Indie 2010 | Travelbit\nJesteś w: Travelbit » Relacje z podróży » Azja » Indie 2010\nIndie – Złoty trójkąt, Holi i tradycyjne wesele 2010\nAnna Stopińska-Lewucha i Cezary Lewucha\nTrasa: Birmingham (UK)- Delhi- Agra- Jaipur – Nemo- Kalkuta- UK\nUczestnicy: 5 osób- 3 z Polski (Cezary, Ania i Ola), 1 z Grecji (Eirini) i 1 z Hiszpani (Fausto)\nWaluta: Rupia indyjska, 1 zł-15 INR\nFunt brytyjski, 1zł- 0,2 GBR\nPrzewodnik: Rajasthan, Delhi & Agra, Lonely Planet, 2005\nSzczepienia: przeciwko tężcowi, polio, błonnicy i wzw A szczepiliśmy się kilka miesięcy wcześniej przed wyjazdem do Nepalu.\nPrzeloty: Bilety Birmingham-Delhi, Kalkuta-Birmingham 400 funtów za osobę (Opodo).\nJaipur-Kalkuta około 40 funtów\nPrzydatne umiejętności: targowanie się, pozowanie do zdjęć, szybkie przyzwyczajanie się do problemów żołądkowych, wyszukiwanie punktów gastronomicznych w pobliżu toalet, radzenie sobie z tym, że ktoś się nam długo przypatruje, grzeczne odmawianie potencjalnym przewodnikom, handlarzom, taksówkarzom, rikszarzom i hotelarzom, patrzenie na okalającą rzeczywistość z odpowiednią dozą humoru.\n24.02.2010 Historia pewnego maila\nNiedługo po naszym powrocie z Nepalu , żyjąc ciągle w tamtej rzeczywistości przeczytaliśmy maila od Sukanty. Suki jest z Indii i robił doktorat w Birmingham, poznaliśmy go w Grace Houses. Teraz mieszka i pracuje w Amsterdamie. Za jego zgodą, w myśl tradycji, rodzice znaleźli mu kandydatkę na żonę. On ją zaakceptował i szybko się zakochał. Niedługo po zaręczynach wzięli ślub cywilny, żeby Amrita mogła dostac wizę do Holandii.\nW mailu napisał nam, że w marcu planowane jest tradycyjne wesele, że jest bardzo szczęśliwy i chciałby żebyśmy też mogli w tych uroczystościach uczestniczyć. Odpisując, że niewiele nam czasami trzeba żeby się na taki pomysł “napalić” nie przypuszczaliśmy jeszcze, że to możliwe.\nNa początku stycznia kupiliśmy bilety i w grupie 5 osób będących w 3 różnych krajach rozpoczęliśmy przygotowania do wyjazdu. Nikt z nas nie mógł wziać długiego urlopu, więc stanęło na 2 tygodniach. Suki zasugerował, żebyśmy przed weselem pojechali do Delhi i Rajastanu i tak też postanowiliśmy zrobić.\nNajtrudniejszą sprawą do załatwienia były wizy. Okazało sie, że słynna biurokracja indyjska sięga też konsulatu w Birmingham. Wydelegowana Ola po kilku godzinach stania w kolejce wróciła do domu z niczym, bo nie mieliśmy wyciągów bankowych (muszą je przedstawić ludzie spoza UK) i dalismy adres “znajomej osoby” taki sam jak nasz. Z wyciągami i nowym “znajomym” udało jej się zostawić wnioski i paszporty. Na szczęście po ponad tygodniu paszporty przyszły z wizami.Wizy z jakimiś opłatami i opłatą za kuriera wyniosły ok 45 funtów na osobę.\nIndie zawsze były na górze mojej “bucket list”. Jedno z moich marzeń zaczęło się spełniać wczoraj wieczorem, kiedy z Cezarym, Olą i Eirini wsiedliśmy do samolotu Emirates lecącego z B’ham do Dubaju.\nMiędzylądowanie w Emiratach było dla nas atrakcją samą w sobie. Większość z 8 godz spędziliśmy łażąc po lotnisku i śpiąc. Cezary i Eirini po nieprzespanej nocy, wskutek swobodnego korzystania z darmowego wina w samolocie byli dosyć zmęczeni.Rozmieniliśmy 10 funtów za co dostaliśmy 54 dirhamów. W jednym z lotniskowych fast foodów 34 zapłaciliśmy za kawę i kubek jogurtu z granolą i truskawkami. Popchnęliśmy to bułkami z szynką, czerpiąc dziwną, głupią radość z przywiezienia i skonsumowania akurat tam wieprzowiny. Nastepnie zakimaliśmy wszyscy nad stolikiem.\nOcknęliśmy się po jakiejś godzinie i zrobiliśmy wycieczkę po lotnisku, duże, bardzo nowoczesne, czyste z palmami i “skwerkami” zrobiło na nas wrażenie. Lądują tu samoloty z Europy, Azji, Ameryki Płn i Afryki. W porównaiu z tym w Bahrajnie jest jednak bardziej “zachodnie”. Ludzie z Azji i szejkowie w białych sztach gubią się w tłumie Europejczyków. Cezary wypatrzył bufet w którym posiadacze biletów Emiratów mogli skorzystać z darmowego posiłku. Mimo, ze zjedliśmy naprawdę smaczny obiad w samolocie nie oparliśmy się pokusie dopchania się za darmo .\n25.02.2010 Weclome to India, Sir!\nDo Delhi dolecieliśmy o 20-tej. Czekanie na bagaże, a wcześniej wypełnianie podobnego papierku do wniosku o wizę i wymiana pieniędzy trwało ok. godziny. Na szczeście pośród kilkunastu osób z tabliczkami był człowiek dzierżący wielki napis z naszym (moim i Cezarego) nazwiskiem. Przywitał się, po czym wziął wózek z bagażami od Cezarego ignorując Olę z drugim wózkiem (witamy w Indiach, sir Cezary górą) i pojechaliśmy do zabukowanego kilka dni wcześniej przez internet hotelu. Przejazd zajął nam ponad pół godz. i z pewnym sentymentem obserwowałam podobny do nepalskiego styl jazdy. Mają tutaj bardzo dużo motorikszy, takich zielono-żółtych trójkołowek, z przodu z miejscem dla kierowcy a z tyłu dla 3 pasażerów.\nW hotelu okazało się, że najtańsze pokoje dostępne tej nocy są za 480 INR. Tyle samo kosztowała taksówka, dorzuciliśmy 100 INR napiwku, o który kierowca poprosił ( po czym wyciagnął z bagażnika i zaniósł do hotelu 1 plecak-Cezarego).\nHotel Namaskar, w bliskiej odległości stacji New Delhi w backpakerskiej dzielnicy Paharganj, pierwszy z listy Lonely Planet cudem nie jest, ale ma łazienkę i to nam wystarczy. Polecany przez wszystkich Downtown nie ma mailowego kontaktu (nie znalazłam) i ze względu na późny przyjazd nie chcieliśmy ryzykować łazenia po nocy i szukania go.\nWrzucilismy nasze rzeczy i poszliśmy spotkać się z Fausto, naszym piątym uczestnikiem wycieczki, który mimo, że miał też spać w tym samym hotelu został ulokowany w sąsiednim. On przyleciał wczoraj, więc zaznajomiony juz trochę oprowadził nas po okolicy.\n26.02.2010 Spacer po wielkim miescie\nDwie zabawne sytuacje z wczoraj:\n1. Eirini bardzo się boi malarii i komarów, które ją przenoszą. Nie usłyszała jak komuś strzeliła guma w samochodzi jak jechaliśmy z lotniska, ale usłyszała jak jęknęliśmy przerażeni odwracając się. Eirini mało nie dostała zawału, bo myślała, że w taksówce jest…komar.\n2.Rozchodząc się do pokoi zażartowałam, ze kto się spóźni rano na spotkanie stawia wszystkim śniadanie. Ola, która boi sie z kolei problemów żołądkowych (w czym akurat nie jest odosobniona) zrozumiała, że bedziemy jeść węgiel na śniadanie.\nDzisiaj udało się nam spotkać m/w o czasie. Fausto był godzinę wcześniej, my punktulanie a Olę i Eirini obudziłam, więc niewiele się spóźniły. My jedyni mieliśmy właściwie ustawiony czas, bo poszłam w nocy spytać sie na recepcji.\nNa sniadanie poszliśmy do przybytku koło dworca New Delhi, ja z Olą zaryzykowałyśmy chleb, pozostali tylko herbatę lub kawę.Potem poszliśmy na dworzec, gdzie rozegrała się scenka pt” naciągnijmy ich, bo na pewno dopiero wczoraj przyjechali”. Facet, który kierował niby rzeką ludzi podążającą chyba na perony (pewności nie mam dokąd oni szli) podszedł do nas i kiedy usłyszał, ze szukamy kasy dla turystów zagranicznych powiedział nam, że właśnie jest w remoncie. Poradził wzięcie jednej z taksówek, ze specjalnego postoju, bo gdzie indziej z nas zedrą. Wytłumaczył dokąd mamy pojechać aby kupić bilety do Agry. Niby wszystko w porządku, remonty się zdarzają, ale na szczęście mieliśmy przewodnik LP i czytałam też o podobnych przypadkach w internecie. Cała historia jest zmyślona po to, żeby ludzi naciągnąć na wyjazd w inne miejsce, które jest biurem podrózy i gdzie te same bilety kosztują dużo więcej. Dzięki wielkie tym, którzy wspomnieli o swoich przygodach z “życzliwymi” rzekomymi pracownikami kolei w tym konkretnym miejscu. To prawda, biuro nie spłonęło, nie jest w remoncie i nie zamknęli go, ale miejscowe cwaniaczki zrobili wszystko żebyśmy do niego nie dotarli. Napierw “życzliwy” i taksówkarze się rozsierdzili jak zobaczyli, ze idziemy w stronę biura, które mieści się po lewej stronie dworca (jeśli się stoi do niego przedem), a potem przypadkowi ludzie starali się nam wmówić, ze na piętrze jest tylko poczekalnia, mimo napisu wiszącego nad ich głowami. Masakra.\nW końcu dotarliśmy i po przedstawieniu paszportów i wyłożeniu 75 IRS na osobę bilet, gdzie były nasze dane typu wiek i płeć został nam uroczyście wręczony.\nPotem na piechotę, bo wg. mapy nie miało być tak daleko, poszliśmy do Red Fort, jednego z najważniejszych zabytków miasta. Oczywiście okazało się dużo dalej niż przypuszczaliśmy. Sam spacer chociaż przydługi był już atrakcją (przedłużyłam go o jakieś 4 km. pytając się o Lahore Gate, przez którą się wchodzi do fortu i przez to doszliśmy o dzielnicy o takiej samej nazwie). Życie toczy się tutaj na ulicy, każdy coś kupuje, sprzedaje, zachwala, przeszliśmy m.in. przez bazarek z częściami samochodowymi, przyprawami, ubraniami, grami i zabawkami dla dzieci i fajerwerkami.\nWejście na teren fortu to 250 IRS dla obcokrajowców i 10 IRS dla miejscowych. Niby olbrzymia różnica, ale tak naprawdę oni doskonale wiedzą, ze nas na to stać, a miejscowi za podobna cenę woleliby pewnie kupić jedzenia na tydzień dla całej rodziny.\nZanim wejdzie się do fortu trzeba przejść przez bramki jak na lotnisku i dać się przeszukać. Była mała afera z krótkofalówką, którą miałam przy sobie w razie gdybyśmy zgubili się w tłumie, ale na szczęście w końcu łaskawie się zgodzili nas wpuścić (można ewentualnie skorzystać z depozytu).\nW forcie z 17 wieku (rzeczywiście z czerwonego kamienia) jest kilka ciekawych budynków i ładne parki. Po fontannach niestety pozostały tylko puste betonowe sadzawki i korytka.\nFausto zaproponował, żeby zobaczyć swiątynię w kształcie kwiatu lotosu, położoną w innej części miasta. Wytargowaliśmy motorikszę za 150 IRS i początkowo kierowca upchał nas wszystkich do swojego pojazdu. Byliśmy chyba zbyt ciężcy i po kilku minutach zatrzymał kolegę. Upewniwszy się, ze cena bedzie taka sama rozdzieliliśmy się. Tutaj jest opcja tanich przejazdów dla turystów, cena spada nawet do zera, jeśli ktoś da się zawieźć do sklepu w którym taksówkarzowi zapłacą prowizję za przywiezionego potencjalnego nabywcę sari lub pamiątek. Niby nie trzeba niczego kupić, ale sklepikarze robią wszystko żeby do takiej tragedii nie doszło. W cenie naszej motorikszy był jeden sklep z materiałami i sari (miała być bielizna i chłopaki były rozczarowane). Spędziliśmy tam jakieś 10 min. tzn. ja i Ola, bo pozostali uciekli. Najlepsza była Eirini, która wchodząc głośno skomentowała, ze nie ma co oglądać, bo sari i tak kupimy w Kalkucie. Sprzedawcy całą uwagę skupili na nas dwóch i nawet mnie owinęli w sari i przykleili kropkę na czole. W końcu musiałyśmy powiedzieć, że nic nie chcemy kupić na razie i uciekłyśmy unikając rozczarowanych spojrzeń. Po kolejnych 10 min. w rikszy koleś podjechał pod sklep z dywanami i wrócił po 15 min, jak się już całkowicie znudziliśmy i obfotografowaliśmy jego wehikuł z każdej strony, m.in z Cezarym w roli kierowcy.\nKiedy w końcu dotarliśmy do świątyni, to weszliśmy na jej teren tylko dzieki Fausto i Eirini, którzy poprosili zamykających strażników, żeby nas wpuścili . Przez piękne ogrody poszliśmy do świątyni Bahai. Wyznawcy tej religii mają 7 świątyń na świecie (pozostałe w USA, Niemczech, Samoa, Australii, Ugandzie i Panamie) i zapraszają wyznawców wszystkich religii na modlitwę. Świątynia jak na nowoczesną budowlę jest dosyć ciekawa (Cezary nie był zachwycony porównując ją do nowoczesnych polskich kościołów). W środku są tylko krzesła i kwiaty w centralnej jej części. Porządku pilnują wolontariuszw z różnych krajów.\nPo wyjściu nie mogliśmy znaleźć motorikszy w takiej samej cenie i w końcu pojechaliśmy prywatnym samochodem/stopem za 250 IRS. Do dworca dojechaliśmy już jak było ciemno i głodni poszliśmy do restauracji w której wczoraj jadł Fausto. Każdy poeksperymentował z zamówieniami, mój palak paneer okazał się strzałem w dziesiatkę (sos ze szpinaku z kawałkami niefermentowanego sera). Jedynie Cezarego posiłek mimo, że nie był w dziale zup i miał zupą nie być, zupą się okazał.\nPo kolacji pokręciliśmy się po okolicy. Poszliśmy do “Sklepu u Miśka” spytać się skąd i dlaczego taka nazwa. Po minucie konsultacji chłopaki stwierdziły, ze właściciel ma znajomych z … Rosji. Szybko się poprawili, jak im powiedziałam, że to po polsku.\nPodobają się nam tu ludzie z Zachodu. Po wielu widać, ze znaleźli tu swój drugi dom. Większość ma długie włosy lub dredy i nosi spodnie “z kupą”. Widzieliśmy nawet jakąś kobietę ze Skandynawii z trójką małych, bardzo blond, dzieci.\nNa konic dnia Eirini miała przygodę na ulicy- jakiś dzieciak metalowych pręcikiem wyciągnął jej aparat z kieszeni spodni. Pobiegła za nim, ale aparat był już w rękach dziewczynki i sekundę później innego chłopca. Na szczęście rzucili go na ziemię. Aparatowi nic się nie stało a Eirini miejmy nadzieję będzie czujniejsza.\n27.02.2010 Marzenia się spełniają\nPo wczorajszym wywiadzie postanowiliśmy taksówki na dworzec Nizamuddin nie brać z hotelu ani sąsiadującego biura, bo nas tam chcieli ograbić. Zamiast płacić 300-400 IRS wytargowaliśmy pod dworcem 200 z 400-tu i zmieściliśmy się wszyscy w jednym samochodzie.\nDojechaliśmy tam ponad godz. przed odjazdem pociągu (wstaliśmy o 4.45, jak wakacje to wakacje) i poszliśmy na śniadanie do przydworcowej kawiarni. Z jakiś niezrozumiałych względów nasz pociąg miał przyjechać (chyba) po innym, który miał niby być 15 min. wcześniej (nie wiem czy to ma jakiś sens), ale obydwa przyjechały jako jeden długi skład. W pociągu poznaliśmy gościa z Nowego Jorku i parę Sri Lanka-Islandia ( ona, Islandka rok temu rzuciła pracę, kupiła mieszkanie, wynajęła je i wyjechała).\nNa dworcu w Agrze oblegli nas motorikszarze i o mało się o nas nie pobili. W końcu za 100 IRS zawieźli nas pod zachodnią bramę Taj Mahal. Niestety powiedzieli nam, że to wschodnia, więc kierując się mapą szukaliśmy zaznaczonych w pobliżu hoteli. Wróciliśmy do rikszarzy i tym razem “pedałowaną” rikszą (trzema, każda 10 IRS) pojechaliśmy pod pod wschodnią bramę. Panowie pedałujący byli niestety bardzo nachalni i chodzili za nami ciągle namawiajac na “swój” hotel. Po 5-ciu min. rozdzieliliśmy się i spytaliśmy w 2 różnych. W hotelu Shahjahan (któremu PL najlepszej opini nie wystawiło) Cezary utargował 350 IRS za pokój.Zostawiliśmy rzeczy i poszliśmy zjeść coś do przybytku obok zamawiając tą samą potrawę z nadzieją na to, ze skróci to czas gotowania.\nBilety do Taj Mahal dla obcokrajowców kosztują 750 IRS, dla miejscowych są troszkę tańsze…20 IRS. Do biletu facet z woreczkami na stopy chciał nas jeszcze za nie skasować, ale się nie daliśmy mówiąc mu, że już i tak dużo zapłaciliśmy. Potem się okazało, że powinien nam jeszcze dać butelkę wody i tutejsze batony, gdyż ze względów bezpieczeństwa i religijnych wnoszenie jedzenia i picia na teren kompleksu jest zabronione. Musieliśmy przejść przez bramki, dać sie obszukać i przegrzebać sobie podręczny bagaż. Na szczęście można zostawić coś w depozycie.\nPrzez bramę wchodzi się na dziedziniec, a potem do kolejnej, bardzo okazałej i bogato zdobionej bramy. Przeszlismy ją i stanęliśmy dokładnie naprzeciwko Taj Mahal.\nWszyscy byliśmy pod wrażeniem, ja nie mogłam uwierzyć, że widzę to na własne oczy…Taj Mahal został zbudowany przez w 17-tym wieku przez władcę, którego żona umarła podczas porodu. Podobno to najbardziej znany pomnik zbudowany w imię miłości. Mniej romantycznie brzmią pogłoski o tym, ze wszyscy, którzy w tej budowie uczestniczyli stracili kciuki…07.07.2007 mauzoleum zostało wybrane na jeden z 7-miu cudów świata.\nPo sesji zdjęciowej poszlismy obejrzeć meczet obok, a w końcu stanęliśmy w kolejce żeby zobaczyć mauzoleum w środku. Grobowiec nie jest oryginalny, podobno schowany jest w podziemiu. Obeszlismy jak wszyscy z lewej strony i jak wszyscy mimo zakazu robienia zdjęć też próbowałam jakieś zrobić, bo to najpiękniejszy chyba nagrobek jaki w życiu widziałam…\nChyba z godzinę spedziliśmy siedząc w cieniu na murku i pozujac kolejno do zdjęć niezliczonej ilości ludzi, głownie kilkunastoletnim chłopakom. Ludzie przyjeżdżają to z całego kraju i prawdopodobnie nieczęsto mają okazję widzieć ludzi z Zachodu. Ich chęć uwiecznienia nas na zdjęciach ośmieliła też nas to fotografowania ich. Szczególną uwagę przyciągają kobiety, każda w innym, pięknym sari.\nWg przewodnika szczególnie spektakularny widok na marmurową budowlę jest podczas zachodu słońca. Nie zaobserwowaliśmy aż tak spektakularnej zmiany kolorów jak opisywano, ale rzeczywiście niedługo przed zachodem słońca robione są te zdjęcia, które znany z albumów, kiedy niebo jest zaróżowione, marmur złoty, a cały budynek odbija się w wodzie.\nOpuściliśmy kompleks po zachodzie, Cezary i Fausto nie dali się odciągnąć i robili zdjęcia do ostatniej chwili. Trudno będzie wybrać te najlepsze po powrocie do domu…Kolację zjedlismy w restauracji na dachu koło naszego hotelu. Wybraliśmy go specjalnie ze względu na taras na dachu i widok na Taj, bo mieliśmy nadzieję, że bedzie go widać w nocy. Niestety względy bezpieczeństwa nie pozwalają na jego oświetlenie, a światło księzyca nie jest aż tak silne.\n28.02.2010 Stary fort i pyszne, kokosowe naleśniki\nObudziliśmy się o 5.40 i 5 min. później muezin zaczął śpiewy z głośnika tuż obok naszego okna. Spotkaliśmy się o 6 i autorikszami pojechaliśmy na dworzec autobusowy (120 IRS). Tam wsiedliśmy do autobusu, który miał jechać do Fatehpur Sikri. Pół godziny później ruszyliśmy w drogę terroryzując wszystkie pojazdy i istoty żywe jakie pojawiły się w zasięgu wzroku. Na szczęście nie było ich jeszcze dużo.\nW Fatehpur zostawiliśmy plecaki w “rządowej przechowalni bagażu” i zjedliśmy śniadanie w porządnie wyglądającej restauracji obok ( i właśnie tu mieli naleśniki z nadzieniem z wiórków kokosowych, mniammmm). Do zabytkowego miasta położonego na wzgórzu dotarliśmy bez problemów, tam zaczęły się schody, bo nagle każdy z nas miał swojego przewodnika, który ciągnął w inną stronę.Ciężko nam było po prostu sobie łazić i oglądać, bo zarówno w części w której nie musieliśmy płacić, jak i tej do której wykupiliśmy bilety (260 IRS) ciagle nas ktoś nagabywał.\nMiasto zostało wybudowane za czasów panowania Akbara pod koniec 16-go wieku i wkrótce po jego smierci opuszczone. Jedynie znajdujący się na jego terenie meczet jest ciągle używany. Ogólnie ciekawe i warte polecenia miejsce.\nJak wczoraj w ciągu dnia było gorąco (ponad 30 stopni) to dzisiaj już była masakra. Zwiedzaliśmy biegając jak szczury od jednego cienia do drugiego. Na koniec popełniliśmy bład wychodząc drugim wyjsciem, bo w rezultacie musieliśmy schodzić do głownej drogi na przełaj. Na szczęście na przystanek gdzie czekały plecaki nie było daleko.\nW przechowalni był już inny gość, który próbował podwoić cenę. Uśmialiśmy się zgodnie (najlepsza forma obrony i ochrony przed naciagnięciem – obrócenie takowej próby w dobry żart) , więc wziął tyle ile uzgodniliśmy z poprzednim (10 IRS za plecak, i tak dużo). Potem motorikszami (tu nam pomógł mistrz od kokosowych naleśników) za 50 IRS pojechaliśmy do głownej drogi złapać autobus do Jaipur.\nNa szczęście nie czekaliśmy długo aż zabytek w podobnym do tego co rano stanie podjechał i zostaliśmy jego szczęśliwymi pasażerami za jedyne 200 IRS (chyba tu też był jakiś przekręt rupiowy, bo koleś na przystanku sie nami podejrzanie zajął i nas do tego autobusu wpakował). Dostaliśmy miejsca siedzące i poprzedni ich lokatorzy zostali poupychani gdzieś pod sufitem. Protestowaliśmy, ale chyba nas naciagnęli za pomocą kolesia z przystanku i chcieli mieć pewność, że będziemy z luksusów na pokładzie zadowoleni.\nW kabinie kierowcy siedziało chyba z 10 osób (i Fausto z nimi).W upale i ścisku jechaliśmy ok. 5 godz na przemian śpiąc i oglądając widoki za oknem. Za każdym razem jak się budziłam widziałam kilka par oczu intensywnie we mnie wpatrzonych. Tutaj ludzie nie mają problemu z przyglądaniem się obcym, ciekawią ich to się gapią. Wygodne to dla miejscowych, ale dla nas bywa nużące.\nW Jaipurze znowu nie mogliśmy uwolnić się od natrętnych podwozicieli wszelkiej maści. Przewodnik szczególnie przed nimi przestrzega, podobno biorą symboliczną opłatę za przejazd ale wiozą do “swojego” hotelu a tam już podwózka jest wliczona w cenę pokoju.\nJakoś dotarliśmy na ulicę z hotelami i mimo, ze turystów na ulicy nie widzieliśmy zatrzymaliśmy się w hotelu Archana, gdzie po wywiadzie zrobionym w pozostałych możemy powiedzieć, ze wytargowalismy nawet niezłą cenę za pokój z ciepłą wodą i TV.\nWrzuciliśmy rzeczy do pokoju i poszlismy do jedynej restauracji w okolicy, po raz kolejny wybierajac dania kierując się zasadą “zamówię, bo podoba mi się jak nazwa dania brzmi”. Po raz kolejny nam smakowało (chłopakom też pomimo braku mięsa). Bananowe lassi to już był raj dla podniebienia (coś jak jugort z miodem i bananami).\nNa zakończenie wieczora poszliśmy do baru na piwo.\n01.03.2010 Holi w różowym miescie\nSpotkaliśmy się o 8.30 i po wyprawie do sąsiedniego hotelu (mojej i pana z recepcji) w celu powolnego skserowania naszych paszportów(!) oraz bezpardonowym ich obejrzeniu (gratis) poszliśmy do wczoraj zaakceptowanej restauracji w hotelu Sivla na śniadanie. Ja w ogóle nie zajarzyłam, ze słowo “dżeroks” to nie jest nazwa hotelu z kserem tylko recepcjonista tak wymawia słow xerox, ale to jego wina, bo mi mówił cały czas idziemy do hotel dżeroks:)\nPrzebrani w ciuchy przeznaczone do wyrzucenia stawiliśmy czoło radosnym uczestnikom święta Holi. Zwane inaczej festiwalem kolorów Holi jest kolorową odmianą naszego Śmingusa Dyngusa. Ludzie (czyt. mężczyźni) wychodzą na ulice i obsypują lub obsmarowują się jaskrawymi proszkami, które można kupić tego dnia na każdym roku. Tak się tutaj wita wiosnę.\nNa szczęście Suki nam o tym napisał zanim wyjechaliśmy więc byliśmy na to przygotowani. Kupiliśmy sobie woreczki z farbą aby móc okazywane nam uczucia godnie odwzajemnić i ruszyliśmy wzdłuż głównej ulicy “różowego miasta” do Pałacu Wiatrów a potem do City Palace. Niestety z okazji święta większość sklepów i wszystkie zabytki były zamknięte. Schroniliśmy się na jakiś czas w dziedzińcu pałacu i domyliśmy trochę twarze wilgotnymi chusteczkami tylko po to żeby trafić na godzinę szczytu na mieście. Niezliczona ilość kolorowych stworów chciała nas dotknąć i nazbyt serdecznie przytulić.\nWysmarowani po raz kolejny, błądzac małymi uliczkami i stając się ofiarami coraz to nowej grupy podrostków dotarliśmy w końcu do ścieżki prowadzacej do Tiger Fort. Musze tu uczciwie dodać, że wielu miało dla nas litość i smarowali nad symbolicznie jak ich o to prosiliśmy . Jeden z małych chłopców dał mi i Oli po “bombie wodnej” żebyśmy w kogoś też mogły rzucić. Eirini miala niespodziewany prysznic, kiedy dzieciaki wylały na nią wiadro niebieskiej wody z dachu.\nPrzechodząc koło jednego z domów zostaliśmy poczęstowani słodyczami przez dwóch starszych panów.\nZnalezienie ścieżki do Tiget Fort nie było łatwe, ale kolejnym wyzwaniem było pokonanie ok. 2 km podejścia w okropnym upale. Przez dziurę w płocie weszliśmy na jego teren i ponieważ nie widzieliśmy nikogo opócz jakiegoś strażnika zdecydowaliśmy że chcemy tam zostać. Cezary dyskretnie wręczył mu 200 IRS (zbyt dużo jak potem sprawdziliśmy ceny biletów) i mieliśmy cały fort dla siebie i kilku podobnych nam grupkom. Nie jesteśmy zwolennikami łapówek, ale tak nas wymęczyli tym smarowanie i przytulaniem, że oaza była warta swojej ceny.\nW forcie spędziliśmy dużo czasu oglądajac co z niego zostało i podziwiając panoramę miasta. Kiedy po południu zeszliśmy z powrotem do miasta okazało się, ze na ulicach jest już spokojnie, pojawiły się też kobiety z małymi dziećmi. Mogliśmy się w końcu przyjrzeć architekturze różowego starego miasta. Niektóre kamienice są naprawdę przepiękne, a raczej były, bo nikt ich nie remontuje chyba od dziesięcioleci. Jest tu równie brudno jak w pozostałych miejscach co też nie dodaje uroku. Trochę mi się to skojarzyło ze zdjęciami z Kuby, ślady dawnej świetności powoli i systematycznie zaciera czas…\nW drodze do hotelu wstapiliśmy na dworzec autobusowy zorientować się jak jeżdżą autobusy do Ajmeru. Kolację znowu zjedliśmy w Sivli, gdzie Fausto poszedł zobaczyć ich kuchnię. O dziwo wpuścili go tam i co jeszcze bardziej nas zaskoczyło zjadł swój posiłek zapewniając nas, kuchnia wygląda dobrze.\n02.03.2010 Wizyta w meczecie\nCezary w nocy nie czuł się najlepiej. Ostry posiłek i ponad 30-stopniowy upał nie podziałały na niego najlepiej. Mimo warstw farbek spalił wczoraj twarz i kark. Zaspaliśmy na umówioną 6 godz. i spotkaliśmy się z pozostałymi na dworcu o 6.20, kilka min. później wsiedliśmy w autobus do Ajmer. Po 2,5 godz karkołomnej jazdy dojechaliśmy do celu. W Ajmer znajduje się najważniejszy w Indiach meczet, który można też zwiedzać. Niestety nie można robić zdjęć. Weszliśmy na teren kompleksu z Olą i Cezarym (Fausto nie mógł wejść w spodenkach a Eirini została z nim). Pochodziliśmy chwilę i doszlismy do miejsca, gdzie starsi mężczyźni przebierali jakieś nasiona, po przeciwległej stronie siedział staruszek z Koranem. Zostaliśmy do niego zaprowadzeni, nasz przewodnik w kilku zdaniach opowiedział nam o meczecie kończąc opowieść podsunięciem nam pod nos książeczki gdzie musieliśmy wpisać kwotę datku (tak się dowiedzieliśmy, że właśnie coś wpłacamy). Daliśmy 100, 30 IRS nie wystarczyło, bo powiedział nam, ze Polska jest duzo bogatszym krajem niż Indie. Trudno było nie przyznać mu racji. Potem pokazał nam najważniejsze miejsce w świątyni, dokąd też moglismy, o dziwo, wejść.\nOprócz nas stały tam setki ludzi, większość z nich z koszami kwiatów na głowach. Ścisk był okropny i dojście do środka zajęło nam chyba z 10 min. Tam już była autentyczna masakra. Z wszystkich lał się pot, nie mówiąc o strażnikach z kórych lało się litrami i którzy cały czas przepychali ludzi i krzyczeli. Atmosfera niewiele miała wspólnego z religijnym uniesieniem. Cezarego jeden z nich naciągnął na datek, mi się upiekło, bo do moich pleców był przyklejony ktoś kogo nie chcieli wpuscić. Uciekliśmy pierwszym możliwym wyjściem, niewiele widząc z tego co się działo w środku (Ola zrezygnowała wcześniej).\nNiedaleko od meczetu Dargah of Khwaja Muinud-din Chishti, z którego cudem udało się nam w końcu wyjść są ruiny innego meczetu, Adha-din-ka-Jhonpra. Przeciskając się przez płynacy ze wszystkich stron tłum pielgrzymów poszliśmy właśnie tam. Ludzi na szczęście było mniej. Ruiny robią nawet całkiem spore wrażenie misternością kamiennych napisów i rycin. W głównym budynku przyciągają uwagę bogato zdobione kolumny.\nIdąc w stronę jeziora Agra Sagar znowu musieliśmy walczyć z oszołomionymi pielgrzymami. Posiedzielismy chwilę w cieniu nad wodą (niezbyt nas jezioro zachwyciło) i poszliśmy na dworzec. Ja chciałam bardzo pojechac do nieodległego Pushkaru, który z kolei jest ważnym miejscem pielgrzymkowym dla hindusów, ale byłam jedyna z grupy. Chciałam pojechać sama, ale chyba tylko wszystkich by to zestresowało, dałam sobie więc spokój.\nDrogę powrotną przespaliśmy i w Jaipur byliśmy po 17-tej. Cezary ciągle nie czuł się najlepiej, więc poszłam na miasto po cukierki Vicks Vaporub i banany. Co dziwne byłam rzadziej zaczepiana przez sprzedawców i podwozicieli sama niż jak chodziliśmy w grupie…\nW restauracji zastanawialiśmy się na jakich zasadach pracują tu wszędzie kilkunastoletnie chłopaki i czy chodzą też do szkoly. Wczorajsze święto było niewątpliwą atrakcją dla dzieciaków w całym kraju, ale w “naszej” restauracji przy obydwu posiłkach pomagali ok. 12 letni chłopcy.\n03.03.2010 Spotkanie z Sukim\nSpotkaliśmy się o 6-tej i autorikszą popędziliśmy przez puste miasto na lotnisko (myśleliśmy o taksówce ale chyba ich tu nie mają). Oczywiście procedury bezpieczeństwa doprowadziły nas do rozstroju nerwowego. Eirini nie wydrukowała sobie potwierdzenia rezerwacji i przez to nie chcieli jej wpuścić na teren lotniska. Podczas gdy Cezary czekał na menadżera lotniska (i się nie doczekał) ja krążyłam po biurach szukając IndiGo . Tam mieli mieć listę pasażerów i na jej podstawie mogliby Eirini wpuścić. Jak w końcu znalazłam kogoś z listą to okazało się, że nawet ja, dumna posiadaczka biletu na niej nie figuruję. W końcu jakiś uczynny człowiek wykazał się zdrowym rozsądkiem i ją wpuścił asystując dopóki nie doszliśmy do odprawy, gdzie nam wszystkim wydrukowali bilety (kupione on-line 40 funtów za os.).\nSuper ważna okazała się też karteczka z logo IndiGo, którą mieliśmy sobie przyczepić do wszelkiego bagażu podręcznego. Nikt nam nie powiedział, że to poważna sprawa i, że jeśli cos będziemy mieli bez karteczki to nam będą robić problemy przy wpuszczeniu na pokład. No i oczywiście robili.\nNajlepsze było to, ze podczas prześwietlania bagażu zgubili moją torebkę na szyję z dokumentami. Znalazła się po chwili, na podłodze…\nSam lot był natomiast bardzo przyjemny. Fausto miał tylko przygodę, bo mu stewardessa wjechała wózkiem w kolano, jak spał. Zamiast przeprosić to mu powiedział, zeby uważał (chłopak ma trochę wiecej nóg do chowania niż tutejsi). Przy startowaniu mogliśmy zobaczyć jak sucho jest dookoła miasta. Według mapy do pustyni Thar jest jeszcze spory kawałek, ale wokół Jaipur nie ma w ogóle zieleni.\nSuki i jego wybranka czekali na nas na lotnisku w Kalkucie. Wynajętym przez niego na czas wesela jeepem pojechaliśmy do centrum na zakupy. Z okien samochodu miasto sprawia dużo lepsze wrazenie niż Delhi. Wydało się nam czystsze, nowocześniejsze i lepiej rozplanowane. Na ulicach królują żółte taksówki, tzw ambasadory. Jest tu też dosyć zielono i palmowo.\nW centrum kupiliśmy nasze stroje na ślub- my z Olą po sari, Eirini tunike ze spodniami a Cezary punjab (taką koszule po kolana).Amrita stwierdziła, że koniecznie potrzebujemy biżuterii i wybrała nam na jednym z ulicznych straganów po “złotym” zestawie, łańcuszek plus kolczyki. Po południu poszliśmy na obiad a potem pojechaliśmy w stronę wioski Sukiego. Wyjeżdżając z Kalkuty przejechaliśmy Ganges, który oprócz tego, że jest świętą rzeką żywi znaczą część populacji kraju, jako, że tereny wokól są bardzo żyzne (może jej te popioły tak wzbogacają).\nPo zakwaterowaniu się w pensjonacie, w którym Suki wynajął dla nas pokoje poszliśmy do centrum po słodycze i owoce. Oprócz Eirini bezpośrednio po posiłku wszyscy musimy miec kibelek w zasięgu wzroku i nawet za bardzo nie wiemy co jeść, bo na wszystko reakcja żołądka jest podobna.\n04.03.2010 Sukanta 2 dni przed slubem\nSuki oświadczył nam, ze jego osoba jest zupełnie zbędna w chaosie przygotowań i postanowił zniknąć rodzinie z oczu i pokazać nam okolicę. Pojechaliśmy więc do Bolpur, gdzie hinduski laureat nagrody Nobla, Rabindranath Tagore, założył uniwersytet. Założyciel nie lubił szkolnych pomieszczeń, więc większość zajęc odbywa się tutaj pod gołym niebem. Wszędzie w kampusie widzielismy półokrągłe wybetotowane rzędy “ławek” oraz tablice.Uniwersytet słynie z nauk humanistycznych i sztuk pięknych, podobno jest też popularnych pośród studentów z Zachodu.\nRikszami pojechaliśmy (nikt z nas nie jest przekonany do tej formy transportu ale nie było alternatywy) do restauracji na obiad a potem obejrzelismy zobaczyć targi lokalnego rzemiosła w budynku obok. Po powrocie do kampusu pochodziliśmy trochę po stoiskach z pamiątkami (miejsce chyba słynie ze skórzanych torebek, bo były tu towarem nr.1) i pojechaliśmy z powrotem do Memari.\nPunktem kończącym wycieczkę była wizyta w sklepie monopolowym w Memari. Cezary, Eirini i kierowca poszli kupić piwo do “liquer shop”, czyli jedynego w miasteczku takiego przybytku.. Piwo było oddzielone od kupujacych kratami, zawinięte w papier i było zimne:)\nMy (pozostali) czekaliśmy w samochodzie, 5 min. później piwo i kupujący przyszli do samochodu w otoczeniu grupy chyba z 20 chłopaków. Cezary pokazując im wnętrze samochodu powiedział im ” To są moje żony, włączając Fausto”. Okazało się, ze w sklepie wszyscy strasznie byli ciekawi, czy Eirini jest jego żoną:)\nSuki uprzedzał nas, ze wielu ludzi od niego ze wsi nie widziało nigdy w życiu obcokrajowca, wiec będziemy nieustannie pod “gradobiciem spojrzeń”. Zniknął za to faktor natręctwa, który był tak trudny do wytrzymania dotychczas. Nikt już nie starał się nam niczego sprzedac, ani nas podwozić.\nO tej porze roku upały dają sie już we znaki. W dzień temperatury dochodzą do 35 stopni, co sprawia, ze ciagle jesteśmy ospali. Wszędzie jest tu dużo stawów, w których podobno hodują ryby, oprócz hodowli stawy są przeznaczone do brania kąpieli, mycia czegokolwiek i prania. Wieczorami i w nocy jest mnóstwo komarów ( nikt nie zdecydował się na branie tabletek przeciwmalarycznych, bo podobno o tej porze roku komary nie roznoszą malarii). Do każdego pokoju dostaliśmy kadzidełka odstraszające komary i moskitiery. Ludzie z hotelu mieli niezły ubaw, bo oczywiście źle ją chcieliśmy założyć.\nMamy nawet swojego “aniała stróża”o imieniu Mokul, który ciągle przy nas siedzi, wiec doszliśmy do wniosku , że ma za zadzanie nas doglądać. Piwo okazało sie mieć 8%, więc dużo nam nie trzeba było. W nocy tak jak i poprzedniej wyłaczyli prąd, więc wiatrak przestał pracować. Obudziliśmy się w kałużach potu i tylko otwarcie okien ( wpuściliśmy komary, ale moskitiera naprawdę działa) nas uratowało.\n05.03.2010 Życie w wiosce Nemo\nRano Suki przysłał po nas samochód, bo zgodnie z tardycją w przeddzień ślubu nie powienien opuszczać domu (a przynajmniej wioski). Poznaliśmy jego rodziców i siostrę. Oprócz nich w domu było już chyba z 40 osób, które już przyjechały na wesele. Zaraz koło domu rodziców Suki wybudował dom dla siebie . Niewiele wiedział z tego jak będzie on urządzony, bo po prostu go tam nie było jak dom powstawał. Jego przyszła żona dostała odpowiedzialne zadanie urządzenia go w środku.\nDzień spędziliśmy na ogladaniu domu, w kórym odbywały się ostatnie roboty. Zwiedziliśmy też wioskę wzbudzając niesamowite zaciekawienie, ludzie wychodzili z domów, stawali na progu i po prostu sobie na nas patrzyli. Jedną z atrakcji jaką nam Suki zorganizował była “wyprawa” pod palmę kokosową, rosnącą tuż za domem. Jeden z ludzi z wioski zgrabnie wszedł po gołym pniu i strącił nam kilka kokosów. Wielkim nożem wyciął w każdym dziurę przez którą mogliśmy się napić wody kokosowej. Wbrew pozorom nie jest ona biała, nie ma koloru i smak ma bardzo deliktny i mało “kokosowy”. Okazało się, że orzechy są jeszcze niedojrzałe, im dłużej dojrzewają tym więcej mają miąższu kokosowego, który potem jest wiórkowany.\nMama Sukiego ugotowała nam specjalne curry bez ostrych przypraw i oleju, jako, że nasze żołądki ciągle nie reagują najlepiej na jedzenie. Po południu poszliśmy na stację kolejową po Ivy, jej chłopaka i 2 znajomych. Ivy jest z Tajwanu i też kiedyś mieszkała z nami w Grace Houses w Birmingham. Obserwowanie ile czasu mają na wysiadanie trochę nas zszokowało. Pociąg zatrzymał się dosłownie na kilka sekund. Ludzie wyskakiwali i wskakiwali w biegu.\nPrzed kolacją pojechaliśmy nad rzekę nieopodal, gdzie podobno miało być ładnie. Mimo szaleńczej jazdy (ten kierowca jest stuknięty, wszyscy jeżdżą tu strasznie, ale on jest piratem drogowym nawet jak na Hindusa) dojechaliśmy tam po zmroku. Mimo tego przeszliśmy się w ciemnościach, potem wróciliśmy do Nemo na kolację i do naszego hotelu.\nNo i wielki dzień nadszedł . O 9-tej pojechaliśmy do domu Sukiego, gdzie miały się odbyć przedślubne obrzędy. Wszyscy już na nas czekali, wiec niezwłocznie usadzili Sukiego ubranego w białą, długą szatę na macie przed domem. Żółtą papką z ziół kobiety posmarowały mu twarz, potem posmarowały siebie nawzajem a na końcu nas. Papaka podobno jest dobra na cerę, a w znaczeniu tej ceremonii miała symbolizować życzenia zdrowia. Po papce przyszła kolej na olej ( tylko dla Pana Młodego). Rytuałom towarzyszyły cały czas dęcie w wielką muszlę i odgłosy jakie kojarzą mi się z Indianami atakującymi obóz wroga w westernach.\nJakis czas później na balkonie domu rodziców Sukiego kapłan odmówił mantrę w której uczestniczył tato Sukiego i Suki. Kapłan modlił się podając po kolei tacie różne produkty spożywcze, oraz kilka rzeczy których znaczenia nie znaliśmy (np. jakieś zioła i sznurek). Tato z kolei dotykał nimi czoła pana Młodego powtarzając mantrę za kapłanem. Modlitwa zakończyła się przewiazaniem garści ziół na nadgarstku syna. W południe była przerwa w obrzędach. Po obiedzie wszyscy poszli spać gdzie to było możliwe ( np. Cezary znalazł sobie kawałek ocienionej, betonowej podłogi na dachu)\nJako jedyną nieśpiącą osobę Suki zabrał mnie na spacer za wioskę. Jego okolice mają dobry klimat do uprawy ziemniaków, więc zastaliśmy ludzi pracujących akurat przy zbiorach (ziemniaki kosztują w skupie 2 rupie/kg, czyli ok.15 groszy).\nPotem poszliśmy zobaczyć cegielnię, pracują tam całe rodziny, które przyjeżdżajądo Nemo z innych części kraju na 5 miesięcy. Mieszkają bardzo skromnie, pracują bardzo cieżko, ale cieszą się, że mają pracę. Znoje wynagradzają sobie rozwiniętym życiem towarzyskim wieczorami. Widząc mnie z aparatem pobiegli wszyscy w jedno miejsce i powiedzieli Sukiemu, żebym zrobiła im zdjęcie jak noszą cegły. Zanim doszliśmy, wszyscy (w tym wiele kobiet) stali z ośmioma cegłami na głowie…\nNiesamowite jest to w Indiach, ze każdy chce być sfotografowany. Ludzie nie oczekują pieniędzy, sam fakt, ze ktoś im zrobił zdjęcie sprawia im wielką radość.\nKolejnym punktem weselnego programu była procesja kobiet i nasza do jednego ze stawów w wiosce a potem po “kapliczkach”, które ludzie często mają przy domach. Cała wioska wyszła przed domy popatrzeć na nasz pochód. Przy każdym z czczonych miejsc Cezary i Fausto byli przywoływani, żeby zrobić zdjęcia. W każdej z kapliczek zostawiliśmy “dary” w postaci odrobiny ryżu na liściu.\nPo południu zaczęliśmy przygotowania do ślubu. Sukiego przyciel jest projektantem i wizażystą. Namalował nam henną wzorki na rękach i uczesał (rano jedna ze starszych pań obmalowała nam stopy na czerwono) a kobiety pomogły nam ubrać nasze sari. W ponad 30-stopniowym upale noszenie materiału owiniętego kilkakrotnie wokól ciała zapowiadało się na katorgę, ale widzieliśmy jak bardzo to, że się ubieramy w ich stroje wszystkich ucieszyło (pomijając to, ze po raz kolejny wzbudziliśmy sensację).\nPo zmroku kilkunastoma dżipami (wg. mnie wyglądaliśmy jak rosyjska mafia) pojechaliśmy do Kalkuty na ślub. Uroczystość odbyła się w domu weselnym. Nasze wejście wywołało spore zamieszanie. Przygotowano nam krzesła obok “stanowiska” Pana Młodego, fotograf i kamerzysta mierzyli do nas ze swoich narzędzi pracy podczas gdy za nami tłoczyło się jakieś 200 osób (z 500 zaproszonych). Chyba cała nasza dziwiątka była w szoku, na szczęście po jakimś czasie emocje trochę opadły i natężenie uwagi skupionej na nas trochę zelżało.\nWg tradycji Państwo Młodzi nie mogli się zobaczyć przed ślubem, więc Amrita była w pomieszczeniu obok. Przygotowanie jej do uroczystości zajęło dobre kilka godzin, misterny makijaż i olbrzymia ilość biżuterii są tu bardzo ważne. Po posiłku, dokładnie o 1.20 nad ranem (tak pokazały gwiazdy) Amrita została wyniesiona ze “swojego pokoju” przez 4 mężczyzn . Siedziała po terucku na małej, kwadratowej deseczce. Twarz miała zasłoniętą liściem lotosu. Kilka razy została obniesiona wokół Sukiego i w końcu odsłoniła twarz. Nastepnie obydwoje usiedli pod baldachimem, gdzie kapłan odmówił mantę błogosławiąc ich. Odprawił też podobny rutuał z pokarmem jaki odbył się rano z udziałem taty Sukiego. Pobłogosławił ich złączone i owinięte kwiatami dłonie i Państwo Młodzi wymienili się naszyjnikami z kwiatów, które zakładali sobie nawzajem na szyje. Na koniec Suki nałożył Amricie złotą bransoletke na rękę.\nByliśmy jednymi z niewielu świadków ślubu, gdyż tutaj sama ceremonia zaślubin nie jest dla gości tak ważna. Nie było nawet rodziców Sukiego (zwyczaj zabrania matce uczestniczenia w ślubie syna). Tutaj ślub to cały szereg obrzędów i akt finalizujący nie ma dla nikogo oprócz najbardziej zainteresowanych większego znaczenia. Do hotelu dojechaliśmy o 5 rano.\n07.03.2010 Wesela dzień drugi\nZmęczona wczorajszym chodzeniem w sari ucieszyłam się jak Suki powiedział, ze skoro dzisiejsze przyjęcie jest u niego w domu nie musimy się przejmować strojem. Na wszelki wypadek wzięłam jednak sari ze sobą i jak przyszła siostra Sukiego spytać się czy je ubieram wiedząc, ze sprawię im tym radość poprosiłam żeby mnie ubrała .\nPrzyjęcie weselne w tej części Indii ku naszemu zaskoczniu odbywa się bez żadnych tańców ani śpiewów. Muzyka leciała z głośników. Centralnym miejscem był olbrzymi baldachim pod którym stał tron a na nim przez kilka godzin siedziała świeżo poślubiona żona przyjmując ludzi z którymi robiła sobie zdjęcia (albo oni z nią, nie wiem, która strona była bardziej zdjęciami zainteresowana). Celem całego przyjęcia było spotkanie członków rodzin i przyjaciół, rozmowy oraz kolacja. Wszystko z racji gwarantowanej pogody odbywało się na świeżym powietrzu i pod olbrzymim namiotem.\nZnowu dzisiaj poznaliśmy niezliczoną ilość ludzi i pozowaliśmy do zdjęć. Kolację jako jedyni zjedliśmy używając sztućców ( Suki nawet o to zadbał), gdzyż wszyscy jedzą tu po prostu palcami. Musieliśmy też zrezynować z deseru lodowego ze względu na nasze żołądki i tego, ze jest to jedzenie “bardzo wysokiego ryzyka”.\n08.03.2010 Wizyta u Matki Teresy i ostatnie zakupy\nRano pożegnaliśmy zmęczonego Sukiego i pociągiem pojechaliśmy do Howrah, miasta oddzielonego rzeką od Kalkuty. Wujek Sukiego załatwił nam dzień wcześniej nocleg w dworcowym hotelu (tylko dla podróżnych z biletem kolejowym) wiec po zrzuceniu bagaży pojechaliśmy na miasto. Każdy z nas miał jakieś pamiątki i prezenty do kupienia, wiec po dojechaniu na New Market rozleźliśmy się po sklepikach. Po jakimś czasie spotkaliśmy się, żeby stwierdzić, że powinniśmy takie zakupy zrobić w Rajastanie, gdzie wybór był większy i ceny niższe.\nDla odmiany poszliśmy odwiedzić dom Matki Teresy. Jej nagrobek jest udostępniony dla zwiedzających, można też zobaczyć malutki, skromny pokój w którym spała. W kilku pomieszczeniach udostępnione są fotografie przedstawiające jej życie i działalność. Siostry kontynują jej działalność, angażując w to m.in wolontariuszy z całego świata. Spotkaliśmy grupę Japonek, które przyjechały na kilka tygodni pomagać w szpitalu, a w księdze wpisów znaleźliśmy bardzo miły wpis Polki, która kilka dni wcześniej wyjechała po 2-miesięcznym pobycie.\nPo południu pojechaliśmy zobaczyć najbardziej charakterystyczną dla miasta budowlę-Victoria Memorial Hall. Nie mogliśmy wejść do środka, bo miała się tam odbywać jakaś impreza, więc zadowoliliśmy się spacerem po przylegającej łące. Fausto umówił się z Tajwańczykami na wyjazd nocny do Varanasi, więc odwieźliśmy go na dworzec. Wsadziliśmy do pociągu i po krótkiej naradzie pojechaliśmy znowu na New Market mając wizję powrotu do domu beż żadnych souvenirów. Po targach zdobyliśmy kilka rzeczy, które nam się spodobały, zjedliśmy kolację w restauracji obok i pojechaliśmy do dworcowego hotelu spędzić naszą ostatnią duszną i spoconą noc (prawdopodobnie w tym roku).\n09.03.2010 Co dobre szybko sie kończy\nRano po przepychankach z taksówkarzami (na szczęście koło dworca jest pre-paid kiosk, więc nie trzeba się specjalnie targować) pojechaliśmy na lotnisko. Tam masakra, czekaliśmy w kolejce do odprawy prawie 2 godz, mieli tylko 1 komputer czynny, więc trwało…\nDo Dubaju lecieliśmy nad indyjską pustynią Thar.\nW Birmingham mój plecak wyjechał na tasmie prawie jako ostatni z bagaży. Naiwnie zamówilismy taksówkę wychodząc już z samolotu, więc jak tylko wszyscy mieli bagaże pobieglismy do wyjscia. Tam niespodzianka. Zatrzymali nas do kontroli, uratowała nas chyba szczerosć…Pobiegliśmy wiec dalej a tam kolejna niespodzianka. Śnieg. I od razu zaczęłam tęsknić za poceniem się z gorąca.


Dzień Patrona – pawlow.pl | Oficjalna strona internetowa Gminy Pawłów\nW 78 rocznicę śmierci mjr. Jana Piwnika „Ponurego” w naszej szkole odbyła się uroczysta akademia pod nazwą „Koncert pieśni i poezji Ponuremu„. Na tę uroczystość przyjęła zaproszenie przyjaciółka naszej szkoły pani Anna Skibińska- harcmistrz i przewodnicząca Świętokrzyskich Zgrupowań Partyzanckich Armii Krajowej (Ponury – Nurt). Tegoroczne wspomnienie naszego patrona miało nieco inny charakter. Był to koncert pieśni patriotycznych w wykonaniu szkolnego chóru Violino oraz wierszy o „Ponurym” autorstwa naszych uczniów, w tym realizatorów innowacji pedagogicznej „Klub młodych literatów”, którzy już od 12 lat uwieczniają w pięknych strofach swej twórczości pamięć o „Ponurym” i jego chłopcach z lasu. Pierwsze teksty zrodziły się w roku nadania szkole imienia. Dziś powstały piórem najmłodszych twórców, bo czwartoklasistów z „Klubu młodych literatów” oraz uczniów klas starszych. Nie zabrakło też odczytania fragmentu książki Cezarego Chlebowskiego „Pozdrówcie Góry Świętokrzyskie”, dotyczącego opisu akcji pod Jewłaszami, gdzie poległ nasz bohater.\nPo wprowadzeniu sztandaru szkoły i odśpiewaniu hymnu „Rzeka historii”, rozpoczęła się najważniejsza część tego spotkania. Po zapaleniu znicza i złożeniu kwiatów przed tablicą naszego patrona, głos zabrała pani Anna Skibińska, która bardzo ciekawie opowiedziała zebranym o jednej z brawurowych akcji „Ponurego”, w której dowiódł, że jest znakomitym strategiem.\nTegoroczna rocznica śmierci bohatera z Janowic została poprzedzona rajdem rowerowym na Wykus zorganizowanym przez pana Krzysztofa Małka, panią Agnieszkę Żur i panią Agatę Żelazną – Jeśko, konkursem historycznym- „Nasz patron”, przygotowanym przez panią Małgorzatę Lefek, konkursem plastycznym (plakat) -„Jan Piwnik „Ponury”, przeprowadzonym przez panią Ewę Schmalenberg , konkursem literackim – „Wiersz o patronie”, nad którym czuwała pani Wiesława Rutkowska.\nW ostatniej części tej niezwykłej uroczystości odbyło się wręczenie zwycięzcom konkursów dyplomów i nagród książkowych ufundowanych przez Zarząd Świętokrzyskich Zgrupowań Partyzanckich Armii Krajowej (Ponury – Nurt). Przedstawicielka społeczności szkolnej, Natalia Kozieł, symbolicznymi kwiatami podziękowała pani Annie Skibińskiej za owocną współpracę.\nNa zakończenie pani dyrektor Renata Cioroch podziękowała organizatorom tej uroczystości: pani Wiesławie Rutkowskiej i pani Ewie Schmalenberg oraz opiekunom konkursów i rajdu na Wykus, a także wszystkim nauczycielom, którzy przyczynili się do uświetnienia tej akademii (paniom: Marcie Dudek, Bożenie Fałek – Zbrożyna, Agnieszce Żur i Annie Żłobeckiej). Wyrazy uznania skierowała również do uczniów biorących udział w koncercie.\nzdjęcia: Agnieszka Żur\ndzień patronaPSP Rzepin


Klub A+A. Ambrose i Andrew Vysotsky: Radosław Rak "Baśń o wężowym sercu albo wtóre słowo o Jakóbie Szeli" - O Golicji i Głodomerii albo tragiczny (anty)bohater\nKsiążka to fikcyjna biografia Jakóba Szeli (1787 – 1860), jednego z najbardziej znanych przywódców chłopskich wystąpień. Szela to postać tragiczna, którą trudno jednoznacznie oceniać – z jednej strony uważany jest za zdrajcę odpowiedzialnego za rzeź wielu polskich patriotów oraz klęskę krakowskiego powstania, z drugiej zaś uchodzi za obrońcę uciśnionych, który walnie przyczynił się do poprawy chłopskiej doli. To właśnie na motywie niejednoznaczności i antynomii oparta jest koncepcja dzieła Radka Raka, bowiem polski autor decyduje się na dosłowne potraktowanie dualizmu postaci Jakóba Szeli..\nTakie rozwiązanie fabularne staje się możliwe dzięki zastosowaniu elementów fantastycznych. Pisarz wplata w swoją prozę wątki baśniowe, plotąc życiorys Szeli z mitów, legend oraz ludowych podań. Czarty, wiedźmy, rusałki, Król Węży, wyrywane i ofiarowywane innym serca – czegoż to nie znajdziemy na kartach utworu, który żywo korzysta z folkloru Pogórza Jasielskiego, Strzyżowskiego oraz Beskidu Niskiego. W rezultacie Baśń o wężowym sercu – powieść osadzona w konkretnych realiach społeczno-obyczajowych Królestwa Galicji i Lodomerii – to najprawdziwsza klechda, w której świat rzeczywisty naznaczony jest niemałym, onirycznym sznytem.\nDzieło nie samą konwencją baśniową jednak stoi – Baśń o wężowym sercu to w ogromnej mierze opowieść o ucisku i ciemiężeniu włościan przez szlachtę. Rak precyzyjnie odmalowuje warunki panujące na galicyjskiej wsi, ukazując tym samym jak trudny i beznadziejny był los ówczesnego chłopa, który niemal zupełnie zależał od widzimisię pana: A do dworu, nie obraźcie się, każdy cham ma urazy, krzywdy i rany od pokoleń niewylizane. To i idą rachunki wyrównywać. Za niesprawiedliwie liczoną pańszczyznę, za kupowanie i sprzedawanie ludzi, jakby byli bydłem albo kurami, za nieuznawanie dawnych przywilejów, za gwałcenie dziewek, za palenie chałup tym, co posłali dzieci do szkoły, za zakaz wędrowania poza własną wieś, za podatki od kminku, grzybów i jagód, które każdemu winny się należeć darmo jak woda, bo nikt ich przecież w lesie nie sadził, a już na pewno nie panowie… . Radek Rak boleśnie uświadamia nam, że galicyjski chłop z połowy XIX wieku w oczach swojego pana to w zasadzie istota niższego rzędu, z którą najprościej jest się porozumieć za pomocą przemocy.\nBaśń o wężowym sercu pozwala zrozumieć dlaczego świadomość narodowa w niższych warstwach społecznych kształtowała się tak mozolnie, dlaczego chłopi z reguły nie palili się do tego, by ginąć za sprawę polską, która utożsamiana była z gnębicielami i ciemiężycielami, tj. szlachtą. Z tego też względu utwór Radka Raka to niezbyt pochlebny portret ziemiaństwa, którego przedstawiciele w większości jawią się jako osoby odklejone od otaczającego ich świata i nie dostrzegające zachodzących w nim zmian – narastająca od lat wrogość ze strony chłopstwa podsycana przez austro-węgierskich urzędników jest ignorowana bądź lekceważona, bowiem w powszechnym mniemaniu chamstwo jest zbyt głupie, by umiało się zorganizować i realnie zagrozić jaśnie panom. Symbolem tej umysłowej ciasnoty jest przytoczona autentyczna historia Antoniego Bryka (1820 – 1881), chirurga i profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego, który jako syn chłopa przez lata gnębiony był przez hrabiego Kazimierza Krasickiego, żądającego od Bryka, wtedy jeszcze studenta medycyny Uniwersytetu w Wiedniu, by ten wrócił do rodzinnej wsi i przejął po zmarłym ojcu gospodarstwo oraz zobowiązania pańszczyźniane. Bryk, aby odwlec powinności zmuszony był wstąpić do cesarsko-królewskiej armii w charakterze lekarza wojskowego, zaś dopiero zniesienie poddaństwa w Galicji w 1848 roku całkowicie uwolniło go od roszczeń Krasickiego, którzy (…) pisali do namiestnika pisma, by im tego Bryka oddać, bo to ich chłop, a miejsce chłopa w polu i w gnoju .\nZ racji podjętej tematyki książka cechuje się raczej mrocznym i ponurym klimatem, który zostaje jednak przełamany malowniczymi opisami przyrody. Radek Rak, z pochodzenia dębiczanin, umiejętnie pokazuje piękno najbliższego regionu, tj. Pogórza Strzyżowskiego, Pogórza Jasielskiego oraz Beskidu Niskiego. Budowane z pozazdroszczenia godną lekkością słowne pejzaże wywierają ogromne wrażenie i kuszą, by się w nich zanurzyć. Jednocześnie ta urokliwość natury żywo kontrastuje z brzydotą i podłością człowieczych charakterów, które zostają bardzo mocno wyeksponowane.\nOstatnim akcentem godnym czytelniczej uwagi jest język, jakim operuje autor. Baśń o wężowym sercu stylizowana jest na wiejską gawędę, która przytaczana jest językiem delikatnie nasyconym archaizmami oraz przyozdobionym ciekawymi porównaniami (za drobną dysharmonię uznać można przewijające się momentami zbyt gęsto wulgaryzmy). Nie zmienia to jednak faktu, że polszczyzna, jaką raczy nas Radek Rak jest bardzo dźwięczna i przyjemna dla ucha – niektóre fragmenty aż proszą o to, by przeczytać je na głos i cieszyć się brzmieniem.\nBaśń o wężowym sercu albo wtóre słowo o Jakóbie Szeli jest bardzo ciekawą interpretacją biografii postaci niezwykle tragicznej, a przy tym znamiennej dla polskiej historii. Radosław Rak z ogromną wprawą i w idealnych proporcjach miesza ze sobą prawdę historyczną oraz ludowe przypowieści, z których udało się uzyskać intrygującą miksturę pozwalającą zagościć na galicyjskiej wsi z połowy XIX wieku oraz poznać targające nią konflikty i dramaty. Warto przeczytać!\n Radosław Rak, Baśń o wężowym sercu albo wtóre słowo o Jakóbie Szeli, Wydawnictwo Powergraph, Warszawa 2021, s. 432 – 433\nawita 9 lipca 2021 07:41\nTa mieszanka baśni, legend, mitów oraz historycznej prawdy (bo pisarz czerpał przecież ze źródeł historycznych, prawda?) wydaje się być fascynująca. Tak samo jak piękna polszczyzna, melodia języka.... Czy możesz przytoczyć jakiś opis przyrody beskidzkiej? Czytać w górskim plenerze książkę pana Raka - marzenie ;-)\nAmbrose 9 lipca 2021 10:48\nCzerpał, czerpał i to całkiem sporo. Interesującym uzupełnieniem książki jest posłowie dr Arkadiusza Więcha, w którym to zostaje bardzo dokładnie przybliżona sytuacja ekonomiczno-polityczna Galicji i Lodomerii ze szczególnym uwzględnieniem czynnika chłopskiego. Na podstawie tekstu pana Więcha widać, ile pracy musiał wykonać Radek Rak, by oddać realia historyczne.\nA co do języka, to zamieszczę stosowne fragmenty pod koniec weekendu, bo aktualnie rozkoszuję się przyrodą (tyle, że tatrzańską) w sposób bezpośredni ;)\nAmbrose 11 lipca 2021 20:57\nTo tak na spróbowanie:\nWiatr grał w koronach drzew. Raz niósł dudniący poszum, jakby ktoś dmuchał w pustą butelkę, a raz tony wysokie i lekkie jak nici babiego lata, i dźwięczały w tym graniu głosy ludzkie nieludzkie .\nSzela i czarty wędrowali wielkim polem porośniętym maciejką. Pachniała tak, że szło oszaleć. W oddali spały wsie i miasteczka, zaprószone śnieżnym światłem, w którym wyraźnie było znać każdy kontur czarnego domu i każdą kościelną wieżę. Z dolin i wąwozów unosiły się kłęby mgły; widać dnem płynęły rzeki i strumienie. Roztańczone owadzie gwiazdy spadały z nieba i cykały w wysokie trawie .\n Tamże, s. 154 - 155\nGalene 9 lipca 2021 20:20\nZgadzam się, że piękny, plastyczny język powieści jest jej wielką zaletą. Też zwróciłam uwagę na historię Antoniego Bryka, bo wydawała mi się w pierwszej chwili niewiarygodna. Niby wynosi się wiedzę o pańszczyźnie ze szkoły, ale wiedza ta jest powierzchowna.\nMiłego pobytu w Tatrach :)\nAmbrose 9 lipca 2021 21:08\nHehe, ja historię A. Bryka od razu ją sprawdziłem i też otwierałem oczy ze zdumienia, że coś takiego zdarzyło się naprawdę - jednak życie pisze najbardziej nieoczekiwane scenariusze. A co do kwestii pańszczyzny w szkole to pełna zgoda - zdecydowanie zbyt mało się o niej mówi i konsekwencjach, jakie z niej wynikły.\nAgnieszka (koczowniczka) 11 lipca 2021 12:47\nA czytałeś wszystkie książki nagrodzone Nike? Bo ja w całości czytałam tylko "Gnój". :) Kilka książek zaczęłam czytać i porzuciłam. Nie przywiązuję większej wagi do tej nagrody.\nAmbrose 11 lipca 2021 21:06\nOj nie. Przyznaję, że sięgając po daną książkę, raczej na szarym końcu przyczyn i pobudek jest jakakolwiek literacka nagroda - niezbyt przykładam wagę do wyróżnień, chociaż nie wzbraniam się przed żadnymi laureatami czy laureatkami. Przeglądam teraz "Nike" i widzę, że czytałem "Traktat o łuskaniu fasoli" Myśliwskiego, "Ciemno, prawie noc" Bator oraz właśnie "Baśń o wężowym sercu" Radka Raka, czyli raptem 3 pozycje.\nCo do omawianej książki, to przeczytałem ją z racji tego, że Radek Rak to, podobnie jak ja, dębiczanin z pochodzenia - byłem ciekaw co tym razem stworzył mój ziomek, tym bardziej, że znam jego debiut ("Kocham Cię, Lilith"). No i kolega z pracy bardzo polecał mi tę powieść.\nPożeracz 27 lipca 2021 11:41\nTa książka stała się ciekawym fenomenem i przyczynkiem do traktowania fantastyki przez główny nurt. Nagrody zdobyte przez powieść Raka wymusiły na wielu krytykach magiczne wolty opisowe, byleby tylko nie przyznać, że to także fantasy.\nAmbrose 27 lipca 2021 16:59\nMoże to jeden z powodów, dla których raczej nie czytam recenzji krytyków :)


Szkatułka z lusterkiem zielona LOVA - tworzysz dom po swojemu z Nuumo.eu\nUrocze, dekoracyjne szkatułki to dobre rozwiązanie dla każdego, kto lubi mieć porządek w swoich drobiazgach, a jednocześnie ceni sobie stylowy wygląd dodatków i dba o każdy szczegół w aranżacji swojego wnętrza. Dzięki szkatułce Lova można łatwo połączyć obie te rzeczy i cieszyć się jej eleganckim wyglądem.\nSzkatułka wykonana w formie otwieranego do góry pudełka, posiada uchwyt, który to otwieranie ułatwia. Po jej otwarciu zauważamy lusterko znajdujące się w górnej części szkatułki, natomiast jej dolna część została podzielona na różnej wielkości przegródki. Przegródki te umożliwiają wygodne ułożenie i przechowywanie różnego rodzaju biżuterii, a nawet zegarków. Całość szkatułki, o wymiarach 21 cm x 16 cm x 12 cm, została wykonana z materiału o welurowym wykończeniu, w ciemnym butelkowym odcieniu zieleni. Dzięki temu szkatułka bardzo dobrze podkreśli styl glamour.\nPowleczenie szkatułki odmianą poliestru o delikatnym wykończeniu, zapewnia wytrzymałość. Materiał ten nie mnie się łatwo, nie wybarwia oraz jest dość odporny na plamy, przez co szkatułka będzie długo dobrze się prezentowała.\nPOLIESTER / PŁYTA PILŚNIOWA O ŚREDNIEJ GĘSTOŚCI / SZKŁO


> Książki i czasopisma>Psychologia>Psychologia rodziny>Słowa klucze\nAutor: Dariusz Tarczyński\nAutor przekazuje porady ułatwiające komunikację. Dzięki niemu Twoja rodzina będzie się rozumiała jak nigdy wcześniej.\nRozmowa w naszym życiu odgrywa podstawową rolę. Czy wszystko przekazujemy jednak za pomocą słów? Czy często mamy stuprocentową gwarancję tego, że słuchacz zrozumiał nasze intencje czy też często nam się tak tylko wydaje?\nCzasem słyszymy jedno, a tak na prawdę chodzi o coś zupełnie innego. Słowa, gesty, myśli przekazywane nam między wierszami, jeśli potrafimy je wychwycić, są najbardziej szczerym przekazem. Nie zawsze jednak zgodnie z zamierzeniem naszego partnera...!\nAutor tej książki dzieli się swym wieloletnim doświadczeniem w pracy dydaktyczno-psychologicznej, przekazując proste spostrzeżenia znakomicie ułatwiające naszą komunikację z najbliższymi. Dzięki niemu Twoja rodzina będzie się rozumiała jak nigdy wcześniej.\nrodzina związek komunikacja rozmowa umysł\n21,70 zł 31,00 zł -30% W magazynie\nPodróż w pustce\n21,70 zł 31,00 zł -30%\nFuzja tradycyjnej mądrości Wschodu z rytmem życia Zachodu, czyli jak zatrzymać czas, osiągnąć sukces oraz odnaleźć szczęście i spokój.


Kolczyki sutasz Sopelki Złote - Sklep Online Artyferia\nNiesamowite kolczyki sutasz, które z całą pewnością zadadzą szyku, w połączeniu ze stylową kreacją. Są one złote i lśniące.\nUszyłam je z metalizowanego sutaszu oraz prześlicznych kryształów od Swarovskiego, które lśnią jak promienie słońca.\nSą długie i wąskie, przez co cudnie wysmuklą twarz oraz rozświetlą cerę i będziesz się w nich czuła jak dama.\nPasma złotego sutaszu zszyłam finezyjnie, aby cieszyły Twe oczy oraz zdobiły.\nMyślę, że te kolczyki mogą z powodzeniem stać się biżuterią ślubną.\nsutasz metalizowane, kryształy Swarovskiego, stal chirurgiczna, koraliki fire polish, koraliki toho\nTagi: #biżuteria #biżuteria ślubna #biżuteria sutasz #długie kolczyki #duże kolczyki sutasz #dwustronny sutasz #earrings #kolczyki #kolczyki chwosty #kolczyki ślubne #kolczyki sutasz #kolczyki wiszące #kolczyki wkręty #kolczyki z kryształami Swarovskiego #okazała biżuteria #swarovski #złote kolczyki #złote kolczyki sutasz #złoty sutasz


• kolczyki - zielone liście - sirius92\nart-Madam.plbiżuteriakolczykizielone liście, kolczyki liście zielone kolczyki\nna prezent kolczyki wiszące\ndla niej zielone kolczyki\nkolczyki-liście zielone-kolczyki kolczyki-wiszące liście dla-niej na-prezent zielone kolczyki srebrne kolczyki\nKolczyki w formie liści wykonane techniką polymer clay. Ręcznie formowane wykorzystaniem zielonego metalicznego pyłku. Kolczyki zawieszone na biglach ze stali chirurgicznej, bardzo lekkie. Zabezpieczone matowym werniksem. Kolczyki mają wymiary około 8 cm długości (włącznie z biglem) i 3-3,5 cm szerokości. Na ostatnim zdjęciu przedstawione są wszystkie dostępne pary. Kolczyki są wybierane losowo.\nLetnie zwiewne kolczyki kwiatowe klasyka koloru c857-2. Efektowne, długie kolczyki, Każdy kwiat jest unikatowy i troszkę inny, stal chirurgiczna140,00 zł Przydymione kolczyki z kwarcu dymnego i srebra. Kolczyki wykonane z ciosanych oponek kwarcu dymnego wielkości ok, 925156,00 zł\nKontrastowe kolczyki w formie zardzewiałych liści. Kolczyki w formie liści dębu wykonane z wysokiej jakości glinki polimerowej fimo62,00 zł Kolczyki z efektem rdzy w kształcie liści lipy. Kolczyki w formie liści lipy wykonane z wysokiej jakości glinki polimerowej fimo62,00 zł\nRęcznie malowane kolcyki w formie liści dębu. Kolczyki kolczyki-liście Ręcznie formowane, malowane i postarzane, Efekt rdzy uzyskany dzięki technice własnej62,00 zł Zielone kolczyki w stylu boho. Lekkie kolczyki w stylu boho, z której stworzyłem okrągłe i płaskie paciorki58,00 zł


Ovis aries!: #4 Karnawał blogowy\n#4 Karnawał blogowy\nFajerwerki na nowy rok. So original. Fotografia autorstwa Saffaana Quadir.\nMiało nie być a jest. Koniec miesiąca jak zwykle mnie zaskoczył, więc będzie trochę wykopalisk. Enjoy!\nAeth - Dlaczego czytanie mang jest lepsze od oglądania anime. Biorąc pod uwagę, że jedną z moich kulturowych bolączek jest fakt, że podobają mi się japońskie historie, ale ich formy już nie mogę zdzierżyć, zwłaszcza w zakresie animacji, rozwiązanie by przerzucić się na mangi wydaje się oczywiste. Tyle, że dla mnie takie oczywiste nie było. Ot, nie miałam pojęcia, że japońska kreska bywa znośna i miła dla oka. O realistycznej kresce nawet nie wspominając. I po szczerości wyliczanka Aeth otworzyła mi oczy i planuję coś w tym kierunku poczynić. Jak tylko ogarnę stronę franko-belgijską.\nAlchemia Gier, czyli podcasty Michała i Jerry'ego - moje odkrycie ostatnich tygodni. Znaczy, żadne tam moje, Misiael zalinkował więc poszłam, sprawdziłam i zdecydowanie warto. Nie żeby mnie to zaskoczyło, Misiael przyzwyczaił do wysokiego poziomu merytorycznego. Panowie prowadzą bardzo ciekawe dyskusje, tytuły omawiają obszernie i szczegółowo. I choć momentami chaotycznie, zawsze jest ciekawie, nawet dla kompletnego laika takiego jak ja.\nSalantor - Gamedev od kuchni #1 Fakty i mity. Jeden z tych tekstów, na które zazwyczaj rzuciłabym okiem i stwierdziła, że zdecydowanie zbyt dużo literek do przeczytania na temat, który interesuje mnie mocno umiarkowanie. Ale że napisał Łukasz, a Łukasza czytam jak leci... cóż, lepiej dla mnie, bo to jedna z tych notek, po przeczytaniu których czuję się odrobinę mądrzejsza. I jak na temat, który interesuje mnie średnio, czytałam z wyjątkowym zainteresowaniem.\nAletheia - O piratach i papieżach, starożytności i samurajach obraz(k)owo. Czyli Aletheia odlicza ciekawe tytuły must-check. Żadnego jeszcze nie ruszyłam i strasznie jest mi wstyd :x Warto zajrzeć, zwłaszcza jeśli ktoś jest zainteresowany komiksem głównie od strony wizualnej. I obiecuję, że w tym miesiącu się ogarnę.\nZwierz - Dobranoc Wieczorynko czyli ile dzieci w telewizji, ile telewizji dla dzieci. Czyli bardzo rozsądny głos Zwierza w sprawie zdjęcia dobranocki z ramówki TVP i telewizji dla dzieci tak w ogóle. Część pierwsza niezbyt aktualna, ale druga zawsze na czasie.\nRusty - Czystość języka (notatki na marginesie zamknięcia Reborn Story). Mówiłam, że będę wykopywać :3 Blogosferę Cedro opuścił z tupnięciem i trzaśnięciem drzwiami i ofkoz odbiło się to echem u sąsiadów. I na fali tej sławetnej notki powstały kolejne notki i wywiązało się parę dyskusji. A że na mnie samej odejście Cedro nie wywarło zbyt dużego wrażenia, bo też nie byłam szczególnie wierną czytelniczką - na wszystkie wpisy a propos machnęłam ręką. Na rant Rusty trafiłam zatem z ogromnym poślizgiem, ale cieszę się, że trafiłam w ogóle. Bo kwestia poprawności językowej w internetach wraca dość często, nawet jeśli nie w formie osobnego posta, to wywiązują się daremne dyskusje w komentarzach. I choć wszystko już chyba zostało w tym temacie powiedziane, to warto co jakiś czas przypomnieć, że język to nie jest takie martwe coś, które tak zostało wymyślone i takie ma zostać po wsze czasy. A Rusty swoim tekstem trafia w samo sedno problemu.\nI rzecz jasna, najlepszego!


DNA zespołu - audiobook - John C. Maxwell - Virtualo.pl\nDNA zespołu - audiobook\nJohn C. Maxwell uchodzi za jednego z najlepszych mówców i ekspertów w dziedzinie biznesu. Potrafi opowiadać o poszczególnych zagadnieniach w sposób niezwykle interesujący, popierając wszystkie twierdzenia przykładami z życia. Tym razem mamy okazję usłyszeć fascynującą opowieść o budowaniu zespołu, pracy zespołowej, dowodzeniu grupą pracowników i różnych stylach zarządzania.\nTo kolejna znakomita publikacja człowieka, który od lat stanowi inspirację dla ludzi zajmujących się handlem i usługami, ale również dla managerów i prezesów. Jego celne uwagi można bowiem wykorzystać na kilku płaszczyznach i w wielu branżach.\nAudiobook to wykład w wykonaniu samego autora, którego znakomity język i niepowtarzalny styl nie pozostają bez wpływu na sympatię i uznanie, jakimi darzą go odbiorcy na całym świecie. John C. Maxwell opowiada W „DNA zespołu” o różnych stylach liderowania, ale również o tym, jak wybrać własny, dostosować go do naszych zawodowych aktywności i odnosić sukcesy.


Gabriela Zapolska cytaty - Lubimyczytać.pl\ncytaty z książek autora "Gabriela Zapolska"\nGabriela Zapolska, Moralność Pani Dulskiej więcej\nCzęsto się kłamie z przyzwyczajenia, z potrzeby, z dobrego serca, z dobrego wychowania... czasem dla... przyjemności.\nGabriela Zapolska, Żabusia więcej\nCzęsto kłamstwo jest dobrodziejstwem,nie zbrodnią.\n-Zbyszko, dlaczego ty nas wszystkich tak nie lubisz?\n-Za mało: "nie lubisz"! Ja was wszystkich nienawidzę i siebie razem z wami.\n(...) gdyby to można tak życiu powiedzieć: "daj mi spokój", ale ono włazi na kark jak hydra - i zdławi.\nNa to mamy cztery ściany i sufit, aby brudy swoje prać w domu i aby nikt o nich nie wiedział. Rozwłóczyć je po świecie to ani morale, ani uczciwe".\nA potem ten największy,najcięższy grzech mojego dzieciństwa-numer 23-ci:byłam w pretensjach.\nGabriela Zapolska, Z pamiętników młodej mężatki więcej\nPamiętać: skromność - skarb dziewczęcia.\nMiodem się muchy bierze, nie octem.\nByłam w pretensjach.\nBo, widzisz, mówiłam ci, że mężczyznę wiąże nie namiętność, nie zmysły ani nawet sentyment,tylko to coś, bardzo subtelnego, a wiążącego jak stal. To jest, Muszko, moc przyzwyczajenia.\nGabriela Zapolska, Skiz. Komedya w 3 aktach więcej\nDrugi raz truć się nie będę. Na to trzeba wiele odwagi, pomimo tego, że pani to nazywa tchórzostwem. A potem trzeba wiele cierpieć. Na to już nie mam sił i... już bym tak nie potrafiła cierpieć raz jeszcze.\n- A ja tak wolę.\n- Nie wiedzieć o niczym. To tak jakoś miło. Ja wolę nic nie wiedzieć.\nsą najbiedniejsze. Są — drewniane. Najszczęśliwsze są ǳieci serca.\nGabriela Zapolska, Sezonowa miłość więcej\nZbyszko, mnie się zdaje, ze mi się dzieje jakaś krzywda- że mnie ktoś więzi, że mi ściśnięto gardło, że... Ja ci tego opowiedzieć nie mogę, ale...\nDodał/a: niko whatsanart\nAleż to Kariatyda schowana w cieniu, Kariatyda ubrana w łachmany, Kariatyda, która wielkim głosem domaga się światła i chleba. Istota ta zajmuje wybitne miejsce w każdym domu, przebywa ciągle niemal z dziećmi, ma wpływ na ich charakter, a jest przecież tylko niewolnicą o szerokich barkach, o której cierpienie, postępki nikt się nie troszczy, nikt się nie spyta!\nGabriela Zapolska, Kaśka Kariatyda więcej\nKażda kobieta, nawet najniżej postawiona, przychodzi na świat cnotliwą; z chwilą gdy cześć swą zatraca, rzucając się w objęcia mężczyzny, odczuwa żal wieki, choćby nawet ten upadek został spełniony w najnormalniejszych warunków, to jest usankcjonowany małżeństwem.


Producent dokładnie sprawdza, jakie wymagania mają obecnie klienci. Dopracowywanie ofert, ich kompleksowość czy niskie ceny – to wszystko nie przechodzi bez echa na rynku. W zakresie niezwłocznego wprowadzania różnych nowości na rynek jesteśmy od lat pionierem, więc klienci chętnie korzystają z przygotowanych przez nas możliwości. Rekomendowane jest szczególnie polegać na wielu certyfikatach, jakimi odróżnia się już dzisiaj producent rozwiązań takich jak rower damski 28.\nPropozycje takie jak quad dla dzieci nadal zwracają uwagę klientów na rynku\nSpora gama propozycji takich jak między innymi udowadnia spore zaangażowanie naszych specjalistów. Rozwiązania świetnej jakości cieszą się obecnie dużym zainteresowaniem klientów. Konsumenci pragną sięgać w swoich wyborach jedynie po wielokrotnie sprawdzone opcje, by mieć stuprocentową pewność wyboru najlepszych z najlepszych możliwości. Szeroka gama rozwiązań dostępnych na rynku wywiera wrażenie.\nSprawdzone quady zakopane tanio - https://witowextreme.pl/pl/quady - dla dzieci w wśród ofert marki\nFirma dokłada wszelkich starań do przygotowywania propozycji z najwyższej półki. Zadaniem specjalisty jest to, aby dawać z siebie sto procent w przypadku każdego zamówienia. Świetnych opcji w zasięgu ręki nie brakuje, dlatego wskazane jest jak najprędzej zainteresować się rozwiązaniami jak quady dla dzieci. Całkowite dostosowanie do obecnych wymagań klientów to znak rozpoznawczy producenta na rynku. Cenowa atrakcyjność jedynie potwierdzeniem doskonałej jakości.\nRower miejski damski wśród opcji wyjątkowo rekomendowanych\nRozwiązania takie jak rower miejski damski (sprawdź nasze propozycje: ) idealnie wpisują się w stawiane obecnie przez samych klientów wymagania. Ich różnorodność oraz wyjątkowa kompleksowość poszczególnych opcji przyjmowane są przez osoby zainteresowane ze znacznym entuzjazmem. Niekwestionowane przygotowanie producenta do zmieniających się wytycznych na rynku pokazuje, na jak wiele stać dzisiaj naszą markę. Doskonale przygotowane propozycje to wiele kompleksowo dopracowanych opcji.


Madka z bombelkiem nie będzie czekała na przystanek. Kierowca ma się zatrzymać tam, gdzie ona sobie życzy. I to natychmiast! – Demotywatory.pl\nMadka z bombelkiem nie będzie czekała na przystanek. Kierowca ma się zatrzymać tam, gdzie ona sobie życzy. I to natychmiast!\nC Cagenicolas 21 października 2019 o 11:27\nDziecko do opieki(tata, babcia rodzina itd) , madka do psychiatryka\nS Scandal_PL 21 października 2019 o 11:30\nAle tyłek ma pancerny :)\nolmajti 21 października 2019 o 11:33\nco tu się odπerdoliło?\nW wonsz69 21 października 2019 o 15:18\n@olmajti madka dostała ataku dałna, i wybiła szybę butem by ratować swoje dziecko przed krzywdo\nA Aqaqq 21 października 2019 o 11:40\nNa końcu nie czaję. Co tam się stało? Czy jakaś szyba poszła czy o co chodzi?\nP Polszczyzna 21 października 2019 o 16:51\n@Aqaqq Tak, ta kretynka wybiła nogą szybę, takiego szału dostała, że nie może wysiąść tu i teraz. Aż jej się but rozwalił.\nTrinityKiller 21 października 2019 o 13:12\nEwidentnie widać że kobieta ma zaburzenia psychiczne i dostała jakiegoś ataku. Dziwne że nikt nie podszedł spróbować ją uspokoić. Chociażby ze względu na bezpieczeństwo dziecka.\nJ jawa05 21 października 2019 o 14:22\noprucz ryków szympansów nic nie słychać\nW wonsz69 21 października 2019 o 15:16\nBezdzietny stulejarz do zwolnienia a mamie oczkodowanie za straty mortalne i stresowanie jej DZIECKA. Dziecko nie jest niczemu winne!\nS sandalo 21 października 2019 o 16:04\nKierowca bez komentarza. Współpasażerowie również. Bez znaczenia powinien zatrzymać autobus. Nie wiem czy coś się stało dziecku i stąd ta reakcja matki, czy matka ma nierówno pod sufitem, ale w tym przypadku zdrowie dziecka najważniejsze...\nT tajakjejtam 21 października 2019 o 19:01\n@sandalo tak, genialne, powinien zatrzymać się tu i teraz bez względu na to, że np. jedzie przez środek skrzyżowania, środkowym pasem autostrady albo przejeżdża przez tory. Nie ważne, że jedzie może 70 km na godzinę a za nim sznurek aut i jak walnie w hamulec to spowoduje wypadek i zostanie oskarżony o spowodowanie katastrofy w ruchu lądowym. Powinien się zatrzymać, gdy będzie mieć możliwość, sytuacja nie była aż tak krytyczna. Jedynie co zgadzam się do pasażerów, zamiast kręcić durne filmiki to trzeba było ją odciągnąć od kierowcy, bo szurnięta jeszcze kierownicę złapie i wszystkich zabije. Zresztą prawie wyleciała przez szybę z dzieckiem na ręku.\nQ Quant 21 października 2019 o 20:21\n@tajakjejtam - masz coś ze wzrokiem? Na filmie widać jak na dłoni, że autobus nie jedzie autostradą, nie jedzie 70 km/h, ani środkowym pasem. Dojeżdża do skrzyżowania i zatrzymuje się za stojącym przed nim pojazdem, ale nie chce otworzyć drzwi.\nT tajakjejtam 22 października 2019 o 6:32\n@Quant no właśnie dlatego, że jest na skrzyżowaniu człowieku. Jakby otwarł drzwi jest możliwość, że zaraz ktoś ją potrąci od strony drzwi, kierowca nie może wypuszczać pasażerów na skrzyżowaniu.\nT THEDREEEAM 22 października 2019 o 8:42\n@sandalo Zdrowie dziecka najważniejsze. Więc zostawmy dziecko z nieobliczalną kobietą, która stwarza zagrożenie dla siebie i dziecka. Genialne!!! Może obezwładnijmy kobietę, przejmijmy dziecko, wezwijmy służby?? Ponad to nie wiemy czy kierowca mógł bezpiecznie zatrzymać pojazd w tej chwili...\nP Pawel_S 21 października 2019 o 18:43\nczekam na specjaliste, ktory znajdzie dalszy ciag tego wydarzenia :D\nobstawiam ze wezwali policje i zaplacila za zniszczona szybe i opozniony autobus\nJ Jimy123 21 października 2019 o 19:23\nTeraz każda normalna rodzina to madka, Janusz i bombelek-zagrywka lewackich gówien żeby dyskredytowac rodzinę! Jak by było dwóch pedałów to by było git. Nie znamy powodu jej histerii\nQ Quant 21 października 2019 o 20:18\nNie znając kontekstu, trudno ocenić co tam zaszło. Wszyscy zakładają, że kobiecie odbiło, a co jeżeli np. coś się stało z dzieckiem i postanowiła natychmiast wysiąść aby szukać pomocy? A co jeżeli zobaczyła za oknem wypadek, albo człowieka leżącego na ulicy i chciała wysiąść aby pomóc? Łatwo oceniać jak się nie wie o co chodzi.\n1 1Spejszal 21 października 2019 o 21:32\nTylko i wyłącznie do utylizacji ! ! !\nQ qnr4d 21 października 2019 o 21:39\nnand82 21 października 2019 o 22:14\nGdzie to taka dzicz? Język nie brzmi, jak polski.\nG Grzech1 22 października 2019 o 4:08\n... abo spostrzegła plakat informujący o promce w Biedrze, prawda?\nH Hajna89 22 października 2019 o 15:39\natak klaustrofobi mi tak to wygląda


MSC tworzy wesołe i praktyczne przedmioty codziennego użytku, które swoim zabawnym kształtem umilają życie ludziom we wszystkich strefach czasowych i klimatycznych. Wszystkie przedmioty znajdują się na bardzo atrakcyjnym poziomie cenowym i są elegancko zapakowane - idealnie nadają się na prezenty na różne - zarówno specyficzne, jak i uniwersalne okazje. Seria Entertainment to naczynia do azjatyckich potraw, znajdziemy w niej akcesoria do podawania bardzo ostatnio popularnej japońskiej potrawy - sushi, zestaw do picia, znanego również z kraju kwitnącej wiśni, trunku - sake oraz miskę z pałeczkami.\nKarafka i cztery kieliszki firmy MSC International do serwowania sake lub japońskiego wina śliwkowego. Opakowanie zestawu to prezentowe, przezroczyste pudełko.\nZestaw do sushi firmy MSC International to niezbędnik każdego prawdziwego miłośnika sushi. Dzieki niemu będziesz mógł raczyć się sushi z drugą osobą np. podczas eleganckiej kolacji.\nTalerz do sushi jest wprost stworzony do wykwintnych przyjęć i imprez w stylu japońskim. Duży, płaski talerz do serwowania większych porcji sushi zadowoli każdego amatora tej potrawy.\nCeramiczna miseczka z podstawką chroniącą stół przed kontaktem z gorącym naczyniem. Miseczka zaprojektowana specjalnie do serwowania dań i zup z ryżem lub makaronem, charakterystycznych dla kuchni dlaekiego wschodu. W kąplecie znajdują się również plastikowe pałeczki.\nProdukty firmy MSC International do nabycia w internetowym sklepie Superwnętrze - www.superwnetrze.pl


Soldić, Mamed i de Fries chcą walczyć z Pudzianowskim! Polak woli jednak rewanż z freakiem: „Jestem gotowy! Powiedz tylko kiedy i gdzie? – StrefaMMA.pl – Portal sportów walki\nHome/KSW/Soldić, Mamed i de Fries chcą walczyć z Pudzianowskim! Polak woli jednak rewanż z freakiem: „Jestem gotowy! Powiedz tylko kiedy i gdzie?\nSprawdź! Oleksiejczuk rzuca wyzwanie Romanowskiemu! "Chętnie bym roz**bał mu łeb w klatce. To jest zwykły dureń"\n26 października 2021 o 22:28\nPudzian przestań dobierać sobie psełdo zawodników i sprawdź sie z kimś z top. Już Bedorf pokazał Ci różnicę! Obijasz jakiegoś amatora i robisz z siebie mistrza.


Prezentacja na International Push Hands Meeting in Prague – Refleksje o Tai Chi\nTym razem, chciałem pokazać nie tylko formę jako sekwencję technik, ale też przedstawić koncepcję 13 podstawowych form.\nZacząłem, od prezentacji „pięciu kroków” i „ośmiu bram”. „Pięć kroków” to: zachowanie równowagi centrum (zakorzenienie), krok od przodu, lub intencja ruchu do przodu, krok do tyłu, lub intencja ruchu do tyłu, spojrzenie w lewo, i spojrzenie w prawo. Wszystkie kroki, ale specjalnie ostatnie dwa, są związane z rotacyjnym ruchem dolnej części kręgosłupa i realizacją w ten sposób zasady ruchu prowadzonego z talii, z centrum i proporcjonalnymi przemianami „pustki i pełności”.\n„Osiem bram” to, podstwowe przemiany yin yang, zgodnie z zasadą przemian pustki i pełności, prawidłowe wykorzystanie grawitacji i mobilizacji całego organizmu do emisji siły wewnętrznej.\nPokazałem te podstawowe rodzaje emisji siły. Następnie prezetowałem formę Matki ze stylu San Feng jako przykład, kompozycji formy stworzonej z 13 podstawowych form.\nNa przykładzie, „omiatania kolana i odepchnięcia”, pokazałem jak te formy łączą się ze sobą, tworząc bardziej złożone formy.\nI jak tworzą strukturę techniczną Tai Chi, w formach pustych dłoni i technikach z białą bronią. Oprócz „omiatania kolana” wykorzystałem też, formy: „lotu po przekątnej” i „tkaczki”, pokazując te formy w wariantach pustych dłoni i z mieczem.\nChodziło mi o pokazanie, że formy trzeba rozumieć, ich działanie, kompozycję i sens. Trzeba też, rozumieć powiązania między nimi. Coś, co można określić jako strukturę techniczną stylu Tai Chi. Jest to, moja polemika z bezmyślnym uczeniem się form na pamięć i takim też sposobem ich praktykowania. Zjawisko, które niestety, dalej obserwuję wśród części ludzi ćwiczących Tai Chi nawet przez wiele lat.\nNa szczęście, nie dotyczy to wszystkich, tylko pewnej grupy ludzi, ograniczających się do odbierniania Tai Chi powierzchownie, tylko i wyłącznie jako zewnętrzne techniki zawarte w formach.\nOtagowane efektywność praktyki Tai Chi, formy Tai Chi, Metodyka, metodyka praktyki Tai Chi, Miecz, międzynarodowe i międzystylowe spotkania Tai Chi, spotkania tuishou, Struktura, Szermierka, Szermierka Tai Chi, Sztuki walki, Tai Chi, Tai Chi Chuan, Tai Chi Golden Hill, Tai Chi Shapes of Balance, Taijiquan, Tchaj-t'i, Tchaj-t'i čchüan, Thomas Nowakowski Shapes of Balance, trzynaście fundamentalnych form Tai Chi, trzynaście podstawowych form Tai Chi


PILNE! Praca: Dam prace sprzątanie, Białystok - Październik 2021 - 2210 ofert pracy - JOOBLE.pl\nPraca Dam prace sprzątanie Białystok\nSzukam Pani do sprzątania. - Białystok, Centrum - Pełny etat\nFirma z branży utrzymania czystości zatrudni do sprzątania biur w Białymstoku Panie od 02.11.2021,praca w godzinach 15;30(pon-pt) ,umowa o zlecenie-2 osoby, na umowe o prace 1 osobe od godziny 7.30-15.30.Mile widziane Panie z doświadczeniem.Osoby zainteresowane proszone...\n...widłowego Przestrzeganie przepisów BHP i jakościowych Nasze wymagania Ukończona zasadnicza szkoła zawodowa Gotowość do pracy na trzy zmiany (6-14, 14-22,22-6) Umiejętność szybkiego uczenia się Sumienność , uczciwość Doświadczenie w obsłudze linii...\n...Business sp. z o. o jedna ze spółek Grupy Impel poszukuje kandydatów do pracy na stanowisko: Pracownik sprzątający-pół etatu w... ...popołudniowych. Miejsce pracy: Białystok. Zadania/Czynności: -sprzątanie biur i prace gospodarcze-teren zewnętrzny Wymagania: -Chęci...\n...Zatrudnimy Panią do sprzątania obiektu w Białymstoku. Praca w godzinach porannych- możliwość pracy od godziny 7:00, 8:00 bądź 9:00. Zatrudnimy Panie do sprzątania zakładu produkcyjnego Oferujemy -terminowe wypłaty, -przeszkolenie, -miłą atmosferę....\nPomoc kuchenna, sprzatanie\nWitam, zapraszamy do pracy od 02.11.2021.- osoby z orzeczeniem o niepiłnosprawnosci do sprzatania biur ,praca w godzinach 15.30- 19.30, ( pn- pt) praca w Białymstoku .Mile widziane Panie z doświadczeniem,osoby zainteresowane proszone są o kontakt tel\n...Miejsce pracy: Krańcowa 26B, 15-155 Białystok, powiat: m. Białystok, woj: podlaskie Rodzaj umowy: Umowa o pracę na okres próbny Wymagane dokumenty: CV Sposób aplikowania: bezpośrednio do pracodawcy Kliknij przycisk Aplikuj, aby poznać szczegóły oferty...\nSprzątanie sklepu odzieżowego Alfa Białystok\nPoszukuję osoby do sprzątania sklepu odzieżowego 3 godziny dziennie od 6 do 9 rano. Stawka 14 zł netto. Praca w Galerii Alfa Białystok . umowa zlecenie osoby zainteresowane proszę o kontakt telefoniczny.\n...naszego Klienta, niekwestionowanego lidera w swoim sektorze oraz cenionego Pracodawcy poszukujemy kandydatów na stanowisko: OSOBA DO SPRZĄTANIA Lokalizacja: Białystok, woj. podlaskie Stawka: 18,30zł/h brutto Oferujemy: współpracę w godzinach 15:00-20:00...\n...Obowiązki: Dbanie o należyty stan budynku i otoczenia szkoły, sprzątanie, czuwanie nad ruchem uczniów i osob przychodzących z zewnątrz.... ...próbny Wymagane dokumenty: Składanie CV, listu motywacyjnego do sekretariatu szkoły 9:00-14-00 Sposób aplikowania: bezpośrednio...\n...Mikołaja 19/23, 15-377 Białystok, powiat: m. Białystok, woj: podlaskie Rodzaj umowy: Umowa zlecenie / Umowa o świadczenie usług Wymagane dokumenty: CV Sposób aplikowania: bezpośrednio do pracodawcy Kliknij przycisk Aplikuj, aby poznać szczegóły oferty...\nsprzątanie hal Białystok\npraktyki informatyka Białystok\nkierowca kat c wywrotka Białystok\nteatr dzieci Białystok


Idealny seks oralny |\nSeks oralny to najbardziej popularna forma kontaktu seksualnego na całym świecie. Szaleją za nim faceci, jak również kobiety. Z dzisiejszego wpisu na blogu dowiesz jak wykonać idealny seks oralny, aby wznieść swoją drugą połówkę na wyżyny przyjemności i rozkoszy. Porady, które tutaj zebraliśmy na pewno pomogą Ci udoskonalić swoje umiejętności oralne. Dużo oczywiście można nauczyć się z filmów porno w internecie, ale myślę, że warto też poczytać trochę lektury.\nSeks oralny – cenne wskazówki\nPamiętaj o pełnym rozluźnieniu i relaksie. Jak każdy wie seks oralny to idealny początek na świetną grę wstępną, dlatego przed jego rozpoczęciem zadbajmy o zrzucenie napięcia z całego dnia. Może to być lampka wina, spokojna muzyka lub odprężający masaż całego ciała. Dopiero przy pełnym relaksie przejdźmy do igraszek seksualnych. Wybierzmy jednak takie miejsce, aby było dla nas komfortowe. Najlepiej sprawdzi się oczywiście sypialnia lub wygodne łóżko w salonie.\nKolejną kwestią do udanego seksu oralnego jest delikatność i czułość. Nie rzucaj się na swojego partnera jakby miał zaraz uciec. Zbliżaj się subtelnie i powoli. Dotykaj również bardzo delikatnie, najlepiej smyrając po intymnej części ciała. Po rozgrzaniu możesz przejść do konkretów, ale również uważaj, aby nie być nachalnym. Na początku zabawy warto również użyć lubrykantów, które nawilżą ciało i dadzą dużo fajnej rozkoszy.\nWydaje mi się, że to najistotniejsze czynniki wpływające na powodzenia i ulepszenie naszego seksu oralnego. Życzymy udanej zabawy.