Prawda o Jeremim Wiśniowieckim. Wybitny strateg czy… złodziej i świętokradca? | CiekawostkiHistoryczne.pl\nCiekawostkiHistoryczne.pl > Historia Polski > Prawda o Jeremim Wiśniowieckim. Wybitny strateg czy… złodziej i świętokradca?\n28.12.2016 | Autor:\nRzecz działa się niedługo po bitwie pod Piławcami (1648), w której wojska polskie poniosły w starciu z Bohdanem Chmielnickim dotkliwą porażkę. Uciekające z pola bitwy oddziały pod wodzą Wiśniowieckiego skierowały się do Lwowa. Pierwsi rozbitkowie, jak pisał Henryk Sienkiewicz, dotarli do miasta świtaniem dnia 26 września.\nRegimentarz Władysław Dominik Zasławski-Ostrogski, uznawany za głównego sprawcę klęski Polaków, tylko minął miasto i popędził dalej w głąb Rzeczypospolitej. W jego ślady poszedł również syn wielkiego hetmana Stanisława Koniecpolskiego, Aleksander. We Lwowie zatrzymał się za to trzeci regimentarz, Mikołaj Ostroróg. Otoczony przez lamentujących mieszczan, uległ ich prośbom i został w mieście, obiecując go bronić. Nie widział jednak wielkiej szansy na zwycięstwo.\nNie był jedynym nieprzekonanym. Szybko okazało się, że wojsko wątpiło… w skuteczność samego Ostroroga. Żołnierze odmówili mu posłuszeństwa, oznajmiając, że wybiorą sobie nowego wodza. Chciano, by został nim książę Wiśniowiecki. Namówienie go do przyjęcia tego „zaszczytu” nie było jednak łatwe. Przeciwnie: Jeremi odmówił przyjęcia buławy, zaznaczając, że przecież mianowany regimentarz jest w mieście.\nKiedy w 1648 r. pod Lwów nadciągały wojska Chmielnickiego, miasto na pewno nie wyglądało tak sielankowo, jak na tej XVII-wiecznej panoramie (źródło: domena publiczna).\nZdania nie zmienił także po naradzie, która odbyła się 28 września w kościele bernardynów. Ostroróg zaprosił na nią wszystkich znaczniejszych oficerów. Burzliwe obrady, wśród krzyków, przekleństw i wymysłów zakończyły się oddaniem buławy Wiśniowieckiemu. Ten jednak uparcie odmawiał, obawiając się oskarżenia o zagarnięcie dowództwa bez zgody stanów Rzeczypospolitej.\nMożliwe, że pozostałby przy swoim zdaniu, gdyby nie pewna szlachcianka, która wręcz rzuciła do nóg książęcych bogactwa klasztoru karmelitanek. Zaklinała go przy tym z płaczem na miłość ojczyzny, na Boga, na wszystkich świętych patronów kraju, aby stanął na czele wojska i ratował ojczyznę. Dopiero ten gest, dołączony do licznych głosów żołnierzy, sprawił, że książę przyjął buławę z rąk Ostroroga. Poprosił go też, by pozostał przy nim jako drugi regimentarz.\nUcieczka przed oblężeniem\nPo nominacji rozpoczęła się mozolna praca. Wojsko i mieszczanie podjęli przygotowania do obrony. Skończył się tumult i zaprzestano waśni, co świadczyło o olbrzymim szacunku, jakim Wiśniowiecki cieszył się wśród szlachty i mieszczan Lwowa. Może zadziałał też strach przed Kozakami: już kilka dni później, 2 października 1648 r. nadeszła bowiem do Lwowa wiadomość o zbliżającej się czterdziestotysięcznej armii kozacko-tatarskiej Chmielnickiego.\nPrzygotowania trwały w najlepsze, gdy 5 października gruchnęła po mieście wiadomość, że Wiśniowiecki zabrał pieniądze, zebrał wojsko i… uciekł! Lwowianie, którzy poczuli się oszukani, uznali ten czyn za zdradę. Trudno im się dziwić. Tym bardziej, że kiedy obudzili się następnego dnia, zobaczyli pod miastem chmary kozackiej czerni i Tatarów.\nCo tymczasem robił Wiśniowiecki? Po opuszczeniu miasta skierował się na północ, w stronę Zamościa. Po drodze zniósł oddział tatarski. Wysłał też do Lwowa… ostrzeżenie przed zbliżającym się nieprzyjacielem!\nKsiążę zostawił jednak za sobą instrukcje. Do obrony miasta wyznaczył dragonów, piechotę niemiecką i załogę zamku. Razem było to jedynie niewiele ponad 200 ludzi, Wiśniowiecki liczył jednak także na czynny udział 1500 mieszczan. Na dowódcę wyznaczył generała artylerii, Krzysztofa Arciszewskiego. Ten jednak – trzeci z kolei dowódca! – zrzekł się roli na rzecz burmistrza Marcina Grozwayera.\nTak atak Chmielnickiego i Tuhaj-beja na Lwów wyobrażał sobie Jan Matejko (źródło: domena publiczna).\nZdrajca… a może strateg?\nPróbując się usprawiedliwić, Wiśniowiecki pisał do prymasa, że mieszczanie nie mieli sił proporcjonalnych do sił nieprzyjacielskich. Obiecał jednocześnie, a wraz z nim Ostroróg i inni dygnitarze, że wrócą z odsieczą pod Lwów i uratują miasto.\nDyskusja wokół tej kontrowersyjnej decyzji o opuszczeniu Lwowa tuż przed atakiem kozackim trwa do dzisiaj. Władysław Serczyk uznaje tłumaczenie księcia Jeremiego za niedorzeczne. Nie wątpi, że Wiśniowiecki wydał bezbronne miasto w ręce nieprzyjaciela. Tego samego zdania jest Władysław Czapliński, który łączy opuszczenie Lwowa ze zbliżającym się sejmem elekcyjnym: Jeremi nie chciał ponoć, by wybór króla odbył się bez jego udziału.\nW innym świetle widzą całą rzecz historycy Władysław Tomkiewicz i Jan Widacki. Ich zdaniem Wiśniowiecki czuł się odpowiedzialny za ratowanie nie tylko Lwowa, ale całej Rzeczypospolitej. Trzeba pamiętać, że armia, którą dysponował, stanowiła jedyną zorganizowaną siłę zbrojną w Koronie. Gdyby została we Lwowie, Chmielnicki mógłby uderzyć główną kolumną na ogołocone z wojska centrum kraju.\nJózef Brandt, Obóz Zaporożców. Czy taki właśnie widok zobaczyli lwowianie, kiedy obudzili się 5 października 1648 r.? (źródło: domena publiczna)\nLwów nie miał też takiej wartości strategicznej jak leżący bardziej na północy Zamość. To Zamość stał na drodze do Warszawy. Idąc na stolicę Chmielnicki nie mógł tak po prostu ominąć tej twierdzy, zagrażającej liniom komunikacyjnym armii kozackiej. Lwów leżał bardziej na uboczu i nawet szczupłe siły powinny wystarczyć do obrony w trakcie oblężenia.\nCo więcej, decydując się na przeniesienie do Zamościa, Wiśniowiecki mógł liczyć na wsparcie ze strony chorągwi i wyborowej piechoty kasztelana elbląskiego Ludwika Wejhera. Nic dziwnego, że Tomkiewicz twierdzi, iż opuszczenie Lwowa i pozostawienie sobie swobody działania było ze strony Wiśniowieckiego jedynym rozsądnym wyjściem z sytuacji.\nStrategia Wiśniowieckiego ostatecznie się opłaciła. Chmielnicki obległ Lwów, ale nie zdobył go, zadowalając się okupem. Pociągnął za to na Zamość. Była to najpotężniejsza, obok Kudaku, twierdza siedemnastowiecznej Polski. Na dodatek Wiśniowiecki zdążył ją zawczasu zaopatrzyć w żołnierzy i żywność. Załogę wzmocniła też rzeczywiście piechota Wejhera.\nArtykuł powstał między innymi w oparciu o książkę Władysława Tomkiewicza, wydaną w 1933 r. nakładem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.\nMiasto czekało na Chmielnickiego dobrze przygotowane… Ale znowu bez Wiśniowieckiego! Ten bowiem opuścił Zamość, zabierając ze sobą jazdę. Niepotrzebna w czasie oblężenia twierdzy, mogła się przecież przydać do działań zaczepnych i podjazdowych na tyłach nieprzyjaciela.\nKsiążę Jeremi całą swoją energię poświęcił wojsku i na tym polu oddał krajowi usługi. Czy jego działania i decyzje były arcydziełem sztuki wojennej? Na pewno przynajmniej tym razem przyniosły powodzenie. Niewątpliwie jednak najpiękniejszą kartę swojej biografii Wiśniowiecki zapisał nieco później, w okopach Zbaraża i na polach Beresteczka.\nNa przedstawieniu Willema Hondiusa Chmielnicki nie wygląda przerażająco, ale jego zła sława mogła pewnie niejednego skłonić do ucieczki. (źródło: domena publiczna).\nBiograf Jeremiego Wiśniowieckiego, Władysław Tomkiewicz, tak pisał o księciu:\nLos nie pozwolił mu nigdy stanąć dłużej na czele wojska, co było marzeniem jego życia, toteż w rezultacie nie możemy należycie ocenić jego zdolności strategicznych. Wszystko jednak co zdziałał jako wódz, świadczyło wyraźnie, iż Rzeczpospolita mogła w nim mieć godnego następcę hetmana Koniecpolskiego.\nWidząc, jak udał się manewr lwowski, trudno się z nim nie zgodzić. To zrozumiałe, że zaraz po opuszczeniu miasta emocje wzięły górę i na głowę Wiśniowieckiego posypały się zarzuty. Patrząc na pełen obraz sytuacji, nie sposób jednak przyznać racji oskarżycielom.\nLudwik Kubala, Szkice historyczne, t. 2, Gebethner i Wolff 1923.\nWładysław A. Serczyk, Na płonącej Ukrainie, Książka i Wiedza 1998.\nWładysław Tomkiewicz, Jeremi Wiśniowiecki, nakł. Towarzystwa Naukowego Warszawskiego 1933.\nJan Widacki, Kniaź Jarema, Wyd. Śląsk 1984.\n43 129 odsłon\nJOKW napisał/a 30.12.2018 Odpowiedz\nJaśnie oświecony książę Jeremi Wiśniowiecki był jakby nie mówić jednym z najlepszych, najdzielniejszych, polskich dowódców tamtych czasów. Bez wątpienia był postacią wybitną.\nobserwator napisał/a 04.02.2019 Odpowiedz\nPolskich? Jeżeli już, to Rzeczpospolitej, bo z niego był taki Polak…\nLA napisał/a 16.02.2019 Odpowiedz\nPochodzenia Rusińskiego ale nadal Polak, przyjął Katolicyzm i się Polonizował. Nie mysi być ktoś „czystej polskiej krwi” by być Polakiem.\nben napisał/a 14.09.2020 Odpowiedz\nOlisadebe jest Polakiem …\nAnonim napisał/a 11.01.2020 Odpowiedz


Encyklopedia sushi – Wszystko o sushi: przepisy, składniki, ciekawostki, porady, informacje\nCo oznacza słowo „sushi”? W tłumaczeniu „sushi” to „kwaśny ryż”, czyli ryż skropiony octem. Wyróżnikiem tego dania nie jest zatem – jak powszechnie, ale i błędnie się uważa – surowa ryba. Faktycznie, w większości rodzajów rolek jest ona surowa, ale może być też m.in. smażona albo grillowana. Sushi nie musi też zawierać ryby – można ją zastąpić mięsem...\nBySushiMan 27 października 2020 0 Comments


Międzynarodowy Dzień Osób Niepełnosprawnych – Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Turku – www.pcpr.turek.pl\nHome > Aktualności > Międzynarodowy Dzień Osób Niepełnosprawnych\nPosted on 03/12/2020 03/12/2020 by PCPR\n„Nie możesz zmienić kierunku wiatru. Ale zawsze możesz ustawić żagle tak, aby osiągnąć swój cel.”\nMiędzynarodowy Dzień Osób Niepełnosprawnych to święto obchodzone corocznie 3 grudnia, które zostało ustanowione przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w 1992 roku na zakończenie Dekady Osób Niepełnosprawnych (1983–1992).\nCelem obchodów jest przybliżenie społeczeństwu problemów osób niepełnosprawnych, czyli tych u których występują ograniczenia\nw prawidłowym funkcjonowaniu spowodowane obniżeniem sprawności fizycznej lub psychicznej, albo nieprawidłowości w budowie\ni funkcjonowaniu organizmu, oraz pomoc we włączeniu tej grupy społecznej w społeczne życie. Obchody Dnia są również okazją do zwiększenia świadomości publicznej o korzyściach płynących z integracji osób niepełnosprawnych w każdym aspekcie życia politycznego, społecznego, gospodarczego i kulturalnego. Ważną tematyką obchodów są bariery architektoniczne.\nOsobom z niepełnosprawnościami, ich rodzinom i opiekunom składamy życzenia wytrwałości w pokonywaniu trudności dnia codziennego, siły i wiary w to, iż niepełnosprawność nie jest barierą w realizacji marzeń i pasji. Pomimo podejmowanych przez nas działań jesteśmy świadomi, że większość przeciwności pokonujecie Państwo sami. Życzymy, by otaczający Was świat był bardziej przyjazny i bliski.\nDyrektor i Pracownicy Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Turku\nTrwałość projektu 2021r.


Del Bosque podał WSTĘPNY skład na Euro! Sport\nDel Bosque podał WSTĘPNY skład na Euro!\nqueenerica 15.05.2012 18:32\nAle wstępność tego składu jest tak wstępna, że stawia więcej pytań, niż daje odpowiedzi.\nOk, to żeby nie przedłużać i nie denerwować, najpierw nazwiska:\nBramkarze: Iker Casillas (Real Madryt), Jose Reina (Liverpool FC), David De Gea (Manchester United);\nObrońcy: Alvaro Arbeloa, Sergio Ramos, Raul Albiol (wszyscy Real Madryt), Jordi Alba (Valencia), Ignacio Monreal (Malaga), Juanfran Torres, Alvaro Dominguez (obaj Atletico Madryt);\nPomocnicy: Xabi Alonso (Real Madryt), Santiago Cazorla (Malaga), Benat Etxebarria (Betis Sewilla), Francisco Alarcon "Isco" (Malaga), Javier Garcia (Benfica Lizbona), Bruno Soriano (Villarreal);\nNapastnicy: David Silva (Manchester City), Jesus Navas, Alvaro Negredo (obaj Sevilla), Roberto Soldado (Valencia), Adrian Lopez (Atletico Madryt).\nA teraz wyjaśnienia, niech wam serca nie skaczą do gardeł. Nie ma powodów do paniki. Skład wygląda tak, a nie inaczej, gdyż Vicente nie wskazał jeszcze piłkarzy z klubów, które wciąż grają mecze. Chodzi tu o Barcelonę, Athletic Bilbao i Hiszpanów z Chelsea.\nTym samy wciąż niejasny pozostaje los Davida Villi i Fernando Torresa, dwóch największych chyba niewiadomych. Ale warto zwrócić uwagę, ilu w tym składzie jest debiutantów. Takich zupełnych, ale i takich, którzy jeszcze na dłużej w kadrze nie gościli. Ewidentnie trener chciał dać sobie jak największe pole do manewru.\nA na ostateczny skład przyjdzie nam jeszcze poczekać. Trener zamierza go podać dopiero 27 maja.\nNo może jedną odpowiedź już mamy. Bo jedna z nas miała cichuteńką nadzieję, że wobec problemów w ataku del Bosque sprawi sensację i powoła staruszka (ale rozgrywającego świetny sezon w Schalke) Raula. To się jednak nie stanie.


Czeskie Góry Izerskie - najpiękniejsze... Karol Nienartowicz | 8academy\nHome Góry Trekking Czeskie Góry Izerskie...\nJeśli szukacie efektownych punktów widokowych w górach znajdujących się blisko polskiej granicy i interesują was miejsca stosunkowo mało znane i łatwo dostępne, to musicie koniecznie odwiedzić czeskie Góry Izerskie. Jeśli to pasmo kojarzy się wam wyłącznie z płaskimi łąkami i ciągnącymi się kilometrami szlakami, które spotykamy po polskiej stronie, to spieszę ze słowami zachęty - Jizerské hory to zupełnie inna bajka.\nKojarzycie słynne karkonoskie skałki: Pielgrzymy, Słonecznik, Końskie Łby, Śląskie Kamienie? Na pewno je znacie. W górach Izerskich jest ich jeszcze więcej i przyjmują równie monumentalne formy. Miejsce, o którym chcę opowiedzieć jest zbudowane z tego samego granitu, który występuje w Karkonoszach. Stąd krajobraz tej części Sudetów bardzo przypomina monumentalne i skaliste Karkonosze, z całym ich dobrodziejstwem. Znajdziemy tu więc nie tylko skały, ale także wodospady, atrakcyjne punkty widokowe i torfowiska wysokie. Skupmy się jednak na skałach.\nW wielu miejscach ostańce skalne górują wysoko ponad lasem, a na najwyższych szczytach pozbawionych drzew wyrastają bezpośrednio na spłaszczonej wierzchowinie. Nasi południowi sąsiedzi wpadli kiedyś na pomysł, aby na najbardziej efektownych skałach zamontować system schodów, poręczy i kładek, tworząc fantastyczne punkty widokowe, oferujące oszałamiające widoki. Większość z tych miejsc jest dziś dostępna normalnymi szlakami turystycznymi i możliwa do zdobycia przez przeciętnie sprawnego turystę. Ale punkty widokowe czeskich Gór Izerskich, to nie tylko skały – w miejscach, w których natura poskąpiła wychodni skalnych, postawiono cały szereg wież widokowych. Dziś skały i wieże przyciągają w Jizerské hory tłumy turystów, a ich nagromadzenie w jednym miejscu jest unikalne w skali całych Sudetów Zachodnich. Jeśli poczuliście się zachęceni, zapraszam do lektury krótkiego przeglądu najbardziej interesujących obiektów tego typu.\nNajwiększe nagromadzenie punktów widokowych znajduje się w okolicy miejscowości Hejnice i Bílý Potok, leżących w dolinie potoku Směda. To tylko kilka kilometrów od polskiej granicy. Najwygodniej dotrzeć tutaj przez przejścia graniczne w Czerniawie-Zdroju lub Jakuszycach. Jednym z najbardziej efektownych i najpiękniejszych miejsc jest skalny labirynt Frýdlantské cimbuří zwieńczony ogrodzonym barierkami punktem widokowym, który osiąga się po krótkiej wspinaczce drabiną. Dojście prowadzi zielonym szlakiem z Bilego Potoku i jest stosunkowo krótkie jak na Góry Izerskie: wynosi tylko 4 km w jedną stronę.\nWodospad Černého potoka (fot. autor)\nDroga prowadzi wzdłuż kaskad najładniejszego strumienia całego pasma – Černého potoka, tworzącego w skalistej dolinie kilka wodospadów. Do najwyższego z nich prowadzi krótki fragment zielonego szlaku. Powrót do właściwej ścieżki tą samą drogą. Nieco wyżej znajduje się pierwszy na trasie punkt widokowy: Hajni Kostel. Aby się nań wdrapać trzeba pokonać kilkaset stromych skalnych schodków. Widok z Hajni Kostel nie należy do najbardziej efektownych, ale pozwala zobaczyć cel wędrówki od bodaj najbardziej efektownej strony. Frýdlantské cimbuří prezentuje się stąd jako ogromne urwisko zbudowane z litej skały, a na wierzchołku majaczy ledwie dostrzegalny krzyż, wieńczący punkt widokowy. Zejście z Hajni Kostel tą samą trasą.\nWidok z Hajni Kostel na litą granitową skałę budującą Frýdlantské cimbuří (fot. autor)\nNieco wyżej odbijamy od głównej ścieżki znakowanej na zielono, na żółty szlak, i teraz już bez kluczenia, stromo i mozolnie w górę docieramy do kulminacyjnego punktu trasy: skalnego labiryntu Frýdlantské cimbuří. Tak naprawdę ta formacja tworzy małe skalne miasto, zbudowane z kilkunastu grup skalnych rozrzuconych w lesie. Jak na Góry Izerskie końcówka trasy jest dość trudna i prowadzi w nieco eksponowanej skale, więc wskazany jest brak wrażliwości na ekspozycję. Można z tego miejsca wykonać oryginalne zdjęcia, a jeśli ktoś czuje się pewnie w skale, może zdobyć kilka mniejszych skałek w okolicy głównego punktu widokowego, które również oferują oryginalne widoki. Bez dwóch zdań Frýdlantské cimbuří to ekstraklasa sudeckich punktów widokowych.\nFrýdlantské cimbuří, widok ze szczytowej skały (fot. autor)\nDojście skalnym labiryntem na Frýdlantské cimbuří (fot. autor)\nJeśli pójdziemy dalej żółtym szlakiem, prowadzącym od Frýdlantskégo cimbuří w kierunku Smědavskéj hory, po około 25 minutach dotrzemy do kolejnego labiryntu prowadzącego wśród skał – Poledních kamenów. W tym dzikim terenie urządzono kilka ciekawych punktów widokowych, a ścieżka prowadząca za żółtymi znakami kluczy wąsko między skałami i zwalonymi drzewami. W tym rejonie znajduje się jedyny w Górach Izerskich łańcuch, który ubezpiecza śliskie i strome miejsce podczas podejścia na skały.\nJedna z kilku widokowych skałek w grupie Poledních kamenów (fot. autor)\nIdąc wspomnianym żółtym szlakiem nadal do góry, miniemy Smědavską horę i dotrzemy do absolutnie fantastycznego miejsca zwieńczonego ogrodzoną skałką, na którą prowadzą schodki. To Jizera, drugi najwyższy szczyt czeskich Gór Izerskich (1122 m, kulminacja całego pasma znajduje się w Polsce i jest nią Wysoka Kopa 1126 m), a prowadzi na niego krótki odcinek żółtego szlaku, wiodący na wierzchołek w pięknej scenerii rzadkiego lasu.\nCharakterystyczny kształt Jizery oglądanej z Ještědu. Nawet z daleka można rozpoznać zarys dwóch skał, które tworzą punkt widokowy (fot. autor)\nSzczyt znajduje się w samym sercu Gór Izerskich, stosunkowo daleko od ludzkich siedzib, ale jego zdobycie jest bardzo proste. Około 2 kilometry dalej przebiega szosa z Hejnic do Desny i Kořenova. Tuż przy drodze stoi bufet Smedava, gdzie jest duży parking, pozwalający zostawić samochód (opłatę parkingową można uiścić również w PLN). Stąd na Jizerę prowadzi krótka i łagodna droga, wzdłuż której można zobaczyć opuszczone schrony bojowe linii Masaryka z czasów drugiej wojny światowej, tzw. řopíki. Widokowa skałka na Jizerze daje ogląd na bardzo odległą okolicę sięgającą od Gór Łużyckich na zachodzie po Karkonosze ze Śnieżką na wschodzie. Powrót do ścieżki tradycyjnie tą samą trasą.\nSzczytowa skała na Jizerze, na którą dostaniemy się dzięki schodkom (fot. autor)\nOřešník, Ptačí kupy i Holubník\nOddaliliśmy się nieco od Hejnic, ale musimy wrócić, bo są tutaj kolejne fantastyczne miejsca oferujące niezwykłe panoramy. Ořešník to absolutna rewelacja Gór Izerskich – jeden z najwspanialszych punktów widokowych pasma. Ten monumentalny skalny ząb wznosi się wysoko ponad lasem i góruje bezpośrednio nad Hejnicami.\nPionowa skała Ořešníka (fot. autor)\nWycieczkę do tej osobliwości najlepiej rozpocząć przy sanktuarium maryjnym w Hejnicach, gdzie przebiega czerwony szlak, którym należy się poruszać. Droga wiedzie stromo przez las, więc dość szybko osiągamy cel. Na wierzchołek skały prowadzi krótki łącznikowy odcinek czerwonego szlaku, kluczący w skalnym labiryncie, doprowadzający do finałowej wspinaczki pionowymi stopniami wykutymi w skale, ubezpieczonymi klamrami i barierkami.\nWejście na skałę umożliwiają pionowe schody wykute w kamieniu (fot autor)\nAle to jeszcze nie wszystko! Śmiałek, który pokona strome wejście dostąpi zaszczytu, aby poczuć się jak w orlim gnieździe, bo takie wrażenia daje postawienie nogi na skalnej platformie widokowej. Pionowa skalna wykałaczka naprawdę daje poczuć powietrze pod stopami, a u góry jest na tyle wąsko, że zmieści się tylko kilka osób. Powrót do szlaku tą samą drogą.\nWidok na Ptačí kupy i Holubník z Ořešníka (fot. autor)\nZ Ořešníka dostrzeżemy kolejne punkty widokowe w tej okolicy: Ptačí kupy i Holubník. Wznoszą się one w niedalekim sąsiedztwie Ořešníka i są może nieco mniej efektowne, bo i okolica nieco się wypłaszcza. Nie znaczy to jednak, że nie warto tam zajrzeć. Szczególnie Ptačí kupy prezentują się ciekawie. Można tam dotrzeć idąc dalej tym samym czerwonym szlakiem, którym osiągnęliśmy Ořešník.\nPtačí kupy (fot. autor)\nW drodze warto się rozglądać, ponieważ w lesie, tuż przed mostem na potoku, usłyszymy huk wodospadu Velkého Štolpichu. Wodospad jest ze ścieżki prawie niewidoczny, ale można odrobinę zejść i wtedy kilkumetrowa kaskada pokaże się w całej krasie. Wycieczki po najbliższej okolicy pozwolą znaleźć jeszcze wiele punktów widokowych, (których czasem nawet nie uwzględniają mapy), takich jak Krásná Maří, Čertův odpočinek czy Sněžné věžičky na Černej horze. Prowadzą do nich wydeptane ścieżki, a czasem tabliczki i krótkie łączniki szlaków. Wędrując po okolicy warto nastawić się na eksplorację interesujących zakątków, które chowają się w lesie. Czasem wystarczy podejść kilkadziesiąt metrów, aby znaleźć wspaniały punkt widokowy na jednej z wielu skał w tym rejonie.\nZnów oddaliliśmy się od Hejnic, ale po raz kolejny musimy wrócić, aby nie zapomnieć o Paličníku – kolejnym klejnocie tej części Sudetów. Paličník to najwspanialszy punkt widokowy w Górach Izerskich obok Ořešníka i Frýdlantského cimbuří. Razem tworzą one wielką trójcę najwspanialszych vyhlidek w tej części Sudetów.\nSzczytowa skała Paličníku późnym latem (fot. autor)\nJednocześnie jest to moje ulubione miejsce w Górach Izerskich, ale to jedynie osobiste odczucia. Nie będę obiektywnie rozsądzał, który z nich jest tym największym i najlepszym, bo każdy jest interesujący i oferuje nieco inne widoki.\nAutor tekstu na Paličníku wiosną 2009 roku (fot. autor)\nPaličník, podobnie jak dwa wspomniane wcześniej miejsca, jest również efektowną skałą, ze schodami i drewnianymi pomostami, która wznosi się wysoko ponad pięknymi bukowymi lasami. Odwiedziny tych trzech miejsc to absolutny mus. Na skały Paličníku najlepiej wyruszyć żółtym szlakiem, który bierze początek na granicy Hejnic i Bílého potoka. Trasa liczy niecałe 5 km w jedną stronę i po wyjściu z miejscowości idzie mozolnie do góry przez las. Na skały wprowadza krótki łącznik żółtego szlaku oznaczony trójkątami. Panorama jaka roztacza się z najwyższej skałki zwieńczonej drewnianym krzyżem jest doprawdy imponująca. Wysoko zawieszona platforma pozwala zajrzeć jakby z lotu ptaka do doliny Smědy, w której widać kolejne miejscowości: Bílý Potok, Hejnice, Raspenavę i Frýdlant (w pogodny dzień można dojrzeć bryłę słynnego zamku w tym mieście). Horyzont zamyka panorama Gór Łużyckich z charakterystycznymi szczytami w kształcie stożków. Miejsce szczególnie pięknie prezentuje się jesienią, kiedy lasy bukowe nabiorą pomarańczowych barw.\nPaličník jesienią. Rozległy szczyt z prawej strony to Smrk (fot. autor)\nJizerské hory to nie tylko skały. Na kilku szczytach postawiono wieże widokowe, które z miejsc bez znaczenia dla turystyki, od razu uczyniły atrakcję. W niedalekiej odległości od Paličníka, niecałe pół kilometra od polskiej granicy, wznosi się Smrk – najwyższy szczyt czeskiej części Gór Izerskich, z wysoką wieżą widokową, postawioną tutaj w 2003 r. Do momentu wybudowania wieży wypłaszczony wierzchołek, choć porośnięty jedynie młodym lasem, nie pozwalał na zobaczenie żadnej panoramy. Jedyne widoki rozciągały się ze stromego południowego zbocza. Dziś, stalowa konstrukcja pozwala podziwiać jedną z najrozleglejszych panoram w tej części Sudetów. Przy dobrej pogodzie widoki sięgają ponad 100 km, obejmując ogromne przestrzenie na terytorium Czech, Polski i Niemiec.\nWieża widokowa na Smrku otwarta jest całą dobę, a za wstęp nie pobiera się opłaty (fot. autor)\nPołożenie i wysokość Smrka sprawia, że jest on świetnie widoczny niemal ze wszystkich punktów widokowych, które wspomniałem wcześniej w tekście. Wieża widokowa jest bardzo łatwo dostępna od polskiej strony. Prowadzi do niej 3 kilometrowy odcinek szlaku zielonego ze Stogu Izerskiego, gdzie można dojechać kolejką gondolową lub dojść pieszo ze Świeradowa Zdroju. Gęsta sieć szlaków w rejonie Smrka pozwala na długie wycieczki, tak po polskiej stronie, jak i po czeskiej. Szczególnie piękna trasa prowadzi przez Pytlácké kameny do Jizerki. Na trasie znajdziemy interesujące punkty widokowe znajdujące się na skałach.\nPanorama z wieży (fot. autor)\nDługi grzbiet między Smrkiem a Jizerką nosi nazwę Střední Jizerský hřbet. Wędrówka czerwonym szlakiem na odcinku Předěl – Jelení stráň, jest bardzo typowa dla wielu miejsc w partiach szczytowych Gór Izerskich. Idzie się prawie po płaskim, wysoko zawieszonym, zatorfionym terenie, bez konkretnych podejść i zejść.\nJelení stráň, podmokły teren, który przemierzamy podczas wędrówki (fot. autor)\nPunktem kulminacyjnym wycieczki są Pytlácké kameny, które udostępniono krótkim odcinkiem czerwonego szlaku. Jest to miniaturowe skalne miasteczko z basztami i oknem skalnym, przez które przechodzimy. Wspinaczka po skałach wymaga choćby minimalnej sprawności w tego typu terenie. Nieco łatwiej dostępne punkty widokowe znajdują się również na Jeleníej stráňi. Szczególnie ciekawe widoki rozciągają się na północny wschód, gdzie można zobaczyć z góry wielką Izerską Łąkę, którą znają turyści wędrujący do Orlej i Chatki Górzystów po polskiej stronie gór.\nPanorama z Pytláckich kamenów (fot. autor)\nWieża widokowa Štěpánka na szczycie Hvězdy\nGóry Izerskie u południowego sąsiada słyną z dużej liczby wież widokowych. Szczególne ich nagromadzenie znajduje się w południowej części pasma, w rejonie Jablonca nad Nisou, Smržovki, Tanvaldu i Kořenova. Cechą charakterystyczną tego rejonu Gór Izerskich jest także znaczne zagęszczenie urbanistyczne, stąd tereny te niewiele przypominają krajobrazy, o których była mowa we wcześniejszej części tekstu. Ostatnim efektownym miejscem, które chciałem polecić jest wieża widokowa Štěpánka na szczycie Hvězdy, znajdująca się w Příchovicach koło Kořenova. Nie jest to ostatnia z wież, którą warto zobaczyć. Jest ich tu jeszcze całkiem sporo – chociażby na Špičáku, Bramberku czy Černá Studnice, żeby wymienić tylko te najbardziej znane. Štěpánka jednak zasłynęła tym, że jest uważana, za najładniejszą ze wszystkich wież widokowych w całych Czechach.\nŠtěpánka – najładniejsza wieża widokowa w Czechach (fot. autor)\nAle nie tylko z tego względu warto ją odwiedzić. Panorama z wieży pozwala zobaczyć Góry Izerskie, ale również Karkonosze ze Śnieżką. Można tu podjechać samochodem i jedynie kilkaset metrów pokonać pieszo, ale jest to rozwiązanie mniej ciekawe. Najlepiej wybrać się na Hvězdę szlakiem niebieskim, prowadzącym od stacji kolejowej w Kořenovie. Droga jest naprawdę przyjemna i bardzo widokowa. Ciekawostką jest miejsce, w którym szlak przekracza pas schronów bojowych linii Masaryka, które leżą tu rozrzucone w sąsiedztwie zwykłych domów, co jest widokiem naprawdę niezwykłym.\nHvězda z wieżą widokową Štěpánka ponad zabudowaniami Kořenova (fot. autor)\nPanorama Gór Izerskich z wieży (fot. autor)\nMam nadzieję, że rozbudziłem u was ciekawość do eksploracji tego zakątka, który znajduje się tuż za miedzą. Zatem, jak to się mówi: do zobaczenia na szlaku!\nAUTOR: Karol Nienartowicz – Podróżuje i fotografuje w górach od 2003 r. Jeździ też autostopem i organizuje fotograficzne wyprawy wysokogórskie. Odwiedził z aparatem ponad 30 krajów. Z gór Polski najbardziej lubi Karkonosze i Tatry, a zza granicy Alpy Szwajcarii i Francji, szwedzkie Góry Skandynawskie oraz Karpaty Ukrainy. Od 2013 r. jest licencjonowanym przewodnikiem sudeckim. Ma w dorobku kilka wystaw, publikacje we wszystkich wiodących mediach opiniotwórczych w Polsce oraz wygrane i wyróżnienia w fotograficznych konkursach krajowych i zagranicznych, 5 występów w telewizji, a nawet własne tagi na Pudelku (sprawdźcie!).\nTatrzańskie jaskinie, które koniecznie trzeba poznać


Co by tu zjeść na obiad? W kółko tylko te kasze i kasze! Nic bardziej mylnego :). Dzisiaj chciałabym się z Wami podzielić przepisem, który może szokować, dlaczego? Bo warzywa strączkowe uznawane są za te najbardziej wzdymające i wiatropędne. Ja jednak na fasolkę szparagową reaguję […]\nDorsz z dynią i musem z natki\nTylko dobrze zbilansowana dieta może spowodować polepszenie naszego stanu zdrowia. Ogromną wagę staram się przywiązywać nie tylko do tego co jem, ale też w jakich proporcjach. Największą moją bolączką jest spożywanie białka – nie jem mięsa, ponieważ jest ono wykluczone z mojej diety przez dietetyka, […]\nDobry produkt sam się obroni i nie potrzebuje do tego żadnych udziwnień oraz ogromu pracy. Z takiego właśnie założenia wyszłam robiąc dzisiejszy obiad. KALAFIOR ZAPIEKANY vegan, bez cukru, bez glutenu Składniki: świeży kalafior, oliwa z pestek winogron, sól, pieprz, czerwona słodka papryka, curry Przygotowanie: Różyczki […]\nSos z orzechów nerkowca jest moim małym odkryciem, potrzebowałam czegoś co może zastąpić mi sos musztardowy, beszamelowy czy najzwyklejszy majonez – coś co zlepi poszczególne składniki w jedno danie. Niestety czasami na tak rygorystycznych dietach nie zawsze je się to, na co aktualnie ma się […]\nNie samym kremem z marchwi człowiek żyje 🙂 oto druga część mojego komunijnego menu. GOŁĄBKI Z KASZĄ GRYCZANĄ BIAŁĄ vegan, bez cukru, bez glutenu Składniki na kilka sztuk (nadmiar można zamrozić): 8 dużych liści kapusty włoskiej / młodej kapusty, ½ szklanki kaszy gryczanej, ½ cebuli, […]


RSTK Świdnik - Robotnicze Stowarzyszenie Twórców Kultury województwa lubelskiego z siedzibą w Świdniku\nRobotnicze Stowarzyszenie Twórców Kultury województwa lubelskiego z siedzibą w Świdniku\nRegulamin „XVII Ogólnopolskich Prezentacji Twórczości Świdnik 2012”\nWspółorganizatorzy: Starostwo Powiatowe w Świdniku, Urząd Miasta i Gminy Świdnik, Miejsko-Powiatowa Biblioteka Publiczna im. Anny Kamieńskiej w Świdniku, Spółdzielczy Dom Kultury w Świdniku, Miejski Ośrodek Kultury w Świdniku\nAgusta Westland PZL Świdnik S.A., Związek Zawodowy Metalowców w Świdniku, Związek Zawodowy Inżynierów i Techników w Świdniku, Komisja Międzyzakładowa NSZZ „Solidarność” Świdnik, PEC Świdnik, REMONDIS Świdnik, PEGIMEK Świdnik, Bractwo Przyjaciół Świdnika, Agencja Turystyczna „ETNA” w Świdniku i indywidualni sponsorzy. 2. Celem konkursu jest: zaprezentowanie i ocena dorobku twórczości w kategoriach: plastyka, literatura, fotografia. Ponadto konkurs stwarza możliwość wymiany doświadczeń uczestników oraz konsultacji artystycznych.\n3. Warunkiem uczestnictwa w konkursie jest nadesłanie czytelnie wypełnionej karty (drukowanymi literami) uczestnictwa (do każdej kategorii należy wypełnić oddzielną kartę z określeniem podkategorii w jakiej ma być oceniana praca) oraz uiszczenie opłaty wpisowej w wysokości 25 zł – opłata jednorazowa, bez względu na to w ilu kategoriach startuje uczestnik.\nWpisowe należy wpłacać na konto: Robotnicze Stowarzyszenie Twórców Kultury woj. lubelskiego z siedzibą w Świdniku, ul. Kardynała S. Wyszyńskiego 14, 21-040 Świdnik\nNR RACHUNKU 19 1020 3176 0000 5602 0045 6541 Wpłaty można również dokonać w czytelni Miejsko-Powiatowej Biblioteki Publicznej, ul. Niepodległości 13. Potwierdzenie wpłaty lub xero dowodu wpłaty należy dołączyć do karty uczestnictwa.\nW przypadku braku w/w potwierdzenia prace nie będą brały udziału w konkursie. Termin nadsyłania prac upływa z dniem 21.09.2012. (decyduje data stempla pocztowego). Prace dostarczone po terminie nie będą brały udziału w konkursie.\nMiejsko-Powiatowa Biblioteka Publiczna w Świdniku im. Anny Kamieńskiej ul. Niepodległości 13, 21-040 Świdnik\nz dopiskiem na kopercie „XVII Prezentacje Świdnik 2012” oraz określenia kategorii konkursowej spowoduje dyskwalifikację uczestnika.\nWymagania konkursowe w poszczególnych kategoriach:\nW konkursach mogą wziąć udział wszyscy malarze, rysownicy, pisarze, fotograficy nie będący członkami profesjonalnych związków twórczych.\nPrace plastyczne w ilości do 3 sztuk wykonane dowolną techniką powinny być oprawione i oznaczone w sposób następujący: tytuł pracy, godło autora (oznaczone na odwrocie pracy); do prac należy dołączyć zamkniętą kopertę opatrzoną tym samym godłem zawierającą prawidłowo wypełnioną kartę uczestnictwa oraz krótką notkę biograficzną autora. Tematyka prac dowolna. Kopie obrazów innych autorów nie będą oceniane.\nZestaw zawierający prace nie nagradzane i nigdzie nie publikowane o dowolnej tematyce (do wyboru jedna forma z niżej wymienionych): maksymalnie 3 wiersze, proza poetycka (do 3 stron)\nprozę (do 5 stron)\ndramat (do 10 stron)\n(forma maszynopisu czcionka 12) w 4 kopiach (każdego utworu z zestawu), tytuł pracy, godło autora; do prac należy dołączyć zamkniętą kopertę opatrzoną tym samym godłem zawierającą prawidłowo wypełnioną kartę uczestnictwa oraz krótką notkę biograficzną autora.\nOrganizatorzy nie zwracają nadesłanych tekstów i zastrzegają sobie prawo do publikowania nagrodzonych i wyróżnionych wierszy.\nPrace fotograficzne w ilości do 3 fotografii lub 3 zestawy nie więcej niż 6 zdjęć w zestawie, o dowolnej tematyce. Jeśli nadesłanych zostanie więcej niż określona w regulaminie ilość prac Organizator zastrzega sobie wybór regulaminowej ilości do przedstawienia do oceny Jury. Prace nie podlegające ocenie Jury nie będą zwracane. Minimalny format prac to 20X30 cm (odbitki). Prace opatrzone w następujący sposób: tytuł pracy, godło autora; do prac należy dołączyć zamkniętą kopertę opatrzoną tym samym godłem zawierającą prawidłowo wypełnioną kartę uczestnictwa oraz krótką notkę biograficzną autora. Należy dołączyć zdjęcia na płycie CD lub DVD – dłuższy bok 1024 pix, format JPEG, rozdzielczość – min. 240 dpi. Nagrodzonych prac fotograficznych nie zwracamy. Wydruki komputerowe i mniejsze formaty nie będą przyjmowane. Nie dostarczenie zdjęć w wersji elektronicznej spowoduje wykluczenie twórcy z konkursu. Uwagi końcowe:\n3. Otwarcie wystawy plastycznej nastąpi w dniu 05.10.2012. o godzinie 1800 w Sali Miejsko-Powiatowej Biblioteki Publicznej im. Anny Kamieńskiej w Świdniku ul. Niepodległości 13. 4. Otwarcie wystawy fotograficznej nastąpi w dniu 04.10.2012. o godzinie 1800 w Galerii „Po Schodach” w Miejskim Ośrodku Kultury w Świdniku ul. Kard. Wyszyńskiego 14.\n6. Wystawy pokonkursowe (plastyczna fotograficzna) trwać będą do 30.10.2012.\n7. Uroczystość ogłoszenia werdyktu jury i wręczenie nagród nastąpi w dniu 20.10.2012. o godzinie 1800 w Sali Miejsko Powiatowej Biblioteki Publicznej im. Anny Kamieńskiej w Świdniku ul. Niepodległości 13. 8. Koszt przejazdu ponosi uczestnik lub instytucja delegująca.\n9. Prace należy odbierać osobiście lub przez osoby upoważnione w terminie do 30 dni po zakończeniu wystawy. Nieodebrane prace przechodzą na własność RSTK w Świdniku.\nDyrektor M.P.B.P. im. Anny Kamieńskiej w Świdniku  081 751 28 04 , na stronie: www.rstk-swidnik.pl oraz u Prezesa RSTK w Świdniku  662 002 673\nRegulamin dostępny jest także w czytelni Miejsko Powiatowej Biblioteki Publicznej w Świdniku\nZezwala się na powielanie Regulaminu ZARZĄD ZW RSTK W ŚWIDNIKU\nRegulamin XVII Ogólnopolskich Prezentacji Twórczości\n† Katarzyna Szajewska\t§\nPrezentacje § Wydarzenia\n„Z PAMIĘTNIKA ROWERZYSTKI”\nTrzecia Świdnicka Masa Krytyczna zobowiązuje, aby się na niej szacownie pojawić jak się obiecało. Rozpinam kłódkę i wyciągam czarno-czerwony lub czerwono-czarny rower. Pędzę… pędzę… pędzę.\nDojeżdżam na plac o potocznej nazwie istnie dobranockowej – „Bolka i Lolka”.\nNa facebook’u zapowiadano OZDABIANIE SZPRYCH. Podjeżdżam spozieram i oczy moje zadowolone oraz z lekka zaintrygowane. A tam stoją one – specjalistki od twórczego myślenia i poskramiania w sobie resztek lenia – ozdabiają, przyczepiają, przeplatają, kolorowe sznureczki pocięte w różowo-niebiesko-czerwono-biało-czarne paseczki.\nMyślę sobie czule, że mój rowerek przezimował cztery lata w garażu to można by go było z lekka podrasować i szprychy udekorować. Zatem uderzam z prośbą do dziewczyn ze Środowiskowego Domu Samopomocy Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym Koło w Świdniku, ażeby coś kolorowego uformowały i poratowały. A ozdabiały: M. Ciechomska, M. Wawszczak, M. Mikulska i M. Kokowicz.\nNie mi jednej tego piątkowego popołudnia się sfuksiło pod tym kątem. Wiele rowerów przywiozło swoich zacnych właścicieli i wiele rowerów zostało za to udekorowanych, oby służyły jak najdłużej. W międzyczasie, kiedy PSOUU-sowkie specjalistki dekorowały i zaplatały, tuż obok panowie policjanci dzielnie i bez mrugnięcia okiem znakowali rowery. Z lekka na lewo czekała kolejna atrakcja, a mianowicie warsztaty monocyklowe. Widziałam, że było wielu chętnych, którzy z nich skorzystali. Monocykli było do wyboru i koloru oraz wielkości, sztuk jedenaście. Całkiem niezły asortyment.\nA oprócz rowerów i monocykli mieliśmy w naszym zacnym gronie wyjątkową i odważną osobę, która wbrew przeciwnościom losu i zasadom z grubsza obowiązującym na ŚMK jechała z nami skuterem. Brawo Marcin! Liczymy, że pojawisz się za miesiąc.\nPonadto odbywały się konsultacje mechaniczne. Każdy mógł się dowiedzieć co w jego rowerze piszczy i co należy nasmarować.\nTuż przed wyjazdem odbył się „Konkurs piękności szprychowej”. Wygrała dziewczyna z niebieską wyobraźnią do szprych.\nWyjazd według tworzącej się tradycji o godzinie osiemnastej. Do boju ruszyło siedemdziesięciu rowerzystów.\nI ruszyli powoli, z lekką nonszalancją, ze słońcem nad głową i nadciągającą chmurką za plecami. Pamiętacie przysłowie; „Z małej chmury duży deszcz”.\nHm… pogoda jest godna opisania, bo z tej chmurki zaczął lać się taki deszcz, że świat rozmył mi się przed oczami. Po czym zaświeciło słońce złote i prażące.\nTrasa przejazdu zmyślnie skonstruowana, nie dawała się nogom rowerzysty nudzić. Na początku niby prosta, później z lekka utkana dziurami, potem pod górkę i z górki, a na zakończenie już tylko po prostej na plac.\nTutaj, aby tradycji (aczkolwiek młodej) stało się zadość na zachęcenie Pana Organizatora z megafonem (który po drodze również nawoływał niezdecydowanych, upartych oraz niedoinformowanych aby dołączyli do ŚMK, i takim właśnie cudem było nas pod koniec osiemdziesiąt) co silniejsi podnieśli swoje rowery aż do nieba. Szybko zrodziła się myśl, że; „kto dłużej utrzyma, ten dostanie prezent”. Chętnych było wielu, potem na placu boju zostało dwóch śmiałków, a zwyciężył oczywiście ten silniejszy. Zwyciężył i dostał prezent. Gratulacje były publiczne, ale zazdrość indywidualna.\nChciałabym wspomnieć również o wyjątkowo skrupulatnej dokumentacji zdjęciowej, którą z różnych, czasem dziwnych i zaskakujących perspektyw (np. z radiowozu, podczas jazdy itd. itp.) zapewnili: Wioletta Rauk, Aneta Wysmulska Pawlaczyk i Jerzy Zieliński. Gratulujemy kondycji wskazującego palca prawej ręki, a efekty na stronie fecebook’owej – Świdnikiej Masy Krytycznej.\nAch! Zanim rozjedziemy się do domów należy wspomnieć o organizatorze, pomysłodawcy i ojcu chrzestnym ŚMK. Sprawca tego pozytywnie zakręconego działania zwie się Maciej Lubaś i pewnie jeszcze nieraz społecznie i pomysłowo zaskoczy nasze miasto. Bądźcie uważni, bo nie wiadomo, z której strony uderzy.\nZatem zapraszam wszystkich chętnych w ostatni piątek sierpnia, który będzie również ostatnim piątkiem wakacji. Szczególnie uczniów, aby rowerowo zakończyć wakacje.\nNa bieżąco § Wydarzenia\n„Windą po milion”\nBył piękny słoneczny dzień kiedy zadzwonił do mnie telefon i miły głos w słuchawce poinformował, że dostałam się na szkolenie „Akademia Fundraisera”. Cieszyłam się jak małe dziecko i nawet podskoczyłam kilka razy z tej radości. Po chwili oznajmiałam najbliższemu otoczeniu tę nowinę. I tu napotkałam na opór, bo nikt tak naprawdę nie wiedział: „Co to jest ten cały fundraising?” Akt I\nKazimierz Dolny, godzina lekko po dziewiątej. Znowu słonecznie. Pomyślałam dobry znak, ale po trzech godzinach wolałabym żeby padał śnieg i było –15C, ale o tym za chwilę.\nWilla „Pod Basztą” w sobotni poranek i dwunastka uczestników. Jeszcze się nie znamy i nie wiemy co nas czeka.\nPojawia się trener i zaczynamy szkolenie. Zatrzymajmy się chwilę na osobie trenera: imię: Robert, nazwisko: Kawałko, wzrost: wysoki, wygląda na sympatycznego. Głowię się do kogo jest podobny. Po chwili już się nie zastanawiam sam przyznaje, że zazwyczaj ludzie mówią, że przypomina trochę Maćka Stuhra i Piotra Adamczyka. Osobiście uważam, że od Maćka jest zabawniejszy, a od Piotra przystojniejszy.\nZaczyna się szkolenie. Pierwsze zadanie to wyciągnięcie monety (w tym momencie pewnie każdy się zastanawiał, tak jak ja, czy wyjąć złotówkę, dwa czy pięć, czyli co zrobić żeby nie wyjść, w razie czego, na sknerę, ja chyba wyszłam, bo wyjęłam złotówkę). Pierwsze zadanie to przedstawienie siebie i organizacji, którą reprezentujemy w kilku zdaniach tak, aby przekonać resztę uczestników do podarowania nam swoich monet. Oczywiście mógł się ktoś pierwszy zgłosić na ochotnika. Mnie zamurowało i w nagrodę od losu prezentowałam się ostatnia. I jak tu przekonać ludzi do sztuki amatorów, skoro wcześniejsze osoby mówiły o dzieciach, o niepełnosprawnych, o bezdomnych itd. Nastąpiła lekka panika. Ale, ale… przecież my też mamy światu coś do zaoferowania. I skończyło się na tym, że zarobiłam 3 złote dla swojej organizacji i zajęłam III miejsce w tej konkurencji (3 złote czekają nieruszane w futerale na okulary, aż wpłacę skarbnikowi). To było piękne uczucie – zarobić, a raczej przekonać ludzi do tego, że warto nas wspierać.\nDziękuję naszym darczyńcom \nPotem następuje wprowadzenie, trochę teorii. Fundraising to innowacja, a fundraiser to pośrednik dobra – łączy darczyńców z potrzebującymi. I już człowiek inaczej myśli. Nie jest to tylko hasło słownikowe, ale działająca machina, która wspomaga wszelkiego rodzaju akcje społeczne.\nWróćmy do pogody, która była piękna. Po około trzech godzinach szkolenia w bezpiecznych czterech ścianach sali, dostajemy po spinaczu do papieru. Jest kolejne zadanie, które ma na celu wymienienie spinacza na coś cenniejszego. Robert (trener) powiedział, że mamy zapamiętać jakie uczucia będą nam przy tym towarzyszyć. Do dzisiaj pamiętam ten strach i niepewność (przecież zaczęliśmy pracować na żywym materiale, czyli prawdziwych darczyńcach spotkanych na ulicy). W gruncie rzeczy zadanie okazało się przyjemne i pouczające. Przerażenie ustąpiło miejsca wszechogarniającej adrenalinie. Po czterdziestu minutach wróciliśmy ze zdobyczami większymi, bądź mniejszymi, ale własnymi. Po tym wszystkim czułam satysfakcję, że się odważyłam, bo przecież nikt by mnie siłą nie zmusił.\nŚwidnik – znajomy teren. Podążam na kolejny moduł szkolenia. Oczywiście cieszę się, że spotkam osoby z grupy (Martę, Dorotę, Elę, Renatę, Ulę, Ewelinę, Małgosię, Roberta, Kamila, Bartka i Maćka) i trenera, który wymaga, ale jest również świetnie przygotowany. Jednakże w mojej głowie krąży nieustannie „kazimierzowy spinacz” i już nie czuję się tak komfortowo. To była oczywiście przesada, bo teraz nie o spinaczu, ale o windzie będzie mowa.\nJak zawsze następuje miłe przywitanie, przypomnienie sobie czy na pewno wszyscy się znamy (bo przecież nawiązujemy między sobą również relacje), potem wykład poparty doświadczeniem i oczekiwana niespodzianka – „test windy”.\nPrzyjmujemy metody dramowe (dla mnie powinna to być bułka z masłem, bo przecież jestem instruktorem teatralnym). Sytuacja jest następująca: w windzie spotykamy najbogatszego Polaka Jana Kulczyka i mamy możliwość poproszenia go o pieniądze dla naszej organizacji. Nasz potencjalny darczyńca jest bogaty, i bezbronny (bo nie wie z kim jedzie windą), a my mamy w ciągu minuty nawiązać z nim relacje i poprosić o konkretną sumę, na konkretny cel (w ten sposób działa profesjonalny fundraiser). Każdy z uczestników ma swój sposób, ja wybieram taki „trochę na przypadek, trochę na litość”. Po ćwiczeniu wszyscy zgodnie twierdzą, że to za mało czasu. Otóż nie moi drodzy, czasu mieliśmy aż za dużo, bo wystarczy 7 sekund, wizytówka i dobre zdanie (tzw. mowa windowa). Trener udowadnia, że jest to możliwe i ma facet rację. Emocje były, nauka też.\nWólka Panieńska za Zamościem, jak na złość pogoda znowu cudowna. Ewentualne ćwiczenia w terenie bardzo wskazane. U mnie ogólny niepokój, ale też bodziec do działania. Adrenalina rośnie w miarę zbliżania się do celu podróży.\nUśmiechnięta twarz trenera informuje nie tylko o dobrym samopoczuciu, ale również o fundraisingowych zamiarach wobec naszej grupy.\nDzień ogólnie skłaniał ku lenistwu i nic nie robieniu, ale nie z Robertem Kawałko takie numery. Gruntowne przygotowanie teoretyczne i jedziemy moi drodzy z ofertą dla sponsorów. Podzieleni na zespoły trzyosobowe dzielnie obmyślamy niecne plany (z powodu ciśnienia i innych przypadłości Polaków myślało nam się ciężko, ale od czego mamy tak fantastycznego trenera, który skutecznie motywuje do pracy).\nPo jakimś czasie (nieważne ile nam to zajęło) oferty były gotowe. Hm… Zatem dzwoni fundraiser do asystenta prezesa i umawia się na spotkanie, potem przychodzą dwaj fundraiserzy i negocjują z prezesem. Mnie przypadła rola prezesa. Niestety byłam nieprzejednana. A może oferta nie była atrakcyjna?\nLublin, krótko po godzinie dziewiątej, w wyjątkowo upalną sobotę. Zdaję sobie sprawę, że to ostatni zjazd. Mam mieszane uczucia, bo szkoda, że się kończy szkolenie, ale z drugiej strony zacznie się działanie. Nie po to trener inwestował w nas wiedzę i pokłady wszelkiej możliwej wiary, tak iż by góry mogła przenosić, żeby teraz zatracić owe umiejętności. Przedostatni dzień jest wyjątkowo intensywny. Robert stara się, abyśmy uzyskali możliwie jak najwięcej wiedzy i umiejętności. Przestrzega i wskazuje, w którą stronę podążać. Zadaniem, które otrzymujemy jest przygotowanie kampanii fundrasingowej. Praca wre jak zupa w kotle. Co zrobić z tramwajami, balonami i piłeczkami. Jak przekonać komisję, że to właśnie nasz projekt jest najlepszy. Dzień kończy się na razie bez odpowiedzi…\nJak w dobrej sztuce Szekspira w akcie V wszystko się rozwiązuje, chociaż nie zawsze zwycięstwo jest oczywiste.\nU nas zwyciężyły balony i winda dla osób niepełnosprawnych. Mimo, że wszystkie zespoły walczyły dzielnie i z dużą dawką kreatywności. Później rozliczamy się z naszych osiągnięć. Osobiście uświadomiło mi to, że jeszcze wiele do zrobienia, ale przecież już wiem, jak mam to zrobić.\nI w końcu test sprawdzający. I można by rzec: „Wiele hałasu o nic”… ponieważ wiedza przekazywana przez Roberta była podana atrakcyjnie i do syta. Zatem nic mnie nie mogło zaskoczyć na teście. Szkolenie ukończyliśmy wszyscy. To były cztery weekendy, podczas których odkrywałam nie tylko czym jest fundrasing?, ale również przełamywałam fale własnego oporu i strachu.\nNie bójmy się prosić o dużo na ważny cel. Bądźmy hojni. Budujmy dobre relacje oparte na pozytywnych emocjach.\nJeśli chodzi o pogodę to wskazywała nam zawsze słoneczną przyszłość. Podkreślam to, ponieważ za każdym razem była wyjątkowa. Dziękuję za możliwość spotkania tak różnorodnych i fantastycznych ludzi (mam nadzieję, że te znajomości przetrwają, bo przecież uczono nas budowania długotrwałych relacji).\nSzczególnie jestem wdzięczna osobie, która odkrywała przede mną tajemnice fundraisingu – Robercie jesteś wyjątkową osobą i genialnym trenerem.\nNa koniec tak się zastanawiam nad tym „testem windy” kiedy to spotykam Pana Kulczyka, bo o ile ja go mam teraz poprosić. Przecież nie o jeden milion, skoro ostatnio jego hojność wzrosła do dwudziestu milionów?\nZadumki poetyckie… pamięci: Iwony Skassy, Sławomira Myka, Bożeny Czap.\nZadumać się nad życiem i nad śmiercią. Zatrzymać i spojrzeć w przeszłość i w przyszłość. Teraźniejszość zbyt szybko umyka. Jest wszechobecna i wszechznikająca. Nieuchwytna, ulotna, zbyt krótka. Czas – jak złodziej zabiera chwile i pcha nas wciąż do przodu, bezustannie. Ludzie na linii czasu są jak znikające punkty. Ledwo zaznaczą swoją obecność, a już ich nie ma. I pozostaje ten ciągły niedosyt.\nW grudniową środę w Miejsko-Powiatowej Bibliotece im. Anny Kamieńskiej w Świdniku został zorganizowany wieczór ku pamięci osób, które należały do grupy poetyskiej Wena, działającej przy Robotniczym Stowarzyszeniu Twórców Kultury w Świdniku.\nPomysłodawczynią i inicjatorką tego przedsięwzięcia była Teresa Sobestjańczuk poetka i malarka. Dokładnie wiem co ją skłoniło, aby zorganizować takie spotkanie. Tego roku w lecie odeszła niespodziewanie nasza koleżanka. Większość z nas nie wiedziała wówczas, że była bardzo chora. Nie zdawaliśmy sobie sprawy, że przyjdzie się nam spotkać na jej pogrzebie. W filmie Senność Magdaleny Piekorz padają takie słowa:\nChcę przeżyć moją śmierć.\nProszę Pana śmierci się nie przeżywa. Śmierć to wydarzenie.\nTo ci, co pozostają przeżywaja odejście danej osoby, która była im bardziej lub mniej bliska: gdyż jak się okazuje/ będziemy zbawieni pojedynczo jak napisał Zbigniew Herbert.\nNajważniejsze, aby nie przespać swojego życia i wśród ostatecznego podziału być w grupie, która parafrazując słowa poety śpiewa psalmy, a nie zgrzyta zębami.\nPodczas Zadumek poetyckich wspominaliśmy: Iwonę Skassę, Sławomira Myka i Bożenę Czap. Każdy mógł powiedzieć kilka słów od siebie jak zapamiętał daną osobę, kim dla niego była. Potem przy dźwiękam utworu Nothing else matters w interpretacji skrzypka David’a Garrett’a czytane były utwory tych, którzy odeszli. Iwona Skassa – księgowa, osoba ciągle zabiegana, w ciągłym pośpiechu, a jednak znajdująca czas, aby spotkać się z ludźmi, którzy podzielali jej pasję i zainteresowania: Oczekujący wzrok/ Ogarnia wolno człapiący czas/ Po łuku barw/ Uchwyconym w uścisku pożegnania/ Zanikające bieguny odcieni pożądania/ Przyciągają koniec iluzji/ Milczenie skryło poezję słów/ Przed upadkiem na bruk prozy życia/ Spadające godziny/ Miarwo wybijają niespełnienie…\nSławomir Myk – wieloletni nauczyciel w miejscowym liceum, wychował kilka pokoleń młodzieży, wciąż pracował nad kolejnymi książkami o literaturze, jemu zawdzięczamy nazwę Wena, swego czasu prowadził ową grupę poetycką, pisał wstępy do tomików i almanachów: (…) Zło/ Teraz jest na całym świecie/ u jednych bardziej u innych mniej/ ale jest wszędzie/ i nikt nie może być zupełnie dobry/ bo nie mógłby przetrwać jak należy/ walki ducha z ciałem/ jaką jest życie)…).\nBożena Czap – zawsze elegancka, uśmiechnięta, ciepła osoba, która odkryła swój talent poetycki dość późno można by rzec, ale najpierw wychowała największy skarb swojego życia, czyli dzieci, była osobą skrytą i raczej nieśmiałą, co miało swój urok: Wierszem dotykam piękna/ Delikatnie by nie spłoszyć/ Niosę dzbany napełnione/ Strofami ze studni życia/ Wiersze jak nektar podaję/ Wypij je wyobraźnią/ Będziesz wiedział jaka jestem.\nTo co po nich pozostało to przede wszystkim ich poezja i wspomnienia tych, którzy mogli z nimi obcować i współodczuwać. Horacy miał rację pisząc, że poeta nie dokońca umiera, pozostawia cząstkę siebie w swoich utworach.\nMiłosz napisał, że (…) trzeba umierać, śmierć jest ogromna i niezrozumiała (…) i (…) że nie wykluczam mego pójścia do Piekła./ Byłoby to zapewne Piekło artystów,/ To znaczy ludzi, którzy doskonałość dzieła stawiali wyżej niż swoje obowiązki (…).\nInną opcją jest Niebo dla artystów. Miejmy nadzieję, że Bóg doceni podobnych sobie kreatorów rzeczywiśtości, którzy swoją wrażliwością dzielili się z innymi.\nWieczór uświetniła również poezja klasyków: Herberta, Szymborskiej i Miłosza.\nPożegnanie poetyckie przygotowały Jadwiga Koperda Grześkowiak i Teresa Sobestjańczuk. Pani Jadwiga zaprezentowała kilka wierszy ze swojego tomiku, jak również specjalny utwór napisany na tę okazję.\nNatomiast Pani Teresa spięła klamrą poetycką, na którą złożyły się jej autorskie wiersze całe Zadumki.\nNajwiększe wzruszenie nastąpiło pod koniec kiedy Irena Glinka przeczytała wywiad przeprowadzony z Bożeną Czap kilka lat wcześniej. Czytając jej słowa przypomneliśmy sobie jak bardzo nam brakuje jej i innych, którzy już nie zasiądą z nami przy wspólnym stole poezji. Ich nić żywota została przecięta przez jedną: (…) z trzech córek konieczności (…), której nie szkoda nitek zbyt szybko przeciętych, ponieważ to tylko dla nas ma znaczenie.\nGrupy § Poezja § Wydarzenia\nOgólnopolskie Prezentacje Twórczości Świdnik 2011\nKażda sztuka ma swój surowiec, z którego jest zrobiona. Surowcem muzyki jest cisza – Anna Kamieńska. Słowami tymi zostały otworzone XVI Ogólnopolskie Prezentacje Twórczości Świdnik 2011. Tradycją już się stało, że podsumowanie konkursu odbywa się w Miejsko-Powiatowej Bibliotece Publicznej im. Anny Kamieńskiej w Świdniku. Dobrą energię patronki czuło się przez cały wieczór.\nOgólnopolskie Prezentacje Twórczości są organizowane przez Robotnicze Stowarzyszenie Twórców Kultury woj. lubelskiego. Konkurs odbywa się w kategoriach: literatura, malarstwo, inne formy plastyczne, fotografia społeczna oraz fotografia przyrodnicza. Jest to wydarzenie cykliczne skupiające twórców amatorów. Sprzyja ono integracji środowisk twórczych poprzez współpracę pomiędzy różnymi instytucjami w zakresie edukacji kulturalnej. Celem przeglądu jest wymiana doświadczeń, konsultacje artystyczne oraz integracja środowiska.\nUroczystego otwarcia Prezentacji dokonali Pan Kazimierz Kalinczuk Prezes RSTK woj. lubelskiego z siedzibą w Świdniku i Pani Jadwiga Ciołek Dyrektor Miejsko-Powiatowej Biblioteki. Padły słowa ciepłe i miłe z subtelna nutką nostalgii, że to już szesnasta edycja.\nNatomiast galę wręczenia nagród poprowadziły członkinie RSTK w Świdniku: Anteta Wysmulska-Pawlaczyk, Dorota Kowalczuk-Wałęga i Katarzyna Szajewska.\nCzęść formalną uroczystości, w której zostało przedstawione szanowne jury z każdej kategorii oraz wręczenie nagród uświetniły fanfary grane na pianinie przez utalentowanego młodzieńca Joachima Wałęgę. W tym roku jury stanęło przed nie lada wyzwaniem, ponieważ prac nadesłanych na konkurs było bardzo dużo. Jak również poziom był wysoki. Przed każdą dziedziną prezentowane były cytaty oddające sedno danej sztuki.\nPrawdziwy artysta nie posiada dumy. Widzi on, że sztuka nie ma granic, czuje, jak bardzo daleki jest od swego celu, i podczas gdy inni podziwiają go, on sam boleje nad tym, że nie dotarł jeszcze do tego punktu, który ukazuje mu się w oddali, jak swiatło słońca – Ludwig van Beethoven.\nJednak światło słońca dostrzegło jury i brnęło przez jego promienie, aby ogłosić werdykt.\nJako pierwsze odkryło swoje rymowane i białe karty jury literackie w składzie: przewodnicząca Maria Szczęsna-Jeleniewska oraz Dorota Kowalczuk-Wałęga i Katarzyna Szajewska.\nW tym roku zmieniły się zasady i nazwa tej dziedziny. W poprzednich latach był to konkurs tylko dla poetów. W tej edycji rozszerzyliśmy regulamin obejmujący prawie wszystkie gatunki literatury. Nie zawiedliśmy się, ponieważ prac było jeszcze więcej niż w latach poprzednich, a ich różnorodność urzekła nas bardzo.\nAndre Gide napisał, że: Piekło literatury wybrukowane jest szlachetnymi intecjami. I niewątpliwie miał rację. Jury również miało szlachetne intencje, ale niestety musiało dokonać wyboru. Przyznało trzy wyróżnienia i trzy miejsca punktowane. Wyróżnienie otrzymali: Jakub Stefański za wiersz Milczenie; Marcin Szostek za wiersz Zderzenie myśli i Elżbieta Zaremba za zestaw poetycki i opowiadanie p.t. Obłoczek.\nNatomiast trzecią nagrodę przynano za prozę poetycką p.t. Hotel autorstwa Anety Wysmulskiej-Pawlaczyk. Druga nagroda powędrowała do Teresy Teter za zestaw wierszy. Pierwszą nagrodą został uhonorowany Mieczysław Szabaga za utwór poetycki Rysunek. Przywilejem jury literackiego jest prezentacja utworów. Kwardrans literacki został przyjęty brawami.\nKolejną dziedziną była fotografia, która zdaniem Diana Arbus jest: sekretem o sekrecie. Im więcej mówi tym mniej wiesz.\nWięcej na ten temat wiedziało jury: przewodnicząca Iwona Burdzanowska oraz Jakub Orzechowski i Wojciech Pacewicz. Sekrety swojego spojrzenia na świat odkryły osoby wyróżnione: Krzysztof Porębski za zdjęcie W tęczy; Piotr Michalski za zestaw Obrazki 2 oraz Joanna Podgórska za Spacer. Laureatami zostali: trzecie miejsce Joanna Podgórska za zdjęcie Glinoludy; druga – Adrianna Lipa za cykl Człowiek w mieście. Pierwszą nagrodę otrzymał Piotr Michalski za zestaw kryjący się pod intrygującym tytułem Obrazki 1.\nNagrodzone zdjęcia można było obejrzeć w holu bublioteki. Zostały one specjalnie przewieszone z Galerii Po schodach, w któ®ej odbył się wernisaż nadesłąnych prac.\nMalarstwo i inne formy plastyczne było ostanią dziedziną. Leonardo da Vinci powiedział: Piękno rzeczy śmiertelynch mija, lecz nie piękno sztuki, a szczególnie tej utrwalonej na płótnie. Piękno obrazów nadesłanych na XVI Prezentacje dostrzegło jury: przewodniczący prof. Tadeusz Kliczka oraz Małgorzata Motyl i Mariusz Kiryła. Nagrody laureatom w tej dziedzinie wręczał Pan Paweł Soroka Przewodniczący Rady Krajowej RSTK. Poproszony o kilka słów nie wzbraniał się przed wyrażeniem swojego zadowolenia, że został zaproszony i zaproszenie przyjął. Oczywiście gratulował wszystkim twórcom. Publiczność w ramach sympatii i wdzięczności mocno biła brawo.\nJury wyróżnenia przyznało: Natalii Szajewskiej za pracę Krwawa pełnia, Dorocie Rydz za obraz Kury i Kamilowi Kurantowi za Łodzie.\nTrzecie nagroda trafiła do Małgorzaty Bochenko za Pejzaż z Kazimierza, drugie miejsce zajęła Elżbieta Helak za Zachód słońca i Gaj Oliwny, pierwsze miejsce zdobyli ex aequo: Tomasz Winiarski za Pejzaż zimowy i Józef Stachnik za Martwą naturę z kwiatami.\nWięcej kontrowersji przysporzyła druga kategoria w dziedzinie, a mianowicie Inne formy plastyczne, w której jury bardzo srogo oceniło prace, a może było tylko wymagające?\nZostało przyznane tylko jedno wyróżnienie dla Bartłomieja Lachowskiego za Ceramikę ozdobną. Trzecia nagroda powędrowała do Marcina Jakubowskiego za pracę Ptak.\nNie została przyznana druga i pierwsza nagroda. Szanujemy zdanie jury i mamy nadzieję, że w przyszłym roku nadesłane prace będą jeszcze lepsze. Wierzymy w ambicję i ciężką pracę artystów.\nGratulacjom i brawom nie było końca. Przysłowiowe pięć minut mieli również fotoreproterzy. Część artystyczną uświetniły nam młode talenty ze Państwowej Szkoły Muzycznej im. Rodziny Wiłkomirskich w Świdniku. Rolę przewodnika po świecie dżwięków pełniła Pani Marzena Wiącek. Dawid Crossby powiedział, że: Muzyka to najsubtelniejsza forma przekazu, można stwierdzić, że żadna dziedzina sztuki nie porusza ani nie wpływa na podświadomość tak, jak muzyka.\nW krótkim repertuarze zostały przedstawione utwory: A. Burgmuller Polowanie, E. Gradecki Ragtime Lody, R. Smoroński Stara winiarnia (walc) oraz melodia z filmu Piraci z Karaibów, które rozkołysały publiczność i przeniosły w przedziwny świat dźwięków. Potem były kwiaty, gratulacje i długie brawa.\nCzas nieuchronnie wskazywał, że pora już kończyć, bo jak mówi staropolskie przysłowie: To co dobre szybko się kończy. Pozostaje tylko cierpliwie czekać na XVII edycję Świdnickich Prezentacji. Już dzisiaj zapraszamy.\nNa bieżąco § Prezentacje § Wydarzenia\nKażde działanie ma swój początek. Wystarczy wyjść z cienia z inicjatywą w ręku. Michał Anioł powiedział: Zaczynajcie – czas dokończy, a także zweryfikuje. Współcześnie ludzie zastanawiają się dlaczego niektórzy robią coś co nie przynosi zysku w postaci pieniądza. Po co marnować czas? Ścigać się z samym sobą? Rozwijać zainteresowania? Wygodniej przecież zasiąść prze telewizorem i popatrzeć jak robią to inni, którym zapewne płacą, bo to w końcu telewizja. Wystawianie obrazu w galerii jest równoznaczne z wystawieniem siebie. Tej cząstki, która głęboko ukryta nabiera kształtu i barw niczym martwa natura malowana dziesiątki razy. Dążenie do doskonałości to przywilej wszystkich, ale może szczególnie artystów. Nieważne czy zostaniesz uznanym profesjonalistą, czy zdolnym amatorem – najważniejsze, że próbujesz. Tej próby podjęli się ludzie, którzy jesienią 1981 roku zawiązali grupę plastyczną Kolor. Z inicjatywą wyszedł ówczesny przewodniczący Zarządu Zakładowego ZSMP przy WSK Świdnik – Wojciech Wyszomirski.\nUwieńczeniem tego była pierwsza wystawa, na której swoje prace wystawili malarze amatorzy: Zygmunt Kosiorkiewicz, Piotr Lewandowski, Andrzej Lipiński, Jan Romankiewicz i Stanisława Wołek.\nW tamtym czasie człowiekiem, który zaoferował malarzom pomoc w zakresie konsultacji merytorycznych i warsztatowych był dyrektor Instytutu Wychowania Plastycznego UMCS Lublin – doc Sławomir Mieleszko.\nNa początku było… ich pięcioro, ale w miarę upływu czasu, a przede wszystkim podczas organizowania wystaw dołączali kolejni chętni. Licząc godziny, a nade wszystko lata do roku 1984 grupa zorganizowała sześć wernisaży. Podczas tej pierwszej fali w szeregi grupy zwerbowano następujących malarzy jak i rzeźbiarzy: Piotra Bronisza, Tadeusza Gryciuka, Martę Mirosław, Jerzego Płatek i Wandę Toboła.\nW tym samym roku powołano do życia Robotnicze Stowarzyszenie Twórców Kultury, którego trzonem stała się grupa plastyczna Kolor. Pieczę nad całością sprawował w tym czasie Piotr Lewandowski, który ponadto nadawał tor i kierunek działania Stowarzyszeniu.\nKolejna fala naboru miała miejsce po roku 1985 w osobach: Andrzeja Fabera, Bogusława Lewickiego, Antoniego S. Muszyńskiego, Andrzeja Naumiuka, Mieczysława Przychodzkiego oraz Danuty Wiśnickiej.\nPo kilku latach owocnej działalności Koloru Sławomir Mieleszko będący przewodniczącym jury tak wypowiedział się o jednej z wystaw: Wystawa – prezentuje typ malarstwa realistycznego. Poziom prac wyrównany co stanowi plus dla autorów. To zmotywowało członków grupy jeszcze bardziej i w ówczesnym czasie ich obrazy znalazły miejsce na ścianach Klubu Iskra i Kina LOT. Następnie w naszym mieście zaczęły się odbywać Regionalne Przeglądy Twórczości Robotników, które po 1990 roku przerodziły się w Przeglądy Ogólnopolskie. Ważnym wydarzeniem w historii grupy było otwarcie w 1993 roku Galerii RSTK w lokalu zaadoptowanym z zakładu fotograficznego przy ulicy Wyszyńskiego 14.\nPomysłodawcą i pierwszym gospodarzem galerii był znany świdnicki malarz – Jan Romankiewicz. Uroczystego przecięcia symbolicznej wstęgi dokonał ówczesny burmistrz Świdnika – Stanisław Skrok. W galerii zorganizowano dziesiątki wystaw indywidualnych i zbiorowych. Miejsce to również wyróżniała stała ekspozycja obrazów Koloru.\nIndywialnie swoje prace przedstawiali: Piotr Lewandowski, Andrzej Lipiński, Sławomir Mieleszko, Antoni S. Muszyński, Jan Romankiewicz, Stanisław „Stanka” Świerz, Wanda Toboła i Stanisław Wołek.\nNa jej temat rozpisywali się nie tylko redaktorzy rodzimego Głosu Świdnika, ale również na teksty popełniali dziennikarze gazet wojewódzkich: Kuriera Lubelskiego czy Dzienika Wschodniego.\nNiestety w miarę dobrze prosperująca galeria przestała istnieć w 1997 roku. Było to wynikiem zmian lokalowych PSS Społem.\nKoniec lat dziewiędziesiątych to nowi ludzie i nowe inicjatywy.\nLata dziewiędziesiąte wnosiły raz za razem kolejne transformacje. Jedną z nich były zorganizowane w 1996 roku I Ogólnopolskie Prezentacje Twórczości w Świdniku zainicjowane przez prezesa RSTK – Kazimierza Kalinczuka. Artyści amatorzy mieli możliwość sprawdzenia się w nastepujących dziedzinach – poezji, fotografii i malarstwa. W tej ostatniej prym wiedli członkowie Koloru.\nKolejny sukces, który został zanotowany na kartach kroniki to napływ nowych osób, a były nimi: Matylda Borowik, Halina Ciesielka, Ryszard Chodkiewicz, Jadwiga Koperda Grześkowiak, Grzegorz Lipiński, Jadwiga Marcinek, Zbigniew Nowak, Genowefa Piłat, Teresa Sobestjańczuk, Waldemar Suchodolski, Genowefa Świdnik, Anna Tkaczyk i Anna Witek.\nOgólnopolskie Prezentacje Twórczości w Świdniku przeistoczyły się w imprezę cykliczną skupiając wokół tego wydarzenia artystów z całego kraju. W roku 2010 odbyła się jubileusza XV edycja. Grupa Kolor została zauważona na firmamencie artystycznym naszego miasta i doceniona przez władze Świdnika. Malarzy uhonorwano odznaczeniami państwowymi; Wandę Tobołę – Złotym Krzyżem Zasługi, Teresę Sobestjańczuk – Srebrnym Krzyżem Zasługi, natomiast Brązowymi Krzyżami Zasługi – Jana Romankiewicza, Antoniego S. Muszyńskiego oraz Stanisławę Wołek. Ponadto Artystyczne Nagrody Burmistrza otrzymali: Antoni S. Muszyński i Genowefa Świdnik.\nNie możemy zapomnieć o krótkiej historii dotyczącej osób, które zapisały się szczególnie pełniąc funkcję kierownika grupy Kolor, a byli nimi: Piotr Lewandowski, Jan Romankiewicz, Andrzej Faber, Wanda Toboła, Matylda Borowik i przez ostatnią dekadę Antoni S. Muszyński.\nKażdy kolejny jubileusz jest cenniejszy i bogatszy w doświadczenia i wspomnienia. Im więcej lat obchodzimy tym bogatszym dorobkiem możemy się pochwalić. Tym więcej jesteśmy w stanie zaoferować odbiorcy, czyli widzowi. To dla niego powstają obrazy o przeróżnej i bogatej tematyce. Świdniczanom bliskie są przede wszystki pejzaże ich miasta i powiatu. Doświadczenie daje możliwość pracy nad warsztatem i różnymi technikami. Plenery, na które każdego roku wyjeżdżają członkowie grupy obfitują w wernisaże, a nawet są organizowane aukcje. Na szczególne wyróżnienie zasługują ci wszyscy, którzy dzielą się swoim talentem, a tym samym swoimi pracami z Wielką Orkiestrą Świątecznej Pomocy. Należy dodać, że każdego lata malarze Koloru wystawiają swoje obrazy w centrum Świdnika na Placu Konstytucji 3-go Maja. Wzbudza to duże zainteresowanie przechodniów i ubarwia ulicę naszego miasta. Czas zmienia oblicze Koloru, a mija właśnie trzydzieści lat, są osoby, które wiernie od dawna działają, niektórzy odchodzą i szukają w świecie innego miejsca, a jeszcze inni wciąż napływają jak nowa fala, która dodaje siły i nowych barw grupie. Każdy z nich zaczynał od malowania dla własnej przyjemności, aby potem podzielić się nią z innymi. Oferując swój talent, jak również swoją perspektywę spojrzenia, uzupełniając to wszystko cząstką siebie samych. Czasami możemy w duchu powiedzieć parafrazując znane przysłowie: Cudze chwalicie – świdnickiego nie znacie.\nZapraszamy na jubileusz Grupy Plastycznej Kolor, który odbędzie się w piątek, 10 czerwca o godz 18. w Miejsko-Powiatowej Bibliotece Publicznej w Świdniku.\n† Aneta Wysmulska-Pawlaczyk\t§\nRegulamin Prezentacji 2011\nPoniżej publikujemy regulamin XVI Ogólnopolskich Prezentacji Twórczości Świdnik 2011.\nRegulamin „XVI Ogólnopolskich Prezentacji Twórczości Świdnik 2011”\n1a). Współorganizatorzy: Starostwo Powiatowe w Świdniku, Urząd Miasta i Gminy Świdnik, Miejsko-Powiatowa Biblioteka Publiczna im. Anny Kamieńskiej w Świdniku, Spółdzielczy Dom Kultury w Świdniku, Miejski Ośrodek Kultury w Świdniku, Bractwo Przyjaciół Świdnika, WSK PZL Świdnik S.A w Świdniku, Agencja Turystyczna „ETNA” w Świdniku i indywidualni sponsorzy.\n2. Celem konkursu jest: zaprezentowanie i ocena dorobku twórczości w kategoriach: plastyka, literatura, fotografia. Ponadto konkurs stwarza możliwość wymiany doświadczeń uczestników oraz konsultacji artystycznych.\n3. Warunkiem uczestnictwa w konkursie jest nadesłanie czytelnie wypełnionej karty uczestnictwa oraz uiszczenie opłaty wpisowej w wysokości 15 zł (opłata jednorazowa, bez względu na to w ilu kategoriach startuje uczestnik) od każdego uczestnika.\nRobotnicze Stowarzyszenie Twórców Kultury woj. lubelskiego w Świdniku ul. Kardynała S. Wyszyńskiego 14 PKO BP S.A o/Świdnik NR RACHUNKU 19 1020 3176 0000 5602 0045 6541 potwierdzenie wpłaty (xero dowodu wpłaty) należy dołączyć do zgłoszenia.\nW przypadku braku w/w potwierdzenia prace nie będą brały udziału w konkursie. Termin nadsyłania prac upływa z dniem 20.09.2011. (decyduje data stempla pocztowego, po terminie prace nie będą przyjmowane).\nz dopiskiem na kopercie „XVI Prezentacje Świdnik 2011”.\n(kategorie: malarstwo oraz: inne formy plastyczne);\nPrace plastyczne do 3 sztuk o dowolnej tematyce wykonane dowolną techniką powinny być oprawione i oznaczone w sposób następujący: tytuł pracy, godło autora; do prac należy dołączyć zamkniętą kopertę opatrzoną tym samym godłem zawierającą prawidłowo wypełnioną kartę uczestnictwa oraz krótką notkę biograficzną autora. Uwaga! Kopie obrazów innych autorów nie będą przyjmowane!\nZestaw zawierający prace nie nagradzane i nigdzie nie publikowane o dowolnej tematyce (do wyboru):\nmaksymalnie 3 wiersze,\nproza poetycka (do 3 stron)\nPrace fotograficzne w ilości do 3 fotografii lub zestawy nie więcej niż 10 zdjęć w zestawie, o dowolnej tematyce. Minimalny format prac to 18X24 cm. Prace opatrzone w następujący sposób: tytuł pracy, godło autora; do prac należy dołączyć zamkniętą kopertę opatrzoną tym samym godłem zawierającą prawidłowo wypełnioną kartę uczestnictwa oraz krótką notkę biograficzną autora. Prosimy o dołączenie zdjęć na płycie CD – dłuższy bok 1024 pix, format JPG. Nagrodzonych prac fotograficznych nie zwracamy! Wydruki komputerowe i mniejsze formaty nie będą przyjmowane. Nie dostarczenie zdjęć w wersji elektronicznej (e-mail’em łącznie z kartą zgłoszeniową, lub pocztą na dołączonej płycie CD) spowoduje wykluczenie twórcy z konkursu.\nIII. Uwagi Końcowe 1. Koszt przejazdu ponosi uczestnik lub instytucja delegująca.\n2. Organizatorzy nie biorą odpowiedzialności za zaginięcie lub uszkodzenie prac podczas przesyłki.\n3. Organizatorzy zapewniają ocenę prac przez profesjonalne jury w każdej kategorii.\n4. Otwarcie wystawy plastycznej nastąpi w dniu 07.10.2011. o godzinie 1800 w Sali Miejsko-Powiatowej Biblioteki Publicznej im. Anny Kamieńskiej w Świdniku ul Niepodległości 13. Otwarcie wystawy fotograficznej nastąpi w dniu 06.10.2011. o godzinie 1800 w Galerii „Po Schodach” w Miejskim Ośrodku Kultury w Świdniku ul. Kard. Wyszyńskiego 14.\n5. Przewiduje się przyznanie w każdej kategorii następujących nagród (I, II, III) oraz wyróżnień.\n6. Wystawa pokonkursowa trwać będzie do 30.10.2011.\n7. Prezentacja nagrodzonych i wyróżnionych prac oraz ogłoszenie werdyktu jury i wręczenie nagród nastąpi w dniu 22.10.2011 o godzinie 1800 w Sali Miejsko Powiatowej Biblioteki Publicznej im. Anny Kamieńskiej w Świdniku ul. Niepodległości 13.\n8. Uroczystości uświetnią przedstawiciele Władz Lokalnych.\nOdbiór prac plastycznych i fotografii nastąpi po zakończeniu „XVI Ogólnopolskich Prezentacji Świdnik 2011”. Prace należy odbierać osobiście lub przez osoby upoważnione w terminie do 30 dni po zakończeniu wystawy. Nieodebrane prace przechodzą na własność RSTK w Świdniku.\n9. Dodatkowe informacje można uzyskać od:\nDyrektor M.P.B.P. im. Anny Kamieńskiej w Świdniku  081 751 28 04 , na stronie:\noraz u Prezesa RSTK w Świdniku  662 002 673\nRegulamin dostępny jest także w czytelni Miejsko-Powiatowej Biblioteki Publicznej w Świdniku\nOstateczna interpretacja regulaminu należy do Organizatora*\n*Zezwala się na powielanie Regulaminu PREZES ZW RSTK\n*PDF – Regulamin XVI Ogólnopolskich Prezentacji Twórczości Świdnik 2011\n2011 § Prezentacje\n30-lecie Grupy Kolor\nW piątek 18 lutego 2011 r. świętowaliśmy jubileusz 30-lecia działalności Grupy Kolor. Z tej okazji w Miejsko-Powiatowej Bibliotece Publicznej odbył się okolicznościowy wernisaż. Spotkanie otworzyła pani dyrektor Jadwiga Ciołek, która w ciepłych słowach przypomniała historię wspólnych działań artystycznych jej placówki z grupą oraz świdnickim RSTK. Uroczystą laudację wygłosił także prezes RSTK pan Kazimierz Kalinczuk. Na wernisaż przybyli również artyści niegdyś aktywnie działający w Grupie Kolor, a także – bardzo licznie – nasi przyjaciele. Wszystkim przybyłym serdecznie dziękujemy!\nNa bieżąco § Plastyczna § Ważne\nCzłonkowie RSTK w Świdniku włączyli się do akcji charytatywnej XIX Orkiestry Świątecznej Pomocy przekazując na aukcję dwa obrazy. Były to płótna Wandy Ciesielki – „Pałac w Podzamczu” i Mieczysława Przychockiego – „Pałac w Wierzchowiskach”. Obrazy zostały zlicytowane, a dochód zasilił konto akcji. Za rok też zagramy z Orkiestrą.\nNa bieżąco § Plastyczna § Wydarzenia\nNa bieżąco (11)\nAlterdiastar – Ogólnopolskie Warsztaty Fotograficzne\n© 2015 Zaloguj się\nBlog oparty o CMS WordPress (Wordpress PL i Hosting) - blog.txt - theme autorstwa Scotta Allana Wallicka. Spolszczenie: Adam Klimowski


Sól do kąpieli z dodatkiem lawendy to w 100% naturalny kosmetyk.\nSól działa na naszą skórę oczyszczająco i odkażająco, a zatem jest polecana dla osób z problemami skórnymi, oczyszcza organizm z toksyn, a dodatkowo działa rozluźniająco i kojąco, zatem jest idealna na bóle mięśni i stawów.\nLawenda ma właściwości relaksujące i kojące - bardzo dobrze działa przy bólach głowy i migrenach. Lawenda także uspokaja, więc dobrze przygotuje nasz organizm do snu.\nPo ciężkim dniu taka kąpiel to wybawienie!\nSól dodana do kąpieli ma właściwości rozluźniające i kojące, a zatem działa idealnie na bóle mięśni i stawów. Polecana szczególnie dla osób, które mają stojący tryb pracy, lub aktywnych fizycznie (np. po długich spacerach, czy biegach) do regularnej pielęgnacji stóp. Kąpiele solankowe poprawiają wygląd naszej skóry - która staje się bardziej jędrna, regenerują, a dodatkowo łagodzą stany zapalne, łuszczycę, czy trądzik, nie powodując nadmiernego wysuszenia, ani złuszczenia naskórka. Sól także przyjemnie rozgrzewa.\nLawenda, czyli drugi składnik naszej soli do kąpieli ma właściwości relaksujące. Kąpiel z dodatkiem lawendy polecana jest dla osób cierpiących na zaburzenia na tle nerwowym, ponieważ działa uspokajająco i łagodzi skutki stresu, sprawdza się również przy bólach głowy i migrenach. Dodatkowo lawenda działa kojąco na nasz organizm, a więc świetnie przygotuje nas do snu.\nSól do kąpieli zalecamy stosować maksymalnie 2-3 razy w tygodniu, wrzucając do wanny z wodą dużą jej garść.\nSkład: Sól Kłodawska różowa, lawenda\nKOSMETYK WYKONANY WŁASNORĘCZNIE W NASZEJ PRACOWNI!


Wykształcenie minimum zasadnicze zawodowe bez kierunku kształcenia. Mile widziana obsługa elektronarzędzi ( istnieje możliwość przyuczenia), mile widziane prawo jazdy kat B, gotowość do pracy w delegacji ( od poniedziałku do piątku), praca na terenie całego Kraju (pracodawca zapewnia zakwaterowanie, dojazd i jeden posiłek), jedna zmiana w godz. od 7-15, umowa - zlecenie z możliwością umowy o pracę. Wynagrodzenie od 2600 zł brutto do 5000 zł brutto. CV można składać na adres email danielstalmb@gmail.com


FORD FIESTA 1991 - 1996 (F3L, F5L) - akcesoria samochodowe - Motochemia\nZnajdziesz tutaj akcesoria samochodowe dedykowane dla FORD FIESTA z rocznika 1991 - 1996 (F3L, F5L)\nDywaniki samochodowe do FORD FIESTA 1991-1996-f3l-f5l\nFiltry kabinowe do FORD FIESTA 1991-1996-f3l-f5l\nFiltry oleju do FORD FIESTA 1991-1996-f3l-f5l\nFiltry paliwa do FORD FIESTA 1991-1996-f3l-f5l\nFiltry powietrza do FORD FIESTA 1991-1996-f3l-f5l\nOleje mineralne do FORD FIESTA 1991-1996-f3l-f5l\nOleje półsyntetyczne do FORD FIESTA 1991-1996-f3l-f5l\nOleje silnikowe do FORD FIESTA 1991-1996-f3l-f5l\nOleje syntetyczne do FORD FIESTA 1991-1996-f3l-f5l\nWycieraczki do FORD FIESTA 1991-1996-f3l-f5l\nżarówki do FORD FIESTA 1991-1996-f3l-f5l\nFORD FIESTA z rocznika 1991 - 1996 (F3L, F5L) to samochód, który posiada różne modele silnika. Przykładowo 1.3 - (1299 ccm) z rocznika 1991 - 1996 (F3L, F5L) może wymagać innego oleju silnikowego niż 1.8 D - (1753 ccm) z tego samego rocznika. Podobnie jest z olejem przekładniowym. Jeśli masz w swoim FORD FIESTA silnik 1.8 TD - (1753 ccm) to możesz potrzebować dedykowane żarówki samochodowe. Na szczęście mając silnik 1.3 - (1299 ccm) nie oznacza, że potrzebujesz inne dywaniki samochodowe czy wycieraczki, ponieważ zwykle są one takie same dla FORD FIESTA z rocznika 1991 - 1996 (F3L, F5L) lub wszystkich modeli FIESTA bez względu na rocznik. W przypadku każdego silnika 1.8 D - (1753 ccm) kluczowe są odpowiednie filtry oleju, powietrza oraz paliwa. Dlatego udostępniamy naszą wyszukiwarkę produktów dedykowanych dla FORD FIESTA z rocznika 1991 - 1996 (F3L, F5L). Pamiętaj, że kupując dedykowane produkty dla swojego FORD FIESTA z silnikiem 1.8 TD - (1753 ccm) z rocznika 1991 - 1996 (F3L, F5L) masz pewność, że Twoje auto będzie służyć dłużej i efektywniej.


3 główne przyczyny depresji i stanów lękowych\n1 Marca 2018 • 3,856 Oglądających\nOkoło 500 000 nastolatków zmaga się z depresją, a ponad trzy czwarte z nich to dziewczęta. Prawie dwa razy więcej dorosłych kobiet niż mężczyzn stosuje leki psychotropowe\nTrening uważności może być pomocny w łagodzeniu skutków nadmiernej stymulacji i wpływu mediów społecznościowych. Inne czynniki, na które należy zwrócić uwagę w przypadku depresji to dieta i ekspozycja na słońce\nOstatnie badania sugerują, że zwiększenie spożycia świeżych owoców i warzyw może poprawić samopoczucie w ciągu zaledwie dwóch tygodni\nZ najnowszych badań wynika, że liczba nastolatków cierpiących na depresję wzrosła od 2011 roku, a kilkunastoletnie dziewczęta są bardziej podatne na depresję niż chłopcy w tym wieku. Badacze sugerują, że media społecznościowe mogą być jedną z przyczyn problemu.\nAnaliza danych federalnych z lat 2005-2014 wykazała, że około 500 000 nastolatków zmaga się z depresją, a ponad trzy czwarte z nich to dziewczęta.\nWydaje się, że ta przewaga płci pięknej utrzymuje się także w starszym wieku, ponieważ niemal dwukrotnie więcej dorosłych kobiet niż mężczyzn stosuje leki psychotropowe (odpowiednio 21% i 12%).\nZaburzenia psychiczne są również drugą najczęstszą przyczyną niepełnosprawności u obu płci, a częstość ich występowania znacznie wzrosła od 1980 roku. Co można zrobić, aby zmienić ten niepokojący trend?\nJak sugeruje Steiner-Adair, trening uważności może być pomocny w łagodzeniu skutków nadmiernej stymulacji i wpływu mediów społecznościowych. Inne czynniki, które należy brać pod uwagę to dieta i ekspozycja na słońce.\nBadania pokazują, że dieta może mieć silny wpływ na nasze zdrowie psychiczne. Zaburzenia żołądkowo-jelitowe wiążą się z szeregiem problemów psychologicznych, w tym z depresją, stanami lękowymi, nadpobudliwością i schizofrenią.\nCzęściowo można to wyjaśnić tym, że na pewien sposób i w bardzo realnym sensie, mamy nie jeden, ale dwa mózgi – jeden znajdujący się w głowie, a drugi w jelitach – połączone poprzez nerw błędny, który biegnie od pnia mózgu do jamy brzusznej.\nJest to już dobrze udokumentowany fakt naukowy, że nerw błędny jest głównym szlakiem, który bakterie jelitowe wykorzystują do przekazywania informacji do mózgu. Wyjaśnia to, dlaczego zdrowie psychiczne może być tak misternie powiązane ze stanem flory bakteryjnej jelit.\nWykazano na przykład, że fermentowane produkty spożywcze ograniczają społeczne zaburzenia lękowe u młodych osób dorosłych, a badania na zwierzętach wykazały, że powtarzające się natrętne zachowania zostały znacznie zredukowane przez wprowadzenie szczepu bakterii Bacteroides fragilis.\nBakterie wytwarzają substancje chemiczne poprawiające nastrój\nBakterie jelitowe rzeczywiście wytwarzają neuroprzekaźniki poprawiające nastrój. W rzeczywistości największe stężenie serotoniny znajduje się w jelitach, a nie w mózgu. Jednak prawdopodobnie działają one tylko miejscowo, ponieważ neuroprzekaźniki wytwarzane przez jelita nie przechodzą przez barierę krew-mózg.\nCo więcej, mikroorganizmy jelitowe mogą także zmieniać sposób, w jaki centralny układ nerwowy wykorzystuje te neurochemikalia. W pewnym eksperymencie mającym na celu zbadanie wpływu drobnoustrojów na depresję, naukowcy przeprowadzili przeszczepy kału, przenosząc próbki kału od ludzi do jelit szczurów.\nSzczury, które otrzymały stolec od pacjentów ze zdiagnozowaną depresją szybko zaczęły wykazywać oznaki depresji i lęku. Według jednego z badaczy: "Ich zachowanie zmieniło się radykalnie". U szczurów, które otrzymały stolec od osób bez depresji, nie zaobserwowano takich zmian zachowania.\nNa podstawie tych odkryć (które nigdy nie zostały opublikowane) naukowcy ostrzegają, że osoby, które decydują się na przeszczep kału z powodów zdrowotnych, powinny mieć możliwość upewnienia się, że dawca kału nigdy nie cierpiał na chorobę psychiczną, a także na choroby zakaźne.\nWyleczenie jelit może łagodzić problemy psychiczne\nNaukowcy coraz częściej zaczynają postrzegać stan zapalny jelit jako źródło depresji, a jednym z najszybszych i najłatwiejszych sposobów rozwiązania tego problemu jest wprowadzenie odpowiednich zmian w diecie. Zasadniczo, aby zapewnić zdrowie flory jelitowej poprzez dietę, należy:\n• Jeść naturalne produkty spożywcze i unikać przetworzonej żywności. Według jednego z badań dieta zawierająca produkty przetworzone może zwiększać ryzyko depresji nawet o 60%, podczas gdy dieta składająca się z produktów naturalnych działa ochronnie. Najczęstszymi winowajcami są:\n◦ Genetycznie modyfikowane składniki, ponieważ wykazano, że znacząco zmieniają one skład flory jelitowej, promując rozwój patogenów i dziesiątkując korzystne mikroorganizmy.\n◦ Nieekologiczna, produkowana przemysłowo żywność zawierająca glifosat, który – jak wykazano – powoduje niedobory żywieniowe, zwłaszcza niedobry minerałów, które są ważne dla prawidłowego funkcjonowanie mózgu i kontroli nastroju.\nGlifosat może również niszczyć szczelne połączenia komórkowe i wpływać na przepuszczalność bariery krew-mózg, przez co pozwala na dostęp do mózgu pewnych substancji, na kontakt z którymi mózg człowieka nigdy nie był zaprojektowany.\n◦ Sztuczne dodatki do żywności, szczególnie sztuczny słodzik aspartam, mogą bardzo negatywnie wpływać na funkcjonowaniu mózgu. Zarówno depresja, jak i ataki paniki są znanymi potencjalnymi skutkami ubocznymi spożywania aspartamu. Inne dodatki, takie jak sztuczne barwniki, również wpływają na nastrój.\n• Jeść codziennie tradycyjnie fermentowane i kiszone produkty, im większa ich różnorodność, tym lepiej.\n• Jeść dużo błonnika, który można znaleźć w większości owoców i warzyw, takich jak zielone warzywa liściaste, nasiona lnu, konopi i chia, jagody, brokuły, kalafior i brukselka, warzywa korzeniowe, groch i fasola, a także produkty prebiotyczne (żywność, która stanowi pożywnienie dla probiotyków czyli zdrowych bakterii), takie jak czosnek, por, cebula, liście mniszka lekarskiego i szparagi.\nPrebiotyki są niestrawnymi składnikami produktów spożywczych, które jako takie nie dostarczają naszemu organizmowi składników odżywczych. Ich zadaniem jest odżywianie korzystnych dla zdrowia bakterii w przewodzie pokarmowym.\n• Zwiększyć spożycie zdrowych tłuszczów zawartych na przykład w awokado, oleju MCT, kokosach, oleju kokosowym, maśle i żółtkach jaj.\n• Zadbać o prawidłowy stosunek kwasów tłuszczowych omega-3 do omega-6 poprzez zwiększenie w diecie ilości omega-3 pochodzenia zwierzęcego z ryb (takich jak dziki łosoś alaskański, sardynki i anchois) i/lub oleju z kryla, a także zredukować ilość omega-6 poprzez unikanie przetworzonej żywności i olejów roślinnych.\nIdealny stosunek wynosi około 1: 1. Chociaż kwasy tłuszczowe omega-3 są najbardziej znane z korzystnego wpływu na zdrowie serca, to odgrywają one również istotną rolę w zdrowiu mózgu i zdrowiu psychicznym.\nUnikaj także następujących produktów, które mogą uszkadzać florę bakteryjną jelit:\nChemiczne środki stosowane w rolnictwie\nZwiększenie konsumpcji warzyw może szybko poprawić samopoczucie psychiczne\nNiedawno naukowcy z Nowej Zelandii odkryli, że zwiększenie spożycia świeżych owoców i warzyw może poprawić samopoczucie w ciągu zaledwie dwóch tygodni. Według Medical News Today:\n"Młode osoby dorosłe, które spożywały dodatkowe porcje owoców i warzyw każdego dnia przez okres 14 dni doświadczyły poprawy motywacji i witalności."\nAmerykańskie wytyczne żywieniowe sugerują, aby spożywać dwie szklanki owoców i dwie do trzech szklanek warzyw dziennie, ale wiele osób nie je nawet ułamka tej ilości. W jednym z badań jedna grupa badanych otrzymywała dwie dodatkowe porcje świeżych owoców i warzyw dziennie, w tym marchew, kiwi, jabłka i pomarańcze przez okres dwóch tygodni, podczas gdy grupa kontrolna kontynuowała swoją normalną dietę.\nOsoby, które jadły najwięcej owoców i warzyw, średnio 3,7 porcji dziennie, doświadczyły najbardziej znaczącej poprawy samopoczucia psychicznego, zwłaszcza poprawy "witalności, motywacji i chęci do życia."\nJak twierdzą autorzy: "Wyniki te stanowią wstępne dowody na istnienie związku przyczynowego między spożywaniem owoców i warzyw a dobrym samopoczuciem, co sugeruje, że uzasadnione są dalsze szeroko zakrojone badania w tym zakresie."\nŚwiatło słoneczne i witamina D także wpływają na zdrowie psychiczne\nOprócz diety, na zdrowie psychiczne duży wpływ ma także światło słoneczne – bardziej niż jakiekolwiek inne zjawisko pogodowe. Taka była konkluzja ostatnich badań, w których analizowano związek między pogodą a depresją w grupie studentów.\nSzacuje się, że każdego roku zimą aż 20% społeczeństwa cierpi na sezonowe zaburzenie afektywne (SAD) i doświadcza w związku z tym pogorszenia nastroju i zmęczenia, a w niektórych przypadkach nawet objawów bardziej poważnej depresji, ponieważ światło słoneczne jest zimą rzadko dostępne.\nTo, co odróżnia sezonowe zaburzenie afektywne od zwykłej depresji to fakt, że w miesiącach wiosennych i letnich następuje pełne ustąpienie objawów. Na przykład badania wykazują, że poziom witaminy D w organizmie poniżej 20 nanogramów na mililitr (ng/ml) może zwiększać ryzyko depresji aż o 85% w porównaniu z poziomem witaminy D wyższym niż 30 ng/ml.\nWiele badań potwierdziło też, że odpowiednio wysoki poziom witaminy D może łagodzić objawy depresji. Uważa się, że jednym z mechanizmów działania są tutaj właściwości przeciwzapalne witaminy D, co ponownie wskazuje, że stan zapalny jest jedną z przyczyn depresji.\nBadanie opublikowane w 2015 roku, które dotyczyło zdrowych kobiet w wieku od 18 do 25 lat mieszkających na północno-zachodnim wybrzeżu Pacyfiku jesienią, zimą i wiosną wykazało, że na podstawie samego niedoboru witaminy D (30 ng/ml lub mniej) można przewidywać wystąpienie objawów poważnej depresji klinicznej.\nZależność taka utrzymywała się nawet po wyeliminowaniu takich czynników jak pora roku, wskaźnik masy ciała, rasa, dieta, ćwiczenia i czas spędzony na świeżym powietrzu.\nJak światło słoneczne może wpływać na nastrój\nJednak sama witamina D nie jest wyjaśnieniem wszystkich korzyści dla zdrowia psychicznego związanych ze światłem słonecznym. Zgodnie z dokumentem opublikowanym w czasopiśmie Dermato Endocrinology, w różnych warstwach skóry znaleziono dużą liczbę cząsteczek absorbujących światło (chromoforów).\nCząsteczki te pochłaniają promienie ultrafioletowe i wchodzą w interakcje z nimi, wywołując wiele złożonych i synergicznie powiązanych ze sobą reakcji.\nJestem głęboko przekonany, że korzyści te nie wynikają jedynie z ekspozycji organizmu na promieniowanie UVB, dzięki któremu wytwarzana jest witamina D, ale ma na nie również wpływ światło czerwone oraz podczerwień bliska, średnia i daleka. Intensywność światła jest również ważnym czynnikiem, ponieważ jest ono znacznie jaśniejsze na zewnątrz niż w pomieszczeniu.\nIstnieją dodatkowe chromofory w łańcuchu przenoszenia elektronów do mitochondriów, które reagują na podczerwień bliską. Te złożone bodźce wywołane nasłonecznieniem wpływają nie tylko na zdrowie fizyczne i zapobieganie chorobom, ale także na nastrój i zdrowie psychiczne. Na przykład:\n• Organizm wykorzystuje spektrum światła podczerwieni bliskiej do wytwarzania energii mitochondrialnej i utrzymywania równowagi całego systemu.\nGdy zdamy sobie z tego sprawę, uzasadnione będzie stwierdzenie, że jeśli mamy niedostatek adenozyno-trifosforanu (ATP) – odgrywającego ważną rolę w energii komórkowej – z powodu niewystarczającej ekspozycji na światło słoneczne, to będziemy czuć się apatyczni i zmęczeni i doświadczać objawów depresji.\n• Światło słoneczne reguluje również nasz rytm okołodobowy, a terapia światłem okazuje się skuteczna zarówno w leczeniu sezonowego zaburzenia afektywnego jak i niesezonowej poważnej depresji. Kiedy jest ciemno, organizm zaczyna produkować melatoninę, dlatego czujemy się zmęczeni, gdy słońce zaczyna zachodzić. W środku zimy może to następować już o godzinie 16:00.\n• Światło ultrafioletowe (UV) stymuluje również komórki naskórka zwane keratynocytami do wytwarzania beta-endorfin, które mają działanie poprawiające nastrój.\n• W odpowiedzi na światło słoneczne uwalniana jest również serotonina, która pomaga poprawiać nastrój i podnosi poziom energii.\n• UVA wytwarza także tlenek azotu (NO) w skórze, co wpływa na organizm na wiele korzystnych sposobów. Pobudza to przepływ nawet 60% krwi do naczyń włosowatych skóry, gdzie krew absorbuje promienie UV i podczerwone, które pomagają tworzyć odpowiednią strukturę wody zawartej w organizmie.\nDodatkowo, promienie UVA pomagają zwalczać wszelkie infekcje krwi, podczas gdy promienie podczerwone ładują komórki energią. Tlenek azotu łagodzi też stany zapalne, co może mieć korzystny wpływ na zdrowie psychiczne, wziąwszy pod uwagę, że depresja jest silnie związana z lekkim lecz przewlekłym stanem zapalnym.\nCudowne grzyby – nowa broń w walce z depresją i stanami lękowymi?\nCo ciekawe – jak sugeruje coraz większa ilość badań – psylocybina, występująca naturalnie w tzw. magicznych grzybach, może być nową bronią w leczeniu ciężkiej depresji i stanów lękowych. Od 80 do 90% pacjentów cierpiących na chorobę nowotworową w dwóch oddzielnych badaniach doświadczyło natychmiastowej i długotrwałej ulgi od lęku przed śmiercią po przyjęciu tylko pojedynczej dawki. Znaczna część tego niezwykłego ustąpienia objawów wydaje się być związana z duchową intensywnością tego doświadczenia.\nOprócz samego poczucia duchowego połączenia, uczucie miłości i bycia "jednością" ze światem wydaje się wywoływać korzystne zmiany w mózgu – mechanizm, który przypisywany jest neuroplastyczności, czyli zdolności mózgu do zmieniania się pod wpływem doświadczeń.\nWiększość uczestników zaliczyła to doświadczenie do "najbardziej znaczących" doświadczeń w życiu, co z kolei dało im poczucie, że wszystko ma swój cel, w tym także ich zmagania z chorobą.\nMoim zdaniem, w obecnych czasach niezmiernie wiele osób odczuwa brak sensu życia i związku z czymś potężniejszym od nas, a odpowiedzi na taką pustkę duchową nie można znaleźć w pigułce lub zamaskować z jej pomocą.\nUlgę, której szukamy, może nam przynieść zaangażowanie się w poszukiwanie duchowe i wdrożenie strategii, które pomogą zwiększyć odporność emocjonalną. Strategiami tymi mogą być na przykład medytacja oraz praktyki duchowe zgodne z własnymi przekonaniami religijnymi i światopoglądem.\nPsylocybina jest obecnie klasyfikowana jako nielegalny narkotyk i nie może być stosowana do leczenia psychiatrycznego poza badaniami naukowymi, lecz być może zmieni się to w przyszłości. Do tego czasu zachęcam do poszukiwania strategii, które dodadzą głębszego sensu i celu Twojemu życiu.\nPamiętaj też, że depresja i inne problemy ze zdrowiem psychicznym są często związane z dysfunkcją jelit i przewlekłym stanem zapalnym, więc zadbanie o prawidłową dietę stanowi fundamentalny krok do długotrwałego leczenia i zdrowia psychicznego.\nRozsądna ekspozycja na promieniowanie słoneczne również odgrywa ważną rolę. Odpowiednia ilość snu i aktywność fizyczna to dwa kolejne czynniki, które warto uwzględnić w swojej drodze do pełni zdrowia fizycznego i psychicznego.


menu – OświęcimOnLine.pl – Twój Portal Informacyjny\nBez kategorii, Informacje, Sport\nOŚWIĘCIM. Restauracja Burger King już otwarta\nWe wtorek 28 grudnia 2021 r. została otwarta pierwsza restauracja sieci BURGER KING® w Oświęcimiu. „Grilujemy na ogniu od 1954 …\nAdministrator 30 grudnia 2021, 11:01 30 grudnia 2021 8 7397\nJANKOWICE. Karczma Wiejska na skraju Puszczy Pszczyńskiej. WARTO POZNAĆ\nKarczma Wiejska położona jest w malowniczym zakątku wsi Jankowice na skraju Puszczy Pszczyńskiej. Planując rodzinny lub koleżeński wyjazd, warto uwzględnić …\nAdministrator 14 maja 2021, 14:00 14 maja 2021 Możliwość komentowania JANKOWICE. Karczma Wiejska na skraju Puszczy Pszczyńskiej. WARTO POZNAĆ została wyłączona 1469\nOŚWIĘCIM. Sierpniowy Food Fest 2018\nW ten weekend na oświęcimski Rynek Główny zawita kolejny raz Food Fest. W menu znajdziemy klasyczny street food jak frytki belgijskie, …\nAdministrator 25 sierpnia 2018, 10:40 25 sierpnia 2018 6 2253