Wypadanie włosów po ciąży- co robić? -\nKażda młoda mama musi przejść przez okres wypadania włosów. Choć niekiedy wygląda to groźnie, ponieważ włosy wypadają garściami i robi się ich zdecydowanie mniej na głowie, nie należy się tym martwić. Oczywiście warto zrobić wszystko, co jest możliwe, aby włosy zaczęły odrastać.\nWłosy zaczęły wypadać? Spokojnie, to normalne.\nPodczas ciąży poziom estrogenu jest wciąż wysoki, a dzięki temu włosy nie wypadają, są piękne i lśniące. Natomiast po porodzie, następuje spadek hormonu i około 3 miesiąca włosy zaczynają wypadać i najczęściej wypada ich tyle, ile powinno wypaść podczas ciąży. Warto pamiętać, że normą jest, jeśli wypada około 100 włosów dziennie. Jednak młoda mama, krótko po porodzie może być rozchwiana emocjonalnie, często ze względu na złe samopoczucie, utratę pięknej figury oraz nadmierne wypadanie włosów.\nW czasie kiedy kobieta karmi piersią, nie wolno przyjmować wszystkich suplementów diety, dostępnych w aptekach. Jest to bardzo ważne, ponieważ kobieta karmiąca nie może przyjmować zbyt dużych dawek witamin i minerałów. Dlatego najlepszym sposobem na wzmocnienie włosów, paznokci i skóry podczas karmienia piersią jest zróżnicowana i zbilansowana dieta. Powinny się w niej znaleźć produkty takie jak: żółtka jaj, wątróbka, mąka sojowa, ryżowa, pełnoziarnista, pomidory, marchew i szpinak. Wymienione produkty są źródłem witaminy B, m. in. biotyny, inaczej witaminy B7 lub witaminy H, która odpowiada za zdrowe włosy, skórę i paznokcie.\nBiotyna najlepszym sposobem na wypadanie włosów po porodzie?\nWypadanie włosów po porodzie powinno ustąpić po około 9 miesiącach. Jeśli włosy wypadają znacznie dłużej, a kobieta nie karmi już piersią, może przyjmować suplementy z biotyną np. Biotyna Multieffect, PharmoVit Biotyna, Biotebal 5 mg to dawka, która pomoże uzupełnić niedobory biotyny, a co za tym idzie, poprawi się kondycja cery, włosów i paznokci. Decydując się na preparaty z biotyną, warto zdecydować się na taki, który ma najwyższą biodostępność, co oznacza, że substancja wchłania się szybko i w możliwie jak największej dawce. Trzeba mieć na uwadze, że suplementy z biotyną powinny być przyjmowane tylko w przypadku niedoboru tej witaminy np. jeśli jest za mała podaż produktów bogatych w biotynę, a zostały zauważone objawy np. szara skóra, kruche paznokcie oraz wypadające włosy. Warto wiedzieć także, że biotyna ma zdolność do syntetyzowania w jelitach, więc suplementacja biotyny jest szczególnie wskazana np. po leczeniu antybiotykiem.\nKOBIETA, URODA, ZDROWIE biotyna, ciąża, mama, poród, włosy\n← Wielu Polaków nie wie, że to alergia. Co im grozi?\nNiepowtarzalny urok rolet dzień noc →


Cztery kółka i cztery łapy - Psy.pl\nWybierasz się na wakacje z psem lub kotem? Wspólna podróż samochodem może być wspaniałą przygodą. Trzeba tylko dobrze się do niej przygotować. Radzimy, jak to zrobić\nWiele czworonogów – psów i kotów – ubóstwia, lubi lub chociażby toleruje samochodowe wojaże. Jeśli jednak twój ulubieniec nie należy do zwolenników automobilu, można próbować zachęcać go do podróżowania samochodem strategią „małych kroczków”. W dniu wyjazdu na wakacyjną wyprawę nie powinien być debiutantem, którego przerazi odgłos włączanego silnika lub nagłe szarpnięcie hamulców. Uczmy go cierpliwie samochodowego savoir-vivre`u, najpierw na krótkich trasach – podczas podróży do sklepu (pamiętajmy, żeby wynagrodzić jego cierpliwość jakimś smakołykiem) lub odwiedzin w domu przyjaciół. Zadbajmy, by samochód nie kojarzył się zwierzęciu wyłącznie z wizytą u weterynarza. Gdy mimo takiego treningu nasz Azorek nadal będzie okazywał lękliwość, możemy skorzystać z dobrodziejstw medycyny i podać mu przed podróżą (na czczo) jeden z wielu leków uspokajających. Zwierzak nie powinien jeść co najmniej przez trzy godziny przed wyruszeniem w drogę, również z tego powodu, że może się u niego pojawić choroba lokomocyjna. Środek przeciwwymiotny podajemy zwykle na pół godziny przed podróżą.\nNacieranie na przegrzanie\nPoza nerwowością i zaburzeniami pokarmowymi zwierzakom doskwiera w samochodzie upał, dlatego doskonałym rozwiązaniem, szczególnie na dłuższe dystanse, jest klimatyzacja. Poza tym co 3-4 godziny powinniśmy zatrzymywać się na postój i wieźć ze sobą zapas świeżej wody, by zwierzę mogło w dowolnej chwili ugasić pragnienie. Psia lub kocia transportówka, jeśli przewozisz w niej zwierzaka, musi być również dobrze wentylowana (wyposażona w wywietrzniki). Co jakiś czas, jeśli zauważysz dolegliwości związane z przegrzaniem (trudności z oddychaniem, intensywne ziajanie), nacieraj psią sierść wilgotnym ręcznikiem. Nie pozwól jednak, aby czworonóg „dla ochłody” wychylał się przez okno podczas jazdy. Poza niebezpieczeństwem wypadnięcia może zapaść na choroby uszu, toteż unikaj przeciągu w samochodzie. Innym błędem popełnianym przez zmotoryzowanych właścicieli zwierząt jest beztroskie pozostawianie czworonoga w samochodzie na czas zwiedzania. Ta niefrasobliwość grozi zwierzęciu, nawet zostawionemu na kilkanaście minut, udarem cieplnym.\nNie bierz psiaka do plecaka\nBezpieczeństwo czworonoga, twoje i współpasażerów wymaga, by podczas podróży przebywał on w specjalnej transportówce. Jeśli zamierzasz wieźć ze sobą kota, możesz zaopatrzyć się w kosz wiklinowy z zamkiem, metalową klatkę z ocynkowanego drutu lub w torbę transportową (wygodną i lekką torbą – namiotem jest np. Dogbag, który chroni wnętrze samochodu przed sierścią i zarysowaniami; z kolei Safebag jest wykonana z wodoodpornego tworzywa i wyposażona w zabezpieczające haczyki oraz rzepy). Możesz również wybrać jedną z wielu dostępnych w sklepach zoologicznych plastykowych lub drucianych transportówek. Kontenerki Atlas są zaopatrzone w szczególnie wytrzymałe zamki, zapewniają również doskonałą cyrkulację powietrza. Atlas Deluxe mają ergonomiczny uchwyt i opływowy kształt. Isabel (z atestami lotniczymi) są wyposażone w wygodne drzwiczki uchylane ku górze, Cayman – mają w wyposażeniu pasek do noszenia i poidło.\nZwierzę nie krytykuje\nTransportówkę ustaw tak, by nie przesuwała się podczas jazdy. Większe zwierzęta możesz również przewozić w transporterze w bagażniku samochodów typu kombi lub van. Psa możesz posadzić na miejscu z tyłu po wstawieniu siatki lub kratki za zagłówkami przednich siedzeń, jednak nie zabezpiecza to zwierzęcia przed wstrząsami. Godnym polecenia rozwiązaniem są psie szelki w różnych rozmiarach, które mocujemy do zatrzasku pasów bezpieczeństwa w samochodzie.\nJeśli będziesz pamiętał o tych podstawowych zasadach bezpieczeństwa i zadbasz o psią i kocią wygodę, samochodowa wyprawa z czworonogiem u boku okaże się przyjemnością. Ostatecznie, pies i kot w samochodzie zachowują się niekiedy lepiej niż ludzie. Nie narzekają, nie pytają „czy już dojeżdżamy” i przede wszystkim – nie krytykują kierowcy.\nWybierając pensjonat dla twojego czworonoga zwróć uwagę, czy właściciel hotelu zapewnia zwierzętom 24-godzinną opiekę weterynaryjną. Zapytaj o częstotliwość spacerów i posiłków. Możesz zostawić obsłudze jadłospis ulubieńca (zwierzęta w hotelach, jeśli nie zażyczymy sobie inaczej, zazwyczaj są karmione suchą karmą). Masz również możliwość sporządzenia umowy, w której szczegółowo opiszesz swoje wymagania. W przypadku kotów istotne jest, by na ich wybiegach znajdowały się konary lub słupy do ostrzenia pazurów. Pamiętaj, że dobry pensjonat to taki, w którym zwierzęta z tego samego domu mogą być trzymane razem. Swojemu ulubieńcowi przygotuj posłanie, kocyk lub zabawkę, która pomoże mu przywyknąć do nieznanego otoczenia. Warto również odbyć z nim wizytę próbną w hotelu, dzięki czemu lepiej zniesie późniejszą rozłąkę. W pensjonatach przyjmowane są jedynie zwierzęta zaszczepione. Należy je także odrobaczyć i zabezpieczyć przed atakiem pcheł, wszy, kleszczy i meszek. W sezonie letnim rezerwuj miejsce co najmniej tydzień wcześniej.\nW pociągu pies musi mieć bilet (zwykle bagażowy). W Polsce wymagana jest (przynajmniej teoretycznie) zgoda innych pasażerów na jego obecność w przedziale osobowym. Większość przewoźników autobusowych wymaga opłaty za przejazd psa. W przypadku przelotu samolotem zgłaszamy, że będzie towarzyszyć nam zwierzę (niektórzy przewoźnicy dopuszczają tylko jedno na pokładzie) i kupujemy dla niego bilet. Zwierzak o niewielkiej wadze może przebywać w kabinie pasażerskiej, większy podróżuje w luku (płacimy za niego jak za bagaż). Nie podawajmy naszemu pupilowi środka nasennego, gdyż bezwładne zwierzę jest bardziej narażone na wstrząsy. Jeśli przekraczamy z psem granicę, musimy mieć nie tylko zaświadczenie o aktualnych szczepieniach zwierzęcia przeciwko wściekliźnie, ale i urzędowe świadectwo weterynaryjne, wystawiane przez Powiatowego Lekarza Weterynarii, ważne przez 15 dni. Warto przed wyjazdem zapoznać się z przepisami i ewentualnymi obostrzeniami wwozowymi kraju, do którego się udajemy. Szwecja i Norwegia wymagają czterech miesięcy kwarantanny, Wielka Brytania i Irlandia – sześciu. Kwarantanna (na ogół obejmuje zwierzęta spoza UE i z państw, które nie zwalczyły wścieklizny, jak Polska) odbywa się na koszt właściciela zwierzęcia. Należy pamiętać, że miejsce kwarantanny musimy zarezerwować na długo przed wyjazdem. Jeśli wybieramy się w podróż promem nie płacimy za zwierzaka, ale musimy wykupić kabinę, gdyż nasz pupil nie może przebywać na pokładzie.


Płytki dywanowe - Domena - outlet wykładzin i podłóg winylowych\nHome > Płytki dywanowe\nModułowe płytki dywanowe to jedna z najpopularniejszych opcji podłóg w pomieszczeniach biurowych, hotelach itp. Jest to ciekawa alternatywa dla wykładzin dywanowych czy dywanów. Jeśli poszukujemy powierzchni różnorodnej i atrakcyjnej, a przy tym praktycznej, to wykładzina w płytkach okaże się najlepszym rozwiązaniem.\nDlaczego płytki dywanowe stają się popularne? Przybyszewskim dzięki łatwej możliwości układania na podłodze ciekawych wzorów, ponadto, dzięki zaletom praktycznym.\nModułowe płytki dywanowe to jedna z najlepszych opcji wykładzin podłogowych, oferująca łatwą instalację i konserwację, długowieczność i tworzenie zdrowej, wygodnej i przyjemnej w odbiorze podłogi.\nDzięki mniejszym rozmiarom płytki dywanowe są łatwiejsze w transporcie i montażu w porównaniu do wykładzin w rolce. Ich modułowość zazwyczaj generuje znacznie mniej odpadów podczas montażu.\nW przypadku uszkodzenia fragmentu podłogi łatwiej jest punktowo wymieniać płytki dywanowe niż fragmenty wykładziny dywanowej.\nU nas na pewno znajdą Państwo płytki dywanowe, które idealnie spełnią wasze potrzeby. To produkty przeznaczone do użytkowania przez wiele lat. W naszej ofercie znajdują się płytki dywanowe, które sprawdzą się zarówno w biurze, hotelowym holu, korytarzu czy sali konferencyjnej.\nWykładziny w płytkach Wrocław\nAranżacja i wystrój domu to nie tylko ściany, ale także podłogi. To właśnie przestrzeń, po której domownicy fizycznie poruszają się każdego dnia, stanowi najczęściej dopełnienie designu danego pomieszczenia. Warto więc zwrócić uwagę na to, jaki materiał oraz w jakiej formie znajdzie się na podłodze. Oferowane przez nas wykładziny w płytkach we Wrocławiu to doskonałe rozwiązanie dla wszystkich osób, które nie przepadają za panelami czy drewnianymi parkietami, a jednocześnie nie chcą na długi czas pozostawać z jednym konkretnym wzorem podłoża w domu. Do tego świetnie sprawdzą się również u osób, które cenią sobie prostotę montażu oraz łatwość w utrzymaniu porządku.\nJak już bowiem wspomnieliśmy – dzięki temu, że wykładzina składa się z fragmentów płytek w określonym rozmiarze, w przypadku uszkodzenia części można bardzo łatwo wymienić zniszczony element na nowy bez potrzeby “rozbierania” całej podłogi. Płytki dywanowe to też bardzo dobra propozycja dla właścicieli zwierząt. Ze standardowej wykładziny czy dywanu trudno usunąć zabrudzenia bądź zadrapania, które mogą zostawiać pupile, jednak w przypadku proponowanego przez nas produktu nie jest to zbyt duży problem.\nWykładziny w płytkach – Wrocław – dlaczego warto nam zaufać?\nNasza firma działa na rynku już od długiego czasu, stale zapewniając klientom dostęp do bardzo wysokiej jakości płytek dywanowych w różnych wzorach i kolorach. Od samego początku funkcjonowania na pierwszym miejscu stawiamy dobro oraz zadowolenie klientów, którzy zdecydują się na skorzystanie z naszych rozwiązań. Z tego względu bardzo dbamy o to, aby w naszym asortymencie znajdowały się wyłącznie produkty bardzo wysokiej jakości. Dokładamy także wszelkich starań, aby wybór był możliwie jak największy, dzięki czemu każdy klient może nabyć u nas produkt dopasowany do swoich wymagań i potrzeb.\nOsoby, które zdecydowały się już na skorzystanie z naszej oferty, wystawiają nam bardzo pozytywne opinie. Chwalą w nich najczęściej indywidualne i profesjonalne podejście do klienta, a także świetny kontakt z obsługą oraz przystępne ceny.\nJeżeli wysokiej jakości wykładziny w płytkach we Wrocławiu wzbudziły zainteresowanie, to idealne miejsce. Serdecznie zapraszamy do kontaktu. W trakcie rozmowy omówimy wszystkie szczegóły zamówienia, a także z chęcią udzielimy wyczerpujących odpowiedzi na wszystkie pytania dotyczące proponowanych przez nas rozwiązań. Warto postawić na wykładzinę w płytkach (Wrocław), by móc cieszyć się piękną i łatwą w utrzymaniu podłogą.


W Sali nr 217 Kliniki Traumatycznych Uszkodzeń Mózgu przebudziło się coś złego. Czy leżący w niej pacjent, Brady Hartsfield, słynny Zabójca z Mercedesa, jest rzeczywiście tylko niezdolnym do kontaktu ze światem warzywkiem i jak twierdzą lekarze nie ma szans na poprawę? Detektyw Bill Hodges jakoś w to nie wierzy, a jego podejrzenia nasilają się, gdy dochodzi do samobójstw ludzi, którzy przed sześcioma laty ucierpieli podczas Masakry Mercedesem. I nie myli się. Harsfield nie tylko odzyskał pełnię władz umysłowych, ale i odkrył w sobie nowe zdolności: telekinezy oraz wnikania w umysły innych ludzi. A to w przypadku psychopaty może się okazać tragiczne w skutkach. Policja, jak to policja, chce mieć święty spokój. Znowu więc wygląda na to, że powstrzymanie szaleńca który jest tym bardziej niebezpieczny, że internet pozwala mu nieskończenie rozszerzać pole działania spadnie na Billa Hodgesa i dwoje jego przyjaciół, Holly Gibney i Jeromea Robinsona. W Końcu warty Stephen King wprowadza do powieści detektywistycznej to, co jest jego znakiem firmowym elementy paranormalne. Ku radości fanów obu gatunków!


Jak zacząć przygodę z haftowaniem? | Femtalk.pl - o tym mówią kobiety\nJeszcze kilkadziesiąt lat temu nasze babcie z dużym zaangażowaniem oddawały się haftowaniu, tworząc przy tym wiele pięknych i co ważne użytecznych dzieł. Był to dla nich sposób nie tylko na relaks, ale ina wyczarowanie czegoś pięknego, szalika, rękawiczek czy domowej ozdoby. Szczególnie popularna to rozrywka była wśród kobiet nie mających zbyt wielu finansowych środków. Przez lata sztuka haftowania została już nieco zapomniana, jednak dziś pojawia się coraz więcej osób niezwykle zainteresowanych zagłębieniem się w jej tajniki.\nNiedoceniona sztuka haftowania\nPiękne obrazy na płótnie można tworzyć nie tylko przy pomocy farb. Równie efektownie wyglądają te, które stworzone zostały przy zastosowaniu igły i nici. Sztuka haftu to jedna z najstarszych sztuk, która doskonale sprawdza się tylko przy tworzeniu dekoracyjnych arcydzieł, ale również i przedmiotów codziennego użytku (dekoracja ubrań, tworzenia obrusów, serwet a nawet pościeli). Obecnie ręczne hafty, niezwykle urokliwe i wykonane z dużą starannością i miłością, zastępowane są wzorami produkowanymi maszynowo, przeznaczonymi do masowej produkcji. Takie wzory choć staranne i dokładne, to jednak nie są tak piękne, jak te wykonane ręcznie. Na szczęście zainteresowanie sztuką haftowania stopniowo wzrasta, zatem nie ma obaw, że jej piękno zniknie całkowicie.\nOd czego zacząć haftowanie?\nWbrew pozorom sprawne posługiwanie się nicią i igłą nie jest aż tak proste, jakby się mogło początkowo wydawać. Tak naprawdę potrzeba nieco czasu, by nabrać wprawy, by tworzyć piękne ściegi a przy tym nie plątać nitki, co niweluje wszystko co zostało osiągnięte do tej pory. W nauce sztuki haftowania mogą być pomocne pojawiające się coraz liczniej publikacje (w postaci artykułów, czasopism czy książek), które w łatwy, często obrazkowy sposób ukazują, jak rozpocząć swoją przygodę z haftowaniem i jakich błędów należy unikać, by tworząc piękne i efektywnie wyglądające wzory. Naukę warto zacząć od ćwiczenia wykonywania ściegów podstawowych, aby stopniowo przechodzić to tych bardziej zaawansowanych technicznie i wyglądających znacznie efektowniej. Warto zatem naukę rozpocząć od:\nSprawdź: Zdrowy tryb życia lepszy od chirurga plastycznego\n– ściegu łańcuszkowego, przydatnego przede wszystkim przy wyszywaniu wąskich motywów;\n– atłasku, czyli ściegu stosowanego przy zapełnianiu niedużych i wąskich powierzchni. Przy zastosowaniu cieniowania można nim śmiało wypełniać także większe powierzchnie w sposób, przez który granice haftu będą niewidoczne (to ważne z punktu widzenia estetki haftu),\n– ściegu krzyżykowego, stanowiącego absolutną podstawę haftowania.\nHaftowanie wymaga nie tylko cierpliwości i regularnych ćwiczeń, ale również odpowiedniego sprzętu, przy pomocy którego można stworzyć przy zastosowaniu zaledwie igły i nitki piękne dzieła. Dlatego też chcąc zacząć naukę haftu należy się przede wszystkim wyposażyć w:\n– specjalną igłę przeznaczoną do haftowania – igieł jest wiele typów, zatem należy je dobierać mając przede wszystkim na względzie ich przeznaczenie. Pamiętać należy nie tylko o jej odpowiednim doborze do wykonywanego ściegu, ale również o tym, że zawsze ucho igły powinno być nieco grubsze niż nitka, co pozwoli na jej swobodne przejście przez tkaninę;\n– tamborek to haftowania, który być może nie jest całkowicie niezbędny, jednak jest niezwykle przydatnym narzędziem szczególnie na początku każdej przygody z haftowaniem. Tamborek to nic innego jak dwie obręcze, pomiędzy którymi umieszcza się materiał do haftowania. Tamborki różnią się pomiędzy sobą nie tylko materiałem, z jakiego został wykonany, ale również kształtem. Mogą być przeznaczone do trzymania dłoni bądź stojące;\n– nici do haftowania występują w postaci muliny, kordonku bądź bajorka (są to tak zwane nicie metalizowane). Wybór nici jest niezwykle szeroki, więc każdy znajdzie coś odpowiadającego własnym potrzebom;\n– tkanina niezbędna do powstania haftu. Najczęściej wykorzystywane są tkaniny bawełniane, lniane oraz jedwabne. Ich wybór zależy przede wszystkim od tego, co ma przy ich pomocy powstać. Najłatwiejszym materiałem dla początkujących hafciarzy jest charakteryzując się regularnym układem nitek len.\nW wielu przypadkach, doskonałym pomysłem na rozpoczęcie przygody z haftowaniem jest wykorzystanie gotowych zestawów. Szczególną popularnością cieszą się zestawy z koralikami, bardzo proste w zastosowaniu nawet dla osób które nie miały wcześniej jakiejkolwiek styczności z haftowaniem. W zestawie poza znaczną ilością kolorowych koralików, znajduje się także płótno z wybranym nadrukiem, nici, igły oraz instrukcja.\nBędąc amatorem, zawsze przed rozpoczęciem haftowania warto przygotować sobie szkic projektu, jaki ma powstać. W przypadku początkujących będzie to niezwykle pomocne dla osiągnięcia równego i estetycznego haftu. Szkic na tkaninie przeznaczonej do haftowania najbezpieczniej będzie wykonać za pomocą ołówka bądź specjalnie do tego celu stworzonych pisaków.\nZdjęcie – Bruno /Germany z Pixabay\nTags: haftowanie, sztuka\nRozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem – czym jest i jakie niesie ze sobą skutki?


Brykiet drzewny - promocje i cena | Twoja Gazetka\nStrona główna > ... > Produkty > Brykiet drzewny\nSzukasz promocji i ofert na brykiet drzewny? Może spędzasz zbyt dużo czasu myśląc o tym, jak zaoszczędzić pieniądze kupując takie produkty jak brykiet drzewny. Na tej stronie znajdziesz listę wszystkich gazetek, oferujących świetne ceny na takie produkty jak brykiet drzewny.\nNa portalu Twoja Gazetka wiemy o wszystkich okazjach, obniżkach, promocjach i rabatach na brykiet drzewny. Możemy znaleźć najlepsze zniżki i to my, jako pierwsi, poinformujemy Cię, że brykiet drzewny jest obecnie w promocji. To oznacza, że możesz zaoszczędzić dużo pieniędzy podczas cotygodniowych zakupów. Sprawdź ile możesz zaoszczędzić na brykiet drzewny korzystając z naszych promocji i zniżek z najnowszych gazetek.\nSprawdź, ile kosztuje brykiet drzewny w Twojej ulubionej sieci\nPrzejrzyj aktualne oferty i promocje na swoje ulubione produkty takie jak Bojlery i ogrzewacze wody, baton owocowy, Bombay Sapphire, Biostar, brykiety. Na portalu Twoja Gazetka wszystko jest w jednym miejscu. Jedno kliknięcie i wszystkie najlepsze oferty są w zasięgu ręki. Upewnij się, że na bieżąco sprawdzasz nasze oferty - ciągle pracujemy nad udoskonaleniem swoich usług i dodajemy nowe promocje i zniżki, by każdy mógł skorzystać z najniższych cen!\nBrykiet drzewny - sklepy\nbrykiet drzewny Merkury Market\nbrykiet drzewny Jula\nbrykiet drzewny Majster\nbrykiet drzewny Bricomarché\nbrykiet drzewny Mrówka\nbrykiet drzewny 4F\nbrykiet drzewny 5.10.15.\nbrykiet drzewny abc\nbrykiet drzewny Abra\nbrykiet drzewny Action\nbrykiet drzewny Adidas\nbrykiet drzewny Agata\nbrykiet drzewny Al.Capone\nbrykiet drzewny ALDI\nbrykiet drzewny Alior Bank\nbrykiet drzewny Apart\nbrykiet drzewny Auchan\nbrykiet drzewny Avans\nbrykiet drzewny Avon\nbrykiet drzewny Bershka\nbrykiet drzewny Biedronka\nbrykiet drzewny Bispol\nbrykiet drzewny Black Red White\nbrykiet drzewny Bodzio\nbrykiet drzewny Bonprix\nbrykiet drzewny Bricoman


Dres zestaw niemowlęcy bawełniany we wzory - XZD0104BIN2 - odzież i bielizna niemowlęca - txm24.pl\nDres - zestaw niemowlęcy 29,99 PLN\nPrześliczny, bawełniany zestaw niemowlęcy dresowy. Wykonany został z najwyższej jakości 100% bawełny dla maksymalnego komfortu Maluszka. W jego skład wchodzi rozpinana na zatrzaski bluzka z kapturem, ozdobiona dwoma kieszonkami. Delikatne, kolorowe paski dodają jej ciekawego wyglądu. Kolejnym elementem zestawu są niezwykle wygodne pół śpiochy. W pasie posiadają nieuciskającą brzuszka gumkę.


Jak uzyskać rozmyte tło za pomocą point-and-shoot\nJeśli śliniłeś się nad fotografią jedzenia z płytką głębią ostrości lub portretami, na których obiekt jest ostry, ale tło jest rozmyte, prawdopodobnie uważasz, że zostały zrobione cyfrową lustrzanką i drogim obiektywem i nie są możliwe z twoim punktem i strzelać. I, w większości przypadków, byłabyś poprawna.\nBez wnikania w szczegóły techniczne (możesz tu pójść), kamery z dużymi czujnikami, takie jak cyfrowe lustrzanki, są w stanie wytworzyć więcej rozmycia tła niż znacznie mniejsze czujniki w przeciętnym trybie punktowym. Wraz z tym, możesz dostać soczewki, które mają bardzo duże otwory, co również przyczynia się do uzyskania naprawdę rozmytego tła. Małe czujniki mają większą głębię ostrości, a małe aparaty mają krótkie ogniskowe, które działają przeciwko tobie, próbując rozmazać to, co znajduje się za obiektem.\nTak więc, jeśli chcesz super rozmyte tło, będziesz chciał mieć kamerę z większym czujnikiem i lepszym obiektywem. Jeśli nie ma takiej możliwości, a wszystko, co masz, to punkt-i-strzelaj z obiektywem zmiennoogniskowym, możesz jeszcze zmniejszyć rozpraszające tła i uzyskać płytką głębię ostrości.\nDowiedz się, jaki jest zakres ostrości obiektywu\nNa przykład zdjęcie u góry tej historii zostało zrobione aparatem Canon PowerShot SX260 HS. Obiektyw aparatu może ustawić ostrość maksymalnie 2 cali od obiektu na szerokim końcu i 3, 3 stopy przy powiększonym obiektywie. Informacje te są zwykle dostępne w sekcji specyfikacji w instrukcji aparatu lub na stronie internetowej producenta.\nUżyj trybu makro do zbliżenia\nTryb makro aparatu ma na celu umożliwienie jak największego skupienia się na obiektach. Aby uzyskać małą głębię ostrości, możesz skorzystać z tego trybu (zwykle oznaczonego ikoną kwiatka) i uzyskać jak najbliżej zdjęcia, które chcesz. Aparat Nikon Coolpix S8200 I użyty w powyższym zdjęciu może się znajdować w odległości nawet 0, 4 cala od obiektu. Tryb makro to także miejsce, w którym kompakty wytwarzają najostrzejsze zdjęcia.\nPonadto, większość nowszych aparatów ma tryby automatyczne z wykrywaniem scen, więc aparat automatycznie przełączy się w tryb makro, gdy tylko wykryje zamknięty obiekt.\nW przypadku innych obiektów, przybliż wszystko i ponownie, jak najbliżej\nIm dłuższa ogniskowa, tym płytsza głębia ostrości. Jest to jedyna zaleta, która ma największą zaletę, ponieważ nawet modele z niższej półki mają pewien zoom. Oczywiście, im dłuższy obiektyw, tym lepiej będziesz, więc jeśli masz coś takiego jak Fujifilm FinePix HS30EXR, którego użyłem na zdjęciu po prawej stronie, będziesz w stanie uzyskać jeszcze więcej rozmycia tła.\nTo idzie w parze z poprzednim krokiem. Im większa odległość między obiektem a tłem, tym bardziej nie będzie można ustawić ostrości.\nI jeśli to możliwe, użyj największej dostępnej przysłony\nWiększe apertury na kamerach z małym czujnikiem nie mają tak dużego wpływu na głębię ostrości jak na dSLR. Dodatkowo, aparaty typu "point-and-shoots" mają zazwyczaj największą aperturę dostępną tylko przy ich najkrótszych ogniskowych i, z drugiej strony, chcesz używać najdłuższej ogniskowej. Ma jednak pewien efekt, więc jeśli potrafisz ustawić swoją przysłonę, ustaw ją na największą dostępną (najniższą liczbę f-stop). Na przykład powyższe zdjęcie z lotu ptaka zostało zrobione aparatem Lumix FZ200 firmy Panasonic, który ma obiektyw 600 mm, który można ustawić na dużą szczelinę f2, 8.\nZawsze możesz go sfałszować za pomocą oprogramowania\nNie ma o wiele więcej do powiedzenia na ten temat. Istnieje wiele sposobów na rozmycie tła za pomocą oprogramowania - od podstawowego i bezpłatnego do kosztownego, ale zaawansowanego. Podobnie, aparaty Cyber-shot firmy Sony, które wykorzystują czujniki Exmor R i kamery FinePix Fujifilm z czujnikami EXR CMOS, mają specjalne tryby, które wykorzystują przetwarzanie w aparacie do rozmycia tła i uzyskania dobrych wyników.\n© Copyright 2020. All rights reserved. Jak uzyskać rozmyte tło za pomocą point-and-shoot


Catering weselny Brzeg Dolny ▶ barman na wesele ❤ Catering-weselny.pl\nNajbliższe oferty Catering Brzeg Dolny\nKąty Wrocławskie Wrocław Głogów Leszno Boguszów-Gorce\nZespół weselny Brzeg Dolny 94\nAuto do ślubu Brzeg Dolny 35\nFotografia ślubna Brzeg Dolny 26\nCzęsto zadawane pytania dotyczące firm cateringowych w mieście Brzeg Dolny\nMoże się tak zdarzyć, że wchodząc na pewną miejscowość np. Brzeg Dolny nie znajdujesz firmy, która pochodzi z tej miejscowości. Znajdziesz jednak tam catering / barmana, które pochodzą z okolicznych miejscowości i zadeklarowały chęć dojechania do tej miejscowości by wykonać swoje usługi. Aby łatwiej oszacować odległość, pod każdą ogłoszeniem podana jest odległość od miasta, które cię interesuje.\n📌 Znalazłem firmę cateringową na wesele Brzeg Dolny, ale nie ma podanego numeru kontaktowego?\nZnajdziesz tutaj: ✅ oferty ✅ zdjęcia ✅ opinie. Catering imprez okolicznościowych ♨ catering wesel Brzeg Dolny 🍸 barmani na wesele Brzeg Dolny❗\nGenerated in 0.038 Queries: 15 Online: 230 F: 21148


Wspaniałe Koloseum z 200 tys. klocków Lego. Kto pobije kolejny rekord? | Gadżetomania.pl\nKoloseum z 200 tys. klocków (Fot. eBay Free Legos)\nPewien ambitny, certyfikowany specjalista Lego postanowił stworzyć replikę rzymskiego Koloseum. Zbudowany z 200 tys. klocków, niezwykle dokładny model przedstawia budynek w dwóch epokach, odzwierciedlając starożytność i czasy współczesne. Efekt jest imponujący.\nChoć zabawa klockami może wydawać się rozrywką dla najmłodszych, są ludzie, dla których tworzenie budowli z Lego to życiowa pasja. Z myślą o nich producent klocków przygotował Program Certyfikowanych specjalistów Lego – inicjatywę, dzięki której dorośli projektanci i budowniczowie mogą nie tylko realizować swoje hobby, ale za sprawą oficjalnej współpracy z Lego traktować je również jako swój zawód.\nJednym z takich specjalistów jest Ryan McNaught, który na uniwersytecie w Sydney zbudował replikę rzymskiego Koloseum. Do budowy użył około 200 tys. klocków, a wzniesione przez niego Koloseum pokazuje zarówno dawny, jak i obecny stan tego znanego, rzymskiego zabytku.\nPoza faktem, że rozmach i szczegółowość budynku imponują już na pierwszy rzut oka, istotne są również kwestie techniczne. Pod względem skomplikowania jest to, zdaniem samego wykonawcy, najtrudniejszy w budowie obiekt z Lego, jaki kiedykolwiek powstał (ciekawe, jak oceniłby pokazywany niedawno model silnika lotniczego Rolls-Royce Trent 1000). Obok Koloseum, zgodnie z rzeczywistością, Ryan umieścił również Łuk Konstantyna Wielkiego, który, choć znacznie mniejszy, zachwyca bogactwem szczegółów i precyzyjnie odtworzonymi ornamentami.\nDuże brawa należą się również za pomysł przedstawienia dwóch epok – 80 roku naszej ery, gdy ukończono budowę Amfiteatru Flawiuszów oraz czasów współczesnych. O ile w pierwszym przypadku wokół budynku widać kupców, zwierzęta czy oddział pretoriański, to w drugim, poza turystami zobaczymy nawet przejeżdżający papamobile. A oto, jak przedstawia się ten wyjątkowy model:\nŹródło: eBay Free Legos • My Modern Met • Gizmodo • Sydney Morning Herald\nGiętkie wyświetlacze u Samsunga już za kilka miesięcy Panasonic Toughbook F5, S9 i N9 - naprawdę "twarde" laptopy CES 2009: Dell Adamo - Wreszcie wiemy jak wygląda! iPad wcale nie jest bezużyteczny Regulamin konkursu "Wygraj golarkę Philips SensoTouch – genialny gadżet dla faceta" C-3PO i R2-D2 w rolach, o jakich nie wiedzieliście HDTVmania: Pół terabajta z HDMI Interaktywne krzesło Mood Chair [wideo] Czapka telewizyjna - sposób na porno? Polskie e-państwo rodzi się w bólach. Teraz możecie rozmawiać z urzędem przez Internet Trzymaj swój telefon na elektronicznej smyczy Namiot w który możemy się ubrać


Portal budowlany | BUDOWNICTWO i Przemysł | Energetyka - Smart Home\nFIBARO prezentuje Walli Controller – innowacyjny przycisk dla Twojego inteligentnego domu\n#POLECANE Aktualności Elektrotechniczne materiały Systemy inteligentnego budynku\nPo styczniowej premierze linii Walli w kolorze antracytowym, FIBARO prezentuje kolejny element linii inteligentnych i klasycznych gniazd oraz włączników – Walli Controller. To multizadaniowy przycisk, który można instalować w dowolnym miejscu i za jego pomocą wyzwalać sceny lub sterować oświetleniem, roletami czy alarmem za jednym kliknięciem.\nNie da się wszystkiego przewidzieć, ale jest na to sposób\nRemont domu lub mieszkania jest bardzo wyczerpujący i każdemu z nas przytrafiły się sytuacje, w których zapomnieliśmy o umieszczeniu, np. dodatkowego gniazdka lub włącznika. Przypominamy sobie o tym błędzie za każdym razem, gdy musimy wstać z łóżka by zgasić światło w sypialni przed pójściem spać. Ingerencja w istniejącą instalację elektryczną bywa kosztowna i wiąże się z kuciem w ścianach, pyłem remontowym i angażowaniem elektryka. Zmiany potrzeb mieszkańców i pojawienie się kolejnego członka rodziny, także mogą wymagać wprowadzenia pewnych udoskonaleń związanych m.in. z komfortem korzystania z urządzeń smart czy jakiegokolwiek zasilanego elektrycznie wyposażenia naszego domu. Na ratunek przychodzi w takich sytuacjach Walli Controller.\nJuż nikt nie będzie musiał wstawać z łóżka by wyłączyć lub ściemnić światło w sypialni – umieszczenie Walli Controllera z boku szafki nocnej rozwiąże ten problem. Dla przykładu, napisana scena, zautomatyzowana rutyna naszego życia „Dobranoc” pozwoli na wyłączenie (lub przygaszenie) świateł, opuszczenie rolet, a głowica The Heat Controller dostosuje temperaturę w pomieszczeniach na czas naszego zasłużonego odpoczynku.\nWieczór przy ulubionym filmie, nikomu nie chce wstać się z kanapy, a nadchodzi pora opuszczenia wszystkich rolet, żaluzji lub zasunięcie zasłon? Wybrana sekwencja kliknięć (dostępnych jest 8 kombinacji) pozwoli na cieszenie się filmem bez konieczności wstawania z kanapy. Walli Controller przyklejony może zostać pod stolikiem kawowym.\nDaj się zaskoczyć możliwościom i uruchom fantazję\nWalli Controller może być stosowany do sterowania wieloma typami urządzeń, np. włącznikami, ściemniaczami świateł, roletami. Przy jego pomocy uda nam się dodatkowo uzbroić alarm lub zamknąć bramę wjazdową. Użytkownicy z pewnością docenią także fakt wstępnie przygotowanych trybów, które ułatwią dostosowanie pracy do konkretnego typu sterowanego urządzenia.\nFIBARO wprowadzając na rynek Walli Controller nie tylko wychodzi naprzeciw oczekiwaniom użytkowników linii Walli, ale również wszystkim, którzy potrzebowali estetycznego i łatwego w użyciu przycisku do sterowania urządzeniami smart. I to jest najlepsza odpowiedź na te potrzeby.\n– mówi Tomasz Jankowski, Dyrektor produktu w FIBARO\nMultikontroler może zostać umieszczony wszędzie tam, gdzie brakowało nam do tej pory włącznika. Dzięki samoprzylepnej taśmie możemy go przykleić na ścianie, na blacie biurka, czy stoliku nocnym. Możliwości instalacji/ montażu są praktycznie nieograniczone, a dołączona bateria starczy na ponad 7 tys. kliknięć. Oczywiście istnieje również opcja podłączenia urządzenia bezpośrednio do zasilacza.\nUmieszczenie Controllera w pobliżu drzwi wejściowych pozwoli przygotować dom na wyjście. Kliknięcie może spowodować wyłączenie wszystkich świateł czy zasłonięcie rolet zewnętrznych. Możliwości konfiguracyjne są ograniczone tylko do ilości i rodzaju urządzeń znajdujących się obecnie w ekosystemie smart home. Dzięki modułowości systemu FIBARO można dodawać kolejne urządzenia i rozbudować akcje, które wykonywać będzie w naszym imieniu nowy przycisk.\nMieszkańcy domów z pewnością docenią możliwość konfiguracji Controllera, aby pełnił funkcję dodatkowego przycisku (np. przełącznika w instalacji schodowej lub kolejnego przycisku do sterownia światłem), co oznacza, że może włączać i wyłączać jedno źródło światła razem z innym przełącznikiem w sieci Z-Wave. Będzie to też dobre rozwiązanie w garażu czy piwnicy, należy się jednak upewnić, że dostępny będzie zasięg sieci Z-Wave.\nPiękna forma i bogate wnętrze\nKompletność linii Walli pozwala utrzymać wizualną spójność w całym domu. Wysokiej jakości design i wyjątkowa faktura materiałów zamknięta jest w formie z wpisanym pierścieniem LED, którego wygląd można wybrać spośród jednego z ośmiu kolorów*. Walli Controller, tak jak cała linia, dostępny jest w kolorze białym oraz antracytowym. Dzięki dostępnym ramkom montażowym** możesz umieścić Controllera obok innej urządzenia z linii Walli zmieniając tylko ramkę ozdobną.\nProdukty linii włączników i gniazd Walli dostępne w sprzedaży:\nFIBARO Walli Outlet type E, type F\nFIBARO Walli N Outlet type E, type F\nFIBARO Walli N Outlet USB\n*opcja dostępna tylko, gdy Walli Controller podłączony jest do zasilania stałopądowego\n**ramki sprzedawane są oddzielnie\nOgrodzenia POLECANE ARTYKUŁY\nKupujesz ogrodzenie – sprawdź gwarancję!\nOgrodzenie to dość kosztowna inwestycja. Wznosimy je zwykle na wiele lat i mamy nadzieję, że będzie nam niezawodnie służyć i zdobić posesję przez długi czas. Możliwości materiałowych i stylistycznych jest…\n# AKTUALNOŚCI BUDOWNICTWO #BUDOWLANE PORADY EKSPERTA Okna POLECANE ARTYKUŁY


Dziennik Ustaw z 1939 roku - Strona 7 - Dziennik Ustaw - Baza aktów prawnych - INFOR.pl - portal księgowych\nOświadczenie Rządowe z dnia 7 lipca 1939 r. w sprawie ratyfikacji i wymiany dokumentów ratyfikacyjnych protokołu dodatkowego, podpisanego w Bukareszcie dnia 9 lutego 1938 r. do konwencji handlowej i nawigacyjnej między Polską a Rumunią z dnia 23 czerwca 1930 r.Dziennik Ustaw rok 1939 nr 66 poz. 452\nRozporządzenie Ministrów Spraw Wojskowych i Spraw Wewnętrznych z dnia 21 lipca 1939 r. wydane w porozumieniu z Ministrami: Rolnictwa i Reform Rolnych, Przemysłu i Handlu, Komunikacji oraz Opieki Społecznej o rejestracji osób obowiązanych do świadczeń osobistych.Dziennik Ustaw rok 1939 nr 66 poz. 451\nRozporządzenie II Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lipca 1939 r. o statucie wzorowym ochotniczych straży pożarnych.Dziennik Ustaw rok 1939 nr 66 poz. 450\nRozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 lipca 1939 r. o cofnięciu zniesienia gminy wiejskiej Goraj w powiecie biłgorajskim, województwie lubelskim.Dziennik Ustaw rok 1939 nr 66 poz. 449\nRozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 lipca 1939 r. o zmianie granic gmin miejskich i wiejskich w powiecie jarocińskim, województwie poznańskim.Dziennik Ustaw rok 1939 nr 66 poz. 448\nRozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 7 lipca 1939 r. o zmianie granic gmin miejskich i wiejskich w powiecie i województwie poznańskim.Dziennik Ustaw rok 1939 nr 66 poz. 447\nRozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 7 lipca 1939 r. o zniesieniu gminy wiejskiej Jelna i o utworzeniu gminy wiejskiej Ruda Łańcucka w powiecie łańcuckim, województwie lwowskim.Dziennik Ustaw rok 1939 nr 66 poz. 446\nRozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 lipca 1939 r. o określeniu terminu wygaśnięcia ustawy o wykonywaniu zasady nieinterwencji w sprawy wewnętrzne Hiszpanii.Dziennik Ustaw rok 1939 nr 66 poz. 445\nDziennik Ustaw z 28 lipca 1939\nRozporządzenie Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 19 lipca 1939 r. wydane w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu o egzaminach kierowników technicznych zakładów mleczarskich.Dziennik Ustaw rok 1939 nr 65 poz. 444\nRozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 lipca 1939 r. wydane w porozumieniu z Ministrem Poczt i Telegrafów o sporządzaniu przez urzędy i agencje pocztowe protestów weksli.Dziennik Ustaw rok 1939 nr 65 poz. 443\nRozporządzenie Ministra Skarbu z dnia 17 lipca 1939 r. o utworzeniu posterunków celnych w okręgu administracyjnym Dyrekcji Ceł w Warszawie.Dziennik Ustaw rok 1939 nr 65 poz. 442


Jak dzieci osiągają sukces » EgoDziecka\nStart › Vademecum › Ciekawe książki › Jak dzieci osiągają sukces\nPaul Tough Jak dzieci osiagają sukces\nPrzełożyła Anna Nowak\nLatem 2009 roku, kilka tygodni po narodzinach mojego syna, Ellingtona, spędziłem jeden dzień wprzedszkolu pewnego małego miasteczka wstanie New Jersey. Dwa powyższe fakty nie były ze sobą powiązane – odwiedziłem oddział przedszkolny szkoły Red Bank nie wcharakterze świeżo upieczonego rodzica, ale jako dziennikarz pragnący coś zrozumieć. Na pierwszy rzut oka wszystko wyglądało zwyczajnie. Ceglane ściany pomalowano na wesoły odcień żółci, obok białej tablicy stała amerykańska flaga. Salę wypełniały zadowolone czterolatki, zajęte tym, czym zwykle zajmują się przedszkolaki: budowaniem wież zklocków Lego, jeżdżeniem ciężarówkami po domowych piaskownicach iukładaniem puzzli. Jednak stopniowo zacząłem zdawać sobie sprawę, że to, co dzieje się wsali numer 140, woczywisty, acz subtelny sposób, znacznie odbiega od normy. Po pierwsze, dzieci były wyjątkowo spokojne igrzeczne. Nie płakały, nie histeryzowały, nie wpadały wszał, nie biły się. Było to dziwne, bo przedszkolanka, młoda ciemnowłosa kobieta, pani Leonardo, wcale nie stawała na rzęsach, żeby utrzymać porządek albo nawet kierować zachowaniem dzieci wjakiś szczególny sposób. Nie stosowała nagan, nie przyznawała złotych gwiazdek, nie stawiała do kąta, nie mówiła: „Cieszę się, Kellianne, że uważasz” – właściwie wogóle nie nagradzała za dobre zachowanie ani nie karała za złe.\nDzieci zsali 140 brały udział wprojekcie Tools of the Mind (Narzędzia Umysłu), stosunkowo nowym programie edukacyjnym dla przedszkoli izerówek, opracowanym przez dwójkę nauczycieli zDenver, aopartym na nieortodoksyjnej teorii rozwoju dziecka. Wwiększości amerykańskich oddziałów przedszkolnych kładzie się nacisk na rozwijanie udzieci kompetencji akademickich, głównie dotyczących rozumienia tekstu iposługiwania się liczbami. Natomiast program Narzędzia Umysłu nie koncentrował się na czytaniu iliczeniu. Wszystkie interwencje nauczyciela miały na celu pomoc dzieciom wnabywaniu zupełnie innej umiejętności, amianowicie chodziło okontrolowanie odruchów, skupianie uwagi na wykonywanej czynności, unikanie dekoncentracji ipułapek umysłowych, panowanie nad emocjami, porządkowanie myśli. Twórcy programu wierzą, że te zdolności pomogą uczniom osiągać wpierwszej klasie ikolejnych latach lepsze wyniki niż tradycyjny zestaw kompetencji przedakademickich.\nW ramach programu Narzędzia Umysłu uczniowie poznają szereg strategii, sztuczek inawyków, które pomagają im wkoncentrowaniu się. Uczą się, jak używać własnego języka: mówią do siebie podczas wykonywania trudnych zadań (na przykład takich jak formowanie litery W), co pozwala im odtworzyć kolejne etapy (w dół, wgórę, wdół, wgórę). Posługują się pośrednikami: przedmiotami, dzięki którym przypominają sobie, jak wykonać konkretne zadanie (na przykład dwie karty, jedna przedstawiająca usta, adruga zobrazkiem uszu, sygnalizują, kto ma teraz czytać, akto słuchać). Dzieci codziennie wypełniają plan zabawy, wktórym zapisują albo rysują, jak mają się zamiar bawić danego dnia: „Będę prowadzić pociąg”, „Zabiorę lalki na plażę”. Całymi godzinami odgrywają też dojrzałe scenki, według rozbudowanych, złożonych wymyślonych scenariuszy. Twórcy programu wierzą, że te scenki wnaturalny sposób uczą dzieci przestrzegania zasad ipanowania nad impulsami.\nObserwując dzieci wsali 140, zacząłem oczywiście myśleć o Ellingtonie, niemowlęciu gaworzącym, czkającym ikwilącym jakieś czterdzieści kilometrów na północ, wnaszej kawalerce na Manhattanie. Wiedziałem oczywiście, że chcę dla niego szczęścia isukcesów, ale nie byłem pewny, co właściwie przez to rozumiem ani co moja żona ija powinniśmy robić, żeby pomóc mu to osiągnąć. Ellington urodził się wszczególnie nerwowym okresie amerykańskiej historii rodzicielstwa. Niepokój ten był wyjątkowo odczuwalny wmiastach takich jak Nowy Jork, gdzie rywalizacja omiejsca wrenomowanych przedszkolach przypominała walki gladiatorów. Dwójka ekonomistów zUniwersytetu Kalifornijskiego całkiem niedawno określiła te narodowe zawody dla przyszłych naukowców jako wyścig szczurków. Każdego roku zaczynał się on coraz wcześniej inabierał coraz większego rozmachu. Dwa lata przed narodzinami Ellingtona sieć placówek edukacyjnych Kumon otwarła wNowym Jorku swoje pierwsze przedszkole. Dwulatki spędzały tam już całe poranki nad zadaniami ipowtarzały litery oraz cyfry. „Wiek trzech lat to decydujący moment” – powiedział dyrektor finansowy sieci Kumon wwywiadzie dla „New York Timesa”. „Ale jeśli dziecko korzysta już znocnika ipotrafi wysiedzieć spokojnie przez kwadrans znaszym instruktorem, to je przyjmiemy”.\nEllington miał dorastać wkulturze przesyconej wiarą wcoś, co można by nazwać hipotezą poznawczą; rzadko wyrażanym na głos, ale itak powszechnym przekonaniem, że wobecnych czasach sukces zależy głównie od zdolności poznawczych (mówimy tu ointeligencji mierzonej standardowymi testami, umiejętnościami takimi jak rozpoznawanie liter isłów, liczenie, wykrywanie wzorów) iże najlepszym sposobem rozwijania tych zdolności jest jak najczęstsze ich ćwiczenie od jak najmłodszego wieku. Hipotezę poznawczą przyjmuje się za pewnik na całym świecie, więc łatwo zapomnieć, że jest ona stosunkowo nowym odkryciem. Tak naprawdę jej współczesnych źródeł można upatrywać w1994 roku, kiedy to fundacja Carnegie Corporation opublikowała raport pod tytułem Starting Points: Meeting the Needs of Our Youngest Children (Początki: zaspokajanie potrzeb naszych najmłodszych dzieci), podnosząc alarm dotyczący rozwoju poznawczego amerykańskich dzieci. Zdaniem autorów raportu problem polegał na tym, że wciągu pierwszych trzech lat życia dzieci nie były poddawane wystarczającej stymulacji poznawczej. Działo się tak częściowo zpowodu wzrastającej liczby samotnych rodziców ipracujących matek. Wefekcie dzieci trafiające do przedszkola nie potrafiły się uczyć. Owocem tego raportu był rozkwit przemysłu oferującego zmartwionym rodzicom rozmaite przedmioty rozwijające mózg udzieci wwieku od zera do trzech lat. Sprzedawano książki, maty edukacyjne, filmy zserii Mały Einstein ipłyty DVD warte miliardy dolarów.\nOdkrycia fundacji Carnegie ibadania, które nastąpiły po ich publikacji, miały też ogromny wpływ na politykę publiczną, ponieważ ustawodawcy ifilantropi doszli do wniosku, że dzieci zproblemami nie radziły sobie na tak wczesnym etapie, bo brakowało im wystarczającego treningu poznawczego. Psychologowie isocjologowie dowodzili, że porażki akademickie biednych dzieci mają związek zbrakiem stymulacji werbalnej oraz matematycznej wdomu iszkole. Jednym znajsłynniejszych badań (opisanym wmojej pierwszej książce) jest to przeprowadzone przez Betty Hart iTodda R. Risleya, dwójkę psychologów dziecięcych, którzy od lat osiemdziesiątych intensywnie obserwowali grupkę czterdzieściorga dwojga dzieci pochodzących zrodzin bardzo iśrednio zamożnych oraz tych korzystających zpomocy społecznej na terenie Kansas City. Hart iRisley odkryli, że różnice wwychowywaniu dzieci ipowody rozbieżności ich późniejszych osiągnięć sprowadzają się tak naprawdę do jednego: liczby słów, jakie dzieci słyszą zust rodziców wpierwszych trzech latach życia. Naukowcy ustalili, że zanim dziecko zzamożnej rodziny skończy trzy lata, słyszy trzydzieści milionów słów, podczas gdy dziecko zrodziny ubogiej tylko dziesięć milionów. Hart iRisley przypisali tej różnicy zasadniczy wpływ na porażki ponoszone przez biedniejsze dzieci wszkole ipóźniejszym życiu.\nHipoteza poznawcza zcałą pewnością ma wsobie coś pociągającego. Opisany przez nią świat jest taki prosty – tak krzepiąco linearny. Wszystko działa na zasadzie: im większy wkład, tym lepsze efekty. Im mniej książek wdomu, tym gorzej zumiejętnością czytania; im mniej mówią rodzice, tym mniejszy zasób słownictwa mają ich dzieci; im więcej zadań matematycznych rozwiążą dzieci wprzedszkolu Kumon, tym lepsze wyniki osiągną potem na testach. Czasami ta korelacja wydaje się niemal komicznie precyzyjna: Hart iRisley obliczyli, że dziecko wrodzinie żyjącej zzasiłku będzie potrzebowało dokładnie czterdziestu jeden godzin leksykalnych zajęć wyrównawczych tygodniowo, żeby dogonić dziecko ze średnio zamożnej rodziny.\nJednak wciągu minionej dekady, azwłaszcza od kilku ostatnich lat, inna grupa ekonomistów, nauczycieli, psychologów ineurologów dostarcza nam dowody podające wwątpliwość wiele założeń leżących upodstaw hipotezy poznawczej. Ludzie ci twierdzą, że dla rozwoju dziecka wcale nie jest najważniejsza liczba informacji, jaką wciśniemy wjego mózg przez pierwsze lata życia. Liczy się natomiast umiejętność wykształcenia zupełnie innego zestawu cech, takich jak wytrwałość, samokontrola, ciekawość, sumienność iwiara wsiebie. Ekonomiści określają te cechy jako niepoznawcze, psychologowie nazywają je cechami charakteru, areszta znas uważa je po prostu za osobowość.\nW przypadku niektórych umiejętności zasada rządząca hipotezą poznawczą – aby rozwinąć jakąś zdolność, trzeba zacząć wmłodym wieku iczęsto ćwiczyć – jest całkowicie słuszna. Jeżeli ktoś chce dobrze rzucać do kosza, wykonywanie stu dwudziestu trzech rzutów dziennie rzeczywiście okaże się bardziej pomocne niż wykonywanie tylko dwudziestu trzech. Jeśli uczeń czwartej klasy przeczyta wciągu wakacji czterdzieści książek, zpewnością usprawni to jego zdolność czytania bardziej niż lektura czterech książek. Niektóre umiejętności mają charakter automatyczny. Jednak wprzypadku nieco bardziej subtelnych aspektów osobowości sprawy zaczynają się nieco komplikować. Nie poradzimy sobie lepiej zrozczarowaniem tylko przez poświęcenie mu więcej pracy. Dzieci nie są mniej ciekawe tylko dlatego, że wpierwszych latach życia nikt jej znimi nie ćwiczył. Ścieżki prowadzące do nabycia iutraty tych zdolności zdecydowanie nie są dziełem przypadku – wciągu kilkudziesięciu ostatnich lat psychologowie ineurologowie dowiedzieli się wiele na temat pochodzenia tych zdolności isposobu ich kształtowania – ale można je określić jako złożone, nieznane, aczęsto też dosyć tajemnicze.\nNiniejsza książka jest poświęcona pewnej idei, która coraz bardziej się krystalizuje inabiera rozmachu wsalach lekcyjnych oraz wykładowych, wklinikach ilaboratoriach nie tylko wAmeryce, lecz także na całym świecie. Zgodnie ztą nową teorią obowiązująca od kilkudziesięciu lat wiedza na temat rozwoju dziecka jest błędna. Skupialiśmy się dotąd na niewłaściwych umiejętnościach izdolnościach naszych dzieci istosowaliśmy złe strategie, by przyśpieszyć rozwój. Określenie tego jako nowej szkoły myślenia byłoby zapewne przedwczesne. Wwielu przypadkach badacze dokładający własne cegiełki do tej teorii pracują wodosobnieniu, coraz częściej jednak nawiązują kontakty zinnymi badaczami inauczycielami, przekraczając granice dyscyplin akademickich. Razem tworzą przesłanie, które może zmienić nasze metody wychowawcze isposoby zarządzania szkołami oraz budowania systemu zabezpieczeń społecznych.\nW tej nowej sieci interdyscyplinarnej na szczególne wyróżnienie zasługuje James Heckman, ekonomista zUniwersytetu w Chicago. Na pierwszy rzut oka nie sprawia wrażenia kogoś, kto rzuciłby wyzwanie dominacji zdolności poznawczych. To klasyczny intelektualista akademicki: nosi okulary ogrubych szkłach, ma wyśrubowane IQ, awkieszonce koszuli – zestaw ołówków automatycznych. Dorastał wChicago wlatach czterdziestych ipięćdziesiątych, jako syn kierownika średniego szczebla zatrudnionego wzakładach przetwórstwa mięsnego. Żadne zjego rodziców nie miało wyższego wykształcenia, ale oboje dostrzegli potencjał intelektualny syna. Wwieku ośmiu lat Heckman przeczytał od deski do deski popularny wtamtych czasach poradnik Jak poszerzyć słownictwo wjeden miesiąc należący do jego ojca, arok później za całe oszczędności kupił Matematykę dla ludzi praktycznych, reklamowaną na okładce jakiegoś komiksu. Okazało się, że ma wrodzony talent do matematyki, zrównaniami radził sobie lepiej niż zczymkolwiek lub kimkolwiek innym. Jako nastolatek dla rozrywki wybierał duże liczby idzielił je wpamięci na jak najmniejsze liczby pierwsze (matematycy nazywają to rozkładem na czynniki pierwsze). Powiedział mi też, że wwieku szesnastu lat, kiedy przyznano mu numer ubezpieczenia społecznego, natychmiast podzielił go na liczby pierwsze.\nHeckman został profesorem ekonomii. Początkowo pracował na Uniwersytecie Columbia, anastępnie na Uniwersytecie w Chicago. W2000 roku otrzymał Nagrodę Nobla wdziedzinie ekonomii za opracowanie złożonej metody statystycznej, którą wynalazł wlatach siedemdziesiątych. Wśród ekonomistów znany jest jako specjalista od ekonometrii, wyjątkowo tajemniczej odmiany analizy statystycznej, której nie rozumie właściwie nikt oprócz zajmujących się nią naukowców. Kilka razy uczestniczyłem wprowadzonych przez Heckmana wykładach ichoć bardzo starałem się nadążyć za jego tokiem rozumowania, jako laik nie byłem wstanie tego zrobić. Roiło się tam od skomplikowanych równań izwrotów takich jak: „uogólnione funkcje Leontiefa” oraz „elastyczność substytucji według Hicksa iSlutsky’ego”. Wefekcie miałem ochotę położyć głowę na blacie izamknąć oczy.\nChociaż metody Heckmana wyglądają na nieprzeniknione, dziedziny wiedzy, którymi się zajmuje, są już mniej hermetyczne. Od czasu zostania noblistą Heckman wykorzystuje sławę iprestiż, jakie przyniosła mu nagroda, nie dla ugruntowania własnej reputacji wnauce, ale po to, by zgłębiać nowe, dotychczas mało znane mu obszary, wtym psychologię, medycynę igenetykę. (W swoim ogromnym księgozbiorze posiada nawet egzemplarz Genetyki dla opornych, wciśnięty między dwa grube tomiszcza dotyczące historii ekonomii). Od 2008 roku Heckman regularnie bierze udział wzamkniętych konferencjach dla ekonomistów ipsychologów poszukujących odpowiedzi na te same pytania: Jakie umiejętności icechy pozwalają nam odnieść sukces? Jak kształtują się one wdzieciństwie? Iwjaki sposób można pomóc dzieciom, by osiągały jeszcze więcej?\nHeckman jest opiekunem naukowym dwudziestu czterech studentów ibadaczy, zktórych większość nie urodziła się wStanach. Członkowie zespołu pracują wbudynkach rozrzuconych po całym kampusie itylko nieco żartobliwie określają się mianem Heckmanlandu. Pracują wspólnie nad kilkoma projektami jednocześnie, akiedy Heckman opowiada oswojej pracy, przeskakuje zjednego tematu na drugi, jednakowo poruszony prowadzonymi wMaryland badaniami nad małpami, wChinach – nad bliźniętami oraz dyskusją zfilozofem zsąsiedniego gabinetu dotyczącą prawdziwej natury cnoty. (Podczas jednej znaszych rozmów zapytałem Heckmana, jak właściwie łączą się ze sobą te różne wątki jego badań. Po zajęciach jego asystentka podeszła do mnie ipowiedziała: „Jeśli pan to zrozumie, proszę nam wyjaśnić”).\nTransformacja kariery Heckmana ma swoje korzenie wjego projekcie badawczym zkońca lat dziewięćdziesiątych, będącym analizą programu ogólnego rozwoju edukacyjnego (General Education Development Program), znanego lepiej pod nazwą program GED, który wtamtych czasach zyskiwał rosnącą popularność jako wyjście alternatywne dla uczniów zróżnych powodów porzucających szkołę. Dzięki programowi mogli oni otrzymać odpowiedniki świadectw maturalnych. Wiele osób widziało wtym narzędzie do wyrównywania różnic edukacyjnych, inną drogę na studia dla pochodzących zniezamożnych rodzin imniejszości etnicznych uczniów, którzy znacznie częściej przerywają naukę w liceum.\nRozwój GED opierał się na jednej zwersji hipotezy poznawczej: wierze, że szkoły kształtują, adyplomy certyfikują głównie umiejętności poznawcze. Jeżeli nastolatek dysponuje wiedzą iinteligencją wystarczającymi do ukończenia szkoły średniej, to nie musi marnować czasu na jej faktyczne ukończenie. Może po prostu przystąpić do egzaminu sprawdzającego stan wiedzy iumiejętności poznawcze, anastępnie otrzymać certyfikat potwierdzający, że wświetle prawa staje się absolwentem szkoły średniej, przygotowanym równie dobrze jak inni absolwenci do podjęcia studiów idalszej nauki. To atrakcyjna perspektywa, zwłaszcza dla młodych ludzi, którzy nie mogą wytrzymać wliceum. Od momentu wprowadzenia tego programu wżycie wlatach pięćdziesiątych szybko zyskuje on zwolenników. W roku 2001, czyli wokresie największej popularności, do egzaminu przystąpiło ponad milion uczniów iprawie co piąty świeżo upieczony absolwent szkoły średniej miał wręku certyfikat GED (obecnie co siódmy).\nHeckman postanowił zbadać teorię, że młodzi ludzie z certyfikatem GED są równie dobrze przygotowani do dalszej nauki jak inni absolwenci. Przeanalizował kilka ogromnych baz danych stworzonych wcałym kraju ipotwierdził, że pod wieloma względami założenie to jest całkowicie słuszne. Jeśli wziąć pod uwagę wyniki egzaminów, ściśle powiązane zilorazem inteligencji, trzeba stwierdzić, że posiadacze certyfikatów GED dorównywali inteligencją pozostałym absolwentom. Jednak kiedy Heckman przyjrzał się bliżej późniejszym osiągnięciom naukowym badanych osób, odkrył ogromne różnice. Okazało się, że tylko trzy procent posiadaczy GED wwieku dwudziestu dwóch lat nadal studiowało albo uzyskało jakiś tytuł zawodowy bądź naukowy. Wprzypadku absolwentów szkoły średniej liczba ta wynosiła 46 procent. Heckman odkrył też, że jeśli wziąć pod uwagę wszystkie ważne dane dotyczące przyszłego życia – roczny dochód, poziom bezrobocia, statystyki rozwodów, stosowanie niedozwolonych substancji – posiadacze GED zrównują się zuczniami, którzy po prostu przerwali naukę wszkole średniej, mimo iż ci pierwsi mają wrękach dodatkowy, teoretycznie wartościowy certyfikat icechują się generalnie wyższym ilorazem inteligencji niż ci drudzy.\nZ punktu widzenia polityki władz było to ważne, choć przygnębiające odkrycie: okazało się, że na dłuższą metę stosowanie programu GED wcelu podniesienia poziomu życia jego uczestników jest bezskuteczne. Co gorsza, program może mieć zły wpływ na młodych ludzi, bo zachęca uczniów do przerywania nauki wszkole średniej. Jednak dla Heckmana wyniki stanowiły również dręczącą go zagadkę. Podobnie jak większość ekonomistów Heckman wierzył dotąd, że zdolności poznawcze wnajwiększym stopniu determinują naszą przyszłość, ateraz znalazł grupę osób – posiadaczy GED – których dobre wyniki egzaminów nie przekładały się na późniejsze sukcesy.\nHeckman doszedł do wniosku, że wtym równaniu nie uwzględniono cech psychicznych, pozwalających absolwentom szkoły średniej na jej ukończenie. Cechy te – wytrwałość wwykonywaniu nudnych iczęsto bezowocnych zadań, cierpliwość woczekiwaniu na nagrodę, zdolność realizowania planów – okazywały się przydatne również na studiach, wpracy iogólnie wżyciu. Heckman wyjaśnił to wjednej ze swoich prac: „Program GED wbrew intencjom twórców stał się testem odróżniającym uczniów inteligentnych, ale pozbawionych wytrwałości iwewnętrznej dyscypliny, od innych uczniów, również przerywających naukę (…). Posiadacze GED to »bystrzaki«, którym brakuje umiejętności planowania, wytrwałości czy zdolności przystosowania się do otoczenia”.\nBadania nad GED nie pomogły Heckmanowi wustaleniu, czy można pomóc dzieciom wwykształceniu tych tak zwanych umiejętności miękkich. Poszukiwanie odpowiedzi zaprowadziło go niemal dziesięć lat temu do Ypsilanti wstanie Michigan, starego przemysłowego miasta na zachód od Detroit. Wpołowie lat sześćdziesiątych, na początku funkcjonowania programu walki zubóstwem, grupa psychologów dziecięcych ibadaczy przeprowadziła tu eksperyment, namawiając niezamożnych rodziców oniskim ilorazie inteligencji, zamieszkujących tzw. czarną dzielnicę miasta, żeby zapisywali swoje trzy- iczteroletnie dzieci do przedszkola Perry. Zapisane dzieci podzielono losowo na dwie grupy: eksperymentalną ikontrolną. Dzieci zpierwszej grupy przyjęto do przedszkola iobjęto znakomitym, dwuletnim programem wczesnej edukacji, natomiast dzieci zdrugiej grupy musiały radzić sobie same. Dalsze życie wszystkich dzieci było monitorowane, nie przez rok czy dwa, ale przez kilkadziesiąt lat, wramach ciągłego projektu badawczego, który miał trwać przez całe ich życie. Obecnie uczestnicy eksperymentu mają po czterdzieści kilka lat, co oznacza, że badacze mieli możliwość zaobserwowania skutków interwencji również wzaawansowanym wieku dorosłym.\nProjekt Przedszkolny Perry jest słynny wśród socjologów. Wtrakcie swojej kariery Heckman kilka razy się znim zetknął. Zpunktu widzenia wczesnej edukacji eksperyment uznawano za nieudany. Dzieci zgrupy eksperymentalnej zdecydowanie lepiej radziły sobie na testach wtrakcie trwania programu iprzez rok, dwa lata po jego zakończeniu, ale te osiągnięcia nie miały trwałego charakteru ijuż wtrzeciej klasie szkoły podstawowej iloraz inteligencji dzieci zobu grup się zrównał. Jednak Heckman iinni badacze przyjrzeli się późniejszym skutkom doświadczenia idane zaczęły wyglądać bardziej obiecująco. To prawda, iloraz inteligencji dzieci zprzedszkola Perry nie wzrósł na stałe, jednak wczasie trwania programu stało się coś ważnego – coś, czego pozytywne efekty dało się zaobserwować przez wiele lat. Wporównaniu zgrupą kontrolną dzieci zgrupy terapeutycznej częściej kończyły szkołę średnią, częściej miały zatrudnienie wwieku dwudziestu siedmiu lat, częściej zarabiały ponad dwadzieścia pięć tysięcy dolarów rocznie wwieku czterdziestu lat, rzadziej bywały aresztowane irzadziej żyły zzasiłku.\nHeckman bliżej przyjrzał się eksperymentowi iodkrył, że wlatach sześćdziesiątych isiedemdziesiątych badacze zebrali dane dotyczące uczniów (danych tych nigdy nie poddano analizie): raporty nauczycieli szkoły podstawowej zawierające ocenę dzieci zobu grup pod względem zachowania irozwoju społecznego. Wraportach dotyczących zachowania znajdowały się informacje na temat tego, jak często dane dziecko przeklinało, kłamało, kradło, wagarowało albo spóźniało się do szkoły. Wraportach dotyczących rozwoju społecznego oceniano poziom ciekawości każdego ucznia oraz jego stosunki zresztą klasy inauczycielami. Heckman określił te umiejętności jako niepoznawcze, ponieważ nie miały one związku zilorazem inteligencji. Po trzech latach wnikliwej analizy Heckman ijego zespół badawczy zdołali wreszcie ustalić, że te czynniki, czyli ciekawość, samokontrola ielastyczność społeczna, były źródłem aż dwóch trzecich wszystkich korzyści wyniesionych przez uczniów zcałego eksperymentu.\nInnymi słowy – Projekt Przedszkolny Perry zadziałał zupełnie inaczej, niż powszechnie sądzono. Pełni dobrych intencji twórcy programu sądzili wlatach sześćdziesiątych, że uda im się podnieść iloraz inteligencji dzieci zubogich rodzin. Podobnie jak reszta społeczeństwa wierzyli, że to właśnie jest sposób na ułatwienie biednym dzieciom życia wAmeryce. Efektem były dwie niespodzianki. Po pierwsze, program na dłuższą metę nie wpłynął znacząco na iloraz inteligencji, za to podziałał korzystnie na zachowanie izdolności społeczne uczestników. Po drugie, mimo wszystko okazał się jednak pomocny – wspomniane zdolności icechy charakteru leżące uich podstaw były dla dzieci zYpsilanti bardzo wartościowe.\nPodczas zbierania materiałów do niniejszej książki spędziłem mnóstwo czasu na dotyczących sukcesu iumiejętności rozmowach zekonomistami, psychologami ineurologami. Wielu znich miało jakieś kontakty zJamesem Heckmanem. Jednak wmoich oczach wszystkie te badania iodkrycia nabrały realnego kształtu dzięki innym materiałom, jakie gromadziłem wtym samym czasie wpaństwowych szkołach, przychodniach pediatrycznych ibarach szybkiej obsługi, gdzie rozmawiałem zmłodymi ludźmi – ich życie na różne sposoby pokazywało, które dzieci odnoszą sukces ijak do tego dochodzi.\nOto przykład: Kewauna Lerma. Kiedy ją poznałem zimą 2010 roku, mieszkała wdzielnicy South Side – jak się okazało, niedaleko kampusu Uniwersytetu w Chicago, gdzie pracował Heckman. Kewauna urodziła się wSouth Side siedemnaście lat wcześniej iżyła wubóstwie. Była drugą córką kobiety, która swoje pierwsze dziecko urodziła jako nastolatka. Dzieciństwo Kewauna miała niespokojne, pozbawione korzeni. Kiedy była małą dziewczynką, jej matka przeniosła się zdziećmi do Missisipi, potem do Minnesoty, anastępnie znów do Chicago, cały czas nawiązując przelotne związki iciągle popadając wkłopoty. Wczasie gdy problemy narastały, rodzina mieszkała wschroniskach dla bezdomnych albo waletowała ukolejnych znajomych. Czasami babcia Kewauny brała dzieci do siebie na jakiś czas, żeby matka dziewczyny mogła uporządkować swoje sprawy.\n– Nigdy nie miałam takiej prawdziwej rodziny – powiedziała mi Kewauna podczas pierwszej rozmowy. Siedzieliśmy wkafejce wdzielnicy Kenwood. Był środek surowej zimy, okna zaparowały od środka. Kewauna ma ciemną skórę, duże, pełne współczucia oczy iproste, ciemne włosy. Pochyliła się do przodu, ogrzewając dłonie kubkiem gorącej czekolady. – Ciągle to tu, to tam. Bez ojca. Czasem zajmowała się mną babcia. Straszny bajzel. Totalny syf.\nWyznała mi też, że wdzieciństwie nienawidziła szkoły. Nigdy nie nauczyła się dobrze czytać, awpodstawówce zkażdym rokiem miała większe zaległości. Pakowała się wkłopoty, wagarowała, pyskowała nauczycielom. Wpierwszym semestrze szóstej klasy (mieszkała wtedy pod Minneapolis) zebrała siedemdziesiąt dwie nagany za złe zachowanie iprzeniesiono ją do klasy specjalnej. Tam też było jej źle. Kilka tygodni przed końcem roku wyrzucono ją ze szkoły za udział wbójce.\nKiedy poznałem Kewaunę, miałem już za sobą kilka lat zbierania materiałów na temat dzieci zubogich rodzin inasłuchałem się takich opowieści. Być może każda nieszczęśliwa rodzina jest nieszczęśliwa na swój sposób, ale wrodzinach od pokoleń zmagających się zbiedą pewne wzorce są przygnębiająco powtarzalne: nieobecni lub obojętni rodzice, problemy wszkole ibłędne decyzje. Wiedziałem, jak przeważnie toczą się podobne historie. Dziewczyny takie jak Kewauna, mimo najlepszych intencji, rzadko kończą liceum. Zachodzą wciążę jako nastolatki. Walczą samotnie, żeby utrzymać rodzinę, idość szybko okazuje się, że ich dzieci lądują na tej samej równi pochyłej, prowadzącej do życiowej porażki.\nA jednak wpewnym momencie losy Kewauny zmieniły swój bieg. Tuż przed drugą klasą liceum, kilka tygodni po tym, jak dziewczyna została pierwszy raz aresztowana za napaść na policjanta, jej mama powiedziała, że chciałaby znią porozmawiać. Kewauna wiedziała, że rozmowa będzie poważna, bo odbywała się wobecności prababki, jedynej osoby wrodzinie, którą Kewauna zawsze szanowała. Obie kobiety kazały Kewaunie usiąść, apotem jej matka powiedziała zdanie, które rodzicom przechodzi przez usta znajwiększym trudem: „Nie chcę, żebyś skończyła tak jak ja”. Cała trójka rozmawiała przez kilka godzin na temat przeszłości iprzyszłości, wydobywając przy tym na światło dzienne skrywane od dawna tajemnice. Matka Kewauny powiedziała, że sama była na podobnej drodze co jej córka: wyrzucono ją ze szkoły, aresztowano za napaść na policjanta. Dodała jednak, że następny rozdział życia Kewauny może być inny. Wprzeciwieństwie do matki córka mogła uniknąć przypadkowej ciąży. Wprzeciwieństwie do matki mogła pójść na studia. Wprzeciwieństwie do matki mogła zrobić karierę.\nMatka Kewauny przepłakała niemal całą rozmowę, ale Kewauna nie uroniła ani jednej łzy. Słuchała. Nie była pewna, co otym wszystkim myśleć. Nie wiedziała, czy zdoła się zmienić iczy wogóle tego chce. Jednak kiedy wróciła do szkoły, zaczęła bardziej uważać na lekcjach. Wpierwszej klasie zadawała się zdziewczynami należącymi do gangów izchłopakami, którzy nie stronili od narkotyków. Cała paczka ciągle wagarowała. Teraz Kewauna odsunęła się od tych znajomych. Więcej czasu spędzała sama, odrabiając zadania imyśląc oprzyszłości. Na koniec pierwszej klasy jej średnia ocen wynosiła zaledwie 1,8. Wpołowie drugiej wzrosła do 3,4.\nW lutym nauczyciel angielskiego zachęcił ją, żeby zapisała się na intensywny, trzyletni kurs przygotowujący do studiów, który niedawno zaczął się wjej szkole. Kewauna złożyła podanie izostała przyjęta. Dzięki wsparciu, jakie dał jej kurs, zaczęła pracować jeszcze ciężej. Gdy się poznaliśmy, była wpołowie trzeciej klasy. Jej średnia wynosiła 4,2, adziewczyna zastanawiała się już, na jaką uczelnię powinna złożyć papiery.\nCo się stało? Gdybyście poznali Kewaunę pierwszego dnia drugiej klasy liceum, mielibyście wszelkie prawo sądzić, że nie ma żadnych szans na sukces. Jej los zdawał się przypieczętowany. Ajednak coś się wniej zmieniło. Czy wynikało to ztej jednej poważnej rozmowy zmatką? Czy to wystarczyło? Czy zadziałał dobry wpływ prababki? Interwencja nauczyciela? Amoże przyczyna leżała głęboko wosobowości Kewauny; osobowości, która pomimo wszelkich przeszkód ipopełnionych błędów predysponowała dziewczynę do ciężkiej pracy isukcesu?\nW jaki sposób doświadczenia zdzieciństwa kształtują nas jako dorosłych? To jedno znajważniejszych pytań dotyczących człowieka, temat niezliczonych powieści, biografiiiwspomnień; temat pisanych od stuleci traktatów filozoficznych ipsychologicznych. Proces dorastania czasami wydaje się przewidywalny, wręcz mechaniczny, akiedy indziej – przypadkowy ikapryśny. Wszyscy znamy ludzi niepotrafiących się wydostać zpułapki dzieciństwa oraz takich, którzy niemal cudem oderwali się od trudnej przeszłości.\nJednak do niedawna nikt nie próbował wykorzystać narzędzi naukowych do rozwikłania tajemnic dzieciństwa, do prześledzenia, drogą eksperymentów ianaliz, związków między pierwszymi latami naszego życia aosiągnięciami wwieku dorosłym. Zmienia się to dzięki wysiłkom nowego pokolenia badaczy. Założenie leżące upodstaw ich pracy jest proste, choć radykalne: nie zdołaliśmy rozwiązać tych problemów, ponieważ rozwiązań szukaliśmy nie tam, gdzie trzeba. Jeśli chcemy stworzyć dzieciom, szczególnie tym biednym, lepsze perspektywy, musimy zmienić nasze podejście do kwestii dzieciństwa, zaczynając od kilku fundamentalnych pytań dotyczących wpływu rodziców na potomstwo: wjaki sposób rozwijają się umiejętności, wjaki sposób kształtuje się osobowość.\nMoja książka opowiada oambitnej iszeroko zakrojonej kampanii zmierzającej do znalezienia rozwiązań największych zagadek życia: Kto odnosi sukces, akto ponosi porażkę? Dlaczego niektóre dzieci się rozwijają, ainne nie? Iwjaki sposób każdy znas może pokierować dzieckiem – albo całym pokoleniem dzieci – by uchronić je przed porażką iumożliwić sukces?\n War on Poverty, czyli walka zubóstwem, program wcielony wżycie przez prezydenta Lyndona Johnsona wodpowiedzi na dane owysokim (19 procent) poziomie ubóstwa wStanach.\nKolory, liczby, przeciwieńs...\nEdukacja na najwyższym poziomie poprzez zabawę. ART EGMONT…\n"Jak kochać swoje dziecko i...\nWasze dziecko marudzi, ma napady złości albo nie…


Dobre etui to już nie tylko zabezpieczenie telefonu\nRedakcja - środa, 23 października 2019\nPokrowce ochronne na telefon oprócz swej najważniejszej funkcji jaką powinny pełnić, czyli oczywiście chronić i zabezpieczać telefon przed wszelkimi niebezpieczeństwami, mogą także znakomicie wyglądać a tym samym co rusz nadawać telefonu nowy wygląd, adekwatnie dostosowany do naszych potrzeb czy okoliczności w jakich się znajdujemy.\nPokrowiec taki może być znakomitym prezentem dla najbliższej osoby czy solenizanta. Etui, to już nie tylko ochrona telefonu, przed uszkodzeniami. Dzisiaj dopasowany case, pomaga wyrazić swój indywidualny, niepowtarzalny styl bycia oraz podkreślić swoją codzienną a także okazjonalną stylizację. Często jest to również gadżet, który nieźle się prezentuje przy oryginalnych selfie publikowanych na portalach społecznościowych. A przecież zabłysnąć na Twiterze, Facebooku czy Instagramie to marzenie każdego współczesnego nastolatka. I chyba nie tylko.\nOczywiście w zapomnienie dawno już poszły uniwersalne etui, wyglądem przypominające rozciągniętą skarpetę, do której wsuwało się telefon, co miało zapewnić mu ochronę przed uszkodzeniami. Ci którzy pamiętają ten rodzaj osłony pewnie w pamięci też mają epokę dinozaurów. ;-)\nSzykowne zdobienia: brokaty, diamenty, perełki\nDzisiejsza ochrona to zastosowanie panujących trendy a tym samym cud nowinek. I tak na porządku dziennym jest brylowanie pięknych pokrowców, ozdobionych połyskującymi diamencikami, brokatami a także perełkami. Z łatwością tez można odnaleźć zdobienia koronkowe, które pięknie prezentować się będą w zestawieniu z suknią wieczorową pań, ku uciesze płci żeńskiej.\nBiznesowy design - Elegancka skóra\nPanowie również nie zostali pominięci w tej dziedzinie. Etui skórzane to szczególny” must have” dla prezesa, dyrektora oraz biznesmena, czy kogoś kto w danej sytuacji potrzebuje niezawodnej i gustownej prezencji.\nZ kolei najmłodsze grono użytkowników wybierać może spośród bajkowych etui. I tak wizerunek Minionka, Jednorożca, myszka Minnie, czy innego ulubionego bohatera animacyjnego może stać się idealną ochroną dla smartfonu w rękach dziecka ale co oczywiste w tej sytuacji, przede wszystkim idealnym zabezpieczeniem przed upadkiem telefonu na ziemię, porysowaniem czy pobrudzeniem. W tym miejscu chyba żadnemu rodzicowi czy opiekunowi najmłodszego pokolenia nie trzeba tłumaczyć o czym mowa.\nNiebywale modne i robiące prawdziwą furorę wśród pokrowców to takie, które można zaprojektować według własnych gustów. I tak ulubione sentencje , złote myśli czy inne znane cytaty zdobić mogą plecki telefonu. Nie będzie tez żadnego problemu z umieszczeniem tam zdjęcia najbliższej osoby, ulubionego wokalisty czy innej znanej i podziwianej osoby. Daje nam to pozyskanie unikalnego etui, a tym samym poczucie wyjątkowości. To niepowtarzalna okazja dla kreatywnych osób oraz ludzi bezskutecznie poszukujących idealnego sposobu na ozdobienie swojego telefonu.\nSzereg tych a także wielu innych pokrowców można obejrzeć w znanym i bardzo lubianym sklepie internetowym IziGSM. Znajdziemy tam podział na pokrowce sportowe, pancerne, silikonowe, z klapką, z okienkiem. Przydatne też mogą okazać się umieszczone tam wskazówki, porady, oceny jak również aktualne nowości.


(Nie)mały poradnik, jak żyć pięknie i być szczęśliwym – Manfredem.com\n(Nie)mały poradnik, jak żyć pięknie i być szczęśliwym\nAlbum „ ”, autor: „ZosiaLS”.In Felietony, Praktycznie.4 komentarze do (Nie)mały poradnik, jak żyć pięknie i być szczęśliwym\nPatrzymy w księżyc i gwiazdy rozświetlające czarne jak mahoń niebo. Ludzie z całego świata, zebrani na tarasie w małym miasteczku położonym wysoko w górach. Na ulicy nie zwrócilibyśmy na siebie uwagi, w kolejce po chleb nikt nie powiedziałby sobie „dzień dobry”. Los jednak chciał, byśmy zawitali w to miejsce, prowadzili długie rozmowy, opatuleni ciepłymi kocami i wynieśli z tego spotkania ważną lekcję. Niektórzy uzmysłowią ją sobie jeszcze tego samego dnia, inni zrozumieją po latach.\nCi, którzy myślą więcej, niż tylko o tym, co zjeść na obiad, w lot pojmują pewne zjawiska. Jednak mam i dobrą wiadomość dla przeciętnych zjadaczy chleba: można nauczyć się patrzenia ponad to, o widać. Oczywiście, jest to mozolny proces i niekiedy po dwóch krokach w przód czeka pięć kroków w tył, jednak – jeśli czegoś bardzo się pragnie – można to osiągnąć.\nŚwiatem i życiem rządzą bardzo proste zasady. I pewnie większości z Was obiły się one o uszy. Ale nic z tym wówczas nie zrobiliście, a szkoda. Warto przystanąć na moment i pojąć potęgę prostych słów, które mają ogromną moc. Moc, która potrafi odmienić życie.\nWiecie, co było jednym z czynników, które przyciągnęły mnie do buddyzmu? Fakt, że nic tutaj nie opiera się na wierze, żadna doktryna nie istnieje. Każdą z nauk trzeba zrozumieć, odnieść do swojego życia i zastanowić się, czy ma ona odzwierciedlenie w rzeczywistości. Bierzesz tylko to, co ważne dla Ciebie.\nI gdy zaczęłam analizować pewne zdarzenia w moim życiu, okazało się, że te nauki to nie są bajki wymyślone przez mnichów, a zjawiska, które można sprawdzić doświadczalnie. Mimo że nie zdecydowałam się iść dalej ścieżką buddyzmu, to jednak wyniosłam z niego bardzo dużo.\nPrzychodzę dziś do Was ze zbiorem cytatów, nauk buddyjskich, Sekretu, wniosków wyciągniętych z rozmów z rozmaitymi ludźmi i owocami godzin przemyśleń. Wszystkie te słowa, które za moment przeczytacie, odmieniły moje życie, sprawiły, że zaczęłam inaczej postrzegać rzeczywistość i świat w całej jego okazałości.\nJedni odnajdują sens w chrześcijaństwie czy islamie, inni w swojej pasji, jeszcze inni – w nauce. Wszystkich ludzi łączy jeden cel: by być szczęśliwym i spokojnym wewnętrznie i by droga przez życie była łatwa. Dziś ja zabieram głos, a Wy czerpcie garściami.\nI. Wszechświat chce dla nas jak najlepiej\nZaczęło się od kartki pocztowej, kupionej w Londynie. Do dziś noszę ją w notesie. Mój wzrok przyciągnął napis, który głosi: „Once you make a decision, the universe conspires to make it happen”, co znaczy tyle co: „W momencie, gdy podejmujesz decyzję, wszechświat zaczyna robić wszystko, by to się udało”.\nWierzę w ciąg zdarzeń i w to, że każda kolejna decyzja prowadzi do ostatecznego celu, najlepszego dla nas. Niekiedy może wydawać się, że nic nie idzie po naszej myśli, ale wówczas warto pamiętać o tym, co słusznie opisała Blythe Baird w książce „Teorie dotyczące wszechświata”: „Staram się patrzeć na życie z perspektywy. Mój pies chce kawałek czekoladowego ciastka z masłem orzechowym. Ja wiem, że on nie może tego dostać, bo czekolada szkodzi psom. Ale on tego nie rozumie. Skomli i patrzy na mnie błagalnie, prosząc, bym dała mu chociaż kawałeczek. Kiedy ja nie reaguję, on w końcu poddaje się i kładzie w kącie pod pianinem, zawiedziony i smutny. Mam cichą nadzieję, że wszechświat chce dla mnie jak najlepiej, tak jak ja chcę dla mojego psiaka. Kiedy ja pragnę czegoś całą sobą, a nie mogę tego dostać, mam nadzieję, że wszechświat śmieje się pod nosem i mówi do siebie: „Głupiutka dziewczyna. Myśli, że to jest to, czego pragnie, ale nie zdaje sobie sprawy, jak bardzo by ją to skrzywdziło”.\nZastanówcie się nad tym przez moment i spójrzcie na wydarzenia z przeszłości – czy przypadkiem nie znajdzie się przykład na coś, czego nie udało się dostać i bardzo tego żałowaliście, a później okazało się, że wyszło Wam to na dobre?\nII. Nic nie dzieje się bez przyczyny, wszystko jest po coś, a przypadki nie istnieją\nCzęsto powtarzam te słowa. Wierzę w nie całą sobą.\nMiałam jechać do Portugalii, nie pojechałam. Zamiast tego odwiedziłam Buddystę. W czasie rozmowy zażartowaliśmy, że może bym się przeprowadziła. Dwa miesiące później rozpakowywałam plecak z rzeczami. W marcu jechałam na rejs, a poprzedzający go tydzień chciałam spędzić na Gran Canaria. Przeżywałam kryzys i przez przypadek zawitałam do Artenara. Jak się okazało – odnalazłam tu swoje miejsce na ziemi. Widzicie? Nic nie dzieje się przypadkowo. We wszystkim tkwi jakiś cel, nawet jeśli w danej chwili nie jest on dla nas jasny.\nW tym miejscu ktoś mógłby powiedzieć: „No dobrze, a co z tymi okropnościami na świecie, co z cierpieniem?”. Świat nie jest sprawiedliwy, to prawda. Ale ja sama jestem żywym przykładem na to, że z bólu i wizyty w piekle można wynieść wspaniałą lekcję.\nPrzez blisko dwa i pół rok chorowałam na bulimię. Wcześniej otarłam się o anoreksję. Nienawidziłam siebie i świata, miewałam samobójcze myśli. Choroba zrujnowała moje przyjaźnie i świetny związek. Ale po miesiącach walki udało mi się wygrać i dziś, patrząc z perspektywy czasu, jestem wdzięczna. Gdyby nie ten czas, który jawi się jak pusta karta w mojej historii, nie umiałabym docenić tego, co mam. Nie dostrzegałabym piękna każdej chwili, nie dziękowałabym za każdy kęs, który spożywam. Poza tym – dziś jestem silniejsza, bardziej pewna siebie i wiem, czego chcę. Nauczyłam się czerpać radość z małych chwil, bowiem zrozumiałam, jak cenne są. Mam świadomość, że cztery zmarnowane lata już nigdy nie powrócą i nie chcę pozwolić sobie na przegapienie kolejnych pięknych momentów.\nKażde zdarzenie ma sens, a uświadamiając to sobie, otwieramy się na świat i możliwości, które ze sobą niesie. Warto zaufać intuicji i podążać za sercem, bo ono rzadko kiedy się myli.\nTimon, student z Hamburga, pięknie to podsumował: „Bo przecież to właśnie najciemniejsze niebo daje najjaśniejsze gwiazdy”.\nIII. Bo mogę\nNa moim ciele są dwa tatuaże, które cenię sobie najbardziej. Jednym z nich jest napis, wytatuowany na skroni w osiemnaste urodziny. BO MOGĘ. W pierwotnym zamyśle miał ucinać częste pytania „Dlaczego nie jest mięsa/masz tatuaże/jeździsz na stopa…?”. Jednak, im dłużej te dwa słowa towarzyszą mi w życiu, tym głębszego znaczenia i sensu nabierają. Dziś już wiem, że dla dziewięćdziesięciu procent z nas „móc” nie jest taką oczywistą sprawą, jak by się wydawać mogło. Ludzie pragną wielkich rzeczy, ale sami sobie nie pozwalają na ich realizację, szukając wymówek i znajdując co rusz nowe „ale”. Ale co inni powiedzą… Ale rodzina będzie zawiedziona… Ale mam pracę… Ale mi się na pewno nie uda… Ale gdybym był młodszy/starszy…\nTak naprawdę jedyne ograniczenia, które stoją na przeszkodzie do realizacji marzeń i wyłamania się ze schematu, siedzą w naszej głowie, zakorzenione bardzo głęboko w podświadomości. Kreowane latami, od dzieciństwa, wzrastały wraz z nami w społeczeństwie, które nie przyzwala na szaleństwa odbiegające od normy i rutyny.\nTo nieprawda, że rzeczy wielkie są zarezerwowane jedynie dla wybrańców. Ci, którym udaje się iść własną ścieżką, realizować swoje pasje i żyć na tysiąc procent, już dawno zrozumieli, że na świecie nie ma rzeczy niemożliwych. Wyrwali się z okowów ograniczeń i zaczęli garściami czerpać z tego, co oferuje im świat. A oferuje niemało.\nWłaśnie te dwa słowa, „bo mogę”, przyświecają ludziom, którzy nie boją się sięgać po to, czego pragną. Zrozumcie wreszcie, że możecie! Możecie wszystko. W życiu liczy się to, by doświadczać, spełniać siebie, być szczęśliwym. Można rzucić wszystko i pojechać w Bieszczady. Można wydać połowę oszczędności na lot do Wietnamu i drugą połowę na życie tam przez pięć lat. Można zaadoptować świnkę wietnamską i kąpać się z nią w błocie. Chcieć to móc. A móc to się odważyć.\nIV. Istnieje tylko tu i teraz\nJedna z nauk buddyjskich zapadła mi w pamięć bardzo głęboko. Jasna zasada, na pozór trywialnie prosta, a tak trudna do zastosowania w praktyce: „Nie przejmuj się. Jeśli coś nie idzie po twojej myśli, a możesz to zmienić – zmień to i się nie przejmuj. Jeśli zaś nie masz na to wpływu, także się nie przejmuj. To niczego nie zmieni”.\nNiekiedy mam wrażenie, że każdy człowiek z mlekiem matki wysysa nawyk martwienia się na zapas. Overthinking, pisałam już o tym. Boimy się o przyszłość, która jeszcze nie nadeszła, rozpamiętujemy przeszłość, która już nigdy nie wróci. Żyjemy albo tym, co się wydarzyło, albo tym, co jeszcze nie miało miejsca.\nGdy my stoimy na rozdrożu między było i będzie, jest ucieka nam przez palce.\nJakby tego było mało, bez przerwy towarzyszy nam masa przeszkadzaczy i rozpraszaczy: gazety czytane podczas śniadania, telefon w dłoni podczas spotkania z przyjaciółmi, słuchawki w uszach podczas jazdy pociągiem. Żyć w TU i TERAZ jest cholernie trudno, sama niekiedy jeszcze mam z tym problem. Ale jedynie wówczas można właściwie przeżywać czas.\nIstnieje proste ćwiczenie. Ja praktykowałam je, gdy na nowo uczyłam się jeść.\nNastaje pora posiłku. Zazwyczaj włączylibyście radio lub telewizor i wzięlibyście do ręki komórkę, by w czasie jedzenia prześledzić nowinki. Dziś zróbcie inaczej. Wyłączcie wszystkie urządzenia, nałóżcie sobie obiad na talerz i usiądźcie przy stole. Nie spieszcie się. Wkładając widelec do ust, zastanówcie się, jak smakuje każdy kęs. Pomyślcie, z czym kojarzy Wam się ten smak. Skupcie się na chrupiących orzechach, soczystej papryce, słodyczy jabłka i kwaskowatości cytryny. Poczujcie jedzenie każdym kubkiem smakowym, bądźcie wdzięczni za to, że mogliście wybierać spośród tylu warzyw, owoców i przypraw. Gwarantuję Wam, że ten posiłek będzie niezapomniany.\nĆwiczenie można dowolnie modyfikować. Jadąc autobusem, wyciągnijcie słuchawki z uszu i podsłuchajcie, o czym rozmawiają Was towarzysze podróży. E tam, że nie wypada – frajda płynie z tego ogromna! Gdy idziecie w odwiedziny do znajomych, zostawcie telefon w domu. Nawet nie zdajecie sobie sprawy, ile ciekawych rzeczy wydarza się dookoła. Wystarczy zakotwiczyć w teraźniejszości. Są dzieci skaczące przez fontannę, mama kaczka ucząca maluchy pływać, feeria barw w parku jesienią.\nGdy tory naszych myśli skierujemy na tu i teraz, nasza wrażliwość na piękno wzrośnie, a wraz z nią – apetyt na więcej.\nA przejmowanie się na zapas? Po co? Ja mogę dziś zaplanować podróż dookoła świata, a świat za tydzień może przestać istnieć. A, żyjąc chwilą, nigdy nie odniesiemy wrażenia, że coś nas ominęło. Co ma być to będzie, a może być tylko dobrze (patrz pkt. II).\nV. Siła wizualizacji\n„Sekret” trafił w moje ręce dzięki poleceniu Aneczki. Ta dziewczyna połyka książkę za książką i ma wysokie wymagania wobec literatury. Toteż, gdy każe przeczytać daną pozycję, lepiej jej posłuchać. Miało być o samorozwoju i sile myśli. Podchodziłam do sprawy dość sceptycznie, bowiem nie lubię, gdy coś śmierdzi gadką motywacyjną. Ale przemogłam się i zaczęłam czytać. Moje obawy szybko zostały rozwiane.\nTutaj, podobnie jak w buddyzmie, chodzi o pracę nad sobą i rozwój umysłu.\nKsiążkę polecam Wam z całego serca, a dziś skupmy się na wizualizacji.\nIdea jest prosta: jeśli o czymś myślimy, to się wydarza. Jeśli wciąż powtarzacie sobie, że nic się nie układa i wszystko jest do dupy, to Wasz świat będzie mało ciekawy. A i Wy wówczas staniecie się smutni, zgorzkniali i cyniczni (myślenie pesymistyczne wypróbowałam na sobie i przyznaję, że działa jak ta lala). Analogicznie: gdy pozwolicie sobie na szczęście i każdy dzień powitacie uśmiechem, życie odpowie Wam tym samym. Idąc dalej tym tokiem rozumowania, dochodzimy do wspaniałego wniosku, a mianowicie: skoro nasze myśli kreują rzeczywistość, to znaczy, że gdy skupimy je na tym, czego pragniemy najbardziej, to prędzej czy później się wydarzy.\nA i pamiętać warto o tym, że neurozy się przyciągają, tzn. jeśli my jesteśmy szczęśliwi, otwarci, ufamy ludziom i „jesteśmy na tak”, to los na naszej drodze będzie stawiał tylko pozytywnie zakręconych wariatów.\nPrzykład tego, jak działa wizualizacja? Voila. Od dzieciaka marzyłam o podróżach i co wieczór przed snem szeptałam do poduszki nazwy krajów, które chciałabym odwiedzić. Później stworzyłam Bucket List z moimi celami. A w stosunkowo krótkim czasie cele zaczęły pukać do moich drzwi: podróż po Wielkiej Brytanii z plecakiem, Rumunia na stopa, mieszkanie na Gran Canaria, wspaniali ludzie wokoło.\nBardziej przyziemne? Szukałam noclegu w Berlinie, ale wszystko było zbyt drogie. Powoli rezygnowałam z wycieczki do stolicy Niemiec, jednocześnie wciąż licząc na cud, gdy nagle w hostelu pojawiła się Hanna. Od słowa do słowa i okazało się, że mieszka w Berlinie. Dała mi swój numer telefonu, oferując nocleg i mam dzwonić, gdy będę w mieście.\nJeszcze inny przykład? Moje finanse były mniej więcej na poziomie Rowu Mariańskiego, czekałam na ostatnią wypłatę z pralni. Byłam spłukana jak nigdy. W dzień przelewu zalogowałam się na stronie banku, licząc na jakieś 200 funtów. Zobaczyłam 400 z dopiskiem: „wynagrodzenie plus bonus na koniec kwartału”. Wow, dzięki.\nPrzykłady można by mnożyć, ważne, że to działa. Trzeba tylko uwierzyć i dać temu szansę. Zacząć myśleć pozytywnie i zamiast: „fajnie by było, ale nie ma szans, by się udało” mówić: „nie ma szans, by się nie udało”. W 90 procentach przypadków uda się (a w pozostałych 10 – patrzy pkt.I).\nA na dobry początek – każdego ranka powiedzcie sobie, że to będzie dzień i wymieńcie pięć rzeczy, za które jesteście wdzięczni. To nastroi pozytywnie i da siłę.\nA w międzyczasie wyobrażajcie sobie sytuacje, o których marzycie, z detalami i szczegółami. Stwórzcie w komputerze folder na zdjęcia Waszych marzeń (o ile da się je sfotografować), inspiracje, opiszcie szczegółowo Wasze pragnienia. I intensywnie o tym myślcie. Nawet się nie obejrzycie, gdy powstanie kolejny folder – tym razem na wspomnienia z dopiskiem „udało się!”.\nA na koniec jeszcze parę zdań, nie będę ich rozwijać, niech mówią same za siebie. Proszę grzecznie przeanalizować i wziąć sobie do serca.\nKażdy jest panem swojego losu. Trzeba wziąć odpowiedzialność za swoje czyny i decyzje i być przygotowanym na konsekwencje. Nikt nie rozwiąże za nas naszych problemów. A uświadamiając sobie, że to my jesteśmy odpowiedzialni za nasze życie, stajemy się bardziej uważni i samodzielni w myśleniu. (To jeden z powodów, jakie odpychają od Kościoła i każdej religii wiary, gdzie co rusz słychać „Bóg tak chciał”, „Dzięki Bogu” itp. Bzdura).\nPrzepraszanie wszystkich za nasze działania nie ma najmniejszego sensu. Skoro wybraliśmy tę a nie inną drogę, to znaczy, że nam ona odpowiada. Innym nie musi się podobać. Nie trzeba tłumaczyć się przed rodziną, znajomymi i całym światem. Jeśli oni nie popierają naszych wyborów, to ich problem. Dezaprobata innych to nie nasze zmartwienie.\nNie da się pomagać innym i być dla nich wsparciem, gdy najpierw my sami nie poukładamy sobie w głowie i nie zapanujemy nad naszymi emocjami, uczuciami i kłopotami.\nWarto pamiętać, że na świecie wszystko się zmienia, nic nie ma na stałe. Zarówno fizyczność, jak i poglądy (przecież tylko krowa ich nie zmienia), czy uczucia. Nie ma co się nadmiernie złościć czy smucić, bo sytuacja za moment obróci się o 180 stopni, a my zapomnimy, o co w ogóle nam chodziło. Skoro pięć minut temu nie czuliśmy tego bólu i za pięć minut jego już nie będzie, to po co w nim tkwić i pozwalać, by nami rządził?\nLudzie boją się inności i marzeń i z frustracji często ściągają w dół. Ale to nie powód, by zaprzestać robienia tego, co się kocha. Ludzie to tylko ludzie i gdy zamykamy za sobą drzwi od domu, oni znikają. Zostajemy tylko my, głowa i serce. I jeśli mamy poczucie spełnienia, to jest dobrze. Trzeba korzystać z każdej szansy. I nie pozwolić sobie na żałowanie czegokolwiek.\nNie dzieliłabym się z Wami tym wszystkim, gdybym nie była pewna, że mam rację. A mam. I uwierzcie mi, że gdy zaczniecie stosować te proste zasady w życiu, ono zmieni swój bieg. Szczęście czeka za rogiem, dajcie mu szansę.\nA w ramach podziękowania – polubcie Życiową na FB i udostępnijcie wpis dalej, to dla mnie szalenie ważne 😉\n*zdjęcia nie są mojego autorstwa, wygrzebane z czeluści twardego dysku\nKolejny wartościowy wpis, inspirujący, zachęcający. Tylko jedna rzecz wzbudziła moje zastrzeżenie, a mianowicie: „To jeden z powodów, jakie odpychają od Kościoła i każdej religii wiary, gdzie co rusz słychać „Bóg tak chciał”, „Dzięki Bogu” itp. Bzdura.”, a z drugiej strony pkt. 2 czyli „Wszechświat chce dla nas jak najlepiej” (na zasadzie, że nas chroni). No cóż, musimy sami uporać się z naszymi problemami, ale tak jak możemy wierzyć w opatrzność wszechświata, tak samo możemy myśleć o Bogu. Ja sama nie jestem zdeklarowana pod względem religii, również pociąga mnie filozofia buddyzmu, ale chciałam zauważyć, że kwestia zaufania/wiary/oparcia swojej siły na czymś większym od nas nie jest „bzdurą”.\nWydaje mi się, że w tym przypadku wypadałoby przyjrzeć się motywami, które stoją za wierzącymi w Boga, a tymi pokładającymi ufność we „Wszechświecie”. Na moje oko – ich motywacja (i podejście) jest zgoła inne.\nAle dzięki za uwagę, myślę, że ją wykorzystam 🙂\nPingback: Zdrowy egoizm, nieprzywiązywanie się i nauka odpuszczania. – Życiowa Droga\nPoprzedni Previous post: Najlepsza fotorelacja z Gran Canaria\nDalej Next post: Hostelowe życie vol. IV. Dzień z życia nałogowca w nawrocie


Wyraźne populacje progenitorowe w mięśniach szkieletowych są pochodnymi szpiku kostnego i wykazują różne losy komórek podczas regeneracji naczyń ad 7 – Mały weterynarz\nUstaliliśmy, że większość obu tych odrębnych populacji zamieszkałych w mięśniu szkieletowym uzupełniano w czasie z komórek macierzystych szpiku kostnego (komórki SP szpiku kostnego). Co więcej, nasze dane sugerują, że komórki SP pochodzące z mięśni i inne niż SP wykazują różne losy komórek podczas regeneracji wywołanej uszkodzeniem, odpowiednio, tworzenia śródbłonka naczyniowego i mięśni gładkich. Odkrycia te są zgodne z naszymi poprzednimi badaniami w szpiku kostnym (4), co wskazuje, że populacje komórek macierzystych o aktywności krwiotwórczej (komórki SP) również mogą wytwarzać śródbłonek naczyniowy. Z obecnych badań wynika jasno, że istnieje druga odmienna i odtwarzalna izolacja populacji komórek progenitorowych (nie będących komórkami SP), które są rezydentne w obrębie mięśni szkieletowych, a które mają charakter mezenchymalny, a nie hematopoetyczny, i przyczyniają się do regeneracji mięśni gładkich naczyń, ale nie do śródbłonka. , komórki podczas neowaskularyzacji wywołanej uszkodzeniem. Biorąc pod uwagę mezenchymalną charakterystykę populacji spoza SP, nie było zaskakujące, że komórki spoza SP przyczyniły się tylko do regeneracji komórek mięśni gładkich naczyń krwionośnych, a nie śródbłonka. To znaczy, nie obserwowano wcześniej różnicowania komórek śródbłonka z linii mezenchymalnych, chociaż doniesiono o wytwarzaniu linii mezenchymalnych ze śródbłonka (20, 21). Zgodnie z tym pomysłem, nasze własne wcześniejsze badania wykazują, że komórki SP szpiku kostnego, które regenerują komórki śródbłonka, również regenerują komórki mięśnia sercowego, chociaż z bardzo niską częstotliwością (. 0,02%) (4). W związku z tym fakt, że nie obserwowaliśmy regeneracji komórek mięśni gładkich z komórek SP mięśniowych był nieco nieoczekiwany. Możliwe jest, że wszczepienie mięśnia SP do mięśnia gładkiego naczyń będzie obserwowane po dłuższych okresach naprawy po urazie. Ponieważ nasze dane sugerują, że komórki szpiku SP w obrębie szpiku kostnego regenerują populację non-SP w mięśniu zawierającym mezenchymalne progenitory, możliwe jest, że pochodzące od SP komórki spoza SP będą służyć jako progenitory mięśni gładkich podczas indukowanej urazem neowaskularyzacji w mięśniu. Interesujące jest to, że obie populacje różnych prekursorów naczyniowych (śródbłonka i mięśni gładkich), które zidentyfikowaliśmy w mięśniu szkieletowym, okazały się w coraz większym stopniu pozytywne dla LacZ w czasie, co sugeruje, że oba w dużej mierze pochodziły z komórek nabłonka szpiku szpikowego szpiku kostnego znakowanego LacZ i były uzupełniane. . W związku z tym kuszące jest przypuszczenie, że zarówno komórki śródbłonka naczyniowego, jak i komórki progenitorowe mięśni gładkich w tkankach niewytwarzających ostatecznie pochodzą od wspólnego progenitora w szpiku kostnym. Alternatywnie, dwie różne populacje mogą pochodzić od różnych przodków we frakcji SP szpiku kostnego. Biorąc jednak pod uwagę, że komórki SP szpiku kostnego są podobne pod względem fenotypu w zakresie 95. 98%, o czym świadczy analiza cytometrii przepływowej dla markerów powierzchni komórki (patrz 12 i Figura 3, legenda), ten ostatni scenariusz wymagałby, aby jedna populacja progenitorów naczyniowych (np. przypuszczalnie niehematopoetyczna populacja spoza SP) może pochodzić z odrębnego progenitoru zawartego w 2. 5% wszczepionego szpiku kostnego SP. Problem ten należy rozwiązać bezpośrednio w badaniach transplantacji pojedynczych komórek. Stopień wszczepienia mięsniopochodnych progenitorów naczyniowych do nowo tworzonego i / lub przebudowy układu naczyniowego, o którym tu mowa, jest zgodny z naszymi wcześniejszymi badaniami wykazującymi, że 3-5% komórek śródbłonka regenerowanych w odpowiedzi na uszkodzenie pochodzi z komórek macierzystych szpiku kostnego (4). . Poziom wszczepienia komórek spoza SP do mięśni był wyższy (. 10%) i zgodny z doniesieniami z innych laboratoriów (3). Co ciekawe, inne badania wskazują, że wszczepienie komórek macierzystych szpiku kostnego do komórek naczyniowych jest tak wysokie, jak 40. 50% w odpowiedzi na uraz (5). Te widoczne różnice w obserwowanym wkładzie komórek macierzystych w indukowaną urazem neowaskularyzację mogą odzwierciedlać różnice w technikach kwantyfikacji, różnice w udziale nieoznakowanych endogennych komórek macierzystych w uszkodzonej tkance i / lub różnice w potencjale naczyniowym badanych populacji specyficznych komórek macierzystych. . W naszych ostatnich badaniach (nr 4, niniejsze badanie) bezwzględny udział komórek macierzystych w regeneracji naczyń może być niedostatecznie reprezentowany, ponieważ kwantyfikacja wszczepienia komórek macierzystych była oparta na całkowitej liczbie naczyń w całym mięśniu (odpowiednio serca i TA, ), chociaż niektóre obszary nie zostały dotkliwie zranione. Inne oceniają przeszczepienie na podstawie liczby wyznakowanych jąder komórkowych w stosunku do całych jąder komórkowych w określonym obszarze urazu (5). Jednak nawet w tym systemie, gdzie uszkodzona tkanka może być lepiej zdefiniowana, wkład endogennych (nieoznakowanych) komórek macierzystych wciąż nie jest mierzony lub ograniczony\n[patrz też: linka treningowa dla psa, moczówka prosta u psa, przerost mięśnia sercowego ]


Plantacja borówki amerykańskiej - SEO NEILITEIST 24 - .:Grupa SEO 24:.\nOst.mod.: 11.09.2019 | Online: 42\nPlanujesz założyć własną plantację borówki amerykańskiej i szukasz sprawdzonego dostawcy krzewów? Zależy Ci, by zakupione sadzonki pochodziły z ekologicznych upraw? Koniecznie zgłoś się do naszej firmy! Jako producent borówki amerykańskiej prowadzimy regularną sprzedaż krzewów dla naszych klientów. Mają oni do wyboru dowolną odmianę sadzonek, a także ich ilość. W razie potrzeb jesteśmy w stanie udzielić szczegółowych informacji na temat organizowania upraw na plantacjach klientów. Zależy nam bowiem, by ci nie popełniali błędów już w pierwszych miesiącach swojej pracy z borówką. Obok handlu krzewami zajmujemy się również sprzedażą owoców borówki amerykańskiej – zapraszamy serdecznie na naszą stronę internetową gdzie już teraz dowiedzieć się można więcej szczegółów na temat naszej działalności.\nborówka amerykańska, szkółka borówki, szadonki borówki\nFotobudka Tarnów - znakomita atrakcja na Twoj\nwyprawiasz imprezę rodzinną albo dla znajomych oraz poszukujesz niezapomnianej, ale i łączącej wszystkich obecnych niespodzianki? Pragniesz zatrzymać coś po tej imprezie? Kochasz robić sobie selfie? Jeżeli na te pytania odpowiedziałeś „tak” ...\nFirma Podwysocki zaprasza do zapoznania się ze swoją propozycją. O ile są Wam potrzebne plastikowe nakrętki do branży farmaceutycznej lub do branży spożywczej, to u nas je dostaniecie. Każdemu klientowi oferujemy elastyczną propozycję. Gwar ...\nporady (32), Kraków (25), strony www (35), sklep internetowy (26), katalog stron internetowych (42), wpusty podłogowe (27), blog (60), katalogi stron (27), informacje (26), katalog stron (75), zdrowie (28), lodz (25), darmowy katalog seo (30), seo katalog (24), katalog stron www (38), serwis (31), katalog (38), Kratki ściekowe (26), noclegi (31), moderowany seo ktalog (30)


SentiMenti's world: aneks do poprzedniego posta :)\naneks do poprzedniego posta :)\nkróciutko, bo działkuję się i jestem w domu tylko jeden dzień żeby wyprawić syna na obóz;\nchciałam pokazać jak przymocowałam kółka do starego metalowego kosza, o którym było w ostatnim poście;\ndwa paski sklejki o długości równej mniej więcej szerokości kosza pomalowałam na biało, do nich Mr Mąż przykręcił kółka, potem ja przymocowałam deseczki do wózka przy pomocy kawałków wykładziny i zszywacza, można by użyć pasków cienkiej blachy i wkrętów, ale nie miałam akurat blaszek i tak z tego wybrnęłam :)\nAutor: SentiMenti o 12:06 Etykiety: kursy\ncarrantuohill 18 lipca 2011 12:34\nKoczes 18 lipca 2011 16:20\nspryciulo:) miłego działkowania:*\nankan 19 lipca 2011 14:23\nMoja droga - uwielbiam Twoje mieszkanie !!! Z wielką przyjemnością oglądam kolejne metamorfozy. Zapytam z ciekawości: ile metrów ma to Twoje lokum?\nBarbarella 19 lipca 2011 14:29\nSentiMenti 19 lipca 2011 14:33\ndroga Ankan, mieszkanie ma 92m2, do tego jest jeszcze duży taras, dla mnie to olbrzym bo mieszkałam 40 lat w mieszkaniu o powierzchni 33,5 m2 :)\nankan 19 lipca 2011 16:52\nO kurcze, faktycznie sporo - właśnie dosyć spore wydaje się na zdjęciach. Jest w takim razie czego pozazdościć ;) Ja mieszkam z mężem kilka lat na powierzchni 25 m2 - więc rozumiem co czułas przez ten czas. Szukamy teraz własnie czegoś większego i marzy mi się mieszkanie w bielach więc z pewnością będe zaglądała do Ciebie po inspiracje.\nMrude 20 lipca 2011 22:40\nKosz robi wrażenie :) Pięknie tu u Ciebie :)