Tryb offline | TrendNomad.com\nWraz ze wzrostem liczby urządzeń podłączanych do sieci bezprzewodowych w najbliższych latach na rynku będzie się pojawiało coraz więcej produktów osłaniających ludzi, maszyny i instalacje przed promieniowaniem elektromagnetycznym. Oto najnowsze przykłady z Holandii: piżama, koc i domowe ekrany podłogowe, które nie przepuszczają sygnałów sieci komórkowych ani fal wi-fi.\nO przedmiotach chroniących użytkowników przed działaniem e-smogu, czyli promieniowania elektromagnetycznego związanego z lawinowym wzrostem liczby urządzeń opartych na łączności bezprzewodowej, rozmawiam z Theresą Bastek, absolwentką uczelni Design Academy Eindhoven i autorką kolekcji „Flight Mode”.\nPoniżej publikuję tłumaczenie zapisu rozmowy przeprowadzonej w Eindhoven podczas wystawy prac dyplomowych zorganizowanej w ramach festiwalu Dutch Design Week 2016. Aby wysłuchać oryginalnego wywiadu w języku angielskim, obejrzyj nagranie wideo.\nTrendNomad.com: Na jakim zagadnieniu skupiłaś się w swojej pracy dyplomowej pt. „Flight Mode”?\nTheresa Bastek: W ramach pracy nad moim projektem dyplomowym zagłębiłam się w temat promieniowania elektromagnetycznego. Zaprojektowałam przedmioty, które chronią ludzi przed działaniem fal pochodzących z urządzeń podłączonych do internetu czy telefonów komórkowych.\nCzy jesteś pewna, że ochrona przed promieniowaniem związanym z nowymi technologiami jest nam potrzebna? Przecież nawet światło słoneczne jest rodzajem promieniowania elektromagnetycznego, nie możemy bez niego żyć.\nZgadza się, światło to fala elektromagnetyczna. Ale przecież nie jesteśmy narażeni na działanie światła przez 24 godziny na dobę. Zwykle już po kilku chwilach spędzonych na słońcu szukamy przed nim schronienia. Jednak w przeciwieństwie do światła słonecznego przed e-smogiem nie możemy się tak łatwo schować – ten otacza nas przez cały dzień i całą noc. Mój projekt m.in. uświadamia nam, że jesteśmy bez przerwy narażani na działanie promieniowania elektromagnetycznego związanego z nowymi technologiami. Proponuję też sposób na to, jak możemy od niego odpocząć.\nŚwiatło słoneczne jest widoczne, ale fal wi-fi czy sygnału telefonii komórkowej nie widzimy gołym okiem.\nOczywiście. Dlatego w ramach mojej pracy dyplomowej między innymi zaprojektowałam urządzenie, które wizualizuje poziom promieniowania elektromagnetycznego związanego z nowymi technologiami. Nazwałam je Whistleblower [z ang.: demaskator, informator – red.]. Gdy staniesz obok niego z komórką i nawiążesz połączenie telefoniczne lub połączysz się z internetem, diody Whistleblowera zaczną świecić. Im poziom promieniowania w otoczeniu będzie niższy, tym mniej diod się zapali.\nJakie rozwiązanie proponujesz w przypadku wykrycia wysokiego poziomu e-smogu?\nWe współpracy z naukowcami zaprojektowałam materiały i przedmioty, które osłaniają nas przed promieniowaniem elektromagnetycznym.\nDzięki zawartości bardzo cienkich nici wykonanych ze stali nierdzewnej tkanina z kolekcji „Flight Mode” odbija fale elektromagnetyczne.\nPo pierwsze, zaprojektowałam tkaninę, która odbija fale elektromagnetyczne. Z uwagi na zawartość metalowego włókna miękki materiał działa jak klatka Faradaya.\nPo drugie, zaprojektowałam stojące ekrany wykonane z materiałów węglowych. Te, w odróżnieniu od tkanin odbijających fale elektromagnetyczne, pochłaniają je. Rzucają coś w rodzaju offline’owego cienia, w którym można się schować przed promieniowaniem elektromagnetycznym.\nMateriały węglowe mają właściwości pochłaniające fale elektromagnetyczne.\nIle modeli stojących ekranów zaprojektowałaś?\nZaprojektowałam dwa rodzaje ekranów z materiałów węglowych – jeden jest wykonany z węglowych rurek, a drugi został wypleciony z włókna węglowego. Jest jeszcze trzeci, najmniejszy panel zbudowany z czystego węgla drzewnego. Jak powszechnie wiadomo, węgiel drzewny znakomicie pochłania zapachy. Nie każdy jednak wie, że dobrze pochłania też fale elektromagnetyczne.\nCo było dla Ciebie szczególnie ważne podczas pracy nad kolekcją „Flight Mode”?\nChciałam, by obiekty chroniące użytkowników przed działaniem fal elektromagnetycznych, zamiast kojarzyć się z nowymi technologiami, przywoływały na myśl przedmioty znane z przeszłości. Chcę, aby ludzie dobrze się przy nich czuli.\nCzy interesuje Cię projektowanie wyłącznie w małej, wnętrzarskiej skali?\nNie tylko. Wyobrażam sobie, że zaprojektowane przeze mnie ekrany, po przybraniu większej, architektonicznej skali, byłyby bardzo wydajnym narzędziem do pochłaniania elektromagnetycznego smogu, który nas stale otacza.\nJeśli masz jakiekolwiek pytania dotyczące projektu „Flight Mode”, możesz je wysłać mejlem bezpośrednio do Theresy Bastek na adres info@studioplastique.be. Więcej informacji o pracy projektantki znajduje się na stronie www.studioplastique.be.\nAutor głównego zdjęcia: Femke Reijermann.\nDoceniasz pracę, którą włożyłem w wyjazd do Eindhoven oraz przygotowanie wywiadu wideo i tekstu? Może chcesz postawić mi za ten materiał symboliczną kawę? Gdziekolwiek jesteś, możesz mi przekazać dowolną kwotę ze swojego konta PayPal lub karty kredytowej.\nDAE / DDW / DDW 2016 / Design Academy Eindoven / Dutch Design Week / Dutch Design Week 2016 / e-smog / EIN / Eindhoven / fala elektromagnetyczna / Faraday Cage / Flight Mode / Graduation Show / internet / Klatka Faradaya / offline / online / promieniowanie elektromagnetyczne / Studio Plastique / Theresa Bastek / wi-fi


„Odlotowe koncerty”. Czas na Kubę - TVP3 Olsztyn - Telewizja Polska S.A.\npatronaty » „Odlotowe koncerty”. Czas na Kubę\tpatronaty\n„Odlotowe koncerty”. Czas na Kubę\nPublikacja: 13 marca 2017, 10:51\nDwa kubańskie koncerty odbędą się 15 i 17 marca\nPianista Rey Ceballo i zespół Tripulacion Cubana zagrają w kolejnym spotkaniu pod nazwą „Odlotowe koncerty”. Będzie to trzecia, po USA i Rosji, koncertowa podróż organizowana przez Warmińsko-Mazurską Filharmonię w Olsztynie wraz z Portem Lotniczym w Szymanach. Koncerty odbędą się w środę 15 marca i piątek 17 marca o godz. 19:00.\nKapitanem „Filharmonia Airways” będzie Reinaldo Ceballo – pianista, który wraz ze swoim zespołem zabierze nas w podróż na wyspę salsy, timby i cha-chy. Artysta od 15 lat związany z Polską, stworzył kilka projektów. Począwszy od znakomitej orkiestry Calle Sol (Ulica Słońca), przez jedyny w Europie musical „Conoce mi Cuba” (Poznaj moją Kubę), aż po kolejną, tym razem prawie w 100 procentach kubańską orkiestrę Tripulacion Cubana. W jej wykonaniu usłyszymy największe latynoskie przeboje w nowych aranżacjach.\nRey Ceballo to utalentowany pianista, wiolonczelista, kompozytor, producent i aranżer, pochodzący z Santiago de Cuba. Tajników fortepianu uczył go miedzy innymi Ruben Gonzales. W zespole nie brakuje innych wybitnych talentów, na instrumentach perkusyjnych Eddy Aguero Ferrer, młody utalentowany perkusista. Jedną z czołowych wokalistek zespołu jest Yaremi Alfonso, która śpiewała z Omarą Portugondo. Wykonawcy koncertu: Rey Ceballo & Tripulacion Cubana w składzie: Reinaldo Ceballo – lider, fortepian, Fernando del Rio – kontrabas, Edilson Sanchez – gitara, Eddy Aguero – timbalesy, Yoiulan Perez – bongo, Reinier Calderin – conga, śpiew, Dominik Jaske – quiro, Michał Tomaszczyk – puzon, Luis Nubiola – saksofon, Damian Marat – trąbka, Yaremi de las Mercedes – śpiew, Tony Matamoros – śpiew, Noel Horta – śpiew.\tAktualności


Futbolowy poniedziałek – wyjątkowo we wtorek - CDN\n07/04/2015\tArtykuły, Miszmasz\tbundesliga , ekstraklasa , Futbolowy Poniedziałek , ligue 1 , premier league , primera division , serie a\nOskar: Zaczynamy od Premier League, w której wciąż liderem jest londyńska Chelsea, ale nastąpiły roszady na podium. Czym wytłumaczyłbyś porażkę City w spotkaniu z Crystal Palace?\nRafał: „Obywatele” poczynając od przegranego dwumeczu z Barceloną prezentują spory regres formy. Najważniejsze elementy układanki Pellegriniego grają w „kratkę”, patrz Aguero, Dżeko czy Navas. Jedynie Silvie nie mam nic do zarzucenia, jednak piłka nożna to gra zespołowa. Wykorzystując niedyspozycję City, Arsenal, notujący szósty wygrany mecz z rzędu wskoczył na drugie miejsce w tabeli. Usadowienie Szczęsnego na ławce widać im służy.Czy komukolwiek uda się jeszcze dogonić Chelsea?\nOskar: Wielu sympatykom Newcastle nie podobało się zwolnienie Alana Pardew. Ten poszedł do Crystal Palace i notuje całkiem niezłe wyniki. Zwycięstwo z City w pełni zasłużone. Bramka Puncheona naprawdę przyzwoita.\nOskar: Co do gonitwy za Chelsea, podejrzewam, że nikt nie da im rady. Odpadli z Ligi Mistrzów i mogą skupić się tylko na krajowym podwórku. Natomiast w walce o pozostałe znaczące lokaty ścisk jak na wyprzedaży w Lidlu.\nRafał: W tej fazie sezonu przede wszystkim decydująca będzie wola walki. Ten, kto wykaże się determinacją równie wielką co Chytra Baba z Radomia pierwszy ustawi się w kolejce po medale\nOskar: Pamiętaj tylko, że chytry traci dwa razy. W Premier League będzie gorąco do ostatniej kolejki. W tej najbliższej czekają nas Derby Manchesteru!\nRafał: Mam nadzieję, że bratobójczy pojedynek w Manchesterze będzie równie obfity w bramki co spotkanie Arsenalu z Liverpoolem. Oby tylko był bardziej emocjonujący, bo Kanonierzy przejechali się po drużynie z miasta Beatlesów walcem. Kończąc wątek Premier League, odnotujmy zwycięstwo Leicester, niestety bez Marcina Wasilewskiego, który siedząc na ławce, paradoksalnie ma największe szanse zastąpić wykartkowanego Glika w meczu repezentacji z Gruzją. Kamil w reprezentacji jest niezastąpiony, ale w najbliższym czasie pozostaje nam śledzenie jego poczynań w Torino. Jak sobie poradził w ten weekend?\nOskar: Glik i jego koledzy z klubowej drużyny w ostatniej kolejce pojechali do Bergamo na mecz z Atalantą. To zawsze niełatwy teren, ale Torino udało się zwyciężyć 2-1. Na uwagę zasługuje kolejne trafienie polskiego obrońcy, który jest najskuteczniejszym defensorem z czołowych pięciu lig w Europie. Taki obrońca to skarb! Skuteczny pod obiema bramkami, jeżdżący na tyłku przez pełne 90 minut, a do tego potrafiący znaleźć się przy stałych fragmentach gry w polu karnym rywali. Tym razem przyładował nogą, a nie głową, jak to ma w zwyczaju.\nRafał: Tym samym wyrównał osiągnięcie Zibiego Bońka, który w swym najlepszym sezonie we włoskiej lidze także zdobył siedem bramek – tyle, że grając na pozycji ofensywnego pomocnika. Szykuje się poważna rozmowa z Prezesem. Czy Kamil będzie bohaterem głośnego transferu w lecie? Wiele drużyn sporo by dało, by mieć go w swoich szeregach.\nOskar: Wąsaty Zbyszek nie spodziewał się, że Glik zdoła powtórzyć jego wyczyn, a kto wie, może i go poprawi. Glika widziałbym w silnym klubie z Wysp, choć na jego miejscu zostałbym w Torino do końca kariery i tam właśnie budował swoją legendę. Kibice już teraz chcą mu stawiać pomniki, a co by było, gdyby został w Toro na dłużej? Zapisałby się złotymi zgłoskami w historii klubu.\nRafał: Fakt, w Torino ma niepodważalną pozycję, natomiast w nowym klubie musiałby walczyć o swoje, bo nikt nie zagwarantowałby mu miejsca w składzie. Z perspektywy reprezentacji to bezpieczniejsze rozwiązanie. choć moim zdaniem spokojnie poradziłby sobie z rywalizacją np. w United lub idąc za klasykiem „dlaczego nie w Barcelonie?”.\nOskar: Poza kolejnym golem Glika we Włoszech nie działo się nic szczególnie ciekawego. Juventus pewnie zmierza po kolejny tytuł, inni walczą pomiędzy sobą o pozostałe miejsca na pudle. Przenieśmy się może do Hiszpanii, konkretnie do Madrytu. Co to za masakra w meczu z Granadą?\nRafał: Sądząc po wynikach to zawodnicy Realu grzecznie ładowali akumulatory w przerwie świątecznej, Barcelona zaś smaczne potrawy do brzuchów. Oczywiście 9-1 pięknie brzmi, jednak Granada to piłkarskie ogórki.\nOskar: Hat-trick Ronaldo w osiem minut robi wrażenie. Ogółem zdobył pięć bramek. Nawet jak na piłkarskie ogórki, to i tak kosmos. Barcelona skromniutko ograła Celtę Vigo 1-0, ale to i tak sukces, bo Celta jako jedyna potrafiła wygrać z Barcą na Camp Nou.\nRafał: Pamięć dobra, ale krótka. Nie zapominaj, że 21 lutego Malaga po bramce Juanmi ograła Barcę 0-1.\nOskar: Ale wtopa… To ja znikam z Hiszpanii i przenoszę się do Niemiec, gdzie Lewandowski pokazał klasę światową. Czy uważasz, że nota 1 w Kickerze za mecz z Borussią faktycznie oddaje jego wkład w ten mecz?\nRafał: Spokojnie, zdarza się nawet tak świetnym „ekspertom” jak my. Myślę, że czytelnicy nam to wybaczą. Guardiola na konferencji prasowej osobiście wyróżnił Roberta, czego zazwyczaj nie robi – to mówi samo za siebie. Pod nieobecność Robbena i Ribery’ego, Pep ustawił drużynę pod Lewego. ten strzelił bramkę na wagę zwycięstwa. Można zameldować wykonanie zadania. Pomiędzy Lewandowskim a Błaszczykowskim są także osobiste porachunki, co dawało dodatkowego smaczku w tym spotkaniu. Czy, oficjalnie można to powiedzieć – były kapitan reprezentacji Polski, powrócił już do optymalnej formy?\nOskar: Powrócił na boisko, ale do optymalnej formy, to mu jeszcze wiele brakuje. Może narażę się sympatykom Borusii, ale śmiem twierdzić, że kontuzje „zabiły” Kubę. U szczytu formy łączono go z Liverpoolem, a teraz nie zawsze łapie się do wyjściowej jedenastki w BVB. Trochę smutno, ale takie są realia piłki. Kontuzje załatwiły niejednego piłkarza.\nRafał: Jednych niszczą, drugim nie sprawiają różnicy. Zlatan po przerwie spowodowanej kontują pięty wrócił na boisko i strzela aż miło. Tym razem mecz zakończył z pustym kontem, mimo to mecz na szczycie francuskiej ligi był arcyciekawy, prawda?\nOskar: W tym meczu było wszystko. Piękne bramki, nagłe zwroty akcji, błędy obrońców, czerwone kartki, a o wszystkim zadecydował gol samobójczy. W efekcie PSG wygrało z Marsylią 3-2 i awansowało na pozycję lidera. W Ligue 1 jeszcze nic nie jest rozstrzygnięte!\nRafał: OM przez większą część sezonu pilnie strzegła pierwszego miejsca w tabeli. Pomimo braku występów w europejskich pucharach złapała zadyszkę i pozwoliła przegonić się PSG, które gra na czterech frontach, Lyonowi, a także Monaco, które też depcze im po piętach. Czy to błąd w przygotowaniach Bielsy, a może wcześniejsze wyniki były ponad stan?\nOskar: Zawsze ceniłem warsztat trenerski Marcelo Bielsy, ale przed startem tego sezonu we Francji za głównego faworyta do końcowego triumfu uważałem PSG. Nie spodziewałem się, że do tej walki realnie włączą się inne kluby. Lyon nie jest już drużyną za czasów prezesury Aulasa, Marsylia też personalnie nie zachwyca. A tu proszę, w tym sezonie Ligue 1 PSG nie zawsze daje radę, przez co ciekawie będzie do ostatniej kolejki. A czy równie ciekawie jest w naszej rodzimej lidze?\nOskar: W T-Mobile Ekstraklasie najciekawiej zapowiadały się Derby Śląska i przyniosły masę emocji. Zakończyło się remisem 2-2, a w Ruchu na miano bohatera spotkania urósł znany z hodowli gołębi Grzegorz Kuświk, który w tym meczu bardziej przypominał sępa łasego na kolejne gole. Spotkanie zakończył z dwubramkowym dorobkiem. Dla Zabrzan strzelali Augustyn i Gergel. Dziś jeszcze spotkanie bydgoskiego Zawiszy z Pogonią Szczecin.\nRafał: Można śmiało stwierdzić, że mistrzostwo zdobędzie któraś z drużyn na literkę „L” – Legia bądź Lech. Obie drużyny solidarnie wygrały swoje mecze. Kolejorz jednak miał więcej do udowodnienia po blamażu w Pucharze Polski, gdzie sensacyjnie przegrał z drużyną Błękitnych Stargard Szczeciński. Drugoligowi zawodnicy (dla niewtajemniczonych czytelników w Polsce to trzeci poziom rozgrywkowy – wstydź się Leszku) jeżeli utrzymają korzystny rezultat w drugim spotkaniu mają szanse wystąpić w finale na Stadionie Narodowym .\nJedni powiedzą, że w futbolu nie ma już słabych drużyn, jednak dla mnie pokazuje to tylko słabość rodzimej piłki. Wróćmy jednak do poważnego futbolu. W przyszłym tygodniu zrelacjonujemy Wam derby Manchesteru oraz inne ciekawe spotkania z piłkarskich stadionów. Do poniedziałku!


Prawo odstąpienia od umowy - Księgarnia internetowa Netaro\nul. Zielona 24/3\no swojej decyzji o odstąpieniu od zawartej umowy w drodze jednoznacznego oświadczenia (na przykład pismo wysłane pocztą, faksem lub pocztą elektroniczną).\nMogą Państwo skorzystać ze wzoru formularza odstąpienia od umowy, jednak nie jest to obowiązkowe. Formularz dostępny jest pod adresem: http://netaro.pl/content/wzor-formularza-odstapienia-od-umowy-9\nW przypadku odstąpienia od zawartej umowy zwracamy Państwu wszystkie otrzymane od Państwa płatności, w tym koszty dostarczenia rzeczy (z wyjątkiem dodatkowych kosztów wynikających z wybranego przez Państwa sposobu dostarczenia innego niż najtańszy zwykły sposób dostarczenia oferowany przez nas), niezwłocznie, a w każdym przypadku nie później niż 14 dni od dnia, w którym zostaliśmy poinformowani o Państwa decyzji o wykonaniu prawa odstąpienia od zawartej umowy. Zwrotu płatności dokonamy przy użyciu takich samych sposobów płatności, jakie zostały przez Państwa użyte w pierwotnej transakcji, chyba że wyraźnie zgodziliście się Państwo na inne rozwiązanie; w każdym przypadku nie poniosą Państwo żadnych opłat w związku z tym zwrotem. Możemy wstrzymać się ze zwrotem płatności do czasu otrzymania rzeczy lub do czasu dostarczenia nam dowodu jej odesłania, w zależności od tego, które zdarzenie nastąpi wcześniej.\nProszę odesłać rzecz na adres:\nniezwłocznie, a w każdym razie nie później niż 14 dni od dnia, w którym poinformowali nas Państwo o odstąpieniu od zawartej umowy. Termin jest zachowany, jeżeli odeślą Państwo rzecz przed upływem terminu 14 dni.


Długie trasy rowerowe, zróżnicowane trasy biegowe, górskie szlaki na piesze wędrówki, park linowy, bystra rzeka na spływy… Każdy znajdzie coś dla siebie. A jeśli się przeforsujesz lub potrzebujesz zwykłego relaksu, możesz po treningu skorzystać z usług profesjonalnego fizjoterapeuty w hotelowym SPA.\nZaplanuj swoją letnią aktywność. Podpowiemy, że nasze okolice pokochali sportowcy i dlatego często uczestniczymy w sportowych evantach. Odbywały się u nas: #Runmageddon, #Warriors Run, #Cyklokarpaty czy ultramaraton #Bieg 7 Dolin i #Puchary Polski w Zjeździe MTB.\nZapraszamy na aktywne lato do Wierchomli:\nw każdym pokoju voucher o wartości 100 zł na profesjonalny masaż\nOd 18 maja zapraszamy ponownie do naszej restauracji. Wszystkie posiłki są serwowane z zachowaniem reżimu sanitarnego.Posiłki możemy również dostarczyć do pokoju lub w koszu piknikowym, by można było delektować się jedzeniem na łonie natury.\nObiadokolację będzie można wybrać ze specjalnie przygotowanego menu a'la carte.\nZapraszamy do parku linowego po zastrzyk adrenaliny. Park linowy znajduje się za hotelem. Jest to atrakcja dodatkowo płatna.\nOd Gości zakwaterowanych w Hotelu Wierchomla oraz Domkach pobieramy opłatę klimatyczną w wysokości 2,20 zł - płatną gotówką w hotelowej recepcji.


Galeria Bałtycka z nagrodą za efekt - Puls Biznesu - pb.pl\nGaleria Bałtycka otrzymała wyróżnienie w konkursie "European Shopping Center Awards 2009".\nKonkurs organizuje Międzynarodowa Rada Centrów Handlowych (ICSC). Galeria Bałtycka, zaprojektowana i zrealizowana przez firmę ECE Projektmanagement, to jedyne centrum handlowe z Polski nominowane w tym roku do nagrody.\nWyróżnienie otrzymała w kategorii "New Developments: Large" dla nowych dużych obiektów handlowych. ICSC przyznało w sumie cztery nagrody główne i siedem wyróżnień. W uzasadnieniu podkreślono efektowną architekturę i ekskluzywny dobór branż Galerii Bałtyckiej.\nObiekt jest największym i najnowocześniejszym centrum handlowym w Trójmieście. Na 39,5 tys. mkw. powierzchni handlowej mieści się około 200 sklepów — w tym ponad 30 butików odzieżowych z markami, które do tej pory nie były dostępne w Trójmieście. Z górnych kondygnacji parkingowych centrum handlowego rozpościera się widok na miasto, aż po Morze Bałtyckie.\nTo właśnie krajobraz stał się inspiracją dla architektury centrum handlowego. Elewację zewnętrzną wykonano z piaskowca i szkła, co ma nasuwać skojarzenie z Zatoką Gdańską. Przy aranżacji pasaży wewnętrznych budynku wykorzystano motywy nawiązujące do żeglugi i morskich plaż. Układ pasaży handlowych ma kształt trójkąta, którego wierzchołki i środek przepełnia światło dzienne.\nNagrody , Architektura , Morze , Morze Bałtyckie , Konkurs , Mieszkania\nNieruchomości / Galeria Bałtycka z nagrodą za efekt


Amplitunery i wzmacniacze - Ceny, Sklep w Morele.net\nWszystkie działy Amplitunery i wzmacniacze Szukaj w:\nAmplitunery i wzmacniacze (28)\nMozos Wzmacniacz bluetooth RMS 100W (M01G)\nSMSL Wzmacniacz Pro Black (SA-36A)\nPioneer Amplituner VSX-S520B\nAstell&Kern Wzmacniacz ACRO L1000\nVoice Kraft Wzmacniacz audio Voice Kraft USB bluetooth 2x micr\nVoice Kraft Wzmacniacz audio Voice Kraft Bluetooth USB SD FM\nVoice Kraft Wzmacniacz AV 808 Bluetooth USB SD karaoke Tuner radiowy\nSMSL Wzmacniacz SA-98E Black\nYamaha YAMAHA WZMACNIACZ STEREOFONICZNY AS-301 - zakupy dla firm - AS-301\nSMSL SMSL M300 - black\nMarantz Wzmacniacz stereo PM5005 silver-gold-Marantz PM5005N1SG\nSMSL SMSL M300 - red\nPioneer Wzmacniacz A-40AE-S\nDenon Wzmacniacz Denon PMA-600NE czarny\nPioneer Amplituner kina domowego VSX-933 czarny\nDenon Amplituner kina domowego AVR-X550BT + Eltax Exposure czarny -Denon AVR-X550BT +Eltax Exposure black\n2 044,01 zł\nDenon Amplituner AVR-X550BT + Wils on Cinematic Orzech -Denon AVR-X550BT + wilson cin. orzech\n2 083,08 zł\nYamaha Amplituner RX-S602BL czarny\nDenon DENON Amplituner AVR-X550BT + Wils on Cinematic Orzech\n2 398,72 zł\n2 496,40 zł\nFurutech-ADL Wzmacniacz STRATOS (24bit~32bit/384kHz Max.)\nAuralic Auralic VEGA G1 Streaming DAC + APPLE IPAD 9,7" GRATIS\n16 997,40 zł\nDenon Amplituner Denon AVC-X8500H (13.2)\nWzmacniacz audio - do czego służy?\nW uzyskaniu lepszego, głębszego dźwięku pomogą nam specjalne wzmacniacze, które zostały dostosowane do obsługi wielu urządzeń audio i wykorzystania najnowszych technologii związanych z dźwiękiem. W sklepie Morele.net wzmacniacze muzyczne są zróżnicowane pod względem budowy i najważniejszych parametrów technicznych, dlatego sprzęt dla siebie znajdzie tu każdy. Jak sama nazwa wskazuje, zadaniem wzmacniacza stereo audio jest wzmocnienie sygnału dźwiękowego, co związane jest z rozszerzeniem zakresu tonów i nadaniu mu głębi. Sygnał wyjściowy jest po prostu mocniejszy, dzięki czemu odtwarzana muzyka brzmi lepiej – możliwe jest wyłapanie wszystkich istotnych detali.\nWzmacniacz audio - dla kogo?\nW ofercie sklepu Morele.net dostępne są urządzenia wielu zastosowań. Proponujemy między innymi wzmacniacze do głośników przygotowane dla audiofilów, a więc gwarantujące najwyższą jakość dźwięku. Urządzenia tego typu wyróżniają się wysokimi parametrami technicznymi, dopasowanymi do sprawnej obsługi sygnału dźwiękowego i wzmacniania go w taki sposób, by możliwe stało się uchwycenie szerokiego zakresu barw i tonów. Taki wzmacniacz głośnikowy pozwoli na przygotowanie profesjonalnego studia. Dostępne są również wzmacniacze domowe, które sprawdzą się doskonale do tworzenia własnego centrum multimedialnego lub zestawu kina domowego. Urządzenia tego typu pozwolą na wykorzystanie pełni potencjału z podpiętego zestawu grającego. Oferowane są także tanie wzmacniacze audio, które także wyróżniają się wysoką skutecznością działania\nWzmacniacze audio - parametry\nZe względu na szeroką ofertę rynkową, warto dokładnie sprawdzić, czym się charakteryzują dostępne urządzenia, by wybrać model najlepiej dopasowany do własnych potrzeb i wymagań. Pod uwagę warto wziąć między innymi zamontowane wejścia i złącza. Dostępny jest wzmacniacz z wejściem optycznym, modele USB i wiele innych, pozwalających na podpięcie wielu zróżnicowanych urządzeń odbiorczych i nadawczych. Niezwykle istotnymi parametrami są: oferowana moc wyjściowa, efektywność i skuteczność. Do tego należy dodać również minimalne i maksymalne pasmo przenoszenia oraz typ zastosowanych obwodów. Na tej podstawie możliwy jest dobór sprzętu dopasowanego do konkretnych zadań. Proponowane wzmacniacze obsługują również szereg technologii mających rozszerzyć ich możliwości, a także nadać dodatkowej głębi dźwiękom. Mowa tu między innymi o mikroprocesorowym trybie zatrzymania, separacji kanałów czy też tryby ekologiczne, związane z niskim poborem mocy. Jakość wzmacniacza jest zależna również od sposobu jego wykonania. Producenci korzystają z konstrukcji odpornych na wibracje, pozłacanych wtyków i wielu innych dodatków, które sprawiają, że funkcjonowanie całego systemu odbywa się bez zakłóceń.\nAmplituner - co to jest?\nDomowy sprzęt audio, a także kino domowe nie zapewni odpowiedniej jakości dźwięku bez wykorzystania specjalnych urządzeń, które będą zarządzały procesem odbierania i przesyłania sygnałów, a także sprawią, że generowany dźwięk zostanie odpowiednio wzmocniony oraz dostosowany do indywidualnych preferencji użytkownika. Wszystko to zapewnia amplituner, który w sklepie Morele.net występuje w wielu zróżnicowanych wersjach i konfiguracjach. Dzięki temu swój sprzęt znajdą tu zarówno audiofile, jak i osoby kompletujące własny, domowy zestawu audio o uniwersalnym charakterze.\nAmplituner to rozbudowane urządzenie stanowiące połączenie dekodera/odbiornika dźwięku ze wzmacniaczem. Podłączane są do niego urządzenia odbierające i wysyłające sygnał audio. Mowa tu między innymi o głośnikach, telewizorach, konsolach do gier, odtwarzaczach multimedialnych, komputerach i urządzeniach mobilnych.\nJak działa amplituner?\nGłównym zadaniem amplitunera jest odbieranie i przesyłanie sygnału dźwiękowego między sprzętami, które zostały do niego podpięte. Wykorzystując sprzęt grający i amplituner AV, możliwy jest nie tylko przesył sygnału do głośników, ale również wzmocnienie dźwięku i poprawa jego jakości. Cały system sprawia, że doznania płynące ze słuchania muzyki, oglądania filmów czy też grania są znacznie lepsze. Ze względu na fakt, że dekodery dźwięku w postaci amplitunerów są wyposażane w szereg rozmaitych złączy, a do tego często obsługują także łączność bezprzewodową, są one wykorzystywane do tworzenia zestawu stereo, a także rozbudowanego kina domowego. Wiele zależy od wybranego rodzaju sprzętu.\nAmplitunery AV – parametry\nOferta sklepu Morele.net jest niezwykle rozbudowana, dlatego przed wyborem konkretnego rozwiązania warto zastanowić się nad jego zastosowaniem. Producenci przygotowują bowiem między innymi specjalne amplitunery kina domowego, a także zestawy dla audiofilów – dzięki temu wiele osób nie musi zmagać się z dylematem, czy wybrać amplituner czy osobny wzmacniacz.\nPrzed wybraniem konkretnego zestawu, warto sprawdzić również, z jakim systemem głośników współpracuje. W katalogu produktowym znaleźć można urządzenia kompatybilne z systemami 2.0, 5.1, 5.2, 6.2, 7.2, a także 11.2.\nIstotnymi parametrami są również moc wyjściowa surround (od 50 W do nawet 200 W), a także użyte dekodery dźwięku. Uwagę należy zwrócić też na to, jakie wejścia zostały zamontowane w amplitunerze. Pod tym względem wybór jest bardzo szeroki, dlatego nic nie stoi na przeszkodzie, aby zakupić zestaw uniwersalny lub dedykowany konkretnym zastosowaniom.


Garść miłości, okruchy szczęścia - Katarzyna Mak - ebook - Legimi online\n4,5 (219 ocen)\nKochanie, tę książkę dedykuję wyłącznie Tobie.\nNie dlatego, że jesteś jej pośrednim sprawcą,\nale dlatego, że kocham Cię nad życie.\nMarzę o tym, by spędzić z Tobą kolejne ćwierćwiecze, a jeśli los będzie dla nas łaskawy, to kolejne i kolejne… Wszystkiego najlepszego, Misiu ♥.\nNigdy tego nie robię, ale ta książka pod wieloma względami jest dla mnie szczególnie ważna. Pierwszym z nich jest okrągła rocznica ślubu, którą wraz z moim ukochanym mężem obchodzimy 7 października. Data ta to również dzień premiery tejże książki. Ale nie jest to ostatni powód, dla którego postanowiłam do Was napisać…\nDwa lata temu na rocznicę wybraliśmy się z mężem do Międzyzdrojów. Początkowo miałam pewne obawy co do wyboru miejsca na ten szczególny dla nas dzień. Dla mnie morze to lato i lejący się z nieba żar, plażing, ale mój mąż nie jest ciepłolubny. To jedna z wielu dzielących nas różnic, które wbrew pozorom scalają nasze małżeństwo. Pomyślałam: co mi tam, jedziemy! Tak trafiliśmy do Międzyzdrojów — miasta, które jako jedno z nielicznych najbliżej położonych wciąż tętniło życiem, mimo pory roku. Los chciał, że zaparkowaliśmy nieopodal starego hotelu Bałtyk… Nie pamiętałam tego obiektu, choć przed laty byłam w Międzyzdrojach niejednokrotnie. Niemniej jedno spojrzenie, jedno westchnienie… i przepadłam. W mojej głowie natychmiast pojawił się zarys fabuły i jej bohaterów. Po tygodniu ponownie zjawiliśmy się Międzyzdrojach, a już po kilku dniach historia zaczęła żyć na stronicach książki…\nPatrzyłem w morze. Spienione kilkumetrowe fale rozbijały się z hukiem o filary molo, wiatr targał bezlitośnie moje włosy, ale ja nie drgnąłem ani o milimetr. Wciąż jej wypatrywałem. Wierzyłem, że wróci. Przecież skoro mnie kocha, to wróci, prawda?\nA jednak wciąż jej nie było…\nGorzów Wielkopolski, 2001\n– Ale mamuś…\nMatka, która na ogół bywała nadopiekuńcza, poprawiła moją szpitalną kołdrę. Właściwie to nie była żadna kołdra, a sztywny, wykrochmalony kawałek zielonego materiału, którym okryte było moje ciało. I pewnie nie było na nim żadnego, najmniejszego choćby zagięcia, ale cóż, taka już była mama… Następnie pogłaskała mnie po policzku, unikając jednak mojego spojrzenia, a po chwili nerwowo wygładziła swoją na ogół idealnie gładką fryzurę – ciasny kok, zaczesany na karku. Zawsze tak robiła, ilekroć coś ją trapiło.\n– Teraz musisz odpoczywać. Straciłaś dużo… sił – dodała po krótkiej chwili zawahania, wyraźnie unikając słowa „krew”.\nPomimo utrzymującego się lekkiego otępienia, które musiało być spowodowane narkozą, moje myślenie wydawało się już wracać do normy i być stosunkowo logiczne. Co prawda wciąż wyraźnie odczuwałam skutki leków przeciwbólowych i innych świństw, którymi mnie nafaszerowano, ale byłam już całkiem świadoma tego, co się ze mną działo. Doskonale pamiętałam słowa lekarza z SOR-u, kiedy na wpół przytomną przewożono mnie na blok operacyjny: „Pilnie potrzebna jest krew! Grupa…”.\nI te pełne strachu, ukradkowe spojrzenia rodziców… Zresztą nadal je wymieniali.\n– Dobrze, mamuś – odpowiedziałam wreszcie zmęczonym i nieludzko schrypniętym głosem, który zdawał się nie należeć do mnie.\nDziś nie zamierzałam suszyć matce głowy ani żądać jakichkolwiek wyjaśnień. Dzisiaj bowiem moje powieki dosłownie kleiły się jak u zmęczonej całodniową zabawą dziewczynki, choć okres pieluch miałam już dawno za sobą.\n– Ale zostaniesz tu ze mną jeszcze przez chwilę? Dopóki nie zasnę? – Ziewnęłam przeciągle.\n– Oczywiście, córuś – odpowiedziała i posłała mi pełen matczynej miłości uśmiech.\nPierwsza dziewczyna zaliczona! Byłem z siebie dumny jak nigdy dotąd. Co prawda miałem z tym niemały problem, ale nauczyłem się improwizować. Naoglądałem się pornosów i ogólnie wiedziałem co i jak. Ale – jak się okazało – w rzeczywistości to nie to samo. Całe szczęście, że laska nie była dziewicą, bo prawdopodobnie poległbym na starcie i wyszedłbym na największego idiotę. Byłem przecież tak napalony, że ledwie włożyłem, a już… poooleciało. Z niedoświadczoną laską byłoby mi znacznie trudniej. Ale – jak to mawiają – trening czyni mistrza.\nZaliczę jeszcze kilka lafirynd, to i sięgnę po wyższy kaliber. Kręcą mnie te wypindrzone małolaty. Te ich niewinne spojrzenia i rumieńce… Nauczę się nad sobą panować, trochę podszkolę technikę, a potem stanę się największym łamaczem kobiecych serc. O niczym nie marzę bardziej.\nNazajutrz przeniesiono mnie z oddziału intensywnej terapii na oddział chirurgii ogólnej. Czułam się już znacznie lepiej. Ból w podbrzuszu niemal już minął. Jeszcze odrobinę bolała mnie głowa, ale pielęgniarki mówiły, że to normalne po narkozie. Rana po cięciu operacyjnym szczypała, ale można było wytrzymać. Poza tym lekarze zapewniali, że i ta dolegliwość wkrótce zupełnie ustąpi. Napomknęli nawet, że jeśli nie będzie żadnych komplikacji, to jeszcze dziś wieczorem postawią mnie na nogi.\n„Ufff, to dobrze” – pomyślałam. Marzyłam o tym od chwili, gdy dostrzegłam ten paskudny woreczek uczepiony do łóżka, do połowy zapełniony moczem. Fuj, to obrzydliwe! Już nie mogłam się doczekać, kiedy będę mogła samodzielnie skorzystać z toalety.\nDo sali numer pięć, w której leżałam ze starszą panią z nogą w gipsie, umieszczoną na wyciągu, zajrzał mój tata. Kobieta z łóżka obok nie potrafiła zamaskować na swojej twarzy zaskoczenia, które pewnie wynikało z faktu, że mój staruszek do najmłodszych już nie należał. Nie wiem, co w tym takiego dziwnego? To już tylko młodzi ludzie mogą mieć dzieci? Ale faktem było, że tata był sporo starszy od mamy i pomiędzy nimi widać było dość istotną różnicę wieku. Może gdyby nie te mocno przerzedzone, w dodatku siwe czy niemal śnieżnobiałe włosy ojca, to nie wyglądałby na starca i nikt nie brałby go za mojego dziadka? Moja nietaktowna sąsiadka w zasadzie była niewiele młodsza od mojego ojca, a dziś przyszła do niej w odwiedziny wnuczka, która miała mniej więcej tyle lat co ja. Pewnie dlatego była tak zdziwiona. Cóż, życie.\n– Tatku! – odpowiedziałam, posyłając mu promienny, choć wciąż lekko markotny uśmiech.\nNadal odczuwałam skutki operacji, choćby przy najmniejszym ruchu, jak w tej chwili, gdy uniosłam się na łokciach.\nOjciec delikatnie mnie przytulił, a w jego oczach zaiskrzyły łzy. Widziałam je dokładnie, choć tak bardzo starał się je przede mną ukryć. Trudno mu się dziwić. Jeszcze wczoraj bał się, że mnie straci. Nie musiał nawet nic mówić, miał to wypisane na twarzy. Ten mój nagły atak wyrostka robaczkowego omal nie przyprawił go o atak serca. Wczoraj na SOR-ze widziałam, jak ukradkiem łykał tabletki na nadciśnienie. Dzisiaj było zdecydowanie lepiej. „Zarówno z jego sercem, jak i z jego ukochaną córeczką” – pomyślałam, wtulając się w niego.\n– Aleś nam napędziła stracha, dziecinko – westchnął, odsuwając się ode mnie odrobinę i spoglądając w moją twarz.\n– Przepraszam. Ale już nic mi nie grozi, tatusiu – odpowiedziałam, próbując wymusić uśmiech. – A gdzie jest mama? Nie przyszła z tobą? – zdziwiłam się i naraz zaczęłam wypatrywać jej filigranowej sylwetki.\n– Musiała coś załatwić. Wpadnie później.\n– Poszła do kościoła? – zapytałam.\nZaraz zerknęłam na wiekowy zegarek, okazale prezentujący się na ojcowskim nadgarstku. W naszej rodzinie był przekazywany z pokolenia na pokolenie mężczyznom. „Szkoda” – pomyślałam. Bardzo go lubiłam, a że byłam jedynym dzieckiem swoich rodziców, w dodatku płci żeńskiej, to pewnie dostanie go w spadku któryś z dalekich kuzynów. Dochodziła dwudziesta szesnaście.\n– O tej godzinie na mszę będzie musiała jechać do katedry. A przecież oboje dobrze wiemy, jak mama nie lubi tłuc się tramwajem. Poza tym już zmierzcha – dodałam z wyrzutem.\nOdkąd sięgam pamięcią, mama zawsze bała się wychodzić z domu po zmroku. Uważała, że nasza dzielnica nie jest bezpieczna, zwłaszcza nocą.\n– Chyba nie powinieneś jej pozwalać jechać tam samej. Wiem, że wczoraj przysporzyłam wam wielu zmartwień i że mama chce podziękować Bogu za mój powrót do zdrowia, ale…\nDługo mogłabym tak rozprawiać na temat przewidywalnego zachowania własnej matki, ale tata mnie ubiegł.\n– Mylisz się, córuś. Twoja matka nie pojechała do kościoła.\nNie kryłam zdziwienia. Byłam niemalże pewna, że mama właśnie zalewa się łzami przed ołtarzem, wznosząc modły dziękczynne za ocalenie jej jedynego dziecka. Boże, jak bardzo ją za to kochałam…\n– Nie – powtórzył ojciec, a na jego twarzy malowała się powaga. – Pojechała do Bogdańca.\n– Do Bogdańca? Dlaczego?\nZupełnie nie pojmowałam, po co mama miałaby jechać po nocy do Bogdańca? Czyżby w obliczu zagrożenia, w jakim wczoraj się znalazłam, pojechała na groby bliskich, by wypłakać swoje żale? Zawsze tak robiła, ilekroć z czymś sobie nie radziła. Znikała wówczas na wiele godzin, ale na ogół po powrocie wracał jej dobry nastrój i znajdowała jakieś wyjście awaryjne.\n– Mama pojechała na cmentarz?\nOjciec przez chwilę nie odpowiadał. Patrzył tylko zgaszonym wzrokiem, jaki – wiedziałam z doświadczenia – nie wróżył niczego dobrego. Poza tym teraz jego twarz wyglądała starzej niż zazwyczaj. Tadeusz Zarabski, mój ukochany tatuś, nie był już, co prawda, młodzieniaszkiem, ale jak na swoje sześćdziesiąt siedem lat na ogół prezencję miał całkiem dobrą. No, może pominąwszy te jego włosy czy kilka głębokich zmarszczek na czole… Tylko że w momentach takich jak ten przybywało mu kilka ładnych lat, w których nie było mu do twarzy. Cóż, starość nie radość – sam nieraz tak mawiał.\n– Nie – zaprzeczył. – Choć niewykluczone, że i tam zajrzy.\nOjciec był dziś bardzo tajemniczy. Poza tym wyglądał na poruszonego, a nawet mocno strapionego. Coraz bardziej mnie to niepokoiło.\n– Możesz jaśniej, tato?\nPrawdopodobnie zbyt gwałtownie poprawiłam się na łóżku, bo naraz poczułam lekki ból w okolicy świeżej pooperacyjnej rany. Skrzywiłam się nieznacznie. Właściwie to próbowałam udawać, że nic się nie stało, nie chcąc niepotrzebnie denerwować ojca, choć sama lekko zaczynałam właśnie panikować.\nOjciec, zapewne przeczuwając lawinę pytań, które dosłownie cisnęły mi się na usta, wyprostował przygarbione plecy, jakby co najmniej szykował się do dłuższej słownej przeprawy. Zawsze tak robił, gdy czekała go jakaś poważniejsza, często niecierpiąca zwłoki, a nierzadko też nieprzyjemna rozmowa, na przykład z żoną, kiedy niejednokrotnie pod wieloma względami miewali inne zdania.\nMoi rodzice kochali się nieprzytomnie, ale bardzo różnili od siebie. Nigdy nie byłam świadkiem jakiejś poważniejszej kłótni między nimi, ale często się sprzeczali, głównie w kwestiach dotyczących mojego wychowania bądź wykształcenia. Trudno się im dziwić. Byłam ich jedynym dzieckiem, oczkiem w głowie. Dziś jednak coś mi mówiło, że za postawą ojca kryło się coś więcej. A to coś bardzo mnie niepokoiło.\n– Lutka pojechała do notariusza – powiedział wtedy na jednym wydechu, jakby co najmniej naraz chciał wyrzucić z siebie cały ten niepojęty strach, który krył się w jego oczach i który słychać było w jego drżącym głosie.\nPrzez moment pomyślałam, że się przesłyszałam. Jednakże powaga malująca się w spojrzeniu taty uświadomiła mi, że słuch wcale nie płatał mi figla.\n– Twoja matka pojechała do notariusza – powtórzył i znów zamyślił się na moment. Wyglądał przy tym, jakby na chwilę stracił kontakt z rzeczywistością. – Lutka planowała – westchnął – a właściwie oboje mieliśmy taki zamiar, że dowiesz się o tym dopiero po naszej… – Zamilkł, choć już wtedy wiedziałam, że po prostu chciał mi oszczędzić przykrości i dlatego postanowił pominąć słowo „śmierć”. – Miałaś dowiedzieć się o tym później, córeczko.\n– Zupełnie nie rozumiem, co chcesz mi powiedzieć, tatku, ale przyznam, że zaczynam się trochę niepokoić.\n– Możecie być trochę ciszej? – zapytała nagle starsza pani leżąca na łóżku obok. – Normalnie zwariować można. Mnie, starą babę, położą na jednej sali z małolatą. Wystarczy mi już własnych wnuków, które stale czegoś ode mnie chcą. No co się tak patrzysz, paniusiu? – zapytała, kiedy spojrzałam na nią z niedowierzaniem. – A myślisz, że moja wnuczka ze zwyczajną wizytą do mnie dziś wpadła? Wam, młodym, tylko o jedno chodzi, o pieniądze – dodała jeszcze cierpko, po czym mrucząc coś pod nosem, odwróciła się do nas plecami.\n– Przepraszamy – powiedziałam i popatrzyłam piorunującym wzrokiem na ojca, który zdawał się już otwierać usta, pewnie, by rzucić jakąś kąśliwą uwagę. – Już będziemy cicho – dodałam pospiesznie.\nDotknęłam dłoni ojca, nerwowo zaciskającej się w pięść. On naprawdę dziś nie był sobą…\nI nagle, nie wiedzieć czemu, postanowiłam nie kontynuować tej niemiłej rozmowy z tatą. Zwyczajnie stchórzyłam.\n– Wypieprzaj! – warknąłem, podnosząc jej ubrania z podłogi i wyrzucając je razem z nią za drzwi.\n– Ale Filip…\n– Powiedziałem won!\nWyglądała, jakby miała się rozpłakać, ale nie dałem się nabrać. Znałem takie jak ona, cwaniary, które leciały na moją kasę. Z reguły nie szczędziłem im pieniędzy. W końcu niemal wszystkie zasługiwały na zapłatę, dwojąc się i trojąc, aby mi dogodzić, a gust miałem dość wysublimowany. Ale w dzieciaka nie dam się wrobić. Reguły były jasne – żadnych bachorów.\n– Masz! – warknąłem, wyjmując z portfela okrągłą sumkę. Podejrzewałem, że z tym dzieciakiem to ściema, ale wolałem dmuchać na zimne. – Tyle powinno ci wystarczyć, a teraz zniknij raz na zawsze z mojego życia.\nWzięła kasę i nawet nie mrugnąwszy okiem, szybko się oddaliła. A więc miałem rację, kolejna karierowiczka.\n„Jak tak dalej pójdzie, to stracisz fortunę – pomyślałem wkurwiony. – Trzeba było pomyśleć o tym, zanim poszedłem z nią do łóżka”.\nPrzez chwilę wodziłam zdezorientowanym wzrokiem po sali, a właściwie jej zielonkawych ścianach, które swoim dość oryginalnym kolorem przypominały mi, gdzie się znajduję. Chyba powoli docierał do mnie przykry fakt, co miało miejsce raptem wczoraj.\nDo szpitala przyjęli mnie z silnym bólem brzucha, który tak do złudzenia przypominał zdarzenie sprzed kilkunastu lat, kiedy to pod chirurgiczny nóż trafiłam z ostrym zapaleniem wyrostka robaczkowego. Targana bólem i gorączką, przez moment nawet naiwnie pomyślałam, że znów dopadła mnie ta sama co przed laty przypadłość, ale szybko dotarło do mnie, że przecież trudno chorować na coś, co już mi wycięli. Jednak ból z godziny na godzinę, a wkrótce z minuty na minutę nasilał się tak bardzo, że nie myślałam racjonalnie. I choć zwlekałam z pójściem do lekarza, nagle przestałam wierzyć, że bez interwencji chirurga się obejdzie, więc od razu pojechałam do szpitala. Musiałam przyznać, że prawdopodobnie od chwili pojawienia się pierwszych objawów podświadomie wiedziałam, że tak to się dla mnie skończy. Liczyłam na cud i sądziłam, że zdążę wrócić do swojego rodzinnego domu, oddalonego od Szczecina o niespełna sto kilometrów.\nDo Szczecina przyjechałam za pracą, a właściwie przywiodło mnie tu dość przykre marzenie. Chciałam się oderwać, choć na moment, od nawarstwiających się problemów, z jakimi ostatnio przyszło mi się mierzyć w pojedynkę. Przez przypadek w jakiejś gazecie, którą moja matka kupowała od lat, znalazłam ogłoszenie dotyczące pracy. Rzekomo w jednym z prywatnych przedszkoli w Szczecinie szukali nauczyciela rysunku. Instynktownie sięgnęłam po telefon. Dyrektorka odebrała po pierwszym sygnale. Sprawiała wrażenie miłej i konkretnej osoby, więc natychmiast zadeklarowałam chęć spotkania. Spakowałam się błyskawicznie, a dwie i pół godziny później byłam już na Pomorzanach.\nW zasadzie bez wahania przyjęłam tę pracę. Dodatkowym atutem bowiem okazał się fakt, że w wolnych chwilach, choćby podczas okienek pomiędzy zajęciami, będę mogła zdobić przedszkolne ściany postaciami z kreskówek. Uwielbiałam to robić. Kiedyś nawet marzyłam o otwarciu firmy zajmującej się wystrojem dziecięcych pokoi. Na pomysł wpadłam, kiedy tuż przed narodzinami pierwszego dziecka mojej koleżanki ze studiów pomalowałam pokój jej synka. Jednak Piotr uznał, że nie wyżyję z tego, więc z żalem porzuciłam ten pomysł.\nWracając jednak do tematu przedszkola… Podejrzewałam, że pani dyrektor, składając mi tak nietypową ofertę, chodziło głównie o oszczędności. Pracę dodatkową miałam wykonywać dobrowolnie i oczywiście bezpłatnie. Wiedziałam, że komuś innemu musieliby za takie zlecenie słono zapłacić. Ale mnie to nie przeszkadzało, wręcz przeciwnie – byłam podekscytowana. Musiałam zająć czymś głowę, a ta praca wydawała się idealnym rozwiązaniem. Poza tym cieszyłam się, że wreszcie uda mi się na moment wyrwać z rodzinnego miasta i wyzwolić spod wpływu matki, która, odkąd na chwilę wróciłam pod jej skrzydła, nie dawała mi spokoju. Czasem odnosiłam wrażenie, że się duszę. Poza tym to jej ciągłe wtrącanie się naprawdę nikomu nie służyło. A w każdym razie mnie na pewno nie.\nAle nie o samą matkę chodziło. Liczyłam także, że dzięki zmianie otoczenia uda mi wreszcie zapomnieć o zdradzie i upokorzeniu, które mi zafundował mąż. Marzyłam, aby ten mój spontaniczny wyjazd zdystansował matkę do całej tej sprawy. Ona chyba jako jedyna nie pogodziła się z naszym rozstaniem. Nadal uważała Piotra za idealnego zięcia. Miałam do niej o to żal. Przecież to nie ja zdradziłam jego, a odwrotnie. Matka jednak czasem wyraźnie dawała mi odczuć, że to właśnie ja ponoszę winę za ten rozwód. Nie chciałam się wiecznie z nią o to sprzeczać, ale naprawdę byłam już zmęczona tą sytuacją. Matka naiwnie wierzyła, że Piotr wróci do mnie – jak to miała w zwyczaju mawiać – „z podkulonym ogonem”. Ja jednak wiedziałam swoje.\nNasz związek to już przeszłość. Trudno mi było oswoić się z tą myślą, bo Piotr zdradził mnie rzekomo tylko jeden raz. Ale czy to coś zmieniało? Zdrada to zdrada… Całe to nieszczęśliwe zajście miało miejsce podczas spotkania integracyjnego. Firma, w której Piotr pracował od lat, jako jeden z głównych przedstawicieli handlowych, organizowała raz do roku zakrapianą imprezę, by zacieśnić więzy między starą a młodą kadrą pracowniczą. Dobra zabawa, morze alkoholu… Tamta laska, według oficjalnej wersji, pomyliła pokoje. Przeżyłam szok, kiedy się o tym dowiedziałam. Mój mąż, mój ukochany mąż w ramionach innej kobiety…?\nKiedy ochłonęłam, może i byłabym w stanie uwierzyć w tę śpiewkę o chwilowej „niepoczytalności”. Może nawet zdołałabym wybaczyć mężowi tę chwilę zapomnienia, ale świadomość, że Piotr podczas tego małego skoku w bok spłodził potomka, zupełnie pogrzebała nadzieję, że kiedykolwiek będzie to w ogóle możliwe. Jak miałam przejść nad tym do porządku? Jak wyglądałyby na przykład nasze wspólne święta czy zwyczajna codzienność, skoro mój do tej pory przykładny mąż musiałby dzielić swój czas pomiędzy dwa domy i dwie rodziny? Mogłam podjąć tylko jedną właściwą decyzję – wziąć rozwód.\nWiadomo, że po rozstaniu cierpiałam, choć liczyłam, że złość do całego świata pozwoli mi szybciej zaleczyć rany i sprawi, że zapomnę. Ale zamiast tego, kiedy wyszłam z domu, tak jak stałam, kiedy namacalnie dotarło do mnie, że straciłam Piotra bezpowrotnie, omal nie oszalałam. Żal do siebie, a także do losu, że tak okrutnie mnie skrzywdził, zatruwał mi życie. Wyrzucałam sobie, że gdybym wciąż nie odkładała macierzyńskich planów na dogodniejszą chwilę, pewnie moje życie potoczyłoby się inaczej. Wmawiałam sobie, że może gdybym dobrych kilka lat temu zdecydowała się na dziecko, na które nalegał Piotr, dziś sprawa nie wyglądałaby aż tak beznadziejnie…\nProblem w tym, że nie byłam gotowa na tak poważne decyzje. Najpierw priorytetem w moim młodzieńczym życiu były studia. Z wyróżnieniem skończyłam Wydział Sztuki na Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie. Potem była wymarzona praca w prężnie działającej agencji reklamowej w Poznaniu. Następnie zakup mieszkania, a później domku na obrzeżach miasta. Każdy powód był dobry, by odwlec jeszcze o choćby kolejny rok powiększenie rodziny. Szybko tego pożałowałam, bo nagle wszystkie moje plany runęły jak domek z kart, a sytuacja mnie przerosła. Trudno mi było oswoić się z myślą, że mój mąż będzie miał dziecko z inną kobietą. Nie wiem, może nawet byłam zazdrosna, choć dotąd fakt bycia matką nie był szczytem moim marzeń. A może tak mi się tylko wydawało? Może skutecznie tłumiłam instynkt macierzyński? Gdzieś na dnie serca tliło się pytanie: „Co by było, gdyby…?”. Teraz było już za późno, żebym mogła się o tym przekonać…\n– Dobrze się pani czuje? – Z moich bezsensownych rozmyślań wyrwał mnie głos przystojnego młodego pana doktora, pracującego na stażu w tym szpitalu.\nUśmiechnęłam się do niego ponuro, widząc, jak nakłada w pośpiechu lekarski kitel. „Pewnie się spóźnił” – pomyślałam.\n– Tak. – Pokiwałam głową. – Wydaje mi się, że jest dużo lepiej niż wczoraj.\nLekarz zerknął w kartę, po czym posłał mi czarujący uśmiech. Następnie odwiesił ją na miejsce. Przez chwilę w skupieniu coś analizował, przyglądając się diagramowi mierzonej dwa razy dziennie temperatury, i znów się odezwał:\n– No, cóż, pani Heleno… – Jego poważny ton chyba nie zwiastował dobrych wieści, ale byłam już przecież dużą dziewczynką, więc nie miałam wyjścia, musiałam go wysłuchać. – Nie ukrywam, że wczoraj nieco zaniepokoił mnie pani stan zdrowia. Osobiście panią operowałem i powiem pani, że zdążyliśmy w ostatniej chwili. Groził pani poważny krwotok.\nSzczerze powiedziawszy, niewiele pamiętałam. Słyszałam podniesione głosy personelu medycznego, a potem nastała ciemność. Dziś przystojny jak sam DiCaprio doktor mógłby nawet próbować mi wmówić, że odurzona lekami poprosiłam go o rękę, a byłabym w stanie mu w to uwierzyć. Poczułam rumieńce wstydu wypływające na moje policzki. Pozostawało mi tylko mieć nadzieję, że te moje absurdalne myśli o sporo młodszym i niesłychanie atrakcyjnym doktorze Kwiatkowskim spowodowane były tymi wszystkimi znieczulaczami, po których wciąż czułam się jak po kilku głębszych.\n– Kiedy mnie wezwano na blok, pani była już nieprzytomna, więc ma pani prawo nie pamiętać. Poza jednym krytycznym momentem, kiedy na chwilę zatrzymało się pani serce, cała reszta przebiegła prawidłowo, a krwawienie zostało opanowane. Jednym zdaniem, operacja się udała – dodał i uśmiechnął się tak uroczo, że w normalnych warunkach pewnie zmiękłyby mi kolana.\nZamiast tego znów poczułam się niezręcznie. Zachowywałam się jak napalona małolata, co zupełnie nie było w moim stylu. Byłam przecież rozsądną kobietą w… kwiecie wieku.\n– Jednak jest coś, o czym powinna pani wiedzieć – wtrącił naraz chirurg, co natychmiast moje myśli skierowało na właściwe tory.\nSpojrzałam na doktora, lekko zaniepokojona. A więc jednak coś poszło nie tak? Stłamsiłam w sobie strach i nie przeciągając, zapytałam:\n– Może pan mówić wprost. Jestem już… dorosła.\n„A raczej żałosna” – dodałam w myślach.\n– Sugeruję jednak, by poczekać na pani męża. Być może będzie pani potrzebowała wsparcia…\nZbyt gwałtownie podniosłam się na łóżku, co spowodowało ostry ból w podbrzuszu. Nie wiem, co zdenerwowało mnie bardziej, dwuznaczność słów lekarza czy fakt, że Piotr miał się tu zjawić.\n– Spokojnie, pan Piotr powinien tu być lada moment.\nJakim cudem Piotr dowiedział się, że jestem w szpitalu?\n– Zawiadomiliśmy pana Bartnickiego zaraz po tym, gdy udało się nam opanować sytuację – wyjaśnił, jakby czytając w moich myślach.\nNigdy nie byłam dobrą aktorką, a ci, którzy mnie znali, czytali ze mnie jak z otwartej księgi. Z pewnością doktor musiał się więc zorientować, że byłam wściekła. Patrzył na mnie, zmieszany, i po chwili dodał:\n– Pan Piotr Bartnicki został przez panią wskazany jako osoba do kontaktu w nagłych przypadkach.\nNo tak… Przecież w natłoku spraw związanych z naszym rozstaniem na śmierć zapomniałam, by to zmienić. Jaki paradoks – robiłam wszystko, by ograniczyć z nim kontakt, a umknęło mi coś takiego. Zdecydowałam się na szybki rozwód bez orzekania o winie, choć ta leżała wyłącznie po stronie mojego niewiernego męża. Zostawiłam mu cały majątek, bo byłam zbyt dumna, by zabrać ze sobą cokolwiek. Przecież to on zarabiał krocie, mnie samej nigdy nie byłoby stać nawet na kawalerkę. Wyszłam z mieszkania z jedną walizką, chcąc zostawić za sobą całą przeszłość. Zapomnieć, by móc pójść dalej. A teraz przez własną głupotę miałam znów spotkać się z ostatnim człowiekiem, którego chciałabym oglądać.\n– Piotr nie jest już moim mężem – wyjaśniłam ponuro.\n– Przepraszam panią za zaistniałą sytuację, ale w bazie widniał taki zapis…\n– Wiem – przerwałam mu, czując się jak kompletna idiotka. – Proszę się tym nie przejmować. Poza tym to nie pan powinien przepraszać – dodałam, wiedząc, że całą winę ponoszę wyłącznie ja.\nWtedy też do sali weszła moja matka w asyście mojego byłego męża.\nMatka nie potrafiła opanować wzruszenia. I jak zwykle reagowała zbyt emocjonalnie, traktując mnie jak smarkulę z piaskownicy. Jedno jej trzeba było przyznać – potrafiła wszystkich ustawić po swojemu, bo nawet lekarz natychmiast zrobił jej przejście, gdy ruszyła w moim kierunku.\n– Panie doktorze, co dolega mojej Helence? – zapytała, chwytając moją dłoń.\nPiotr, który na szczęście nic nie mówił, stanął nieopodal. I pomimo że uparcie milczał, nie spuszczał ze mnie oczu.\n– No cóż… – Lekarz, którego wzrok przez chwilę błąkał się po całej naszej trójce, chwilowo nabrał wody w usta. Najprawdopodobniej wziął sobie do serca wcześniejsze uwagi dotyczące mojego obecnego stanu cywilnego. – Pani Heleno, może wrócę do pani, gdy zostanie pani sama, to wtedy dokończymy naszą rozmowę?\n– Panie doktorze! – Lutka Zarabska, moja matka ku ścisłości, oburzyła się odrobinę. Zdecydowanie nie lubiła, gdy ktoś ją ignorował. – My jesteśmy jedyną rodziną Helenki, więc może pan śmiało mówić przy nas, co się dzieje z moją córką – dodała, na co mi trochę ulżyło. Znając jej temperament, spodziewałam się znacznie ostrzejszej wypowiedzi.\nZdezorientowane spojrzenie młodego lekarza tylko potwierdziło moje wcześniejsze przypuszczenia. Facet zupełnie się pogubił. Nieźle namieszałam…\n– Piotr, zostawisz nas na moment?\nMusiałam wziąć sprawy w swoje ręce, czym chyba po raz kolejny w tak niedługim czasie sprawiłam zawód swojemu byłemu mężowi. Trudno, musiałam w końcu przestać traktować go jak rodzinę, co wcale nie było łatwe, zwłaszcza kiedy własna matka mi tego nie ułatwiała, traktując swojego zięcia jak ukochanego syna.\nPiotrek skinął tylko głową i opuścił salę.\n– Czy teraz już mogę mówić? – upewnił się lekarz. – Wczoraj trafiła pani do nas z rozległym krwotokiem wewnątrz jamy brzusznej. Powodem było pęknięcie torbieli jajnika. Ze względu na pani młody wiek…\n„Młody wiek? Niezły pochlebca z tego doktora” – pomyślałam.\n– Zrobiliśmy wszystko, aby opanować sytuację, jednak, niestety, nie do końca poszło tak, jak zaplanowaliśmy. Jednego jajnika nie udało się nam uratować. A to z kolei w praktyce może oznaczać, że nigdy nie zostanie pani matką. Do tego dochodzi zespół policystycznych jajników, przy którym również zajście w ciążę jest utrudnione…\nSłyszałam go jak przez mgłę. Byłam pewna, że coś pomieszał. Może wziął przez przypadek kartę innej pacjentki? Tak, na pewno to, bo w przeciwnym wypadku nie mówiłby, że jestem młoda. Jedno mnie niepokoiło – zatroskana mina siedzącej obok mnie matki. Zakryła usta dłonią, więc nie było już wątpliwości, że los stawiał mnie przed kolejną bolesną próbą.\nPrzez moment zachodziłam w głowę, czy może cały ten nieszczęśliwy ciąg zdarzeń – zdrada, upokorzenie, a niebawem również ojcostwo mojego męża, a teraz jeszcze to – nie są przypadkiem karą za mój dotychczasowy upór. Piotr przecież wiele razy usilnie namawiał mnie na powiększenie rodziny. Matka również naciskała, bym wreszcie uczyniła ją babcią. Gdy na zawał umarł Tadeusz Zarabski, ojciec i mąż, na którego obie zawsze mogłyśmy liczyć, matka biadoliła niejednokrotnie, że i ją może to wkrótce spotkać i że chciałaby odejść jako kobieta spełniona. A do tego brakowało jej wnuka. Dlatego w chwilach takich jak ta zastanawiałam się, czy to możliwe, by Bóg mścił się na mnie za mój upór, niepewność lub też pewnego rodzaju egoizm.\n– Nie będę miała dzieci – stwierdziłam cicho. – Ale to przecież jeszcze nie koniec świata, prawda? – skwitowałam żałośnie, choć nie tak planowałam to rozegrać. Nie potrzebowałam niczyjej litości. Zwłaszcza matki. – Mamuś, przecież ty wiesz to najlepiej.\nSpojrzała na mnie z wyrzutem, przez co poczułam się podle. Kochała mnie miłością największą i najszczerszą, choć nie byłam jej rodzoną córką. Łączyła nas silna więź, choć nie zawsze się dogadywałyśmy.\nPamiętam dzień, kiedy Lutka, jedyna matka, jaką miałam, zdecydowała się wyznać mi prawdę. Siedemnaście lat temu, kiedy trafiłam do szpitala z ostrym zapaleniem wyrostka robaczkowego, doszło do pewnych komplikacji. Podczas operacji straciłam wiele krwi. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnie niepokojącego, gdyby nie fakt, że mam bardzo rzadką grupę krwi, której nagle zabrakło w szpitalu, do którego trafiłam. I właśnie tego dnia padło wiele pytań ze strony lekarzy, które skłoniły mnie do myślenia. Miałam wówczas nieco ponad szesnaście lat, ale byłam już na tyle dojrzała, że potrafiłam poskładać pewne fakty. Rodzice próbowali mnie zbyć, ale stanowczo domagałam się wyjaśnień. Wtedy też Ludmiła, wbrew swojemu mężowi, który nawet w obliczu mojego buntu był skłonny zabrać tę tajemnicę do grobu, zdecydowała się na wyznanie mi całej prawdy.\nI nagle wszystko stało się jasne. Wszystkie niedomówienia, skrywane od lat tajemnice ujrzały światło dzienne… Matka tegoż właśnie dnia najpierw pojechała na cmentarz, gdzie od lat odwiedzała swoich najbliższych. Ilekroć miała jakiś kłopot, zawsze chadzała na ich groby, by w ciszy pogrążyć się w myślach. Następnie zawitała w kancelarii notariusza, gdzie, jak się później okazało, na wypadek własnej śmierci przechowywała istotne informacje dotyczące mojego prawdziwego pochodzenia. A potem z teczką w dłoniach, nad których drżeniem nie potrafiła zapanować, zjawiła się w szpitalu. Łzy w jej oczach chwytały mnie za serce, rozum podpowiadał, by odłożyć w czasie tę niewątpliwie trudną rozmowę, ale to już się działo, machina ruszyła… Dla moich rodziców była to niezwykle trudna chwila. Obawę, jak zareaguję na wieść o tym, że oboje nie są moimi biologicznymi rodzicami, mieli wypisaną na swoich przerażonych twarzach. I choć od tamtego dnia minęło siedemnaście długich lat, wciąż pamiętałam każdy gest, każde słowo, każde spojrzenie…\n– Mamuś, co to jest?\nWzięłam do rąk jakiś dokument, jak się chwilę później okazało, metrykę urodzenia. Patrzyłam na nią przez moment pustym, pozbawionym jakichkolwiek emocji wzrokiem. Podejrzewałam, że moi rodzice coś przede mną ukrywają, ale nie miałam pojęcia, z czym ten sekret był związany.\nMoja matka, która na ogół była gadatliwą osobą, nie była w stanie wydusić z siebie ani słowa. Zerkała tylko raz na mnie, raz na kawałek pożółkłego papieru. Nie słysząc odpowiedzi, zaczęłam czytać. Prawdopodobnie niedowierzanie malujące się na mojej twarzy sprawiło, że siedząca na wprost mnie nieludzko smutna kobieta coraz mocniej ściskała dłoń swojego męża, który jak zawsze był obok. Najwyraźniej bała się na niego spojrzeć, by nie ujrzeć w jego oczach dezaprobaty. Tata wciąż był przeciwny rozgrzebywaniu starych spraw. Powoli zaczynałam rozumieć dlaczego…\n– Co to oznacza? – wydukałam. – Nie jesteście moimi rodzicami? – zapytałam głosem tak przeraźliwie cichym i piskliwym, że aż zdawał się nie należeć do mnie.\n– Oczywiście, że jesteśmy! – zaprotestował ojciec, który w jednej chwili puścił dłoń żony i szybko chwycił obie moje ręce. – Bez względu na wszystko zawsze byliśmy, jesteśmy i nadal będziemy twoimi rodzicami, skarbie.\nZ piersi matki wyrwał się wtedy cichy, urywany szloch. Była dzielna, jak zwykle zresztą, choć w tej jednej chwili zdawała się z ledwością powstrzymywać przed wybuchnięciem płaczem.\n– Wiem, tatku. Przepraszam – powiedziałam i przytuliłam się do niego. Nie tak to miało zabrzmieć…\nNastępnie spojrzałam na matkę, której drżąca broda świadczyła o tym, że ledwie panuje nad emocjami. Wtedy i do niej wystawiłam dłoń, zapraszając ją do wspólnego uścisku…\nDziś na to wspomnienie poczułam znajome pieczenie pod powiekami.\n– Przepraszam, mamunia. Wiesz, że nie to miałam na myśli, prawda? – Naprawdę nie chciałam jej sprawić przykrości.\n– Wiem, kochanie, wiem…\nMatka przygarnęła mnie do piersi i ucałowała w czubek głowy. Uwielbiałam takie chwile bliskości, czułam się na powrót jak mała dziewczynka, którą mama ochroni przed całym złem tego świata. Niestety, byłam już dorosła i musiałam sama stawić czoło swoim problemom.\n– Ale jak to mam sobie iść?\nOlga dziś przechodziła samą siebie. Zadawała zbyt wiele pytań, co było do niej niepodobne. Łączył nas tylko seks, a ona zachowywała się jak podstarzała żoneczka w ciepłych kapciach.\n– Już ci mówiłem. Na dziś kończymy.\nNie żebym nie miał ochoty na więcej… Na myśl, że jeszcze przed chwilą trzymała w ustach mojego fiuta, robiło mi się gorąco. Olga obciągała jak mało która. Była w tym najlepsza. Ale teraz naprawdę nie miałem już czasu. Ojciec na mnie czekał. Miałem go odebrać od terapeuty.\n– Jasne, szefie – burknęła, wciągając stringi na swoją zgrabną, jędrną pupę.\nCholera, ależ z niej kusicielka. I profesjonalistka. Takie lubiłem najbardziej.\nMoje przeraźliwie blade odbicie w lustrze tylko potwierdzało słowa matki. Nie czułam się najlepiej i chyba rzeczywiście nie powinnam teraz zostawać sama. Mimo to zdecydowałam inaczej, planując gdzieś wyjechać, choćby na chwilę. Pragnęłam odpocząć w ciszy i spokoju, by na nowo móc sobie przemyśleć i poukładać pewne sprawy.\nTyle się ostatnio wydarzyło, tyle zmieniło. I to wcale nie na lepsze, choć podświadomie liczyłam na cud, wmawiając sobie, że coś drgnie w moim pozbawionym sensu życiu, że coś popchnie mnie do przodu, otwierając przede mną nowy, ekscytujący rozdział. Jednak informacja, że prawdopodobnie nigdy nie zostanę matką, była niczym gwóźdź do trumny. Przecież fakt, że wciąż pozostawałam bezdzietna, wcale nie oznaczał, że w ogóle nie chciałam mieć potomstwa. Chciałam, i to bardzo. W dodatku z mężem, który już stał się tylko eks. Słów lekarza nie potraktowałam jak wyroku, bo przecież mogłam zdecydować się na adopcję. Ale zawsze sądziłam, że to z Piotrem wychowam nasze dziecko! I znów wracałam do punktu wyjścia…\nDołująca świadomość, że Piotr nie jest już moim mężem i że niebawem zostanie ojcem, sprawiała, że dusiłam się we własnym ciele. Coś krzyczało we mnie, że muszę się od tego odciąć, oderwać i chociaż spróbować zdystansować, bo inaczej oszaleję. A jednocześnie w moim mocno poranionym sercu coś cichutko szeptało, że tylko wyjazd w nieznane pomoże mi zrozumieć i na nowo poukładać pewne sprawy.\nTeraz, patrząc na swoje podkrążone oczy w lustrze wiszącym nad szpitalną umywalką, zastanawiałam się, czy nie postąpiłam zbyt pochopnie, decydując się na samotny wyjazd. Pomimo że minęło kilka tygodni, wciąż byłam słaba. A przecież mama proponowała mi swoje towarzystwo. Odmówiłam jej i nie zmieniłam zdania, nawet gdy się na mnie obraziła. Po prostu czułam, że nie mogę postąpić inaczej. Poza tym podejrzewałam, że za zachowaniem matki kryło się coś głębszego. Potrafiłam już odróżnić zwykłą matczyną troskę od strachu, choć mama zdecydowanie zaprzeczyła, gdy zapytałam, czy czegoś się boi. Intuicja jednak podpowiadała mi, że ma to jakiś związek z sekretem, jakąś długo skrywaną tajemnicą, do której niestety matka nie chciała się przyznać…\nOdkąd sięgałam pamięcią, matka, ilekroć sprawy dotyczyły moich własnych, samodzielnych wyborów, zawsze działała w sposób nieracjonalny. Gdy byłam nastolatką, miałam siedemnaście, osiemnaście lat, a moje koleżanki wraz z grupą przyjaciół jeździły już samodzielnie pod namiot, matka nawet nie chciała o tym słyszeć. Kiedy pytałam ją o prawdziwy powód jej nadopiekuńczości, najczęściej na mnie krzyczała, twierdząc, że nie musi się przede mną tłumaczyć. W najlepszym wypadku ucinała temat. Nie rozumiałam jej. Uważałam, że to niedorzeczność, ale na ogół przyjmowałam wszystko z pokorą, nie chcąc zaogniać sytuacji. Przez wiele lat próbowałam zrozumieć jej tok myślenia, ale nawet teraz, gdy znów wbrew jej woli zdecydowałam się na samotny wyjazd, nie potrafiłam.\n– Helu, wiesz, że ja również jestem podobnego zdania, co twoja matka? – Piotr uparł się, by osobiście odebrać mnie ze szpitala. Nie oponowałam, choć słysząc pretensję w jego głosie, chyba na chwilę tego pożałowałam.\nObrzuciłam eksmęża niechętnym spojrzeniem. W zasadzie od samego początku podejrzewałam, że za namową swojej ukochanej teściowej będzie próbował mnie przekonać, bym zmieniła zdanie. Zupełnie jak wtedy, kiedy pierwsza wyszłam z inicjatywą rozwodu. Nalegał, a nawet błagał, bym dała nam jeszcze jedną szansę, ale wówczas, po raz pierwszy od bardzo dawna, byłam nieustępliwa. Chyba dopiero w tamtej chwili zdałam sobie sprawę, że nigdy nie pogodzę się z jego zdradą. Mój ukochany mąż spędził noc z młodszą i z pewnością atrakcyjniejszą ode mnie kobietą. Myślałam, że oszaleję. Nie byłam brzydka, ale też nigdy nie czułam się jakąś seksbombą, a wówczas nagle wydałam się sobie wyjątkowo szpetna. A gdy na światło dzienne wypłynął fakt, że owocem tej – jak to próbował wmówić mi Piotr – przygodnej znajomości będzie dziecko, wtedy totalnie się rozsypałam. Ta wiadomość utwierdziła mnie w przekonaniu, że decydując się na rozwód, postępuję słusznie.\nTeraz także uważałam, że każda ostatnio podjęta przeze mnie decyzja, a zwłaszcza ta dotycząca samotnego wyjazdu w nieznane, jest słuszna. Nie wiem, może kierowała mną przekora, ale kiedy Piotr stanął po stronie matki, próbując mnie przekonać do zmiany planów, uznałam, że nie mogłam podjąć właściwszej. Potrzebowałam tego i nic ani nikt nie był w stanie mnie przekonać, żebym zrezygnowała.\n– Wiem, Piotr. Ale to nie ma dla mnie najmniejszego znaczenia. Na własne życzenie przestałeś być dla mnie kimś ważnym, więc daruj sobie. – Te słowa były wypowiedziane mocno na wyrost, ale chciałam, żeby tak właśnie było.\nPiotr podszedł do mnie i dotknął mojego ramienia. Nie odsunęłam się, co w ostatnim czasie miewałam w zwyczaju czynić, ilekroć próbował się do mnie w jakikolwiek sposób zbliżyć.\n– Czy widzisz jakiś sens w tym, żebym po raz kolejny przepraszał cię za to, co zrobiłem? – zapytał i spojrzał nieśmiało w moje oczy.\nPokręciłam głową. Miałam jednak nadzieję, że nie zrozumiał mnie opacznie, sądząc, że mu wybaczyłam i że między nami jeszcze się jakoś poukłada, co już zdarzało mu się wcześniej.\n– Helenko, ja naprawdę nie chciałem rozpieprzyć naszego życia. Nigdy nie interesowały mnie żadne kobiety poza tobą. Przecież wiesz…\n– Wiem – odpowiedziałam i cofnęłam się o krok, kiedy jego dłoń już wędrowała w kierunku mojej twarzy.\nGrał nieuczciwie. Znów próbował przekroczyć granice, które dla niego były już zamknięte. W chwilach takich jak ta budziło się we mnie olbrzymie poczucie winy, że może nie zrobiłam wszystkiego, by ratować swój wieloletni związek. Nadal kochałam męża. Nadal widziałam w nim tego samego człowieka, którym był kiedyś. Bez tej paskudnej skazy na honorze. Jednak wciąż nie potrafiłam mu wybaczyć. Jeszcze nie teraz. A może nawet nigdy. Bo nie potrafiłam zapomnieć…\n– Nie! – przerwałam mu stanowczo. To musiało wreszcie się skończyć, bo rujnowało życie nam obojgu. – A teraz zawieź mnie, proszę, na pociąg.\nZnałam ten jego błagalny ton, który zawsze na mnie działał tak samo – łagodniałam i ustępowałam. Ale tym razem musiałam być silna i zdecydowana. Przymknęłam na chwilę powieki, wzięłam kilka głębszych wdechów, a następnie ponownie na niego spojrzałam. Może znów przemawiała przeze mnie naiwność, którą wszyscy w naszej rodzinie przez lata wykorzystywali, ale miałam nadzieję, że Piotr nie będzie dłużej drążył tego niewygodnego tematu.\n– Jesteś w stanie mi coś obiecać?\nPokiwałam głową, choć rozum podpowiadał mi, bym była rozsądniejsza.\n– Obiecujesz, że będziesz ostrożna? – poprosił z taką troską w głosie, że z trudem powstrzymałam się, by go nie przytulić.\n– Tak – odparłam i czule dotknęłam jego lekko zarośniętego policzka. – Tyle mogę ci obiecać.\nNie powinnam tego robić. Nie zdążyłam nawet zareagować, kiedy przyciągnął mnie i musnął swymi ciepłymi wargami moje rozchylone usta. Zaskoczona, a także lekko zażenowana jego zachowaniem, błyskawicznie odsunęłam się na bezpieczną odległość. Po czym, udając, że do niczego nie doszło, powróciłam do pakowania ostatnich rzeczy, które wciąż leżały na szpitalnym łóżku.\nTo chyba nie miało najmniejszego sensu. I wcale nie chodziło mi o wyrzucaną w błoto kasę, bo wydałbym znacznie więcej, gdybym tylko miał pewność, że pomogę staruszkowi. Ci wszyscy rzekomi specjaliści brali krocie, ale terapia nie przyniosła wymiernych skutków. Ojciec nadal zachowywał się po staremu. Wciąż mówił o kobiecie, która według mnie była senną marą, złudzeniem, które nam obu zrujnowało życie. Gdyby nie fakt, że ojciec pomimo sędziwego wieku i kłopotów ze zdrowiem stale chadzał nad morze i jej wypatrywał, nigdy bym nie uwierzył w jej istnienie. A tak czasem miałem mieszane odczucia i zaczynałem sądzić, że kobieta, za którą stała cała masa kłopotów, istniała naprawdę…\nNie wiedzieć czemu moja podróż zakończyła się w Międzyzdrojach. W zasadzie decydując się na wyjazd, nie planowałam niczego konkretnego, ale chyba podświadomie liczyłam na nieco dłuższą trasę. Już od dawna marzyło mi się Trójmiasto, więc uznałam, że jeśli nadarzyła się ku temu najlepsza okazja, to musi być Gdynia. Ale kiedy pociąg zatrzymał się w Międzyzdrojach, nagle poczułam, że to właśnie tam powinnam trafić. Podniosłam małą czerwoną walizkę na kółkach i niezwłocznie wysiadłam.\nDochodziła dziewiętnasta, a na zewnątrz z powodu jesieni panował już mrok. Rozejrzałam się niepewnie po peronie. Musiałam przyznać, że jak na tę porę roku wciąż kręciło się tu sporo osób. Z ich wyglądu i sposobu bycia mogłam śmiało wywnioskować, że byli to głównie turyści, choć sądząc po zniesmaczonych minach kilku osób, zaczynałam podejrzewać, że jednak nie wszyscy. Najwyraźniej tubylcy byli już zmęczeni obecnością gości, których w sezonie letnim pewnie było tu znacznie więcej.\nWestchnęłam i ruszyłam przed siebie, naraz wspominając słowa matki. Kiedy nie dawała mi spokoju, nie mogąc się pogodzić z moją decyzją o wyjeździe i wyraźnie dając mi do zrozumienia, że nie odpuści, dopóki nie dowie się, dokąd zamierzałam wyjechać, na odczepnego wspomniałam o Trójmieście. Wówczas matka starała mi się wmówić, że nadmorskie miejscowości o tej porze roku umierają śmiercią naturalną. Czyżby? Pewnie była to kolejna próba zatrzymania mnie w domu, pod jej opiekuńczymi skrzydłami.\nPrzed dworcem ciągnęła się urokliwa uliczka. Spojrzałam pod stopy i uśmiechnęłam się niepewnie. Wystarczyła chwila, bym była niemalże pewna, że to miasto mnie zachwyci, z pewnością nie mniej niż Gdynia, która pierwotnie miała być celem mojej podróży. Uśmiechnęłam się i ruszyłam dalej. Miałam nadzieję, że w tym z minuty na minutę pogłębiającym się mroku zdołam wypatrzeć jakiś wolny pokój do wynajęcia. Liczyłam, że pomimo zaskakującej liczby przechodniów, których stale mijałam, uda mi się znaleźć jakiś tani nocleg.\n„A jeśli nie, to co zrobię? – pomyślałam, zdając sobie nagle sprawę, że ten spontaniczny wyjazd mógł mi jednak przysporzyć masę kłopotów. – Przecież nie zadzwonię do matki po pomoc ani tym bardziej do Piotra, choć on z całą pewnością rzuciłby wszystko i przyleciał tu dosłownie na skrzydłach”.\nMiędzyzdroje okazały się rozległym miasteczkiem i kiedy dotarłam do centrum, byłam naprawdę zmęczona. Podróż rozklekotanym pociągiem, stres związany z nieznanym, no i tygodnie spędzone w szpitalu zrobiły swoje, więc zaczynałam dochodzić do wniosku, że chyba działałam zbyt impulsywnie. Odpoczęłam przy bramie jednej z wielu okazałych posesji, po czym znów ruszyłam przed siebie. Niestety po chwili znów zipałam jak parowóz i ledwo szłam dalej. Cóż, miałam przyjechać tu, by naładować akumulatory, a tymczasem poczułam się niczym zużyta bateria…\nJakby tego jeszcze było mało, skierowałam się w stronę pierwszego napotkanego zejścia na plażę. Rozum, co prawda, podpowiadał, że najpierw powinnam znaleźć nocleg, odpocząć, może nawet coś zjeść, ale serce, słysząc szum Bałtyku, kołatało jak szalone i dosłownie jak pociąganą za sznurki marionetką sterowało moim nieposłusznym ciałem. Widok spokojnego morza, delikatnie połyskującego w świetle spowitego chmurami księżyca, sprawił, że zamarłam. Zaparło mi dech w piersiach. Nie sądziłam, że morze skąpane w świetle księżyca jest w stanie mnie aż tak zachwycić. Stałam więc przez dłuższą chwilę na drewnianych schodach, tuż u podnóża piaszczystych wydm, i napawałam się tą niepowtarzalną chwilą.\nDopiero krzyk odlatujących gdzieś w ciemność ptaków wyrwał mnie z zamyślenia. Ruszyłam więc w dół plaży, grzęznąc kółkami walizki w wilgotnym piasku, a już po chwili, lekko zasapana, dotarłam na brzeg. Zostawiłam na moment walizkę nieco za sobą i koniuszkami palców sięgnęłam rześkiej morskiej wody. Nagle wszystkie lęki, czy postąpiłam słusznie, decydując się na ten wyjazd, odpłynęły wraz z pierwszą napotkaną falą. Uśmiechnęłam się i właśnie podnosiłam się z kucek, gdy nagle dosłownie na kogoś wpadłam. To nieoczekiwane zderzenie sprawiło, że zakręciło mi się w głowie. Dostrzegałam jeszcze gwiazdy, które właśnie zamigotały mi nad głową, a potem już wyraźnie poczułam, że osuwam się na mokry piasek. Wtedy ten ktoś chwycił mnie w ramiona, ratując mnie przed upadkiem.\n– Do jasnej cholery! Co pani wyprawia?! – doszedł mnie męski, bardzo zdecydowany, a zarazem szorstki, wręcz nieprzyjemny głos.\n– Co JA wyprawiam? – zapytałam po chwili, kiedy wreszcie zasnuty mroczkami świat na powrót pojawił się przed moimi oczyma.\nPomimo ciemności tuż nad sobą dostrzegłam męską twarz. Ignorując lekkie zawroty głowy, szybko wyswobodziłam się z uścisku nieznajomego, który piorunował mnie wzrokiem. O co się tak ciskał? Wycofałam się o kilka kroków, ale mimo to czułam się niepewnie. Nawet z tych kilku dzielących mnie od mężczyzny metrów nadal czułam ostry zapach jego perfum.\n– Chciałam się przywitać… – chlapnęłam bezmyślnie. W zasadzie nie zamierzałam się tłumaczyć, ale czasem mówiłam szybciej, niż myślałam.\n– Ciekawe z kim? – Mężczyzna, a właściwie bardzo pewny i z całą pewnością nieprzyjemny typ, którego w ciemności nie widziałam zbyt dobrze, wyraźnie ze mnie drwił. – Sądziłem, że tylko dzieci wymyślają sobie wirtualnych przyjaciół. A pani chyba jest nieco za stara na takie brednie, nieprawdaż?\nNo co za ch… am?!\nNiczym grzeczna panienka poprawiałam niewidoczne zagniecenia na ubraniu, po czym fuknęłam oburzonym głosem:\n– Może i jestem za stara, ale pan za to jest… – „Chamem” cisnęło mi się na usta, ale opanowałam się, dodając jedynie: – …gburem!\nNa ogół byłam oazą spokoju, ale zachowanie tego faceta sprawiało, że mnie poniosło i zamiast przeprosić, chciałam po prostu nakrzyczeć na tego impertynenta.\n– Ależ pani jest bezczelna – odezwał się nieco spokojniejszym głosem, ale kpina w jego głosie górowała nad resztą. – Mówię, co widzę, a pani od razu przystępuje do ataku, jak dzikie zwierzę.\n„Dzikie zwierzę? Może jeszcze kotka?!” – pomyślałam z narastającą furią. Nie cierpiałam, kiedy mężczyźni w ten sposób nazywali kobiety, a jeszcze bardziej, gdy traktowali je powierzchownie. Gdybym nie była tu zupełnie sama, toby mnie popamiętał! Ale oprócz mnie i tego zarozumialca nie było tu żywej duszy, wolałam więc nie ryzykować. Kto może wiedzieć, co mogło strzelić do głowy temu cwaniakowi?\n– Może mi pan wreszcie dać święty spokój? – zapytałam, wciąż mocno poruszona tą nagłą wymianą zdań.\n– Oczywiście. Tylko następnym razem uważaj. Tym razem nic ci się nie stało, ale wiedz, że mogłem ci zrobić krzywdę. – I po chwili zniknął mi z oczu.\n„No co za typ! – Zrezygnowana przysiadłam na swojej walizce. – W dodatku kto mu pozwolił zwracać się do mnie tak oficjalnie?”.\n– Palant! – krzyknęłam w ciemność.\nNie wiem, kim była ta baba, ale jednocześnie mnie wkurzyła i zaintrygowała. Nie lubiłem takich pyskatych, stroniłem od nich, ale ta miała w sobie coś, co sprawiało, że nie mogłem przestać o niej myśleć. Sądziłem, że jak wezmę zimny prysznic, to mi przejdzie, ale gdzie tam. Gdy tylko zamknąłem oczy, ujrzałem jej twarz skąpaną w świetle gwiazd i księżyca. Chyba zaczynałem się starzeć – inaczej nie umiałem sobie tego wytłumaczyć…\nNazajutrz, po niemal zupełnie nieprzespanej nocy, gdyż maleńki pokoik, który wynajęłam, sąsiadował z pokojem jakiejś grupki młodzieży, która przybyła tu na spóźnione wakacje i hałasowała do rana, byłam jak zdjęta z krzyża. Musiałam przyznać, że młodzi zza ściany nie próżnowali. Najpierw była głośna muzyka, potem chyba jeszcze głośniejsza rozmowa – nie wiadomo, co gorsze. A potem? Boże, te jęki rozkoszy wciąż echem odbijały się w mojej głowie. Jak dla mnie było tego za wiele. Już wczesnym rankiem postanowiłam znaleźć sobie inne lokum. Wzięłam tylko szybki prysznic, rozliczyłam się w recepcji, podziękowałam i wyszłam na skąpane już słońcem ulice Międzyzdrojów.\nNie bardzo wiedziałam, co ze sobą począć, więc po prostu bez celu ruszyłam przed siebie. Na ulicach o tej porze dnia nie było jeszcze zbyt wielu turystów. Cóż, pewnie odsypiali po nocnych balangach, zupełnie jak moi sąsiedzi zza ściany… Miałam więc okazję, by w spokoju przyjrzeć się miastu, w którym znalazłam się przypadkowo i z pewnością po raz pierwszy w życiu. Malownicze uliczki i zabytkowe budynki, w których mieściły się głównie pensjonaty i niewielkie hotele, robiły na mnie olbrzymie wrażenie. Ich niejednolite bryły przypominały maleńkie zameczki, stare domostwa zachwycały mnie swoją prostotą, a nawet rybackie chaty miały w sobie to coś. Zza każdego rogu wyłaniał się napis: „świeża ryba” albo „ryba z pieca” czy też „wędzona rybka”. Panował tu naprawdę miły klimat.\nPodziwiając okolicę, miarowym krokiem posuwałam się w głąb miasta. Kiedy minęłam piękną kutą bramę z napisem „Aleja Gwiazd”, dotarło do mnie, że niewątpliwie znalazłam się w miejscu, które stanowiło najważniejszą część tego miasteczka. Na wprost, na tle spowitego mgłą morza, majaczył olbrzymi biały budynek, który swym przepychem dosłownie przytłaczał resztę architektury. Spojrzałam na niego bez większej ekscytacji. Brakowało mu tego czegoś, co tak kochałam w starych budowlach. Wolałam te skromniejsze, z duszą, które rozbudzały moją wybujałą wyobraźnię.\nJeszcze za czasów wczesnej młodości, kiedy jeździłam z rodzicami na wakacje, najczęściej w góry, interesowałam się starymi budynkami i ich przeszłością. Najczęściej wypytywałam samych właścicieli, bo przecież wtedy niewiele osób wiedziało, czym jest Internet. Często podekscytowana tymi, nierzadko wyssanymi z palca, historyjkami, zasypiając, dopowiadałam sobie szczegóły, które pasowały mi do odwiedzanego miejsca. Uśmiechnęłam się na to wspomnienie. Teraz jednak czasy były inne. Mogłam zwyczajnie poszperać w sieci i dowiedzieć się czegoś więcej o przeszłości ciekawych zakątków. Fascynowało mnie to.\nPrzed hotel, na którym dosłownie na moment skupiłam uwagę, właśnie podjechała jakaś wypasiona bryka. Takim lexusem musiała jeździć jakaś szycha albo celebryta, których rzekomo w tym mieście można spotkać niemal na każdym kroku. To przecież głównie z myślą o nich powstała Aleja Gwiazd, na której co rok jakaś nowa znakomitość zostawiała odcisk swojej dłoni. Czytałam o tym nad ranem, kiedy odgłosy zza ściany nie pozwoliły mi zmrużyć oka. Osobiście uważałam, że ten zwyczaj to po prostu snobizm czy też pewnego rodzaju autopromocja. Stale tyle koło nich szumu, a ja byłam zwolenniczką ciszy. Poza tym odkąd pamiętam, stawiałam na skromność i nigdy nie lubiłam być w centrum uwagi, a ci ludzie? Cóż, artyści… Im wolno więcej od przeciętnego śmiertelnika.\nSpojrzałam raz jeszcze w stronę tego luksusowego samochodu, a potem cichutko przemknęłam obok, pragnąc pozostać niezauważoną. Ruszyłam w stronę licznych w tej okolicy lokali gastronomicznych, które o tej porze były chyba jeszcze zamknięte. Najwyraźniej na śniadanie było za wcześnie, dlatego skierowałam się w stronę wejścia na molo. Mijałam po drodze puste ławeczki usytuowane pod niemalże zupełnie pozbawionymi liści drzewami. Nie wyglądało to zachęcająco, ale starałam się być optymistką. Może jeszcze zdarzy się coś, co pozwoli mi wierzyć, że wysiadając na tej stacji, dokonałam właściwego wyboru?\nIm mniejsza odległość dzieliła mnie od molo, tym wyraźniej słyszałam szum groźnie dziś pomrukującego morza. Zerknęłam na niemal pustą plażę. Dostrzegłam tylko mewy, szukające czegoś w mokrym piasku, i kilka osób, prawdopodobnie miejscowych z psami. Może to i lepiej, bo wciąż nie miałam ochoty na towarzystwo.\nRuszyłam drewnianymi schodami w dół. Morze, z którym miałam okazję przywitać się poprzedniego wieczoru, dziś okazało się bardziej wzburzone. Bagatelizując nieprzyjemne dreszcze, które na mojej skórze pojawiły się na sam widok spienionych fal Bałtyku, postanowiłam zejść na plażę. Morze wyglądało bajecznie. Zachwyciło mnie do tego stopnia, że gdy tylko moje stopy zetknęły się z miękkim podłożem, niemal biegiem ruszyłam w stronę pokrytego białą pianą brzegu. Przystanęłam przy samej wodzie i zamknęłam oczy. Poczułam się wolna. Wdychałam rześką bryzę, czując niezrozumiałą, aczkolwiek niesamowitą więź z rozpościerającym się u moich stóp żywiołem. Tego potrzebowałam…\nKiedy uniosłam powieki, widok wydał mi się jeszcze cudowniejszy. Dotąd byłam przekonana, że najpiękniej w takich miejscach jest latem. Nic bardziej mylnego. To właśnie jesień, choć czasem zimna i mokra, jak dzisiejszego poranka, sprawiała, że morze przywdziewało cudowną barwę.\nOdstawiłam walizkę, po czym wyjęłam z kieszeni smartfon. Odnalazłam także słuchawki, które szybko podłączyłam do aparatu, a następnie uruchomiłam swoją ulubioną aplikację – radio. Tak, tego mi było trzeba. Cudownego widoku i cichutko płynącej w uszach muzyki. Jankes i Kama właśnie przekomarzali się o jakąś pierdołę. Przepychanka słowna w wykonaniu tych dwojga niejednokrotnie wywoływała mój szczerszy uśmiech. „Są jak stare dobre małżeństwo…” – przyszło mi do głowy. Ta jedna myśl sprawiła, że ogarnął mnie lekki smutek. Szybko jednak porzuciłam to ponure uczucie, które od miesięcy siłą próbowałam wypędzić z własnego serca, i podziwiając Bałtyk, wciąż wsłuchiwałam się w poranną audycję. Wtedy padła zapowiedź nowego hitu polskiego artysty. Lubiłam nowości, choć czasem nie od razu przypadały mi do gustu. Wdychając przesycone jodem powietrze, wyczekiwałam cierpliwie na zapowiedziany muzyczny hicior. Kiedy usłyszałam charakterystycznie brzmiący głos Dawida Podsiadły, skrzywiłam się nieco. Jakoś dotąd nie przekonał mnie żadnym swoim wykonem, więc… Już chciałam przełączyć stację, kiedy nagle dotarł do mnie sens wyśpiewywanych przez niego słów: „…fal, nie ma fal, nie ma fal…”.\n– No, panie Podsiadło – powiedziałam do siebie, co zdarzało mi się naprawdę rzadko. – Jest pan w błędzie – dodałam przekornie.\nPogłośniłam. Nadal spoglądałam w morze, choć wsłuchując się w głos artysty, przez moment zdawałam się go nie widzieć.\ni podoba nam dotychczas każdy obejrzany film…\nWe mnie, problem jest na pewno we mnie,\nw tobie wszystko jest OK…\nWłaściwie nie wiem, co działo się ze mną przez tę króciutką chwilę, ale na moment chyba zupełnie odpłynęłam. Byłam totalnie zaskoczona przekazem ukrytym w piosence. Niewidomym wzrokiem, z lekko rozchylonymi ustami, patrzyłam tylko w dal, dając się ponieść niezrozumiałym emocjom naraz rodzącym się w moim sercu. Przez jedną krótką chwilę przed moimi oczyma pojawił się wciąż żywy obraz mojego jeszcze całkiem niedawnego życia. Zobaczyłam Piotra, a właściwie jego udręczoną twarz, kiedy oboje staliśmy się świadkami odczytywanego przez sędziego orzeczenia o rozwodzie. Zobaczyłam także swoje własne, ponure, gasnące jak ogarek świecy odbicie, które ostatnio widzę w lustrze.\n„Czyżby w naszym życiu także zabrakło wspomnianych w piosence fal, które być może były siłą napędową budowanego przez lata małżeństwa? – pomyślałam strapiona. – Czy wreszcie nadszedł ten moment, abyśmy oboje spojrzeli na świat własnymi oczami, ale każde z osobna, z własnej perspektywy?”.\nChoć przyjechałam tu, by uporać się z tym i kilkoma innym problemami, zasmuciły mnie własne myśli. Może wciąż nie byłam gotowa, by ruszyć naprzód? W tym momencie czułam się tak, jakby fale nie płynęły tylko u moich stóp i w słowach piosenki, ale również wdarły się do mojego serca, a wraz z nimi wydostały się wszystkie skrywane od dłuższego czasu emocje. Wreszcie dotarło do mnie, że tak się nie da żyć, a zranionego serca nie można oszukać. Trzeba tylko znaleźć właściwy środek, który je znieczuli i sprawi, że ponownie otworzy się na nowe, nieznane…\nKiedy wreszcie dotarło do mnie, że aby dokonać zmian w swoim życiu, muszę przynajmniej przez jakiś czas iść własną, samotną drogą, coś zakłuło mnie boleśnie, coś skurczyło się we mnie, powodując niemal fizyczny ból… Otarłam rękawem kilka łez i nagle poczułam, że i dla mnie jest jeszcze nadzieja…\nNie wiem, może to z nadmiaru przeżyć albo niewyspania, ale nagle poczułam, że tracę równowagę. Właściwie to przez moment odnosiłam wrażenie, że znów zostałam przez kogoś potrącona. Przetarłam zamglone oczy i zauważyłam sylwetkę szybko oddalającego się mężczyzny, który zostawił po sobie intensywny, znany mi już zapach perfum. To znowu on?! No co za typ! Zachowywał się tak, jakby co najmniej całe wybrzeże należało wyłącznie do niego. W dodatku nawet się nie zatrzymał, choć przez niego omal nie runęłam na ziemię. Kiedy oddalał się w zadziwiającym tempie, zauważyłam, że zerknął na mnie przez ramię i uśmiechnął się krzywo spod sportowych okularów. Szkoda, że jeszcze nie popukał się w głowę, może nabiłby sobie odrobinę rozumu. Spojrzałam za nim gniewnie, nie mogąc uwierzyć, że to działo się naprawdę. Przecież mógł mi zrobić krzywdę, a – jak widać – zupełnie go to nie obeszło.\nPrzez moment rozważałam nawet, żeby za nim pobiec i mu nawtykać, ale nagle w kieszeni kurtki zawibrował mój telefon. Wyjęłam go czym prędzej i spojrzałam na wyświetlacz. Mama. No tak, tego mi jeszcze brakowało, żeby robiła mi wyrzuty z powodu mojego milczenia. Westchnęłam i bez entuzjazmu odebrałam.\n– Cześć, mamuś – powiedziałam, siląc się na obojętny ton, choć wciąż trzęsłam się ze złości z powodu tego bezczelnego biegacza.\n– Nie tak cię wychowałam, Helenko. – Jak zwykle nie przebierała w słowach i od razu przeszła do rzeczy.\n– Przepraszam – wydukałam, choć ledwo powstrzymywałam złość. Ale przecież z powodu jakiegoś zarozumialca nie mogłam się wyżywać na własnej matce. – Byłam zmęczona, trochę zdezorientowana…\n– Córuś, nie chcę mówić: „a nie mówiłam?”. Przecież wiesz, że od samego początku nie przyklaskiwałam temu głupiemu pomysłowi. Kto to widział, wyjeżdżać zupełnie samej i to w dodatku w twoim stanie? Poza tym nie powinnaś nas zostawiać. Martwimy się o ciebie – dodała z wyrzutem.\nNas? Co chciała przez to powiedzieć? Nie mogłam uwierzyć, że po tym, co zrobił mój mąż, wciąż się z nim liczyła. Z Piotrem, oprócz całkiem sporej ilości cudownych wspomnień, już nic mnie nie łączy! Kiedy ona to zrozumie? Jak mam ją przekonać, że z tą beznadziejną sprawą, naszym formalnie zakończonym związkiem, już nic nie da się zrobić? To koniec…\n– Wyjechałam, mamo. Tak postanowiłam. I proszę cię, przestań mi robić o to wyrzuty.\n– Helenko, jaka ty jesteś uparta, zupełnie jak…\n– Jak ty, mamusiu – przerwałam jej.\nNie wiem, kogo innego mogła mieć na myśli, bo z całą pewnością nie odziedziczyłam tego po ojcu. Wiem, wiem, nie byłam biologiczną córką żadnego z nich. Ale to nie zmieniało faktu, że nadal się nią czułam i uważałam, że to, kim jestem, zawdzięczam właśnie im. Z całą pewnością jednak tata nie był ani impulsywny, ani uparty jak osioł.\n– Nie obawiaj się, nie zamierzam postępować pochopnie. Zresztą przestań mnie traktować jak dziecko. Jestem dorosła i odpowiedzialna.\n– Gdyby tak było, potrafiłabyś wybaczyć Piotrusiowi tę jedną chwilę zapomnienia. – Matka nie odpuszczała.\n– Nie zaczynam, tylko…\n– Mamo, muszę już kończyć. Mam coś ważnego do zrobienia.\nKiepskie wytłumaczenie, zwłaszcza że wyjechałam, by odpocząć.\n– Zbywasz mnie? – zapytała z nieskrywaną urazą.\n– Nie – westchnęłam. – Muszę po prostu znaleźć jakąś nową kwaterę, bo…\n– Zawsze możesz wrócić do domu.\n– Wiem – przerwałam jej, bo coraz bardziej miałam dosyć tej bezsensownej rozmowy. – Pa, mamuś. Trzymaj się. Zadzwonię jutro.\n– Ale, Helenko…\nRozłączyłam się. Może zachowałam się niegrzecznie, ale ta rozmowa nie prowadziła do niczego dobrego, więc lepiej było ją w porę uciąć, niż potem żałować słów, które mogłyby paść. Nie chciałam się kłócić, zwłaszcza z matką, za bardzo ją szanowałam.\nSchowałam telefon do kieszeni i sięgnęłam po bagaż. Nie zdążyłam jednak zrobić choćby kroku, a moja komórka zaczęła wibrować. Przez chwilę miałam ochotę zignorować to drażniące mnie dziś bardziej niż zwykle brzęczenie. Podejrzewałam, że matka nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa, ruszyłam więc przed siebie. Jednak kiedy po kilku sekundach ciszy telefon znów zawibrował, zatrzymałam się i ponownie po niego sięgnęłam. Piotr? Czego mógł ode mnie chcieć? A może nasłała go matka? Tak, to byłoby w jej stylu.\n– Cześć. – Próbowałam nadać swojemu głosowi naturalną barwę, ale trudno było mi zamaskować niechęć.\n– Cześć – odparł Piotrek przybitym głosem. Albo coś się stało, albo matka nakładła mu do głowy jakichś bredni. Po niej można było się spodziewać dosłownie wszystkiego. Lubiła wtykać nos w nie swoje sprawy. – Nie przeszkadzam?\n– W zasadzie nie – odparłam. I choć nie miałam ochoty na tę ani na żadną inną rozmowę, przycupnęłam na bagażu, bo coś mi się wydawało, że szykowała się jedna z tych dłuższych. – Coś się stało? Moja mama cię dręczy? Jeśli cię to pocieszy, to powiem, że mnie także stale suszy głowę.\n– Nie, nie chodzi o twoją matkę – westchnął.\nZnałam go zbyt dobrze, by udawać, że tego nie słyszę. Stało się coś naprawdę poważnego.\n– O co chodzi, Piotr? – zapytałam wprost.


Naganowski: Nadchodzi biometria behawioralna - PRNews.pl\nPRNews.plInformacjeNaganowski: Nadchodzi biometria behawioralna\nNaganowski: Nadchodzi biometria behawioralna\nInformacje Wojciech Boczoń - 16.01.2018 (12:08)\nBankowość internetowaBankowość mobilnaBezpieczeństwoKartyPłatności mobilne Mastercard\nPracujemy nad biometrią behawioralną. Dziś potwierdzać naszą tożsamość może nie tylko odcisk palca czy tęczówka oka, ale także nasze zachowanie. Na przykład to, jak piszę na klawiaturze, czy pod jakim kątem trzymam telefon – mówi w rozmowie z PRNews.pl Aleksander Naganowski, dyrektor ds. rozwoju nowego biznesu w polskim oddziale Mastercard Europe.\nWojciech Boczoń: Mija właśnie 10 lat odkąd na rynku pojawiła się pierwsza karta zbliżeniowa. Jak będziemy płacić za kolejne dziesięć lat?\nAleksander Naganowski: Dziś 78 proc. wszystkich transakcji kartami Mastercard w Polsce to transakcje zbliżeniowe. Technologii tej nie postrzegamy już jako innowacji, bo stała się standardem. Otworzyliśmy sobie też perspektywy do zastosowania płatności zbliżeniowych w kolejnych urządzeniach. Teraz zaczynamy płacić telefonami, ale równie dobrze mogą to być zegarki czy okulary, czyli cały obszar wearables. Do tego w niedalekiej przyszłości dojdzie obszar płatności związanych z tzw. internetem rzeczy. Będzie pojawiać się coraz więcej urządzeń takich jak lodówki Samsunga z aplikacją Groceries by Mastercard, które same robią zakupy. Są już przecież samochody, które potrafią zdalnie zdiagnozować usterki, czy zamówić naprawę.\nAleksander Naganowski, dyrektor ds. rozwoju nowego biznesu w polskim oddziale Mastercard Europe.\nMożemy zaryzykować stwierdzenie, że karty znikną?\nTak samo można się zastanawiać, czy zniknie gotówka. Spójrzmy na kraje skandynawskie – tam udział płatności bezgotówkowych dochodzi do dziewięćdziesięciu kilku procent. Ale jakoś nikt nie zdecydował się do tej pory na to, by wyłączyć gotówkę z obiegu. Pytanie, czy w ogóle da się całkowicie bez niej funkcjonować? I tak samo jest z plastikowymi kartami. Być może niedługo okaże się, że nie musimy nosić karty czy dowodu, bo wszystko mamy w telefonie. Ale przy wyjeździe za granicę czasami karta nadal będzie niezbędna – są kraje, gdzie nieprędko zapłacimy telefonem. Na dodatek karta ma pewne elementy związane z prestiżem, estetyką czy nawet sentymentem. Może na co dzień będziemy nosić tylko telefon, ale karta będzie leżała w domu i czekała na specjalne okazje.\nJak w tym kontekście wygląda przyszłość biometrii i płatności biometrycznych?\nNa 12 europejskich rynkach udostępniliśmy już rozwiązanie ID Check Mobile nazywane potocznie „Selfie pay”, a aktualnie pracujemy nad dodaniem do niego biometrii tęczówki oka. Nowy trend to również biometria behawioralna. W tym roku Mastercard kupił spółkę NuData, która specjalizuje się w tym obszarze. Dziś potwierdzać naszą tożsamość może nie tylko odcisk palca czy tęczówka oka, ale także nasze zachowanie. Na przykład to, jak piszę na klawiaturze, czy pod jakim kątem trzymam telefon.\nJak to działa? Weźmy na przykład znane internautom kody „captcha”. Najpierw trzeba było przepisywać literki, by potwierdzić, że nie jesteśmy robotem. Później klikać w rysunek znaku drogowego czy samochodu. Dziś wystarczy zaznaczyć haczyk, że nie jesteśmy robotem. Na pierwszy rzut oka może się to wydawać bez sensu – przecież robot bez trudu nauczy się klikać, że nie jest robotem. I właśnie tu wkracza biometria behawioralna. Google mierzy geometrię ruchu myszką albo sposób, w jaki dotykamy ekran. Robot zrobi to szybko, automatycznie. Człowiek ma mniej pewną rękę.\nJak można to wykorzystać w bankowości?\nPodczas prezentacji prezes NuData podłączył telefon do rzutnika, zalogował się na swoje konto w banku i podał publicznie swoje hasło. Następnie dał uczestnikom telefon, żeby spróbowali się zalogować. I nikomu się to nie udało. Dzięki biometrii behawioralnej widać bowiem nie tylko, jakie litery są wprowadzane, ale również to, jak są wprowadzane. System widzi, że hasło co prawda się zgadza, ale nie zgadza się sposób jego wprowadzania. Bo ktoś inaczej trzyma telefon, wpisuje hasło lewą, a nie prawą ręką lub robi za duże odstępy czasowe między wpisaniem kolejnej litery. Bo w innym rytmie wpisujemy hasło, które mamy w pamięci, a inaczej hasło, które spisujemy z kartki litera po literze.\nProwadzicie też zaawansowane prace nad sztuczną inteligencją i robotyką. Do czego w praktyce te obszary są wykorzystywane?\nSztuczna inteligencja jest kojarzona z rozwiązaniami, które same się uczą realizacji swoich zadań. Może znaleźć zastosowanie na przykład w obszarze operacji wykonywanych tak samo, niezależnie od tego, czy robią to ludzie czy robi to oprogramowanie. Często ze względu na ograniczone zdolności ludzi posługujemy się bardzo prostymi mechanizmami i algorytmami. Dzięki zastosowaniu maszyn można zastosować bardziej wyszukane metody, oparte na bardziej złożonych procesach i automatycznym uczeniu się.\nWeźmy za przykład scoring kredytowy. Dziś bank żąda od firmy zaciągającej kredyt określonych dokumentów i na ich podstawie podejmuje decyzję. Wykorzystując robotykę i sztuczną inteligencję możemy wykorzystać zupełnie inne obszary – na przykład historyczne dane podobnych spółek, rankingi, statystyki itp. Ich analiza może wykazać, że wbrew danym z PIT czy ZUS, taka firma ma większe lub mniejsze szanse na sukces. Prezentowane „papierkowo” dane – mimo iż są zgodne ze sztuką –nie zawsze odzwierciedlają rzeczywistą kondycję firmy. Klasyczny przykład to kredyty hipoteczne dla osób prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą. Przez długi czas tacy ludzie byli wykluczeni z rynku, mimo iż byli bardziej aktywni zawodowo niż zwykły pracownik na etacie z umową na czas określony i terminem wypowiedzenia trzy miesiące.\nInny obszar kojarzony ze sztuczną inteligencją to marketing. Sztuczna inteligencja przydaje się przy badaniu dużych zestawów danych. Na przykład szukając klienta w klasyczny sposób, analizujemy określony zbiór cech i ręcznie typujemy grupę docelową. Bierzemy pod uwagę zarobki czy miejsce zamieszkania. W przypadku wykorzystania sztucznej inteligencji, nie opieramy się już na danych deklaratywnych. Zamiast tego algorytm bazując na o wiele większym zbiorze danych posługując się kolejnymi przybliżeniami wyniku cały czas się uczy i może analizować bardzo złożone zależności między różnymi cechami osiągając bardziej finezyjną konstrukcję grup docelowych.\nW naszym programie Mastercard Start Path Global pracujemy ze spółką Endor, która w ogóle nie analizuje danych w sposób klasyczny, opierając się na ich rzeczywistym znaczeniu. W miejsce poszukiwania osób charakteryzujących się konkretnymi cechami, Endor obserwuje podobieństwa w oparciu o dowolne cechy – intuicyjnie często zupełnie niezwiązane z celem poszukiwań. Wykorzystuje tzw. zasadę „social physics”, która w oparciu o podobieństwo dowolnych cech pozwala wyłowić grupy osób zachowujących się bardzo podobnie. Dzięki temu mamy szansę znaleźć nawet bardzo mało oczywiste, nowe grupy klientów, do których warto skierować odpowiedni komunikat marketingowy.\nSztuczna inteligencja w analizie i marketingu to jedno, ale wykorzystywane jest także w kwestiach związanych z bezpieczeństwem.\nOczywiście. Te same modele analityczne możemy odwrócić i sprawdzić, jakie jest prawdopodobieństwo, że pan Iksiński aktualnie próbuje się do nas włamać. Lub jakie jest prawdopodobieństwo, że określona transakcja jest transakcją oszukańczą. Podam prosty przykład z zagranicy – w Wiedniu na lotnisku spotkałem niedawno biletomaty, które wysyłały transakcje płatnicze z użyciem paska magnetycznego na karcie. Jeśli klient wyjdzie z samolotu i od razu zechce kupić bilet, to system banku wykryje, że coś się nie zgadza. Na co dzień klient płaci chipem w Polsce, a tu nagle transakcja paskiem za granicą. W efekcie może zablokować kartę. Sztuczna inteligencja jest w stanie rozróżnić tego typu przypadki i wychwycić anomalie – nauczyć się, że akurat na tym lotnisku, taka konkretna transakcja zawsze ma taką formę, zatem, gdy klient skorzysta z biletomatu, to bank nie uzna tego za oszustwo. Ale jeśli za chwilę transakcja powtórzy się na przykład w kasynie, to nastąpi blokada. Oczywiście jest to bardzo duże uproszczenie.\nW naszej sieci Mastercard mamy usługę strzegącą wszystkich transakcji, która się nazywa Safety Net. Opiera się o wielopoziomowe spojrzenie na bezpieczeństwo globalne, właśnie na bazie algorytmów uczących się i takich, które szybko adaptują się do tego, co się dzieje w sieci. Potrafi wyłapać mocno rozproszone transakcje oszukańcze. Jak oszust wykona 1000 oszukańczych transakcji w jednym banku, to ten bank się zorientuje. Ale jeśli rozproszy atak na 2000 banków po 5 transakcji, to banki tego nie wyłapią, a nasz system czuwając nad bezpieczeństwem z perspektywy ptaka jest to w stanie zrobić. Właśnie w takich obszarach wykorzystywana jest sztuczna inteligencja.\nInwestujecie też w chatboty.\nTak, w obszar całej komunikacji z klientem. Od wieków zakupy wyglądały tak, że człowiek szedł na targ, spotykał sprzedawcę i uzgadniali cenę i towar. Dziś to się już w dużej mierze zmieniło. Sprzedawca wystawia produkt w globalnym supermarkecie i mówi: bierz co chcesz. Jeśli przychodzisz pod coś konkretnego, to nie problem. Gorzej jeśli potrzebujesz się kogoś poradzić, bo sam do końca nie wiesz co ci będzie potrzebne. Stosując w chatboty, wracamy więc do tej pierwotnej, konwersacyjnej idei handlu. Z tą różnicą, że rozmowę poprowadzi robot, a nie człowiek.\nZaawansowane chatboty wykorzystując sztuczną inteligencję potrafią łączyć pytania, kojarzyć zagadnienia i budować kontekst rozmowy z klientem. Na przykład klient zgłasza się do banku, ale zamiast słowa „depozyt” mówi o „oszczędnościach”. Chatbot musi zrozumieć język mówiony, stworzyć ramy rozmowy i poprowadzić klienta za rękę. Sklepy czy banki nie są w stanie zatrudnić dla każdego klienta osobistego opiekuna, ale mogą zatrudnić komputery, które zajmą się rozmową i cierpliwie wytłumaczą nawet najbardziej skomplikowane kwestie finansowe. Bardzo dobrze sprawdzają się na przykład w obszarach edukacji produktowej – mogą z jednakowym entuzjazmem i cierpliwością tłumaczyć, co to jest fundusz inwestujący w akcje lub procesor wielordzeniowy w laptopie nawet jeżeli robią to tysięczny raz tego dnia.\nKiedy chatboty zastąpią ludzi na infoliniach?\nTo się zacznie dziać już niedługo. Współpracujemy z firmą Kasisto rozwijając bot oparty na platformie sztucznej inteligencji KAI Banking, który posiada dogłębną wiedzą w dziedzinie usług finansowych i pozwala na realizację zleceń i rozwiązywanie problemów klientów przy użyciu platform, takich jak Facebook Messenger czy SMS. Pierwsze instytucje uruchomiły już chatboty na infoliniach. Jedna z naszych spółek wdrożyła boty na infolinii HSBC. Boty pomagają wykonywać klientom operacje transakcyjne i świetnie sprawdzają się również w sektorze usług.\nbiometria karty mastercard sztuczna inteligencja 2018-01-16\nTagi: biometria karty mastercard sztuczna inteligencja


Pinceta uszna, nosowa typu JANSEN, anatomiczna, bagnetowa, z kołkiem naprowadzającym, dł. 160 mm, czubek 1,5 mm - CHIRMED\nPinceta uszna, nosowa typu JANSEN, anatomiczna, bagnetowa, z kołkiem naprowadzającym, dł. 160 mm, czubek 1,5 mm\nHomeNarzędzia medycznePincetyLaryngologicznePinceta uszna, nosowa typu JANSEN, anatomiczna, bagnetowa, z kołkiem naprowadzającym, dł. 160 mm, czubek 1,5 mm\nilość Pinceta uszna, nosowa typu JANSEN, anatomiczna, bagnetowa, z kołkiem naprowadzającym, dł. 160 mm, czubek 1,5 mm\nSKU: LG 22 Kategorie: Laryngologiczne, Narzędzia kosmetyczne i niemedyczne, Narzędzia laboratoryjne, łyżeczki i łopatki laboratoryjne, Narzędzia medyczne, Pincety, Pincety techniczne/montażowe