\nJacek: Bullet pointy mogą być, ale nie warto ograniczać się tylko do nich.\nMarcin: Mówimy też, że dobrze, jakby było zdjęcie.\nJacek: Nie musi być tylko i wyłącznie zdjęcie, może być infografika, ikona, ilustracja, wykres. Nie wiem, czy akurat w ogłoszeniu o pracę wykresy najbardziej się sprawdzają, ale też nie ograniczajmy się do zdjęć. Jeśli już ma być zdjęcie, to unikajmy sztampy, banału, uśmiechniętych panów albo pań w garniturach. Spróbujmy podejść do tej metafory wizualnej w bardziej kreatywny sposób, po prostu mniej eksplorowany.\nMarcin: My wiemy, gdzie takich zdjęć szukać, podpowiedzmy to naszym rekruterom. Bo często, jak pracuję ze studentami, oni nie zdają sobie sprawy z jednej rzeczy. Chcą jakąś grafikę, więc naturalnie wpisują w Google „grafika” i pierwszą rzecz wklejają sobie w prezentację, którą przygotowują np. na zaliczenie. Pomijając fakt legalności – najistotniejszy – to te zdjęcia są oklepane, typowe, stockowe. Jak w ogóle wygląda rynek zdjęć, tych niestandardowych, kreatywnych, ale inspirujących? Gdzie tego szukać?\nJacek: Nie będę ukrywał, że z jednej strony pomiędzy kreatywnością, jakością a ceną tych zdjęć jest związek. Więc te lepsze, kreatywne, ciekawsze są droższe. Te bardziej sztampowe, zwykłe, w bardziej popularnych bankach zdjęć są tańsze i dlatego też więcej osób z tego korzysta. Jest taki bank jak Stocksy, gdzie są faktycznie fajne zdjęcia, wysokiej jakości, o bardziej kreatywnym zabarwieniu, ale one nie są superdrogie. Ale rozwija się też bardzo szeroko ten rynek darmowych zdjęć, tzw. CC0 – Creative Commons Zero – czyli zero praw autorskich, autor nie rości sobie do nich praw, możemy je wykorzystywać samodzielnie.\nMarcin: Są takie banki zdjęć?\nJacek: Jest mnóstwo. Odsyłam na mojego bloga, bo zebrałem w jednym wpisie bardzo wiele banków. Podzieliłem je wg jakości, tematów, czyli zdjęcia kulinarne, retro. Opisałem wszystkie zależności prawne związane właśnie z Creative Commons, bo niektóre zdjęcia możemy wykorzystać, ale tylko jeśli podamy link do autora. Są rożne wersje, ale jest to w zasięgu ręki. Jest taki serwis jak Unsplash, który jest bardzo popularnym bankiem darmowych zdjęć.\nMarcin: Korzystam z niego.\nJacek: No właśnie, bo dużo osób to wykorzystuje. Te zdjęcia są śliczne, bardziej kreatywne, ale z kolei też darmowe. Więc czasami to nie jest kwestia tego, że trudno coś znaleźć, tylko trzeba wiedzieć, gdzie szukać.\nMarcin: Jeśli mówimy o ogłoszeniu rekrutacyjnym czy o jakimkolwiek materiale marketingowym i dużej firmie, w której pracuje rekruter, to zapewne ta firma ma już swój key visual, czyli swój styl, który jest jej narzucony, więc rekruter w pierwszej kolejności powinien się z tym zapoznać, z tzw. manualem, czyli podręcznikiem brandingowym.\nJacek: Tworząc jakikolwiek materiał w ramach większej korporacji, która ma swój key visual, wiadomo, że musimy spełniać wymagania brandingowe. Faktycznie to rodzi często ograniczenia, ale jak widziałem, wiele manuali dużych korporacji nie jest stricte ograniczających, one podpowiadają styl zdjęć, ale w jego ramach jednak mamy dowolność, by poszukać bardziej unikalnych zdjęć. To nie jest tak, że musimy się tym zasłaniać i usprawiedliwiać.\nMarcin: Mamy strukturę, przejrzystość, wiemy, że musi być ta unikalność, niesztampowe, inspirujące zdjęcia, w zgodzie, w duchu i spójności z naszą firmą i jej stylem. Następna rzecz – font, czyli czcionka.\nJacek: Projektanci są przewrażliwieni, że nie powinno się mówić „czcionki”, ale ja na to patrzę z przymrużeniem oka. Można mówić, jak się chce.\nMarcin: Gdzie jest szkopuł? Jak najlepiej ją stosować, żeby to trafiało?\nJacek: Mówiliśmy o tym, że tak naprawdę te elementy graficzne nie są potrzebne i samą dobrą typografią można już naprawdę zdziałać cuda, ale też warto zwrócić uwagę na kilka rzeczy. I na pewno, jeśli miałbym od czegoś zacząć, to nie przeładowywać naszych materiałów, ogłoszenia w sensie wizualnym. Bo tę samą treść możemy pokazać jako przeładowaną, ale też jako lekką, czytelną i przejrzystą. Czyli zwiększmy interlinię, dajmy większy margines, nie dociągajmy tego tekstu do prawej i lewej krawędzi – nie bójmy się pustej przestrzeni. Bo nam się często wydaje, że jak na materiale jest pusta przestrzeń, to jest ona zmarnowana. Ta pusta przestrzeń pracuje na korzyść projektu, dodaje mu lekkości, przejrzystości, oddechu, tego światła – jak to my projektanci nazywamy. W języku angielskim nazywa się to white space, czyli biała przestrzeń, przy czym nie chodzi o białą, ale o pustą. Ona jest wyrażona też w interlinii, więc rozstrzelmy troszkę bardziej linijki, żeby one oddychały i nie były takim wielkim blokiem tekstu, upchanym oraz ciasnym. To wtedy nie zniechęca.\nMarcin: Podświadomość nie odrzuci.\nJacek: Dokładnie. Bo im bardziej tekst jest ciasny i mniejsza interlinia, tym bardziej wygląda na przytłaczający. Nie bójmy się też większego rozmiaru czcionki, szczególnie w dobie mediów społecznościowych, rozwoju telefonów, gdzie mamy małe ekrany i musimy przybliżać tekst, żeby coś przeczytać. To też na pewno pomaga, jeśli odbiorca może swobodnie czytać z daleka. Ważną rzeczą jest też długość wiersza, czyli szerokość linijki tekstu. Może nie tak bardzo w ogłoszeniach o pracę, ale przy dłuższych tekstach warto pamiętać o tym, żeby wiersze nie były zbyt szerokie.\nMarcin: Na ulotkach rekrutacyjnych, na targach pracy – gdzie mamy swoje standy, foldery i chcemy tam pokazać szerokie spektrum firmy czy stanowisk, na które rekrutujemy – bardzo dużo piszemy.\nJacek: Dużo piszemy, ale w jednym wierszu. Czyli jedna linijka potrafi mieć 20, 30 wyrazów, czyli być bardzo szeroka. A to męczy ludzkie oko, które ma ograniczoną szerokość fiksacji, czyli tego, jak bardzo może się poruszać od lewej do prawej strony bez ruszania głową. Badania pokazują, że szerokość fiksacji to jest maksymalnie ok. 80 znaków, czyli nie przekraczajmy 10 wyrazów w wierszu. Wtedy oko się mniej męczy, szczególnie przy dłuższych tekstach, gałki oczne nie muszą tak skakać od lewej do prawej, dzięki czemu użytkownik, czytelnik podświadomie czuje się bardziej komfortowo, czytając tekst.\nMarcin: Myślę, że jeżeli chodzi o proste elementy graficzne przy konstruowaniu zwykłego ogłoszenia o pracę, to są podstawowe, ale bardzo kluczowe rady. Zastanawiam się również nad tym, czy estetyki można się nauczyć. Tobie łatwiej o tym mówić, masz co najmniej 10 lat doświadczenia, tworzyłeś piękne rzeczy. Powiedz, czy rekruter, który nie ma na to czasu, może nauczyć się tej estetyki tak na podstawowym poziomie, który da mu przewagę w natłoku informacji graficznych, wizualnych, które dostaje kandydat? Jeżeli może się tego nauczyć – bo już czuję, że tak – to powiedz w kilku zdaniach, od czego powinien zacząć. Co czytać, co oglądać, oprócz Twojego bloga, bo tam jest wszystko podane na tacy?\nJacek: Może nie wszystko, bo staram się, żeby jakieś informacje faktycznie tam były. Ale generalnie krótka odpowiedź jest taka, że może. Ja siedzę w tej branży od ponad 10 lat i widzę, że ona obrosła w pewien mit wśród ludzi patrzących na nią z zewnątrz, że projektowanie graficzne czy estetyka to jest coś, z czym trzeba się często urodzić. To nie jest malarstwo, nie można wyjść z ulicy i nauczyć się malować w sposób taki jak wielcy malarze – fotorealistycznie, pięknie martwą naturę. Tego się nie da nauczyć. Trzeba mieć do tego zmysł. Ale projektowanie graficzne to nie jest sztuka w tym kontekście. Ona opiera się właśnie na znajomości wielu, ale jednak skończonej liczby i łatwych do poznania mechanizmów i zależności. Jak mówię o typografii, to są rzeczy, które można wyćwiczyć.\nMarcin: Jak to ćwiczyć?\nJacek: Jest też taka zasada mówiąca o 20 godzinach: że nie musimy być w danym temacie specjalistą, ale jeśli poświęcimy 20 godzin, żeby pójść na jakiś kurs, przeczytać jakąś książkę, to wskakujemy od razu, robimy gigantyczne postępy przez te 20 godzin. Jeśli ja w ogóle nie umiem gotować, ale przez 20 godzin uczę się tego, to już nauczę się przez ten czas gotować fajne rzeczy. Nie stanę się Gordonem Ramsayem, ale zdecydowanie nie mogę powiedzieć, że gotować nie potrafię. I z projektowaniem graficznym jest tak samo. Moim zdaniem jakiś kurs online, dobra książka czy kilka blogów – warto poświęcić na to 20 godzin, żeby poznać podstawowe zasady projektowania graficznego. Naprawdę wtedy można już zacząć robić świetne rzeczy.\nJa też prowadzę zajęcia dla osób, które nie znają się zupełnie na projektowaniu, i staram się im przekazać te podstawy w trakcie jednego dnia. Widzę, że już nawet w ciągu tego krótkiego czasu te osoby potrafią zrobić gigantyczne postępy. Nie chodzi o to, że musimy się z czymś urodzić, tylko nie wiemy, jak zdobyć tę wiedzę. Od razu zaczynają te nasze projekty wyglądać inaczej, lepiej, bardziej efektownie, są uporządkowane i dopracowane estetycznie. Bo właśnie skupiamy się na tym, co poprawić w typografii, w layoucie.\nAbstrahując od kursów i patrząc z innej strony – istnieją też narzędzia, które robią to już w pewnym sensie za nas. One też powstały z tego Twojego pytania, co zrobić, kiedy nie mamy czasu i nie czegoś umiemy, i odpowiadają na te problemy. Są to np. Canva, Piktochart, Visme, które są gotowymi rozwiązaniami dla osób nieznających się na projektowaniu graficznym. Mają gotowe szablony z już dobranymi kolorami, typografią, ikonami. My tam tak naprawdę edytujemy teksty i podmieniamy je. Ogłoszenia rekrutacyjne na pewno też tam są, jest tam wiele szablonów, które możemy samodzielnie edytować. I one są już ładnie zaprojektowane, my tylko dbamy o to, żeby wlać naszą treść. Oczywiście możemy popsuć te szablony, które są gotowe, ale jest małe ryzyko, że tak się stanie. I na pewno już taką bazę wyjściową, gotową mamy. Jeszcze za dolara można kupić gotowy szablon, to są bardzo tanie projekty, które tak naprawdę nic nie kosztują, bo mówi się, że dolar jest niczym.\nMarcin: A propos Canvy i tego, czy można to zepsuć – jak pokazuję Canvę studentom, to zawsze ich proszę, żeby nie edytowali nic więcej niż zdjęcia i treści, ponieważ nad tym już siedzieli graphic designerzy, ktoś to układał, zachował tę białą przestrzeń, poukładał to ładnie, żeby to było czytelne i miłe dla oka. Więc już nie edytujcie za bardzo, nawet nie bawcie się kolorami, zdajcie się na to, co tam jest, tylko podmieńcie treści. W notatkach do tego odcinka załączymy linki do tych użytecznych programów, może też link do Twojego bloga, w którym poruszasz ten temat, banki zdjęć, narzędzia graficzne.\nJacek: U mnie jest wpis z potężną listą darmowych narzędzi graficznych do różnych zastosowań. Jest lista z bankami zdjęć, z listą źródeł z ikonami. Bo mówiliśmy o tym, że jeśli nie zdjęcia, to możemy czasami wykorzystać ikonę. Większość osób wykorzystuje zdjęcia, takie najprostsze i najbardziej powszechne, ale tak naprawdę ikona może zrobić to samo albo nawet lepiej, a jest bardziej unikalna.\nMarcin: À propos ikon i kursów. Mówisz o kursach, w których pomagasz ludziom przez jeden dzień, żeby byli lepszymi projektantami, uczysz ich grafiki. Natomiast ja spotkałem się z kursem infografiki organizowanym przez Ciebie. I o to chcę Ciebie zapytać oraz o infografikę, o ikony, bo to wszystko się ze sobą łączy. Ma to związek z employer brandingiem, ponieważ głównym celem takiego employer brandingu zewnętrznego jest informowanie, dlaczego firma jest pożądanym miejscem pracy. Dlatego najlepiej informować infografiką. Więc pomówmy chwilę o infografice: co to jest, jak ją konstruować, na co zwracać uwagę? Skąd wzięła się na to moda, bo widzę, że coraz śmielej wchodzą na rynek wizualny?\nJacek: Jeśli weźmiemy pod uwagę liczbę wyszukiwań słowa „infografika” w Google, to w ciągu ostatnich pięciu lat wzrosła o 2500%. Z jednej strony to jest tak, że my ich sobie szukamy, wpisując słowo „infografika”, bo chcemy to w tej formie, gdyż ona jest lekka, przyjemna, wizualna, mało angażująca. Infografiki, jak sama nazwa wskazuje, to są informacje podane wizualnie w szerokim kontekście. Czyli załóżmy, że zamiast opisywać, jaki jest przepis na zrobienie określonego typu kawy, rysujemy filiżankę i zaznaczamy, ile ma być espresso, mleka, syropu i jaka ma być ich kolejność. Tak naprawdę nie musimy czytać opisu, np. takiego: „Weź szklankę o pojemności takiej i takiej, następnie przykryj miękką pianką spienionego mleka itd.”. Są rzeczy, które są niepotrzebne, które sprawiają, że to wymaga większego zaangażowania, czytania. Czasami samym kolorem, ikoną, jakimś skrótem myślowym możemy załatwić sprawę i to dużo przyjemniej się ogląda. Dlatego infografiki są modne i popularne, niesamowicie skuteczne w kontekście przekazywania informacji, ale też w kontekście perswazji.\nTak jak wspominaliśmy o badaniach, które mówiły o tym, że zdjęcia pomagają w lubieniu tekstów przez odbiorców, tak infografiki są najbardziej udostępnianym typem postów na blogach. Posty, które zawierają infografikę, są najczęściej udostępniane, podawane dalej. Nie wpisy z wideo, nie z audio, tylko z infografiką. I sami marketerzy przyznają, że infografiki to zaraz po blogach najczęściej wykorzystywany materiał wizualny w tworzeniu przez nich treści, w ogólnie rozumianej komunikacji, którą wykorzystują. Marketerzy przyznają, że w 2016 r. blogi były zdecydowanie najważniejsze, bo aż w ok. 38%, ale zaraz za nimi – w ponad 30% – to były infografiki. Więc to jest faktycznie modny temat, który też w ogłoszeniach rekrutacyjnych na pewno dobrze się sprawdzi. Tam też oczywiście możemy określone metafory wizualne wykorzystywać, pokazywać np. korzyści, co oferuje firma danemu pracownikowi. Możemy to po prostu napisać, ale również tę kartę multisport czy darmowe obiady zrobić w formie ikonki, która będzie nawet na poziomie tego ogólnego skanu, o którym powiedziałem na początku, że ktoś wejdzie, zobaczy i to ogłoszenie w nanosekundzie przykuje jego uwagę dużo bardziej niż tekst, napis, którego on w tej samej nanosekundzie nie zdąży w ogóle przeczytać.\nMówi się, że mózg dekoduje 60 tys. razy szybciej niż tekst. Skoro mamy bardzo mało czasu, internet jest bardzo szybkim medium, nam się nie chce nad niczym zastanawiać, ale też z każdej strony jesteśmy bombardowani mnóstwem informacji, to szybkość przekazywania informacji dzięki grafikom i ikonom jest bezcenna. Dzięki temu możemy bardzo krótką uwagę naszego odbiorcy zdobyć właśnie jedną ikonką.\nMarcin: Te infografiki brzmią naprawdę jak superpomysł na konstruowanie chociażby ogłoszeń rekrutacyjnych.\nJacek: No właśnie nie są tak często wykorzystywane, jak mogłyby być w employer brandingu.\nMarcin: Gdzie można się nauczyć infografik? Wiem, że od niedawna robisz też kursy o infografikach i jedziesz z tym w Polskę.\nJacek: Tak. W lutym będę w Poznaniu, Warszawie, kolejny raz w Gdańsku, skąd pochodzę. Ale będę też w innych miastach na zaproszenie organizacji w ramach szkoleń zamkniętych, ale w Warszawie, Poznaniu 3 i 10 lutego są szkolenia otwarte, na które każdy może się zapisać. Link jest na moim blogu klosinski.net/szkolenia. Tam można znaleźć informacje.\nMarcin: Czy każdy może się tego nauczyć?\nJacek: Tak, każdy.\nMarcin: Czyli ci rekruterzy, którzy nas teraz słuchają, spokojnie mogą na Twój kurs przyjść, nauczyć się, jak robić infografiki? Mogą je robić sami czy muszą mieć grafika?\nJacek: Dlatego tak zdecydowanie powiedziałem, że każdy, bo jestem pewien, że to nie wymaga nie wiadomo jakich predyspozycji i zdolności, żeby na podstawowym poziomie zacząć robić to samemu. Nie obiecuję, że ktoś będzie mistrzem w tworzeniu najpiękniejszej grafiki świata, że będą tak dobre jak te zrobione przez zawodowego projektanta, ale da to nam bardzo konkretne narzędzie do samodzielnej pracy, już nawet w tym jednym dniu. Znajomość podstaw, tych właśnie 20 godzin w połączeniu z późniejszą krótką, własną praktyką, sprawi, że będziemy dużo, dużo lepsze rzeczy tworzyli niż bez takiej wiedzy. I naprawdę nie jest nam do tego potrzebny cały dział graficzny, żeby stworzyć proste ogłoszenie o pracę. A nawet jeśli ktoś nie chce skorzystać z takiego kursu, to w internecie np. dzięki narzędziom takim jak Canva może się też wielu rzeczy dowiedzieć. Bo Canva ma swojego bloga, fajnie prowadzonego, i tam jest darmowa wiedza podana na wyciągnięcie ręki. Tam też oni opisują, jak dobrze dobrać samodzielnie typografię, kolory. Jeśli ktoś chce z zacisza domowego uczyć się infografik, to może na tej stronie tę wiedzę spróbować zdobyć. Wystarczy niewiele, żeby zrobić duży postęp w tym zakresie.\nMarcin: Bardzo przydatna wiedza. Dziękuję, Jacek, że zgodziłeś się podzielić właśnie tymi jej elementami dotyczącymi wizerunku, bo z tym właśnie rekruterzy mają problem. Ale nie tylko oni, bo także różne firmy i niektórzy marketerzy. Natomiast świetnie, że w usystematyzowany sposób mogliśmy te tematy poruszyć. I to, co mnie najbardziej cieszy z tej całej rozmowy, to ta informacja, że tej estetyki można się nauczyć, że to nie jest poza zasięgiem i wystarczy tylko 20 godzin [śmiech].\nJacek: Spróbujcie, zobaczycie, że łatwo zrobić szybkie postępy, jeśli skorzystacie z odpowiednich źródeł i trochę czasu poświęcicie na tę praktykę. Bo to jest taka dziedzina, w której sama teoria niewiele daje. Trzeba samemu trochę tych projektów „wyklikać”, żeby zobaczyć u siebie postępy, ale nie trzeba też klikać tysiące godzin, wystarczy kilkadziesiąt, żeby robić lepsze rzeczy, chociażby na własne, proste potrzeby, np. stworzenie ogłoszenia.\nMarcin: I wesprzeć tym samym proces rekrutacji, podnieść go na wyższy poziom. Wiemy, że spływ aplikacji będzie większy, bo podświadomość nie będzie odrzucała ogłoszenia, tylko chwilę się nad nim pochyli.\nJacek: Bo nam się często wydaje, że warstwa wizualna nie ma aż takiego znaczenia, ale wiele badań, m.in. tych, o których opowiadałem, pokazuje, że jest odwrotnie, że to ma coraz większe znaczenie i wpływ na to, jak oceniamy rzeczy, czy w ogóle przy nich chcemy się zatrzymać i poświęcić czas, by je poznać.\nMarcin: Dziękuję Ci, Jacek, za udział w podcaście. Świetnie, że się podzieliłeś tą wiedzą z rekruterami. Czekam teraz tylko na efekty po publikacji tego podcastu. Zobaczymy, jak te ogłoszenia będą się zmieniać. Raz jeszcze dzięki.\nMarcin: Do usłyszenia.


Konie domowe i służbowe - Joanna Stojer-Polańska, Danuta Piniewska-Róg - Aros - dyskont książkowy - tanie książki\nDyskont » Książki » Dla dzieci i młodzieży » Dla dzieci » Edukacja » Konie domowe i służbowe\nNumer ISBN: 978-83-65697-90-5\nKod paskowy (EAN): 9788365697905\nKonie domowe i służbowe - opis wydawcy:\nOto wspaniała książka autorstwa dr Joanny Stojer-Polańskiej i dr Danuty Piniewskiej-Róg o koniach domowych i służbowych.\nTo pozycja przeznaczona dla dzieci i młodzieży, uwrażliwiająca na te piękne, wielkie zwierzęta i ucząca, jak mądrze z nimi postępować. Poznamy pracę funkcjonariuszy na czterech kopytach i zajrzymy za kulisy specjalistycznych szkoleń koni.\n„Pięknie napisana książka o koniach uwrażliwiająca szczególnie młodzież na niepotrzebne cierpienie koni pracujących w zaprzęgu czy służących nam ludziom do rekreacji. Pokazuje również mądrość i odwagę koni służbowych pracujących w Policji jako środek przymusu bezpośredniego. Mam nadzieje, że lektura książki uzmysłowi nam wszystkim wyjątkowość koni i należny im szacunek jaki my ludzie jesteśmy im winni. Ja niewątpliwie mam to wyjątkowe szczęście i jednocześnie ogromną satysfakcję, że wszystkie te konie mogłam poznać osobiście”.\n– Izabela Dobrowolska, specjalista Zakładu Kynologii Policyjnej Centrum Szkolenia Policji, koordynuje zadania związane z utrzymaniem i wykorzystaniem m.in. koni służbowych w Policji\n„Często powtarzam, że jeżeli lew jest królem zwierząt dzikich, to koń jest królem zwierząt udomowionych. Cieszę się, że powstała książka o koniach adresowana dla dzieci i młodzieży. Może któryś z Czytelników zaopiekuje się w przyszłości koniem policyjnym na emeryturze?”\n– Józef Wawrzynek, hodowca koni Czystej Krwi Arabskiej\nKlienci, którzy kupili Konie domowe i służbowe, wybrali również\nTa pięknie wydana seria książeczek całokartonowych przeznaczona jest dla najmłodszych czytelników...\nIsadora uwielbia przyjęcia urodzinowe. I choć sama jest półwampirką i półelfką, marzy o zupełnie...\nJoanna Stojer-Polańska, Danuta Piniewska-Róg – pozostałe pozycje\nAutor: Stojer-Polańska Joanna, Piniewska-Róg Danuta, Wydawnictwo: Silva Rerum\nPięknie napisana książka o koniach uwrażliwiająca szczególnie młodzież na niepotrzebne cierpieni...


Nowoczesna kolęda: Nie zbierają kopert, a na wizyty umawiają się przez internet - plus.kurierlubelski.pl\nPoślubił kobietę, która mogłaby być jego wnuczką. Jedni mówią, że to prawdziwa miłość. Drudzy, że prawdziwy układ [11.07.2020]\nCi faceci to najgorsi mężowie! Lepiej unikać ślubu z tymi znakami zodiaku. Zobacz, czy warto wyjść za Wodnika? [11.07.2020]\nPaznokcie na lato 2020. Hybrydowe ombre, tytanowe, żelowe - nowe modne wzory. Sprawdź inspiracje! [ZDJĘCIA] [11.07.20]


Apartamenty na sprzedaż w Katowicach. Czego oczekują prywatni inwestorzy?\n29.01.2020 17:13 1 komentarze\nZakup apartamentu to bardzo kosztowna inwestycja, którą trzeba dokładnie przemyśleć, aby mieć pewność, że nowe mieszkanie spełni oczekiwania właściciela na każdym poziomie: zarówno estetycznym, jak i funkcjonalnym. Firmy deweloperskie realizujące nowe pro...\n1 Szukasz mieszkania w Katowicach? Sprawdź, jak wybrać idealne lokum!


W Galicji i na Wschodzie : przyczynek do dziejów powstania 1863 [Teodor Tomasz Jeż] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00304 003469 22424522 na godz. na dobę w sumie\nW GALICJI NA WSCHODZIE. Przyczynek do dziejów powstania 1863 skreślił Z. Miłkowski, pułkownik. Poznań. nakładem Księgarni Jana Konstantego Żupańskiego. 1880. Drukiem J. I. Kraszewskiego (Dr. W. Łebiński) w Poznaniu.\nW GALICJI NA WSCHODZIE.\nPrzyczynek do dziejów powstania 1863 skreślił Z. MIŁKOWSKI, pułkownik. Poznań. nakładem Księgarni Jana Konstantego Żupańskiego. 1880.\nPRZEDMOWA AUTORA. Praca, która obecnie do rąk publiczności się dostaje, spoczywała w rękopisie przez lat piętnaście. Napisałem ją lat piętnaście temu i do druku dałem; nie wyszła w czasie swoim z powodów od autora niezależnych. I dobrze się stało. Postradała ona wprawdzie interes, jaki się przywiązuje zazwyczaj do opowiadania zdarzeń spółczesnych, ale uzyskała znaczenie historyczne. Opowiadanie odnosi się do wypadków ubiegłych; nie tak wszelako oddalonych, ażeby zaginąć miał całkowicie ten interes, który Francuzi mianują intèrét d'actualité. Świadkowie onego żyją jeszcze; pokolenie, którego dziełem był rok 1863, znajduje się obecnie w sile wieku męzkiego. Dobrze się stało, że praca niniejsza nie wyszła lat temu piętnaście i dla tego jeszcze, że w chwili obecnej wystąpić ona może w charakterze świadka, w procesie, wytoczonym powstaniom polskim w ogóle, powstaniu zaś naszemu r. 1863 w szczególności. Rok 1863, jako winowajca, oskarżonym i przed kratki powołanym został. Zbrodniarz! Fakt historyczny zbrodniczym być może i może sądowi podlegać, sądowi krytyki, rzecz naturalna, chłodnej, spokojnej, beznamiętnej. Nie takim, niestety, jest sąd, który sprawę powstania roku 1863 rozpatruje. Występuje on rekryminacyjnie, stronniczo, z potępieniem aprioristycznem i bezwarunkowym, manifestującym się raz szydersko, znów wzgardliwie, albo też apodyktycznie. Nie masz dla winowajcy nieszczęsnego względów najmniejszych, ani przebaczenia możliwego. Na dobitek, sąd ów przybiera na się charakter podwójny, polityczny i naukowy, albo raczej, zlewając podwójność w jedno, polityczno-naukowy, poszukujący dowodów winy wszędzie i we wszystkiem, gdzie jeno takowa odnalezioną być może, zapatrując się na nią z punktów, najsprzeczniejszych często, takich, naprzykład, jakiemi są, idealistyczny i pozytywistyczny, sentymentalny i utylitarny. Wszystko mu jedno, byle obwinit, jak ów prokurator krakowski, który, oskarżając przed trybunałem patryotów, potępiał całą wymowy prokuratorskiej' potęgą patryotyzm polski, oskarżając zaś socyalistów, do patryotyzmu się odwoływał z przekonaniem głębokiem. Jest to sąd stronniczy, w najściślejszem Wyrazu tego znaczeniu i dla tego też sam on sądowi podlega. Jest nad nim jeszcze opinia publiczna, w obec której rozbiorę punkt główny oskarżenia, wystosowanego przeciwko powstaniu r. 1863. Jakim jest punkt główny oskarżenia? – Niepowodzenie. Możeż się ono utrzymać w obec historyi, albo w obec polityki? Niepowodzenie, jako oskarżenie, w obec historyi utrzymać się nic może. Metoda obserwacyjna, z jaką nauka do badania fenomenów historycznych przystępuje, wykazuje, że każdy indywidualizm zbiorowy, narodowo-państwowy, tę posiada własność, że gdy w stan niewoli popadnie, to ze stanu togo wyzwolić się usiłuje. Usiłowanie to, naturalne i konieczne, odnosi się do togo prawa ogólnego, które uczeni nazywają, walką o byt. Manifestuje się ono powszechnie, we wszystkiem, w królestwie roślinnem, w królestwie zwierzęcym – obejmuje wszystko – ludzie z pod onego wyjętymi nie są. Prawo to wyraz swój znajduje w zapasach brutalnych, które niegdyś odbywały się za pomocą pięści, z czasem zaś odbywać się zaczęły za pomocą sposobów i narzędzi, wynajdowanych i doskonalonych stopniowo. I zrobiła się wojna. Wszystko to wskazuje nam obserwacyą historyczna. Nie natem jednak koniec. Na drodze tejże obserwacyi dowiadujemy się, że nie wszystkie organizmy zbiorowe narodowopaństwowe, w stan niewoli wprawione, na stan ów wskazywanemi były na wieków wieki. Przeciwnie. Nie pozostał w onym ani jeden z tych, co się z niego wydostać usiłowały. Po szeregu niepowodzeń, bolesnych, krwawych, strasznych, następuje w końcu tryumf, który byłby nie nastąpił, gdyby nie usiłowania. Jest to, w zakresie prawa walki o byt, wynik naturalny, tłumaczący się tem, że usiłowania, mające na celu odzyskanie swobody życiowej, oznaczają żywotność organizmu. Bez żywotności nie masz ruchu, bez ruchu nie masz walki, bez walki nie masz tryumfu. Jedno wypływa z drugiego w porządku logicznym i wypływać musi, jak skoro istnieje żywotność. Tego zażegnać nie sposób: – przychodzi to samo przez się na drodze porządku naturalnego. – Na drodze tej atoli zdarzają się ruchy istotne, naturalne i sztuczne. Powstanie nasze r. 1863 było li ruchem sztucznym – zgalwanizowaniem trupa? Detraktorowie onego utrzymują to, posuwając się na drodze dowodów, aż do absurdów – do absurdów takich, jak ten, że – jakoby – Moskale sami wywołali i podtrzymywali powstanie. Konikiem, którego zazwyczaj oskarżyciele dosiadają, jest "niedowarzona młodzież:" powstanie wydmuchali półgłówki i szaleńco, do spółki ze spekulantami, łowcami rybek w wodzie mętnej. Moskale obwiniają o nie szlachtę i duchowieństwo – feudalno-klerykalny element, pozostałość tego wytworu monstrualnego, jakim była rzeczpospolita polska. Sama ta różnica podań byłaby dostateczną do obalenia wzajemnie się obalających twierdzeń, gdyby nie istniał ten zaprzeczyć się nie dający fakt, że w powstaniu udział wzięły wszystkie narodu polskiego części składowe i że sród warunków najtrudniejszych utrzymać się ono zdołało przez półtora roku. Znamiona to niewątpliwe ruchu narodowego naturalnego, odbywającego się za pomocą żywiołów, które się do onego nadawały, Młodzież wszystkich klass, stanów i wyznań, co się uzbroić była w stanie, walczyła; warstwy inteligentne pomoc jej niosły; włościanie ochraniali ruch, czuwali nad nim, pełnili wobec niego funkcyą tego rodzaju, że, gdyby nie oni, powstanie roku 1863 utrzymaćby się nie mogło, nie osiemnaście miesięcy, lecz osiemnaście godzin. Wyprawa Zaliwskiego, pokuszenie w r. 1846: oto były ruchy sztuczne – nie utrzymały się też – przyszły nie w porę – znalazły naród nie usposobionym moralnie do wstrząśnięcia żelazami klatki więziennej. W roku 1863 usposobienie to zamanifestowało się samo przez się. Organizacya zasnuła się pod wpływem władzy niewidomej, reprezentującej nie co innego, jeno ideę samoistności narodowej. Jedyny to przykład w dziejach, taka mechanizmu rządowego improwizacya. Coś podobnego nie zdarza się na zawołanie każde. Niechby, na przykład, dziś, w r. 1880, kto spróbował: czy potrafiłby wytworzyć władzę taką, jaka stanęła wówczas, otoczyć ją organami, które w imieniu jej posłuch znajdowały i wywołać walkę? Ruch ów przeto był naturalnym, wypływającym z konieczności rzeczy, mającej swój punkt wyjścia w żywotności narodowej. Pojęli to dobrze Moskale, którzy wnet po upadku powstania poruszyli niebo i ziemię, w celu wmówienia w Europę i w nas, że był to ruch sztuczny, że nie miał on zgoła racyi, albowiem Polska w przeszłości jest to omyłka historyczna, szlachecki zlepek, nie posiadający żywotności najmniejszej. Była w tem przesada, jeżeli nie co gorszego; przesada ta jednak oznacza, że Moskale pojmują historyą lepiej, aniżeli historycy polscy szkoły, tak nazwanej, nowej, wiedzą bowiem, że ażeby powstanie 1863 roku w stanie oskarżenia w obec historyi utrzymać, na to sposobu innego nie ma, jak zaprzeczyć historyczneniu Polski istnieniu. Nie było jej – była to omyłka, fantazmagorya, wyskok chorobliwy, a zatem ruch ów, powstaniem nazwany, nie powstaniem właściwie był, ale zamachem zbrodniczym przeciwko regularnemu porządkowi rzeczy, przeciwko naturze samej. Założenie to, acz fałszywe, nadaje się atoli jedynie do podtrzymania oskarżenia i pokazuje, powtarzam, w Moskalach pojmowanie lepsze, aniżeli we wtórujących im współziomkach naszych, pomiędzy którymi stanowisko najwybitniejsze, sztandarowe, zajmuje mąż stanu, stawiany w ostatnich czasach na świeczniku, margrabia Wielopolski. Margrabia znał prawo, posiadał zdolności wielkie, ale o historyi wyobrażenia nie miał najmniejszego, przypuszczając, że prąd dziejowy pokierować się da według woli człowieka pojedynczego, że można potok dłonią zatrzymać. Gdyby rozumiał to, nie byłby wziął na siebie roli niezaszczytnej dyb u nóg narodu, lecz spostrzegłszy się, że pobłądził, byłby, jeżeli nie z jedną z najpierwszych, to z którąś z późniejszych band powstańczych do lasu się udał. Nie uczynił tego przez upór i pychę, czując się upokorzonym, wyobrażając sobie, że złamanym został przez motłoch. W tym względzie mylił się: złamał go nie motłoch, ale objaw naturalny prawa historycznego – tego prawa, z którem oskarżyciele powstania roku 1863 obchodzą się w sposób, świadczący o ich dowcipie, zdolnościach dialektycznych i zawziętości, ale nie o tem, że historyą pojmują. Nie pojmują jej oni zgoła! Zaślepia ich polityka chwili bieżącej. Zobaczmyż, o ile polityka do oskarżenia się nadaje. We względzie tym dwa są punkta, w które oskarżenie szczególnie uderza: obawa, ażeby się broń Boże powstanie nie powtórzyło i obawy onej motyw najważniejszy, polegający natem, że powstanie r. 1863 nie miało szans najmniejszych, do którychby odnosić mogło nadzieję na powodzenie bodaj częściowe. Błąd tu i błąd tam. Co się pierwszego tyczy, odwołujemy się przedewszy – stkiem do polityków najzręczniejszych, do powag politycznych największych. Co w działaniu politycznem rzecz główną stanowi? – La main librę – swoboda ruchów, to jest nie zobowiązywanie się do niczego, coby w danym momencie, przy okoliczności nadarzonej, krępować mogło wybór sposobu tego lub innego, prowadzącego do rozwiązania zadania pewnego. Popytajcie, panowie, księcia Bismarka, księcia Gorczakowa, pana Kłaczki, co ich studyował, kogokolwiek; przepatrzcie wszystkie traktaty, konwencye i układy, a przekonacie się, że Ia main librę jest to warunek najważniejszy śród tych, o które spółubiegają się działacze polityczni. Popytajcie zresztą o to zdrowego rozumu i przymierzcie do onego wasze raz szyderskie, znów żałosne, niekiedy poważne, a zawsze bezwzględne: "precz z powstaniem!" Nie jestże nierozumnym, smutnem, nie jestże obłędem dzikim usiłowanie to skrępowania z góry narodowi rąk? Powiadacie, że powstanie polskie szans nie ma, bo nie miało takowych powstanie roku 1863. Co cło tego, ażeby wytłumaczyć błąd w tym punkcie, odwołać byśmy się mogli do obserwacyi historycznej i zapytać: jakie szansę miało powstanie holenderskie przeciwko potędze Filipa II…? jakie szansę miało powstanie hiszpańskie przeciwko Napoleonowi I…? z jakiemi to szansami zrywali się Grecy, Serbowie, zwłaszcza zaś biedni, ciemni, małoliczni, od świata nie znani Hercogowińce, którzy sprowadzili wyzwolenie Bułgarji i Rumelii – no i swoje w stopniu pewnym? Pozostawimy atoli Holendrów, Hiszpanów, Greków, Serbów, Hercogowińców i innych na boku, a wykażemy szansę niejakie, które przyświecały Polsce w r. 1863. Były one rodzaju dwoją – kiego: polityczno-rowolucyjne i polityczno-dyplomatyczue. Pierwsze nie trafią do przekonania oskarżycieli naszych, więc pomijamy je, poprzestając jedynie na drugich, o których wyobrażenie ogólne daje owoczesna Europy sytuacyą polityczna: Austrya, uginająca się pod ciężarem dobrodziejstwa moskiewskiego, udzielonego jej wspaniałomyślnie w r. 1849, pobita we Włoszech (1859) i oglądająca się za okazyą jakąś, zdolną powagę jej podnieść; Anglia, wprawiona w stan naturalnej Moskwy współzawodniczki, antagonistki jej na polu interesów najdraźliwszych; Turcya, głęboko przekonana o niechybności wojny z Rosyą, a zatem wielce intoresowana w osłabieniu jej; Prusy za słabe jeszcze, ażeby odegrywać mogły rolę inną, jeno taką, jaką odegrały w r. 1853 – 56; Francya zresztą, pozostająca w rozporządzeniu człowieka, potrzebującego uzurpacyę tronu podeprzeć sprawą jakąś popularną. Taką była sytuacyą ogólna, poparta sympatyą powszechną, jaką, na pierwszą o powstaniu polskiem wieść, objawił cały ucywilizowany świat przez wszystkie organy swoje, ustami Garibaldiego i Papieża, Mazziniego i Montalamberta, wyrobników i burżoazyi, chłopów i arystokracyi, Wiktora Hugo i Napoleona III. Wyraz onej wystąpił w notach, za pośrednictwem których gabinety europejskie, nie wyłączając takich nawet jak lizboński, u Moskwy sięo sprawiedliwość dla Polski upominały. W sytuacyi tej przeto szansę tkwiły; rozpatrując się zaś w niej pilniej nieco i analizując wzajemny w momencie owym pomiędzy mocarstwami stósunek, w oczy niemal rzuca się ta osobliwość, że węzeł onej znajdował się na Wschodzie, na półwyspie Bałkańskim, gdzie, nie za pomocą wzdychania, wyczekiwania i kołatania do drzwi gabinetów, lecz za pomocą, czynnego własnego postarania się, znajdowaliśmy się w możności szansę, w ogólnej sytuacyi tkwiące, na korzyść sprawy polskiej sprowadzić, ześrodkować i przychylić. – Opowiadanie, które poci sąd publiczności, pod tytułem: "W Galicyi i na Wschodzie" oddajemy, wykaże dowodnie ten właśnie węzeł – ten punkt prawdopodobieństwa powodzenia, jakie w r. 1863 odnosiło się do ruchu polskiego. Punkt to ważny w sensie historycznym i politycznym. Wykaże on, że działo się źle może, nie tak jak dziać się było powinno, ale nie bez szans i nie całkowicie naoślep; że zatem niepowodzenie, jakiegośmy doznali z powodu przyczyn racyonalnych, dzięki zbiegowi okoliczności szczególnie nieprzychylnych, dzięki wreszcie błędom naszym, stoi, w obec jak historyi, tak polityki, nie inaczej, jeno jako chybienie jednej z prób na drodze tych usiłowań, które wypływają z natury położenia Polski. Niepowodzenie tego rodzaju nie służy zgoła za materyał do wyrokowania o tem, co stać się może jutro albo pojutrze. Wyzyskiwanie onego, w celu krępowania narodowi z góry rąk, jest fałszem historycznym i obłędem politycznym. Genewa, 15 maja 1880.\nI. PRZED WYBUCHEM POWSTANIA. W miesiącu wrześniu r. 1859, wyjechałem z Paryża w zamiarze przygotowywania powstania. Wyjechałem w charakterze członka komitetu, który, oprócz mnie, składał się z generała Józefa Wysockiego i z pp. Seweryna Elzanowskiego, Józefa Ordggi i Wincentego Mazurkiewicza. Do komitetu tego, zawiązanego pod naciskiem przebywającej podówczas tłumnie w Paryżu a domagającej się działania powstańczego młodzieży krajowej, odnieść należy początek myśli, która wywołała samoistną w Polsce organizacyą. Nie stawiał on siebie na czele sprawy; nie domagał się kierownictwa; był wynikiem potrzeby, jaką, wytworzyła chwila dziejowa, która na porządku dziennym postawiła upomnienie się z orężem w ręku o nieprzedawnione i przedawnionemi być nie mogące prawa polityczne narodu. Młodzież garnęła się do komitetu tego po wskazówki i rady. Kierunek, w którym on działał, dopatrzeć się da w "Przeglądzie Rzeczy Polskich" z r. 1859, piśmie w duchu demokratycznym redagowauem przez S. Elzanowskiego, które w ogromnej ilości szło do Polski i w którem znajduje się artykułów kilka niego pióra, a mianowicie: "O potrzebie i możliwości polskiego powstania." Wypowiadałem tę myśl, że emigracja pełnić może w obec kraju funkcję tylko pomocniczą; lecz i dziś jestem i wówczas byłem tego przekonania, że bez pomocy emigracji kraj obejść się nie może. Z Paryża przez Kraków i Lwów udałem się na Multany, dla upatrzenia tam miejscowości stosownej w celu gromadzenia w takowej ludzi, broni i koni. Zadanie moje polegało na uorganizowaniu zawczasu oddziału zbrojnego, mogącego w razie danym, stosownie do okoliczności, wykonać wkroczenie, bądź do Galicyi, bądź do Krajów Zabranych. Miejscowością najlepiej odpowiadającą warunkom wkroczenia tu lub tam wydała mi się Mołdawia północna. W niej więc zatrzymałem się, zamieszkując zrazu w Foltyczanach, następnie w Botuszanach; w końcu osiadłem w Michalenach.Że zaś organizacya oddziału zbrojnego obejść się nie mogła bez środków pieniężnych, staranie się przeto o takowe było dla mnie rzeczą najpierwszą. Liczyłem na Galicyę i na Kraje Zabrane, opierając rachunki moje, co do Galicji, na chętności obywatelskiej, co do Krajów Zabranych, na organizacji niezwłocznej, poręczonej mi przez wyjeżdżających z Paryża równocześnie ze mną obywateli ruskich, pp. S. i K. Rachunki te zawiodły mnie na wstępie samym. Do Galicji zakołatałem za pośrednictwem pp. Aleksandra i Włodzimierza Dz., Mieczysława P. i Florjana Z., z którymi we Lwowie konferencję miałem. Nie odmówili mi oni spółdziałania swego, lecz zobowiązywali się warunkowo, zgadzając się w zasadzie na działanie zamierzone i zastrzegając sobie wybór chwili stosownej. Z Krajów Zabranych wysłańce nie dawali znaku życia. Pomimo kilku podróży moich do Galicji i po Galicji, pomimo wycieczki za Zbrucz, ani tu, ani tam nie wskórałem nic. Przyczyny tego tkwiły, przedewszystkiem, w braku organizacji, do której brano się leniwie, następnie, w nieufności w powodzenie powstania, w końcu, w niedostateczność! rękojmi, jaką dawało imię moje. Musiałem przeto czekać cierpliwie przedewszystkiem na organizacją, ona bowiem zaopatrzyć mnie mogła w środki pieniężne. Niestety! nic doczekałem się, takowej, a to, dzięki niedyskrecji generała Mierosławskiego, któremu, przed wyjazdem moim z Paryża, planu mego w głównych udzieliłem zarysach. Mierosławski w tropy za raną, wyprawił emissaryuszów, polecając im kontrolowanie czynności moich. Ci popsuli mi ponawiązywane w Galicji stosunki i zdradzili cel mego na Multanach pobytu. Następstwem tego była obudzona czujność policji mołdawskiej, nagabywanej przez powtarzające się raz po raz reklamacje moskiewskie i austrjackie. Reklamacje te spotęgowały się, kiedy, na wieść fałszywą" jakobym w Jassach organizował legjony, pogarnęła się na Mołdawją młodzież polska z uniwersytetów kijowskiego, moskiewskiego i petersburskiego. Ledwie nieledwie zażegnałem burze, odrywającą młodych ludzi od nauki i wypychającą ich na tułaczkę po świecie. Udało mi się to przy pomocy kurjerów, wysyłanych do mnie z Kijowa i z Kamieńca przez istniejące w miastach tych zawiązki organizacyjne. Przez nich następującą do Krajów Zabranych przesłałem proklamacją: "Legjonów nie ma, ale być mogą. Potrzebuję pieniędzy. " Skutek jej był żaden. Komitet kijowski nic mi udzielić nie mógł, posiadając w kasie 4000 złp. Działo się to na wiosnę r. 1861. Do jesieni roku pomienionego czas zeszedł mi częścią na wyczekiwaniu na wykończenie klecącej się powolnie organizacji, częścią, na przeprawianiu i ukrywaniu tych, co, skompromitowawszy się w Austrji lub w Rosji, szukali przed prześladowaniem schronienia. Liczba zbiegów z pod panowania moskiewskiego była nierównie większą, aniżeli z pod austrjackiego. Przez nich, jakoteż przez ciągłe z krajem stosunki wiedziałem o objawiającej się ogólnie pod obydwoma zaborami dążności do organizacji rewolucyjnej. Pomagałem dążności tej ile mogłem. W jesieni b… r. przybyła na Mołdawią z Genui, ze szkoły wojskowej, młodzież, wyprawiona przez generała Mierosławskiego, jako awangarda zastępu, mającego z nad wybrzeży morza Śród – ziemnego maszerować do Polski. Młodzież ta, liczba której wynosiła głów dwadzieścia pięć, postawiła mi żądanie, ażebym niezwłocznie prowadził ją na teatr walki. Postawiło ja, to od razu w nieprzyjaznym względem mnie stósunku. Rzecz była absolutnie niemożliwą, ze względu tak na liczebną awangardy siłę, jako też na stan rzeczy w kraju, gdzie sprawa włościańska trzymała w zawieszeniu postęp akcji do powstania prowadzącej. Zamierzałem przeto z przybyszów sformować kadry i, obsadziwszy takowemi Mołdawią północną, czekać na chwilę stosowną. Daremnemi atoli okazały się przedstawienia moje, perswazje i prośby. Młodzież, pomimo że się pod rozkazy moje oddala, nakazywała mi wymarsz bez względu na nic, a głośno o swoich i moich rozprawiając zamiarach, trudnem niezmiernie czyniła położenie swoje i moje. Wskórałem jeno tyle, że umiarkowańsi posądzali mnie o kontrarewolucjonizm, zapalczywsi o zdradę. Zapobiegłem jednakże awanturze niewczesnej. Zapobiedz wszakże nie zdołałem temu, ażeby upatrzona przezemnie i pod względem każdym do organizacji tajemnej dogodna miejscowość skompromitowaną nie została ostatecznie. Była to przysługa, jaką mi wyświadczył Mierosławski. Na Mołdawią północną zwróciła się gadaninami nieroztropnemi obudzona baczność Austrjaków i Moskali. Policja mołdawska śledzić poczęła za Polakiem każdym, a najbardziej za mną. Ajentami tajnej austrjackiej i moskiewskiej policji napełniły się miasta i miasteczka. Zamiast przeto o sztyftowaniu oddziału myśleć, trzeba się im oganiać było. Wspominam o tem dla tego, ażeby wytłómaczyć z góry powody, dla których w późniejszym czasie niemożliwą się stała na Mołdawii północnej organizacja oddziałów wkraczających. Nie miałem snadź dość powagi w obec młodzieży, któraby mi pomagać była powinna. Z ogółu onej wszelako wyłączyć i wymienić muszę kilku, którzy rozumieli powody postępowania mego; byli to: Zygm. Chmieliński, Kryłowski, Dr. Kwaśnicki, Stępkowski, Dr. Nowacki, Dr. Łabudziński, Frań. Narbutt, Kurniewicz, Minejko i kilku jeszcze z nazwiska mi nieznanych. Dodać potrzeba, że liczba młodzieży zwigkszała się ustawicznie przybyszami nowymi. W styczniu roku 1862 przyjechał do mnie, do Michalen, Stefan Bobrowski, przy końcu wiosny Leon Frankowski. Bobrowski czynił przegląd zasobów, jakie powstanie polskie posiadało po zagranicami kraju, udał się więc dalej, do Konstantynopola, ztamtąd do Paryża. Frankowski wprowadził mnie w stosunek bezpośredni z zawiązanym w Warszawie Komitetem Centralnym, który ujął w ręce swoje ster sprawy polskiej i w miesiącu sierpniu powierzył mi kierownictwo główne czynnościam przygotowawczemi na Rusi i na Wschodzie. Przyjąłem to pod warunkiem, ażeby pozostawionym mi był wybór sposobów. Komitet Centralny warunek ten uznał i, wezwawszy mnie w listopadzie do Warszawy, zamianował naczelnikiem sił zbrojnych na Rusi i Wschodzie. Nominacja ta miała charakter tymczasowy, nadany jej na własne moje żądanie. Nie ufając sobie, zastrzegłem, że po wybuchu powstania, naczelnictwo na Rusi dostanie się Wysockiemu, albo Rużyckiemu. Komitet Centralny oznajmił mi, iż byłby zamianował Rużyckiego (Edmunda), lecz pobyt w kraju nominacją jego niemożliwą czyni; potrzeba zaś wyznaczenia naczelnika wypływa z potrzeby wywieszenia sztandaru, określającego z góry a wyraźnie charakter i rodzaj gotującej się walki i przyczyniającego się do przyspieszenia organizacji, nieraźnie klejącej się na Rusi. Racje te słuszne i ważne, usunęły wahanie się moje. Wziąłem na siebie obowiązek, najeżony trudnościami wielkiemi. Głównym powodem wezwania mnie przez K. C. do Warszawy była narada nad oznaczeniem terminu na wybuch powstania. Zastałem kwestje tę przedyskutowaną. Termin nastręczał się sani niejako. Zbliżała się epoka zamierzonej przez rząd moskiewski rekrutacji, przedstawiającej się, jako wyborny do poruszenia mass pretekst. Nie było jednak przygotowań żadnych: ani jednej sztuki broni, ani garści prochu, ani kawałka ołowiu. Za – chodziło więc pytanie: czy korzystać z pretekstu, który się przeważnie Kongresówki tyczył? czyli też, rozwijając rozpoczętą dopiero na Litwie i na Rusi organizację, w miarę postępu takowej środki do walki gromadzić? Oświadczyłem się bez wahania zatem ostatniem. Radziłem usiłowanie całe zwrócić na organizację, termin zaś wybuchu odłożyć do Maja przynajmniej. Co do rekrutów, byłem zatem, ażeby ich dać; zarazem jednak, celem uratowania bodaj połowy z nich, urządzić wykradanie młodych ludzi z komend rekrutskich i przechowywanie ich częścią w Królestwie, częścią w Galicji, częścią na Multanach. Rekruci zbiegli nadawaliby się chwili każdej do powołania pod broń, gdyby broń była; poszukiwania zaś za nimi, któregoby rząd moskiewski czynić nie omieszkał, utrzymywałoby ludność w stanie rozdrażnienia ustawicznego, któreby ją moralnie usposabiało do poparcia wybuchu. Radziłem przedewszystkiem myśleć o broni, sprowadzić na początek kilka przynajmniej tysięcy sztuk karabinów i zaopatrzeć w takowe Królestwo i Ruś, a to w tym celu, ażeby wybuch powstania wykonać równocześnie w Królestwie i na Rusi. Chodziło mi o uprzednie zorganizowanie Rusi, o nadanie powstaniu jej charakteru tego samego, w jakim się zawiązywało powstanie w Królestwie. Nastawałem na to, w przewidywaniu, że powstanie upadnie. W razie takim pozostałby fakt, świadczący w obec świata i w obec naszego własnego sumienia, o prawach Polski cło tej całości jej politycznej, jaką dla niej dzieje urobiły. Zachodziła tu przytem i racja strategiczna, wyrażająca się za pomocą rozerwania uwagi nieprzyjaciela na obszar ogromny Dla tego upierałem się przy swojem w dyskussjach z członkami Komitetu, którego głównym argumentem był ten, że odłożenie wybuchu do wiosny dotknie w Królestwie organizacją, składającą się po większej części z ludzi, kwalifikujących się na rekrutów, branymi być mających w styczniu (1863). Racje wszelako przezemnie podawane przeważyły w końcu. Na zapytanie moje, czy Komitet Centralny czuje się na siłach wybuch powstrzymać, odpowiedziano mi, że, zdaje się, iż organizacja będzie posłuszną – posłuszną być musi, ponieważ zdanie ludzi kompetentnych za odłożeniem się oświadcza. Nie pytałem o nazwiska kompetentnych owych. Później dopiero dowiedziałem się, że byli to: Wysocki, Rużycki, Z. Padlewski i Z. Sierakowski. Żadnego z nich przy mnie w Warszawie nie było. Do ruchu w Styczniu parł komitet Mierosławskiego, który starał się działać na przekór Komitetowi Centralnemu. Komitet Centralny zażądał odemnie planu powstania. Nie dałem go, nie posiadając danych, na którychby takowy oprzeć było można. Liczba sprzysiężonych, wynosząca 18, 000, rozrzuconych na całej przestrzeni Kongresówki, nie wydała się mi podstawą dostateczną. Nadto brakło mi wiadomości o rozstawieniu wojsk rosyjskich, jakoteż o usposobieniu ogółu mieszkańców Polski. Zamiast planu przeto, napisałem dla Komitetu Centr. projekt osnowy następującej: Ludzie kompetentni powinni wybrać trzy lub cztery punkta na ogniska ruchu; w nich zgromadzić w ilości jak największej broń i amunicją. Jako jeden z punktów tego rodzaju wymieniałem Warszawę, przeznaczając takową na zapoczątkowanie powstania uliczną za barykadami walką, prowadzoną uporczywie i jak najdłużej, a to w tym celu, ażeby, podczas gdy na Warszawę zwróciłaby się główna uwaga i jak największe siły moskiewskie, powstańcy na prowincji mieli czas do ściągnięcia się na punkta zborne, do uzbrojenia się, uporządkowania i przystąpienia do działania zaczepnego przeciwko garnizonom nieprzyjacielskim, pozostającym na leżach. Warszawę radziłem po kilkudniowej walce opuścić i wyprowadzony z niej oddział złączyć z najbliższym oddziałem, sformowanym w jednym z punktów ogniskowych. Przypuszczałem, że oddziały w ten ściągnięte sposób wynosić będą po mniej więcej 10, 000 walczących. Z niemi można było kusić się o oczyszczenie z nieprzyjaciela pewnej znaczniejszej części kraju, co dałoby możność formowania w części tej armii narodowej. Krwawe i bolesne powstania ostatniego doświadczenia utwierdza mnie w przekonaniu, iż w sposób ten można było na podstawę działania wojennego zdobyć prowincje na lewym brzegu Wisły położone, pomiędzy granicami pruską, a austrjacką. Sposób ten zastosowanym być mógł na Litwie i na Rusi. Na podstawie onego z dziś na jutro walkę wznowić można; najprzód atoli przeprowadzić należy organizacją, jak najobszerniejszą, i ogarnąć nią, Polskę całą" jeżeli nie w granicach 1772, to taką jaką była w granicach 1634, to taką jaką być może w rozwoju łączenia się wolnych z wolnymi, równych z równymi. Warszawę opuściłem w grudniu w tem przekonaniu, że wybuch powstania nastąpi nie rychlej, jak na wiosnę. Wywiozłem ze sobą dwa skrypta: 1) nominację na naczelnika sił zbrojnych na Rusi i na Wschodzie i 2) kredytywę do porozumiewania się z rządami rumuńskim i tureckim. Zadanie, jakie mi w udziale przypadało, polegało na: 1) organizacji Krajów Zabranych (Podole, Wołyń i Ukraina); 2) organizacji Galicji wschodniej; 3) organizacji oddziałów wkraczających na Wschodzie (Rumunja i Turcja); 4) sprowadzeniu broni na Ruś drogą wodną przez Bosfor. Co do organizacji Krajów Zabranych, tę, dla ułatwienia mi zadania, przeprowadzać miał Komitet Centralny drogą administracyjną, za pośrednictwem agentów swoich, z których jeden (nazwisko zapomniałem) przy mnie z Warszawy do Kijowa wyjechał, wziąwszy polecenia i instrukcje wspólne od Komitetu Centralnego i odemnie. W odniesieniu do organizacji tej rola moja była rolą, punktu dośrodkowego: miałem ją koncentrować w sobie i kierunek militarny jej nadawać. Byłem naczelnikiem sił zbrojnych. Co do organizacji Galicji wschodniej, ta w zawiązku była. Ława lwowska funkcjonowała już. Należało jeno ponaglać ją o pośpiech w czynnościach i o rozwój na prowincji, w obwodach. Organizacja oddziałów wkraczających należała do rzeczy późniejszych. Sprowadzanie broni nagliło najbardziej. Przy mnie Komitet Centralny wyprawił do Paryża agentów w celu zakupienia karabinów, z których 8, 000 pójść miało na Wschód. Należało przeto co najspieszniej otworzyć dla nich drogę i zapewnić sposoby wprowadzenia ich przez Mołdawię na Ruś. W tym celu potrzeba było powynajdywać i pozawiązywać stosunki odpowiednie w Galacu i w Konstantynopolu. W powrocie z Warszawy zatrzymałem się we Lwowie dla Ławy lwowskiej. Porozumiewałem się z nią, co do pośpiechu w działaniu i co do raportów, jakie mi ona przysyłać się zobowiązała, tak w pewnych czasu odstępach, jakoteż w razach nadzwyczajnych. Ława funkcjonowała regularnie, w charakterze instytucji zależnej od Komitetu Centralnego. Członków jej nie znałem z imienia i nazwiska, z wyjątkiem jednego Mieczysława Romanowskiego, który zginął następnie. W Krakowie albo we Lwowie zjechać się miałem ze Stefanem Bobrowskim, powracającym z Ukrainy. Rozminęliśmy się jednak. Dostałem jeno z Krakowa telegram, którym Bobrowski wezwał umie, ażebym czekał na niego w Michalenach do Nowego Roku. Czekałem do Trzech Króli i doczekałem się telegramu, donoszącego mi, że Bobrowski nie przyjedzie już. Komunikowanie się owo telegraficzne z Bobrowskim odnosiło się do spraw ruskich, dla których Bobrowski na Ukrainę jeździł. W Kijowie młodzież uniwersytecka czyniła zabiegi; w Żytomierzu funkcjonował komitet, skład którego był mi znanym. Ani zabiegi młodzieży kijowskiej, ani starania komitetu żytomirskiego nie zdołały były jeszcze przykryć kraju siecią organizacyjną, bez której ani myśleć było można o samoistnem w Krajach Zabranych powstaniu. Organizacja rozwijała się, bardzo jednak powolnie i dla przyspieszenia to onej jeździł Bobrowski na Ruś z polecenia Komitetu Centralnego, który go odsyłał do mnie ze zdaniem sprawy ze stanu rzeczy. Bardzo mi przeto zależało na rozmówieniu się z Bobrowskim przed udaniem się mojem w podróż do Konstantynopola. Rozminąwszy się z nim wszelako w drodze i nie doczekawszy się go w Michalenach, podróży dłużej zwlekać nie mogłem; ruszyłem na Jassy do Bukaresztu, zkąd miałem zamiar jechać dalej. Do pomocy wziąłem ze sobą Edmunda Dąbrowskiego. W Jassach natknąłem się na obławę, jaką policja mołdawska zarządziła na Polaków. Dano im rozkaz opuszczenia kraju. Zapytywany przez nich, co począć i dokąd udać się mają, radziłem policji uledz (nieuledz sposobu nie było), na Dobrudzę się udać i tam na dalsze moje oczekiwać rozporządzenia. Z powodu, że Mołdawia północna skompromitowaną była, wówczas już powziąłem był zamiar formowania oddziału w Turcji. W Konstantynopolu, załatwiając sprawę transportu broni, upatrzeć chciałem zdolnego i energicznego naczelnika, któremuby oddział ów powierzyć było można. Z Jass zrobiłem wycieczkę w okolice Huszu, do jednego z przyjaciół moich, który udzielić mi mógł dokładnych co do stosunków w Galacu informacji. Zastałem u niego żandarma z rozkazem, ażeby się we dwadzieścia cztery godziny z Mołdawii wynosił. W obec tego krzątania się policji i tego uwijania się za Polakami żandarmerji, do Bukaresztu puszczać się nie mogłem, z obawy ażeby i mnie nie przytrzymano gdzie w drodze, tem bardziej, że nie spodziewając się niczego podobnego, zaopatrzyłem się w paszport na imię własne. Do Konstantynopola przeto wyprawiłem Dąbrowskiego z listami, sam zaś powróciłem do Jass, zkąd Polaków wywieziono już. W Jassach doszła mnie drogą dziennikarską, wiadomość o przy aresztowaniu w Paryżu agentów Komitetu Centralnego, wysłanych po broń i o zabraniu im pieniędzy i papierów. Pojechałem dalej do Botuszan. W Botuszanach dowiedziałem się o wybuchu powstania. Zmartwiałem z żalu i bólu. Wiadomość ta wywracała wszystkie plany moje, niwecząc w zaczątku samym robotę, która do wykończenia zupełnego wymagała czasu miesięcy trzech przynajmniej i spokoju, bodaj względnego. Była ona dla mnie tem, czem jest piorun wśród dnia jasnego, spadający na łeb niespodzianie. Głęboko zabolałem, przewidując obrót i koniec walki z gołemi rozpoczętej pięściami. Sił zabrakło Komitetowi Centralnemu do powstrzymania wybuchu, wywołanego przedwcześnie przez dwie wręcz jedna drugiej przeciwne przyczyny: przez kontrarewolucjonizm Wielopolskiego i przez ultrarewolucjonizm Mierosławskiego. Pierwszemu chodziło o "przecięcie wrzodu" insurrekcyjnego i dla tego zarządził pobór nocny rekruta, mimo że zniszczonemi zostały spisy poborcze; drugiemu chodziło o wygranie procesu o władzę, na przekór władzy, która stanęła w kraju i cieszyła się powagą, usuwającą w cień powagę wichrzycielską pseudo-dyktatora.\nII. ROBOTY W GALICJI W LUTYM I W MARCU 1863. Po wybuchu powstania zamiar mój jechania do Konstantynopola pozostawał zwichniętym: przyprowadzenie onego do skutku oddaliłoby mnie jeno od teatru działania, na którym osobistość moja miała funkcję wyznaczoną. Nic pozostawało mi przeto, jak powrócić do mojej kwatery głównej, do Michalen i starać się przedewszystkiem o rozjaśnienie sobie sytuacji, zmienionej z gruntu. Tak też uczyniłem. Powróciłem do głównej kwatery mojej, wystawionej na sztych. Jak skorom się pojawił, natychmiast miałem do czynienia z policją, która mi nakazała niezwłoczne territorium mołdawskiego opuszczenie, składając się reklamacją moskiewską, domagającą się wydania osoby mojej. Pod pretekstem urządzenia interesów osobistych i zapewnienia spokoju dla żony i dziecka, wyjednałem sobie zwłokę kilkudniową, z której korzystając pchnąłem dwóch wysłańców, jednego do Lwowa, drugiego do Konstantynopola. Do Lwowa pojechał Stępkowski. Zaleciłem mu powrót jak najspieszniejszy z informacjami, których zasięgnąć miał u Ławy. O wysłańcu do Konstantynopola wspomnę później. W ciągu kilkudniowego w Michalenach pobytu objaśnienia napływały obficie, jedne officjalne, inne nieofficjalne. Pierwsze objaśnienie officjalnc otrzymałem pod postacią, rozkazu Komitetu Centralnego, nakazującego mi niezwłoczne na Ruś wkroczenie. Rozkaz ów, podpisany przez pułk. Kurowskiego, naczelnika sił zbrojnych województwa krakowskiego, w zdumienie mnie wprawił. Komitet Centralny znał przecie dokładnie położenie, w jakiem się znajdowałem. Domyśliłem się, że dokument ów szanowny pułkownik z własnego wystawił natchnienia. W domyśle tym utwierdził mnie wręczyciel onego, młody człowiek, officer od huzarów rossyjskich, który, wysiany z Warszawy przez Komitet Centralny do mnie, po drodze widzieć się miał z Kurowskim, zetknąć z wydatnieszemi w Galicji osobistościami, mnie o wszystkiem powiadomić i na Ruś się udać. Sprawozdanie wysłańca tego pełnem było otuchy. Opowiadał o ogólnym do sprawy powstania zapale. We Lwowie między innymi widział się z młodym ks. Adamem Sapiehą i ten wręcz mu oświadczył, że nadszedł moment, w którym Polak każdy buty ostatnio złożyć winien na ołtarzu ojczyzny; użalał się jeno, że Komitet Centralny do Galicji nie przeznaczył nikogo. – "Komitet przeznaczył Miłkowskiego… – wysłaniec na to – zgadzasz się książe na niego?… " – "Otwartemi przyjmiemy go ramiony" – była odpowiedź. Była to dla mnie skazówka jedna z ważniejszych, wiedziałem bowiem o wziętości, jakiej książe A. S. w Galicji używał. Wysłańca tego wyprawiłem z poleceniem, nakazującem wszelkie na Rusi rozporządzalne fundusze odsyłać do Konstantynopola, na ręce Franciszka Sokulskiego; na podstawie zaś raportu jego o stanie rzeczy w Galicji, skreśliłem instrukcją, tyczącą się organizacji w obwodach wschodnich oddziałów zbrojnych i instrukcją, tę przesłałem Ławie lwowskiej za pośrednictwem Rafała O. Objaśnienia nieofficjalne napływały co chwila; wszystkie mniej więcej pocieszającej były natury. Jedno mianowicie, charakterem półofficjalnym nacechowane, wydało mi się wielce obiecującym znakiem życia, danym przez Ławę lwowską, która, mimo zobowiązanie się, raportów mi nie zdawała. Przywiózł je Anaklet Bohdanowicz, szczery polski stary żołnierz, obywatel z Brzeżańskiego, który ze Lwowa wprost jechał z wezwaniem, ażebym przybywał tam jak najrychlej, dowództwo obejmował i prowadził. Dziwa opowiadał mi o zapale, jaki Galicją ogarnął. Niebawem powrócił Stępkowski i od niego dostałem wiadomość nie nader wesołą. Zapał, wedle sprawozdania jego, w rzeczy samej Galicję ogarnął; porwał jednak i Ławę lwowską, która, zapominając o obowiązku, jaki wzięła na siebie, porzuciła porozpoczynane roboty organizacyjne i do powstania poszła. Wiadomość ta bardzo była smutną. Ława zaczęła już była organizację na prowincji – ponawiązywała stósunki, pobrała tu i owdzie zobowiązania – ześrodkowywała w sobie czynność. Z upadkiem jej upadała nadzieja jakiego takiego w Galicji ładu. Wszystko trzeba było rozpoczynać na nowo i to w momencie do rozwijania organizacji porządnej najuiesposobniejszym. Dodać do tego należy, że pod względem tym nie lepiej stały i Kraje Zabrane, w których także wszystko jeszcze prawie do zrobienia było. Z wróżb, jakie z objaśnień powyższych wynikały, jako też ztąd, że powstanie, nie w porę wywołane, trzyma się jednak, wymiarkowałem, iż nie upadła bynajmniej racja działalności na Wschodzie. Owszem, Wschód, jako grunt, na którym sprawa polska wchodziła w styczność z interesami europejskiemi, wydał mi się ważnym i zajęcie onego uważałem za potrzebne. W skutek tego wyprawiłem do Konstantynopola Józefa Czajkowskiego, zaopatrzywszy go w list do Sokulskiego i w informacje szczegółowe, tyczące się głównie broni, tak tej, któraby mogła z Zachodu przyjść, jako też tej, któraby się na miejscu do kupienia znalazła. Z tem łączyła się organizacja oddziału orężnego, mogącego na teatr walki wnieść akcent militarny żołnierza regularnego i w ogniu wypróbowanego. Życzyłem sobie, ażeby oddziałowi temu przewodniczył albo Zygmunt Jordan, albo Fjałkowski, albo generał Breański. W sensie tym pisałem do Sokulskiego, któremu z rozkoszą prawdziwą składam podziękowanie publiczne za gorliwość, z jaką, pomimo że nic posiadał tytułu urzędowego, zajmował się sprawą polską. Wręczyłem tudzież Czajkowskiemu odezwę do emigracji polskiej, na Wschodzie przebywającej, zalecając jej zbliżenie się, przyjazne tak do Sadyka paszy, jak do utrzymującej tam agenturę stałą czartoryszczyzny, ze względu na to, że w obec rozpoczynającej się w Polsce walki ustać winny wszelkie spory i zatargi partyjne. Dnia 15 lutego 1863 r., przekradłszy granicę bukowińską, udałem się do Galicji, podążając do Lwowa. Jechać inaczej nie mogłem, jak pocztą obywatelską, odsyłany od szlachcica do szlachcica. Cierpiał natem pośpiech; zyskiwałem jednak to, żem naocznie sprawdzić mógł ów zapał, o którym w Michalenach relacje miałem. Uderzała wszakże obok tego anarchja, tak w myślach i pojęciach, jak w czynnościach, wynikająca z braku organizacji uprzedniej, która sama jeno zelektryzowaniu temu nadać mogła kierunek pewny i ład. Na jednej ze stacyj poczty obywatelskiej zabiegł mi drogę wysłaniec z Podola, od komitetu kamień iednego, z wiadomościami o stanie rzeczy w tej części Polski i z żądaniem rozkazów. Rozkazy moje nie mogły mieć celu innego, jeno powstańczy. Poleciłem gotować się do wybuchu na miesiąc marzec, dając przytem wysłańcowi instrukcje, tyczące się organizacji wojskowej. Polecenie moje i instrukcje odnosiły się do planu działania, jaki w chwili owej powziąłem. Wytłumaczyć się muszę z onego. Plan mój, w braku podstaw innego rodzaju, opierać się musiał przedewszystkiem na podstawach czysto moralnych. Tłumaczyły się one zapałem, którego źródłem był patrjotyzm. Patrjotyzm cuda sprawia – prowadzi do zaparcia się siebie. Miałem przeto prawo przypuszczać, iż bezpośrednim w chwili owej zaparcia się siebie wynikiem będzie posłuszeństwo wodzowi, który, jeżeli nie ma za sobą wzbudzających ku niemu powszechne a nieograniczone zaufanie antecedensów, to nie ma i takich, któreby nieufność budziły. Pod względem militarnym i pod względem osobistego charakteru mego, byłem zupełnie ogółowi, w Galicji zwłaszcza, nieznanym. W Krajach Zabranych posiadałem miru nieco śród rówienników moich, co mi szkolne pamiętali czasy i w tej, liczniejszej aniżeli w Galicji sferze, którą, piśmiennictwo polskie obchodzi. W Galicji takich nawet brakowało mi rekomendacyj. Przemawiało za mną, to jeno, że, na rozkaz władzy na czele sprawy stojącej, stawałem na czele siły zbrojnej, którą, w sprawie tej obowiązaną była wystawić Ruś Czerwona. Innego nie posiadałem tytułu. Ze względu więc na zapał i na patrjotyzm, jaki ogarniał ogół, miałem prawo przypuszczać, że tytuł ów jest aż nadto dostatecznym do wyrobienia mi posłuszeństwa, o potrzebie którego w czynnościach wojennych wie każdy z elementarza niemal. Mimo to, chętnie byłbym stanowiska mego ustąpił, gdyby było komu, to jest, gdybym był pewny, że ten, na rzecz czyją zrzekłbym się takowego, słuchanym będzie ślepo dla innych aniżeli rozkaz Komitetu Centralnego powodów. Taką była podstawa jedna, najważniejsza, planu, jaki zasnułem. Podstawa to chwiejna – prawda; – wszakże nie było innej do zastąpienia onej. Oboie niej stała świadomość o liczbie i rozkładzie wojsk moskiewskich w Krajach Zabranych. W Kamieńcu stał batalion I. pułku Siewskiego, w Izakowcach rota I. tegoż pułku, w Lanckoronie i okolicy batalion I. tegoż pułku, w Husiatynie rot 3 t… p., w Iwachnowcach i Olchowcu batalion I. t… p., w Kupinie i okolicy bat. I. t… p., w Satanowie rota I. p. Brańskiego, w Tarnorudzie rota I. t… p., w Hreczanie rota I. t… p., w Sołomnie rota I. t… p., w Czarnym Ostrowiu rota I. t… p., w Płoskirowie batalion I. t… p., w powiecie Mohylowskim 7 rot t… p., od Wołoczysk do Wiśniowca rót 8 pułku Orłowskiego. Dubno, Łuck, Włodzimierz i Kowel zajęte były przez 17, 000 pod dowództwem gen. Salikowa. Generał Rodanowski wyprawionym był w Kowelskie. Wnętrze Krajów Zabranych ogołoconem było prawie z wojska, ściągniętego do Kijowa; miasta powiatowe posiadały komendy inwalidów do boju nieprzydatne; w marcu przeto Moskale posiadać nic mogli sił dostatecznych do przeszkodzenia powstaniu, gdyby organizacja rozwinęła się była w porze właściwej. Nie mieli oni więcej, jak tysięcy trzydzieści, na ogromnej trzech gubernii przestrzeni rozrzuconych, siebie niepewnych i przerażonych. Władze administracyjne i policyjne pozostawały bez instrukcyj i nie miały czasu wpłynąć na lud wiejski, który, niezbałamucony insynuacjami, obietnicami i rozkazami, jakiemi obsypano go później dopiero, a pełen wspomnień z roku 1855, gotów był oświadczyć się za tym, ktoby pierwszy z inicjatywą wyzwolenia do niego się zgłosił. Organizacja atoli w Krajach Zabranych tak jeszcze słabą i tak niesfornie prowadzoną była, iż sama z siebie powstania wykrzesać nie mogła. W chwilach, w których już na koń wsiadać należało, błąkała się ona w sferach umawiań się, porozumiewali i obliczań, wymagających do wykończenia organizacji jakiego takiego miesięcy kilku, tyle właśnie, ile nieprzyjacielowi potrzeba było do opamiętania się, wzmocnienia sił, pobrania środków ostrożności i obałamucenia ludu. Zachodziła konieczność uprzedzenia tego wszystkiego; do uprzedzenia zaś sposobu innego nie było, jak z zewnątrz – z Rusi Czerwonej – przyjść organizacji Krajów Zabranych w pomoc, postawić ją w konieczności działania szybko i stanowczo, przejąć ją, ogniem czynu. Na danych powyższych, pomiędzy którymi patrjotyzm, posłuszeństwo wodzowi nakazujący, główną odegrywa! rolę, oparłem plan działania mego. Główna, streszczona osnowa onego wyraża się krótko. Plan ów polegał natem, ażeby z Galicji Wschodniej wyciągnąć siłę orężną, jaka wyciągnąć się da i z nią wykonać rdzenne do Krajów Zabranych wkroczenie.\nW Galicji i na Wschodzie : przyczynek do dziejów powstania 1863\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/W_Galicji_i_na_Wschodzie___przyczynek_do_dziejow_powstania_1863-ebookRO/p02027317i020" target="_blank" title="W Galicji i na Wschodzie : przyczynek do dziejów powstania 1863 [Teodor Tomasz Jeż] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="W Galicji i na Wschodzie : przyczynek do dziejów powstania 1863 [Teodor Tomasz Jeż] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Bluza Babolat Hoodie Core Women - green - Strefa Tenisa\nRetail Price223,14 €\nBabolat Hoodie Core Women - green\nProduct code: 41F1588-125\nProduct colors: biały, zielony\nBluza Tenisowa Babolat Hoodie Core Women - green\nBluza tenisowa, damska z kapturem i dodatkowymi sznureczkami. Ciepła, idealna na lekkie treningi jak i do użytku na poza kortem. Jedna kieszeń z przodu bluzy z dostępem z dwóch stron. Widoczne logo Babolat z przodu bluzy i na lewym rękawie. Napis Babolat z tyłu bluzy.\nProduct code: 41F1588-125 Learn more more\nProduct colors: biały, zielony Learn more more\nMaterial: 60% bawełna, 40% poliester Learn more more


Kwiecień w Toronto - April in Canada | Polska Canada\nHomeSpotlightKwiecień w Toronto – April in Canada\nJeszcze kilka dni temu spragnieni wiosny Kanadyjczycy, nie bacząc na niską temperaturę, biegali w podkoszulkach ulicami Toronto. 15 kwietnia byłoby to raczej niemożliwe. Toronto zmaga się z powrotem zimy; pada śnieg i natychmiast zamarzający deszcz. Ulice, i chodniki miasta są nieodśnieżone, gdyż służby drogowe miasta zaparkowały już sprzęt do następnej zimy.\nTa anomalia pogodowa jest raczej nietypowa, chociaż bardzo często po długiej i męczącej zimie przychodzi w Ontario gwałtowna wiosna, szybko przekształcająca się w letnie upały. Dla większości Polaków mieszkających w Kanadzie wiosenne zapach budzącej się ziemi, jest tylko wspomnieniem z polskiej młodości.\nWedług Dane Wigingtona, to co dzieje się dzisiaj w Ontario i nad wielkimi jeziorami jest rezultatem eksperymentów geoinżynierii. W porze kwitnienia wiosennych roślin mieliśmy śnieg, deszcz lodowy, marznący deszcz, wichurę i zagrożenie powodziowe. Wszystko w ciągu dwóch dni.\nPoszedłbym z Jasiem na sanki 🙂\nA w Kazimierzu Dolnym nad Wisłą wiosnę mamy i szpaki oraz kosy śpiewają!


Jeff Kaplan odchodzi z Blizzard - One Angry Gamer\nKwiecień 22, 2021 Kwiecień 22, 2021 Dan\nJeff Kaplan był wieloletnim pracownikiem Blizzarda od 2002 roku, pracując przy znanych grach, takich jak World of Warcraft, dwa jego rozszerzenia (Płonąca krucjata Gniew Króla Lisza) i Overwatch. Blizzard ogłosił swoje odejście z firmy 20 kwietnia 2021 roku po dziewiętnastu latach w firmie.\nJeff Kaplan jest odpowiedzialny za zaprojektowanie wielu zadań we wcześniejszych rozszerzeniach World of Warcraft, w tym Westfall, Burning Steppes and Hinterlands, a także niesławne zadanie Green Hills of Stranglethorn, w ramach którego gracz poluje na kilkanaście różnych stron w ogromnej strefie PvP w Dolinie Stranglethorn. Przyczynił się również do zaprojektowania wielu nalotów i lochów.\nPo swoim czasie pracował dalej World of Warcraft, Jeff Kaplan pracował jako główny projektant przy tworzeniu tej przebojowej gry Overwatch, gdzie służyłby również jako główna twarz między komunikowaniem zamiarów projektowych swojej bazie graczy, dopóki nie opuści biura.\nNikt nie wie, gdzie będzie następny, ale wielu fanów spekuluje, że przeprowadzi się do firmy Dreamhaven, do której przeniosło się wielu byłych pracowników Blizzarda, w tym współzałożyciel Blizzarda, Mike Morhaime. Wielu uważa, że Dreamhaven posłuży jako odejście od korporacyjnego podmiotu Activision i stworzy gry zgodnie z tą samą filozofią projektowania, zgodnie z którą działał Blizzard z 2004 roku. Niezależnie od tego, jego odejście zaklęcia końca wydłużonego są wewnątrz Blizzarda.\n„Możliwość tworzenia światów i bohaterów dla tak pasjonującej publiczności była dla mnie prawdziwym zaszczytem na całe życie. Chciałbym wyrazić moje głębokie uznanie wszystkim w Blizzardzie, którzy wspierali nasze gry, nasze zespoły grające i naszych graczy. Chciałbym jednak szczególnie podziękować wspaniałym twórcom gier, którzy brali udział w podróży tworzenia ze mną ”.


moje gotowanie: Sałatka Doroty\nSałatkę odkryłam niedawno na pewnej urodzinowej imprezie. Niestety mam kiepską głowę do zapamiętywania przepisów, o ile nie są to trzydzieści razy wypróbowane w mojej kuchni, więc stworzyłam coś na wzór tej poznanej:) Chrupkość i aromat selera, słodko-kwaśne jabłka, kiszony ogórek już tworzą smaczny zestaw. Do tego indyk i majonez i pyszna sałatka gotowa:)\n- 400g piersi z indyka,\n- 4-5 kiszonych ogórków,\n- 6 łodyg selera naciowego,\n- 3 jabłka,\n- opcjonalnie pomidory suszone ok. 5 szt.\nIndyka kroimy w kostkę, przyprawiamy solą i pieprzem, następnie smażymy. W czasie kiedy indyk się studzi, kroimy selera w 1cm kawałki, a jabłka i ogórka w kostkę. Wszystkie składniki łączymy, doprawiamy majonezem oraz solą i świeżo mielonym pieprzem. W oryginalnym przepisie nie było pomidorów suszonych z zalewy ale mi tu pasowały więc wskoczyły:)\nAutor: anet se\nMufinki owsiane z konfiturą