Jak Usunąć Trojan.JS.Agent.QBF - Kasowac Virus Spyware\nJak Usunąć Trojan.JS.Agent.QBF\nKroki aby usunąć Trojan.JS.Agent.QBF, Odinstaluj Trojan.JS.Agent.QBF z programu Internet Explorer, Odinstaluj Trojan.JS.Agent.QBF z Safari, Odinstaluj Trojan.JS.Agent.QBF z Windows 10, Usuń Trojan.JS.Agent.QBF z Windows 7\nPomoc Dla Usuwanie Trojan.JS.Agent.QBF from Windows 8\nTrojan.JS.Agent.QBF jest odpowiedzialny za infekowanie następujących przeglądarek\nChrome Versions Chrome 52.0.2743, Chrome 49.0.2623, Chrome 55.0.2883, Chrome 48.0.2564, Chrome 54.0.2840, Chrome 58.0.3026.0, Chrome 57.0.2987, Chrome 51.0.2704, Chrome 58.0\nMozilla Versions Mozilla:48, Mozilla Firefox:50.0.2, Mozilla:45.1.1, Mozilla Firefox:38.1.0, Mozilla Firefox:48.0.1, Mozilla Firefox:39.0.3, Mozilla Firefox:38.2.0\nInternet Explorer Versions IE 10:10.0.9200.16384, Internet Explorer 8-8.00.7000.00000, IE 7:7.00.6001.1800, Internet Explorer 10-10.0.8250.00000, IE 10:10.0.8400.00000, Internet Explorer 7-7.00.6000.16441, IE 8:8.00.6001.18372, IE 9:9.0.8112.16421, Internet Explorer 8-8.00.6001.17184, Internet Explorer 8-8.00.7600.16385, Internet Explorer 9-9.0.8080.16413\nTrojan.JS.Agent.QBF Usunięcie Raport o kompromisowej systemu Windows\nWszystko, co musisz wiedzieć o Trojan.JS.Agent.QBF\nTrojan.JS.Agent.QBF to złośliwe zagrożenie, które zostało utworzone w celu zainicjowania nieuprawnionych działań na dotkniętą Windows 2000. Może to doprowadzić do poważnych problemów z systemem, dlatego też ucierpiały użytkownicy komputerów systemu Windows powinni unikać instalowania nielegalnych aplikacji wyposażonych w nieprzyjemne wirusy na swoje urządzenie. W większości przypadków takie rodzaje infekcji są wytwarzane w celu generowania pieniędzy poprzez nielegalne sposoby. Może zacząć śledzić użytkowników i zbierać dane umożliwiające identyfikację użytkownika lub niemożliwe do zidentyfikowania. Poza tym złośliwe oprogramowanie może powodować niepożądane przekierowania do niebezpiecznych witryn, spowolnić szybkość systemu, zaszyfrować pliki zapisane w komputerze, usuwać kluczowe wpisy rejestru i czyni system podatny na inne złośliwe oprogramowanie. Dlatego Trojan.JS.Agent.QBF należy usunąć z systemu Windows W prostych kliknięć.\nTechniki zwodnicze wykorzystywane do rozpowszechniania Trojan.JS.Agent.QBF\nZłośliwe oprogramowanie zakaŜa Windows 2000 bez zgody użytkownika i jego zatwierdzenia. Możesz pobrać i zainstalować takie niebezpieczne zagrożenie dla urządzenia w pakiecie z nielicencjonowanymi programami, takimi jak złośliwe oprogramowanie antywirusowe, aplikacje do gier i podobne pliki do pobrania. Użytkownicy systemu powinni również zachowywać ostrożność przy wysyłaniu spamowych wiadomości e-mail, ponieważ mogą też być wypełnieni zainfekowanymi załącznikami lub złośliwymi linkami. Na koniec analitycy ds. Bezpieczeństwa systemu Windows ostrzegają o nielegalnych portali internetowych i wprowadzających w błąd reklamach typu pop-up, które również zostały wykorzystane do dystrybucji Trojan.JS.Agent.QBF. Jeśli reklama wygląda zbyt dobrze, aby mogło być prawdziwe, ale należy ją zignorować, ponieważ może zainfekować komputer takimi destrukcyjnymi wirusami.\nJakie są problemy spowodowane Trojan.JS.Agent.QBF?\nGłówną funkcją tej infekcji z komputerem systemu Windows jest spowodowanie utraty pieniędzy i utraty danych dla poszkodowanych użytkowników systemu. Ponadto ofiary mogą borykać się z takimi problemami, jak problemy z komputerem, takie jak spowolnienie komputerowe, błąd podczas uruchamiania zainstalowanych programów Legenda, pojawienie się fałszywych raportów skanowania, szyfrowanie zapisanych plików i danych, usuwanie kluczowych wpisów z rejestru i problemów z przeglądarką, Domyślną stronę główną, stronę początkową, wyszukiwarkę, nową stronę karty, wygląd zawartości reklam, przekierowania do zacienionych domen itd. Trojan.JS.Agent.QBF mogą także zainfekować komputer dodatkowymi wirusami lub mogą próbować połączyć powiązane dotąd Windows 2000 botnet, a następnie używa go do rozpowszechniania spamu.\nKliknij, aby zeskanować Twój systemu Windows Dla Trojan.JS.Agent.QBF Usunięcie\nSzybkie kroki do Usunąć Trojan.JS.Agent.QBF Z powodu problemu systemu Windows\nMetoda 1: Uruchom systemu Windows w trybie awaryjnym Trojan.JS.Agent.QBF Usunięcie\nMetoda 2: Trojan.JS.Agent.QBF Usunięcie Raport z uszkodzonych przeglądarek sieciowych\nMetoda 3: Resetowanie ustawień przeglądarki internetowej Do Wymazać Trojan.JS.Agent.QBF\nMetoda 4: Wymazać Niechciane metody Trojan.JS.Agent.QBF Z Menedżera zadań\nMetoda 5: Usunąć Trojan.JS.Agent.QBF Z Płycinau sterowania systemu Windows\nMetoda 6: Szybkie kroki do Wymazać Trojan.JS.Agent.QBF powiązane wpisy z rejestru\nMetoda 1: Uruchom systemu Windows w trybie awaryjnym z siecią Usunąć Trojan.JS.Agent.QBF\nNastępnie znajdź i Wymazać Trojan.JS.Agent.QBF z systemu Windows W prostych kliknięć.\nPo uruchomieniu systemu Windows trybu awaryjnego z siecią, wyszukaj Trojan.JS.Agent.QBF i Usunąć tak szybko, jak to możliwe.\nMetoda 2: Wymazać Trojan.JS.Agent.QBF Powiązane paski narzędzi i rozszerzenia z zainfekowanych przeglądarek\nUsunąć Trojan.JS.Agent.QBF Z Mozilla Firefox:45.0.2\nTeraz zidentyfikuj powiązane dodatki Trojan.JS.Agent.QBF i dotknij przycisku Usuń.\nUsunięcie z Trojan.JS.Agent.QBF Z Chrome 58.0\nWybierz niepożądane rozszerzenie Trojan.JS.Agent.QBF i dotknij ikony Kosza na śmieci.\nUsunięciem Trojan.JS.Agent.QBF Z Internet Explorer 8-8.00.7000.00000\nZnajdź dodatki związane z Trojan.JS.Agent.QBF i kliknij przycisk Wyłącz.\nMetoda 3: Szybkie kroki do Zresetuj ustawienia przeglądarki do Usunąć Trojan.JS.Agent.QBF\nZresetowanie Chrome 58.0 Dla Trojan.JS.Agent.QBF Usunięcie\nW rezultacie Trojan.JS.Agent.QBF zostanie usunięty W prostych kliknięć z Twojego Chrome 58.0.\nZresetowanie Mozilla Firefox:45.0.2 Do Usunąć Trojan.JS.Agent.QBF\nZresetowanie Mozilla Firefox:45.0.2 spowoduje całkowite Usunięcie z Trojan.JS.Agent.QBF z Twojej przeglądarki.\nZresetuj Internet Explorer 8-8.00.7000.00000 Do Wymazać Trojan.JS.Agent.QBF\nNa koniec naciśnij przycisk Zamknij i zrestartuj swoją Internet Explorer 8-8.00.7000.00000. Znajdziesz stałe Usunięcie Trojan.JS.Agent.QBF.\nMetoda 4: Wymazać Złośliwe procesy Trojan.JS.Agent.QBF Uruchamianie w Menedżerze zadań systemu Windows\nAby zidentyfikować niechciane procesy Trojan.JS.Agent.QBF działające w Menedżerze zadań, kliknij kartę Procesy.\nWybierz wszystkie złośliwe procesy związane z Trojan.JS.Agent.QBF i stuknij w przycisk “Koniec procesu”.\nMetoda 5: Usunąć Programy denerwujące powiązane z Trojan.JS.Agent.QBF Z Płycinau sterowania\nNa koniec kliknij przycisk Odinstaluj po wybraniu wszystkich niechcianych programów zainstalowanych przez Trojan.JS.Agent.QBF.\nMetoda 6: Szybkie kroki do Wymazać Szkodliwe wpisy w rejestrze Utworzone przez Trojan.JS.Agent.QBF\nZnajdź i Usunąć wszystkie pliki rejestru Trojan.JS.Agent.QBF.


Tunezja Sousse all inclusive - dlaczego warto? – womenofpoland\nTunezja – Sousse – all inclusive nie taka zła!\nTunezja Sousse all inclusive nie taka zła!\nTunezja w porównaniu do swoich sąsiadów, to państwo niezwykle małe. Jej powierzchnia to zaledwie połowa powierzchni Polski. Mimo to, kraj cieszył się ogromną popularnością wśród zagranicznych turystów, ze względu na niskie ceny i gwarantowaną piękną pogodę. Wbrew pozorom, to nie jedyny atut tego małego państwa arabskiego. Tunezja ma naprawdę wiele do zaoferowania. Niestety rozwój turystyki zahamowały ataki terrorystyczne w Muzeum Bardo i w Sousse. Pomimo, że ja swój wyjazd zrealizowałam w 2012 roku, to z przerażeniem czytałam i oglądałam relacje z miejsc zamachu. Sama byłam w tym muzeum i niemal dwa tygodnie spędziłam na plaży w Sousse. W głowie mi się nie mieściło, że coś takiego mogło się tam stać i jak wiele szczęście miałam. Jednak, tylko w ten sposób można było odciąć ten kraj od dopływu europejskiej gotówki – zastraszając potencjalnych turystów – i tym samym starać się przeciągnąć Tunezję na stronę ISIS. Jednak, nie o tym będzie ten post. Mam zamiar przedstawić Wam piękno tunezyjskiego kraju. Tak jak zapamiętałam. Mam też nadzieję, że niebawem Tunezja znów stanie na wysokości zadania i będzie bezpieczna oraz gotowa na zagranicznych turystów jak było to w 2012 roku.\nCo Was czeka w tym poście?\nZe względu na długość posta, przedstawiam Wam krótki spis treści, żeby każdy wiedział, czego może się dowiedzieć po tym wpisie 🙂\nHotel Samara w Sousse\nInformacje o Sousse\nThermal Oasis Hotel w Naftah\nPrzez Saharę na Wielbłądach\nTunezja Sousse – Cena wyjazdu\nJak już wyżej wspomniałam, w Tunezji byłam w drugiej połowie sierpnia 2012 roku. Miałam wówczas 20 lat i o samotnym podróżowaniu nie wiedziałam jeszcze wiele. Poza tym, perspektywa zwiedzenia kraju arabskiego z drugą koleżanką w podobnym wieku na własną rękę, również nie była szczytem moich marzeń.\nNiestety, nie pamiętam z jakim biurem podróży wyjechałyśmy. Była to oferta last minute, którą zakupiłyśmy na około 5 dni przed wyjazdem. Loty realizowane były z wielu polskich miast (ze względu na dogodną dla nas datę wybrałyśmy przelot z Katowic). Za dwa tygodnie, w 3 gwiazdkowym hotelu z opcją All Inclusive w Sousse zapłaciłyśmy 2000 zł. Na miejscu wydałyśmy 500 zł na wycieczki fakultatywne i drobne pamiątki. Także, cena całego, dwu tygodniowego wyjazdu (hotel + loty + kieszonkowe) zamknęła się w kwocie 2500 zł. To chyba całkiem niezły wynik? 🙂\nNieistniejący już Hotel Samara w Sousse, Tunezja\nUmówmy się, że mając taką cenę z all inclusive, nawet w Tunezji, nie można wymagać za wiele. Świetnie zdawałyśmy sobie z tego sprawę pakując nasze walizki, ale przecież to nie w hotelu spędza się wakacje! Dzięki temu, nie miałyśmy wygórowanych oczekiwań jak rzesza innych klientów, która wylewa swoje smutki i żale na forach 😀\nPo przyjeździe do hotelu poradzono nam, by do paszportu włożyć kilka dolarów kiedy będziemy meldować się w recepcji, jeśli chcemy otrzymać lepszy pokój. Darowałyśmy sobie jednak ten zabieg. Nie wyszłyśmy na tym tak źle. Dostałyśmy pokój na parterze i był on naprawdę bardzo w porządku. Trochę daleko na stołówkę i recepcję, ale nie był to wielki problem. Największym minusem były mrówki, które często maszerowały po naszej podłodze, ale nie były na tyle uciążliwe, żeby zgłaszać je w recepcji (z resztą i tak nic nie zrobiliby z tym). Póki nie wchodziły nam do łóżka, było ok. Poza tym, w pokoju nie było też wifi, więc za każdym razem gdy miałyśmy potrzebę skorzystać, musiałyśmy udać się na recepcje.\nPokój zawsze miałyśmy dobrze wysprzątany, ponieważ codziennie zostawiałyśmy drobny napiwek dla sprzątaczek! Nie były to duże kwoty, ale opłacało się!\nWyżywienie w tym hotelu to chyba najgorsze co mogło nas spotkać 😛 Pomimo all inclusive, jedzenie było bardzo monotonne, był mały wybór i często bez smaku lub zimne. Nie ukrywam, że przez to miałam też problemy żołądkowe i nie byłam jedyną osobą z tym przypadkiem. Restauracja była otwarta codziennie, z małymi przerwami (śniadanie, wczesny lunch, lunch, kolacja).\nBar otwarty był do 23 albo do 24. Już nie pamiętam dokładnie. Woda była dostępna non stop w butlach na recepcji. Jeżeli chodzi o alkohol, to wiadomo jak z nim jest w tamtym regionie. Generalnie kiepsko. Także drinki często były słabe i ciężko było się nimi upić. Najlepiej smakowała whisky z colą, ale jak się ładnie uśmiechnęło do Pana za ladą, albo ciekawie zagadało, to był on też w stanie wyczarować nawet całkiem niezłego drinka. Bar dostępny był też na plaży, ale z mniejszym wyposażeniem.\nProgram animacyjny to zdecydowanie duży plus dla hotelu. Zapewne to zasługa super personelu, który naprawdę potrafił świetnie umilać czas gościom. Od wodnych aerobików, po mecze siatkówki czy też wieczorne tańce! Było w czym wybierać i można było się świetnie bawić. My namiętnie korzystałyśmy z wieczornych tańców i siatkówki na plaży.\nZ dodatkowych informacji, to warto wspomnieć, że w hotelu głównie przebywają polscy turyści. Można też spotkać Niemców, Anglików, czy osoby innej narodowości, ale nasi są zdecydowanie górą (dlatego też jeden z animatorów był Polakiem).\nZ hotelu na plażę szło się 10 min. Wystarczyło przejść przez ulicę, a potem krótkim zejściem schodziło się na plażę!\nHotel ma też własną plażę, która jest w pewnym sensie zagrodzona… Niestety, leżaki były dodatkowe płatne (takie to all inclusive), ale nie trzeba było z nich skorzystać. Prywatna plaża chroniła przed natrętnymi sprzedawcami, którzy nie mogli tam wejść. Jedyny uprzywilejowany był ten, który oferował przejażdżki na pontonie, bananie itp.\npomimo, że hotel już nieistnieje to zachowuje tą sekcje, żeby uświadomić Was, czego można się spodziewać w Afryce, za takie pieniążki. 😊\nSousse – miasto o wielu obliczach\nSousse to trzecie co do wielkości miasto w Tunezji. Ze względu na swoją historię i zabytki, wpisane jest na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Jest też jednym z największych kurortów wypoczynkowych w kraju. Mnie zdecydowanie najbardziej oczarowała linia brzegowa tego miejsca. Dla mnie, to plaże są największym skarbem tego miasta, a nie jego zabytki.\nCentrum miasta znajdowało się bardziej w głąb lądu, więc z naszego hotelu było dość daleko. Jednak spokojnym spacerem byłyśmy wstanie tam dojść w kilkadziesiąt minut. Niestety, prywatnych zdjęć z tego miejsca również nie posiadam, ale szczerze powiedziawszy nie urzekło mnie ono jakoś specjalnie. Główną atrakcją jest medina, która została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO. W jej obrębie, po atakach z 1943 r., zachował się Ribat i Wielki Meczet. Ribat, to klasztor, który miał bronić przed atakami chrześcijan. Niestety, nigdy nie weszłyśmy tam do środka. Zazwyczaj kręciłyśmy się po okolicznym placu, gdzie wieczorem tętniło życie, a kupić można było niemal wszystko. W Tunezji zmrok zapada dość szybko, więc nawet jeśli starałyśmy się wyjść wcześniej z plaży, umyć się i potem zjeść kolację, to i tak nigdy nie udało nam się dotrzeć do Mediny przed zachodem słońca (cóż, widać nie zależało nam aż tak bardzo na niej). Za dnia było tak gorąco, że największym wyzwaniem było dojście do plaży. Nie zniechęcam Was do odwiedzenia miasta, zwłaszcza, że po takich artykułach jak ten z UNESCO, mam ochotę tam wrócić i zobaczyć Medinę jeszcze raz! 😀\nZłociste plaże i ciepłe Morze\nDuże miasta i przyległe do nich plaże wraz z Morzem, często ze sobą nie współgrają ze względu na możliwość zanieczyszczenia. Na szczęście Sousse nie dotyczył ten problem. Było wręcz przeciwnie. Miasto (jak z resztą większość Tunezji) może pochwalić się pięknym, piaszczystym wybrzeżem. Plaża wokół naszego hotelu była naprawdę rewelacyjna. Złoty piasek (najpewniej naniesiony z Sahary), ogromne plaże, a do tego ciepłe i również czyste (bez glonów i meduz) morze! To było jedyne miejsce, w którym do wody wchodziłam z marszu, nie mając żadnych ciarek czy gęsiej skórki. Tak więc jeżeli waszym głównym kryterium do wyjazdu jest jakość plaży i temperatura morza, to dla Tunezji duże TAK!\nP.S. Polecam kremy z dużym filtrem. Nawet wtedy ładnie się opalicie. Ja na początku używałam 30, żeby potem zejść do 20, a efekty oceńcie sami 🙂\nTakie tam zabawy! 😊\nTunezja wbrew pozorom posiada wiele klubów i dyskotek, gdzie można się wyszaleć w nocy. Ale no właśnie. W nocy. Imprezy zazwyczaj zaczynają się najwcześniej o 00;30, a rozkręcają jeszcze później. Kluby otwierane są dopiero o 00:00. Do dyskoteki, która znajdowała się tuż za rogiem hotelu wybraliśmy się raz. Niestety, to oczekiwanie na rozpoczęcie imprezy, potrafiło zniechęcić, zwłaszcza, że barek w hotelu był już zamknięty. No i też ciężko było odpędzić się od natrętnych zaczepek miejscowych. Pomimo, że w naszym gronie mieliśmy mężczyznę, to i tak często to nie wystarczało. Choć ani razu nie znalazłyśmy się w niebezpiecznej sytuacji, to niestety zdarzyło się kilkakrotnie, że nawet podczas zwykłego spaceru na promenadzie dostało się klapsa w tyłek… byłyśmy wygwizdywane… itp. Dlatego też zabawa w klubie, gdzie kobiety były mniejszością nie była do końca przyjemnym doświadczeniem. Muzyka też nie nadrabiała – najczęściej były to utwory w stylu techno.\nZa to bardzo miło wspominamy wyjście na Shishe do pobliskiego baru. Warto spróbować Shishy w takim miejscu, zwłaszcza, że mało zapłacimy i nie zawiedziemy się na jakości!\nPort el Kantaoui (Marsa al-Kantawi)\nTo zdecydowanie najbardziej elegancka i turystyczna dzielnica Sousse, położona 10 km na północ od centrum miasta. Tunezja wybudowała w tym miejscu piękny ośrodek turystyczny, z nowoczesnym portem, który może pomieścić nawet 300 jachtów. Znajdują się tu także wysokiej jakości hotele i ośrodki sportowe. Z naszego hotelu jedyną możliwością dostania się do tego miejsca była podróż taxówką. O cenę trzeba było się targować. Nie umiem już teraz powiedzieć jaka była rozsądna stawka, ale na miejscu w hotelu warto dopytać o takie szczegóły. Warto też przygotować odliczoną kwotę, gdyż kierowcy nie zawsze wydają resztę 😊.\nW porcie znajduje się też wesołe miasteczko. Jest kilka fajnych karuzeli, z których warto skorzystać. W tym miejscu znajdziecie też dużo restauracji, które serwują owoce morza.\nTunezja i jej największe atrakcje!\nBiuro podróży oferowało całkiem szeroką i interesującą gamę wycieczek. Z pośród nich wybrałyśmy dwu dniową wycieczkę na Saharę oraz jednodniową wycieczkę do stolicy – Tunisu. Koszt wycieczek był całkiem przyzwoity. Jak pisałam wyżej cały wyjazd zamknął się w kwocie 2500 zł, więc za wycieczki trzeba liczyć około 300 zł. Biorąc pod uwagę ilość przejechanych kilometrów i inne dodatkowe atrakcje, nasze wycieczki były naprawdę bardzo tanie.\nZaczynamy od mocnego uderzenia. Choć jedziemy stosunkowo krótko, to wierzyć nam się nie chce bo wysiadamy pod Koloseum! I to nie byle jakim, tylko naprawdę olbrzymim i najlepiej zachowanym na świecie. Przyznam szczerzę, że przed przyjazdem do Tunezji nie zdawałam sobie sprawy, że są inne Kolosea, a tym bardziej, że jedno z nich jest w Tunezji! El jem zrobił na mnie spore wrażenie. Zwłaszcza, że jest to budowla starożytna, gdyż została wybudowana w III wieku n.e.. Jej twórcą był prawdopodobnie cesarz Gordian I. To najbardziej spektakularna rzymska budowla w Afryce Północnej i trzecie co do wielkości Koloseum na świecie. Małe tunezyjskie miasteczko ma naprawdę wielki skarb, dzięki któremu ściąga spore ilości turystów. Na nich czekają też miejscowi sprzedawcy najróżniejszych rzeczy (dosłownie, wszystko są wstanie sprzedać). Do tej pory pamiętam, jak przepychali się pod naszym autokarem żeby kupić od nich mapkę Tunezji (całkiem fajną, mam ją do dzisiaj na pamiątkę) za 1 dinara (ok. 1,8 zł)\nHandel, handel i jeszcze raz handel!\nPrawie jak Rzym, ale to El-jem\nNaszym drugim przystankiem było małe miasteczko, oddalone około 57 km. na południe od Sousse – Kairuan. To niezwykle ważny ośrodek gospodarczy Tunezji, który wyróżnia produkcja dywanów. My także odwiedziliśmy miejsce, w którym taki dywan mogliśmy kupić. Nie umiem powiedzieć w jakich cenach były dywany, ale każdy powinien znaleźć coś na swoją kieszeń. Tkalnia dywanów miała jeszcze jeden dodatkowy atut, który skutecznie zachęcał turystów do odwiedzenia właśnie tego zakładu. Z jego dachu rozciągał się piękny widok na Wielki Meczet, zwany również Meczetem Sidi Okba, od imienia fundatora i założyciela Kairuanu, powstały ok. 670 r. Meczet wpisany jest na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO na co oczywiście zasługuję. Co ciekawe w mieście liczącym ledwo 130 tys. mieszkańców jest aż ponad sto meczetów :O To naprawdę niezły wynik! Zdaję sobie sprawę, że Rzym ma znacznie więcej kościołów, ale jest też większy, więc proporcjonalnie Kairuan można porównać do wiecznego miasta. Niestety, nasz program kończył się tylko na Wielkim Meczecie i tkalni dywanów, więc nie mieliśmy okazji zobaczyć w całości tego niezwykle interesującego miasta.\nWejście do tkalni dywanów\nWidok z dachu tkalni na Wielki Meczet\nZ biegiem czasu krajobraz stawał się coraz bardziej surowy i mniej różnorodny. Zza okien autobusu dominowały kolory żółte i pomarańczowe. Był to dla nas znak, że po kilku godzinach podróży w końcu zbliżaliśmy się do upragnionej przez wszystkich pustyni. W końcu autokar zatrzymał się, a nam kazano się przesiąść do 6 osobowych jeepów. W środku czekał zawinięty w czarną chustę kierowca, który rozpoczął swój rajd po piaskach Sahary 😀\nWysiedliśmy po kilkunastu minutach w pięknej oazie. Ujrzeliśmy gęsto rosnące palmy, które tworzyły mały las 🙂 Wyglądał nieziemsko! W oazie zaopatrzyliśmy się też w lodowatą wodę(tak, pływały w niej kostki lodu) na dalszą podróż, bo pomimo godzin późno-popołudniowych, upał był ciągle nie do zniesienia.\nWidoki z autobusu!\nWidok na oazę!\nTak żeby Was uświadomić co Was czeka na pustyni 🙂\nOstatnią atrakcją zaplanowaną na dzisiejszy dzień był rajd jeepami po wydmach, który miał się zakończyć w miejscu, gdzie kręcili Gwiezdne Wojny!\nPrzejażdżka jeepem po wydmach to świetna sprawa, zwłaszcza jeśli kierowca dodatkowo podkręci atmosferę. Widać, że nasz był już w prawiony w zawodzie, bo wiedział kiedy przyśpieszyć, kiedy zwolnić, kiedy skręcić, żeby nami trochę pobujało! Dla stworzenia jeszcze lepszej atmosfery, puścił nam muzyczkę w arabskim klimacie – Tarkana Kiss kiss. Myślałam, że padnę ze śmiechu wtedy, w końcu Tarkan jest turecki, a my byliśmy przecież w Tunezji. Taka mała różnica, choć flagi mają bardzo podobne 😉\nTymczasem wioska wybudowana na potrzeby Gwiezdnych Wojen była jak… jak wioska 😉 Ogólnie nic specjalnego. Kilka domków ulepionych z gliny i parę skromnych rekwizytów. Mimo to, fajnie było znaleźć się na planie Gwiezdnych Wojen 😛\nWitamy na pustyni 😀\nNa planie filmowym trzeba dobrze się bawić…\nChciałam sprawdzić czy piasek mnie pochłonie 😉\nNiestety w takich miejscach zdjęcia z dzikimi zwierzętami są nadal na porządku dziennym. Ten nieodpowiedzialny pan ma w ręku biednego lisa pustynnego – Fenka. Powinien biegać na wolności, a nie być trzymanym jak zabawka. Dlatego zanim zrobicie sobie z nim zdjęcie pomyślcie jak bardzo wspieracie ten okropny biznes 🙁\nPełni wrażeń i zmęczeni upałem wsiedliśmy ponownie do jeepów, które zawiozły nas do hotelu. Po drodze mieliśmy szczęście trafić na stado dzikich wielbłądów! <3\nPiękny widok na zwieńczenie cudownego dnia 🙂\nZatrzymaliśmy na nocleg w hotelu tuż przy granicy z Algierią. Było to unikatowe miejsce ze względu na fakt, że otaczała nas z jednej strony pustynia, a z drugiej mocno zasolone jezioro (do tego stopnia, że nie było w nim wody, choć Google map sugerują zupełnie co innego). Hotel był przyzwoity. Wieczorem można było się kompać w basenie i podziwiać pięknie rozgwieżdżone niebo!\nWidok z naszego okna ❤\nHotel opuszczamy jeszcze o zmroku żeby podziwiać wschód słońca na pustyni. Niestety, nasz przewodnik się pomylił i zamiast z pustyni, podziwialiśmy wschód słońca z drogi (nie zdążyliśmy dojechać na miejsce). I tak było pięknie 😊\nWschód słońca na drodze pośrodku pustyni 😊\nNastępnie zatrzymaliśmy w miejscu gdzie prowadzono hodowle daktyli. Miejscowy pracownik pokazał nam jak wygląda zbieranie daktyli. W kilka sekund (dosłownie mógłby konkurować z małpami 😂 w szybkości) wdrapał się na sam czubek palmy i pozbierał daktyle, które potem można było kupić za 1 dinara. Daktyle mają długi termin ważności, więc pomimo, że w Tunezji byłam jeszcze tydzień udało mi się przywieźć część do domu 😊\nTak się zbiera daktyle 😊\nPo dłuższej przerwie, ruszyliśmy w dalszą drogę. Widoki były niesamowite i pomimo lekkiego zmęczenia, nie pozwalały nam zasnąć. Droga przez pustynie była zupełnie pusta. Rzadko kiedy mijaliśmy inne auta. Od czasu do czasu zatrzymywaliśmy na krótkie postoje do zrobienia zdjęć.\nChoć jezioro głównie ma postać stałą, to miejscami można też znaleźć kałuże 😉\nTylko 150 km od Algierii (ale byliśmy bliżej) 🙂\nWielbłądami przez Saharę!\nGwoździem dzisiejszego programu była wycieczka na wielbłądach przez Saharę! Brzmi niesamowicie, ale nie wyobrażajcie sobie też zbyt wiele 🙂 Mimo wszystko, jeśli robicie to pierwszy raz, to gwarantuje Wam moc wrażeń!\nPo przyjeździe w wyznaczone miejsce, czekała na nas grupa miejscowych z wielbłądami. Odziali nas w specjalne stroje, a na głowach zawinęli chusty żeby chronić nas przed parzącym słońcem. Następnie, krótkie zapoznanie się z wielbłądem no i hop! Przejażdżka na wielbłądzie jest zupełnie inna niż ta na koniu. Najgorszy moment jest zaraz na samym początku kiedy wielbłąd wstaje. Wynika to z faktu, że najpierw prostuje on tylne nogi, a dopiero potem przednie co sprawia, że ma się wrażenie, iż zaraz przeleci się wielbłądowi przez głowę 😀 Ale jeśli będziecie trzymać się mocno, to nic Wam się nie powinno stać!\nKiedy już sobie siedzimy wygodnie, właściciele wielbłądów zabierają nas w głąb pustyni. Niestety, jak to z biurem podróży bywa nie zapuszczamy się zbyt daleko. Nie wiem już, ile ta wycieczka w sumie trwała, ale jak dla mnie zdecydowanie za krótko. Tunezja taka już jest – wszystko w niej trwa za krótko 😛\nTakie tam z wielbłądem 😀\nW drodze powrotnej zatrzymaliśmy się jeszcze w gospodarstwie domowym, żeby przyglądnąć się jak wygląda życie miejscowych. Całkiem ciekawe doświadczenie i na pewno dobry pieniądz dla rodzinki, która udostępnia swój dom turystom. Pytanie tylko, jak daleko można wejść w strefę komfortu tych osób? Z jednej strony ciekawe doświadczenie zobaczyć jak wygląda życie u podstaw, ale z drugiej nie wyobrażam sobie jakby to do mojego domu miała wejść grupa turystów z Afryki…\nNa kilkanaście km przed naszym hotelem „dorwał” nas zachód słońca. Wtedy to przewodnik kazał zatrzymać się kierowcy i zarządził przerwę na zdjęcia (uroczo) 😉 Tunezja odkryła przed nami swoje skarby!\nTunis w jeden dzień\nTo była nasza druga i ostatnia wycieczka na którą mogłyśmy pojechać! I bardzo się z niej cieszymy, bo podczas tak krótkiej wizyty udało nam się zobaczyć całkiem sporą i piękną część miasta.\nTunezja + Santorini = Sidi Bou Said\nWłaściwie to trudno stwierdzić czy to Tunezja powieliła styl z Santorini, czy było też zupełnie na odwrót. W każdym razie miejscowość do złudzenia podobna do widoków jakie możemy uświadczyć na wyspie greckiej, ale podobno w trochę gorszej odsłonie. Osobiście w tej kwestii jeszcze się nie wypowiem, ponieważ Santorini ciągle pozostaje tylko moim planem. Jak się pewnie już domyślacie, w Sidi Bou Said królują dwa kolory biały i niebieski. Miejsce jest magiczne i położone na wzgórzu, stąd w odpowiednich miejscach możemy podziwiać piękne widoki na Morze. W mieście znajdziemy też mnóstwo kwiatów, które idealnie komponują się w styl miasta.\nWszędzie kwiaty 🙂\nMamy też piękne widoki 🙂\nKażdy kto uważał na historii to na pewno kojarzy to fenickie miasto. Zostało ono założone w IX wieku p.n.e., ale jak wiemy z historii, już w III w. p.n.e. w dało się w wojny z Rzymem. Rzym zdobył Kartaginę w 146 r. p.n.e. całkowicie niszcząc to piękne miasto. Skąd wiadomo, że piękne? Cóż, choć dzisiaj możemy podziwiać zaledwie ruiny tego miasta, to i tak robią one niesamowite wrażenie. Wystarczy wyobrazić sobie, że pojedyncze kolumny stanowiły kiedyś część ogromnych budowli i wtedy obraz Kartaginy przedstawia się zupełnie inaczej. Powrót do przeszłości gwarantowany 🙂 Mimo to wiele osób postrzega Kartaginę jako zwykłe ruiny i nie warte odwiedzenia miejsce. Nie zupełnie tak jest, dlatego każdemu polecam odwiedzenie tego fenickiego miast! Obecnie Kartagina wpisana jest na listę Światowego Dziedzictwa Unesco i za drobną opłatą jest powszechnie dostępnym miejscem.\nWitamy w Kartaginie 🙂\nZe względu na bardzo napięty program, w Tunisie stolicy Tunezji, nie mieliśmy zbyt dużo czasu. Pozostawiono nas na łasce wolnego czasu, więc przez godzinę biegaliśmy po targu. Dlatego o samym Tunisie nie napiszę Wam zbyt wiele, bo tak naprawdę to nie wiele w nim widziałyśmy 😛 Z takich internetowych wiadomości przekażę kilka ciekawostek: Tunis ma obecnie milion mieszkańców, co czyni go największym miastem Tunezji. W stolicy Tunezji znajdziemy dość sporo średniowiecznych zabytków, w tym meczety i pałace. Gdybym tylko miała okazje, z chęcią zostałabym dłużej w Tunisie.\nTo największe muzeum archeologiczne w Tunezji. Istnieje nieprzerwanie od 1888 roku. W czasie protektoratu francuskiego, część ekspozycji została przekazana do Paryskiego Louvru. Zdecydowanie do najcenniejszych zbiorów należy kolekcja rzymskich mozaik. Będąc tam w 2012 roku większość z nich ciągle była niedokończona ze względu na brak materiału lub stale przeprowadzane konserwacje. Niestety wydarzenia z 2015 roku na pewno nie poprawią tego stanu rzeczy.\nTo by było na tyle z moich tunezyjskich wspomnień. Tunezja nie rozczarowała nas, było wręcz przeciwnie! Mam nadzieję, że wyprawy do Tunezji znów będą bezpieczne i popularne jak dawniej, gdyż jest to piękny kraj, który ma wiele do zaoferowania na każdą kieszeń. Bo Tunezja, to piękne państwo 🙂\nA Wy byliście w Tunezji? Jakie są Wasze wspomnienia? A może wybieracie się teraz? Dajcie znać!\nOdpowiedz\tEwka Wilinska 30 października 2017 at 23:45\nPięknie opisane,czytałam i miałam wrażenie że znowu tam jestem.\nW TN byłam w 2014,15 i 16 roku. W 2015 następnego dnia po przylocie doszło niestety do ataku w Sousse. Na szczęście ja byłam w Riadh Palm a do zamach doszło w pobliżu portu więc byłam bezpieczna. Mimo takich przeżyć wróciła bym tam bez wahania, bo Tunezję albo się kocha albo nienawidzi. Nie ma nic po środku…\nPozdrawiam Ewka 😊\nOdpowiedz\twomenofpoland 30 października 2017 at 23:51\nBardzo dziękuje za miłe słowa. To przykre co się wydarzyło, bo Tunezja to piękny kraj i dużo na tym traci. Mam nadzieję, że nadejdą znowu czasy kiedy wszyscy będziemy ta latać bez martwienia się o bezpieczeństwo. Ja też chętnie bym wróciła! Jeszcze tyle rzeczy zostało do zobaczenia. Nie wspomnę już o pięknej plaży i cieplutkim morzu! Pozdrawiam 😊\nOdpowiedz\tDOROTA 27 stycznia 2018 at 20:16\nwitam opis cudo -gratuluje\nwłaśnie dziś wykupiłam wycieczkę do Tunezji 1 wyjazd do tego kraju\nhotel LTI EL Ksar Resort Thalasso- SOUSSE- POZDRAWIAM\nOdpowiedz\twomenofpoland 27 stycznia 2018 at 20:55\nCześć Dorota! Bardzo dziękujemy! Super, że zdecydowałaś się na wakacje w Tunezji! Na pewno będzie super 🙂 pozdrawiamy 🙂\nOdpowiedz\tGrześko 11 października 2018 at 15:31\nTunezja oferuje dwa razy niższy poziom niż Turcja. W Tunezji byłem raz… syf, brud, smród… więcej tam nie wrócę!\nOdpowiedz\twomenofpoland 11 października 2018 at 16:30\nCześć Grzesiek! Cóż przykro mi, że masz takie doświadczenia z tym krajem!! Mnie się wydaję, że to kwestia miejsca do którego się trafi, chociaż sama nie doświadczyłam super warunków! Mimo to, mile wspominam wycieczkę 😊 Pozdrawiam!\nOdpowiedz\tMedaloowa 15 października 2020 at 08:16\nPiękne zdjęcia i bardzo ciekawa relacja! Tylko pozazdrościć…Mi w tym roku udało się tylko wyrwać na kilka dni z rodziną do Zatora. Mimo tak krótkiego pobytu w hotelu zdołałam zregenerować siły i odpocząć. Dzieciaki natomiast miały dużą frajdę w pobliskim parku rozrywki EnergyLandia.\nOdpowiedz\twomenofpoland 15 października 2020 at 08:53\nCześć Medaloova. Dziki wielkie, to może za rok Tunezja? 😉


DK+ Inicjatywy lokalne 2016 - fotointegracja - Ośrodek Kultury w Drawsku Pomorskim\nJesteś tutaj: Strona główna DK+ Inicjatywy lokalne 2016 DK+ Inicjatywy lokalne 2016 - fotointegracja\nCelem była integracja i aktywizacja lokalnych fotografów amatorów poprzez innowacyjny happening. Artyści wzięli udział w warsztatach z panem Leszkiem Paradowskim, odnoszacym sukcesy na arenie międzynarodowej.\nPomysł polegał na tym, aby wyjść w miasto i tam poszukać natchnienia fotografując mieszkańców.\nPodczas happeningu, zostały rozwieszone zdjęcia, a mieszkańców poproszono o odnalezienie się na nich. Na pamiątkę każda z osób na zdjęciu mogła je zabrać do domu.\nWięcej w tej kategorii: « DK+ Inicjatywy lokalne 2016 - kulturalny orlik\tDK+ Inicjatywy lokalne 2016 - Coolturalny Orlik »


1.1. Poniższe Ogólne Warunki mają zastosowanie do realizowanych przez Frauenthal sprzedaży i dostaw towarów oraz do usług, które zostały bądź mają zostać dostarczone/wykonane/świadczone przez Frauenthal, w związku z prowadzoną przez Frauenthal działalnością gospodarczą z osobą fizyczną, osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną, tzn. prowadzącymi działalność gospodarczą.\n1.2 Ogólne warunki są podane do wiadomości Zamawiającego, najpóźniej przy składaniu przez niego zamówienia, ponadto dostępne są na stronie internetowej www.frauenthal-automotive.pl. Jeżeli Zamawiający pozostaje w stałych stosunkach handlowych za przyjęcie przez Zamawiającego ogólnych warunków przy jednym zamówieniu przyjmuje się ich akceptację dla wszystkich pozostałych zamówień i umów sprzedaży lub dostawy.\n1.3. Ogólne warunki stanowią integralną część wszystkich umów sprzedaży i świadczenia usług zawieranych z Frauenthal i mają do nich zastosowanie, chyba, że strony umowy wyraźnie postanowiły inaczej. Każde odstępstwo od stosowania niniejszych ogólnych warunków wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności, ze wskazaniem postanowień, których nie stosuje się w danej umowie.\n2. Definicje stosowane w Ogólnych Warunkach firmy Frauenthal Automotive Toruń Sp. z o.o:\na) Zamówienie – przekazane przez osoby uprawnione do reprezentacji Zamawiającego, oświadczenie skierowane do Frauenthal zawierające wolę zawarcia umowy oraz niezbędne elementy umowy.\nb) Frauenthal – Frauenthal Automotive Toruń z siedzibą w Toruniu, ul. Na Zapleczu 25\nc) Zamawiający – każda osoba prawna, osoba fizyczna, a także jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która skierowała zamówienie, w zakresie wykorzystania towarów i usług znajdujących się w ofercie Frauenthal.\n3.1 Zamówienie składane przez Zamawiającego przyjmowane jest do realizacji wyłącznie na podstawie pisemnego zamówienia złożonego do Frauenthal.\n3.2 Oświadczenie Frauenthal o przyjęciu zamówienia z zastrzeżeniem zmian lub uzupełnień nie zmieniających istoty treści zamówienia poczytuje się za jego przyjęcie z uwzględnieniem zastrzeżeń zawartych w oświadczeniu.\n3.3 Wszelkie zmiany warunków umowy lub odrębne ustne uzgodnienia wymagają pod rygorem nieważności potwierdzenia przez Frauenthal w postaci pisemnej i mają zastosowanie wyłącznie do danej transakcji.\n3.4 Zmiana warunków oferty lub odrębne ustne uzgodnienia są ważne z chwilą pisemnego\npotwierdzenia przez Frauenthal i mają zastosowanie wyłącznie do danej transakcji handlowej.\n3.6 Frauenthal przed przystąpieniem do realizacji zamówienia zastrzega sobie prawo do wykonania partii próbnej oraz ewentualnej korekty oferty; brak akceptacji skorygowanej oferty przez Zamawiającego oznacza jej automatyczne anulowanie bez konieczności ponoszenia kosztów przez obie ze stron.\nDla zakresu i jakości dostaw i usług – o ile nie uzgodniono inaczej – miarodajne jest wyłącznie pisemne Potwierdzenie Zamówienia przez Frauenthal\n6.1 Podawane przez Frauenthal terminy świadczenia przedmiotu umowy mają charakter informacyjny. Niedotrzymanie terminu świadczenia przedmiotu umowy przez Frauenthal uprawnia Zamawiającego do dochodzenia przysługujących mu ustawowo praw jedynie w sytuacji kiedy Frauenthal pomimo pisemnego wyznaczenia przez siebie terminu dodatkowego nadal nie zrealizuje przedmiotu zamówienia.\n6.2 Termin wykonania przedmiotu zamówienia ulega przedłużeniu o czas trwania przeszkody zaistniałej na skutek okoliczności niezależnych od woli stron tj. np. nieterminowa dostawa przez poddostawcę, zdarzenia siły wyższej, nieprzewidywalne zakłócenia w pracy firmy, opóźnienia transportowe i celne, szkody transportowe, a w tym blokady dróg, ograniczenia czasowe w ruchu drogowym transportu ciężarowego, niedobory energii elektrycznej, niedobory materiałowe i surowcowe. O zaistnieniu przeszkody jak i o jej ustaniu Frauenthal niezwłocznie informuje Zamawiającego.\n6.4 Pakowanie elementów Zamawiającego jest zawsze zgodne z instrukcją Zamawiającego. Jeżeli instrukcja pakowania okaże się skomplikowana lub czasochłonna, cena usługi może ulec zmianie. Zamawiający jest zobowiązany do zaopatrzenia Frauenthal w opakowanie ochronne służące do zabezpieczenia jego elementów po usłudze.\n6.6 Odbiór towaru przy zleceniach długoterminowych (realizacja powyżej 3 tyg.) następuje w uprzednio uzgodnionym terminie umieszczonym w ofercie, bez konieczności informacji o odbiorze ze strony Frauenthal.\n6.7 W przypadku wycofania zamówienia w całości lub części Zamawiający zobowiązany jest do pokrycia wszystkich kosztów poniesionych przez Frauenthal związanych z realizacją tego zamówienia.\n6.8 W przypadku, gdy Zamawiający decyduje się korzystać z dostawy przedmiotu zamówienia realizowanej środkami transportu aranżowanymi przez Frauenthal obowiązują następujące wzajemne uregulowania:\nb) Frauenthal zastrzega sobie prawo zmiany czasu i terminu dostawy, jeżeli wystąpią niedogodności, na które Frauenthal nie miał wpływu. W przypadku wystąpienia powyższych okoliczności Zamawiający nie będzie zgłaszał żadnych reklamacji związanych z opóźnieniem świadczenia dostawcy.\n7.1. Ryzyko dostawy towaru przechodzi na Zamawiającego w chwili przekazania go upoważnionemu do odbioru towaru przedstawicielowi Zamawiającego, w tym spedytorowi lub przewoźnikowi. W przypadku braku szczegółowych uzgodnień, które winny znaleźć stosowne postanowienia w specyfikacji ze strony Zamawiającego dostawa odbywa się wedle uznania Frauenthal i bez gwarancji w zakresie wyboru najszybszego i najtańszego sposobu przesłania towaru. Materiały użyte do pakowania zaliczane są na poczet kosztów własnych i nie podlegają zwrotowi, z wyjątkiem palet.\n7.2 Jeżeli transport opóźnia się na skutek okoliczności, za które Frauenthal nie ponosi odpowiedzialności, wówczas ryzyko przechodzi na Zamawiającego poczynając od dnia gotowości do wysyłki. W takim przypadku Frauenthal ma prawo, naliczać Zamawiającemu koszty związane z magazynowaniem. Jeżeli nie uzgodniono odmiennie, to za obowiązujący uznaje się ryczałt kosztowy w wysokości co najmniej 1% za każdy miesiąc licząc od wartości dostawy, która my od momentu zgłoszenia gotowości do wysyłki jest przechowywana.\n8.1 Jeżeli przedmiot dostawy został dostarczony przed zapłaceniem przez Zamawiającego wszystkich kwot należnych na podstawie umowy, to do momentu zapłacenia całej należności przedmiot ten pozostaje własnością Frauenthal. Zamawiający jest zobowiązany do współdziałania w razie działań, które Frauenthal podejmie dla ochrony swojego prawa własności.\n8.3 Zamawiającemu nie wolno ani zastawiać przedmiotu dostawy, ani przewłaszczać dla zabezpieczenia. Winien on niezwłocznie powiadamiać Frauenthal w przypadkach zajęć oraz konfiskaty lub innych rozporządzeń stron trzecich.\n8.4 Zamawiający może odprzedać przedmiot dostawy tylko za wyraźną zgoda Frauenthal wyrażoną na piśmie. Zamawiający ceduje na Frauenthal już teraz wszystkie te należności w wysokości wartości rachunku za towar objęty zastrzeżeniem własności, które przypadną Zamawiającemu z odprzedaży towaru objętego zastrzeżeniem. Frauenthal te cesje przyjmuje. Zamawiający jest zobowiązany, powiadomić swoich odbiorców o cesji na rzecz Frauenthal i udostępnić Frauenthal na jego żądanie wszelkie dokumenty potrzebne Frauenthal do dochodzenia takiego roszczenia.\n8.5 Jeżeli Zamawiający znajduje się w stosunku do Frauenthal w zwłoce z wykonaniem obowiązków wynikających z umowy, Frauenthal ma prawo domagania się od Zamawiającego zwrotu towaru objętego zastrzeżeniem bez odstępowania od umowy. Odstąpienie od umowy ma miejsce w razie odbioru towaru objętego zastrzeżeniem tylko wówczas, gdy Frauenthal to odstąpienie wyraźnie zadeklaruje na piśmie.\n9.2. Jeśli Zamawiający po zbadaniu towaru stwierdza ilościowe niezgodności z dokumentem Dowód Dostawy (Wz.) dokonuje na ww. dokumencie pisemnej adnotacji i niezwłocznie informuje o tym Frauenthal w celu uzgodnienia dalszego toku postępowania.\n9.6. Jeżeli z powodu wady fizycznej towaru Zamawiający odstępuje od umowy dot. realizacji jego zamówienia albo żąda dostarczenia towaru wolnego od wad zamiast towaru wadliwego, nie może on odesłać towaru bez uprzedniego porozumienia się z Frauenthal.\nNiniejsze Ogólne Warunki obowiązują od 1.07.2017.


Silni, dumni i nadzy. Bunt bez majtek - www.Focus.pl - Poznać i zrozumieć świat\nStrona głównaŚwiatSilni, dumni i nadzy. Bunt bez majtek\nFot. Shutterstock, East News\nWspólne kąpiele mężczyzn i kobiet, nawet ubranych od stóp do głów w kostiumy, długo uznawane były za niemoralne. Ale naturyści nie widzieli powodu do izolowania się na plażach. Naturyzm kobiet był jednym z elementów emancypacji, odrzucenia gorsetów i ciasnoty umysłowej. Przeciwnicy nagich zarzucali im naruszanie dobrych obyczajów. Naturyści odpowiadali, że leczą się z chorego społeczeństwa i leczą społeczeństwo. Niektórzy dbałość o ciało uzasadniali troską o „formowanie zdrowego ciała narodu”, rozwijając zdrowe jednostki „hodowlane” obu płci, również poprzez eugenikę i zachowanie „rasowej higieny”. Ungewitter w latach 20. postawił na „czystość rasową” narodu. Trzymał się twierdzeń z książki „Nagość i kultura” (1910), które teraz nabrały nowego znaczenia: „Jeśliby każda niemiecka kobieta widywała częściej nagiego niemieckiego mężczyznę, nie byłoby tyle egzotycznych obcych ras dokoła”. Przez takie eugeniczne poglądy wielu porzuciło Ungewittera.\nJednym z pierwszych pisarzy i wyznawców nagości był Hans Suren, oficer i sportsmen wiodący spartański styl życia. Nocami, bez względu na pogodę, biegał bez ubrania. Prowadził zajęcia fizyczne w szkole sportowej, kładąc nacisk na gimnastykę na świeżym powietrzu i bliskość z naturą. Praktykę wsparł teorią „wolnego ciała” wyłożoną w „Człowieku i słońce” (1924), bestsellerze wydawanym wielokrotnie również po angielsku. Kiedy w 1936 r. ponownie ją opublikował, pełna była rasistowskich cytatów z „Mein Kampf”. Hitler doceniał teorie autora. Suren nie należał do żadnej organizacji FKK, ale był propagatorem ruchu.\nLiderem uprawiania gimnastyki na świeżym powietrzu był nauczyciel i absolwent studium medycyny o specjalności „higiena” Adolf Koch. Zachwycił się ruchem i harmonią nagiego ciała tancerki Delli de Waal w jednym z kabaretów. Zatrudniony w szkole żeńskiej w Berlinie- -Charlottenburgu, zaczął wprowadzać nowe metody wychowania – gimnastykę, codzienne mycie ciała i zębów. Dla dzieci stworzył zajęcia taneczne; dla starszych – rozwijające mięśnie, skoczność. Podstawą jego reform miały być wspólne ćwiczenia dziewcząt i chłopców, uczenie szacunku dla drugiej płci, oswajanie z seksualnością i nagością. Wkrótce musiał zrezygnować z kariery reformatora-nauczyciela, nie było miejsca na nagość w szkole. Zarzucono mu zresztą molestowanie dziewczynki – w dzisiejszej nomenklaturze. Pomimo to z prowadzonych przez niego wspólnych dla rodziców i dzieci zajęć fizycznych – po lekcjach dzieci 10–13 lat ćwiczyły z nagimi rodzicami – narodził się „Instytut Wolnego Ciała” (1924) i szkoły Kocha w ramach FKK. Ich sukces zakończył zakaz nacjonalistów z 1933 r., również dlatego, że Koch nie chciał zerwać współpracy z żydowskimi współpracownikami. Jego pisma spalono w Berlinie wraz z innymi zakazanymi książkami. Niezrażony tym Koch razem z żoną Irmgard otworzył dwie szkoły pod innym nazwiskiem. Po wojnie otworzyli w 1946 r. Adolf-Koch-Institut, do dziś istniejący pod nazwą „Familien-Sport-Verein Adolf Koch e.V.” przy FKK. Ale związek FKK wykluczył Kocha z nagich szeregów za zbytnią otwartość działań. Irmgard (ur. 1923), osobiście prowadziła gimnastykę do 2003 r.


Wydawnictwo Podziemne - Składany komunizm (widziany w roku 1991, z poprawkami) - Michał Bąkowski\n« Składany komunizm. Moskiewski pucz\nTexas w Gdyni »\nKomunizm, który od połowy XIX wieku krążył po świecie jak widmo, ale też ciążył nad światem w zupełnie nie-widmowy sposób; komunizm, który panował nad ponad połową ludzkości – zniknął, przepadł, ot, tak sobie. Potężna centrala międzynarodowego komunizmu w Moskwie po prostu zwinęła się w kłębek i znikła. To historyczne wydarzenie zostało spowodowane przez „nieudany przewrót sierpniowy w Moskwie”. Tak zwany Beton, z którego wywodzili się nieudaczni spiskowcy, skutecznie zniszczył kompartię, rozbił niesławnej pamięci aparat bezpieczeństwa, ale także zakończył zimną wojnę. Podchmieleni konspiratorzy zadali śmiertelny cios doktrynie marksizmu-leninizmu i w jednym, króciutkim wybuchu błyskotliwej niezdarności, olśniewającej głupoty, raźnego opilstwa i pryncypialnego niezdecydowania, zdemontowali potężny związek socjalistycznych republik sowieckich.\n„The Party is over”, jak to ze smakiem określał popularny londyński The Sun. „Określał”, bo czynił tak bez ustanku od trzech lat. Na długo przed moskiewskim puczem, znawcy tych spraw ogłosili nieuchronny upadek komunizmu. Faktem jest jednak, że upadek komunizmu ogłaszano wielokrotnie wcześniej; w każdej niemal dekadzie, pod oświeconym przewodem każdego nowego genseka. Komunizm upadał, a potem… upadał znowu, i potem jeszcze raz. Może więc lepiej byłoby powiedzieć składał się i rozkładał, jak składana zabawka? Coś na kształt składanego komunizmu?\nŚciśle rzecz biorąc, „zimna wojna” na przykład, skończyła się w połowie lat pięćdziesiątych, kiedy Malenkow, sowiecki premier i następca Stalina, przybył do Londynu. Czy składa się przyjazne wizyty w kraju, z którym jest się w stanie wojny, choćby „zimnej wojny”? Od tego czasu mieliśmy jedną odwilż, jedno odprężenie, jedną głasnost’, wiele spotkań na szczycie i jeszcze więcej rozmów telefonicznych między przywódcami. Zdarzały się także krótkie okresy jaśniejszej świadomości ze strony Zachodu, że nic się nie zmieniło, że to wszystko tylko prowokacja i że sowiety naprawdę są Imperium Zła. Jednak odkąd Gorbaczow ogłosił radośnie, że wraz z prezydentem Bushem „pokonali zimną wojnę”, nagle świat cały zaakceptował nową wykładnię zimnej wojny i sowiecka interpretacja najnowszej historii stała się obowiązująca.\nTak wyglądał pierwszy filar nowej sowietologii: cieszmy się, radujmy się, bo wojna się skończyła (nawet jeśli była to tylko zimna wojna). Koniec wojny otwiera rynki zbytu i zupełnie nowe perspektywy robienia pieniędzy, trzeba było zatem przekonać inwestorów, że odtąd będzie można robić interesy.\nJeżeli zdefiniować komunizm przez odniesienie do raczej mglistej teorii i znacznie bardziej konkretnej praktyki centralnego zarządzania gospodarką (co samo przez się jest co najmniej dyskusyjne, ale krytyka tej fałszywej definicji przekraczałaby ramy tego artykułu), to komunizm upadł o wiele wcześniej, bo w 1917 roku, by nigdy się nie podnieść. Tymczasem w latach osiemdziesiątych, młodzi dziennikarze zachodni, zaszokowani poziomem życia w sowietach, zdecydowali, że „komunizm dowiódł swej nieskuteczności”, że zatem jego upadek jest nieuchronny. W rzeczywistości jednak jakość życia pod sowietami zmieniała się tylko na gorsze. Komuniści nigdy nie zamierzali podnieść poziomu życia – nic ich to nie obchodziło. Nie po to przejęli kontrolę nad produkcją i dystrybucją każdej główki kapusty, żeby uszczęśliwić ludzkość, ale dla samej kontroli. Czy ktokolwiek ośmieliłby się utrzymywać, że komunizm dowiódł swej nieskuteczności w kontrolowaniu? W ten sposób normalna gospodarka mogła być (a także faktycznie była oraz powinna być) utrzymywana w stanie permanentnego upadku, ponieważ „brak” jest lepszym instrumentem kontroli niż „dostatek”. Od samego początku, upadła gospodarka służyła jako instrument sowietyzacji wewnątrz, a w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych służyła także podtrzymaniu obrazu słabości: sowiety są słabe, chaos gospodarczy jest tego najlepszym dowodem, jak można zatem twierdzić, że takie parciane mocarstwo kiedykolwiek zagrażało potędze Stanów Zjednoczonych?\nSowiety chętnie podkreślały swą rzekomą słabość, zupełnie tak samo jak kiedyś tworzyły obraz rzekomej potęgi, gdy na każdym kroku byli daleko z tyłu za zachodnią technologią. A jednak wydaje się, że przynajmniej w jednej sferze – w technologii wojskowej – zupełnie oczywista techniczna przepaść pomiędzy Ameryką a sowieciarzami, przestała istnieć na przełomie lat 80/90. Stało się tak głównie dzięki wysoce konkurencyjnej „alternatywnej gospodarce” pod sowiecką kontrolą. Podczas pierestrojki sowieckie instytuty badawcze i biura projektowe wyprodukowały cały arsenał nowoczesnej broni, na który Zachód nie znalazł odpowiedzi, ponieważ nigdy jej nie szukał.\nMiG-29, żeby użyć najbardziej oczywistego przykładu, spotkał się z niedowierzaniem ze strony zachodnich ekspertów. Musieli być zdziwieni jeszcze bardziej niż nieszczęsny nabywca samochodu marki Łada był zadziwiony jakością swego pojazdu. Łada była produktem upadłej gospodarki i głównym celem jej istnienia było zadziwiać. Podczas gdy łodzie podwodne, helikoptery, karabiny, pociski balistyczne, czołgi i samoloty mają inne cele. Ciekawe, że te inne cele jakoś nie bardzo docierają do świadomości publicznej na Zachodzie. Nikt nie rozumie, co się tam dzieje, bo wszyscy są stale zadziwieni. Jak np. wytłumaczyć, że pomimo głodu, pomimo notorycznych „braków w zaopatrzeniu” (genialny eufemizm!), o których czytało się bezustannie za Gorbaczowa, a także później za Jelcyna, zachodnie samoloty myśliwskie nie wytrzymywały porównania z MiGiem-29? Doprawdy, jak to wytłumaczyć? Jak można nadal wierzyć w upadek komunizmu? A przecież na MiGu-29 się nie skończyło. Biuro projektowe Mikojana było w ostrej konkurencji z biurem Suchoja, którego Su-27 do dziś posiada światowy rekord w prędkości wznoszenia. Sowieckie – czy jak jest teraz w modzie mówić „rosyjskie” – lotnictwo jest dziś wyposażone w myśliwce MiG-33 i 35 oraz Su-35. Nie będę tu nawet wspominał rakiet międzykontynentalnych typu Topol-M, przeciw którym Ameryka nie ma żadnego systemu obronnego.\nWracając do końca lat osiemdziesiątych, masa oczywistych sprzeczności w opisie sowietów domagała się jakiegoś wytłumaczenia. Sowietolodzy wymyślili więc nową, składaną wersję komunizmu (nie bez pomocy sowieckich przyjaciół). Stojąc wobec fenomenu państwa, które doprowadza ludność do granic powszechnego głodu, a jednocześnie wydaje miliony na budowę nowoczesnych systemów militarnych, obserwatorzy wskazali na słabość aparatu państwowego, jako wyjaśnienie paradoksu. Władze centralne były rzekomo tak słabe, że zajmowały się rakietami balistycznymi i samolotami myśliwskimi, a nie głodującą ludnością i w rezultacie nie potrafiły zapobiec rozpadowi związku. Czy nie jest oczywiste, że musiały być raczej niezmiernie silne, żeby móc sobie na to pozwolić? Jak meble z Ikei, można nagle komunizm złożyć, by go potem rozłożyć ponownie w całej okazałości.\nAle przecież sowiety rozpadły się na naszych oczach. Musi to przyznać każdy! – Tak brzmiała trzecia teza wyznawców upadku komunizmu. Bałtowie byli wolni, Mołdawia przyłączyć się miała niebawem do Rumunii prezydenta Iliescu; Ukraina miała stoczyć walkę o niepodległość z „Rosją”. Azjatyckie republiki były tak bardzo wolne, że nawet poczęły wchodzić w układy z Ameryką.\nZastanówmy się jednak. Odkąd Królewiec nie nazywa się Koenigsberg, ale Kaliningrad, państwa bałtyckie straciły na znaczeniu – nikt już dziś nie będzie bić się o Inflanty. Podobnie wygląda sytuacja Besarabii, o którą toczono tyle wojen. Ukraina pozostaje bez wątpienia niezmiernie ważna strategicznie, ale czy „niepodległość” wywalczona pod przywództwem towarzysza Krawczuka i umocniona następnie przez „demokraturę”, warta była tej nazwy? To samo dotyczy wszystkich azjatyckich respublik z byłymi członkami politbiura w roli prezydentów.\nZyski z dezintegracji sowietów były ogromne – dla sowietów. Miliony dolarów płynęły do Moskwy w postaci już nie kredytów, nie zapomóg, ale inwestycji. „Gorbi” stał się politycznym mędrcem, do którego Zachód zwraca się w momencie kryzysu; NATO utraciło znaczenie; Ameryka rozbroiła się jednostronnie (nazywali to „dywidendą pokojową”).\nSkoro jednak zyski były aż tak wielkie dla sowieciarzy, to czy nie wydaje się raczej dziwne, że zwlekali tak długo? Dlaczego nie udawali upadku wcześniej? Dlaczego na przykład opierali się „wyzwoleniu” państw bałtyckich? Jest psychologiczną prawdą, że słodycz zwycięstwa docenia się w prostej proporcji do oporu, jaki trzeba było pokonać na drodze do tryumfu. Poza tym opór nadaje pozory wiarygodności wycofaniu się. Jesteśmy w domenie propagandy, gdzie percepcja jest wszystkim. Ważniejsze jednak wydaje się, że przygotowywali się do tej zmiany od kilkudziesięciu lat, jak to trafnie wyraził towarzysz Kiszczak, nadzorca polskiej wersji składanego komunizmu: „Okrągły stół i stan wojenny, to były dwa końce tej samej polityki.”\nKtoś kto wierzy w upadek komunizmu, twierdziłby, jak sądzę, że jakiekolwiek były intencje władz sowieckich, w rezultacie zmian, które zaszły pod koniec osiemdziesiątych lat, ich wpływy zmalały. Czy jednak rzeczywiście tak się stało? Ich rola została początkowo zredukowana do roli koordynatorów polityki zagranicznej, reformy gospodarczej i dowództwa wojskowego. Kreml „opiekował się” arsenałem nuklearnym i rezerwami złota, podczas gdy prezydenci ludowi – Krawczuk, Nazarbajew, Jelcyn itd. – byli zajęci tworzeniem pozorów niezależnych państw. Jednocześnie ludzie tacy, jak Havel, Iliescu, Wałęsa i inni, zarządzać poczęli swymi republikami na swój własny sposób, wedle doktryny sformułowanej przez Gierasimowa, rzecznika Szewardnadze, od słów piosenki Sinatry: I’ll do it my way!… Tak więc doktryna Breżniewa została zastąpiona doktryną Sinatry.\nZachód zawsze pragnął pokojowej dezintegracji sowdepii. Wydawałoby się, że kiedy marzenia się realizują, skrupulatny sceptycyzm powinien był wypłynąć na powierzchnię. Bez rzetelnej falsyfikacji informacji tak chętnie podsuwanych przez sowieciarzy, niechybnie wyłonić się musiał obraz zabarwiony wishful thinking. Niestety, wrodzony ludzkiej naturze optymizm, odrzucić każe wieści, które nie pasują do różowego obrazu. Obserwatorzy widzą to, co chcą widzieć, a sowieci dostarczają im dowodów, potwierdzających słuszność ich analiz.\nMamy więc „cztery filary sowietologicznej mądrości”: koniec zimnej wojny, dla szerokiej publiki; upadek komunistycznego modelu zarządzania, dla biznesmenów; rozpad związku sowieckiego, dla wojskowych; a dla intelektualistów, uroczysty pogrzeb marksizmu-leninizmu. Oto bowiem ludzie sowieccy wyzwoleni zostali z obcęgów doktryny, mówią co chcą, są świadomi swej wolności.\nJest bez wątpienia prawdą, że sowiety były przez całe dziesięciolecia objęte ciasnymi ramami doktryny, ale byłoby niesłusznym twierdzenie, że Lenin, Trocki, Stalin czy Chruszczow byli doktrynerami. Wręcz przeciwnie, byli niezmiernie giętcy i pełni inwencji. Ich twórcze podejście do taktyki w polityce, stało się zasłużenie charakterystycznym znamieniem bolszewickiej polityki; dowiedli wielokrotnie, że potrafią w niezrównany sposób dostosować swą taktykę do okoliczności. Ich ideologiczne wychowanie, wbrew powszechnemu mniemaniu, zachęcało i rozwijało takie podejście do taktyki. Leninowski nep widziany w ideologicznych kryteriach był herezją (kolejny przykład „upadku komunizmu”, z czego jasno widać, że koncepcja „składanego komunizmu”, wywodzi się od samego Wołodii Ilicza); podobnie jak stalinowska teza o „socjalizmie w jednym kraju”; podobnie jak „destalinizacja” Chruszczowa. Niezależnie od taktycznych wolt, każdy z tych przywódców trzymał się podstawowych zasad marksizmu-leninizmu: długoterminowym strategicznym celem było dla nich zawsze panowanie nad światem.\nNawet państwo, które stworzyli, było wyłącznie narzędziem do osiągnięcia władzy absolutnej. Sprawy wewnętrzne tego „państwa” postrzegane były zawsze w kontekście sytuacji na międzynarodowej szachownicy. Pełna kontrola jaką mieli nad swą ludnością – m.in. dzięki doktrynie – umożliwiała im kształtowanie procesów wewnątrz tak, by zwiększać zyski na zewnątrz. Polityka wewnętrzna podporządkowana być musi wymogom polityki zagranicznej, ponieważ marksizm-leninizm jest doktryną polityki zagranicznej.\nGorbaczow był godnym następcą Ojców i Doktorów bolszewickiego kościoła i pozostał wierny leninowskim celom i leninowskim naukom. Skonstruował głasnost’ i pierestrojkę jako narzędzia propagandowej ofensywy na Zachód. Pierwszym celem była integracja sowietów w globalną gospodarkę, zbudowanie „wspólnego europejskiego domu”. Cel strategiczny pozostał niezmieniony. Jego polityka rozwijania ścisłych związków gospodarczych z tzw. wolnym światem nie była niczym nowym. Połączenie sowieckiej ekonomii z normalną, wolną gospodarką wygląda trochę tak, jakby kto chciał zintegrować Atlantyk z kontynentem europejskim; w pierwszym rzędzie likwidujemy zapory przeciwpowodziowe…\nRuiny światowej gospodarki byłyby płodnym gruntem dla odrodzenia składanego komunizmu. Zanim to się jednak stanie, trzeba podbudować wrażenie, że komunizm upadł. Zostaliśmy więc potraktowani spektaklem zmieniania nazw ulic i miast, zakładania komitetów ocalenia tego lub odrodzenia owego, burzenia pomników. Ewentualnie można też zmieniać nazwy pomników, burzyć komitety, a odradzać ulice – dowolność jest wielka, bo energia ludzka daje się łatwo ująć w karby w takich przedsięwzięciach. Zmiany nazw są widomym znakiem przemian, gniew wyładowany na pomniku nikomu nie grozi, komitety wreszcie uniemożliwiają wybuch, nie pozwalają ludziom brać spraw w swoje ręce. Ciekawe, w jaki sposób pojawił się pomnik Stalina, twarzą w błocie, w moskiewskim parku, skoro nie było takiego pomnika w Moskwie? (The Times, 10.9.91) Nie wolno jednak sugerować, że ktoś cynicznie porzucił Stalina w parku, żeby zaspokoić gniew ludu! O, nie. To byłby nieodpowiedzialny konspiracjonizm. Komunistyczne władze miałyżby zakładać komitety przeciw sobie samym? Nie, doprawdy, to przecie idiotyzm.\nLenin uczył jednak, że wszechświatowa rewolucja jest celem, który usprawiedliwia wszelkie środki. Taktyczny odwrót, bądź wielka prowokacja, żeby mogły być przeprowadzone skutecznie, domagają się otoczenia tajemnicą zarówno planów jak i mechaniki ich koordynacji. Czy jest to konspiracja? Czy raczej sprawna manipulacja? Zadziwia mnie niezmiennie, że na przykład komentator, wskazujący na sposób, w jaki Michael Heseltine podpuścił Johna Majora do porzucenia poll tax (sztandarowej polityki Margaret Thatcher), jest „analitykiem politycznym”, a ktoś kto wskazuje na komunistyczną prowokację – „konspiracjonistą”. Mniejsza. Sowietologia daje skuteczny odpór „konspiracjonistom” i w zamian proponuje nieśmiertelną walkę o władzę jako wytłumaczenie wszystkiego, co się dzieje pod sowietami.\nJonathan Steele napisał np. w swej korespondencji z Moskwy (Guardian, 4.11.1991):\nRosjanie uwielbiają teorie na temat konspiracji i zadziwiająco wielu ludzi tutaj jest przekonanych, że pucz był udawany. Cokolwiek innego bolszewicy zdołali osiągnąć w ostatnich 74 latach, to skutecznie wpoili ludziom wiarę, że polityka nie jest chaosem (shambles that they seem), ale skomplikowanym scenariuszem, w którym kilka silnych intelektów manipuluje milionami.\nKluczowym zwrotem w powyższym fragmencie jest owo politics are not the shambles that they seem. Zastanówmy się: polityka jest niczym więcej jak grą interesów, słusznym więc być musi określanie takiej gry mianem chaosu. Zarówno w parlamentarnej demokracji jak w absolutnej monarchii, polityka jest domeną intryg. Intrygi i kontr-intrygi czynią całość chaosem. c.b.d.d. – Brawo, Jonathan Steele! Atoli, czy da się to samo powiedzieć o totalitarnym państwie? W przeciwieństwie do swych nieudanych krewniaków – państw autorytarnych – totalitaryzm używa totalnej kontroli nad swą ludnością dla osiągnięcia długoterminowych celów. W ten sposób, polityka przestaje być zwyczajnym chaosem. Wszystko poddane jest celowi, a wrażenie chaosu stwarza się – celowo.\nRuch komunistyczny, od samego początku, używał prowokacji. Marks pisał już w Manifeście o eksploatowaniu chaosu burżuazyjnej polityki, przez alianse z innymi partiami politycznymi dla krótkoterminowych zysków, dla podsycania niezadowolenia, ale nigdy nie tracąc z oczu rewolucyjnego celu. Lenin wprowadził tę teorię w praktykę. Manewrując pomiędzy komunizmem wojennym a Nepem, bez wahań dążył zawsze do tego samego celu. W latach trzydziestych, jego następca, pomimo oczywistej słabości (słabości gospodarczej i militarnej, ale przede wszystkim politycznej, ponieważ państwo oparte na terrorze obawia się swoich własnych obywateli) stworzył obraz mocarstwa, by wybić potencjalnym agresorom z głów pomysły o inwazji, a także by dać podstawę swym globalnym aspiracjom. Podczas wojny, Stalin wprowadził szereg zewnętrznych zmian, aby podtrzymać przekonanie zachodnich aliantów, że jego reżym ewoluuje w kierunku normalnego, jakkolwiek poniekąd despotycznego, narodowego rządu (coś na kształt składanego komunizmu). Sukces Stalina należy przypisać w równej mierze jego geniuszowi, co „chęci bycia oszukanym” ze strony Zachodu. Churchill przyznał w swej słynnej mowie w Fulton o „żelaznej kurtynie”, choć przyznał raczej nie wprost, że został nabity w butelkę przez Stalina. (Nawiasem mówiąc, postawa Churchilla jest o wiele bardziej tajemnicza, bo trudno go nawet nazwać „oszukanym”. Jest to przecie ten sam Churchill, który we wczesnych latach trzydziestych nazwał bolszewizm „zarazą” i pokazał, że nie ma żadnych złudzeń, co do natury tego systemu. Był równie dosadny w swej analizie, gdy mówił o Żelaznej Kurtynie, ale w obu wypadkach pozbawiony był władzy! Kiedy natomiast był u władzy, to debatował ze Stalinem w Teheranie, Jałcie i Poczdamie, ochoczo przesuwał zapałki po stole, wydawał bez oporów Kozaków i Własowców w ręce sowieckie, wspomagał z chęcią Tito i wydał na męczeńską śmierć Michajłowicza. Dlaczego?) Niewielu oszukanych przywódców potrafi dokonać choćby tyle co Churchill, to znaczy przyznać się (nawet jeśli niezupełnie wprost) do porażki, tak jak on to uczynił w Fulton. Całe nieszczęście w tym, że polityka wojenna Churchilla miała wielki wpływ na powojenną politykę Zachodu wobec sowietów. Otóż odtąd tylko minione prowokacje będą rozpoznawane, to co się dzieje aktualnie, trzeba brać za dobrą monetę. Pomimo że elementy prowokacji są znane wszystkim, dokonanie ostatniego kroku i nazwanie rzeczy po imieniu, równałoby się narażeniu na epitet „konspiracjonisty”.\nZostawmy na boku osławioną „konspiracyjną wersję historii”: masońskie spiski, międzynarodowe żydostwo i temu podobne dyrdymałki możemy spokojnie między bajki włożyć. Ale wykluczyć z góry, że nikt nigdy nie będzie używał tajnych układów, że nikt nigdzie nie będzie manipulował za kulisami wydarzeń, to chyba przesada, nie? Czyżby Książę, Machiavellego, był fikcją literacką? Czy też raczej historia dostarcza dowodów na bezustanną manipulację. Dzisiejszy świat, z milionami ludzi przylepionymi do ekranów telewizyjnych, nadaje się do manipulacji łatwiej niż szesnastowieczne Włochy.\nOddajmy jednak sprawiedliwość anty-konspiracjonistom: gotowi są zazwyczaj przyznać, że polityka jest domeną cienia i szeptu; co więcej, szept i kontr-szept są naczelnym argumentem przeciw „skomplikowanemu scenariuszowi” prowokacji obliczonej na długie lata, bo w wielopłaszczyznowej grze sił, żaden scenariusz nie ustałby na nogach. Konspiracja wydaje się im zbyt prostym, żeby nie powiedzieć „prostackim”, wytłumaczeniem. Widzą konspiracjonizm jako lenistwo umysłowe – i chwała im za to. A jednak mylą się co do komunizmu. Sowiety, i ich pochodne, są klasą dla siebie. Podczas gdy konwencjonalne państwo narodowe powoduje się w swej polityce chęcią poprawy bytu przynajmniej części ludności – np. klasy rządzącej bądź mitycznej większości – sowieciarzom było to zawsze zupełnie obojętne. Gdy interesy choćby małej grupy ludzi były zazwyczaj motywem, ukrytą sprężyną wojen i traktatów pokojowych, to w sowietach tak się nie dzieje. Popularny obraz sowieckiego społeczeństwa, który przeciwstawiał „nową klasę” uprzywilejowanych, masom wyzutym z wszystkiego, pomijał ten istotny drobiazg, że uprzywilejowani woleliby zostać wyzuci, byleby gdzie indziej: „zamienię urlop w Leningradzie na więzienie w Kanadzie”. Sowiecka ekspansja nie miała nigdy nic wspólnego z konwencjonalnym imperializmem bądź kolonializmem – poziom życia w Pradze czy Warszawie pozostawał wyższy niż w Moskwie. Skoro wszystko jest podporządkowane ideologicznym celom, to można podjąć się przeprowadzenia długoterminowej operacji, ponieważ naturalny balans intrygi i kontr-intrygi (dyktowanych sprzecznymi interesami), zastąpiła wyższa strategia.\nPucz sierpniowy w Moskwie był kapitalnym przykładem tego procesu.\nBył to zdumiewający spektakl. Warto przyjrzeć mu się uważnie.\nPowyższy tekst jest tłumaczeniem artykułu napisanego w roku 1991 dla Soviet Analyst. Śp. Christopher Story zdecydował opublikować wyłącznie drugą część, poświęconą Moskiewskiemu puczowi, ponieważ nie podobała mu się moja (raczej łagodna w tonie) krytyka Churchilla. Powyższy tekst jest jednak także zmienioną i rozszerzoną wersją artykułu sprzed 25 lat. Jest to wersja napisana dla Wydawnictwa Podziemnego w roku 2007. Oryginalny tekst umieszczamy na angielskiej wersji naszej witryny.\n34 Komentarz(e/y) do “Składany komunizm (widziany w roku 1991, z poprawkami)”\n1 michał 29 sierpnia 2016 o 9:10\n2 Andrzej 31 sierpnia 2016 o 10:38\n3 michał 31 sierpnia 2016 o 1:23\n4 Andrzej 31 sierpnia 2016 o 6:58\nZapewne widzi Pan to lepiej niż ja bo i peerelu Pan „zaznał” i brytyjskich bolszewików Pan dobrze poznał. Lecz mnie się zdaje, że zrównanie peerelowskich zsowietyzowanych elit władzy z wychowanymi w duchu wolności inteligentami brytyjskimi jest nieco na wyrost. To fakt, że Brytyjczycy staczają się szybko po równi pochyłej i są już niedaleko bolszewickiego dna lecz nie są chyba jeszcze trwale „wytrenowani”, tak aby taką przyszłość postrzegać jako bez-alternatywną gdy już jej dożyją. To że z wielką ochotą do takiej przyszłości dążą wynika bardziej z ich słabości, niewiedzy i głupoty lecz potrzebna im będzie jeszcze „reedukacja”, którą peerelczycy mają już za sobą i „we krwi”. To jest owa dyspozycyjność, tak sądzę.\nWydaje mi się, że peerelowska dyspozycyjność elit, polegająca na tym, że nie wyobrażają sobie dziś one żadnego innego ustroju niż okrągłostołowa kontynuacja peerelu to liceum, podczas gdy Brytyjczycy idą dopiero do szkoły. Proszę zauważyć też, że w peerelu nauka przez cały czas niezmiennie trwa. Dwójmyślenie i zakłamanie rzeczywistości jest stale na porządku dziennym przez całe ostatnie ćwierćwiecze i jestem przekonany o tym, że obecnie wpływa to na umysły Polaków ze znacznie większą skutecznością niż przez poprzednie 45 lat. Niewielu z naszych rodaków potrafi dziś opisać rzeczywistość wokół siebie, nie opierając się przy tym na narzuconych im myślowych kliszach. To jest jeszcze lepszy peerel (i przy tym „wspaniały” bo „daje pożyć”).\n5 michał 1 września 2016 o 10:00\nNie pamiętam, gdzie dokładnie Mackiewicz to mówi (i cytuję zaledwie z pamięci), że postępy sowietyzacji należy mierzyć na Zachodzie, z dala od czołgów, pałek i tortur. To „wychowanie w duchu wolności”, ci inteligentni młodzi ludzie, to jest prawdziwy problem. Ale przecież nie inaczej było w Rosji, gdzie wspaniała rosyjska inteligencja, bohaterzy Czechowa, Tołstoja i Dostojewskiego, inteligentni, wykształceni i wychowani w duchu wolności ludzie – to oni właśnie stworzyli bolszewizm.\n6 Andrzej 2 września 2016 o 12:15\nTo fakt, że nikt inny tylko wolni w swoim wyborze, wykształceni inteligentni ludzie tę zarazę stworzyli i rozpowszechniają. Lecz tych, którzy jej ulegli i stworzyli jej instytucjonalne postaci, na przestrzeni ostatnich 100 lat jest z każdą dekadą więcej i więcej. Oni stanowią „siłę przewodnią” i jak mi się zdaje wyznaczają skalę.\n7 michał 2 września 2016 o 2:18\n8 Andrzej 3 września 2016 o 11:51\nSądzę, że peerel określa dziś stworzona przez bolszewików fikcja i uznanie jej za stan naturalny. Określa go wszechobecna „bolkowatość” („wałęsowatość”) i powszechne udawanie, że sufit jest biały podczas gdy tak nie jest. Nieumiejętność (niemożność?) buntu wobec rzeczywistości. Określa go „myśl niepodległościowa” która niepodległość sprowadza do udawanego zarządzania własnym podwórkiem.\n9 michał 3 września 2016 o 1:10\nCzuję się jak advocatus diaboli, ale opierając się głównie na tym, co słyszę od znajomych, mam wrażenie, że mniej więcej połowa ludności dzisiejszej Polski, w dowolnej sytuacji politycznej, zawsze uważa, że mieszka w prlu. Kiedy u władzy była poprzednia ekipa, o prlu rzęziła połowa, która chciała u władzy dzisiejszej ekipy. A teraz na odwrót. Po ostatnich wyborach usłyszałem (cytuję verbatim): „W tym kraju rządzą wariaci i ubole i poważnie boję się o swoje bezpieczeństwo”; albo „wreszcie Ci mogę przyznać rację, żyjemy w prl”. Najgorsze, że wszyscy gotowi są powoływać się nawet na Mackiewicza, kiedy im tak wygodnie. A jak ci pisowcy znaleźli się u steru, to o Mackiewiczu skrzętnie zapomnieli, bo on obnaża nonsens ich postawy.\n10 Andrzej 4 września 2016 o 10:24\nLudność peerelu mówi językiem jednej lub drugiej tutejszej propagandy (upraszczając rzecz określam je jako patriotyczną i postępową) a nie własnym. W obydwu przypadkach propaganda odwołuje się do peerelu o którym, w czasie gdy wspierana przez nią strona aktualnie „rządzi”, twierdzi że już go nie ma. Do peerelu sprzed „okrągłego stołu” i „odzyskania niepodległości” a więc sprzed „upadku komunizmu”. Odwołując się do niego, straszy Polaków tym, że przy „rządach” ich przeciwników, peerel powraca. Nie ma to nic wspólnego z tym o czym dyskutujemy, z istotą rzeczy. Obie strony „sporu” uważają zgodnie, że komunizm upadł i że Polska jest już wolna. Tak to wygląda.\nGotowość do buntu mieszkańców peerelu jest gotowością do buntu o swój „kawałek podłogi”, wyszarpywania jednym na rzecz drugich a nie zbiorowego buntu o zmianę systemu władzy. Gdy ten system im się nie podoba z zasady reagują pomstowaniem i apatią a nie czynem. Nie jestem w stanie wyobrazić sobie dziś jakiegokolwiek przejawu kontry z żadnej ze stron. Skoro podobnie miałoby być u mieszkańców Zachodu, to dlaczego tak wielu z nich dąży do rewolucji i obalenia własnego systemu władzy?\n11 michał 4 września 2016 o 1:27\nZ tą gotowością do buntu sprawa jest chyba bardziej skomplikowana. Konserwatystą będąc, jestem przeciwny wszelkiej rewolucji. Józef Mackiewicz jest jednym z niewielu myślicieli, którzy zwrócili uwagę na trudność klasycznego konserwatyzmu: kiedy zło zwycięża, „przeciwny wszelkiej rewolucji konserwatysta” zabiera się do konserwowania zła. Kontrrewolucja jest więc tym jedynym przypadkiem rewolucji, która zachowuje. Kontrrewolucja jest zachowawcza. W praktyce jest jednak w dzisiejszym świecie niemożliwością.\nZnamy dobrze częstego bywalca niniejszej witryny p. Jaszczura. Napisał on artykuł pt. „Trzeci poziom spisku” http://jaszczur09.blogspot.co.uk/2016/02/trzeci-poziom-spisku.html, w którym zrównuje niejako bolszewizm z globalizmem i panislamizmem (oczywiście upraszczam haniebnie). Wydaje mi się to nie tylko nieporozumieniem, ale wręcz groźnym błędem, ponieważ w efekcie zrównuje wszelki opór przeciw tym zagrożeniom. Innymi słowy, rewoluja do której dąży tak ogromna ilość obywateli państw zachodnich (jak Pan zauważył powyżej), byłaby równoważna kontrrewolucji, której pragniemy. Tak być nie może.\nWracając do prlu, wyróżnik – w sensie: co czyni dzisiejszą Polskę prlem – wydaje mi się nadal historyczny. Nie jest przez to mniej przekonujący, sam go używam od prawie 30 lat. Ale nie wyobrażałem sobie, kiedy pisałem powyższy artykuł w 1991 roku, że niniejsza dyskusja będzie możliwa po ćwierć wieku. Czy taki historyczny wyróżnik byłby nadal znaczący za kolejnych 25 lat? Czy w roku 2041 można sensownie powiedzieć: „to jest prl!” i wskazać na okrągły stół?\n„Wielka jest zdolność rezygnacji i przystosowania do warunków, właściwa naturze ludzkiej. Ale żaden realizm nie powinien pozbawiać ludzi poczucia wyobraźni, gdyż przestanie być realizmem. Porównanie zaś obyczajów świata z roku 1912 z obyczajami dziś, daje nam dopiero niejaką możność, choć oczywiście nie w zarysach konkretnych, wyobrazić sobie do jakiego układu rzeczy ludzie będą mogli być jeszcze zmuszeni ‚rozsądnie’ się przystosować, w roku 2012!”\n12 Andrzej 6 września 2016 o 9:31\nMyślę, że „alternatywę” na wypadek zwycięstwa corbynistów etc. przygotowali/przygotowują już moskiewscy czekiści. A raczej powiedziałbym, że przygotowali/przygotowują alternatywną wizję dla „wishful thinker-ów” tego świata a ta jak wiemy z historii bywa nad wyraz nęcąca. Lepen-y, farage-y, wielomskie, korwiny a nawet „wolnościowcy” z nadzieją i ufnością garną się pod „opiekuńcze” skrzydła. Można by rzec, że jest jak zawsze tylko lepiej. A to tymczasem nic innego jak strategicznie użyte nożyczki trochę tylko inaczej ustawione niż zwykło się je widzieć i interpretować.\nZ drugiej strony bolszewicy od początku są globalistami z intencją szerzenia swojej władzy (bolszewickiej „wiary”). Zastanawiam się czy, wobec tego Pan Jaszczur nie ma trochę racji. Bo jeśli przyjąć, że bolszewicy są dziś animatorami zarówno globalizmu jak i panislamizmu (co nie znaczy że wszystkimi tymi procesami sterują ale mogą je wykorzystywać i mieć na nie znaczący wpływ) to trochę to inaczej wygląda i też kojarzy mi się z „dwoma końcami tej samej polityki”. Niezależnie od tego czy widzimy to tak jak on czy nie, wszystko to łączy się w jednym bolszewicko-rewolucyjmym kierunku: obalenia starego porządku i zagarnięcia władzy czyli przeprowadzenia Weltoctober-a.\n13 Andrzej 6 września 2016 o 12:10\n14 michał 7 września 2016 o 9:12\nWielka Brytania jest dobrym przykładem państwa i społeczeństwa w stanie konfuzji. Z jednej strony, formy tradycyjnego państwa zostały tu zachowane lepiej niż w jakimkolwiek innym rozwiniętym kraju, ale z drugiej strony, społeczeństwo w dużej mierze nie lubi tych form. Mamy więc mieszankę „post-rewolucyjnego społeczeństwa” i zdecydowanie przed-rewolucyjnego państwa. Nieunikniona w wolnym kraju osmoza między społeczeństwem i państwem powoduje, że państwo staje się coraz bardziej „post-rewolucyjne”. Ale, jak słusznie zauważył Pan powyżej, ogromna część tego społeczeństwa pragnie rewolucji. Stąd niezwykła konfuzja.\nCorbyn i cała jego banda, to leniniści w czystej postaci. Corbyn jest zapewne listkiem figowym, gdy prawdziwym spiritus movens jest jego prawa ręka, John McDonnell, niesłusznie moim zdaniem nazywany „trockistą” (on jest leninistą). Zdołali oni w interesującym przewrocie – doprawdy warte to bliższej analizy – przejąć aparat partii lejburzystowskiej, a tym samym otrzymać państwowe fundusze, które od ponad roku zasilają komunistów. To jest większy problem niż przez długi czas mi się wydawało.\n15 Andrzej 9 września 2016 o 9:53\nCzytając Pańskie wnikliwe uwagi dochodzę do wniosku, że tym co bolszewicy najlepiej opanowali jest umiejętność wpływania na umysły ludzkie. Leży ona u podstaw istoty bolszewizmu. Stosowali ją zawsze, gdy „reedukowali”, karali i mordowali, gdy „budowali socjalizm”, „walczyli o pokój” i stosują w dzisiejszych czasach pierestrojki. Siła militarna i inne przymioty państwa służą im jedynie do wsparcia tego procesu (np. gdy sprawa nie jest przesądzona) lub wykorzystania nadarzającej się okazji aby zagarnąć tyle ile się da. To co powiedzą ma obowiązywać wszystkich i aby tak było stosują wszystkie możliwe środki. To jest właśnie ich Metoda. Ta umiejętność narzucania sposobu myślenia wg własnych potrzeb jak mi się zdaje łączy zarówno corbynów-sandersów (działania w sferze idei społecznej, które bolszewicy stosowali od zawsze w swoim dążeniu do zdobycia i utrzymania władzy) z bolszewikami moskiewskimi i chińskimi (działania w sferze polityki i gospodarki, pokonania przeciwnika wg klasycznych recept „Sztuki wojny” Sun Tzu). To różne wektory działania ale te same leninowskie nożyce.\n16 Andrzej 9 września 2016 o 10:06\nOczywiście Józef Mackiewicz doszedł do tego już dawno i wciąż o tym pisał. Podzielając jego oceny, potrzebne mi było jednak potwierdzenie własnymi obserwacjami. Rzecz polega na tym aby swoje dzisiejsze doświadczenia przyłożyć do tego co Mackiewicz napisał. Napisał prawdę i ta prawda broni się sama w dniu dzisiejszym wbrew przeróżnym „realistom” którzy dążą do sprowadzenia jej do kart przeszłej (a więc niektualnej) historii.\n17 Jaszczur 10 września 2016 o 9:54\nNie, nie uważam, jakoby trzy najważniejsze globalizmy, czyli bolszewicki (sino-sowiecki), zachodni i islamski były emanacją jednego „spisku” czy były sterowane z jednej centrali. Tym niemniej, wszystkie mają pewne elementy i interesy wspólne.\nNajważniejsza, i chyba najbardziej oczywista, rzecz to to, że kagiebowskie elity Federacji Rosyjskiej i nomenklturowe Chińskiej Republiki Ludowej mają na swoim orężu bolszewizm/komunizm jako metodę zdobycia, sprawowania i utrzymania władzy, globalnej władzy, władzy dla samej władzy, obecnie za pomocą tego, co Staniszkis i Darski określają jako „kontrola strukturalna”. Przez co pozostałe globalizmy – islamski i „illuminacki” – mogą być tolerowane, jeśli nie naruszają strategicznych ineresów Kremla/Łubianki i Nowego Zakazanego Miasta. Globalizm bolszewicki ma zatem charakter stricte polityczny, czy jak – bardziej precyzyjnie pisze prof. de Carvalho – polityczno-wojskowy.\nPanislamizm dąży do ustanowienia na całym świecie islamskiego kalifatu i globalnej, muzułmańskiej „Ummy”. Ale islam – zwłaszcza po upadku Imperium Ottomańskiego – nie ma swojego centrum polityczno-religijnego. Zatem globalny projekt panislamski próbują zrealizować wiele konkurujących ze sobą, a nieraz wzajemnie zwalczających się (przeważnie z powodów religijnych) central, posługujących się różnymi metodami. Światowa Umma jest zamiarem zarówno saudyjskiej dynastii (kasa na wahabickie meczety i „centra kultury islamu” na całym świecie, szerzące dżihadyzm), której aspiracją jest kierowanie islamem sunnickim, jak i irańskich ajatollahów, którym zależy na rządzie dusz o wiele mniejszej wspólnocie szyitów. Globalistą islamskim zdaje się być aktualny turecki przywódca – Recep Tayyip Erdogan, jak również jego największy wewnętrzny konkurent – Fethullah Gulen. Globalistą islamskim jest kalif „Daesh” – Abu Bakr al-Baghdadi, który zwalcza tak samo globalistyczne Bractwo Muzułmańskie i inspirowane jego ideologią niedobitki Al Kaidy. Większość, jeśli nie wszystkie te ośrodki są infiltrowane przez agenturę sowiecką, ale wydaje mi się, że dzieje się to za zgodą królów, szejków, imamów czy ajatollahów – islam po upadku w XIX wieku chce odegrać się na „Krzyżowcach” z Europy i USA (inna sprawa, że Zachód jego chrześcijańsko-klasyczne korzenie mają obecnie tyle wspólnego, co za przeproszeniem świnia z niebem). Antyzachodni, antyreligijny bolszewizm (aczkolwiek posługujący się religią instrumentalnie) jest – patrząc z perspektywy islamu – doskonałym sojusznikiem i w pewnym, wcale niemałym, zakresie inspiracją ideologiczną. Współczesny panislamizm, czy dżihadyzm, ma swoje źródła w mieszance aszaryzmu (nurtu, który w miarę upadku arabskich kalifatów i Imperum Ottomańskiego, stał się dominujący w świecie islamu) z oświeceniowymi i postoświeceniowymi ideologiami rodem z Europy. Prekursorzy panislamizmu, tacy jak Hassan Al Banna, czerpali pełnymi garściami np. z teorii rasistowskich, stąd bardzo byli skłonni do kolaboracji z niemieckimi narodowymi socjalistami i z sowieckimi bolszewikami. Bolszewickie i nazistowskie wpływy i infiltracja nie zmieniają jednak ściśle religijnego charakteru panislamizmu.\nWreszcie, globalizm zachodni, który dąży do światowej kontroli o charakterze ekonomicznym, w przeciwieństwie do polityczno-wojskowo-czekistowskiego bolszewizmu i teokratycznego islamizmu. Projekt ten nie ma swojej „centrali” – jest to koalicja szefów ponadnarodowych korporacji, bankierów i innych oligarchów finansowych, którzy potrafią poprzez jawny lobbing i dzialania zakulisowe wpływać na politykę USA i krajów Europy Zachodniej. Celem ich jest ustanowienie światowego socjalizmu jako systemu ekonomicznego, w którym jednak wiodącą rolę grałoby nie tylko państwo, ale i korporacje, banki czy różnego rodzaju szemrane organizacje pozapaństwowe. Globaliści zachodni posługują się – w celach socjotechnicznych – ideologiami demoliberalnymi i lewackimi. Stąd też podatność na infiltrację sowiecką i chińską. Można nawet powiedzieć, że globaliści operujący np. na terenie USA po prostu dopuszczają do infiltracji „swojego” kraju przez sowieckie i chrlowskie agentury oraz rodzime komunistyczne jaczejki; społeczeństwo, które rozmiękczane jest np. ideologią gender, wojującym laicyzmem, dopuszczaniem aborcji czy eutanazji, stanowi doskonały łup zarówno dla pragnących wymiernego, materialnego zysku korporacji, jak i dla bolszewików, pragnących „czystej” władzy. Być może dlatego też, zachodni kapitaliści wspierali i wspierają ZSRS/Rosję Sowiecką i ChRL.\n18 Jaszczur 10 września 2016 o 10:20\nJeśli zaś chodzi o bieżącą sytuację, to majstersztykiem dezinformacji jest upozorowanie się bolszewików na „obronców tradycyjnego porządku” przed globalizmem (utożsamianym wyłącznie z Zachodem), islamem i kapitałem.\n19 michał 11 września 2016 o 5:20\n20 Andrzej 12 września 2016 o 10:30\nNapisałeś na wstępie, że nie ma żadnego „spisku” czy sterowania w odniesieniu do dzisiejszych „trzech najważniejszych globalizmów”. Jednak w dalszej części twierdzisz, że globalizmy te są wykorzystywane, czy wręcz infiltrowane/animowane(?) przez bolszewików ( w odniesieniu do panislamizmu: „większość, jeśli nie wszystkie te ośrodki są infiltrowane przez agenturę sowiecką; w odniesieniu do „globalizmu zachodniego”: „stąd też podatność na infiltrację sowiecką i chińską”). Nic nie piszesz, że jest na odwrót. Czy wobec tego nie wygląda to tak, że globalizm który określasz jako „polityczno-wojskowo czekistowski bolszewizm” steruje/stara się sterować/ innymi? Czy taka sytuacja nie stwarza obrazu „spisku”? Jeśli tak, to jakiego?\n21 michał 18 września 2016 o 9:10\nKolejny przyczynek do semantycznej konfuzji w jakiej pogrążone jest myślenie o komunizmie, o sowietach i o „Rosji” znalazłem tu: http://bezdekretu.blogspot.co.uk/2016/09/o-walce-diaba-z-szatanem.html –\n„Istotą polityki rosyjskiej jest agresja i pasożytnictwo. To największy pasożyt ludzkości, niezdolny do wytworzenia żadnej wartości, idei, żadnego dobra.\n22 Andrzej 20 września 2016 o 5:59\nJeśli chodzi o mnie to Ścios wydaje mi się myślowym akrobatą. Twierdzi, że komunizm nie upadł ale odnosi to tylko do peerelu. Dla niego (co twierdzi w innym z komentarzy pod tekstem do którego się Pan odnosi) „Estonia wybiła się na niepodległość” dzięki swojemu sowietowi w 1988 i dzięki „rozwiązaniu ZSSR” (w efekcie moskiewskiego „puczu” o czym już explicite nie wspomina) w grudniu 1991 roku, Sowiety zamieniły się w Rosję a reszta jest wolna. Nie jedyny to dziś przykład a nawet powiedziałbym, że jest ich legion-milion.\n23 michał 20 września 2016 o 7:55\nTo wszystko prawda i mówiliśmy tu już o Ściosie kilkakrotnie. Jego „ósmy krąg, w którym nie ma już nic” jest nawet jednym z wątków wśród naszych „Polemik i wątków”. Nie wiem doprawdy, czy warto się nim zajmować z powodów jak wyżej, ale z drugiej strony niezmiernie mnie irytuje jego kawaleryjski stosunek do Mackiewicza. Cytuje np. słusznie i trafnie, słowa Mackiewicza o konieczności przeprowadzenia „kanciastej” granicy między pojęciami tak oczywistymi jak wróg czy sojusznik, wyzwoliciel czy najeźdźca, po czym sam mąci wodę i kompromituje się nie odróżniając sowietów od Rosji.\n24 Przemek 1 października 2016 o 11:55\nJak Pan pisze „nie trzeba się zgadzać, ale” …. to ‚ale’ jest już niepokojące a potem niestety zakazy.\n25 Dariusz Rohnka 2 października 2016 o 2:30\n26 Przemek 3 października 2016 o 4:54\nAż nie przystoi Tutaj takich rzeczy mówić, ale niestety zgadzam się z tym co napisałeś. Chętnie bym podyskutował, pospierał ( „A ja przeciwnie …”). Może przy Twoim kolejnym tekście?\n27 Dariusz Rohnka 3 października 2016 o 6:08\n28 michał 9 października 2016 o 11:16\n29 Przemek 12 października 2016 o 2:12\n30 triarius 2 września 2018 o 1:25\nTak że bez żartów! Kałach jest super, Mig mógł być niezły, ale w tamtych czasach także militarnie liczyły już się komputery, a w tej dziedzinie Rosja nie miała startu. Stąd właśnie „pieriestrojka” i cała ta ściema!\nCo właśnie, na ile rozumiem, wzmacnia w sumie Wasze tezy na temat „upadku” komunizmu. Tylko trzeba to zrozumieć, a nie od razu się jeżyć.\n31 triarius 2 września 2018 o 1:27\n„Fakt” to oczywiście masculinum. Sorry, marna klawiatura i nieudane formatowanie.\n32 triarius 2 września 2018 o 1:54\n„Czemu akurat wtedy?” Odpowiedź Autora jest mocno metafizyczna i ogólnikowa, żeby to tak eufemistycznie. Ale moja hipoteza wyjaśnia to idealnie, n’est-ce pas?\n33 triarius 2 września 2018 o 2:20\n„Największa Literatura”, my foot!\nTU WŁAŚNIE zaczyna się ta kacapska trucizna, którą Zachód z takim zapałem chłepce! Wszelka dyskusja o „komuniźmie” nie ma sensu (no, niemal), zanim sobie nie wyjaśnimy tej kwestii. Mówię serio – dla mnie ta „największa literatura” to horrendum, a jej recepcja na Zachodzie to jeden z głównych symptomów agonii. Która zaczęła się jakieś dwa stulecia temu. (Spengler zawsze wygrywa!\n34 michał 2 września 2018 o 6:59\nPo kolei. MiG-29 był, jaki był. Pisałem to we wczesnych latach 90. na podstawie dostępnych mi danych. Nie tylko wówczas, także dzisiaj, mówi się wiele o rzekomej sowieckiej „przewadze militarnej”. Na zdrowy rozum, nie wydaje się to możliwe, ale mój punkt powyżej – a artykuł był pisany dla nie-polskich czytelników „Soviet Analyst” – był inny i podtrzymuję go i dziś. Otóż dla zachodniego obserwatora jest niepojęte, w jaki sposób kraj, który nie potrafi wyżywić własnej ludności może posłać psa Łajkę w kosmos, albo wyprodukować Su-35, gdy jednocześnie produkuje Ładę.\nCzy zechciałby Pan wyłożyć ciut bardziej szczegółowo, o co chodzi w trzecim z powyższych komentarzy? Bez uważnego przeczytania artykułu, który pisałem prawie 30 lat temu, wraz z dyskusją sprzed dwóch lat, nie bardzo rozumiem, czego dotyczy Pańska uwaga o „metafizycznej odpowiedzi”. A jaka jest Pańska hipoteza wyjaśniająca?\nNie sądzę, żeby Spengler wygrywał. Ani zawsze, ani w ogóle. Domyślam się, że Pańskie słowa odnoszą się do XIX-wiecznej literatury rosyjskiej. Określenie „największa literatura” jest tak oczywiście subiektywne, że wstyd doprawdy dodawać: moim zdaniem. Być może Pańskim nie, ale wypadałoby powiedzieć: dlaczego.


Rzecznik Praw Obywatelskich zaskarży do sądu uchwały anty-LGBT. Pierwszą taką podjął powiat Świdnicki | Kurier Lubelski\nRzecznik Praw Obywatelskich zaskarży do sądu uchwały anty-LGBT. Pierwszą taką podjął powiat Świdnicki\nSławomir Skomra 23.07.2019 Zaktualizowano 23.07.2019\nPrzemysław Czarnek w połowie maja nagrodził medalami i dyplomami samorządy, które przyjęły takie uchwały Łukasz Kaczanowski/archiwum\n- Jak mają czuć się osoby homoseksualne, biseksualne czy transpłciowe, słysząc o strefach wolnych od LGBT - pytał w TVN Adam Bodnar, Rzecznik Praw Obywatelskich.\nChodzi o samorządowe uchwały wyrażające sprzeciw wobec LGBT. Takie uchwały podjęło już około 30 samorządów w całym kraju.\nTo rady gmin, powiatów, miast i sejmiki województw. Pierwszych był powiat świdnicki. W marcu radni przyjęli stanowisko „„Samorząd wolny od ideologii LGBT”.\nWojna na tęczowe billboardy w Świdniku\n- Nasze stanowisko jest właściwie tylko potwierdzeniem, że działamy na gruncie konstytucji i praworządności. Jesteśmy za tym, aby to rodzice podejmowali decyzje o sposobie wychowywania swoich dzieci – tłumaczył Radosław Brzózka, członek zarządu powiatu świdnickiego.\nTakie stanowiska były reakcję na podpisanie przez prezydenta Warszawy karty LGBT Plus. A autorzy uchwał sprzeciwiają się m.in. wprowadzaniu do szkół edukacji seksualnej proponowanej przez Światową Organizację Zdrowia.\nPo Świdniku kolejne lubelskie samorządy zaczęły uchwalać takie lub bardzo podobne stanowiska. Pod koniec czerwca takie stanowisko przyjęto w gminie Końskowola.\nBurzliwa dyskusja i bojkot w sprawie stanowiska wobec LGBT\nW Lublinie radni PiS też przygotowali taką uchwałę, ale nie udało im się jej wprowadzić do porządku obrad rady.\nNajgłośniejsza była sprawa z końca kwietnia, kiedy sejmik województwa lubelskiego głosami radych PiS i PSL przyjęli taką uchwałę.\nPotem wojewoda lubelski uhonorował radnych.\n- Jak tę funkcję, na litość boską (prokreację – red.), ma zrealizować związek gejów czy lesbijek? On musi być odstawiony na boczne tory i marginalizowany, bo nie może być równy związkowi małżeńskiemu kobiety i mężczyzny – przemawiał wojewoda.\nZaznaczmy, że żadnej takiej uchwały nadzór wojewody nie zakwestionował.\nTeraz w sprawę angażuje się Rzecznik Praw Obywatelskich.\n- Przygotowuję się do zaskarżenia do sądów administracyjnych uchwał samorządów dot. ideologii LGBT. Uważam, że one nie są tylko i wyłącznie deklaracjami politycznymi, one mogą mieć walor normatywny, one wpływają na sytuację osób, które zamieszkują na terenie danej jednostki samorządu terytorialnego – powiedział Adam Bodnar w TVN i dodał, że opiera się na opinii prawnej prof. Dawida Sześciło.\n- On potwierdza nasze wstępne informacje i w najbliższym czasie będziemy przygotowywali zaskarżenia do sądów administracyjnych, tak, aby sądy mogły się z tym zmierzyć – zaznaczył RPO.\nWojewoda o Marszu Równości\nWojewoda lubelski, Przemysław Czarnek udzielił wywiadu portalowi Wpolityce.pl. Mówi w nim, że władze miast na podstawie Prawa o zgromadzeniach powinni zakazywać Marszów Równości.\n„Bio tam coś tam". Radny z Kraśnika o LGBT\n- Wszystkie tzw. marsze równości są podobne do siebie, zwykle dochodzi na nich do profanacji symboli świętych dla katolików. Tak było w Gdańsku, w Warszawie i na Jasnej Górze. Dlatego włodarze miast powinni zakazywać organizacji marszów, a sądy powinny utrzymywać ich zakazy w mocy - mówił Czarnek i dodał, że prawa LGBT są w Polsce respektowane, a marsze „służą zatem wyłącznie wywracaniu do góry nogami systemu wartości opartych na chrześcijaństwie."\n- To, że w niektórych miastach marsze odbywają się spokojniej wynika jedynie z faktu, że są środowiska jak u nas w Lublinie, które jednoznacznie wskazują na to, że te marsze są demoralizujące. Dlatego ich organizatorzy bardziej trzymają się na baczności - ocenia wojewoda lubelski.\nGdzie na Lubelszczyźnie przyjęto uchwały\nMedale od wojewody za stanowiska przeciw "ideologii LGBT" (Z...\njon 23.07.2019 21:40:41\n2019-07-23T20:33:33 02:00, Chełmianin N:\nMatole Panie Skomra gdzie Lubelszczyzna jest? Kiedy to matoł zrozumie,że Lubelszczyzna to nie samo! Jest lubelskie!\njuż po leczeniu ?\nChełmianin N 23.07.2019 20:33:33\nGość 23.07.2019 19:40:10\n2019-07-23T18:24:31 02:00, Gość:\nNiech się wali Pan rzecznik\nwali ? , walic to sobie pan rzecznik moze konia, a tak ogólnie to niech POPEDAŁUJE w sina dal, najlepiej z Biedroniem\nGość 23.07.2019 18:24:31\nGość 23.07.2019 18:11:34\n2019-07-23T17:48:33 02:00, Dragunov:\nJa też nie rozumiem po co były te uchwały. Gonić popaprańców i tyle !\nja też uwazam że wszystkich POpaprańców, zboczenców i dewiantow trzeba gonic\nDragunov 23.07.2019 17:48:33\nLAL 23.07.2019 17:42:09\nBrawo dla tych gmin i powiatów! Lublin powinien wziasc przyklad A nie wzorować się na warszaffce dewianckiej\nAnty LGBT i inne dewiacje 23.07.2019 17:40:35\nPRECZ z homoterrorem!\nJA 23.07.2019 16:47:54\nstop homopropagamdzie i wciskanie ludziom ideologi LGBT na sile\nZnowu głośno w ogólnopolskich mediach o słowach wojewody\n- Jak się pierwsze dziecko rodzi w wieku 30 lat, to ile tych dzieci można urodzić? To są konsekwencje tłumaczenia kobiecie, że nie musi robić tego, do czego została przez pana Boga powołana - te słowa wygłosił podczas konferencji na KUL wojewoda lubelski Przemysław Czarnek, który...\nkaruzela stanowisk p...\nWojewoda deklaruje, że przyjmie mandat poselski. To oznacza, że trzeba będzie szukać następcy Przemysława Czarnka. Nie wiadomo natomiast, co zrobi wybrany właśnie do Sejmu wicemarszałek.\nWybory do Senatu. PiS kontra reszta politycznego świata\nBędzie ich sześciu. Tylu senatorów z województwa lubelskiego będzie reprezentować nas w kraju. Opozycja postawiła na nieformalne połączenie sił przeciwko PiS.


Największy hotel dla owadów w Lublinie stanął na Górkach Czechowskich - rozmowa z projektantem i wykonawcą dr inż. Piotrem Szkołutem - Park Górki Czechowskie Lublin\nNajwiększy hotel dla owadów w Lublinie stanął na Górkach Czechowskich – rozmowa z projektantem i wykonawcą dr inż. Piotrem Szkołutem\nSkąd pomysł na hotel dla owadów na terenie Górek Czechowskich?\nW zasadzie pomysł przyszedł sam. Koncepcja parku zakłada, że jest on parkiem naturalistycznym i ma pełnić funkcję edukacyjną w zakresie szeroko rozumianej ekologii. Hotel dla owadów dokładnie wpisuje się w tę koncepcję.\nRównowaga ekologiczna ekosystemu zależy w dużej mierze od bioróżnorodności, czyli zróżnicowanej gamy gatunków, które w nim występują. Istotną rolę pełnią tu owady. W środowisku funkcjonują jako zapylacze, czy reducenci, a te drapieżne ograniczają liczbę szkodników.\nZa sprawą ciągłego przekształcania środowiska przyrodniczego przez człowieka wiele z nich traci miejsca, w których mogą się namnażać i utrzymywać populację. Domki i hotele dla owadów imitują naturalne warunki, gdzie ważne i pożyteczne gatunki mogą się chronić oraz przetrwać.\nJakie owady będą mogły korzystać z tego miejsca i dlaczego akurat tu powstanie największe tego typu miejsce w Lublinie?\nMamy tu na myśli trzmiele, pszczoły murarki, biedronki, złotooki, skorki oraz pająki. Doskonałym miejscem dla tego typu obiektów jest park miejski szczególnie naturalistyczny, którego podstawowym założeniem jest samoregulacja biologiczna. Będzie to też doskonałe miejsce do promowania pozytywnych wzorców możliwych do zastosowania również w niewielkim ogrodzie przydomowym.\nCzy możemy spodziewać się innych przyjaznych dla ekosystemu miejsc?\nPark Górki Czechowskie ma być parkiem naturalistycznym gdzie wraz z udostępnianiem mieszkańcom tego atrakcyjnego terenu dbamy o to by zwiększać jego bioróżnorodność, a tym samym równowagę ekologiczną. Jest to miejsce gdzie może powstać wiele hoteli i domków dla owadów. W planach są również poidełka dla ptaków czy domki dla jeży. Pierwszy, który zrealizowaliśmy jest bardzo duży jak na tego typu budowlę i ma stać się swoistą kolonią tętniącą życiem. Zawiera bardzo dużą ilość różnego rodzaju szczelin, szpar, otworów i zakamarków, w których mogą bytować owady. Jest zbudowany z naturalnych materiałów. Nie bez znaczenia jest to, że powstał w otoczeniu łąk pełnych kwiatów – bazy żywieniowej wielu jego mieszkańców.\nRozmowa z Piotrem Szkołutem, architektem krajobrazu, współautorem koncepcji parku na Górkach Czechowskich\nFestyn Rodzinny na Górkach Czechowskich\nKonkurs Piknik Inspiracji na Górkach Czechowskich\nFotorelacja z wręczenia nagród w konkursie „Twoja Ławka w Parku Górki Czechowskie”\nBiuro Budowy TBV\nOTRZYMUJ NAJNOWSZE INFORMACJE Z PARKU BEZPOŚREDNIO NA SWOJĄ SKRZYNKĘ ODBIORCZĄ.


Pełna humoru, słodko-gorzka społeczna satyra na pokolenie współczesnych trzydziestolatków. Film porównywany jest przez krytyków do przebojów kinowych „Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie” oraz „Niewinne kłamstewka”.\nGrupa dobrych przyjaciół postanawia zorganizować przyjęcie niespodziankę z okazji zbliżających się urodzin Mitzi. Pełen nostalgii weekend spędzony w idyllicznie położonym domu ma przypomnieć bohaterom czasy, kiedy byli nastolatkami. Czy coś może pójść nie tak? Z pewnością, zwłaszcza, że jubilatka nie wydaje się zachwycona pomysłem grupy. Skołowana kobieta liczyła raczej na spokojny weekend, a na to najwyraźniej się nie zanosi. Napięcie wzrasta z chwilą, gdy jej najlepsza przyjaciółka Veronika pojawia się ze swoim nowym chłopakiem Mikaelem. Znajome otoczenie i dawne rytuały sprawiają, że bohaterowie zapominają na chwilę o dorosłości. Wspólnie spędzony czas zmusi ich jednak do ponownej oceny przeszłości i teraźniejszości. Po seansie wszystkich, którzy chcieliby podzielić się swoimi wrażeniami po obejrzeniu filmu, zapraszamy na spotkanie Dyskusyjnego Klubu Filmowego OSKARD. zwiastun, bilet 15zł KUP\nCzytaj więcej na temat:kino oskard kameralmie, kino konesera, ckis dk oskard, w co graja ludzie


Karol Wojtyła jakiego nie znacie. Miłośnik sportu, autor anegdot i żartów. Jakie były jego ulubione potrawy? | Nowości Dziennik Toruński\nAK 5 listopada 2021, 7:40\nKarol Wojtyła jakiego nie znacie. 4 listopada papież obchodziłby imieniny Mały pokoik u urszulanek„Miałem tam dom” – mówił ks. Karol Wojtyła o Jaszczurówce. Jako biskup, arcybiskup i kardynał przyjeżdżał tu na tzw. „dniówki” zalecone przez lekarzy. Zdarzało się, że nawet do późnych godzin nocnych szusował na oślej górce pod Nosalem. Wojtyła zajmował pokój na piętrze. To tu powstawały jego pisma, w tym rekolekcje wielkopostne, które pisał na prośbę papieża Pawła VI. Do urszulanek przyjeżdżał przez 16 lat, ostatni raz w czerwcu 1997 roku już jako Jan Paweł II. Po przyjeździe do Zakopanego, udał się do „swojego” pokoju. Zamknął się tam na kwadrans. Na narzucie pozostawił odciśnięte ślady rąk i głowy. Instytut Prymasowski Kardynała Stefana Wyszyńskiego\nS. 05.11.2021 10:42:34\nNie znamy i znać nie chcemy. Tfuuu\nGość 05.11.2021 09:52:30\nMasz takie "antyki z PRL"? Lepiej ich nie wyrzucaj! Kolekcjonerzy sporo za nie zapłacą. Ile dokładnie mogą być warte? Sprawdź\nTe przedmioty często trafiają na strych, piwnicę, pchli targ, czy nawet śmietnik. Wiele osób nie zdaje sobie sprawy, że mają wartość kolekcjonerską i tym samym...